cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pastorèla (poèma)
Istoric
Las pastorèlas son d'en primièr compausadas en occitan, entre la mitat del sègle XII e la fin del XIII, per de trobadors fòrça celèbres coma Marcabrun, Gui d'Ussèl, Giraut de Bornelh, Cadenet, Serverí de Girona, o mens celèbres, coma Johan Estève, Guillèm d'Autpolh, Gavaudan, Joyos de Tholoza o Guiraut d'Espanha per qui sembla aver estat tant un divertiment qu'un exercici de versificacion.
Forma poetica
vinheta|Folio CCCLX du Cansonièr C, ([[Bibliotèca Nacionala de França|BnF f. f. 856)]] Es pas un poèma de forma fixa, lo nombre e la forma dels coplets demorant liures (entre 6 e 30). La pastorèla dons a podut èsser, seguent los sègles, las regions, etc. :
Un exemple de pastorèla
Començament de L'autrier, jost'una sebissa, de Marcabrun, presenta dins uèit manuscrits, coma lo Cançonièr C. Lo poèma es compausat de setens d'octosillabas, dos coplets successius utilizant las mèsmas rimas, segon l'estructura aaabaab, puèi cccbccb pels dos seguents, etc.
''L'autrier, jost'una sebissa ''Trobei pastora mestissa, ''De joy et de sen massissa; ''E fon filha de vilana: ''Cap'e gonel'e pelissa ''Vest e camiza treslissa, ''Sotlars e caussas de lana.
''Ves leis vinc per la planissa: ''« Toza, fi m'eu, res faitissa, ''Dol ai gran del ven que.us fissa ». ''« Senher, so dis la vilana, ''Merce Deu e ma noyrissa, ''Pauc m'o pretz si.l vens m'erissa ''Qu'alegreta sui e sana ».
Peiriac de Menerbés
Toponimia
Las atestacions ancianas son :
Pastorèla (poèma)
Un exemple de pastorèla
''« Don, dis ela, qui que.m sia, ''Ben conosc sen o folia ; » [...]
L'autrièr, près d'una sebissa, Trobèri una pastorèla mestissa De jòia e de sen plenassa; E èra filha de vilana: De capa, gonèla e pelissa Vestida e camisa plan lissa, Solièrs e cauças de lana.
Vèrs èla venguèri per la planissa: « Tosa, diguèri, un res fachinossa grand dòl ai del vent que vos fissa ». « Senher, çò ditz la vilana mercés a Dieu e ma noiriça, que m'es parièr se lo vent m'erissa Qu'alegreta soi e sana ».
« Tosa, diguèri, causa gentilha destornat me soi de la via per fa a vos companhia; que vos aital tosa vilana Pòt pas, sens plasent pària Pastorgar tant de bèstia Dins aital luòc, tan soledana »
« Mèstre, diguèt, qui que siá, Conessi plen sens e folia; » [...]
Christian Anatole
Christian Anatole (Montpelhièr, 29 d'octobre 1937 - Cullera, Espanha, 11 de julh 1987) foguèt un cercaire, professor d'occitan e actor de l'occitanisme. Trabalhèt tot lo long de sa vida a l'entorn de la lenga d'òc per permetre sa democratisacion dins l'espaci public e dins lo mitan de l'educacion.
Pastorèla (poèma)
Un exemple de pastorèla
thumb|upright=0.8|Lo [[trobador Marcabru]]
Christian Anatole
Naissença e estudis segondaris
Nascut lo 29 d'octobre de 1937 a Montpelhièr de paires totes dos originaris de las Nautas Valadas d'Aude, passèt la majoritat de son enfança ailà dusc'al moment de l'intrada de sos estudis en segondaris. Causissent un bachelierat especializat dins las letras, deguèt partir dins dos establiment establiment desparièrs per poder faire sos estudis. Dins un primièr temps, s'en anèt al Vigan (dins Gard) abans d'acabar sa formacion en Limós (dins Aude) après la mòrt del seu paire en 1952.
Pastorèla (poèma)
Las « cançons de pastorèlas »
La pastorèla dintra dins le genre mai vast de la poesia pastorala o poesia bucolica, praticticada dempuèi l'Antiquitat, coma los Idiles de Teocrita o de Virgili, e, mai recentament, de la « cançon de pastorèla », que pòt tanben èsser imorala e calhòl coma la pastorèla.
Existís una centena de cançons tradicionalas (amb fòrça variantas ) contenent d'elements campètres e un ensag de seduction d'una joventa. Mas mai sovent, l'aventura es contée per la quita pastra e non pel poèta cavalièr. Lo galant es pas sempre de reng naut, quitament s'espèra de la pastra una « recompensa », un baisar mai sovent. So de cançons de dançar, sovent de compreneson dobla, amb una version adulta calhòla e una version enfantina adocida.
Christian Anatole
Universitat e descobèrta de l'occitan literari
Un còp lo bachelierat obtengut, s'inscriguèt dins la Facultat de Letras de Montpelhièr ont encontrèt rapidament sos primièrs mèstres d'estudis, que sián especializats dins la lenga occitana (Carles Camprós, Jean Bourciez, ...) o ben encara dins la literatura de l'ancian regim (Pierre Jourda, Henri Weber, ...).
Es aital que centrèt rapidament son interès per los estudis literaris a l'entorn de dos tèmas màgers per el e aquò dusca sa mòrt : La literatura dels sègles XVI - XVII e la literatura occitana mediavala e moderna.
En 1961, passèt son Diplòme d'Estudis Superior mercés a una tèsi facha sus un autor occitan dels sègles XVI e XVII, Isaac Despuech-Sage.
Aqueste trabalh de recèrca li balhèt un terrenh fertil per sas recercas a venir e per totes los autres cercaires que passaràn aprèp el. D'efièch, cap a l'epòca de la publicacion de sa tèsi, aqueste periòde de la literatura occitana (uèi lo jorn coneguda jos l’apelacion generalista del « Barròc Occitan »), èra daissada de caire per la majoritat dels cercaires de son temps.
Lo professor e lo pegagòg
Amb la fin de sos estudis marcat per l'obtencion de son CAPES en 1963, inicia sa carrièra de professor dins un licèu de Calais (Nòrd) per un periòde de dos ans abans de tornar dins lo Sud de França amb un autre trabalh de professor dins un licèu dins la vila de Pamiàs (Arièja).
