cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Sanha
Demografia
Amb mai de 60,000 abitants dempuei leis ans 2000, la Sanha es la segonda vila pus poblada dau departament de Var e de l'aglomeracion de Tolon. Istoricament, a aqueu ròtle dempuei l'implantacion dei chantiers navaus de construccion metallica durant lo sègle XIX maugrat la concurréncia d'Ieras. Amb la fin de l'activitat industriala, la populacion de la vila conoís d'evolucions similaras a aquelei deis autrei vilas de Var. Lo temps mejan deis estatjants aumenta en causa d'una aumentacion dau nombre de retirats que representavan 34,3% de la populacion en 2019. Lei classas popularas èran totjorn una part non negligibla deis abitants (31,6%) mai son en regression constanta. Lo taus de pauretat (19%) e de caumatge (11,8%) èran tanben de rèstas duradís de la crisi deis ans 1980.
De l'Antiquitat au sègle XIX
Lo desvolopament de la Sanha comencèt durant lo sègle XVII amb la volontat, iniciada per lei còmtes de Provença, de crear un important pòrt militar a Tolon. En causa de sa posicion permetent de protegir l'accès a la Rada, lo territòri de la Sanha foguèt l'objècte de trabalhs importants ordonats per Richelieu e Loís XIV. Tre 1634, comencèt la construccion d'un ensemble de fòrts que foguèt regularament completat durant lei periòdes seguents. Puei, en 1652, un mòle foguèt bastit per aumentar la capacitat dau pòrt de la Sanha. Cinc ans pus tard, aquò permetèt au vilatge de venir una vila independenta, dotada d'un consolat, lo 2 de julhet de 1657 après una decision dau rèi.
En 1711, foguèt fondat lo premier chantier navau de la vila. Aquò marquèt una evolucion importanta car entraïnèt la formacion d'un nuclèu industriau, nuclèu que venguèt la basa de son desvolopament futur.
Lo periòde dei Fabregas e Chantiers de Mediterranèa
En 1835, la vocacion industriala de la Sanha conoissèt una transformacion amb la fondacion d'un chantier navau de construccion de naviris metallics. L'arribada precòça dau camin de fèrre, en 1859, renforcèt aquela evolucion en permetent l'acaminament de tòlas e de pèças fabricadas en Lorena o au Creusot. Tre 1848, l'activitat dei chantiers emplegava 1,300 personas. Conoissèt una extension novèla dins leis ans 1850 amb l'installacion dei Fabregas e Chantiers de Mediterranèa (que venguèt la Societat Novèla dei Fabregas e Chantiers de Mediterranèa en 1856).
Durant la Segonda Guèrra Mondiala, leis installacions portuàrias foguèron atacadas per leis Aliats. Lo 29 d'abriu de 1944, un bombardament aerian causèt quauquei degalhs sensa empachar l'utilizacion dei chantiers. Pasmens, lo 17 de julhet de la meteissa annada, una segonda operacion, menada amb de minas marinas, entraïnèt de destruccions pus importantas. Dins aquò, lei chantiers foguèron lèu restaurats après lo conflicte. En 1949, agantèron una superficia de 25 ectaras. De mai, leis installacions foguèron modernizadas. Pasmens, après 1959, l'entrepresa foguèt tocada per la crisi de la construccion navala francesa. Puei, fèt falhida en 1966.
La fin dei chantiers navaus
La liquidacion dei Fabregas e Chantiers de Mediterranèa entraïnèt la represa dei chantiers per lei Construccions Navalas e Industrialas de Mediterranèa (CNIM). Aquò permetèt una brèva renaissença dau sector e, en 1973, 5,000 personas trabalhavan per l'establiment. Pasmens, la crisi petroliera causèt lo declin definitiu de l'activitat que foguèt pas empachat per lei temptativas governamentalas de fusionar lei diferents chantiers navaus francés entre elei. Dins un contèxte sociau fòrça dificil marcat per de mobilizacions obrieras importantas, la CNIM arrestèt seis activitats navalas lo 28 de febrier de 1989. Un quart de la populacion trabalhava encara per lei chantiers. Sa disparicion foguèt donc una catastròfa per la vila.
La sarradura dei chantiers entraïnèt un declin major de l'activitat industriala de la Sanha. Dins aquò, la CNIM dispareissèt pas totalament dau païsatge de la vila. La companhiá aviá diversificat seis activitats. Uei, es subretot implantada dins d'autrei regions o país. Pasmens, a gardat una installacion a proximitat dau pòrt. Quauqueis establiments industriaus an egalament subreviscut mai aquela resisténcia foguèt pas sufisenta per conservar la natura industriala de la ciutat. Tre 1984, lo Partit Comunista Francés perdèt lo contraròtle de la comuna que passèt a drecha (levat d'una efemèra reconquista comunista en 1995-2001).
Lo desvolopament dau torisme
La fondator dau sector toristic de la Sanha es l'òme d'afaires Marius Michel dich « Michel Pacha » (1819-1907). Oficier de la Marina Reiala vengut capitani de la marina marchanda, realizèt mai d'un viatge en Mar Mediterranèa. Participèt a de missions de transpòrt durant la Guèrra de Crimèa e aprofichèt l'ocasion per presentar un projècte de melhorament dei condicions de navegacion dins la mar. Seis idèas foguèron ben acuelhidas : Napoleon III lo nomèt vice-amirau e lo sultan otoman Abdülmecid I li donèt la direccion generala dei fars de l'Empèri. En cambi d'un percentatge sus lei drechs de navegacion dins leis aigas turcas, Michel Pacha assegurèt la construccion de 111 fars lòng dei litoraus de l'Empèri Otoman. Aquò li permetèt de far fortuna.
