cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Canton del Mur de Barrés
Istòria
En 1801 lo canton del Mur de Barrés siaguèt conservat e lo de Terondèls suprimit (mas lo site Cassini coneis pas de canton provisòri de Terondèls).
A las eleccions departamentalas del 22 de març de 2015, en aplicacion del decret n° 2014-205 del 21 de febrièr de 2014, lo canton siaguèt suprimit.
.chintai
(nom de marca) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 7 de junh de 2016.
Richard III (Shakespeare)
vinheta|375x375px|Primièra pagina de Primièr in Quarto de The Tragedy of Richard the third Richard III es lo títol anglés de la pèça istorica Ricard III de William Shakespeare, seriá estat escriccha en 1592. Decriu la pojada maquiavelica al poder e lo cort regne seguent del rei Ricard III d'Anglatèrra. la pèça es listada dins la partida istòrias del Primièr Folio. Pasmens, dins l'edicion in quarto, es considerat coma tragèdia. Ricard III acaba la primièra tetralogia de Shakespeare (que conten Henry VI parts 1 a 3).
Es la segonda mai longa pèça de canon shakespearenc aprè Hamlet, e la mai longa del Primièr Folio, que la version d'Hamlet es mai corta que dins l'In Quarto. La pèça es rarament jogada en integral; a vegadas, de personatges segondaris characters son eliminats. Alara de linhas suplementàrias son inventadas o apondudas endacòm dins las sequéncias per explicar la natura de las relacions entre los personatges. Una autra rason de l'epitòm es que Shakespeare supausava que son public his seriá familiar amb las pèças Henry VI
Personatges
Ostal d'York Ostal de Lancaster ''Familha Woodville Grop de Ricard'' Grop del conte de Richmond Clergat ''Autres Personatges Autres''
Sinòpsi
La pèça comença amb Ricard (sonat "Gloucester" dins lo tèxte) de pè "per la carrièra", descrivent la pojada cap al tron de son fraire, lo rei Edoard IV d'Anglatèrra, ainat de Ricard, Duc d'York.
Richard es un gibós qu'es "just desgavachit", "deformat", "inacabat", e pòt pas se "pavonejar fàcia a una nimfa passejant." Respond a l'ància de sa condicion amb lo credo dels reprovats: "I am determined to prove a villain / And hate the idle pleasures of these days." Ricard intriga per que son fraire Clarence, que se situa abans dins la linhada de succession, ane a la Torre de Londre segon la profecia qu'assoudèt a un devinaire qu'engane lo suspiciós rei que "G of Edward's heirs the murderer shall be", que lo rei interprèta l'eritièr serà G eorge de Clarence (sens realizar qu'es en realitat G loucester).
Ricard ara planeja de seduire "la Dama Ana" – Ana Neville, veusa del Lancastre Edoard de Westminster, Prince de Galas. Se confia al public: Cambia la scèna per mostrar Dama Ana acompanhant lo còs del passat rei Enric VI, amb Trestle e Berkeley, sul camin per èsser enterrar a la catedrala de Sant Pau. Demada de pausar l'ataüc "honourable load – if honour may be shrouded in a hearse," e se lamanta sul destin de l'ostal Lancaster. Ricard apeis sul còp e demanda que lo "còs malaprés" portant carri mortuari lo pause, alara un brèva disputa verbala se debana.
Malgrat que d'en primièr l'òdia, Ana es conquistada per son plad d'amor e penedença e agrada de lo maidar. Quand se'n va, Ricard exulta de l'aver conquistada malgrat ç que li faguèt, e demanda al public que la sacarà un còp que compliguèt sa tòca.
L'atmosfèra de cort es toxica: los nòbles establits son en conflicte amb lo parents de la reina Elisabèt en pojada sociala, l'ostilitat agusada pels 	manipòlis de Richard. La reina Margaret, veusa d'Enric VI, torna malgrat son bandiment e avertís lo nobles carpinhaires sus Ricard. La reina Margaret malditz Ricard e los autres encara presents. Los nobles, totes de l'ostal d'York, s'unisson instinctivament contra lo darrièr del Lancasters, e los avertiments cason dins d'aurelhas de sords.
Richard ordona a dos murtrièrs de tuar Clarence dins la torre. Clarence, mentretant, conta un sòmi a son garda. Lo sòmi descriu dins un precís Clarence casent d'una nau imaginària a la seguida de Gloucester, que casèt de las escotilhas, lo tustant. Jos l'aiga Clarence vei las òssas de centenats d'òmes "that fishes gnawed upon." tanben de riquesas "wedges of gold, great anchors, heaps of pearl, inestimable stones, unvalued jewels." Clarence apond que de los jòiels son dins los cranis dels mòrts. Imagina alara morir e èsser tormentat pels fantaumas de son bèlpaire (Warwick, paire d'Ana) e frairastre (Edoard, futur espós d'Ana).
Après que Clarence s'endormiguèt, Brakenbury, Luòctenent de La Torre de Londre, entra e observa qu'entre los títols de princes e los noms del bas pòble, i a pas res de diferent que "glòria aparenta", significant que totes realizèron un "pretzfach d'esperse" qui sián ric o paure. Quand lo murtrierd arriban, legís l'òrdre (donat al nom del rei), e sortís amb lo Garda, que disobesís a la demanda  de Clarence de l'ajudar, e daissar los dos murtriers las claus.
Mai tard, un dels murtriers explica que son fraire Gloucester l'òdia, e los envièt cap a la Torre perlo tuar. Fin finala, un murtrier plega en consciéncia e participa pas, mas l'autre tuaire escotela Clarence e lo nega. Lo primièr acte s'acaba amb lo responsable devent trobar un cròs per enterrar Clarence.