En 1965, al meteis temps que son retorn en Occitania, començèt pauc a pauc l'escapol d'una granda antologia dels autors occitan amb son collèga de trabalh Jacme Boisgontier. Publicat fin finala en 1970 dins las Presses Universitaires de France, son trabalh prenguèt a la fin de son desvolopament lo nom de l'antologia de la "Nouvelle Histoire de la littérature Occitane", marcada tanben per la participacion d'un autre grand cercaire de la lenga occitana : Robèrt Lafont. Aqueste trabalh es uèi lo jorn considerat coma un de sos trabalhs los pus memorables.
Prigondament marcat d'ara enlà per la volontat de balhar una vertadièra plaça a la lenga d'òc dins lo mond de l'ensenhament public, integrèt mercés a sos trabalhs de granda qualitat en octobre de 1970 l'universitat del Miralh de Tolosa (a l’ora d’ara coneguda jos lo nom de l’universitat Joan Jaurès) amb un pòste de mèstre-assistant en Literatura Comparada.
Pedagòg reconegut en son temps, organizèt un grand nombre de mòstras e de collòquis a l'entorn de la literatura occitana pendent sa carrièra en çò de l'universitat del Miralh (collòquis sus Pèire Godolin, Pey de Garròs, Renat Nelli, Joan Bodon, ...) a un moment ont sa plaça dins los domenis universitaris èra luènh d'èsser assegurada.
S’illustrèt tanben devèrs la fin de sa vida amb un trabalh important a l’entorn de l'istòria d'Andòrra, sol país ont lo catalan es reconegut coma lenga oficiala.
Totes sos esfòrces faguèron d'el al moment de sa mòrt imprevista lo 11 de julh de 1987, una de las personalitats e un dels actors los pus reconeguts del paisatge occitan universitari de la segonda mitat del sègle XX.
Lope de Vega
Félix Lope de Vega y Carpio (Madrid, 1562 - id., 1635) dramaturg e poèta castelhan del periòde barròc, un dels mai importants poètas e dramaturgs del Segle d'Aur espanhol de la literatura en lenga castelhana. Lo volum d'òbras teatralas qu'escriguèt es 1500 o 2500, d'entre una impressionanta quantitat de 425 nos arribèron fin ara. Tamben signèt un grand nombre d'òbras dramaticas e poeticas de longor menora.
Òbra narrativa
La primièra istòria qu'escriguèt, La Arcadia (1598), es una novèla d'enfança qu'inclutz fòrça poèmas; de fach, lo succès de l'òbra venguèt del nom que foguèt donat precisament per aqueles verses.
Los pastores de Belén (1612) es una autra pastorèla, e «al divin», incluguèt, de nòu, fòrça poèmas sacrats.
La Filomena e La Circe son de recuèlhs poetics que contenon quatre novèlas cortas de tipe italian, dedicadas a Marta de Nevares, e que son abitualament editada jol títol de Novelas a Marcia Leonarda.
Dins la tradicion de La Celestina, la comèdia umanista en lengua vulgar, se plaça La Dorotea, "accion en prosa", que conta en forma de dialòg sas amors frustradas de jove amb Elena Osorio, amb un estrech estil popular.
Se pensa, en mai, qu'auriá participat al costat d'autres autors, coma Pedro Liñán de Riaza, a l'elaboracion de la Segona partida del Quichòte, signada per un inexistissent Alonso Fernández de Avellaneda.
Òbra lirica
Son òbra poetica utilizèt totas las formas cultas possiblas e tanben foguèt atirat per la poesia lirica populara, qu'inseriguèt sovent dins sas comedias, e l'estil de Góngora, encara que, en general, defendèt lo «vèrs clar», ja que el seu ideal poètic consistia en un sabent casticisme que mesclava al meteis temps lo gèni de la poesia cançonera del XV, la tradicion de El Romancero e l'elegància dels mèstres italians.
Compausèt, en mai de La Filomena e La Circe tres grands recuèlhs de vèrses lirics: Rimas (1604), Rimas sacres (1614) e las Rimas humanas y divinas de Tomé Burguillos (1634). Aqueles libres s'inscrivon dins lo corrent liric denominat Petrarquisme
Levat aqueles libres lirics, i a d'estils divèrses: La hermosura de Angélica, con otras diversas rimas, 1602. Cuatro soliloquios, 1612, jol pseudoním de Gabriel Padecopeo. Romancero espiritual, 1619, Triunfos divinos, con otras Rimas sacras, 1625, Soliloquios amorosos de un alma a Dios (1626) e Laurel de Apolo, con otras rimas (1630), que passa en revista, coma ja lo faguèt Cervantes dins son Viaje del Parnaso, lo panorama poetic de son temps.
Òbra dramatica
Juan Pérez de Montalbán, escrivan de comèdias, son discipòl, afirma dins son Fama póstuma que Lope escriguèt qualques mil uèit e cent comèdias e quatre cent dramas liturgics, que fòrça son perdidas. L'autor d'esperel èra mai modèsta e dins sa òbras estimèt qu'aviá escrich qualques mil cinc e cent, tot unclutz; mas plansegur lo nombre es mai elevat.
Se destacan las seguentas: Peribáñez y el Comendador de Ocaña (1610), Fuenteovejuna (1612-1614), La dama boba (1613), Amar sin saber a quién (1620-1622), El mejor alcalde el rey (1620-1623), El caballero de Olmedo (1620-1625), La moza de cántaro, Por la puente, Juana (1624-1630) e El castigo sin venganza (1631).
Son estil se nomena nòva comèdia perque passa las normas classicas del teatre, atal mescla los episòdis comics e dramatics e respècta pas la règla de les tres unitats (una sola accion dins un sol luòc pendent un jorn). Son objectiu principal, coma lo resumís dins Arte nuevo de hacer comedias en este tiempo, es divertir lo public e per aquela fin quina que siá mena es licit, s'alunhant dels tèrmes qu'impausèt Aristòtel.
Bañuelos de Bureba
Bañuelos de Bureba es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Exatiel
Exatiel (Jatiel en castelhan) es una comuna de la comunautat autonòma d'Aragon. Se tròba dens la província de Teròl e la comarca deu Baish Martín. A 52 abitants (2011).
Barbadillo de Herreros
Barbadillo de Herreros es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Breighton
Breighton es un vilatge anglés de Yorkshire de l'èst. Es situat sus la riba orientala del riu Derwent, a aperaquí 8 km al nòrd-oèst de Howden.
