cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Gontariá e Bolonés
La Gontariá e Bolonés (La Gonterie-Boulouneix en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, situada dins lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Dempuei lo 1er de genier de 2019 es comuna delegada de la comuna novela de Brantòsme de Perigòrd.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
La Gontariá
La prononciacion es [lɒgũntɒ’rjɒ]. I a pas de fòrmas ancianas. La Gontariá ven d'un nom d'òme, Gontier, dau germanic Gundhar, emb lo sufixe -iá. La Gontariá èra la propietat de Gontier, ,. Quò's una formacion relativament recenta, presenta en França e en Lemosin, Carcin, etc.
Bolonés
Las fòrmas ancianas son Bolones au segle XIII, Boloneys en 1360. Lo nom es format de Bolon, nom dau riu, emb lo sufixe -ensis,.
Eraines
Eraines es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Neuville-aux-Bois
La Neuville-aux-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo luòc de la Neuville-a los-Bòsques data del Neolític. Lo vilatge i aguèt fondat per Guèine II, Comte de Dampierre en 1202. La siá glèisa, dédiée a sant Rémi, data de la ; a #èsser recentament restaurada.
La comuna e anciana escòla de la Neuville i aguèt destruit l'an 2005 après un incendi. Lo bastiment de la Comuna e d'una sala de reünion familiale a començat en genièr 2006 e a #èsser acabada en març 2007. En lo moment de la siá inauguracion, lo Sr. Luc De Guizelin a #èsser distinguit del títol de cònsol honorari de la Neuville-a los-Bòsques après mai de 30 ans de servici al Cònsol.
La Neuville-a los-Bòsques es un vilatge de 183 Neuvillois e Neuvilloises per una superficie de 1448 ectaras. Lo Vilatge a recebut una flor al concors dels pòbles fleuris.
Le site de La Neuville-aux-Bois date du Néolithique. Le village fut fondé par Renard II, Comte de Dampierre en 1202. Son église, dédiée à saint Rémi, date du ; elle a été récemment restaurée.
Au siècles suivants, La Neuville-aux-Bois devient le siège d'une des seigneuries des comtes de Ficquelmont et du Saint-Empire, l'une des plus grande famille de la haute noblesse lorraine, la commune reste dans leur giron jusqu'à la Révolution française
La mairie et ancienne école de La Neuville fut détruite en 2005 après un incendie. La construction de la Mairie et d'une salle de réunion familiale a commencé en janvier 2006 et a été achevée en mars 2007. Lors de son inauguration, M. Luc De Guizelin a été distingué du titre de maire honoraire de La Neuville-aux-Bois après plus de 30 ans de service à la Maire.
Planesa
Planesa se pòt referir a:
Benoît Potier
Benoît Potier (Mulhouse, 3 de setembre de 1957) es un engenhaire e director d'entrepresa francés. Es dempuèi 2006 lo president director general d'Air liquide.
Cabo de Hornos
Cabo de Hornos es una comuna de Chile.
Conselh Europèu
Lo Conselh Europèu designa lo som dels caps d'Estat o caps de govèrn dels vint-e-sèt Estats Membres de l'Union Europèa, jos la tutèla d'un president encargat d'aisir l'aparicion d'un compromés. Almens dos Conselhs europèus se debanan cada an, a la fin de cada presidéncia tornanta del Conselh dels ministres. -
Aqueles soms entre executius dels Estats membres an per tòca de definir los grands axes de la politica de l'Union, subretot en matèria de politica estrangièra. Servisson tanben cada cinc ans a la nominacion, a la majoritat ponderada, del President de la Comission Europèa, decision presa aprèp validacion per un vòte del Parlament Europèu.
Dempuèi la dintrada en vigor en 2009 del Tractat de Lisbona, la Commission europèa es responsabla davant lo Parlament e non pas davant lo Conselh europèu (article 17 alinea 8 del TUE).
Lo Conselh europèu sèi al sen del bastiment Europa, al 175 carrièra de la Lei, a Brussèlas.
Istòria de l'institucion
Lo primièr som se reüniguèt en 1961. Lo Conselh venguèt un organ formal pendent lo som de la Comunautat Economica Europèa (CEE) de París los 9 e 10 de decembre de 1974, a l'iniciativa del president Valéry Giscard d'Estaing. L'Acte Unic ditz pas res sus las competéncias del Conselh Europèu e cal esperar lo Tractat de Maastricht per consacrar oficialament lo ròtle politic del Conselh Europèu :
Dempuèi lo començament de las annadas 2000, lo Conselh Europèu a pres d'importància, subretot en participant a l'estrategia de Lisbona elaborada per la Comission Europèa. Aquela estrategia experimenta un mode de foncionament nomenat metòde dubèrt de coordinacion visant a armonizar las politicas nacionalas.
Presidéncia del Conselh Europèu
right|thumb|150px|[[Herman Van Rompuy, primièr president permanent del Conselh Europèu.]] Fins al 1 de genièr de 2010, la presidéncia del Conselh Europèu èra atribuida a l'executiu de cada Estat membre de l'Union, pendent sièis meses cadun a son torn. S'agissiá d'una presidéncia tornanta sincronizada amb aquela del Conselh dels ministres. Los cambis de president se fasián cada an, per las doas institucions dins lo meteis temps, lo 1 de genièr e lo 1 julhet : alara que lo cap d'Estat o de govèrn del país causit exercissiá la presidéncia dels soms, son ministre dels Afars Estrangièrs exercissiá la del Conselh dels ministres.
Amb los diferents alargaments, lo principi de la presidéncia tornanta venguèt de mens en mens aisit dins una Union Europèa amb vint-e-sèt païses. Tot en conservant la presidéncia tornanta pel Conselh dels ministres, lo Tractat de Lisbona instaurèt pel Conselh Europèu l'eleccion d'un president estable, per assegurar una visibilitat e una permanéncia a l'organ qu'assembla los caps d'Estat o de govèrn e d'aisir l'aparicion d'un compromés a l'eissida de cada som.
Lo president del Conselh Europèu dispausa d'un mandat de dos ans e mièg, renovelable un còp. Lo bèlga Herman Van Rompuy, dintrat en foncion lo 1 de genièr de 2010, es lo primièr qu'accedís al pòste.