Nomat cònsol màger de Sant Nari per l'emperaire, crompèt un terren de 60 ectaras a la Sanha. Li bastissèt un castelet e d'ostaus luxuós. Gràcias a sei relacions, atirèt de celebritats coma l'escrivana George Sand. L'endrech venguèt lo quartier de Tamarís, una etapa quasi obligatòria de l'elèit de la fin dau sègle XIX. Pasmens, la Premiera Guèrra Mondiala entraïnèt lo declin dei Tamarís. Dins aquò, l'idèa de crear una activitat toristica a la Sanha dispareissèt pas amb la construccion d'una estacion balneària dei Sabletas per Fernand Pouillon dins leis ans 1950
La reconversion vèrs lo torisme
La crisi deis ans 1980 aguèt de consequéncias prefondas sus la vila. D'efiech, si l'activitat industriala, compres lei Construccions Navalas e Industrialas de Mediterranèa, a pas totalament dispareissuda dau païsatge de la Sanha, l'industria cessèt de formar lo còr de l'economia locala. Tre 1984, lo Partit Comunista Francés perdèt lo contraròtle de la comuna, en despiech d'un retorn brèu entre 1995 e 2001. Desenant dirigida per de cònsols màgers de drechs, la ciutat comencèt una reconversion malaisada vèrs lo torisme. Aquò foguèt complicat per un taus de caumatge de 30% dins leis ans 1990 e per la corrupcion deis elèits locaus amb d'afaires tocant lei cònsols Charles Scaglia (1984-1994) e François Hérisson (1994-1995). Lei dos aisses de la reconversion de la Sanha foguèron la diversificacion de seis activitats e lo desvolopament de l'estacion balneària. Lo torisme culturau, interessat per lo patrimòni industriau, de la vila jòga lo ròtle d'aponch. Pasmens, aquela politica entraïna l'aparicion d'inegalitats fòrtas car la Sanha demòra entre lei vilas pus pauras dau litorau de Var (amb Tolon e Frejús).
Luòcs e monuments
Lo patrimòni arquitecturau de la Sanha s'articula a l'entorn de quatre ensembles de monuments. Lo pus coneissut es aqueu d'origina industriala qu'es lo vestigi dei chantiers navaus qu'an marcat l'istòria de la vila durant mai de 150 ans. Son emblèma es lo pònt levadís de la Sanha de Mar, intrat en servici en 1920, que permetiá d'assegurar l'accès dau camin de fèrre sus lo site de construccion navala sensa passar per lo centre de la vila. Abandonat en 1986, foguèt restaurat en 2007-2009 per venir un mirador.
Lo segond ensemble arquitectura de la Sanha es son patrimòni religiós. Relativament recent en causa dau desvolopament tardiu de la vila, tèn una glèisa dau sègle XVII. Bastida entre 1674 e 1682, foguèt modificada a la fin dau sègle XIX a l'iniciativa de trabalhs de restauracion finançats per Michel Pacha. Lo tresen ensemble es format per leis obratges militars presents sus lo territòri comunau. Compren divèrsei fòrts e batariás utilizats de la segonda mitat dau sègle XVII ais ans 1950.
Romanha
Romanha pòt èsser:
La Sanha
Luòcs e monuments
Enfin, lo patrimòni civiu es principalament constituit per lei bastiments e monuments liats au projècte de desvolopament imaginat per Michel Pacha a la fin dau sègle XIX. Per exemple, l'Institut de biologia marina Michel Pacha, construch gràcias au mecenat de l'òme d'afaires, es un centre scientific utilizat, a l'ora d'ara, per collectar lei donadas dau telescòpi de neutrinòs Antarès. L'òm pòt tanben citar lei monuments que celèbran lo passatge de l'escrivana George Sand dins la vila.
Philip Joseph Hinner
thumb|Maria Antonieta jogant d'arpa thumb|left|Philip Joseph Hinner Philip Joseph Hinner (Wetzlard, lo 20 de heurèr de 1755 - París, a la debuta deu sègle XIX) ) que ho un arpista, un compositor e mo mèste d'arpa de la reina Maria Antonieta d'Àustria, esposa de Loís XVI de França.
Los sons pairs que's serén aperats Jean e Catherine (segon los documents francés ). Que comencè hèro joine aus Concèrts Spirituels. Que ho actiu uas tempsadas a Nàpols e a Londres.
Guèrra dei Gòts
La guèrra dei Gòts se debanèt de 535 a 553/554 entre l'Empèri Roman d'Orient e lo Reiaume Ostrogòt d'Itàlia. S'acabèt per una victòria romana, per l'annexion d'Itàlia a l'Empèri Roman d'Orient e per la destruccion dau Reiaume Ostrogòt.
Fòrça afeblit per de conflictes intèrnes de succession, lo Reiaume Ostrogòt d'Itàlia venguèt un objectiu de Justinian (527-565) desirós de restablir l'Empèri Roman. L'assassinat de la rèina Amalasonta, aliada dei romans, per un advèrsari, Teodat, entraïnèt l'intervencion romana. Sota la direccion de Belisari, una armada romana desbarquèt dins la peninsula en 535 e capitèt de conquistar Nàpols (535), Roma (536) e Milan (540). Pasmens, en causa de sei fòrças limitadas, aguèt de dificultats per ocupar la region. De mai, sei relacions venguèron marridas ambé Justinian — crenhós deis ambicions possiblas de Belisari — que demeniguèt lei renfòrç destinadas a Itàlia e lo mandèt sus lo frònt sassanida fins a 545. Ansin, a partir de 541, lei Gòts, d'ara endavant dirigit per lo rèi Totila, reconquistèron una partida importanta de la peninsula fins a una tièra de còntra-ofensivas de Belisari. En 548, l'eunuc Narsès remplacèt Belisari e obtenguèt de mejans importants per acabar la conquista. Totila e la màger part de son aristocracia foguèt tuat en 552 e 553 ai batalhas de Taginae e de Vesuvi entraïnant la fin da conflicte en 553-554. La darriera revòuta deis Ostrogòts foguèt esquichada en 561.
Lo Reiaume Ostrogòt d'Itàlia foguèt annexat a l'Empèri Roman d'Orient. Justinian creèt l'Exarcat de Ravena per lo defendre que foguèt rapidament atacat per lei lombards. Una autra consequéncia dau conflicte foguèt la devastacion de la Peninsula Italica en causa dau nombre important de victimas (belèu la mitat de la populacion italiana moriguèt durant la guèrra), de l'abandon dei vilas per seis abitants dins lo corrent de la guèrra, d'una tièra d'epidemias que durèt au mens fins a 561 e dei destruccions militaras fòrça importantas.
