cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adrian Năstase
Enfància, originas familialas, estudis e matrimòni
Adrian Năstase nasquèt a Bucarèst, Romania lo 22 de junh de 1950. Èra filh d'una familha originària de Hanul de Pământ, Tărtăşeşti, Província de Dâmboviţa. Lo sieu paire, Marian Năstase, èra un militar de las Reialas Fòrças Armadas de Romania. Après la casuda de la monarquia e l'intrada al comunisme, s'afilièt al Partit Comunista Romanés (PCR). La siá maire se sonava Elena Năstase e a una sòr, Dana Năstase (Dana Barb). Adrian Năstase estudièt al Collègi Nacional Saint Sava. Mai tard se graduà en drech a l'Universitat de Bucarest. Trabalhèt pendent qualques tempses coma professor e coma jutge.
Quand èra estudiant, se maridèt amb Ilinca Preoteasa, filha d'un important politic comunista romanés, Grigore Preoteasa, amb qui aguèt pas d'enfants e s'acabèt en separant mai tard. Lo 31 de julhet de 1985 se maridèt en segondas nòças amb Dana Miculescu, la filha d'un important dirigent comunista romanés, Angelo Miculescu. Amb Dana Miculescu tinguèt dos filhs: Andrei Năstase (nascut lo 12 de febrièr de 1986) e Mihnea Năstase (nascuda lo 23 de junh de 1993).
Durant los ans 90 Năstase aviá per escaisnom en rason de la siá omosexualitat presumida. Del temps que l'omosexualitat èra illegala durant lo regim comunista de Romania, en febrièr de 1975 una declaracion informativa de la polícia facha pel professor d'istòria Ioan D. Suciu mencionava Năstase amassa amb d'autres òmes sus una lista de gents conegudas amb tendéncias omosexualas. La veracitat de la declaracion es dobtosa, aital coma l'origina presumida e l'autenticitat del document.
Inicis politics
Durant l'epòca comunista s'afilièt al Partit Comunista Romanés (PCR), coma dirigent comunista representèt a Romania ne vàrias de conferéncias dels dreches umans. Après la Revolucion Romanesa de 1989 foguèt elegit deputat dins la Cambra de Deputats de Romania per lo Front de Salvacion Nacionala (FSN) (9 de junh de 1990). dins lo govèrn de Petre Roman e Theodor Stolojan foguèt ministre d'afars exteriors (28 de junh de 1990 - 18 de novembre de 1992). Lo 1992 foguèt reelegit coma deputat, mas aquel còp per la Nòu Front de Salvacion Nacionala (FDSN). Dempuèi 1993 fins 1997 foguèt president executiu del Partit Socialdemocrata de Romania. Que los socialdemocratas perdèsson après el las eleccions legislativas de 1996, Năstaste venguèt cap de l'oposicion, Vicepresident de la Cambra dels Deputats e membre de la delegacion romanesa de l'Assemblada Parlamentària al Conselh d'Euròpa, e Secretari del Conselh d'Euròpa per la comission judiciala per problèmas e dreches umans.
Primièr Ministre (2000-2004)
Năstase foguèt confirmat coma primièr ministre lo 28 de decembre de 2000. Durant los quatre d'ans de lo sieu mandat se caracterizèron per l'estabilitat politica pòstcomunista, lo bon ritme de la economia, l'intrada de Romania dins l'OTAN (2004), las intensas negociacions per l'intrada de Romania dins l'Union Europèa, e per entrar al Tractat de Schengen, en mai de privatizacion d'entrepresas.
Năstase daissèt la carga de primièr ministre de Romania lo 21 de decembre de 2004 en precedint Eugen Bejinariu (PSD), provisional.
Candidatura a la Presidéncia de la Republica (2004)
Cossí que Ion Iliescu se podiá pas mai a tornar a presentar per una tresena legislatura, Năstase Foguèt elegit coma candidat a president de la republica pel PSD. Del temps que las enquèstas realizadas la tardor de 2004 donavan coma ganhador a Năstase, Contra lo candidat de centre-drech Traian Băsescu. Lo primièr torn del 29 de novembre de 2004 la ganhèt amb 40,94% e 4,278,864 vòtes, del temps que Băsescu obteniá 33,92% e 3,545,236 vòtes. En lo segond torn mas las enquèstas se confonèron, lo ganhador foguèt Băsescu, amb 51,23% e 5,126,794 vòtes del temps que Năstase aviá obtengut 48,77% e 4,881,520 vòtes.
(1243) Pamela
(1243) Pamela es un asteroïde.
Adrian Năstase
Candidatura a la Presidéncia de la Republica (2004)
Posteriorament l'an acusat d'escandals financièrs e corrupcion.
U.S.A. trilogy
La trilogia U.S.A. (U.S.A. trilogy en anglés) es l'òbra màger de l'escrivan estatsunian John Dos Passos, comprenent los romans The 42nd Parallel (1930); 1919 (1932); and The Big Money (1936). Lo tres libres foguèron publicats ensemble dins un sol volum titulat U.S.A. en genièr de 1938. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:1254. La primièra edicion illustrada limitada a 365 copias, 350 signats per Dos Passos e Reginald Marsh (l'illustrator), data de 1946
Aquela trilogia utiliza una tecnica experimentala, contenent quatre mòdes narratius: la ficcion contar la vida dels dotzes personatges; de colatges de talhs de jornals e de paraulas de cançons registrats "Newsreel" (actualitats tornadas); de pichonas biografias de personatges publics de l'epòca coma Woodrow Wilson e Henry Ford e fragments d'autobiografia dins la dralha del corrent de consciéncia registrats "Camera Eye" (uèi de la camera). La trilogia cobrís l'istória dels desvolopament de la societat dels EUA pendent los tres primièrs decennis de sègle XX.
Los quatres mòdes naratius
La trencadura entre aqueles mòdes narratius es puslèu estilisticque tematic. De criticas mostrèron de ligams entre lo personatge de fiction Mary French dins The Big Money e la jornalista Mary Heaton Vorse. De citacions d'articles de jornal mesclan d'elements bibliografics, tornant sus la trencadura estricta entre las seccions ficcionalas e los "Newsreel".
L'estil dels fragments narratius de la triloga mai tard influencièt l'òbra de l'escrivan anglés sciéncia fiction John Brunner. E tanben influencièt la trilogia de Jean-Paul Sartre los camins de la libertat.
