cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Raimon
Biografia
Dos ans aprèp, en 1979, apareguèt un nou àlbum, Quan l'aigua es queixa, que presentèt amb set recitals al Palau de la Música. Aqueste album conten de poèmas d'Espriu (Nous cants de llibertat e l'ironica e insolitament swing I beg your pardon), Ausiàs March (Si em demanau e On és lo lloc), e tanben de tèxtes personals: coma l'esplendida Als matins a ciutat, L'última llum, Un sol consell, No el coneixia de res, Fou un infant, Perquè ningú no em contarà els seus somnis, I després de creure tant e Andreu, amic –dedicada a l’escultor Andreu Alfaro. Es aquí que Raimon atenguèt amb aquelas cançons çò que se considera son autentica maduretat poetica, en defugir a l'encòp lo reduccionisme que molts volián desqualificar-lo e arraconar-lo.
Pr'amor de bastir una recopilacion de tota son òbra, en 1981 Raimon enregistrèt tornar totas sas cançons, amb d'arranjaments novèls de Manel Camp e d'Antoni Ros Marbà. En resulta un ensems de dètz disques, ont s'i gropan los tèmas d'un biais tematic: Orígens, Cançons d'amor, Ausiàs March, Dedicatòries, Cançons de la roda del temps (Espriu), He mirat aquesta terra (Espriu), Poetes dels segles XV i XVI, Amb els silencis i les nostres paraules e L 'aigua del temps que vius. Lo disc desen (Testimonis) es bastit amb d'enregistraments en dirècte e ten una version d'Al vent cantada en japonés per una corala japonesa. Los unics tèmas inedits que compren ''Raimon. Totes les cançons'' (prèmi Ciutat de Barcelona) son qualques esplendidas mesas en musica de Joan Roís de Corella, Joan Timoneda, Ausiàs March e Salvador Espriu.
En 1983 publiquèt Les hores guanyades, un dietari que i trobam de pensadas interessantas sul moment politic -l'ensag de còp d'Estat del 23 de febrièr lo susprenguèt en plen enregistrament-, lo trabalh d'artista e d'autras tèmas de mai.
A partir d'aquel moment, Raimon apareguèt pas gaire en public, e enregistrèt de biais escàs. Publiquèt un novèl album en 1984, Entre la nota i el so, amb de cançons plan interessantas coma Lluny de la pedra i de l'aigua e Al meu país la pluja.
L'album seguent (Presències i oblit, 1987), marquèt una incursion corteta de Raimon dins l'univèrs de la musica electronica e amb d'instruments coma la batariá e los sintetizaires (los arranjaments foguèron faches per un percussionista, Ezequiel Guillén Saki). Dins la presentacion del disc al Palau de la Música, Raimon actua per primièr còp quasi tot lo recital sens agafar a la guitarra e assaja un joc gestual amb d'efieches brilhants: per exemple, la fin de Com un puny. S'i pòt trobar de tèmas fòrça interessants d'un caractèr intimista plan marcat: Del blanc i el blau, La mar respira calma -escrich en seguir lo biais d'Espriu-, Primer parlaré de tu, etc.
Catedrau de Lescar
thumb|200px|Portau de la catedrau de LescarLa catedrau de l'Assompcion de Lescar qu'ei (amassa deb la catedrau d'Auloron ua de las duas catedraus de Bearn.
Raimon
Biografia
En 1992 se n'anèt un còp mai en virada per Japon, e cantèt a mai dins divèrsas universitats dels Estats Units. El mateix any, sorprèn més d'un en fer-se càrrec de Literal, un programa a TVE-Catalunya dedicat al mond del libre.
Cutry (Meurthe e Mosèla)
Cutry  es una comuna francesa administrada per lo departament de Meurthe e Mosèla de la region de Lorena.
Teting-sur-Nied
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Catedrau de Lescar
La soa bastida que ho començada peu bisbe Gui de Lonç en 1120. Sacamadejada peu isconoclastas protestant de Joana III de Labrit que ho restaurada aus sègle XVII e XVIII çò qui permetó de sauvar partidas deu còr on sòu e ostedeish mosaïcas deu sègle XII.
Qu'ei lo lòc on e son sepelits los reis de Navarra desempuish Francés Fèbus dinc a Enric II de Labrit.
Per la Glèisa Catolica que vadó, en 1801, simpla glèisa desempuish la disparicion deu bisbat de Lescar.
Mar Egèa
thumb|right|300px|Mapa de la mar Egèa (en anglés)
Raimon
Biografia
Lo jorn de Sant Jòrdi de 1993, se faguèt un recital grand dins lo Palau Sant Jordi de Barcelona, davant uns divuit mil espectadors, amb motiu del trenten anniversari de la publicacion d’Al vent. Raimon i cantèt fòrça cançons, però per l'escenari també passen molts artistes que han compartit experièncias amb el al llarg de molts ans: L'uruguaian Daniel Viglietti, lo basc Mikel Laboa, lo portugués Luis Cilia, lo mitic folksinger american Pete Seeger... Los catalans convidats foguèron Serrat, ancian rival, e amic reconciliat, Ovidi Montllor -poc abans que se li declarés lo cancèr que va posar fi a la seva vida-, e Pi de la Serra. També hi actuen lo grop japonés Warabi-za, la Coral Sant Jordi, dirigida per Oriol Martorell, e la banda La Lira Ampostina.
Courtémont
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Segonda ofensiva Jassy–Kishinev
La segonda ofensiva Jassy–Kishinev se debanèt dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala dau 20 au 29 d'aost de 1944. Organizada per l'Armada Roja en parallèl de l'Operacion Bagration e de l'ofensiva Lvov–Sandomierz, foguèt una ofensiva majora còntra Romania defenduda per leis armadas alemanda e romanesa. S'acabèt per una victòria sovietica importanta ambé la destruccion de la 6 Armada alemanda e de la 4 Armada romanesa e l'invasion d'una partida de Romania. Aquò entraïnèt la retirada generala deis Alemands qu'abandonèron la màger part dei Balcans. De mai, un còp d'estat favorable ais Aliats arrestèt lo marescau Ion Antonescu lo 23 d'aost. Lo rèi Miquèu I reprenguèt lo poder e declarèt la guèrra ai fòrças de l'Axe tre lo 24 d'aost.
Dins lo corrent d'aquela ataca, lei Sovietics perdiguèron 67,000 òmes (13,000 tuats e 54,000 bleçats), leis Alemands 215,000 (100,000 tuats e 115,000 presoniers) e lei Romanés 17,000 tuats (8,600 entre lo 20 e lo 23 d'aost, 8,300 après son cambiament de camp).