Cadena Umana pel Drech a Decidir del País Basc de 2014
400px|thumb|Mapa de l'itinerari de la Cadena Umana pel Drech a Decidir del País Basc del 2014 La Cadena Umana pel Drech a Decidir del País Basc de 2014 (en basc: 2014ko Erabakitzeko Eskubidearen Aldeko Giza Katea) foguèt una cadena umana longa de 123 quilomètres que se realizèt dins lo País Basc lo 8 de junh de 2014. Prepausada per la platafòrma Gure Esku Dago l'iniciativa aviá per tòca de reivindicar lo drech a l'autodeterminacion del pòble basc.
La cadena se metèt en plaça a 12:00 lo 8 de junh de 2014 e ligava la vila de Durango en Biscaia a la localitat de Pampalona en Navarra. Lo projècte aguèt coma modèl la Via Catalana.
Personalitats bascas participantas
thumb|350px|Una porcion de la Cadena La cadena comptèt sus la preséncia de mantas personalitats de la societat basca coma:
Barrio de Muñó
Barrio de Muñó es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Barbadillo del Pez
vinheta
Fantastic
vinheta|[[Francisco Goya|Goya, Lo Sòm de la rason produch de mostres.]] Lo fantastic es un registre literari que se caracteriza per l’intrusion del subrenatural dins l'encastre realisme d'un raconte. Segon lo teorician de la literatura Tzvetan Todorov, lo fantastic se destria del meravelhós per l'esitacion que produch entre lo subrenatural e lo natural, lo possible o l'impossible e a vegada entre lo logic e l'illogic. Lo meravelhós, al contrari, crida lo subrenatural ont, un còp acceptats los presupausats d'un mond magic, las causas se debanan de biais gaireben normala e familiara. Lo fantastic pòt èsser utilizat al sen dels diferents genres : policièr, sciéncia-ficcion, orror, contes, romanças, aventuras o encara quitament lo meravelhós. Aquesta definicion plaçant lo fantastic a la frontièra de l'estranh e del meravelhós es mai sovent acceptada, mas faguèt l'objècte de fòrça controvèrsias, coma aquesta menada per Stanislas Lem.
Lo fantastic en literatura se cal don pas confondre amb lo meravelhós (ont lo subrenatural es pausat e acceptat d'aviada), amb la sciéncia-ficcion (qu'es racionala) o amb l'orror, quitament s'aquestes genres pòscan se combinar. Lo cinèma fantastic se cal pas confondre amb lo cinèma del genre "fantasiá" l’equivalent del meravelhós dins lo mond del cinèma.
Registres parents
Lo fantastic es sovent considerats coma plan pròche de la sciéncia-ficcion. Pasmens, d'importantas diferéncias los destrian : la sciéncia-ficcion ten pas del subrenatural e se vòl racionala. Atal, La Maquina del temps, de H. G. Wells, es un roman de sciéncia-ficcion que l'eròi viatja dins lo temps mercé a una maquina concebuda per aquò, alara es mercé a un procediment tecnologic, de segur desconegut dins l'estat actual de las coneissenças umanas, mas que, essent presentat coma tecnologic, s'o pòt pas qualificar de subrenatural.
Tanpauc se cal confondre fantastic e fantasiá, coma los racontes de J. R. R. Tolkien, qu'apartenon en realitat au domèni del meravelhós. Lo fantastic es tanben parent del realisme magic, genre pròpre de la literatura latinoamericana e fondat sus l'insercion d'elements subrenaturals dins un raconte realista. Mas los fachs subrenaturals i son considerats coma normals, çò que fa del realisme magic una branca del meravelhós e non pas del fantastic.
Tzvetan Todorov dona donc la definicion del fantastic coma essent entre l'estranh, es a dire un real que se buta las limitas fins al tèrme, coma dins La Casuda de l'Ostal Usher d'Edgar Allan Poe, ont se pòt adoptar una analisi racionala, e lo meravelhós, ont los elements subrenaturals son considerats coma normals : lo fantastic es aqueste entre-dos, aqueste moment ont l'esperit esita encora entre una explicacion racionala e irracionala. Apond coma condicion darrièra a l'aparicion del fantastic un univèrs o un contèxte realista : Cal lo decòrs èsser o percebut coma natural per poder i introduire las marcas del subrenatural, e donc l'esitacion que mèna al fantastic.
Monarca
Una monarca qu'es governaire o cap d'Estat. Aqueste títol de rei (o de reina dins qualques cases escasses) se transmet ereditàriament, levat de qualques excepcions istoricas o actualas.
Un estat governat per un rei se sona una monarquia, e aqueste sistèma de govèrn qu'es senhorejat per un rei pòt èsser diferent en foncion dels païses. Dins fòrça monarquias actualas, mai que mai en Euròpa, lo rei o la reina an un ròtle variable mas en general simbolic, dins lo govèrn de l'estat.
Fantastic
Originas
vinheta|Caspar David Friedrich.
Romantisme frenetic
vinheta|Pétrus Borel. A la descobèrta dels gotics angleses seguís en França la d'òbras dicha « freneticas » (On parle aussi de « roman noir »). William Beckford èra anglés, e pasmens escriu en francés Vathek (1786), roman de tendéncia frenetica. Situa l'accion en Orient, e dona al roman l'aspècte d'un conte oriental remembrant Las mila e una nuèchs. L'istòria conta la davalada als infèrns d'un califa avent cercat a obtenir de poders subrenaturals fasent un pacte amb lo Diable. L'autre grand roman frenetic es Lo Manuscrit trobat a Saragossa del polonés Joan Potocki, tanben escrich en francés. Es un ensemble de recits independents, imbricats anb de personatges recurrents, dona una granda diversitat de tipes de recits  : le roman negre, lo roman picarèsc, lo conte, le recits filosofic, etc. Pasmens, lo subrenatural es omnipresent dins lo roman.
Lo roman frenetic francés atenh son apogèu amb los « pichons romantics ». Pétrus Borel, dins Champavert, contes immoraux (1833) e subretot dins Madame de Putiphar (1839), es encara mai provocant que los anglosaxons, subretot dins la complaséncia per l'òrre. La crualtat dels racontes de Champavert anóncia Auguste de Villiers de L'Isle-Adam. Mai, Borel escriguèt un vertadièt roman fantastic, Gottfried Wolfgang (1843).