Baniòs
Baniòs (Banios en francés) qu'ei ua comuna d'Occitània, en Gasconha e Bigòrra. Qu'ei administrada peth departament deths Hauts Pirenèus dera region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [ba'nyòs] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : A Banios, cap a 1200-1230, Banios en 1313 e 1342, de Baniossio, en latin, en 1379, Banios (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Segon Dauzat, ara seguida de Rohlfs, Baniòs que vien deth nom gallic d'òmi Bandinus, dab eth sufixe -ossum.
Segon Miquèu Grosclaude, era proposicion de Rohlfs e Dauzat qu'ei improbabla, pr'amor l'autor non cresè ath poblament celtic en Gasconha. Eth sufixe qu'ei eth sufixe aquitan -ossum; eth radicau que demòra escur.
Xavier Delamarre, ara seguida de Dauzat, qu'explica Baniòs per Bandinosson, era proprietat de Bandinos (era derivacion en -os qu'ei indoeuropèa segon eth), dab ua resèrva : eth nom que poderé estar eth latin B(l)andinus.
Lo Vau
Lo Vau (Le Val en francés) es un vilatge de Provença situat dins lo departament de Var dins la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Frémontiers
Frémontyi en picard (Frémontiers en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Geografia
Frémontiers Es un vilatge rural del sud de la Soma, situat a 23 quilomètres al sud-oèst de Amians, en la vallée del ruisseau dels Évoissons, afluent de la Selle, #que se tira-quitament en la Soma.
Frémontiers est un village rural du sud de la Somme, situé à 23 kilomètres au sud-ouest d'Amiens, dans la vallée du ruisseau des Évoissons, affluent de la Selle, qui se jette elle-même dans la Somme.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La distincion dépendait de la châtellenie de Conty e de la distincion de Wailly.
La seigneurie dépendait de la châtellenie de Conty et de la seigneurie de Wailly.
Nòtas
<references group=N/>
Very Large Telescope
Lo Very Large Telescope (VLT) es un ensems de quatre telescòpis principaus e quatre auxiliaris situats a l'Observatòri de Cerro Paranal que fa partida deis installacions de l'Agéncia Espaciala Europèa dau desèrt d'Atacama, au nòrd de Chile. A l'ora d'ara, es un dei telescòpis pus poderós en servici.
Davy Crockett
vinheta|Davy Crockett. vinheta|Ostal de Davy Crockett, [[Tennessee.]] Davy Crockett, nascut David Stern Crockett lo 17 d'agost de 1786 dins lo comtat de Greene alara dans l’Estat de Franklin e mòrt lo 6 de març de 1836 al sètge de Fòrt Alamo, es un soldat, caçaire e òme politic estatunian. Mai d'un còps elegit representant de l’Estat del Tennessee al Congrès des Estats Units d'America, venguèt eròi popular de l’istòria dels EUA.
Originas e vida de familha
Lo luòc de naissença de Davy Crockett es pas conegut de segur, e los noms possibles citats son : Los Crocketts son originaris d’Irlanda, descendents del sénher de Croquetagne, un capitani uganaud de la garda de Loís XIV, e que nom foguèt anglicizat. Davy Crockett es lo cinquen enfant de nòu fraires, e recebèt pas una educacion elaborada. Es lo filh de John Crockett tenent d'un estanquet e un notable local.
Veus de Mary Finley, escaissada Polly (1788-1815), aguèron tres enfants. Se tornèt maridar en 1816 amb Elizabeth Patton e aguèron quatre enfants. Èra francmaçon.
Carrièra politica
Lo 24 de setembre de 1813, servís dins le Second Regiment of Tennessee Volunteer Mounted Riflemen pendent 91 jorns e participa en companhiá de tribús indianas amigas a la guèrra dels Creeks de 1813, pendent que los Creeks son manipulats pels especulators imobilièrs, fasent seguida a la guèrra angloamericana de 1812, jols òrdres del futur president Andrew Jackson. Ven jutge de patz en 1817 abans d'integrar la milícia l’an seguent amb lo grade de colonel. Es enseguida designat per èsser membre à l’assemblada legislativa del Tennessee en 1821 e 1823, ont defend los caçaires e los primièrs colons contre los especulators.
De 1827 a 1835, es mai d'un còp elegit representant del Tennessee al Congrès. fa sesilha al Capitòli amb sos vestits de caçaire e i sosten los pionièrs du Tennessee qui vivon sus de tèrras distribuidas après la guèrra d’independéncia a de soldats que los an vendudas a d'especulators. Aquestes pionièrs pensavan poder ocupar aquestas tèrras, que las cresián abandonadas pels militars, mas se veson enseguida cridar de fermatg pels especulators, per de somas que podavan pas pagar, que mai sovent vivián de caça de pesca e d’agricultura de subsisténcia.
Amic pròche de fórça Amerindians, que partetja la vida sus la frontièra salvatja, Davy Crockett s’opausa al president democrata Jackson, quitament s'es membre coma el del partit democrata, sus l’Indian Removal Act de 1830, qu'a per tòca de dobrir de territòris novèls a la colonizacon. Son oposicion a Jackson l’empacha pas d’èsser encara elegit en 1827 coma democrata, mas es la causa de son fracàs a l’eleccion de 1830. Crockett es pasmesns elegit en 1833, a una epòca ont lo partit democrata es prigondament divisit sus la question de l’abolicionisme e del tractament de téner al respècte dels Indians. La majoritat dels elegits del partit es en favor dels plantaires e dels especulators fonsièrs a partir dels ans 1840, provocant fòrça patenças.
La Revolucion texana
S’engatja pauc après aquesta desfacha electorala dins la Revolucion texana al Mexic. Lo 14 de genièr de 1836, fa la jurada amb 65 òmes d’ajudar lo govèrn provisòri del Tèxas, capitanejat per Samuel Houston. Cada òme recep la promesa d’un prima de 4 605 acres (19 km2) de tèrra. Lo Tèxas es alara disputat entre los 70 000 colons americans que s’i intallèron, amb de Franceses venguts de Mulhouse cap a Castroville, e los colons mexicans.
En 1838, Robert P. Crockett ven al Tèxas cridar las tèrras promesas a son paire.
La legenda
Dels ans 1830 a la guèrra de Secession, los Almanacs metan en scèna Davy Crockett dins de contes umoristics e grotescs. Simboliza le pionièr tot poderós qu'ataca los animals fèrs e los Amerindians. Son imatge se transforma coma aquesta d’un ambaissador de la destinada manifèsta que jamai foguèt, lo parlamentari Crockett s’opausant al cap de son partit e a la deportacion dels Amerindians.