Ricard utiliza la novèla inesperada de la mòrt de Clarence per enviar Edoard IV, ja malaut, dins son lièch de mòrt, suggerissent que la reina es darrèr l'execucion de Clarence. lo filh d'Edoard IV morís, daissant comaa Protector son faire Ricard, qu'entrepren a levar los darrièrs obstacles a son accession. Assacinèt Lord Rivers per isolar melhor la reina e matar l'esper que lo Prince siá plan coronat. Encontra son nebot, lo jove Edoard V, qu'es en camin cap a Londre per son coronament en companhiá dels parents de la veusa d'Edoard (Lord Hastings, Lord Grey, e Sir Thomas Vaughan). lo Ricard arrestat, e escapitat a la fin, e a una conversacion amb lo Prince e son fraire cabdet, lo duc d'York. Los dos princes son mai biaisuts que Ricard e s'acòrdan amb de jòcs de mòts e de lenga. Ricard s'aissa d'eles, e la menaça potenciala que representan. Lo jove prince e son fraire son  amistosat (per Ricard) per una demorança mai longa a la Torre de Londre. Lo prince e son fraire lo duc d'York se revelan èsser de personatges plan intelligents e carismatics, provocan ardidament e desjogan Ricard e se trufan d'el obertament.
Ajudat per son cosin Buckingham, Ricard ordís una campanha per se presentar coma eritièr del tròn, pretendent èsser un òme modèst e abnegat sens cap de pretensions de grandor. Lord Hastings, que desapròva l'accession de Richard, es arrestat e executat sus una falsa accusacion de traïson. Ensembles, Richard e Buckingham espandisson la rumor que los dos filhs d'Edward son illegitimas, e alara qu'an pas lo drech de pretendre un tròn; son assacinat per Catesby, Ratcliffe, e Lovell. Los autres lòrds son amistosats per acceptar Richard coma rei, malgrat la subrevida dels sieus nebots (los Princes dins la Torre). drecha|vinheta|l'actor anglés David Garrick jogat Richard III just abans la batalha de Bosworth Field. Son sòmi foguèt trevat per de fantaumas d'aqueles qu'assacinèt, se desrevelha trealizant qu'es sol al mond e sa mòrt ven. Pintura, David Garrick as Richard III (1745), per William Hogarth. Ricard demanda a Buckingham d'assurar la mòrt dels princes, mas Buckingham esitata. Ricard alara recruta Sir Jaume Tyrrell, que tua los dos enfants. Quand Ricard nega Buckingham la tèrra promesa en pagament, Buckingham se revira contra Ricard e passa del costat d'Enric, conte de Richmond, qu'es alara en exili. Ricard a un uèi sus sa neboda, Elisabèt d'York, eritièra seguenta d'Edoard IV, e empoisona Dama Ana per venir liure de seduire la princesa. La duquesa d'York e la reina Elisabèt ploran la mòrt dels princes, quand arriba la reina Margarèt. La reina Elisabèt, coma previst, demanda l'ajuda de la reina Margaret per renegar. Mai tard, la duquesa aplica aquela leisson e renega son sol filh subrevivent e s'en va. Richard demanda a la reina Elisabèt de l'ajudar a prene sa filha en maridatge, mas es pas conquistada per son eloquéncia, e fin finala capita a l'enganar e entravar disent que li farà conéisser la responsa de sa filha al temps que cal.
Ricard totjorn mai paranoïd pèrd sa popularitat. Lèu enfranta de rebellions levada per Buckingham e en seguida pel dupat Richmond. Buckingham es capturat e executat. Embedos costats arriban a la batalha finala a Bosworth Field. Abans la batalha, Richard es vistat pels fantaumas de sas victimas, totes li predison "Desper e mòrt!" après desiran la victòria sus Richmond. Se desrevelha bramant que "Jèsus" l'ajuda, realizant pauc a pauc qu'es sol al mond, e pas degun aurà pietat d'el.
Dins la batalha de Bosworth Field, Lord Stanley (qu'es tanben lo bèlpaire de Richmond) e los sieus desertan lo costat de Richard, après que Ricard crida l'execucion de Jòrdi Stanley, filh de Lord Stanley. Aquò se realiza pas, alara que la batalha es al vam, e Ricard es daissat desaventatjat. Ricard es lèu desenselat pel prat a l'apogèu de la batalha, e brama, "A horse, a horse, my kingdom for a horse!" Richmond tua Ricard dins lo dual final. En seguida, Richmond succedís a tròn venent Enric VII, e se marida amb la Princesa Elisabèt de l'ostal d'York.
Data e tèxte
vinheta|primièra pagina de Richard III, dins lo Segond Folio de 1632 Richard III seriá una de las pèças mai anciana de Shakespeare, sonque precedida per las tres partidas d' Henry VI e benlèu unas comèdias. Seriá estat escricha en 1591. Pasmens se Richard III intrèt al registre de la Stationers Company lo 20 d'octobre de 1597 pel librari Andrew Wise, que publiquèt lo primièr Quarto (Q1) mai tard aquel an (que foguèt estampat per Valentine Simmes), l'Edward II de Christopher Marlowe pòt pas aver estat escrich après 1592 (Marlowe moriguèt en 1593) seriá estat inspirat per el. Lo segond Quarto (Q2) de 1598, estampat per Thomas Creede al mon d'Andrew Wise, conten una atribucion a Shakespeare dins sa pagina títol. Q3 apareguèt en 1602, Q4 en 1605, Q5 en 1612, e Q6 en 1622; aquela frequéncia d'edicion mòstra la popularitat. Lo Primièr Folio data de 1623.