L'autre davancièr de la literatura fantastica es lo francés Jacques Cazotte que lo cort roman, Lo Diable amorós (1772), es considerat coma lo primièr raconte fantastic de lenga francesa.
Naissença del fantastic verai
esquèrra|vinheta|E.T.A. Hoffmann. Es en Alemanha al començament del sègle XIX que nais la quita literatura fantastica, amb Adelbert von Chamisso (Peter Schlemilh) puèi Achim von Arnim e E.T.A. Hoffmann. Lo fantastic de Hoffmann se caracteriza per l'exaltacion, lo caòs, e la frenesia.
Hoffmann aguèt una influéncia universala e gaireben de contunh sul genre. Sos contes forman un vertadièr repertòri del fantastic, declinat enseguida per d'autres autors e dins d'autres arts (opèra, ballet, cinèma).
Potap
thumb|Potap a Kyiv en junh de 2012 Oleksí Andríovych Potàpenko (en ucraïnian: Олексій Андрійович Потапенко), mai conegut internacionalament coma Potap (Потап; Kyiv, 8 de mai de 1981) es un cantaire, cantautor e productor ucraïnian. Canta mai que mai en duo, e subretot amb Nàstia Kamènskykh e forman aital lo grop Потап і Настя.
Fantastic
En lenga francesa
vinheta|[[Teofil Gautièr.]]
Vam del fantastic en França
Dins las annadas 1830, los contes d'Hoffmann son traduchs en francés per Loève-Veimars e encontran un succès espectacular. Nodier es un dels primièrs escrivans francés a escriure de contes fantastics. Mas vei dins aqueste genre sonque una mena novèla d'escriure de racontes meravelhós ; lo fantastic li es un pretèxte a sòmi e a la fantasiá. Escriu tanben un estudi sul fantastic, ont mòstra que per el la frontièra entre meravelhós e fantastic pro fosc. Poblats de fantasmas, de vampires e de mòrts-vivents, sos tèxtes possedisson pasmens çò que caracteriza lo fantastic: l'ambigüitat, l'incertitud, l'inquietud. Sos contes mai coneguts son La Fada de las micas (1832), Smarra o los demònis de la nuèch (1821) e Trilby o lo fadet d'argail (1822).
Puèis dels mai grands de la literatura francesa s'i ensajam. Honoré de Balzac, autor d'una desena de contes e de tres romans fantastics, foguèt tanben influenciat per Hoffmann. En mai de L'Elixir de longa vida (1830) e Melmoth reconciliat (1835), sa principala òbra fantastica es lo roman La Peau de chagrin (1831), que lo personatge principal concluguèt un pacte amb lo Diable : crompa una fuèlha de cuèr qu'a lo poder d'exauçar totes sos sòts mas que, simbolizant sa vida, se redusís cada còp que l'utiliza. Malgrat la compausanta fantastica, aqueste roman es inscrich dins lo realisme : Balzac va una descripcion de París. Mas dins l'ensemble, l'òbra fantastica de Balzac es pas concebuda coma una finalitat. Es puslèu una òbra de reflexion, inscricha dins l'encastre de la Comèdia umana. Amb la poténcia allegorica dels personatges e de las situacions, Balzac escriu subretot de contes filosofics. esquèrra|vinheta|[[Guy de Maupassant.]] Grand admirator de Hoffmann, Teofil Gautièr es un autor incontornable de la literatura fantastica. Gautier excellís a téner lo lector dins lo dobte tot lo long de sas istòrias, e lo susprene al moment de la casuda. Es l'autor d'unes cap d'òbras de genre fantastic coma La cafetièra (1831) e La Mòrta amorosa (1836). Prosper Mérimée escriguèt pauc d'òbras fantasticas mas de tria. La Vènus d'Illa (1837), Lokis e Vision de Carles XI. Mérimée tanben traduguèt La Dama de pica de Pushkin, e publiquè un estudi sus Nikolai Gogol, lo mèstre del fantastic rus. Après aver escrich de tèxtes fantastics jos l'influéncia del romantisme alemand de Goethe e d'Hoffmann, Gérard de Nerval a ecriu un obratge màger, Aurèlia (1855), dins un estil mai poetic e personal e tanben La Pandora (1854).
Simbolisme e fantastic de la fin de siècle
vinheta|[[Auguste de Villiers de L'Isle-Adam|Villiers de L'Isle-Adam.]] La fin del sègle XIX vei lo vam de la literatura dicha « decadenta », que sos tèmas preferits son la crudeltat, lo vice e la perversitat. Dins la dralha d'òbras coma À rebours de Joris-Karl Huysmans o Los Diabolics de Jules Barbey d'Aurevilly, lo fantastic passa d'èsser una finalitat, mas es mejan permetent de realizar una provocacion, una denóncia o una volontat estetic. Lo conte ven mai faiçonós, las descripcions son ricas, l'exotisme e l'erotisme d'elements importants. E, lo conte fantastic es una ocasion de far de la critica sociala, sovent dirigida contra lo materialisme borgés, per exemple dins los Contes crudèls de Villiers de L'Isle-Adam. Mai, los symbolistas decadents utilizan fòrça lo fantastic dins lors contes; çò que ven alara pròche de la fabla e de l'allegoria.
Anglatèrra victoriana
esquèrra|vinheta|[[Oscar Wilde.]] L'Angletèrra victoriana donèt pauc d'autors vertadièrament fantastics. Las novèlas de Thomas de Quincey s'inscrivon mai dins la tradicion del roman gotic que dins aquesta del fantastic. L'Irlandés Sheridan Le Fanu es l'autor de Carmilla (1871), un roman gotic que l'originalitat residís dins lo personatge de la femna vampira omosexuala. Inspirèt lo celèbre Dracula de son compatriòta Bram Stoker (1897). Oscar Wilde tanben escriguèt un dels mai celèbres romans fantastics anglosaxons, Lo Retrach de Dorian Gray (1891), dins aqueste lo personatge principal vei son retrach vielhir e prene cada marca de sos vices, alara qu'el possedís la jovença eternala e viu dins l'excès. Wilde desvelopa dins aqueste tèxte sa reflexion sus l'estetisme e met en scèna lo conflicte entre las descasenças fisica e morala. La sensualitat e l'omosexualitat percorrisson tanben l'obratge. Passant l'encastre del fantastic, aqueste roman aguèt una fòrta influéncia sus la literatura francesa, subretot los escrivans decadents. Mai, Oscar Wilde escriguèt una parodia d'istòria de fantasmas, Lo Fantasma de Canterville (1887).
