cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armada
De l'Antiquitat a l'Edat Mejana
L'aparicion dei premiereis armadas sembla ben anteriora a l'invencion de l'escritura. Es probablament liada a l'aparicion de la guèrra, consequéncia dau desvolopament de l'agricultura sedentària. Lei premiereis armadas son sovent vistas coma d'ensembles pauc organizats menats per de caps carismatics. Pasmens, dins lei fachs, l'existéncia d'un nivèu important d'ierarquizacion e d'especializacion es atestada dempuei de periòdes fòrça ancians coma o mòstra l'Estendard d'Ur, una gravadura datada dau sègle XXVII avC que presenta diferenteis unitats de l'armada sumeriana de la vila d'Ur.
Durant aqueu periòde, leis armadas semblan formadas per d'òmes liures. Un liame important existiá entre la posicion sociala e lo reng militar car la crompa e l'entretenença de l'armament èran la responsabilitat e la carga dau combatent. Lo mercenariat èra tanben frequent en causa dau còst de certaneis equipaments e de dificultats per organizar un entraïnament regular de tropas localas generalament compausadas a partir de païsans. Lo desvolopament de l'administracion pareis tanben una condicion necessària a la formacion d'armadas organizadas. Per exemple, dins la Grècia e la Roma Antica, leis armadas èran constituïdas per lei ciutadans qu'èran devesits en foncion de sei revenguts personaus. Aquò menèt a la formacion d'una sòrta d'aristocracia car una partida dau pòble èra excluch dau servici militar. En China, èran formadas per de païsans mobilizats segon un sistèma de conscripcion que necessitava un seguit rigorós de part deis autoritats.
L'armada feudala
thumb|right|[[Fotografia de l'equipament d'un chivalier de la fin dau periòde feudau.]]
Se lei dinastias chinesas pus poderosas de l'Edat Mejana capitèron de mantenir de sistèmas militars basats sus la conscripcion ò sus lo volontariat, la màger part deis autreis estats dau periòde medievau adoptèron de modèls d'armadas formadas de senhors feudaus ò de mercenaris. Lo modèl feudau aguèt donc una gròssa importància dins l'emergéncia de l'armada modèrna. Son principi de basa èra una division dau poder politic per assegurar un contraròtle territòriau eficaç. Ansin, un elèit militar relativament reduch èra engargat de la proteccion e de l'administracion deis abitants d'un endrech donat en cambi dau poder politic locau. Lei membres de l'elèit (chivaliers europèus, samorais japonés, emirs arabs... etc.) èran liats entre elei per de juraments de fidelitat mai ò mens complèxs que permetián a un cap militar de cedir un territòri, dich fèu, a un cap subaltèrn, dich vassaus. Aqueu darrier podiá generalament administrar liurament son fèu mai deviá assegurar divèrsei servicis, generalament d'òrdre militar, per son superior. Lo fèu li permetiá de trobar lei ressorsas necessàrias a l'equipament de sei fòrças. Dins lei fachs, lei senhors a la tèsta d'un fèu important alunchat dei tèrras de son senhor dirècte èran sovent fòrça independents e lo poder politic centrau èra feble.
En causa de son caractèr elitista e de consequéncias de la fragmentacion dau poder politic, leis armadas feudalas èran sovent pauc nombrosas. L'usatge de mercenaris demorèt donc frequent durant lo periòde medievau, especialament au sen de l'Empèri Bizantin e deis estats musulmans. Dins certanei cas, podián formar lo nuclèu d'una armada permanenta e lei mercenaris èran presats dins leis estats onte lei complòts còntra l'autoritat èran frequents. Un exemple famós d'una tala unitat èra la Garda varega bizantina que foguèt la garda personala de l'emperaire entre lei sègles X e XII.
Tessy-sur-Vire
Tessy-sur-Vire es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Armada
L'armada feudala
Una evolucion importanta de la fin de l'Edat Mejana foguèt lo desvolopament dei vilas que metèron pauc a pauc en plaça dei milícias urbanas (subretot en Euròpa). Destinadas a la seguretat intèrna de la ciutat ò a sa proteccion còntra una fòrça assetjanta, lei milícias europèas èran organizadas segon un modèl similar a aqueu deis armadas anticas : lo recrutament i èra operat au sen dei borgés de la vila qu'èran enquadrats per lei caps locaus. Pauc entraïnadas, aquelei fòrças podián pasmens participar a de combats onte son nombre èra susceptible de menaçar una tropa feudala. Lo desvolopament d'aquelei milícias foguèt donc sovent sostenguts per lei rèis car permetiá de redurre lo poder dei senhors feudaus.
Tessy-sur-Vire
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Armada
L'aparicion de l'artilhariá
thumb|right|[[Fotografia d'un canon de 1457.]]
L'artilhariá apareguèt a la fin de l'Edat Mejana e demostrèt rapidament son interès sus lo prat batalhier (batalha de Castilhon en 1453) ò durant un sètge (sètge de Constantinòble egalament en 1453). Pasmens, son còst fòrça important limitèt son usatge ai senhors pus poderós, es a dire lei rèis. Aquò li permetèt de rompre lo poder dei senhors locaus e, gràcias a aqueu renfòrçament de son autoritat, poguèron desvolopar mai son administracion per reünir mai de ressorsas e tornar crear d'armadas permanentas.
Aquela evolucion durèt dau sègle XV au sègle XVIII e foguèt fòrça marcada dins lei poissanças majoras dau periòde (Empèri Otoman, Espanha, França, Anglatèrra, certaneis estats indians... etc.). Foguèt renfòrçada per lei consequéncias dei Grandei Descubèrtas que permetèron d'aumentar lei revenguts dei estats europèas e necessitèron la creacion de flòtas permanentas qu'èran d'investiments impossibles de realizar per de particulars. Ansin, la generalizacion progressiva de l'artilhariá permetèt pauc a pauc de sometre lei senhors feudaus pus poderós, de crear de modèls pus estandardizats d'unitats militaras e de limitar l'usatge de la fòrça armada au poder centrau.
Vèrs leis armadas modèrnas
thumb|right|Representacion d'una armada reiala dau sègle XVIII. thumb|right|[[Fotografia d'una casèrna britanica deis ans 1750.]]
