cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fauna d'Azerbaitjan
thumb|319x319px|[[Canis lupus]] Fauna d'Azerbaitjan se compta de divèrses membres del règne animal, qu'abitan en ecosistèmas marines, litorales, forestales, aupin, subalpin, de tèrras bassas e desèrts. Mai de 100 tipe d'animals son endèmiques d'Azerbaitjan.
Fotbòl de sala
E mai se foguèt inicialament regit per la Federacion Internacionala de Fotbòl de Salon (FIFUSA), existisson uèi doas entitats mondialas: la successora dirècta de la FIFUSA cridada Associacion Mondiala de Futsal (AMF), e la FIFA.
Fauna d'Azerbaitjan
A "Libre roge" de la Republica d'Azerbaitjan se cònste 108 tipe d'animals, quitament 14 tipes de mamifèrs, 357 tipes d'ausèls, 13 tipes de rèptils e anfibians, 5 tipes de peis e 30 tipe d'insèctes.
Cavalièr de la Legion d’Onor
Lo titre de Cavalièr de la Legion d’Onor es una grad de la Legion d’Onor.
Fauna d'Azerbaitjan
Animals
I a aicí 97 tipe de mamifèrs, 357 tipes d'ausèls, 67 tipes de rèptils e anfibians, 97 tipes de peis e mai de 15 mil d'invertebrats. Simbòl de la fauna d'Azerbaitjan es caval de Karabakh estepari.
Fotbòl de sala
Istòria
La Federacion Internacionala de Fotbòl de Salon (FIFUSA), foguèt fondada en 1971 en São Paulo. Aquesta organizacion realizèt en 1982 lo primièr mondial de l'espòrt e posteriorament d'autres sièis mai. La FIFUSA se mantenguèt coma organizacion independenta fins a la siá dissolucion en l'an 2002.
Fauna d'Azerbaitjan
Ausèls
A l'Azerbaitjan abitan mai de 300 tipe d'ausèls de 60 divèrsas familhas: aiglas, d'ausèls acolorides pichonas, scolopax rusticola, guits, auca, cigne, èca. A l'entorn de 40% d'eles abitan a l'Azerbaidjan tot l'an, 27% - a l'ivèrn. Ivèrn a Azerbaitjan es pas fred, per aquò fòrça ausèls a l'ivèrn migren de nòrd a Azerbaitjan. Ausèls aquatics s'amassan en las paluns, regions litoralas e interioras d'Azerbaitjan. L'aigla reiala es l'ausèl. Qu'abita dins las montanhas nautas.
Fotbòl de sala
Istòria
A de fins de 1985, e davant la crisi economica de FIFUSA e los sieus afilhats, en partida per la pression exercida per la mairitz del fotbòl, de divèrses païses, dirigits per Brasil, decidiguèron sollicitar a l'alavetz President de la FIFA Joao Havelange, aital coma a lo sieu Secretari General Joseph Blatter, qu'aquesta organizacion incorporès lo fotbòl sala a l'organizacion de la FIFA.
Fauna d'Azerbaitjan
Ausèls
left|thumb|266x266px|[[Acipenser|Еsturion]] Lo pollambèrt abita dins las zònas subalpinas de Grand Caucàs e Caucàs Mendre.
Fotbòl de sala
Istòria
En lo 2000, de problèmas intèrnes e de denóncias contra la FIFUSA faguèron que las siás federacions e de confederacions de membras l'abandonèsson. Après, sorgiguèt l'alternativa d'ensajar l'unificacion de las meteissas amb la FIFA, mas l'acòrd pas prosperó. A raïtz de tot aquò, fin finala, las organizacions decidiguèron formar l'Associacion Mondiala de Futsal en lo 2002, amb sedença centrala en Assumpcion, Paraguai. La nòva organizacion contunhèt amb similaras afilhats.
Fauna d'Azerbaitjan
Peis
En aigas doças de país e a la mar Caspiana abitan 97 tipe de peisses. Mai d'eles abitan al riu Kura, autres lacs environats e restanca de Mingechaur. Majoritat dels peisses, abitats es aicí anàdrom o semianádromo. Entre los peisses anádromos mai precioses son salmons, d'esturions e beluga. De mai, en las massas d'aiga se tròban los lluços, carpas, kutum o d'autras.
Fotbòl de sala
Equipa
drecha|vinheta|260x260px|Una pista de fotbòl sala en la azotea d'una bastissa en [[Tòquio, Japon.]]
Fauna d'Azerbaitjan
Mamifèrs
A l'Azerbaitjan abitan a l'entorn de 107 tipe de mamifèrs. Los tipes mai populars son de cabras caucàs e muflons caucàs occidentalas, qu'abitan en Najichevan e Caucàs occidental. Gazellas Se tròban entre los mamifèrs mai rars en Caucàs. Eles abitan a la region Shirvan d'Azerbaitjan. Muflons abitan en planas tot an. Leopard caucàs es un dels animals mai rars dins lo mond; abitan dins las montanhas del Caucàs de sud, montanhas de Zangezur, montanhas de Talysh. Leopard caucàs son en perilh de esgotament per la caça illegala. Aicí, abitan tanben de gats sauvatges, ors caucàs, gat sauvatge, teixó, cèrvi, cabra, esquirol caucàs  ratolins de camp, èca.
Fotbòl de sala
Fondaments
vinheta|250x250px|Pista de fotbòl sala.
Se pòt lançar de desparièras formas: -Punta: s'usa per lançar amb la maximala poténcia o per far vaselinas. -Interior: s'usa per ajustar mai lo balón al luòc que lo jogaire vòl qu'ane, d'aquesta manièra lo tir anarà pas tan rapid coma quand se lança de punta. -Empeine: Se realiza amb la part anteriora del pè. -Tacón: S'usa per estonar al portièr. Se deu lançar a de distàncias prèpas, pr'amor que cnjse se lança dempuèi una distància alunhada es malaisida arribar. -Cap: se realiza generalament quand lo balón se aproxima a una nautor qu'un contacte amb lo pè o camba es en el pas possibla. La recepcion en semiparada es aquela que s'ajuda en el a aténher que lo balón perdètz part de la siá valor iniciala. E la recepcion de amortiguamiento es era quau servís a controtlar balones aerianes amb trajectòria descendente; se produsís una amortiguación de la aceleración que s'arriba amb el la pilòta.