D'autres escrivans celèbres signèron de tèxtes fantastics coma Robert Louis Stevenson (Markheim, Olalla) o Rudyard Kipling. L'escrivan angloamerican Henry James abordèt lo fantastic dins sa carrièra, e subretot las istòrias de fantasmas. Lo mai abotit es Lo Torn d'escrova (1898), una referéncia dins l'art de l'esitacion entre explicacion racionala e irracionala. L'estil allusiu de James mèna lo lector a dobtar de cadun dels protagonistas, de biais que la vertat ultima sus aquesta istòria es revelada pas al final; daissa la causida al lector. Aqueste libre es tanben remarcable pel caractèr fantomatic d'aquestes personatges.
Aqueste periòde vei tanben la naissença de genre novèls genres de literatura populara : lo roman policièr amb Wilkie Collins, la sciéncia-ficcion amb H. G. Wells e Mary Shelley o la fantasiá amb William Morris e George MacDonald.
Fantastic american
vinheta|[[Edgar Allan Poe.]] A sa naissença, al començament del sègle XIX, la literatura americana es fortament marcada pel roman gotic anglés e le fantastic. Nathaniel Hawthorne, puèi Washington Irving e subretot Edgar Allan Poe impausan tanben la novèla e lo conte coma formas d'expression privilegiadas. Washington Irving escriguèt fòrça contes que s'apròchan mai de la legenda que del quita recit subrenatural. Se caracteriza per son realisme, e pel ton ironic qu'utiliza. Son recuèlh mai conegut es lo Sketch Book (1819), que conten lo conte Rip Van Winckle, una de las doas primièras òbras fantasticas americanas vertadièrament originalas, amb Peter Rugh, lo desparegut de William Austin (1824).
Nathaniel Hawthorne redigiguèt de tèxtes utilizant lo subrenatural. Son marcats per l'opression dins una America puritana, e an per tèma recurrent la malediccion, en referéncia a las legendas de mascaria. Pasmens se lo fantastic ocupa pauc de plaça dins son òbra abondenta, Francis Marion Crawford es l'autor d'un recuèlh de granda qualitat dins lo genre, Wandering Ghosts (1891). Tot en s'inspirant d'aquesta tradicion, H. P. Lovecraft li dona un torn particular, mai pròche de l'orror. Lovecraft inspirarà fòrça autors al sègle XX coma Stephen King.
Recits populars
Es Aleksandr Puschkin qu'introduguèt lo genre fantastic en Russia amb la celèbra novèla la Dama de pica (1834). A partir d'alara lo fantastic ven un genre de predileccion de la literatura russa, trapant sos tèmas dins los contes e legendas popularas. Apareis alara un fantastic pròche del meravelhós, dins d'òbras coma La familha del Vurdalak d'Aleksei Konstantínovitx Tolstoi, L'espantosa venjança de Nicolàs Gogol e Lo mantèl e de L'Aigla blanc de Nikolaï Leskov..
Barbadillo del Mercado
vinheta
Fantastic
Grotesc
Encoratjat per Puschkin, Nikolaï Gogol publica de contes fantastics que lo mai celèbre son La Nas e  lo Jornal d'un baug, publicadas dins lo recuèlh de las novèlas de Petersborg. Aqueste recits introduson un cambiament de natura plan prigonda al respècte de la tradicion fantastica. La paur i jòga un ròtle negligible; mas l'absurd e lo grotesc venon un element essencial. Aqueste estil novèl farà de seguidors quitament en Russia : Lo Doble, un dels primièrs romans de Dostoïevski, es dirècaement inspirada de l'òbra de Gogol.
En lenga alemanda de las annadas 1890–1930
esquèrra|vinheta|Gustav Meyrink. Lo començament del sègle XX es marcat pel vam dins los païses germanofòns d'un fantastic sorn e pessimista. Las òbras d'aqueste periòde son de fonts d'inspiracion del cinèma expressionista que se desvelopa alara en Alemanha. Gustav Meyrink (1868-1932) es un dels mai grands escrivans fantastics del periòde. Grand afogat de sciéncias ocultas, escampilha dins sos romans de tèsis ocultistas per tòa d'iniciar sos lectors. Son roman mai celèbre, Lo Golèm (1915), es plaçat jol signe de la cabala. Descriu una umanitat degradada e miserabla dins lo quartièr josieu de Praga. Son autre roman fantastic màger es La Nuèch de Walpurgis (1917). A per tèma la violéncia e lo baujum collectiu, e fa reson a la tuariá de la Primièra Guèrra mondiala.
Mai controversiat, Hanns Heinz Ewers es l'autor d'una òbra abondanta que, s'agach sovent mai cap a l'estranh que sul fantastic, demora subretot dins lo domèni del subrenatural. Amb un penjal pel macabre, la sang, e un erotisme malsan, sos obratges son provocators e sovent jutjats immorals. Ewers es subretot conegur per son roman Mandragòra. Es l'autor d'un autre roman significatiu, Lo masc aprendís (1909), e fòrça novèlas coma L'Aranha (1907).
D'autras òbras fantasticas importantas son escricahs a l'epòca, coma Lo marques de Bolibar de Leo Perutz e Lo baron Bagge d'Alexander Lernet-Holenia. tanben a aqueste epòca Franz Kafka redigís La metamorfòsi, que se considèra a vegada coma une novèla fantastica.
En lenga espanhòla
Entre 1920 e 1960, la vila de Buenos Aires es lo centre d'una intensa activitat literària e culturala. Es tanben un luòc de refugi pendent las annadas de guèrra per d'escrivans europèus ligats a la literatura fantastica coma Witold Gombrowicz e Roger Caillois. En 1931 se crea la revista Sur (Lo Sud) jos la direccion de Victoria Ocampo. D'entre sos collaborators i a Jorge Luis Borges, Adolfo Bioy Casares, e Silvina Ocampo.
Aquesta revista ven lo luòc d'u agach novèl sus la literatura fantastica, portat per l'erudicion e lo gost del pastiche. Borges declara atal que "l'erudicion es la forma modèrna del fantastic". Aqueste fantastic que se poiriá qualificar de pòstmodèrne cerca sos tèmas que siá dins l'istòria literària o dins la filosofia e la teologia, tot en gardant un caractèr angoissós o espaventós. De tèmas novèls son explorats : los viatges dins lo temps, los monds parallèls, las vidas parallèlas...