Se cresiá a una epòca que l'In Quarto èra una version diferenta de la pèça de Shakespeare. Mas, dempuèi l'In Quarto compòerta de cambiments que sonque pòdon èsser de decas, es ara plan admés que l'In Quarto es una reconstitucion de memòria. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.3–10 tanben se crei qu l'In Quarto es una produccion collectiva d'una companiá d'actors se rememberant las linhas. Se sap pas perque los actors o faguèron, benlèu per remplaçar un manuscrit perdut. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.19–21 L'In Folio es vist coma avent mai granda autoritat que l'In Quarto, mas que l'edicion In Folio foguèt complidas pels editors de l'In Quarto (benlèu lo Q3), e d'error de l'In Quarto se trapan dins l'In Folio. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.2 de partida de l'in Folio (lo començament de l'Acte III e fòrça de l'Acte V) son clarament copiats, amb de pichonas decas, directament de l'In Quarto. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.33 L'In Folio tamnben compòrta d'errors e omissions, e se faguèt de correccions, benlèu, dempuèi l'In Quarto. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.50
Elements comics
La pèça evita resolgudament las mòstras de violéncia fisica; sonque Ricard morís sus l'empont, alara que los autres (Clarence, los dos princes, Hastings, Brackenbury, Grey, Vaughan, Rivers, Ana, Buckingham, e lo rei Edoard) totes tròba lor fin en rèire-scena. Malgrat la natura marrida del ròtle títol e l'intriga escura, Shakespeare destilla dins l'accion de material comic, coma o fa dind fòrça de sas tragèdias. Fòrça trach d'umor son donats per la dicotomia entre lo biais que lo personatge de Ricard es conegut e cossí Ricard ensag d'aparéisser.
Lo quita Ricard tanben fa de remarcas secas al evaluar sa situacion, coma planifica de se maridar amb la filha de la reina Elisabèt: "Murder her brothers, then marry her; Uncertain way of gain ..." D'autres exemples d'umour se pòdon encontrar coma amb los murtriers reticent de Clarence, e lo rapòrt de Duc de Buckingham ensajant de persudir los Londonencs d'acceptar Ricard ("... I bid them that did love their country's good cry, God save Richard, England's royal king!" Richard: "And did they so?"  Buckingham: "No, so God help me, they spake not a word ..." ) los jòcs de mots, una marca de fabrica de Shakespearean, son particulament plan representats dins la scena ont Ricard ensag de persuadir la reina Elisabèt de seduire sa filha en son nom.
Liure albir e fatalisme
esquèrra|vinheta|Reina Margaret: "Tu marcat del malin, sanat, raça de pòrc!" Acte 1, Scèna III. Lo singlar èra lo simbòl personal de Ricard: la fivèla en [[singlar de bronze que seriáestat portada per un partisant de Ricard III. ]] Un dels tèmas central de Richard III es l'idèa del destin, subretot es vist mejans la tension entre liure albir e fatalisme dins las accions e discors de Ricard, e tanben per las reaccions entre ele e los autres personatges. De segur Shakespeare posèt fòrça de Thomas More coma font d'inspiracion per bastir son Ricard III criminal e tiran. Aquela influéncia, subretot quand conta lo ròtle de la punicion divina dins la lei d'Anglatèrra jos Ricard, culmina dins la vòtz de Margaret. Janis Lull suggerís que "Margaret dona vòtz voice a la cresença, encoratjat per la pojada de Calvinisme a l'epòca elisabetena, que los eveniments de l'istòria individuala son determinats per Dieu, qu'a vegada castiga lo mal amb lo mal (aparent)". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.6–8
Atal es possible que Shakespeare, segon lo "Mite Tudor" al vam a l'epòca, e tanben prenent en compte las nòvas teologias de l'accion divina e la volontat umana venent popularas amb l'espelida de la Reforma protestanta, pensèt descriure Ricard coma la malediccion finala de Dieu sus Anglatèrra en castig de la deposicion de Ricard II in 1399. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.6–8 Irving Ribner argüís que "la marida dralha de Ricard es un operacion de netejatge que desrasiga lo mal de la societat e restaura lo mond dins la bontat ordonada per Dieu ecarnada per la lei novèla d'Enric VII". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.62
L'erudit marxista Victor Kiernan escriu qu'aquela interpretacion conven fòrça plan amb la perspectiva sociala anglesa del'epòca de Shakespeare: "un delai se debana d'una assegurança de tractament preferecial per la classa privilegiada dins lo mond venent e dins aquel, qu'una conviccion de la nacions d'aver Dieu de lor costat, que l'anglés es ... lo nòu Pòble elegit". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.111–112 Coma l'anglés elisabetan pauc a pauc colonizèt lomond, la populacion adopta la vista del sieu Drech divin e posicion per o realizar, much as Richard does in Shakespeare's play.
Pasmens, lo fatalisme istoric es simplament un costat de l'argument de destin fàcia al liure arbitri. Es tanben possible que Shakespeare ensajèt de descriure Ricard coma "... una personificacion de la vision de Maquiavel de l'istòria suls poders politics". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.6–8 Segon aquel vejaire, Ricard agís sonque amb son liure arbitre dins la presa brutala del tròn anglés. Kiernan tanben presenta son costa de la pèça, notant que Ricard "nos lausa sa finesa dins l'acaptament e l'engana amb de troces de las Ecrituras per amagar sa 'vilaniá nuda' (I.iii.334–8)...Maquiavel, coma Shakespeare pòt voler nos far realizar, es pas un guida segur per las practicas politicas". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.111–112
Kiernan suggerís que Ricard agís simplament coma se Dieu determina caduna des sas estapas d'una mena de manopòli Maquiavelic de la religion dins un ensag de contornar la consciéncia morala d'aqueles a l'entorn. Alara, lo determinisme istoric es una simpla illusion complida amb l'afirmacion per Richard del sieu liure arbitre. La lectura maquiavelica de la pèça tròba son evidéncia dins las interaccions de Ricard amb lo public: "determinèd to prove a villain" (I.i.30). Pasmens, paréis que lo quita Ricard se vei pas en contraròtle total, Lull suggerís que Shakespeare utilza Ricard per establir "la tragica concepcion de la pèça dins una craca. Son sens primièr es que contraròtla lo sieu destin. Fa un jòc de mot sul segond, un sens contradictori—que sa vilaniá es predestinada—e lo fòrt providentialisme de la pèça fin finala ractifica aquel sens". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.6–8
Lo critica iterari Paul Haeffner escriu que Shakespeare s'interessava fòrça understanding al langatge e lo potencial de cada mòt utilizat. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.56–60 Un mòt que Shakespeare dona un potencial es "joy" (jòia, plaser). Es emplegat dins l'Acte I, Scèna III, que vòl mostrar un "efècte emocional deliberat". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.56–60 Un autra mòt que nota Haeffner es "kind" (bon, amable ‑ genre, tipe), que l'usatge se fa segon diferentas definicions.