Lo contraròtle del balón pòt èsser al ras de solèr, o plan amb la cara intèrna de la bòta, o amb la planta del pè, amb la punta cap a amunt e en encastrant la pilòta entre la planta e lo solèr. En los balones nautes, s'a d'aténher amiar lo balón al solèr amb de possibilitats d'èsser jogat adeqüatament.
Periòde de jòc
Un partit de fotbòl sala dura 40 menutas e se dividís en dos tempses de 20 minutos cadun, en parant lo cronomètre cada còp que lo balón siá pas dins jòc, mai las pausas de mens d'una menuta que los entrenadors desiratz far.
En aqueste espòrt se mesura lo temps jogat. Per exemple, quand sort lo balón o se comet una fauta lo temps se para. Fins que pas entre lo balón en jòc se contunharà pas. A diferéncia del fotbòl que se recompensa lo temps perdut fins a la fin del partit.
Campionats mai importants
A causa de que existisson doas entitats rectoras (AMF e FIFA), ambedós organizan d'eveniments paralleles jos los sieus pròpris reglaments. Aquestes serián los principales torneges de cada organizacion en cada categoria.
Euròpa
Aquestes torneges se jòguen amb reglament FIFA
Lo cas italian
En 1987, un grop d'accionaris de Milà dirigits per Giovanni Conticcini fondèron la A.I.F.S. (Associacion Italiana de Fotbòl Sala), qu'après la reconeissença de la part del Movement Europèu Popular, en 1988, cambièt amb acte notarial la siá denominacion en Federacion Italiana de Futsal (FIFS) per volontat del nòu president Giovanni Caminiti. En lo meteis an la FIFS arribèt a èsser reconeguda per la FIFUSA (l'organisme internacional de fotbòl sala, acrónimo del portugués Federação Internacional de Fotbòl Sortão) e es una de las federacions de fondadoras de la federacion UEFS (Union Europèa de Futsal).
En 1991, arribèt brica mens qu'a organizar lo Campionat Mondial de futsal de la AMF en Milà e en 1992 participèt en lo Campionat d'Euròpa organizat en Porto (Portugau) per la vièlha UEFS espanhòl. En 1994 participèt pel darrièr còp en una Copa del Mond organizat per la FIFUSA, en obtenent un resultat decebeire: se classifiquèt en la darrièra posicion.
Per çò que respecta las competicions dels clubs, la FIFS inscriguèt a la Copa de Campions per de Clubs las equipas que ganhavan la liga nacionala del 1988 al 1998: en l'edicion del 1991 la A.S. Milano Se classifiquèt setena, en 1992 e en 1993 la G.S. Danypel Millano Arribèron al meteis classament, mentre en 1995 la Sporting Turro feniguèt lo torneg en l'ochena posicion.
A la fin dels ans Nonanta, a causa de de grèus problèmas de salut del president Caminiti, la Federacion daissèt de far activitat agonista e se mantenguèt latente fins a l'estiu de 2009 quand, amb l'arribada de Axel Paderni, reprenguèt l'activitat esportiua.
En 2009, s'afilhèt a l'Associacion Liga Mondiala de Futsal, fondada en Soïssa amb la finalitat de salvaguardar e promòure lo futsal dins lo mond, empeñándose en o far practicar a un nombre màger de atletas. Prenguèron part 15 païses: Bolívia, Brasil, Eqüator, Egipte, Lo Salvador, França, Alemanha, Itàlia, Marròc, Nigèria, Peró, Mónegue, Principat de Seborga, Soïssa, Tunisia. Mas l'istòria d'aquesta associacion durarà pas que tres ans: en setembre de 2012, après lo desenvolvimiento de la Copa Mediterranèa Europèa en Imperia (Itàlia), se decretèt la siá dissolucion.
En julhet de 2012, après lo Congrès Ordinari Mondial de la AMF d'Assumpcion (Paraguai), la Federacion Italiana de Futsal foguèt convidada a s'integrar a l'Associacion Mondiala de Futsal. La siá intrada se ratifiquèt en octòbre de 2012.
Saint-Laurent-du-Mottay
Saint-Laurent-du-Mottay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Magenta
Magenta es una vila italiana, prèp de Milan, en Lombardia. Donèt son nom a la batalha de Magenta, que se passèt prèp d'aquela e ont tropas francosardas venquèron las tropas austrianas lo 4 de junh de 1859.
Saint-Laurent-du-Mottay
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La parròquia de Sant-Laurent-de detlo-Mottay dépendait del territòri del Abbaye de Sant florent lo Vièlh e èra n'indigne, lo banc de la Prévôté de la Abbaye. Lo prévôt aviá segudas regulars dins lo sieu otèl prévotal. I aviá cargat de l'administracion de las fiefs apertenenta als fraires de Sant Florent. Lo prévôt èra lo senhor de la parròquia.
Se tròba encara uèi una part de l'ostal prévotale (la comuna) sustot la sala de justícia amb una fòrça polida paret adornada de nombrós condecorem sculptés, bancs en relief una scèna de Annonciation. Lo tet a format de 20 solives canelées. Al centre, una polida e granda biga a adornat de 30 condecorem en representant dels monstres.
Sant-Laurent-de detlo-Mottay a agut per ciutadan d'onor lo general de Gaulle. La municipalitat parteja aquel privilègi amb dos una autra vila: París e Estrasburg.
La paroisse de Saint-Laurent-du-Mottay dépendait du territoire de l'Abbaye de Saint florent le Vieil et était en outre, le siège de la Prévôté de l'Abbaye. Le prévôt tenait des assises régulières dans son hôtel prévotal. il était chargé de l'administration des fiefs appartenant aux moines de Saint Florent. Le prévôt était le seigneur de la paroisse.
On trouve encore aujourd'hui une partie de la maison prévotale (la mairie) notamment la salle de justice avec une très belle paroi ornée de nombreux médaillons sculptés, sièges en relief une scène d'Annonciation. Le plafond est formée de 20 solives canelées. Au centre, une belle et grande poutre est ornée de 30 médaillons représentant des monstres.
Saint-Laurent-du-Mottay a eu pour citoyen d'honneur le général de Gaulle. la commune partage ce privilège avec deux autres ville: Paris et Strasbourg.