Aspèctes
vinheta|Detalh de L'Infèrn de [[Jheronimus Bosch.]]
Paur
La lectura dels tèxtes fantastics provòca sovent mas non pas necessàriament – un sentiment de paur o d'ància. Sigmund Freud explica aqueste sentiment per l'inquietant estranh pròpre a la literatura fantastica. Lo tèrme alemand utilizat per Freud es unheimlich que significa « non-familiar » mas tanben « non-amagat » e que se pòt traduire per « esglasiant ». Atal, lo pròpre del fantastic seriá de revelar de causas abitualament amagadas, de causas que volèm pas veire: la sang, los cadavres, la nuèch. Lovecraft l'aviá perfièchament comprés, qu'escriviá dins Espavant e Subrenatural en literatura: "La mai vielha e la mai fòrta emocion de l’umanitat es la paur; e la forma de paur mai anciana e la mai fòrta es aquesta del desconegut." A son vejaire, lo fantastic deu provocar la paur per de generar una catarsi pel lector.
Mal
Las manifestacions del subrenatural dins la literatura fantastica son mai sovent nefasts: pas de plaça pels angèls, los gènis e las fadas de bon. Lo fantastic dona una bona partida al Mal e a sas incarnacions. Es tanben una literatura de la sofrença, del baujum, del fracàs. Dins aqueste sens, fa una trencadura prigonda amb l'optimisme del sègle de las Luses. Aqueste aspècte fa resson al sègle XX pels surrealistas.
Sexualitat
vinheta|La cachavièlha, [[Johann Heinrich Füssli.]] La psicanalisi interprèta volontièr lo genre fantastic coma l'expression de desirs sexuals inavoables. "Es relativament aisit en efièch d'associar a cadun dels tèmas del fantastic una forma de sexualitat anormala: coma, la mascariá equival a la ninfomania, lo vampirisme al sadomasoquisme etc. Pasmens aqueste aspècte concèrna puslèu lo subrenatural en general que lo fantastic. Mai, coma totes los simbòls, los tèmas del fantastic pòdon recebre d'interpretacions diferentas seguent le contèxte. Atal lo simbòl del Doble pòt significar l'isolament d'un individú qu'a pas pus de contacte amb lo mond exterior.
En mai, la sexualitat interven explicitament e pas pus simbolicament dins fòrça racontes fantastics. Un desir amorós fòrça violent es sovent la causa que mèna l'eròi a capvirar dins un univèrs fantastic (per exemple la Cabeladura de Maupassant o encara Lo diable amorós de Jacques Cazotte).
Barbadillo del Mercado
Barbadillo del Mercado es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Fantastic
Censura
Lo fantastic sovent foguèt utilizat per d'autors per passar la censura. Los romantics alemands podèron atal plaçar de criticas politicas sota las mòstras de la ficcion. A vegada lo simple fach d'adoptar lo genre fantastic val revendicacion de l'autonomia de la literatura contra aquestes que volon l'asservir : tot coma los autors russes dissidents a l'epòca del realisme socialista.
alara, serà tolerat mai aisidament las idèas ofensantas se son presentadas coma l'òbra del baujum o del Diable : scènas escaborosa del fantastic fin de siècle francés, fobia racista e misantròpa per H. P. Lovecraft, etc. tanpauc se deu remembre lo macabre.
Douglas Adams
thumb|250px|Retrach de Douglas Adams Douglas Noel Adams (Cambridge, Anglatèrra, 11 de març de 1952 – Santa Barbara, Califòrnia, 11 de mai de 2001) foguèt un escrivan, scenarista, umorista e dramaturg anglés. Venguèt famós internacionalament mai que mai gràcias a son òbra The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, entamenada en 1978 coma una comèdia radiofonica de la BBC abans de créisser per venir una seguida de cinc libres que foguèron adaptats posteriorament a la television.
Fantastic
Literatura de l'interpretacion
Lo tèxte fantastic es per natura ambigú e demanda a èsser interpretat de biais corrècte. Los autors an donc sovent recors a de tecnicas narrativas que condicionan lo lector. Los tèxtes corts (contes e novèlas) que permeton de mantenir la tension dramatica son privilegiats. Se crida sovent al un narrator, a vegada redoblat d'un segond narrator qu'introdutz lo raconte e lo met a distància. Lo lector del tèxte fantastic se trapa fàcia a una causida paradoxala: o se fisa al narrator e accèpta la version « subrenatural », e alara lo tèxte ven evidentament una ficcion; o preferís una explicacion « racionala » que fa tornar lo tèxte dins lo camp del realisme, mas alara deu metre en dobte la credibilitat del narrator.
Se pòt tanben envisatjar lo fantastic coma l'interpretacion literala de figuras metaforicas. Atal lo babaròt de la Metamorfòsi de Kafka es a l'encòp una metafòra de l'individú insignificant e un vertadièr insècte. Lo fantastic mèna donc a s'interrogar sus çò qu'es un tèxte literari e sus son apòrt a la realitat. Dins At Swim-Two-Birds per exemple, Flann O'Brien imagina atal un autor pres per sos personatges que refusan de li obesir, un tèma que desveloparà dins lo sieu mond tanben Marcel Aymé.
Saint-Vaast-en-Chaussée
Saint-Vaast-en-Chaussée es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Los Barrios de Bureba
Los Barrios de Bureba es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Boeing
Boeing (nom oficial en anglés The Boeing Company) es un dels pus grands constructor aeronautic e aerospacial al mond. Son sèti social es situat a Chicago, en Illinois. Sas doas fabricas pus importantas son a Wichita en Kansas e a Everett, près de Seattle. Aquel avionaire es especializat dins la concepcion d'avions civils, mas tanben dens l'aeronautica militara, los elicoptèrs e los satellits e las fusadas amb sa division Boeing Integrated Defense Systems. En 2012, se posicionava al tresen reng mondial per las vendas de material militar,.
Châtillon (Ròse)
Châtillon en arpitan (Châtillon en francés) es una comuna arpitana administrada per lo departament de Ròse de la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Sauflieu
Geografia
Lo vilatge de Sant-Sauflieu a situat a mens de dètz quilomètres d'Amians, al bòrd del scenari del Sud-Amiénois, en dominant una vallée shuta #qu'aboca la vallée de la Selle, afluent de la Soma.
