cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guitarra portuguesa
Qu'ei provesit de 12 còrdas, sian 6 rengadas.
Elements d'Euclides
Contengut
Los Elements son dividits en tretze libres:.
Guitarra portuguesa
Qu'ostenta duas version pròchas :
Elements d'Euclides
Referéncias
Les Éléments d'Euclide traduccion de F. Peyrard, 1804
Guitarra portuguesa
La man esquerra que punteja las còrdas au mejan deu dit poç e de l'index dab las onglas (ua tècnicas aperada dedilho). Genraument, aquò que's hè dab plèctres estacats aus dits (autes còps d'escalhas de tortugas, uei lo dia en platic).
Un deus sons intreprets destacats que ho Carlos Paredes.
Castro-Urdiales
left|250px|thumb|[[Crepuscul]] left|250px|thumb|[[Castèl de Santa Anna]] left|250px|thumb|Pòrt ; al fons la [[Glèisa (edifici)|Glèisa de Santa Maria de l'Assompcion, lo far del Castèl de Santa Anna e lo pònt medieval]] left|250px|thumb|[[Plaja de Brazomar]] left|250px|thumb|[[Balç]] left|250px|thumb|Bastissas dins la passejada maritima Castro-Urdiales es una comuna de Cantàbria celèbra per sas plajas.
Sos abitants s'apelan los castreños.
Les (Nauta Garona)
Istòria
Pendent eth Ancian Regime, Les qu'èra dera eleccion de Comenge, doncas dera província de Gasconha, dera generalitat d'Aush, dera diocèsi de Comenge e dera senescaucia de Pàmias. Eth vocable dera glèisa, annèxa de Bots, qu'es Nòsta Dauna. Tanlèu 1790, Les qu'èra deth canton de Sent Biat.
Constantin I lo Grand
thumb|right|Escultura representant l'emperaire Constantin I (sègle IV).
De 306 a 324, contrarotlèt solament una partida de l'Empèri e deguèt luchar còntra divèrsei generaus rivaus per l'unificar sota sa direccion. Foguèt lo premier emperaire roman convertit au crestianisme e adoptèt en 313 un edicte de tolerància religiosa per acabar lei persecucions còntra lei crestians. Ajudèt tanben lo desvolopament de la Glèisa e es vengut un Sant de la Glèisa Ortodòxa. Ordonèt tanben una reforma prefonda de l'organizacion politica, economica e militara de l'Empèri Roman que sei mesuras pus importantas foguèron l'installacion de la capitala imperiala a Constantinòple e l'adopcion d'una moneda d'aur novèla dicha solidus.
La question de sa succession entraïnèt una guèrra civila entre sei tres fius Constantin II, Constant I e Constanci II. Fin finala, lo darrier capitèt d'aprofichar la mòrt de sei dos fraires per unificar tornarmai l'Empèri en 350 e contuniar la politica de son paire.
La question dei fònts istoricas sus l'emperaire Constantin I
Constantin I lo Grand foguèt un dei sobeirans pus importants de son epòca e la documentacion a prepaus de son rèine es donc fòrça importanta. En revènge, sa politica recebiguèt un acuèlh que foguèt pas totjorn positiu e son accion creèt divèrsei controvèrsias. Ansin, Constantin encoratjèt durant son rèine un esfòrç intens de propaganda e la màger part dei testimoniatges son donc totalament orientats en sa favor. De mai, uneis autors crestians assaièron tanben de magnificar la vida de l'emperaire e critiquèt sei predecessors o sei rivaus de la Tetrarquia. Pasmens, se fau notar que, segon l'escòla crestiana de l'autor, certanei detalhs de la vida de Constantin — un partisan de l'arianisme, es a dire un eretic per lei crestianismes catolic o ortodòx — i son mai o mens esconduts o modificats. Leis istorians contemporanèus se pausan donc regularament de questions sus la pertinéncia dei fònts disponiblas.
La familha e la jovença de Constantin I
A sa naissença dins la vila de Naissus, Constantin èra dich Flavius Valerius Constantinus. Son paire èra dich Flavius Constantius e sa maire Elena. Flavius Constantius èra un oficièr roman de la garda de l'emperaire Aurelian. Sei servicis li permetèron de venir governador de Dalmàcia durant lo rèine de l'emperaire Dioclecian en 284 o 285. Elena èra originària d'una classa sociala bassa e es pas segur que sigue la frema oficiala de Flavius o solament una concubina. En 288 o 289, foguèt abandonada e Flavius Constantius esposèt la filha adoptiva de Maximian qu'èra lo Cesar de Dioclecian. D'efèct, a l'epòca, l'emperaire devesiguèt l'empèri en doas partidas e nomèt un co-emperaire ambé lo títol de Cesar per l'ajudar dins la direccion de l'Empèri.
Maximian s'installèt dins lo nòrd d'Itàlia a Mediolanum o dins lei regions pròchas de la frontiera germanica a Augusta Treverorum. Flavius Constantinus faguèt partida de sa garda personala. En 293, quand Diocletian devesiguèt tornarmai l'Empèri entre dos emperaires e dos co-emperaires, Constantius venguèt Cesar de Gàllia. Aqueu sistèma foguèt dich Tetrarquia e deviá permetre de melhorar lei defensas de l'Empèri e defugir lei guèrras civilas de succession.
Durant aqueu periòde, Constantin recebiguèt una educacion a la Cort de Diocletian a Nicomèdia pertorcant la literatura latina e grèga e la filosofia. Sa preséncia a Nicomèdia èra, per Diocletian, un mejan per s'assegurar de la fidelitat de Flavius Constantius. Pasmens, s'ocupèt de donar una educacion bòna a Constantin e li fisèt rapidament de missions militaras importantas.
Lei premiereis annadas de sa carriera militara e politica
Constantin acomencèt sa carriera militara dins lei fòrças de Diocletian e de Galerius en Siria, dins la region de Danubi e en Mesopotamia. Demostrèt rapidement de talents importants e venguèt una personalitat famosa de la Cort de Nicomèdia. Pasmens, en 305, la malautiá de Diocletian entraïnèt la revirada e la casuda de son sistèma de Tetrarquia. D'efèct, Diocletian aviá decidit que lo mandat dei dos emperaires será de vingt ans. A la fin d'aqueu periòde, lei dos Cesars venián emperaires (August) e dos Cesars novèus èran nomats per leis emperaires ancians. En 305, lei dos Cesars novèus foguèron de pròches de Galerus. Lei fius de Flavius Constantinus, Constantin, e de Maximian, Maxence, foguèron laissats de caire. Aqueu reglament neguèt l'importància de la transmission ereditari dei cargas e leis ambicions dei dos excluchs van entraïnar una guèrra civila novèla a partir de 306.