A la fin del sègle XX, Davy Crockett es l'eròi d’una pèça de teatre jogada al mens 2 000 còps als EUA e al Reilame Unit.
Dempuèi 1909, fòrça films de cinèma e seriás de television contèron la vida de Davy Crockett, amb cinc episòdis de la Walt Disney Company en 1954. Crockett foguèt jogat, entre autres, per John Wayne dins lo primièr film que realizèr Alamo, en 1960. Venguèt lo simbòl de l’oèst american.
Existís una estatua de Davy Crockett dins lo Tennessee. Los manuals d’istòria americans evòcan sa vida e son aventura. Theodore Roosevelt fondèt lo Boone and Crockett Club a la fin del sègle XIX.
Penin (Pas de Calais)
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Istòria
L'Histoire de Pénin est librement téléchargeable sous Word sur le site : http://genealogies.ternois.free.fr/ Toutes les généalogies des familles du village (une centaine) sont reconstituées sur ce même site.
Lista de las plantas d'aiga doça
Listas de plantas d’aiga doça utilizadas en aqüariofilia, ,.
Pontécoulant
Pontécoulant en normand (Pontécoulant en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Venables
Geografia
Venables A situat a l'extrèm despunta nòrd del scenari de Madrie. Lo vilatge a bastit sus un belvédère #que lo ponch en culminant se'n situa a 124 mètres d'altitud. Lo luòc domina lo méandre #que forma la Seine.
Pontécoulant
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Venables
Geografia
Caserius : La Maire jos Venables, Lo Marge, Lormais, Lo Molin a Vent, Lo Val de Ailly, e Fontaine la Verda.
Venables est situé à l'extrême pointe nord du plateau de Madrie. Le village est construit sur un belvédère dont le point culminant se situe à 124 mètres d'altitude. Le site domine le méandre que forme la Seine.
Hameaux : La Mare sous Venables, La Rive, Lormais, Le Moulin à Vent, Le Val d'Ailly, et Fontaine la Verte.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Las originas del vilatge remontan segurament a la Préhistoire per l'aucupacion dels luòcs als environs de 7000 ans abans JC per de tribús nomadas. A l'epòca gallo-romaine, lo luòc #conéisser un essor a causa del passatge d'una via en connectant lo Neubourg al sud-oèst e los Andelys al nòrd-es e #que li caliá prene la granda via de circulacion romaine en connectant Lutèce (París) a Rotomagus (Roan).
Les origines du village remontent certainement à la Préhistoire par l'occupation des lieux aux environs de 7000 ans avant JC par des tribus nomades. À l'époque gallo-romaine, le lieu connut un essor dû au passage d'une voie reliant le Neubourg au sud-ouest et les Andelys au nord-est et qui devait rejoindre la grande voie de circulation romaine reliant Lutèce (Paris) à Rotomagus (Rouen).
Trigança
Situat dins la vau de Jabron, Trigança es un vilatge rurau que joís d'un clima mediterranèu moderat per l'altitud car lo territòri comunau si tròba entre 630 e 1,270 m au dessüs dau nivèu de la mar. Lo borg istoric presenta un abitat concentrat mai existís fòrça ostaus e tenements isolats. Mai de la mitat dau territòri comunau es cubèrt per de seuvas e lei zònas agricòlas o urbanizadas representan mens de 6% de l'utilizacion dei sòus.
La preséncia de l'èsser uman sus lo territòri de Trigança es atestada dempuei l'Edat dau Fèrre. Pasmens, fins a l'Edat Mejana, lei vestigis son rars. La premiera mencion dau vilatge data de 814 dins un document recensant lei possessions de l'Abadiá Sant Victor. Après aquela epòca, un castèu foguèt bastit sus una cima situada a 1,213 m d'altitud. En 1252, lo còmte de Provença i aviá de drechs. Au sègle XIV, la senhoriá foguèt atribuida a Joan de Raimondis. Puei, foguèt venduda a divèrseis ostaus de la region. Pasmens, lo castèu gardèt una certana importància car foguèt ocupat en 1746 per l'armada austriana qu'ataquèt Provença durant la Guèrra de Succession d'Àustria.
Durant la Revolucion, la premiera enquista demografica recensèt 701 abitants. Aqueu nombre agantèt un maximom de 816 en 1821 avans de declinar en causa de l'exòdi rurau. La populacion demeniguèt fins a 100 estatjants en 1960. Dempuei aquela data, es en leugiera aumentacion amb 203 abitants recensats en 2019. Dins aquò, lo vilatge es totjorn menaçat de desertificacion en causa de son isolament.
Lo patrimòni culturau dau vilatge illustra son istòria. Son element pus important es lo castèu de Trigança, un castèu medievau dau sègle XII que foguèt restaurat dins leis ans 1960-1970. Leis autrei monuments de remarca son d'edificis religiós, de lavadors, de pònts vièlhs e de fònts publicas.
Bleury
Bleury es una anciana comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Desempuish lo 1er de genièr de 2012 la comuna qu'ei associada damb la comuna de Saint-Symphorien-le-Château jos lo nom de Bleury-Saint-Symphorien.
Pernes
Pernes es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
La vila de Pernes a situat a gaireben parièra distància de Sant-Pol-sus-Ternoise e de Lillers.
Accès es possible per tren TER. Los trens desservent l'estacion Pernes-Camblain amb connexions a Lille, Calava e Boulogne-Sus-Mar.
A traversat d'Oèst n'Es per la Clarence #que pren la siá font dins lo vilatge vesin Sans-los-Pernes, al luòc-dich "Lo Buich".
La ville de Pernes est située à presque égale distance de Saint-Pol-sur-Ternoise et de Lillers.
Accès est possible par train TER. Les trains desservent la gare Pernes-Camblain avec des connexions à Lille, Calais et Boulogne-Sur-Mer.
Elle est traversée d'Ouest en Est par la Clarence qui prend sa source dans le village voisin Sains-les-Pernes, au lieu-dit "Le Buich".
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Anciennement Pernac (Pernes Ven del latin pernaqui, nom d'òme).
L'existéncia de Pernes remontariá als environs de 823. Aquel bourg romain dépendait de la rica abbaye de Sant-Riquier #que los fraires la #escambiar a aquela epòca contra un autre domeni.