Raimon
Biografia
Aquela meteissa annada espeliguèt una novèla Integral de Raimon, aqueste còp en CD. L'òbra, que se ganhèt lo Palmarès des Palmarès que atorga la Nouvelle Académie du Disque Français, aplega un total de cent vint-e-una cançons devesidas aital: Orígens i dedicatòries, Cançons d'amor i de lluita, Cançons de la roda del temps i d'altres poemes de Salvador Espriu, Ausiàs March i alguns poemes dels segles XV i XVI, Aquest cant vol ser plural i Coincidències, dissidències, indecències i algunes rareses. Lo darrièr CD, es dedicat a d'enregistraments en dirècte.
Mar Egèa
La mar Egèa (en grèc modèrne Αιγαίο Πέλαγος = Aigaio Pelagos, en turc Ege Denizi) es una part de la mar Mediterranèa que se tròba entre Grècia e Turquia, qu'es limitada al sud per l'illa grèga de Creta e que compren al mitan un grand nombre d'illas grègas. Comunica al nòrd-èst amb la mar Negra gràcias al Braç Sant Jòrdi.
Cutry (Meurthe e Mosèla)
Istòria
Vilatge de l'anciana província del Barrois.
La Barbent
La Barbent (en francés e en grafia mistralenca, La Barben) es una comuna provençala, dins la Metropòli d'Ais Marselha Provença. Es administrada per lo departament dei Bocas de Ròse e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Apartenéncia administrativa
A la revolucion francesa, La Barbent deven una comuna dau canton de Peliçana, districte dau departament deis Bocas de Ròse. Passa en 1801 dins lo canton de Selon e l'arrondiment d'Ais. Tòrna en 1993 dins lo canton de Peliçana (dins lo canton novèu de Peliçana dempuèi 2015). En 1991 rejonh la comunautat de comunas dicha Dictricte dau País selonenc. En 2002 aquela fusiona amb d'autrei dins l'Aglopòli de e Provença, qu'es annexada en 2016 a la Metropòli d'Ais Marselha Provença e deven lo Territòri dau País selonenc.
Lentilhac Sent Blasi
Lentilhac Sent Blasi (Lentillac-Saint-Blaise en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Cutry (Meurthe e Mosèla)
Istòria
Village de l'ancienne province du Barrois.
Raimon
Biografia
A la debuta de 1997 apareguèt enfin un disc amb de cançons novèlas, Cançons de mai, esplèndidament arranjat per Manel Camp. Aplega set musicacions d'Ausiàs March e sièis tèmas pròpris, entre els quals cal destacar la irònica i punyent Soliloqui solipsista, que donarà lloc a un original videoclip.
El mateix any li foguèt decernida la Medalha d'Aur de la Generalitat de Catalunya -uns quants anys abans aviá refusat la Creu de Sant Jordi. Jol títol ''Cançons de mai. Cançons de sempre'' Raimon fa actuacions a Perpinhan, a Xàtiva -li negaran un teatre de la ciutat de València amb d'excusas de mal pagador-, a Mallorca... e dins lo Palau de la Música de Barcelona, ple de gom a gom pendent de jorns. També farà una comentada virada pel Reialme Unit. Un dels fets més sonats de l'any serà la xiulada que rep a la madrilenya Plaza de las Ventas, on actua dins un acte d’omenatge a Miguel Ángel Blanco, assassinat per l'ETA. Un acte manipulat pel PP, e amb un cartell digne de l'Espanha mai folclorica -de Julio Iglesias a Raphael. Un sector del public acceptèt pas que Raimon cante en catalan, qu'afirme publicament que canta dins la modalitat del catalan que se parla al País Valencian e recòrde que la cançon País Basc foguèt enebida del temps de la dictatura franquista. L'acte foguèt retransmés per TVE, e lo fach de la xiulada deviá provocar un escàndol de notables consequéncias.
A la fin d'aquel an apareguèt lo CD Recitals al Palau, un enregistrament impecable d'una seleccion de tèmas preses dins las actuacions citadas abans. Al llarg de vint-i-dues cançons, ens trobem davant d'una autèntica antologia raimoniana, d'Ausiàs March a Espriu, dels tèmas mai mitics (Jo vinc d'un silenci, Al vent, Diguem no, Com un puny...) als més nous. Arran de la fin de sègle, Raimon ha demostrat la vigència i atemporalitat del concepte de Cançó que representa, e alguns de sos vèrses mai ancians fins i tot han cobrat una nova actualitat imprevista. Així, quand canta a T'adones, amic: "que ja fa molts anys que ens amaguen la història, que ens diuen que no en tenim, que la nostra és la d'ells", se pòt pas evitar de pensar a l'intencion de la qu'èra en aquel temps ministra d'Educacion del PP Esperanza Aguirre d'impausar per decret l’ensenhament unificat d'una cèrta istòria d'Espanha dins tot lo territòri estatal.
En 1999 publiquèt una compilacion amb totes sos tèmas de caractèr amorós: Les cançons d'amor.
En 2000 sortiguèt una novèla Integral amb divèrsas cançons ineditas: las doas citadas ja abans, e de mesas en musica de qualques poèmas dels autors del sègle XV Francí Guerau, Jordi de Sant Jordi, Mossèn Estanya, Bernat Metge e Jaume Roig (lo truculent fragment de l'hostalera de París que trobam dins l'Espill). La novèla Integral reculhís tanben las doas unicas cançons alienes que Raimon aviá enregistrat: Se'n va anar e Amanda.
Semboés
Semboés (Sembouès en francés) qu'ei ua comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Raimon
Represa de las cançons per d'autres artistas
Qualques cançons de Raimon foguèron interpretadas per d'autres cantaires coma Moncho (per Treballaré el teu cos), Joan Manuel Serrat (D’un temps d’un país), la Coral Sant Jordi (D’un temps d’un país i Al vent) e lo grop japonés ja mençonat abans Wara-biza (per Al vent).