L'esclatament de la Tetrarquia
Après leis eveniments de 306, una segonda crisi se debanèt quauquei mes après la proclamacion de Constantin coma Cesar. Va causar l'esclatament de la Tetrarquia entre sept emperaires diferents e entraïnar una tièra de guèrras civilas.
Aital, en 313, l'Empèri èra tornarmai devesit en doas partidas e aquela division va durar, maugrat un conflicte dins lei Balcans en 316, fins a 324.
Lei dos empèris e la victòria finala de Constantin
La division de l'Empèri foguèt un periòde tendut en causa de l'ambicion de sei caps e de l'ostilitat entre elei. Un premier conflicte en 316 s'acabèt per un succès limitat de Constantin dins lei Balcans. Un segond en 324 va s'acabar per la victòria totala de Constantin e l'execucion de son rivau.
L'adopcion de Constantinòple coma capitala novèla
Dempuei la fondacion de la Tetrarquia, Roma èra solament la capitala teorica de l'Empèri Roman. Per exemple, Diocletian i venguèt solament dos còps durant son rèine. Dins lei fachs, lei residéncias imperialas deis August e dei Cesar èran situadas dins lei regions frontalieras menaçadas d'invasions. Constantin decidiguèt de crear una novèla capitala permanenta a Constantinòple dins un endrech pròche dei frontieras orientalas sovent menaçadas per lei Gòts o lei Pèrs e tanben situat sus una posicion defensiva poderosa au contrari de Roma. Aquò foguèt decidit a partir de 324 e de trabalhs importants se debanèron dins la vila. Foguèt organizada sus lo modèl de Roma, per venir una « Roma Novèla », amb una division entre sept còlas, quatorze regions urbanas, un Capitòl, un forum e un Senat. En revènge, lo nombre de temples pagans i foguèt limitat au profiech dei monuments crestians. Tre lo rèine de Constantin, lo succès de la ciutat foguèt important e sa populacion agantèt 100,000 abitants.
Lei reformas de l'administracion centrala
Après sa presa dau poder e la fondacion de Constantinòple, Constantin I reformèt l'estructura de l'administracion centrala de l'Empèri qu'èra encara quasi similara a aquela creada per August a la fin dau sègle I avC. Lo nombre de foncionaris foguèt tanben aumentat e divèrsei cargas foguèron suprimidas o modificadas : D'autra part, Constantin assaièt de restaurar lo prestigi dau Senat. A partir de 312 en Occident puei de 324 dins tot l'Empèri, senator foguèt tornarmai lo reng pus autor dei servitors de l'Estat. Leis efectius dei senators foguèron tanben reorganizats e aumentar per emplir lei Senats de Roma e de Constantinòple. Pasmens, en fòra d'una partida de son prestigi ancian, lo Senat recuperèt ges de poder e poguèt solament discutir de projèctes de lèi d'interés locau.
L'òbra legislativa en favor dei crestians
La conversion au crestianisme de Constantin I entraïnèt una modificacion de lèis romanas desfavorablas ai crestians o tròp contràrias ai mors de la religion novèla. Dins lei fachs, aquelei lèis entraïnèron una reduccion dei drechs de la frema, un renfòrçament de la familha e dau maridatge sus lo modèl crestian, un començament de condamnacion dei mors romanas fòrças liberalas e una reconoissança dau poder temporau de la Glèisa. Lei principalei lèis d'aquela politica foguèron :
La reforma de la moneda
thumb|right|[[Solidus d'aur de Constantin.]]
Constantin creèt una moneda d'aur novèla, dicha solidus, que conoguèt una estabilitat importanta gràcias ai quantitats d'aur confiscadas dins lei temples pagans. Aqueu sistèma foguèt utilizat fins a l'Edat Mejana. En revènge, la desvoloracion dei monedas d'argent e de bronze entraïnèt una inflacion gròssa e un apauriment important dei classas pus modèstas de la populacion.
La conversion de l'emperaire au crestianisme
thumb|right|Representacion dau pantais de Constantin avans la batalha dau pònt Milvius (sègle IX).
La question de la converson de l'emperaire Constantin I au crestianisme es encara un subjècte de debat entre leis istorians contemporanèus. Son paire èra un pagan monoteïsta fidèu dau culte dau Sol Invictus fòrça popular dins l'armada romana. Seriá jamai vengut Cesar sota Diocletian s'èra estat crestian. En revènge, l'ipotèsi d'una conversion tardiva es possibla car Flavius Constantinus demorèt fòrça prudent durant la Persecucion Granda e limitèt la repression en Gàllia.
Regardant Constantin, l'ipotèsi pus frequenta situa sa conversion vèrs 312. D'efèct, la tradicion crestiana conta que la Crotz seriá aparegut a Constantin dins lo cèu e dins un pantais avans la batalha dau pònt Milvius. Lo jorn de la batalha, Constantin ordonèt a sei soudats de pintar sus lo bloquier un simbòl compausat deis inicialas grègas de Jèsus Crist. L'adopcion de l'edicte de tolerància religiós en 313 seriá una consequéncia d'aquela conversion.
L'edicte de Milan
L'edicte de Milan o edicte de Constantin foguèt adoptat per leis emperaires Constantin I e Licinius en abriu de 313. Èra un edicte de tolerància religiosa qu'èra la proclamacion oficiala d'una decision oficiala de Galerius en 311. En particular, lei crestians èran d'ara endavant liure d'exercir lor religion. Pasmens, l'edicte regardèt pas solament lei crestians car d'autrei religions, coma lo maniqueïsme, èran tanben persecutadas au sègle IV per leis autoritats imperialas.
