cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arcisans Dessús
Arcisans Dessús (Arcizans-Dessus en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra, en Lavedan, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Matos Costa
Matos Costa es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Arcisans Dessús
Toponimia
Tots eths autors que son d'acòrd sus un nom latin d'òmi Arcisus, Arcisius, dab eth sufixe latin d'apertenéncia -anum (qu'èra era propietat d'Arcisus). Aqueth cognomen que concerneish quate comunas en Bigòrra. Per era finau, Negre que parla d'ua -s parasita, en realitat, segon Miquèu Grosclaude, que s'ageish deth sufixe plurau -anos. Dessús, Sobiroo, Superioris, etc, que marcan eth vilatge ei ath sud, o en amont, respècte a Arcisans Avant. Arcisans Dessús que seré tanben estat nommat Arcisas darré, « situat a l'oèst »,.
Pèire Puget
thumb|200px|autoretrach thumb|left|200px|Atlantes dau pòrt de Tolon Pèire Puget (en francés Pierre Puget ; Marselha lo 16 d'octobre de 1620 e lo 2 de decembre de 1694) foguèt un escultor, pintre, arquitècte, dessenhaire provençau dau sègle XVII. Foguèt actiu a Marselha e a Tolon onte sei Atlantes son pron emblematics de la vila e de son pòrt.
Linharolas
Linharolas (Lignerolles en francés) es una comuna dau Borbonés occitan situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Westhouse-Marmoutier
Westhausen bei Maursmünster en alemannisch (Westhouse-Marmoutier en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Outarville
Geografia
Outarville A situat en la region naturala de la Beauce situada a unitat|39|km al nòrd de Orléans, a unitat|20|km  a l'oèst de Pithiviers e a unitat|81|km  al sud de París. Lo limit es de la comuna marca la fin del departament del Loiret e l'intrada en lo departament de Eure-e-Loir.
Kālidāsa
Kālidāsa o mai Kalidasa (en devanagari, कालिदास "servidor de Kali") foguèt un poèta e dramaturg indó del sègle V. Se sap pas gaire de sa vida. Es a partir de sos poèmas que s'es comprés qu'èra un braman.
Outarville
Geografia
Allainville-En-Beauce, Faronville, Sant-Péravy, Épreux e Teillay-lo-Gaudin son de municipalitats mancomunats a Outarville, aguèron absorbit en 1972. La municipalitat de Acquebouille i aguèt absorbit cap a 1790.
Outarville est situé dans la région naturelle de la Beauce située à 39 km au nord d'Orléans, à 20 km à l'ouest de Pithiviers et à 81 km au sud de Paris. La limite est de la commune marque la fin du département du Loiret et l'entrée dans le département d'Eure-et-Loir.
Allainville-en-Beauce, Faronville, Saint-Péravy, Épreux et Teillay-le-Gaudin sont des communes associées à Outarville, elles furent absorbées en 1972. La commune d'Acquebouille fut absorbée vers 1790.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Entre los òmes celèbres nascut a Outarville, se compta lo orientaliste Octave Houdas.
Parmi les hommes célèbres né à Outarville, on compte l'orientaliste Octave Houdas.
Marduk-zahir-shumi II
Marduk-zahir-shumi II foguèt un rèi dau reiaume de Babilònia que reinèt mens d'una annada vèrs 703 aC. Foguèt nomat rèi per l'emperaire assirian Sennacherib mai una revòuta dirigida per lo rèi ancian Merodach-Baladan II.
La Charité-sur-Loire
La Charité-sur-Loire es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sant Andiòu de Bèrc
Sant Andiòu de Bèrc (Saint-Andéol-de-Berg en francés) es una comuna occitana de Vivarés, situada dins lo departament d'Ardecha e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
La prononciacion es [sentan'djɔw de'bɛr] a Sant Thomé, per un locutor passiu de competéncia lingüistica febla. Sant e sent altèrnan dins los noms delhs toponimes del Bas Vivarés, mas probable que sant es d'origina (e sant es pus corrent en Cevenas).
Mirim Doce
Mirim Doce es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Lausange
Dins la geometria euclidiana, un lausange, anciament nomenat rombe (del latin Rhombus, es un parallelograma avent dos costats consecutius de meteissa longor. upright=2.0|thumb|Dos lausanges. La figura d'esquèrra mòstra que los quatre costats an la meteissa longor. La figura de drecha es un lausange que las proprietats del parallelograma son misas releu.
Propriat 1
Per tot quadrilatèr (poligòn de quatre costats) non aplanit d'un plan euclidian, las prepausas seguentas son equivalentas:
right|thumb|Lausange aplanit ABCD Aquela equivaléncias son pasmens pas vertadièras dins lo cas d'un quadrilatèr aplanit (lo punt 3 a alara pas de sens) :
Proprietat 3
Los angles opausats d'un lausange an la meteissa mesura doas a doas.
Proprietat 4
Un lausange a al mens dos axes de simetria: las suass diagonalas.
Remarca
La definition del lausange coma essent un parallalograma impausa qu'un lausange es una figura plana. Existís de quadrilatèrs (amb quatre vertèxes distinctes) avent los quatre costats de meteissa longor que son pas de lausanges. Sufís de se plaçar dins un espaci de dimension 3 e de far subir a un costat d'un "lausange vertadièr" una rotacion seguent l'una de sas diagonalas.
Aira
ont d representa la longor de la pichona diagonala e D representa la longor de la granda diagonala del lausange.
Silvèstre II
thumb|200px|left|Gerbèrt d'Orlhac e lo cohet dens un manescrit medievau posterior a la soa vitathumb|200px|Monument a Silvèstre II a [[Orlhac]]Silvèstre II (ca 945-950 - Roma, lo 12 de mai de 1003), vadut en Auvèrnhe dab lo nom de Gerbèrt d'Orlhac, que ho lo papa occitan de l'an 1000.
Que ho tanben un matematician e un filosòf qui contribuí a desvolopar l'emplec deus nombres arabis.
