cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Austràlia
L'acabament de l'exploracion
En parallèl dei combats còntra leis aborigèns, l'exploracion de l'illa contunièt. En 1830, l'estudi dau riu Murray per Charles Sturt permetèt de comprendre lo foncionament dau ret idrografic australian. Puei, lei viatges d'Edward John Eyre e de Ludwig Leichhardt permetèron de melhorar la conóissença dei regions maritimas. En 1860-1862, leis expedicions Burke-Wills e Stuart permetèron de traversar l'illa per lo premier còp e de descubrir lei regions interioras. La construccion d'un ret telegrafic permetèt de contuniar aquel estudi e de facilitar lei comunicacions entre lei diferentei vilas.
Lo desvolopament dei colonias e la formacion dau Commonwealth
A partir deis annadas 1820, leis implantacions britanicas se multipliquèron en Austràlia. Formèron de colonias distintas : Austràlia Occidentala organizada a partir de grands domenis en 1829, Austràlia Meridionala en 1837 que decidèt de seguir lei principis de la Societat de colonizacion d'Edward Gibbon Wakefield (familha, morala, liberalisme), Victòria en 1851 e Queensland en 1859. En 1840, s'arrestèron lei desportacions de presoniers mai l'imigracion, encoratjada per la descubèrta d'aur, sostenguèt la creissença de la populacion. En 1880, Austràlia teniá 2,3 milions d'abitants.
Pasmens, a partir de 1911, lo poder comencèt d'aquistar una importància novèla e instaurèt d'impòsts relativament importants per dotar l'illa de fòrças armadas modèrnas e provesir d'avantatges sociaus a la populacion blanca. En mai d'aquò, una lei sus l'imigracion adoptada en 1901 la limitèt ai populacions europèas en causa de la necessitat d'èsser capable de capitar una dictada de 50 mòts dins una lenga europèa.
De la Premiera Guèrra Mondiala a la Segonda
En despiech de la formacion dau Commonwealth en 1901, l'afiermacion de l'independéncia australiana foguèt lònga e lo govèrn alinhèt sa politica exteriora sus Londres fins a la Segonda Guèrra Mondiala. Ansin, Austràlia participèt massissament au premier conflicte mondiau en mobilizant 330,000 volontaris (59,000 tuats). A la Conferéncia de Versalhas en 1919, lo país obtenguèt una partida dei colonias alemandas de l'Ocean Pacific.
Leis annadas 1920 foguèron dominadas per lo partit nacionalista. En 1927, installèt la capitala federala a Canberra. Puei, perdiguèt lo poder au profiech dei trabalhistas après la crisi economica de 1929. Pasmens, adoptèron una politica d'austeritat qu'agravèt la situacion. Ansin, Austràlia conoguèt un periòde malaisat fins a l'adopcion d'un plan de rearmament a la fin deis annadas 1930 per faciar l'expansionisme japonés.
Canberra declarèt la guèrra an Alemanha en 1939 e mandèt un còrs expedicionari en Euròpa en 1940 per ajudar lei Britanics. Pasmens, a partir de la fin de 1941, lo país deguèt sustot s'aparar còntra Japon. D'efèct, lei Japonés bombardèron Darwin en febrier de 1942 e desbarquèron en Nòva Guinèa e dins leis illas Salamon. Durant la seguida dau conflicte, Austràlia se raprochèt donc deis Estats Units d'America que participèron activament a la defensa de l'illa durant la batalha de la Mar de Coralh e la campanha deis Illas Salamon.
Lo periòde conservator
En causa de la guèrra, lei govèrns trabalhistas de John Curtin (1941-1945) e de Ben Chifley (1945-1949) adoptèron una organizacion economica fòrça dirigista. Pasmens, dins l'encastre de la Guèrra Freja naissenta, aquela politica se turtèt ai criticas deis anticomunistas. Leis eleccions de 1949 foguèron donc ganhadas per lei conservators que gardèron lo poder fins au començament deis annadas 1970. En despiech de recessions en 1952 e en 1959, lo país conoguèt una importanta creissença economica marcada per l'esplecha dei ressorsas naturalas e lo sostèn ais investiments estrangiers (principalament estatsunidencs e japonés) dins l'industria. Ansin, se l'agricultura gardèt un ròtle non negligible dins l'economia australiana, son importància comencèt de demenir. Per sostenir aqueu desvolopament, l'imigracion blanca e europèa foguèt encoratjada ambé mai de 100,000 arribants anuaus entre 1945 e 1972. En revènge, leis imigrants asiatics e leis Aborigèns foguèron mantenguts en despart.
Durant aqueu periòde, Austràlia participèt activament a la Guèrra Freja e sostenguèt la politica de Washington en Asia dau Sud-Èst e dins lo Pacific Sud. De còrs expedicionaris foguèron donc mandats en Corèa (17,000 òmes, 339 tuats) e en Vietnam (61,000 òmes, 521 tuats) per i renfòrçar lei fòrças estatsunidencas. En parallèl, Canberra participèt a la formacion d'alianças anticomunistas coma l'Organizacion de l'Asia dau Sud-Èst.
La crisi deis annadas 1970
Lei trabalhistas tenguèron lo poder de 1972 a 1975 dins un contèxte de crisi (inflacion, aumentacion dau caumatge, demenicion deis exportacions de lana...). Reconoguèron la China Populara e lo Vietnam dau Nòrd e donèron un estatut d'autonòmia a Nòva Guinèa. Pasmens, se turtèron a l'oposicion dau Senat per menar mai de reformas. En mai d'aquò, mau capitèron de redreiçar la situacion economica. Ansin, perdiguèron lei legislativas d'octòbre de 1975 còntra una coalicion dei liberaus e dei conservators. Pasmens, la situacion contunièt de se desgradar.
Austràlia dempuei 1983
En 1983, foguèt elegit lo trabalhista Bob Hawke que gardèt lo poder fins a 1991. Comencèt de liberalizar l'economia ambé plusors privatizacions e de suprimir plusors drechs dei trabalhaires. Adoptèt tanben una politica d'austeritat. Foguèt remplaçat per son adjonch Paul John Keating que deguèt faciar una recession importanta. Renforcèt la relacion ambé leis Estats Units d'America, desvolopèt lei relacions de cooperacion ambé leis estats d'Asia dau Sud-Èst e contentèt certanei revendicacions aborigènas regardant la proprietat de certanei tèrras.