Sèti dels soms
thumb|left|150px|Immòble Justus Lipsius right|thumb|150px|Immòble Residence Palace Fins a 2004, los Conselhs Europèus, que duran en general dos jorns, se passavan dins una vila del país que l'executiu avian la presidéncia tornanta. Dempuèi la dintrada en vigor del tractat de Niça, de febrièr de 2003, dos Conselhs per an se devián passar a Brussèlas (a la fin de cada presidéncia tornanta del Conselh dels ministres). Dempuèi lo 1 de mai de 2004, los Conselhs Europèus se passan a l'« Immòble Justus-Lipsius » de Brussèlas, d'autra banda sèti del Conselh dels ministres. A partir de 2013, se passaràn al Residence Palace, ara en amainatjament.
Composicion
Participan a un Conselh Europèu :
Relacions amb lo Parlament Europèu
Cada som debuta per una declaracion del president del Parlament Europèu. D'autra banda, lo president del Conselh Europèu presenta davant los parlamentaris l'activitat dels seus sièis meses de presidéncia e instaura un debat amb los deputats europèus.
Relacions amb la Comission Europèa
Lo president de la Comission Europèa participa a las reünions del Conselh Europèu. A l'eissida d'un Som, lo Conselh europèu redigís de conclusions qu'adreiça a la Comission Europèa.
Relacions amb lo Conselh de l'Union Europèa
Lo Conselh dels Ministres de l'Union Europèa prepara las reünions del Conselh Europèu e adopta, amb lo Parlament Europèu, los tèxtes juridics que realizan las orientacions fixadas pels caps d'Estat o de govèrn.
Références
<References/>
Aiara
Aiara / Ayala es una comuna d'Alaba dins la comunautat autonòma espanhòla del País Basc.
Planesa (parçan)
La Planesa es un replanat naturau dau Massís Centrau e un parçan d'Occitània situat en Auvèrnhe.
Sa vila principala es Sant Flor.
Nay
Nay pòt essèr:
Saint-Pouange
Saint-Pouange es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Agurain
Agurain (Sauvatèrra d'Alaba) qu'ei ua comuna de Bascoat. Administrativament, qu'ei dens la província d'Alaba e la comunautat autonòma espanhòla deu País Basc.
Istòria e toponimia
<mapframe zoom=12 latitude=42.849285 longitude=	-2.389055 height=450 width=600 align=center text="Comunas a l'entorn de Sauvatèrra" > [{ "type": "ExternalData",  "service": "geoline",  "ids": "Q398698",  "properties": {  "fill": "#fc3",  "stroke": "#ff1010"  }}]
Sorditge
Lo sorditge (var. sordièra), es un estat patologic caracterizat per la pèrda, parciala o totala, de l'ausida.
Slušna prizadetost
Pablo Arosemena Alba
Pablo Arosemena Alba (1836-1920) avocat, jornalista e òme politic, foguèt president de Panamà entre 1910 e 1912.
Montoliu de Segarra
Montoliu de Segarra es un municipi de la província catalana de Lhèida e de la Comunautat Autonòma de la Generalitat de Catalonha.
3 de febrièr
Decèsses
Vejatz tanben:
Romanèche-Thorins
Romanèche-Thorins es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha Franca Comtat.
Geografia
Situat al limit del Auvèrnhe Ròse Aups e de la Borgonha Franca Comtat, Romanèche-Thorins fa partida del vignoble del Mâconnais.
SEFCO (societat sabenta)
La Société d'ethnologie et de folklore du Centre-Ouest (SEFCO) es 'na societat sabenta francesa de Saint-Jean-d'Angély (Charanta Maritima) qui se consacra a l'estudi dau patrimòni istoric daus departaments de la Charanta, de la Charanta Maritima, de las Doas Sèvras, de la Viena e de la Vendèa.
Istoric
Fondada en 1962, la Societat a per mission de reculir, conservar e defendre lu patrimòni culturau, artistic, etnologic e linguistic de las ancianas provincias de Peitau, Aunis, Santonge e Engolmés (anciana region Peitau-Charantas e departament de la Vendèa).
Arrondiments de Tarn
Lo departament de Tarn compren dos arrondiments, creats en 1800 :
De 1800 a 1926, i aviá dos autres arrondiments :
Montornès de Segarra
Montornès de Segarra es un municipi de la província catalana de Lhèida e de la Comunautat Autonòma de la Generalitat de Catalonha.
Sarcus
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tremolha
Tremolha (Trémouille en francés) es una comuna auvernhata d'Occitània, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Trémollecte, latinizacion de 1401, Tremolheta, en 1409, Tremolie, en 1535, Trémouilhes Marcha en Auvergne, en 1672, Trémouïlhe Marchal, en 1681, Trimouille, en 1684, Trémoille, en 1685, Trémouil, en 1784, Trémouille-Marchal (mapa de Cassini). Tremolha ven del latin tremulus, « tremol, tremola, tremble » e del sufixe -ia, inaccentuat, , o de lors eiretèirs. Aquel nom senhala la preséncia de tremols/tremolas. La prononciacion es [tre'mujə] a Champs.
Nòtas
<references group="N"/>
Moussé
Moussé (Moc'heg en breton) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Istòria
L'origina del bourg de Moussé se situa sens dobte dins lo vilatge del "vièlh moussé" a l'oèst de la municipalitat, un luòc sens dobte gallo romain i a #èsser repéré per avion per gilles leroux, près de l'anciana via anciana Roazhon-Angieus.
L'origine du bourg de Moussé se situe sans doute au village du "vieux moussé" à l'ouest de la commune, un site sans doute gallo romain y a été repéré par avion par gilles leroux, à proximité de l'ancienne voie antique Rennes-Angers.
Robert K. Merton
thumb|250px|Robert Merton (1965)
Preaups de Dinha
Lo gentilici es preaupin -a.
Tabat
Lo tabat o tabac (var. tobac) es un produch manufacturat creat a partir de fuelhas secadas de tabat comun (Nicotiana tabacum).
Robert K. Merton
Robert King Merton, sociològ estatsunian nascut a Filadèlfia en Pennsilvània lo 4 de julhet de 1910 e mòrt a Nòva York lo 23 de febrièr de 2003. En 1994, recebèt la National Medal of Science per sas contribucions e fondacion de la sociologia de la sciéncia. Desvelopèt de concèptes notables coma las "consequéncias inesperadas", "role model", "profecias autorealisatriças", e contribuguèt a la consolidacion de teorias de "mejana portada" (grops de referéncias). Es mai sovent presentat coma lo fondator de la sociologia de la sciéncia. Introduguèt lo concèpte de serendipitat en sociologia.
