cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hippie
Psicotròps
L'LSD (comunament nomenat « acid ») fuguèt descobèrt en 1938 per Albert Hofmann dins lo laboratòri soís Sandoz mas foguèt declarat illegal als Estats Units d'America lo <time class="nowrap date-lien" datetime="1966-10-06" contenteditable="false">6 d'octobre de 1966, e coma estupefiant per l'ONU dins una convencion de 1971. Fins a qu'aquela interdiccion sul sol americain, la firma Sandoz metèt lo LSD a disposicion dels cercaires jos la forma d'una preparacion nomenada delysid. Lo LSD èra vist d'en primièr coma prometèire dins la cura d'unas malautias psiquiatricas fins a èsser popularizat coma un tractament miraculós pels medias a partir de la mitat dels ans 1950. A partir dels ans 1960, venguèt un ingredient del corrent hippie. alt=Groupe de hippies partageant un « joint » (photographie)|left|thumb|Un grop d'hippies partejant un « junt », en 1969, en Califòrnia. L'estetica psiquedelica, « vertadièra insurreccion de l'imaginari » nais dins las visions provocadas per l'LSD qu'induch una deformacion de la vision e provòca un estat dormilhós ont realitat e sòmi son mesclats (ipnagogia). Lo psicològ Timothy Leary, lo quimista Augustus Owsley Stanley III e l'escrivan Ken Kesey, e mai d'autres, encouratjèron la consomacion de l'LSD. A l'epòca, « l'acid » èra distribuit gratuitament dins los acid tests dels Merry Pranksters. L'escrivan William S. Burroughs es considerat coma un dels teoricians de la practica junkie ligada a la mentalitat hippie. Dins Junky (1953, explica en que la dròga es una filosofia que mena a obrir las pòrtas de la percepcion e a descobrir l' « equacion de la cama » . Lo somalh de l'usatge de l'LSD als EUA  se passèt l'estiu de 1967, pendent lo Summer of Love (« l'estiu de l'amor »).
Tartalhs del New Age
thumb|Lo simbòl del [[Yin e Yang|yin e del yang, associat au tao, que los hippies contribuiguèron a popularizar.]] Segon d'unes testimònis de l'epòca, seriá estat pendent l'estiu de l'amor de 1967 que foguèron fondadas las premícias del New Age. Los hippies avián començats a explorar las tradicions orientalas — lo Bodisme, l'Indoïsme e lo taoïsme — e qualques obratges populars ensejan de ne far un analisi sincretic « liure », un biais d'abordar l'Espiritualitat que vendrá la marca del New Age.
Los hippies trobavan lor inspiracion esperitala mejans de personalitats coma Gautama Boda (que, incarnant la negacion del mond materialista coma sola via possibla d'aténher lo bonaür permanent, aviá virat l'esquina al rei, son paire, e de viatjar coma un mendicant), Francés d'Assisi, que tanben abandonèt una familha rica per viure en pauretat e dins la natura, e plan segur del Crist e tanben Gandhi, Aldous Huxley e J. R. R. Tolkien. Escolan d'Alan Watts, introductor de la pensada orientala a San Francisco, Gary Snyder, que Jack Kerouac rejonh puèi mai tard per Allen Ginsberg, tanben popularizèron la practica de la meditacion, e mai generalament del tao e del bodisme zen.
Fisiologia e vestits
alt=Homme habillé à la façon hippie et jouant de la guitare (photographie)|thumb|Un participant al rainbow gathering de Russia en 2005 avent l'apparéncia tradicionela de l'hippie. En partida per rebellion contra los usatges, l'hippie portava lo cabel long, òmes e femnas, per tòca de denonciar la guèrra al Vietnam ont los soldats avián totes lo crani rasat. Los portavan mai sovent desfachs, sens cap d'aprèst; la libertat del còs (body freedom) essent complementària de la libertat de l'esperit que presicavan. Las relacions sexualas liberadas e lo naturisme èran valorats dins lo biais de vida hippie. Anant pés nuds dins la posca, aquel biais de viure ofensava tanben las valors d'igièna presicat pel modèl american. left|thumb|Camisa tie and dye. Los vestits de l'hippie, de colors vivas, èran contrastats e a vegadas escandalós per aquela epòca que los vetsits èran pro uniformes e escurs. Lors pantalons èran de « patas d’elefants », estil lançat pels hippies californians e l’influéncia de l’Orient d'ont ven lo gost de las espardelhas, dels gilets afgans, de las tunicas indienas amb motius plan florits e colorats. Tanben podavan anar nuds quand la situacion o permetava,. En coeréncia amb l'idèa d'anticonsomacion, los hippies crompavan sovent lors vestits dins de botigas de fardas o se los fabricavan. Per exemple, lo Tie-dye, una tecnica per ténher los teissuts de color viva en forma de ronds e mai o mens aleatòri, èra plan espandida. Los jeans, pantalon tradicional dels obrièrs americans als sègle XX ja populariats pels beats e los personatges de sacamands dins de films (James Dean o Marlon Brando), tanben foguèt un vesti emblematic de la generacion hippie que lo faguèt evoluar; èra sovent portat pintats, brodat, cosut, cobert de coquilhas, d'estràs, de jòias, de flors, e totjorn amb las patas d'elefant. Lo vestit ven un biais d'expression de la personalitat.
Musica
Lo fenomèn hippie foguèt un periòde d'experimentacion musicala (l'estil de The Doors, per exemple, emprunta a l'encòp al blues, al jazz mas tanben al flamenco e a la musicas de banda) e de creativitat. Gaireben totes los corrents musicals eissits d'aquela generacion prospèran encara ara. La libertat d'aquelas creacions musicalas es considerada coma una revolucion dins l'istòria de la musica. thumb|[[Steve Hillage en 1974.]] Lo festenal de Woodstock en 1969 demora un dels moments mai grand de l'istòria de la musica populara e foguèt classat d'entre los « 50 Moments que cambièron l'istòria del rock and roll ». Acampèt fòrça musicians celebres de l'epòca coma Jimi Hendrix e Janis Joplin. A Custrin, en Polonha, a la frontièra de l'Alemanha, lo festenal Przystanek Woodstock es organizat cada an depuèi 1995. Amassèt un public tant important coma lo primièr del nom, siá 500 000, en 2009. D'autres festenals foguèron tanben de vertadièrs eveniments : Monterey en 1967, l'illa de Wight en 1970, acampant de centenas de milliers d'espectators cada còp. Una novèla generacion de cantaires aparéis a la seguida de Bob Dylan, fasent lo novelum del genre musical de la protest song e creant una novèla musica populara cantant lors revòltas, lor refús del racisme, lor refús de la guèrra al Vietnam, lor refús de la repression o lor desir d'un mond nòu. La represa jos la forma de mescladís de doas cançons d'Hair   : Aquarius/Let the sunshine in per The 5th Dimension aguèt un succés considerable en 1969, las paraulas annonciant un edat nòu por venir. Blowin' in the Wind de Bob Dylan, inspirat d'un negro spiritual, lo cantèron los 250 000 manifestants de la marcha cap a Washington organizada pels menaires dels drechs civics; mai tard venguèron Ohio de Crosby, Stills & Nash (and Young), o Alice's Restaurant d'Arlo Guthrie.