En 1996, una coalicion nacionala liberala prenguèt lo poder ambé John Howard, Premier Ministre durant onze ans. Pròche de George W. Bush, adoptèt una politica liberala e isolacionista mai sostenguèt lei guèrras estatsunidencas dau periòde en Afganistan e en Iraq. Pasmens, de resultats economics mitigats e l'oposicion a de lèis jutjadas tròp desfavorablas ai trabalhaires minèron la popularitat dau govèrn.
Lei trabalhistas de Kevin Rudd ganhèron donc largament leis eleccions de novembre de 2007 amb un programa basat sus de preocupacions environamentalas e socialas. Pasmens, tocada per la crisi economia de 2008 (en despiech dau desvolopament dei cambis ambé China, l'economia australiana conoguèt una crisi novèla e Kevin Rudd quitèt lo poder en 2010. Foguèt remplaçada per Julia Gillard que poguèt solament comptar amb un govèrn minoritari. Pasmens, durant son periòde, la situacion economica comencèt de se melhorar. Après un brèu retorn de Kevin Rudd en 2013, lei conservators tornèron prendre la direccion dau país ambé Tony Abbott que perdiguèt sa majoritat en 2015. Malcolm Turnbull li succediguèt.
Cultura
La cultura australiana es principalament d'origina anglosaxona en causa de l'origina britanica de la màger part de la populacion. Pasmens, dempuei leis ans 1970, foguèt influenciada per la cultura estatsunidenca e per l'arribada de sèt milions d'imigrants venguts de país variats. De mai, après una lònga repression, la cultura aborigèna es uei l'objècte de mesuras de proteccion que permèton sa promoccion e que melhoran sa visibilitat.
Arquitectura
En causa de son origina coloniala, l'arquitectura australiana es eissida de l'arquitectura britanica. Durant lo sègle XIX, adaptèt ansin leis estiles georgian e victorian, especialament a Melbourne. Dins aquò, apareguèron pauc a pauc de variacions localas coma leis ostaus Queenslander. Puei, predominèt deis ans 1890 ais ans 1920 l'arquitectura de la Federacion que s'inspirava probablament deis estiles Queen Anne e Shingle. Enfin, dempuei la Segonda Guèrra Mondiala, Austràlia es somesa ais influéncias de l'arquitectura contemporanèa internacionala que foguèt per exemple utilizada per construrre l'Opèra de Sydney ò lo Parlament Australian inaugurat en 1988.
Pintura
La pintura aborigèna es fòrça anciana coma o mòstra la descubèrta de pinturas rupèstras datant de 40,000 ans. Liada ai crèires religiós indigèns, utilizava de supòrts variats (armas, otís, objèctes decoratius...) e èra sovent mesclada amb d'autrei formas artisticas coma l'escultura. Leis òbras èran generalament collectivas e efemèras car sa valor èra unicament espirituala. Ansin, après l'acabament de la ceremònia a l'origina de sa realizacion, èran sovent destruchas per tornar utilizar lei materiaus.
Aquela tradicion es a l'origina de l'art aborigèn contemporanèu qu'es aparegut dins lo corrent dau sègle XIX amb l'introduccion dei concepcions artisticas pus individualistas portadas per lei colons. Aquò entraïnèt una multiplicacion dei tecnicas amb l'adopcion de tecnicas europèas (aqüarela, pintura acrilica...) e dei supòrts (tela, vèire, escòrça...). Favorizèt tanben l'emergéncia de plusors generacions d'artistas marcadas per l'aparicion d'escòlas coma l'escòla Hermannsburg e per de personalitats coma Albert Namatjira (1902-1959) ò David Malangi (1927-1999).
Au nivèu de la pintura d'origina occidentala, Austràlia conoguèt plusors escòlas reconegudas que son generalament de declinasons localas de corrents internacionaus pus importants. La premiera foguèt probablament l'escòla d'Heidelberg deis ans 1880-1890 que se caracteriza per d'influéncias impressionistas e per l'importància donada ai scenas exterioras ò ai païsatges. Puei, durant lo sègle XX, la pintura australiana foguèt fòrça influénciada per lo modernisme (Grace Cossington Smith, Margaret Preston) e per lo subrerealisme (Sidney Nolan, Arthur Boyd, Russell Drysdale, Brett Whiteley, William Dobell...).
Musica e dança
Austràlia tèn una cultura musicala fòrça rica. D'efiech, es un art major de la cultura aborigèna qu'es famosa per l'utilizacion dau didgeridoo, un instrument de fusta originaris dei tribüs dau nòrd dau país que se difusèt largament en fòra de l'illa. Mesclada amb leis estandards occidentaus durant lo sègle XX, aquela musica an permés l'aparicion d'artistas fòrça populars que son internacionalament reconeguts coma Archie Roach, Kev Carmody, Troy Cassar-Daley, Yothu Yindi e Geoffrey Gurrumul Yunupingu.
L'autra tendància de la musica occidentala australiana es la musica classica qu'es generalament reservada a l'elèit intellectuau dau país. Apareguda durant lo sègle XIX, venguèt famosa tre leis ans 1880 amb lo succès internacionau de Nellie Melba (1861-1931). Au sègle XX, capitèt d'integrar de trachs « australians » dins son repertòri (recors pus frequent a la poesia, inspiracion posada dins la natura, adopcion de musicalitats aborigènas...). John Antill (1904-1986), Peter Sculthorpe (1929-2014), Richard Meale (1932-2009) e Nigel Butterley (nascuda en 1935) foguèron de personalitats majoras d'aquela evolucion. Aqueu fenomèn se renforcèt amb l'arribada dau jazz e dau blues estatsunindencs que foguèron localament adaptats per d'artistas coma James Morrison (nascut en 1962).
La literatura aborigèna
Leis Aborigèns d'Austràlia tenián una literatura rica compausada de racòntes oraus que la màger part foguèt perduda durant la colonizacion. Dins aquò, certanei legendas foguèron transcrichs afin d'assegurar son enregistrar. De mai, tre lo començament dau sègle XIX, d'Aborigèns utilizèron l'anglés per s'exprimir, çò qu'entraïnèt la formacion d'una literatura especifica. S'estructurèt au començament dau sègle XX amb l'òbra de David Unaipon (1872-1967) que foguèt lo premier escrivan aborigèn famós. Se pòu tanben citar lo trabalh de la poetessa Oodgeroo Noonuccal (1920-1995).
