cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sent Alari de las Corbas
Sent Alari de las Corbas (Saint-Hilaire-les-Courbes en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Hochfelden (Bas Ren)
Hochfelden en alemannisch (Hochfelden en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Margarida II de Danemarc
Margarida II (nascuda Margrethe Alexandrine Þórhildur Ingrid en 1940) es la reina actuala de Danemarc. Es d'origina occitana per sa maire la reina Ingrid nascuda Bernadòta. Son marit Enric de Montpesat es occitan atanben.
Sant-Lezer-ar-Gwiniegi
Sant-Lezer-ar-Gwiniegi en breton ( Saint-Léger-les-Vignes en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Barri (omonimia)
Lo mot de barri pòt designar:
Pancheraccia
Pancheraccia es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Istòria
thumb|right|Celebracion en lo moment d'un pelegrinatge a La nòstra-Madama de Pancheraccia
Una mapa de la Corsega a l'epòca romaine expausada a la Capèla sixtine menciona un vilatge trucat Panche Rattia.
Abans la Revolucion, Pancheraccia fa partida de la pieve a #Retalhar.
Al, la Vèrge Marida i auriá aparegut a una fillette esgariada e assoiffée, e i auriá fach nàisser per ela una font dins la montanha. Aquel miracle suscita lo desvolopament d'un culte marial e d'un pelegrinatge #que se prossegueixen encara uèi. La Glèisa catolica reconeis pas pas oficialament aquela aparicion, mas apròva l'acte de devocion mariale #qu'es lo pelegrinatge a La nòstra-Madama de Pancheraccia, de còps nomenada « la Pesadas corse » : « Sabi pas s'i a un sol país dins lo mond ont se prega tant per a Madonna » a declarat a Pancheraccia, avesque de Corsega, lo 8 de setembre de 2007.
thumb|right|Célébration lors d'un pèlerinage à Notre-Dame de Pancheraccia
Une carte de la Corse à l'époque romaine exposée à la Chapelle sixtine mentionne un village appelé Panche Rattia.
Avant la Révolution, Pancheraccia fait partie de la pieve a Rogna.
Au, la Vierge Marie serait apparue à une fillette égarée et assoiffée, et aurait fait naître pour elle une source dans la montagne. Ce miracle suscite le développement d'un culte marial et d'un pèlerinage qui se poursuivent encore aujourd'hui. La glèisa catholique ne reconnaît pas officiellement cette apparition, mais approuve l'acte de dévotion mariale qu'est le pèlerinage à Notre-Dame de Pancheraccia, parfois nommée « la Lourdes corse » : « Je ne sais pas s'il y a un seul pays au monde où l'on prie autant pour a Madonna » a déclaré à Pancheraccia, évêque de Corse, le 8 septembre 2007.
Namchi
Namchi (o Namtse) es una vila de l'estat de Sikkim en Índia.
Administracion
Namchi es lo capluòc del districte de South Sikkim.
Vivaroaupenc
[[File:Isoglòssas constitutivas dau vivaroaupenc.svg|thumb|Isoglòssas de delimitacion dau vivaroaupenc.1, 2, 3: intèrnas a l'occitan (ca/cha; susar/suar, c(h)antada/chanta(i)a
4, 5, 7: delimitacion amb l'arpitan
]] Lo vivaroaupenc o vivaroalpenc es lo dialècte nòrd-occitan parlat en França dins lo nòrd-èst de Velai, de franjas au sud de Léger, lo nòrd de Vivarés, lo Daufinat meridional, aital coma en Itàlia, dins las Valadas Occitanas e a la Gàrdia en Calàbria (lo bas-vivarés, nòrd-occitan el tanben, es pas de vivaroaupenc, mas la varietat nòrd-cevenòla dau lengadocian).
Denominacions
La denominacion de vivaroaupenc lo devèm au lingüista Pèire Bèc dempuei los ans 1970, es lo nom que mai s'utiliza encuei. D'unes especialistas an donat tanben d'autres noms au vivaroaupenc: aupenc-daufinenc (Juli Ronjat), nòrd-provençal (Joan Glaudi Bouvier), anfizonic e lo domeni dialectau essent l'Anfizòna (Pèire Nauton); o encara aupenc, provençal aupenc, gavòt dins un sens alarjat (normalament l'aupenc e lo gavòt son de subdivisions dau vivaroaupenc, vejatz çai sota).
Dinamica
vinheta|Frontieras ancianas dialectalas en [[Gàllia.]] Ancianament, lo vivaroaupenc s'estendiá fins a Mauriana au nòrd-èst, mai a l'èst en Piemont, mai au sud en Provença, e mai au sud-oèst dins lo País Niçard.
Perdiguèt sas frontieras ancianas al profièch de l'arpitan, lo piemontés, lo ligur, e lo provençau.
Caracteristicas
Sa caracteristica principala es la chaüta de las dentalas intervocalicas latinas simplas : chantaa (o chantaia) per c(h)antada, monea per moneda, bastia (o bastiá) per bastida, maür per madur.
Mont-ral
Mont-ral es un municipi de la província espanhòla de Tarragona dins la Generalitat de Catalonha.
Vivaroaupenc
Caracteristicas
Lo vivaroaupenc, tocant a las T finalas tonicas representa un estat intermediari entre la situacion dels autres dialèctes occitans e la del francés (E del francoprovençal) :  non i a convergéncia de fòrma  entre d’una part los mots de formacion populara eissits d’un etimon  que presenta una T simple intervocalica en sillaba finala (ex. latin ; en vivaroaupenc: grat, prat, bontat, ciutat, fortunat, laissat, estat, marit, partit, batut), e d’autra part los mots de formacion  populara venguts d’un etimon en  (o  ), o  los mots que provenon  d'un manlèu sabent al latin (; en vivaroaupenc: status, discretus, spiritus > c(h)at, plat, rat,  petit,  sèt, solet; estat, discret, esperit) ;  quand lo vivaroaupenc presenta,  com lo francés, doas serias distintas : 1) /gra/, /pra/, /buntˈa/, /siwt'a/, /furtyn'a/, /lejs'a/, /est'a/, /mar'i/, /part'i/, /bat' y/ ; 2) /ʧat/, /plat/, /rat/, /pet'it/, /sɛt/, /sul'et/ ; /est'at/, /diskr'et/, /esper'it/. -tz se pronóncia [s] levat per las formas verbalas, dins las qualas s'amudís completament.
