cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bengalin (lenga)
Lo bengalin mejan
A la fin dau segle XII, la region de Bengala foguèt durament tochaa per las invasions musulmanas. Una partia de l'elèit sanscrit s'exilièt alora au nòrd de Bihar onte formèt un centre literari important. Tanben, aquò renforcèt l'influéncia dau sanscrit sus la lenga. En Bengala, l'irrupcion de l'arabi, dau persan e de lengas turcas entraïnèt la disparicion de la fin de mai d'un mot. Favorizèt egalament l'adopcion de mots utilizats per los marchands musulmans per la populacion locala. Pasmens, lo bengalin demorèt la lenga de la cort dels sultans de Bengala, especialament a partir dau rèine de Jalaluddin Muhammad Shah (1415-1433). Aquò permetèt l'emergéncia d'una literatura richa en Bengala fins a la conquista dau païs per l'Emperi Mogòl a la fin dau segle XVI e au començament dau segle XVII.
Lo bengalin moderne
Au segle XVIII, lo bengalin suscitèt l'interès de saberuts europeus que publiquèron de gramaticas e de diccionaris sus la lenga. Lo prumier foguèt l'òbra dau missionari portugués Manoel da Assumpção que publiquèt son trabalh en 1743. Puei, venguèt lo gramatican britanic Nathaniel Brassey Halhed (1751-1830) que fabriquèt tanben de caracters tipografics per permetre l'impression dau bengalin per lo prumier còp. Au segle XIX, aqueu movement de normalizacion de la lenga foguèt persegut per d'autors bengalins. Lo mai important es probablament Ram Mohan Roy (1772-1833) qu'es subrenommat lo « grand reformator » e que publiquèt una gramatica importanta en 1832. Durant aqueu procès, la forma choltibhasha, basaa sus de flexions simplificaas, venguèt pauc a cha pauc la referéncia per lo bengalin escrich. Pasmens, foguèt concurrenciaa per la forma sadhubhasha dins la literatura.
En 1948, lo govern paquistanés, dominat per los elèits dau Paquistan Occidentau assajèt d'impausar l'ordo coma lenga dau païs. En reaccion, aquò entraïnèt la fondacion dau Movement per la Lenga Bengalina en Paquistan Orientau. Lo 21 de febrier de 1952, la repression d'una manifestacion per la polícia e l'armaa menèt a la mòrt d'au mens tres estudiants a Dacca. Dos ans mai tard, lo bengalin venguèt una lenga nacionala de Paquistan. Demorèt la lenga oficiala de Bangladèsh après son independéncia.
Escritura e prononciacion
L'alfabet bengalin es inspirat per la devanagari e lo gurmukhi mas son traçat es mai sinuós. S'escriu de la senestra vers la drecha. En generau, una letra es dicha d'un biais unic mas i a d'excepcions. Un sistema de romanizacion existís per transcriure lo bengalin en alfabet latin. I a 11 vocalas que son representaas per un caracter distint o per un diacritic apondut a la consonanta precedenta. Lo bengalin a 35 consonantas. Son generalament associaas amb de vocalas mas es tanben possible d'associar o de fusionar de consonantas entre eles. La notacion de las chifras es realizaa per un sistema decimau que permet de representar las chifras de 0 a 9. Es una varianta dau sistema numeric indian. Per escriure las chifras superioras a 10, un ponch es utilizat coma separator decimau. De virgulas son tanben utilizaas per l'escritura dels nombres grands.
Gramatica
La gramatica dau bengalin es basaa sus un sistema de declinasons dels noms e dels verbes que presenta de similituds amb aqueu dau romaní. Pasmens, d'un biais generau, a de trachs particulars, e rares per una lenga indoeuropea, que son liats a d'influéncias asiaticas.
L'òrdre dels mots
Lo bengalin es una lenga SOV qu'autoriza de variacions dins l'estructura de la frasa. Los adjectius, los elements numerics e los determinants possessius precedisson normalament lo nom. Los autres determinants o sèguon. L'usatge de postposicions es important, çò qu'es una diferéncia importanta amb las lengas indoeuropeas presentas en Euròpa.
Las questions sarraas necessitan pas de chambiar l'òrdre dels mots. En plaça, s'utiliza pusleu un sistema de variacion dau ton emplejat per la dire. En revènge, las questions dubertas son precisaas per un mot especific generalament plaçat en prumiera o en segonda posicion.
Los noms
Los noms e pronoms son declinats segon quatre cas que son lo nominatiu, l'accusaciu, lo genitiu e lo locatiu. Lo nombre es destriat per las declinasons mas los noms dau bengalin permeton pas de destriar lo genre. Son donc identics au masculin e au femenin. En revenge, l'animat e l'inanimat son declinats d'un biais diferent. D'articles definits coma -টা -ṭa (singular) o -গুলো -gulo (plurau) permeton de precisar lo nombre.
Per comptar un nombre d'animats o d'inanimats, lo bengalin utiliza un sistema que s'obsèrva en mai d'una lenga dau Sud-Est Asiatic. Es necessari d'apondre un « mot de mesura » entre lo nom e lo terme numeric. Los mai comuns son -টা -ṭa (terme generau) e -জন -jôn (per los èssers umans) mas de mots especifics existisson per designar de classas semanticas particularas. Per exemple, « নয়টা গরু » significa « nòu vachas » amb lo mot de mesura টা apondut a নয় que significa nòu. La consequéncia de l'existéncia d'aqueu sistema es que los noms indenombrables son identics ai noms comuns ordinaris, çò qu'es una particularitat dau bengalin au sen de la familha indoeuropea.
La conjugason
La conjugason dau bengalin destria doas classas de verbes : los finits e los non-finits. Los verbes non-finits chàmbian pas exprimir lo temps o la persona. En revènge, los verbes finits son modificats per exprimir la persona (prumiera, segonda e tresena), lo temps (passat, present e futur), l'aspecte (simple, perfecte e progressiu) e lo registre (intim, familiar e formau). De desinéncias suplementàrias permeton d'exprimir lo condicionau, l'imperatiu e l'umor. La conjugason dau bengalin es donc consideraa coma complexa car los verbes finits pòion aver 200 formas diferentas.
