cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Primièra Guèrra Mondiala
La corsa ais armaments
D'en premier, la question deis efectius e la pensada d'une guèrra corta desboquèt en França e en Alemanha a la formacion d'armadas d'activa nombrosas e de resèrvas alemandas fòrça importantas per sostenir rapidament una lucha sus dos frònts. Ansin, en 1914, França dispausava de 750,000 soudats operacionaus e Alemanha de 820,000. Leis autrei armadas europèas poguèron pas seguir aqueleis esfòrç mai la màger part se dotèt de capacitats importantas de mobilizacion.
Lo segond plan èra lo desvolopament de la poténcia de fuòc (artilhariá e mitralhieras). Pasmens, èra dependenta dei plans militars. Lo plan alemand Schlieffen, prevesent d'envolopar l'armada francesa per l'èst, necessitava una artilhariá pesuga e mobila per destrurre rapidament lei fòrts bèlgas e blocar leis ofensivas francesas en Alsàcia-Lorena. França, amb de mejans pus limitats e un estat major cresent pas a l'artilhariá pesuga, preferiguèt privilegiar l'artilhariá leugiera e lo sostèn au rearmament rus.
Lo renovelament dei nacionalismes
Lei tensions deis ans 1880-1910 favorizèron una generalizacion dau nacionalisme en Euròpa. En França, la crisi de Tànger aguèt luòc durant l'amnista deis antidreyfusards. A partir de 1908, lei sentiments antialemands venguèron un fenomèn massís. De son caire, en Alemanha, lei ligas pangermanistas entretenguèron l'agitacion en denonciant especialament lo risc d'enceuclament causat per l'aliança entre França e Russia. De fenomèns s'observèron dins leis autrei país e lei politicas de fermetat i èran donc encoratjadas.
(306) Unitas
(306) Unitas es un asteroïde.
Primièra Guèrra Mondiala
La crisi de l'estiu de 1914
La crisi de Sarajevo se debanèt en doas etapas pendent l'estiu de 1914. Premier, après de manòbras militaras en Bòsnia servent de demostracions de fòrça en seguida de la victòria sèrba de 1913, l'archiduc eiretier d'Àustria-Ongria Francés Ferrand e son esposa foguèron assassinats per un nacionalista sèrbe, Gavrilo Princip. Leis autoritats austrianas n'atribuiguèron la responsabilitat a la politica dau govèrn sèrbe e l'armada de l'empèri decidiguèt d'aprofichar la situacion per eliminar la poténcia sèrba Balcans. Lo 6 de julhet, Alemanha donèt son sostèn a son aliada.
Lo 23, un ultimatum foguèt mandat ai Sèrbes per Àustria-Ongria demandant la revocacion dei foncionaris sostenent lei campanhas antiaustrians e la participacion de la polícia austriana a l'enquista. Aqueu darrier ponch veniá a transformar Serbia en protectorat. Lo govèrn de Belgrad refusèt donc prepausant puslèu una mediacion internacionala sostenguda per lo Reiaume Unit. Mai lo 26, Alemanha quichèt l'Empèri Austrian de reglar lo problèma sèrbe rapidament e de metre l'Entenduda davant lo fach complit. Ansin, lo 28, la guèrra foguèt declarada per leis Austrians.
Dins aquò, Russia suportèt pas l'umiliacion coma per la crisi de 1908 e la logica de blòt entraïnèt un conflicte generau. D'efèct, apielada per lo sostèn francés confiermat lo 25 de julhet, Russia decretèt la mobilizacion parciala lo 29, puei totala lo 30. Aquela mobilizacion èra en partida causada per lei dificultats tecnicas liadas ai gròssei distàncias russas. Pasmens, lo 31, Alemanha adreicèt un doble ultimatum exigent la desmobilizacion russa e de garantidas de neutralitat (lei fòrts de Verdun e Toul) de part de França. L'endeman, Russia refusèt e Berlin li declarèt la guèrra. En consequéncia, França mobilizèt sei tropas e Alemanha deguèt tanben li declarar la guèrra lo 3 d'aost. Enfin, lo 4, l'invasion de Belgica per l'armada alemanda causèt la declaracion de guèrra britanica en rason dau Tractat de 1839 garantissent la neutralitat bèlga.
La revirada de la guèrra corta
thumb|left|Premiera Batalha de Marna, Corsa a la Mar e estabilizacion dau frònt occidentau a la fin de 1914.
Lei fòrças s'afrontant en 1914 foguèron relativament equilibradas e l'unitat nacionala foguèt realizada per totei lei govèrns participant a la guèrra. L'Internacionala Socialista foguèt sospressa e, maugrat l'assassinat de Jaurés, sei membres se raliguèron a sei país. De trèvas politicas e socialas foguèron establidas.
Pasmens, la guèrra corta esperada per lei militars aguèt pas luòc. Ansin, sus lo frònt oèst, leis Alemands executèron lo plan Schlieffen atacant Belgica enterin que l'infantariá francesa èra blocada per lei fortificacions de Metz. Remandats vèrs Nancy, lei Francés perdèron la batalha dei Frontieras durant lo mes d'aost de 1914. Dins aquò, una seria de còntraofensivas conduchas pendent la Batalha de Marna (5-12 de setembre) obliguèron l'armada alemanda de se retirar sus Aisne. Lei doas armadas essent escagassadas, lo frònt s'estabilizèt aquí. Durant lei mes d'octòbre e de novembre, lei dos camps assaièron de se desbordar mutualament per l'oèst. Finalament, après aquela Corsa a la Mar, lo frònt s'estabilizèt tanben e lei soudats deguèron cavar de trencadas per passar l'ivèrn.
Rua Augusta
Rua Augusta es una carrièra celèbra del quartièr Baixa de Lisbona, en Portugal, que comença a l'arc de trionf de la Praça do Comércio, fins a la Praça do Rossio.
Parallèlas a aquela, i a la rua do Ouro (carrièra de l'Aur) e la rua da Prata (carrièra de l'Argent).
Primièra Guèrra Mondiala
La revirada de la guèrra corta
A l'èst e au sud, la guèrra s'installèt tanben dins la durada. Lei Rus ataquèron lo 15 d'aost e bateguèron leis Austrians dins lei Carpats. Pasmens, foguèron sevèrament vencuts per leis Alemands a Tannenberg lo 27 d'aost e ai Lacs Mazures lo 10 de setembre. Enfin, lei Sèrbes resistiguèron ais assauts austrians e reprenguèron Belgrad.