Un trach frequent mas non sistematic es lo rotacisme de l (passatge a r): barma per balma o bauma, escòra per escòla, saraa (o saraia) per salada.
Los parlars aupencs (stricto sensu) an mantengut la prononciacion de la r finala dels infinitius (çò qu'es excepcional en occitan modèrne) e la m finala dels noms prononciada "-mp".
Las combinacions de a e de + article que divergisson del lengadocian son:
La desinéncia verbala de primiera persona i es -o al present de l'indicatiu (coma en francoprovençal, italian, catalan central e nòrd-occidental, castelhan, galego e portugués): parlo per parli o parle, mas tanben a l'imperfait.
Lexic
Lo vivaroaupenc ten en general lo vocabulari de l'occitan amb los eventuals cambiaments fonetics del nòrd-occitan, mas a tanben de formas lexicas especificas (arcaïsmes e mots diferents de la rèsta de l'occitan) que plan sovent son comunas amb los dialèctes lemosin e auvernhat. Aqueste lexic conten de tèrmes tanben emplegats endacòm mai, pasmens los avèm pas excluses per l'amor de donar una mòstra del vocabulari vivaroaupenc.
Sosdialèctes
I a dos grands sosdialèctes.
Chal ben precisar que lo bas-vivarés (o sud-vivarés) es un parlar lengadocian e non pas vivaroaupenc.
Comparason de las nòrmas
En cisaupenc (varietat de vivaroaupenc de las Valadas Occitanas), doas nòrmas se fan concurréncia, la nòrma classica e la nòrma de l'Escòla dau Pò.
Nòtas e referéncias
<references group="N" />
Sent Abre
Sent Abre (Tocane-Saint-Âpre en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha e la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion (de la comuna entiera) es [ʂɛ̃n’tabre].
Pardus
Pardus es una paròfia avalida. Las fòrmas ancianas son Sanctus Martinus de Parduz en 1144, Pons de Pardutz en 1150, Beata Maria de Parduco en 1231 (chanjament de vocable), Sainte-Marie de Pardoux o de Pradoux en 1310, Perducium en 1365. I aviá un archipreirat de Pardoux que passet a Chantairac au segle XIV. Chantal Tanet e Tristan Hordé esclaresissen pas la question de saber se Pardoux (cf. Sent Perdon) es per eus lo mesme nom que Pardús/Pardutz. Quò's evident qu'es una atraccion paronimica (lo nom Pardús fuguet interpretat coma lo petit nom d'un sent coneissut).
Tocane
Lo nom pareis qu'au segle XIV, perqué Tocane a degut absorbir la paròfia dispareissuda de Pardus (l'a remplaçada coma paròfia). Las fòrmas ancianas son Pons de Tousquam, in parochia de Tosquane en 1454, Notre Dame de Perdus dit Touscane en 1489. Tocane ven de toscan, abitant de Toscana, vengut un nom antic d'òme. Dauzat e Rostaing parlan de transferiment dau nom de Toscana (la region).
Vernode
Vernode (nom francés) es un vilatge e un chasteu roinat. Las fòrmas ancianas son Capella municipii nomine Vernode en 1121, Miles de Vernodio sive de Podio Agulhie en 1339, Vernodium en 1340, Vernaude, sens data. Chantal Tanet e Tristan Hordé explican que seriá un derivat de vèrn (vernhe), sens mai de precisions.
Istòria
Las comunas de Tocane (Toscana ?), la pus poblada, e de Sent Abre fuguèren estachadas en 1852. Quò'ra una sola aglomeracion. Lo nom de Sent Abre demoret en occitan per l'ensemble.
Economia de Macau
Las activitats economicas principalas de Macau son lo torisme (que cresquèt fòrça en quantitat, amb l'arribada de chineses après 1999) e l'espleitacion de casinos (font del 70 % dels impòstes). Après l'obertura de l'exploracion dels casinos a la competéncia estrangièra çò 2001, lo territòri atraguèt de centenats de milions de dolars en investiments estrangièrs, en tornant Macau lo principal centre de jòc del mond.
Granchain
Granchain en normand (Granchain en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
Granchain Se situa en lo Eure (departament) al limit nòrd del País de Ouche.
Environat per las municipalitats de Santa-Marguerite-en-Ouche, Sant-Aubin-lo-Vertueux, Sant-Clar-de Arcey, Corneville-la-Fouquetière e Sant-Aubin-lo-Guichard, Granchain es a ieu-camin entre Bernay (Eure) (al nòrd) e Beaumesnil (Eure) (al sud).
thumb|left|Païsatge de Granchain Es un pichon vilatge amb un abitat escampilhat en caserius sus un scenari ont se succedisson bòsc e dels camps consagrats a l'agricultura e la ramaderia, païsatge tradicional del país de Ouche #que « a pas res cambiat als sieus mornes vastas entre la orée dels bòsques, e sòl i compta la magnificence del nívol, sul outremer atmosfèric » (La Varende).
Los sieus abitants an trucat los Granchinois e los Granchinoises. 200px|left|thumb| Vilatge de Granchain
Granchain se situe dans l'Eure (département) à la limite nord du Pays d'Ouche.
Entouré par les communes de Sainte-Marguerite-en-Ouche, Saint-Aubin-le-Vertueux, Saint-Clair-d'Arcey, Corneville-la-Fouquetière et Saint-Aubin-le-Guichard, Granchain est à mi-chemin entre Bernay (Eure) (au nord) et Beaumesnil (Eure) (au sud).
thumb|left|Paysage de Granchain C'est un petit village avec un habitat dispersé en hameaux sur un plateau où se succèdent des bois et des champs voués à l'agriculture et l'élevage, paysage traditionnel du pays d'Ouche qui « n’a rien changé à ses mornes étendues entre l’orée des bois, et seul y compte la magnificence du nuage, sur l’outremer atmosphérique » (La Varende).
Ses habitants sont appelés les Granchinois et les Granchinoises. 200px|left|thumb| Village de Granchain
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ançac
Ançac, Ançac sus Vinhana o (erroneament?) Ansac (en francés Ansac-sur-Vienne) es una comuna occitana situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània.
Segon Xavier Lansade, lo parlar de la comuna es lo lemosin.