Biografia
Estudiant a Harvard, Robert King Merton èra l'escolan de Pitirim Sorokin e de Talcott Parsons. Foguèt lo fondator de la sociologia de las sciéncias. Se situa just abans los interaccionistas, e es partisan d'un foncionalisme dich de « mejana portada ». Es lo paire de l'economista Robert Merton Prèmi Nobel d'Economia en 1997.
Las profecias autorealisatriças
Reprenant l'idèa del sociològ William I. Thomas, Robert K. Merton desciu lo mecanisme de profecia autorealisatritz (self-fulfilling-prophecy) disent que: . Exemple: Los accionaris imaginan que lo mercat s'aclapará e aquò provoca un crack borsièr. Soslinha tanben de fenomèns inverses: quand la prediccion d'un eveniment empacha qu'aquò se realize. Exemple: La paur d'un embotelhatge pòt menar a diferar la partença e far lo trafec mai fluid.
La construccion tipologica
Dins Elements de teoria e de metòde sociologic, un recuelh d'articles, R.K. Merton establís una tipologia d'adaptacion individuala a la societat:
Lo conformisme (l'individú se somet a las esperenças del grop),
l'innovacion (l'individú accèpta las valors del grop mas ne fa pas seunas las normas socialas e proceduras abitualas),
lo ritualisme (l'individú demora calhat dins un comportament donat),
La rebellion (l'individú rebuta las tòcas e mejans culturalament valorizats per una societat donada mas per ne suggerir que s'impose d'autres.)
Aqueles biais d'adaptacion pòdon representar d'estils de vida de qualques grops socials.
Normas e valors scientificas
En 1942, publica un article The normative Structure of Science dins The sociology of science (Chicago University Press), fondator d'una tradicion d'analisi de las normas e valors que regisson lo comportament social dels scientifics. Fa la diferéncia entre dos tipes de normas interdependentas que regisson los comportaments scientifics: las normas metodologicas relativas a las tecnicas e las normas eticas. Aquelas darrièras son quatre: l'universalisme, lo comunalisme, lo desinteressament e l'escepticisme organizat.
La serendipitat
Robert Merton s'interessèt totjorn al concèpte de serendipitat. Ne pausèt en 1945 la definicion seguenta: La descobèrta per escasença o sagacitat de resultats pertinents que se cercava pas. Fa referébcia al fach pro corrent d'observar una donada inesperada, aberranta e capitala (strategic) que dona l'occasion de desvelopar una novèla teoria o de comprendre una teoria existenta. Lo repetèt tres còps en 1949 dins: Social Theory et Social Structure : 2004: The Travels and Adventures of Serendipity: A Study in Sociological Semantics and the Sociology of Science
Desviament e criminalitat
Vejatz: Desviament e criminalitat Merton part de l'observacion que los individús dins una Societat agisson al repècte d’objectius e mercé a de mejans. Lo sociològ prend l'exemple, dins los ans 1950 als EUA, d’individús avent per objectiu de s’enrequir mas que, possedant pas los mejans d'o far (manca d'argent, d'educacion, eca). van utilizar de mejans illegals per s'enrequir.
thumb|La representacion estructurofoncionala de Merton del [[desviament e l'anomia.]] Merton los nomena innovators quitament s'aqueles son considerats coma de criminals. Los valorizant, desplaça lo problèma de la criminalitat. L’origina del problèma se trobant dins la vida sociala, coma lo provariá l'exemple, als EUA, de l’enricament personal amb de mejans diferents segon los individús.
Se distingariá donc foncion manifèsta e foncion latenta: Amb aquela distinccion, i a una tentativa d'analisi de practicas que pareisson socialament irracionalas en anant mai luènh que los jutjaments morals. L'analisi foncionalista que Merton utiliza se fa en cinc estapas: descripcion especifica d'o etudiat, indicacion dels tipes d'alternativa, evaluacion de la significacion de l'activitat desvianta, identificacion dels motius de conformisme o de desviança e descripcion dels modèls non reconeguts.
Dioscurs
vinheta|Estatuas dels Dioscurs al suc de la Cordonata capitolina a [[Roma.]] vinheta|Dioscur, estatua [[Roma antica|romana tardièra del sègle IV, Capitòli de Roma.]] Dins la mitologia grèga, Castòr e Pollux (en grèc ancian ), Nomenats Dioscurs (en grèc ancian, « jovents de Zèus »), son los dos bessons de Leda. Cadun nascut d’un uòu diferent, son respectivament, per Castòr, fraire de Clitemnestra e filh de Tindar, rei d’Esparta, e per Pollux, fraire d'Elena e filh de Zèus.
Simbòls grècs de la figura indoeuropèa dels dieus bessons, los Dioscurs son lo simbòl dels jovents en edat de portar las armas. Apareisson coma de salvadors dins de situacions desesperadas e los protectors dels marins. Lo fuòc de Sant Elm es considerat coma lor manifestacion fisica; son associats a la constellacion dels Geminis.
Lo tèrme « dioscurs » ten tanben un sens mai general, per designar lo tèma dels « bessons divins » dins d’autras mitologias (per exemple amerindiana).
Naissença
vinheta|Castòr, domdaire de cavals. Cratèri dels Niobides, v. [[-460|460--450. Lovre (G 341).]] Castòr e Pollux, los Dioscurs, apareisson ja dins l’Iliada, que nomena « Castòr, lo domdaire de caval, e Pollux, lo pugilista ». Lo poèma menciona pas lo nom dels parents, mas Elena los nomena coma sos fraire; l’Odissèa ne fa d’ambedos los filhs de Tindar e de Leda.
E, son ambedos filhs de Zèus dins lo Catalòg de las femnas del pseudo-Esiòde e dins los Imnes omerics, que l'imne que lor es adreiçat los qualifican pel primièr còp de « Dioscurs ». Los Cants ciprians introduson lo motiu que Castòr es mortal e Pollux immortal.