Semboés
Toponimia
Ni Dauzat e Rostaing, nimei Negre non disen arren de Semboés. Lo nom que sembla quasi identic a Semboès (Bearn) estudiat per Miquèu Grosclaude. las fòrmas mei ancianas deu nom de la comuna biarnesa que son en Sombois, Sombos, Sombus (sègle XII). Miquèu Grosclaude que constata que -boés pòt pas representar lo gallicisme buès (« husta, bòsc ». L'ipotèsi *sembe (venguda seme, « hilh » en basco actuau) atestada en composicion dens las inscripcions aquitanicas junta pas dab las fòrmas en Somb-, mès Miquèu Grosclaude l'arrefusa pas completament . Cau pas oblidar que *Sembe seré tanben vengut sem- dens las fòrmas gasconas.
Ishme-Dagan
Ishme-Dagan foguèt lo quatren rèi de la premiera dinastia d'Isin. Succediguèt a Iddin-Dagan e reinèt vèrs -1953/-1935. Son rèine es considerat coma l'apogèu de la dinastia. Es tanben caracterizat per una produccion literària fòrça importanta. Aguèt per successor Lipit-Ishtar.
Raimon
Represa de las cançons per d'autres artistas
Per clavar se pòt dire que Raimon, a despart d'èsser fidèl de contunh e constant dins la lucha pels dreches del pòble catalan e de las classas oprimidas, es estat una cantaire de granda rigor professionala, qu'a cercat totjorn la perfeccion. S'es creat un estil plan personal, qu'es de mal imitar. Las mesas en musica del poèta Salvador Espriu s’integran perfièchament en l’esperit dels poèmas. Demest los classics, cal remarcar l'esplendida e majestuosa Veles e vents.
Baudrémont
Baudrémont es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region del Grand Èst.
Raimon
Discografia
.
Cossèrgas
Dempuèi lo 1èr de genièr de 2016, es comuna delegada de la comuna novèla de Palmàs d'Avairon amb Palmàs e Cruèjols.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Othello
vinheta|L'actor Rus Konstantin Stanislavsky coma Othello en 1896 Othello (originalament en anglés: The Tragedy of Othello, the Moor of Venice) es lo nom anglés de la pèça Othello (La Tragèdia d'Othello, lo Moro of Venècia). Es una tragèdia de William Shakespeare, benlèu escricha en 1603. Se basa sus Un Capitano Moro ("Un capitani Moro") de Cinthio, un discípol de Boccaccio, publicada en 1565. Aquela òbra concisa gravita a l'entorn de quatre personatges: Othello, un general More dins l'armada de Venècia; son esposa benamada, Desdemona; son luòctenenent, Cassio; e son ensenha de confiança mas fin finala traïdor, Iago. Donant de tèmas variats e continuoses coma lo racisme, l'amor, la gelosiá, la traïson, la vanjança e la penedença, Othello contunha a èsser jogada, e font de fòrça adaptacion en opèra, film, e literària.
Intriga
vinheta|250x250px|Desdemona e Othello, per Antonio Muñoz Degrain vinheta|Costume d'Othello - illustracion de Percy Anderson, 1906
Sant-Mikael-Keveger
Sant-Mikael-Keveger en breton ( Saint-Michel-Chef-Chef en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Othello
Acte I
Roderigo, un 	gentilòme ric e gorrin, se planh que son amic Iago, un ensenha, li parlèt pas del maridatge secret entre Desdemona, la filha del Senator Brabantio, e Othello, un general Moro de l'armada de Venècia. Roderigo se'n sap mal qu'ama Desdemona e l'aviá demansdat a son fraire en maridatge.
Iago asira Othello per aver promòugut lo jove Michael Cassio mai naut qu'el, que Iago lo considerava mens capable soldat, e parla a Roderigo que planifica d'utilizar Othello a sieu avantatge. Iago convenç Roderigo d'avertir Brabantio al subjècte del maridatge secret de la filha d'aquel. Mentretant, Iago s'esquiva per trapar Othello e l'avertit que Brabantio ven per el.
Brabantio, provocat per Roderigo, enrabiat jura qu'aurá pas de repaus fins a qu'escapitèsse Othello, mas tròba l'ostal d'Othello plen de gardas del dòge de Venècia, per parar la violéncia. Èran arribadas de novèlas a Venècia que de turcs anavan atacar Chipre; alara Othello es convocar per conselhar los senators. Brabantio se deu d'accompanhar Othello a l'ostal del dòge, ont acusa Othello d'aver seduch Desdemona per mascariá.
Othello d'esperel se defends davant lo Dòge, Lodovico e Gratiano (parents de Brabantio), e de senators. Othello explica que Desdemona s'enamorèt d'el a causa de las istòrias tristas e admirablas de sa vida abans Venècia, e non pas per quina mascariá que siá. Lo Senat es satisfach, mai que Desdemona confirma qu'ama Othello, mas Brabantio contunha dire que Desdemona decebrà Othello: "Look to her, Moor, if thou hast eyes to see:/She has deceived her father, and may thee." Per ordre del Dòge, Othello quita Venècia per comandar las armadas de Venècia contra l'invasion turca a Chipre, accompanhat de son esposa, son luòctenent novèl Cassio, son ensenha Iago, e l'esprosa de Iago tanben serviciala de Desdemona Emilia.
Acte II
L'equipa arriba a Chipre trobant  que la tempèsta destruguèt la flòta. Othello ordona una fèsta generala e part per pene de temps en privat amb Desdemona. Dins son abséncia, Iago banda Cassio, e persuada Roderigo de menar Cassio a la batèsta. Othello blaima Cassio pel treble e lo degrada. Cassio es destimborlat. Iago perusadís Cassio de secutar Desdemona que convença son marit de reinstallar Cassio.
Baudrémont
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Othello
Acte III
Iago ara persuadís Othello que suspècte Cassio e Desdemona. Quand Desdemona tomba son mocador (donat en present per Othello), Emilia lo trapa, e lo dona a son espós Iago, a sa demanda, revela çò que prevei de far amb el.
Acte IV
Iago plaça lo mocador a çò de Cassio, alara parla a Othello que gaite la reaccions de Cassio alara que Iago lo questiona. Iago agulhona Cassio que parle de son afar amb Bianca, una cortesana del luòc, mas marmolha son nom tan suau qu'Othello crei que los dos òmes parlan de Desdemona. Mai tard, Bianca accusa Cassio de li donar un present de segonda man que recebèt d'un autre amor. Othello o vei, e Iago lo convenç que Cassio recebèt lo mocador de Desdemona.
Enrabiat e pertocat, Othello se resòlv de tuar son esposa e demanda a Iago de tuar Cassio. Othello s'engenha a far miserabla la vida de Desdemona, la tustant en fàcia dels nòbles venicians en visita. Mentretant, Roderigo se planh que recebèt pas los  resultats de Iago en escambi de l'argent e esfòrces per aver ganhat Desdemona, mas Iago lo convinç de tuar Cassio.