Istòria
Villatte (nom fr; oc *Vilata?) foguet sieti de baroniá en 1789, emb 3 parròfias (o partidas) dependentas.
Lista daus maires
miniatura|centre|La mairariá d'Ançac.miniatura|dreita|Roge: La [[Comunautat de comunas de Charanta Lemosina|CC de Charanta Lemosina dins Charanta A. Frontiera òc/oïl<br/ >B. Comunas occitanas<br/ >C. Comunas emb un bocin occitan<br/ >D. Comunas peitavinas-sentongesas]]
Mont-roig del Camp
Mont-roig del Camp es un municipi de la província espanhòla de Tarragona dins la Generalitat de Catalonha.
Piazza di Spagna
La Plaça d'Espanha (Piazza di Spagna en italian) es una plaça de Roma en Itàlia que deu son nom au fach que siguèt longtemps considerada coma un territòri espanhòu.
Timothée Chalamet
Timothee Chalamet (Nòva York, 27 de decembre de 1995) es un actor american. Chalamet comencèt sa carrièra tre l'adolescéncia dins de produccions de television, apareissent dins la seria dramatica Homeland en 2012.
Sébeville
Sébeville es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Porifera
Las espongas constituisson l’embrancament (versemblablament parafiletic) dels Esponguiaris e son d'animals sens sistèma nerviós ni tube digestiu. Son còrs es format pas que per dos jaces de cellulas (ectodèrma e endodèrma).
thumb|left|300px|Paret d'espongas (20 m de pregondor) (Croàcia)
Móra d'Ebre
Móra d'Ebre es un municipi de la província espanhòla de Tarragona dins la Generalitat de Catalonha.
Frederic IX de Danemarc
Frederic IX (nascut Christian Frederik Franz Michael Carl Valdemar Georg en 1899, mòrt en 1972) foguèt rei de Danemarc entre 1947 e 1972.
Èra filh del rei Cristian X e de la reina Alexandrina, duquessa de Meclemborg. Èra lo paire de l'actuala reina de Danemarc, Margarida II.
Titulatura
Frederic IX èra titolat per la gràcia de Dieu rei de Danemarc, dels Vènds e dels Gòts, duc de Schlesvig, Òlstain, Stòrmarn, Ditmarschen, Lauenborg e Oldenborg.
Rangpo
Rangpo es una vila de l'estat de Sikkim en Índia.
Administracion
Rangpo es situada dins lo districte d'East Sikkim.
Sent Leugèir de Vinhaga
Sent Leugèir de Vinhaga (Saint-Léger-de-Vignague en francés) es una anciana comuna deu Vasadés istoric, en Guiana, lingüisticament gascona, situada dens lo departament de Gironda e la region de Novèla Aquitània e absorbida en 1965 per Sauvatèrra de Guiana.
Móra la Nova
Móra la Nova es un municipi de la província espanhòla de Tarragona dins la Generalitat de Catalonha.
Champagnolles
Champagnolles es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Canton de Vilafrancha de Lochac
Lo canton de Vilafrancha de Lochac es una anciana division administrativa de Perigòrd, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Brageirac, lo departament de Dordonha e la region d'Aquitània, adara de Novela Aquitània. A la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions de 2015, 8 comunas de las 9 dau canton entieèr passeren au canton noveu dau País de Montanha e Gurçon (burèu centralizator : Lo Pòrt de Senta Fe e Ponchac) e Molin Nuòu au canton de Montpaun e Menestairòu. La lenga autoctòna es l'occitan lemosin, beleu lo lengadocian brageiragués o lo quite gascon.
Istòria
Lo canton de Vilafrancha de Lochac se creet en 1790, entau coma lo canton de Sent Miard de Gurçon. Lo 13 de brumaire an X (4 de novembre 1801), lo canton de Vilafrancha de Lochac se conservet en incorporant una partida dau de Sent Miard, ,.
A las eleccions departamentalas del 22 de març 2015, en aplicacion dau decret dau 21 de feurier de 2014 que delimita los cantons del departament de Dordonha, lo canton de Vilafrancha de Lochac fuguet suprimit.
Bredevoort
Bredevoort es una vila de la província neerlandesa de Guèldres. Sa populacion èra estimada a 1525 abitants, en 2008.
thumb|290px|left|Vista de Bredevoort
Václav Klaus
Václav Klaus, professor d'economia e òme politic nascut en 1941, foguèt lo president de la Republica Chèca de 2003 a 2013. Tanben foguèt primièr ministre del país, entre 1993 e 1997.
Fotbòl Club Chaumont
Fotbòl Club Chaumont es un club Nauta Marna de fotbòl fondat en 1957 a Chaumont
Paumarès
Liga 2
Liga 3
Copa francesa de fòtbol
Mancius
Mancius (Mancioux en francés) qu'es ua comuna gascoa de Comenge, situada en eth departament dera Hauta Garona e era region administrativa d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Pendent eth Ancian Regime, Mancius « Mancioux o Mantioux » qu'èra dera eleccion de Comenge, doncas dera província de Gasconha, dera generalitat d'Aush, dera diocèsi de Comenge e dera senescaucia de Tolosa. Eth vocable dera glèisa qu'es Sent Jacme. Tanlèu 1790, Mancius qu'èra deth canton de Sent Martòri.
Tit Livi
Tit Livi (Titus Livius en latin), nascut vèrs 59 AbCa Pàdoa (Paduvium en latin) e mòrt en 17 ApC dins sa vila mairala, fogèt un istorian de la Roma antica, autor de la monumentala òbra Ab Urbe condita libri (AUC) (los libres dempuèi la fondacion de Roma).
Biografia
Se sap pas lo nom complet (tria nomina) de Tit Livi. Son escaisnom (cognomen) tampauc se sap pas: coneissem que Titus, son pichon nom (praenomen), e Livius, son nom (nomen) o gentilici (gentile nomen). Per Patavinus (es a dire lo Padoan), es un chafre (agnomen).
Nasquèt en 59 AbC a Pàdoa, en Itàlia. Filh d’una familha rica nòbla, recebèt son educacion en província, e faguèt d'estudis de retorica que lo menèron a s’installar a Roma, vèrs l'edat de 24 ans. Se consacrèt fin finala a las letras.