Lo manten de l'unitat de la Glèisa
D'efèct, au sègle IV, la Glèisa crestiana èra devesida entre unei corrents mai o mens opausats entre elei. Per resòuvre aquelei problemas, Constantin reüniguèt divèrseis assembladas religiosas per tractar dei questions principalas :
Lei limits de la crestianizacion de l'emperaire e de l'Empèri sota Constantin
En fòra de sei concepcions crestianas mai o mens ereticas, Constantin I èra pas desirós de favorizar la creacion d'una Glèisa independenta de son autoritat. Ansin, va desvolopar divèrsei mejans per ne'n gardar lo contraròtle. D'autra part, coma la populacion crestiana representava solament una minoritat de la populacion de l'Empèri, deguèt contuniar de respectar lei cultes ancians, la tradicion romana e leis obligacions ancianas liadas a la carga imperiala.
Lei relacions entre l'emperaire e la Glèisa foguèron donc formadas segon un modèl teocratic. Lei poders politic e religiós i èran separadas en teoria mai tenguts per una persona unica considerada coma designada per Dieu. Gràcias a aqueu sostèn divin, aquela persona èra donc legitima per participar ai debats teologics e dirigir la Glèisa. S'aquela tutèla foguèt combatuda per leis evesques, èra una realitat desmostrada per la capacitat de l'emperaire de convocar de concilis segon sei besonhs.
En fòra d'aquelei limits impausats per la volontat de Constantin de crear pas de poder capable de rivalizar ambé l'emperaire, la crestianizacion de l'Empèri foguèt tanben limitada per la feblessa numerica dei crestians que representavan solament 4-5% de la populacion totala. Aital, Constantin I contunièt de respectar lei rites imperiaus ancians. Per exemple, l'emperaire èra totjorn lo Pontifex Maximus de la religion romana e après sa mòrt, lo Senat ordonèt sa divinacion marcant lo mantenement d'una partida dau culte imperiau.
Lei guèrras de Constantin
Coma sei predecessors de la Tetrarquia, Constantin contunièt de susvelhar lei frontieras de l'Empèri e acomencèt unei guèrras per lei defendre e assegurar l'estabilitat dau territòri imperiau.
Tres fronts principaus existiguèron durant son rèine : Ansin, sota lo rèine de Constantin I, l'Empèri Roman capitèt de replegar leis ofensivas enemics. Dins aquò, coma sei predecessors, l'emperaire estimèt pas possible de tenir fòrça territòris suplementaris.
La reorganizacion de l'armada
Lo pensament de Constantin I de defendre e protegir l'Empèri còntra seis enemics exteriors entraïnèt l'adopcion d'una reforma de l'estrategia militara generala que va permetre de renfòrçar l'autoritat imperiala mai afeblir l'armada dins leis annadas seguentas.
D'efèct, Constantin contunièt la practica inventada durant la Tetrarquia d'installar de pòbles barbars ai frontieras per renfòrçar sei defensas en cambi d'un sostèn financier e materiau. Per enquadrar aqueleis unitats novèlas, deguèt tanben crear un còrs novèu d'oficièrs especializats. Ansin, leis autoritats dei zonas frontalieras foguèron descargadas de sei competèncias militaras au profiech d'aqueu còrs. Lo comandament de l'armada foguèt tanben devesit entre lo cap de la garda pretoriana, lei dos caps d'estat-major de l'infantariá e de la cavalariá e dei caps militars regionaus. Aquela organizacion permetèt de renfòrçar lo poder de l'emperaire e de demenir lo risc de còp d'estat mai entraïnèt en paralèl una dissolucion dei poders de comandament militar e dei capacitats de faciar una ofensiva importanta. De mai, durant lei rèines seguents, de barbars, pas necessariament desirós de combatre d'aliats ancians situats en fòra de l'Empèri Roman, van accedir ai cargas pus autas de l'armada romana.
La mòrt e la succession de Constantin
Constantin I moriguèt en 337 dins la region de Nicomèdia durant la preparacion d'una ofensiva còntra lei Pèrs. Foguèt batejat avans de morir puei enterrat dins la Glèisa dei Sants Apòstols a Constantinòple. Pasmens, a sa mòrt, sa succession èra pas organizada e sei tres enfants se proclamèron August, executèron la màger part de la familha imperiala e realizèron lo partiment de l'Empèri en tres partidas. Puei, Constantin II e Constanci I acomencèron una guèrra entre elei e lo premier foguèt tuat en 340 avC. Après aqueu succès, Constanci I prenguèt lo contraròtle dei províncias de son fraire mai foguèt assassinat en 350. Ansin, Constanç II poguèt unificar tornarmai l'Empèri e adoptar una politica similara a aquela de son paire.
Cunit
vinheta|Cunit, Penedès Marítim. Cunit es un municipi de la província espanhòla de Tarragona dins la Generalitat de Catalonha.
vinheta|Playa de Cunit. Platja de Cunit.
Armagedon
vinheta|Destruccion del Leviatan, gravadura de [[Gustave Doré (1865).]] Armagedon (de l'ebrieu: הַר מְגִדֹּו / har M'giddo, transcrich Ἁρμαγεδών / Armagedốn en grèc ancian), un puèg de Galilèu dins la region nòrd d'Israèl, tèrme biblic mencionat dins lo Nòu Testament, es un luòc simbolic del combat final entre lo Ben e lo Mal.
Istòria e etimologia
En 609 AbC., lo rei Josias del reialme duel sud, reialme de Judas, es desfach e tuat sul puèg fortificat de Megiddo (Har Megiddo) pel faraon Nekao II. Aquesta desfacha, alara que lo Dieu dels defensors de Megiddo èra censat los protegir, es sentit coma una catastròfa traumatisanta, e es en remembre que lo tèrme « Armagedon » es enseguida utilizat per qualificar una destruccion catastrofica.
Lo tèrme aparéis pas qu'un còp dins la Bíblia, dins lo libre de l'Apocalipsi (Ap 16,16), que ne parla coma un evèniment futur: L’« assemblament dels reis de la Tèrra » anonciat dins aqueste luòc es un resultat del revèrsament de las seissena e setena copas, las darrièras plagas que menèront al tèrme « la furor de Dieu » (Ap 16:16).
Lengatge corrent
Aqueste mot es utilizat per designar de batalhas catastroficas, benlèu d'amplor planetària, e, al sens de batalha finala, aqueste que l'eissida donarà la victòria definitiva. Atal, al contrari del dich « pèrdre una batalah mas pas la guèrra », designar una batalha por venir coma un Armagedon, es sosentendre que pèrdre aquesta futura batalha, es pèrdre la guèrra.
