cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Celle-Lévescault
Nòtas
<references group="N"/>
Tiv
Lo tiv es una lenga tivoïda parlada en Nigèria e en Cameron.
Localisacion
En Nigèria, lo tiv es parlat dins las zònas de govèrn local de Makurdi, Gwer, Gboko Kwande, Vandeikya e Katsina Ala de l'Estat de Benue, dins la zòna de govèrn local de Lafia de l'Estat de Nasarawa e dins las zònas de Wukari, Takum e Bali de l'Estat de Taraba. la lenga es tamben presenta en Cameron.
Balanhans
Balanhans (Balagnas en francés) qu'ei ua anciana comuna gascona de Bigòrra, en Lavedan, dens era arribèra de Sent Savin, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus. Despuish 1846, qu'ei incorporada a Laur e Balanhans.
Geografia
Eth ancian borg de Balanhans qu'ei ath sud de Laur, dens era arribèra deth Gave de Pau, dit locaument Gave de Lavedan, dens eth territòri dera arribèra de Sent Savin, près dera RD 921, anciana RN 21.
Toponimia
Eras fòrmas ancianas que son Balaias, en 1036, cap a 1085, en 1105, etc, Balagnas, Balanhas au sègle XIIau, Arnaldus de Balanians en 1131-1134, Baleignans en 1168, Vitale de Balayes, cap a 1180, de Balanhanis, en 1379, Balanhaas, Balanhas, en 1429, Balagnas sus era mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIIIau. Era prononciacion qu'ei [bala'ɲas].
Albèrt Dauzat qu'explica eth nom, shens certitud, per un nom latin d'òme inatestat, *Balanius, dab eth sufixe -anum. Miquèu Grosclaude qu'accèpta la proposicion de Dauzat, modificada per Jacques Boisgontier, qui pensa a un sufixe d'apertenéncia au plurau, -anos (Balanianos agros, donc eths camps de Balanius). Miquèu Grosclaude que constata lo nom latin Balanius ei inatestat e que's pòt benlhèu derivar deth nom latin (atestat) Ballius. Xavier Delamarre, meilèu que per un nom latin, qu'explica Balanhans per un nom celtic, *Balanios. Balanhans qu'èra donc segon Delamarre Balaniānon, la proprietat de *Balanios, inatestat (mes Balanos qu'ei coneishut). Segon Xavier Ravier, era fòrma Balaias que sembla correspóner ara prononciacion dera epòca : supression de -n- intervocalica quitament quand èra palatalizada (-nh-); qu'en demorè ua traça qui permetó eth restabliment dera nasala dentala.
Istòria
Balanhans qu'èra ua comunautat diferenta de Laur, qu'èra deth país e senescaucia de Bigòrra, en Lavedan, dens era arribèra de Sent Savin. Que ho deth canton de Sent Savin en 1790, puish d'Argelèrs de Gasòst en 1801. thumb|300px|left|Balanhans qu'èra ua parròpia annèxa au sègle XVIIIau.
En 1846, que fusionèn era comuna de Balanhans dab Laur.
Lòcs e monuments
Era glèisa de Sent Laurenç. thumb|300px|left|Interior dera glèisa.
Caps del govèrn d'Andòrra
thumb|200px|Blason d'Andòrra. Lo primièr ministre es lo cap de govèrn (Cap de Govern en catalan) d'Andòrra. Vaquí la lista de caps de govèrn d'Andorra de 1982 fins a uèi.
Villette (Meurthe e Mosèla)
Villette es una comuna francesa administrada per lo departament de Meurthe e Mosèla de la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Villette es un luòc de peuplement fòrça ancian. Possedís de divèrses luòcs archéologiques repartits sus lo sieu territòri. Aital, se tròba sépultures gallo-romaines e mérovingiennes:
En lo Diccionari topographique de l'ancian departament de la Moselle per Bouteiller se tròba:
Villette èra lo banc d'un fief e d'una justícia anautita, mièja e bassa, en movent de la Châtellenie de Longuyon (dénombrement del 2 de junh de 1681). Lo vilatge a escapat a l'estatut de las "Tèrras comunas", los sieus senhors en essent vassaux dels comtes, de contunh ducs de Bar e de Lorraine. La municipalitat de Villette a #èsser amassada a Colmey per decrèt del 9 d'abril de 1811 e erigida a nòu en municipalitat per ordonnance reiala lo 8 d'agost de 1845.
Al religiós aiçò èra un curé del doyenné de Longuyon, archidiocèse de Trèves. Barrois En movent pas, bailliage de Longuyon, de costums de St Mihiel. En 1789, la dîme i aviá pagat per las 2/3 a la Abbaye de Châtillon e 1/3 al curé de Villette.
Villette est un lieu de peuplement très ancien. Il possède plusieurs sites archéologiques répartis sur son territoire. Ainsi, on trouve des sépultures gallo-romaines et mérovingiennes:
Dans le Dictionnaire topographique de l'ancien département de la Moselle par Bouteiller on trouve:
Villette était le siège d'un fief et d'une justice haute, moyenne et basse, mouvant de la Châtellenie de Longuyon (dénombrement du 2 juin 1681). Le village a échappé au statut des "Terres communes", ses seigneurs étant vassaux des comtes, puis ducs de Bar et de Lorraine. La commune de Villette a été réunie à Colmey par décret du 9 avril 1811 et érigée à nouveau en commune par ordonnance royale le 8 août 1845.
Au religieux c'était un curé du doyenné de Longuyon, archidiocèse de Trèves. Barrois non mouvant, bailliage de Longuyon, coutumes de St Mihiel. En 1789, la dîme était payée pour les 2/3 à l'Abbaye de Châtillon et 1/3 au curé de Villette.
Aliment basic
Un aliment basic es una compausanta de l'alimentacion sens transformacion excessiva.
