cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escuras
Segon Xavier Lansade, lo parlar de la comuna es lo lemosin.
Geografia
miniatura|gaucha|Païsatge pastorau pres d'Escuras.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Lista daus maires
miniatura|dreita|Roge: La [[Comunautat de comunas de La Ròcha Focaud e Pòrta de Perigòrd|CC de La Ròcha Focaud e Pòrta de Perigòrd dins Charanta A. Frontiera òc/oïl<br/ >B. Comunas occitanas<br/ >C. Comunas emb un bocin occitan<br/ >D. Comunas peitavinas-sentongesas]]
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Capitòli (Quartièr)
43.60434°N, 1.44334°W thumb|right|200px|La [[carrièra del Taur e la Glèisa de Nòstra Dòna del Taur.]] Lo quartièr del Capitòli es un quartièr ric de la vila Tolosa, pasmens es pauc poblat. Lo quartièr es relativament pichon en superfícia e constituís lo còr istoric de la vila. S'espandís a l'entorn de la plaça del Capitòli, tradicional luòc d'econtra dels tolosencs pels grands eveniments e que se trapa lo Capitòli (l'ostal de vila de Tolosa) e lo Teatre deu Capitòli.
(54) Alexandra
(54) Alexandra es un asteroïde.
PACS
[[Image:Same-sex marriage map Europe detailed.svg|thumb|right|200px|Mapa que mòstra l'estat del maridatge omosexual en Euròpa.
]]
Lo PACS, Pacte Civil de Solidaritat, (Pacte civil de solidarité en francés) es, en França, una forma d'union civila.
Es un contracte de drech francés. La lei qu'instaura lo PACS foguèt votada en 1999 jos lo govèrn Jospin. Lo PACS es un contracte entre doas personas majoras, quin que siá lor seus sèxes, a per objectiu l'organizacion de lor vida comuna.
Mai de 200,000 PACS foguèt sinhats durant las sièis primièras annadas. La primièra lei sul PACS, assolat sus l'indiviament de las causas, foguèt modificada per la lei del 23 de junh de 2006, que prevei ara, salvan una conveneson contrari, un regim de las causas comparadís a aquel dels esposes tendent, per matrimòni que causisson la despartença de las causas. De mai, lo regim fiscal del PACS sembla ara aquel del matrimòni.
Grandament melhorat, lo regim juridic del PACS para encara fòrça de defalhas o de mancas, particularament sus las ajudas socialas, defuntament del consòrt, parelhats internationals, sens parlar dels consòrts pacsats abans lo 1èr de genièr de 2007, que demòran someses al regim de la lei anciana.
Willy Brandt
Willy Brandt, jornalista e òme politic 1913-1992, foguèt cancelièr (primièr ministre) de l'Alemanha Occidentala entre 1969 e 1974. Foguèt lo creator de l'Ostpolitik de distension de las relacions amb l'Alemanha Orientala.
Recebèt lo Prèmi Nobel de la Patz en 1971.
10 de novembre
Decèsses
Veire tanben :
Amazònas del Dahomey
Las Amazònas del Dahomey o Mino son un ancian regiment militari entièrament feminin Fon del Reialme del Reialme de Dahomey (actual Benin) qu'existiguèt fins a la fin del sègle XIX. Son nomenadas atal pels Occidentals e los istorians a causa de lors similituds amb las miticas Amazònas de l’anciana Anatolia.
Originas
Lo rei Hoegbadja (que govèrna de 1645 a 1685), tresen rei del Danhome, es censat èsser a l'origina de la creacion del grop que ven enseguida las Amazònas, un còrs de caçaires d'elefant nomenat gbeto. Pendent lo sègle XVIII, lo rei entraïna unas d'aquestas femnas a venir gardas del còrs.
La reina Nan Hangbe, bessona d'Hoessou Akaba, règne sul reialme de Danhome de 1708 a 1711 après la mòrt subte d'Akaba en 1708. Es la veraila creatritz del còrs de las amazònas del Danhome, coma regiment combatent, integrat a la armadas professionalas del reialme.
Pendent una campanha contra los vesins oemenó del reialme, pren lo cap de l'armada, travestida - per galvanizar sas tropas - a l'imatge de son besson defunt, Akaba. Foguèt largament amagada de l'istòria oficiala del Dahomey, jol rei Agadja son successor, que los partisans obligan la reina a abdicar.
Los mercands europèus notan lor preséncia e tanben aquesta d'autras femnas guerrièras coma los Ashantis. Pendnet las annadas seguentas, las guerrièras aquerisson una reputacion de combatentas sens paur. Combaton rarament, mas amb valentiá.
Recrutament
vinheta|Seh-Dong-Hong-Beh, una de las Amazònas en cap (gravadura de Frederick Forbes realizada en 1851). Las Amazònas son causidas d'entre las enfants d'esclaus e solas las joventas son gardadas, afranquidas e dintran dins lo arèm del roi. Après una formacion, integran lo còrs de las femnas de guèrra del rei, l'« Agoledjie ». Los Danhomeans las nomenan « Minos », es e dire las femnas del rei. Aquestas femnas de la societat fon venon minos volontàriament alara que d'autras sont enròtladas de fòrça. Cada 3 ans, los subjèctes del rei devon presentar lors filhas a un conselh de revision qu designan aquestas admesas dins l'ostal del rei. Venon soldadas o oficièras segon lo reng social de lor familha. Tant que son minos, las femnas son pas autorizaadas a aver d'enfants o a èsser maridadas mas pòdon èsser ofèrtas als melhors guerrièrs o causidas coma esposa pel rei. Fòrça d'entre elas son verges. Lo regiment a un estatut semisacrat qu'es fòrça ligat a la cresença del pòble fon al vodó.
Composicion
Lo còrs de las « Minos » es compausat d'unas 5000 guerrièras destriadas en 3 brigadas de regiments e es comandat per una femna s'essent illustrada al combat. La ierarquia comprend d'oficièras (« gahu »), de sosoficièras (« aouaigan ») e de simplas soldadas.
Son regropadas en batalhons que caminan a proximitat del rei e combaton sonque sus son òrdre. Un batalhon es divisit en 5 categorias de combatentas: Lor entraïnament es intensiu e comneça a l'edat mai jove. Compren de combats, del manejament d'arma e dels exercicis extrèmas com passar una construccion d’espinas, o véncer un taur de mans nudas. ,
Lor estrategia obeís pas qu'a una sola règla : tuar sens prene en compte la sieuna vida. Per aquò, s'embrigan abans lo combat. Los captius de las Amazònas son mai sovent decapitats.