Sacramenia
Sacramenia es un municipi de la província espanhòla de Segovia dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Estoïcisme
L' estoïcisme es un corrent filosofic occidental eissit de l'escòla del Portic (del grèc ancian στοά, « stoa ») fondada en -301 a Atenas, per Zenon de Cition. L'estoïcisme passèt los sègles, amb de transformacions (coma amb Crisip de Soles en Grècia e a Roma amb Ciceron, Senèca, Epictet, Marc Aurèli), e aguèt d'influéncias, anant del periòde classic en Euròpa (subretot al sègle XVII, per René Descartes) fins ara. Un dels punts que fa la diferéncia entre l'estoïcisme e los autres corrents filosofics eissits de l'epòca ellenistica es sa psicologia qu'es a la basa de las Terapterapias cognitivas e comportementalas modèrnas <sup class="reference cite_virgule" contenteditable="false">,.
L'estoïcisme s'apièja sus la distinccion centrala entre d'un costat las causas que dependon de nosaltres e sus lasqualas podèm agir e d'un autre costat las causas que dependon pas de nosaltres e sus lasqualas avèm pas cap d'influéncia. Per viure aurós e liure, segon los estoïcians, cal pas lutar en van contra çò que depend pas de nosaltres, mas al contrari o acceptar e nos absténer dels vicis e passions que nos i expausan. L'estoïcisme es donc un eudemonisme basat sus la temperança e lo destacament que comença pel postulat « çò que fa treble als òmes son pas las causas mas las opinions que n'an. » . Conven donc d'agir sus aquelas darrièras.
Abans prepaus
L'estoïcisme constituís una de las filosofias màger del periòde ellenistic, amb l'epicurisme e l'scepticisme. Aquel corrent racionalista ligat entre autre a Eraclit e a l'idèa d'un logos universal al cinisme - Zenon de Cition foguèt escolan de Crates - utiliza d'aspèctes de la pensada d'Aristòtel.
Etimologia
Lo nom d'Estoïcisme ven del grèc Stoa poikilê o « pòrta poecila » es a dire « pencha », perque aquel portic èra ornat d'una fresca contant la batalha de Maraton. En efièt Zenon ensegnava sas leissons jos un portic de l'Agora a Atenas ont los estoïcians s'amassan e ensenhan. E atal l'estoïcisme èra nomenat l'escòla del Portic. Aquel mot designa dins l'usatge contemporanèu, l'aspècte moral d'aquela filosofia:en efièch se compren per estoïcisme una actitud caracterizada per l'indiferéncia a la dolor e lo coratge fàcia a las dificultats de l'existéncia.
Saviesa e filosofia
La filosofia estoïciana es un ensems coerent: es una filosofia de la totalitat que se vòl conscientament sistematica, çò qu'es un dels trachs caracteristics dels sistèmas de pensada anticas. Aquela doctrina procedís a de divisions del discors filosofic, divisions que sevisson a l'expausat de la doctrina, e a son ensenhament. Aparéis donc natural de seguir aquelas divisions dins aquel article.
Coma los autres filosòfs ellenistics, los estoïcians considèran que la fin de la filosofia es etic : segon eles, cal « viure en acòrdi amb la natura ».
Definicions de la savisesa e de la filosofia
La saviesa (sophia) es la coneissénça scientifica de las causas divinas e umanas.
Segon la distinccion de Senèca, aquela saviesa es lo ben de la ment umana, venguda a sa perfeccion, alara que la filosofia es l'amor de la saviesa e l'aspiracion cap a ela per la practica e la teoria: « La filosofia cerca al moment que l'autra capitèt ». Atal es la practica (askesis) de l'art (techne) de l'util qu'es l'unitat e lo gra mai naut de la vertut.
La filosofia se divisa en tres partidas, seguent atal la division de las vertuts a lo nivèl generic : la vertut fisica, la vertut etica e la vertut logica.
Divisions de la filosofia
Lo discors filosofic a tres partidas: Caduna d'aquela partida se divisa tanben en partidas (aquelas divisions son expausadas dins les seccions correspondentas). Aquela division generala, selgon Diogènes Laerci, foguèt inventada per Zenon de Cition dins son tractat Del discors, e recobrada per Crisip de Soli , Diogènes de Babilònia e Posidonios. Sembla que Cleant se siá escartat d'aquela division : ne dona sièis, la dialectica, la retorica, l'etica, la politica, la fisica, la teologia.
Aquelas partidas son nomenada espècias, genres (o genres de teorèmas) o luòcs seguent los filosòfs. Los estoïcians utilizan, per descriure aquela particion de la filosofia, de comparasons que rebatan de desacòrdis entre las escòlas:
L'imatge de l'èsser vivent paréis suggerir que la logica es pas un instrument o una partida accessòria, sonque tenguda d'aparar l'essencial: fisica e/o etica. Es pas subordonada a l'etica o a la fisica coma una partida l'es a son tot (coma la coquilha servís lo rosset, o coma la paret servís lo fruch, los aparant ambedos). Es una partida primièra de la filosofia, e non pas una partida de partida.
Seguent Posidonios e lo testimòni d'Ammonios sus aquel punt, alara las tres partidas son a l'encòp distinctas, e solidàrias, indissociablas. Mas, los tèxtes son pas clars sus la question de saber de que aquelas partidas son las partidas : son aquelas de "la filosofia", o son pas aquela del "discors filosofic" - donat qu'a costat del discors filosofic, i a la vida filosofica - ? Segon Senèca, tot coma lo cosmos es un, la filosofia es una, e indivisa d'esperela. Atal aparéis al savi. Mas pel filosòf, que pòt pas encara n'aver una vista sinoptica, es bon de destriar de partidas. Dins aquel cas, aquelas partidas (logica, fisica, etica) serián mens de partidas de la filosofia, que de partidas de l'aprentissatge filosofic.
Per unes estoïcians, i a pas d'ierarquia entre aqueles genres e los ensenhavan ensems perque son mesclats; mas d'autres començan per la logica (Zenon de Cition, Crisip), per l'etic (Diogèn de Ptolemaís) o par la fisica (Panetios de Ròdes, Posidonios).