Isuerre
Isuerre es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Blasimont
Blasimont (Blasimon en francés) es una comuna deu Vasadés istoric, en Guiana, lingüisticament gascona, situada dens lo departament de Gironda e la region de Novèra Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Blandi Mons, en latin, au sègle X, Blandimonte (Forti Arsins abbas de ~), en latin, en 980, Blasi Mons, Blavii Mons, Blavimons, en latin, aus sègles XI-XIII, Blasii Mons, en latin, en 1311, Bladimont, au sègle XIV. Dauzat supausa que Blasimont ven d'un nom latin d'òme, Blandus, e de mons, « mont ». Bénédicte Boyrie-Fénié, a la siguda de Negre, aima mèi, pr'amor de las latinizacions medievalas, lo nom latin d'òme Blandinus, totjorn emb mont. Lo nom passèt de *Blandinmont(e) a *Bladi(n)mont(e) per dissimilacion de nasalas e de *Bladimont a *Blasimont per l'intermediari d'una fricatizacion de -d- intervocalic (*Bladimont- > *Blaðimont- > Blasimont. B. Boyrie-Fénié pensa que las fòrmas Blavii Mons e Blavimons, que venen deu Cartulari de La Seuva son de las cacografias, mes cèrcavan puslèu a suggerir una realitat fonetica, benlèu [ð], que ni d, ni z, podèvan pas representar.
Sauset (Carcin)
Sauset  (Sauzet en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Cuja
Cuja (Cuges-les-Pins en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament dei Bocas de Ròse e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Sauset (Carcin)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Alièr (Bigòrra)
Alièr (Allier en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament deus Hauts Pirenèus e la region administrativa d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Autes vilatges o quartièrs : Era Sèuva, era Serròta.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [a'lyèrr] (grafia fonetica deus autors). Las fòrmas ancianas que son : A. de Alier, cap a 1106, D-Alierr, D-Alier, Alier au sègle XII, Alier, cap a 1200-1230, De Alierrio, en latin, en 1313,De Alierio, en latin, en 1342, Alier en 1429, ''Alier. - Sanctus Petrus de Lierio en 1760, Allier'' (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII).
Segon Negre, Alièr que vien deu nom de persona Allier, eth-medish deu romanic (sic) Hilarius. Segon R. Aymard, los dus que son possibles, lo resultat que seré un nom de persona Allier pas sufixat.
Segon Miquèu Grosclaude, dab ua finala -arius, -r qu'auré despareishut e s'ei conservat; certanas grafias que contienen ua rr dobla. Lo nom qu'ei escur, probablament prelatin. Alièr, deu radicau escur, qu'apartién probablament a la seria deus toponimes gascons hòrt ancians en -r finau sensible estudiats per Xavier Ravier (Mélanges Michelena 1985 p. 741).
Cf. Alins < basco ilin (haria) e sufixe -tze (Joan Coromines).
Lòcs e monuments
thumb|250px|left|Lo lauader.
Chalaines
Chalaines es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Nibelle
Nibelle es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Geografia
thumb|left|Lo bòsc de Orléans a Nibelle Nibelle a situat en lisière de la bòsc de Orléans, a 19 km al sud de Pithiviers, 42 km al nòrd-es de Orléans e 101 km al sud de París. Amb una superficie de 27,18 km², se classifica al 430 reng dels 1,842 comunas de la region Centri.
Suls 2,700 ectaras de la municipalitat, 1,145 se situan en lo bòsc domaniale de Orléans e compòrtan divèrses étangs.
thumb|left|La forêt d'Orléans à Nibelle Nibelle est situé en lisière de la forêt d'Orléans, à 19 km au sud de Pithiviers, 42 km au nord-est d'Orléans et 101 km au sud de Paris. Avec une superficie de 27,18 km², elle se classe au 430 rang des 1,842 communes de la région Centre.
Sur les 2,700 hectares de la commune, 1,145 se situent dans la forêt domaniale d'Orléans et comportent plusieurs étangs.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
L'existéncia de potiers a Nibelle a testificat dempuèi 1285. A, lo vilatge a conegut per la siá produccion de fiulets dins tèrra coduda. Divèrses milièrs d'estèlas, en datant de 1560-1570, an #èsser descobèrts en lo moment de la demolicion d'un ostal de la. Qualqu'uns an conservat al Musèu istoric e archéologique del Orléanais.
L'existence de potiers à Nibelle est attestée depuis 1285. Au, le village est connu pour sa production de sifflets en terre cuite. Plusieurs milliers de fragments, datant de 1560-1570, ont été découverts lors de la démolition d'une maison du. Certains sont conservés au Musée historique et archéologique de l'Orléanais.
Villegusien-le-Lac
Villegusien-le-Lac es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Eject
Eject es una cançon de Goulamas'k :
Ejecte-moi tous ces élus que les industriels ont corrompus. Ejecte-moi tous ces derniers, ceux qui ne pensent que monnaie. Ejecte-moi tous ces rapaces qui veulent penser à ta place. Et continue ton marathon, crache sur les, zob religion. Zob religion !
No me quiero el dinero de la World Compañia, No me quiero este dinero mas. No me quiero el paraiso del dinero de decadencia, No me quiero este infierno más. Ho red-ject Ho red-ject
No me toques los cojones, no me toques los cojones. No me toques los cojones más. No me los toques.
Cette société-là nous ennuie, elle ne juge que nos apparences, Cette société-là nous pourrit, elle ne voit que nos différences, Nous ne rentrons pas dans ce moule, vos idées ne nous plaisent pas. On continue de sortir de la foule, pour changer la tête de tous les états. France, tu commences à puer avec tes fachos haut-placés Ta morale moyenâgeuse et tes idées religieuses.
Balicòt
Lo balicòt o lo baseli (var. baselic), l'aufabrega o l'alfasega (en latin Ocimum basilicum) es una planta annala de la familha Lamiaceae, cultivada coma planta aromatica e condiment. Dintra dins la recepta provençala de la "sopa al písto".
Illa de Baffin
right|thumb|300px|Còsta de l'Illa de Baffin L'Illa de Baffin (Inuktitut: ᕿᑭᖅᑖᓗᒃ, Qikiqtaaluk, es una de las illas de l'Archipèla Artic Canadian, dins lo territòri de Nunavut. Es la pus granda illa de Canadà e la cinquena al mond, amb una superfícia de . La populacion èra de 11,000 abitants en 2004. Foguèt nomenada del nom de l'explorator britanic William Baffin. L'illa èra ja coneguda pels Vikings coma Helluland.
Geografia
La capitala de Nunavut, Iqaluit, es localizada sus la còsta sud. Fins a 1987, la vila partejava lo nom de Frobisher Bay amb la baia del meteis nom ont es localizada.
Al sud se trapa l'Estrech d'Hudson e Quebèc sul continent. A l'èst se tròban l'Estrech de Davis e la Baia de Baffin e enfin Groenlàndia. A l'oèst e al nòrd, lo Bacin de Foxe, lo Golf de Boothia e l'Estrech de Lancaster desseparan l'Illa de Baffin de la rèsta de l'archipèla.