La legenda establís que lor maire Leda, que se seriá unida amb Zèus metamofozat en cicne, auriá pondut dos uòus: un contenent Pollux e Elena, filhs de Zèus e un segon contenent Castor e Clitemnestra, descendents de Tindar. Aquestes son donc de simples mortals, alara qu’ Elena e Pollux son de semidieus. Castòr e Pollux participan a la caça Del singlar de Calidon e a l'expedicion dels Argonautas. Combaton Paris per tornar prene lor sòrre Elena qu’aqueste aviá raubat. Raubèron las filhas de Leucippes, Ilària e Febèa, que provoquèt un batalha contra los fraires Idas e Lincèu. Aquestes darrièrs moriguèron e tanben Castòr.
Segon la Cinegetica de Xenofont, Castòr, afogat de caça, se liga subretot a una espècia de can que foguèt nomenat castorid — nomenada segon el, una raça de representant unic.
Mòrt
Segon la version que fa de Castòr un mortal e de Pollux un semidieu, aqueste, a sa mòrt, vei son paire li prepausar l'immortalitat, mas refusa que son fraire Castòr demore als Infèrns a causa de son estat de mortal. Lo rei dels dieus li prepausa alara de demorar un jorn sus dos als Infèrns amb Castòr e un jorn sus dos sus l’Olimp tanben amb el; d'autras versions, coma aquesta d'Euripides, prepausan un partatge de sièis meses dins cada luòc, aquò remembra lo mite de Persefòna raubada per Ades e que parteja son temps entre sa maire e son espós, e tanben la legenda d'Adonís. Pels Pitagoricians, l'eternal entercambi del Dioscurs figurava l'armonia de l'univèrs: « Son comparats a las doas emisfèras celèstas que, dins lor revolucion, passan alternativament al dessús e al dejós de la tèrra, e lor union frairala simboliza l'armonia de l'univèrs. » La legenda dels Dioscurs es representada sus la paret de la Basilica pitagoriciana de la Pòrta Majora ; figura sovent suls sarcofags romans coma simbòl d'immortalitat.
Culte
vinheta|Dedicàcia en alfabet [[etrusc de Venel Apelinas (o Atelinas) als « filhs de Zèus », v. -515/-510 Metropolitan Museum of Art.]] Lo culte dels Dioscurs deriva del culte indoeuropèu dels besson divins; es parent atal dels Ashvins, los cavalièrs celèstes de la mitologia vedica.
Identificat a la constellacion dels Gemenis, los Dioscurs son los patrons dels marins, e dels atlètas, Castòr essent lo prototipe del domdaire de cavals, e Pollux, aqueste del pugilita.
Son venerats dins fòrça ciutats dorianas, mas tanben a Olimpia. A Atenas, son nomenats Anaques o Anactes, es a dire « senhors »; lor temple es l'Anakeion. Forman un parelh important del panteon dels Grands Dieus de Samotràcia ont son nomeats, « Cabirs ».
A Eparta
Lor luòc màger de culte es Esparta e la vila vesina de Terapna. Pindar los nomena los « intendents d’Esparta ». Son lo modèl e la garantida de la diarquia reiala. Aparan l'armada civica, que se’n va sempre en campanha amb los, un ensemble de dos pals ligats ensems que los representan. Quand un dels dos reis demora a Esparta, un dels dioscurs demoran tanben enrè.
Son venerats a l’escasença de las Teoxenias: se realiza per eles una taula e una banqueta amb dos coissins, e tanben s’emplís tdoas anfòras d’un mescladís de granas. La sala es enseguida barrada per permetre als Dioscurs de prene lor manjar. De relèus e de vases los representon pareissent dins l’aire, montats sus de cavals, al dessús de la taulejada. son tanben figurats per de sèrps s’enrodant a l’entorn d’anfòras.
Lors aparicionsson nombrosas. Se manifestan a Lisandre abans la batalha d'Aigos-Potamos; Aqueste los associa enseguida a Zèus, Artèmis e Apollon dins son ex-voto de mercejada, a Delfes. Pausanias conta fòrça miracles. Un jorn, se presenton comme d’estrangièrs dins lor anciana demora esparciata e demandon l’espitalitat. Lo mèstre dels luòcs refusa lor anciana cambra, ocupada per la joventa de l’ostal — l’endeman, aquesta desapareguèt, mas se trapa dins la cambra on retrouve dans la chambre l'efigia dels Dioscurs. Pendent la segonda guèrra de Messenia, lors fantasmas e aqueste d’Elena revèlon de Messenians d'atacar Esparta de nuèch. Pendent la quita guèrra, dos joves Messenians se desguisan en Dioscurs, anant a de festivitats esparciatas en onor dels bessons divins e, profiechan de l'adoracion que suscitan, massacran los fidèls. En castig del sacrilègi, los Dioscurs percacèron los Messenians de lor corroç e lors permetèron pas de tornar a tèrra abans l'epòca d'Epaminondas.
A Roma
vinheta|Nummus de Maxenç batut a Ostia en 309 drecha|vinheta|Rèstes del temple de Castòr e Pollux sul [[forum roman.]] Lo culte de Castòr e Pollux apareis tanben a Tusculum e Romea. En 484 AbC., los Romans lor bastiguèron un temple sul Forum roman, per messejar la victòria del lac Regillus. Segon la legenda, los Dioscurs intervenguèron dins le combat en persona, jos l'aparéncia de grands e bèls cavalièrs, puèi son eles qu’anoncièron la victòria romana sul Forum. Un segon temple lor es dedicat a Roma, entre 74 e 71 AbC., bastit sul Camp de Mart, près del Circ Flaminius.
Estrechament associats a la vila de Roma, Maxenç, los fa figurar sus de monedas, batudas a Roma e a Ostia, tot coma la loba e los bessons Romul e Rème.
Lor nom es sovent utilizat dins los damnes; dins las pèças Plaute e Terenci, aqueste de Castòr es plan evitat, sembla, pels òmes, alara que las femnas pòdon invocar quin que siá dels dos eròis.
Iconografia antica
Figuran sus l’arca de Cipselos, a l’entorn d’Elana, amb Etra jaguda a lors pés; una inscripcion indica: « Los Tindarids menan Elena e rauban Etra d’Atenas. » tanben aparéisson dins diferents episòdis de la quista dels Argonautas, coma los metròpas dels tresaur dels Siciconians a Dèlfes. figuran sul cratèri dels Niobids, que benlèu representa la partença dels Argonautas, Castòr portant lo pilos e tenent la brida d'un caval, Pollux tenent un pal, lo pilos portat al col per una correja e un mantèl sul braç. fin finala, lo raubament dels Leucippids es representat sus un relèu de bronze al temple d'Atena Calquioicos (de l’ostal de bronze) e sul tròn d'Apollon a Amiclèus.