Acte V
Othello confronta Desdemona, e l'escana a mòrt dins son lièch. Quand arriba Emilia, Othello accusa Desdemona d'adultèri. Emilia demanda ajuda. L'ancian governaire Montano arriba, amb Gratian e Iago. Quand Othello menciona lo mocador coma pròva, Emilia s'avisa çò que compliguèt son espós Iago, e lo revèla, alara la tua. Othello, plan tard compren l'inocéncia, escotèla Iago mas lo tua pas, disent que volgava melhor que Iago demore lo rèsta de sa vida dins la dolor.
Iago refusa d'explicar los motius, prometent de gardar lo silenci a partir d'alara. Lodovico arrèsta Iago e Othello ambedos pels murtres de Roderigo e Emilia, mas Othello se suicidís. Lodovico nomena Gratiano successor d'Othello e exòrta Cassio que castigue Iago justament.
La font de Cinthio
Othello es una adaptacion del raconte Italian "Un Capitano Moro" ("Un capitani Moro") de Gli Hecatommithi (1565), una colleccion d ' un centenat de novèlas dins l'estil del Decameron de Giovanni Boccaccio. I aviá pas de traduccion en anglés de Cinthio a l'epòca de Shakespeare, e los resons d ' "Othello" pròche de la version italiana venon de la traduccion francesa de Gabriel Chappuy (1584). La version de de Cinthio poiriá se basar sus un incident contemporanèu arribat a Venècia vèrs 1508. Tanben sembla a un incident descrich mai d'ora dins lo conte de "Las tres pomas", una de las istòrias contadas dins Las mila e una nuèits. Desdemona es lo sol personatge nomenat dins lo conte de Cinthio, amb unes autres personatges identificats coma lo "Moro", lo "Cap Esquadron", l' "Ensenha", e l' "Esposa de l'ensenha" (correspondent dins la pèça a Othello, Cassio, Iago e Emilia). Cinthio descriu la morala (que plaça dins la boca de Desdemona) qu'es imprudent per una femna europèa de se marridar amb un òme ideós d'autras nacions.
Lo "moro" de Cinthio es lo modèl de modèl per l'Othello de Shakespeare, mas de recercas mòstran que lo pèta tanben prenguèt per inspiracion de los moros de Marròc de l'Anglatèrra elisabetana v. 1600. Alara que Shakespeare seguís de près l'istòria de Cinthio per compausar Othello, se n'alunha per unes detalhs. Brabantio, Roderigo, e de personatges segondaris son pas de Cinthio, per example, e l'Emilia de Shakespeare es activa dins l'engana de mocador que n'i a pas d'equivalent dins Cinthio. Al contrari d'"Othello", dins Cinthio, l' "Ensenha" (lo Iago de la pèça) cobeja Desdemona e buta al revenge quand lo rebuta. L'obertura dins la scèna de Shakespeare son pas que dins aquela tragèdia una scèna afectuosa entre Emilia e Desdemona alara que la dama se prepara per anar al lièch. La diferéncia mai notabla entre Shakespeare e Cinthio es lo biais que morisson las eroïnas. Dins Shakespeare, Othello escana Desdemona, mas dins Cinthio, lo "Moro" manda l'"Ensenha" per maçugar sa femna a mòrt amb un debàs emplit de sable. Cinthio descriu cada còp macabre, e, quand la dama es mòrta, l' "Ensenha" e lo "Moro" plaça lo còs sens vida sul lièch, li espotís lo crani, e causa l'esfondrament del plafon sul lièch per s'aclapar sus ela, donant l'impression que la casuda es la causa de la mòrt. Dins Cinthio, los dos murtres escapan a la deteccion. Lo "Moro" alara manca fròça Desdemona, e ne ven a odiar fins a la vista de l'"Ensenha". Lo degrada, e refusa de lo prene dins sa companhiá. L'"Ensign" alara cerca la revenge revelant la participacion del "Cap d'Esquadron" e del "Moro" dins la mòrt de Desdemona. Los dos partisson per Chipre de Venècia, e denóncia lo "Moro" als Senhors de Venècia; es arrestat, menat a Venècia, e torturat. Refusa d'admetre sa culpabilitat e condemnat a l'exili. Los parents de Desdemona's fin finala lo trapan e lo tuan. L'"Ensign", pasmens, contunha d'escapar a la descobèrta de sa participacion a la mròt de Desdemona, mas realiza d'autres crimes a Venècia. Es arrestat e morrís après tortura. L'"Esposa de l'ensenha" dins Cinthio (Emilia de la pèça), subreviu al marrit per contar l'istòria.
L'istòria de Cinthio foguèt descricha coma "un avertiment en partida rassista" suls dangièrs del mestissatge. Pasmens se balha la font a l'intriga, lo fach que se passa a Venècia e Chipre dona pas de sens. Çò que fa pensar que Shakespeare utilizèt la traduccion de de Gasparo Contarini The Commonwealth and Government of Venice, in Lewes Lewkenor (1599).
Data e contèxte
drecha|vinheta|Pagina títol del primièr in quarto (1622) La primièra mencion de la pèça ven data de 1604 al compte del Revels Office, que l'enregistrar coma "Hallamas Day, being the first of Nouembar ... the Kings Maiesties plaiers" performed "A Play in the Banketinghouse at Whit Hall Called The Moor of Venis." l'òbra es atribuida a "Shaxberd." E foguèt publicat per Peter Cunningham in 1842. Se basant sus l'estili, la pèça es datada abitualament de is 1603 o 1604, mas los arguments donan per data 1601 o 1602.