Sus l'illa se tròba una region montanhosa que son truc pus naut es la Tèsta Blanca (2146 m). Un autre somal de senhalar es lo Mont Asgard (2011 m) qu'es situat dins lo Pargue Nacional d'Auyuittuq.
Cobon
Cobon (Coubon en francés) z-es una comuna velaiesa situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Geografia
Traversada per la Loire, Cobon se situa tanben a qualques quilomètres del Lo Puèi de Velai e de de Chormas-Charensac.
Traversée par la Loire, Cobon se situe aussi à quelques kilomètres du Lo Puèi de Velai et de Brives-Charensac.
Istòria
En 1980, a #aver luòc la granda creguda de la Loire, #qu'a fach uèch mòrts e a marcat las consciéncias del pòble. En lo moment de la darrièra enregistra archéologique en avent debanat pendent lo mes de julhet 2010 a l'escasença de la réfection de la rota de la Darne, de las ossements umans pas identificats an èsser trobats jol anciana cauçada.
En 1980, a eu lieu la grande crue de la Loire, qui a fait huit morts et a marqué les consciences du village. Lors de la dernière fouille archéologique ayant eu lieu durant le mois de juillet 2010 à l'occasion de la réfection de la route de la Darne, des ossements humains non identifiés ont été retrouvés sous l'ancienne chaussée.
Imanol Arias
Manuel María Arias Domínguez (Riaño, León lo 26 d'abril de 1956) es un actor espanhòl conegut coma Imanol Arias. Après una enfància en País Basc, arribèt a Madrid e comencèt de seguir de corses al Centre Dramatic Nacional espanhòl. Faguèt sos debuts al cinèma amb La Corea (Pedro Olea, 1976). Quatre annadas mai tard, joguèt lo ròtle del protagonista en Cecilia (Humberto Solás, 1980). En 1982 trabalhèt amb Pedro Almodóvar e Antonio Banderas en Laberinto de pasiones. Dempuèi, joguèt a la television, al cinèma e al teatre dins força registres diferents. Virèt de filmes amb de realizators prestigiós coma Jaime Chávarri, Imanol Uribe, Vicente Aranda o Pedro Almodóvar. Recebèt fòrça prèmis per son trabalh.
Rabanales
Rabanales es un municipi de la província espanhòla de Zamora dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Ventosa de la Cuesta
Ventosa de la Cuesta es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Volmerange-lès-Boulay
Geografia
Volmerange-lès-Boulay Se situa a 35 km a l'èst de Mètz.
Volmerange-lès-Boulay se situe à 35 km à l'est de Metz.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sant Geli dau Fesc
Sant Geli dau Fesc (Saint-Gély-du-Fesc en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : S. Guidium... in valle Flaviana en 954-982, in Fisco en 1114, villa S. Egidii de Valle Flaviana en 1158, de Fisco en 1158-1178, lo mas de Saingil, au sègle XII (identificacion mausegura), de S. Egidio de Fisco, sense data [al sègle XII ?], parrochia S. Egidii de Fisco en 1204-1230, apud S. Egidium en 1222, de S. Egidio, de S. Egidio de Fisco en 1245, S. Egidii de Fisco en 1247, S. Egidii al Fesc en 1257, parrochie S. Gilii de Fisco en 1293, in Fisco en 1302, prior S. Egidii de Fisco en 1331, 1392, S. Egidii del Feysc en 1520, S. Egidii de Fisco en 1529, 1550, S. Aegidii de Fisco en 1536, St-Gelly en 1621, S. Viles [legir : Gilles] e Gilly en 1622, St Gelly en 1648, St Giles du Fesc en 1668-69, St Gilles du Fesc, St Gely du Fesc en 1740-60, St Gely du Fesq en 1770-71 (mapa de Cassini), St Gelly en 1771.
Segon Dauzat, Sent Geli ven dau nom grèc de Ægidius, ermita provençau dau sègle VII ; segon Hamlin, l'evolucion Ægidius > Geli a supausat l'aferèsi de la vocala iniciala e una dissimilacion -[dž]-[dž]- > -[dž]-[l]-. Per Fesc, lo sens ordinari dau resultat dau latin fiscum es de « proprietat dau rei, de la Glèisa », mas aicí lo sens regionau sembla d'èsser « pòste de conta-ròtle, peatge », normalament sus los grands camins o abans d'arribar aus luòcs mai importants.
Avenc d'Ornhac
right|thumb|250px|La sala superiora right|thumb|250px|La segonda sala roja L'avenc d'Ornhac, en Bas Vivarés, alh sud delh plan calcari de las gòrjas d'Ardecha, es un daus pus importants d'Euròpa.
Descripcion
La prumièira sala mesura de lòng per una larjor de  e una nautor de, siá una superfícia d'aperaquí. Nauta de 17 m a, lònja de e larja de , la sala superiora possedís d'estalagmitas espectaclosas. Las pus gròssas, alh centre, mòstran d'excrescéncias que lhors balhan l'aspècte de pinhas. An pas pogut, a causa de la nautor de la vòuta, se soudar a las estalactitas per formar de colomnas, mas son vengudas pus espessas a la basa, atenhant tot còp un diamètre fòrça grand. D'autras, pus recentas e pus greulas, en forma de plats apilats, las sobremontan. Alh contorn de la sala se remarcan de colomnetas freulas. D'unas an atengut una nautor importanta; d'unas en baioneta, d'autras fòrça dreitas. Dinc la Sala delh Caòs, encombrada de concrecions tombadas de la sala superiora, de magnificas drapariás de coloracions variadas s'eschapan d'una fendilha de la vòuta. Alh nivèu delh mirador de la prumièra sala roja, las aigas d'infiltracion enriquidas en carbonat de calci per la traversada delh jaç calcari, an permés a las concrecions de se multiplicar. Près, lo potz interior pus prigond de l'avenc condutz a una sala rebonduda aumens.
