cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chanteau
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo sieu nom ven del celte Cantogil en designant un clar. Aquel nom a citat per las primièras fes a la e lo tèrme "Chanteau" apareis al.
Sant Remi, avesque de Rems s'i i auriá arturat a la. Robert II, fils de Hugues Capet, i #far bastir un prieuré en 1029.
Lo Turco èra un tirailleur algerian #que, en lo moment de la guèrra franco-prussienne de 1870, a atengut a arturar pendent qualques oras una colomna de Prussiens #que se dirigissián cap a Orléans. Après aver-i aucit divèrses enemics, #quèir a lo sieu torn. Dos monuments remembran la siá accion héroïque : lo un, recentament condicionat, se tròba al cuic de la carrièra dels Anautits-Bòsques, l'autre mai imponent, en lo cementèri de Chanteau. Cada an, en decembre, a luòc una commémoration en lo sieu remembre.
Son nom vient du celte Cantogil désignant une clairière. Ce nom est cité pour la première fois au et le terme "Chanteau" apparaît au.
Saint Remi, évêque de Reims s'y serait arrêté au. Robert II, fils d'Hugues Capet, y fit construire un prieuré en 1029.
Le Turco était un tirailleur algérien qui, lors de la guerre franco-prussienne de 1870, a réussi à arrêter pendant quelques heures une colonne de Prussiens qui se dirigeaient vers Orléans. Après avoir tué plusieurs ennemis, il tomba à son tour. Deux monuments rappellent son action héroïque : l'un, récemment aménagé, se trouve à l'angle de la rue des Hauts-Bois, l'autre plus imposant, dans le cimetière de Chanteau. Chaque année, en décembre, a lieu une commémoration en son souvenir.
La Pallu
La Pallu es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Geografia
Situada sus un promontori en dominant la vallée de la Mayenne, La Pallu es limitrophe del departament del Adorna.
Lo bourg, situat a Unitat|176|m –  d'altitud, es en contra-bassa d'un scenari situat al nòrd en limit de la municipalitat de Sant-Patrice-de detlo-Desèrt. Aquel scenari ofrís un panorama ont se pòt i descobrir, per temps clar, onze campanals de las municipalitats avoisinantes. Lo lotissement dels Bruyères a #èsser implantat sus aquel scenari.
Origné
Origné es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Geografia
La municipalitat de Origné a situat en lo sud del departament de la Mayenne, aperaquí a ieu-camin entre Laval e Castell-Gontier. Fa partida de #çò que se truca uèi la Mayenne angevine. La municipalitat se tròba sul marge oèst del riu Mayenne (#que ne constituissi doncas lo limit es).
La Pallu
Geografia
Le bourg, situé à 176 m d'altitude, est en contre-bas d'un plateau situé au nord en limite de la commune de Saint-Patrice-du-Désert. Ce plateau offre un panorama où l'on peut y découvrir, par temps clair, onze clochers des communes avoisinantes. Le lotissement des Bruyères a été implanté sur ce plateau.
Origné
Geografia
La commune d'Origné est située dans le sud du département de la Mayenne, environ à mi-chemin entre Laval et Château-Gontier. Elle fait partie de ce que l'on appelle aujourd'hui la Mayenne angevine. La commune se trouve sur la rive ouest de la rivière Mayenne (qui en constitue donc la limite est).
La Pallu
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Origné
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Pallu
Istòria
Lo nom de la Pallu proven del latin Palus #que significa marécage.
Origné
Istòria
Jol Ancian Regim, lo territòri de l'actuala municipalitat fasiá partida de la sénéchaussée angevine de Castell-Gontier en dependent de la sénéchaussée principala d'Angieus.
La Pallu
Istòria
Al, la municipalitat èra regularament traversada per pelegrins #que fasián rota per Sant Jacques de Compostelle. Lo un de dintratz eles offirt una vidriera #qu'es totjorn visibla dins la glèisa a l'ora actuala.
Origné
Istòria
En 1790, en lo moment de la creacion dels departaments franceses, una part del Nautor-Anjau a format lo sud del departament de la Mayenne, region trucada uèi Mayenne angevine.
La Pallu
Istòria
Le nom de La Pallu provient du latin Palus qui signifie marécage.
Origné
Istòria
La municipalitat de Origné a creat en 1865, per deducció suls territòris de Houssay, Nuillé-sus-Vicoin e Quelaines-Sant-Gault.
La Pallu
Istòria
Au, la commune était régulièrement traversée par des pèlerins qui faisaient route pour Saint Jacques de Compostelle. L'un d'entre eux offirt un vitrail qui est toujours visible dans l'église à l'heure actuelle.
Origné
Istòria
Sous l’Ancien Régime, le territoire de l'actuelle commune faisait partie de la sénéchaussée angevine de Château-Gontier dépendante de la sénéchaussée principale d'Angers.
En 1790, lors de la création des départements français, une partie du Haut-Anjou a formé le sud du département de la Mayenne, région appelée aujourd’hui Mayenne angevine.
La commune d'Origné est créée en 1865, par prélèvement sur les territoires de Houssay, Nuillé-sur-Vicoin et Quelaines-Saint-Gault.
Civry-en-Montagne
Civry-en-Montagne es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Marchas (Droma)
Marchas (Marches en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Atestacions occitanas
Lo nom de la comuna es estat ortografiat Marcho per F.Mistral en nòrma mistralenca.