Leis armadas modèrnas son eissidas deis armadas reialas europèas dau sègle XVIII. D'efiech, vengudas permanentas, leis armadas terrèstras èran estadas clarament devesidas entre infantariá, cavalariá e artilhariá e l'organizacion de la logistica, de l'engèni, de la medecina militara e d'autrei servicis supòrts (recèrca, fabricacion...) èra l'objècte de reflexions. De progrès similars èran estats realizats dins lei marinas militaras. Foguèron sostenguts per d'evolucions importants dins la condicion militara : En revènge, lo mantenement dau monopòli politic de la noblesa sus lo comandament deis armadas limitèt la reflexion sus l'estructura dau comandament e deis estats-majors.
Un autre problema recurrent èra aqueu dau recrutament car lo melhorament de la logistica e de l'organizacion permetèt de mobilizar d'efectius importants, de l'òrdre de plusors desenaus de miliers d'òmes. L'utilizacion de mercenaris demorèt donc frequenta gràcias a l'existéncia de regiments de vendre dins mai d'una region. Per exemple, Anglatèrra, que sa demografia limitada empedissiá de formar d'armadas nombrosas, utilizèt mai d'un còp de tropas alemandas per formar seis armadas terrèstras. Pasmens, aquela solucion mau contentèt pauc a pauc leis elèits intellectuaus dau Sègle dei Lutz que demandèron la mesa en plaça d'armadas nacionalas.
Beaunay
Beaunay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Armada
L'aparicion dei guèrras ideologicas e nacionalas
thumb|right|[[Pintura de la batalha dei Piramidas mostrant lo ròtle novèu deis oficiers e deis estats-majors.]]
Beaunay
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Armada
L'aparicion dei guèrras ideologicas e nacionalas
La Revolucion Francesa e lei guèrras napoleoncas entraïnèron una mutacion prefonda de la guèrra qu'impliquèt desenant de dimensions nacionalas e ideologicas. En particular, lei conflictes prenguèron una dimension pus populara. Aqueu fenomèn apareguèt en França en 1793 amb la proclamacion de la « Patriá en dangier », la requisicion de volontaris e, finalament, l'organizacion de la conscripcion per leis autoritats revolucionàrias. Lo modèl se difusèt pauc a pauc au rèsta d'Euròpa.
Aqueu periòde foguèt marcat per la reduccion dau ròtle de la noblesa que deguèt acceptar, en fàcia dei succès francés, d'integrar de cambiaments dins leis estructuras de comandament. Ansin, lo modèl d'organizacion francés (còrs d'armada, divisions, regiments... etc.) venguèt pauc a pauc la nòrma per la màger part deis armadas modèrnas. La disparicion dau monopòli de l'aristocracia sus lei pòstes d'oficiers superiors permetèt ansin de crear un còrs unic d'oficiers permetent de metre en plaça un avançament au meriti. En parallèl, de reflexions apareguèron sus lo ròtle dau cap militar, de l'estat-major e la conducha d'una guèrra au nivèu tactic e estrategic (introduccion dau jòc de guèrra dins l'armada prussiana... etc.).
La desfacha finala de Napoleon en 1815 causèt pas de revision generala d'aqueleis evolucions. D'efiech, se la conscripcion foguèt generalament abolida e leis armadas professionalas restauradas, lei principis de l'armada nacionala foguèron conservats amb lo mantement d'un servici obligatòri temperat per lei besonhs militars limitats d'un periòde que conoguèt ges de conflicte important avans leis ans 1850-1860. De mai, lo caractèr nacionau deis armadas foguèt pas demenit per son usatge dins la repression dei movements republicans ò socialistas.
Ezterenzubi
Ezterenzubi en basco o Estérençuby en francés qu'ei ua comuna deu Bascoat, en Baisha Navarra, administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics dens la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Sultanat de Rom
thumb|Extension maximala dei territòris ocupats per lei Seldjokidas.
Ezterenzubi
Lo gentilici qu'ei ezterenzubitar.
Sultanat de Rom
Lo Sultanat de Rom es un Estat medievau que foguèt fondat per de nomadas turcomans seldjokidas en Anatolia après la batalha de Manzikert (1071). A la fin deis ans 1070, prenguèron lo contraròtle de Nicèa que demorèt lor capitala fins a sa reconquista per lei Crosats e lei Bizantins en 1097. Dins lo corrent dau sègle XII, lo Sultanat foguèt un adversari acarnat dei Crosadas (batalha de Dorilèa, 1147) e de l'Empèri Bizantin (batalha de Miriocèfal, 1176). Gràcias a sei succès militars, limitèt la reconquista bizantina d'Anatolia ai regions litoralas e mantenguèt sa dominacion sus lei regions centralas.
A la fin dau sègle XII, après la disparicion de l'Empèri Seldjokida e dei principats eissits de sa fragmentacion, lo Sultanat de Rom demorèt l'unic Estat seldjokida independent. Pasmens, en 1243, foguèt atacat e batut per lei Mongòls que ravatjèron son territòri. Tres ans après aquela desfacha, la mòrt dau sultan Kay Khusraw II (1237-1246) agravèt la situacion e precipitèt lo declin dau poder centrau. Lei diferentei tribüs turcomanas venguèron alora pauc a pauc independentas e lo Sultanat de Rom dispareguèt en 1307 amb la mòrt sensa fiu de son darrier sultan.
Ezterenzubi
Que hè part deu País de Cisa. Qu'ei flancada per la montanha Okabe (1466 m), la mei hauta de la Baisha Navarra. Los arrius d'Ezterengibel e de Beherobia que traucan la comuna, lo purmèr s'i getant dens lo dusau.