Istoric
Avans 1935, los vilatgeses, chaçaires e pastres locaus, coneissián l'existéncia d'un cròs près d'Ornhac. En agost de 1935, alh cors d'una exploracion sistematica de las baumas situadas alh sud de las gòrjas d'Ardecha, una còla d'espeleològs dirigida per Robert de Joly arribèt dinc lo vilatge. Menats a l'entrada delh cròs per los vilatgeses, los cinc espeleològs franquiguèron la verticala de delh potz d'entrada emb l'ajuda d'eschalas de còrda en tot descubrir de salas gigantescas e de fòrça divèrsas formacions cristallinas. L'avenc seguèt ubèrt alh public en 1939, puèi barrat durant la Segonda Guèrra mondiala, e tornar ubèrt en 1946. En 1965, s'installèt un ascensor que descend a la prumièira sala e lo Club d'espeleologia de las gòrjas d'Ardecha (CSGA) descubriguèt près de de novèus malhums. En 1988, se creèt lo Musèu de la Preïstòria (que chambiarà de nom per Ciutat de la Preïstòria).
La visita
Emb près de de galariás e 140,000 visitaires annaus, l'avenc venguèt  en 2004 emb tres autres sites: lo mont Venturi, lo pònt de Gard e la punta de Raz. La partida que pòt èstre visitada es compausada de tres salas accessiblas alh public. La sala, situada a de prigondor, mesura  de long,  de larg e  de naut; deu son nom a l'espeleològ que descubriguèt l'avenc; son urna funerària es plaçada dinc aquela sala gigantesca; en intrant dinc aquela sala per lo tunèl artificiau creat en 1938, se pòt veire l'obertura per la quala Robert de Joly e sa còla d'espeleològs intrèron dinc la bauma; se i pòt veire un manequin representant Robert de Joly dinc la davalada dinc aquel potz; dejós d'aquel darrièr òm tròba una colada deguda a las chasudas delh potz; aquel molon se compausa de còdols, de tèrra, de fuèlhas e de rèstas d'animaus (de crans son visibles alh moment de la visita); aquel molon es degut sobretot a de chasudas accidentalas d'animaus; los cerchaires i an trobat d'esqueletas de rèns e de bisonts. La sala se formèt fa aperaquí ; l'avenc s'es chavat alh fiu de las annadas sobre lo lièit d'un ancian riu sosterranh uèi desaparegut; per aquò totas las salas visitablas son plan connectadas. La visita delh grand public s'achaba dins la sala roja, a de prigondor, emb un espectacle de son e de lutz compausat per Yann e Guilhèm Cléophas.
Courtesoult-et-Gatey
Courtesoult-et-Gatey es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Rosteig
Rosteig en alemannisch (Rosteig en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region del Grand Èst.
Serriera
Serriera es una comuna corsa, situada dins lo departament de Corsega del Sud e la region de Corsega.
Geografia
thumb|upright=2.4|center|Littoral de la municipalitat amb la plaja de Bussaglia
thumb|upright=2.4|center|Littoral de la commune avec la plage de Bussaglia
Luòcs e monuments
vinheta|Platja de Bussaglia, Serriera
Bourmont
Bourmont pòt essèr:
Saint-Rieul
Sant-Rieg en breton ( Saint-Rieul en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Autorota A7
L’autorota A7 (tanben Autorota dau Soleu; var. Autorota del Solelh; Autorota deu Sorelh ) es un' autorota que perlonga l'autorota A6 al nivèl de Lion e qu'arriba a Marselha. Mesura.
Dins la nomenclatura europèa es la E15 (de Lion a Aurenja), E80 (de Selon de Provença a Còdous, A7/A8) e E714 (d’Aurenja a Marselha).
Es gerida principalament per la societat Autoroutes du Sud de la France (ASF). Radio Trafic FM (107.7 FM) fonciona sus l'A7 sector ASF.
Hoplias
Lo genre Hoplias regropa mantuna espècias de peisses americans de la familha dels Erythrinidae.
Jaraba
Jaraba es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Tren cap a las nublas
thumb|180px|left|Tren de cap a la nublasthumb|180px|Viaducte de la PolvorillaEn Argentina, dens la Província de Salta, lo Tren cap a las nublas (Tren a las nubes o Tren de las nubes en castelhan) qu'ei en vertat la linha C-14 de la companhia Ferrocarril General Belgrano qui junta la ciutat de Salta dab la gara de La Polvorilla dens lacordilhèra deus Andes a mei de 4 200 m d'altitud.
Qu'ei ua de las atraccions toristicas màger de la província e lo son viaducte de La Polvorilla qu'ei hèra famós.
Grand Forks
Grand Forks es una ciutat de l'estat american de Dakota del Nòrd. Sa populacion èra estimada a 52,838 abitants, en 2010. Sa superfícia totala es.
Taraudet de Flassan
vinheta|Lo [[Sant Empèri Roman Germanic|Sant Empèri, inclusent Provença, en 1356.]] Taraudet de Flassan, de còps Tarauder, Flassans (en grafias classica e mistralenca ; fl. ? - pauc après 1354), èra un trobador, poèta, cavalier e gentilòme provençau dau sègle XIV nascut a Flassan. Es coneguda per son òbra Lous ensegnamens per s'y gardar contra las tracyons d'Amour (nom òc ancian), dont lo senhor Folques de Pòntevès es estat tant encantat que li a balhat au poèta una porcion de la tèrra de Flassan; e tanben per sei Remontranças per l'emperaire Carles IV dau Sant Empèri.
Biografia
Taraudet nascut a Flassan, vilatjòt de Provença dins la diocèsi de Frejús e lo bailatge de Brinhòla.