Etimologia
Segon JC.Bouvier, lo toponim vendriá d'un mot germanic que significa "limita, frontièra".
Realizacion fonetica e toponim occitan
Lo nom de la comuna se pronóncia ['maʀʃa]. La palatalizacion de -ca- en -cha- es una marca dau nòrd-occitan, mai sa realizacion tradicionala en [t͡ʃ] s'es transformaa en nòrd de Droma en [ʃ]. Quant a la prononciacion de la finala en [a] dins una region onte la realizacion finala dau feminin singular -a es puslèu en [ɔ], es averada dins un enregistrament de 1961. Pasmens, JC.Bouvier aviá tanben relevat que la realizacion finala dau feminin plurau -as dins la zòna es en [a], çò que milita per una apropriacion locala dau toponim dins sa fòrma plurala, e adoncas per una restitucion dau nom de la comuna en Marchas.
Marinhac de Diés
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Migné
Migné es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Endre e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Ostal d'Assesat
thumb|right|300px|Cort d'onor de l'Ostal d'Assesat
Coulonges-Thouarsais
Coulonges-Thouarsais es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Ostal d'Assesat
Situat prèp de la plaça Esquiròl a Tolosa, l'Ostal d'Assesat es un ostal de familha, bastit en 1555 - 1557 suls dessenhs de Nicolas Bachelier, mai grand arquitècte tolosan de la Renaissença. Darrièra un monumental portal de fusta i a una cort interiora, renovada en 1993. Abriga lo musèu de la Fondacion Bemberg que presenta una colleccion d'art, subretot de pintura, del sègle XV fins al començament del sègle XX.
Coulonges-Thouarsais
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ostal d'Assesat
Istòria
Pèire d'Assesat donèt lo seu nom à l'ostal e Nicolas Bachelier seriá estat l'arquitecta d'aquel bastiment, que la construccion comencèt en 1555. Dos dels costats de la cort es d'una nautor de tres nivèls superpausant los tres òrdres classics (òrdre ionic, òrdre doric, òrdre corintian).
Coulonges-Thouarsais
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Ostal d'Assesat
Istòria
Aquel ostal auriá podut èsser dos còps mai grand se lo projècte d'origina aviá estat respectat. Mas, los vesins capitulèron pas fàcia a la ofras de Pierre d'Assesat, e volguèron pas vendre lor terren. Pèire d'Assesat, ric industrial textil (pastelièr), podèt pas ne profeitat. Moriguèt roïnat en 1581 quitament avant que las òbras sián acabadas. L'ostal demorèt dins la familha Assesat fins a 1761.
La banca Ozenne, que comprèt lo bastiment al sègle XIX, lèu lo leguèt a la vila per qu'acculha de societa saventas. Es encara a l'ora d'ara una de las seunas missions. A partir de 1980, la vila comencèt la restauracion dels bastiments ancians e la construccion d'una extension modèrna.
Coulonges-Thouarsais
Nòtas
<references group="N"/>
Ostal d'Assesat
La Fondacion Bemberg
thumb|200px|right|Dintrada de la Fondacion Bemberg L'ostal d'Assesat aculhís subretot lo musèu de la Fondacion Bemberg. En 1994, Georges Bemberg, ric argentin amator d'art, prèta per 99 ans a la municipalitat la remarcabla collection qu'aviá reunit ( òbras que son de quadres, esculpturas e mai objèctes) per que vengan accessible al public. S'i pòt veire un ensems unic de mai de trenta tèlas de Pierre Bonnard e d'òbras de grand pintres des diferentas escòlas del sègle XV a XX (Canaletto, Tiepolo, Francois Boucher, Lucas Cranach, Titian,Véronèse, Tintoret, Antoon van Dyck, Claude Monet, Enric de Tolosa-Lautrèc, Edgar Degas, Paul Gauguin, Pau Cesana, Henri Matisse, Pablo Picasso, Georges Braque, Amadeo Modigliani...).
L'union de las acadèmias e societats saventas
thumb|200px|right|Cort interiora L'ostal d'Assesat abriga l'union de las acadèmias e de las societats saventas que se compausa de sièis companhiás:
Saint-Martin-de-Sallen
Saint-Martin-de-Sallen es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Placé
Placé es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Courtetain-et-Salans
Courtetain-et-Salans es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
thumb|left|Los abitants de Courtetain-e-Salans al començament de la
thumb|left|Carrièra principala de Courtetain al començament de la. Es d'una familha suzeraine (las Wurtemberg) e de la distincion de Passavant #que dependràn fins a la Revolucion Courtetain-e-Salans, aqueles dos pòbles ara amassats mas sovent separats en l'istòria. Los vassaux #que #aver lo fief pels Wurtemberg #èsser las familhas de Leugney e de Orsans. Dos commanderies i avián tanben de tèrras e dels afars, aquela dels fraires Sants-Texans de Jerusalem de la Villedieu e aquela de Dammartin-las-Templier.