La pèça intrèt dins lo registre de la Stationers Company lo 6 d'octobre 1621, per Thomas Walkley, e la primièra publicacion in quarto de 1622: esquèrra|vinheta|Primièra pagina d'Othello del Primièr Folio, estampat en 1623 Un an mai tard, la pèça foguèt en mai introducha dins lo Primièr Folio de Shakespeare reculhissent las pèças. Pasmens, la version dins l' in Folio es gaireben diferenta en longor, e dins la forma: coma los editors de l'edicion Folger explican: "La pèça del Folio a gaireben 160 linhas qu'apareisson pas sins l' in quarto. Unes d'aqueles gropaments ensems dins de gaireben longs passatges. Dins l'in Folio tanben manca escampilhat una dosena de linhas qu'i a dins l' in quarto. Aquelas doas versions son tanben diferentas legissent fòrça passatges. Las explicacions saventas fan de diferéncias, e i a pas de censens. Kerrigan suggerís que la version de 1623 in folio d'Othello e fròça autras pèças aviá estat gaireben netejadas dins l'in quarto per se conformar a l'Acte de 1606 Act sus la moderacion dels abuses. Çò qu'es pas incompatible amb l'afirmacion que l' in quarto se basèt sus una version mai recenta de la pèça, alara que l'in folio representa la versio revisada de Shakespeare. Es tanbe possible que la vesion in quarto siá estat copada per l'ostal d'edicion per far correspondre al nombre de paginas que cal. Fròça edicions modèrnas se basan sus la version in folio version mai longa, mas a vegada i incorporant de lecturas de l'in quarto quand lo tèxte de l'in folio aparéis èsser una error. D'in quartos foguèron tanben publicats en 1630, 1655, 1681, 1695, 1699 e 1705.
Raça
vinheta|Retrachd'Abd el-Ouahed ben Messaoud ben Mohammed Anoun, [[Moros|Moro ambaissador de la Reina Elisabèt en 1600, avegada avançat coma l'inspiracion per Othello. ]] I a pas de consens sus l'origina etnica d'Othello. E. A. J. Honigmann, l'editor de l'edicion Arden Shakespeare, conclutz que la raça d'Othello es ambigüa. "La representacion a la Renaissança del Moro èra vaga, variada, inconsistenta, e contradictòria. Segon de criticas, lo tèrme 'Moro' se referís a las personas de pel negra en general, utilizat de biais egals per 'African', 'Somalian', 'Etiopian', 'Nègre', 'Arab', 'Berbèr', e tanben 'Indian' per designar una fàcia d'Africa (o al delà)." L'utilizacion frequenta del mot 'black' (negre) (per example, "Haply for I am black" ) es pas sufisent per provar quina que siá classificacion raciala, Honigmann argüís, que 'black' podava simplament voler dire usclat pels Elisabetans. Iago utiliza los mots 'Barbary' o 'Barbarian' per nomenar a Othello, podent se referir a la còsta dels Barbarèscs abitada pels Berbèrs. Roderigo nomena Othello 'the thicklips' (lebras espeças), semblant se referir a la fisionomia de l'Africa Subsahariana, mas Honigmann considèra, qu'aqueles comentaris son implegats per insultar lo personatge, e se devon pas entendre literalament.
Michael Neill, editor de The Oxford Shakespeare, nota que las primièras criticas se referissent a la color d'Othello lo veson coma essent subsaharienc, alara que las seguentas coma nordafrican. Honigmann avança que Abd el-Ouahed ben Messaoud ben Mohammed Anoun, More ambaissador del rie Arab de Barbaria près de la Reina Elisabèt I en 1600, foguèt una inspiracion per Othello. Demorèt amb sa seguida a Londres pendent unes meses e faguèt fòrça discussions. Lo fach  que Shakespeare escriguèt la pèça sonque unes a ans après, fa dire a Honigmann que lo quita Messaoud l'influencièt. esquèrra|vinheta|William Mulready fasent le retrach de l'actor d'origina africana Ira Aldridge maquilhat en Othello. The Walters Art Museum. Se referís a Othello coma "Barbary horse" (1.1.113) e un "lascivious Moor" (1.1.127). In III.III donóncia la pretenduda deca de Desdemonacoma essent "black as mine own face." La blancor fisica de Desdemona es oposada a l'escur de la pel d'Othello: V.II "that whiter skin of hers than snow." Iago dich a Brabantio que "an old black ram / is tupping your white ewe" (1.1.88). Dins lo discors elisabetan, lo mòt "black" (negre) pòt suggerrir de conceptes que van al delà de la color fisica, inclusissent tanben un ventalh larg de connotacions negativas.
Othello èra sovent jogat per un moro arab pendent lo sègle XIX. Foguèt jogat pel primièr còp per un òme negre sus un empont de Londres en 1833, per Ira Aldridge. Dins lo pasat, Othello èra jogat per un actor blanc maquilhat o amb masqueta: los actors mai recents ennegrits son per exemple Ralph Richardson (1937); John Gielgud (1961); Laurence Olivier (1964); Anthony Hopkins (1981) and Orson Welles. . La seleccion d'actor a un sostèxte politic. Per exemple, Patrick Stewart joguèt lo ròtle dins una topa tota negra al Shakespeare Theatre Company en 1997.
La raça del ròtle títle title es sovent vist coma lo mejan per Shakespeare d'isolar lo personatge, culturalament e tanben visualament, dels nòbles Venecians e oficièrs, e l'isolament isolation pòt semblar mai real quand un actor negre pren lo ròtle.
Iago contra Othello
Pasmens se lo títol suggerís que la tragèdia dona lo primièr ròtle a Othello, Iago jòga un ròtle important dins l'intriga. Rebat l'archetipal scelerat, e pren la part màger del dialòg. Dins Othello, es Iago que manipula totes los autres personatges segon sa desirança, contrarotlant lors movements e los tendent dins una intricacion de ret de mensorgas. Capita a aprochar totes los personatges e jòga sus lors flaquesa se refereissent al el coma lo Iago "onèst", fovorizent atal son contrartòle dels personatges. A. C. Bradley, e mai recentament Harold Bloom, son lo defensor màger d'aquela interpretacion. D'autras criticas, subretot a la fin del sègle XX (après F. R. Leavis), se centran sus Othello.
Alteritat
Coma la reforma protestanta d'anglatèrra proclamava l'importança d'èsser piós, lo contraròtle dels comportaments en societat, èra al vam per un anglés contemporanèu de desplaçar las qualitats de barbaria "indesirablas" de la societat, traitesa, gelosia e lubricitat cap a aqueles que son considerats coma los "autres". Las caracteristicas assumidas d'òme negre o "l'autre", foguèron ambedos iniciats e popularizats pels dramas de la Renaissança del temps; per example, la traitresa dels òmes negres inrerent dins The Battle of Alcazar de George Peele ' s  (1588).
Religosas e filosofica
Fròça criticas notèron de referéncias a la possession demoniaca per la pèça, subretot a las confulsion d'Othello, un fenomèn sovent associat amb la possession dins la consciéncia populara del moment. D'autres estudis suggerisson que la crisi epiIeptica conta un problèma còs‑esperit e l'existéncia de l'alma.