La primièra definicion s'utiliza per presentar un òme "doç e afectuós", que Clarence utiliza per descriure son fraire Ricard als murtriers que son enviats per lo tuar. Aquela es pas valabla, quand Richard utiliza una facia amabla (gentle façade) per prene lo tròn. La segonda definicion concerna "la vertadièra natura dela persona ... Ricard en efièt utiliza Hastings complasentament (kindly)—de la meteissa mena qu'a l'abitud d'utilizar lo pòble—rudament (brutally)". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.56–60
Haeffner tanbe escriu al subjècte del biais que los discors son escrichs. Compara los discors de Richmond e Ricard a lors soldats. Descriu lo discors de Richmond coma "distinguit" e formal, alara que lo discors de Ricard es "argotic e impetuós". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.56–60 La desinvoltura de Richard dins lo discors es tanben remarcada per d'autres autors. Lull, el, fa pas la comparason entre Richmond e Richard coma Haeffner o fa, mas entre Ricard e las femnas de sa vida. Que que siá, es important per las femnas women partejan lo lengatge formal lque Richmond utiliza. Dona l'argument que la diferéncia dins lo discors "renfortís la division tematica entre l'indentificacion de las femnas amb lo grop social e l'individualisme de Ricard". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.22–23 Haeffner accepta que Ricard es "un individualista, odiant dignitat e 	solemnitat". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.56–60
Janis Lull tanben fa una remarca sus las plorosas. Suggerisson que son associadas a "de figuras de repeticion coma anafòra—començant cada clausula amb una sequéncia dels meteis mots—e epifòra—repetant lo meteis mot a la fin de cada clausula". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.22–23 Un example de l'epifòra seriá lo discors de Margaret dins l'Acte I, Scèna III. Haeffner se referís a aqueles dels fòrces "dispositius e astucias d'estil" present dins la pèça, mòstra l'abilitat de Shakespeare per revelar lo potencial de cada mot. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.56–60
Ricard, un antieròi
Tot lo long de la pèça, lo personatge de Richard decontunh cambia e altèrna, çò fasent, modifica l'estructura dramatica de l'istòria.
Ricard per començar establís un ligam amb lo public dins lo monolòc d'obertura. Dins lo solilòc admés son amoralitat al public mas al meteis temps los tracta coma s'èra were co-conspirators de son intriga; que pòt a l'encòp èsser enjaulat per sa retorica e estabosit per sas accions. Richard fa mòstra de son èime dins l'Acte I, coma se vei dins l'escambi amb Dama Ana (Acte I, Scèna II) e son fraire Clarence (Acte I, Scèna I). Dins sos dialògs de l'Acte I, Ricard a bèl exprèssi se referís a las pensadas qu'a per abans partejat amb lo public per gardar lo public atentiu a el e sos objectius. Dins 1.1, Richard conta al public cossí planifica per arrapar lo camin cap al tròn—tuant son fraire Clarence coma estapa necessària per progressar. Alara, Ricard pretend èsser l'amic de Clarence, falsament l'assegura disent, "I will deliver you, or else lie for you" (1.1.115); que lo public sap—e Ricard nos ditz après la sortida de Clarence'—qu'es l'exacte contrari que planifiquet de far. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.37 L'erudit Michael E. Mooney descriu Ricard coma ocupant una "posicion figurativa"; es capable d'anar e venir s'exprimissent amb lo public sus un nivèl, e agissent amb los personatges sus un autre. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.33
Cada scèna dins l'Acte I s'acaba per una intencion de Ricard dirècta al public. Aquela accion de Ricard en mai de lo far gardar lo contraròtle dramatic de la pèça, li dona escasença de mestrajar son imatge fàcia: dins una lutz puslèu positva, al mens coma protagonista. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.32–33 Ricard effectivament incarna lo personatge dramatic del "Vice" (Vici) de la moralitats Medievalas – qu'èran plan conegudas de Shakespeare – amb son umor "mutin diabolic". Coma Vici, Ricard es capable de tornar çò qu'es laid e diabolic – sas pensadas e objectiu, sa vision del autres personatges – en quicòm d'agradiu e divertissent pel public. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.38
Dins los primièrs actes de la pèça, tanben, lo ròtle de l'antagonist es complit per l'anciana reina dels Lancastrians, Margaret, qu'es escarnida pels Yorks e que Ricard manipula e condemna dins l'Acte I, Scèna III.