La literatura d'origina occidentala
La literatura australiana d'origina occidentala es caracterizat per dos trachs majors que son lo sentiment d'exili dins una region isolada e ostila, alunchada d'un mond occidentau considerat coma la fònt de la civilizacion, e un sentiment de fiertat nacionala en fàcia d'aqueu mond nòu onte l'òme es a bastir una societat novèla. Aquela literatura apareguèt tre lo premier sègle de la colonizacion amb lei poètas Charles Harpur (1813-1868) e Henry Kendall (1839-1882). La descubèrta d'aur e l'aumentacion brutala de la populacion entraïnèt l'emergéncia d'una literatura populara amb de romanciers coma Marcus Clarke (1846-1881), Rolf Boldrewood (1826-1915) ò Henry Lawson (1867-1922). Dins aquò, la poesia gardèt una plaça importanta amb d'autors coma Banjo Paterson (1864-1941), Barcroft Boake (1866-1892) e Bernard O'Dowd (1866-1953).
Après 1918, l'entre doas guèrras veguèt l'aparicion de tematicas australianas que venguèron pauc a pauc mens dependentas de la vida culturala europèa. La fantasiá foguèt ansin largament encoratjada en poesia per la revista Vision e lei mites aborigèns comencèron d'interessar leis escrivans e lo public. De son caire, lo roman australian s'interessèt a de racòntes eissits de l'istòria de l'illa amb de presentacions de l'univèrs sociau dei pioniers e son installacion. Entre leis autors pus coneguts d'aqueu periòde, se pòdon citar Miles Franklin (1879-1954), Henry Handel Richardson (1870-1946) e Kylie Tennant (1912-1988).
L'après guèrra foguèt una epòca rica per la literatura australiana amb l'espandiment d'una poesia diversificada marcada per lei tèxtes satirics d'Alec Derwent Hope (1907-2000) ò la rigor e la vivacitat de Robert David FitzGerald (1902-1987). Lo roman d'aqueu periòde foguèt dominat per Patrick White (1912-1990) que recebèt lo Prèmi Nobel de Literatura en 1973 per son exploracion de problemas espirituaus e moraus amb un estile mesclant lo ritme de la poesia amb la pròsa. Pasmens, se fau egalament citar Martin Boyd (1893-1972) que venguèt famós per sei cronicas a prepaus dei relacions entre Anglatèrra e Austràlia.
Lei generacions seguentas comencèron d'èsser influenciadas per la literatura estrangiera, principalament aquela deis Estats Units d'America, e s'interessèron ai questions socialas e culturalas eissidas dei problemas de la societat industriala ò de la Guèrra Freja (Guèrra de Vietnam...). L'americanizacion d'Austràlia foguèt tanben un tèma fòrça abordat. Leis autors principaus d'aquela generacion son Barry Oakley (nascut en 1931), Frank Moorhouse (nascut en 1938), Michael Wilding (nascut en 1942), Murray Bail (nascut en 1941), Roger McDonald (nascut en 1941) e Peter Carey (nascut en 1943).
Teatre
Lo teatre australian apareguèt au començament dau sègle XX amb Louis Esson (1879-1943) autor de la pèça Lo temps es pas vengut. Pasmens, demorèt lòngtemps marginau en causa de la manca de salas d'espectacle. Aquò durèt fins ais ans 1950-1960 amb l'emergéncia d'una generacion formada de Ray Lawler (nascut en 1921), d'Alan Seymour (1927-2005) e de Patrick White (1912-1990). Obtenguèron quauquei succès, generalament malaisats de reprodurre, que permetèron d'installar pauc a pauc lo teatre au sen de l'esfèra culturala australiana. Dins lo corrent deis ans 1970-1980, aquò favorizèt l'aparicion de generacions novèlas qu'adoptèron un estile realista e s'interressèron a de problemas sociaus. En particular, foguèt lo cas de Jack Hibberd (nascut en 1940), de David Williamson (nascut en 1942), d'Alexander Buzo (nascut en 1944) ò de John Romeril (nascut en 1945). Se pòdon pereu mencionar Stephen Sewell (nascut en 1953) qu'estudièt la question de la disparicion deis ideologias e Alma de Groen (nascuda en 1941) que presentèt d'univèrs desplaçats inspirats imaginats a partir de la societat australiana contemporanèa.
Cinèma
La renaissença aguèt luòc dins leis ans 1930 amb l'adopcion dei critèris cinematografics estatsunidencs per lei realizators locaus. Un exemple foguèt la creacion de l'estudiò Cinesound Productions sus lo modèl hollywoodenc. Se pòu tanben mencionar la fondacion de l'Australian Film Institute que tèn un ròtle similar a l'Academy of Motion Picture Arts and Sciences estatsunidenca. Lei tèmas principaus dau periòde demorèron australians amb d'adaptacions de la literatura nacionala mai son estandardizacion favorizèt l'emergéncia de la premiera vedeta internacionala australiana, Errol Flynn (1909-1959), que foguèt recrutat per Hollywood. Foguèt seguit per Peter Finch (1916-1977) que venguèt lo premier actor australian guierdonat per un oscar en 1977.
Après una crisi novèla dins lo corrent deis ans 1970, lo cinèma australian tornèt aparéisser durant lo decenni 1980 gràcias a de fons governamentaus. Favorizèron l'aparicion d'un corrent dich Ozploitation que veguèt la realizacion de films originaus amb un budget limitat. Totei leis estiles i foguèron abordats coma la sciéncia ficcion (Mad Max), lo film d'aventura (The Man From Snowy River) ò la comèdia (Crocodile Dundee). Pasmens, l'istòria e la literatura australiana contunièron d'èsser de fònts d'inspiracion importanta. Aquela tendància contunia a l'ora d'ara amb de succès importants coma Shine (1996). Dins aquò, permet pas au cinèma australian de gardar seis actors e realizators pus famós que quitan generalament lo país per perseguir sa carriera ais Estats Units d'America.
Loué
Loué es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarta e la region dels Païses de Léger.
Nòtas
<references group=N/>
Saint-Léger (Mayenne)
Saint-Léger (Mayenne) es una comuna francesa administrada per lo departament de Mayenne de la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cañas
Cañas es una comuna de la Rioja.
Cárdenas
Cárdenas es una comuna de la Rioja.
Nai
Nai (atestat ? en latin Oppidum Naium) qu'ei ua comuna bearnesa situada dens lo departament francés deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània. Nai que possedeish ua usia e un Musèu deu Bonet (en francés : Musée du béret). Lo gentilici qu'ei naiés, -esa.