Sultanat de Rom
La formacion dau Sultanat
La formacion dau Sultanat de Rom es una consequéncia de la victòria turca de Manzikert en 1071. Desirós d'aprofichar aqueu succès e d'alunchar de tribüs nomadas pauc disciplinadas, lei sultans Alp Arslan e Malik Chah encoratjèron lo movement. Dins aquò, plusors vilas bizantinas, especialament Constantinòble, resistiguèron gràcias a sei fortificacions, çò que menèt a la formacion d'una zòna instabla constituïda de plusors principats tribaus mai ò mens independents. Descendent de Seldjok eu meteis, lo fondator de la dinastia seldjokida, lo cap Sulayman ibn Kutulmich (1077-1086) aprofichèt lo prestigi de seis originas per renfòrçar son territòri que venguèt pauc a pauc l'Estat pus poderós de la region sota lo nom de Sultanat de Rom. Lo tèrme « Rom » vèn de Roman e indica la preséncia fòrta de populacions « romanas », es a dire originàrias de l'Empèri Roman d'Orient dins la region. Pasmens, en causa de sa poissança creissenta, lo Sultanat deguèt lòngtemps faciar l'ostilitat d'autrei tribüs turcas installadas en Anatolia.
En mai de sei liames amb lei Grands Seldjokidas, Sulayman ibn Kutulmich aprofichèt sa bòna comprenença deis enjòcs regionaus. S'alièt donc amb l'emperaire bizantin Alexis I Comnèn (1081-1116). Aquò li permetèt de gardar lo contraròtle de Nicèa que venguèt sa capitala. Puei, ataquèt leis autrei caps anatolians. Ocupèt ansin una partida importanta de la peninsula e la vila d'Antiòquia. En revènge, Alèp resistiguèt a seis atacas e Sulayman moriguèt en 1186 durant un assaut còntra la vila. A sa mòrt, son fiu Kilis Arslan (1086-1107) èra encara menor e poguèt pas quitar Iraq avans 1192. Aqueu vuege foguèt esplechat per lei Danichmenditas, una dinastia fondada a la fin dau sègle XII dins lo nòrd d'Anatolia, per assaiar de conquistar lei territòrias seldjokidas de la region. Ocupèron un territòri relativament important en Anatolia Centrala mai poguèron pas eliminar lo Sultanat.
Lo periòde dei Crosadas e l'apogèu dau Sultanat
A la fin dau sègle XI, lei Seldjokidas anatolians foguèron un adversari important dei Crosats maugrat l'abséncia de sostèn de part dei Grands Seldjokidas ja ben afeblits per sei divisions intèrnas. Lo 21 d'octòbre, anientèron sensa dificultat la crosada populara a la batalha de Civetot. Pasmens, après aquela victòria aisada, Kilis Arslan foguèt susprés per la combativitat de la « crosada dei barons ». Perdiguèt ansin Nicèa en 1096 e foguèt batut a Dorilèa un an pus tard. Aquela desfacha entraïnèt la pèrda de l'oèst anatolian. D'efiech, permetèt ai Bizantins de restablir una preséncia solida en Anatolia e d'i arrestar l'avançada turca durant dos sègles.
Aguent comprés l'impossiblitat de tornar ocupar lei territòris reconquistats per lei Crosats e lei Bizantins, lei Seldjokidas gardèron l'Anatolia Centrala e dirigiguèron seis ambicions territòrialas vèrs l'èst. En 1107, Kilis Arslan prenguèt ansin lo contraròtle de Mossol. Se proclamèt tanben sultan mai aquò entraïnèt una reaccion dei Grands Seldjokidas. Batut, Kilis Arslan moriguèt durant la retirada de sei tropas. Sei successors chausiguèron de renfòrçar sa preséncia en Anatolia e de fondar un sultanat centralizat a l'entorn de Konya. Ansin, en 1116, Masud I (1116-1155) usurpèt lo poder de son paire qu'assaiava d'atacar Constantinòble. Son trabalh de construccion li permetèt d'esquichar l'expedicion de l'emperaire Conrad III en 1147 durant la Segonda Crosada. Pus prudent, lo rèi Loís VII prefiguèt demorar lòng dau litorau e defugir lo territòri seldjokida.
Son successor, Kilis Arslan II (1155-1192) decidèt d'unificar l'Anatolia musulmana per renfòrçar mai lo Sultanat. Per aquò, se declarèt inicialament vassau de l'Empèri Bizantin. Aguent protegit sa frontiera occidentala, eliminèt lei Danichmenditas entre 1172 e 1178. Lei Bizantins comprenguèron alora lo perilh mai lei Seldjokidas resistiguèron a la còntra-ofensiva menada per l'emperaire Manual I a la batalha de Miriocèfal en 1176.Aqueu combat entraïnèt una crisi politica dins l'Empèri marcada per una succession d'usurpacions e de guèrras civilas que menèron a la Quatrena Crosada. Pasmens, en 1190, lei Crosats de Frederic Barbarossa prenguèron brèvament Konya. Pus grèu, a la mòrt de Kilis Arslan II, una guèrra civila aguèt luòc entre sei fius.
L'unitat foguèt restablida en 1204 sota la direccion de Kay Khusraw (1192-1196 e 1204-1210). La meteissa annada, l'Empèri Bizantin s'afondrèt amb la presa de Constantinòble per lei Crosats. Aprofichant la feblessa de l'Empèri Latin fondat per lei Crosats, Kay Khusraw ataquèt lei regions litoralas e prenguèt Antalya, Sinòpe e Cilícia. Lo Sultanat obtenguèt ansin de pòrts e perseguiguèt son avançada durant lo rèine de Kay Qubadh (1219-1237 amb la presa de Kalonoros (1220, d'Erzincjan (1228) e d'Erzurum (1230).
Nicolas Cage
Nicolas Cage (nascut Nicholas Kim Coppola en 1964) es un actor de cinèma american. Recebèt l'Oscar del melhor actor en 1995 (filme: Leaving Las Vegas).
Sultanat de Rom
Lo declin e la disparicion
A son apogèu en 1230, lo Sultanat de Rom conoguèt un declin rapide. Sa causa premiera es l'arribada dei Mongòls en Anatolia Orientala vèrs 1241-1242. D'efiech, Kay Khusraw II (1237-1246) foguèt durament batut a Kose Dagi lo 26 de junh de 1243. Aquò permetèt ai Mongòls de menar d'incursions regularas en Anatolia e lo territòri seldjokida se fragmentèt.