Al cors de la guèrra de Dètz Ans (1635-1644) los Suedeses #incendiar totalament lo vilatge de Salans. La peste i aguèt una part importanta en la hémorragie d'abitantas e se #far un cementèri especial, al orée del bòsc. #Cent ans mai tard, en 1738, lo cònsol de Salans evoca aquel periòde e las siás consequéncias : « Las proprietats èran desèrtas e entre las mans dels abitants de Courtetain, mai estalviats, a #que lo commandeur de Malta de la Villedieu los li aviá logats per una redevance #que li caliá cessar dempuèi #que lo senhor reposariá de nòus colons a Salans ».
Ja en 1691, lo vilatge de Salans i aviá trobat los sieus abitants mas a pas pogudas récupérer lo sieu territòri e los sieus dreches d'abans la guèrra de dètz ans. Après maintes de transcorses faches pel cònsol, remembra « #qu'ès d'ans 1630 e 1636 i i aviá un pòble a Salans ». Las doas comuns èran territòris desparièrs a aquela epòca e tractavan séparément las siás questions. Èran sonque indivis los communaux e los bòsques, #çò que #provocar dos procès, en 1597 e 1727, mas pas fòrça méchants.
Lo cònsol, en 1738, reclama amb mai d'insisténcia encara l'independéncia totala de Salans tala #que per endavant e lo drech de jouir dels communaux. En fach, es la fusion totala #que adviendra, precintada per un acte del 1 en abril 1767. Es dicha en aquel acte #que, dempuèi qualques ans ja, las doas comunitats se son amassadas mas sens o sancionar per un acte, #que per en un autre luòc i a pas mai ni de hitas ni de limits e #que se caliá los restablir, de grands procèsses mancarián pas sobrevenir. Decidisson en consequéncia d'aver als futurs territòris comuns e indivis. Los dos pòbles, en levant de doas parròquias desparièras, contunharàn coma pel passat los sieus devers cap a elas e las siás escòlas.
Lo communal de Chasalans, de lo sieu costat, a donat luòc a dos procèsses animats. Lo primièr l'an 1564 #qu'opausava Salans e Landresse a Ouvans. Quitament 200 ans mai tard se se'n jutgi per aquela inscripcion sus una campana de la glèisa de Landresse : « Aperteni als abitants de Landresse e de Salans e pas a aqueles de Ouvans » (1787). Lo segond procès, entre 1789 e 1795, e #que vei Salans e Landresse se disputar la proprietat d'aquel communal #que serà fin finala partejat en dos.
Es al començament de la que Courtetain venguèt un pòble mercés als adductions d'aiga de 1790 e de 1827 #que alimentent doas fontaines (totjorn existentas). A partir d'ailà los étangs pèrdon la siá utilitat e la siá inconvénients apareisson, seràn comblés qualques ans mai tard. Una escòla (1838) e una glèisa (1834) aportèron l'independéncia per çò qu'es de Leugney e Landresse e favorir, en principi, la fusion de las doas comunitats (Courtetain e Salans). En fach, la fòrça de las costums e cèrts impondérables contunharàn a jogar qualques torns als contractes oficiales pendent de longs ans.
Voici Los noms de las familhas presentas l'an 1750 a Courtetain : André, Bassignot, Clerget, Courtois, Faivre, Gullaud, Jove, Jobard, Moniot, Petitcuenot, Richard, Robbe, Roge, Simon, Tournier, Trouillot, Vuillemin. Qualques unas son totjorn presentas dins lo pòble.
thumb|left|Les habitants de Courtetain-et-Salans au début du
thumb|left|Rue principale de Courtetain au début du. C'est d'une famille suzeraine (les Wurtemberg) et de la seigneurie de Passavant que dépendront jusqu'à la Révolution Courtetain-et-Salans, ces deux villages maintenant réunis mais souvent séparés dans l'histoire. Les vassaux qui tinrent le fief pour les Wurtemberg furent les familles de Leugney et d'Orsans. Deux commanderies y avaient aussi des terres et des sujets, celle des frères Saint-Jean de Jérusalem de La Villedieu et celle de Dammartin-les-Templier.
Au cours de la guerre de Dix Ans (1635-1644) les Suédois incendièrent totalement le village de Salans. La peste eut une part importante dans l'hémorragie d'habitants et l'on fit un cimetière spécial, à l'orée du bois. Cent ans plus tard, en 1738, le maire de Salans évoque cette période et ses conséquences : « Les propriétés étaient désertes et entre les mains des habitants de Courtetain, plus épargnés, à qui le commandeur de Malte de la Villedieu les avait louées par une redevance qui devait cesser dès que le seigneur replacerait de nouveaux colons à Salans ».
Déjà en 1691, le village de Salans avait retrouvé ses habitants mais n'a pu récupérer son territoire et ses droits d'avant la guerre de dix ans. Après maintes démarches faites par le maire, il rappelle « qu'es années 1630 et 1636 il y avait un village a Salans ». Les deux communes étaient des territoires distincts à cette époque et traitaient séparément leurs affaires. Seuls étaient indivis les communaux et les bois, ce qui provoqua deux procès, en 1597 et 1727, mais pas très méchants.