Personatges
Dos Passos conta la vida videnta dels personatges abans, pendent e après la Primièra guèrra mondiala, amb una atencion a las fòrças socialas e economicas las menant. Aqueles personatges van de "the big money" (la granda argent) essent sens escrupul fins a èsser desumanizat pels succés dins 1919. D'autres son deroïts, aclapats pel capitalisme, e perdèron pé. Dos Passos mòstran pas gaire de simpatia pels personatges pujant cap al succés, mas totjorn de simpatia per aqueles que cason victimas de la societat capitalista. Explora las dificultats qu'afrontan del meteis biais los ganhants e los perdents alike ensajent de se manténer e d'un biais esperant la bavalada.
La Rochette (Sèina e Marna)
La Rochette  es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Imperialisme
L'imperialisme que designa doas causas diferentas. Dins son sens premier, es l'organizacion militara, politica, sociala e culturala que permet la conquista e lo mantenement d'un empèri. Sa definicion e sei capacitats d'adaptacion son d'elements importants dins lei mecanismes d'aparicion e de disparicion deis estats.
Dins son sens segond, es una teoria desvolopada a partir de la fin dau sègle XIX per lo movement revolucionari per descriure lo foncionament dau sistèma capitalista e son evolucion. Es una basa de la denòncia actuala dau colonialisme e dau poder tròp important de certanei companhiás multinacionalas dins lo quadre de la globalizacion.
Usatge tecnic
thumb|right|[[Fotografia de l'Ostau Cairat de Nimes qu'es un temple roman dedicat au culte imperiau, un element major de l'unitat culturala e politica de la Roma Antica.]]
L'usatge tecnic dau tèrme « imperialisme » designa l'ideologia d'unificacion politica desvolopada per una poissança conquistarèla per assemblar sota sa dominacion un ensemble de pòbles inicialament independents e, sovent, diferents. D'efiech, lei diferenteis empèris coneguts presentan de trachs comuns. Lo premier es una origina militara, es a dire que son eissits de l'accion d'un elèit militar que capitèt de conquistar e de conservar per fòrça un territòri donat. Puei, aparéis lo besonh d'administrar e d'estabilizar aquel espaci. Aquò mena generalament a l'aparicion d'institucions que s'agregan a la classa militara (ministèris, burocràcia, foncionaris, sabents...). Enfin, d'elements culturaus pòdon permetre d'unificar lei pòbles conquists dins un ensemble novèu. Per exemple, pòu èsser question de la difusion ò de l'imposicion d'una lenga ò d'una religion novèla.
Aquel imperialisme es una dimension majora de l'istòria umana que permet de mantenir en plaça, de modificar ò de destrurre una societat. Ansin, foguèt probablament inventat per lo premier empèri vertadier, l'Empèri d'Akkad, que dominèt Mesopotamia entre lei sègles XXIII e XXII avC. Dins lo cas contrari, l'empèri format per l'elèit militar se fragmenta mai ò mens rapidament siá en causa d'una ataca exteriora siá en causa de la multiplicacion dei revòutas intèrnas.
Un exemple famós de sistèma imperialista eficaç es aqueu que sostenguèt l'expansion e la subrevida de l'Empèri Roman. Foguèt principalament fondat per la superioritat militara de la legion romana, la capacitat de Roma d'administrar de territòris alunchats e la difusion dau modèl sociau roman, especialament aqueu dau ciutadanatge. La conquista d'Occitània per França es un autre exemple d'imperialisme en despiech d'un projècte iniciau mens precís d'aqueu dei Romans. Pasmens, veguèt la somission progressiva dei senhors occitans pus poderós per la monarquia francesa entre lei sègles XIII e XV, la creacion d'una administracion au servici dau rèi e, finalament, lo remplaçament de l'occitan per lo francés (principalament a partir dau sègle XIX).
Usatge ideologic
Dins lo sens ideologic, lo mot « imperialisme » dos ensembles de teorias d'inspiracion marxista destinadas a descriure lei dificultats dau capitalisme e a sostenir l'esfòrç dei movements qu'assaian de lo combatre. Lo premier ensemble es liat au periòde coloniau e lo segond, aparegut durant la Guèrra Freja, es basat sus l'organizacion economica modèrna. Dins aquò, segon lo contèxte, es encara possible d'utilizar la premiera dins l'encastre dau neocolonialisme.
Origina dau problema
L'aparicion de l'usatge ideologic dau tèrme « imperialisme » es una consequéncia dau desvolopament de la critica marxista dau capitalisme. A per objectiu de resòuvre certanei dificultats teoricas liadas a d'insufiséncias de la pensada de Marx pertocant l'evolucion dau capitalisme. D'efiech, per l'autor dau Manifèst del Partit comunista, aqueu sistèma aviá doas feblessas irreductiblas que devián causar son afondrament. La premiera èra l'exclusion progressiva de la màger part dei trabalhaires en defòra de l'esfèra productiva, çò que menava a la pauperizacion dei massas. La segonda èra lo fenomèn de baissa dau taus tendanciala de profiech entraïnada per la necessitat per lo capitalista d'investir de capitaus totjorn mai importants per mantenir la competitivitat de sa companhiá. Òr, a la fin dau sègle XIX, la capacitat de resisténcia dau capitalisme èra un fach ben establit e foguèt donc necessari d'afinar sa descripcion e de precisar son evolucion.
L'imperialisme coloniau
thumb|right|Caricatura de [[1898 mòstrant lo partiment de Republica Populara de China entre lei poissanças colonialas dau periòde.]]
John Atkinson Hobson (1858-1940), Rudolf Hilferding (1877-1941), Rosa Luxemburg (1871-1918) e Lenin (1870-1924) foguèron leis actors principaus de la reflexion sus l'imperialisme. Per aquò, s'interessèron a la concentracion de la poissança financiera entre lei mans dei bancas e a l'expansion coloniala europèa. Lo fondament de la teoria imperialista foguèt de considerar que lo capitalisme desgatjava en permanéncia d'excedents tròp importants per èsser absorbits per l'economia dei país desvolopats. Lo colonialisme èra ansin un biais per lo capitalisme de trobar de possibilitats d'investiments e de mercats novèus e de defugir una crisi sistemica.