Sent Pardós l'Urtigier
Sent Pardós l'Urtigier, o Sent Pardos, nom occitan a verificar (Saint-Pardoux-l'Ortigier en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Sultanat de Rom
Lo declin e la disparicion
En 1277, lei princes seldjokidas demandèron l'ajuda dau cap mameloc Baybars per restaurar son poder. Una importanta armada turca intrèt en Anatolia e bateguèt lei Mongòls a Elbistan. Pasmens, sensa sostèn de part dei fòrças seldjokidas, Baybars se retirèt e lei Mongòls eliminèron lei princes rebèls. Après aquela desfacha, lei sobeirans seldjokidas perdiguèron la realitat dau poder au profiech deis emirs e dei visirs. Reduch a un ròtle nominau, la dinastia se mantenguèt oficialament fins a 1308.
Cultura e societat
Lei Seldjokidas de Rom adoptèron lo modèl politic, religiós e culturau. Es a dire que bastiguèron un Estat segon lei tradicions iranianas e grècoromanas. Lenga de l'elèit aristocratic e dau clergat superior, lo persan èra tanben utilizat per l'administracion e per lei mitans intellectuaus. D'efiech, lo poder encoratjèt fòrça leis arts, l'arquitectura e la literatura persana . Aquela preocupacion se tròba tanben dins lei noms dei sultans coma Kay-Khusraw e Kay-Qubadh. Aguèt d'efiechs importants dins lei vilas onte una partida non negligibla de la populacion utilizèt lo persan dins la vida vidanta.
Armada
L'aparicion dei nacions armadas e dei guèrras totalas
thumb|right|[[Fotografia d'una mitralhièra britanica durant la Premiera Guèrra Mondiala, illustracion de l'aumentacion de la letalitat dau fuòc.]] thumb|right|Fac-simile d'un plan de mobilizacion de l'armada francesa de [[1914.]] thumb|right|[[Fotografia d'una usina de fabricacion de caçaires estatsunidencs de la Segonda Guèrra Mondiala, illustracion de l'importància de la produccion d'armaments dins leis armadas modèrnas.]]
Phoenicopteriformes
L''òrdre dels fenicopterifòrmes (o Phoenicopteriformes) compreniá pas que la familha dels becaruts : los Fenicopterids.
Armada
L'aparicion dei nacions armadas e dei guèrras totalas
Aqueu modèl de la « nacion armada » foguèt adoptat per la màger part deis estats fins a la fin de la Segonda Guèrra Mondiala. L'acarnament dei doas guèrras mondialas entraïnèt pasmens quauquei modificacions per i integrar mai lei factors industriaus e economics. D'efiech, la quantitat e lei performàncias dau materiau militar venguèron d'aspèctes importants, especialament après l'introduccion de l'avion e dau blindat. Per aquò, foguèt desvolopada la nocion de « guèrra totala » que teorizèt la mobilizacion de totei lei ressorsas d'un estat per ganhar una guèrra. Ansin, per preparar aqueleis enjòcs, leis armadas pus modèrnas comencèron de sostenir la formacion d'entrepresas especializadas dins l'armament. Pauc a pauc, aquò donèt naissença ai complèxs militaroindustriaus caracteristics de l'industria militara dei grandei poissanças.
L'aparicion de l'arma nucleara cambièt pas aquel esquèma durant la Guèrra Freja car lei caps dei dos camps preparèron tant una guèrra convencionala qu'una guèrra nucleara. La conscripcion, la preparacion tecnica e militara d'un conflicte e l'organizacion de la mobilizacion dei ressorsas demorèron lo centre de l'organizacion deis armadas convencionalas. Pasmens, au sen dei fòrças militaras poissanças nuclearas, foguèron creadas de fòrças « estrategicas » encargadas de preparar e de realizar l'utilizacion d'armas nuclearas. En causa dei proprietats destructritz d'aqueleis armaments, aquelei fòrças evolucionan dins un quadre presentant quauquei diferéncias (renfòrçament dau contraròtle politic, interès feble de considerar un conflicte lòng...).
Leis evolucions generalas deis armadas dempuei 1990
Dempuei la fin de la Guèrra Freja, la màger part dei fòrças armadas conoisson de reduccions importantas de budgets e d'efectius en causa de la demenicion dau risc de conflicte dirècte entre poissanças majoras. En parallèl, la quantitat de materiaus foguèt tanben limitada en causa de sa complexitat e de son còst. Ansin, leis armadas modèrnas alinhan de mejans relativament febles a respècte dei fòrças deis ans 1970-1980. Per exemple, en 1989, lei fòrças terrèstres de França dispausavan de 296,000 òmes e de mai de 1,260 carris còntra 114,000 òmes e 200 carris en 2020.
Lo modèl de la nacion armada es donc estat largament abandonat. A la fin deis ans 2000, mens d'un vintenau de país avián mantengut la conscripcion obligatòria e l'armada professionala de volontaris es tornarmai venguda la nòrma. Una autra evolucion es liada a la complexitat dau materiau e ai dificultats per lo remplaçar rapidament dins lo cas de sa destruccion. Ansin, leis armadas reduchas dau periòde modèrne preparan tant de combats frontaus que de combats 	« lacunaris » similars ai campanhas napoleonencas. Dins certanei cas, au nivèu organizacionau, la baissa deis efectius entraïnèt l'abandon dau modèl divisionari au profiech d'une organizacion basada sus la bregada. Pasmens, aquela evolucion sembla desenant abandonada car mostrèt sei limits en Iraq ò en Afganistan. De mai, lei guèrras prolongadas coma la Guèrra Civila Siriana an mostrat lei limits d'una armada pichona e lo retorn a la conscripcion e a la mobilizacion dei ressorsas economicas son totjorn considerats coma una possibilitat realas se lei combats entre lei fòrças professionalas reduchas an pas permés de desgatjar un venceire. Enfin, leis armadas professionalas son desenant obligadas de tornar pensar son ròtle sociau car la màger part dei ciutadans d'un país fan plus de servici militar.
Lei brancas principalas
Leis armadas modèrnas son devesidas entre diferentei brancas especializadas. Leis apelacions e lei brancas varian entre lei país en causa de son istòria ò de son sistèma politic mai de constantas pòdon s'observar :
Leis unitats militaras
thumb|right|[[Òrdre de batalha de la 1 division d'infantariá estatsunidenca en 1989 que representa lei diferenteis unitats militaras compausant aquela unitat.]]