Conflicte amb la França
L'invasion de l'Africa de l'Oèst pels Europèus s'accelèra dins la segonda mitat del sègle XIX e, en 1890, lo rei Behanzin comença a combatre las fòrças francesas pendent la Primièra Guèrra del Dahomey.
Fin finala, renforçada per la Legion estrangièra e dispausant d'armas melhoras coma mitralhadoiras e d'una cavaleria e de l'infanteria de marina, los Franceses fan als Danhomeans de pèrdas detz còps superiors a las lors. Après de batalhas, acaban per l'emportar. Los Legionaris escrivon mai tard sus « l'incresible coratge e front » de las Amazònas.
Après que lo Danhome es plaçat jol protectorat francés lo 17 de novembre de 1894, Agoli Agbo ven le novèl sobeiran e decidís de dissòlvre lo còrs de las Amazònas.
La darièra Amazòna dem Dahomey morís en 1979
Moissalièra
thumb|right|Moissal dins una moissalièra thumb|right|Mosca dins una moissalièra
Una moissalièra es un trelís de metal, de plastic o de fibra de veire o una estòfa de malhas finas, coma la gaza o la tul, que se plaça sus l'encastre de las fenèstras e de las pòrtas que se vòl daissar dubèrtas per empachar los moissals e autres insèctes volants de penetrar dins los ostals. S'utilizan tanben per cobrir los lièches, los brèces..., totjorn per evitar las dintradas d'insèctes, de nuèit o de jorn.
Es un accessòri particularament util coma proteccion contra los insèctes vectors de malautiás (Fèbre jauna, malària, dengue; etc), dins los païses ont aquelas malautiás son endemicas.
Los moissalièras son un element important pel campatge.
Moissalièras embegudas
Les primièrs modèls de moissalièras embegudas amb insecticidas datan de 1983. Permetián de remediar los defauts d'estanqüeitat (rompedura o mala utilizacion). Aquels modèls utilizavan de piretrinoïdes coma insecticida e repulsiu. Devián èsser espandits manualament sus la tela de la moissalièra e avián una durada de vida corta, passant en particular aprèp qualques lavatges. Dempuèi, l'embeguda se fa pendent lo procèssus de fabricacion amb una durada d'eficacitat anonciada de mantunas annadas.
Gotic miègjornal
thumb|[[Glèisa de Sant German d'Alairac|Glèisa de Sant German d'Alairac]] Se dich gotic miègjornal un corrent de l'arquitectura gotica, desvolopat en Occitània, que se caracteriza per l'austeritat de las construccions, l'utilizacion de contrafòrts a la plaça d'ancolas e de duberturas raras e estrechas. En mai, fòrça edificis d'aquel estil sonque an una nau e foguèron cobèrts per una fustariá repausant sus d'arcs diafragmes.
Guèrra d'Aceh
La Guèrra d'Aceh se debanèt de 1873 a 1904 durant la colonizacion d'Indonesia per lei País Bas. Foguèt la consequéncia de l'invasion dau Sultanat d'Aceh, situat au nòrd-oèst de Sumatra, per lei Neerlandés. Fòrça lòng, s'acabèt per una victòria neerlandesa e l'annexion dau sultanat ais Índias Neerlandesas.
Causas e preparacion diplomatica
Lei causas dau conflicte son liadas ai rivalitats colonialas dins lo sud-èst asiatic entre lo Reiaume Unit e lei País Bas. En 1824, un premier tractat definiguèt leis influéncias respectivas dei doas nacions dins la region. Lo Sultanat d'Aceh fasiá partida de la zòna neerlandesa mai una clausa assegurava son independéncia per de rasons comercialas. D'efèct, Aceh contrarotlava la mitat de la produccion mondiala de pebre e lei Britanics i avián d'interès economics importants. Pasmens, aquò entraïnava de tensions car lei marchands britanics se planhián de temptativas de redurre leis influéncias estrangieras dins lo Sultanat de part dei Neerlandés. En 1871, Londres deguèt donc acceptar un acòrd novèu permetent la conquista neerlandesa d'Aceh en cambi d'una afirmacion clara de la libertat comerciala dei Britanics dins leis Índias Neerlandesas.
Debanament de la guèrra
Après l'agradament dau Reiaume Unit, lo pretèxte de l'invasion foguèt trobat en 1873 ambé l'acomençament de discussions entre lo sultan e de diplomatas estatsunidencs. Dins aquò, lo sultanat s'èra preparat a una guèrra dempuei leis annadas 1860. Aviá crompat d'armaments modèrnes e assaiat sensa succès d'obtenir una ajuda militara de l'Empèri Otoman, dau Reiaume Unit ò de França. Aumentèt tanben rapidament sei fòrças de 10,000 a 100,000 òmes. Aquò li permetèt d'arrestar una premiera expedicion, mau preparada, de l'armada reiala neerlandesa.
En novembre de 1873, lei Neerlandés organizèron una segonda ofensiva ambé 13,000 òmes ben organizats que prenguèron rapidament la capitala. Pasmens, lei combats coïncidiguèron amb una epidemia de colerà que causèt la mòrt de milièrs d'abitants e de soudats. Lo 28 de genier de 1874, lo sultan Alauddin Mahmud Syah II moriguèt a son torn de la malautiá e lei Neerlandés pensavan aver ganhar la guèrra. Faguèron signar un tractat au sultan novèu, Alauddin Muhammad Da'ud Syah II, acceptant oficialament l'annexion. Pasmens, lo pòble e l'aristocracia refusèron de capitular e obliguèron lo sultan de perseguir la resisténcia. Lei soudats neerlandés deguèron alora faciar una lònga guerilha sostenguda per lo clergat musulman que declarèt la guèrra santa e de princes dau sultanat, oficialament aliats mai finançant discretament l'insureccion.
Consequéncias
La guèrra d'Aceh permetèt ai Neerlandés d'annexar lo darrier estat independent important de l'archipèu. Pasmens, l'intensitat e la longor dei combats avián roïnat la region e entraïnat la mòrt d'aperaquí 60,000 a 70,000 civius e combatentd dau sultanat d'Aceh. De son caire, l'armada neerlandesa perdiguèt 37,000 tuats durant la guèrra.
(55) Pandora
(55) Pandora es un asteroïde.