L'eròi
Aguèt deferentas visions sul personatge  d'Othello over dins lo temps. A.C. Bradley nomena Othello lo "mai romantic de totes los eròis Shakespearencs" (per "eròi" Bradley vòl dire protagonista) e "lo problèma mai grand d'aqueles totes". D'un autre costat, F .R. Leavis descriu Othello coma "egotista". I a tanben aqueles que prenenon una apròcha critica moderada del personatge d'Othello coma William Hazlitt, que ditz: "la natura del Moro es nòble ... mas sa sang es de la mena mai inflammabla".
Barruelo del Valle
Barruelo del Valle es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Erépia
Erépia (Hérépian en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
L'escais dels abitants es los "tuquièrs" (mot derivat de tuca).
Geografia
Erépia es un caireforc rotièr, d'una importància comparabla a la de Bedarius, entre la RD 908 Sant Ponç de Tomièiras-Clarmont d'Erau e la RD 909A que ven de Besièrs e de Pesenàs, perlongada per la D 922 e la D 13.
Toponimia
La prononciacion es [e'repjo]. Las fòrmas ancianas son : de Herepia en 1344, Erepie cap a 1385 (?) citat ? en [1740-60], 1643, Heripiano en 1529, Herepian en 1740-60, 1770-72 (mapa de Cassini).
Per Dauzat, Erépia vendriá d'un nom d'òme gallo-roman *Areppius (del gallés arepo, « araire »), amb lo sufixe -anum. Lo nom a conegut un reculament de l'accent tonic : Erepian > Erépia, coma n'i a plan dins la region. Çaquelà, Xavier Delamarre coneis pas arepo, « araire », mas si arepennis, « tròç de tèrra, arpent », de are- « davant », e penno-, « cap » ; arepo seriá una falsa interpretacion dels cercaires del passat, basada sus arepennis, e que caldriá abandonar ? Mas Delamarre cita tanben un nom Erepus, Eripius e un teonime (nom de diu) Eriap(p)us, qu'explica coma « uèlh d'agla » o « semblable a una agla ». Son libre pus recent Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne ditz pas res d'Erépia pr'aquò. Per Frank R. Hamlin, l'etimologia es escura.
Bellecombe-en-Bauges
Bellecombe-en-Bauges en arpitan (Bellecombe-en-Bauges en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de Savòia e la region de Ròse-Aups.
Geografia
Bellecombe En Bauges se tròba en Savoie, region Rhône-Alpes,a França. Aquela municipalitat a situat entre Aix los Bains, Chambéry e Anecí ; Cap de-luòc de costat,compta los caserius de: lo Villard, Brossieux, Glapigy, Còsta-Cauda, lo Mont davant, lo Mont darrièr, Entrêve, lo Tabalet... Environatz aquela comuna: lo Margériaz, lo Colombier, lo Dent de las Pòrtas, lo Semnoz...
Bellecombe en Bauges se trouve en Savoie, région Rhône-Alpes,en France. Cette commune est située entre Aix les Bains, Chambéry et Annecy ; Chef-lieu de canton,elle compte les hameaux de: le Villard, Brossieux, Glapigy, Côte-Chaude, le Mont devant, le Mont derrière, Entrêve, le Tabalet... Entourent cette commune: le Margériaz, le Colombier, la Dent des Portes, le Semnoz...
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
De 1952 a 1957, una trentena d'agricultors de la municipalitat an participat a la una de las 23 zònas testimònis mesas en marcha pel ministèri de l'Agricultura ; en beneficiant de fem, de tecnicianas e de materials modèrns, d'un supòrt tecnic, los resultats (doblement del rendiment del lach per exemple) en servint d'exemples als autres agricultors e en favorint la difusion de tecnicianas modèrnas.
De 1952 à 1957, une trentaine d'agriculteurs de la commune ont participé à l'une des 23 zones témoins mises en place par le ministère de l'Agriculture ; en bénéficiant d'engrais, de techniques et de matériels modernes, d'un appui technique, les résultats (doublement du rendement du lait par exemple) servant d'exemples aux autres agriculteurs et favorisant la diffusion de techniques modernes.
Salam
Salam o salaam (en arabi: سلام salam) es un mot arabi que literalament significa patz, s'utiliza tanben coma una salutacion generala, mai que mai dins los païses arabis e pels musulmans, mas tanben en d'autres païses ont l'islam a una grande importància.
Aqueste mot apareis tanben dins d'expressions mai longas, coma assalamoe `alaykum (ٱلسَّلَامُ عَلَيْكُمْ), a la quala se pòt respondre: wa`alaykum assalam. En mai d'aquò, As-Salam es un dels 99 Noms Purs de Dieu.
La version ebrieva es shalom, qu'en Israèl s'utiliza de la meteissa faiçon que salaam.
Unitat urbana de Fontsòrbas
Donadas globalas
En 2010, segon l'Insee, l'unitat urbana de Fontsòrbas es compausada de doas comunas totas situadas dins l'arrondiment de Murèth, subdivision administrativa deu departament de la Hauta Garona.
L'unité urbaine de Fontsòrbas aparten a l'airal urban de Tolosa.
Comunas
Vaqui la lista de las comunas fasent partii de l'unitat urbana de Fontsòrbas (en 2020) :
Lo Passatge de Sent Pèir
Lo Passatge de Sent Pèir (Pasai San Pedro en basco) qu'es ua anciana comuna gascona de Guipuscoa e uei un districte de la comuna deus Passatges.
Sent Pèir qu'estó aperat Pasages de Aqüende o Pasages de España e qu'apartengó a Sent Sebastian dinc a 1805, quan estó annexat a la comuna deus Passages. Qu'ei coneishut en basco com Pasai San Pedro. Qu'estó fusionat dab Lo Passatge de Sent Joan devath lo nom espanhòu de Pasages de 1805 a 1809 e de 1813 a 1868. Qu'estó ua comuna independenta de 1868 a 1891. Après, que vadó una seccion de la comuna deus Passatges (Pasajes dab ua "j" en espanhòu).
Pianista
Un o una pianista es un musician capabla de jogar del piano.
Lipit-Ishtar
Lipit-Ishtar foguèt lo cinquen rèi de la premiera dinastia d'Isin. Succediguèt a Ishme-Dagan e reinèt vèrs -1934/-1924. Pendent son rèine, Isin subiguèt una desfacha grèva contra Larsa amb la pèrda de la vila d'Ur en -1925. Aguèt per successor Ur-Ninurta.