Champagny (Còsta d'Aur)
Champagny  es una comuna francesa administrada per lo departament de Còsta d'Aur de la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Francesc Gras Salas
vinheta|Francesc Gras Salas vinheta|Francesc Gras en tot impartir ua conferéncia vinheta|Francesc Gras en tot arrecéber eth prèmi «El més amic de Reus»
Modelo (Santa Catarina)
Modelo (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Francesc Gras Salas
Francesc Gras Salas (Reus, 30 de març de 1921 - 14 d'agost de 2022) ei un mètge oftalmològ e escrivan catalan qu'a contribuït ara difusion dera memòria e istòria dera ciutat de Reus.
Activitat medicau
Membre d'un linhatge de mètges oftalmològs reusencs, iniciada peth sòn pair-sénher Francesc Gras Fortuny, estudièc era carrèra de medecina en Barcelona e es estudis de doctorat en Madrid. Exercic era sua especialitat d'oftalmologia en carrèr de Llovera nombre 35 de Reus entre es ans 1948 e 1999. Tanben siguec mètge der Espitau de Sant Joan de Reus pendent 20 ans.
En hereuèr de 2012 hec donacion ath Espitau de Reus des utisi e aparelhs medicaus dera sua consulta, bèi uns de valor istoric. Aguesti utisi e aparelhs se pòden veir exposadi en un espaci dera planta -1 d'aguest espitau. Tanben hec liuraments d'una trentia de volums dera publicacion ''Era Medecina Contemporánea. Revista Médica de Reus'' (publicacion reusenca de finau sègle XIX fondada peth sòn pair-sénher), ath Musèu d'Istòria dera Medecina de Catalonha, a Terrassa.
Activitat culturau e associativa
A publicat sies libres dessús tematic reusenca:
Siguec impulsor dera recuperacion dera entitat Associacion de Concèrts de Reus er an 1952, entitat que ne siguec membre deth conselh entre es decènnis de 1950 e 1970. En hereuèr de 1956 participèc ara organizacion der aumenatge ara baraira reusenca Roseta Mauri. Eth 2009 impulsèc era realizacion d’un Cicle de Cramba en memòria deth pianista reusenc Pau Martí Roca.
Siguec membre dera Congregacion dera Puríssima Sang de Reus entre es ans 1954 e 1964, entitat qu'impulsèc damb eth era restauracion deth presbiteri dera Glèisa dera Puríssima Sang de Reus dempús dera sua destruccion. Siguec nunci dera Setmana Santa de Reus eth 2007.
Siguec impulsor dera entitat Guardadors dd laTronada, entitat que velhe pera mantenença dera tradicionau tronada dera Hèsta major de Reus.
Pendent eth decènni de 1960 siguec vice-president deth Aero-club Reus-Costa Daurada.
Eth 2003 siguec impulsor dera recuperacion dera figura der arquitècte reusenc Domènech Sugranyes Gras, qu'auie estat discipol d'Antoni Gaudí, pendent eth 125au anniversari dera sua neishença celebrada aqueth an. Entre autes actes se recuperèc era bastissa Sol i Mar de Salou, òbra der arquitècte e qu'a uns esgrafiats que se trobaven eth mau estat de conservacion, se placèc una placa ena sua casa natau deth carrèr des Galanes e se li dediquèc un carrèr.
Er an 2009 hètz es gestions de besonh entà redescobrir era autoria per part de Lluís Domènech e Montaner dera Capèla Margenat ath Cementèri de Reus e s'i placèc una placa.
Eth 2012, era entitat Centri d'Amics de Reus li liurèc eth guerdon «El més amic de Reus» que distinguís es persones e entitats qu'an amiat a tèrme ua trajectòria importanta e an contribuït a vantar eth nòm de Reus.
Aiga (ribiera)
Aiga es una ribiera dau sud-èst d'Occitània que raja dins los departaments de Droma, dels Auts Aups, e de Vauclusa. Es un afluent de Ròse.
Geografia
Ten sa font au pè dau suc de Pèila, situat dins las Baroniás Daufinencas, entre Droma e Auts Aups. Raja vès l'oèst, passant per Verclausa, Saüna, Niom dins lo departament de Droma. Passa au nòrd d'Aurenja abans de se getar dins Ròse à Cadarossa en fàcia dau centre nuclear de Marcola. Son percors es long de 114,3 quilomètres.
Etimologia
Se trapan las atestacions Equeris (1278), Icaris (1321), Yquarum (1393), Yguaris (1414)...
L'Estrada e Toels
L'Estrada e Toels, (Lestrade-et-Thouels en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Aiga (ribiera)
Idrografia
Principals afluents :
L'Estrada e Toels
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
A la revolucion francesa, la municipalitat puèi comuna se ditz Toels. Lo transfèrt del caplòc de comuna a L'Estrada es oficializat en 1883 pel cambiament de nom de la comuna.
Saint-Marcel-de-Félines
Saint-Marcel-de-Félines es una comuna francesa, situada dins lo departament de Léger e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Westhoffen
Westhoffen en alemannisch (Westhoffen en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Istòria
Lo nom de Westhoffen a mencionat per las primièras fes l'an 732. A aquela epòca, lo luòc se compausava de la granja oèst" (West) d'una anciana villa romaine situada a Kircheim, villa que # l'usatge situa un palai reial mérovingien, e mai al sud, la longitud del Kohbach, d'una autra granja apertenenta a la abbaye de Marmoutier. Los tèxtes mencionan qu'aquelas granjas porgián essencialament en vin los sieus proprietaris respectius, sustot lo abbaye de Wissembourg e aquela de Marmoutier. D'aquela epòca nos demòra la Rosenbourg, un donjon fortificat de la possession de Marmoutier transformat a en abitat rural, e qualques vestigis de la glèisa Santa Erhard  #que çò chevet roman n'es encastré en lo mur de enceinte.
A partir de 1236, Westhoffen aperten al Sant Empèri, e en 1302, la localité a donat en penyora a la familha de Lichentberg, #qu'amb los sieus successors los Hanau-Lichtenberg demoraràn los senhors dels luòcs fins a la Revolucion. Lo blason de Westhoffen es aital dirèctament inspirat del sagèth dels Lichtenberg : un heaume al cimier en caulet de cygne. A aquela epòca (1250) debuta lo bastiment de la glèisa Santa Martin, una de las escassas glèisas-lòtjas de l'epòca gotica, #que #èsser prigondament remaniée e engrandida a, lududes en donant aital un aspècte exterior néo-gotic alavetz en vogue.