Maximiliano Hernández Martínez
Maximiliano Hernández Martínez (1882-1966) militar, foguèt president del Salvador entre 1931 e 1934, e entre 1935 e 1944.
Mousterel-ar-Veineg
Mousterel-ar-Veineg en breton ( Montreuil-sous-Pérouse en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Geografia
Montreuil-Jos-Pérouse es una municipalitat périurbaine situada a l'èst del departament de Ille-e-Vilaine, a 40 km de Roazhon e a 3 quilomètres al nòrd de Vitré.
Es blottie al void d'una vallée dintrada per la Pérouse e al nòrd per la Cantache. La populacion es fòrça escampilhada sul territòri communal e se dénombre pas mens de 45 pòbles. A l'origina, los pòbles dels luòcs-diches Gérard e Lo Roure èran mai importants que lo bourg de Montreuil-jos-Pérouse en lududes-meteissa.
La municipalitat beneficia d'un marc agréable e bocager #qu'a sabut preservar en creant dels lotissements paysagers #qu'an atrach de nòvas familhas.
Montreuil-sous-Pérouse est une commune périurbaine située à l'est du département d'Ille-et-Vilaine, à 40 km de Rennes et à 3 kilomètres au nord de Vitré.
Elle est blottie au creux d'une vallée encaissée par la Pérouse et au nord par la Cantache. La population est très dispersée sur le territoire communal et l'on dénombre pas moins de 45 villages. À l'origine, les villages des lieux-dits Gérard et Le Chêne étaient plus importants que le bourg de Montreuil-sous-Pérouse en lui-même.
Istòria
Montreuil-jos-Pérouse, Monasteriolum Supèr Petrosam en latin, a mencionat l'an 1072 en lo cartulaire del Abbaye Sant-Serge d'Angieus. Un prieuré a creat a aquela epòca per la abbaye fondatritz. Semblariá #qu'un santuari i aguèt bastit dempuèi l'IX o. Sonque d'estreches camins donavan d'accèsses al bourg e una pichona passarèla de bòsc permetiá de traversar la Pérouse.
En 1108, l'avesque de Roazhon confirma lo appartenance de la parròquia de Montreuil a la Abbaye bénédictine de Sant-Serge d'Angieus. En 1292, lo primièr recteur de la parròquia, encarnat per Pèira de Vendel, a nomenat per la abbé de Sant-Serge. Pierre Biénassis lo succedirà en 1302. Lo 29 d'abril de 1448, lo pape Nicolas V signe un decrèt per jónher la rectorie de Montreuil a la glèisa collégiale de Champeaux. Lo bourg se compausava alavetz d'un ancià presbytère e lo sojorn de l'autre sacerdòt al nivèl de l'escòla privada.
Dintratz 1510 e 1520, la glèisa Santa-Pierre a #èsser bastida mercés als dons dels dos fraires Jean e Tristan de Vendel, los proprietaris del Plessix, aquel darrièr en essent, abbé commendataire del Abbaye La nòstra-Madama del Tronchet. D'unes autres trabalhs importants an #èsser efectuats a. En març 1589, lo governador de Bretanha, lo Pòrti de Mercoeur #qu'es catolic accèpta pas pas que lo Baron de Vitré sián protestants. Fa banc de Vitré pendent cinc longs meses e en fasent regnar la terror en las campanhas environnantes. Lo 14 d'agost, lo banc de Vitré a levat.
La Capèla de Pérouse a bastit l'an 1610.
L'anautita borgesiá de Vitré fa bastir a las XVI e sus tot lo territòri montreuillais, de nombrós « abitatge » #que servissián d'ostals de campanha. En 1790, la municipalitat de « Montreuil-sus-Pérouse » ven « Montreuil-jos-Pérouse » e elegís lo sieu primièr cònsol : Jean Beaugendre, procedent de Izé (Val-de Izé) granger al Grand Fuòc.
En 1833, lo campanal de la glèisa es dins fòrça dolent estat. Lo 29 de novembre de 1833, lo campanal se effondra suls fisèles presents a la messa del Jubilé de la Rédemption e i i aguèt 14 ferits mai o mens grèus. La vira-campanal, la nef e lo transept son alavetz reconstruits. La benediccion a luòc lo dimenge 17 de junh 1837 per l'avesque de Roazhon. Lo nòu presbytère a inaugurat lo 22 d'abril de 1850. La via ferrée Vitré-Fougères e l'estacion del luòc-dich « Gérard » an inaugurat lo 25 d'agost de 1867. L'escòla a inaugurat en junh 1875. La municipalitat bastida l'escòla actuala situada al bòrd del riu l'an 1943.
Pendent los Trenta Glorioses, Montreuil moderniza la siá agricultura e lo sieu païsatge càmbia amb lo remembrement. En 1965, una importanta fabrica d'alimentacion per la ramaderia s'installa dins lo vilatge de Gérard amb 150 trabalhs aperaquí. A proximitat se desvolòpa qualques activitats artesanalas.
En 1985, una sala de las fèstas a creat en lo centre-bourg. En genièr 1995, lo barrage de la Cantache a inaugurat e lo remplissage d'aiga seguís. Ocupa una superficie de 150 a sul territòri de Montreuil per un total de 250 a.
Dempuèi una desena d'ans, Montreuil-jos-Pérouse s'es considerablament desvolopat. De nombrós lotissements paysagers se son estenduts suls tucs environnantes. Lo bourg es vengut una municipalitat périurbaine del fach de la proximitat de Vitré (Ille-e-Vilaine). La demanda es fòrça fòrta e de nombroses joves cobles se son installats. La pichona escòla privada catolica s'es fòrça engrandida per poder aculhir los mainats d'aquela populacion nouvellement arribada; per l'accès a l'escòla de la Republica, cal anar a Vitré o a Val-de Izé. Es pas previst d'escòla publica.
Montreuil-sous-Pérouse, Monasteriolum Super Petrosam en latin, est mentionné en 1072 dans le cartulaire de l'Abbaye Saint-Serge d'Angers. Un prieuré est créé à cette époque par l'abbaye fondatrice. Il semblerait qu'un sanctuaire fut construit dès le IX ou. Seuls d'étroits chemins donnaient accès au bourg et une petite passerelle de bois permettait de traverser la Pérouse.