Aquela teoria permetiá de mantenir lo principi de l'afondrament finau dau capitalisme en causa de sei contradiccions intèrnas. D'efiech, l'aspècte finit dau mond permetiá pas ai poissanças capitalistas de trobar una solucion permanenta ai problemas identificats per Marx. De mai, la mesa en plaça d'una esfèra coloniala necessitava la creacion d'un otís militar pron poderós per sometre lei pòbles colonizats e alunchar leis ambicions deis estats rivaus. Lo concèpte d'imperialisme foguèt donc integrat a la doctrina revolucionària e fòrça utilizat per explicar lei tensions entre lei poissanças europèas de la fi dau sègle XIX ò l'origina de la Premiera Guèrra Mondiala (1914-1918) e per justificar lei luchas de liberacion anticoloniala.
L'imperialisme modèrne
L'ideologia imperialista desvolopada avans 1939 conoguèt d'evolucions importantas après la fin de la Segonda Guèrra Mondiala. Lo pus important foguèt la reorganizacion de la geopolitica mondiala a l'entorn de dos pòls antagonistas gropant, d'un caire, lei poissanças capitalistas menadas per leis Estats Units e, d'autre caire, lei poissanças socialistas dirigidas per l'Union Sovietica. Òr, aquela aliança deis estats capitalistas demenissiá lo risc de guèrra entre poissanças colonialas, element major dau premier colonialisme. De mai, franc de quauqueis excepcions (Argeria, colonias portuguesas...), lei poissanças colonialas mobilizèron pauc de ressorsas per defendre sei colonias. Lor possession èra donc pas considerada coma una causa vitala per lo mantement dau sistèma capitalista. Au contrari, maugrat la pèrda deis empèris coloniaus, lei país d'Euròpa Occidentala conoguèron una prosperitat economica sensa precedents de la fin deis ans 1940 ais ans 1970. Enfin, l'actitud de l'URSS, qu'aviá annexat una partida de l'Euròpa Centrala dins son esfèra d'influéncia, pausava tanben un problema per lo movement revolucionari.
Aqueleis evolucions necessitèron donc d'amainatjar la teoria imperialista. Lei transformacions dau capitalisme durant la segonda mitat dau sègle XX e l'aparicion de la globalizacion foguèron lei basas d'aquela reflexion. D'efiech, pendent aqueu periòde, apareguèron de companhiás novèlas, dichas multinacionalas, qu'agantèron de talhas sensa precedents dins l'istòria. Necessitant d'investiments considerables per se formar, cèrcan generalament d'investir l'esfèra dei poders publics per defendre seis interès, dominar l'administracion estatala e, finalament, dictar sa volontat a la societat. Dins mai d'un cas, aquel esfòrç s'acompanha d'una utilizacion dei mejans deis estats desvolopats per mantenir en plaça leis interès dei multinacionalas dins lei país paures eissits de la decolonizacion. Dins de cas extrèms, certanei multinacionalas participèron a de còps d'estat còntra de govèrns legitims en destabilizant l'economia ò en sostenent de regims autoritaris anticomunistas (Iran en 1953, Chile en 1973...). Ansin, en causa d'aquela poissança novèla, lei multinacionalas venguèron la basa de l'imperialisme novèu.
Dempuei la disparicion de l'Union Sovietica e l'emergéncia de China coma superpoissança mondiala, la teoria de l'imperialisme conoís d'evolucions per integrar lei darriereis evolucions dau sistèma internacionau. En particular, dèvon èsser considerats l'aparicion de centres novèus (Brasil, Sud-Africa, Índia...), lo desvolopament de l'influéncia chinesa e sa confrontacion amb l'imperialisme estatsunidenc.
Les Luthiers
thumb|200px|Representacion de Premios MatropieroLes Luthiers qu'ei un grop folcloric e umoristic argentin fondat en 1960. Qu'ei un grop de musicians professionaus qui jogan dab un umor virat de cap au monde de la musica academica. Aqueste umor que passa tanben a còps per l'interpretacion de pèças de musicas dab instrument hèit dab materiaus de recuperacion.
Fronsac (Nauta Garona)
Fronsac, o Fronçac (Fronsac en francés) qu'es ua comuna gascoa de Comenge, situada en eth departament dera Hauta Garona e era region administrativa d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Pendent eth Ancian Regime, Fronçac qu'èra dera eleccion de Comenge, doncas dera província de Gasconha, dera generalitat d'Aush, dera diocèsi de Comenge e dera senescaucia de Pàmias. Eth vocable dera glèisa qu'es Sent Bertomiu.
(1244) Deira
(1244) Deira es un asteroïde.
Sent Jòrdi
Sent Jòrdi pòt èsser :
Boris Pasternak
Boris Leonidovich Pasternak (n. en 1890 a Moscòu, dins l'Empèri Rus tzarista, m. en 1960 en URSS) foguèt un escrivan rus-sovietic. Recebèt lo Prèmi Nobel de Literatura en 1958. La siá òbra màger es lo roman epic e istoric, situat durant las annadas de la Revolucion de 1917 e la Guèrra civila entre roges e blancs que seguiguèt, titolat Doctor Zhivago, editat fòra l'Union Sovietica en 1957 e que coneguèt sul pic un succès immens en pel mond entièr. Foguèt adaptat al cinèma per lo realizator britanic David Lean en 1965. Acusat d'antisovietisme e de traïdorici a la siá patria, embandit aicesta meteissa annada de l'Union dels Escrivans de l'URSS, ne foguèt alavetz forçat de recusar l'autreg del Prèmi Nobel de Literatura e lo refusar. Èra, a de mai, poèta d'inspiracion futurista (La miá sòrre la vida, 1922, Segonda naissença, 1932).
Foguèt reabilitat en 1987, post mortem.
(1245) Calvinia
(1245) Calvinia es un asteroïde.
Enologia
Lo celairièr, que complís la foncion de gestionari del celièr d'un restaurant e que sa mission es de conselhar un client sus la causida d'un vin per un repais, deu possedir un cèrt saber en enologia, n'es pas per aquò enològ. A l'invèrsa, l'enològ es pas celairièr. Aquestes dos mestièrs, mentre que fòrtament ligats un a l'autre deurián pas èsser confonduts.