Becilla de Valderaduey
Becilla de Valderaduey es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Plzeň
Plzeň (Pilsen en alemand e dins la tradicion exagonala), prononciat [ˈpl̩.zɛɲ] en chèc, es la capitala de la Region de Plzeň, en Republica Chèca. Es situada a la confluéncia de quatre flumes (Úhlava, Úslava, Radbuza e Mže), a quicòm coma 80km al sud-oèst de Praga, que ambe ela es religada per l'Auto-rota D5. Ambe prèp de 170.000 abitants, es la quatrena vila del país per òrdre de populacion (aprèp Praga, Brno e Ostrava) e la segonda de Boèmia (aprèp Praga).
Solitud
vinheta|D'unes individús se senton sols dins un grop ou una collectivitat. La solitud (del latin solus significant ) es l'estat, pontual o durable, mai o mens causit o subit, d'un individú qu’es engatjat dins cap rapòrt amb autrú.
Borbon d'Archambaud
Borbon d'Archambaud o tradicionalament Borbon (en francés Bourbon-l'Archambault) es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Geografia
Situat al còr del Boscatge Borbonés, Borbon d'Archambaud dispausa d'un estanh barrat dempuèi l'epòca carolingiana e asaigat per la Burge e l'Ors, pichons rius locals.
Istòria
Pendent la Revolucion francesa, la vila prene lo nom de Burges-les-Bains en remembrant a las fes lo pichon riu que travèrsa la municipalitat e l'activitat thermale que ne fasiá la reputacion.
Kanishka III
Kanishka III (en bactrian: κανηþκο kanēško) foguèt un emperaire koshan que regnèt en 267. Succediguèt a Vasishka.
Lengas oficialas de l'Union europèa
Las lengas oficialas de l'Union europèa (UE) son las lengas de comunicacion oficialas de las institucions de l'Union europèa. Al nombre de quatre a l'origina de las Comunautats europèas e d'onze a de creacion de l'UE, son uèi al nombre de vint e quatre.
Istoric
En 1993, a la creacion de l'Union europèa, onze lengas èran reconegudas coma oficialas: l'alemand, l'anglés, lo danés, l'espanhòl, lo francés, lo finés, lo grèc, l'italian, lo neerlandés, lo portugués e lo suedés. Nòu lengas s'apondèron a l'escasença de l'alargament dle 1èr de mai de 2004: l'estonian, l'ongrés, lo maltés, lo leton, lo lituanian, lo polonés, lo chèc, l'eslovac e l'eslovèn. Lo 1èr de genièr de 2007, l'apond de l'irlandés (gaelic), qu'aviá fins alara l'estatut de « lenga dels tractats », e del bulgar e del romanés, lengas oficialas dels dos novèls aderents a l'UE, aucèron a vint e tres lo nombre de lengas oficialas de l'Union. Lo novèl estatut de l'irlandés li aviá estat balhat lo 13 de junh de 2005 pel Conselh. Lo 1èr de julhet de 2013, lo croat ven la vint e quatrena lenga oficiala de l'Union.
Liste de las lengas
Per un exemple d'utilizacion de totas aquelas lengas dins l'Union europèa, vejatz« In varietate concordia », la devisa de l'Union, que foguèt adaptada dins caduna de las lengas oficialas de l'Union.
Lenga oficiala de l'UE e lenga oficiala d'un membre de l'UE
Se cal pas confondre las 24 lengas oficialas de l'Union europèas amb las lengas oficialas dels Estats membres. En efièch, lo luxemborgés, lenga oficiala al Luxemborg, e lo turc, oficial à Chipre, son pasmens pas de lengas oficialas de l'Union.
Commission europèa
Tres des lengas officialas de l'Union son utilizadas coma lengas de trabalh al sen de la Comission l'anglés, lo francés e l'alemand.
Cort de justícia de l'Union europèa
Los deliberats de la Cort de justícia de l’Union europèa se fan en francés, mas los arrèsts son obligatòriament publicats dins la version de l'afar.
Cort dels comptes europèa
Los documents publicats per la Cort dels comptes europèa o son dins totas las lengas oficialas. Pasmens, la lenga de trabalh es majoritàriament lo francés, e dins una mendra mesura l'anglée e l'alemand.
Banca centrala europèa
La Banca centrala europèa fonciona sonque en anglés, dempuèi sa creacion.
Causida de las lengas oficialas
Las lengas oficialas de l'Union europèa fan l'objècte d'una decision especifica, sus basa dels vòts dels Estats membres. Unes païses demandan que caduna de lor lengas nacionalas siá lenga oficiala de l'Union, d'autres aquelas mai en usatge. Que que siá, al mens una lenga nacionala es lenga oficiala.
La legislation de l'Union europèa s'aplica dirèctament als ciutadans dels Estats membres, alara que la politica linguistica de l'Union europèa demanda una reconeissénca simbolica de caduda d'aquela lengas, çò qu'mplica una causida mai larga que las lengas de trabalh de l'Union.
A son adesion, l'Irlanda òpta pas lo gaelic, pasmens sa primièra langa nacionala. Un estatut especial prevei unas utilizacons, coma la traduccion dels tractats. En 2007, lo gaelic ven lenga oficiala, quitament se en 2015, las directivas son pas traduchas dins aquela lenga.
Tanben, l luxemborgés, lo catalan, lo basc o lo galician son pas des lengas oficialas.
Notas
<references group="N" />
Isin
Lo premier reiaume d'Isin
Aiça vèrs -2017, pendent l'afondrament dau reiaume de la tresena dinastia d'Ur, Ishbi-Erra, governador d'Isin, proclamèt son independéncia. Pervenguèt tanben a rebutar l'armada elamita que destruguèt Ur en -2004. Puei, s'emparèt d'Ur e poguèt se revendicar de la prestigiosa tresena dinastia d'Ur. Son successor Shu-ilishu faguèt la patz amb l'Elam e recuperèt l'estatua sacrada dau dieu Nanna d'Ur, pressa pendent lo pilhatge de la vila en -2004. Lo poder de la dinastia aumentèt fins a la mòrt d'Ishme-Dagan.