Vocabulari
Lo vocabulari bengalin es principalament compausat de mots d'origina bengalina (67 %), es a dire de mots indoeuropeus, de mots inventats localament o de mots sanscrits modificats per los Bengalins, e d'emprunts au sanscrit (25 %). Dins aquela segonda categoria, se tròban unicament de mots sanscrits non modificats. La resta es sustot facha d'emprunts a l'arabi e au persan. Per los mots tecnics modernes, d'emprunts a de lengas europeas son tanben presents. Durant lo segle XX, los diccionaris contenián aperaquí 50 % de mots bengalins e 45 % de mots sanscrits.
Difusion e estatut
thumb|right|Airau de difusion dau bengalin coma [[lenga mairala.]]
Lo bengalin es subretot parlat en Bengala, una region istorica de la Peninsula Indiana qu'es uei devesiá en Índia e Bangladèsh. Dins los ans 2010, lo nombre de locutors èra estimat a 106 milions en Bangladèsh e a 94 milions en Índia. Èra oficiala en Bangladèsh e dins los Estats indians de Bengala Occidentau, de Tripura e d'Assam
Lo bengalin de referéncia, a l'escrich e a l'orau, es la forma cholitobhasha mas, dins la vida quotidiana, lo bengalin parlat presenta una gròssa diversitat regionala. Au mens cinc grops de dialectes son estats identificats. L'orientau es parlat dins l'èst de Bangladèsh e dins l'Estat de Tripura. Lo rarhi es parlat dins lo sud-oest de Bangladèsh e dins las regions vesinas en Índia. Lo varendri es parlat dins lo nòrd de Bengala. Lo rangpuri es tanben parlat dins las regions septentrionalas de Bangladèsh, de Bengala Occidentau, d'Assam e de Bihar. Lo manbhumi es parlat en Bengala Occidentala. Aquelos grops dialectaus son devesits en desenaus de sosdialectes. A l'escrich, chau tanben nòtar l'existéncia de la forma shadhubhasha qu'es desenant rara en defòra de textes literaris.
Pargny-sur-Saulx
Pargny-sur-Saulx es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Sent Laurenç de Manoire
Sent Laurenç de Manoire (Saint-Laurent-sur-Manoire en francés) es una anciana comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Pargny-sur-Saulx
Geografia
Pargny-Sus-Saulx se situa en lo departament de la Marna, al dedins de la Champagne humide e pas luènh de la Champagne crayeuse. La municipalitat a traversat pel Ornain, la Saulx e lo Canal de la Marna al Rhin. Se situa entre tres vilas : Vitry-lo-François, Sant-Dizier e Bar-lo-Pòrti. Lo camin de fèrre passa per la municipalitat egalament traversada per la D995. Pargny-Sus-Saulx se situa a una vintena de quilomètres del Lac del Der-Chantecoq, çò de mès de grand lac artificial d'Euròpa.
Sent Laurenç de Manoire
Dempuei lo 1er de genier 2016, es comuna delegada de la comuna novela de Bolasac Eila Manoire, emb Astur, Bolasac e Chinhac (aquesta en 2017).
Geografia
Sent Laurenç de Manoire es vengut lo pus grand caireforc, rotier e ferroviari, de l'aglomeracion de Periguers après la vila-mair : l'autorota A 89 (sortida dins la comuna) i crosa l'ensemble D 6089 e RN 221, donc las direccions de Briva e de Limòtges; a Niversac, la via ferrada se devesís en doas direccions, Briva e Agen e la rota Periguers-Sarlat s'embrancha sus la RD 6089. La zòna d'activitats economicas de Grand Font esplecha recentament aquela situacion. La sola limitacion es la relativa estrechor de la ribiera, entre las planetjas.
Toponimia
La prononciacion es [ʂɛ̃nlɔw’rɛ̃m] [demɒ’nwɛjre].
Pargny-sur-Saulx
Istòria
Pargny-Sus-Saulx a una istòria rica, sustot dempuèi l'implantacion de las tuileries en la comuna.
Pargny-sur-Saulx a une histoire riche, notamment depuis l'implantation des tuileries dans la commune.
Danny Woodburn
thumb
Danny Woodburn (Filadèlfia, 26 de julhet de 1964) es un actor e productor de cinèma american.
Chambois
Chambois es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Istòria
thumb|Donjon Del sègle
Los combats, inscriches en un triangle Montormel - Chambois - Trun, #constituir un en virant màger de la Segonda Guèrra mondiala.
Gerald Henderson
Jerome McKinley "Gerald" Henderson  (que naissèt lo 16 de genier de 1956 a Richmond, Virgínia) es un jogaire ancian de basquetbòl.
Gregòri Palamas
Gregòri Palamas (vèrs 1296 - 1359) foguèt un teologian bizantin. Es un sant de la Glèisa Ortodoxa.
Nasquèt a Constantinòple au sen d'una familha de cortesans de la Cort de l'emperaire Andronic II Paleòleg (1282-1328). Son paire moriguèt rapidament après sa naissença e son educacion foguèt assegurada per l'ostau de l'emperaire eu meteis. En 1316, venguèt monge au Mont Athos avans de venir prèire en Tessalonica en 1326. Ne'n venguèt arquevesque en 1347.
Son òbra teologica es principalament marcada per sa participacion ai controvèrsias religiosas dau periòde. D'efèct, sostengut per l'emperaire Andronic III Paleòleg (1328-1341), defendiguèt l'esicasme còntra Barlaam, partisan de l'ortodoxia, que foguèt condamnat en 1341. Son trabalh desvolopèt una teologia de la deïficacion e un aspèct novèu de la communion que donèt a l'esicasme una portada sociala e ecclesiastica. Aquò ne'n assegurèt lo succès. Pasmens, a tèrme cort, après la mòrt de son protector, sei tèsis foguèron a son torn condamnadas en 1344 avans de conóisser una reabilitacion en 1351 quand l'esicasme integrèt lo dògma de la Glèisa Ortodoxa.
Taula
thumb|right|300px|Taula de manjar amb cadièras. Una taula es un mòble fach d'un panèl orizontal sostengut en general per quatre pès, e qu'es utilizat per manjar, per escriure, per jogar ... Lo mai sovent son fachas de fusta, mas se troban tanben de taulas de plastic, de pèira o de tot autre material. Son generalament utilizadas amb de cadièras per s'assetar a l'entorn de la taula.