Generalizacion del tèrme
En 1903 e 1906, le teologien arqueològ J. Rendel Harris generalizèt lo tèrme de « dioscur » per parlar dels bessons mitics fòra del mond grec e roma. En mitologia, « dioscurs » designa lo tèma dels « bessons divins » que siá Grècia anciana, dins lo mond indoeuropèu o amerindian.
Aquestes dioscurs pòdon sempre èsser omogenèus o amb de trachs distinctius; pròches a la naissença puèi divergents per la seguida, fins a l'inimitiat veire a murtre; an de relacions particularas amb los animals (caval, lop, cèrvi, sèrp, ausèl...).
S'agís mai sovent dos fraires, mai rarament un parelh drolle e drolla, d'un parelh de sòrres, o d'una relacion paire e filh.
Los dioscurs an fòrça foncions mitologicas: naissença miraculosa e ròtle fondator o en ligam amb una primièra migracion, relacion amb una figura femna (maire, sòrre), relacion a la guèrra e la caça (fòrça del nombre e de l'unitat), rapòrts amb l'aiga e la mar, tanben qu'amb lo fuòc. La foncion fondamentala dels bessons es alara de ligar lo cèl e la tèrra.
Son utilizats per evocar la dualitat, la collaboracion, l'opposicion, l'alternança, e la diferenciacion del mèsme a l'autre.
Lua (Lanas)
Lua (en francés: Luë) qu'ei ua comuna gascona de Bòrn, situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Amurrio
Amurrio es una comuna d'Alaba dins la comunautat autonòma espanhòla del País Basc.
Lua (Lanas)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei : ['lywə]. Las fòrmas ancianas son Luna (Sanctus Petrus de ~), en latin, au sègle XI o XII, Lue (par. de La ~) e Lua (de ~), en 1274, Lus (rector de ~), en 1527, Lue en 1630 e 1638 (mapas), Lac (?), en 1647 (mapa), Lue, en 1714 (mapa), Luc, en 1733 (mapa). En apartant l'ipotèsi de Negre, citada per Bénédicte Boyrie-Fénié, laüe, lagüe, en gascon, e atraccion de lue (gascon luna), qui es pas sostenguda per las atestacions, la solucion qu'es Luna, au sens probable de « propietat de Lunos, nom gallés d'òme (Luna villa), o eventualament lo cognomen femenin Luna,. Ua consonanta intercalada permet d'evitar l'iatus.
Ahmad Heryawan
H. Ahmad Heryawan (Sukabumi, 19 de junh de 1966) es un politician indonesian. Es l'actual governador de la província de Java de l'oèst.
C.K. Vineeth
C. K. Vineeth (Kerala, Índia, 28 de febrièr de 1988) es un fotbolaire indian. Jòga actualament coma centre de terrenh al Prayag United.
Nalec
Nalec es un municipi de la província catalana de Lhèida e de la Comunautat Autonòma de la Generalitat de Catalonha.
3 de julhet
Decèsses
Veire tanben :
Rebairagués
Rebairagués es un parçan d'Occitània situat en Peiregòrd (Guiana).
Añana
Añana es una comuna d'Alaba dins la comunautat autonòma espanhòla del País Basc.
Navès
Navès es un municipi de la província catalana de Lhèida e de la Comunautat Autonòma de la Generalitat de Catalonha.
Joan Francés Blanc
Joan Francés Blanc (n. Agen, 8 de decembre de 1961) es un escrivan e lexicograf occitan, autor de romans, novèlas e articles d'opinion e de vulgarizacion.
Biografia
Es de paire lengadocian e de maire mitat gascona e mitat chèca. Fa d'estudis d'istòria e de chèc a l'Universitat de Bordèu, e de lingüistica (tractament automatic de las lengas) a París. Trabalha dins la revirada tecnica, puèi dins de societats de servicis informatics.
Dempuèi las annadas 1990 es actiu dins l’occitanisme parisenc, , , e nacional, emai dins de projèctes de lexicografia: sosten lo Gidilòc, encoratja la creacion del projècte DiGaM, , publica lexics sul wèb , , participa a l’edicion del diccionari de Pierre Moureau , al lexic informatic publicat per l’IEO en 2009 e a la Wikipèdia en occitan , e dins d'autras lengas.
Redactor del bulletin Forra Borra de l'IEO París, i publica criticas e punts de vista. En 1996, es demèst los signataris de la crida "escrituras descobertistas" En 1997, crèa la revista de vexillologia Vexil'Òc. Après doas novèlas publicadas dins l’encastre del concors literari Condó Sambeat (Val d'Aran), una en gascon, l’autra en lengadocian, publica en 1998 un roman de sciéncia-ficcion en gascon, Heisei,, , , reeditat en 2010. ,, Publica tanben d’articles dins qualques revistas occitanas.
En 2009 crea las Edicions Talvera. En 2010 comença la publicacion de la colleccion Documents per l'estudi de la lenga occitana dins l’encastre de l’IEO París.
Guillerval
Guillerval es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Callawayasaurus colombiensis
thumb|Callawayasaurus siguec un plesiosaure que demorèc pendent eth cretacèu en Colómbia. Aué ei classat coma un ancessor des Elasmosaurids. Callawayasaurus colombiensis siguec un reptil marin escandit apartenhent ara familha des plesiosaures. Demorèc pendent eth cretacèu inferior (Aptian, hè d'aperaquí 120 milions d'annades). Es sues rèstes sigueren trapades en America del Sud, en Colómbia.
Descripcion
Coma toti es plesiosaures, aguest animal avie un còth long e un cap petit damb dents longues. Es pates s'avien desvolopat en aletes, mentres qu'eth cos ère plan long. Ua caracteristica de Callawayasaurus ère qu'avie un morre plan long. Ath delà, avie plan de vertèbres cervicals (56) mès n'avie mens que s'autes pliosaures semblants coma es elasmosaurids e èren plan cuertes. Hèia entre 7,5-8 m de longada e eth sòn cran 34 cm. Es sues rèstes sigueren trapades ath cant de 100 gastrolits.