Dins la ficcion
Lo tèrme « Armagedon » foguèt sovent utilizat dins la cultura contemporanèa.
Armageddon es per exemple lo títol de fòrça films, coma aqueste de Harry Bruce Woolfe en 1923 fins al mai recents coma lo film catastròfa american realizat per Michael Bay sortit en 1998.
Lo Temple de Laguion
Lo Temple de Laguion (Temple-Laguyon en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Montbarrois
Montbarrois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Durant la guerre franco-prussienne de 1870, Montbarrois fut le théâtre d'un engagement important de cavaleries française et prussienne dans les jours qui précédèrent la bataille de Beaune-la-Rolande. Un rapport militaire français daté du 24 novembre 1870 rapporte les faits.
Hilsenheim
Istòria
thumb|Comuna de Hilsenheim thumb|Local dels sapeurs pompièrs thumb|Escòla primària de gojats de Hilsenheim thumb|Pichon santuari situat al bòrd de la rota
thumb|Mairie de Hilsenheim thumb|Local des sapeurs pompiers thumb|École primaire de garçons de Hilsenheim thumb|Petit sanctuaire situé au bord de la route
Celtoligurs
Lei Celtoligurs designan un ensemble de populacions eissidas de mesclas entre pòbles cèltas e ligurs que se formèron dins lo sud-èst de Gàllia a partir dau sègle VII ò dau sègle VI avC. De migracions cèltas au sen dei populacions liguras installadas en Provença dempuei lo sègle X avC son a l'origina d'aqueu fenomèn. Pasmens, lo debanament precís d'aquelei migracions, e lor amplor vertadiera, es desconegut. Plusors ipotèsis existisson coma de migracions importantas tre lo sègle VI ò, a l'opausat, de migracions tardivas e pus reduchas au sègle III avC. Dins aquò, i a un certan consensus per considerar la formacion dei pòbles celtoligurs coma acabada a la fin dau sègle III avC. Lei Celtoligurs foguèron tanben permeables a l'influéncia dei colonias grègas installadas lòng dau litorau provençau, especialament Marselha. Entre 125 e 120 avC, la màger part dei pòbles celtoligurs foguèron somés per lei Romans e integrats a la Gàllia Narbonesa. Adoptèron rapidament lo mòde de vida roman e perdiguèron pauc a pauc son identitat pròpria.
Lei Celtoligurs èran politicament fragmentats e sa societat èra organizada a l'entorn d'oppida fortificadas. Pasmens, lei pòbles pus poderós, coma lei Sallavis de la region d'Ais de Provença, capitèron de formar de confederacions politicas. Aqueleis entitats foguèron destruchas per leis intervencions romanas e, après la fondacion de la Narbonesa, la màger part deis oppida foguèt abandonada au profiech de vilas establidas dins lei plans ò lòng dau litorau. Dins aquò, lei Celtoligurs an laissat de traças importantas dins la toponomia a l'èst de Ròse.
Butot-Vénesville
Geografia
Butot-Vénesville A situat a unitat|7|km}} de Cany-Barville, a unitat|11|km de Ourville-en-Caux, a unitat|12|km  de Valmont, a unitat|13|km  de Sant-Valery-en-Caux e a unitat|20|km  de Fécamp.
Butot-Vénesville est située à 7 km de Cany-Barville, à 11 km d'Ourville-en-Caux, à 12 km de Valmont, à 13 km de Saint-Valery-en-Caux et à 20 km de Fécamp.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
(1462) Zamenhof
(1462) Zamenhof es un asteroïde.
Jerzy Buzek
Jerzy Karol Buzek (n. 1940) engenhaire, foguèt primièr ministre de Polonha entre 1997 e 2001.
Black metal
Lo black metal qu'ei un estil musicau. Qu'ei un sotagenre deu metal.
Istorica
Dens los ans 80, d'autes grops que practiquèn ua musica influenciada per Venom : Bathory, Hellhammer, Celtic Frost, etc... Quauques uns (mes pas tots) que's revendicavan deu black metal. Mes los ans 80 que son l'epòca on lo death metal e lo thrash metal se fòrman tanben e se destrejan l'un de l'aute. Death, thrash e black metal, a l'epòca, ne son pas tostemps de bon diferenciar, vist que los tres estils recèrcan la rapiditat e la brutalitat de la musica e que las paraulas parlan haut o baish deus medish tèmas : mort, satanisme, agressivitat... Au començament dels ans 90, navèths grops que començan de's har enténer, mei que mei dens los país escandinaus : Burzum, Mayhem, Dark Funeral, Darkthrone, etc... Aqueths grops navèths qu'an ua navèra faiçon d'abordar la musica ... mes tanben la vita! Mantuns d'aqueths musicians que s'arretrobaràn en preson, que seràn tuats o que's suicidaràn.
Musica
Aquera segonda generacion de grops (cf paragraf precedint) que codificarà e qu'estabilizarà l'estil musicau e estetic deu black metal. Los estandards impausats per eths que demoran respectats peus gops de uei lo dia e que podem díser, donc, que lo black metal n'a pas guaire evoluat despuish ençà.
Ideologia(s)
La segonda generacion de grops de black metal (cf paragraf "istorica") que's destrejava tanben deus autes estils musicaus dens la faiçon qui los sons musicians avèn de pensar e de víver. Si los musicians e los fans de death metal s'interessavan a las tematicas de la religion e de la mort d'un punt de vista artistic, la màger part que demoravan atèus e, per aver lo peu long, qu'èran persona "normaus". Au contra, los musicians de black metal escandinaus deu debut dels ans 1990 qu'avèn conviccions religiosas de las pregondas, satanistas per la màger part, neopaganas a còps mes en tot cas opausadas au cristianisme e a las valors de la societat dens la quau vivèn. Aquò que'n possè quauques uns a formar ua mena d'organizacion criminau, los "satanic terrorists" (los "terroristas satanics"), gavidats per un petit grop de musicians, l'Inner Circle dont hasèn partida Varg Vikernes de Burzum e Euronymous de Mayhem. Que cometón quauques crimes, en particular incendis de glèisas en Norvègia.