Geografia
Lo terrador de Nai qu'ei estremat peus de las comunas de Bordetas e Mirapeish au nòrd, Arròs de Nai a l'oèst, Asson au sud e Aigon e Coarrasa a l'èst. vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [naj]. Las fòrmas ancianas que son Nay au sègle XIIau e en 1385, Nai en 1484 e cap a 1630, Nai au sègle XVIIIau, Nai (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Nay-Bourdettes quan las duas comunas èran aplegadas (1972-1996).
Segon Dauzat e Rostaing, Nai que vien benlhèu deu nom gallic d'òmi *Nadius, *Nadium (fundum.
Segon Miquèu Grosclaude, Nai qu'èra dejà lo nom d'ua tèrra dab ua vila arroeinada qui avè per mèste Bernat de Nay. Un nom d'òmi gallic dens ua region qui conservè ua toponimia basca entrò au sègle XVI (implicitament, Grosclaude qu'imagina ua continuitat basca despuish l'Antiquitat). Lo nom Nadius ei pas atestat. Grosclaude que causeish lo mot basco nagi, « lent, moth ». J.B. Orpustan qu'explica lo mot pòt s'aplicar a ua aiga o un terren (Nagiturri, ostau medievau d'Ossés, « hont dormenta »). Lo sens de Nai, vila situada a la confluéncia de Beèz e deu Gave de Pau, que pòt estar « braudèr, terren moth ».
Clarac
Véder a l'article.
Istòria
Nai que vadó en 1302 com ua bastida fondada per la vescomtessa de Bearn, Margalida de Moncada. La vila que patí un gran incendi en 1534 que la cremè gaireben tota sancera. Arron que patí las guèrras de religion. Enter los huganauts qui emigrèn, un cèrt N Olivier que hore ajòu de l'actor britanic Laurence Olivier. En 1772, De Solano, futur governador de Manila qu'i vadó. Au sègle XIX, Nai qu'arcuelhó uas filaturas qui vadón la soa activitat principau. En sovenir d'aquesta tradicion e per'mor de las soas usias, Nai qu'ei considerada com la capitala deu bonet bearnés.
Lo canton de Nai que's creè en 1790. En 1801, que'u despartín en dus : lo canton de Nai a l'oèst e lo canton de Clarac a l'èst. Clarac qu'èra ua petita comuna e la comuna màger deu canton de Clarac qu'èra Coarrasa. Que hasón de Clarac un caplòc per duas rasons probablas : pr'amor podèvan hicar las institucions deus dus cantons en un sol lòc, Nai, e pr'amor la municipalitat de Nai desirava pas de deishar Coarrasa viéner ua vila concurrenta.
Per decret imperiau deu 11 de heurèr 1863, la comuna de Clarac qu'estó annexada a la de Nai; lo canton de Clarac que vienó canton de Nai Davant e lo de Nai canton de Nai Darrèr. La comuna de Bordetas que fusionè dab Nai enter 1972 e 1996.
Balma d'Amélineau
La balma d'Amélineau s'obrís dins las gòrgas de la Jonta, sul causse Mejan, a Ura e la Parada, dins lo departament de Losera.
Charles Tellier
Foguèt tre 1876 a l'origina de las recercas sus dos còsses nòus, l'etèr metilic e la trimetilamina. Creèt a Auteuil (París) en 1869, la primièra fabrica frigorifica per la conservacion de la carn e del manjar gràcias al freg artificial.
Biografia
Charles Tellier èra filh d'un mercadièr especièr vengut industrial de la filatura a Condé-sur-Noireau en Normandia mas ruinat per la revolucion de 1848. Quand anèt a l'universitat s'interessèt a l'estudi de l'amoniac, un engrais concentrat puèi la produccion domestica de l'aire comprimat.
Lo projècte sus la produccion domestica de l'aire comprimit foguèt presentat a la vila de París, mas lo baron Hausmann li donèt aqueste conselh: « Lo glaç manca a París quand los iverns son cauds, deuriatz vos ocupar de la fabregar artificialament. » Cal precisar qu'en aquela l'epòca, per servar lo manjar, s'emplissiá un grand potz nomenat glacièra de nèu e de glaç. Aquel biais de conservacion eiretat dels romans èra aleatòri.
Antunhac
Antunhac (Antugnac en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Charles Tellier
Biografia
En 1856, Charles Tellier utiliza las òbras del laboratòri de Faraday qu'obtenguèt una temperatura de e de Thilorien que per liquefaccion capitèt a far baissar la temperatura fins a. Dos ans mai tard, creèt sa primièra maquina frigorifica de circulacion de gas amoniac liquefiat, per la produccion de freg a usatge domestic e industrial.
Antunhac
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Charles Tellier
Biografia
En 1876, la nau Frigorifica partís de Roan portant de carn a Buenos Aires en bon estat de conservacion après 105 jorns de mar.
Antunhac
Antunhac
Las fòrmas ancianas son Antigniacum, en latin, en 1234, Antuniachum... in terminio Sancti Andree, en latin, en 1259, Autinhacum (legir Antinhacum), en latin, en 1319, Antunhacum, en latin, en 1319, Antinihacum, Antuniacum, en latin, en 1320, Antunhac, en 1572, etc. Antunhac ven del nom d'òme latin Antinius, ambe'l sufixe -acum, latinizacion del sufixe gallés -ācon. Antunhac èra donc una anciana granda proprietat antica qu'aviá per mèstre Antinius.
Charles Tellier
Biografia
Charles Tellier descobriguèt e realizèt lo metòde de refregiment per cascadas, que fa un fluid aisidament liquefiable, coma l'anidrid sulfurós, utilizat per determinar la liquefaccion d'un autre liquid mai dificil de liquefiar, coma l'anidrid carbonic. Aquel principi será utilizat e racionalizat vint ans mai tard.
Charles Tellier moriguèt a çò d'el a París en 1913 dins una granda pauvretat e, pauc abans de desaparéisser, diguèt als seus: « Lo cortegi dels pauvres m'espera, mas aquel malastre final dels trabalhadors ne m'effraie pas... »
Antunhac
Crotz
Crotz se referís a l'instrument del suplici del Crist; normalament, i aviá una glèisa Santa Crotz. I a efectivament una glèisa de Santa Crotz, qu'èra dins la diocèsi d'Alet. Las fòmas ancianas son Castrum de Cruce, en latin, en 1319, Chasteau sive ville de Croux, en 1389-1589, La Croix... La Croux, en 1372-1589, ''Croux, en grande ruine et pauvreté... esglize ruinée, en 1594, Le fief de la Croix ou de Pradelle'', en 1004-1639, etc
Istòria
Antunhac annexèt Croux (nom francés, donc Crotz), entre 1790 e 1794.