Classament
Descrit per Welles en 1962 e classat coma un plesiosaure damb eth nom Alzadasarus, un aute estudi hèt en 1999 per Kenneth Carpenter confirmèc qu'apertenhie a un genre pròpi. Aué Callawayasaurus ei considerat coma un ancessor primitiu des elasmosaurids, un grop de plesiosaures damb còth plan desvolopat.
Dus exemplars adults de Callawayasaurus sigueren trapats ena formacion de Paja, prèp de Villa de Leiva (ena provincia de Boyoca, en Colómbia). En aguesti que i a ua disparietat ena estructura deth cos. Ei possible qu'açò estosse peth dimorfisme sexual. Eth nom Callawayasaurus ei tà aunorar eth paleontològ M. Calleway, es estudis deth qual ajudaren plan entà compréner era evolucion des plesiosaures.
Bibliografia
. Welles, S. P., 1962, A new Species of Elasmosaur from the Aptian of Colombia and a review of the Cretaceous Plesiosaurs: University of California Publications Bulletin Department of Geological Sciences, v. 44, p. 1-89.
. Carpenter, K., 1999, Revision of North American elasmosaurs from the Cretaceous of the western interior: Paludicola, v. 2, n. 2, p. 148-173.
Ribèra Baisha
La Ribèra Baisha es un parçan d'Occitània situat en.
La soa vila principala es Plasença.
Sent Prech
Sent Prèch de Taurion (Saint-Priest-Taurion en francés, ancianament Saint-Priest-Thaurion) es una comuna lemosina situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de la Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Sos abitants s'apelan los eentpreirauds.
Geografia
miniatura|gaucha|Situacion de Sent Prech en Nauta Vinhana
Armiñón
Armiñón es una comuna d'Alaba dins la comunautat autonòma espanhòla del País Basc.
Fontaine-Bellenger
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Meni
Meni (o Menes, en çò de Maneton) qu’ei un rei egipcian considerat com lo fondator de la purmèra dinastia e l’unificator de la Hauta e la Baisha Egipte. Que regnè de cap a -3100.
Qu’ei a còps con.honut dab lo rei Narmer (dilhèu la medisha persona o un predecessor - lo quite pair) identificat dab la paleta eponima e eth tanben associat dab l’unificacion deu país.
Gélaucourt
Geografia
Gélaucourt Es un pichon vilatge de la campanha vallonnée del Saintois, a 9 km al sud-oèst de Vézelise e a 8 km a l'oèst de la tuc de Sion. Lo Rosières, ruisseau vengut de Favières e fluint cap al Brénon, travèrsa la comuna.
Gélaucourt est un petit village de la campagne vallonnée du Saintois, à 9 km au sud-ouest de Vézelise et à 8 km à l'ouest de la colline de Sion. Le Rosières, ruisseau venu de Favières et coulant vers le Brénon, traverse la commune.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Basc unificat
right|250px|thumb|Classificacion dialectau de [[Loís Lucian Bonaparte]] right|250px|thumb|Es dialèctes deth basc per Koldo Zuazo. Es zones en gris èren bascofònes ath [[sègle XIX segontes era classificacion de Loís Lucian Bonaparte]] right|250px|thumb|Es dialèctes deth basc Eth basc batua (literaument "basc unificat" o "basc unit", en basc euskara batua) qu’ei eth supòrt normatiu deth basc escrit. Se base en dialèctes centraus deth basc coma eth naut-navarrés, eth labordin e eth guipuscoan, e se trape influit peth labordin classic deth sègle XVI, precursor dera literatura en basc e ligam entre es dialèctes peninsulars e continentaus.
Eth procès tara unificacion literària que comencèc en 1918, damb era fondacion dera Acadèmia dera Lengua Basca (Euskaltzaindia), e era presentacion de distintes proposicions normatiues, entà culminar en 1968, ena reunion deth Santuari d’Aránzazu (Arantzazuko Batzarra) on Euskaltzaindia, pendent era celebracion deth sòn 50 aniversari, decidèc d’emparar e promòir formaument es recomanacions des Decisions deth Congrès de Baiona (Baionako Biltzarraren Erabakiak) de 1964 redigit peth Departament Lingüistic dera Secretaria Basca (Euskal Idazkaritza) de Baiona, sostienut per mantuns erudits basqui a trauèrs dera recentament creada Idazleen Alkartea (Asociacion d’Escrivans) e Ermuako Zina (Jurament d’Ermua) de 1968. Es postulats d’aqueth arrepòrt estèren arrecuelhudi e presentadi per academician Koldo Mitxelena, que s'encarguèc, amassa damb Luis Villasante, de dirigir eth procès dera unificacion literària.
Aguest registre s’emplegue ena administracion, er ensenhament e es miejans de comunicacion, ja que ath nivèu locau e orau se contunhe d’emplegar es diferent dialèctes. Es institucions seguissen es normes e directives marcades pera Acadèmia dera Lengua Basca tath basc unificat.
Origina e istòria
Quauques-uns diferissen considerablaments entre eri, coma eth biscaïn e eth soletin. Un aute dialècte, eth roncalés, desaparesquèc definitiuaments en 1991 damb era mòrt de Fidela Bernat, era sua darrèra locutora. Es dialèctes de mès grana tradicion literària an estat eth labordin, eth biscaïn, eth soletin e eth guipuscoan, e denquiath començament deth procès d’unificacion lingüistica, estèren consideradi coma es mès prestigiosi pes vascofòns, en tot èster es mès utilizadi ena liturgia e ena literatura.
Es antecedents immediats deth basc unificat serien es següents:
Aguesti modèls se caracterizauen pera sua flexibilitat normatiua e per dar-les ua importància exagerada as localismes e fonetismes de cada parçan. Es proposicions posteriores se basauen mès sus era tradicion literària. Eth basc unificat estèc creat pr’amor dera necesitat d’unificar es diferents dialèctes dejós un madeish conjunt de normes lingüístiques. Era abséncia d’un basc literàri comun qu’estèc un problèma que se hèc notar dempús es debutes dera literatura basca. Molti escrivans hègen referéncia ad aguest problèma en prològs des sues òbres e mantenguien correspondéncia entà aconselhar-se es uns as auti. Es predicators, bertsolaris e en generau, totis es qu’utilizaven eth basc tà hèr-se compréner, an agut de cercar solucions consensuaus tà hèr-se compréner entre locutors de diferent parçans. Encara qu’ escrivans s’estaquèssen a modèls variats, cap arribarà a impausar-se as auti coma unic canon d’imitar, degut principaument ara división territoriau e ara abséncia d’ua institucion que poguèsse aplicar era sua autoritat en aguest ahèr.