Es dins las annadas hippies qu'apareguèron l'space rock, l'hard rock e lo rock progressiu. Lo quita grop Gong, creat en França, modèl d'space rock e de free jazz,  es constituit en forma d'una comunautat hippie (dins l'Aude pendant un temps, après un refús de visá de Daevid Allen, cap del grop, per tornar en Anglatèrra). A la meteissa epòca, lo rock psiquedelic e mai especificament l'acid rock accompanha los acid tests organizats per las Merry Pranksters a partir de 1966; inspirat per l'usatge de drògas allucinogènas e subretot de l'LSD, ensaja de ne tornar los efièchs. Se caracteriza per una construccion ritmica pauc complèxa e ipnotica, de melodias repetitivas e penetrantas, dels solós instrumentals longs e bestòrts, modelats d'efièch sonors conma la wah-wah e la distorsion, dins de longas improvizacions. Los hippies aprecian lo folk rock de Bob Dylan e Crosby, Stills & Nash (and Young) o lo rock psiquedelic de Janis Joplin, de Grateful Dead o Jefferson Airplane. S'aqueles darrièrs pòdon èsser considerats coma hippies, d'autres musicians popular a l'epòca s'alunhèron del corrent. Frank Zappa, subretot, èra conegut per las seunas criticas causticas del movement hippie, a partie de 1968 amb Who Needs the Peace Corps ?.
Festenals
left|thumb|Una barraca del Café Lafayette a l'edicion de 2009 de l'Oregon Country Fair. Aqueles que se dison hippies ara o « neohippies » contunhan la tradicion dels festenals musicals e ecofestivals, coma aquel del Burg Herzberg, après un periòde void, l'acampada pels « Freaks, Hippies und Blumenkinder » , interromput entre 1973 e los ans 1990, se tenon dempuèi cada an près de Breitenbach am Herzberg en Alemanha. D'autres acabèron pas d'existir dempuèi los ans 1970, lo mai celèbre es Rainbow Gatherings. Creats en 1972 als EUA, « los acamps arc de Sant Martin », organizats per la Rainbow Family of Love and Living Light, son d'encontras efemèrs en plena natura que dempuèi se multipliquèron en Euròpa e dins lo mond. Lo tèrme « Babilònia » i es utilizat per descriure lo mond convencional dels straights.
Als EUA, fòrça municipalitats abrigan una comunautat hippie que per eles son tolerantas. Eugene dins l'Oregon, que la devisa es « la vila mai granda del mond pels arts e la natura », prepausa cada an l'Oregon Country Fair, un festenal que se debana dins la selva dempuèi 1969 e qu'ensaja tornar trobar « lo Zeitgeist dels ans 60 ».
Mors
Es malaisit de determinar quines son los cambiaments de mors arribats dins los ans 1960 e 1970 que se pòdon atribuir als hippies, a la jovença en general, o al movement feminista. Mas joguèron un ròtle considerable a l'epòca dins l'evolucion de las mentalitats al subjècte de la sexualitat. Segon una enquesta de l'institut Gallup, lo nombre d'estatsunians pensant qu'èra « mal de far l'amor abans lo maridatge » aviá casut de 68 % en 1969 a 48 % en 1973, un cambiament mai sovent atribuida als revolums iniciats pel corrent hippie. alt=Jeune hippie d'aujourd'hui|thumb|Una gojata contemporanèa que lo vestit vol evocar aquel dels hippies
Societat umana e de son rapòrt amb la natura
Lo « movement hippie », pasmens se pauc estructurat, portava en el los grelhs d'un tresvirament del biais de viure dels ans de postguèrra que, a la fin de las Trenta Gloriosas, mancava de buf subretot perceptible per la jovença. Dins diferents domènis, de las idèas novelas espelissian coma l'autogestion, l'ecologia e lo rebut, atitud rarament mostrat a aquel epòca als Estats Units d'America, de las religions tradicionalas. Es malaisit de determinar precisament quina influéncia pòt èsser exclusivament atribuida als hippies, mas son, entre autres, creditats de l'emergéncia de las comunautats ecologicas e de las cooperativas. Lo collectiu « Don't make a wave », que venguèt Greenpeace, foguèt fondat per d'hippies a Vancouver en 1971 e los ecovillatges pòdon èsser vists coma la realizacion d'unas de las lors proposicions.
Dels hippies cap als yuppies
Gaireben totes los hippies acabèron per abandonar lor enveja de regenerar lo « monde vièlh » e se recaptèron a la fin dels ans 1970 e pendent los ans 1980. La trentena venguda, trobèron de trabalh, fondèron una familha e s'integrèron dins la societat de consomacion qu'avià denonciat de per abans. Un estudi estatsuniana estimèt que 40 % d'hippies californians s'èran recampats, mens de 30 % demrant encara « en marge ». Jerry Rubin, vengut un dels primièrs accionnaris d'Apple, declarava en 1985   :
Lo senator de Nòva York, Robert Kennedy, presentava en 1967 la revendicacion hippie d'aquel biais:. Aquel individualisme es pasmens passat dins las mors e l'arribada del neoliberalisme auriá per d'unes recuperat, los desnaturant, las valors hippies. Segon Charles Shaar Murray,
Se cal constatar que de fòrça líders hippies venguèron dins los ans 1980 de vertadièrs yuppies, coma Jerry Rubin, vengut militant reaganian e republican neoliberal convencut. Michel Clouscard foguèt lo principal pensaire a aver predich aquela transformacion, vesent dins lo movement hippie una simpla crisi intèrna del capitalisme americain, que al contrari de se trobar menaçat deviá sortir encara mai fòrt d'aqueles eveniments. Cristallizèt entre autre l'idèa dins son concèpte de "liberal libertari".