Las sciéncias, instruments del savi
Lo savi cerca e conéis las causas de las causas naturala ; la sciéncia serà donc per el un auxiliari. Mas, coma tot auxiliari, fa pas partit de çò qu'es un instrument e una ajuda (Senèca, Letras, 88, 25 - 28). La sciéncia es doncas pas, per l'estoïcian, una partida de la saviesa. Que deurà alara conéisser lo savi? Segon Senèca, ceneisserà per exemple lo sistèma dels còsses celestes, lor poder e lor natura; mas lo savi estoïcian s'ocupa dels principis general, non pas de l'accumulacion des coneissenças o de las questions de fach particularas. En tota causas, la filosofia demanda donc res a degun, mas dona los principis primièrs a las autras sciéncias (a las matematicas, per exemple) : los sciéncias especializadas li son de mejans. La filosofia bastís d'esperela son òbra.
La filosofia, coma sciéncia, diferís tanben de l'abiletat, d'aptituds que los estoïcians nomenan « ocupacions » (epitedeumata) : musica, bèlas letras, equitacion, eca., e que caracterizan atal: « un metòde que, pel mejan d'un art o d'una partida d'un art, mena al domèni de la vertut » (cf. Estobèu, II, 67). Aquelas ocupacions an una valor instrumentala pel savi, que sol possèda l'habitus vertuós.
Divisions de l'èsser
Lo genre suprèma de la metafisica estoïciana es nomenada, segon Senèca « quicòm »; mas, segon Sext Empiric, lo genre suprèma seriá l' « existent ». Pasmens, malgrat aquela divergéncia, s'admet mai sovent que los estoïcians divison las causas en general en existent e subsistent.
Se dich « quicòm » tot çò que dins la natura existís o existís pas. Lo quicòm a per contrari los « non quicòm », i.e., segon los estoïcians, los universals. Totes los existents son de còsses. Al genre dels non existents apartenon los incorporals e las causas que son dins l'esperit, formadas falsament per la pensada, coma los centaurs e los gigants, e d'un biais general tot çò que fa impression sus la facultat directritz sens aver de substéncia. Aqueles incorporals son dichs « subsistent » - perque, par exemple, una ficcion dins l'esperit a de realitat pas que dins la pensada. Aquel darrièr cas semble pasmens mostrar l'existéncia d'una division suplementària del quicòm : çò qu'es ni corporel ni incorporel. Los corporals sols son dichs existent.
Los « quicòm » son donc de còsses (existents) o d'incorporals (subsistents).
Los estoïcians distrian quatre espècias de corporals: lo substrat, la qualifiat (de biais comun o de biais particular), lo dispausat, le dispausat relativament (Simplici de Cilicia, Sus las Categorias d'Aristòtel, 66).
Se distria quatre espècias d'incorporals: lo dicible, lo vuèit, lo luòc e lo temps.
Los existents son d'entitats individualas corporalas qu'apartenon a l'encòp als quatre genres del corporal, mas tot « quicòm » es una entitat individuala: èsser quicòm, es donc èsser una causa particulara, corporala o incorporala. Atal « quicòm » es o demora subsistent o existent; l'existent se predica soque dels còs, mas « quicòm » es predicat tanben dels incorporals.
Perque l'existéncia es pels estoïcians corporela, e que çò qu'agís sus un còs es un còs, l'accion es la proprietat dels coses sols: la vertut e lo saber son tanben de realitats corporalas. Aquela ontologia pausa de problèmas per explicar l'action causala d'un incorporal sus un còs.
Tornan d'elements d'aquela metafisica al sègle XIX amb Alexius Meinong e Bertrand Russell.
Substrat
Dins son sens primièr, lo substrat non qualificat es equivalent a la matèria; mas, coma dins la filosofia d'Aristòtel, i a un sens derivat, segon que una causa qualificada podent aver l'estatut d'un substrat o de la matèria al repècte de quicòm mai.
Causas qualificadas
Lo qualificat es una substéncia avent de qualitats : la prudéncia es una qualitat, l'individú prudent es lo qualificat.
Causas dispausadas d'un cert biais
Aquelas causas son dispausadas d'un cert biais...
Causas dispausadas d'un cert biais al respècte amb quicòm
Aquel genre conten las causas que son caracterizadas per una relacion extrinsèca. Disposicion endacòm mai incertana.
Los incorporals
Lo primièr incorporal es al subjècte de la semantica e la logica (vejtz mai luènh); los tres autres la fisica.
Lo dicible (o exprimable)
En grèc, lekta. Los estoïcians distingisson las emissions vocalas, la paraula (lexis) e lo lengatge (logos). Las emissions vocalas son totes los bruchs formats per la boca; la paraula es una emission vocala articulada en fonèmas; lo lengatge es una emission vocala significanta per que es exprimida un estat de causa. Son los estats de causas que son dichs dicibles. (Diogènes Laerci, VII, 57). Aquel dicible definís: Existís doas menas de dicibles : los dicibles complèts, e los dicibles incomplèts (Diogènes Laerci, VII, 63). Los dicibles complèts son las proposicions e los sillogismes que l'expression linguistic es acabada; son aqueles dicibles que son als fondaments de la logica estoïciana. Los dicibles incomplèts son inacabats (per exemple : escrich).
L'impression racionala es una impression que le contengut es exprimable pel lengatge. Los dicibles compreses per la pensada en seguida d'una impression son soque dessernits per aqueles que comprenon lo lengatge al mejan que son exprimits, alara que tot lo mond pòt ausir l'emission vocala, quitament sens comprene çò qu'i es exprimit. I a donc una diferéncia d'èsser entre lo significat e lo significant. Aquel significat qu'es develat dins lo lengatge per la pensada es donc incorporal, alara que l'emission vocala e çò que pòrta lo nom son corporals. Del moment que lo dicible es un estat de causas pensada, definís l'esfèra del verai e fals: l'estat de causa significat e dicible es verai o fals.
Senèca dona l'exemple seguent (Letras, 117, 13) : la percepcion sensibla me revèla que Caton es de caminar; per de movements de la pensada, pòdi enonciar que Caton es de caminar. Atal, alara que la percepcion sensibla me revèla quicòm de corporal, mon esperit dona son assentiment a une proposicion (en latin Effatum, traduccion del grèc axiòma). Senèca mòstra alara la diferéncia fondamentala qu'existís entre nomenar aquel còs e parlar d'aquel.
Lo vuèit
Lo vuèit, segon los estoïcians, es çò que pòt èsser ocupat per un existent mas es pas ocupat (Sext Empiric, Contra los professors, X, 3 - 4). Segon Crisip (Estobèu, I, 161, 8 - 26), lo vuèit es infinit. De fach, lo pas res es pas una limita, e a pas de limita; Es donc un subsistent (es a dire un incorporal) infinit, que recep una limita sonque s'es ocupat.