Una unitat militara es una compausanta d'una armada. Comandada per un cap unic, es de talha variabla segon sa mission e son país d'origina. Au sen dei fòrças terrèstras, lei pus frequentas son :
Dins lei marinas militaras, leis unitats de basa son sovent lei naviris. Pasmens, es possible de gropar plusors naviris au sen d'una flotilha, d'una esquadra ò d'una flòta. Dins l'aviacion militara, lei modèls adoptats son fòrça variables. L'unitat de basa es l'escadrilha que gropa plusors aeronaus e qu'es comandada per un comandant. Plusors escadrilhas son recampadas per formar un esquadron dirigit per un luòctenent coronèu. Au dessüs, se tròban leis esquadras que son compausadas, comandadas per un coronèu, d'au mens dos esquadrons.
Lei rengs militars e l'unifòrme
Cada personau militar tèn un reng que permet de representar sa plaça au sen de son unitat. D'un biais generau, un militar d'un reng inferior dèu obeïr a un militar d'un reng superior. Per de rasons de formacion e de tradicion, lo personau es generalament devesit en tres grops principaus :
Leis unifòrmes militars permèton d'afierman l'apartenància d'un militar a una armada. Son obligatòris per obtenir l'estatut de combatent e lei drechs liats ai Convencions de Genèva. Pòdon èsser fòrça simples car segon lo drech internacionau, una marca d'identificacion dau tipe braçau es sufisenta. Pasmens, dins lei fachs, la màger part deis armadas an adoptat un ensemble de plusors unifòrmes destinats au combat, a la vida de casèrna e a la parada. Leis unifòrmes de combat son generalament fòrça resistents. Dèvon permetre la proteccion dau militar, especialament son camoflatge sus lo prat batalhier. Per aquò, an sovent de colors inspirats de l'environament dau combat. Au contrari, leis unifòrmas de parada son sovent d'adaptacions de modèls ancians. Fòrça visibles, dèvon permetre l'identificacion de l'unitat, lo reng dau soudat e sei decoracions eventualas.
Lo recrutament
Lo recrutament deis armadas modèrnas es basada sus lo volontariat e sus la conscripcion. Dins lo premier cas, lo militar es un professionau signa un engatjament d'una durada de quauqueis annadas que pòu èsser renovelat. Un tal engatjament es sovent assortit d'avantatges importants que varian segon lei país (drechs particulars de retirada, ajuda per tornar integrar la societat civila, possibilitat d'inscripcion a l'universitat, naturalizacion... etc.). Dins lo segond cas, cada ciutadan dèu realizar un servici militar au profiech de son país. La durada d'aqueu servici es generalament de sièis mes a un an mai pòu aumentar se lo risc de guèrra es important.
Varsòvia
Varsòvia (en polonés:  Warszawa) es la capitala de Polonha e dempuèi 1999 lo capluòc del voivodat de Mazòvia. Se situa al ras de Vistula, a aperaquí de la mar Baltica e dels Carpats. Poblada per mai d' d'abitants ( per l'aglomeracion), la capitala polonesa es tanben la pus granda vila del país e la 8ena mai granda de l'Union Europèa. Varsòvia se devesís en detz e uèit arondiments (dzielnice).
Destruita a 84 % durant la Segonda Guèrra Mondiala, Varsòvia coneguèt una creissença espectaculària pendent la segonda mitat del sègle XX que foguèt accelerada pel passatge a l'economia de mercat de Polonha dins los ans 1990. L’aglomeracion contunha de se transformar e de se desvolopar a un ritme sostengut : amassa maitas industrias e seissenta-sièis establiments d'ensenhament superior. Es tanben un centre artistic e cultural important, una plaça financièra e un pòl economic major en Euròpa Centrala.
Petar Stoïanov
Petar Stefanov Stoïanov, avocat e òme politic nascut en 1952, foguèt president de Bulgaria entre 1997 e 2002.
Camarillas
Camarillas es un municipi de la província espanhòla de Teròl dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Saint-Rémy-la-Vanne
Saint-Rémy-la-Vanne es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Lignol-le-Château
Lignol-le-Château es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Jean-Luc Lahaye
right|200px|thumb|Jean-Luc Lahaye sus l'empont en 2013
Calviac (Carcin)
Calviac (en francés tanplan coma en occitan) es una anciana comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Dempuèi lo 1èr de genièr de 2016, es comuna delegada de la comuna novèla de Soçairac de Carcin.
Jean-Luc Lahaye
Jean-Luc Lahaeye, dich Jean-Luc Lahaye, nascut lo 23 de decembre de 1952 a París en França, es un cantaire francés.
Calviac (Carcin)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Curel (Nauta Marna)
Curel (Nauta Marna) es una comuna francesa administrada per lo departament de la Nauta Marna de la region de Champanha-Ardena.
Jean-Luc Lahaye
Cantaire fòrça popular entre 1982 e 1987 gràcias als tubes Femme que j'aime (1982) e Papa chanteur (1985), ven alavetz tanben animator a la television en 1987, amb sa pròpria emission, Lahaye d'honneur, que ne canta el meteis lo generic : Débarquez-moi.
Curel (Nauta Marna)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Jean-Luc Lahaye
Son libre autobiografic de 1985, Cent familhas, es estat un succès en librariá. Dins aquel libre, evòca son passat dificil : mainatge, Jean-Luc Lahaye es estat plaçat a la DDASS, puèi, jovenòt d'un vintenat d'annadas un pauc desocialisat, sens marca, fa qualques pichons delictes e es condemnat a sièis meses de preson en 1976.
Polemica
Dins las annadas 2000, es estat condemnat per la justícia en França per corrupcion de menora.
Quick
Quick es una cadena francesa d'origen belga de manjar rapid. Creada en 1971 en Belgica, l'entrepresa es presenta principalament en França, Belgica e Luxemborg; comptava 16,000 emplegats e ten 404 restaurants (312 en França) en 2006.
thumbnail|250px
Frédéric François
Francesco Barracato, dich Frédéric François, es un cantaire francés de Belgica.
Frédéric François es d'origina italiana : es nascut lo 3 de junh de 1950 a Lercara Friddi en Sicília (Itàlia). Son paire italian emigra en Belgica dins lo bacin olhièr de Lièja, e en 1951, mentre que Frédéric François a pas qu'un an, sa maire e sos dos filhs lo rejongan a Tilleur (Belgica).