Bibliografia
<span title="Document utilisé pour la rédaction de l’article">link=|alt=Document utilisé pour la rédaction de l’article|30x30px <span title="Document utilisé pour la rédaction de l’article">    : document utilizat coma font per la redaccion d'aquel article.
Notas
<references group="Notas" />
Obratges utilizats
<div data-cx-draft="true" data-cx-weight="784" data-cx-state="source" data-source="1262" class="references-small decimal" id="cx1262" style="column-count: 2; -moz-column-count: 2; -webkit-column-count: 2" contenteditable="true">
Autras referéncias utilizadas
<div data-cx-draft="true" data-cx-weight="15255" data-cx-state="source" data-source="1326" class="references-small decimal" id="cx1326" style="-moz-column-count: 2; min-height: 13782px;" contenteditable="true">
Gerland (Còsta d'Aur)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Atian
Estratotipe
L'Atian foguèt creat per Alcide d'Orbigny en 1840. Lo nom ven de la vila d'Ate (Vauclusa).
Tabun
Lo tabun es una substància inodòra, incolòra ò bruna segon sa puretat e volatila de la categoria deis organofosforats e un neurotoxic fòrça perilhós per l'èstre uman e l'animau. Sa dòsi letala es fòrça febla e inferiora a aquela de sarin. Per aquelei rasons, lo tabun es una arma quimica considerada coma una arma de destruccion massiva per l'ONU que sa produccion, son estocatge e son utilizacion son defendudas.
Atian
Estratotipe
La region estratotipica de l'Atian se situa en Provença. L'Atian es localament devesit en 3 sosetatges nomenats (del mai ancian al mai recent) : Bedolan, Gargacian, Clansaiasian. Lors noms ven dels vilatges de la Bedola, Gargaç e Clansaias.
Aqueles sosetatges locals an cadun lor estratotipe, ,.
Lo descopatge biostratigrafic per ammonitas varia segon los sectors paleogeografics:
Sent Gaudenç (Vinhana)
Probablhament Sent Gaudenç (forma etimologica; Saint-Gaudent en francés) es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Viena e la region de Novela Aquitània.
Comunas limitròfas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group="N"/>
Istòria de Iemèn
L’Istòria de Iemèn es l'istòria de l'actuala Republica de Iemèn, estat independent dau sud-oèst de la Peninsula Arabia. Es una zòna de civilizacion anciana e l'estat iemenita modèrne es l'eiretier d'una lònga istòria.
Lo periòde preïstoric
Lei traças umanas pus ancianas conegudas en Iemèn datan d'au mens 700,000 ans (Hadramaut). L'agricultura e lo norrigatge apareguèron probable vèrs 7,000 av. JC dins lo nòrd-oèst. Puei, se difusèron dins lo rèsta dau país entraïnant la formacion de vilatges agricòlas e de rets d'aigatge. L'Edat dau Bronze durèt de 3,000 a 1,200 av. JC. Durant aqueu periòde, de populacions semitas, originaris dau nòrd, s'installèron pauc a pauc dins la region. A partir de 1,500 av. JC, foguèron a l'origina dei premierei reiaumes estructurats de l'istòria iemenita.
La civilizacion sud-arabica preislamica
Dau millenari I av. JC au sègle VII ap. JC, plusors estats se succediguèron en Iemèn. Forman un ensems culturau dich civilizacion sud-arabica preislamica. Aparegut vèrs 800 av. JC, lo reiaume de Saba es lo pus conegut en causa dau racònte biblic de la visita de la rèine de Saba a la cort dau rèi Salamon. Sa capitala, Marib, èra dotada d'un engenhós sistèma d'aigatge qu'assegurèt sa prosperitat fins au sègle IV ap. JC. Son declin foguèt entraïnat per l'establiment de l'Empèri Roman que permetèt de securizar leis itineraris caravaniers d'Arabia. Ansin, lei reiaumes iemenitas, que son economia èra en partida basada sus lo trafec maritim entre la Mar Roja e l'Ocean Indian, conoguèron una crisi importanta au sègle III ap. JC.
Durant la premiera mitat dau sègle IV, la crisi de Iemèn s'agravèt ambé lo declin de Marib que son ret d'aigatge èra plus entretengut. La dominacion dau reiaume de Saba foguèt ansin remplaçada per aquela dau Reiaume de Himiar. Situat dins lo sud-oèst dau Iemèn actuau, aquel estat capitèt d'estendre son territòri fins au centre d'Arabia. Pasmens, aqueu reiaume foguèt rapidament minat per de conflictes religiós entre jusieus e crestians. Vèrs 525, lei persecucions dau rèi Yusuf As'ar Yath'ar còntra lei crestians entraïnèron una intervencion d'Aksum qu'ocupèt lo país fins ais annadas 570. Dins aquò, la preséncia etiopiana foguèt mau acceptada per una partida de la populacion que se revoutèt regularament. Vèrs 575, aquela agitacion favorizèt una invasion sassanida. Iemèn venguèt donc una satrapia persa. Dins aquò, a l'eissida d'un sègle de combats, son sistèma d'aigatge èra en roïna e plusors regions agricòlas dau centre, especialament aquela de Marib, èran a disparéisser.
La conversion a l'islam
L'islamizacion de Iemèn foguèt rapida e èra ja ben avançada a la mòrt de Maomet. S'acompanhèt de l'avançada vèrs lo sud de tribüs arabas e de l'arabi. Aquò suscitèt de tensions après la mòrt dau Profèta e certanei tribüs iemenitas assaièron de rebutar la religion novèla. Aquelei temptativas entraïnèron una repression violenta, especialament dins lei regions sud. Pasmens, en caua de sa situacion periferica, Iemèn interessèt gaire lei califas successius. Ansin, lo país venguèt rapidament autonòm.
L'implantacion dau zaidisme
En 822, la manca d'interès dau poder centrau per Iemèn favorizèt la revòuta d'un governador locau dich Muhammad ibn Abdullah ibn Ziyad. Capitèt de conquistar la màger part dau reiaume antic de Himiar. Pauc a pauc, son exemple foguèt imitat per d'autrei caps locaus que fondèron de principats independents. Vèrs 893, Yahya ibn Husayn, lo cap de la secta zaidita, una branca dau chiisme, prenguèt lo contraròtle de Sada. I fondèt una monarquia teocratica basada sus lei principis dau zaidisme, es a dire un estat dirigit per un successor d'Ali que dèu èsser piós, sabent e guerrier. Reinèt fins a 911 e estendiguèt son influéncia sus la region de Najran. Ansin, lei tèrras autas de Iemèn venguèron pauc a pauc lo bastion dau zaidisme.