Le village de Saint-Sauflieu est situé à moins de dix kilomètres d’Amiens, au bord du plateau du Sud-Amiénois, dominant une vallée sèche qui débouche sur la vallée de la Selle, affluent de la Somme.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Immediatament a l'oèst de la localité subsisteix lo traçat de la « Cauçada Brunehaut », anciana via gallo-romaine en connectant Caesaromagus (Beauvais) e Samarobriva (Amians). Qualques vestigis de bastiments gallo-romaines an #èsser repérés al nòrd-es del vilatge per Roger Agache per prospection aeriana. Aquel darrièr pensa que lo toponyme « Sant-Sauflieu » proven de Saxonum Locus e indicariá la preséncia d'un camp de Saxons auxiliars de l'armada romaine.
En detriment del deficit démographique conegut per la majoritat dels pòbles de la region, tant del fach de la disette e de las epidèmias generalas en lo nòrd de la França en 1709-1711 #que del fach d'una autra crisi, mens coneguda, en caracterizant los ans 1718-1719, Sant-Sauflieu, #que i aviá pas mai que 812 abitants l'an 1724, gardava malgrat aiçò lo primièr luòc #que conservèt almens fins a la fin del Ancian Regim.
La sola cultura de las céréales podiá pas bastar per una tala populacion, caliá d'unes autres recorses pels abitants de Sant-Sauflieu. Es aital coma èran de comerçants itinérants, en particular ferrailleurs. Al mièg de la XVIII sègle, los dos tèrces dels òmes actius èran « ferailliers », las autras activitats (agricòlas, artesanalas e comercialas) en se partejant lo darrièr tèrç d'actius. Cap a la fin del sègle, i i aguèt una fòrta diminucion del nombre dels ferrailleurs ligada a una diversification de las activitats artesanalas dins lo pòble e a l'aparicion de comerçants itinérants (vendeires de crin, de tabac, de poteries, de peisses - en particular de morues e de harengs). Per çò qu'es de las esposas, se fasián retribuir coma nourrices, en prestant la siá « mamelle mercenaire » (seguenta l'expression de Emmanuel Lo Roy Ladurie) als bébés de « bourgeois » de París e Amians (#que podián èsser de simples artesans) o en provenent de de institucions charitables coma la Hospice dels Mainats Trobats de París (fondat l'an 1674 en l'actual XII arr.) O l'Espital General d'Amians. A, Sant-Sauflieu se trobava n'efièch al bòrd del camin reial de París a Boulogne.
Cap de-luòc de costat en l'an VII, Sant-Sauflieu #èsser pel continuament rétrogradé per èsser inclus en los costats de Sans de contunh de Boves. D'una estenduda de 776 ectaras, la municipalitat compta un maximal de 1600 abitants l'an 1836, 1328 abitants l'an 1869, mas a ressortit per Boves #qu'a l'avantatgi d'èsser desservie per la linha de camin de fèrre de París a Amians inaugurada l'an 1847. A la XIX sègle, los abitants de Sant–Sauflieu, coma aqueles de fòrça d'unes autres pòbles del Amiénois, trabalhan per las manufacturas d'Amians, tissant e en talhant lo velours, #que serà de contunh tinturat en los talhièrs de Sant-Leu (quartièr d'Amians). Una briqueterie situada al nòrd del pòble dona alavetz tanben del trabalh a una part dels abitants de Sant-Sauflieu.
Immédiatement à l’ouest de la localité subsiste le tracé de la « Chaussée Brunehaut », ancienne voie gallo-romaine reliant Caesaromagus (Beauvais) et Samarobriva (Amiens). Des vestiges de constructions gallo-romaines ont été repérés au nord-est du village par Roger Agache par prospection aérienne. Ce dernier pense que le toponyme « Saint-Sauflieu » provient de Saxonum Locus et indiquerait la présence d’un camp de Saxons auxiliaires de l’armée romaine.
À la fin du XVII siècle, Saint-Sauflieu était le plus gros village du Sud–Amiénois (actuels cantons de Boves, Conty et Ailly-sur-Noye). Avec 1 100 habitants en 1698, Saint-Sauflieu devançait largement Lœuilly (900 hab.), Ailly-sur-Noye (800), Sains (759), Boves (684), Sourdon ou Rogy (500).
En dépit du déficit démographique connu par la plupart des villages de la région, tant du fait de la disette et des épidémies générales dans le nord de la France en 1709-1711 que du fait d’une autre crise, moins connue, caractérisant les années 1718-1719, Saint-Sauflieu, qui n’avait plus que 812 habitants en 1724, gardait cependant la première place qu'il allait conserver au moins jusqu’à la fin de l’Ancien Régime.
La seule culture des céréales ne pouvait suffire à une telle population, il fallait d’autres ressources pour les habitants de Saint-Sauflieu. C’est ainsi qu’ils étaient commerçants itinérants, en particulier ferrailleurs. Au milieu du XVIII siècle, les deux tiers des hommes actifs étaient « ferailliers », les autres activités (agricoles, artisanales et commerciales) se partageant le dernier tiers d’actifs. Vers la fin du siècle, il y eut une forte diminution du nombre des ferrailleurs liée à une diversification des activités artisanales au village et à l’apparition de commerçants itinérants (marchands de crin, de tabac, de poteries, de poissons - en particulier de morues et de harengs). Quant aux épouses, elles se faisaient rétribuer comme nourrices, prêtant leur « mamelle mercenaire » (suivant l’expression d’Emmanuel Le Roy Ladurie) aux bébés de « bourgeois » de Paris et Amiens (qui pouvaient être de simples artisans) ou provenant d’institutions charitables comme l’Hospice des Enfants Trouvés de Paris (fondé en 1674 dans l’actuel XII arr.) ou l’Hôpital Général d’Amiens. Au, Saint-Sauflieu se trouvait en effet au bord du chemin royal de Paris à Boulogne.
Chef-lieu de canton en l’an VII, Saint-Sauflieu fut par la suite rétrogradé pour être inclus dans les cantons de Sains puis de Boves. D’une étendue de 776 hectares, la commune compte un maximum de 1600 habitants en 1836, 1328 habitants en 1869, mais elle est dépassée par Boves qui a l’avantage d’être desservie par la ligne de chemin de fer de Paris à Amiens inaugurée en 1847. Au XIX siècle, les habitants de Saint–Sauflieu, comme ceux de beaucoup d’autres villages de l’Amiénois, travaillent pour les manufactures d’Amiens, tissant et coupant le velours, qui sera ensuite teint dans les ateliers de Saint-Leu (quartier d'Amiens). Une briqueterie située au nord du village donne alors aussi du travail à une partie des habitants de Saint-Sauflieu.