Yeles
Yeles es un municipi de la província espanhòla de Toledo dins la Comunautat Autonòma de Castelha-La Mancha.
Castañares de Rioja
Castañares de Rioja es una comuna de la Rioja.
Cremsa
Cremsa (en francés Crempse) es una ribiera occitana de Perigòrd (region d'Aquitània).
Geografia
La font de Cremsa se tròba dins la comuna de Beuregard e Bassac (Dordonha). Son cors es de 26 km. Se junh a la riba mança d'Eila prep de Moissídan.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Crempsa en 1283, Crenssa en 1406 e Crehempsa en 1467.
Hans Adam II
Hans Adam II (Johannes Adam Ferdinand Alois Josef Maria Marko d'Aviano Pius von und zu Liechtenstein,), n. en 1945, es l'actual prince de Liechtenstein. Lo 15 d'agost de 2004, passèt lo ailejar dels afars corrents a son filh Alois, nomenat per ordonança representant abilitat a l'exercici de totas las foncions de cap de l'Estat. Dempuèi aquela data, es doncas lo prince Alois qu'es cap de l'Estat de Liechtenstein.
Vangz Yenfanh
Vangz Yenfanh (Huang Xianfan - 黄現璠 - en chinés; Fusui, 13 de novembre de 1899 - Guilin, 18 de genièr de 1982) es un istorian e antropològ chinés de la minoritat Zhuang.
Petrologia
La petrologia qu'ei la sciéncia qui estúdia la formacion de las arròcas. Qu'ei diferenciada de a petrografia qui estúdia la descripcion de las pèiras per'mor que s'interèssa au procès geologic qui mian de capa la formacion e a l'establiment de las arròcas.
Com las arròcas be son de tres menas (arròcas magmaticas, arròcas sedimentàrias e arròcas metamorficas) que's divideish donc en tres arrams :
Vangz Yenfanh
Biografia
Vangz Yenfanh nasquèt lo 13 de novembre de 1899 dins la vila de Qujiu, districte de Fusui, dins lo Guangxi. Faguèt los estudis universitaris d'istòria e antropologia a Pequin, e los acabèt a Tòquio. Quand tornèt al Guangxi passèt e obtenguèt lo concors de cadièra de professor a l'Universitat de Guangxi (de 1943 a 1953) e a l'Universitat de Guangxi (de 1954 a 1982). Vangz foguèt lo primièr professor d'universitat de nacionalitat zhuang. Se moriguèt dins lo districte urban de Guilin lo 18 de genièr de 1982 en seguida d'una emorragia cerebrala. L'enterrèron al Cementèri Monumental de Nanning (la capitala de Guangxi).
Videojòc de ròtle e d’accion
Un videojòc de ròtle e d'accion o un accion-RPG es una mena de videojòc de ròtle qu'incorporan d'unes elements dels jòcs d'accion.
Principis
Lo principi del jòc es globalament aquel d'un jòc de ròtle, qu'es que lo jogaire incarna generalament un sol personatge e lo jòc passa en temps real. La majoritat d'aquels jòcs se debanan a la tresena persona, amb una camerà pus prèp del personatge que dins los jòcs de ròtle tradicionals. Lo jogaire evoluís liurament dins un mond e deu reüssir d'unas objectivas per avançar dins l'aventura. De mai, la la majoritat dels accion-RPGs prepausan un sistèma d'evolucion del personatge butat (equipament, caracteristics, nivèl d'experiéncia, etc.).
San Mateo
San Mateo pòt designar:
Una persona:
Un toponim:
Kortatu
Kortatu èra un grop de musica basc d'Irun fondat en 1984 per Fermin Muguruza e Iñigo Muguruza. Jos l'influéncia màger dels Clashs jogavan una mescla de Punk, de Ska e de Rock. Se a la debuta cantavan majoritariament en castelhan s'encaminèron cap a una utilizacion de mai en mai granda del basc dins las loras composicions.
Foguèron los pionièrs de la musica actuala basca engatjada dins l'esquèrra abertzale.
Se desseparèron en 1988. Tres membres del grop (Fermin Muguruza,Iñigo Muguruza e Kaki Arkarazo) fondèron de seguida lo grop Negu Gorriak.
Cellorigo
Cellorigo es una comuna de la Rioja.
Utilitarisme
right|thumb|Imatge de [[Jeremy Bentham, creator d'aquel corrent.]] L'utilitarisme es un camp terroic de la moralitat, basat sus la maximizacion de l'utilitat per la societat o l'umanitat. La moralitat de quina que siá accion o lei donará per son utilitat a la societat.
Se pòt sovent resumir l'utilitarisme a partir del principi d'utilitat coma.
Una teoria sul benestar e de çò qu'es juste
L'utilitarisme es tant una teoria sul benestar que sul çò qu'es juste. Coma teoria sul benestar, l'utilitarisme defend qu'es bon que totes supausam d'una mai granda utilitat, es a dire, plaser, preferéncia-satisfaccion, o una lista objectiva de valors. Coma teoria sus çò qu'es juste, l'utilitarisme pren en compte las consequéncias de l'acte, e afirma que l'acte juste serà aquel que totes supausam d'una mai granda utilitat.
Utilitarisme negativista
Fòrça teorias utilitaristas defendon lo benestar maximum pel mai grand nombre de personas possible. L'utilitaritarisme negativista crei necessari de promòure la mendre quantitat de dolor o de damatge pel mai grand nombre de personas possible. Los defensors d'aquela interpretacion de l'utilitarisme argumentan que se tracta d'una formula etica pus eficaça, perque i a mai de possibilitats de crear damatge que de crear benestar, e los damatges mai grands an mai grandas consequéncias que los bens mai grands.
Istòria de l'utilitarisme
Las basas filosoficas de l'utilitarisme remontan a las òbras de Richard Cumberland e David Hume, encara a la Grècia Antica amb Parmenides, mas formalament lo paire foguèt Jeremy Bentham, qu'afirmèt que lo plaser e la dolor èran los unics absoluts del monde: . De per aquí escriguèt la règla de l'utilitat: lo benestar es çò que dona lo pus grand bonaür al mai grand nombre de personas. Mai tard, realizant que la formulacion aviá dos maximums diferents, e benlèu concurrents, contunhèt simplament a parlar del "principi del benestar mai grand".