Èra amic d'August, que respectava sas simpatias per la Republica e ajudèt l'emperaire dins son entrepresa de restauracion de la grandor de Roma. August l'encarguèt tanben de l'educacion du futur emperaire Claudi.
Pasmens, jamai exerciguèt pas de carga publica perque consacrèt tota sa vida a la literatura e a l'istòria.
Amigny-Rouy
Amigny-Rouy es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region dels Nauts de França.
Tit Livi
Biografia
Coneguèt, de son vivent, un succés que passèt los limits d'Itàlia, coma lo conta Plini lo Jove sus un abitant de Gadés (Cadis) que comencèt un viatge cap a Roma per lo visitar.
Amigny-Rouy
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tit Livi
Biografia
Dos epitafis trobats a Pàdoa son considerats coma lo concernissent. Lo primièr remembra: Tit Livi, filh de Gaius (Caius) ; sa primièra esposa: Cassia, filha de Sext (Sextus); lors dos filhs: l'aïnat, dich l'Ancian (Titus Livius Priscus), e lo cabdet, dich lo Long (Titus Livius Longus). La segonda marca lo luòc de sepultura d'un afranquit de Livia Quarta, filha de Tit Livi.
August utilizèt aqueles libres per enforçar son poder e l’unitat nacionala.
Tit Livi morriguèt en 17 ApC., tres ans aprés August.
Òbra istorica
Tit Livi escriguèt una Istòria de Roma (Ab Urbe condita libri, que significa literalament los libres dempuèi la fondacion de Roma) que cobrís en 142 libres l’istòria romana dempuèi las origiaes fins a la mòrt de Drus en 9 AbC L'autor roman segurament aviá previst 150 libres, que lo raconte se seriá acabat amb la mòrt d'August, tres ans abans la seuna.
Aquela òbra es organizada en decennis, mas sonque 35 libres nos parvenguèron: los libres I a X e XXI a XLV. Los autres son coneguts per de fragments o d'abreujats nomenats periochae fachs posteriorament. Nos donan una idèa del plan seguit per Tit Livi e del biais qu'aviá destriat la matèria que tractèt.
Los libres que demòran concernisson l’istòria dels primièrs sègles de Roma dempuèi sa fondacion fins a 292 AbC, lo raconte de la Segonda Guèrra Punica e de la conquista per las armadas romanas de la Gàllia Cisalpina, de Grècia, de Macedònia, e d’una partida de l’Asia Minora. Lo darrièr eveniment important qu'es contat es lo trionf de Lucius Aemilius Paullus Macedonicus a Pidna en 168 AbC
Sinòpsis dels libres conservats:
Dins sa prefàcia, es dich . Se vei critica al respècte de çò que jutja coma una decadéncia de Roma (qu'èra pas encara arribada a l'apogèu) e exalta las valors que faguèron la Roma eternala.
Tit Livi, pasmens republican, foguèt ajudat dins son trabalh per la familha imperiala. August comprenguèt plan qu'aquela evocacion dels nauts faches de Roma podiá servir son poder. Se tracta en mai d’enauçar « un monument a la glòria de Roma » mas subretot de remembrar l’ancianetat e la continuitat sens falha de l’istòria de la vila. L’Istòria segon Tit Livi es pas objectiva: idealiza los grands òmes e demòra plena de prevencion al repècte dels democratas.
Dins aquela Istòria de Roma se trapa tanben la primièra ucronia coneguda: Tit Livi imaginant lo mond se Alexandre lo Grand se n'èra anat conquistar l’oèst e non pas l’èst de Grècia.
En mai, son introduccion nos dona lo prepaus de Tit Livi: remembrat los nauts faches de Roma, la ciutat alara mestressa del mond mediterranèu, descriure los òmes e los biais de viure a l'origina de la grandor de la vila e la decadéncia morala a l'epòca de las guèrras civilas, de biais que los lectors pòscan ne tirar d'ensenhaments de l'Istòria. Es donc a l'encòp un obratge de dialectica e de morala. Aqueles biaises son aqueles del Grèc Isocrat, del sègle IV AbC. Las fonts de Tit Livi son los analistas precedents coma Cassi e Calpurni Pison, dos autors romans avent escrich pendent la segonda mitat del sègle II, puèi Polib e pels darrièrs libres Posidonios, Cesar coma la Memòria d'August.
Referéncias literaris a Tit Livi
Dante cita fòrça personatges istorics que Tit Livi al Cant IV de l'Infèrn, primièra partida de la ''Divina Comèdia :
Romul e Rème
L'istòria legendària dels fondators de Roma, Romul e Rème ( Romulus et Remus), fa partit de la mitologia romana. Pasmens, los istorians romans, Tit Livi d'en primièr, insistisson sul caractèr poetic e legendari d'aquel mite fondator:
La loba
thumb|esquèrra|[[Antonin de Filip l'Arab de 247 Crotz SAECVLARES AVGG Loba alachant Romul e Rème - C178]] Romulus e son fraire besson Rème son filhs de la vestala Rèa Silvia e del dieu Mart. Rèa Silvia es filha de Numitor, rei de la legendària vila latina d'Alba Longa (fondada per Ascani, filh d'Enèu) e despossedit del tròn per son fraire Amuli. Aquel, crenhava que los seus pichons nebots ne cridan lor degut un còp grand, pren per pretèxte que son los filhs d'una vestala, qu'aviá fach vòt de castetat, e ordona que sián getat al Tibre.
Mas l'òrdre es sanat, los recent nascuts son abandonats dins un panièr sul flum, subrevisquèron (per la probabla proteccion dels dieus), e son descobèrts jos un figuièr salvatge (lo Ficus Ruminalis) situat a l'intrada de la cròta del Lupercal, al pé del Palatin, per una loba que los alatava,. Un pic verd, l'aucèl de Mart, , vigilava sus eles.
Segon una autra version contada per Plutarc dins La Vida de Romul los bessons serián los enfants d'una esclava e del dieu Mart. Una curiosa istòria del sèxe viril del Dieu Mart davalant per la chiminèa e flotant dins la sala es evocada, l'esclava remplaçant la princessa Rèa Silvia que rebutava de se sometre al desir del Dieu. De fach serián d'Amuli, alara rei d'Alba Longa, puèis donats al paster Faustul.