Luchas diplomaticas e arribada de participants suplementaris
thumb|right|[[Fotografia d'una trencada britanica en 1916.]]
Inicialament negligidas per la perspectiva d'una guèrra rapida, lei poissanças neutras venguèron l'enjòc principau de la diplomacia europèa après lei premierei setmanas de conflicte. Dins l'espèr de participar a la patz finala dins de condicions favorablas, lo 1 de novembre de 1914, l'Empèri Otoman intrèt dins la guèrra amb leis empèris centraus per alunchar la menaça russa sus lei Destrechs e per gançalhar la tutèla financiera deis Anglés e dei Francés.
Pasmens, la lucha diplomatica principala pertoquèt la participacion italiana. D'efiech, Itàlia e son premier ministre proclamèron sa neutralitat per obtenir lei tèrras irredentas. Dispausant de regions austrianas que li apartenián pas, l'Entenduda ne'n prometèt la possession ais Italians per lo Tractat de Londres lo 26 d'abriu de 1915. De mai, de compensacions foguèron previstas en cas de desmembrament de l'Empèri Otoman. Itàlia declarèt donc la guèrra ais empèris centraus lo 20 de mai de 1915.
La perseguida dei combats a l'avantatge deis Empèris Centraus
thumb|right|[[Fotografia de soudats francés durant la batalha de Verdun.]]
En 1915, lei combats se desvolopèron sus lei frònts occidentau e orientau. D'efiech, leis ofensivas francesas de mai e de setembre de 1915 capitèron pas la pertusada dau frònt alemand. En revènge, lei Alemands enregistrèron unei victòrias còntra l'armada russa que perdèt Varsòvia. De mai, l'intrada en guèrra dei tropas bulgaras provoquèt l'escrachament de Serbia que son armada deguèt batre en retirada a travèrs d'Albania fins a la mar per èsser reculhida per una flòta de l'Entenduda. Leis autreis ofensivas francesas e anglesas, per forçar lei Destrechs e ajudar lei Rus, foguèron arrestadas per lei Turcs dins lei Dardanèls.
L'annada seguenta foguèt l'annada de la batalha de Verdun. L'objectiu deis Alemands èra d'infligir dei pèrdas colossalas e irremplaçablas per l'armada francesa gràcias a una concentracion importanta d'artilhariá pesuca còntra una posicion malaisada de defendre per lei Francés. Pasmens, après dètz mes de combats acarnats e saunós, leis Alemands foguèron rebutats e lo nombre de mòrts èra similar per lei dos camps. Sus leis autrei frònts, la granda ofensiva de l'Entenduda lòng de Soma se turtèt a una resisténcia alemanda ben organizada e mau capitèt. A l'èst, leis Austrogermans contunièron d'avançar. En particular, l'armada romanesa subiguèt plusors desfachas grèvas e lo país foguèt quasi entierament envaït. L'arribada de de renfòrç rus permetèt pasmens de tenir lei Romanés dins la guèrra.
Sus mar, leis Alemands temptèron de rompre lo blocus britanic. Un rescòntre important aguèt luòc entre lei doas flòtas a la batalha de Jutlàndia (31 de mai - 1 de junh de 1916). Se la marina britanica i conoguèt quauquei dificultats en causa d'una organizacion marrida, capitèt de repossar son adversari. Ansin, après aquela batalha, la flòta de superficia alemanda restèt dins sei pòrts per lo rèsta de la guèrra. En plaça, leis Alemands decidiguèron d'entraïnar la guèrra sosmarina a outrança maugrat l'ostilitat creissenta deis Estats Units.
La Revolucion Russa e la declaracion de guèrra estatsunidenca
thumb|right|Anóncia oficiala de la rompedura dei relacions diplomaticas entre [[Washington e Berlin en febrier de 1917.]]
La guèrra sosmarina a outrança comencèt lo 1 de febrier e de naviris nombrós foguèron aprefondats per leis Alemands. Pasmens, leis atacas còntra lei naviras neutres entraïnèron la declaracion de guèrra deis Estats Units lo 6 d'abriu de 1917. Lei convòis sus l'Ocean Atlantic foguèron adonc mielhs escortats per l'ajuda de renfòrç eissits de la flòta estatsunidenca.
Pasmens, en 1917, leis Estats Units avián pas d'armada permanenta e poguèron pas mandar immediatament de soudats en Euròpa mentre que Russia èra mesa fòra combat. D'efiech, après lei revolucions de febrier e d'octòbre de 1917, lei bolchevics prenguèron lo poder e decidiguèron de se retirar de la guèrra. Lo Tractat de Brèst-Litovsk, conclús lo 15 de decembre, marquèt la victòria deis empèris centraus sus lo frònt èst. De mai, permetèt lo transferiment dei soudats alemands vèrs lo frònt oèst. Enfin, totalament enceuclats per lo retirament rus, lei Romanés capitulèron tanben.
Per lei Francés, la prima de 1917 foguèt marcada per la revirada murtriera de l'ofensiva còntra lo Camin dei Damas lo 9 d'abriu. De mutinariás esclatèron lei 17 d'abriu e 10 de junh dins la mitat dei regiments francés. Lo remplaçament dau generau en cap de l'armada francesa Robert Nivelle per Philippe Pétain e quauqueis execucions restabliguèron l'òrdre. Pasmens, fàcia a l'avantatge numeric deis Alemands, lei Francés e leis Anglés deguèron recular davant Amians e sus Marna. Leis Italians foguèron egalament desfachs a Caporetto lo 24 d'octòbre perdent plusors desenaus de miliers d'òmes e reculant de.
La fugida en avans vèrs la guèrra totala
Aquelei dificultats entraïnèron la formacion de govèrns autoritaris per luchar còntra lei crisis morala e sociala causadas per lo conflicte. Ansin, Georges Clemenceau en França, David Lloyd George au Reiaume Unit, Vittorio Emanuele Orlando en Itàlia ò l'estat major alemand impausèron una guèrra totala per obtenir la capitulacion sensa condicion de l'enemic. La repression de l'agitacion sociala permetèt adonc de restablir l'òrdre dins la societat per la fin de 1917. Lo propaganda foguèt tanben renforçada.