En foncion del seu usatge,se pòdon distinguir diferent tipes de taula, per exemple:
Rio de Janeiro
Rio de Janeiro es la segonda vila de Brasil per la populacion. La vila es coneguda mondialament per son carnaval, sas plajas (Copacabana, Leblon e Ipanema) e per son estatua del Crist Redemptor a la cima del Corcovado. La municipalitat comptava 6,688,930 abitants en 2015, e son airal metropolitan, 11 milions d'abitants (los cariocas). Es una vila toristica famosa dins lo mond entièr, e tanben un centre important de comèrci e servicis, portuari, aeroportuari (lo segond aeropòrt de Brasil en movement de passatgièrs) e tanben industrial (aliments e bevendas, textil, rafinariá de petròli, construccion de vaissèls, etc). Lo mètro de la ciutat a 57 km d'extension, 3 linhas e 40 estacions. S'i debanèron la Copa del Monde de Fotbòl en 1978 e 2014 e los Jòcs Olimpics d'estiu en 2016.
Geografia
thumb|left|220px|Lo Crist Redemptor, un dels punts toristics mai coneguts de la ciutat. La vila ocupa lo marge occidental de la baia de Guanabara e qualques unas de las siás respectivas illas (coma Governador e Paquetá), e se desvolopèt sus estrechas planas alluvialas comprimidas entre montanhas e monts pichons. La Sèrra de la Mar, bordant l'Ocean Atlantic, se lèva nòrd-oèst, distant de près de 40 quilomètres del litoral.
Lo sieu litoral a 197 quilomètres d'extension, compren mai de 100 illas qu'ocupan 37 km²,en tres parts,a l'entorn de la baia de Sepetiba, a l'Ocean Atlantic e a la baia de Guanabara. Lo litoral de la baia de Sepetiba a coma unic accident geografic d'expression la Restinga de Marambaia, compausada de sorra, bassa e pauc retalhada. Lo litoral de la baia de Guanabara es retalhat, bas, e an fòrça illas (coma del Governador, de 29 km², e a l'Aeropòrt Internacional del Galeão) e, en los sieus marges, se situan lo centre comercial e las banlègas industrialas.
Crotz de guèrra 1939-1945
La Crotz de guèrra 1939-1945 es una decoracion francesa destinada ai civius, ai militars o assimilats, ais unitats, ais vilas o ais institucions que foguèron l'objècte d'una citacion per fach de guèrra dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala. En causa de la division de França entre la França Liura, l'Estat Francés dau govèrn de Vichy e l'administracion provisòria dau generau Giraud en Argier, mai d'una crotz de guèrra foguèt creada fins a un decrèt dau 7 de genier de 1944 que permetèt de definir lei reglas d'atribucion. En particular, totei lei crotz de guèrra decernida per leis autoritats de Vichy foguèron annuladas.
Rio de Janeiro
Geografia
Lo punt pus naut de la vila es la montanha Pico da Pedra Branca, amb 1024 mètres d'altitud. D'autras montanhas importantas son lo Pic de Tijuca (1022 m), lo Pic del Papagaio (975 m), la Pèira d'Andaraí (900 m), la Pèira de la Gávea (842 m), e lo Corcovado, amb 704 mètres d'altitud, famós per lo monument al Crist Redemptor.
Luòcs toristics famoses
thumb|right|160px|Lo Pan de Sucre.
Istòria
La Baia de Guanabara (pròcha de la ciutat) foguèt descobèrta lo 1èr de genièr de 1502. Lo nom de Rio de Janeiro foguèt lo resultat d'una confusion de la baia amb un riu.
La ciutat venguèt capitala de la colonia portuguesa de Brasil en 1763. La vila contunhèt d'èsser capitala coloniala fins l'an 1808, an que la familha reiala e fòrça nòbles de Lisbona se transportèron a Rio de Janeiro per fugir l'invasion napoleonenca de Portugal. La capitala del reialme de Portugal foguèt transportada a Rio, en venent l'unica capitala europèa situada en defòra del continent. Coma en aquela epòca i aviá pas d'espaci fisic ni d'estructura urbana per la residéncia dels centenats de nòbles qu'èran arribats subitament, fòrça abitants foguèron desapropriats.
Fins als primièrs ans del sègle XX, la vila compreniá solament l'actual centre istoric e lo districte financièr, just a la boca de la Baia de Guanabara. Alavetz, lo centre de gravitat de la vila se transportèt cap a çò qu'es conegut uèi coma Zòna Sud, quand se bastiguèt lo primièr tunèl per dejós las montanhas que separan lo quartièr de Botafogo del nòu quartièr de Copacabana. La beutat naturala de la plaja, aital coma la reputacion aquerida per l'otèl Copacabana Palace, un grand otèl de luxe de l'America dels ans 30, ajudèron Rio a ganhar una brilhanta reputacion que serva encara uèi lo jorn.
Los plans per desplaçar la capitala de la nacion al centre territorial del país comencèron de se discutir al mitan del sègle XX e quand Juscelino Kubitschek foguèt elegit president en 1955 avancèt la promessa de bastir una nòva capitala. Solament lo 21 d'abril de 1960 amb l'inauguracion de Brasília, la vila abandonèt lo pòst de capitala brasilièra.
La vila venguèt capitala de l'estat de Rio de Janeiro lo 15 de març de 1975.
Galariá
center|thumb|585px|Vista panoramica de la zona sud de la ciutat de Rio de Janeiro.
Valverde
Valverde es un municipi de la província espanhòla de Santa Cruz de Tenerife dins la Comunautat Autonòma de las Illas Canàrias.
Carta de jòc
vinheta|Ensemble d'un jòc de 32 cartas de cara francesa ; lo rei de còr es de costat. Una carta de jòc es una pichona ficha illustrada de motius variats e utilizada, dedins un ensemble, per practicar diferents jòcs de societat de jòcs de cartas.
Possedís al revèrs una fàcia comuna neutra, e una fàcia particulara que destria cada carta.
Un ensemble de cartas complet forma un jòc, las cartas qu'un jogaire ten dins sa man pendent una partida forman una man.
Existís d'ensembles de cartas tradicionals especific a cada zona geografica (jòc de 52 cartas, jòc de taròt, etc.) e se'n creèt per especificament per un jòc de societat particular.
A causa de lor estandardizacion e coma objècte de consomacion correnta, las cartas pòdon èsser utilizadas dins d'autres ojectius que lo jòc, coma l'illusionisme, la cartomancia, los castèls de cartas, o quitament de moneda.
Origina e evolucion
vinheta|271x271px|Carta de jòc [[Impression|imprimida de la dinastia Ming, 1400]]
China
Las cartas chinesas correspondon a tres tipes de jòcs : las cartas dominò, las cartas monetàrias, e las cartas d'escacs, que reproduson las pèças dem xiangqi (escacs chinés).