Quand en 1332, Westhoffen i aguèt elevat al reng de vila d'empèri, se édifia lo enceinte fortificada #qu'estrenh encara de los nòstres jorns la totalitat del centre ancian o Staedtel ; e #que las pòrtas n'an desgraciadament desaparegut. En 1545, los Senhors de Hanau-Lichtenberg òptan pel culte reformat sus l'ensems de las siás possessions. De la fin de la fins en 1637, la populacion de Westhoffen #que comptava ja près de 1200 abitants, es décimée per la peste.
Pel repeuplement, dels immigrants arriban principalament de Soïssa e entre eles la familha Burri #que édifia una tannerie aital coma l'ostal d'estil renaissance alemanda flanquée d'un considerable oriel a la N°29 de la carrièra Birris (déformation de Burri). Se tròba a travèrs del centre ancian de nombrosas unes autres bastiments e elements architecturaux d'epòca (defunta, mièja ), sustot de las portails en arc de cercle, qualques ricament decòrs.
A partir de la segonda mitat de la, los bastiments adòptan un estil mai imponent, seguent aital l'evolucion de l'agricultura e de la viticulture. Se pòt admirar la marida n°6 carrièra de la libertat, e lo Rhebof, berceau familial del general Scherb, oficiar d'empèri jos Napoleon 1er.
L'esperit de tolerància dels senhors de Hanau-Lichtenberg #permetre a Westhoffen de comptar entre #lo sieu, la una dels mai importants e de la mai anciana comunitat josieva de Alsace, #que s'es largament escampilhada a partir de la per pas mai comptar que qualques personas de los nòstres jorns. D'aquela comunitat son issus qualques personatges e de familhas illustras, sustot Léon Blum e la familha Debré. El nos rèsta d'aquela comunitat una sinagoga néo-orientaliste de la (restaurada dempuèi pauc) e un ancian cementèri.
Le nom de Westhoffen est mentionné pour la première fois en 732. À cette époque, le site se composait de "la ferme ouest" (West) d'une ancienne villa romaine située à Kircheim, villa dans laquelle l'usage situe un palais royal mérovingien, et plus au sud, le long du Kohbach, d'une autre ferme appartenant à l'abbaye de Marmoutier. Les textes mentionnent que ces fermes fournissaient essentiellement en vin leurs propriétaires respectifs, notamment l'abbaye de Wissembourg et celle de Marmoutier. De cette époque il nous reste la Rosenbourg, un donjon fortifié de la possession de Marmoutier transformé au en habitat rural, et quelques vestiges de l'église Saint Erhard  dont le chevet roman est encastré dans le mur d'enceinte.
À partir de 1236, Westhoffen appartient au Saint Empire, et en 1302, la localité est donnée en gage à la famille de Lichentberg, qui avec leurs successeurs les Hanau-Lichtenberg resteront les seigneurs des lieux jusqu'à la Révolution. Le blason de Westhoffen est ainsi directement inspiré du sceau des Lichtenberg : un heaume au cimier en col de cygne. À cette époque (1250) débute la construction de l'église Saint Martin, une des rares églises-halles de l'époque gothique, qui fut profondément remaniée et agrandie au, lui donnant ainsi une allure extérieure néo-gothique alors en vogue.
Lorsqu'en 1332, Westhoffen fut élevée au rang de ville d'empire, on édifia l'enceinte fortifiée qui enserre encore de nos jours la totalité du centre ancien ou Staedtel ; et dont les portes ont malheureusement disparu. En 1545, les Seigneurs de Hanau-Lichtenberg optent pour le culte réformé sur l'ensemble de leurs possessions. De la fin du jusqu'en 1637, la population de Westhoffen qui comptait déjà près de 1200 habitants, est décimée par la peste.
Pour le repeuplement, des immigrants arrivent principalement de Suisse et parmi eux la famille Burri qui édifia une tannerie ainsi que la maison de style renaissance allemande flanquée d'un remarquable oriel au N°29 de la rue Birris (déformation de Burri). On retrouve à travers le centre ancien de nombreuses autres constructions et éléments architecturaux d'époque (fin, milieu ), notamment des portails en arc de cercle, certains richement décorés.
À partir de la seconde moitié du, les constructions adoptent un style plus imposant, suivant ainsi l'évolution de l'agriculture et de la viticulture. On peut admirer la maison n°6 rue de la liberté, et le Rhebof, berceau familial du général Scherb, officier d'empire sous Napoléon 1er.
L'esprit de tolérance des seigneurs de Hanau-Lichtenberg permit à Westhoffen de compter parmi les siens, l'une des plus importantes et des plus anciennes communauté juive d'Alsace, qui s'est largement dispersée à partir du pour ne plus compter que quelques personnes de nos jours. De cette communauté sont issus quelques personnages et familles illustres, notamment Léon Blum et la famille Debré. Il nous reste de cette communauté une synagogue néo-orientaliste du (restaurée depuis peu) et un ancien cimetière.
Villamblain
Villamblain es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Capcinés
Lo capcinés, que compren totes los vilatges de Capcir manca Matamala, presenta una omogeneïtat pro limitada; globalament se pòt dire que los traches "occitans" son mai importants al nòrd qu'al sud encara que lo parlar dels Angles pòsca servar qualques traches "septentrionals" que los autres parlars possedisson pas. Lo parlar de Matamala es exterior al capcinés encara que presente qualques afinitats dins las enquèstas de Sacasa o de Guiter.
Istòria dels estudis sul capcinés
Las donadas mai ancianas qu'existiscan suls parlars del Capcir son de traduccions de dos tèxtes en parlar local qu'èran estadas demandadas a de regents de totes los vilatges de la val dins l'encastre d'una enquèsta suls parlars pirenencs, l'enquèsta Sacasa. Pr'aquò los documents demorèron inediches fòrça temps fins qu'un lingüista catalan, Jordi Costa, ne faguèt una tèsi, e puèi un recuèlh publicat en 1986.