Mai tard, los bessons, que lor foguèt revelat lo secret de lor naissença, tuarán Amuli (escotelat per Rème segon d'unes, traucat per l'espasa de Romul segon d'autres) e restaurèron lor grand Numitor sul tròn d'Alba Longa.
Una explicacion racionalista d'aquela legenda remembra que lo mòt latin lupa possedís dos sens, « loba » e « prostituida », resson al mestièr de Laurentia, prostituida, l'esposa de Faustul.
Varianta ellenistica
Segon Tit Livi, Romul e Rème visquèron una enfança e una adolescéncia tota campanhardas, en companhiá de Faustul. . Plutarc dona, el, une version pro diferenta d'aquel periòde de la vida dels dos fraires. Dins son recit, pas abandonats de totes, Romul e Rème son discrètament ajudats per lor grand Numitor, que provesiguèt de noiritura als parents adoptius. En seguida, foguèron menat a Gabii, ont lor foguèt donat una educacion correspondent a lor estatut social vertadièr.
Fondacion de la vila de Roma
thumb|Romul e Rème per [[Rubens]]
Los voltors
Rème e Romul decidigèron de fondar una vila e causiguèron per luòc « ont avián estat abandonats e ont avián passat lor enfança ». Segon Tit Livi, es lo drech de nomenar la vila e donc aquel de la governar que seriá l'origina du conflicte fratricid. L'Urbs (la Vila) foguèt fondada lo 21 d'abril 753 AbC (començament del calendièr roman).
Per se despartir, los bessons consultèron los auguris; Romul se plaça sul Mont Palatin, Rème sus l'Aventin. L'interpretacion del présage faguèt problèma: Rème lo primièr apercebèt sièis voltors, mas Romul acabèt per n'observar dotze.
La mòrt de Rème
L'istorian latin Tit Livi dona doas versions de la mòrt de Rème. Segon la primièra, Rème tomba pendent la bagarra que seguís lo compte dels auguris; segon l'autre, Romul, mai rusat, ensaja d'enganar son fraire sus l'eissida de l'escomesa, aquel de saber qui dels dos será lo primièr capable d'apercebre de voltors dins la val Murcia (aquela del futur circ Maxim). Une peleja surgís e Rème passa per derision la rega sagrada (pomerium) qu'acabava de marcar Romul qu'encolerat lo tua — segon una autre version, lo murtrièr seriá un sicari etrusc, Celèr. Romul se seriá alara escridat: . Se dich que fin finala, ganhat pels remòrs, Romul entèrra son fraire jol puèg de l'Aventin amb totes los onors.
La construccion de la vila
Lèu dins la novèla ciutat venguèron de vagabonds e d'esclaus per trobar refugi. Segon Plutarc, cadun pòrta de son país d'origina una ponhada de tèrra per la getar dins lo valat de tradicion etrusca, nomenada Mundus e cavada al luòc del Comitium situat al centre del perimètre dels barris.
Lo raubament de las Sabinas
Mas la ciutat nòva, luòc de refugi dels òmes venguts liures volent cambiar d'existéncia, manca fòrça de femnas. Una carestiá que condamna lo projècte a cort tèrme. Coma los ensags de maridatge dins las « vilas » a l'entorn trobèront totas de mespresants rebuts, Romul decidiguèt de raubar de femnas. Amb per pretèxte la descobèrta fortuita d'un altar consacrat a una divinitat, instaura la fèsta de « Consualia » en l'onor de Neptun lo 18 d'agost, e i invita los Sabins e d'autres pòbles de la « vilas » a l'entorn: Caenina, Crustumerium, Antemnae. Alara que l'atencion dels òmes es desvirada, las femnas son raubadas per surpresa.
Plutarc s'interròga longament sul nombre exacte dels raubaments: 30 verges, que donèron lors noms a la 30 curias romanas çò dison d'unes, 527 segon Antias, 683 segon Juba. Mai luènh, avança lo nombre de 800. Lo biograf rebuta coma invraisemblabla lo dich que lor nombre se seriá limitat a 30 e l'intencion prigonda de Romul auriá estat « mens de maridatges que la guèrra ». Precisa encara que cap d'aquelas filhas raubadas èran mariadas, levat Ersilia, que foguèt presa per error.
L'azard dels raubaments induch una mèscla entre classas socialas. Las victimas son de reng naut e « esposan » de Romans de condicion bassa, mas « las filhas mai bèlas èran reservadas als notables ». Atal Talasi, a qui escai una filha de fòrça granda beutat e que será celebrat per son escasença amb un cortègi espontanèu e admiratiu alara que se menava la joventa a çò del.
La reaccion dels mejancièrs otrajats
Furioses, los pòbles otrajats forman una coalicion dirigida pel rei de Cures Tit Tati e declaran la guèrra. Romul comença per desfar los soldats de Caenina, tua lor cap Acron e pren lor vila d'assalt. Atacat per surpresa pels Antemnats, los espotisís tanben e pren lor vila. Mas a la demanda de sa femna, d'origina sabina, Ersilia, Romul los estalvia, dona son pardon e le drech de ciutat a Antemnae.
Mercé a la traïson de la jova Tarpeia, los Sabins capitèron a s'introduire dins la vila e a prene de la ciutadèla del Capitòli. D'en primièr butassat, Romul, après una invocacion a Jupitèr, capita a tornar menar las seunas tropas a l'assalt. Lo combat es fòrça indecís. Fins a que las quitas esposas sabinas dels Romans s'interpausen entre ambedos camps. Atal es acabada la batalha.
Romans e Sabins fusionan, lo govèrn es concentrat a Roma que dobla sa talha e los Romans prenon lo nom de Quirites (de Cures) en onor dels Sabins. Romul repartís alara la populacion romana en trenta curias e dona a aquelas lo nom de femnas sabinas.
Si vis pacem, para bellum (Se vòles la patz, prepara la guèrra)
Roma es situada al tèrme de doas grandas culturas — etrusca e italica — mas se vòl liura, es tanben situada al caireforc de las vias comercialas entre Toscana e Campània, atal los seus abitants devián èsser prèsts a s'impausar per la fòrça e la violéncia. Amassant, d'òmes liures d'originas divèrsas, èra tanben necessari de crear pauc a pauc un sistèma de règlas juridicas e de normas de comportament, permetent de gerir la vida dins aquela comunautat novèla. Plutarc s'interroguèt sus la violéncia de Roma:
Tanben foguèron formadas tres centurias de cavalièrs: los Ramnes (que lor nom ven de Romul), los Titiencs (de Tit Tati) e los Luceres (d'un soldat de Romul que moriguèt al combat contra los Sabins).