Corèa
En Corèa, los jòcs de carta mai ancians son lo tujeon (hangeul : 투전), que poiriá aver inspirat lo Keno, es citat al sègle XVII e lo seosda (ko) (hangeul : 섯다).
Orient pròche
Es possible que los davancièrs dirèctes de las cartas europèas sián arribat l'Euròpa mejansr de Mamelocs d'Egipte a la fin del sègle XIV, dins una una forma fòrça pròche d'aquesta coneguda uèi.
Un ensemble gaireben plan conservat de 47 cartas Mameloc foguèt descobèrta per Leo Mayer al palais de Topkapi a Istanbul en 1938. Aqueste jòc èra pas mai ancian que 1400, mas permetèt d'identificar de fragments de jòcs datats del sègle XII o XIII. Per deduccion, aqueste jòc deuriá comprene al mens 5 colors (los pals de pòlo, los bastons, las pèças, las espasas e las copas), 4 onors e 10 cartas de punts per color, et peut être un joquièr al dessenh de creissant, per un total de 70 cartas sens comptar los eventuals Joquièr.
Los onors que portavan los noms de malik (Rei), nā'ib malik (Vice Rei), thānī nā'ib (Segond), e ahad al-arkān (Assistent). Aquestas cartas pòrtan de motius geometrics abstrachs, sens representar d'individús, lor denominacion èra pasmens inscricha sus las cartas.
Euròpa
Las cartas de jòcs apareguèron en Euròpa al sègle XIV (lor preséncia es attestada en Catalonha en 1371,, en Alemanha e a Florença a partir de 1377, en Espanha entre 1377 e 1381 e en França en 1381) ; benlèu arribèrons mejas d'Arabs o pels escambis mercands amb los Mongòls lo long de la Rota de la seda, doas ipotèsis retengudas per Joseph Needham o per Thomas T. Allsen,,, ; los mèsmes istorians suggerisson que las cartas de jòc ajan podut estimular en Euròpa lo desvelopament de la xilografia, e en consequéncia las autras tecnicas d'estampariá,, aquò paréis pasmens improbable que per exemple, se la datacion de la fusta Protat es exacta, precedís de luènh l'aparicion de las cartas de jòc en Euròpa amb d'òbras de qualitat dins de zonas geograficament alunhadas de las regions ont las cartas apareguèron.
Lo jòc de taròt aparéis dins las annadas 1440 en Itàlia del Nòrd. Lèu son estructura se fixèt: quatre colors compausada de dètz cartas numeralas de l'as al dètz, quatre figuras (vailet, cavalièr, reina e rei); a aquesras quatre serias es aponduda una cinquena seria de cartas (los trionfs que serán mai tard designats coma atots) de vinte dos cartas.
En França
L'enòrme demanda per aqueste novèl jòc d'azard poirà èsser satisfacha amb la gravadura sus fusta, un novelum que permet la multiplicacion mecanica dels imatges. Lion, vila de l'estampariá d'etòfas utiliza ja aqueste mòde de fabricacion de motius en gravant de figuras sus una placa de fusta utilizada coma sàgel. Après tintatge, las placas estampan lors motius per pression sul papièr. Puèi lo contra empegatge de quatre fuèlhas de papièr rigidifica lo tot per li donar una textura cartonada, d'ont lo nom de cartas. Son alara penchas a la man, puèi talhadas abans d'èsser cobèrtas de sabon, e passadas au lisador per far mai aisida lo manejament del jòc.
Los cartièrs de Lion presenten lors cartas amb de caracteristicas pròpras: los reis pòrtan un scèptre en flor de liri, lo rei de còr ten un papagai, lo rei de flor un glòbe susmontat d'una crotz, la dama de carrèu una flor de virasolelh, lo vailet de carrèu una alabarda.
En 1858, Baptiste-Paul Grimaud introduch en França los canton redonds, per que se desfuèlhen past.
Abans de 1800, lo revèrs de las cartas — levat pel taròt — èra blanc. Las gents las utilizavan a vegads per transmetre de messatges, mas los Americans faguèron novelum. D'en primièr estampavan de publicitat per promòure menas de causas (idèas, mòdas, ideologias, servicis, païsatges celèbres, etc.) mas, pauc a pauc, de gravaduras abstrachas los remplacèron.
Las cartas, un veïcul ideologic
vinheta|Carta eissida d'un jòc dessenhat per [[Jacques-Louis David]] esquèrra|385x385px jos la Terror, ont las damas incarnan de vertuts o de libertats novèlas. Atal, l'anciana dama de còr personnifica la fraternitat e la libertat de culte La ierarquia tradicionala de las cartas es pas sempre respectada. Atal, dins de jòcs coma la belòta (e sa derivada la coenchada), lo Skat e le Jass, lo Vailet es la carta màger a l'atot. En França, aquò remenbra una simbolica revolucionària (lo vailet mai fòrt que lo rei).
Pendent la Revolucion francesa, la carta ven un verai messatge politic: lo 22 d'octobre de 1793, la Convencion interdit los signes de reialtat e de feudalitat. Lo bonet frigian amaga la corona, un solelh amaga la flor de liri. Puèi de jòcs foguèron estampats remplaçant los reis per de gènis, las damas per de libertats, los vailets per d'egalitats,.
L'idèa d'utilizar los jòcs de cartas coma simbòl politic tornèt al vam en 2003 pendent la guèrra en Iraq quand los soldats americans recebèron de jòcs presentant los nauts responsables iraquians mai cercats, la valor de la carta (rei en primièr) rebatent la plaça dins lo regim.
Formats contemporanèus
Al delà dels ensembles de cartas especificas a un jòc de societat donat e sovent a una zona geografica restrencha, i a un estandard mondial que deriva de l'estructura comuna del Jòc de 52 cartas, en utilizant tot o partidas de las valors d'aqueste (jòc de 32, 36, ... cartas) e en variant las ensenhas (colors) utilizadas e dins lo cas del Taròt i apondent una novèla color dicha d'atot.
Segon las zonas geograficas, tal o autre ensemble serà privilegiats, quitament se l'estandard internacional deriva del jòc francés.
Wikipèdia en azèri
La Wikipèdia en azèri (Azərbaycan Vikipediyası) es la version en azèri de l’enciclopèdia en linha Wikipèdia. Foguèt fondada en genièr de 2002.