En rason de las invasions, los bastiments defensius se #multiplicar e #venir pauc a pauc d'autenticas fortalesas. Lo senhor del luòc édifia lo sieu castèl-fòrt sus una butte al mièg d'un luòc marécageux alimenté per de nombrosas fonts.
Les Essards (Charanta Maritima)
Les Essards  es una comuna francesa administrada per lo departament de Charanta Maritima de la region de Peitau-Charantas.
Pernes
Istòria
Al,.
Aquel es pas #qu'en 1627 que lo domeni e la baronnie aguèron vendut a François de Cuinchy; los sieus fils, endeutat, #dever o cedir a lo sieu créancier, Pèira de Predhomme de Hailly, en 1648. Lo vilatge #demorar jos la gestion de las Cunchy fins a la extinction del linhatge, en 1772. Pel continuament la distincion échut al comte de Wassier. En detriment de l'emigracion del comte a l'estrangièr, en 1792, la Revolucion pas #despossedir pas la familha de lo sieu drech de proprietat, perque èra de nacionalitat bèlga.
Fins al mes d'abril 1918, Pernes se tròba sus la linha de comunicacion de las armadas francesas de contunh britanics. Totun l'avançada alemanda d'aquel mes #obligar las unitats medicas a replegar-se sus la comuna.
Les Essards (Charanta Maritima)
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Pernes
Istòria
Anciennement Pernac (Pernes vient du latin pernaqui, nom d'homme).
L'existence de Pernes remonterait aux environs de 823. Ce bourg romain dépendait de la riche abbaye de Saint-Riquier dont les moines l'échangèrent à cette époque contre un autre domaine.
En raison des invasions, les constructions défensives se multiplièrent et devinrent peu à peu de véritables forteresses. Le seigneur du lieu édifia son château-fort sur une butte au milieu d'un site marécageux alimenté par de nombreuses sources.
Au,.
A l'image de nombreux villages, Pernes est doté d'un passé riche en souverainetés multiples qui se sont succédé sur ses terres. Parmi ces autorités exerçant le contrôle de la châtellerie, les comtes de Saint-Pol en furent certainement les premiers. En 1569, ils étaient toujours maîtres du château, du moulin, des jardins, des marais dits marais du comte, de la prévôté et autres biens d'importance.
Ce n'est qu'en 1627 que le domaine et la baronnie furent vendus à François de Cuinchy; son fils, endetté, dut le céder à son créancier, Pierre de Predhomme d'Hailly, en 1648. Le village resta sous la gestion des Cunchy jusqu'à l'extinction de la lignée, en 1772. Par la suite la seigneurie échut au comte de Wassier. En dépit de l'émigration du comte à l'étranger, en 1792, la Révolution ne dépouilla pas la famille de son droit de propriété, car elle était de nationalité belge.
Jusqu'au mois d'avril 1918, Pernes se trouve sur la ligne de communication des armées françaises puis britanniques. Toutefois l'avance allemande de ce mois obligea les unités médicales à se replier sur la commune.
Cuneïfòrme
thumb|right|250px|Acte de venda d'un esclau e d'un ostal a [[Shuruppak, Dinastias arcaïcas III A, v. 2500 abC. Musèu del Louvre.]] L’escritura cuneïfòrma es un sistèma d'escritura inventat en Bassa Mesopotamia entre 3400 e 3300 ab JC, que s'es puèi espandit dins tot l'Orient Pròche ancian, abans de desaparéisser dins los primièrs sègles de l'èra crestiana. Al començament pictografica e lineara, la grafia d'aquesta escritura evoluïguèt progressivament cap a de signes constituïts de traits en forma de clavèls (latin cuneus), que donèron lo nom de cuneïfòrme, als sègles XVIII e XIX. Aquesta escritura se practica per entalha amb un calam sus de tauletas d'argila, o sus una granda varietat d'autres supòrts.
Las condicions d'elaboracion d'aquesta forma d'escritura, qu'es la pus vièlha coneguda amb los ieroglifs egipcians, son encara escuras. Dispausa de traits caracteristics que sempre gardèt long de son istòria. Lo sistèma cuneïfòrme es constituït de plusors centenas de signes que pòdon prene mantunas valors. Son en general de signes fonetics (fonogramas), transcrivent unicament un son, pus precisament una sillaba. Mas una autra categoria importanta de signes son los logogramas sovent designats comme d'ideograms, que representon abans tot una causa e remandan pas que segondariament cap a un son. D'autres tipes de signes complementaris existisson (signes numerics, complements fonetics e determinatius).
A partir de son fogal sud-mesopotamian ont viviá lo pòble que n'es probablament lo creator, los sumerians, lo sistèma d'escritura cuneïfòrme foguèt adaptat dins d'autras lengas, a començar per l'akkadian parlat en Mesopotamia, puèi de lengas d'autres pòbles de l'Orient pròche ancian (elamita, itita, orrita entre autres), e foguèt lo sistèma dominant dins aquelas regions pendent tot lo millenni II abC. La grafia cuneïfòrma es de còps adaptada a de sistèmas d'escritura obeïssent a des principis diferents de l'original : l'alfabet dins lo Levant de la segonda mitat del millenni II abC, e un sillabari dins la Pèrsa de la segonda mitat del millenni I abC. L'escritura cuneïfòrme declinèt puèi, abans de se replegar sus son fogal de Mesopotamia meridionala ont desapareguèt al començament de l'èra crestiana.
Lo cuneïfòrme foguèt un element determinant de las culturas de l'Orient pròche ancian que desvolopèron un rapòrt a l'escrit e de literaturas a partir d'aquel sistèma. Sa redescobèrta a l'epòca modèrna, son deschiframent al sègle XIX e la traduccion dels tèxtes que notava donèron naissença a las disciplinas especializadas dins l'estudi de las civilizacions de l'Orient pròche ancian, en commençar per l'assiriologia, e aital mostrèron los compliments d'aquelas civilizacions deslembradas. L'estudi dels tipes de tèxtes e de las practicas d'escritura metèt tanben en evidéncia l'existéncia d'una "cultura cuneïfòrme" comuna als pòbles que faguèron servir aquesta escritura, fortament marcada per l'emprenta mesopotamiana.