A dètz ans, canta pel primièr còp en public O sole mio dins un cafè de Tilleur frequentat per d'Italians.
En 1963, ven semi-professional coma guitarrista e cantaire dins un grop, Les Éperviers.
En 1966, intègra un grop novèl, Les Tigres Sauvages, e ganha lo Microsillon d'Argent pendent lo Festenal de Châtelet en Belgica, que lo prèmi compòrta l'enregistrament d'un 45 torns. Ganha e enregistra dos títols jol pseudonim de François Bara : Petite fille e Ne pleure pas.
En 1969, signa un contracte amb l'ostal de disques Barclay-Belgica. Enregistra la cançon Sylvie en julhet de 1969, e sortís son primièr 45 torns en çò de Barclay-Belgica amb aqueste còp lo nom de Frédéric François, en omenatge al compositor Chopin, que lo prenom complèt es Frédéric-François.
En 1970, Frédéric François enregistra un títol novèl, Jean, adaptacion de la cançon del film britanic Las Annadas Polidas del realizator Ronald Neame (1969). Aquela cançon obten una pichona capitada d'estima e permet al jove cantaire d'èsser classat pel primièr còp dins un hit parada.
En 1970, esposa Monique Vercauteren. Enregistra amb ela una cançon novèla, parlada aqueste còp (e non pas cantada), I love you je t'aime. Amb 30 000 exemplars venduts d'aquel disc, I love you je t'aime es considerat coma sa primièra vertadièra capitada publica.
Son seisen 45 torns, Je n’ai jamais aimé comme je t’aime, se classa n°1 pendent 13 setmanas al hit parada de l'emission Formula J, fasent d'aquel títol sa primièra granda capitada populara.
En 1972, Je voudrais dormir près de toi se vend a 500 000 exemplars e se classa numèro 4 en França. A partir d'aquel moment, Frédéric François ven l'un dels cantaires franceses los mai populars de sa generacion pendent un vintenat d'annadas (fins a la debuta de las annadas 90) amb de tubes memorables coma Laisse-moi vivre ma vie (1972), Chicago (1975), Mon cœur te dis je t'aime (1984), Je t'aime à l'italienne (1985), Une nuit ne suffit pas (1988), Qui de nous deux (1989), C'est toi qui part (1990), Est-ce que tu es seule ce soir (1991) etc.
Frédéric François canta en quatre lengas, mai que mai en francés e, solide, en italian. Es considerat coma l'un dels cantaires de Belgica los mai populars, lo Belga qu'a vendut lo mai de disques après Jacques Brel e Salvatore Adamo.
Mecanisme (filosofia)
Lo mecanisme correspond a una revolucion scientifica, sovent nomenada revolucion coperniciana en lengatge corrent, se passant subretot al sègle XVII, en astronomia, en fisica, en medecina e dins fòrça autras disciplinas intellectualas mai o mens alunhadas de la sciéncia, segon lo sens modèrne del tèrme, e que las consequéncias an de resson fins al sègle XIX.
Un modèl d'explicacion scientifica
Lo mecanisme al sègle XVII vol mermar totes los fenomèns fisics a de tusts entre particulas avent de proprietats mecanicas fòrça simplas coma l'elasticitat perfiècta, l'esfericitat,... Atal la temperatura d'un sistèma correspond a la velocitat mejana de las particulas que lo compausan, la pression al tust d'aquelas particulas contra la frontièra del sistèma, ... L'explicacion mecanista daissa pas cap de mistèri sus las relacions causa-efièt: s'agís de tusts que las leis son plan conegudas e exprimisson la conservacion de la quantitat de movement. Per Descartes, un tel tipe d'explicacion permetriá de comprene la totalitat dels fenomèns naturals amb de principis simples. Se vei donc que lo mecanisme se jonh a una ontologia materialista particulara, que redusís la natura al movements de corpusculs materials, una epistemologia que mòstra un sol tipe d'explicacion per las teorias scientificas.
Sul plan filosofic, lo paire Marin Mersenne, qu'èra al centre d'un malhum de correspondéncia amb René Descartes e d'autres grands scientifics e filosòfs d'aquel epòca, sosten aqule tipe d'explicacion. Marin Mersenne es l'autor de l'obratge Questions sus la Genèsi (1623), ont critica violentament fòrça dels seus contemporanèus, e subretot la Cabala crestiana. D'un autre costat, es Marin Mersenne que reculhís las objeccions a las meditacions sud la filosofia primièra de Descartes en 1640. Robert Lenoble estima que Marin Mersenne es, amb Descartes, a l'origina del mecanisme.
Aquela filosofia acaba a la teoria de l'animal-maquina de René Descartes, e a una concepcion sovent determinista de la causalitat : las meteissas causas produson los meteisses efièts (sovent es obliat lo començament de la proposicion  : dins las meteissas condicions).
Lo mecanisme aguèt de consequéncias considerablas, dins totes los domènis de la pensada. Influéncia par exemple las filosofias positivistas e materialistas.
Lo mecanisme en medecina
La teoria de l'animal-maquina de René Descartes aguèt d'importants ressons sus la pensada medicala e l'emergéncia d'una medecina mecanista, puèi d'una medecina scientifica.
Beneficièt al sègle XVIII del vam dels automatas animals e dels automatas antropomòrfs, coma l'automata de Vaucanson.
La medecina mecanista s'opausa al vitalisme e a la medecina vitalista, representada en França per l'Escola de Montpelhièr. En efèit, segon lo vitalisme, los fenomèns vitals pòdon èsser redusit a un ensems de fenomèns fisics, definissant una especificitat del vivant.
Caracteristicas
Las doas principalas caracteristicas d'aquela mutacion, al sens de Bachelard, son una destruccion de l'idèa de Cosmos (ierarquizat en esfèras, de la basa Tèrra a las nautas Esfèras Celestas confinhant al divin), e una infinitizacion del mond.
Aquel cambiment portèt lo discredit de l'escola escolastica, fòrça reprovada per Descartes, e a una critica radicala de la filosofia d'Aristòtel que fasiá referéncia, en partida, l'escolastica.