Mas, après l'Acte I, lo numbre e la qualitat dels aparts de Richard al public merman fòrça, e tanben fòrça scènas son intercaladas se que Ricard paresca, <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.44 mas puslèu los Ciutadans (Acte II, Scèna III), o la Duquesa d'York e lo filh de Clarence (Acte II, Scèna II), que son tan morals coma Ricard es marrit. Sens Ricard per guidar lo public dins l'accion dramatica, lo public pòt evaluar d'esperel çò que se debana. Dins l'Acte IV, Scèna IV, après lo murtre dels dos joves princes e lo murtre despietadós de Dama Ana, la femnas de la pèça – Reina Elisabèt, la duquesa d'York, e tanben Margaret – s'acampan per plorar e maldire Ricard; e es malaisit pel public de las simpatizar pas. Quand Ricard intra en negiciacions amb la reina Elisabèt per obténer la man de sa filha – scèna que fa reson al dialòg rapid e ritmat  amb Dama Ana (Acte I) – perdèt de sos vivacitat e ajoguiment en comunicacion; de segur es pas lo meteis òme. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.32–33
A la fin de l'Acte IV totes dins la pèça play, e tanben la maire de Ricard, la duquesa, se viran contra el. Interagís gaireben pas amb lo public, e la qualitat del buf de son discors mermèt per venir pas mai qu'a donar d'informacions. Coma Ricard es al punt de sasir la corona, d'esperel s'embara quitament dins sas paraulas; pas mai agissent de sos movements aisits d'intrada e sortida de l'accion dramatica, e ara fòrça empegat sus el meteis. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.47 Es a partir de l'Acte IV que Ricard vertadierament comença son declin aviat venent l'antagonista. L'especialista de Shakespeare Stephen Greenblatt nota cossí lo quita Ricard even se fa referéncia coma lo "Vici absolut, l'Iniquitat" (the formal Vice, Iniquity) (3.1.82), qu'informa lo public que sap la sieuna foncion; mas coma Vice de las moralitats, lo destin virarà e menarà Ricard cap al tèrme, çò qu'èra conegut del public Elisabetan. <sup class="noprint Inline-Template " style="white-space:nowrap;">[<span title="A more detailed citation is required. (November 2012)">full citation needed ]
Mai, lo personatge de Richmond intra dins la pèça a l'Acte V per capvirar Ricard e salvar l'estat de sa tiraniá Richmond fa grand contrate amb lo caractèr demonaic de Ricard, qu'al public lo fa veire cossí es. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:p.32
Traduccions
<references group="Trad."/>
Santa Aulalha
Santa Aulalha o Santa Aulaia (Sainte-Eulalie en francés) es una comuna occitana de Vivarés situada dins lo departament d'Ardecha e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Aubuçargues
Aubuçargues o Aubuçargas (Aubussargues en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luòc:
Le Val-Saint-Germain
Le Val-Saint-Germain es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo sieu istòria a ligat a aquela del castèl del Marais.
.now
("ara", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 7 de junh de 2016.
Dorans
Dorans es una comuna francesa, situada dins lo departament del Territòri de Belfòrt e la region de la Franca Comtat.
Saint-Mandé-sur-Brédoire
Saint-Mandé-sur-Brédoire es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Joseph Brodsky
Joseph Brodsky (n. Iosif Aleksandrovich Brodsky en 1940, m. en 1996) foguèt un escrivan rus-american. Recebèt lo Prèmi Nobel de Literatura en 1987.
Saulmory e Villefranche
Saulmory e Villefranche (en francés e oficialament Saumory-Villefranche, abans 2017 Saulmory-et-Villefranche) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Grand Èst.
Vilanava de Rions
Vilanava de Rions (Villenave-de-Rions en francés) es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda e la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Saulmory e Villefranche
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Vilanava de Rions
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Souastre
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Vilanava de Rions
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Villa nova, en latin, sense data, sancti-Martini de Villa nova, en latin, en 1212, Sanctus-Martinus-de-Villanova, en latin, en 1339-1340, ''cap. de Villanova, en latin, en 1361, Villanova, en latin, en 1367, Sanctus-Martinus-de-Villanova'', en latin, en 1398. La prononciacion donada (reculhida ?) per Bénédicte Boyrie-Fénié es [bilə'nawə də ri'juns]. Una vila nava / nuèva es una aglomeracion novèra fondada a l'Edat Mejana per un senhor o aute poder, dens lo contèxte de creishença demografica daus sègles XI-XIII,. La fòrma actuala de l'adjectiu femenin pangascon nava en Bordalés es ['newə], ['nɛβə] en Entre Duas Mars e dens los tèxtes municipaus de Bordèu au sègle XV èra dejà neva. Los Vilanava bordalés han pausar de las questions.
Saulmory e Villefranche
Istòria
En los sieus Comentaris de las darrièras guèrras en la Gaule Belgica en l'an1552, François de Rabutin soslinha "Villefranche, pichona villette neufve o plustost chasteau al dessoubs dudit Sathenay sul riu de Meuse "... N'efièch, aquela minuscule luòc fòrt n'estela (veire de fòtos aerianas), environada de fossés (#que las traces ne son totjorn visiblas), vendiá d'èsser creada de totas pèças dempuèi pauc, a qualques quilomètres de Stenay, per susvelhar la frontièra délimitée per la Meuse.
Dans ses Commentaires des dernières guerres en la Gaule Belgique en l'an1552, François de Rabutin signale "Villefranche, petite villette neufve ou plustost chasteau au dessoubs dudit Sathenay sur la rivière de Meuse "... En effet, cette minuscule place forte en étoile (voir photos aériennes), entourée de fossés (dont les traces sont toujours visibles), venait d'être créée de toutes pièces depuis peu, à quelques kilomètres de Stenay, pour surveiller la frontière délimitée par la Meuse.
Alexandre Soljenitsin
Aleksandr Isaievich Solzhenitzyn (en rus ; n. en 1918, m. en 2008) foguèt un escrivan rus. Recebèt lo Prèmi Nobel de Literatura en 1970. Foguèt un dels pus celèbre dissidents sovietics, e un critic virulent del comunisme que contribuguèt a sensibilizar lo monde a la repression politica en Union Sovietica (URSS), especialament per lo sistèma del Golag.
Bienvillers-au-Bois
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Capèla Biron
La Capèla Biron o La Capèla Bironç, (Lacapelle-Biron en francés) es una comuna agenesa situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
Lo borg de La Capèla, a un caireforc de rotas segondàrias, es un pichon centre de servicis, emb per exemple una farmacia. Sent Avit, d'interès toristic, es un vilatge pichon.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Shmuel Yosef Agnon
Shmuel Yosef Agnon (n. en 1887, m.1970) foguèt un escrivan israelian. Recebèt lo Prèmi Nobel de Literatura en 1966.