D'efèct, Isin aguèt de luchar còntra la vila vesina de Larsa. En -1925, Gungunum de Larsa prenguèt Ur. Puei, Larsa comencèt en -1898 de trabalhs idraulics força importants per desviar l'aiga de canaus alimentant Isin. Acabadas en -1877, aqueleis òbras li donèron un avantatge decisiu. En -1870, Isin perdèt la vila santa de Nippur. Maugrat una reconquista quatre ans pus tard, es una desfacha simbolica grèva. Isin acumulèt adonc lei revèrs : pèrda d'Ibrat en -1844, desfacha d'una coalicion unissent Uruk, Kazallu, Isin e l’Elam còntra Larsa en -1837, segonda pèrda de Nippur en -1828 e novèla revirada d'una coalicion amb Uruk, Babilònia, Sutum e Rapiqum.
Annexions ai reiaumes de Larsa puei de Babilònia e abandon de la vila
Après la conquista de -1794/93, Isin foguèt annexada au reiaume de Larsa. Pasmens, aqueu reiaume foguèt destruch a son torn per Babilònia en -1763. Isin foguèt adonc annexada per lo rèi Hammurabi. Puei, après la revòuta de Larsa de -1741 a -1736, Isin foguèt abandonada coma abòrd de vilas dau sud de Mesopotàmia.
La segonda dinastia d'Isin
La vila foguèt rebastida e unei construccions importantas apareguèron pendent lei rèines de Kassits Kadashman-Enlil e Kurigalzu II. En -1155, après la tombada de la dinastia kassita de Babilònia, Isin venguèt lo centre de la resisténcia còntra l'Elam amb la fondacion d'una dinastia poderosa. Aquela dinastia prenguèt Babilònia e i transferiguèt la capitala. Mai en -1027, la dinastia dispareguèt e la region conoguèt de trébols.
Premiera dinastia .
===Segonda dinastia .===
Populacion
La populacion d'una zona geografica es lo nombre d'individús d'una meteissa espècia vivent dins una zona definida.
La populacion umana es estudiada per la demografia, la sociologia e la geografia umana. En biologia, una populacion es un ensemble d'individús d'una meteissa espècia se perpetuent dins un territòri donat. Las populacions son alara estudiadas per la biologia de las populacions — una branca de l'ecologia e la "genetica de las populacions", branca de la biologia de l'evolucion.
Descriptor de populacion
La descripcion de las populacions se pòt far:
Veire tanben
Demografia
Ligams extèrnes
Penduduk
Tombèus Oèst dei Qing
Lei Tombèus Oèst dei Qing son un complèx de tombas datant de la dinastia Qing qu'es situat a 140 km au sud-oèst de Pequin. 4 emperaires e 78 membres de la familha imperiala Qing i son enterrats. L'ensems es inscrich au Patrimòni Mondiau de l'Umanitat dempuei 2000.
Equipa nacionala d'Aragon de fotbòl
L'equipa nacionala d'Aragon de fotbòl es una còla de fotbòl que representa Aragon. Coma Aragon es pas reconeguda coma una nacion per la FIFA o per l'UEFA, l'equipa nacionala d'Aragon pòt pas jogar la copa del mond o la campionat d'Europa.
Ofensiva Petsamo–Kirkenes
L'ofensiva Petsamo–Kirkenes se debanèt dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala dau 7 au 29 d'octòbre de 1944. Organizada per l'armada sovietica, son objectiu èra de conquistar divèrsei minas de niquèl tengudas per leis Alemands e que representavan una ressorsa importanta per l'industria dau Tresen Reich. L'operacion s'acabèt per un succès mai lei fòrças alemandas capitèron de se retirar en bòn òrdre.
Ur-Ninurta
Ur-Ninurta foguèt lo seisen rèi de la premiera dinastia d'Isin. Succediguèt a Lipit-Ishtar e reinèt vèrs -1924/-1896. La guèrra contra Larsa continuèt pendent son rèine a l'avantatge de son enemic : Uruk e Kissura poguèron venir independentas. De mai, Ur-Ninurta moriguèt durant una batalha contra Larsa. Aguèt per successor Bur-Sin.
Vasudeva II
Vasudeva II (en bactrian: βαζοδηο, βαζδηο bazodēo, bazdēo) foguèt un emperaire koshan que regnèt a la fin del Sègle III apC. Succediguèt a Kanishka III.
Maurren Maggi
Maurren Higa Maggi (nascuda lo 25 de junh de 1976, São Carlos) es una atlèta brasiliana detentritz dei recòrds d'America dau Sud de 100 mètres baranhas (12"71 en 2001) e de saut de long (7,26 m en 1999). Ganhèt una medalha d'aur ai Jòcs Olimpics de 2008 au concours de saut de long, cinc medalhas ai Campionats d'America dau Sud (quatre d'aur) e quatre medalhas ai Jòcs Panamericans (tres d'aur).
Lissac (Lemosin)
Lissac (Lissac-sur-Couze en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Bur-Sin
Bur-Sin foguèt lo seten rèi de la premiera dinastia d'Isin. Succediguèt a Ur-Ninurta e reinèt vèrs -1895/-1874. Continuèt la guèrra contra Larsa e pervenguèt a reconquistar la vila d'Ur. Pasmens, la fin de son rèine veguèt de progrès novèus de l'armada de Larda contra Kissura e Kish.
Baâlons
Baâlons es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Geografia
Baâlons Se situa en una leugièra depression (Naut. 238 mètres a la glèisa), a proximitat nòrd de la linha ardennaise de parteja d'aigas. Segond escalona del terren jurassique : marnes e calcaires argilo-siliceux durs, exploitables per moellons.
Baâlons se situe dans une légère dépression (Alt. 238 mètres à l'église), à proximité nord de la ligne ardennaise de partage des eaux. Deuxième étage du terrain jurassique : marnes et calcaires argilo-siliceux durs, exploitables pour moellons.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
(Arxives MAE)
(Archives MAE)
Liaubard
Liaubard (Léobard en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Poursay-Garnaud
Poursay-Garnaud es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Villiers-sous-Grez
Villiers-sous-Grez es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Beaucoudray
Beaucoudray es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Rofiac Tolosan
Rofiac Tolosan (Rouffiac-Tolosan en francés) es una comuna lengadociana de Tolosan, situada dins lo departament francés de la Nauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Rofiac èra de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de l'archidiocèsi de Tolosa e de la senescauciá de Tolosa. En 1790, Rofiac èra del canton de Montastruc; en l'an IX, del canton de Tolosa-centre; en 1973, de Tolosa-15 (ara de Puègbonieu). Le vocable de la glèisa, annèxa de Castèlmauron, puèi erigida en cura, es Sent Laurenç. Oficialament, Rouffiac venguèt Rouffiac-Tolosan per decret del 22 de junh 1921.