Los dos reis, Romul lo Roman e Tit Tati lo Sabin, reinan ensems pendent d'annadas. Tit Livi conta pasment, amb ironia, sonque après la mòrt accidentala de Tit pendent una susmauta a Lavini,. L'alliança amb Lavini es renovelada.
A la tèsta d'una tropa de 300 soldats (los mèsmes qu'aqueles mencionats çai naut) tot abnegats a sa persona, los celeres, Romul passa lo rèste de sa vida a far de guèrra contra los mejancièrs etruscs: Fidenes, e subretot Veies, una ciutat qu'acabèt per balhar, contre cession de territòris, una trèva de cent ans.
Daissará un Estat pro fòrt e impressionant militarament per viure en patz pendant quarante ans jol reialme de son successor, Numa Pompili, gendre del rei Tit Tati.
Quirin
Segon la legenda, Romul es pas mòrt, mas a simplament desaparegut un jorn dins una violenta tempèsta e foguèt menat al cèl alara qu'inspectava sas tropas près del paluns de la Cabra. Seriá vengut lo dieu dels valents Romans e de lor vila. Mai tard foguèt assimilat a Quirin. Tit Livi encara, après aver remembrat que « Romul comptava mai de partisans dins lo pòble que d'entre los patricians », rebat una rumor mai sordida segon que Romul auriá estat simplament chaplat pels patricians, e supausa que son apoteòsi jol nom de Quirin foguèt un estratagèma politic destinat a tranquilizar lo bon pòble.
Dins un contèxte que prefigura los conflictes entre la plèba e lo patriciat, lo recit de l'apareisson divina de Romul a Procul Juli, sembla, malgrat son invraisemblança, aver calmat los esperits:
« Çò qu'es extraordinari, conclutz Tit Livi '', es que se cresiá a aquela istòria e que la cresença a l'immortalitat de Romul aja tranquilizat lo pòble e l'armada. »''
Romul e l'eritatge indoeuropèu a Roma
thumb|Romul e Rème - Bronze Lupa Capitolina del Palazzo dei Conservatori a [[Roma.]] Segon Georges Dumézil, coma fondator de Roma, Romul concentra sus sa persona fòrça aspèctes de las tres foncions indoeuropèas.
L'especialista de mitologia comparada, Jean Haudry vei dins lo murtre de Rème un conflicte entre doas concepcions de la reialtat: la reialtat unica de las societas linhatgièras e la reialtat dioscurica coma coneguda a Esparta.
Descobèrta de la cròta del Lupercal
Lo 20 de novembre de 2007, lo ministre italian de la Cultura, Francesco Rutelli, anóncia la descobèrta de la cròta ont los Romans aurián celebrat la fèsta dels Lupercals e ont, segon la legenda, aurián viscut Romul e Rème. Segon l'especialista Andrea Carandini, s'agís d'una descobèrta arqueologica mai grandas jamai fachas. L'identificacion de la cròta al Lupercal faguèt pas l'unanimitat, d'arqueològs coma Fausto Zevi consideran que s'agís puslèu d'un ninfèu dependent del palais imperial.
Thélod
Thélod es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
Thélod A adossat a un ancià volcan del ère primari.
Thélod est adossé à un ancien volcan de l'ère primaire.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tortoirac
250px|left|thumb|[[Riu|Ribiera d'Auvesera]]
Tortoirac (Tourtoirac en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [turtwɛ j ’ra]. Las fòrmas ancianas son Turturiacum, en latin, en 1025, Sanctus Hilarius de Tortoyraco, en latin, en 1556. Tortoirac ven d'un nom latin d'òme, Turturius, emb lo sufixe -acum, , , latinizacion dau sufixe celtic -ācon. Tortoirac èra la propietat de Turturius.
.新加坡
.新加坡 (xīnjiāpō, en ideogramas chinés, còdi punycode: .xn--yfro4i67o) es lo nom de domeni en chinés per Singapor. Foguèt delegat lo 7 de genièr de 2011. Lo còdi latin es .sg e lo còdi tamil es .சிங்கப்பூர்.
Hochstett
Hochstett en alemannisch (Hochstett en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Głogów
Głogów (Głogůw en silesian, Glogau en alemand) es una vila polonesa situada dins lo voivodat de Bassa Silèsia. La vila a 62 886 abitants. Es coneguda per sa mina de coire.
Geografia
La vila es situada en riba d'Oder dins la region istorica de Bassa Silèsia. Se trapa a aperaquí 100 quilomètres al nòrd-oèst de la capitala regionala, Wrocław.
La gara de Głogów se trapa sus la linha ferroviària de la gara centrala de Wrocław a Szczecin, a la crosada amb la linha de Łódź a la frontièra alemanda prèp de Zasieki.
Mogic
Mogic èra lo nom donat als païsans rus, abans que lo país adobptèt lo regim socialista (1917). Implica un cert grau de pauretat, que la majoritat dels mogics èran de sèrvs (nomenatsalmas en Russia) abans las reformas agricòlas de 1861. Après aquela annada, los sèrvs recebèron d'airals determinats per trabalhar la tèrra e venguèron de païsans teoricament libres, pasmens dins fòrça cases contunhavan a trabalhar dins um regim de servitut. Aqueles païsans libres foguèron alara coneguts (fins a 1917) coma mugics.
Dins la literatura los mugics foguèron contats jos de fòrmas plan diferenta.
Dins lo roman Crime e Castigo de Dostoievskii i a diversas alusions als mogics coma de personatges d'un estat social inferior.
Dins lo libre Ana Karenina, de Liev Tolstoi, i a diverses passatges ont unes personatges de l'òbra debatan al respècte dels biais melhor de gerir las propietat terrencas e de tractar los mogics.
Dins lo conte Los Mogics, lo contaire Rus Anton Chekhov escriguèt sus la vida e misèria dels mogics, racontant en detalh los problèmas que los païsans afrontavan dins la vida videnta. Lo conte, publicat dins un jornal liberal d'oposicion al govèrn rus, foguèt trencat, censurats e fòrça criticat.