Poeciliinae
Los Poeciliinae son una sosfamilha de peisses ovovivipars d'aiga doça qu'aparten a l'òrdre dels Ciprinodontifòrmes.
La Verdiera
La Verdiera (La Verdière en francés) es un vilatge de Provença situat dins lo departament de Var dins la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Venon
Venon pòt essèr:
Fresnes-Mazancourt
Frène-Mazancourt en picard (Fresnes-Mazancourt en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La distincion de Fresnes es fòrça anciana : en 1045, Jean de Fresnes èra lo un dels puissans senhors del tribunal de Herbert IV, comte de Vermandois. Mas aquel ostal i aguèt pauc de durada ; perque se tròba pas mai de monument #que la tanh. Als darrièrs tempses, lo domeni aperteniá al duché-pairie de Chaulnes. Lo castèl, #que s'i vei uèi al extremitat del pòble, es una bastissa pro polida, mas d'epòca modèrna.
Mazancourt, Situat sus la rota de Flandres, tira la siá origina e lo sieu nom d'una métairie o barralha establida, en aquel endroit favorable, cap a l'epòca de la affranchissement de las municipalitats. Mas, inicial de Mazancourt, significa en lenga romane, ostal, métairie o eiretatge de personas serviles. Mazancourt N'efièch, èra pas #qu'un fief de pauc d'importància. Los châtelains de lo sieu solar apareisson pas qu'en : en 1430, Messire Florimond de Brimeu, senhor de Mazancourt, caminava al continuament del pòrti de Bourgogne, #que lo #nomenar chevalier : es encara citat, en lo moment del banc de Compenha, per Jean de Luxemborg, en lo meteis an 1430 (Moustrelet, liv. A, chap. LXXIX elXCIV). Aquel fief #passar de contunh als Merlin de Mazancourt ; #obténer fòrça d'importància per la carga de grandas baillis del poderós marquisat de Nesle #que #ocupar longtemps : una campana de la collégiale d'aquela vila, donada per un membre d'aquela familha, portava lo nom de Mazancourt. Cap a la, #far l'aquesiment del domeni de Billencourt e #abandonar la siá abitacion de Mazancourt, cambiada dempuèi en una granja.
La seigneurie de Fresnes est fort ancienne : en 1045, Jean de Fresnes était l'un des puissans seigneurs de la cour d'Herbert IV, comte de Vermandois. Mais cette maison eut peu de durée ; car on ne retrouve plus de monument qui la concerne. Aux derniers temps, le domaine appartenait au duché-pairie de Chaulnes. Le château, qu'on y voit aujourd'hui à l'extrémité du village, est un édifice assez beau, mais d'époque moderne.
Mazancourt, situé sur la route de Flandres, tire son origine et son nom d'une métairie ou ferme établie, dans cet endroit favorable, vers l'époque de l'affranchissement des communes. Mas, initiale de Mazancourt, signifie en langue romane, maison, métairie ou héritage de personnes serviles. Mazancourt en effet, n'était qu'un fief de peu d'importance. Les châtelains de son manoir ne paraissent que dans le : en 1430, Messire Florimond de Brimeu, seigneur de Mazancourt, marchait à la suite du duc de Bourgogne, qui le nomma chevalier : il est encore cité, lors du siège de Compiègne, par Jean de Luxembourg, dans la même année 1430 (Moustrelet, liv. a, chap. LXXIX elXCIV). Ce fief passa ensuite aux Merlin de Mazancourt ; ils obtinrent beaucoup d'importance par la charge de grands baillis du puissant marquisat de Nesle qu'ils occupèrent longtemps : une cloche de la collégiale de cette ville, donnée par un membre de cette famille, portait le nom de Mazancourt. Vers le, ils firent l'acquisition du domaine de Billencourt et abandonnèrent leur habitation de Mazancourt, changée depuis en une ferme.
Ugarit
Ugarit èra una ciutat antica d'Orient Mejan situada sus lo litorau de la Siria actuala. Fuguèt la capitala d'un principat situat sus una crosiera importanta dau comèrci antic au limit entre lei zònas d'influéncia de Mesopotamia e d'Egipte.
La premiera mencion de la vila fuguèt descubèrta dins leis archius diplomatic de Mari de 1810-1760 avC. Ugarit èra alora vassala dau Reiaume de Yamkhad centrat sus la vila d'Alèp. Après l'afondrament dei dinastias amorritas a la fin dau sègle XVI avC, lei mencions seguentas datan dau sègle XIV avC. La vila èra d'ara endavant plaçada sota la senhoriá egipciana. Pasmens, passèt rapidament sota lo contraròtle deis Ititas que someteguèron lo nòrd de Siria. De revòutas se debanèron còntra aquela dominacion mai Mursili II capitèt de restablir la preséncia itita que foguèt plus contestada. Pasmens, coma la màger part dau reiaume itita, Ugarit foguèt destrucha e pilhada per lei Pòbles de la Mar a la fin dau sègle XIII avC ò au començament dau sègle XII avC.
Vic-de-Chassenay
Vic-de-Chassenay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Dromon
Un dromon es un tipe de galèra que foguèt utilizat per l'Empèri Bizantin durant l'Edat Mejana, en particular entre lei sègles VII e XII. Aviá una longor de 30 a 50 mètres, una largor de 5 a 7 mètres e un equipatge de 300 personas. Tres classas diferentas èran definidas en foncion de la talha. La màger part dei dromons èran equipats de sistèmas permetent la mesa en òbra dau fuòc grèc e l'utilizacion d'armas de sètge. Fòrça dromons avián tanben de blindatges constituits de placas metallicas destinadas a protegir lo naviri còntra leis esperons enemics.
Lei dromons inspirèron la construccion de galèras en Mediterranèa. Dins la flòta bizantina, foguèt remplaçada a partir dau començament dau sègle XII per de naviris utilizant una propulsion velica. Dispareguèron definitiviament amb lo declin de l'Empèri Bizantin consecutiu a la presa de Constantinòble per lei Crosats en 1204.