La desfacha deis aligats d'Alemanha
Sei succès de 1917-1918 escagassèron l'armada alemanda e sei resèrvas. De mai, l'arribada dau còrs expedicionari estatsunidenc e dei carris de combat francés e anglés cambièron lo cors de la guèrra autorizant lo mandadís de renfòrç e l'organizacion d'ofensivas sus lei frònts segondaris. Premier, Bulgaria foguèt vencuda per l'armada de Tessalonica comandada per Franchet d'Espérey e compelida a la signatura d'un armistici lo 26 de setembre de 1918. Lo 30 d'octòbre, foguèt lo torn de l'Empèri Otoman après la pèrda de Siria còntra lei tropas dau generau Allenby. Enfin, Àustria-Ongria, après una desfacha vèrs Vittorio-Venetto còntra leis Italians e lei revòutas dei pòbles de l'Empèri, cessèt lo combat lo 3 de novembre.
La desfacha alemanda
Lo 26 de març de 1918, l'Entenduda reorganizèt son comandament e Ferdinand Foish venguèt cap dau frònt oèst. Sa nominacion melhorèt la coesion dei tropas e permemèt de resistir a l'ofensiva alemanda de julhet de 1918. Puei, una còntraofensiva, lo 8 d'aost, remandèt leis Alemands sus lei posicions ocupadas vèrs la prima de 1918. Foguèt lo començament de l'ofensiva dei Cent jorns e de la retirada alemanda. Pasmens, l'armada dau Reich conservèt sa combativitat e son organizacion, reculant lentament vèrs la frontiera puei a travèrs de Belgica.
En revenge, a l'arrier, lo poder se descompausèt. Pendent lo mes de setembre, lo comandant en cap alemand, Erich Ludendorff, assaièt d'obtenir un armistici immediat. Pasmens, lo 4 d'octòbre, lo president estatsunidenc Wilson exigiguèt aperavans la formacion d'un govèrn democratic. Lei militars alemands temptèron donc de perseguir lei combats mai finalament, Lundendorff foguèt demés de son pòste lo 26 e la revolucion comencèt entre lo 3 (mutinariá dei marins de Kiel) e lo 9 de novembre (revòutas dins Berlin e Munic). Lo cancelier Max de Bade proclamèt l'abdicacion de l'emperaire e de son eiretier e la formacion d'un govèrn provisòri dirigit per lo socialista Friedrich Ebert. Enfin, lo 11 de novembre de 1918, l'armistici foguèt signat amb l'Entenduda laissant lei militars cridar a la traïson.
Lo Tractat de Versalhas
Lo Tractat de Versalhas foguèt lo tractat de patz entre leis Aliats venceires de la guèrra e leis Alemands. Foguèt signat lo 28 de junh de 1919. Lei frontieras alemandas foguèron redessenhadas au profiech de França, de Polonha, de Belgica e de Danemarc. Ansin, Alemanha perdèt 15% de son territòri continentau e 10% de sa populacion. Lei transformacions principalas foguèron :
La poissança militara alemanda foguèt tanben sevèrament enquadrada. Deguèt liurar 5,000 canons, 25,000 avions, sei carris de combat e sa marina militara. De mai, son rearmament foguèt estrictament limitat :
Enfin, Alemanha foguèt reconeguda responsabla de la guèrra e deguèt pagar de reparacions a autor de 132 miliards de marks-òr.
Lei Tractats de Saint-Germain-en-Laye e de Trianon
thumb|Partiment de l'Empèri d'Àustria-Ongria.
Lei Tractats de Saint-Germain-en-Laye e de Trianon foguèron lei tractats de patz amb Àustria e Ongria. Consacrèron leis independéncias checoslovaca e iogoslava. Itàlia annexèt Trièste, Ístria, una partida de Dalmàcia e de l'Aut Adige. La reünion d'Alemanha e d'Àustria foguèt tanben interdicha.
A prepaus d'Ongria, lo país perdèt Transilvània au profiech de Romania, Eslovaquia e Rutènia que ragantèron Checoslovaquia, Croàcia, Bòsnia e Ercegovina e Voivodina que foguèron annexadas per Iogoslavia e enfin lo territori de Burgerland donat ais Austrians.
Lei Tractats de Sèvres e de Lausana
Lo Tractat de Sèvres foguèt lo premier tractat de patz amb l'Empèri Otoman signat lo 10 d'aost de 1920. Lo país foguèt desmembrat entre Grècia, França, Anglatèrra e Itàlia. De mai, foguèt creat d'estats curd e armèni. Pasmens, aqueu tractat renforçèt lo movement nacionalista de Mustafa Kemal qu'o refusava e menèt una tiera de guèrras entre 1920 e 1922 per mantenir Anatolia sota contraròtle turc. S'acabèt per la victòria dei tropas turcas nacionalistas e la desfacha ò lo retirament dei país ocupants.
Un tractat novèu foguèt donc conclús lo 10 d'aost a Lausana. Turquia – qu'aviá remplaçat l'Empèri Otoman disparegut – obtenguèt sei frontieras modèrnas amb l'annexion dau Curdistan e de l'Armenia Turcs e un cambi d'abitants amb Grècia. Enfin, lei destrechs dei Dardanèls e dau Bosfòr foguèron dubèrts au comèrci internacionau.
Lo Tractat de Neuilly
Lo Tractat de Neuilly amb Bulgaria foguèt signat lo 27 de novembre de 1919. Romania annexèt la Dobròtja Meridionala, Grècia recebèt la Tràcia Occidentala e Iogoslavia recuperèt quauquei territòris macedonians. De reparacions foguèron egalament previstas e l'armada bulgara foguèt limitada a 20,000 òmes.