.imdb
(nom de marca) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 7 de junh de 2016.
Basilica de la Daurada
La Glèisa de Nòstra Dòna de la Daurada o la glèisa de Santa Maria la Daurada es una basilica tolosenca, que se situa suls cais de Garona, prèp de la plaça e del pòrt del meteis nom. Tòca l'escòla de las Bèlas Arts. Es una glèisa sens campanal, de faciada classica, que se ne vei melhor l'arquitectura de l'autre costat del flum.
Istòria
thumb|left|Basilica de la Daurada L'istòria comencèt al sègle V. Es bastida suls rèstes d'un temple roman dodecagonal, benlèu dedicat a Apollon, e cobèrt d'una copòla. Son los emperaires romans que confisèron aquel temple als crestians. Lo culte de la Verge comencèt a Efès, en 431. Es benlèu una de las rasons de la construccion de la glèisa de la Daurada, dedicada a la Verge Maria representada jos la forma d'una verge negra. En efècte, coneguda uèi jol nom de « basilica de la Daurada » a causa de sos mosaïcs de fons dorats, la glèisa foguèt d'en primièr nomenada « basilica de Santa Maria de Tolosa ». Son nom ven d'una mosaïca d'aur. Foguèt integrada al sègle IX a un monastèri benedictin. Al sègle XI, la glèisa, encara dodecagonala, foguèt prolongada par une nau romanica. Foguèt ligada a l’abadiá de Moissac en 1077, e s'apondèt de clastras al monastèri. La copòla foguèt destruida en 1703, del temps qu'anava a se roïnar. Un dòma foguèt pausat en 1760, damatjant un pauc mai la soliditat de las parets. En 1761, mal mantenguda, tota la glèisa romanica deguèt èsser demolida. Una novèla construccion comencèt en 1764 e arrestat per que bastiguan los cais de la Garona per l'arquitècte Saget que l'entrepresa de la basilica desbordava.
Lo nòu projècte èra ambiciós. S'agissiá de reproduire la Basilica de Sant Pèire de Roma. Nòu ans mai tard, se modifiquèt los dessenhs, fasent una rotacion e una translacion de l'ensems. Atal, lo còr de la basilica primitiva, qu'èra bastit suls rèstas del temple roman, se situa uèi jos la crosada. Las òbras s'arrestèron a la Revolucion. La glèisa foguèt consagrada coma basilica pel papa Piu IX en 1876, dos ans abans la basilica de Sant Sarnin. Foguèt vertadièrament acabada en 1883. Uèi, la Daurada abriga las rèstas del poèta Pèire Godolin, que son estatua es al centre del jardin de la plaça Wilson.
Genac
Genac es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Basilica de la Daurada
Jòcs Florals
thumb|250px|Primièra pagina dels Estatuts de la Daurada Cada 3 de mai, al matin, se fa dins la basilica una messa que son aigasenhats los prèmis (flors d'aur e d'argent) de l'Acadèmia dels Jòcs Florals. Son destinats als ganhadors de l'Acadèmia dels Jòcs Florals.
Genac
Comunas limitròfas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Basilica de la Daurada
Jòcs Florals
Un còp èra, anavan en procession dempuèi la glèisa per tres capitols-bailes que las anavan quèrre amb tres comissaris de l’Acadèmia, a que aprèp seguèron, e encara aprèp de trompetas e Clarin de la vila. Uèi, una delegacion de manteneires s'encarga de las menar al Capitòli, dins la Sala dels Illustres per la remesa dels prèmis.
Genac
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Basilica de la Daurada
Verge negra
thumb|left|Verge negra de Tolosa Una de las particularitats de la basilica es qu'abriga una verge negra. L'estatua presentada uèi es la segonda copia d'una verge bruna, coneguda al sègle X. Lo culte de la Verge Negra es subretot dedicat a las femnas prensas. L'original foguèt panat al sègle XIV e reproduit a l'identic.
.kindle
(nom de marca) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 7 de junh de 2016.
Basilica de la Daurada
Verge negra
La fervor dels fidèls èra tala que las fòrça candèlas transformèron la color de la segonda verge expausada. Atal, dempuèi lo sègle XVI, Nòstra Dòna la Bruna venguèt Nòstra Dòna la Negra. L'estatua seriá, se ditz, fòrça miraculosa. Per exemple auriá salvada lo quartièr Sant Miquèl d'un incendi en 1672.
L'estatua brutlèt a la Revolucion, en 1799, sus la Plaça del Capitòli. En 1807, una novèla estatua foguèt escultada segon los remembres de l'anciana brutlada.
L'estatua actuala mesura prèp de dos mètres de naut. Per remplaçar sas raubas usadas, los parroquians de la basilica faguèron apèl als mai ostals de nauta cordura francesa.
thumb|right|upright=1.5|Panoramic de l'interior de la basilica
Nòtas e referéncias
<References/>
La Bertoniá
La Bertoniá (Labretonie en francés) es una comuna agenesa situada dens lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las fòrmas ancianas son p. Sancti Johannis de Bertopont, en 1520, S. Martin de Labretonie ou de Vertampten, al sègle XVII. La prononciacion es [la,bertu'ɲɔ]. Vertampten, en 1520, es probablament una error de transcripcion.
Dauzat, que coneissiá pas la fòrma orala, interprèta lo nom coma un derivat d'un nom recent Breton ; Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, dona la meteissa explicacion, en ajustant lo sufixe -iá. B. Boyrie-Fénié ajusta qu'aquel sufixe es frequent al nòrd del dialècte lengadocian. La fòrma francesa (se comprenèm coma cal lo tèxte de Bénédicte Boyrie-Fénié) a patit d'una metatèsi : Bert- > Bret- [absenta de la mapa de Cassini, qu'escriu la Bertonnie]. Lo nom d'òme es en realitat Berton, diminutiu dels noms en -Bèrt (Robèrt, Albèrt...). Un nom germanic d'òme, Berto, ajustat al nom d'origina latina Ponç (de Pontius), explicariá Vertampon, [nom d'un ostal a 500 m del borg, escrit Vertempon sus las mapas francesas, Vertampion, en tant que vilatge o parròquia, sus la mapa de Sanson al sègle XVII, pauc segura sus la fòrma dels noms], e descarat en Vertampten dins l'interpretacion de la lista de Valeri en 1520.