Demarquia
Demarquia (en anglés: Demarchy) es un tèrme fabregat per la filosòfa australiana John Burnheim per descriure un sistèma politic sens Estat o burocracia. A la plaça de tot aquò, aquel sistèma politic se basariá sus de grops de decideires causits aleatoriament. Aqueles grops, nomenats "jurats politics" (policy juries), "jurats civils" (citizens' juries) o "Conferéncias de consens" (Consensus Conferences), deliberarián e prendrián las decisions sus las politicas publicas del meteis biais que los jurats donan los verdictes dins de proceses penals.
La demarquia ensaja de resòlvre de problèmas foncionals de las democracias representativas convencionalas, que dins la practica es subjècta a la manipulacion de la part dels lobbies e una division entre politics profissionals (inclusissent dins aquela categoria los lobbistas) e un electorat de basa passiu, desmotivats, inactiu e mai sovent desinformat. Segond Burnheim, l'eleccion aleatòria dels decideires politics facilitariá los cidadans comuns de participar de biais significatiu, e empachariá que lobbies corrompèsson lo procediment.
La democracia ateniana èra fòrça en usatge del sòrt dels decideires, atal gaireben totes los oficials del govèrn realizavan aquelas menas d'eleccions. Dins las províncias canadencas de Colómbia Britanica e Ontàrio, un grop de cidadans foguèt causit al sòrt per cear una Assemblada sous la Refòrma Electorala per far d'equestas e recomandacions los cambiaments dels sistemas electorals de las províncias.
Haishan (Astarac)
Haishan (Hachan, ancianament Faissan, en francés) qu'es ua anciana comuna gascoa d'Astarac, situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus. Despuish 1822, qu'es annexada a La Garda Nòbla dens la comuna de La Garda e Haishan.
Toponimia
Lo nom de Haishan Devath (supausat per Hachan-Debat en francés) que's pòt pas separar deu nom de Haishan de Sus, vilatge situat a un quinzenat de km dens los Hauts Pirenèus. Aqueste que vendré deu nom d'òme latin Fassius, dab lo sufixe latin -anum. O que caleré imaginar duas granas proprietats anticas qui aurén un medish proprietari e qui agossen lo medish nom, o que cau supausar un transferiment deu nom a ua epòca posteriora; mès se pòt pas saber quin Haishan es lo modèle de l'aute, autament dit, qui, de Haishan de Vath o de Haishan de Sus, avè Fassius per mèste.
Mardilly
Mardilly es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1821, Mardilly (281 abitants) absorbeix Grandval (218 abitants).
En 1821, Mardilly (281 habitants) absorbe Grandval (218 habitants).
Miranda (Gers)
Miranda (Mirande en francés) qu'ei ua comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Segon Dauzat, Miranda qu'es un mot qui se tròba en latin dab lo sens de « estonant, espectaclós », puish que prengó en occitan lo sens de « tor de gaita » (en relacion dab lo vèrbe mirar). L'evolucion normala en gascon de miranda qu'es mirana, presenta dens lo departament. Segon Negre, lo senescau de Tolosa Eustache de Beaumarchais que fondè la vila en pariatge e que'u balhè lo nom de Miranda en Espanha (Miranda de Ebro).
Artiga(s)
Que s'ageish d'un mot prelatin, probablament aquitanic, *artica, qui a lo sens de « bosiga » o de « rompuda, desbosigatge, eissartatge ».
Maseretas
Lo nom Maseretas a pas lo sens d'un Masèras, qu'es lo diminutiu d'un Masèra(s), benlèu La Masera, a un desenat de km.
Valenteas (nom supausat)
Lo nom qu'es benlèu equivalent a Valentina (Nauta Garona), mès dab amudiment regular de -n- intervocalica. S'es atau, que ven d'un nom latin d'òme Valens, Valentis, dab lo sufixe -ina. Valenteas qu'èra benlèu ua anciana grana proprietat antica qui avèva per mèste Valens. Mès quina es la prononciacion exacta e que son las fòrmas ancianas ?
Conan lo Barbare (1982)
Conan lo Barbare (Conan the Barbarian) es un filme american realizat per John Milius en 1981, e sortit en 1982.
Sava (Garona)
La Sava qu'ei un arriu occitan afluent de Garona ; que neish dens los Pirenèus près de Lanamesa e que's vueita dens Garona en aval de Garona.
Caminreal
Caminreal es un municipi de la província espanhòla de Teròl dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Sentonge
200px|thumb|La província de Sentonge. 100px|thumb|Escut de Sentonge Santonge (forma normativa), tanben Sentonge o Sentonja o Santonja (Santounge en grafia mistralenca, dialecte provençau ; Séntunjhe en peitavin-sentongés, Saintonge en francés) es una anciana província de França que sos limits an chamnhat mai d'un còp dins lo temps. De verai, fuguet l'objecte de luchas entre Aquitània, Peitau e Anjau a l'epòca medievala.
Auei, compren lo sud dau departament de Charanta Maritima e una partida de Charanta. D'un biais linguistic, lo nòrd de Gironda (País Gavai) e l'oest extrem de Perigòrd fan tanben partida de Sentonge.
Nòtas
<references group=N/>
Comte-duc d'Olivares
thumb|200px|left|Lo Comte-duc per Velázquez, portant la rots de Calatrava
Gaspar de Guzmán y Pimentel (Roma, lo 6 de genièr de 1587 - Toro, lo 22 de julhet de 1645), nòble e òme politic espanhòl, pus conegut coma lo Comte-duc d'Olivares, èra lo favorit (valido en castelhan) del rei Felip IV d'Espanha.