Cap a la debuta del sègle XX foguèron l'abat Lluís Salvat e lo lingüista e ensenhaire occitanocatalan, Loís Pastre, que forniguèron qualques elements de lexic e de morfologia a prepaus del capcinés dins la Revue Catalane.
Los primièrs trabalhs de dialectologia sus aquela varietat comencèron a de bon a l'entorn de 1910. Abans los estudis dialectals pro coneguts d'Antoni Griera que visitèt la localitat de Formiguera e ne descriguèt lo parlar en 1915 dins un article publicat dins lo Bulletí de Dialectologia Catalana, un lingüista alemand discípol del romanista Bernhard Schädel, Fritz Krüger, aviá ja entreprés l'estudi de la val e de las localitats catalanas e occitanas vesinas que ne publiquèt las donadas e la sintèsi en 1913 dins la Revue de Dialectologie Romane. Lo trabalh de Krüger foguèt escrich en alemand, çò que n'entrepachèt sa difusion e son estudi.
Aperaquí 30 ans mai tard, d'autras enquèstas se realizèron dins gaireben totes los vilatges de la val dins l'encastre d'una de las òbras mai ambiciosas portada dins la dialectologia catalana del sègle XX: l'Atlas Linguistique des Pyrénées Orientales (ALPO), dirigit pel lingüista nòrd-catalan Enric Guiter.
L'atencion dels dialectològs puèi foguèt mens intensa cap a aqueste airal que venguèt cada còp mai periferic e sonque la localitat de Formiguera foguèt estudiada dins los atlasses seguents, l' Atlas Lingüístico de la Península Ibérica (annadas 1960) portat pel valencian Manuel Sanchis Guarner e l'Atles Lingüístic del Domini Català dirigit pel dialectològ malhorquin Joan Veny.
Lo lingüista occitan Jacme Allières inclusiguèt tanben lo capcinés dins un estudi comparatiu dels parlars pirenencs.
Caracteristicas del capcinés
Es subretot dins la morfologia que lo capcinés se sarra de l'occitan.
Morfologia
Lo capcinés preservava fins almens las annadas 1950 l'emplec del preterit simple que pr'aquò s'es vist desplaçat per la tendéncia de nivelament lingüistic favorable a de solucions mai catalanas. La conjugason d'aqueste temps es comuna a l'occitan vesin: -èri, -ères, -èc, -èrem, -èreu, -èren.
Lexic
Lo lexic del capcinés s'orienta mai cap al catalan qu'a l'occitan mas se pòdon notar qualques diferéncias notablas coma amb solell contra sol en catalan.
Li Bai
Li Bai, tanben sonat Li Po o Li Tai Po (en chinés 李白; Chengdu, 701 – 762) foguèt un poèta chinés. Aqueste escrivan, considerat coma un dels melhors poètas de la literatura chinesa amb Du Fu, visquèt durant lo periòde Tang e foguèt part del grop dels "8 immortals de la copa de vin", un grop de poètas epicurians. An subreviscut fins uèi aperaquí 1.100 de sos poèmas, e las primièras traduccions dins una lenga occidentala datan de 1862, fachas pel marqués francés d'Hervey de Saint-Denys e publicadas dins l'òbra Poésies de l'Époque des Thang.
Ditz la legenda que Li se neguèt mentre que se clinava dins la barca que lo portava, que voliá agantar lo rebat de la luna dins lo riu.
Deviat
Deviat es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània.
Comunas limitròfas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Schengen
Schengen es un vilatge situat sus la riba del riu de Mosèla, a l’extrèm sud-èst de Luxemborg, qu'aparten al canton de Remich e al districte de Grevenmacher. La comuna conten tanben los masatges de Remerschen e Wintrange. En total, ai a prèp de 1600 abitants.
Sa situacion geografica es singulara [parcitlara ?] es lo punt de joncion de las frontièras entre Luxemborg, Alemanha (a l’èst) e França (al sud), delimitadas pel riu.
Es una zona tradicionalament vinicòla. Malgrat una istòria millenària, perque las primièras donadas datan de 877 e lo castèl de 1390, la rason de sa celebritat ven de la signatura de l'Acòrdi de Schengen. Aqueles tractats, signats lo 14 de junh de 1985 e lo 19 de junh de 1990, e aplicats a partit de 1995, establisson la liura circulacion de las personas, lo capital, lo trabalh,... pels païses de l'Union Europèa, la practica, supausa la supression de las frontièras interioras.
Mina (cantaira)
thumb|250px|Mina durant un programa de la RAI en 1972 Mina Anna Maria Quaini, nascuda Mina Anna Maria Mazzini e mai coneguda coma Mina (Busto Arsizio, 25 de març de 1940), es una cantaira, presentadora de television e productora discografica italiana e de nacionalitat soïssa. Es l'artista feminina del mond de la musica italiana mai famosa dels sègles XX e XXI. Durant sa carrièra que comencèt a la fin de las annadas 1950, Mina a interpretat mai de 1.400 cançons e vendut mai de 150 milions d'albums.
Una de sas cançons mai emblematicas, "Se telefonando", es estada recuperada e renovada pel cantaire Nek en 2015.
Linha 5 del mètro de Milan
La linha 5 del mètro de Milan es una linha del malhum metropolitan de Milan dotada de 19 estacions e primièra linha automatica del malhum. S'agís tanben de la primièra ligne del malhum dont lo traçat es integralament en defòra de la cerchia dei Bastioni e del centre istoric de la vila. Un primièr tròç foguèt inaugurat lo 10 de febrièr de 2013, un segond lo 1èr de març de 2014, e un darrièr, avent parcialament dobèrt al public lo 29 d'abril de 2015 a l'ocasion de l'inauguracion de l'Exposicion universala de 2015, foguèt completat lo 14 de novembre de 2015.
Istòria
Los trabalhs de construccion de la linha desmarran en 2007 e sont fisats a un grop d'entrepresas, especialament Ansaldo STS, AnsaldoBreda, Alstom e l'operator Milano Trasporti.