Le maire, en 1738, réclame avec plus d'insistance encore l'indépendance totale de Salans telle qu'auparavant et le droit de jouir des communaux. En fait, c'est la fusion totale qui adviendra, scellée par un acte du 1 avril 1767. Il est dit dans cet acte que, depuis quelques années déjà, les deux communautés se sont réunies mais sans le sanctionner par un acte, que par ailleurs il n'y a plus ni bornes ni limites et que s'il fallait les rétablir, de grands procès ne manqueraient pas de survenir. Elles décident en conséquence d'avoir à l'avenir territoires communs et indivis. Les deux villages, relevant de deux paroisses différentes, continueront comme par le passé leurs devoirs envers elles et leurs écoles.
Le communal de Chasalans, de son côté, a donné lieu à deux procès animés. Le premier en 1564 qui opposait Salans et Landresse à Ouvans. Même 200 ans plus tard si l'on en juge par cette inscription sur une cloche de l'église de Landresse : « J'appartiens aux habitants de Landresse et de Salans et non à ceux d’Ouvans » (1787). Le second procès, entre 1789 et 1795, et qui voit Salans et Landresse se disputer la propriété de ce communal qui sera finalement partagé en deux.
C'est au début du que Courtetain va devenir un village grâce aux adductions d'eau de 1790 et de 1827 qui alimentent deux fontaines (toujours existantes). À partir de là les étangs perdent leur utilité et leur inconvénients apparaissent, ils seront comblés quelques années plus tard. Une école (1838) et une église (1834) vont apporter l'indépendance par rapport à Leugney et Landresse et favoriser, en principe, la fusion des deux communautés (Courtetain et Salans). En fait, la force des habitudes et certains impondérables continueront à jouer quelques tours aux contrats officiels pendant de longues années.
Courlay
Courlay es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Ivory
Ivory es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Goneg
Goneg en breton ( Gosné en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Geografia
Las municipalitats limitrophes son Sant-Aubin-de detlo-Cormier, Liffré e Ercé-près de-Liffré.
Gosné est situé à 24 km au nord-est de Rennes et à 49 km au sud du mont Saint-Michel dans le pays de Fougères.
Peuton
Peuton es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Goneg
Geografia
Les communes limitrophes sont Saint-Aubin-du-Cormier, Liffré et Ercé-près-Liffré.
Peuton
Geografia
La municipalitat a situat en lo sud-Mayenne.
Marçana
Marsana (Marsanne en francés) es una comuna dau Daufinat occitan, situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups.
Peuton
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Marçana
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Peuton
Istòria
Al Mièja Edat de contunh jos la Ancian Regim, la municipalitat fasiá partida del fief de la baronnie angevine de Craon, dépendait de la sénéchaussée principala d'Angieus e del país d'eleccion de Castell-Gontier.
Au Moyen Âge puis sous l'Ancien Régime, la commune faisait partie du fief de la baronnie angevine de Craon, dépendait de la sénéchaussée principale d'Angers et du pays d'élection de Château-Gontier.
Parné-sur-Roc
Parné-sur-Roc es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Geografia
La municipalitat se situa en lo departament de la Mayenne, a Unitat|11.7|km –  de Laval, çò cap de-luòc del departament, sus la rota de Tors. Parné-Sus-Calhau a traversat pel Ouette.
La commune se situe dans le département de la Mayenne, à 11.7 km de Laval, le chef-lieu du département, sur la route de Tours. Parné-sur-Roc est traversé par l'Ouette.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
A la creacion de las costats, Parné siás cap de-luòc de costat. Aquel costat a suprimit en lo moment del redécoupage cantonal del an IX (1801).
En 1919, Parné ven oficialament Parné-sus-Calhau.
À la création des cantons, Parné est capluòc de canton. Ce canton est supprimé lors du redécoupage cantonal de l'an IX (1801).
En 1919, Parné devient officiellement Parné-sur-Roc.
Cours (Doas Sèvras)
Cours es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Novela Aquitània.
Marsàs
Marsàs (Marsaz en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Cours (Doas Sèvras)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Gorre-Goulen
Gorre-Goulen en breton (Haute-Goulaine en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Cours (Doas Sèvras)
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Marsàs
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Chatonnay
Chatonnay es una anciana comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Borgonha Franca Comtat. Lo 1èr de genièr de 2017, fusionèt amb Savigna, Fétigny e Légna per formar la comuna novèla de Valzin en Petite Montagne.
Cours (Doas Sèvras)
Nòtas
<references group="N"/>
Cras-sur-Reyssouze
Cras-sur-Reyssouze en arpitan ( Cras-sur-Reyssouze en francés) es una comuna francesa situada dins la region d' Auvèrnhe Ròse Aups e lo departament d'Ain.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Coutières
Coutières es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Lavours
Lavours en arpitan (Lavours en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
Çò marais de Lavours, sortida dins lo villatge;ble de Ceyzérieu es un luòc classificat cossí luòc natural de França 480 a classificats resèrva naturala dempuèi 1984, amb plantas escassas, de las amphibiens, de las reptiles. Mai de 200 ausèls e dels mammifères. Descobèrta facilitada per un sentier pilòtes dessús long de 2 400 m e un ostal del marais.
La municipalitat a situat dins la zòna de appellation AOC dels vins del Bugey.
Le marais de Lavours, départ au village de Ceyzérieu est un site classé comme site naturel de France
La commune est située dans la zone d'appellation AOC des vins du Bugey.