Pèrdas umanas
De veire : Pèrdas umanas de la Premiera Guèrra Mondiala
Quasi 9,7 milions de soudats foguèron tuats pendent la guèrra per lei combats, lei malautiás, leis accidents ò la captivitat. Lei bleçats èran aperaquí 21,2 milions. Lei pèrdas civilas foguèron tanben importantas, en particular dins leis empèris centraus que sofriguèron dau blocus navau organizat per leis Aliats. Ansin, quasi 6,8 milions de civius moriguèron pendent la guèrra. En causa d'una estrategia fòrça ofensiva e d'una populacion pus granda, lei pèrdas de l'Entenduda foguèron pus importantas : 5,7 milions de soudats e 3,6 milions de civils mòrts e 12,8 milions de bleçats. Leis empèris centraus foguèron mens tocats mai, proporcionalament, lei pèrdas civilas foguèron pus importantas ambé 4,0 milions de soudats e 3,1 milions de civils tuats o mòrts durant la guèrra. En Africa, lei pèrdas, en particular per lei civius, son totjorn mau conegudas. Pasmens, deguèron èsser fòrça importantas car leis operacions militaras entraïnèron una famina grèva dins mai d'una region.
Pèrdas economicas
Maugrat quauqueis industrias florissentas a la fin de la guèrra, la situacion economica dei participants au conflicte es fòrça malaisada. D'efiech, lei despensas de la guèrra son estimadas a 340 miliards de dolars e lei destruccions son importantas. Lei principalas foguèron concentradas dins certanei zonas coma Belgica ò lei regions dau nòrd-èst de França ò d'Itàlia. Pasmens, d'autrei regions foguèron egalament tocadas per de combats. Ansin, lei país pus grands d'Euròpa veguèron una diminucion importanta de sei produccions industrialas : -38% per França entre 1913 e 1920, -39% per Alemanha... etc. De mai, lei monedas foguèron afeblidas per l'aumentacion de la quantitat de sòus en circulacion. Per exemple, foguèt multiplicada per 11 au Reiaume Unit. Lei resèrvas d'aur èran donc pas sufisentas per garantir sei valors. Enfin, totei leis estats europèus son egalament fòrtament endeutats.
L'emergéncia deis Estats Units coma poissança majora
Se la participacion estatsunidenca demorèt militara febla amb lo mandadís d'un còrs expedicionari de quauquei milions d'òmes en França, lo ròtle de Washington durant lo conflicte foguèt decisiu e li permetèt de venir una poissança militara majora en aprofichant lei dificultats economicas e financieras dau Reiaume Unit e de França. D'efiech, se la situacion de Londres èra pas catastrofica, la vila perdiguèt sa posicion de premiera plaça financiera mondiala au profiech de New York. La posicion francesa èra pus malaisada car lo país aviá un deute important e foguèt donc obligat de tenir mai còmpte deis interès estatsunidencs durant leis ans 1920-1930. París poguèt ansin pas empedir la renaissença de la poissança alemanda.
La creacion de la Societat dei Nacions
Organizacion prefigurant l'ONU, la Societat dei Nacions (SDN) foguèt creada en 1919 per constituïr un forum permetent ais estats de discutir de problemas internacionaus. Aquò foguèt la premiera temptativa de limitar l'utilizacion de la violéncia per leis estats dins lo reglament dei crisis leis opausant. En plaça, l'organizacion voliá promòure l'usatge de la negociacion collectiva e lo desarmament generau. Gràcias au sostèn de mai d'un govèrn, capitèt de resòuvre divèrsei crisis dins lo corrent deis ans 1920. Dins aquò, èra pas adaptada a l'aparicion dei regimas autoritaris e militaristas caracteristics deis ans 1930 e poguèt pas empachar la Segonda Guèrra Mondiala.
La Guèrra Civila Russa
Eliminada de la guèrra en 1917, Russia èra devesit entre plusors corrents revolucionaris ostils. Aquela situacion menèt au començament de plusors guèrras que se superpausèron amb d'alianças de circonstància e de temptativas d'intervencion estrangiera destinadas a sostenir certanei camps. D'un biais generau, aguèron luòc : Lo resultat principau d'aquela guèrra saunosa foguèt la formacion de l'Union Sovietica proclamada lo 30 de decembre de 1922 per Lenin.
Luzaide
Luzaide es una comuna de la Comunautat Forala de Navarra al nòrd d'Espanha.
Istòria
Luzaide qu’èra deu ducat de Gasconha originau. ,
Saint-Oulph
Saint-Oulph es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo 13 de junh de 1940 lo tinent Marcel LOCATELLI gestionnaire del servici de salut de la 27e division aupina a defallit al continuament del bombardement. Semblariá #que s'agissiá d'avions italians #qu'an bombardat la plaça de auxili, perfièchament identificat per d'immensas croses rojas mesas sus las tendas. Aquela plaça i aviá #èsser installat per Marcel LOCATELLI en Sant-Oulph. Aquel bombardement i auriá #aver luòc en la matinada. Marcel LOCATELLI a #èsser decòr a títol posthume per lo sieu abnégation. A #èsser enterré dins los jorns #que #seguir a Sant-Oulph pel cònsol de Sant-Oulph. Lo sieu còrs #èsser, après la guèrra, desplaçat a la demanda de la siá veusa a Aix-las-Bains, luòc ont aurián volgut passar las siás jubilacions...!
Le 13 juin 1940 le lieutenant Marcel LOCATELLI gestionnaire du service de santé de la 27e division alpine est décédé à la suite du bombardement. Il semblerait qu'il s'agissait d'avions italiens qui ont bombardé le poste de secours, parfaitement identifié par d'immenses croix rouges placées sur les tentes. Ce poste avait été installé par Marcel LOCATELLI dans Saint-Oulph. Ce bombardement aurait eu lieu dans la matinée. Marcel LOCATELLI a été décoré à titre posthume pour son abnégation. Il a été enterré dans les jours qui suivirent à Saint-Oulph par le maire de Saint-Oulph. Son corps fut, après la guerre, déplacé à la demande de sa veuve à Aix-les-Bains, lieu où ils auraient voulu passer leurs retraites...!
Sent Junian
Sent Junian (Saint-Junien en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de la Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Sos abitants s'apelan los Sent-juniauds.
Geografia
miniatura|gaucha|Situacion de Sent Junian en Nauta Vinhana
Claye-Souilly
Claye-Souilly es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Varian Fry
Varian Mackey Fry (15 d'octòbre de 1907, New York - 13 de setembre de 1967, Redding) foguèt un jornalista estatsunidenc famós per aver ajudat la fugida fòra de França e d'Euròpa de 2,000 a 4,000 judieus e intellectuaus antinazis durant la Segonda Guèrra Mondiala.