En 1108, l'évêque de Rennes confirme l'appartenance de la paroisse de Montreuil à l'Abbaye bénédictine de Saint-Serge d'Angers. En 1292, le premier recteur de la paroisse, incarné par Pierre de Vendel, est nommé par l'abbé de Saint-Serge. Pierre Biénassis le succédera en 1302. Le 29 avril 1448, le pape Nicolas V signe un décret pour unir la rectorie de Montreuil à l'église collégiale de Champeaux. Le bourg se composait alors d'un ancien presbytère et la demeure de l'autre prêtre au niveau de l'école privée.
Entre 1510 et 1520, l'église Saint-Pierre a été construite grâce aux dons des deux frères Jean et Tristan de Vendel, les propriétaires du Plessix, ce dernier étant, abbé commendataire de l'Abbaye Notre-Dame du Tronchet. D'autres travaux importants ont été effectués au. En mars 1589, le gouverneur de Bretagne, le Duc de Mercoeur qui est catholique n'accepte pas que les Baron de Vitré soient protestants. Il fait siège de Vitré durant cinq longs mois et faisant régner la terreur dans les campagnes environnantes. Le 14 août, le siège de Vitré est levé.
À partir de 1250 et jusqu'en 1547, Montreuil appartient aux Comtes de Laval. La paroisse est une des 80 que possèdent les Barons de Vitré. Se succèdent les Rieux-Laval, les Rieux-Coligny, et à partir de 1606 jusqu'à la Révolution: les Ducs de la Trémoïlle.
La Chapelle de Pérouse est construite en 1610.
La haute bourgeoisie de Vitré fait construire aux XVI et sur tout le territoire montreuillais, de nombreux « logis » qui servaient de maisons de campagne. En 1790, la commune de « Montreuil-sur-Pérouse » devient « Montreuil-sous-Pérouse » et élit son premier maire : Jean Beaugendre, originaire d'Izé (Val-d'Izé) fermier au Grand Feu.
En 1833, le clocher de l'église est en très mauvais état. Le 29 novembre 1833, le clocher s'effondra sur les fidèles présents à la messe du Jubilé de la Rédemption et il y eut 14 blessés plus ou moins graves. La tour-clocher, la nef et le transept sont alors reconstruits. La bénédiction a lieu le dimanche 17 juin 1837 par l'évêque de Rennes. Le nouveau presbytère est inauguré le 22 avril 1850. La voie ferrée Vitré-Fougères et la gare du lieu-dit « Gérard » sont inaugurée le 25 août 1867. L'école est inaugurée en juin 1875. La commune construit l'école actuelle située au bord de la rivière en 1943.
Durant les Trente Glorieuses, Montreuil modernise son agriculture et son paysage change avec le remembrement. En 1965, une importante usine d'alimentation pour le bétail s'installe dans le village de Gérard avec 150 emplois environ. À proximité se développe quelques activités artisanales.
En 1985, une salle des fêtes est créée dans le centre-bourg. En janvier 1995, le barrage de la Cantache est inauguré et le remplissage d'eau suit. Il occupe une superficie de 150 ha sur le territoire de Montreuil pour un total de 250 ha.
Canton d'Albi 4
Lo canton d’Albi 4 es una division electorala francesa dins lo departament de Tarn. Sa populacion es de 0 abitants.
Compausicion
Lo canton se compausa d’una part de la comuna d’Albi (0 abitants de 0) emai de las comunas de l’Escura (0 abitants) e del Garric (0 abitants).
Istòria
Lo canton es creat en 2014 e dintra en vigor a las eleccions del conselh departamental de Tarn de 2015.
Rodent
Rodent en breton (Rouans en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Dinosaure
200px|right|thumb|Fossil de tiranosaure Los dinosaures (mot qui vòu díser terrible lausèrp - deu grèc δεινός - deino - - e σαύρα - saura - ) que son ua familha o clade de vertebrats fossils apareishuda au Triassic (230 milions d'annadas a), entà s'avalir a la fin de l'atge Cretacèu (65 milions d'annadas a) qui e qui daunegè l'ecosistèma terrèstre a l'escala deus vertebrats durant uas 160 milions d'annadas (durant lo Triassic, lo Jurassic e lo Cretacèu, tan vau díser, per l'èra segondària. Que desapareishèn quasi tots durant l'extincion deu Cretacèu-Paleogèn).
Lo sol grop subervivent conegut enter los dinosaures qu'ei lo deus ausèths, considerats donc per la sciéncia e la taxonomia actuala com dinosaures.
A maugrat de l'etimologia deu lor nom, los dinosaurs que son pro diferenciats deus lausèrps sus mantun punts, e en particular per'mor de la loas camas quilhadas e sustot segond las descobèrtas tanhentas au lor metabolisme pròche deu metabolisme deus ausèths dab la sang cauda.
Las descobèrtas e l'estudi de las rèstas fossilizadas deus dinosaures que s'acceleré a partir deu sègle XIXau e lo mot dinosaure que ho creat per Richard Owen en 1842.
Per mantuas annadas que s'a considerat los dinosaures com reptils lents dab la sang hreda e que s'a quitament devisat suber la loa peguessa ; uei que'us se considèran meilèu com animaus de sang cauda (com los ausèths, los lors tanhents dirèctes) e dab comportaments sociaus per mantuns (com ac muisha l'estudi de las loas peadas fossilizadas).
La disparicion deus dinosaures que demòra un deus grans enigmas de la sciéncia dab debat suber ua desapareishuda progressiva (com ac semblan muishar las excavacions) o catastrofica (aquesta motivada per rèstas de meteorit trobadas dehens los sediments d'aqueth periòde). Ambs teorias que's pòden totun considerar amassas.
Las primièras de paucas linhas de dinosaures primitius se diversifiquèron pendent lo rèste deu Triassic, e aquestes èssers desvolopèron lèu lèu de caracteristicas e varietat de talhas adaptadas a la vida en gaireben totes los mitans ecologics terrèstres. D'ont la granda adaptabilitat que possedián de per lor regim alimentari, agilitat e intelligéncia qualques especimèns coma lo Coelophysis, comparat dab d'autres tipes de reptiles.