Lo luòc
Quitament se lo quite mond es dins un vuèit illimitat, es sens vuèit e forma un "ensems de contunh" caracterizat per la "conspiracion e la sintonia de las causas celestas amb las causas terrestras" (Diogènes Laerci, VII, 140). Dins aquelas limitas, lo luòc es un incorporal, sens èsser un vuèit, se definissent coma un interval totjorn ocupat per un còs o per un autre, un luòc es un teatre totjorn emplit ont de coses se succedisson ou se compenetran. Çò que nomenam ara amb "espaci" se caracteriza pels estoïcians, non d'esperse, mas dempuèi de còs qui l'ocupan, en realitat lo revelan sonque per lor preséncia, coma çò que los ten e los distria a l'encòp. L'espaci estoïcian se dich al respècte dels coses que lo constituisson, per çò que son eles meteisses pas que dins la disténcia que realizan a lor entorn.
Lo temps
Pels estoïcians, lo temps es una dimension o un interval del movement segon Zenon, e del movement del mond (segon Crisip). Lo temps es « aquela dimension del movement segon que se tracta de la mesura de la velocitat e de la lentor. » . Totas las causas se movon e son dins lo temps qu'es infinit dins las doas direccions del passat e del futur. Mas lo temps a dos sens : al sens larg, sol lo present es aquí, existís vertadièrament se pòt dire, quitament s'es incorporal. Lo passat e lo futur son alara d'èsser subsistents, perque son pas aí, son pas presents. Al sens estricte, pas cap de temps es completament present, perque tot temps es secable capa a l'infinit.
La logica
Nota sus la formalizacion dels rasonaments : dins aquela seccion, unes rasonaments dels estoïcians son formalizats amb de simbòls modèrnes. {| class="" Unes estoïcians (Diogènes Laerci, VII, 41) divisan la Logica en doas partidas: la Dialectica e la Retorica; d'autres i apondon çò qu'es ligat a las definicions e los criteris.
La retorica
La Retorica es la sciéncia del plan parlar dins los discors. Se divisa en tres partidas: parlementària, judiciari e panegirica, o en invencion, enonciacion, plan e mesa en scena. Divisan lo discors retoric en preambul, narracion, replica als adversaris, epilòg.
La dialectica
Diogènes Laerci (VII, 41 - 44) dona doas definicions estoïcianas de la dialectica: Se divisa en dos luòcs: los significats e las emissions vocalas; lo luòc dels significats se divisa a son torn en impressions e dicibles derivatss de las impressions (aquela partida es expausada a partir de la seccion seguenta). Lo luòc de las emissions vocalas concèrna l'articulacion segon las letras, distinga las partidas del discors, tracta dels solecismes, dels barbarismes, eca.
Los dicibles
La nocion de dicible es lo fondament de la logica estoïciana; es un incorporal e, atal, foguèt tractat dins la seccion Lo dicible d'aquel article.
Las proposicions
Crisip, dins aquelas Definicions dialecticas (citat per Diogènes Laërci, VII, 65), definís la proposicion coma « çò qu'es verai o fals, o un estat de la causas complet que, quitament s'es d'esperel concernat, benlèu assertat. »
Atal, per que quicòm siá verai o fals, deu èsser un dicible, un dicible complet, un dicible complet qu'es una proposicion. (Sext Empiric, Contra los professors, VIII, 74). Una proposicion es o veraia ou falsa; una proposicion qu'es pas veraia es donc falsa (Ciceron, Del destin, 38). La contradictòria d'una proposicion es una proposicion que l'excedís d'una negacion : « fa jorn » « fa pas jorn » (formalizable en  : p ~p).
Una proposicion veraia es çò qu'es, e una proposicion falsa es çò qu'est pas (Sext Empiric, Contra los professors, VIII, 84) : La distinccion mai generala entre las proposicions es aquela que distria la proposicions simplas e proposicions non simples (Sext Empiric, Contra los professors, VIII, 93 - 98).
Las proposicions simplas
« Son simplas las proposicions que son pas compausadas a partir d'una proposicion unica enonciada dos còps; per exemple, « fa jorn », « fa nuèch », « Socrates parla » [...] » (Sext Empiric, Contra los professors, VIII, 93 - 98).
Diogènes Laerci dona las distinccions seguentas (VII, 69) : las proposicions simplas pòdon èsser negativas, negativas assertoricament, privativas, assertoricas, demonstrativas e indefinidas.
Rasonament e demonstracion
Segon Diogènes Laerci (VII, 76 - 81) los estoïcians nomenavan argument (en grèc logos) çò qu'es constituit per una o mai premissas (en grèc lèmma), una premissa addicionala e una concluson. Exemple : D'entre los arguments, unes son valids, d'autres invalids:
L'implicacion
Los estoïcians balhan un fòrça grand ròtle a l'implicacion (proposicion condicionala) inventada per Diodor Cronos e son discípol Filon. En efièch, per eles, es la forma logica de tota definicion. Per eles, afirmar: "L'òme es un animal racional mortal" ... es afirmar :<center style="min-height: 125px;" class="">"Se quicòm es un òme,  alara aquela causa es racionala e mortala" En d'autres tèrmes, tota definicion es una implicacion, es a dire una proposicion condicionala. (cf.Sext Empiric, Contra los Professors, XI, 8-11)
Las impressions
La veritat e la certitud son dins las percepcions mai comunas que se cal sistematizar. Atal la coneissença comença per la representacion, o imatge (fantasia), impression d'un objècte vertadièr dins l'alma (coma lo sagèl dins la cera per Zenon). Aquí es un primièr jutjament sus las causas que pòt èsser o non donat volontariament un assentiment per l'alma: s'aquela es dins lo verai, a alara una compreneson, o percepcion (katalepsis) de l'objècte qu'es immediata: una certitud de las causas quina que siá.
La sensacion es donc distincta de l'imatge perque es un acte de la ment. Per que la percepcion siá veraia, l'imatge deu èsser fidèl. L'imatge fidèl, coma critèri de la veritat, es nomenada representacion comprenesabla. Es passiva, mas capabla de produire l'assentiment verai e la percepcion.