Tolstoi que preconizava una renovacion de la Russia se basant sus una classa païsana idealizada, califiquèt lo conte coma "un pecat contra lo pòble rus". Lo critica Mikhailovski que seriá l'òbra d'un autor irresponsable, sens consciéncia sociala.
Fàcia amagada de la Luna
La fàcia amagada de la Luna es l'emisfèri de la Luna que se situa en permanéncia del costat opausat a la Tèrra, l'autre essent nomenat fàcia vesedoira de la Luna. D'efièit, un sol e meteis emisfèri de la Luna es vesedor dempuèi la Tèrra, amor que la Luna ten un periòde de rotacion egal a son periòde de revolucion, fenomèn sonat rotacion sincrona. L'autre emisfèri es doncas pas vesedor dempuèi la Tèrra, e foguèt pas fotografiat e cartografiat que mercé a las sondas espacialas, la primièra essent la sonda sovietica Luna 3 en 1959. Los primièrs òmes de l'apercebre directament foguèron l'equipatge de la mission Apollo 8 en orbita a l'entorn de la Luna en 1968.
Mogic
De faccions politicas radicalas s'entusiasmèron coma lo conte, e vegèron en aquel la justificacion finala de sas tèsas, e tanben la pròva de las errors dels adversaris.
Fàcia amagada de la Luna
La particularitat d'aquesta fàcia es d'aver una morfologia fòrça mai accidentada que la fàcia que gaita nòstra pianeta: rica en cratèrs e amb fòrça mens mars lunaras. Aquò perqué es pas protegida per la preséncia de la pianeta Tèrra, e pòt èsser pus facilament atencha pels objèctes venent de l'espaci, especialament los meteorits. Entre las mars presentas (pus pichonas que las de la fàcia vesedoira), cal senhalar la Mare Moscoviense, la Mare Ingenii, la parts amagadas de la Mare Orientala e de la Mare Australe. Per contre entre los nombroses cratèrs cal senhalar l'Apollo qu'atenh 520 km de diamètre. Las mars lunaras representan sonque 2,5% de sa superfícia respècte als 31,2% de la fàcia vesedoira.
Mogic
Quand lo conte foguèt fin finala publicat en libres, lo conte venguèt un classic, amb una valor istorica, que s'arrestava pas a dramatizar la pauretat Païsana, mas tanben mòstra la vida d'una familha de mogics tal qu'èra vertadierament.
El Morell
El Morell es un municipi de la província espanhòla de Tarragona dins la Generalitat de Catalonha.
Torneg de las Sièis Nacions
Lo Torneg de las Sièis Nacions es un torneg de rugbi que se debana cada an dempuèi 1882. Las sièis nacions que participan son : Escòcia, País de Galas, Anglatèrra, Irlanda, França dempuèi 1910, Itàlia en 2000. L'equipa d'Irlanda es compausada d'estatjants de l'Irlanda del Nòrd e de l'Irlanda del Sud e non pas solament d'Irlanda.
Lo ganhaire del torneg pòt ganhar l'ensemble de las partidas, alara se ditz que fa un Grand Slam (tèrme anglés).
Bergantin
Bergantin (Berganti en grafia mistralenca ; Berganty en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Rettel
Rettel es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Jean-les-Deux-Jumeaux
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Grancey d'Ource
Grancey d'Ource (en francés, Grancey-sur-Ource) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
.சிங்கப்பூர்
.சிங்கப்பூர் (sing gap  poor, còdi punycode: .xn--clchc0ea0b2g2a9gcd) es lo nom de domeni en tamil per Singapor. Foguèt delegat lo 7 de genièr de 2011. Lo còdi latin es .sg e lo còdi chinés es .新加坡.
Pont-sur-l'Ognon
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo 26 d'abril de 1827, Pont sul Ognon viu las primièras pròvas oficialas de la turbine hydraulique inventada per Benoît Fourneyron. Lo conservatisme tradicional dels industriales franceses #aver de besonh d'esperar 5 ans abans #que pas #venir una comanda, #que n'èra pas pas una doncas que Benoît Fourneyron porgiá a lo sieu client, Senhor F. Caron, Una turbine gratuita a la condicion #que i aja emplegat a quicòm de productiu. Malgrat aiçò lo sieu rendiment èra doble d'aquel de las installacions tradicionalas competitor.
Le 26 avril 1827, Pont sur l'Ognon vit les premiers essais officiels de la turbine hydraulique inventée par Benoît Fourneyron. Le conservatisme traditionnel des industriels français nécessita d'attendre 5 années avant que ne vint une commande, qui n'en était pas une puisque Benoît Fourneyron fournissait à son client, Monsieur F. Caron, une turbine gratuite à la condition qu'elle soit employée à quelque chose de productif. Pourtant son rendement était double de celui des installations traditionnelle concurrentes.
Rogon
Rogon (Rougon en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
Lo vilatge es perché a 930 m d'altitud, sus un esperó #que servís egalament de caulet, près dels gargamèlas del Verdon. Lo Belvédère del Ponch Sublim (luòc inscrich) es sul territòri de la comuna.
Lo esperó que # a situat sus el lo castèl es un luòc classificat.
Le village est perché à 930 m d’altitude, sur un éperon qui sert également de col, à proximité des gorges du Verdon. Le Belvédère du Point Sublime (site inscrit) est sur le territoire de la commune.
L’éperon sur lequel est situé le château est un site classé.
Sent Alari al Luc
Sent Alari al Luc (en francés: Saint-Hilaire-Luc) es una comuna francesa situada al departament de Corresa e la region de Nòva Aquitània, ancianament de Lemosin.
Rogon
Geografia
Le point culminant est le Mourre de Chanier (1930 m), dans le massif du Montdenier.
Istòria
Sus la barra de Català (1333 m d'altitud), una enceinte, benlèu protohistorique a #èsser repérée per arqueologia aeriana : i aviá defendut per dos murs concentriques, épais d'aperaquí 1,5 m.
La localité apareis per las primièras fes en las chartes en 814, amb la mencion de villa Rovagonis en lo polyptyque de Wadalde. Aquela villa es lo banc d'una vasta espleitacion apertenenta a la abbaye Sant-Victor de Marselha ; aquela villa a tanben de nombrosas granjas jos la siá dependéncia a Rogon e La Palud. Un castèl a bastit a la s|XI}}. La parròquia levava de la avesque de Risètz, #qu'a partir de 1096 ne parteja totun los dîmes amb la abbaye de Montmajour.