Comportament
E mai se se dispausa pas de totas las donadas al complèt, es clar que los dinosaures pas avians, en general, èran voluminoses. Quitament dins los sieus pròpris estandards, los sauropòdes atenhián l'estatus de gigantescs: pendent bona part de lo sieu reinatge, fins als mai pichones d'aqueste subgrop èran considerablament màgers que quin autre animal que siá de lo sieu abitat, e los mai grand èra almens un òrdre de magnitud màger que quin autre que siá vertebrat que caminès sobre la faz de la planeta. Aquesta es, possiblament, una de las rasons principalas de l'interès qu'aquestas bèstias an desvelhat en lo public en general a travèrs dels ans. Mas l'evolucion faguèt tanben aparéisser dinosaures pichons, qualques del tamaño d'una galina, coma lo Compsognathus, e mai diminutos encara. Lo material fossil recuperat d'aquestes "dinosaure nans" sòl pas èsser tan complèt, doncas que los sieus uasses èran fòrça mai fragils, çò que dificultèt la siá preservacion.
Extrèmes
Lo mai naut e pesat dels dinosaures que se'n recuperèt l'esqueleta complèt foguèt lo Brachiosaurus, especimèn que foguèt descobèrt en Tanzania entre 1907 e 1912. Se tròba expausat en lo Musèu Humboldt de Berlin, e a 12 mètres de naut e aja pesat probablament de 40 a 60 tonas. Lo mai long dels trobats complèts es lo Diplodòcus, d'unes 30 de mètres, recuperat en Wyoming, en los Estats Units e exibit en lo Musèu d'Istòria Naturala de Carnegie en 1907.
Classificacion
Los dinosaures son devesits en dus gropes : los saurischians (dab ancas de lausèrt) e los ornitischians (dab ancas d'ausèths)
La classificacion completa deus dinosaures :
simpificada :
Dinosauria |-saurischia | | |-sauropoda | |    |-eusauropoda | |-theropoda |    |-coelophysoidea |     |-neotheropoda |         |-tetanurae |            |-|-carnosauria |            |-coelurosauria |-ornithischia |-thyreophora |-cerapoda | |-ornithopoda |-marginocephalia
10 de setembre
Decèsses
Veire tanben :
Santas
Santas (ò Sentas en occitan, Saintes en francés, Sénte en peitavin-santongés) es una comuna francesa situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de.
Geografia
Geograficament, la vila es situada a 60 km de La Rochela, 100 km de Bordèu, 34 km de Roian e 37 km de Ròchafòrt.
380px|miniatura|gaucha|Sentas dins l'aira linguistica dau peitavin-sentongés, emb los noms de las vilas en "parlanjhe"
Transpòrts
Santas es liada a Roian per l'estrada RN 150, a Bordèu e París per l'autoestrada A10.
Dau costat ferroviari, la vila a de las liasons TER emb Bordèu, Engoleime, Roian, Ròchafòrt, París.
(57) Mnemosyne
(57) Mnemosyne es un asteroïde.
(56) Melete
(56) Melete es un asteroïde.
Louvil
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Istòria
Quand lo Comte Evrard e la Princessa Gisèle #fondar la Abbaye de Cysoing, la tèrra de Louvil #far de partits bens de la dotation del nòu monastèri. Aquela fondacion debanada cap al mièg del IXe sègle.
A l'epòca féodale, Louvil dépendait del senhor de Cysoing, e mai se la tèrra de Louvil #far totjorn partida del domeni del Abbaye.
Louvil, au IXe siècle, faisait partie du "Fisc Royal" de Cysoing, que Louis le Débonnaire donna en dot à sa fille Gisèle, lorsqu'elle épousa le Comte Evrard. Louvil n'était alors qu'une bergerie; "l'ovil", de la "Courte" de Cysoing. Les habitants, s'il en existait, devaient y être très peu nombreux.
Quand le Comte Evrard et la Princesse Gisèle fondèrent l'Abbaye de Cysoing, la terre de Louvil fit partie des biens de la dotation du nouveau monastère. Cette fondation eu lieu vers le milieu du IXe siècle.
À l'époque féodale, Louvil dépendait du seigneur de Cysoing, bien que la terre de Louvil fit toujours partie du domaine de l'Abbaye.
Lo Borg Sant Dalmatz
thumb Lo Borg Sant Dalmatz, pus correntament Lo Borg  ò O Borg (Borgo San Dalmazzo en italian) es una vila d'Occitània, dins las Valadas Occitanas (Alps) e pus precisament dins lo parçan de la Val d'Estura, al limit de la planura e de la montanha. Sa populacion es d'11 256 abitants. Parlan aura majoritarament italian e piemontés mas la vila es considérera encara coma la pus granda de las Valadas Occitanas. Se tròba dins la província de Coni.
Geografia
La comuna fai part del la Comunautat Montanhòla de la Val d'Estura.
Istòria
Lo 6 d'aost dal 1162 moriguèc al Borg lo comte catalan Ramon Berenguièr IV que se deviá retrobar amb l'emperaire Frederic Barbarossa a Turin.
Lista delhs consols
Font : Site de la comuna.
Espòrt
Lo Borg aubèrja lo Pedona Rugbi, un club de rugbi amator qu'a agut mai d'un succès dins los championats regionals.
Nova Iguaçu
thumb|left|257px|La vila de Nova Iguaçu.
Nantilly
Nantilly es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de Borgonha Franca Comtat.
Geografia
Nantilly Es un pichon vilatge Franc-comtois del departament de la Anautita-Saône situat en limit de la Bourgogne de la Franca-Comtat aital coma de la Champagne-Ardenne. Al centre d'un poligòn #que los cuiques n'an marcat per Besançon, Dijon, Dole e Langres équidistants de 50 quilomètres. Lo vilatge se situa ne fond d'una pichona vallée (de la Soufroide) e sus los sieus dos flancs. La Saône flueix a 5 km.
Nantilly est un petit village Franc-comtois du département de la Haute-Saône situé en limite de la Bourgogne de la Franche-Comté ainsi que de la Champagne-Ardenne. Au centre d'un polygone dont les angles sont marqués par Besançon, Dijon, Dole et Langres équidistants de 50 kilomètres. Le village se situe en fond d'une petite vallée (de la Soufroide) et sur ses deux flancs. La Saône coule à 5 km.
Canton d'Albi 3
Lo canton d’Albi 3 es una division electorala francesa dins lo departament de Tarn. Sa populacion es de 0 abitants.
Compausicion
Lo canton se compausa d’una part de la comuna d’Albi.
Istòria
Lo canton es creat en 2014 e dintra en vigor a las eleccions del conselh departamental de Tarn de 2015.
Épiez-sur-Chiers
Épiez-sur-Chiers es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
Situada just al nòrd-oèst de la municipalitat de Charency-Vezin, Espieu es délimitée al nòrd per la frontièra bèlga #que la separa de la província de Luxemborg. Lo vilatge bèlga çò de mès de prèp èst Torgny al nòrd-oèst.