Club de Madrid
Lo Club de Madrid es una organizacion independenta, de tòca non lucrativa qu'a coma objectiu de promòure la democracia e lo cambiament dins la comunitat internacionala. L'institucion, que foguèt creada en 2001 aprèp la Conferéncia sus la Transicion e Consolidacion Democratica (CDTC) que se debanèt a Madrid, a coma membres d'ancians caps d'estat o de govèrn reunits per portar "responsa a la demanda d'ajuda creissenta dels dirigents sus doas linhas d'accion fondamentalas: capitanejar la governança democratica e donar de responsas a de situacions de crisi e de pòstcrisi". Son nom li ven del luòc ont foguèt concebut aquel an.
.
Ambrault
Benleu Ambrès (Ambrault en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Endre e la region dau Centre e Vau de Léger.
Orazio Michi
Orazio Michi "dell'Arpa" (Alife, 1594 o 1595 – Roma, lo 26 d'octòbre de 1641) que ho un arpista e un compositor originari deu Reiaume de Nàpols ; que ho sustot un deus purmèrs musician a jogar l'arpa tripla e ho actiu a Roma.
Ferrières (Charanta Maritima)
Ferrières  es una comuna francesa administrada per lo departament de Charanta Maritima de la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Sant Martin de l'Arçon
Sant Martin de l'Arçon (Saint-Martin-de-l'Arçon en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : rector de Arsono en 1351, S. Martin de Larson en 1488, prieur d'Arson en 1518, St Martin en 1556, St Martin de l'Arsson en, 1566, de Larson en 1569, 1637, St Martin-de-Larçon, St Martin-de-L'arçon, St Martin-de-Larson en 1740-60, St Martin de Larcon en 1770-72 (mapa de Cassini). Dona son nom al Rèc de Sant Martin.
Sant Martin es un agiotoponime : es un nom de luòc que fa referéncia a un nom de sant, Sant Martin de Tors, evangelizator de la Gàllia al sègle IV, avesque de Tors,.
Flavor Flav
William Jonathan Drayton, Jr., mai conegut coma Flavor Flav (Roosevelt, estat de Nòva York, 16 de març de 1959) es un musician e actor american de cinèma. Foguèt membre del grop de hip-hop Public Enemy.
Fresneville
Frainneville en picard (Fresneville en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Oignies (Pas de Calais)
Oignies es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bazoques
Bazoques en normand (Bazoques en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nakalipithecus
vinheta|L'ominid Nakaliphitecus foguèt descobèrt pas fins a l'an 2007 Nakalipithecus es un genre escantit d’ominids descrich dempuèi l’an 2007 e que demorèt en Africa de l’èst pendent lo Miocèn ara fa 10 milions d’ans.
Descobèrta
Las rèstas fossilas de Nakalipithecus foguèron descobèrtas per una còla de cercaires japoneses en 2005, dins la region de Nakali, en Kenya, dins una colada de fanga provocada per una erupcion volcanica.
Sonque amb un tròç de maissa e onze dents isoladas foguèt descricha en l’an 2007 aquesta espècia unica dins lo sieu genre, Nakalipithecus nakayamai. Lo nom nakayamai foguèt donat pr’amor qu’òm voliá aital onorar lo geològ Nakayamai, que tanben trebalhava al projècte, mas que moriguèt pendent lo sieu estudi.
Filogenia
Segon los cercaires de l’Universitat de Tòquio, Nakalipithecus es plan pròche del darrièr ancessor comun dels gorillas, chimpanzés e umans. Per aquò pòt èsser considerat coma un membre basic dels ominids, abans que la sieuna sosfamilha se dessepare en tres linhas actualas. Nakalipithecus es tanben pròche del genre Oranopitèc, un autre ominid fossil descobèrt en Grècia.
Analisis
Nakalipithecus es plan important pr’amor de doas rasons: amb Ouranopithecus, soslinha que las linhas ominidas actualas se serián desseparadas aperaquí ara fa 8 millions d'ans. A mai, ajuda la teoria que confirma que d’ancessors pròches dels ominids aurián tanben evolucionat en Africa. I a una autra teoria qu’afirma que los grands monards aurián desaparegut d’Africa e que los ominids d’origina asiatica aurián colonizat tornarmai Africa mai tard mas òm pòt pas confirmar aquò almens pendent lo periòde del Miocèn (çò es ara fa 10 milions d’annadas) se i a un ominid basic en Africa en aquela epòca.
Imam
Un imam es un individú cargat de dirigir una preguiera comuna au sen de l'islam. Pòu èstre chausit au sen d'un grop de fidèus segon de critèris definits dins l'Alcoran (conóissença dei rites, temps... etc). Pasmens, existís generalament dins una mosqueta un imam permanent que s'ocupa deis oficis. En fòra d'aqueu ròtle, lei foncions deis imamas varian entre clergats sunita e chiista. En particular, son renfòrçadas au sen dei comunautats chiistas onte leis imams son tanben considerats coma de guidas temporaus e espirituaus.
Vidauban
Vidauban (Vidauban en francés) es un vilatge de Provença situat dins lo departament de Var dins la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Fresnes-Tilloloy
Frène-Tilloloé en picard (Fresnes-Tilloloy en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Geografia
Aquel vilatge se tròba en lo Vimeu en Picardie-Maritim
Implantada a l'oèst del departament, al encreuament de l'ais nòrd-sud en connectant Abbeville a Senarpont (la rota départementale 25 « RD 25 » en traversant lo vilatge n'es tanben la carrièra principala) e aquel, mai virtuala, actiu del Tréport a Amians. Fresnes-Tilloloy Es just a ieu-camin entre Gamaches e Airaines.
Grèc ancian
Lo grèc ancian (var. grego ancian, grec ancian) es lo nom donat a la lenga grèga del sègle IX AbC al s. VI ApC. Principala lenga parlada e escricha en Grècia antica, ven lo vector de la literatura grèga antica que produch fòrça òbras literàrias e scientificas d’influéncias durabla, coma l’Iliada e l’Odissèa attribuïdas dins l'Antiquitat al poèta legendari Omèr. Se destria en grèc ancian diferents dialèctes plan distinctes, lo mai utilizat èra l'atic. vinheta|280x280px|Destriaments dels dialèctes del grèc ancian vèrs -400 en Grècia Granda
Fresnes-Tilloloy
Geografia
250px
Ce village se trouve dans le Vimeu en Picardie-Maritime
Grèc ancian
Lo grèc ancian aguèt una influéncia durabla sus fòrça lengas pendent e après l'Antiquitat, e fins a uèi. Fòrça mots foguèron manlevats del grèc ancian (de còps en passant pel latin). Aquesta lenga contunha d’èsser utilizada per fabregar de neologismes, coma dins lo camp de las sciéncias.