Segon Cèsar de Nòstra Dama, 1614
Traduccion de L'istòria e cronica de Provença, per Cèsar de Nòstra Dama (veire fr:César de Nostredame), 1614:
"Taraudet de Flassan foguèt Senhor de Flassan bon poèta provençau, se sabentament escrivant, que per lo mejan de son excellenta poesia, aguèt l'accès deis mai elevats Gentilsòmes dau país, & se joguèt tan plan son ròtle, qu'après aver ganhat una soma granda d'argent (sa ritme essent ennaut prèmi) crompèt un canton de la jurisdiccion de Flassan, d'un deis Senhors dau luòc nommat Folquet de Pontévés jove Gentilòme, prenent un tant singular plaser a la poesia qu'eu non en recebut autre pagament de Taraudet qu'un tractat entitolat Lous ensegnamens per s'y gardar contra las tracyons d'Amour. Contract pasmens, segon l'opinion dau Monge deis Isclas d'Aur, tròp mai profechós per lo vendeire que per lo crompaire, esperat l'obratge, que valiá un tresaur inestimable, se Folquet aguèt sauput de ponch ne ponch enseguir leis ensenhaments que tractava : mas practiquèt tan mau aquela doctrina, que foguèt enganat d'una Domaisèla de Provença : coma parierament foguèt Taraudet desesperadament amorós d'una gentilafemna de l'ostau deis Rogiers, sòrre dau Vescomte de Torèna, qu'o enganèt, & se trufèt d'eu : tant que ni lo mèstre, ni l'escolan tirèron pas cap de profièch d'aquela leiçon. Tanben teniá Taraudet mai dau Cavalier que de poèta, & dau valent que de letrat, qué qu'eu bota saberut. Perque de son temps s'acompanhèt de quauques Cavaliers Provençaus (non en pichon nombre) per expulsar d'unes mostres & tirans crudèus & intolerables, que fasián una infinitat de maus e de degalhs a tota faiçon de gents, contra lei quaus esplechèt de meravilhós faches d'armas, mai o mens l'an tres cents cinquanta cinc, qu'aqueu Poèta, coma personatge que parlava fòrça plan en vulgar & en Latin, foguèt emplegat & comés per Loís & Joana, a far una remostranca Latina en la preséncia de Carles IV. de nom Emperador deis romans, filhs dau Rei de Boèmia, alara que passèt a tot son exercici en Provença : sus aqueu, que contra tota rason & deure aviá obligat lei Prelats & lei Gentilsòmes dau país a li prestar omenatge de la Comtat de Provença, Forcauquier & Piemont contra lo grat e l'intencion de Joana e Loís : lei davanciers de lei quaus de tot temps i avián agut & possedit lei dreches imperiaus : remostranca que portèt granda estima, & una fòrça bona & plan-onorabla recompensa au Cavalier Poèta, lo quau pauc de temps defuntèt, comolat de mejans, d'onors & de lausenjas immortalas."<!--
FR (de l'original, retranscrich en ortografia modèrna francesa): "Taraudet de Flassans fut Seigneur de Flassans bon poète provençal, si doctement escrivant, que par le moyen de son excellente poésie, il eut l'accès des plus elevés Gentilshommes du pays, & si joua si bien son rôle, qu'après avoir gagné une grande somme d'argent (sa rhythme étant en haut prix) il acheta un canton de la jurisdiction de Flassans, d'un des Seigneurs du lieu nommé Fouquet de Pontévés jeune Gentilhomme, prenent un tant singulier plaisir à la poésie qu'il n'en reçu autre paiement de Taraudet qu'un traité intitulé Lous ensegnamens per s'y gardar contra las tracyons d'Amour. Contract toutefois, selon l'opinion du Monge des Isles d'or, trop plus profitable pour le vendeur que pour l'acheteur, attendu l'ouvrage, qui valait un trésor inestimable, si Fouquet eut su de point en point ensuivre les enseignements qu'il traitait : mais il pratiqua si mal cette doctrine, qu'il fut trompé d'une Demoiselle de Provence : comme pareillement fut Taraudet désespérément amoureux d'une gentillefemme de la maison des Rogers, sœur du Vicomte de Turenne, qui le trompa, & se moqua de lui : tellement que ni le maître, ni l'écolier ne tirèrent aucun profit de cette leçon. Aussi tenait Taraudet plus du Chevalier que du poète, & du vaillant que du lettré, quoi qu'il fût docte. Car de son temps il s'accompagna de quelques Chevaliers Provençaux (non en petit nombre) pour déchasser certains monstres & tyrans cruels & intolérables, qui faisaient une infinité de maux et de ravages à toute manière de gens, contre lesquels il exploita de merveilleux faits d'armes, environ l'an trois cents cinquante-cinq, que ce Poète, comme personnage qui parlait fort bien en vulgaire & en Latin, fut employé & commis par Louis & Jeanne, à faire une remontrance Latine en la présence de Charles IV. du nom Empereur des Romains, fils du Roi de Bohême, lors qu'il passa à tout son exercice en Provence : sur ce, que contre toute raison & devoir il avait contraint les Prélats & les Gentilshommes du pays à lui prêter hommage de la Comté de Provence, Forcalquier & Piedmont contre le gré et l'intention de Jeanne et Louis : les devanciers desquels de tout temps y avaient eu & possédé les droits impériaux : remontrance qui apporta grande estime, & une fort bonne & très-honorable récompense au Chevalier Poète, lequel peu de temps décéda, comblé de moyens, d'honneurs & de louanges immortelles."
-->
Segon Loís Moreri, 1759
Traduccion de Le grand dictionnaire historique, per Loís Moreri (veire fr:Loís Moreri), 1759:
"FLASSAN (Tarauder de) poèta provençal, èra natiu de Flassan, vilatjòt de Provença dins la diocèsi de Frejús e lo bailatge de Brinhòla. Aqueu poèta aviá fòrça esperit, & obtenguèt de Folques de Pòntevès, una porcion de la tèrra de Flassan, per un poèma entitolat, Lous ensegnamens per s'y gardar contra las tracyons d'Amour. Lo monge, dich lo Monge deis Isclas d'Aur, assegura qu'aqueu obratge valiá infinidament ; mas que foguèt inutil au poèta & au que lo crompava, perque foguèron tots dos enganats. Taraudet viviá en 1354. La reina Joana I l'empleguèt per far de remostranças a l'emperaire Carles IV que passava en Provença, & se n'aquitèt plan-plan."
Segon l'abat Ladvocat, 1765
Traduccion dau Nouveau dictionnaire historique-portatif, per l'abat Joan Baptista Ladvocat (veire fr:Jean-Baptiste Ladvocat, 1765:
"FLASSANS, (Taraudet de) gentilòme & poèta provençau, èra natiu de Flassan, vilatjòt de Provença dins la diocèsi de Frejús, & dins lo Bailatge de Brinhòla, & viviá en 1354. Foguèt metre a profièch lo talent qu'aviá per la Poesia; tractèt d'un canton de la senhoriá de Flassan ambé Folques de Pòntevès, jove Gentilòme qu'aimava passionadament los vèrses, & que ne fasiá eu meteis pro plan. Pòntevès s'acontentèt per lo prèmi dont èran convenguts, d'un Poèma de Taraudet, entitolat : Ensenhaments per evitar las traïsons d'amor. Marchat, diguèt lo Monge deis Isclas d'Aur, qu'èra tot a l'avantatge dau vendeire, perque la pèça èra d'un prèmi inestimable. Pasmens o la recèpta èra pas tan bona, o ni l'un ni l'autre aguèt pas lo secrèt de se'n servir, Pòntevès foguèt traït per una Domaisèla que se nomma pas ponch, & Taraudet o foguèt per una sòrre dau Vescomte de Torèna."