Située juste au nord-ouest de la commune de Charency-Vezin, Épiez est délimitée au nord par la frontière belge qui la sépare de la province de Luxembourg. Le village belge le plus proche est Torgny au nord-ouest.
(58) Concordia
(58) Concordia es un asteroïde.
Averan
Averan pòt essèr Averan (Hauts Pirenèus), ua comuna deus Hauts Pirenèus o l'arbòl avelanièr comun.
Villemoirieu
Nom desconegut en arpitan (Villemoirieu en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
{
Los Cantores del Quilla Huasi
Los Cantores del Quilla Huasi (deu castelhan cantaires e deu quíchoa Ostau deu Só) qu'ei un deus màgers grops de folclòre argentin.
Los sons membres fondators qu'èran Carlos Lastra, Fernando Portal, Carlos Vega Pereda e Ramón Núñez ; en 1956, Oscar Valles que remplacè Fernando Portal ; en 1962, Roberto Palmer que remplacè Carlos Vega Pereda ; en 1970, Ramón Navarro que remplacé Ramón Núñez.
Que ho fondat en Buenos Aires en 1953 e, dinc a l'annada de 1987 (mei que mei en çò de Philips) qu'enregistrè un trenteat de disques. Que's he conéisher a la Hestejada de Cosquín en 1964.
(59) Elpis
(59) Elpis es un asteroïde.
11 d'abril
Decèsses
Vejatz tanben:
(60) Echo
(60) Echo es un asteroïde.
Canton d'Albi 2
Lo canton d’Albi 2 es una division electorala francesa dins lo departament de Tarn. Sa populacion es de 0 abitants.
Saint-Lyé
Saint-Lyé es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
thumb|300px|left| [[Castell dels avesques de Tròias vist dempuèi lo pont sus la Seine]]
Los abitants son los lyotains e los lyotines.
thumb|300px|left| [[Château des évêques de Troyes vu depuis le pont sur la Seine]]
Les habitants sont les lyotains et les lyotines.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
L'avesque de Tròias i possedís una residéncia rurala, compausada : « d'un chastel cloz de morís e de fosse a aigas vivas e contigu de las fòssas una bassa-pista que # a doas granche e un ostal per metre las bleds e lo betail ».
L'évêque de Troyes y possède une résidence rurale, composée : « d'un chastel cloz de meurs et de fosse à eaux vive et attenant des fosses une basse-court en laquelle a deux granche et une maison pour mettre les bleds et le betail ».
Canton d'Albi 2
Compausicion
Lo canton se compausa d’una part de la comuna d’Albi.
Campatge
thumb|300px|right|Campatge a una plaja.
Canton d'Albi 2
Istòria
Lo canton es creat en 2014 e dintra en vigor a las eleccions del conselh departamental de Tarn de 2015.
Campatge
Lo campatge (en anglés camping), es una activitat comunament a l'aire libre ont se passa una nuèch o mai dins una tenda o caravana, generalament amb la finalitat de s'alunhar de la civilizacion e gausir de la natura. Pasmens existisson de campatges amb d'autras fins, per abrigar de personas al mitan de la civilizacion per exemple al moment de catastròfas naturalas o de manifestacions.
Campar es una activitat que venguèt populara a la començança del sègle XX. Los campaires s'installan prèp dels pargues nacionals o d'autres luòcs d'interès natural.
Lo campatge es tanben un autre tipe pas car de lotjament l'estiu suls luòcs de vacanças o pels assistents a d'eveniments que duran qualques jorns, coma festivals de musica o encontres esportius.
Definicion
Lo tèrme "campar" inclutz tota una gama de biaisses de passar la nuèch defòra de l'ostal. Dempuèi campaires equipats al minimum fins a las familhas que dispausan d'una caravana amb sa pròpria electricitat, calfatge e mòbles. Campar s'acompanha sovent d'autras activitats coma l'escorreguda, l'escalada, lo canoè, la bicicleta, la pesca o lo torisme alternatiu en general.
Es possible de dormir en campaments permanents amb de restaurants, banhs, dochas e d'autres servicis, se pòt tanben trobar d'ostalets de fusta e se parla puslèu d'ostalariá d'aire libre.
Rafael Antonio Gutiérrez
Rafael Antonio Gutiérrez (1845-1921) militar foguèt president del Salvador entre 1894 e 1898.
(61) Danaë
(61) Danaë es un asteroïde.
Napoleon Bonaparte
Napoleon I (15 d'aost de 1769, Aiacciu - 5 de mai de 1821, illa de Santa Elena) es un cap militar e un òme politic que dirigiguèt França dau 10 de novembre de 1799 au 6 d'abriu de 1814 e dau 20 de març de 1815 au 22 de junh de la meteissa annada. Durant aqueu periòde, portèt lo títol de Premier Cònsol de 1799 a 1804 e d'emperaire de 1804 a 1815. Marcant la fin de la Revolucion Francesa, son periòde foguèt marcat per una tiera de guèrras opausant França a de coalicions d'estats europèus (Reiaume Unit, Àustria, Prússia, Russia...). Veguèron lei Francés conquistar la màger part de l'Euròpa Occidentala mai s'acabèron per una desfacha que laissèt finalament lo país dins de frontieras pròchas d'aquelei de 1789. Dins aquò, Napoleon laissèt un eiretatge considerable en matèria d'organizacion dau país e una òbra legislativa fòrça importanta qu'inspirèt l'organizacion dei lèis dins mai d'un país. Enfin, au nivèu internacionau, favorizèt l'aparicion dei movements d'unificacion nacionala en Euròpa, especialament en Alemanha e en Itàlia.
Jovença e formacion
Napoleon Bonaparte nasquèt lo 15 d'aost de 1769 dins la vila d'Aiacciu. Èra lo segond fiu vivent de Carlu Bonaparte (1746-1785), avocat, e de Letizia Ramolino (1750-1836). Sa familha fasiá partida de la pichona aristocracia corsa qu'aviá raliat França après la venda de l'illa a Loís XV (1715-1773) per la Republica de Gènoa en 1768. Aquò permetèt a son paire d'obtenir de borsas reialas per sei fius.