Prunelli-di-Casacconi
I Prunelli di Casacconi en còrs (Prunelli-di-Casacconi en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Istòria
Saint Quilicus autrement dit Saint Cyr est le saint patron de la commune de Prunelli di Casacconi et de Olmo di Casacconi.
Enric I de França
Enric I de França que ho lo tresau rei de la dinastia deus capecians dirèctes. Qu'èra lo hilh de Robèrt II de França, lo Pietadós, e de Constança d'Arle.
En tot respectar la tradicion capeciana, que ho associat au regnat deu son pair e coroat abans la mort d'aqueste. Un còp vadut sol rei, qu'avó a combàter las pretencions deu son hrair capdet Robèrt de França, encorrajat per la loa mair. entà l'apazimar, que'u dè lo Ducat de Borganha en bèth mermar lo son domeni reiau.
Lo regnat d'Enric I que ho tanben marcat per la soa relacion dab Guilhem de Normadia (lo futur Guilhem lo Conquestador). En purmèr que l'ajudè a conservar lo son ducat en bèth pelejar contre los sons vassaus atau vençuts a la batalha de Val-ès-Dunes ; totun, après que'u combató per'mor de la miaça que representava la pravada deu poder Duc de Normadia.
A la mort d'Enric I en 1060, Felip I, lo hilh qu'avó dab la reina Anna de Kyiv que'u succedí a l'etat de 7 ans.
Aas
200px|thumb|right|Portau de la glèisa e [[vath d'Aussau]] Aas qu'ei ua anciana comuna bearnesa de la vath d'Aussau qui estó restacada a la comuna de la vila jusona de las Aigas Bonas en 1861.
L'occitan gascon shiulat d'Aas
Aas que desvolopè un biaish de comunicacion en shiular entà comunicar sus distàncias de las granas pr'amor deu reliu montanhós deu vilatge.
Lo lengatge shiulat d'aqueth parçan deus Pirenèus que permetè de's parlar d'un penent a un aute. De hèit, la forma de la vath que rebomba de plan los shiulets qui permetèn d'establir comunicacions enter lo vilatge d'Aas e los peisheders.
Qu'èra un vertadèr lengatge, complèxe e pro complet, a partir de l'occitan gascon. Que desapareishó dab l'arribada de tecnicas navèras de comunicacion e dab los cambiaments deu pastoralisme tradicionau. L'usatge abituau d'aquera forma d'occitan gascon shiulat que desapareishó au sègle XX.
Un deus sons especialista qu'estó René Arripe qui escrivó un libe de referéncia, en francés : Les siffleurs d'Aas, 1984, Imprimerie de la Monnaie, Pau.
Beirot
Beirot (arabi: بيروت, Bayrūt; en ancian occitan, Barut ) es la capitala de Liban. La ciutat compta 1.200.000 abitants, mas l'aira metropolitana dos milions d'abitants. Malgrat las grèvas destruccions causadas per la guèrra civila (1975-1990), Beirot es tornada a èsser la principala plaça financièra, bancària e comerciala del levant. Mercé a son istòria cosmopolita, la ciutat representa en mai un centre cultural e accademic de primièra importància.
Aas
Toponimia
La prononciacion qu'ei [as]. Las fòrmas ancianas que son Aas/As en 1328, Haas en 1343, Ahas en Ossau en 1384, Aas en 1654, Aas (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon J.B Orpustan, las variantas de aitz, « punta rocosa » que son basadas sus reduccions deu diftongue (az-, ez-, iz- o sus alongaments (ahaiz, ahats, benlhèu ahetz. Qu'ei ua bona possibilitat per explicar lo nom deu vilatge.
Tractat de París (1951)
Aquel tractat es considerat coma l'un dels actes fondators de l'Union Europèa.
Radi
Lo
Es d'aspècte perfèitament blanc mas negresís al expausar a l'aire libre. Lo radi es un metal alcalinoterrós que se pòt trobar en fòrça flaca quantitat dins las minièras d'urani. Es fòrça radioactiu, la mièja vida de son isotòp pus estable (Ra) essent de 1602 ans. Balha lo radon coma produit de desintegracion.
Caracteristicas
Lo radi es lo pus dens dels metals alcalinoterrós, es intensitament radioactiu e sembla quimicament al bari. Se tròba en flaca quantitat, jos forma combinada, dins la pechblende, una minièra d'urani, atal coma dins d'autre minrals d'urani. Las preparacions de radi an la proprietat de demorar a una temperatura pus enauçada qu'aquela del mitan ambient. Lor rai radioactiu es de tres tipes : alfa, beta et gama. Lo radi pòt atal produire de neutrons quand es mesclat amb de berilli.
Quand es recentament preparat, lo radi pur es d'una color blanca brilhanta, mas negresís quand s'expausa a l'aire (probablament per formacion de nitriti). Lo radi es luminescent (Emet una flaca color blava), se descompausa dins l'aiga per formacion d'idroxidi de radi, e es un pauc pus volatil que lo bari.
Aplicacions
Las raras aplicacions del radi venon totas de sas proprietats radioactivas. foguèt utilizat dins les agulhas dels relòtges fins a las annadas 1950, per sas proprietats de luminescéncia. Foguèt tanben utilizat dins los paratroneires per d'augmentar l'efèit de punta d'aquestes. Aquel efèit es pas desmontat e aquel sistèma se comercializa pas mai.
Istòria
Lo radi (que lo nom ven del latin radius -rai- en meteis temps que radioactivitat) foguèt descobèrt per Marie Curie e son espós Pierre en 1898 per extrason de la pechblende, una minièra d'urani.
Tryggvi Þórhallsson
Tryggvi Þórhallsson (1889-1935) professor e òme politic, foguèt primièr ministre d'Islàndia entre 1927 e 1928.
Rectangle
thumb|Un rectangle. En geometria, un rectangle es un quadrilatèr que los quatre angles son d'angles dreches.
Definidion e proprietats
Un quadrilatèr es una figura plana constituida per quatre vertèxes e de quatre segments (o costats) ligant aqueles verxess dos a dos de biais a terminar un entorn tancat.
Mostrar qu'un quadrilatèr es un rectangle
thumb|right|Un quadrilatèr amb tres angles dreches. Diferentas proprietats caracteristicas permetan d'afirmar qu'un quadrilatèr es un rectangle.