Labordin clasic
En sègle XVI, eth ministre calvinista Joanes Leizarraga que se dotèc d’ua koinè particulara tara prumèra traduccion dera Biblia en basc. D’aguesta manèra, aguesta traduccion podie èster aprofitabla a toti es locutors de Labord, Baisha Navarra e Sola, en tot beneficiar ara expansion dera doctrina naua. Leizarraga prenguèc coma basa era morfologia deth labordin mesclat damb elements baish-navarresi e soletins. Er exemplar contenguien un petit diccionari de mots desconeishudi pes locutors soletins.
Labordin kostatarra (costèr)
A partir deth sègle XVII, es escrivans influenciadi pera òbra de Pedro de Axular trapèren en parlar dera còsta labordina ua via peth desvolopament dera literatura basca. Era fama dera prosa arrica e eleganta d’Axular que passèc era frontera pirenenca e qu’acabèc per hèr d'aguest autor un mèstre peus escrivans naut-navarresi, guipuscoans e biscaïns.
Era escòla de Larramendi
En sègle XVIII, eth jesuita guipuscoan Manuel de Larramendi qu’apareish en sud de Bidassoa coma ua reféncia intelectuau e apologista dera lengua basca. Que publiquèc ua gramatica (El Imposible Vencido: Arte de la lengua Bascongada) e un Diccionario Trilingüe (espanhòl-basc-latin) e era influéncia d’ambdues òbres qu’ei vededera en tota era literatura posteriora. Que siguèc prologuista e corrector de mantues òbres, e eth sòn imatge qu’estèc ligat ara aparicion deth dialècte guipuscoan coma dialècte literari. Aguesta escòla qu'aportèc ua fòrça unificadora ara lengua.
Arantzazu
Dempús dera parentési dramatica dera Guèrra Civila Espanhòla, en es ans 1950, eth problèma der estandard unificat que se tornèc a plantejar, mès que mès gràcies a ua generacion naua d'erudits e activistes culturaus. Aqueri se diferenciaven dera generacion anteriora per èster en majoritat laïcs, d’origina urbana e damb bagatge universitari. Molti èren euskaldun berriak ("neolocutors deth basc") coma Gabriel Aresti, Jon Mirande e Federico Krutwig. Aqueri s’avisauen fòrça mès intensament dera desintegracion dera lengua, e dotar-se d’un modèl unificat se vedie coma un pas necesari tà ne guarantir era subrevivéncia. Ua gran part dera generacion anteriora vedie era lengua coma depositària d'ues essencias nacionaus unides ara vida rurau, mentre qu'era generacion naua entenie qu’era lengua auie de reconquerir eth mitan urban, ath madeish nivèu sociau qu’es autes lengües deth sòn environament.
Gràcies a un periòde de tolerància relativa de part deth regim franquista, quauqu’ues des prumères ikastolas se legalizauen com "escòlas parroquiaus" e milieradi d’adults qu’assistien as classes nocturnes entarà euskaldunizacion e alfabetizacion, conegudes coma gau eskolak. Publicacions coma Euzko Gogoa, Zeruko Argia, Yakin e Anaitasuna estèren era escòla d’ua generacion d’escrivans que desirauen exténer es maines deth basc mès enlà des limits impausadi tradicionauments. Tot aquerò que hèc sorgir era exigéncia d’ua unificacion lingüistica. Se volie garantir er usatge deth basc en tots es maines publics, des d'era educacion basica denquiara universitat. Es escrivans e trabalhadors der ensenhament comencèren a exigir dera acadèmia que dictèssen normes exactes sus eth basc escrit.
Koldo Mitxelena, Jose Luis Alvarez Enparanza Txillardegi, Gabriel Aresti, Fr. Luis Villasante, Jon Etxaide e Jon Mirande, entre auti, qu’estèren es pairs deth nenet. En Congrès d’Aránzazu (Arantzazuko Biltzarra) celebrat en 1968 e convocat pera Academia dera Lengua Vasca, se fondèren es linhes mestresses de çò que serà dempús eth basc batua, en tot préner coma èish centrau es conclusions presentades per Koldo Mitxelena. Era proposicion cercava era unificacion a partir des formes mès espandides e dera basa comuna dera lengua. L’arrepòrt compdaue damb sies capitòus: 1) Fonaments, 2) Ortografia, 3) Sus era forma des paraules (paraules basques antiguas), 4) Neologisms e manlhevadi, 5) Morfologia (Nom, Pronom e Vèrbe) e 6) Sintaxi.
Uei dia (2009) se considere qu'eth procès d’unificación se trape encara inacabat. Eth projècte der Euskal Hiztegi Batua (Diccionari deth Lexic Unificat) non a cap arribat ara sua fin e quauques aspèctes dera terminologia scientifica contunhen sense èster pleiaments consensuaus.
Critiques
Es debats des decades de 1960 e 1970 prenguèren un aspècte clar de conflicte generacionau, en tot reflectar tanben antagonisms politics. Moltes decisions, coma era adopcion dera letra "h" ena ortografia unificada, non estèren cap deth gost des sectors mès conservadors deth nacionalisme basc, representat en aquera epòca peth PNV. Aqueri acusaven ara ala considerada esquerrista de voler impausar eth sòn pròpi critèri. Quauques academicians en desacòrd que fondèren ua auta acadèmia aperada Euskerazaintza, uei dia totaument inactiua.
Auti escrivans, influenciadi per Federico Krutwig, defenien un modèl cultista basat sus eth labordin classic geissit a partir dera òbra de Joannes Leizarraga, en tot préner coma referéncia era istòria der italian e der alemand. Encara que ara debuta aguesta posicion encontrèc un certan succès, damb eth temps qu’acabèc per èster fòrça minoritària: se le considerave un modèl massa dificil d’aplicar. Gabriel Aresti, Jon Mirande e Luis Villasante, entre auti, defendèren aguesta via per un temps, mès ara l’an abandonada.
Quauques autors qu’afirmen qu'eth basc unificat ei ua lengua artificiau, coma er esperanto, e que era sua existéncia e promocion institucionau ei letau tà çò que eri apèren eth "basc autentic", que eth batua eliminarà es diuersi dialèctes. Totun, des des sectors dera cultura en basc non se dan arreclams ad aguestes afirmacions. Se compren qu'era varietat estandard dera lengua a de completar es dialèctes e non sustituir-se ad eri.