Lei periòdes sulayhida e aiubida
Dins lo corrent dau sègle X, leis estats iemenitas deguèron rebutar plusors temptativas d'invasion fatimidas. En 1037, un cap locau dich Ali al-Sulayhi aprofichèt aquela situacion per conquistar la màger part de Himiar « au nom dei Fatimidas ». Installèt sa capitala a Sanaa e comencèt una lònga guèrra còntra lei zaiditas que son imam foguèt tuat sus lo prat batalhier en 1052. Puei, estendiguèt son influéncia fins a Hedjaz.
La dinastia sulayhida dominèt Iemèn fins a 1174. Pasmens, la prosperitat dau país atraguèt Turanchah, lo fraire de Saladin. En 1174, desbarquèt amb una armada aiubida e ocupèt aisament Sanaa, Zabid e Adèn avans d'installar sa capitala a Taizz. Capitèt d'unificar Iemèn — franc dei regions montanhosas tengudas per lei zaiditas e dau territòri de quauquei tribüs d'Hadramut — sota sa direccion. En 1181, Turanchah s'entornèt en Egipte e laissèt Iemèn a son fraire Tughtakin ibn Ayyub (1182-1197). Son rèine permetèt d'establir un estat fòrt dotat d'una marina militara eficaça. Dins aquò, après sa mòrt, sei successors conoguèron de dificultats importantas e la dinastia aiubida de Iemèn dispareguèt en 1229.
Lei Rasulidas e la division de Iemèn
Après la mòrt dau darrier sobeiran aiubida en 1229, un governador d'origina turcmèna, dich Umar ibn al-Rasul, prenguèt lo poder, rompèt amb Egipte e fondèt la dinastia rasulida que dirigiguèt lo país fins a 1454. Durant aqueu periòde, Taizz venguèt un important centre culturau e religiós. Poissança maritima e comerciala importanta, la dinastia entretenguèt de relacions diplomaticas ambé China, Pèrsia, Ceilan e Índia. Enfin, foguèt pron poderós per impausar lo sunisme dins tot lo país levat dei montanhas zaiditas.
La preséncia otomana dins lo nòrd
Lei zaiditas gardèron lo contraròtle dau nòrd de Iemèn fins a 1962. Pasmens, aquela dominacion foguèt largament contestada per de tribüs localas e per de còntra-ofensivas otomanas. La principala foguèt fisada a l'Egipcian Mehemet Ali (1805-1848) e a sei successors. Pasmens, lei soudats egipcians mau capitèron d'ocupar lei tèrras autas e sa preséncia demorèt fragila.
Lo protectorat britanic dins lo sud
Dins lo corrent dau sègle XIX, lei Britanics assaièron de trobar d'escalas seguras lòng de la rota maritima deis Índias. Ansin, en 1839, prenguèron lo contraròtle d'Aden que venguèt rapidament un important centre economic dins la region. Puei, establiguèron de protectorat ambé lei tribüs de Socotra e d'Hadramut. En 1904, lo limit deis esfèras d'influéncias turca e britanica foguèt fixat per un acòrd entre Londres e Constantinòble. Foguèt a l'origina de la futura frontiera entre lei dos Iemèn.
Pauc a pauc, Aden comencèt de s'industrializar, çò que favorizèt l'aparicion d'un proletariat urban sensible ais idèas modèrnas (nacionalisme, socialisme...). Ansin, en 1947, après de grèvas e d'esmogudas violentas, lei Britanics decidèron de preparar l'independéncia de sei protectorats iemenitas.
La revòuta zaidita e l'independéncia dau Nòrd
Elegit imam en 1891, lo zaidita Muhammad Hamid al-Din (1891-1904) tornèt començar de luchar còntra leis Otomans. Sei victòrias demeniguèron lo prestigi dei Turcs que mobilizèron fins a 100,000 òmes en Iemèn. Après sa mòrt, son fiu Yahya Muhammad Hamid ed-Din (1904-1948) e enregistrèt mai d'un succès. Ansin, en 1911, leis Otoman reconoguèron son autonòmia e li fisèron la defensa dei territòris iemenitas. Purament nominala, aquela tutèla dispareguèt ambé l'Empèri Otoman a l'eissida de la Premiera Guèrra Mondiala.
Lo periòde de l'imam Yahya
De 1911 a 1948, l'imam Yahya capitèt de mantenir l'independéncia dau Nòrd en despiech de la multiplicacion dei menaças. D'efèct, son refús de reconóisser lo partiment de Iemèn eissit de l'acòrd turcobritanic li alienèt Londres e d'escaramochas aguèron luòc sus la frontiera sud fins a 1928. Pasmens, lo perilh pus important se situava au nòrd ont Ibn Saud èra a unificar la màger part d'Arabia sota sa direccion. Entre 1920 e 1926, leis Iemenitas perdiguèron la màger part d'Asir. En 1934, una guèrra novèla s'acabèt per una desfacha suplementària de Iemèn que deguèt signar lo tractat de Taëf. Aqueu tractat laissèt Asir ai Saudians (franc de la region de Hodeida) per un periòde de vint ans.
Après aquelei conflictes, Yahya adoptèt una politica isolacionista. En parallèl, renforcèt son poder, çò que mau contentèt lei caps de tribüs e lei captaus. Pasmens, aquò empachèt pas la formacion d'un grop de joves convencuts de la necessitat de modernizar lo país. Foguèron ansin a l'origina de l'assassinat de l'imam en 1948.
La guèrra civila
Ahmad ben Yahya (1948-1961) succediguèt a son paire e transferiguèt la capitala a Taizz. Assaièt de modernizar lo país, especialament l'armada, e establiguèt de relacions ambé lei Sovietics e lei Chinés. En 1958, acceptèt tanben de formar una federacion amb Egipte e Siria. Après sa mòrt, en setembre de 1962, lo país conoguèt una crisi grèva e una guèrra civila opausèt lei republicans (oficiers formats en Egipte, elèits urbans, sunitas...) ai « realistas » (l'imam Muhammad al-Badr, tribüs zaiditas, elèits tradicionaus...). Egipte sostenguèt lo premier camp e mandèt un còrs expedicionari per l'ajudar mentre que l'Arabia Saudita financèt lei partisans de l'imam.