Influéncias naturalas
La complexitat del mitan natural e lo nombre infinit de possibilitats rencontradas al travèrs de totas las regions viticòlas del mond donan a la vinha e al vin aqueste dimension remirabla que pòt de còps lo rendre opac mas que li conferís tanben tot son interès.
Lo vin es eissit del mitan natural e sa diversitat acabarà pas jamais de vos estonar.
Los vitatges
"Vitatge" o "socam" es lo nom comun donat a un cultivar o varietat de vinha. Cada region a desvolopat la cultura de cèrts vitatges, adaptats a las condicions climaticas localas. Atal, lo cabernet-sauvignon — de pèl espessa — es particularament adaptat al clima umid de Bordalés, mentre que lo pinot negre resistís mai aisidament a las rigors del clima del nord-èst de França, los vitatges diches "aromatics" coma lo Gewürztraminer o lo Riesling son pus adaptats als climas septentrionals d'Alsàcia, d'Alemanha o d'Àustria.
Pels precursors aromatics que conten, lo rasim de cada vitatge influéncia la gamma dels aròmas que se retròba dins lo vin que n'es eissit. Lo mond dels vitatges es extrèmament vast e complèxe. En efièch, cada ibridacion o mutacion d'un plant de vinha pòt donar naissença a una varietat/vitatge novèla.
Se pòt citar per exemple lo pinot gris, vitatge blanc obtengut per mutacion (naturala) del pinot negre. Las annadas e la natura an seleccionat e donat naissença a una varietat infinida de vitatges, que participa uèi a la diversitat del mond viticòla.
Lo terrador
Las condicions geologicas e climaticas dins las qualas la vinha es elevada jògan un ròtle fòrt important dins lo resultat final. Se parla de l'influéncia del terrador.
Lo meteis rasim exprimirà pas las meteissas sabors segon qu'es estat elevat sus un sòl calcari o un sòl sablós. D'autra part, l'ensolelhament, l'umiditat, lo nombre de jorns de gèls, etc. son de paramètres determinants per la maturacion del rasim.
Las tecnicas de vinificacion
La vinificacion representa las etapas del tractament de la vendémia dempuèi lo premsatge (extraccion del chuc/most) a l'obtencion de vin pròpriament dich.
Segon lo tipe de vin recercat (vejatz çai jos), l'enològ pòt causir entre diferentas tecnicas de vinificacion que menaràn caduna a un tipe de vin particular o a favorizar cèrtas caracteristicas del vitatge vinificat (fruchat, extraccion polifenolica, aciditat, etc..).
Se pòt citar entre autras la maceracion carbonica, las maceracions prefermentàrias o pòstfermentàrias, las vinificacions sus ligas, las vinificacions jos fusta, etc..
Los vins roges
La color d'aquestes vins es deguda als antocianas, pigments colorats presents dins la pellicula dels rasims. Per obténer de vins roges, se daissa macerar (cuvar) los rasims durant la fermentacion alcolica en multiplicant las operacions fisicas coma de remontatges, de pijatges o de delestatges. De la durada d'aquesta maceracion e de la frequéncia d'aquestas operacions dependon la color, los aròmas e l'estructura del vin.
Los vins son apuèi « colats » o « decuvats »; es la separacion del most en fermentacion (o del vin) de la raca.
Los vins blancs
La vinificacion dels vitatges blancs, contràriament als vins roges, presenta abitualament pas de maceracion o "tinatge". Cèrtas tecnicas de vinificacion pòdon far apèl a de maceracions prefermentàrias (sovent a freg, environ ), aquestas tecnicas s'utilizan sovent per valorizar lo potencial aromatic de cèrts vitatges (Muscat, Sauvignon Blanc..).
Dins la vinificacion en blanc tradicionala, la vendémia es premsada dirèctament aprèp desgrunatge (separacion de las baias de la raca). Aquesta tecnica se pòt tanben aplicar als vitatges roges. Lo desgrunatge dirècte permet de limitar lo contacte entre la pellicula del rasim contenent los compausats colorants (las antocianas) e lo chuc. Dins lo cas dels vitatges roges vinificats en blanc lo chuc obtengut es pas que leugièrament ambrat. S'apèla aquestes vins de.
Per l'apòrt de levaduras especificas, aqueste most de rasim « part en fermentacion » ; es la transformacion del chuc de rasim en vin e la transformacion del sucre en alcòl per l'accion d'aquestas levaduras.
D'aròmas diferents s'obtenon principalament pel contraròtle de las temperaturas al moment de la fermentacion, e per divèrsas operacions fisicas (bastonatge en fin de fermentacion).
Quand tot lo sucre es estat consumit per las levaduras, se sostira los vins en pompant, coma pel desborbatge, la partida clara e liquida situada en naut de la tina. Se separa doncas lo vin de las ligas (liquid espés principalament constituit de levaduras mòrtas, de residús de rasims...).
Las aròmas e las nòtas de vins blancs son principalament fresques, fruchats, florals o vegetals. Lo vin deurà doncas èsser mai o mens protegit de l'oxidacion tot al long de son elaboracion segon lo produch volgut e lo vitatge vinificat.
Los vins rosats
S'agís pas d'una mescla de vin roge e de vin blanc (a l'excepcion de certans vins de champanha rosats). La color rosada s'obten del meteis biais que pel vin roge, mas en redusent la durada de maceracion de las pelliculas dins lo most. Atal la difusion de la color s'efectua en fasa prefermentària e totjorn abans aparicion de l'agressivitat tanica. A aqueste estadi la temperatura de la vendémia es essenciala e condiciona la màger part dels fenomèns.
Per limitar la difusion de la color, un nombre creissent de rosats son elaborats per premsatge dirècte de la vendémia (cas de nombroses rosats de Provença) ; s'opausan atal als rosats diches de "saignée", mai corsats mas tanben mai colorats car elaborats aprèp una maceracion de qualques oras.
Los vins efervescents (metòde champanhòl)
La vinificacion dels vins efervescents es sensiblament mai complèxa que la dels autres vins. Met en efièch en òbra doas fermentacions successivas. La primièra, la fermentacion alcolica es identica a la que subisson los autres vins. Mas un còp aquesta darrièra acabada, s'ajusta al liquid alcolizat de levaduras e mai de sucre per amodar la segonda fermentacion, dicha presa de mossa: en fach se tracta d'una segonda fermentacion en botelha. Es aquesta segonda fermentacion que dona naissença a las *bullas de dioxid de carbòni.