La majoritat deus grops que's revendican satanistas mes las loas paraulas, luenh de las ideologias d'Aleister Crowley o d'Anton Szandor La Vey, que glorifican Cohet com ua entitat reau. Quauques uns, dens las loas entervistas, qu'afirman que Diu e Cohet existeishen e qu'eths son en luta contra lo purmèr e en aligança dab lo segond (Enochian Crescent, per exemple). Per d'autes, la musica n'ei pas un simple art mes tanben un instrument de magia negra (Dissection o Blut Aus Nord)
Si las referéncias mei o mensh explicitas aus crimes cometuts peus soldats alemands pendent la Segonda Guèrra Mondiau son viste vadudas banalitats dens las paraulas de metal extrèm, ua infima minoritat de grops de black metal que's revendican neonazis; que fòrman un sotaestil, lo national socialist black metal o NSBM, hòrt marginau. D'autes, mei finòts, que s'ac viran per har passar idèas d'extrèma dreta dens albums de black metal "classics" per virà's la censura. Atau, lo grop Impaled Nazarene qu'a hèit mantuas cançons anticomunistas e omofòbas hòrt violentas. Mes atencion de non pas generalizar : mantuns autes grops qu'estón (o que son enquüèra) acusats a tòrt d'estar neonazis.
Lo black metal qu'ei donc un art extrèm qui ei estat creat per monde dab conviccions e personalitats extrèmas. Mes dab la popularitat qui's ganhè aquera musica, monde mei ordinaris que s'i interessèn e que comencèn de la practicar. Atau, grops com los Paulins de Nauar que revendican de har black metal shens ideologia.
Estetica
Los grops escandinaus dels ans 90 que's volón tanben diferenciar deus grops de metal "normaus" per la loa aparéncia. Atau sus l'empont e sus las fòtos promocionaus, qu'avèn tostemps la cara pintrada de negre e blanc a la manièra (presumida?) deus chivalièrs teutonics (e tanben deus grops Kiss e Merciful Fate). Grops com Mayhem o Dark Funeral qu'an ua mesa en scèna hèra morbida dab animaus morts vertadèrs (caps de pòrcs empalats sus crotz, caps de boc pelats, etc...) o un cantaire qui s'escarifica tà de bonas (Dead e Maniac de Mayhem). Shens n'arribar aquiu, d'autes que's mulhan de faussa sang o de sang d'animaus abans de pujar sus l'empont. D'autes enqüèra, qui s'interèssan meilèu a l'heroic fantasy o l'edat miejana, qu'aiman de's har véder dab armas blancas com espadas, destraus o massas dab puntas. Enfin la màger part qu'an lo peu long e que son los mei grans consumaires de braçaus de cuèr dab claus qui coneishem. N'evocam pas de mòda femenina dens aqueste paragraf per'mor l'immensa majoritat deus musicians de black metal que son òmis.
Sus las publicacions de black metal, que vedèm sovent simbèus satanics com la crotz de la part envèrsa o lo pentagrama dab la punta tau baish. La màger part deus grops qu'an un lògo qui hè que lo lor nom ei de mau deschifrar. Las tematicas de la mort, deu subernaturau crestian (broishas, demònis, Satan...) o popular (èlfs, dracs...), de la guèrra (medievau o modèrna), de las mitologias nordicas o anticas (grècolatinas, assirianas, babilonianas, etc...) que son tanben utilizadas.
Saint-Vigor-des-Monts
Saint-Vigor-des-Monts es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sainteny
Sainteny pòt essèr:
Païses Catalans
thumb|Mapa dels Païses catalans amb las [[frontièras politicas actualas]] Los Païses Catalans (var. País Catalans) (en catalan: Països Catalans, abreviacion escricha: PPCC) son una sola entitat (per cèrtas personas, una sola nacion) qu'inclutz totes los territòris ont s'espandís istoricament la lenga catalana. Dins aquel sens dins d'unas sensibilitats independentistas se sòl emplegar tanben Catalonha (Catalunya en catalan) per designar aquesta entitat (cal dire pasmens que lo nom Catalonha comprenguèt pas jamai oficialament las Illas Balearas nimai lo País Valencian). Lor populacion es de 0 abitants.
(1463) Nordenmarkia
(1463) Nordenmarkia es un asteroïde.
Païses Catalans
Lo 27 de setembre de 2013, lo Parlament de Catalonha reconeguèt oficialament, amb una granda majoritat, aqueste nom en far a l'encòp una declaracion en favor de l'unitat de la lenga catalana aprèp l'aprovacion de la designacion LAPAO dins la nòva lei lingüistica d'Aragon. Aqueste nom, dificilament tolerat pels corrents supremacistas espanhòls e sovent criticat, faguèt l'objècte d'una proposicion de lei del govèrn balear, governat pel Partit Popular, per declarar que los "Païses Catalans existisson pas". 220px|thumb|Mapa de las comarcas (parçans) de los Païses Catalans. Apareis lo [[Fenolhedés qu'es occitan.|alt=]]
Origina del nom
Aqueste concèpte apareguèt pel primièr còp a la fin del sègle XIX e mai tard foguèt popularizat per l'autor valencian Joan Fuster dins son libre Nosaltres els valencians  (1962).
Lo tèrme Païses Catalans permet de levar qualques ambigüitats: Per certanas personas, ça que la, lo tèrme "Païses Catalans" es politicament cargat, e tend a èsser estrechament associat a l'independentisme catalan. Per d'autras personas, al contrari, es un tèrme practic e apolitic.
Delimitacion
Los Païses Catalans comprenon:
Problèmas de delimitacion
center|400px Los Païses Catalans segon doas concepcions divergentas:
Una part del movement catalanista considèra que cal inclure dins los "Païses Catalans" de parçans que son pas de lenga catalana, mas qu'apertenon a de regions majoritariament catalanofònas, çò es:
Per contra, sovent se considèra que la vila catalanofòna de L'Alguer, enclavada en Sardenha, seriá pas dins los Païses Catalans.
Simbolisme
Los Païses Catalans son de còps mençonats coma lo Pi de les tres branques (lo pin de las tres brancas, arbre real que jòga un ròtle simbolic dins l'istòria del catalanisme) perque lor territòri compren tres partidas majoralas: lo Principat, lo País Valencian e las Illas Balearas.
Atal, un dicton popular definís los Païses Catalans "De Salses a Guardamar e de Fraga a Maon" (De Salses a Guardamar i de Fraga a Maó).