Sufís qu'un quadrilatèr possedís tres angles dreches per èsser un rectangle.
S'un quadrilatèr es un parallelograma, alara qu'es un rectangle se una de las proprietats segentas se verifica:
Proprietats
Los costats oposats d'un rectangle son parallèls e de meteissa longor; sas diagonalas son de meteissa longor e se copan al mitan.
Lo rectangle possedís dos axes de simetria, que son las mediatriças de sos costats. possedís tanben un centre de simetria, l'interseccion de las seunas diagonalas.
Las diagonalas essent de meteissa longor e secantas al mitan O, los quatre vertèxes del rectangle son equidistents d'O, çò que significa qu'existís un cercle de centre O passant per aqueles quatre vertèxes, nomenat cercle circonscrich al rectangle, qu'es desperel dich inscrich dins aquel cercle.
Quin que siá rectangle, pòt servir a constituir un pasiment del plan. Aquò vòl dire qu'es possible, amb de rectangles identics, de cobrir tot lo plan sens superpausar dos rectangles. De drechas perpendicularas partatjant lo plan en zonas rectangularas.
Mesuras
thumb|left|Aquel rectangle a per largor 4 e per longor 5. Son perimètre es egal a 18 e son aira a 20.
Los costats d'un rectangle essent dos a dos de meteissa longor a e b, es d'usatge de nomenar dimensions del rectangle aqueles dos nombres. Lo mai grand es la longor del rectangle, le mai pichon la largor.
Un rectangle de costats a e b possedís un aira egala a a × b, e un perimètre de 2 × (a + b).
L'applicacion del teorèma de Pitagòras permet de constatar que las diagonalas del rectangle son egalas e mesuran
Dos rectangles qu'an meteissa longor a e meteissa largor b son isometrics. Aquò significa que son superposables: l'un dels dos pòt èsser transformat en l'autre per une succession de translacions, rotacions o capviraments. Lo quocient es nomenat format del rectangle. Totes los rectangles de formats egals son semblables: existís un agrandiment (o una reduccion) permetent de passar de l'un a l'autre. O encara, an « la meteissa forma ». Coma la longor es superiora o egala a la largor, lo format es un nombre superior o egal a 1. Un format egal a 1 es caracteristic d'un carrat. Mai lo format es grand, mai lo rectangle es « alongat ».
Carrat
Un carrat es un rectangle particulièr que los quatre costats an la meteissa longor.
Monte Carlo (Santa Catarina)
Monte Carlo (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Mina (unitat)
La mina es una unitat de massa utilizada durant l'Antiquitat e l'Edat Mejana.
Beaufort (Nòrd)
Beaufort es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França. .
Weyer
Weyer  en alemannisch (Weyer en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region del Grand Èst.
Prinçay
Prinçay es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Viena e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas limitròfas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Euville
Euville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Geografia
thumb|left|Carrièra de Euville (1889) Euville a situat en la vallée de la Meuse, al Sud de Commercy.
La vila es celèbra per la qualitat de la siá pèira (pèira de Euville) e de las siás carrièras. La siá pèira es reputacion dins lo mond entièr. Pròva n'es çò socle de l'estatua de la Libertat a New-York, #qu'a fach en pèira de Euville.
Euville est située dans la vallée de la Meuse, au Sud de Commercy.
La ville est célèbre pour la qualité de sa pierre (pierre d'Euville) et de ses carrières. Sa pierre est renommée dans le monde entier. Preuve en est le socle de la statue de la Liberté à New-York, qui est fait en pierre d'Euville.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Las municipalitats de Aulnois-jos-Vertuzey, Vertuzey, e Vila-Issey an ligat a Euville dempuèi 1973. Aulnois-Jos-Vertuzey se trucava per endavant Vassimont.
Conselh regional d'Occitània
Lo conselh regional d’Occitània es lo nom donat a l’assemblada deliberanta de la region administrativa francesa d’Occitània.
Istoric
Lo conselh regional d’Occitània, creat per la lei relativa a la delimitacion de las regions, a las eleccions regionalas e departamentalas e modificant lo calendier electoral del 16 de genièr de 2015 amb efièt lo 1èr de genièr de 2016, es eissit de la fusion dels conselhs regionals de Lengadòc Rosselhon e de Miègjorn Pirenèus, que comptavan respectivament 67 e 91 elegits (siá 158 conselhièrs regionals al total).
Segon l’article 2 de la lei del 16 de genièr de 2015, lo cap luòc provisòri de la novèla region Lengadòc Rosselhon Miègjorn Pirenèus, Tolosa, foguèt designat per un decret de decembre 2015. Ven per un decret pres en Conselh d’Estat lo 28 d'octobre de 2016.
L’article 5 d'aquela lei establís a 158 le nombre de conselhièrs regionals; destria lo nombre de candidats per section departementala segon las eleccions de decembre de 2015:
Luòc d'amassada
left|thumb|275x275px|Intrada del Pargue de mòstras de [[Montpelhièr, ont deurián s'amassar dins un primièr temps lo plen de las assembladas]] L'assemblada inaugurala de la primièra mandatura del conselh regional, lo 4 de genièr de 2016, se debanèt dins l'Ostal de region de l'anciana region Miègjorn Pirenèus, 22, baloard del Marescal Juin a Tolosa.
Pasmens, Carole Delga, pendent sa campanha per l'eleccion regionala de decembre 2015, prepausèt que lo Conselh regional de la novèla region siete a Montpelhièr, per far contrapes a la causida de Tolosa coma capitala regionala prefectorala. Mai precisament, precisa als jornalistas del site d'informacion regionala Actu Côté Toulouse, dins una entrevista publicada lo 21 de mai de 2015, que: « L’assemblada deliberanta dels elegits será installada a Montpelhièr, mas l’administracion, las direccions generalas, serán basadas a Tolosa, près de la prefectura. Totjorn i aurà dos ostals de Region ».