Los vins liquoroses
Los vins liquoroses (o umoroses), vins blancs d'un jaune sostengut fòrça sucrats, s'obtenon a partir de rasims fòrça madurs. La vendémia dels rasims destinats als vins liquoroses se fa mantuna setmana aprèp las autras vendémias (vendémias tardivas) e se las condicions climaticas son favorablas, los rasims son atacats per la poiridura nòbla, en fach un campairòl parasit: lo botritis. En « se botritizant », lo rasim perd de son aiga e concentra doncas sos sucres e sos aròmas. Es perqué un vin liquorós es a l'encòp fòrça sucrat e fòrça perfumat.
Segon las annadas, l'ataca de grans essent mai o mens importanta, l'indicacion de « vendémia tardiva » garantís pas necessàriament una bona capitada. Es amb la « seleccion de grans nòbles » que son obtengudas las pus bèlas realizacions, es a dire a partir de grans efectivament « botritizats » e seleccionats a la man.
Lo vin jaune
Aqueste vin excepcional, es lo resultat de l'elevatge d'un vin blanc de Savagnin pendent 6 ans en fust jos vela de levaduras especificas. De desgustar sol o acompanhat de comté e de noses. Acompanharà tanben meravilhament un plat d'orsins, manjar classicament fòrt dificil d'assortir.
Los vins doces naturals
Tròp sovent preses per de « vins cuèches », aquestes vins coma lo Porto, lo Muscat de Baumas de Venisa o lo Ribesaltes son obtenguts per adjoncion d'alcòl pendent la fermentacion.
Los vins maderizats o Rancio
Aquestes vins coma lo Madèira an subit una maderizacion, es a dire una oxidacion volontària.
La maceracion
La maceracion carbonica utiliza de rasims entièrs e permet d'aver un començament de fermentacion alcolica dins la baia de rasim. Aqueste procediment es estat descrich per Pasteur.
La maceracion pelliculara dels blancs e rosats consistís en un contacte de qualques oras de las pelliculas e del chuc per far difusar dins lo chuc los precursors aromatics e las antocianas (pels rosats).
Lo pijatge
Operacion unitària especifica a la vinificacion en roge que consistís a enfonsar lo capèl de marc dins lo chuc en fermentacion tot en l’embrenicant per favorizar la difusion dels compausats dels fenolics e dels aròmas.
Drakaina
Drakaina (en grèc δράκαινα) en la mitologia grega es la femelha del dragon, de còps amb de caracteristicas umanas. Entre aquelas se tròban Campe, Ceto, Delfine, Equidna, Escilla, Lamia (o Sybaris), Poena, e Piton (quora es representat coma una femna).
Enologia
La degustacion
Aquesta degustacion se compausa tradicionalament de tres etapas, que correspondon a l'utilizacion de tres senses :
La color
La color d'un vin es la color tala que se concep dins la vida correnta : un vin es generalament blanc, rosat o roge. Notem tanben qu'un vin pòt èsser apelat « gris » ; aquò significa qu'es fòrt leugièrament rosat.
La rauba
Se designa per rauba la tinta del vin. Permet en particular d'avalorar l'estat de maturacion d'aqueste.
Atal, un vin roge comença sa vida dins los tons violacèus, vira puèi progressivament vèrs lo porpre e lo granat (es alara dins la fòrça de l'edat) per prendre aprèp de tons roge brica (d'ont la color "Bordèu"), e enfin òcras (a alara despassat son potencial de sèrva). Conven, per observar aquò, d'inclinar lo gòt a 45° al dessús d'un papièr blanc, jos un esclairatge neutre (blanc) e doç. La qualitat de la luminositat ambienta a tota son importància per estudiar los rebats: l'uèlh deu exprimir pas ni un esfòrç a causa d'una manca de lutz, ni èsser destorbat per un excès de lutz.
<br clear="all" style="line-height:0.5em" />
Per un vin blanc, es a travèrs dels rebats verds que la joinessa s'exprimís. Al cors de sa maturacion, lo vin tendrà vèrs una tinta daurada, puèi vèrs una tinta òcra.
Las lagremas o cambas
Quand se fa virar lo vin dins lo gòt, se remarca qu'un liquid transparent e viscós cola mai lentament sus las parets que la rèsta del vin. Contràriament a una opinion largament espandida, las lagremas o cambas qu'apareisson a l'interior de las parets del gòt de vin, an pas res de veire amb lo gliceròl contengut dins lo vin. La pròva es la preséncia de lagremas observada dins un gòt de Brandy que conten pas ges de gliceròl.
Las lagremas son en fach degudas a una diferéncia d'evaporacion e de tension capillara entre l'aiga e l'alcòl contenguts dins lo vin. L'alcòl s'evapòra pus lèu que l'aiga. Dins la fraccion apaurida en alcòl, la tension superficiala aumenta e provòca la formacion de gotas, qu'acaban per s'escorir sus la paret del gòt. Las lagremas son d'aitant mai abondantas que la concentracion alcolica del vin es elevada.
Lo menisc
Atal, un vin que son menisc es espés serà particularament acid. Un menisc translucid es la marca d'un vin vièlh.
Lo potencial de sèrva
Lo potencial de sèrva (temps pendent lo qual un vin pòt èsser conservat en cava) es un esplech controversiat : d'enològs lo considèran util, d'autres tròp pauc fisable. Se pòt pas utilizar de biais segur pas que per comparar dos vins dins de condicions exactament identicas.
Los defauts
Lo vin deu èsser limpid, sens cap de trebolum ; es alara dich « cristallin ». La preséncia de « defauts » visuals permet de decelar la natura dels daumatges que lo vin a pogut patir.
Tibèri
thumb|right|Estatua de Tibèri descobèrta a Capri Tibèri (Tibèri Cesar August nascut Tibèri Claudi Neron) (16 de novembre, 42 ab JC - 16 de març, 37) foguèt lo segond Emperaire Roman, de la mòrt d'August en l'an 14 fins a la sieuna en l'an 37. Tibèri èra per naissença un Claudi, filh de Tibèri Claudi Neron e de Lívia Drusilla.
Embasac
Sos abitants s'apelan los Embasacs.