Los critèris de la veritat
Pasmens, a costat de las causas sensiblas, i a çò que se ne pòt dire. Atal la dialectica pòrta suls enonciats que son verais o falses, relatius a las causas. Aqueles enonciats se dison jos la forma d'un subjècte e d'un atribut exprimit per un verb: « Socrates camina ». Es un jutjament simple qu'exprimís un rapòrt entre de fachs, aquel s'exprimissent per un jutjament complèxe: se fa clar, fa jorn. S'agís donc d'un ligam de fach entre un precedent e un consequent.
Las criticas
La paresiá es una vertut dins la Grècia antica ellenistica; lo mòt es format del grèc antic pan ("tot") e rhema ("çò qu'es dich") an lors originas dins la filosofia estoïciana e epicuriana, doctrinas que presican la necessitat de la libertat de paraula entre amics.
Los principis de la fisica estoïciana
Segon Diogènes Laerci,, los estoïcians divisan la fisica en general en tres domenis: lo mond, los elements, la recerca de las causas. Mas l'estudi de la natura es tanben divisada segon de luòcs especifics: los coses; los principis; los elements; los dieus; fin finala las limitas, lo luòc e lo vuèit.
Lo mond e la natura
Lo mond es totalament dominat per la rason e a en consequéncia a cada instant la plenitud de sa perfeccion. D'aquí se vei que l'activitat de la rason es corporala : sol existís çò qu'a la capacitat d'agir o de sofir - es a dire los còsses). Mas, la rason agís, donc ela es un còs. Çò que subís la dominacion de la rason serà tanben un còs, la matèria. Vaquí los dos principis de la fisica  : un es la causa unica, l'autre recep aquela causalitat sens far de resistança. Abedos coses s'unisson donc e forman la mescla totala qu'exprimís l'accion d'un alen material (pneumà) passant la matèra per l'animar.
Lo cicle cosmic e l'eternel retorn
L'ensems del mond a un cicle : lo fuòc, o fòrça activa (Zèus), absòrba e demesís en el totas las causas. Tot recomença enseguida a l'identic, après la fin del mond dins una conflagracion (apocatastasi o palingenesia) ont totas las causas son intradas dins la substéncia divina. Aquela conflagracion es una purificacion del mond : l'Alma del mond absòrba tota la matèria en tornant un estat perfièch per un cambiament confòrma a la natura.
Del fuòc primitiu, naisson los quatre elements e lo mond naís jos l'accion d'un alen divin. Enseguida, per la fragmentacion de l'alen, naisson los èssers individuals que forman lo sistèma del mond. Es aquel alen que fa l'unitat del mond, lo percorrissent e ne mantenent sas partidas. Aquel alen es una fòrça, una pensada e una rason que conten tot e dona que jos l'accion de sa tension l'èsser existís. Aquel alen crea una simpatia entre totas las partidas del mond. Al subjècte de la Tèrra, es al centre, quichada de tot costat per l'aire. Tot recomença exactament de meteis e sens fin. Es l'eternal retorn :
La causalitat e lo destin
Tot çò que se passa es confòrme a la natura universala, perque tot agís seguent una causa totala, que liga totas las causas entre elas.
La teologia divisa estoïcians e epicurians. Los Dieus existisson pels epicurians : son materials e confinhats dins los arrièr monds alara que l'Etoïcisme es un panteïsme  : l'òrdre de la natura (es a dire aquel d'una seguida de causalitats, un òrdre de la necessitat) es identificat a l'accion de çò que Marc Aurèli nomena Dieu, substança imanenta al mond (Dieu es un còs).
Es lo fatum, lo destin. Aquò s'exprimís per la metafòra del Can e del Carri. Un can que tira un carri es liure de causir la trajectòria del carri o ben de s'i oposar en van. Aicí i a pas de fatalisme mas libertat de consentiment o non a l'òrdre del mond. La causida de las representacions associadas als eveniments depend de nosaltre, malgrat lo fach que l'òrdre que se debanan es lo fach de Dieu, de la volontat de la natura.
Çò que depend de nosaltre, es aténher l'ataraxia, de l'abséncia de trebles e passions, una tranquillitat de l'alma, una patz interiora, que los estoïcians assimilan la bonaür vertadièr, demorant dins la parfeita mestresa de nòstra representacions (es a dire confòrmas a l'òrdre naturale  divin) que lo savi estoïcian aquerís amb sa vertut primièra: la temperança.
Atal la teologia e l'etica estoïcianas crida l'Òme a una presa de distança, e a una certa luciditat qu'a vegada donèt de malas interpretacions, d'unes arguisson que l'etica estoïciana cmenariá a una certa inactivitat coma o faguèt Hegel dins sa Fenomenologia de l'Esperit : aquel darrièr associa los estoïcians al concèpte de la bèla alma (l'estoïcian es per Hegel una consciéncia capabla de negar la representacion sens pasmens l'exteriorizar, e donc isolada dins lo solipsisme).
Pasmens Senèca, dins De La Constança del Savi, avisa contra aqueles qu'escapan al repròchi d'inconstance (es a dire d'intemperança) per lor inactivitat: se trencam amb tot ligam social, alara nòstra conducha menarà una 	desobrança absoluda que s'enseguís d'accions deseimadas comparablas a l'agitacion esterila d'un enfant; lo renonçament es un signe de flaquesa e de coardiá, es une fugida d'esperse.
L'etica
L'etica estoïciana es en acòrdi amb aquela fisica.
Coneissèm de divisions de l'etica estoïciana: Diogènes indica qu'aquela division aparten pas a l'estoïcisme mai ancian (Zenon de Cition e Cleant que na tractèron, segon el, de biais plus simple), mas a Crisip, Apollodor, Posidonios, eca. Senèca nos aprend una triparticion de l'etica estoïciana: Epictet indica tres subjècte de l'etica (Entretiens, III, 2), mas que se sarra dels exercicis que se deu seguir per venir òme de ben:
Las foncions pròpias
L'expression foncion pròpia traduch lo grèc kathèkon, que significa « convenable », « dever » (officium en latin). Aquel mot foguèt utilizat pel primièr còp dins aquel sens ear Zenon, versamblablament dins un obratge nomenat De la fonccion pròpia (Diogènes Laerci, VII 107). Segon Diogènes, aquel tèrme es derivat de kata tinas hêkein, « convenir a d'unes »; definís la fonccion pròpia coma una activitat qu'es apropriada a las constitudions confòrmas a la natura (Ibid.). Aquela nodion est lo fondament de l'etica estoïciana; en efièt Arquimedes disiá que la fin consistís a viure menant las foncions pròpias cap a lor perfeccion.