Abans son eleccion, declara a La Dépêche du Midi que : « Decidiguèri que, per de questions d'equilibri e de respècte, las sesilhas en plen se debanarán totas a Montpelhièr. N'i se debanaràn 3 o 4 cada an. Coma l'emicicle de Montpelhièr pòt pas acculhir los 158 conselhièrs, tendrem sesilha aqueles plens de las assembladas au Pargue de las Mòstras de Montpelhièr, que mai aparten a la Région. Per las comissions permanentas, que son mai regularas mas qu'amassan pas que 51 conselhièrs, poirán se téner dins l'emicicle de l'Ostal de Region de Montpelhièr ». La sala de reunion du conselh regional de Miègjorn Pirenèus a Tolosa, afirma voler le conservar coma luòc de concertacion e per d'autras manifestacions: « Es un luòc que s'utiliza fòrça per plan d'autras reünions, amb los còs consularis, amb las cambras economicas. Avem d'òbra de far sus l'esquèmas d'amenatjaments economics o d'amenatjament del territòri ont se trapan amb un grand nombre d'intervenents. S'i organiza d'encontras, de collòquis, de reünions, e una sala que pòt atal aculhir mai de cent personas aurà totjorn son utilitat ».
La Commission permanenta
La Comission permanenta es eissida de l'ensems del conselh regional. Compren lo president e los vice presidents de la region, e tanben un o mai membres elegits a la proporcionala pel conselh regional, cada grop politic podent presentar una lista. S'amassa al mens un còp cada mes, pòt demandar lo plen de la reünion dels conselhièrs regionals. Lo conselh regional pòt balhar la delegacion d'una partida de sas foncions, levat lo vòte del budget, l'aprobacion del compte administratiu. Remplaça lo conselh regional entre los plens de las reünions.
Aubanhan
Aubanhan (Aubagnan en francés) qu'ei ua comuna gascona de Shalòssa situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [awβa'ɲa]. Las fòrmas ancianas que son : Aubagnã (mapa de 1638), Aubagnan (mapa deu començament deu sègle XVIII), Aubagnã (mapa de 1714), Aubagnan (mapa de 1733).
Dauzat qu'explica Aubanhan per un nom latin d'òmi Albanius dab lo sufixe -anum, Negre (citat per Bénédicte Boyrie-Fénié), per un nom de persona « roman » Albanianus, derivat d'Albanus, shens sufixe e Astor (tanben citat per Bénédicte Boyrie-Fénié) que torna a Albanius.
Bénédicte Boyrie-Fénié que precisa lo nom d'òmi [implicitament, Albanius] ei derivat deu cognomen Albanus e lo toponime, nom d'ua propietat antica, data de l'epòca romana.
March On, Bahamaland
March On, Bahamaland es l'imne nacional de las Bahamas.
Conselh regional d'Occitània
Executiu
Lo 4 de genièr de 2016 foguèron elegits la novèla presidenta e los vice presidents que, ensems, son l'executiu de la novèla region
March On, Bahamaland
Lift up your head to the rising sun, Bahamaland; March on to glory your bright banners waving high.
Conselh regional d'Occitània
Membres de la Comission permanenta
En mai de la presidenta, cinquanta e un autres conselhièr regionals forman la Comission permanenta (CP), essent elegits a la proporcionala pendent la sesilha inaugurala per l'ensems dels elegits. Totes los grops politics son alara representats.
March On, Bahamaland
See how the world marks the manner of your bearing! Pledge to excel through love and unity.
Conselh regional d'Occitània
Membres de la Comission permanenta
Los membres elegits lo 4 de genièr 2016 son destraits d'aquel biais :
March On, Bahamaland
Pressing onward, march together to a common loftier goal;
Conselh regional d'Occitània
Union de la drecha
25 Conselhièrs:
March On, Bahamaland
Steady sunward, tho' the weather hide the wide and treachrous shoal.
Lift up your head to the rising sun, Bahamaland, 'Til the road you've trod lead unto your God, March On, Bahamaland.
Conselh regional d'Occitània
Front nacional
40 Conselhièrs:
Land der Berge, Land am Strome
Land der Berge, Land am Strome es l'imne nacional d'Àustria.
Land der Berge, Land am Strome, Land der Äcker, Land der Dome, Land der Hämmer zukunftsreich! Heimat bist du großer Söhne, Volk begnadet für das Schöne, Vielgerühmtes Österreich, Vielgerühmtes Österreich!
Heiß umfehdet, wild umstritten, Liegst dem Erdteil du inmitten Einem starken Herzen gleich. Hast seit frühen Ahnentagen Hoher Sendung Last getragen, Vielgeprüftes Österreich, Vielgeprüftes Österreich.
Mutig in die neuen Zeiten, Frei und gläubig sieh uns schreiten, Arbeitsfroh und hoffnungsreich. Einig laß in Bruderchören, Vaterland, dir Treue schwören. Vielgeliebtes Österreich, Vielgeliebtes Österreich.
Site nuclear de Marcola
Lo site nuclear de Marcola creat en 1956, s'estend sus lei comuna de Chusclan e Codolet, pròchas de Banhòus de Céser, dins Gard e de Pèiralata, en Droma. Aqueu site industrial, situat au ras de Ròse entre Montelaimar ( en amont) e Avinhon ( en avau), es localizat en plena region dei Còstas de Ròse, zona toristica, agricòla e viticòla. Nimes es situada a au sud-oèst dau complèxe.
Lo site de Marcola vegèt espelir leis aplicacions industrialas e militaras dau plutonium en França. Lei recercas pòrtan sus lo cicle dau combustible nuclear e lei projèctes de reactors nuclears. L'arrivada en fin de vida d'uneis installacions se tradutz per la mesa en plaça de chantièrs de desmantelament, e lo lançament de projèctes novèus.
Bignami (mètro de Milan)
Bignami es una estacion de la linha 5 del mètro de Milan. Inaugurada lo 10 de febrièr de 2013, es lo terminus nòrd de la linha abans son venent perlongament en direccion de Munscia.
Art marcial
Las arts marcialas son de sistèmas codificats e tradicionals de combat praticats per divèrsas rasons coma l'autodefensa ; d'aplicacions militaras e legislativas ; de concors; lo desvolopament fisic, mental e spiritual; lo divertiment; e la preservacion del patrimòni cultural imaterial d'una nacion
Lo concèpte d' art marcial apareguèt per primiera vegada en anglés dins l'edicion de 1920 del Takenobu's Japanese-English Dictionary coma una traduccion del tèrme bu-gei o bu-jutsu que significa "art o resolucion dels afars militars".