Taishoèras
Taishoèras (Tachoires en francés) qu'ei ua comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Embasac
Particularitats dau parlar comunau
miniatura|right|[[TGV Briva la Galharda - Lilla-Euròpa a Embasac.]]
Taishoèras
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Embasac
Intercomunalitat
Comunautat de comunas daus Monts d'Embasac e de Val de Taurion
Taishoèras
Toponimia
Segon Dauzat e Rostaing, Taishoèras que veng deu gascon taishoèra « tuta deu taish (taishon) », deu latin taxon-aria. Segon Negre, Taishoèras que veng deu plurau deu gascon taishoèra « tuta deu taish (taishon) »; per analogia, qu'a lo sens de « cajaròca, casèra ».
Oulins
Oulins es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Campe
Dins la mitologia grega, Campe (en grèc ancian Κάμπη Kámpê, benlèu de κάμπος kámpos, ‘monstre marin') èra la gardiana que Cronos mandèt susvelhar lo Tartar, ont èran empresonats los ciclòps e los ecatonquires. Es descricha coma un monstre ibrid, amb cos de femna cobèrt d'escatas dins sa mitat inferiora, de pel crespat e amb de sèrps e un escorpiu que se bolega sus sas espatlas. Quand un oracle prometèt Zèus la victòria sus Cronos e los Titans se aviá l'ajuda dels ciclòps, Zèus auciguèt Campe e los liberèt del Tartar per l'ajudar a luchar contra Cronos dins la Titanomaquia.
Augusto Pinochet
thumb|Augusto Pinochet (1990) Augusto José Ramón Pinochet Ugarte, militar (general), foguèt president de Chile (de facto) entre 1973 e 1990. Es d'origina Basca e Occitana.
Magaña
Magaña es un municipi de la província espanhòla de Soria dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Losilla, La
Losilla, La es un municipi de la província espanhòla de Soria dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Abadiá de Fontfreja
L'abadiá de Fontfreja es una abadiá cisterciana situada dins la comuna de Narbona dins le departament d'Aude. D'en primièr abadiá benedictina (1093), foguèt integrada a l'òrdre cistercian entre 1144 e 1145. Pendent la crosada dels Albigeses, foguèt un naut luòc de l'ortodoxia catolica. Dins la segonda mitat del sègle XII, recebèt fòrça dons en tèrras d'Ermengarda de Narbona, puèi a la mitat del sègle XIII, d'importants dons en tèrras e en natura d'Olivièr de Tèrme que li permeton de realizar de bastits novèls. Al sègle XIV, un dels seus abats, Jacme Fornièr, foguèt elegit papa jol nom de Beneset XII. L'abadiá foguèt classificada en 1862 coma Monument istoric. Ara, l'abadiá de Fontfreja es membre de la Carta de las Abadiás e Sites Cistercians d'Euròpa.
L'abadiá de Fontfreja es un monument privat propritat dels descendents de Gustave e Madeleine Fayet.
Istoric
thumb|Grop de monges dins los clastras entre 1858 e 1907. Fotografia per [[Eugèni Trutat|Eugène Trutat conservada als archius municipals de Tolosa.]] Lo vescomte de Narbona, Aimeric I, autorisa una comunautat de monges a se constituir sus sas tèrras de Fontfreja. L'abadiá es situada dins la Corbièras, près d'un torrent. Es d'aquela font freda que li ven lo nom. Las armas de l'abadiá representan una font.
Al sègle XII, l'abadiá de Fontfreja èra a avantpòst dins la luta contra l'eretgia catara. En 1203, lo monge de Fontfreja Pèire de Castèlnòu fuguèt nomenat legat pontifical pel papa Innocenci III.
Lista dels abats
Abats regulars
Abats comendataris
Font : Dictionnaire d'histoire et de géographie ecclésiastique
Arquitectura de l'abadiá
left|thumb|Vista generala.
La cor d'onor e lo bastit dels convèrses
thumb|Plan de l'abadiá Passat lo pòrge d'intrada de linhas elegantas, bastit veèrs 1777-1778, l'òste a drecha decobrís lo long rectangle de la cor d'onor. Una paret de grossa pèiras e, en terrassa, los jardins a l'italiana plantats sens dobte per Constància de Fregosa al temps de l’ababaciat comendatari dels seus dos filhs. A esquèrra, un grand bastit d'estructura medievala fuguèt d’en primièr ocupat pels fraires convèrs puèi transformat e reamenajat, entre autre per l’obertura de largas fenèstra de montant, per aculhir l’ostelariá. Al fons, l’espaci es limitat per una vasta arcadura de tres baias qu'aquela del mitan, tancada per una grasilha de fèrre fabregat, es decorada d’un fronton triangular classic.
Una pòrta mena a refectòri dels convèrs. Las seunas dimensions imposantas, que la longor es de gaireben cinquanta mètres, permeton imaginar una comunautat de 180 a 200 fraires. Aquela nau bastida al començament del sègle III se divisa en cinc travadas obèrta de vòltas d’ogivas desplagadas. Los arcs totals de perfil carrat, las ogivas e nervaduras se fondon dins las parets. Lo lutz es donada per de baias embessonadas cap a l’oèst e de simple arc de plen cindre a l’èst. Los amenatjaments dels sègle XVII  e trauquèron las doas pòrtas centralas donant l’una sus la cort d’onor, l’autre sus la cort dita « Loís XIV ». De parets avián divisat la sala en d'espaci diferents se pòt apercébre dins la segonda travada de croses marcant la capèla dels forastièrs.
La restauracion de l'abadiá, dempuèi 1908 fins ara, permetèt de tornar veire lo magnific volum de la sala e d'apondre d’elements décoratius en reemplec, coma las esplendidas grasillas de fèrre fambregat al motiu de pampas e la granda chiminèa Renaissança benlèu venet del castèl dels ducs de Montmorency a Pesenàs, destruit sus òrdre de Richelieu après la revòlta del duc en 1632. Podent aculhir fins a 700 auditors, aquela sala d'excelenta acostica es utilizada per de concèrts de musica de cambra e recitals d’artistas.