Còrs d'armada
Un còrs d'armada es una unitat militara que gropa generalament entre 20,000 e 45,000 òmes e qu'es dirigida per un generau de còrs d'armada. Es format de bregadas ò de divisions e es un element constitiu d'una armada.
Barrios de Colina
Barrios de Colina es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Bougival
Bougival es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Ivelinas e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Lo Castèl (Londras)
Lo Castèl (Mas-de-Londres en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : castello de Dundras en 1116, capella S. Girardi de castro Lundrensi en 1146, castrum de Roqueta, vel castrum de Dundris en 1197, castri de Lundris en 1225, castrum et forcias de Lundris en 1229, Chateau de Londres en 1526, le castel de Londres en 1563, Castet en 1622, Castelz en 1626, Chasteau en 1648, Chateau de Londres en 1668-69, 1740-60, apelat per error le Chateau de la Roquette, en 1770-72 (mapa de Cassini).
Segon Dauzat e Rostaing, que non coneissián pas lo nom autentic, mas ven dau latin mansus, « explotacion rurala ocupada per un sol tenencièr (tèrme feodal) ».
Londras (nom de país segon Hamlin)
Las fòrmas ancianas abans 1200 son : Dunderas, après 1010, ecclesiam S. Martini de Londres [nom alterat per una copia mai recenta, segon Hamlin, a l'article de Sant Martin de Londras] en 1088, de Dundras en 1100, de Dundres (varianta : Luntras) en 1101, de Dundras en 1107, de Lundras en 1110, de Lundris en 1110, de Dundras en 1116, de Lundrias en 1119, de Lundras en 1122, de Drundra, abans 1140, de Lundras en 1146, de Lundris en 1156, cap a 1160, de Londras en 1175, de Dundris en 1197, de Lundris, sense data [sègle XII ?], villa Dondras, au sègle XII. Segon Frank R. Hamlin, las fòrmas mai ancianas dau nom Londras concernisson Sant Martin de Londras. Aquelas fòrmas obligan a regetar l'etimologia per *lond- « fanga », prepausada mai que mai per Jean-Gabriel Gigot, Revue Internationale d'Onomastique XXVI, p. 284-292 ; de mai, aquela nocion es pas adaptada a la topografia [implicitament, la de Sant Martin de Londras ]. Pr'aquò, l'influéncia daus derivats d'aqueu mot dins la lenga parlada (mai que la dau nom la capitala de l'Angletèrra) explica l'evolucion Dundras > Lundras. Londras ven probablament d'un tèma *Dund- de sens desconegut, amb un sufixe atòn -era o -ara, lo tot dau domèni dau preindoeuropèu; un derivat dau gallic dunum, « fortalesa » es improbable. Enlòc, Hamlin mòstra pas que sap que lo nom actuau occitan de Londras, sense determinant, es lo de la comuna dicha en francés Notre-Dame-de-Londres e pas de Sant Martin de Londras. Sense afirmar que que siá sus l'etimologia de Londras, un tèrme associat a la fanga, inadaptat per Sant Martin, es pas impossible per lo vilatge de Londras, situat sus una peninsula environada de rius, que tresplomba pas que de mens de 10 m.
Gabriac ?
NB. La glèisa de Sant Estève de Gabriac es dins la comuna dau Roet.
Las fòrmas ancianas son : fisco Gabriacho (varianta : Gabriaco) au sègle X o XI nom gallic d'òme (identificacion mausegura), prior S. Stephani de Gabriaco en 1331, [sieur]... de Gabriac en 1586, l'eglise et paroisse S. Etienne de Gabriac en 1668-69, l'eglise de St Etienne de Gabriac où est un moulin en 1740-60, S. Etienne de Gabriac, parròquia, e Gabriac, masatge en 1759, St Etienne de Graviac e Graviac en 1774-75 (mapa de Cassini). Quina es la prononciacion, amb metatèsi consonantica o non ? la grafia es en b pr'amor de l'etime mai segur e de la simplicitat.
Segon Hamlin, Gabriac ven dau nom gallic d'òme Gaberius, amb lo sufixe -acum. Gabriac èra una proprietat galloromana. Per d'autres Gabriac, Dauzat causís lo nom gallic d'òme Gabrius, atestat, de gabros, « cabra » ; Delamarre causís tanben Gabrios per los meteisses toponimes. Res dins las fòrmas ancianas permet d'assegurar la preséncia de e de Gaberius, nom qu'es benlèu pas atestat.
Bevenda alcolizada
thumb|right|Un gòt de [[Pastís (alcòl)|pastís qu'es un beire alcolizat popular en Occitània.]]
Nàstia
thumb|Nàstia (2017) Anastassia Oleksivna Kamènskykh (en ucraïnian: Анастасія Олексіївна Каменських), mai coneguda coma Nàstia Kamènskykh (originalament Настя Каменських e en transcripcion internacionala: Nastya (Kamenskykh/Kamenskih); Kyiv, 4 de mai de 1987) es una cantaira ucraïniana. Es coneguda mai que mai coma membre del duet que forma amb Potap.
Bevenda alcolizada
Una bevenda alcolizada es una bevenda (fermentada, macerada, destillada...) contenent d'etanòl. Son probablament aperegudas tre lo periòde neolitic dins lo corrent de la sedentarizacion dei societats umanas. La referéncia pus anciana coneguda a una bevenda alcolizada data de 4000 avC en Mesopotamia. Dempuei aqueu periòde, lei bevendas alcolizadas se son multiplacadas e son vengudas un element important dins la cultura d'unei país e regions.
Bégrolles-en-Mauges
Bégrolles-en-Mauges es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Geografia
Comuna angevine de las Mauges, Bégrolles-en-Mauges se situa sus la rota D147, Sant Macaire en Mauges - Lo May sus Èvre.
Commune angevine des Mauges, Bégrolles-en-Mauges se situe sur la route D147, Saint Macaire en Mauges - Le May sur Èvre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
L'origina de la paraula « Bégrolles » a ligat als bòsques e als grolles o corbs.
L'origine du mot « Bégrolles » est rattachée aux bois et aux grolles ou corbeaux.
Bascuñana
Basconhana (en espanhòl, Bascuñana) es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.