L'armada egipciana capitèt de conquistar lei tèrras bassas mai lei zaiditas utilizèron tornarmai sei bastions montanhós per resistir. En 1967, lei soudats egipcians se retirèron après lo desastre de la Guèrra dei Sièis Jorns. Aquò permetèt ai zaiditas moderats de prendre l'avantatge. En 1970, acceptèron de gardar un regime republican — fòrça feble — en cambi dau mantenement d'una autonòmia fòrça importanta per lei tribüs.
L'independéncia dau Sud
Desirós de quitar lo sud de Iemèn après la Segonda Guèrra Mondiala, lei Britanics assaièron de gropar sei protectorats de la region au sen d'una federacion unica. Pasmens, plusors sultans refusèron, çò qu'entraïnèt una insureccion en 1963. Londres decidèt de la reprimir militarament mai lei combats permetèron sustot a la guerilha dau Frònt de Liberacion Nacionau d'aquistar l'experiéncia de la guèrra modèrna. En 1966, lassat d'aquela guèrra, lo Reiaume Unit anoncièt son intencion de se retirar de Iemèn avans 1968. Lo projècte de federacion s'afondrèt donc ambé leis avançadas de la guerilha. Finalament, lo 29 de novembre, lei Britanics laissèron lo poder au FLN que proclamèt la fondacion de la Republica Populara dau Iemèn dau Sud.
Dei dos Iemèn a la reünificacion
Lei dos Iemèn coexistiguèron fins a 1990. Au Nòrd, après un còp d'estat e dos assassinats de presidents 1973 e 1978, se metèt en plaça un regime dominat per lei militars dau coronèu Ali Abdallah Saleh. Au Sud, un partit comunista unic engatjèt de reformas importantas (reforma agrària, laïcitat...). En 1979, signèt un tractat d'amistat ambé l'Union Sovietica.
La reünificacion èra l'objectiu oficiau de la diplomacia dei dos estats e una brèva guèrra leis opausèt en 1972. Pasmens, en fòra d'aqueu conflicte, l'afrontament entre lo Nòrd e lo Sud demorèt limitat. En genier de 1986, lo Sud conoguèt una crisi grèva en causa d'una temptativa mancada de purga au sen dau partit. Aquò entraïnèt una guèrra civila d'un mes que causèt de destruccions considerables an Adèn e tuèt aperaquí 10,000 personas.
La meteissa annada, lei negociacions regardant la reünificacion tornèron prendre. S'acabèron amb un acòrd de fusion qu'intrèt en vigor lo 22 de mai de 1990. Lei dos partits au poder avans la fusion, lo Congrès generau popular au Nòrd e lo Partit socialista iemenita au Sud, se partejèron lo poder.
Lei tensions ambé l'Arabia Saudita
En 1991, Iemèn refusèt de jónher la coalicion estatsunidenca que defendiguèt l'Arabia Saudita. Aquò suscitèt de tensions vivas ambé Riyad que decidèt d'expulsar de centenaus de trabalhaires iemenitas (au mens 800,000) de son territòri. Puei, la crisi regardèt tornarmai la definicion dei frontieras entre lei dos país. Ansin, lo tractat de Taëf (renovelat en 1954 e en 1974 per vint ans suplementaris) foguèt solament reconduch en 1995.
D'aqueu temps, Iemèn adoptèt una constitucion en mai de 1991 que restaurèt lo multipartisme. Pasmens, la campanha deis eleccions legislativas foguèt marcat per una multiplicacion deis assassinats de quadres dau PSY. Aquò suscitèt de tensions entre lo president Saleh, sospichat de voler afeblir son rivau, e lei comunistas dau Sud sospichats de volar retardar lo vòte per defugir una desfacha electorala. L'escrutinh se debanèt finalament en abriu de 1993 e veguèt efectivament una victòria dau president e de seis aliats islamistas.
De la premiera guèrra civila a la segonda
Après la guèrra civila de 1994, lo Iemèn reünificat demorèt un estat feble minat per la corrupcion, la criminalitat (raubaments d'estrangiers...) e l'agitacion dei tribüs. Après leis atemptats de setembre de 2001, Saleh deguèt cedir ais exigéncias deis Estats Units d'America e redurre l'influéncia de seis aliats islamistas que gropavan un nombre important de veterans « afgans ». Pasmens, aquò li alienèt una partida de la populacion e de l'elèit qu'èra favorable ais integristas.
En mai d'aquò, la dominacion dau Congrès generau dau pòble de Saleh comencèt d'èsser contestada per de violéncias durant leis eleccions, especialament en febrier de 2001. Enfin, dins lo nòrd, de tensions grèvas opausèron plusors tribüs zaiditas au govèrn centrau. D'efèct, dempuei leis annadas 1990, un poderós movement de renaissença culturala, fondat per Hussein al-Houthi, animava lei tribüs pus septentrionalas. Ostil au salafisme defendut per lei Saudians e certanei sunitas iemenitas, aqueu movement foguèt accusat de sostenir la restauracion de la monarquia zaidita. Au començament deis annadas 2000, de combats opausèron partisans d'al-Houthi e soudats iemenitas marcant lo començament d'un lòng procès d'afondrament dau país.
L'afondrament dau país
La repression dau movement hutista foguèt pas aisada maugrat una gròssa ofensiva militara que tuèt Hussein al-Houthi en 2004. D'efèct, après divèrsei temptativas de negociacions, lei combats tornèron començar en 2008 e leis insurgents capitèron de resistir dins lo nòrd montanhós. D'aqueu temps, la concentracion dei fòrças iemenitas dins lei regions zaiditas aviá favorizat l'emergéncia de movements rebèls ò islamistas dins lo rèsta, especialament dins lo Sud e en Hadramut, çò qu'entraïnèt una intervencion aeriana estatsunidenca per eliminar lei caps de l'organizacion Al-Qaïda.
Afeblit e descreditat per aquelei reviradas, lo president Saleh foguèt fòrça contestat durant la Prima Araba en 2011. Abandonat per seis aliats, foguèt finalament obligat de demissionar en decembre en cambi de son immunitat. Mau acceptat per lei manifestants, aquel acòrd entraïnèt de trèbols novèus que permetèron ais islamistas d'Al-Qaïda de renfòrçar sa preséncia. Pasmens, a partir de 2013, lei combats principaus se concentrèron dins lo nòrd onte lei zaiditas èran a progressar, gràcias au sostèn d'èx-aliats de Saleh (qu'èra eu meteis d'origina zaidita). Marcat per de pausas liadas a de negocacions mancadas, aquela avançada permetèt ais insurgents de prendre la capitala e d'ocupar la màger part de l'ancian Iemèn dau Nòrd.