Tant la filosofia d'Epicur qu'aquela de Bentham se pòdon considerar coma dos tipes de consequencialisme edonista, perque jutjan la correccion de las accions segon lo benestat qu'apòrtan, identificant lo bonaür amb lo plaser. La formulacion de Bentham es un edonïsme egoïsta, perque alara qu'Epicur recomandava de far çò que te fasiá mai aüros, Bentham manten que se deu far çò que farà aüros la majoritat.
John Stuart Mill es, el, responsable del concèpte d'utilitat, amb son celèbre e brèu libre Utilitarisme. Malgrat que Mill èra un utilitarista, sosteniá que totas las formas de plaser an pas la meteissa valor, perque afirmava que. Èra pas en acòrdi amb lo calcul edonista de Bentham, perque considerava que la qualitat es melhora que la quantitat.
L'utilitarisme influiguèt fòrça lo camp de l'economia, subretot la teoria de l'utilitat, que son concèpte tanben es utilizat, pasmens amb un efècte diferent. S'aplica de forma mecanica las teorias marginalistas per explicar lo comportament economic de las personas, atal coma las mesuras mai justa (en general, tenents del laissez faire (daissar far)).
Dins lo camp de la biologia, se considèra lo plaser coma un guida natural cap a la santat fisiologica e un cambi evolutiu benefactor. Herbert Spencer, amb son Data of Ethics, formulèt definitivament los principis de libertat sus una basa biologicoeconomica, i apondent la teoria quantitativa de la libertat: la pus granda libertat per l'individú es compatibla amb l'egala libertat pels autres.
Utilitarisme de l'acte contra utilitarisme de las nòrmas
D'autres formas d'utilitarisme foguèron prepausadas. La tradicionala es aquela de l'utilitarisme de l'acte, qu'afirma que lo melhor acte es aquel que pòrta la mai granda utilitat. Un autre biais de lo veire es lo de l'utilitarisme de las nòrmas, que considèra coma melhor l'acte d'aquel qu'emergís una nòrma que pòrta la mai granda utilitat.
Per comprendre los melhors concèptes, se poiriá considerar los scenaris seguents: un cirurgian a sièis pacients: un a besonh d'un fetge, un autre d'un pancreas, lo tresen d'una vesicula biliara e dos an besonh d'un ren. Fin finala, un sieisen ven d'èsser operat d'apendiciti. Deu lo mètge tuar lo sieisen pacient e transplantar sos organs als autres? O al contrari deu daissar morir los autres cinc? Una concepcion classica de l'utilitarisme de l'acte nos forçariá a nos destriar per la primièra opcion.
Fòrça utilitaristas argumentarián que l'utilitarisme pasmens cabe los actes, mas tanben d'exigéncias e disposicions, de prèmis e de castigs, de règlas e d'institucions. Un còp aquò reconegut, l'utilitarisme ven una teoria morala pus complèxa e rica, que s'armoniza mai amb nòstras institucions moralas.
Utilitarisme preferencial, utilitarisme de Pareto
L'utilitarisme de Pareto dins lo monde economic, definís l'utilitarisme en tèrmes de satisfaccion de las preferéncias. Los utilitaristas de la preferéncia afirman que lo juste es far çò que produsís las melhoras consequéncias, mas definisson las melhoras consequéncias en tèrmes de satisfaccion de las preferéncias, que poirián inclure, dins lo cas del cirurgian, de concèptes coma la reputacion davant l'edonisme pur.
Criticas de l'utilitarisme
Las criticas de l'utilitarisme sovent argumentan qu'aquela vision se fa front a fòrça problèmas, un d'aqueles es de comparar l'utilitat entre diferentas personas. Fòrça dels primièrs utilitaristas pensavan que lo bonaür se poiriá mesurar quantitativament, e èsser comparat mejans de calculs, encara que degun i capitèt.
S'argumentèt que lo bonaür de las personas se pòt pas mesurar, e que alara aquel càlcul es impossible, pas dins la practica, nimai en principi.
L'utilitarisme tanben foguèt criticat per arribar a de conclusions contrarias "a la morala" e al "sens comun". Per exemple, s'èrem forçats de causir entre salvar nòstre pròpri filh, o dos que coneissèm pas, la majoritat de las gents causirián de salvar lor pròpri filh. En cambi, un utilitarisme non paretian causiriá, el, de salvar los autres dos, perque an mai grand potencial d'èsser aüros qu'un sol.
John Rawls refusa l'utilitarisme, lo normatiu coma aquel dels actes, perque aquel fach que los dreches dependon de las bonas consequéncias que se volon, e. Se tracta d'una postura subretot jusnaturalista, que considèra que los dreches an una origina naturala. A la critica jusnaturalista s'argumenta que, per exemple, se l'esclavatge o la tortura èran bons per tota la populacion, poirián èsser justificats teoricament per l'utilitarisme. Rawls defend que l'etica politica deu partir de la posicion originala.
Cal dire que la majoritat de las criticas cap a l'utilitarisme son dirigidas a l'utilitarisme dels actes segon Bentham, e qu'es possible pels utilitaristas de las nòrmas, o los benthamians, d'arribar a de conclusions que sián compatiblas amb aquelas criticas. De fach, John Stuart Mill considerèt Immanuel Kant coma utilitarista de las nòrmas. Segon Mill, los imperatius categorics de Kant pasmens an de sens dins los cases de violéncia, se prenèm en compte las consequéncias de l'accion. Kant afirma que viure egoïstament pòt pas èsser universalizat, perque totes necessitam l'afècte dins un moment o un autre. Segon Mill aquel argument se basa sus las consequéncias. Se pòt observar que qualques formas d'utilitarisme son potencialament compatiblas amb lo Kantisme e d'autras filosofias moralas.
R.M. Hare es un autre exemple d'utilitarista qu'adaptèt sa filosofia al kantisme. Basa pas sa teoria sul principi d'utilitat, mas crei que podèm far de consideracions utilitaristas, consequéncias, a l'ora de formular de causidas universalas. Aquela filosofia se nomena perspectivisme universal.
Ligams extèrnes
Dossier Utilitarisme web del Dr. Ramon Alcoberro
Arsac de Velai
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Cenicero
Cenicero es una comuna de la Rioja.
Basaa
Lo basaa (o bassa, mbene) es una lenga banto parlada al Cameron.
Localisacion
Lo basaa es parlat dins los departaments de Nkam, Wouri, Sanaga maritime, Nyong-et-Kellé et Océan.
Classificacion
Per Nurse e Philippson (2003), lo basaa fa partida d'un grop basa amb lo barombi, lo bankon, lo kogo, lo tunen, lo nyokon, lo nomaande, lo tuotomb e lo yambeta.