Per son accion, recebèt la Legion d'Onor (1967), la Medalha de la Resisténcia francesa e lo títol de Just entre lei Nacions (1995).
Saint-Vérand
Saint-Vérand en arpitan (Saint-Vérand en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region de Ròse-Aups.
Montanha Lemosina
La Montanha Lemosina es un parçan d'Occitània situat en Lemosin.
Saint-Vérand
Istòria
Cap de traça d'aucupacion a pas testificat pendent la periòde romaine, tant al nivèl archéologique #que bibliographique.
Montanha Lemosina
Sa vila principala es Sent Liunard.
Saint-Vérand
Istòria
Aucune trace d'occupation n'est attestée pendant la période romaine, tant au niveau archéologique que bibliographique.
Alienacion
L' alienacion (eissit d'al latin alienare & alienus, alienum) es un estat de l'esperit uman que se pòt definir coma l'influéncia d'una volontat exteriora a l'individú o al(s) pòble(s) concernits, per en causa de factors psicologics, mentals o ideologics, politics, socials, culturals e ca exteriors a la siá pròpia volontat.
Universalitat del concèpte
Ne sortir nos mena alavetz al concèpte de desalienacion o ''emancipacion.
Vejatz tanben
Articles:
Nòtas e referéncias
==
Mouazé
Moezeg en breton ( Mouazé en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Istòria
A la Revolucion, après nombrosas batalhas, los grands trabalhs començan : d'escòlas, comuna, ...
L'anciana via romaine presumida de Roazhon a Avranches s'estend del Sud al Nòrd de Mouazé e servís aital de limit a la comuna. Lo pavé ancian se vei encara en los corses de cèrtas granjas.
Au, beaucoup de guerres locales frappent la contrée, détruisant l'église initiale de Mouazé. Il faut attendre 1086 pour que les moines de Saint-Melaine, de Rennes, reconstruisent l'édifice.
(307) Nike
(307) Nike es un asteroïde.
Mouazé
Istòria
A la Révolution, après de nombreuses batailles, les grands travaux commencent : écoles, mairie, ...
L'ancienne voie romaine présumée de Rennes à Avranches s'étend du Sud au Nord de Mouazé et sert ainsi de limite à la commune. Le pavé antique se voit encore dans les cours de certaines fermes.
Departament e region d'otramar
vinheta|upright=3| Un departament e region d'otramar (DROM) es un territòri francés qui constituís a l'encòp un departament (DOM) e una region (ROM) d'otramer. Aqueste estatut concernís la Guadelope, la Guaiana, la Martinica, Maïòta e La Reünion.
Al vejaire l'Union europèa, los departaments e regions d'otramar son de regions ultraperifericas.
Istòria
vinheta|Mapa de la [[Martinica de 1742.]] La Guadalope, la Martinica, la Guaiana e La Reünion son eissuidas del primièr empèri colonial francés : aquestas illas son colonizadas per la França dins lo sègle XVII e venon d'economias de plantacion repausant subretot sus l'esclavatge fins a son abolicion en 1848.
Après la Segonda Guèrra mondiala, alara que l'estatut de l'empèri colonial francés evolua, Aquestas quatre ancianas colonias venon de departements per la lei del 19 de març de 1946. Aquesta departamentalizacion significa l'integracion complèta de las illas a la Republica francesa que las leis e decrets aplicats en metropòmi i venon aplicables, pasmens se de particularitats demoran. Los governaires colonials son remplaçats per de prefècte dependants del ministèri de l'Interior.
La Constitucion de la Quatrena Republica confirma l'existéncia dels departaments d'otramar. La lei del 27 d'octobre de 1946 sus la composicion e l'eleccion de l'Assemblada de l'Union francesa ne dona la lista que comprend alara, en mai de la Guadalopa, la Martinica, la Guaian e La Reünion, los departements franceses d'Argeria. Aquestes, creats en 1848 après conquista de l'Argeria per la França, son alara al nombre de tres. Passant a quatre puèi a quinze e a tretze entre 1955 e 1958 abans de desparéisser amb l'independéncia de l'Argeria en 1962. vinheta|Camp de [[Cana de sucre|canas de sucre en Guadalope.]] La Constitucion de la Cinquena Republica adoptada en 1958 prevei, dins son article 73 que « Lo regim legislatiu e l’organizacion administrativa dels departaments d’Otramar pòdon far l’objècte de mesuras d’adaptacions necessitadas per lor situacion particulara. »
En 1982, dins l'encastre del procediment de decentralizacion, las regions prenon lo reng de collectivitat territoriala tot coma los departaments. Una let prevei alara que dins los departaments d'otramar, lo conselh general e lo conselh regional fusonen en una assemblada unica elegida al vòte proporcional mas aqueste tèxte es censurat pel Conselh constitucional jutjant que, segon la Constitucion, « l'estatut dels departaments d'otramar deu èsser lo mèsme qu'aqueste dels departaments metropolitans ». Una novèla lei es alara adoptada, fasent de la Guadalopa, de la Guaiana, de la Martinica e de La Reünion de regions monodepartamentalas ont existisson un conselh general e un conselh regional, amb cadun de competéncias diferentas.
En 2003, una revision de l'article 73 de la Constitucion acaba amb aquesta complexitat e dona la possibilitat de crea« una collectivitat se substituissent a un departament e una region d'otramar » o « una assemblada deliberanta unica per ambedoas collectivitats » a condicion qu'aqueste projècte siá validat per référendum dins lo quita territòri.
Es aquesta opcion de la collectivitat territoriala unica qu'es retenguda en 2011 après que los Maoreses votèron per la departamentalizacion. Maïota, territòri crompat per la França al sègle XIX es ligat al territòri de las Comòras de 1946 a l'independéncia de las Comòras en 1975, èra primièr una collectivitat territoriale d'estatut particular venguda « collectivitat departementala » en 2001.
En 2007, las comunas insulàrias de Sant Bartomieu e Sant Martin se desligan de la Guadalopa per venir de collectivitats d'otramar.
En 2016, la Guaiana e la Martinica venon a lor torn de las collectivitats territorialas unicas.