Segon Pèire Larossa, 1875
Traduccion dau Grand Diccionari universau dau sègle XIX, per Pèire Larossa, 1875:
"TARAUDET dich Flassans, trobador dau sègle XIV nascut a Flassan, près de Frejús. Aviá compausat un poèma entitolat : Lous ensegnamens per s'y gardar contra las tracyons d'Amour, dont Folques de Pòntevès foguèt tant encantat que balhèt au poèta la tèrra pichona de Flassan, sus la quala èra nascut. Taraudet foguèt tanben cargat per Joana de Nàpols de compausar las Remostranças per l'emperaire Carles IV, pendent lo passatge d'aqueu prince en Provença. Nòstra Dama diguèt que se n'aquitèt plan-plan."
Nòtas
<references group=N/>
Félix Gray
Félix Gray, nascut Félix Boutboul lo 28 de junh de 1956 a Tunis (Tunisia), es un cantaire franco-tunisian francofòn eissit d'una familha josieva. Es tanben autor e compositor. S'es fach conéisser ambe la cançon La Gitane que foguèt un gròs succès en 1988 en França (n°3), puèi aurà encara quatre autres tubes en 1990 e 1991 ambe tròcis cantats en duò ambe Didier Barbelivien, en particular À toutes les filles e Il faut laisser le temps au temps que foguèron quitament n°1.
Rábano de Aliste
Rábano de Aliste es un municipi de la província espanhòla de Zamora dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Itti-Marduk-balatu
Itti-Marduk-balatu foguèt lo segond rèi de la Segonda dinastia d'Isin. Succediguèt a Marduk-kabit-ahheshu e reinèt vèrs 1140-1133 aC. Foguèt lo premier rèi d'aquela dinastia que se declarèt eretier dei rèis kasitas de Babilònia. D'autra part, es possible que s'emparèt de la vila durant son rèine. Son successor foguèt Ninurta-nadin-shumi.
Ioroba
Lo ioroba (o yoruba) es una lenga ioroboïda parlada en Nigèria, en Benin e en Tògo.
Localisacion
Lo ioroba es parlat dins la mai granda part dels Estats nigèrians de Kwara, Lagos, Osun, Oyo, Ogun e Ondo.
Escritura
L'alfabet ioroba de Nigèria es :
Viana de Cega
Viana de Cega es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Coulandon
Coulandon es una comuna francofona, situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sent Aitòre
Sent Aitòre (Saint-Adjutory en francés) es una comuna de Charanta occitana, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Acipenseriformes
Los acipenserifòrmes son un òrdre d'Actinopterygii primitius que comprenon l'esturjon e mai qualques espècias desaparegudas.
Didier Barbelivien
right|200px|thumb|Didier Barbelivien en 2012 Didier Barbelivien, nascut lo 10 de març de 1954 a París (França), es un cantaire francés, mas sustot un autor e compositor apreciat, qu'a escrich de nombrosas cançons popularas per fòrça artistas francofòns coma Michel Sardou, Johnny Hallyday, Dalida, Mireille Mathieu, Michèle Torr, Hervé Vilard e Patricia Kaas, quitament tanben per Jean-Pierre François, Julien Clerc, Demis Roussos, Elsa o encara Céline Dion.
Coma cantaire, sas cançons las mai conegudas son los tubes Elle en 1980 e Elsa en 1982, ambe un pic de popularitat a la debuta de las annadas 1990 ambe dos tròces n°1 en França, À toutes les filles (en 1990, títol cantat en duò ambe Félix Gray) e Il faut laisser le temps au temps (sortit en 45 torns a la fin de 1990, n°1 tanben a la debuta de 1991), o encara Les mariés de Vendée (en duò amb sa companha Anaïs, n°2 fin 1992).
Andrest
Andrest (en francés tanplan com en occitan) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra situada dens lo departament deus Hauts Pirenèus e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Sauç
Sauç (Saux en francés) es una anciana comuna probablament carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Dempuèi lo 1èr de genièr de 2019, es comuna delegada de la comuna novèla de Pòrta de Carcin.
Andrest
Toponimia
La prononciacion qu'ei [ann'dréch] (grafia fonetica deus autors). Las fòrmas ancianas que son : Andrest, au sègle XII, Andrest, cap a 1200-1230 Andrest en 1237, Andrest en 1281, Andresten 1285, Andrest en 1429, Andrest (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII). Segon Rohlfs (referéncia hornida per R. Aymard), Andrest que vien deu nom gallic d'òmi Andus. Segon Miquèu Grosclaude, lo sufixe -est qu'ei prelatin, probablament aquitan. Lo radicau qu'ei probablament un nom de persona, lo gallic Andus, o Andere, aparentat au basco andere (esposa, dauna), o lo petit nom crestian Andreas; pr'amor deu sufixe prelatin, lo nom aquitan Andere que sembla mei probable.
Terondèls
Terondèls (Thérondels en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Sauç
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Terondèls
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Andrest
Tronhan (nom supausat)
Ancian vilatge que la populacion estó transferida en la clauson d'Andrest en 1303. Las fòrmas ancianas que son : Trugna (non datada), Trulha (copia d'un títol de 1272) e, mei interessanta, Truhian (copia d'un títol de 1320). Segon Xavier Ravier, que i agó sovent en Bigòrra supression de -n- intervocalica quitament quand èra palatalizada (-nh-); l'etime que seré Tironianu o a la rigor Trunnianu (derivat sufixat de Trinnius). Que demorè ua traça de nasalitat qui permetó dens quauques cas, com ací, lo restabliment de la nasala dentala.
Terondèls
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
David Livingstone
thumbnail|David Livingstone. David Livingstone (Glasgow, Escòcia, 19 de març de 1813 - 1 de mai de 1873), foguèt un important explorator e missionari escocés.
En 1844 se maridèt amb Mary Moffat, que durant qualques ans demorèt amb lo sieu marit en Africa abans de tornar en Anglatèrra amb los sieus filhs.