Dialèctes
A l’origina, existissiá una granda varietat de dialèctes, amassats en quatre grops: arcadochipriòta, dorian, eolian e ionian-atic. Parlar del grèc ancian a pas grand sens quand se vòl referir a un dels idiòmas antics: dins los fachs, pasmens, lo grèc ancian designa l’atic (dialècte del grop ionian-atic), lenga de l’Atenas antica. Es en efièch la lenga qu’es escricha la màger partida de la literatura grèga classica. Pendent lo periòde ellenistic e la mescla de las populacions ellenofònas ne resultant, la Koinè, lenga comuna (es lo sens de l'adjectiu, koinós) Eissit de diferents dialèctes del grop ionian-atic, s'impausèt progressivament al prejudici dels dialèctes, venent atal la lingua franca de l’Antiquitat, en concurréncia amb lo latin.
Fresnes-Tilloloy
Geografia
Implantée à l'ouest du département, au croisement de l'axe nord-sud reliant Abbeville à Senarpont (la route départementale 25 « RD 25 » traversant le village en est aussi la rue principale) et celui, plus virtuel, allant du Tréport à Amiens. Fresnes-Tilloloy est juste à mi-chemin entre Gamaches et Airaines.
Grèc ancian
Dialèctes
La koinè venguèt enseguida lenga oficiala de l’Empèri roman d'Orient abans de contunhar d’evoluïr per far espelir lo grèc modèrne de uèi.
Escritura
La primièra forma d'escritura atestada per notar un dialècte grèc es lo lineari B, un sillabari sens rapòrt amb l'alfabet grèc, servissent a transcriure lo micenian, forma arcaïca d'un dialècte arcadoqupriòta utilizada en Grècia continentala e en Crèta entre gaireben 1550 e 1200 AbC. Entre 800 e 200 AbC., una escritura pròcha, lo sillabari chipriòta, foguèt utilizada a Chipre per transcriure lo grèc e l'eteoquipriòta (una lenga non indo-europèa parcialament deschifradas, benlèu aparentada al lemnian e a l'etrusc).
Boyce Avenue
thumb|250px|Alejandro e Daniel Manzano a Estrasborg en novembre de 2010 Boyce Avenue es un grop de rock americanoportorrican. Se formèt en 2004 a Sarasota en Florida amb tres fraires Alejandro, Daniel e Fabian Manzano. Lo nom del grop ven d'una combinason dels noms de dos carrièras ont visquèt la familha quand èran joves. Comencèron a se far conéisser en 2007 quand botèron sas interpretacions de cançons conegudas sus YouTube.
Fresnes-Tilloloy
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Grèc ancian
Escritura
Totas aquestas escrituras èran benlèu de natura sillabica.
Vejatz l'istòria de l'alfabet grèc dins un article detalhat.
Fonologia
Lo grèc ancian est una lenga d’accent de nautor possedissent doas intonacions: aguda e circonflèxa. Se caracteriza tanben per un sistèma de aussi consonantas aspiradas e per un jòc d'oposicions de quantitats vocalicas. Existís diferentas règlas de sandhi, intèrnes e extèrnes.
Passant de l'indoeuropèu comun al grèc ancian, la lenga subiguèt modificacions foneticas que las mai flagrantas son descrichas per la lei de Grassmann, la lei d'Osthoff e le lei de Rix. Mai se nòta que permet de tornar dins fòrça escasenças la coloracion de las laringalas indoeuropèas. Fin finala, es una lenga centum.
Morfologia
Coma d’autras lengas indoeuropèas ancianas, lo grèc es nautament flexional. En mai de l'utilisation de desinéncias, lo grèc se caracteriza per de procediments eritat de l'indoeuropèu comun coma l'alternança vocalica e l'utilizacion delredoblament.
Le Déluge (Oise)
Le Déluge es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region dels Nauts de França.
Grèc ancian
Sistèma nominal
Los noms possedisson cinc cas (nominatiu, vocatiu, accusatiu, genitiu e datiu), tres genres (masculin, feminin e neutre) e tres nombres (singular, dual, plural). Lo grèc modèrne utiliza pas pus lo datiu, Levat unas expressions coma en taxei, mas los autres cas demoran mai sovent.
Le Déluge (Oise)
Geografia
La commune est limitrophe de Corbeil-Cerf, Ressons-l'Abbaye, Le Coudray-sur-Thelle et Laboissière-en-Thelle. Situe à 10km au Nord-Ouest de Méru.
Grèc ancian
Sistèma nominal
I a tres grands tipes de declinasons, pels noms e adjectius (tipe en -α / -η, tipe tematic en -ος e tipe atematic), que possedisson de sostipes. Los pronoms seguisson un sistèma que lor es pròpre e que, avent influenciat los tipes nominals, ne son pas plan alunhats.
Le Déluge (Oise)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Grèc ancian
Sistèma verbal
Los vèrbes an tres voces (activa, mejana e passiva), tres personas e tres nombres. Se conjugan segon sièis mòdes : quatre personals (indicatiu, imperatiu, subjonctiu e optatiu) e dos impersonal (infinitiu e participi). Existís set temps (present, imperfièch, aorist, futur simple, perfach, plus que perfach, e futur anterior, los dos darrièrs essent rarament utilizats), que pasmens existisson pas a totes los mòdes.
Le Déluge (Oise)
Istòria
1237, 1244, 1280, Girard e Thibaud del Déluge, chevaliers aital coma Jean del Déluge, genet, cedisson de bens en benefici dels religioses de Sant Denis a França.
Grèc ancian
Sistèma verbal
En mai del temps, lo verbe exprimís subretot tres aspèctes (aspècte perfectiu/imperfectiu e estatic) e, coma totas la lengas, diferents mòde de procès (incoatiu, iteratiu, frequentatiu, etc.). Sol l'indicatiu marca lo temps; als autres mòdes, ces l'aspècte qu’es mai sovent indicat
Le Déluge (Oise)
Istòria
1237, 1244, 1280, Girard et Thibaud du Déluge, chevaliers ainsi que Jean du Déluge, écuyer, cèdent des biens au profit des religieux de Saint Denis en France.