Estatut
Los departaments e regions d'otramar son regís per l'article 73 de la Constitucion que prevei un regim d'identitat legislativa, es a dire que « las leis e reglaments son aplicables de plin drech »
Institucions
vinheta|L'ostal del departament de [[Maiòta|Maïòta a Mamodzo.]] Las institucions dels departaments e regions d'otramar son globalament las mèsmas qu'aquestas dels departaments e regions de metropòli.
Carmen Miranda
Carmen Miranda (n. Maria do Carmo Miranda da Cunha en 1909, m. en 1955) foguèt una famòsa cantaira e actritz de cinèma luso-brasiliana.
Departament e region d'otramar
Institucions
L'Estat i es atal representat per un prefècte e lo territòri es talhat en arrondiments e comunas, aquestas constituissent lo mai pichon escalon de las collectivitats territorialas.
Adaptacions e competéncias particularas
esquèrra|vinheta|La carrièra dels Tamarins a [[Reünion|La Reünion es una rota nacionala gerida pel conselh regional.]] L'article 73 de la Constitucion prevei que d'adaptacions a las leis e als reglaments pòdon èsser fachas per prene en compte de la situacion particulara dels departaments e regions d'otramar.
Aquestas adaptacions pòdon èsser : D'entre las adaptacions juridicas especificas a l'otramar existisson per exemple de mesuras fiscalas (coma l'autreg de mar o de deduccions), l'atribucion de competéncias (per exemple la gestion de las rotas nacionalas pels conselhs regionals de Guadalopa, de Martinica e de la Reünion e non pas l'Estat), de règlas d'amenatjament (coma la zona dels cinquanta pases geometrics), d'ajudas e financiaments (continuitat territoriala), etc.
Mai, la Constitucion prevei que los departaments e regions d'otramar — levat La Reünion — pòdon èsser autorizadas per la lei a fixar d'espereles las règlas aplicables sus lor territòri dins un nombre limitat de matèrias (qu'exclusisson la nacionalitat, los drechs civics, las garantidas de las libertats publicas, l'estat e la capacitat de las personas, l'organizacion de la justícia, lo drech penal, la procedura penala, la politica estrangièra, la defensa, la seguretat e l'òrdre publics, la moneda, lo credit e los cambis o lo drech electoral). La lei organica prevei que per çò fae, l'assemblada deliberanta de la collectivitat territoriala concernida deu adoptar una demanda d'abilitacion a la majoritat absoluda de sos membres e, se l'abilitacion es acordada, expira après doas annadas maxim. Las mesuras adoptadas per un departament o una region d'otramar en vertut d'una tala abilitacion son publicadas al Jornal oficial.
Union europèa
vinheta|En [[Guaiana, lo flume Oyapock forma la frontièra entre la França (e donc l'UE) e le Brasil.]] Los departaments e regions d'otramar son, del vejaire de l'Union europèa (UE), de regions ultraperifericas. Aqueste estatut, previst per l'article 349 del Tractat sul foncionament de l'Union europèa, fa dels DROM una partida integranta del territòri de l'Union europèa ont lo drech comunautari s'aplica coma dins las autras regions de l'UE mas fa possible de « mesuras especificas » portant « per exemple sus las politicas douanièras e comercialas, la politica fiscala, las zonas francas, las politicas dins los domènis de l'agricultura e de la pèsca, las condicions de provesiment en matèrias primièras e en bens de consomacion de primièra necessitat, las ajudas d'Estat, e las condicions d'accès als fons estructurals e als programas orizontals de l'Union » (article 349),.
Las DROM benefician per exemple, que son de regions ultraperifericas, del Fons europèu de desvolopament economic e regional (FEDER) e del Fons social europèu (FSE) amb de tauses mai naut qu'en metropòli.
En mai dels DROM, Sant Martin (collectivitat d'otramar), las Canàrias (Espanha), Açòres e Madèira (Portugal) son tanben de regions ultraperifericas de l'UE.
Villademor de la Vega
Villademor de la Vega es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
(308) Polyxo
(308) Polyxo es un asteroïde.
Autoajuda (partit politic)
thumb|250px|Lògo del partit Samopòmich Samopòmich (tradusible coma "autoajuda"; en ucrainian Самопоміч) es un partit politic ucraïnian d'orientacion democrata crestiana. Foguèt fondat en decembre de 2012 pel cònsol de Lviv, Andrí Sadovýi que lo capitaneja dempuèi genièr de 2013.
A las eleccions del Parlament Ucraïnian de 2014 comptèt coma numèro 2 de sa lista lo menaire carismatic del Batalhon Donbàs, Semèn Semènchenko. Malgrat l'aparicion recenta del partit dins lo panorama politic ucraïnian durant aquelas eleccions capitèt de se situar en 3a posicion amb mai d'11% dels sufragis.
Fèbre de Zika
La fèbre de Zika es una malautiá causada pel virus de Zika, un membre del genre Flavivirus. La fèbre e lo virus pòrtan lo nom del Bòsc de Zika en Oganda ont lo virus foguèt isolèt pel primièr còp.
Signes e de simptòmas
Los simptòmas son similars a aqueles dels autras Flavivirus coma la dengue o chikungunya mas son mens aguts e duran en general de quatre a sèt jorns. La majoritat dels cases (60-80%) son asimptomatics. Los principals simptòmas clinics son de bas gra de fèbre, conjonctivitis, artritis transitòria/artralgia (subretot dins las pichonas articulacions de las mans e del pé) e erupcion maculopapulosa que comença sovent a la cara e s'espandís après per tot lo còrs. En general, los simptòmas de la malautiá son leugièrs e de cuerta durada (2–7 jorns).
Las manifestacions emorragicas son documentadas dins un sol cas, emospermia (liquid roge-marron a l'ejaculacion). Pendent l'epidemia en Polinesia Francesa se soslinhèt tanben qu'un aument concomitant de cases del sindròma de Guillain-Barré que la causa poiriá èsser Zika, mas aquela associacion s'es pas verificada.
Hallering
Hallering es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Fèbre de Zika
Diagnostic
Lo virus Zika pòt èsser identificat mejanç una pròva de RT-PCR sus de pacients grevament malauts e per serologia mejanç la deteccion de anticosses IgM especifics a comptar del cinquen jorn après a l'apareisson de la fèbre. Es possible qu'existís de reaccions serologicas crosadas amb d'autres flavivirus estretament ligats, coma la dengue.