Plaintel
Pleneventer en breton ( Plaintel en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Hautecourt-Romanèche
Hautecourt-Romanèche en arpitan ( Hautecourt-Romanèche en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
Hautecourt-Romanèche Se situa en lo Revermont.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Traces D'aucupacion préhistorique. Prieuré Del Buenc dempuèi lo.
La fusion de las municipalitats de Hautecourt e de Romanèche es vengut efectiva lo 1 en genièr 1973.
Traces d'occupation préhistorique. Prieuré du Buenc dès le.
La fusion des communes d'Hautecourt et de Romanèche est devenue effective le 1 janvier 1973.
Divonne-les-Bains
Divonne-les-Bains en arpitan ( Divonne-les-Bains en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Couture-d'Argenson
Probablhament Cotura(s) (Couture-d'Argenson en francés) es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Lajuson
Lajuson (Araujuzon en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Segon Dauzat e Rostaing, Laujuson que vien d'un radicau prelatin, aquitanic, escur ar- dab lo sufixe -avum ( > Araus), puish de l'occitan juson, « d'en baish ».
Jacques Boisgontier, dens la soa recension deu Dictionnaire toponymique des communes du Béarn que compren pas perqué Grosclaude sostien, contra las fòrmas ancianas, l'evolucion La(u)juson > a Laujuson > Araujuson, meilèu que Araujuson > a Laujuson > La(u)juson.
Lapeyrouse (Ain)
Lapeyrouse en arpitan (Lapeyrouse en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
Lapeyrouse Fa partida de la Dombes.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Crézières
Crézières es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Francourville
Francourville es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Istòria
Petit village de Beauce. En Janvier 2012 le village a rejoint Chartres Métropole, la communauté de communes de la région de Chartres.
Pommerieux
Pommerieux es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Geografia
La municipalitat a situat en lo sud-Mayenne.
La commune est située dans le sud-Mayenne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Jol Ancian Regim, la municipalitat fasiá partida del fief de la baronnie angevine de Craon, dépendait de la sénéchaussée principala d'Angieus e del País d'eleccion de Castell-Gontier.
Sous l’Ancien Régime, la commune faisait partie du fief de la baronnie angevine de Craon, dépendait de la sénéchaussée principale d'Angers et du Pays d'élection de Château-Gontier.
Menglon
Menglon (Menglon en francés) es una comuna occitana dau Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups.
Geografia
Menglon aperteniá au canton de Chastilhon de Diés (5 km). Menglon es situat a 8 km de Luc de Diés e a 14 km al sud-est de Diá.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Claville
Claville en normand (Claville en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Divèrses caseriux cargada d'istòria i an ligat, #qu'aquel de Neuville
La municipalitat existissiá dempuèi los primièrs sègles crestianes sus la via romaine #que connectava Évreux a Brionne.
En 1225, lo rei Louis VIII #ofrir lo vilatge e las tèrras a lo sieu servidor Simon de Poissy, en escambi de los sieus bones e leiales servicis.
La glèisa Sants-Martin (inscricha als Monuments istorics) : nef ample, chœur a tres pans, torn de 1517, pòrta oèst e vidrieres de la, retable de la.
A, un Ostal de las Templiers existissiá en lo masatge caseriu de Beaulieu. La commanderie e la capèla Santa-Suzanne son uèi transformadas n'abitacions.
A, Claville comptava un molin a blat, una briqueterie, dels talhièrs de tissage e una granda fièra a las bestiaux en julhet sul luòc del vilatge (met Bance). Subsisteix Encara lo « quai » en pèira pel déchargement de la ramaderia. A situat près de de lo grand saule (almens bicentenaire ?) Al tronc vuèg, e de la pichona maire.
Plusieurs hameaux chargés d'histoire y sont rattachés, dont celui de Neuville qui appartenait aux comtes d'Évreux, lesquels l'offrirent au à l'abbaye Saint-Sauveur.
La commune existait dès les premiers siècles chrétiens sur la voie romaine qui reliait Évreux à Brionne.
En 1225, le roi Louis VIII offrit le village et les terres à son serviteur Simon de Poissy, en échange de ses bons et loyaux services.
La glèisa Saint-Martin (inscrite aux Monuments historiques) : nef large, chœur à trois pans, tour de 1517, porte ouest et vitraux du, retable du.
Au, une Maison des Templiers existait dans le hameau de Beaulieu. La commanderie et la chapelle Sainte-Suzanne sont aujourd'hui transformées en habitations.
Fin, une chaumière de Claville fut la demeure de Jacques Dupont (né au Neubourg en 1767), dit Dupont de l'Eure. 1848 : Face aux manifestations populaires, Louis Philippe abdiqua (en refusant de faire intervenir la troupe). Au soir du 24 février 1848, la République était proclamée, et Dupont de l'Eure (alors Ministre de la Justice) fut nommé Président du Gouvernement Provisoire. Il fut donc le premier Président de la République française ! (mais pendant quelques mois seulement, en attendant l'élection de Louis-Napoléon Bonaparte le 10 décembre 1848). La maison existe toujours, rue Dupont-de-l'Eure.
Au, Claville comptait un moulin à blé, une briqueterie, des ateliers de tissage et une grande foire aux bestiaux en juillet sur la place du village (place Bance). Il subsiste encore le « quai » en pierre pour le déchargement du bétail. Il est situé près du grand saule (au moins bicentenaire ?) au tronc creux, et de la petite mare.