Thonnance-lès-Joinville
; | escais= | region ist    = | parçan= | arrondiment=Saint-Dizier | canton=Joinville | insee =52490 | sitweb= | cp =52300 | mandat        = 2008-2014 | gentilici = | longitud=5.17277777778 | latitud=48.4552777778 | alt mej = | alt maxi =365 | km²           =11.33 }} Thonnance-lès-Joinville es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Ñiquén
es una comuna de Chile, de la província de Punilla, situada al nòrd de la Region de Ñuble, dins la part centrala de Chile. sa capitala es San Gregorio de Ñiquén. Geográficament es delimitada per las aigas Perquilauquén al nòrd e Ñiquén al sud. Ambun pauc mai de onze mila abitantes, son actividat principala es l'agricultura.
Thonnance-lès-Joinville
Geografia
La localité a traversat per la anciana Rota nacionala 427.
C'est un joli village de la vallée de la Marne, situé à deux kilomètres à l'est de Joinville, sur la rive opposée, entre les collines de Murmont et de La Perche.
La localité est traversée par l'ancienne Route nationale 427.
Istòria
Totes es pas acòrdi sus l' origina del nom de Thonnance, en voici la version la mai coneguda. Lo primièr nom de Thonnance #èsser Vellicitas, de las paraulas Véllicata Civitas per la siá posicion entre los tucs. Un prefècte del Prétoire dels Gaules i séjourna, aiçò èra jol regna de l'emperaire Honorius (395 – 423), i i aviá la siá residéncia e #cambiar lo nom de Véllici en Tonancia. Es en un cartulaire del chantre Warin en 863 #que se tròba Tonancia, de contunh en 1265 es Thonnacia, 1322 Thonance, 1344 Thonnanse, 1763 Thonnance lès Joinville e a, Thonnance jos Joinville a levat sus una mapa de Cassini.
Thonnance Possedissiá un ostal religiós, aperteniá a las abbayes de Joinville e de Val en Barrois. Aquel ostal #èsser décimée per la peste en 1636. Los malauts èran relégués en un bòsc, lo bòsc de las Porterias, nom dels pichons ostals bastidas en aquel luòc per albergar los malauts.
Qualques datas : 863 primièr nom de Thonnance ; 1360 pillage del vilatge ; 1402, darrièrs descendents de l'ostal de Joinville vivián encara un pichon castèl bastit al nòrd del pòble ; 1538 final del servage ; 1544 pillages e d'incendis per Charles Quint ; 1636, la peste décime lo pòble ; 1653, de nòus incendis e pillages ; 1756, los terrens e los récoltes an estrossejat per la grêle ; 1663, lo pòble a inondat ; 1782 la nef de la glèisa se desploma ; 1786, es al torn del chœur de desplomar-se ; 1804, es gaireben la famine.
Thonnance possédait une maison religieuse, elle appartenait aux abbayes de Joinville et de Vaux en Barrois. Cette maison fut décimée par la peste en 1636. Les malades étaient relégués dans un bois, le bois des Loges, nom des petites maisons construites en ce lieu pour héberger les malades.
Quelques dates : 863 premier nom de Thonnance ; 1360 pillage du village ; 1402, derniers descendants de la maison de Joinville habitaient encore un petit château construit au nord du village ; 1538 fin du servage ; 1544 pillages et incendies par Charles Quint ; 1636, la peste décime le village ; 1653, nouveaux incendies et pillages ; 1756, les terrains et les récoltes sont ravagés par la grêle ; 1663, le village est inondé ; 1782 la nef de l'église s'écroule ; 1786, c'est au tour du chœur de s'écrouler ; 1804, c'est presque la famine.
Martin Van Buren
Martin Van Buren, avocat, foguèt president dels Estats Units d'America entre 1837 e 1841. Nascut dins una familha neerlandesa, foguèt paradoxalament a l'encòp lo primièr president nascut dins una familha non anglofòna e lo primièr president nascut american (los precedents èran nascuts dins las tretze colonias).
Pinto (Chile)
Pinto un luòc, Biobío, Chile.
Pemuco
un luòc, Biobío, Chile.
Medalha militara
La medalha militara es una decoracion francesa creada en 1852 per guierdonar lei militars o assimilats non oficièr citats a l'òrdre de l'armada, bleçats au combat, autors d'una accion coratjosa o aguent una ancianetat certana. Existís de versions diferentas en foncion dei regimes politics. Es la tresena medalha pus importanta dins l'òrdre de precedéncia dei decoracions francesas.
Max Weber
Maximilian Weber (1864-1920) èra un economista e sociològ alemand, sustot conegut per son trabalh Die protestantische Ethik und der 'Geist' des Kapitalismus (L'etica protestanta e l'Esperit del Capitalisme'').
Es considerat coma un dels fondators de la sociologia modèrna.
Portezuelo (Chile)
Portezuelo un luòc, Biobío, Chile.
La Victoria de Acentejo
La Victoria de Acentejo es un municipi de la província espanhòla de Santa Cruz de Tenerife dins la Comunautat Autonòma de las Illas Canàrias.
Sustinente
Sustinente es una comuna italiana de la província de Màntoa dins la region de Lombardia en Itàlia.
Saumana (Gard)
Saumana (Saumane en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
William Henry Harrison
William Henry Harrison, militar, foguèt president dels Estats Units d'America del 4 de març al 4 d'abril de 1841. Moriguèt de mòrt naturala durant son mandat.
Lista de perifrasas
Aquesta es una lista de perifrasas amb una valor adjectivala (ex: es nèci, fa fred, etc. )
Avarícia
Barra pas las catonièras amb de lard.
lo Beure
A pus set.
Lo vinagrièr es ja fach.
Ai lo picatar.
Fred
Fariá botar lo morre borrut. (Carcin)
Jovença
A enquèra lo clòsci pel cuol. (Carcin)
Magror
Cramariá sens pudir. (Carcin)
Necior
Li farián batejar un teule. (Carcin)
Quirihue
un luòc, Biobío, Chile.
Maresaurus
Maresaurus ei un genre escantit de pliosaure que demorèc pendent eth jurassic miei en Argentina (1). Era espècie tipe Maresaurus cocai siguec aperada per Gasparini en 1997. Diuersi estudis filogenetics an trapat que Maresaurus ei un romaleosaurid (2).
Romba catalana
La romba catalana (en catalan rumba) es un estil musical originari de la comunitat gitana de Barcelona, amb d'influéncias d'estils divèrses provenents mai que mai d'America latina e particularament Cuba.