Hallering
Geografia
Hallering Es un pòbli-carrièra lorrain tradicionala bastit a flanc de serral sul marge drech del Perdsbach, pichon cors d'aiga en prenent la siá font sul ban de la municipalitat de Boucheporn. Lo territòri communal compren tres bòsques situats al sud e a l'èst.
Fèbre de Zika
Tractament
Existís pas un tractament especific pel Zika, solament un tractament simptomatic que consistís a pausar e a prene de paracetamol pel contraròtle de la fèbre. Se recomanda pas l'usatge d'aspirina a causa del risc de sagnament qu'implica. Es tanben conselhat de prene de liquid en abondància per palliar las pèrdas quina que sián. Per sotlajar lo prusiment  causat per l'erupcion, se pòt utilizar d'anti-istaminics.
Hallering
Geografia
Hallering est un village-rue lorrain traditionnel construit à flanc de coteau sur la rive droite du Perdsbach, petit cours d'eau prenant sa source sur le ban de la commune de Boucheporn. Le territoire communal comprend trois forêts situées au sud et à l’est.
Fèbre de Zika
Epidemiologia
thumb|330x330px|Païses amb pròva de transmission (passada o actuala) del virus Zika (en genièr de 2016) Lo primièr cas conegut de la primièra fèbre de Zika foguèt sus un macaco rehesus macaco rhesus trobat sus un arbre del Bòsc de Zika (Oganda) en 1947. De las enquèstas de populacion a Oganda foguèt trobat una prevalença de 6,1%. Lo primièr cas uman foguèt citat en Nigèria en 1954. Foguèron notificats unes cases a l'Africa tropicala e dins de zonas del sud-èst asiatic. Foguèt pas domentat de cases de virus Zika dins lo suscontinent indian. Foguèron trobats d'anticosses per Zika dins de personas sanas en Índia que poiriá indicar exposicion pel passat, e mai se poiriá tanben èsser a causa de la reaccion crosada amb d'autres flavivirus.
Dempuèi qu'apareguèt pel primièr còp en l'emisfèr occidental en febrièr de 2014, s'espandiguèt rapidament per America del Sud e Centrala, arribant al Mexic en novembre de 2015.
Hallering
Istòria
Hallering Es un ancian domeni del abbaye Sant-Martin-de detlos-Glandières de Longeville #que los consagrats n'èran los senhors de Varsberg e de Raville, #çò que #far passar lo vilatge jol domeni del duché de Luxemborg fins en 1769, data de la reünion dels enclaves en dependent dels senhors de Raville a la corona de França. Lo vilatge depen sul plànol religiós de la parròquia de Marange-Zondrange dempuèi la e dispausa d'una capèla bastida a l'extrèma-fin de la XVII sègle.
Fèbre de Zika
Prevencion
Es establit que lo virus se transmet pels moissals, e lo contraròtle del vector es per el un element essencial per reduire l'incidéncia de la malautiá.
Hallering
Istòria
Hallering est un ancien domaine de l'abbaye Saint-Martin-des-Glandières de Longeville dont les voués étaient les seigneurs de Varsberg et de Raville, ce qui fit passer le village sous la domination du duché de Luxembourg jusqu'en 1769, date de la réunion des enclaves dépendant des seigneurs de Raville à la couronne de France. Le village dépend sur le plan religieux de la paroisse de Marange-Zondrange depuis le et dispose d'une chapelle construite à l'extrême-fin du XVII siècle.
Fèbre de Zika
Prevencion
Se recomanda l'usatge d'insectifug e de moissalièras, n'installant per las pòrtas e fenèstras, voidar las aisinas que garden d'aiga e las cobrir, ascampar las botelhas e corbas inutilizada pas, sacar pas d'escobilhas per la carrièra, netejar los vases e cambiar l'aiga cada 3 jorns, dins las  zonas de climat tropical se vestir de camisa de margas longa e de pantalons longs.
Referéncias
<div class="reflist references-column-count references-column-count-2" style="column-count: 2; -moz-column-count: 2; -webkit-column-count: 2; list-style-type:decimal;">
Abel François Marie Chirac
Abel François Marie Chirac (Bel Luec, 6 de genièr de 1898 - Senta Fereòla, 1 de julhet de 1968) èra un industrial occitan, filh de regent (profession de son paire Louis Joseph Chirac sus l'acte de naissença). Es lo paire del president Chirac.
Hucqueliers
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ice MC
right|200px|thumb|Ice MC
Ice MC, nascut Ian Campbell lo 22 de març de 1965 a Nottingham (Anglatèrra), es un cantaire e rapaire anglés d'origina jamaïcana. Es conegut per èsser l'un dels cantaires los mai populars de l'eurodance dins las annadas 1990, pas mens de tres tubes de la sola annada 1994, emblematics d'aquel estili (Take away the Colour, Think About the Way, It's a rainy day), essent d'el. Es estat acompanhat de la cantaira Alexia a partir de 1994.
Biografia
En 1994, Ice MC sortís Take away the colour, un single novèl que va marcar una virada artistica : en efièch, Ice MC renóncia ambe aqueste títol a la house primitiva de la debuta, cambia d'estili e se vira cap a la tècno-dance en s'adaptant au sens larg a la mòda "eurodance" d'aquesta periòda, un estili que seguís un esquèma plan precís, una bocla melodica principala e dançarèla, un passatge au frasejat rap o ragga, e un repic puslèu pop interpretat per una votz femenina. Per la votz femenina, Robyx, son productor, engatja alavetz la corista Alexia, qui en seguida l'acompanha tanben sus scèna.
Sa capitada va anar au delà de totas las esperanças : serà en efièch colossal, amb un pic en 1994 e 1995 que coïncidís ambe lo de "l'eurodance" (Masterboy e Maxx son tanben au som a n'aquesta meteissa periòda), e que permet a Ice MC de cantar sus los emponts dels quatre cantons del monde. Ice MC se retròba quitament en cap dels classaments de ventas de disques dins de nombroses païses.
En 1996, collabòra ambe lo grop tècno-dance anglofòn alemand Masterboy per adobar son quatren album estudiò Dreadatour.