Échiré
Échiré es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Anoja
Anoja (Anoye en francés) qu'ei ua comuna bearnesa deu Vic Vilh administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [a'nujɔ] e mei rarament [a'nuʎɔ]. Que disen : [ke sui ba'dyt a 'nujɔ] (que soi vadut a Noia); [ke de'muri a 'nujɔ] (que demori a Noja), mès [lu ky'rɛ d a'nujɔ] (lo curè d'Anoja).
Arèssi
Arèssi (Aressy en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Anoja
Toponimia
Las fòrmas ancianas que son Noja cap a 1060, segon Marca, Anoia en 1131, Noye en 1212, segon Marca, Noia au sègle XIII, Anoge en 1372, Noye en 1385, Anoya en 1485, Noge (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Dauzat, lo nom que vien deu gallic ana, « brau, maresc, modiu » e benlhèu lo sufixe « escur » -ogia.
Arèssi
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Anoja
Toponimia
Miquèu Grosclaude qu'arrefusa l'ipotèsi celtica de Dauzat e que causeish lo latin medievau (?) noda/noia, variantas de nauda « brau, maresc, modiu, terren umide, hanguèr ». L'iniciau que vien probablament de l'aglomeracion de la preposicion a.
NB. nauda qu'ei supausat viéner deu gallic.
Doux (Doas Sèvras)
Doux  es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Novela Aquitània.
Arèssi
Toponimia
La prononciacion qu'ei [a'rɛsi]. Las fòrmas ancianas que son Arressa en 1101, Aresi au sègle XIIau, Arecii en 1376, Eressi en 1385, Arecii en 1538, Aressii en 1546, Aressy (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Doux (Doas Sèvras)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Arèssi
Toponimia
Miquèu Grosclaude que considèra las fòrmas en -ii son fautivas. Aquera vocala redoblada que correspón normaument a ua consonanta latenta e n'i a pas, puish que l'accent tonic ei sus l'abans-darrèra sillaba. Aquò exclutz las explicacions per Aretinus, Aricinus, etc. Grosclaude que pensa la fòrma d'origina ei probablament Aressa, dab barradura de -a finau en -i dens un segond temps. Ua possibilitat qu'ei l'arrasic preindoeuropèa ar, « pèira, ròc ». Lo sufixe -esse qu'ei lo medish qu'a Carressa o a Cardessa; qu'ei benlhèu la romanizacion deu sufixe locatiu basco -etze. Lo sens que seré de « lòc on i a ròcs », qui ei pas justificat completament per la topografia. Que damora un dobte.
Préaux
Préaux pòt essèr:
Còca (planta)
La còca es una planta d'America del Sud de la familha dels Erythroxylaceae. Ten un ròtle important dins la cultura andina, per sas utilizacions ritualas o medicinalas. La cocaïna es tracha de sas fuèlhas. Es nomenada mama inala en lenga quíchoa.
Botanica
thumb|left|Erythroxylum coca Se los primièrs botanistas pensavan que totas las plantas de còca cultivadas appartenián a la meteissa espècia, savèm uèi que doas espècias foguèron domesticadas: Erythroxylum coca Lam. e Erythroxylum novogranatense (Morris) Hieron. Aqueles doas espècias an cadunas doas varietats distinctas: Erythroxylum coca Lam. var. coca e Erythroxylum coca var. Ipuda Plowman per la primièra espècia ; Erythroxylum novogranatense (Morris) Hieron var. novogranatense e Erythroxylum novogranatense var. truxillense (Rusby) Plowman per la segonda.
Es un arbrilhon mesurant de 1,5 a 4 mètres de naut. Las fuèlhas mesuran de 2,5 a 7,5 cm e son verd clar.
Ecologia
Buta a l'estat salvatge dins la Cordilhièra dels Andes a d'altituds variant de 300 a. Erythroxylum coca Lam. e Erythroxylum novogranatense (Morris) Hieron aiman subretot los sòls acids e, coma totas las espècias del genre Erythroxylum
Proprietats farmacologicas
La fuèlha es la sola a contenir d'alcaloïdes. Contenon en tot 14 principis actius amb de proprietats farmaceuticas interessantas. Aqueles enzims, polisacarides e alcaloïdes representan de 0,2 % a 1,3 % de la composicion de la fuèlha de còca. D'entre sos principis actius se pòt citar:
Usatges
Es un fondament cultural per l'America Latina - subretot dels nauts replans andins - que l'usatge remonta a prèp de. A causa de sas diferentas vertuts, es una planta sacrada per qualques pòbles amerindians. Per aqueles, Mama Coca es la filha de Pachamama. Es tanben utilizada tradicionalament de Colómbia fins a Chile a l'encòp per sas vertuts estimulantas e dins l'ecastre de ceremonias religiosas, benleu seriá estat una taxa d'imposicion.
Dins l'Empèri inca, la còca eissida de l'actual Peró (tupa coca) s'utizava dins las ceremonias religiosas e als dignitaris alara que la còca eissida de l'actuala Bolívia (muma coca) s'utilizava pels fonccionaris benleu pel pòble.