Maresaurus
Referències
1.- Ketchum HF, Benson RBJ. Global interrelationships of Plesiosaur (Reptilia, Sauropterygia) and the pivotal role of taxon sampling in determining the outcome of phylogenetic analyses. Biological Reviews
Romba catalana
Pendent las annadas cinquanta e seissanta del sègle XX, l'arribada de musicians latinoamericans qu'arriban a Barcelona amb d'orquèstras, e tanben los viatges nombroses d'unes gitans de Barcelona en Colómbia e Veneçuela per vendre de vestits fan que la musica salsa qu'es a créisser a Nòva York penetre las comunitats gitanas de Barcelona amb una brava poténcia, e fòrça d'aqueles tèmas passan dins lo repertòri dels gitans barceloneses. Es aital que se forma pendent aquelas annadas la basa de çò que vendrà lèu la Romba Catalana.
Demest los represants mai coneguts d'aquesta musica cal citar Peret e el Gato Pérez.
Salsa
La musica salsa es un estil musical divèrs e essencialament ispanic (mai precisament caraïb) plan popular en America Latina e dins las comunitats latinoamericanas emigradas. La musica salsa comprén d'estils e de variacions nombroses. Aqueste nom se pòt emplegar per designar fòrça genres populars originaris de Cuba, coma lo chachachà e lo mambo. Pasmens, salsa se referís subretot a un genre particular desvolopat pendent las annadas seissanta e setanta pels musicians cubans and puertoricans immigrats a Nòva York.
Maresaurus
Referències
2.- Smith AS, Dyke GJ. 2008. The skull of the giant predatory pliosaur Rhomaleosaurus cramptoni: implications for plesiosaur phylogenetics. Naturwissenschaften e-published 2008.
Magnadapis
Magnadapis es un genre de primat adaptifòrme que demorèt en Euròpa pendent l'edat de l'Eocèn.
Marilyn Monroe
Norma Jean Baker ò Morterson, dicha Marilyn Monroe (1 de junh de 1926, Los Angeles - 4 d'aost de 1962, Los Angeles) es una actritz e cantaira estatsunidenca deis ans 1950. Estar major de l'istòria dau cinèma d'Hollywood, aguèt una influéncia fòrça importanta sus lo desvolopament ulterior de l'industria cinematografica e demòra una icòna populara e culturala totjorn fòrça famosa au començament dau sègle XXI.
Jovença e formacion
Norma Jean Mortensen nasquèt lo 1 de junh de 1926 a Los Angeles. Son paire es desconegut e sa maire, Gladys Pearl Monroe (1902-1984), èra montaira dins un laboratòri cinematografic. Patissent de malautiás mentalas, foguèt maridada amb John Newton Baker de 1917 a 1921 e amb Edward Mortensen de 1924 a 1925. Aguèt dos autreis enfants : Robert Baker (1917-1933) e Berniece Baker (nascuda en 1919).
Manequin e començament de carriera cinematografica
thumb|right|Premiera [[fotografia colorizada de Norma Mortensen.]]
De 1944 a 1952, Norma Mortensen foguèt manequina e aprenguèt lo mestier de comediana. Participant a divèrsei campanhas de propaganda destinada a mostrar l'implicacion dei femnas dins l'esfòrç de guèrra, faguèt la cubèrta de plusors revistas coma pin-up. En aost de 1945, abandonèt son emplec per venir manequin a temps plen. Rapidament, chausiguèt d'esclarzir la color de son peu e assaièt de venir actritz. Per aquò, seguiguèt de cors de teatre. Tre julhet de 1946, foguèt reperat per un quadre de la 20th Century Fox, l'actor Ben Lyon (1901-1979), e signèt un premier contracte de sièis mes. Sota sei conseus adoptèt tanben lo nom de Marilyn Monroe.
Pasmens, aquela premiera experiéncia cinematografica foguèt una revirada amb de ròtles menors, situacion que durèt fins a sa participacion dins La Pesca dau Tesaur en 1950. I aviá totjorn un ròtle segondari mai sa performància impressionèt lei productors que la mandèron a New York per participar a la promoccion dau film. Capitèt d'i atraire l'atencion de Johnny Hyde (1895-1950) que signèt amb ela un contracte de tres ans per venir son agent artistic. Gràcias a son ajuda, obtenguèt un ròtle dins Quand la vila dòrm de John Huston (1906-1987). Aqueu ròtle li permetèt d'èsser descubèrta per la critica que soslinhèt la qualitat de son interpretacion.
Aqueu succès li donèt l'oportunitat de venir una actritz reconeguda e de signar un contracte de sèt ans amb la 20th Century Fox. Dins aquò, obtenguèt pauc de ròtles importants maugrat sa participacion a de films implicant d'actors famós coma Mickey Rooney (1920-2014), Constance Bennett (1904-1965), June Allyson (1917-2006), Dick Powell (1904-1963) ò Claudette Colbert (1903-1996). Aprofichèt donc aquela situacion per s'inscriure a l'Universitat de Califòrnia e i estudiar l'art e la literatura.
La consecracion
thumb|right|Marilyn Monroe dins [[Leis òmes preferisson lei blondas (1953).]]
En març de 1952, Marilyn Monroe foguèt lo centre d'un escàndol per aver pausat nusa per un calendier. Pasmens, aquel episòdi favorizèt sa notorietat e lo 7 d'abriu, faguèt per lo premier còp la una dau magazina Life. Puei, comencèt una romança amb Joe DiMaggio (1914-1999), un jogaire fòrça famós de baseball. Durant lei mes seguents, participèt a quatre films onte joguèt de premiers e de segonds ròtles. I adoptèt definitivament sa color blond platin e son potenciau comerciau foguèt comprés per Darryl F. Zanuck (1902-1979).
Aquò li permetèt d'èsser engatjada per Niagara onte tenguèt lo ròtle d'una femna fatala desirosa d'assassinar son marit. Lei criticas presèron l'òbra e lo jòc de l'actritz maugrat lo mespretz mostrat per Zanuck a l'esgard de sa vedeta. Pasmens, Marilyn Monroe contunièt sa carriera amb Leis òmes preferisson lei blondas que foguèt un important succès. I venguèt tanben amiga amb Jane Russell (1921-2011), sa partenària sus lo tornatge. Lo rèsta de l'annada 1953 li permetèt d'obtenir d'autrei succès, coma Coma esposar un millionari, que renforcèron sa popularitat.