Deltebre
vinheta|Riu Ebre (Deltebre, Tarragona). Deltebre es un municipi de la província espanhòla de Tarragona dins la Generalitat de Catalonha.
vinheta|Río Ebro y Deltebre (Tarragona).
(1464) Armisticia
(1464) Armisticia es un asteroïde.
Punt-virgula
Lo punt-virgula (var. ponch-virgula) es un signe de pontuacion que se construís en pausant un pichon cercle sus una virgula ordinària en dejós de la linha d'escritura. S'utiliza per separar los elements d'una enumeracion (se pòt plaçar virgulas entre los elements enumerats) o per marcar la fin d'una frasa dins una pausa, mai brèva qu'aquela marcada pel punt. Pòt introduire tanben una conclusion aprèp un rasonament.
Gheorghe Tătărescu
Gheorghe I. Tătărescu (1886–1957) avocat e òme politic foguèt primièr ministre de Romania en doas ocasions: entre 1934 e 1937, e entre 1939 e 1940.
(1465) Autonoma
(1465) Autonoma es un asteroïde.
Punts de suspension
Los punts de suspension (var. ponches de suspension, ponchs de suspension, punts de suspension; tanben nomenats punts/ponches/ponchs suspensius) es un signe de pontuacion que se plaça al tèrme de la frasa quand se vòl pas i donar de fin, per exemple dins una enumeracion de que sonque qualques elements son mencionats o dins un dialòg quand l'emetor vòl que l'interlocutor complete mentalament lo sens del messatge. S'utiza coma eufemisme non lexical, per evitar de prononciar de mots non adequats al contèxte e tanben quand es pas necessari d'acabar la frasa perque l'informacion que conten es sufisent per inferir lo rèsta del contengut. Se plaçan tanben quand l'entonacion daissa en suspens l'enonciat o quand i a una interrupcion de la conversacion.
Los punts de suspension (tres) son un substitut de l'eca. (etcetèra) dins las frasas inacabadas quand l'informacion es pas necessària, non dins los autres cases.
Un usatge especial es quand se palçan entre parentèsis, alara significa que se suprimiguèt conscientament un passatge del discors o que la font conten un vuèit, per exemple dins los documents ancians deteriorats o enregistraments incomprensibles.
En matematica son utilizats per aleujar o acorchir las notacions. Se pòdon plaçar orizontalament, verticalament o de biais. Notan pas una abséncia o una manca, mas al contrari una enumeracion d'objèctes entièrament determinats per l'ensems dels simbòls que los encastran. Lo lector avertit es capable sens dificultat de comprendre cossí construire, sens risc d'error, los elements meses en ellipsa, a partir de lor contèxte.
Guitarra barròca
thumb|200px|Jogairiz de guitarra barròca per Jan Vermerr van DelftLa guitarra barròca qu'ei un instrument de còrdas puntajadas fabricat a l'epòca barròca o ua copia modèrna d'un tau instrument. Qu'ei hèra pròcha de la vihuela espanhòu (e certas vihuela que son de la tempsada barròca) e qu'ei mei petita que la guitarra modèrna e mens espessa. En mei d'aquò las soas fratas que son hèitas de tripas nodadas (com ac son tanben las de la viòla de gamba). Qu'ostendeish tanben ua rosassa. L'acòrd que pòt cambiar segon lo compositor e la tempsada de referéncia. Com peu vriulon barròc, las soas còrdas que son de tripas.
L'Espluga de Francolí
L'Espluga de Francolí es un municipi de la província espanhòla de Tarragona dins la Generalitat de Catalonha.
Batalha de Lemberg
La batalha de Lemberg es un ensemble de batalhas que se debanèron dau 26 d'aost au 11 de setembre de 1914, au començament de la Premiera Guèrra Mondiala, lòng de la frontiera entre Russia e Àustria-Ongria. Opausèt plusors armadas russas totalizant 1,2 milions d'òmes a plusors armadas austroongresas gropant un milion d'òmes e s'acabèt per una victòria russa.
Lo debanament dei combats es tradicionalament devesit en doas fasas. Dau 26 d'aost au 6 de setembre, leis armadas austroongresas assaièron d'avançar rapidament en direccion de Brèst-Litovsk per blocar lo camin de fèrre entre Kiev e Varsòvia. Pasmens, après plusors succès iniciaus, aquela ataca foguèt rebutada a Gnila Lipa entre lo 29 e lo 30 d'aost. A partir dau 6 de setembre, lei Rus capitèron de rompre lei defensas austrianas engatjadas dins l'ofensiva entraïnant l'afondrament d'una partida de l'armada austroongresa. Per restablir sa posicion, leis Austroongrés deguèron abandonar sa basa de Lemberg e recular de 160 km dins lei Carpats. Perdiguèron ansin 430,000 tuats, bleçats e presoniers còntra solament 225,000 per lei Rus.
Novi Sad
Novi Sad (en alfabet cirillic Нови Сад e en ongrés Újvidék) es una vila del nòrd de Serbia, situada sul riu Danubi. Es la capitala de la província autonòma de Voivodina. Sieu de l'anciana institucion culturala e scientifica Matica Srpska, es un grand centre industrial e cultural.
La populacion de la municipalitat es de 381 388 abitants e la del nuclèu urban estricte, de 299 294, segon lo cens de 2002. 400px|thumb|left
(1466) Mündleria
(1466) Mündleria es un asteroïde.
Falset
Falset es un municipi de la província espanhòla de Tarragona dins la Generalitat de Catalonha.
Mite
thumb|[[Thor, lo dieu dels vikings, dins la batalha contra los gigants. Pintura de Mårten Eskil Winge (1872).]] Un mite (del grèc μῦθος, mythos, «recit», «conte») es un recit tradicional que se referís a d'eveniments prodigioses, realizats per d'èssers subrenaturals o extraordinaris, coma de dieus, miègdieus, eròis, monstres o personatjes fantastics, que cercan a donar una explicacion a un fach o fenemèn.
Descripcion generala
Los mites fan partida del sistèma de cresenças d'una cultura o d'una comunautat, que considèra aquelas istòrias vertadièras. L'ensems dels mites d'una cultura constituís una mitologia. Mai n'i a de mites e mai la mitologia es complèxa, mai son desvolopadas las creséncias d'una comunautat. La mitologia sosten la cosmovision d'un pòble.