Son usatge es signalat pels conquerents espanhòls dempuèi lo sègle XVI que ne condamnèron d'en primièr l'usatge la qualificant de abans de l'encoratjar constatant l'eficacitat sus la rentabilitat dels trabalhadors. Es Monardés de Sevilha, un naturalista espanhòl que ne ramenèron las primièras fuèlhas en Euròpa en 1580 alara que la planta seriá vertadierament coneguda sul plan scientific sonque al sègle XVIII.
Los biaisses de consomar tradicionalament de còca en America del Sud son:
Es tanben utilizada per n'extraire la cocaïna, un de sos alcaloïdes pel vendre sul mercat dels estupefasents.
Aspèctes economics e politics
Fòra d'America Latina, es subretot utilizada per la cocaïna. La còca es doncas coneguda pel monde per son utilizacion jos forma de dròga e los trafecs que'n son la consequéncia. Es en rason d'aquel usatge que los Estats Units d'America desiran n'acabar sa cultura en America Latina.
Produccion
Aprèp la descobèrta de la cocaïna dins la segonda mitat del sègle XIX, los laboratòris farmaceutics olandés e allemands estimulèron la cultura de còca en important fòrça quantitats de fuèlhas dempuèi Peró e Bolívia.
Al començament del sègle XX, los olandeses capitèron a adaptar la planta dins l'illa de Java que venguèron pendent qualques ans lo primièr productpr mondial. Los japoneses eles l'acclimatèron a Taiwan. Es doncas la produccion asiatica que forniguèt lo primièr vam de la consomacion de cocaïna entre 1910 e 1940. Puèi las conferéncias internacionalas faguèron aplicar de mesuras d'interdiccion nenant indirèctament los païses andins dins una activitat illicita que vendra centrala dins lor economia e dins lors rapòrts amb los Estats Units d'America.
E a partir dels ans 1960 los païses andins desvelopèron vertadièrament lor produccion per repondre al segond vam de la consomacion de cocaïna.
En Bolívia, primièr productor mondial de còca, la cultura es autorizada dins un territòri limitat: los Iungas (valadas tropicalas a l'èst de la Paz) alara qu'es tanben fòrça plantada dins lo Chapare ont es illegala.
En Colómbia la produccion de còca es totalament enebida.
Lesneven
Lesneven en breton ( Lesneven en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Geografia
Lesneven Se situa a un encreuament viari important, a la cœur del scenari del Léon, a una desena de quilomètres del littoral de la Manja. Lo territòri communal, pauc estendut, es essencialament ocupat per l'aglomeracion. L'aglomeracion de Lesneven e aquela de la municipalitat del Folgoët constituiscan d'en un autre luòc un sol e meteis nuclèu urban.
Lesneven se situe à un carrefour routier important, au cœur du plateau du Léon, à une dizaine de kilomètres du littoral de la Manche. Le territoire communal, peu étendu, est essentiellement occupé par l'agglomération. L'agglomération de Lesneven et celle de la commune du Folgoët constituent d'ailleurs un seul et même noyau urbain.
Aren
Aren (Aren en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [a'ren] (-n finau prononciada clarament). Las fòrmas ancianas que son Aren en 1251, 1385 e 1608, Aren (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Dauzat e Rostaing, Aren que vien deu latin arenium, de arena, « sable ».
Merindòu (Daufinat)
Merindòu (Mérindol-les-Oliviers en francés) es una comuna dau Daufinat occitan, situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Dompierre-sur-Chalaronne
Dompierre-sur-Chalaronne en arpitan (Dompierre-sur-Chalaronne en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Istòria
Glèisa mencionada dempuèi lo, fief de Castell-Roux a la Mièja Edat.
Église mentionnée dès le, fief de Château-Roux au Moyen Âge.
Gouenaer
Gouenaer en breton ( La Gouesnière en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Clamerey
Clamerey es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Araus
Araus (Araux en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Véder Lajuson.
La prononciacion qu'ei [a'raws]. Las fòrmas ancianas que son Araus en 1223 e 1350, Araus-Susoo en 1385, Araus en 1411, Araus-Susson en 1547, Araus (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Miquèu Grosclaude que tròba estranh lo sufixe -avum de Dauzat. Qu'emet la possibilitat aquera fin sia ua deformacion de -òs, sufixe aquitanic. Grosclaude qu'evòca tres possibilitats, la de Lemoine, arraus, lo basco arrantz, « boishon espinós » (en supausant lo passatge de n a l, puish la vocalizacion de l, aran, « vath » e sufixe -òs (lo tot « basco-aquitan »). Las duas prumèras solucions que son a apartar pr'amor que caleré duas r. Demora aranòs (en supausant un reculament d'accent tonic) : aranòs > araòs > aràòs > aràos > araus. Mès perqué un vilatge e s'aperaré « la vath » mei qu'un aute ? Lo nom que demora escur. Susoo e susson de 1385 e 1547, adara dispareishut, qu'ei l'advèrbi de lòc (deu latin sursum) qui s'opausa a juson de Lajuson : Araus qu'ei en amont dens la vath deu Gave d'Auloron.
Champtoceaux
Champtoceaux es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Champtoceaux, anciennement Châteauceaux, #Èsser la una de las mai importantas fortalesas medievalas, avantgarda del país de França e del Anjau pendent la guèrra de, orgullosament levada sul serral, cara al duché de Bretanha, aliat del Angleterre. Champtoceaux Fasiá antany partida camines de Bretanha-Anjau e del évêché de Nantas jol Ancian Regim. Un esperó rocós domina la Loire de 70 mètres : tot a amassat aicí per assegurar defend militar e en corrent comercial.