Introduccion
Las arts marcialas son de sistèmas de lucha. I a fòrça escòlas e estils d'arts marcialas, mas totes partejan un meteis objectiu qu'es l'autodefensa.
D'unes, coma lo taiji quan s'utilizan tanben per melhorar la santat e la fòrma.
Totas la arts marcialas nasquèron pas en Asia, la savate per exemple, espeliguèt en França e los movements atletics de la capoeira venon de Brasil.
Fòrça arts marcialas incluson de còps de punh (bòxa, karate), còps de pè (taekwondo, kick-boxing, karate), presas divèrsas (judo, jujutsu, lucha), armas (iaijutsu, kendo, kenjutsu, naginatado, escrima) o qualquas combinasons d'elements ja mencionats (mantun estil de jujutsu).
Las arts marcialas se devesísson en dos grands ensembles: las "arts marcialas duras" coma lo karate e lo kick-boxing, que fan servir l'ataca per derrotar l'adversari e las "arts marcialas suavas" coma lo judo e l'aikido, que de biais mens agressiu, emplegan la fòrça de l' autre per lo sometre.
Recentament, se desvolopèron de competicions coma l'Ultimate Fighting Champions als Estats Units d'America o lo Pancraci a Japon, que son conegudas tanben coma "arts marcialas mixtas" o torneges d'AMM.
Definicion
Los arts marcials se definísson d'aqueste biais: a través de l'istòria, al soldat sul prat batalhièr, l'unica causa que l' importava èra de poder derrotar l'enemic qu'afrontava.
L'istòria dels arts marcials es molt espandida. Lo desvolopament dels sistèmas de lucha data de quand l'òme foguèt capable de transmetre la coneissença, cotria amb las estrategias de guèrra.
Lyle Lovett
thumb|250px|Lyle Lovett durant un concèrt en 2005 Lyle Pearce Lovett (Klein, Tèxas, 1 de novembre de 1957) es un cantautor de musica country e actor american. Sa carrièra comencèt dins las annadas 1980, e es estada recompensada per quatre Prèmis Grammy.
Art marcial
Definicion
Los artistas marcials diferísson segon la mena de competicions.
Lyle Lovett
Foguèt maridat a l'actritz Julia Roberts de junh de 1993 a març de 1995.
Art marcial
Definicion
D'unes arts, coma la bòxa o lo muay Thai, prèstan atencion a las practicas de luchas e a participar a de competicions, pendent que las mai frequentes d'aikido e krav maga rebutan las competicions.
Las rasons que sosténon aquestes punts de vista son divèrsas.Un molon d'arts competitius argumentan que las competicions fan plaça a d'amelioracions e son de tecnicas mai eficaças.
Çaquelà qualques estils non competitius sosténon que las règlas amb las qualas se desvolòpan aquestas competicions afectan l'art e son ges representativas de çò que se pòt escaire dins una situacion reala.
Dins las darrièras annadas, se temptèt de reviscolar d'unes arts marcials considerats istorics.
Exemples dels bons d'aquesta reconstruccion istorica dels arts marcials son lo pankration e l' escòla Shaolin, qu'a pas cap tradicion contunha.
Cugney
Cugney es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Geografia
Cugney Es pichona municipalitat situat a unitat|13|km de Marnay (Anautita-Saône), cap de-luòc del costat de Marnay; a unitat|14|km  de Gray (Anautita-Saône);a unitat|40|km  de Besançon (Doubs); a unitat|49|km  de Vesoul (Anautita-Saône) e a unitat|63|km  de Dijon (Cotitza d'Aur). Lo riu La Tenise, afluent marge esquèrre de la Saône (riu) es lo principal cors d'aiga #que travèrsa lo vilatge de Cugney.
Cugney est petite commune située à 13 km de Marnay (Haute-Saône), chef-lieu du canton de Marnay; à 14 km de Gray (Haute-Saône);à 40 km de Besançon (Doubs); à 49 km de Vesoul (Haute-Saône) et à 63 km de Dijon (Cote d'Or). La rivière La Tenise, affluent rive gauche de la Saône (rivière) est le principal cours d'eau qui traverse le village de Cugney.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Capitòli (mètro de Tolosa)
Capitòli (Capitole en francés) es una estacion de la linha A del mètro de Tolosa. Es situada sul square Charles de Gaulle, dins lo quartièr Capitòli, dins l'ipercentre de Tolosa, a proximitat de la plaça del Capitòli e de la carrièra d'Alsàcia e Lorena.
Situacion sul malhum
Capitòli es situada sus la linha A del mètro de Tolosa, entre las estacions Esquiròl al sud-oèst, e Joan Jaurés al nòrd-èst.
Istòria
L'estacion es mesa en servici lo 26 de junh de 1993, a l'encòp que la linha A. Aviá abriga una agéncia Tisséo.
Avans la barradura del quartièr als veïculs motorizats, l'estacion èra en correspondéncias ambe de linhas de bus de Tolosa.
En 2016, l'estacion enregistrèt 4,765,379 validacions, en fasent la quatrena estacion la mai frequentat de la linha, mas tanben de l'ensemble del malhum del mètro de Tolosa. Representava alara 8% del trafic de la linha.
Accès e acuèlh
L'accès a l'estacion dempuèi lo jardin Charles de Gaulle se fa via un escalièr en grasas, dos escalièrs mecanics o un ascensor. Dempuèi la carrièra d'Alsàcia Lorena, l'accès se fa mercé a dos escalièrs dins un bastiment de tipe hausmanian abrigant lo Virgin Megastore.
L'estacion es equipada d'un grand cai central a dotze pòrtas permetent de recebre de ramas de 52 m de quatre veituras.
Dessèrta
Coma dins l'ensemble del mètro tolosenc, la primièra partença dels caps de linha es a 5h15, e la darrièra es a 0h del dimenge al dijòus, e 3h lo divendres e dissabte.