Lo periòde Joe DiMaggio
thumb|right|[[Fotografia d'una repeticion de la scèna de la rauba blanca de Sèt ans de reflexion per lei fotografs.]]
De retorn ais Estats Units, reglèt son desacòrdi amb la Fox. Après un film mediòcre, La parada joiosa, aguèt lo premier ròtle dins Sèt ans de reflexion de Billy Wilder (1906-2002). I filmèt sa scèna pus famosa de l'ensemble de sa carriera, aquela d'una grilha de metrò que soleva sa rauba blanca. Dins aquò, aquel episòdi mau contentèt Joe DiMaggio, e après divèrsei garrolhas, lo pareu anoncièt rapidament son divòrci.
En parallèl, Marilyn Monroe assaièt de s'afranquir de la tutèla deis estudiòs en fondant la sieuna companhiá de produccion, lei Marilyn Monroe Productions, amb lo fotograf Milton Greene (1922-1985). Intrèt ansin tornarmai en conflicte amb Fox car jutjava sei retribucions indignas de son estatut. En consequéncia, foguèt suspenduda per lo segond còp lo 15 de genier de 1955.
Lo declin relatiu
A partir de 1955, la carriera cinematografica de Marilyn Monroe foguèt marcada per la paradòxa entre son estatut d'estar d'Hollywood, mai que mai populara dins lo mond, e la qualitat pus febla de sei performàncias. D'efiech, gràcias au succès de Sèt ans de reflexion, la Fox foguèt obligada de li prepausar un contracte pus favorable : 100,000 dolars per film, de drechs de regard sus lei scenaris, lo realizator e lo director de la fotografia e lo drech de jogar dins de films non produchs per la Fox. En parallèl, la comediana Paula Strasberg (1909-1966) venguèt sa conselhiera personala, cargada de validar sei scenas.
Aquela organizacion suscitèt de tensions importantas amb mai d'un realizator e d'un actor car Paula Strasberg podiá impausar, per de rasons mau conegudas, de represas de scenas que semblavan perfèctas. Pasmens, aquò empediguèt pas Marilyn Monroe d'obtenir de succès importants coma Bus Stop (1956) de Joshua Logan (1906-1988). Son realizator assaièt sensa succès d'obtenir per ela una nominacion ais Oscars. En revènge, lo Prince e la dançaira (1957) foguèt una importanta revirada en despiech de criticas positivas en Euròpa.
Regardant sa vida priva, Marilyn Monroe oficializèt una liason amb l'escrivan Arthur Miller (1915-2005). Lo pareu se maridèt lo 2 de junh de 1956. Miller sostenguèt fòrça la carriera de sa femna. Per exemple, après una maupart en 1957, l'encoratjèt de tornar filmar après una annada 1958 sensa activitat.
Aparicion de problemas de santat
De 1958 a 1961, Marilyn Monroe contunièt sa carriera cinematografica mai comencèt pauc a pauc de faciar de problemas de santat. De mai, sei tornatges venguèron mai e mai malaisats en causa dei tensions fòrtas amb lei realizators, leis actors e lei tecnicians. Son èx-amic Tony Curtis (1925-2010) la comparèt ansin a Hitler. Pasmens, Marilyn Monroe obtenguèt tornarmai un succès considerable en 1959 amb Certanei l'aiman caud de Billy Wilder. Agantèt ansin l'apogèu de sa popularitat que foguèt gaire tocada per la revirada dau Milliardari (1960), totalament tornat escriure a sa demanda.
A partir de 1960, comencèt de consultar un psiquiatre e de consumar d'alcòl e de drògas. De tensions apareguèron tanben amb Arthur Miller maugrat l'implicacion de son marit dins l'escritura de films escrichs per sei talents. Ansin, lo filmatge dei Misfits foguèt marcat per de dificultats importantas liadas au comportament de Marilyn Monroe e au decès de Clark Gable (1901-1960). Lei causas foguèron tanben complicadas per una espitalisacion de l'actritz durant un desenau de jorns. L'òbra foguèt finalament pas una capitada comerciala e lei criticas foguèron mitigadas.
Durant lei mes seguents, Marilyn Monroe venguèt mai e mai dependenta a l'alcòl e a certanei medicaments. Demandèt lo divòrci en genier de 1961 e redigiguèt son testament, probablament en causa d'una depression. Dins aquò, la psicanalista Marianne Rie Kris la convencèt d'intrar dins una clinica psiquiatrica onte foguèt plaçada dins una chambra de seguretat. L'actritz depintèt lo sejorn coma una chauchavièlha. Demandèt donc a Joe DiMaggio son transferiment dins un centre dubèrt de New York. I demorèt tres setmanas mai poguèt pas reprendre son trabalh.
Mòrt
thumb|right|Títol dau New York Mirror anonciant lo suicidi de Marilyn Monroe.
En 1962, Marilyn Monroe èra au mens dependenta d'amfetaminas e de barbiturics e aviá tanben de problemas de santat mentala (depression, ànsia, insomnias recurrentas...). En parallèl, durant aqueu periòde, Marilyn Monroe aguèt probablament una relacion amb John Fitzgerald Kennedy. Segon son contracte de 1956], deviá encara participar a un film de la Fox. Pasmens, l'escritura dau scenari e lo filmatge foguèron malaisats car Marilyn Monroe aviá fòrça dificultats per trabalhar, especialament per aprendre sei tèxtes. L'estudiò assaièt donc de la remplaçar e inicièt una accion judiciària còntra ela per rompedura de contracte. L'actritz foguèt sostenguda per son partenari Dean Thomas (1917-1995) que foguèt tanben atacat per la Fox. Aquò menèt a un escandòl seguit per la premsa.
De negociacions permetèron pasmens de resòuvre la situacion amb una represa dau filmatge lo 29 de junh. Una campanha de comunicacion foguèt organizada per restaurar l'imatge de la comediana mai sa santat mentala se degradèt dins lo corrent de julhet, probablament en causa d'un avòrtament. Una garrolha amb lei fraires Kennedy aguèt luòc lo 4 d'aost car lo president voliá arrestar lei rumors de relacion entre elei. Puei, durant la serada, Marilyn Monroe demandèt l'ajuda d'un mètge car pensava aver prés una dòsi tròp importanta d'un medicament (lo Nembutal). Una ambulància li foguèt mandada mai arribèt tròp tard.