Champtoceaux, anciennement Châteauceaux, fut l'une des plus importantes forteresses médiévales, avant-garde du pays de France et de l'Anjou durant la guerre de Cent Ans, fièrement dressée sur le coteau, face au duché de Bretagne, allié de l'Angleterre. Champtoceaux faisait autrefois partie des marches de Bretagne-Anjou et de l'évêché de Nantes sous l'Ancien Régime. Un éperon rocheux domine la Loire de 70 mètres : tout ici est réuni pour assurer défense militaire et courant commercial.
La Chapelle-Onzerain
La Chapelle-Onzerain es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ansinhec
Ansinhec (Ensigné en francés) es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Arganhon
Arganhon (Argagnon en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Arganhon
La prononciacion qu'ei [arga'ɲu n ] (n pauc perceptibla). Las fòrmas ancianas que son Arganion au sègle XIau, Argalhoo en 1376, Arguanhoo en 1385, Arganhoo en 1546, Argagnon (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Arganhon-Marcerin lo 8 d'abriu de 1851, data de la fusion de las duas comunas.
Gerhard Rohlfs, citat per Grosclaude, qu'explica Arganhon, shens certitud, per lo nom latin d'òmi Arginnus, com per Arguiñano en Navarra.
Dauzat qu'explica Arganhon, tanpauc shens certitud, per lo nom latin d'òmi Arcanius dab lo sufixe -onem.
Miquèu Grosclaude qu'aima mei l'explicacion de Dauzat, « la proprietat d'Arcanius''.
Marcerin
La prononciacion qu'ei [marce'ri n ]. Las fòrmas ancianas que son Marcerii en 1345, Marsserii en 1385, Marsery en 1779, Arganhon-Marcerin lo 8 d'abriu de 1851, data de la fusion de las duas comunas (ara lo nom Marcerin qu'a dispareishut), Marsarin (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Marcerin que vien deu nom latin d'òmi Marcellus dab lo sufixe, de valor diminutiva, -inum (-ll- intervocalica que passa a -r- en gascon).
Pré-en-Pail
Pré-en-Pail es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Migny
Migny es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Endre e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Épannes
Épannes es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Ravigny
Ravigny es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Dompierre-sur-Veyle
Dompierre-sur-Veyle en arpitan ( Dompierre-sur-Veyle en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
La municipalitat a ligat géographiquement a la Dombes. Es desservie pels départementales D22 (Nòrd/Sud) e D17 (Es/Oèst).
La commune est rattachée géographiquement à la Dombes. Elle est desservie par les départementales D22 (Nòrd/Sud) et D17 (Est/Ouest).
Mevolhon
Mevolhon (Mévouillon en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Dompierre-sur-Veyle
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mevolhon
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Chaumergy
Chaumergy es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mercurol
Mercurol (en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Geografia
Mercurol Aperten al costat de Tinh de l'Ermitatge (4 km). A situat a 20 km al nòrd de Valença. Las municipalitats los mai prèps son Chanòsc e Curson, Veaunes, Chantamèrle, Chavannes e Larnage.
Ivrey
Ivrey es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Mercurol
Geografia
Mercurol appartient au canton de Tinh de l'Ermitatge (4 km). Il est situé à 20 km au nord de Valença. Les communes les plus proches sont Chanòsc e Curson, Veaunes, Chantamèrle, Chavannes et Larnage.
Ivrey
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mercurol
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Arget
Arget (Arget en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [ar'jet]. Las fòrmas ancianas que son Argiet, en 1383, Arzet en 1695, Arget (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Miquèu Grosclaude, lo nom ei pas un derivat de argilla (« argela »). Se la comuna èra sablosa (mès es pas atau), que poirén supausar un derivat d'arena, « sable », dab lo sufixe collectiu -etum : arenetum > arenet > are(n)et > areet > ariet; l'autor balha pas de solucion.
Langon (Loir e Char)
Langon es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loir e Char e la region dau Centre.
Geografia
Le bourg de Langon s'étend sous la forme d'un village-rue. Il est délimité par la voie ferrée au nord et par la route nationale 76 au sud. Au-delà s'étendent d'un côté en direction de Romorantin-Lanthenay le plateau solognot qui est le domaine de la sylviculture où se situent plusieurs hameaux de la commune tel celui des Tréchis et de l'autre la plaine  du Cher en grande partie inondable et domaine de la culture céréalière où est situé le canal du Berry.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo sieu nom vendriá d'un proprietari gaulois, Alingos, se déformant en Langon. Una sépulture d'aquela epòca a #èsser descobèrta en 1910 mas a #èsser destruida dempuèi.
La glèisa Santa-Sulspice a #èsser bastida a la XIII sègle e remaniée a la XV sègle.
En 1949, una parca ferroviaire i a bastit.
L' église Saint-Sulspice a été construite au XIII siècle et remaniée au XV siècle.
Erbigneg
Erbigneg en breton ( Herbignac en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Mirabel-et-Blacons
Mirabèl e Blacons (Mirabel-et-Blacons en francés) es una comuna dau Daufinat occitan, situaa dins lo departament de Droma e la region d’Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.