Curiosament, la fòrma Bertopont de 1520 sembla una mescla de (la) Bertoniá e de Vertampon, emb la predominància del segond; probable que Bertopont representa puslèu Vertampon; ajustarem que i a pas de pont a Vertampon, situat sus un travèrs, per evitar las falsas interpretacions. Çò que sembla segur es que la residéncia de la parròquia a esitat entre Vertampon e La Bertoniá o que lo borg fuguèt benlèu Vertampon, que la glèisa i fuguèsse o pas. La Bertoniá es un nom relativament recent, mas Vertampon, sus un site defensiu, pòt èsser ancian (gallés uertamo- ? la finala s'i opausa un pauc). I a un luèc nommat L'Eglise sus la mapa, a l'oèst de La Bertoniá (Vertampon es al nòrd-èst) e adara i a pas de glèisa. I a tanben una autra glèisa dins la comuna, a Sent Joan, a 2 km al sud del borg.
Istòria
A la Revolucion, la Bertoniá èra del canton de Gontaud; passèt al canton de Castèlmauron d'Òut en 1801.
Vilagoja
Vila Goja, milhor Vilagoja (Villegouge en francés) es una comuna d'Occitània, en Bordalés e en Guiana, administrada peu departament de Gironda de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
.silk
("seda", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 7 de junh de 2016.
Clécy
Clécy es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
thumb|upright=1|left|L'entorn de Clécy Clécy a situat sul Adorna, a la cœur de la Soïssa normande, a 35 quilomètres al sud de Can. En cobrint 2,463 ectaras, lo territòri communal es çò de mès d'estendut del costat de Thury-Harcourt.
Titré Capital de la Soïssa normande, aquel vilatge deu lo sieu renom al relief accidentat e verdoyant del massís armoricain, amb gargamèlas que # circula la Adorna.
thumb|upright=1|left|L'environnement de Clécy Clécy est située sur l'Orne, au cœur de la Suisse normande, à 35 kilomètres au sud de Caen. Couvrant 2,463 hectares, le territoire communal est le plus étendu du canton de Thury-Harcourt.
Titré Capitale de la Suisse normande, ce village doit son renom au relief accidenté et verdoyant du massif armoricain, avec des gorges dans lesquelles circule l'Orne.
De nombreuses activités de plein air s'y développent : canoë-kayak, parapente, escalade, randonnées pédestres et VTT... profitant ainsi de la typicité géologique de la Suisse normande.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo nom de Clécy a mencionat dempuèi 860 jol regna de Charles lo Chauve.
A la creacion de las costats, Clécy siás cap de-luòc de costat. Aquel costat a suprimit en lo moment del redécoupage cantonal del an IX (1801).
Le nom de Clécy est mentionné dès 860 sous le règne de Charles le Chauve.
Flora (Aude)
Flora (Floure en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Clécy
Istòria
À la création des cantons, Clécy est capluòc de canton. Ce canton est supprimé lors du redécoupage cantonal de l'an IX (1801).
Souchez
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Flora (Aude)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Souchez
Geografia
La Souchez es un ruisseau constituent lo cors amont de la Deûle e en traversant lo bourg. thumb|right|340px|La Souchez La vila se situa a 4 km de Liévin e a 13 km de la prefectura, Arras.
La Souchez est un ruisseau constituant le cours amont de la Deûle et traversant le bourg. thumb|right|340px|La Souchez La ville se situe à 4 km de Liévin et à 13 km de la préfecture, Arras.
Atlas Linguistique de la France
thumb|430px|Mapa amb los noms occitans de las localitats enquestadas (en alfabet fonetic de l'epòca) L'Atlas linguistique de la France (ALF) foguèt lo primièr atlas lingüistic que se creèt.
.audible
("ausible", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 7 de junh de 2016.
Atlas Linguistique de la France
Las enquestas elaboradas pel lingüista suïs Jules Gilliéron, que s'interessèron sonque a las lengas romanicas de l'estat francés e al francoprovençal exterior a França, foguèron realizadas dins caduna de las localitats entre 1897 e 1901 per Edmond Edmont. Las mapas se publiquèron per fasciculs entre 1902 e 1910.
Los meteisses lingüistas editèron tanben mai tard un Atlas Linguistique de la Corse.
.shop
("botiga", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 23 de mai de 2016.
Atlas Linguistique de la France
Lo contengut de l'atlas
Las localitats enquestadas foguèron 639. Las mapas intègran la totalitat del territòri politic continental de l'estat francés e mai qualques localitats del territòri francoprovençal exterioras.
Istòria
Plan abans lo projècte capitanejat per Gilliéron e Edmont d'enquestas èran estadas fachas dins l'ensems de l'estat francés per Coquebert de Montbret a la debuta del sègle XIX e mai, cap a la fin del meteis sègle, ne faguèt dins los departaments occitans e basc dels Pirenèus l'erudit luishonés Julian Sacasa. L'idèa d'elaborar un atlas lingüistic espeliguèt en Alemanha, lo lingüista Georg Wenkel aviá mandat una enquesta dialectala a de regents tre 1876, pasmens davant la talha de la tasca sonque publiquèt qualques mapas en 1881 e fin finala realizèt l'ensems del projècte plan mai tard (a partir de 1927). Foguèt en fin a partir d'una remarca de Gaston Paris que lo lingüista Jules Gilliéron decidiguèt d'entamenar l'elaboracion de l'Atlas Linguistique de la France.