Alaska
Alaska significa « granda Tèrra » o « continent » en alèuta. La region, qu'òm sonava al sègle XIXen l'« America russa », ten son nom d'una longa presqu'illa, al nòrd-oèst del continent american, a aperaquí 1000 km al sud de l'estrech de Bering, e que se liga, cap al sud, a las illas Aleutianas. Poblat pels alèutas, iñupiak e iupiks e benlèu d'autres amerindians dempuèi plusors millenis, lo territòri foguèt colonizat per de trapaires russes a la fin del sègle XVIIIen. En 1867, los Estats Units lo crompèron a Russia per la soma de 7.2 milions de dollars (environ 120 milions de dolars actuals), e aqueste aderiguèt a l'Union lo 3 de genièr de 1959.
Istòria
Lo mot Alaska ven de l'aleuta alaxsxaq que significa "lo continent" o, mai precisament, "l'endrech que la mar s'i ven estancar".
Los espanhòls reclamèron los dreches que la bula Inter Caetera lor donava subre la còsta oèst de l'America del Nòrd, qu'inclusiá Alaska. Lo rei Carles III d'Espanha organizèt divèrsas expedicions de colonizacion dins la region. Las expedicions de Bruno de Heceta e Alejandro Malaspina an daissat qualques toponims dins la region, coma lo Glacièr Malaspina o la vila de Valdez. Tanben los britanics en seguir l'exemple de la corona espanhòla, mandèron d'exploracions dins la zona, coma las de James Cook o George Vancouver.
En 1867, lo Secretari d'Estat nòrd-american William H. Seward menèt a tèrme la crompa d'Alaska a Russia per 7,2 milions de dolars. La manca d'efectius russes e lo desir qu'Alaska tombèsse pas dins de mans britanicas butèron Russia a vendre lo territòri als Estats Units après lo fracàs de la Guèrra de Crimèa. La crompa se faguèt efectiva lo 18 d'octobre de 1867, uèi remembrat coma lo Jorn d'Alaska. E mai se la crompa recebèt de duras criticas al moment que se produguèt, se vegèt fin finala coma un negòci ventajós mercé a la descobèrta d'aur en Yukon. Dins lo decenni 1890, los territòris d'Alaska e Yukon coneguèron una esplecha salvatge de las siás minas a causa de la, coneguda coma ronçada cap a l'aur de Klondike'', nom del principal jaciment, e contunhèron d'èsser esplechadas encara quand las resèrvas se demesiguèron. Los principals poblaments s'establiguèron en Juneau, Nome e Fairbanks.
En los primièrs temps de dominacion nòrd-americana, l'armada dels Estats Units, la marina e lo servici de doanas prenguèron en carga lo contraròtle de la region, mas l'arribada de colons obliguèt de cambiar lo sistèma d'administracion. En 1884 se nomenèt un governador, e en 1906 un representant foguèt elegit al Congrès dels Estats Units, mas sens drech de vòte. Ja en 1912, se declarèt Alaska coma Territòri dels Estats Units, amb los seus congrès e govèrn pròpris, e amb la siá capitala a Juneau al detriment de Sitka, qu'èra estada la capitala de l'Alaska russa. Durant la Segonda Guèrra Mondiala, Alaska foguèt lo sèti de la batalha de las Illas Aleutianas entre las tropas aligadas e japonesas, e durant lo conflicte se melhorèron las infrastructuras per facilitar la defensa del territòri, coma amb lo bastiment de l'Autopista Alcan.
En octobre de 2014, 20 lengas indigènas son reconegudas lengas oficialas: l’inupiaq, lo yupik siberian, lo yup'ik del Centre d'Alasca, l’alutiiq, l’unangax, lo dena'ina, lo deg xinag, lo holikachuk, lo coyukon, lo kuskokwim superior, lo gwich'in, lo tanana, lo tanana superior, lo tanacross, lo hän, l’ahtna, l’eyak, lo tlingit, lo haida e lo tsimshian.
Geografia
thumb|250px|Las Illas Aleutianas e la peninsula d'Alaska. 250px|thumb|Pargue Nacional de Denali e lo [[Denali|Mont McKinley.]] Alaska es un dels dos sols estats americans, amb Hawaii, que confrontan pas d'autres estats del país. A tanben mai de còstas que totes los autres estats nòrd-americans, e es lo pus grand estat del país en extension, amb una superfícia totala de. Lo punt pus naut de l'estat es lo Denali (ancianament Mont McKinley), qu'es tanben la cima mai nauta de tota l'America del Nòrd, amb d'altitud.
L'estat es bordat pels territòris canadians de Yukon e Colómbia Britanica a l'èst; lo Golf d'Alaska e l'Ocean Pacific al sud; la Mar de Bering, e lo seu estrech e la mar de Chukchi a l'oèst; e la mar de Beaufort e l'Ocean Artic al nòrd. Alaska se dividís en tres grandas regions: las montanhas del Pacific, l'interior e la zòna artica septentrionala. Las montanhas del Pacific ocupan tota la còsta meridionala, alara que dins la region interiora s'espandís lo flume Yukon amb los sieus afluents dins de vastas planas. La zòna artica septentrionala, de son costat, es ocupada per la cadena de Brooks. Lo clima i es de tipe polar, e la fauna caracteristica dels mitan freges (grizzli, caribó, orinhal, ors blanc).
Subdivisions administrativas
Contrariament a la majoritat dels Estats de l'Union, l'Estat d'Alaska es pas devesit en comtats mas en 19 boroughs organizats e 1 borough non organizat.
Economia
Las ressorças economicas tradicionalas son la pesca (salmon, merluça, flatan, arenc), la transformacion del peis (conservas, saladuras) e lo comerci de las pels. L'expeitacion forestièra, la fusta e sos derivats constituisson una autra ressorça importanta, subretot per la còsta sud-orientala del Pacífic (Ketchikan, Sitka). L'agricultura es pauc desvolapada.
Lo sossòl d’Alaska es ric en gas natural, carbon, aur, zinc (mina de Red Dog) e autres minerals. Mas subretot, l'Estat assegura 17 % de la produccion americana de petròli, e mai qu'aquesta siá en baissa dempuèi los ans 1970. 90 % del budget d’Alaska ven dels idrocarburs.
Artaise-le-Vivier
Artaise-le-Vivier es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Pozieg
Pozieg en breton ( Pocé-les-Bois en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Godella
250px|vinheta|drecha Godella es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Aincreville
Aincreville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Geografia
Lo vilatge a situat en la vallée de la Andon.