La cort del sègle XVIII
Quand l’abadiá, dels temps classics, abriga pas mai de convèrs, nimai de novicis mas sonque un pichon grop de monges, aqueles fan càser los bastits venguts inutils e modifican las construccions segon lo gost de l’epòca. Alara aquela cort pren son aspècte regular, rectangular, redusent las superfícias de la cosina, de la sala dels monges (lo scriptorium) e subretot dels refectòri. La subreauça del sol, de près de 30 centimètres, correspond als reduts dels demoliments. Lo noviciat ven la demorança del prior conventual amb una irangeriá e, a l’estatge, de lotjaments largs. La faciada ela es pas qu’un decòrs de teatre, placatge sul l'estructura del sègle XIII.
La vanèla dels convèrs
Dins las abadiás cistercianas normalament orientadas, coma es lo cas de Fontfreja, lo sanctuari essent dispausat cap l’èst, las clastras tanhenta e los bastits bâtiments adjacents ocupan la partida orientala del monastèri. Los fraires convèrs son donc installats dins la partida occidentala, capvirada a l’exterior. Aquí se dubrís la pòrta màger per ont los obrièr sortissián per anar cap a lors luòcs de trabalh. Dempuèi aquela intrada s'organissiá la distribucion interiora dels bastits. Aquela deu permetre e en meteis reglamentar la comunicacion entre los dos grops de religioses. S'agís d’establir, tot mantenent la separacion, dels punts de contacte entre los luòcs de vida. Per ela los fraires convèrs avián accès al celièr e al refectòri, al passa plat de la cosina, comuna als profèses e als convèrses
Es caminat jos aquela longa vòlta en miègbèrç qu'anavan al fons de la glèisa, sens destorbar l’ofici psalmodiat pels monges installats, eles, dins la partida oposada de la nau. Al sègle XVII, los convèrs avent desaparegut dempuèi de temps, lor ancian dormitòri, a l'estatge, foguèt amenatjat en grandas cellulas pels òtes. Un grand escalier, sostengut un arc en ansa de panièr, mena a l’intrada.
Las clastras
left|thumb|Las clastras
Galeriá oèst
Dins la vnèla dels conèers una pòrta de ferretariá fa passar cap  las clastras luminosas. La lutz i difusa per d'arcaduras e d'oculs. Aquela cort interiora es lo quita còr de l’abadiá.
L’arc trencat obrissent la primièra travada mòstra la perspectiva dels massises florits a l'entorn del potz debans lo canton de las grandas arcadaduras dominadas pel campanar. Dos periòdes de construccion e dos estils diferents aquí se succediguèron.
Las primièra clastras, bastidas dempuèi la fin del sègle XII al començament del XIII, seguisson las les règlas de l’art romanic. L’ensems de las partidas bassas, coma la dobla procession de las colomnetas e lors capitèls de descors de fulham suportant d'arcs pichons en plen cindre, son qu'aquela epòca, mas èra una fusteriá amb un teulat en apendís que cobrissiá las quatre galariás.
Dins la segonda mitat del sègle XIII, quand Fontfreda, rica de fórça donacions, es lo temps de sa prosperitat màger, un important rebastit se realiza seguent lo gost e las tecnicas nòus, auquel de l’edat gotica. Dins cada travada, las colomnetas romanas, torjorn en plaça, supòrtan ara un timpan naut, traucat d’oculs escampilhats que s'inclusís dins un profond en arc trencat. L’anciana fusteriá es remplaçada per lla pèira e, a l’interior de las galariás, las vòltas d’ogivas cason lo long de las parets sus d’elegants culòts, a dos mètres del sol. thumb|Las clastras vist de la sala capitulara
Galariá sud
Tòca lo colateral de l’abaciala e foguèt bastida d'en primièr. Aicí las colomnetas son amassada, dins cada travada, en cinq paras: lors marbres altèrnan lo ròse de Caunas e lo guindol dels Pirinèus, lo blanc venat de gris o de vert; lors capitèl ofrisson de motius vegetals variats.
Al dessús, los dos timpans centrals son airats per tres oculs, a la plaça d'un sol endacòm mai. E las vòltas an las particularitats mai curiosas. La crosada d’ogivas es acompanhada d’una èura longitudinala torica e los partiments fòrça bombats son assemblats en lièt concentric coma per la vòlta del carrat de la crosada de la glèisa.
Tot lo long de la galeriá i a de bancs ont los monges se venián seire per legir individualament, o se pausar per meditar. I a tanben dos bacins de pèira utilizats pel rite del « mandatum », lo lavament dels pés que los Cistercians practicavan mutualament cada setmana. Cada jorn, a la fin del trabalh e abans lo repai del, lo paire abat i lisiá e comentava de tèxtes patristics coma de tèxte de sant Agustin e sant Jeròni. En periòde d’Avent e de Carèma, los monges trencavan lo june un còp per jorn al solhelh colcar just aquí.
Galeriá èst e sala capitulara
La paret de la galeriá èst, tòca la pòrta de la glèisa, daissa veire, en rèire una estatua borguinhòna de la Verge amb l’Enfant e al panièr de ròsas, lo luòc tapat de l’armarium. Dins aquel armari realizat jos l’escalier de la crosada èran servats los libres liturgics necessaris als oficis, los tèxtes de l’Ancian e Nouvèl Testament, las òbras dels Paires de la Glèisa.
La pòrta se dubrís sus la sacristia, bèla pèça en vòlta de bèrç. Cinc travadas ritman la galariá èst e la travada centrala aparéis cap al jardin tota vuèita, sens arcadura de colomnetas al dessús de la banquèta e sens timpan, obertura simetrica a aquela, en fàcia, bastida a l'intrada de la sala capitulara.
Dos bancs de pèiras superpausadas son plaçat lo long de las parets. A l’èst, tres finètras esclairan la sala al delà de la sala capitulara, un passatge mena al segond cimentèri, aquel de la comunautat del sègle XIX. A l’origina, s'i pausavan las aisinas que los religioses prengavan per anar pels òrts  e talhièrs. Al tèrme de la galariá èst un mena a l'estatge.
La glèisa abaciala
thumb|La glèisa abaciala e las clastras A una vòlta de 21 mètres de naut e es orientada cap a l'èst per onorar Dieu cada levant.