L'actritz foguèt enterrada lo 8 d'aost de 1962 dins lo Westwood Village Memorial Park Cemetery. En causa de son estatut d'estar e sa mòrt sobda, la fin de Marilyn Monroe suscitèt plusors rumors. La disparicion de certaneis organs a l'eissida de son autopsia (fetge, rens, estomac) permetèt d'imaginar un assassinat escondut. Lo procuraire en carga de l'enquista assaièt de defendre aquela idèa mai sei resultats son uei fòrça contestats. L'ipotèsi d'un suicidi es egalament sovent avançada mai la causa pus probabla es aquela d'un accident en causa de la mescla de medicaments incompatibles. En particular, d'interaccions son sospichadas entre lei barbiturics e l'alcòl ò entre l'idrat de clorau e lo Nembutal car pòdon crear una destressa cardiaca grèva.
Òbra
thumb|right|[[Fotografia de l'estela de Marilyn Monroe sus lo Walk of Fame d'Hollywood boulevard.]]
Marilyn Monroe foguèt una actritz e cantaira majora deis ans 1950 amb de ròtles importants dins mai d'una òbra de remarca. Generalament, interpretèt de femnas fòrça bèlas, inocentas e atractivas destinadas au plasar deis òmes. Per aquò, utilizava la color de son peu e adoptava sovent una votz enfantina. Entre sei succès pus importants, se pòdon citar Quand la vila dòrm, Leis òmes preferisson lei blondas, Coma esposar un millionari, Sèt ans de reflexion, Bus Stop e Certanei l'aiman caud. Pasmens, obtenguèt pauc de recompensas de part de l'industria cinematografica : Recebèt tanben una estela sus lo Walk of Fame d'Hollywood boulevard.
Influéncia e eiretatge
Se Marilyn Monroe es pas la premiera vedeta estatsunidenca, sa carriera constituís una rompedura importanta dins l'istòria dau cinèma amb una influéncia similara a aquela d'Elvis Presley (1935-1977) ò de Mickey Mouse. D'efiech, arquetipe de l'estar hollywoodiana modèrna, capitèt de venir simultanèament una actritz famosa, lo sex-symbol principau de son epòca e una icòna populara e culturala capabla d'inspirar mai d'una generacion d'artistas. Sa fin tragica a tanben fòrça marcat lo public.
Nas
drecha|vinheta|Perfil d'un nas d'òme
Anatomicament parlant, lo nas es una protuberància dels vertebrats que encabís las narras, que inalan e exalan l'aire per encausa del mecanisme de respiracion.
Felis lunensis
Felis lunensis (lo gat de Martelli) es un felin escantilhat de la subfamilha dels Felinae. Fa 12 millions d'annadas, nasquèt lo genre Felis e donèt naissença a la majoritat de pichons gats d'uèi lo jorn. Felis lunensis foguèt lo primièr de l'espècia dels modèrns Felis, e demorèt ara fa 2.5 millions d'annadas, pendent lo Pliocèn. D'especimèns fossils de F. lunensis son estats encontrats en Itàlia e Ongria Las evidéncias fossilas suggerison que lo gat salvatge modèrn europèu Felis silvestris catus seriá evolucionat dempuèi F. lunensis pendent lo Pleistocèn mejan Aquò auriá coma resulta lo classament de F. lunensis segon lo cercaire coma una subespècia de Felis silvestris.
L'especimèn olotipe seriá estat descrich per lo cercaire Ugolino Martelli en 1906 e es uèi lo jorn conservat a l'Universitat de Florença.
Ránquil
un luòc, Biobío, Chile.
Moissac (Var)
Moissac (Moissac-Bellevue en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
John Stewart (musicaire)
John Stewart (nascut lo 5 de setembre de 1939, mòrt lo 19 de genier de 2008) siguèt un compositor e cantaire american. Èra coneissut per sei contribucions en musica folk durant leis annadas 1960 quand èra un sòci de The Kingston Trio (1961-1967). Siguèt l'autor dau tube Daydream Believer interpretat per The Monkees.
Maubec
Maubec es una comuna arpitana dau Daufinat, situada dins lo departament d'Isèra e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Kingdom 5KR
Lo chantier navau italian Benetti lo bastissèt sota la direccion de l'arquitècte navau britanic Jon Bannenberg, que siguèt tanben lo designer exterior, emé lo designer interior italian Luigi Struchio. La còca es d'acier e la superestructura d'alumini.
Mary Jo Foley
vinheta|Mary Jo Foley en 2008. Mary Jo Foley es una escrivana americana especializada dins las tecnologias, podcastaira e redactritz en cap. Escriu regularament d'informacions, de sessions de presentacion e de criticas sus l'estrategia, los produchs e las tecnologias de Microsoft. Foley cobrís l'actualitat sus Microsoft Windows e, abans, sus la tecnologia Unix, dempuèi 1983 per de magazinas tals que ZDNet, eWeek, Baseline, magazine Redmond e PC Magazine.
Treguaco
Treguaco, o Trehuaco, es una comuna chilena, situada dins la Region del Biobío. Sa capitala es la localitat de Treguaco.
Vaumelha
Vaumelha (Vaumeilh en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Hoanghonius
Hoanghonius es un genre escantilhat de primat adapifòrme que demorèt en Asia pendent l'Eocèn mejan.
Méry-sur-Marne
Méry-sur-Marne es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Vilaflor
Vilaflor es un municipi de la província espanhòla de Santa Cruz de Tenerife dins la Comunautat Autonòma de las Illas Canàrias.
En 1626 i nasquèt sant Pedro de Betancur (Hermano Pedro), missionari en Guatemala.
Drapèu gascon
vinheta|Drapèu gascon Descripcion
Un drapèu dab un hont arroi cargat d’un sautèr o crotz de Sent-Andriu blanca.
Origina
La sua origina n'ei pas coneguda. L'ipotèsi legendària d'un drapèu sanccionat per l'autoritat papau a l'assemblada de Gisors en 1288 n'ei pas averada (la Cronica de Roger de Hoveden ne'n hè pas estat). Que s'i nota totun que Sent-Andriu ei lo patron de Bordèu. 'De Gules (arroi) au sautèr d'argent' qu'èran las armas de Geoffrey de Neville, senescau de Gasconha au sègle XIIIau.
Qu'ei mei pertinent de situar la sua adopcion com drapèu deus Gascons dens lo demiei deu Felibritge au cap deu sègle XIXeu o a la debuta deu sègle XXau, o lavetz dens los demieis vasconistas deu sègle XXau.
Pertinéncia