Los Templiers possedissián un ben a Rougon. S'agís del prieuré Sant-Maxime, en limit de la municipalitat de Trigance,. Cossí tot plan dels Templiers, i aviá exemptat de tota redevance cap a l'avesque de Risètz, e doncas totas las dîmes e redevances anavan intégralement a las Templiers. Lo prieuré es passat al òrdre dels Espitalaris a.
La distincion, en principi a las Castelana (XIV sègle), passa als Glandevez (XV sègle), de contunh al Brun-Castellane (XVI-XVII sègle) e es fin finala crompada per la abbaye de Lérins en 1732,. Aquela distincion comportava lo castèl, los dreches de justícia e divèrs autras, lo molin banal, divèrsas bastissas #que dos bastidas, de las tèrras, prés
Pendent la Revolucion, la municipalitat ne compta una societat patriotique, creada après la fin de 1792.
Sur la barre de Catalan (1333 m d’altitude), une enceinte, peut-être protohistorique a été repérée par archéologie aérienne : elle était défendue par deux murs concentriques, épais d’environ 1,5 m.
La localité apparaît pour la première fois dans les chartes en 814, avec la mention de villa Rovagonis dans le polyptyque de Wadalde. Cette villa est le siège d’une vaste exploitation appartenant à l’Marselha ; cette villa a aussi de nombreuses fermes sous sa dépendance à Rogon et La Palud. Un château est construit au. La paroisse relevait de l’évêque de Riez, qui à partir de 1096 en partage toutefois les dîmes avec l’abbaye de Montmajour.
Les Templiers possédaient un bien à Rougon. Ils s’agit du prieuré Saint-Maxime, en limite de la commune de Trigance,. Comme tout bien des Templiers, il était exempté de toute redevance envers l’évêque de Riez, et donc toutes les dîmes et redevances allaient intégralement aux Templiers. Le prieuré est passé à l’ordre des Hospitaliers au.
Pollionnay
Pollionnay en arpitan (Pollionnay en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region de Ròse-Aups.
Maria Vergés Pérez
Maria Vergés Pérez (n. 24 de mai de 1978), mei coneishuda com Maria Vergés ei ua hemna politica aranesa, e l'actuala sindica d'Aran.
Rogon
Istòria
La seigneurie, d’abord aux Castelana (XIV siècle), passe aux Glandevez (XV siècle), puis aux Brun-Castellane (XVI-XVII siècle) et est enfin achetée par l’abbaye de Lérins en 1732,. Cette seigneurie comportait le château, les droits de justice et divers autres, le moulin banal, plusieurs bâtiments dont deux bastides, des terres, prés
Dius egipcians per simbòl
Aquesta lista qu'amassa los dius egipcian segon lo simbòls qui'us èran autrejats : sia ua bèstia, sia un objècte (arma, simbòl de poder o instrument) o lòc sus tèrra o dens ua auta partida de l'univèrs.
Rogon
Istòria
Durant la Révolution, la commune compte une société patriotique, créée après la fin de 1792.
Maria Vergés Pérez
Biografia
Dempús 2004 ei gerenta der associacion espanhòla des comunes de montanha.
Dius egipcians per simbòl
Aire
Sho
Pollionnay
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Maria Vergés Pérez
Biografia
De 2007 a 2011 foguèt directritz dera politica linguistica deth Conselh generau d'Aran.
Dius egipcians per simbòl
Amor
Bastet, Bès
Pollionnay
Istòria
Preséncia romaine : fondacion de fòrt, aqueduc uèi desaparegut. A l'origina, a, Pollionnay aperteniá als comtes de Lion, de contunh al , i aguèt erigit en baronnie en dependent del archiprêtré de Courzieu. Lo darrièr senhor de Pollionnay #èsser çò marques de Lorras executat l'an 1793. Jol Ancian Regim, los bannis avián condusit al caulet de la Crotz del Ban, d'ont l'origina de lo sieu nom.
Maria Vergés Pérez
Biografia
En seguida dera nominacion de Paco Boya ena administacion deth govèrn espanhòu, ei elejuda sindica d'Aran lo 29 d'octobre de 2020.
Dius egipcians per simbòl
Cèu
Not
Pollionnay
Istòria
Présence romaine : fondation de fort, aqueduc aujourd'hui disparu. À l'origine, au, Pollionnay appartenait aux comtes de Lyon, puis au , fut érigée en baronnie dépendant de l'archiprêtré de Courzieu. Le dernier seigneur de Pollionnay fut le marquis de Lorras exécuté en 1793. Sous l'Ancien Régime, les bannis étaient conduits au col de la Croix du Ban, d'où l'origine de son nom.
Dius egipcians per simbòl
Escorpion
Selkhet
Montanha (omonimia)
Montanha pòt designar:
Dius egipcians per simbòl
Guèrra
Her (Òrus}, Monto, Sekhmet
Desèrt
Seth
Escritura
Djehoti (Tòt)
Haucon
Her (Òrus), Khonso, Monton, Ra
Hemnas emprenhadas
Taoret
In•hèrn
Apep (Apofis)
Justícia
Maat
Leona
Sekhmet
Lua
Khonso
Momia
Khonso, Ptah
Sistre
Atòr, Bastet
Tèrra
Geb
Sèrp
Oadjet
Vutre
Nekbet
Montiron
Montiron  (en francés tanplan com en occitan) qu'ei ua comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Segon Negre, Montiron que veng deu gascon monteiron, montiron, atestat suu lòc « petit mont », equivalent de l'occitan (generau) montairon « pièla, piala, molon ». Que sembla correspóner a la topografia deu vilatge.
La Morera de Montsant
La Morera de Montsant es un municipi de la província espanhòla de Tarragona dins la Generalitat de Catalonha.
Suedés
Lo suedés o lo suèc (svenska) es una lenga germanica del nòrd d'Euròpa, amb 9 milions de locutors. La màger part son en Suècia, mas tanben i a de locutors en Finlàndia (ont es lenga cooficiala amb lo finés), dont 300 000 personas dins las zònas costièras e dins las illas Åland. Lo suedés es una de las lengas escandinavas orientalas.
Douglas MacArthur
thumb|right|Retrach de Douglas MacArthur.