Dempuei l'Antiquitat grecolatina las explicacions filosoficas e scientificas intran en competicion amb aqulas dels mites, lo mot mite es cargat segon los contèxtes d'una valor pejorativa, fins a èsser utilizat dins un sens larg coma sinonime de mascariá, creséncia espandida mas falsa, per exemple, la societat sens clases es un mite comunista, o la man invisibla del mercat es un mite liberal. Tamben es comun d'utilizar mite e metic (o legenda e legendari) per se referir a de personatges istorics o contemporanèus (o tanben de produches comercials) encargats de prestigi: Charlot es un mite del cinèma mut; los Beatles son un grop mitic.
Wiltshire
Wiltshire es un comtat d'Anglatèrra (Reialme Unit) que son capluòc es Trowbridge.
Mite
Descripcion generala
Coma los autres genres narratius tradicionals, lo mite es un tèxte d'origina orala, que varian los detalhs amb la transmision, fasent de versions diferentas. Dins las societats que coneisson l'escritura, lo mite foguèt l'objècte de transcripcions literàrias, apondent encara a las versions e variantas.
Santillana del Mar
Santillana del Mar es una comuna de Cantàbria.
Mite
Caracteristicas
Segon Mircea Eliade, lo mite es una istòria sagrada que conta un eveniment que se passèt pendent un temps primitu, quand lo mond aviá pas la forma actuala. Los eveniments de la natura que se repetan periodicament s'explican coma la consequéncia de çò que se passa dins lo mite (per e, dins la mitologia grèga lo cicle de las sasons s'explica amb lo raubament de Persefòn). Pasmens, totes los mites se referisson pas a un temps "primitu", tanben pòdon abordar d'eveniments arribars a l'origina, mas que prenguèron lor importància e pels cambiaments que provoquèron.
Segon la vision de Claude Lévi-Strauss, antroplòg estructuralista, tot mite a tres caracteristicas:
Foncion del mite
Las foncions dels mites son multiplas. Pasmens, en general, se pòt aceptar tres foncions esencialas: d'explicacion, de significacion e pragmatica. La foncion explicativa se referís als mites qu'explican, justifican o desvolopan l'origina, rason d'èsser e de la causa de qualques aspèctes de la vida sociala o individuala, per exemple, lo mite grèc que conta cossí se nasquèt lo mundo dempuèi "Caòs" o la Genèsi que conta la naissença de la femna de la costèla d'un òme. La foncion pragmatica del mite implica que los mites son la basa d'estructuras socialas e d'acciones, aisí, un mite pòt mostrar una linha genealogica e determinar qui pòt gobernar o non. Mercé a aquela foncion, los mites especifican e justifican perqué una situacion es d'aquela mena e pas d'una autra. La foncion de significacion se referís als mites son pas que d'istòrias que balhan d'explicacions o de justificacions politicas, tanben dona un consolament, una finalitat a la vida o tranquiliza los individús, atal los mites conta de la mòrt, de la sofrença o de la victòria, pasmens, los mites son d'istòrias pas gaire alunhadas de la persona, perque foncionan coma un basa existenciala, un motiu, segon çò afirmat per la psicanalista estatsunidenca, Rollo May. Las tres foncions se combinan de contunh.
Planfili
Planfili en breton (Pleine-Fougères en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Mite
Lectura literala, alegorica, simbolica e mitocratica
Alara que los mites parescan aver èsser instituits a l'origina coma d'istòrias literalament vertadièras, la dialectica entre l'explicacion mitica del mond e aquela filosofica e scientifica confortèt lo desvolopament de lecturas non literalas dels mites, segon que aqueles no deurián pas èsser d'objèctes de cresença, mai d'interpretacion.
Planfili
Istòria
Lo bailliage de Plena-Fougères dépendait de la Abbaye La nòstra-Madama del Tronchet, mas #èsser aliéné. I i aviá un fief del nom del Chesnay sus aquela parròquia.
Mite
Lectura literala, alegorica, simbolica e mitocratica
Atal, la lectura alegorica dels mites, nascuda en Grècia a l'epòca ellenistica, prepausa d'interpretar los dieus coma de personificacions d'elements naturals. Aquela inciativa vei de seguidas en teorias posterioras, atal que s'espandissiá al sègle XIX per Max Müller, segon que los mites an lo origina en d'istòrias mal comprendidas sul solelh, que foguèt objète de personificacion, venguèt un personatje antropomòrfe (l'eròi o dieu solar).
Planfili
Istòria
La paroisse de Pleine-Fougères faisait partie du doyenné de Dol relevant de l'évêché de Dol et était sous le vocable de saint Martin. Il y a toujours la cuve baptismale à l'Isle Saint-Sanson dans le marais du Mesnil -accès par la route Pontorson Sougéal. Un menhir -la roche buquet- est dans le marais du Mesnil.
Le bailliage de Pleine-Fougères dépendait de l'Abbaye Notre-Dame du Tronchet, mais il fut aliéné. Il y avait un fief du nom du Chesnay sur cette paroisse.
Mite
Lectura literala, alegorica, simbolica e mitocratica
La lectura simbolica considèra que lo mite contien una basa vertadièra, mas pas sus çò de que tracta aparentament, mas suls contenguts mentals dels seus creators e utilizaires. Atal, lo mite que conta cossí un dieu instituiguèt la setmana al crear lo mond en sèt jorn contien l'informacion vertadièra sus la mena de divisar lo temps per la societat que lo creèt e del biais de divisar l'inanimat e l'animat, los diferents tipes d'animals e de l'òme, eca. Los mites contenon tanban d'orientacions utilas de comportament: de modèls de seguir o evitar, d'istòrias conegudas per totes que serán pausadas en relacion amb las experiéncias individualas.
Los estudis modèrnes sul mite se situan en tres posicions fondamentala:
Diferéncia entre lo mite e d'autres tipes de narracions
Mai se pòt confondre lo mite amb d'autres tipe de narracions coma los contes, fablas o legendas. Mas, son diferents.