Lo govèrn descaigut d'Abd Rabbo Mansour Hadi se retirèt a Riyad. Per empachar la formacion d'un estat dominat per lei zaiditas, lei Saudians decidèron alora d'organizar una coalicion de país sunitas, sostenguda per leis Occidentaus, per tornar conquistar lo país. Pasmens, en despiech de la represa d'Aden, la còntra-ofensiva conoís a l'ora d'ara de dificultats considerablas. D'efèct, l'armada iemenita, totjorn largament fidèla a Saleh, e lei hutistas foguèron capables d'infligir plusors desfachas ai fòrças saudianas. En 2016, formèron un conseu revolucionari que teniá lo contraròtle dei dos tèrç dau Nòrd. De son caire, lei fòrças dau govèrn d'Aden e de la coalicion saudiana èran mestressa dau litorau, dau centre-oèst e dei regions orientalas. Enfin, Al-Qaïda demorava poderós dins lo centre-èst.
Affringues
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Drubea
Lo drubea (o ndumbea) es una lenga oceaniana parlada a Nòva Caledònia. Lo nom es l'origina de d'aquel de la vila de Nomea coma tamben d'aquela de Dumbéa. Un dels dialèctes de la lenga, lo paita, a donat lo nom de la vila de Païta.
Localizacion
Lo drubea es pus parlat a Nomea, Dumbéa o Païta. Los drubea, que pas mai de 200 o 300 parlan encara la lenga, vivon al nòrd-oèst de Nouméa e dins la region d'Ounia sus la còsta orientala.
Bissezeele
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais. Sa populacion en.
Geografia
thumb|left|Bissezeele dans son canton et son arrondissement|180px
Istòria
left|thumb|La glèisa l'altitud en variant de 22 a 30 mètres metiá aquela bourgade a l'abric de las inondacions, #çò que #valer per cèrtas familhas celtiques un asile preciós. Bissezeele Pas fach la siá aparicion oficiala en l'istòria #qu'en 1067, mas aquela localité es segurament mai anciana. En 1067, a trucat "Bissengesela #que significariá L'ostal de las gents de Bisso de contunh - Betsingesela l'an 1085".
left|thumb|L'église l'altitude variant de 22 à 30 mètres mettait cette bourgade à l'abri des inondations, ce qui valut pour certaines familles celtiques un asile précieux. Bissezeele ne fait son apparition officielle dans l'histoire qu'en 1067, mais cette localité est certainement plus ancienne. En 1067, elle est appelée "Bissengesela qui signifierait La maison des gens de Bisso puis - Betsingesela en 1085".
Soman
Lo soman es una substància incolòra, camfrada e volatila de la categoria deis organofosforats e un neurotoxic fòrça perilhós per l'èstre uman e l'animau. Sa dòsi letala es fòrça febla amb una valor d'environ 5 ppb, ço que representa una toxicitat 1000 còps pus importantas qu'aquela de cianur, es pòu passar sensa dificultat lei barrieras dei paumons ò dau pèu per ganhar lo sang. Per aquela rason, lo soman es una arma quimica considerada coma una arma de destruccion massiva que sa produccion, son estocatge e son utilizacion son defendudas.
Numèè
Lo numèè es una lenga oceaniana parlada a Nòva Caledònia.
Localizacion
Lo numèè es dins lo sud de l'illa, sus la còsta orientala a Goro, dins la comuna de Yaté e tamben sus l'illa de Ouen, que depend de la comuna del Mont-Dore. Un dialècte del numèè, lo kwenyii, es parlat sus l'Île des Pins.
Vaths (Tursan)
Vaths, (Bats en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [bats]. Las fòrmas ancianas son de Vallibus aus sègles XI-XII, Badz en 1274, Baz en 1289, Batz en 1293, Baths (mapa de 1638), Bats (mapa de 1733)
Dauzat, Negre, Astor (los dus citats per B. Boyrie-Fénié) e Bénédicte Boyrie-Fénié son d'acòrd suu sens deu nom, lo mot vath, de vallis, valles; B. Boyrie-Fénié considèra implicitament lo nom ei un plurau,.
Chardeny
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ismaël Lô
thumb|250px|Ismael Loo durant un concèrt a Santa Cruz de Tenerife lo 10 d'agost de 2007 Ismaël Lô (en wolòf: Ismael Loo; Dogondoutchi, Nigèr, 30 d'agost de 1956) es un cantaire e musician senegalés. Es un dels artistas mai famoses de Senegal aprèp Youssou N'Dour, e coma aqueste es estat un dels popularizadors de l'estil musical senegalés conegut coma mbalax.
Encara que cantava dempuèi maites ans, subretot amb lo Super Diamono, foguèt sonque tre 1990 que sa carrièra se vegèt propulsada cap a la notorietat internacionala gràcias al títol "Tajabone", sortit de son seisen album solo, Ismaël Lô, que coneguèt mai de resson encara quand foguèt integrat a la benda sonòra del film Todo sobre mi madre del realizador espanhòl Pedro Almodóvar.
En 2002, lo govern francés lo faguèt cavalièr de la Legion d'Onor.
David Cronenberg
David Cronenberg, es un director de cinèma canadian e actor ocasional (15 de març de 1943, Toronto). Es un dels principals iniciators del corrent "body orror" o orror corporala. Aquel estil de far de films explòra las paurs de las gents per la transformacion e l'infeccion corporala. A la primièra mitat de sa carrièra, explorèt sobretot de tèmas de terror e de sciéncia-ficcion, pasmens se son òbra s'espandiguèt al delà d'aqueles genres.
Biografia
Cronenberg nasquèt a Toronto, Ontàrio, Canadà, ont viu encara. Es filh d'Esther Sumberg, pianista, e Milton Cronenberg, escrivan e redactor. Grandiguèt dins una familha josieva de classa mejana secularizada e estudièt a l'institut collegial del nòrd de Toronto e mai tard foguèt diplomat de l'universitat de Toronto en literatura. Cita William S. Burroughs e Vladimir Nabokov coma sas influéncias.