Le village est situé dans la vallée de l'Andon.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Negu Gorriak
Negu Gorriak (en occitan los ivèrns ruds o los ivèrns roges) es un grop de crossover basc fondat en 1990 per tres ancians del grop Kortatu, Fermin Muguruza, Iñigo Muguruza e Kaki Arkarazo.
Nestor
<div class="infobox_v3" style="max-width: 300px;"> Nestor   Fichièr:Sacrifice_Nestor_Pylos_Meleager_Painter_MAN.jpg Nestor e sos filhs sacrifican a Poseidon sus la plaja de Pilos, cratèri en calici atic de figuras rojas, 400-380 AbC., Musèu arqueologic nacional de Madrid Dins la mitologia grèga, Nestor (en grèc ancian Νέστωρ) es lo mai jove filh de Nelèu e de Cloris, rei de Pilos. Es lo sol subrevivent après lo chaple per Eracles de totes sos fraires. Doas tradicions se destrian per explicar qu'aja subrevescut al triste destin de sa frairia: que siá estat elevat a Gerenia, en Messania, luènh de sos, que siá lo sol avent refusat de participar a l'assag del panatòri dels buòus de Gerion, penosament escortat per Eracles, realizada per Nelèu e sos onze autres filhs. En escambi l'eròi li auriá escalivat sa vida e fa de Nestor lo rei de Messenia. Apollon, en rescat del murtre dels Niobids, li accòrda de viure mai de tres generacions. Vengut rei, combat mai d'un còp los Pilians e los Epèus, coupables d'incursions salvatges sus son reialme. Manca de pauc de massacrar les Molionids que son salvats per Poseidon. Venquèron Ereutalion en combat singular. Participa a la caça del singlar de Calidon, al combat dels Lapits contra los centaures e es evcat a vegada son nom dins l'expedicion dels Argonautas.
Es lo mai vièlh e savi dels eròis de la guèrra de Tròia. Dins l’Iliada e l’Odissèa, es un vièlh encara valent sul camp de batalha, escochat amb respècte per totes, subretot per sos vejaires, son experiéncias e sos conselhs pendent de convocacions del Conselh per exemple. Menelas li demanda conselh après lo raubament d'Elena, e Nestor l'acompanha dins l'ensemble de la Grècia per amassar los diferents eròis que van participar al conflicte. D'esprel participa a la guèrra amb un contingent de 90 naus. S'esfòrça tanben de far tornar la concòrdia entre Aquilles e Agamemnon après la disputa entre ambedos òmes.
Liber ignium
Lo Liber ignium ad comburendos hostes (« Libre dei fuòcs per cremar seis enemics »), sovent abreujat Liber ignium (« Libre dei fuòcs »), es un obratge tecnic redigit au sègle XIII. Son autor, dich Marcus Graecus, es totalament desconegut. Son trabalh es una colleccion de 35 preparacions pirotecnicas coma la fabricacion dau fuòc grèc, la preparacion dau saunitre, la fabricacion de la pouvera ò la realizacion d'una fusada. L'origina dei recèptas sembla arabogrèga mai certanei procès son d'apondons bizantins.
Nestor
Passa, segon los autors, per èsser l'espós d'Anaxibia o d'Euridici. A mai d'un filhs — Antilòc, Trasimedes, Stratiquos, Persèu, Aretos, Equefron e Pisistrata —, que los dos primièrs participan amb eles a la guèrra de Tròia. A tanben doas filhas, Pisidicèa e Policasta. Segon de versions posterioras a l'Iliada, son filh Antilòc, lo melhor amic d'Aquiles après Patrocle, li salva la vida en sacrificant la sieuna contra Memnon.
Liber ignium
Lo Liber ignium es un obratge fòrça important per l'istòria dei sciéncias car una partida dei substàncias descrichas èran desconegudas en Euròpa Occidentala avans lo sègle XIII. De mai, permet de detalhar lei procès de fabricacion primitiu de la pouvera ò dei premiereis armas incendiàrias.
Nestor
Nestor es un dels rares Grècs coneissent un retorn de la guèrra sens istòria. Dins l'Iliada, es sovent designat amb l'epitèta de « vièlh menaire de carri », e dins l'Odissèa, lo filh d'Ulisses, Telemac, lo visita per prene un conselh.
Dins lo Fedra, de Platon, Socrata fait de Palamedes lo subjècte d’un jòc de mots ont fa amb simpatia Nestor e Ulisses autors d’escrich d’art oratòri.
Vernou-la-Celle-sur-Seine
Vernou-la-Celle-sur-Seine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cervera del Río Alhama
Cervera del Río Alhama es una comuna de la Rioja.
Vernou-la-Celle-sur-Seine
Nòtas
<references group=N/>
Pont-Péan
Pont-Pagan en breton ( Pont-Péan en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
William Butler Yeats
William Butler Yeats (Sandymount, Irlanda, 13 de junh de 1865-Menton, 28 de genièr de 1939) foguèt un celèbre escrivan e dramaturg irlandés. Foguèt un dels instigadors del renovelament de la literatura irlandesa e fondèt, amassa amb Lady Gregory, l'Abbey Theatre. Recebèt lo Prèmi Nobel de Literatura en 1923 e foguèt lo primièr irlandés a èsser guerdonat. Yeats foguèt tanben senador de l'Estat liure d'Irlanda (Seanad Éireann) durant dos mandats.
Normandel
Normandel es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
Las municipalitats limitrophes de Normandel son Tourouvre, Crulai, Randonnai, Anarai, Sant-Maurici-lès-Charencey, Lo Hôme-Chamondot, Beaulieu, La Poterie-a lo-Portamantèl e La Ventrouze.
Les communes limitrophes de Normandel sont Tourouvre, Crulai, Randonnai, Irai, Saint-Maurice-lès-Charencey, L'Hôme-Chamondot, Beaulieu, La Poterie-au-Perche et La Ventrouze.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Tout comme les villages de Charencey, Moussonvilliers, Saint-Maurice-lès-Charencey et La Trinité-sur-Avre, Normandel dépendait au de la châtellenie de Châteauneuf-en-Thymerais dont les Seigneurs successifs régnaient sur le Thymerais et guerroyaient au nom des Rois de France contre les Ducs de Normandie et les Anglais.
FC Dynamo Kyiv
FC Dynamo Kyiv es un club de fotbòl ucraïnian de la vila de Kyiv. Fondat en 1927. Los jogaires son escaissats en italian ucraïnian Bilo-Syni. Lo club es 15 còps campion d'Ucraïna.