I a de diferéncias entre lo mite e lo conte popular: alara que los contes se presentan coma de ficcions, los mites s'afirman coma istòrias vertadièras. Tanben varia la foncion: lo mite es subretot etiologic (mòstra cossí arribèt una tala situacion; perque la mar es salada o l'òme es mortal, per exemple), alara que lo conte popular trasmés de valors (melhor es lo gaubi que fòrça, lo ben totjorn obten sa recompensa, l'impostor siempre es descobert, eca.). E mai, la trama dels contes es pro simple, alara que los mites son de partidas d'un malhum complèxe, ont cada istòria es ligada amb las autras amb una recurréncia de personatjes, luòcs, eca. (atal, per exemple, l'istòria de Jason es en relacion amb los mites sus Eracles, essent un dels Argonautas).
Las fablas se diferencian dels mites pels seus personatges (dins las fablas son d'animals amb conducha umana; dins los mites son dieus, eròis e monstres) e per sa foncion (las fablas contenon un mesatge moral, qu'aparéis al final, alara que los mites son etiologics).
Las legendas, elas, se presentan, al meteis biais dels mites, coma d'istòrias vertadièras e an sovent una foncion etiologica (servisson, per exemple, per explicar cossí un linhatge arribèt al poder, que sosten atal una legitimitat politica); mas, a la diferéncia dels mites, se passan dins un temps vertadièr, istoric, dins de luòcs reconeissables per l'auditor o lo lector e, sovent, amb de protagonistas vertadièrs (cf. las legendas sus Carlesmanhe o lo Cid).
Una meteissa trama pòt aparéisser dins un mite, un conte o una legenda, segon lo biais que se presenta l'istòria (que siá vertadièra o fictiva) e segon sa foncion (etiologica, didactica, divertiment...). Atal, foguèt mostrat que la trama del mite de Edip torna dins la legenda medievala que fa de Judàs Escariòt un assasin del seu paire que se marida, sens o saber, amb sa maire.
La Ròchagiron
La Ròchagiron (La Rochegiron en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
Lo nom dau vilatge, apareis peu premier còp en 1274 (Rochagiron), de ròcha e dau nom de persona Giron, puèi dins de cartas en latin au sègle XIIIen (Roca Gironis, entre autras formas).
Sent Estefe deus Chaus
Sent Estefe deus Chaus (Saint-Étienne-aux-Clos en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
(1467) Mashona
(1467) Mashona es un asteroïde.
Lionç
Lionç (Lieoux en francés) qu'es ua comuna gascoa de Comenge, situada en eth departament dera Hauta Garona e era region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Pendent eth Ancian Regime, Lionç qu'èra dera eleccion de Comenge, doncas dera província de Gasconha, dera generalitat d'Aush, dera diocèsi de Comenge e dera senescaucia de Tolosa. Eth vocable dera glèisa, annèxa d'Era Toa, qu'es Sent Martin. Tanlèu 1790, Lionç qu'èra deth canton de Sent Gaudenç. Era comuna qu'estó associada a Sent Gaudenç per arrestat deth 5 de novembre 1973, puish que tornè trobar era independéncia comunau per arrestat prefectorau deth 1èr de heurèr 2008.
La Fatarella
La Fatarella es un municipi de la província espanhòla de Tarragona dins la Generalitat de Catalonha.
Julhas
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Segon Dauzat, Julhas que veng deu nom latin d'òme Julius, shens sufixe : Julia (villa). Negre ditz pas arren de Julhas.
Tolosa
Tolosa (Toulouse en francés) es la segonda vila d'Occitània, la quatrena vila de França, capluòc de la Region Occitània, prefectura del departament de la Nauta-Garona. Le gentilici es tolosenc -a (var. tolosan -a, tolzan -a).
Al sègle, la vila foguèt la capitala del reialme visigòt, e una de las capitalas del reialme d'Aquitània dal sègle al sègle , puèi la capitala del comtat de Tolosa e de Lengadòc
Tolosa es istòricament situada en Lengadòc, taversada per la Garona e lo Canal de las Doas Mars. Son escais es la Vila Ròsa a causa de la color del principal material de construccion tradicional local: la brica de tèrra cuèita. Dins le passat se disiá tanben La Ciutat Mondina, per referéncia a la dinastia dels comtes de la vila que se son sovent sonats Raimon.
Geografia
L'altitud mejana es de 141 mètres.
La vila es situada sus un coide de Garona provenent dels Pirenèus, s'orienta al nòrd-èst vèrs la Mediterranèa, càmbia de direccion a Tolosa e se dirigís al nòrd-oèst vèrs l'Atlantic.
Joan Rebolh
thumb|250px|Retrach de Joan Rebolh Joan Rebolh (en francés Jean Reboul; Nimes, 23 de genièr de 1796-28 de mai de 1864) fuguèt un poèta e fornier occitan dau sègle XIX, ben conegut e apreciat dins lo país nimesenc. Rebolh, catolic e reialista, soventei-fes fuguèt opausat (d'un biais legitim ò non) a Antòni Bigòt (protestant e republican).
Tolosa
Geografia
Le relèu es marcat per la convergéncia de las valadas d'afluents de Garona :
Cetara
thumb|200px|Ua cetaraLa cetara qu'ei una mena de cistre originària de Corsega.
Tolosa
Geografia
Sus la riba esquèrra entre le riu de Toish que s'escampa al nòrd de Purpan e l'actuala diga del Bazacle ga natural agençat, la corba del flume a evoluit forçant l'implantacion urbana antica de la vila sus la riba dreta platèu mai naut al recès de las inondacions.
Le canal del Miègjorn que repren una corsa artificiala de la Garona vèrs la Mediterranèa remana al sud-èst la valada de l'Èrs mòrt.
La comuna de Tolosa fa de superfícia, es a dire un pauc mai que París :.
Lo Projècte de restitucion dei noms geografics
<mapframe text="Mapa occitana de Tolosa (Geoccitania:IEO-BdTopoc)."latitude="43.604573" longitude="1.439037" zoom="12" width="286" height="249" align="right" />
Demografia
Al recensament de 2004, Tolosa es la quatrena vila de França damb 426,700 abitants (populacion intra muros – cf. tablèu çai contra), le cinquen airal urban de França damb 1,130,000 abitants (recensament de 2007) e la seisena aglomeracion de l'estat damb 940,000 abitants (recensament de 2010) (aprèp París, Lion, Marselha, Lilla-Roubaix-Tourcoing e Niça-Canas). Es tanben le pus grand centre universitari en defòra de la region parisenca damb mai de 120,000 estudiants.
font : INSEE