La realizacion de l'Atlas foguèt presa completament en carga financièrament pel Ministèri de l'Instruccion Publica francés que, a mai, faguèt mandar gratuïtament l'òbra a mantuna bibliotèca e centre d'estudi. Edmont introdusiguèt de questions complementàrias quand s'avisèt de las limitacions del questionari original que foguèron aplicadas mai que mai en territòri occitan (darrièras mapas de l'òbra).
Lo lingüista Albèrt Dauzat decidiguèt de crear una seguida a aquela òbra en perfeccionar cèrtas decas de l'enquesta precedenta. Per exemple Edmont indiquèt pas coma cal l'accent tonic suls mots e la distància relativa dels ponches d'enquesta evitava de veire de variacions mai discrètas que podrián èsser estudiadas a partir de novèls atlasses que se limitarián a un espandi mai reduch mas a l'encòp una densitat mai importanta. Aital nasquèt dins las annadas 1940 lo projècte d'una tièra de Nouvel Atlas Linguistique de la France per region.
En 2005 espeliguèt una òbra fondamentada sus las mapas de l'ALF, Lectures de l'Atlas Linguistique de la France de Gilliéron et Edmont, escricha e realizada per Guylaine Brun-Trigaud, Yves le Berre e Jean Le Dû. S'agís d'una analisi d'un nombre important de mapas amb la colorizacion de las divèrsas zonas de variacion e puèi divèrsas mapas de sintèsi en conclusion.
Explotacion de l'òbra
Aqueste trabalh es tant immens qu'es pas jamai estat explotat completament. Un dels estudis mai avançats es ''Lectures e puèi dins l'encastre dialectometric l'estudi del lingüista austrian Hans Goebl. L'òbra serviguèt de modèl a Antoni Griera, escolan de Gilliéron per son elaboracion de l'Atles Lingüístic de Catalunya e foguèt estudiat menimosament pel famós lingüista catalan Joan Coromines per poder delimitar la variacion a l'interior del dialècte gascon.
Dame-Marie (Eure)
Dame-Marie en normand (Dame-Marie en francés) es una comuna normanda administrada per lo departament d'Eure de la region de la Nauta Normandia.
Vinhonet
Vinhonet (Vignonet en francés) es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda e la region de la Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Cuverville (Eure)
Cuverville en normand (Cuverville en francés) es una comuna normanda administrada per lo departament d'Eure de la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Cuverville Fasiá partida del domeni de Andely. Rollon Confirma aquela possession a la archevêque de Roan. Una glèisa dédiée a Sant-Pierre existissiá ja, e lo domeni aculhiá 12 grangers.
A, existís una familha de Cuverville. Es a aquel moment que Cuverville a aculhit sus lo sieu territòri, lo fief de Roncherolles, Proprietat de la familha de Roncherolles, #qu'a #èsser fòrça important en la region.
Cuverville Levava de Breteuil. A, lo patrocini de Sant-Pierre de Cuverville levava del archevêque. Es alavetz recensés 60 caps de familha. Fins en 1744, la distincion de Roncherolles-Cuverville aperteniá a la familha de Roncherolles. Lo 21 de genièr de 1744 Anne-Marguerite-Thérèse de Roncherolles esposa Nicolas de Maupeou.
Cuverville faisait partie du domaine d'Andely. Rollon confirme cette possession à l'archevêque de Rouen. Une église dédiée à Saint-Pierre existait déjà, et le domaine accueillait 12 fermiers.
Au, il existe une famille de Cuverville. C'est à ce moment que Cuverville a accueilli sur son territoire, le fief de Roncherolles, propriété de la famille de Roncherolles, qui a été très importante dans la région.
Cuverville relevait de Breteuil. Au, le patronage de Saint-Pierre de Cuverville relevait de l'archevêque. Il est alors recensés 60 chefs de famille. Jusqu'en 1744, la seigneurie de Roncherolles-Cuverville appartenait à la famille de Roncherolles. Le 21 janvier 1744 Anne-Marguerite-Thérèse de Roncherolles épouse Nicolas de Maupeou.
.realestate
("immobilièr", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 23 de mai de 2016.
.tdk
(nom de marca) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 7 de junh de 2016.
Câmpia Turzii
Lo 8 de novembre de 2008, lo musician Gheorghe Zamfir donèt un concèrt per de l'inauguracion de la glèisa de Sant Andrèu de Campia Turzii.
Embessonatge
Câmpia Turzii es la "vila d'adopcion" de Tolosa,.
Étampes-sur-Marne
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Surques
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
La Cauçada
La Cauçada (Lacaussade en francés) es una comuna agenesa situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Saint-Symphorien-d'Ozon
Saint-Symphorien-d'Ozon es una comuna francesa situada dins lo departament de Ròse e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Montiéramey
Montiéramey es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
.blog
("blòg", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 18 de mai de 2016.
Montiéramey
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Las originas de Montiéramey remontan al, amb la fondacion d'un monastèri jos la direccion d'un fraire bénédictin partit de Tròias, nomenat Arremar.
Los fraires déboisèrent la region per i implantar l'agricultura e la vila s'es considerablament desvolopada fins al. A partir del, s'anòta lo començament del déclin e de nombroses bens an vendut. E mai se las bastissas #que subsisteixen d'aquel passat sián imponents, cèrts vestigis an desaparegut (coma la glèisa abbatiale) o son de vengudas proprietats privadas.
Les origines de Montiéramey remontent au, avec la fondation d'un monastère sous la direction d'un moine bénédictin parti de Troyes, nommé Arremar.
Les moines déboisèrent la région pour y implanter l'agriculture et la ville s'est considérablement développée jusqu'au. À partir du, on note le début du déclin et de nombreux biens sont vendus. Bien que les bâtiments qui subsistent de ce passé soient imposants, certains vestiges ont disparu (comme l'église abbatiale) ou sont devenus des propriétés privées.