Estobèu (II, 85, 13 - 86) dona aquela definicion de la foncion pròpria: Las foncions pròpias s'aplican a las plantas, als animals coma als òmes. Los estoïcians destrian dos tipes de foncions pròprias, aqueles que son perfiècha, e aquelas que son intermediàrias.
Ciceron, dins De tèrmes extrèmes dels bens e dels mals (III), nos dona una analisi detalhada d'aquela nocion per la boca de Caton. Amam los primièrs objèctes que son apropriats per natura; atal preferam que las partidas de nòstre còs sián plan dispausada e entièras puslèu qu'aflaquidas e desformadas. Savèm donc de biais espontanèu destriar çò qu'es confòrme a la natura de çò que li es contrari : lo primièr penjal de l'òme lo mena cap a las causas que son confòrmas a la natura. D'aquí, aquela distinccion : çò qu'a de la valor es en accòrdi amb la natura e, per aquela rason, es digne d'èsser seleccionada. Lo contrari es desprovesit de valor e deu èsser rebutat.
Lo ben
Los primièrs bens son la santat, lo ben èsser e tot çò que pòt nos èsser util. Mas son pas de bens al sens absolut; al contrari, son de adiaphora, o bens moralament neutres. Lo ben absolut se sufís d'esperel, es lo màgerment util. Es descobèrt racionalament per nòstre assentiment espontanèu a nòstras inclinasons. E es considerant la natura universala, sasissent la volontat de la natura totala de se conservar que se comprend lo ben coma rason universala.
La vertut
Per los estoïcians, vertut e ben son identics. La vertut es desirabla d'esperela es perfièta: s'atenh d'un còp, d'un biais complèt, es a dire amb totas aquelas partidas. Sas partidas son, segon Zenon de Cition, d'aspèctes d'una vertut fondamentala, la prudéncia. Quin a una vertut, las a totas.
Las passions
Mas las inclinasons naturalas se pervertisson, jos l'influéncia del mitan social, e trebola l'alma : son las passions. Pasmens, se l'alma es racionala, tota inclinason es possibla sonque se recep l'assentiment de la rason. Cossí explicar las passions? La passion es una rason irracionala, un jutjament que nos despossèda de nòstra mestresa: l'abituda e l'educacion nos persuadan per exemple que tota dolor es un mal. Mas sentir la dolor fisica e ne sentir de pena (mal moral) son doas causas diferentas. Coma l'estoïcisme mòstra que las passions son de rasons maridas de creire. L'oposicion radicala entre rason e passions que se li atribuís es donc pas exacta: se las passions son marridas, es pas tant que son diferentas per natura de la rason, mas perque son puslèu de rasons extraviadas; al contrari, la rason se pòt veire coma una passion drecha.
Finalitat de l'etica
La morala estoïciana pòt donc se resumir atal:
Lo savi
A partir d'aquí, los estoïcians definisson un modèl perfèit de conducha, incarnada pel savi: I a pas de nuança entre la perfeccion del savi e lo caractèr insensat de la vida de totes los òmes. Se pòt donc dire que l'estoïcisme cerca una transformacion de l'òme dins sa totalitat: un òme purament racional, non pas perque sas passions serián atudada, mas perque serián d'esperela rason.
La politica
Dins la seccion sus las divisions de la filosofia, avèm vist que Cleant fasiá de la politica una quita division de la filosofia. Savèm tanben que Zenon de Cition escriguèt un libre sus la Republica plan celèbre e admirat dins l'Antiquitat. Plutarc nos ne fa una idèa per la descripcion de l'objctiu d'aquel obratge perdut:
La psicologia estoïciana
Per M. Pichat, Epictet ensenha que « çò que trebola los òmes, son pas las causas, mas las representacions que ne fabrican ». Aquel adagi es fondator de l’apròche psicologic cognitiu de la relacion d’ajuda (terapia cognitiva, coaching cognitiu, etc.) Dins un sens, per los estoïcians, la projeccion dins lo psiquisme que constituís la representacion es una elaboracion activa de la pensada umana. La representacion estoïciana es pas un imatge mental que copiariá al nivèl sensorial las caracteristicas de l’objècte percebut; al contrari, es una reconstruccion mentala (Muller, 2006). La representacion es aisí pels estoïcians lo fruch de l'agach sensorial desformant que portam sus l’objècte. Epictet dona d'exemples d’operacions de pensada que son constitutivas d'aquela nòva elaboracion cognitiva: « Non solament siam impressionats pels objèctes sensibles quand los encontram, mas encara retenèm unas causas, ne sostrasèm d’autras, apondèm, compausam unas causas quitament de nosaltre, nos passèm d'unas causas a d’autras que lor son conjuntas » (Epictet, Entretiens, I, 6, 10).
Dins aquel sens, la representacion estoïciana relèva d’un procediment qualificat per la psicologia de « descendent » : la representacion es pas una percepcion fidèla del real mas una reconstruccion d'aquel, fruch d’una seria d’operacions de pensada alterantas. Aquelas operacions de pensada consistisson de realizar d'accions mentalas sus las caracteristicas dels objèctes s’aplicant a la percepcion : l'informacions eissidas d'aqueles darrièrs son seleccionadas, retengudas o pas, coordonadas, comparadas, transpausadas, ponderadas diferentament, ierarquizadas, eca.
Podèm notar la nocion estoïciana de representacion fa resson amb la tematica modèrna dels biais cognitius (Kahneman, Tversky, 2000), objècte d’una intensa activitat de recerca de la psicologia cognitiva. Los biais cognitius son en efièt de mods singuliars d’analisi de las caracteristicas del real, de las decas del tractament de l’informacion (pasmens) disponibla, menant a de distorsions representacionalas e a de percepcions non confòrmas al real.
Influéncia de l'estoïcisme
L'influéncia de l'estoïcisme sus las culturas grègas e romanas es considérabla, rares foguèron los pensaires antics a criticar pas aquela doctrina.
Aquela influéncia contunhèt fins après la conversion de l'Occident au cristianisme, de monastèris avent atal pres per modèl lo manual d'Epictet, lo modifican un pauc, per lors règlas interioras.