Pr'aquò la decadéncia de la mòda "eurodance" e mai especificament de l'estili tècno-dance a partir de 1996 menarà a la casuda artistica de Ice MC coma de tant d'autres d'aqueste meteis registre (Masterboy, Dr. Alban, La Bouche, Maxx, Cappella, Haddaway, 2 Unlimited, U96...), e quitament se "l'eurodance" tornarà d'un biais episodic a la mòda jos de novèlas formas mai tard, Ice MC e la màger part dels artistas de la primièra èrsa tècno-dance de la periòda 1992-1996 van desaparéisser del davant de la scèna.
Gonesse
Gonesse es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Nòtas
<references group=N/>
Teissièras
Teissièras o Teissiè(i)ras Lebolièr o Teissiè(i)ras de Lebolièr (en realitat Taissiè(i)ras-; Teissières-lès-Bouliès en francés) es una comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Lesbolies, al sègle XIV, Texiriœ de Levolier, latinizacion de 1469, Taxeriœ del Heboleri, latinizacion de 1485, Taxeriœ de Leboliers, latinizacion de 1521, Taxeriœ de Lebolier, latinizacion de 1522, Teyssières-del-Sebolyer, en 1550, Teissières-Lesboulhier, en 1610, Teisières-do-Bouolier, en 1623, Teissières-de-Leboulhier, en 1643, Tessiers-de-Leboulis, en 1655, Teissières-de-l'Éboulier, en 1665, Teissières-de-Leyboulier, en 1668, Teissières-de-Lesbouilhe, en 1669, Teyssières-Delesboulhe, en 1670, Teyssières-de-Lesboulié, en 1678, Tyssières-de-Leboulier, en 1678, Tissières-de-Lesboulier, Teyssières-de-Leboulier, en 1685, Teixieres-de-Leboulie, en 1688, Teissières-Deleboyer, en 1692, Teissières-del-Esbolier, en 1695, Taissières-les-Boliers, en 1724, Teissier-ès-les-Boliès, en 1740, Teyssière-les-Bolies, en 1743, Teissière-les-Bolies, en 1750, Teissières-Lesbolies, en 1772, Teyssières-les-Boliès, en 1782, Teissières-les-Bolier, Teissières Delebolier, en 1784, Teissières-les-Bouilles (mapa de Cassini, a la fin del sègle XVIII).
L'IEO Cantal fornís doás possibilitats Teissiè(i)ras Lebolièr e en segond Teissiè(i)ras de Lebolièr. L'evolucion del sufixe -aria es doncas malsegura. A l'ora d'ara, Taissiè(i)ras e Le(s)bolièr(s) son pas dos luòcs diferents, mas las fòrmas ancianas justifican la preposicion de entre los dos noms, se l'usatge la confirma. D'unas fòrmas ancianas fan se demandar se Le- es pas estat comprés coma un plural, coma en francés. Tot aquò demanda un estudi sul terrenh.
Per Taissiè(i)ras, l'origina es probablament identica a la de Taissièras de Cornet. Lo nom vendriá del latin taxus, « tueis », amb lo sufixe -aria, puslèu que de taxo, « tais, taisson », segon Dauzat e Rostaing ; seriá donc un luòc ont i a de tueisses. Astor causís taxo e Taissièra(s) auriá lo sens de « tuta de tais, taissonièra », al plural (i a -s finala dempuèi las atestacions pus ancianas). Cossí que siá, la grafia es Taissiè(i)ras e pas Teissiè(i)ras (que seriá un derivat de téisser). Lebolièr (se lo nom es aquò) es lo resultat del bas latin leporarium, « parc de lèbres » (Joan Pèire Chambon), per *Leborièr, regular.
Nòtas
<references group="N"/>
Mazinghien
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
Mazinghien A situat a 10 quilomètres del Cateau-Cambrésis. La municipalitat fa partida del Costat del Cateau-Cambrésis e es al limit del departament del Aisne.
Aluenhats grands aisses de circulacion, lo vilatge es essencialament reagrupat a l'entorn de doas carrièras principalas, la Granda' Carrièra e la Pichona Carrièra, #que se crosan a la encreuament de la Glèisa.
Mazinghien est situé à 10 kilomètres du Cateau-Cambrésis. La commune fait partie du Canton du Cateau-Cambrésis et est à la limite du département de l'Aisne.
Éloignée des grands axes de circulation, le village est essentiellement regroupé autour de deux rues principales, la Grand' Rue et la Petite Rue, qui se croisent au carrefour de l'Église.
Ses alignements de maisons à pignon sur la rue font son originalité.
Istòria
left|220px|thumb|Mémorial dels Maquis Trucat Robercourt, fins al, Mazinghien es pas #qu'un masatge caseriu aluenhat del Cateau-Cambrésis. Dempuèi la fin del, Guillaume de Bergues, archevêque de Cambrai, comença pourparlers amb Antoine de Gomicourt, abbé de Sant-André del Cateau, en vista de crear una parròquia a despart entièra a Mazinghien. Pendent l'Aucupacion, la municipalitat #protegir lo maquis de Mazinghien, grop fòrça organizat de 300 resistentes.
Administracion
{{ElegitDebuta| insee =59395 {{Elegit |Debuta= 2008 |Fin= 2014 |Identitat=  |Partit=  |Qualitat=  }} {{Elegit |Debuta= març de 2001 |Fin= 2008 |Identitat= |Partit= |Qualitat= }} {{ElegitDonadas}} {{ElegitFin}}
Chiune Sugihara
Chiune Sugihara (1 de genier de 1900 - 3 de julhet de 1986) foguèt un diplomata japonés famós per lo sauvament de miliers de judieus (probablament 6,000) de Polonha e de Lituània en 1940. D'efèct, en 1940, coma cònsol japonés de Lituània, deliurèt de miliers de visats ai judieus menaçats per leis Alemands que permetián de traversar lo territòri sovietic fins ai regions de China ocupadas per Japon. Aquò rompèt sa carriera e foguèt pas reabilitat avans sa mòrt per Japon. En revènge, foguèt reconegut coma Just entre lei Nacions per lo Memoriau de Yad va-Shem en 1985.
Vrigne-Meuse
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Vrigne-Meuse est surtout connu pour avoir été le cadre de la dernière offensive de la Première Guerre mondiale du 9 au 11 novembre 1918.
Vrigne-Meuse Es sustot conegut per i aver #èsser lo marc de la darrièra ofensiva de la primièra Guèrra mondiala del 9 al 11 de novembre de 1918.