Los films de Cronenberg seguisson una progression, un caminament dempuèi lo mond social fins cap a la vida interiora. Dins sos primièrs films, los scientifics modifican de coses umans, que supausan l'alunhament amb l'òrdre sociala (Shivers, Rabid). Dins lo periòde mejan, lo caòs trabalhat pel scientific es mai personal, "The Brood", "Scanners", "Videodrome". Dins lo periòde posterior, lo scientific pren la plaça de son experiéncia ("The Fly"). Aquela trajectòria culmina dins "Dead Ringers" ont un parelh de ginecològs intran dins una espirala de codependéncia e de dependéncia a las drògas. Los films posterioras de Cronenberg son mai tornat sul penjal psicologic, fasent sovent mòstra de realitats subjectivas e objectivas ("eXistenZ", "M Butterfly", "Spider").
Benlèu lo melhor exemple d'un film que trenca la linha dels seus trabalhs de caòs personal e confusion psicologica es l'adaptacion de Cronenberg de son eròi literari: lo libre mai controversiat de Burroughs, "Naked Lunch". Lo libre èra considerat coma "non filmable" e Cronenberg admetiá qu'una traduccion dirècta del libre per lo filmar "costariá 100 milions de dolars e seriá enebit dins totes los païses dins lo mond". Per contra, Cronenberg -coma dins son film precedent, "Videodrome" -trebola las linhas entre çò que semblava èsser la realitat e çò que semblavan d'allucinacions causadas per l'addicion a las drògas. Cronenberg explica que mentre qu'escriviá l'senari cinematografic per "Naked Lunch", sentiá un moment de sinergia amb l'estil d'escritura de William S. Burroughs. Sentiá que la connexion entre sa direccion e l'estil de pròsa de Burroughs èra tan fòrta, qu'arribèt a dire qu'"escriurà son libre venent".
Cronenberg diguèt que sos filmes deurián èsser vists "dempuèi lo punt de vista de la malautiá", e que, per exemple, s'identifica amb los personatges dins "Shivers", après èsser infectat amb de parasits anarquics. Per "The Dead Zone" (1983) e "The Fly", Cronenberg trabalhèt pas generalament dins un mond de grand budgèt, coma se fa pels films d'Hollywood, levat per unas escasenças. Un temps foguèt presentit per èsser director d'Star Wars episòdi VI: Lo retorn del Jedi. Pendent los darrièrs ans de 1990, Cronenberg foguèt anonciat coma director d'una seguida del film de Verhoeven, ' ' Basic Instinct ' ', mas se realizèt pas. Son trabalh mai recent, lo thriller Una istòria de violéncia (2005), es un dels de mai naut budgèt e de mai bona audiéncia. Cronenberg contractèt Howard Shore per compausar la benda sonora de gaireben totas sos films.
Saint-Bonnet-des-Bruyères
Saint-Bonnet-des-Bruyères en arpitan (Saint-Bonnet-des-Bruyères en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region de Ròse-Aups.
Geografia
Lo vilatge fa partida del Beaujolais. La municipalitat se situa près de la frontièra Rhône/Saône e Loire e doncas de la frontièra Rhône-Alpes/Bourgogne.
Le village fait partie du Beaujolais. La commune se situe près de la frontière Rhône/Saône et Loire et donc de la frontière Rhône-Alpes/Bourgogne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Luòc de passatge dels òmes préhistoriques (grattoir de la Nacion), lo vilatge apareis en las primièras chartes de la Abbaye de Clunhic. Los limits administratius complicada de la Mièja Edat #far que los territòris de Santa-Casqueta-de detlas-Bruyères e de Aigueperse #conéisser una istòria comuna jos l' autoritat de las Sires de Beaujeu, de las châtelains de Vauzelle e de Chevagny aital coma del Pòrti de Bourgogne.
A la Revolucion, Santa-Casqueta-de las Bruyères ven cap de-luòc de costat fins en 1801. Lo vei lo bourg cambiar de luòc amb lo bastiment de la glèisa paroissiale actuala, del presbytère, de l'escòla e de la comuna. La guèrra de 1914-1918 amb mai de 50 mòrts saigne la populacion. Pendent dels decenis, la municipalitat demòra un luòc de accueil familial pels mainats n'angoisha. Uèi la municipalitat cerca un desvolopament harmonieux en gardant la siá independéncia tot en ofrint un cèrt art de viure.
Lieu de passage des hommes préhistoriques (grattoir de la Nation), le village apparaît dans les premières chartes de l'Abbaye de Cluny. Les limites administratives compliquée du Moyen Âge firent que les territoires de Saint-Bonnet-des-Bruyères et d'Aigueperse connurent une histoire commune sous l'autorité des Sires de Beaujeu, des châtelains de Vauzelle et de Chevagny ainsi que du Duc de Bourgogne.
À la Révolution, Saint-Bonnet-des Bruyères devient chef-lieu de canton jusqu'en 1801. Le voit le bourg changer de place avec la construction de l'église paroissiale actuelle, du presbytère, de l'école et de la mairie. La guerre de 1914-1918 avec plus de 50 morts saigne la population. Pendant des décennies, la commune reste un lieu d'accueil familial pour les enfants en détresse. Aujourd'hui la commune cherche un développement harmonieux en gardant son indépendance tout en offrant un certain art de vivre.
Coirac
Coirac (Coirac en francés) es una comuna deu Vasadés istoric istoric, en Guiana, administrada per lo departament de Gironda de la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son de Choriaco, en latin, en 1115, monachi de Coirac, en 1126-1147, Choriacum, Coiracum, Coriacum, Curiacum, en latin, aus sègles XI-XIII, Coirag, aus sègles XI-XIII, parochia de Corraco, en latin, en 1281. Coirac vendré deu nom d'òme latin Curius (Cŭrius), varianta de Corius (Dauzat, Negre, Astor) o Corius (Bénédicte Boyrie-Fénié), damb lo sufixe -acum, , latinizacion deu sufixe gallés -ācon. Coirac èra donc probablament una anciana granda propietat antica qu'avèva per mèste Curius o Corius.
Dua Lipa
Dua Lipa (n. 22 d'agost de 1995 a Westminster, Londres) es una cantaira anglesa de pop e Electronica. Sa familha es sortida del Kosova.
Psiquedelisme
thumb|280x280px|Art psiquedelic. Lo psiquedelisme (del grèc ancian ψυχή « alma », e δηλοῦν « far visible, mostrar ») es un movement de contracultura aparegut al mitan dels Ans 1960 e valorant las percepcions sensorialas causadas per diversas substàncias allucinogènas presentas dins d'unes vegetals o sintetizada, coma l'ayahuasca, lo cannabis, los campairòls allucinogèns (psilocybes), lo LSD, l'MDMA o la mescalina.