Descobèrta de las cascadas Victòria
Après recórrer durant uèch ans la region en fasent la siá activitat missionària, anèt dins lo desèrt de Kalahari e descobriguèt lo lac Ngami (1849) e Zambèzi. Entre los ans 1852 e 1856 entreprenguèt un viatge de l'Ocean Atlantic fins a l'Ocean Indian en descobrint las cascadas de Zambèzi (1855), batejadas amb lo nom de cascadas Victòria en onor de la reina d'Anglatèrra. David Livingstone se prepausèt de dobrir de rotas en Africa per facilitar lo prètzfach missionari e l'activitat comerciala, en considerant l'importància de la navegabilitat de Zambèzi. Viatgèt en Anglatèrra per cercar d'assistents per lo sieu projècte e per editar un libre sus las siás expedicions, al temps que demissionava de la societat missionària que n'aviá fach partida fins alavetz.
Expedicion al riu Zambèzi
Entre 1858 e 1863 explorèt prigondament la zòna compresa entre lo lac Nyassa e Zambèzi, mas descobriguèt que fins als rapids de Karabasa lo riu èra absoludament pas navegable, a causa d'una sèria de cascadas e rapids qu'en l'exploracion aviá ja fracassat en un viatge anterior. L'expedicion resultèt un fracàs e en ela moriguèron la majoritat dels amics de Livingstone, entre eles lo sieu fraire Charles e la siá molhèr Mary, que moriguèt lo jorn 29 d'abril de 1863 de disenteria. Quand tornèron en Anglatèrra en 1864 de l'expedicion al Zambèzi, foguèt durament criticat pels jornalistas, la que causa provoquèt que Livingstone aguès de grandas dificultats per aténher de sòus per contunhar las expedicions en Africa.
Fonts de Nil
Esquèrra|thumbnail|David Livingstone, Frederick Havill. En març de 1866 tornèt en Africa per contunhar la siá expedicion. Aquela nòva expedicion partiguèt de l'illa de Zanzibar - qu'aperten actualament a Tanzania - per s'endintrar de contunh dins lo continent african ont descobriguèt los lacs de Bangwuelu e Moero e lo riu Lualaba, que foguèt a tòrt identificat per Livingstone coma Nil, mentre qu'es en fach un afluent de Còngo. Se va posteriorament seguir cap a las ribièras del lac Tanganyika.
Doctor Livingstone, I presume
A comptar d'alavetz e durant divèrses ans se sabèt pas res d'el, que causa lo jornal New York Herald organizèt per el una expedicion d'ajuda que foguèt fisada a Henry Morton Stanley, que, en 1871, atenguèt trobar David Livingstone a las còstas del lac, dins la vila de Ujiji. En aquela amassada Stanley prononcièt la siá famosa frasa:. Totes dos decidiguèron d'explorar amassa Tanganyika, fins qu'un an prenguèron après dos camins diferents.
Malautiá e mòrt
Livingstone contunhèt las siás exploracions fins que moriguèt lo 1èr de mai de 1873 a causa d'una malària e d'una emorragia intèrna produsida per una obstruccion intestinala. Lo sieu cadavre foguèt transportat en Anglatèrra e enterrat a l'abadiá de Westminster mas ditz la legenda que lo sieu còr foguèt enterrat en Africa, abans de transportar lo cadavre.
Emil Hácha
Emil Hácha (1872-1945) avocat e òme politic foguèt President de Checoslovaquia entre 1938 e l'invasion del país per tròpas d'Alemanha nazi.
Koshanosassanidas
Los Koshanosassanidas son una dinastia que règnet sus un reialme vassal de l'Empèri sassanida en Afganistan, especialament en Bactriana, vèrs 230 a 365. Son subretot atestats per l'emission de monedas.
Nom e Origina
Dispareguèsson en 365, amb la conquista de Bactriana e Gandhara per los kidaritas.
Coulombiers
Coulombiers pòt èsser:
Marcé
Marcé es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Informacions sus Marcé publicat entre 1874 e 1878 per Célestin Pòrt (archiviste del Maine e Loire) en lo sieu libre : "Diccionari istoric, géographique e biographique de Maine-e-Loire".
Populacion : -217 fuòcs, 980 abitants l'an 1720 (un fuòc = una familha) -260 fuòcs l'an 1788 -1118 abitants l'an 1790 -1094 abitants l'an 1831 -1091 abitants l'an 1841 -1067 abitants l'an 1851 -1047 abitants l'an 1861 -1019 abitants l'an 1866 -937 abitants l'an 1872 (gaireben 900 abitants uèi)
S'enten a parlar de la Parochia (parròquia) de Marcé en 1142, e de Marceium en 1269.
Comuna amb escòla de gojats, dins l'ostal de la Suardière, aquerida lo 27 de julhet de 1844.
Escòla de filhas dins un ostal aquerit lo 9 de març de 1862.
Nef lambrissée, La cœur solament voûté en pèira (XIVe sègle) amb doas capèlas de la Vèrge e de Sant Gilles (XVIe sègle), aquela darrièra engalanada de las siás croses de consécration. S'i consagra las estatuas de Sant Sébastien e de la Vèrge, en provenent de la abbaye de Chaloché (situat darrièr de l'aeropòrt sus la municipalitat de Chaumont), aital coma los reliques de Sant André, #que n'aguèron aportat, amb lo sieu châsse de sòus, per decrèt del departament del 2 de febrièr de 1791 malgrat las reclamacions de las paroissiens de Chaumont d'Anjau. S'agissiá sustot de s'apropriar la fièra importanta #que s'i aviá a la abbaye lo jorn de la fèsta.
Lo Presbytère ocupa l'anciana curació, reconstruite en 1778-1779, venduda nationalement lo 14 messidor an IV (2 de julhet 1796) e rachetée per la municipalitat l'an 1819.
Lo cimentière, al centre e dins la principala carrièra del bourg (actual luòc Barbel), al cuic del camin de la Capèla-Santa-Laud, fins en 1812, a #èsser transferit sus un terren aquerit lo 3 de genièr de 1813.
Se soslinha coma cromlech celtique lo entassement d'una dotzena de gròssas pèiras près de la métairie de Rocherieux ; mas cap de dolmen existís pas, malgrat tota indicacion contrària, sul territòri.
Existéncia inexpliquée d'ancianas retranchements als Blats e als Fossés (remparts de tèrra, @dénommer Fossés dels Romains).
Cap de títol trobat sus l' origina del bastiment de la glèisa, #que datan sens dobte del XIIe sègle.