La nau
La construccion de la nau comencèt amb l'afiliacion a Cîteaux en 1145 o, mai tard, après la donacion definitiva per la vicomtesa Ermengarda de Narbona en 1157. Al contrari dels usatges, se comença per las òbras de la nau. Amb cinc travadas, la nau auça fins a vint mètres sa vòlta en arc trencat que sostenon de massises acs totals rectangulars. Aqueles arcs s'apièjan sus de colomnas embessonadas, engatjadas dins de gros pilars carrats e s'acaban sus de s’arrêtant sur des consòlas en quart redond, a dos mètres del sol. De bancariás son plaçadas cada costat de la nau per realizar lo còr dels monges.
Aquela nau conten tanben dos colaterals que la vòlta en miègbèrç s'auça a quatorze mètres. Comunican amb la nau per de grandas arcadas, de ròtles sostenguts per de colonmas engatjadas dins los pilars e repausant sus de pedestals, a la mèsme nautor que las colomnas de la nau. Dins lo colateral sud i a cinc capèlas que datan benlèu del sègle XV.
Los veirals
Dins aquela glèisa cisterciana, los veirals pòdon surprene. Dels temps dels monges, segon una règla rigorosa, las finèstras son garnidas pas que de veires grises. Quand Gustave Fayet crompèt Fontfreja los veires avián desapareguts. Causiguèron la color amb son amic René Billa, musician e pintre 1913. Dins aquel vast ensems, i a una una originalitat: cinc veirals del colateral nòrd presenton la vida de sant Francés d’Assisi.
La crosada e lo còr
Auçada après la nau, a la fin del sègle XII, la crosada foguèt benlèu retocada un sègle mai tard o quitament al començament del sègle XIV. Al fons de la crosada nòrd, un escalier liga directament la glèisa al dormitòri dels monges. Dins cadun dels crosilhons s’obrisson dos capèlas, toutas orientadas cap a l’èst. Las mai pròcha del sanctuari an una forma rectangulara de cabeç plan, las autras mai prigondas, s'acaban per una pichona absida de cinc pans.
Los dormitòris
thumb|Lo dormitòri dels fraires converses Foguèt bastit en dessús de la sala capitulara al començament del sègle XIII. A l’Oèst, uèit oberturas se deguèt tapar als dos terces vèrs 1250 quand las galariás de las clastras foguèron auçadas per par la plaça a las vòltas d'ogivas. En 1910, lo dormitòri fuguèt amenatjat en sala de musica. Es una sala de vòlta de gres ròse, de berç trencat, sens cap de plen sus tota la longor. Dins sa partida mai miègjornala á un granièr ont los sacs èran auçats per d'oberturas lateralas. La partida oposada representa lo dormitòri dels converses après las trasformacions del sègle XVIII.
Lo parlatòri, ancian refectòri dels monges
A l’origina, aquela sala mesurava 24 mètres perpendicularament a la galariá nòrd de las clastras, durissent sus un lavabò destruit en 1776. Podavan lotjar una quarantena de monges. Raccorcit de mitat, subreauça et esclairat per de grandas fenètras, lo refectòri venguèt sala de manjar al sègle XVIII.
Las cosinas
Son descoradas a l’espanhòla. Un panèl de ceramica pencha evòca la vida videnta del sègle XVIII. Foguèron amenatjadas a la fin del sègle XVIII amb son forn de pan, dins l’ancian scriptorium dels monges, demorèt atal que foguèt en 1910.
La sala de manjar
Aquela pèca parallèla a las claustras èra lo rescalfador dels monges Dempuèi 1910, es la sala de majar d'estiu.
La bibliotèca
Comandada pel proprietari Gustave Fayet, la bibliotèca es decorada de dos grands panèls pencs per été décorée de deux grands panneaux peints par Odilon Redon en 1910, qui représentent le Jour et la Nuit
La pòrta romanica e lo cellièr
thumb|La pòrta romanica d'intrada de l'abaciala La pòrta serviá d’intrada màger del monastèri. Un arc, sens pas cap d'ornament, dessenha un plen cindre. Los clavèls, finament talhat, dubrisson lor ventalh amb de longas linhas trapezoïdalas. Un imposant lindal talhat dins un sol blòt, sosten lo timpan.
Lo cellièr es una sala bassa, de vòlta amb de vastas proporcions. Las parets son espessa per aparar del fred e servar la noiritura mai longtemps en bon esta. I a de rèstes d’un escalièr que fasiá la comunicar lo cellièr amb lo dormitòri situat al dessús.
La capèla dels forastièrs
Fòra de la clausura e sol bastit que demora del primièr monastèri, permetava als pelegrins e forastièr d’assistir als oficis sens destorbar los monges. Al sègle XIV, d'ancolas permetèron d'auçarr lo bastit e de construire una sala, bèlue utilisée una capèla dels paires abats.
La roseda
Autrescòps separats per una paret, un segont enclaus vèrs l’oèst aculhavan los rèstes dels laïcs, mai sovent de rics benfactors. Aquel cimentèri fuguèt desafectat en 1668-1669 e reamenatjat al sègle XVIII. Al sègle XIX, los cistercians avián installat lor cimentèri al berç de la glèisa.
Bibliografia
<span title="Document utilisé pour la rédaction de l’article">link=|alt=Document utilisé pour la rédaction de l’article|30x30px <span title="Document utilisé pour la rédaction de l’article"> : document utilizat coma font per la redaccion d'aquel article.
Saint-Edmond
Saint-Edmond es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha.
Geografia
Sant-Edmond fach partida del Brionnais al sud de la Bourgogne. Viu essencialament de la ramaderia bovina.
Saint-Edmond fait partie du Brionnais au sud de la Bourgogne. Elle vit essentiellement de l'élevage bovin.
Istòria
Possession dels senhors de Charolles, lo larèr de peuplement ven una parròquia d'una vintena de fuòc dempuèi lo XIIe sègle. Coma fòrça vilatge dels environs, Sant Edmond a tocat per la granda peste de 1349. Las culturas retrocedisson per mai d'un sègle.
En 1790, la parròquia accedís a l'estatut de municipalitat mas los abitants son fòrça decebuts per la Revolucion perque degun d'eles pòt pas crompar de bens nacionales.
Es en 1932, las municipalitats de Sant-Maurici-lès-Châteauneuf, Ligny-en-Brionnais e Santa-Casqueta-de-Cray cediscan una part de los sieus territòris per formar lo vilatge de Sant-Edmond