Vita
Lo Comte-duc d'Olivares que vadó a Roma on lo son pair, Pedro Pérez de Guzmán y Zúñiga, purmèr Comte d'Olivares (l'Ostau d'Olivares qu'èra un arram capdet gessit de l'Ostau de Medina-Sidonia) b'èra embaishador d'Espanha. Qu'èra lo tresau hilh e, per aquesta rason, que ho vodat a la religion e, a l'etat de 14 ans, que'u mandèn estudiar lo dret canonic a l'Universitat de Salamanca. Totun, la mort deus sons hrairs que hen d'eth l'eretèr e que cambiè lo son hat ; qu'avó atau de s'anar víver hens la Cort d'Espanha. Las intrigas de la cort que'u mièn a aquesir la hidança deu rei Felip IV d'Espanha e de vàder lo son valido. Aquesta foncion especifica a Espanha que correspond au còp a ua mena de favorit personau e de purmèr ministre deu rei. Lo son temps de valido que ho marcat per la guèrra dab las Províncias Unidas, l'oposicion diplomatica e politica dab lo son omològ francés : lo Cardinau de Richelieu, e la temptativa d'unificar lo Reiaume d'Espanha devath lo poder deu rei. Aquesta segonda enterpresa que culminè dab la reforma coneguda com l'Union de las armas qui miè a la susmauta de Catalonha e, après, a la caduda en disgràcia deu Comte-duc e au son exili dens los sons domenis.
Ikizu
L'ikizu es una lenga banto parlada en Tanzania.
Localizacion
L'ikizu es parlat dins la Region de Mara al nòrd-oèst de Tanzania. Es pròche del shashi, qu'es benlèu un dialècte de l'ikizu.
Escritura
l'alfabet ikizu es:<br/ > a, bh [], ch [], d, e [], f, g, h, i, ɨ [], j [], k, m, n, ng' [], ny [], o [], p, r [], s, sh [], t, u, ʉ [], w, y, z
Las vocalas longas son escrichas dobladas. Quan es prenasalizat b es escrich mb.
Suryapet
Suryapet (en telogo: సూర్యాపేట Sūryāpēṭa) es una vila de l'estat de Telangana, en Índia.
Administracion
Suryapet es lo capluòc del districte de Suryapet.
Demografia
Al recensament de 2011, la populacion de la vila èra de 105 531 abitants e aquela de l'aglomeracion, sonada la metropòli, èra de 106 805.
Sent Laurenç
Sent Laurenç que pòt referí's a :
Domptail
Domptail es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Geografia
Lo vilatge de Domptail a bastit sul adret d'una butte en bordure del departament de Meurthe-e-Moselle. L'aglomeracion pro dense a centrat sus doas rotas départementales : la RD 47 #que pòrta a Sant-Pierremont (2 km a l'oèst) e Fontenoy-la-Joûte (3 km a l'èst) e la RD 49 dintre Xaffévillers (4 km al sud) e Flin (6 km al nòrd).
De nombroses bòsques parsèment lo territòri communal #que culmini a 372 m en lo Bòsc de la Cambra. Divèrses ruisseaux, Morter, Viller, Bazien, Pourri Fossé, prenon la Belvitte #que flueix en contrebas.
Le village de Domptail est bâti sur l'adret d'une butte en bordure du département de Meurthe-et-Moselle. L'agglomération assez dense est centrée sur deux routes départementales : la RD 47 qui mène à Saint-Pierremont (2 km à l'ouest) et Fontenoy-la-Joûte (3 km à l'est) et la RD 49 entre Xaffévillers (4 km au sud) et Flin (6 km au nord).
De nombreuses forêts parsèment le territoire communal qui culmine à 372 m dans le Bois de la Chambre. Plusieurs ruisseaux, Mortier, Viller, Bazien, Pourri Fossé, rejoignent la Belvitte qui coule en contrebas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo vilatge de Domptail apareis en los títols del abbaye de Senones en 1059, 1159 e 1152. Per endavant, i i aviá pas res.
Le village de Domptail apparaît dans les titres de l'abbaye de Senones en 1059, 1159 et 1152. Auparavant, il n'y avait rien.
Le 20 juin 1940 pendant la bataille de France, des militaires français du 146e Régiment d'infanterie de forteresse en plein repli ont combattu dans le village avant de se rendre. Les Allemands ont exécuté les prisonniers de guerre dans le village et au lieu-dit « La Louvière » où un monument commémoratif a été édifié. Une manifestation se déroule tous les ans en mémoire de la trentaine de victimes de ce crime de guerre.
Istòria de l'art
L'Istòria de l'art se referís generalament a l'istòria de las arts visualas, coma pintura, escultura e arquitectura. Lo tèrme tanben pertòca l'aspècte teoric de las arts visualas. L'istòria de l'art baila un examen objectiu de l'art a travèrs de l'istòria umana, en classificar las culturas e los periòdes e en observar sas caracteristicas e las influéncias que las destrian.
Lo concèpte de l'istòria de l'art foguèt desvolopat en Occident, e s'ocupèt d'en primièr sonque de la pintura occidentala, e de l'istòria occidentala de l'art. Gradualament, amb l'aparicion del Modernisme, una vision mai ampla de l'istòria artistica s'es espandida, en ensajar de s'aplicar a d'autras societats dins una descripcion globala analisant sos artefactes dins los tèrmes de sas pròprias valors culturalas.
Salif Keïta
. Salif Keïta (Djoliba, 12 d'agost de 1949) es un musician de Mali.
Es descendent del rei de l'Empèri de Mali, Sundiata Keïta. Marginalizat per èsser albino, signe de malastre en la cultura mandinga, se refugièt en París, ont trionfèt.
.kpmg
(acorcha de Klynveld Main Goerdeler e Peat Marwick International) es un nom de domeni generic depausat per l’entrepresa transnacionala KPMG. Es en servici dempuèi lo 4 d’abril de 2016.
Zaldibia
Zaldibia es una comuna de Guipuscoa dins la comunautat autonòma espanhòla del País Basc.
Innenheim
Geografia
thumb|left|Dintrada del vilatge de Innenheim thumb|left|La principala artèria del vilatge de Innenheim thumb|left|Amassa d'ostals a colombages situadas dins la carrièra principala thumb|left|Ostals a colombages
thumb|left|Entrée du village d'Innenheim thumb|left|La principale artère du village d'Innenheim thumb|left|Ensemble de maisons à colombages situées dans la rue principale thumb|left|Maisons à colombages
Village faisant partie du canton d'Obernai et de l'arrondissement de Sélestat-Erstein, situé à proximité du Gloeckelsberg et à proximité de la voie rapide A 35 entre Barr et Strasbourg. À proximité des communes de Krautergersheim, Blaesheim et Hindisheim, le village se situe à 11 km au sud-ouest de Lingolsheim, qui est la plus grande agglomération la plus proche.