Damb era perspectiva qu’auem ath present, se publiquèren òbres que pretenen evaluar eth camin seguit des de trenta ans. Era òbra der erudit Ibon Sarasola Euskara Batuaren Ajeak (Eth sauvament deth basc unificat) (editorial Alberdania, 1997), ena linha de El dardo en la palabra de Fernando Lázaro Carreter presente en format de diccionari ua lista de mots e expressions d’origina dobtosa qu’acabèren per sedimentar en basc modèrne, en tot prepausar solucions que seguissen critèris internacionaus e cercar tostemp eth consens enter bascos peninsulars e continentaus. Un aute erudit Koldo Zuazo, en són ensag Euskararen Sendabelarrak  (Las hierbas curativas del euskera) (Alberdania, 2000) defen era convivéncia entre era varietat estandard e es parlars regionaus coma condicion necessària entà garantir era vitalitat dera lengua. Zuazo que denóncie tanben era existéncia d’un lenguatge escur e artificiau que se vò hèr passar per "batua" en miejans de difusion basqui, en tot qualificar-les de Marteko hizkuntza (lenguatge marcian).
Grésy-sur-Isère
Grésy-sur-Isère en arpitan (Grésy-sur-Isère en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de Savòia e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Trio di Trieste
Lo Trio di Trieste foguèt un trio ambe piano italian del sègle XX.
Istòria
Lo Trio di Trieste se fondèt en 1933. I participavan : Dario De Rosa (nascut a Trieste en 1919, mòrt a Florença en abril 2013 al piano, Renato Zanettovich (nascut a Trieste lo 28 de julhet de 1921 e mòrt lo 29 d'octobre de 2021) al violon e Libero Lana (nascut a Trieste en 1921 e mòrt en 1989) al violoncèl. Per tant, dos dels membres avián quicòm coma 12 ans e un autre 14. Lo primièr concèrt public del novèl ensemble se tenguèt en 1934 e, aprèp autres 3000 e mai, 62 ans d'activitat, lo darrèr concèrt public agèt lòc a Siena lo 3 de març 1995.
Lo sol càmbiament de la composicion del grope foguèt la substitucion del violoncellista Libero Lana per Amedeo Baldovino (1916, Alexandria d'Egipte - Milan, 13 de mai 1998), que veniá del Trio Italiano d'Archi. Libero Lana partiguèt pr'amor de divergéncias ambe'ls autres o per orientar sa carrièra dins d'autras direccions.
Entre las 80 òbras executadas pel Trio di Trieste, las mai jogadas foguèron lo Trio Op.99 de Franz Schubert, lo Trio de Maurice Ravel, e lo «de l'Archiduc» de Ludwig van Beethoven.
Discografia
Lo Trio di Trieste enregistrèt dins mai d'un ostal de disques : Celson, Decca, La Voce del Padrone, Deutsche Grammophon, Nuova Era. La disponibilitat de la màger part es problematica (en febrièr de 2016), mai que mai per lo melhor periòde del Trio (annadas 40 e 50). En 2004, Deutsche Grammophon sortiguèt un cofret de 5 disques ambe d'òbras de Vivaldi, Rameau, Haydn, Mozart, Beethoven, Schubert, Brahms, Schumann e Ravel.
Se pòt tanben citar un disque Archipel (ARPCD 0267) ont lo Trio di Trieste jòga lo Triple Concerto de Beethoven ambe l'Orquèstra sinfonica de Viena, jos la direccion de Karl Böhm, lo 11 de març 1954.
Sent Fèrmer
Sent Fèrme ([sen'fɛrmə]) (Saint-Ferme en francés) es una comuna deu Vasadés istoric, en Guiana, lingüisticament maròta e gascona, administrada per lo departament de Gironda e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Luecs e monuments
Son impausanta abadia benedictina, dedicada a Nòsta Dòna, es cada annada, decap aus Rèis, lo teatre d'una gripa (?) viventa de 60 figurants e d'una messa occitana, amassant mèi de 800 espectators. Aqueste eveniment estut creat aquò hèi 20 ans per Alain Pierre, professor d'occitan, e Anne de Reignac, presidenta de l'associacion daus Amics de l'Abadia.
Plasença (omonimia)
Plasença que pòt estar:
Rore
Rore ò Rora (Roure en francés) es una comuna occitana dau Comtat de Niça, situada dins lo departament dei Aups Maritims e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Plasença (omonimia)
E tanben:
Rore
Geografia
Accès : Dempuèi Niça, RN 202 (rota nacionala 202) en direccion de Digna, al pont de la Mescla, prene la RD 2205, de contunh la RD 30 e la RD 130.
Le village est situé à 1 100 m à l'entrée de la vallée de la Haute-Tinée, en lisière du Parc national du Mercantour.
Accès : Depuis Nice, RN 202 (route nationale 202) en direction de Digne, au pont de la Mescla, prendre la RD 2205, puis la RD 30 et la RD 130.
Istòria
La primièra indicacion del pòble data de 1067 jol nom de « Rora », paraula derivada del latin « robur » #que significa « roure ». Lo pòble aculhiá e elevava de vegadas de vacas e de cabras pel compte de proprietaris e aqueles regulavan las siás questions jos un grand roure.
Dempuèi totjorn, l'isolament del pòble #obligar los sieus abitants a viure en autarcie pas descendent de la montanha #qu'a pè o a esquina de mulet. La rota i aguèt pas creat #qu'après la Segonda Guèrra mondiala, malgrat aiçò en 1927 los abitants meton en marcha un câble de 1 850 m de long portaire de wagonnets en bòsc e accionat per un motor electric. #Foncionar fins en 1962 en permetent d'assegurar la descenuda de la produccion (lach, fromages e farina) e de remontar las provisions e lo corrièr. dins lo quite pòble, dels carretons a motor pujat sus chenilles permeton lo transpòrt dels objèctes pesats la longitud dels carrerons en pendent e dels escalièrs.
La première indication du village date de 1067 sous le nom de « Rora », mot dérivé du latin « robur » qui signifie « chêne ». Le village accueillait et élevait des troupeaux de vaches et de chèvres pour le compte de propriétaires et ceux-ci réglaient leurs affaires sous un grand chêne.