Napoleon Bonaparte estudièt au collègi d'Autun en 1779 avans de jonhér l'escòla militara de Brienne de 1779 a 1784. En despiech de dificultats d'integracion, Napoleon se destrièt durant seis estudis gràcias a sei resultats e capitèt lo concors de l'Escòla reiala militara de París en 1784. Un an pus tard, foguèt nomat luòctenent dins l'artilhariá. La meteissa annada, moriguèt son paire, probablament d'un cancèr de l'estomac, e Napoleon Bonaparte deguèt mandar de sòus a sa familha. En parallèl, comencèt de s'interessar a la filosofia e legiguèt d'obratges de Rousseau e de Voltaire. Estudièt tanben lei trabalhs sus l'utilizacion de l'artilhariá escrichs per Gribeauval, du Teil e de de Guibert.
L'engatjament dins lei luchas revolucionàrias
Sejornant regularament en Corsega, Napoleon Bonaparte participèt tre lo començament de la Revolucion ai luchas politicas de l'illa. Jacobins, lei Bonaparte sostenguèron leis idèas revolucionàrias e s'opausèron ai Paoli qu'èran favorables a una monarquia inspirada per lo modèl britanic. En 1793, Napoleon participèt ansin a sa premiera expedicion militara, dirigida còntra Sardenha, que s'acabèt per una revirada.
Pasmens, d'aqueu temps, son fraire Lucien aviá escrich a la Convencion per denonciar Pasquale Paoli entraïnant la rompedura definitiva entre lei Bonaparte e lei paolistas. L'ostau de la familha foguèt destrucha per seis adversaris e la familha deguèt abandonar l'illa per s'installar en Provença qu'èra en plen d'una guèrra civila opausant lei fòrças de la Convencion a aquelei dei federalistas e dei reialistas. Nomat a Niça, Napoleon Bonaparte i foguèt promogut capitani.
Lo sètge de Tolon e l'ascension militara
thumb|right|Gravadura representant la repression de l'insureccion reialista dau 13 de vendemiari per lei tropas republicanas comandadas per lo generau Bonaparte.
A la fin d'aost de 1793, lei realistas e lei federalistas de Tolon liurèron la vila e son pòrt a una flòta angloespanhòla. Lo sètge menat per lei fòrças republicanas per tornar conquistar la ciutat foguèt l'ocasion per Napoleon Bonaparte de se destriar per lo premier còp. D'efiech, remarcat per son engatjament jacobin per Augustin Robespierre, fraire de Maximilien, obtenguèt lo reng de comandant puei, lo 19 d'octòbre, lo comandament de l'artilhariá. Après la revirada de plusors atacas còntra lei defensas de la vila, prepausèt lo plan que permetèt au generau Dugommier de reprendre la vila lo 19 de decembre de 1793. Durant aqueleis operacions, participèt a plusors combats e foguèt bleçat. I rescontrèt tanben plusors personalitats importantas de sa futura armada coma Marmont, Victor ò Junot.
Tres jorns après la reconquista de Tolon, Bonaparte foguèt nomat generau de bregada au sen de l'armada d'Itàlia. Arrestat après la casuda de Robespierre, foguèt brèvament expulsat de l'armada lo 15 de setembre de 1795. Pasmens, tre lo 5 d'octòbre seguent, foguèt cargat per Paul Barras de reprimir una insureccion reialista còntra la Convencion. Amb l'ajuda d'un oficier de cavalariá dich Joachim Murat, capitèt de reünir plusors canons que dispersèron leis insurgents. En remerciament, lo govèrn lo nomèt generau de division lo 16 d'octòbre e comandant de l'armada de l'Interior, cargada de mantenir l'òrdre dins la capitala e de protegir leis institucions, lo 25.
Durant aqueu periòde, Napoleon Bonaparte venguèt una personalitat importanta de París. Lo 15 d'octòbre, i rescontrèt Joséphine de Beauharnais, veusa dau generau Alexandre de Beauharnais qu'èra estat guilhotinat en 1795. Venguèron rapidament amants e se maridèron lo 9 de març de 1796.
La campanha d'Itàlia
thumb|right|[[Pintura de Napoleon Bonaparte a la batalha dau pònt de Lodi.]]
Lo 2 de març de 1796, Bonaparte foguèt nomat cap de l'armada d'Itàlia per Lazare Carnot. Èra cargat de menar una ataca de diversion dins la vau de Pò amb una fòrça de 30,000 òmes. Seis adversaris dispausavan de 70,000 òmes mai sei tropas èran devesidas entre Àustria, lo Reiaume de Sardenha e divèrseis estats italians. Adoptant de principis novèus coma l'utilizacion d'artilhariá mobila per sostenir l'avançada de l'infantariá, obtenguèt de succès fòrça importants que li permetèron de venir famós dins tot lo país.
Per aquò, separèt lei fòrças piemontesas e austrianas après sei victòrias de Montenotte (12 d'abriu de 1796) e de Mondovi (22 d'abriu). Tre lo 28, aquò permetèt de sortir Sardenha de la guèrra amb la signatura de l'armistici de Cherasco. Puei, Bonaparte ataquèt l'armada austriana que foguèt durament batuda au pònt de Lodi (10 de mai), çò que li permetèt d'ocupar Milan (14 d'octòbre). Aquò li permetèt d'assetjar Màntoa onte lei darrierei tropas austrianas se retirèron. Lo rèsta de la campanha veguèt lei Francés rebutar leis ofensivas de plusors armadas de secors ai batalhas de Castiglione (5 d'aost de 1796), de Bassano (8 de setembre de 1796), d'Arcole (17 de novembre de 1796) e de Rivoli (14 de genier de 1797). Finalament, Màntoa capitulèt lo 2 de febrier de 1797.
Après aquelei victòrias, Bonaparte signèt, sensa consultar lo govèrn francés, lo tractat preliminari de Leoben (13 d'abriu de 1797) que prefigurèt la patz definitiva signada a Campoformio (18 d'octòbre de 1797). França annexèt una larga partida dau nòrd d'Itàlia onte Bonaparte creèt de « republicas sòrres » sus lo modèl de la republica francesa. Levèt tanben plusors impòsts que permetèron de redreiçar lei finanças francesas. Permetèt tanben a Àustria d'annexar lo territòri de la Republica de Venècia en cambi dei regions passadas sota dominacion francesa.