Etimologia
Lo tèrme foguèt inventat en 1956 pel psiquiatre H. Osmond, dins un escambi de letras amb Aldous Huxley. Alara qu'ambedos cercavan cossí nomenar aquelas substàncias que ne descobrissián los efièchs sus la coneissença del psiquisme, Huxley, respondent a una proposicion d'Osmond qu'aviá pas compresa, a partir de dos mots grècs ancians (lo verbe phaneroein e lo thymos), fabreguèt lo tèrme fanerotima que pòt se traduire par « que fa l'alme visibla, manifesta ».
Huxley concluguèt sa letra per aqueles vers es :
To make this trivial world sublime, Take a half a gramme of phanerothyme.
qu'Osmond tancèt:
To fathom Hell or soar angelic, Just take a pinch of psychedelic.
Istòria
Lo movement psiquedelic apareguèt, en parallèl del movement hippie, a partir de 1965 quand l'usatge de l'LSD, jol vam de personatiats coma lo psicològ Timothy Leary, lo quimista Augustus Owsley Stanley III e los escrivans Ken Kesey e Aldous Huxley, s'espandiguèt per  la jovença occidentala. Aquel desvelopament se produguèt malgrat l'interdiccion de la consomacion de l'LSD als Etats Unis d'America en 1965 e en Anglatèrra en 1966.
L'apogèu se debanèt de 1967 a 1969 amb lo rock psiquelic (Jimi Hendrix, The Doors, Grateful Dead e Pink Floyd) e mejans las afichas dels concèrts o los estugs d'albums de dessenhaires coma Wes Wilson, Victor Moscoso, Rick Griffin e Martin Sharp.
Dròga psiquelica
Las drògas psiquelicas representan fòrça psicotròps allucinogèns coma l'LSD, la mescalina, la psilocibina (campairòls allucinogèns), la DMT o l'ecstasy (MDMA). Aquelas drògas psiquelicas sovent provòcan d'allucinacions (visuelas, sonoras…), l'introspeccion (a vegadas podent anar fins a una violéncia psicologica), o l'exstasi. Coma per d'unes psicotròps, los efièchs cercats pòdon venir de bad trip. Una mala preparacion a l'experiéncia, un mitan inadaptat pòdon provocar una intensa panica podent crear de trebles psiquiatrics greus e duradisses : ànsia, fobias, estat confusional, depression fins a de bufs delirants aguts. Mas, utilizadas per d'expèrts dins un mitan terapeutic segur, las substàncias psiquedelicas pòdon venir de remèdis utils en medecina e en psiquiatria.
Un usatge desrasonat (frequéncia corta de las presas, dosatges importants) pòdon tanben menar a de trebles psiquiatrics o fisiologics coma lo sindròma postallucinatòri persistant, la despersonalizacion o la desrealizacion.
Un estudi de 2013   montrèt que la sola consomacion de psiquedelics favorizava pas d'esperela l'apareison de trebles mentals.
Afichas
Una dotzena d'artistas — coma Alton Kelley, Wes Wilson, Victor Moscoso, Rick Griffin, e Stanley « Mouse » Miller (que foguèron nomenats los Big 5 e formèron lo Mouse Studios) — concebèron de centenas d'afichas per anonciar los concerts d'aqueles grops, dins las salas miticas coma l'Avalon Ballroom  al Fillmore Auditorium. Revolucionèron l’imatgeriá musicala, testimonhant d’un moment fòrça creatiu de la cultura estatsuniana.
D'autres artistas participan al movement coma Peter Max als Estats Units d'America e Michael English (nascut en 1942), Michael McInnerney, l'Australian Martin Sharp, Nigel Waymouth al Reialme Unit.
L'estil es fach d'entrenosaments e de corbas sinuosas que se multiplican a l'infinit. Los letratges segisson la meteissa tendéncia fins a venir gaireben illisiblas. Las colors son saturadas e multiplas. Se reconéis l'influéncia a l'encòp de l'Art novèl (aquela per exemple d'Alphonse Mucha), de las experiéncias visualas ligadas a la presa de drògas allucinatòrias (coma l'LSD) e de l'art indian.
Cinema
Dins lo film d’animacion Yellow Submarine, fondat sus de cançons dels Beatles, lo psiquedelisme es present del començament fins a la fin. Quitament per Head amb los Monkees.
Es a vegada present dins l’esperit e l’estetica coma dins Barbarella (1968) de Roger Vadim basat sus la BD de Jean-Claude Forest.
Tanbe paréis lo temps d’una o mai escenas mai omens longas coma dins la partida finala de 2001, una odissèa de l'espaci de Stanley Kubrick, long trip de color e de formas cambiadissas.
D’autres films representan l'escena musicala hippie e psiquedelica coma Psych-Out e Zabriskie Point.
Los films Easy Rider o Hair mòstran la vida videnta hippie e los problèmas qu'il crèa a l'epòca subretot amb lo pòble estatsunian.
De contracultura, lo psiquedelisme venguèt mai tard un objècte mercantil, coma se vei dins los films comics recents de la seriá [[Austin Powers].
Literatura
William S. Burroughs e los escrivans de la Beat generation (Jack Kérouac, Allen Ginsberg) pòdon èsser considerats coma de davancièrs del psiquedelisme en literatura. D'unes libres de Philip K. Dick descrivon d'experiéncias psiquedelicas paranoïacas tanben coma Hunter S. Thompson e lo seu Las Vegas Parano. Tom Wolfe descriguèt fòrça plan los cemençaments del psiquedelisme dels Merry Pranksters de Ken Kesey als EUA dins son Electric Kool Aid Acid Test qu'es adaptat al cinema per Gus Van Sant (2007).
Tanben se cal citar Aldous Huxley, subretot son libre Las Pòrtas de la percepcion.
Musica
Mai sovent se distria quatre genres podent èsser associats a la musica psiquedelica : lo rock psiquedelic, la pop psiquedelica, lo trip hop, e la trança psiquedelica.
Los representants màgers del rock psiquedelic son The Doors, Pink Floyd, The Byrds, Grateful Dead, The Yardbirds, The Animals, Jefferson Airplane, Janis Joplin, Jimi Hendrix, Cream, o Frank Zappa. Aqueles de la pop psiquedelica son The Beatles, The Kinks, Small Faces, Traffic e The Beach Boys per exemple amb lor títol Good Vibrations.
Lo trip hop, derivat de l'hip-hop, se caracteriza per una musica dicha « plananta », melancolica e calma, coma aquela de: Massive Attack, Archive e Wax Tailor.