L'estoïcisme tanben contunhèt amb de filosofs coma Descartes, que declara:« Es melhor cambiar los seus desirs puslèu que l'òrdre del mond » ; dins una optica crestiana: Pascal e, tanben, Émile Bréhier, que la vida e los estudis an de resson d'estoïcisme.
Periòdes principals de l'estoïcisme
Se pòt destriar dins l'estoïcisme d'ecòlas o periòdes
Pulligny
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Samboal
Samboal es un municipi de la província espanhòla de Segovia dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Neufmoutiers-en-Brie
Neufmoutiers-en-Brie es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
San Cristóbal de Cuéllar
San Cristóbal de Cuéllar es un municipi de la província espanhòla de Segovia dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Aranco
Aranco (Erango en basco, Arancou en francés) qu'ei ua comuna d'Occitània, en Gasconha, administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics dens la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Los sons abitants que son los arancòis.
Geografia
Las comunas tòcatocantas que son Càmer au nòrd-oèst, La Bastida a l'èst e Vergüei-Vièlanava au sud-oèst.
Qu'ei traversada per un afluent de l'arriu de Bidosa e per un tributari deu Gave de Pau.
vignette|upright=1.4|centre|Comunas a l'entorn.
Predominància lingüistica
Las duas versions de la Carte des sept provinces basques montrant la délimitation actuelle de l'euscara en dialectes, sous-dialectes et variétés (Mapa de las sèt províncias bascas qui mòstra la delimitacion actuala de l'euscarà en dialèctes, sos-dialèctes e varietats) dessenhadas en 1863 per lo prince Loís Lucian Bonaparte que plaçan Aranco hòra de l'aira bascofòna.
Lo Recueil de linguistique et de toponymie des Pyrénées (Recuelh de lingüistica e de toponimia deus Pirenèus) realizat en 1887 per Julian Sacaze que dona per Aranco ua version en gascon, compausada d'ua traduccion de dus tèxtes mitologics, puish ua lista deus microtoponimes de la comuna.
Le Recueil des idiomes de la région gasconne (Recuelh deus idiòmas de la region gascona) realizat en 1894 per lo lingüista Edouard Bourciez que dona per Aranco ua version de la parabòla deu hilh prodigue traduita en gascon.
La mapa deu Pays Basque français (País Basco francés) dessenhada en 1943 per Maurice Haulon que hè paréisher la "démarcation actuelle entre la langue basque et les dialectes romans" (demarcacion actuau enter la lenga basca e los dialèctes romanics) e qu'enclutz la comuna d'Aranco dens l'aira gasconofòna.
Toponimia
Dauzat qu'explica Arrancon per l'aquitan aran, « vath », e un segond element inexplicat.
Segon Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, lo nom que vien deu basco aran e de gor, « haut ».
Segon J.B. Orpustan, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, lo nom que vien (prumèra solucion) de *aran-goien, « vath mei hauta », puish lo g que ho assordit en gascon, o (segonda solucion) de *aranko-ain (-ko ei un diminutiu), « haut de la petita vath ». Bénédicte Boyrie-Fénié qu'ei totaument en acòrd dab J.B. Orpustan. Que cau ajustar la prumèra sillaba que ho con.honduda dab un a- protetic, d'aquí l'èrra multipla (fenomèn atestat tanlèu lo sègle XVIII). La fòrma occitana qu'ei Arranco (de mei, B. Boyrie-Fénié qu'escriu Arancon, çò qui desplaça l'accent tonic sus la darrèra sillaba).
Istòria
Lo 1 de genèr de 1973 que s'uní dab Vergüei e dab Vilanava entà har ua sola comuna, mes lo 15 de noveme de 1977 que tornè independent.
Economia
L'agricultura qu'ei la basa de l'economia. Que i a ua peirèra de calcari.
Monuments e lòcs toristics
Qu'arcuelh mantun ostau tradicionau deus sègles XVII e XVIII e la glèisa de l'Assompcion, deu sègle XIII, situada suu Camin de Sant Jaume, qui a un polit portau gotic e un lavador.
Saud bin ʿAbd al-ʿAzīz ʾĀl Saʿūd
thumb|120px|Lo rei Saud, eiretièr en 1952 Saud bin ʿAbd al-ʿAzīz ʾĀl Saʿūd (Covait, 15 de genièr de 1902-Atenas, 23 de febrièr de 1969) foguèt lo rei d'Arabia Saudita de 1953 a 1964.
En 1933, ven prince eiretièr.
En 1953, succedís lo paire Abdalaziz coma rei d'Arabia Saudita.
Lo 4 de març de 1964, nomma regent lo fraire Faiçal. Abdica en novembre de la meteissa annada. succedís lo fraire Saud après l'abdicacion d'aqueste en novembre. Lo 25 de març de 1975, es assassinat pel nebot Faiçal bin Mossaid.
Hiram Bingham
thumb|right|200px|Hiram Bingham Hiram Bingham, (19 de novembre de 1875 – 6 de junh de 1956) foguèt un explorador e politician american.
Foguèt diplomat de l'Universitat de Yale en 1898, de l'Universitat de Califòrnia en 1900 e de Harvard en 1905. Tornèt descobrir lo site Inca de Machu Picchu en 1911. Mai tard, Bingham foguèt governador de Connecticut e senador dels Estats Units d'America.
La Chapelle-du-Bard
La Chapelle-du-Bard (en arpitan La Chapèla-du-Bar) es una comuna arpitana dau Daufinat, situada dins lo departament d'Isèra e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Dødheimsgard
Dødheimsgard (si vetz tanben DHG despuei 2000) èra a l'origina un grope norvegian de black metal format en 1994, mai seis albums e EP passats semblan mai de l'avant-garde metal. En 2003, lo line-up càmbia, ambé lo remplaçament d'Aldrahn, de Zweizz e de Czral. En 2006, acaban l'album Supervillain Outcast, que sa sortida a Moonfog es retardada fins en genier de 2007.
Dødheimsgard es la contraccion de tres mots : Død que significa "mòrt", heim que significa "ostau", e gard que significa "castèu". En occitan, Dødheimsgard significariá doncas "Castèu de la Mòrt" ò encara "Reiaume dei Mòrts" ò "Reiaume de la Mòrt".