La campanha d'Egipte
Vengut fòrça popular après sa victòria en Itàlia, Bonaparte recebèt d'onors variats a son retorn dins la capitala francesa. Foguèt cargat d'organizar una invasion d'Anglatèrra mai conselhèt l'abandon dau projècte après una mission d'inspeccion dei fòrças francesas dau nòrd-oèst. En plaça, preconizèt d'atacar Egipte per blocar l'aisse comerciau entre lo Reiaume Unit e leis Índias. Content d'alunchar un cap militar tròp popular, lo Directòri acceptèt.
L'expedicion quitèt Tolon lo 19 de mai de 1798 amb 45,000 òmes e 27 naviris (10,000 marins). Susprendiguèt lei Britanics qu'avián pas imaginat una ataca dins aquela direccion. Ansin, lei Francés prenguèron aisament Malta (10-11 de junh de 1798) avans de desbarcar dins lo pòrt d'Alexàndria (1-2 de julhet de 1798). Lei Mamelocs foguèron dispersats ai batalhas de Chebreiss (13 de julhet de 1798) e dei Piramidas (21 de julhet de 1798). Dins aquò, la flòta francesa foguèt destrucha a la batalha d'Abokir (1-2 d'aost de 1798), çò que privèt lo còrs expedicionari francés de sei mejans de transpòrt. Bonaparte organizèt donc la defensa de sa conquista. Per aquò, menèt una campanha en Siria per rebutar lei renfòrç otomans. Pasmens, deguèt se retirar de la region en causa d'una epidemia de pèsta. Lo 25 de julhet de 1799, rebutèt una temptativa de desbarcament angloturc a la segonda batalha d'Abokir.
En parallèl deis operacions militaras, l'expedicion d'Egipte foguèt una mission scientifica de premiera importància. D'efiech, Bonaparte aviá menat una còla de sabents qu'estudièron lo país. La descubèrta pus famosa de la mission foguèt la Pèira de Roseta que permetèt de deschifrar l'escritura ieroglificas egipcianas. Pasmens, i aguèt mai d'una autra descubèrta e l'ensems dei trabalhs foguèt publicat dins un important obratge dich Descripcion d'Egipte. Comprèn de seccions regardant la botanica, la zoologia, la geologia e l'istòria antica e modèrna. Participèt a la fondacion de l'egiptologia.
Lo còp d'Estat
thumb|right|[[Pintura dau còp d'Estat de Napoleon Bonaparte.]]
Après la represa de la guèrra en Euròpa en 1799, Bonaparte decidèt de s'entornar en França. Laissèt la direccion de l'armada d'Egipte au generau Kléber que foguèt assassinat lo 14 de junh de 1800. Pasmens, lei soudats francés capitèron de resistir fins a la fin de la Guèrra de la Segonda Coalicion (1798-1802). Arribèt a Frejús lo 9 d'octòbre de 1799 e foguèt aclamat per la populacion durant son trajècte vèrs París.
Arribat dins la capitala, se raprochèt de Talleyrand e de Sieyès. Organizèron rapidament un complòt destinat a instaurar un poder estable capable de rassegurar la borgesiá. De mai, foguèt jutjar necessari d'eliminar lo Directòri que sa credibilitat èra minada per d'escandòls de corrupcion e d'incompeténcia. Per aquò, Bonaparte foguèt nomat cap dei fòrças cargadas de protegir lo govèrn.
Lo còp d'Estat se debanèt lei 9 e 10 de novembre de 1799 (18 e 19 de brumari dins lo calendier revolucionari). Butassat per lei deputats, Napoleon Bonaparte foguèt ajuda per son fraire Lucien que demandèt l'ajuda dei tropas per prendre lo contraròtle deis assembladas. Lo 10, lei deputats demorats en plaça fisèron lo poder a un Consulat format de Bonaparte, de Sieyès e de Ducos. Pasmens, lo 13 de decembre de 1799, Bonaparte capitèt d'impausar son projècte de constitucion que li laissava tot lo poder, relegant leis autrei cònsols a un ròtle consultatiu e simbolic.
L'organizacion dau Consulat
thumb|right|[[Pintura de Napoleon Bonaparte coma Premier Cònsol.]]
De 1799 a 1804, lo Consultat prefigura largament l'Empèri. D'efiech, la constitucion establida per Bonaparte fisava lo poder legislatiu a un parlament tricamerau format de tres assembladas afeblidas :
De son caire, lo Premier Cònsol dispausava de poders fòrça importants. Aviá l'iniciativa dei lèis gràcias au Conseu d'Estat qu'èra cargat de redigir lei tèxtes legislatius. Podiá tanben nomar lei senators, çò que li permetiá de contraròtlar l'activitat dei tres chambras. Comandant dei fòrças armadas, podián egalament nomar e revocar lei foncionaris. Enfin, avián la possibilitat de convocar un plebiscit per consultar dirèctament lei ciutadans sus un subjècte donat. Lei dos autrei cònsols gardèron son ròtle consultatiu.
La victòria còntra la Segonda Coalicion
thumb|right|[[Pintura de la batalha de Marengo en 1800.]]
Après la presa dau poder, Napoleon Bonaparte prenguèt tornarmai lo comandament dei fòrças francesas d'Itàlia. Au nòrd, organizèt una segonda armada fisada au generau Moreau. Batuts en Itàlia a Marengo (14 de junh de 1800) e en Alemanha a Hohenlinden (3 de decembre de 1800), leis Austrians deguèron abandonar lo combat lo 9 de febrier de 1801 (tractat de Lunéville). França i obtenguèt tota la riba senèstra de Ren e Viena deguèt reconóisser l'existéncia de plusors republicas « sòrres » (Republica Batava, Republica Elvetica e Republica Cisalpina).
Isolada, Anglatèrra deguèt a son torn negociar e signar la patz d'Amians lo 25 de març de 1802. D'un biais generau, lei Britanics deguèron acceptar lei conquistas francesas reconegudas per lo rèsta d'Euròpa e abandonar sei conquistas colonialas franc de l'illa de Ceilan. En cambi, França deviá tanben abandonar lei regions ocupadas per son armada, especialament Roma e Nàpols.
La reorganizacion de França
Un còp son poder assegurar per la ratificacion de sa constitucion per plebiscit, Bonaparte s'ocupèt de reorganizar França. Per aquò, fixèt una politica de reconciliacion nacionala amb lei reialistas e lei jacobins (fòrça ostils a Bonaparte dempuei lo còp d'Estat) sensa renonciar – oficialament – ai principis de la Revolucion. Utilizèt tanben son poder per reformar prefondament leis institucions. Pasmens, durant son rèine, deguèt s'aparar còntra de tempativas d'atemptats.