Lo fief apareis aver-i fach partida al XVIIIe sègle e dempuèi de longs ans del comtat de Durtal.
Se vei residir sus la parròquia dempuèi los primièrs ans del XVIIe sègle de nombrosas familhas de potiers, aquelas de las Taveau, de las Roger, de las Nouchet, de las Chevaliers e de las Godin.
Un sol gentilhomme l'an 1789.
La guarda nacionala l'an 1790 i aviá comandat per Charles-Jean cosèt de la Brideraie (lo castèl de la Brideraie se tròba sus la rota #que va cap al bòsc de Chambier), #que #morir lo 21 de mai a Angieus pendent las operacions electoralas.
Population : -217 feux, 980 habitants en 1720 (un feu = une famille) -260 feux en 1788 -1118 habitants en 1790 -1094 habitants en 1831 -1091 habitants en 1841 -1067 habitants en 1851 -1047 habitants en 1861 -1019 habitants en 1866 -937 habitants en 1872 (presque 900 habitants aujourd’hui)
On entend parler de la Parochia (paroisse) de Marcé en 1142, et de Marceium en 1269.
Mairie avec école de garçons, dans la maison de la Suardière, acquise le 27 juillet 1844.
École de filles dans une maison acquise le 9 mars 1862.
L’Église dédiée à Saint Martin de Tours :
Nef lambrissée, le cœur seulement voûté en pierre (XIVe siècle) avec deux chapelles de la Vierge et de Saint Gilles (XVIe siècle), cette dernière parée de ses croix de consécration. On y consacre les statues de Saint Sébastien et de la Vierge, provenant de l’abbaye de Chaloché (situé derrière l’aéroport sur la commune de Chaumont), ainsi que les reliques de Saint André, qui en furent apportées, avec leur châsse d’argent, par arrêté du département du 2 février 1791 malgré les réclamations des paroissiens de Chaumont d’Anjou. Il s’agissait surtout de s’approprier la foire importante qui s’y tenait à l’abbaye le jour de la fête.
Le cimentière, au centre et dans la principale rue du bourg (actuelle place Barbel), à l’angle du chemin de la Chapelle-Saint-Laud, jusqu’en 1812, a été transféré sur un terrain acquis le 3 janvier 1813.
On signale comme cromlech celtique l’entassement d’une douzaine de grosses pierres près de la métairie de Rocherieux ; mais nul dolmen n’existe, malgré toute indication contraire, sur le territoire.
Existence inexpliquée d’antiques retranchements aux Blés et aux Fossés (remparts de terre, dénommés Fossés des Romains).
Le fief paraît avoir fait partie au XVIIIe siècle et depuis de longues années du comté de Durtal.
On voit résider sur la paroisse dès les premières années du XVIIe siècle de nombreuses familles de potiers, celles des Taveau, des Roger, des Nouchet, des Chevaliers et des Godin.
La garde nationale en 1790 était commandée par Charles-Jean cousin de la Brideraie (le château de la Brideraie se trouve sur la route qui va vers la forêt de Chambier), qui mourut le 21 mai à Angers pendant les opérations électorales.
Nabucodonosòr Ièr
Nabucodonosòr I foguèt un rèi de la Segonda dinastia d'Isin que reinèt vèrs 1125-1104 aC sus lei vilas d'Isin e de Babilònia. Succediguèt a Ninurta-nadin-shumi. Pendent son rèine, ganhèt unei victòrias contra l'Elam e comencèt una guèrra contre l'Empèri Assirian. Son successor foguèt Enlil-nadin-apli Ier.
Évry-Courcouronnes
Évry-Courcouronnes es una comuna novèla francesa, creada lo 1èr de genièr de 2019, eissida de la fusion de las comunas d'Évry e Courcouronnes, prefectura del departament d’Essonne, dins la region Illa de França.
Saint-Viâtre
Saint-Viâtre es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loir e Char e la region dau Centre.
Geografia
Plus de 10% de sa surface est constitué d'étangs.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo vilatge s'es en principi trucat Tremblevy (del latin tremuli vicus, lo vilatge del tremòla), de contunh al lo nom ven Tremblevif, probablament a causa del paludisme #que penava en la region a aquela epòca.
Es en 1854 a la demanda de la municipalitat, que la vila ven Sant-Viâtre en l'onor d'una ermita retirada en los bòsques de Sologne que la tradicion nomena Viâtre. Lo sieu cavòt se situa en lo encripta de la glèisa, ponch central del pòble.
C'est en 1854 à la demande de la commune, que la ville devient Saint-Viâtre en l'honneur d'un ermite retiré dans les bois de Sologne que la tradition nomme Viâtre. Sa tombe se situe dans la crypte de l'église, point central du village.
Lo Castelet (Var)
Lo Castelet (Le Castellet en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Situacion
Lo Castelet es una comuna de Provença, pròcha dau litorau varés. Lo vilatge si situa a 23 km au Nòrd-Oèst de Tolon, la prefectura. La mitat nòrd dau territòri, sus lei flancs meridionaus dau Massís de la Santa Bauma, es ocupada per una partida de la seuva de Fònt Blanca que cuerbe mai que d'una comuna vesina. Pins e garriga compausan la màger part de la vegetacion en zòna non abitada.
Abitat
La comuna compòrta quatre vilatges ò masatges : lo vilatge dau Castelet, lo Brutlat, lo Plan dau Castelet, e Santa Anna dau Castelet.
Lo Castelet es un vilatge medievau fortificat bastit en aut d'una còla a mai de 250 mètres d'altitud. Bastit a l'entorn d'un castèu medievau, es remarcable per sei caladas de lòng de construccions ancianas d'arquitectura omogenèa. Coma dins fòrça vilatges de remarca, s'i tròban encuei abòrd de botigas e de comèrcis que son destinats ai visitaires.
Es enviroutat de vinhas que donan entre autrei de vins AOC Bandòu.
Accès
La comuna es traversada per l'autorota A50 (sortida n°11 La Cadiera-Lo Castelet). Mai que d'una rota departamentala (D26, D66, D86 per lei principalas) jonhon lo Castelet ai vilas vesinas : lo Baucet, La Cadiera, Cuja, Sant Ceri, etc.
Lo Castelet possedís un aerodròm (còde AITA : CTT).
Lei garas mai pròchas son aquelei de Sant Ceri e de Bandòu.