cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uhlwiller
Istòria
Per çò qu'es de l'annèxa Niederaltdorf, la siá primièra cita remonta a la, en lo moment del don d'un terren al coan de Seltz per l'emperaire Othon III. Qualques rèstas d'una station romaine aital coma dels vestigis de bastissas de la meteissa epòca an #èsser trobats a Niederaltdorf. La glèisa de Niederaltdorf amb lo sieu campanal a colombages data de 1617.
En Junh 2011, la municipalitat es pas totjorn pas equipada dins internet anautit-dèbit.
Cité pour la première fois dans un document relatif à l'acquisition d'une propriété par l'abbaye de Wissembourg le 25, Olenchaim, plus tard Uhlwiller, fut déjà habité 4000 ans avant J.C. Sur le ban de la commune, sont répertoriés un certain nombre de vestiges, tels des monuments funéraires appelés tumulus.
En 1374 éclate une révolte de paysans. L'abbé Berthold de Neuenbourg a annexé cette année-là à ses domaines. Ceux-ci se révoltent contre l'abbé et au cours d'une ultime entrevue, le frappent à mort. Les paysans qui ont commis ce crime se voient condamnés à effectuer un pelerinage à Rome pour les uns et à Saint-Jacques-de-Compostelle pour les autres, afin d'obtenir le pardon pour leur crime. Le reste des villageois quant à lui est condamné à effectuer en plein hiver une procession, les pieds nus, autour de la cathédrale de Strasbourg. Enfin, une croix devait être érigée sur le lieu du crime, afin que chacun se souvienne du forfait. On ne sait pas si les pénitents sont revenus de leur pèlerinage.
La glèisa d'Uhlwiller, dont la tour remonte à 1535, a été reconstruite en 1740. Elle a fait l'objet d'une complète restauration en 2001, suite à la tempête du 26 décembre 1999 qui avait provoqué l'arrachement du clocher et la destruction d'une partie de la toiture de la Nef.
Quant à l'annexe Niederaltdorf, sa première citation remonte au 26, lors du don d'un terrain au couvent de Seltz par l'empereur Othon III. Des restes d'une station romaine ainsi que des vestiges de bâtiments de la même époque ont été retrouvés à Niederaltdorf. L'église de Niederaltdorf avec son clocher à colombages date de 1617.
En Juin 2011, la commune n'est toujours pas équipée en internet haut-débit.
Canton de La Valeta
Lo canton de La Valeta es una anciana division administrativa de Provença, creada en 1973, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Tolon, lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur. A la refòrma cantonala de 2014, aplicada per leis eleccions de 2015, lo canton foguèt suprimit.
La lenga autoctòna es l'occitan provençau.
Istòria
Lo Revèst èra dins lo canton d'Oliulas, puèi passèt en 1801 dins lo canton de Tolon Oèst, non se sap quora, entre 1901 e 1973; passèt dins lo canton de La Valeta, creat per lo decret dau 2 d'aost de 1973. Segon lo site Cassini, La Valeta èra dins son canton, absent de l'obratge d'epòca de Louis Marie Prudhomme e d'una sintèsi deis Archius Departamentaus ; après coneguèt la mesma destinada que Lo Revèst,.
Entre 1973 e 1997, lo canton compreniá tanben La Garda e Lo Pradet, devenguts canton de La Garda, creat per decret dau 13 de genier de 1997.
A las eleccions departamentalas dau 22 de març de 2015, en aplicacion dau decret n° 2014-270 dau 27 de febrier de 2014, que pòrta delimitacion dei cantons dins lo departament de Var, lo canton de La Valeta foguèt suprimit e passèt dins lo canton de Tolon-3.
.amazon
es un nom de domeni generic depausat per la societat Amazon. , Es en servici dempuèi lo 2 de junh de 2020.
Clementine
Clementine es una mission espaciala mandada per la NASA en 1994 per estudiar la Luna e l'astroide (1620) Geografos. Pasmens, en causa d'un problema, la sonda deguèt abandonar aquela partida de sa mission. Realizèt donc la cartografia de la superficia lunara fins a junh de 1994 e la fin oficiala de la mission.
Cercis siliquastrum
L'arbre de Judèa (mai rarament arbre de Judàs) o saugràs es un arbre pichon caducifòli present en Euròpa del sud e Asia de l'oèst, remarcable per l'espelida de sas flors ròsas a la prima.
Randy Schekman
Randy Schekman (St Paul, Minnesòta, 30 de decembre de 1948) es un biologista cellular american e professor a l'Universitat de California a Berkeley. Recebèt, amassa amb lo biologista american James E. Rothman e lo bioquimista alemand Thomas Südhof lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina en octobre de 2013.
Filogenia
Se representa correntament una filogenia per un arbre filogenetic. La proximitat de las brancas d'aqueste arbre representa lo gra de parentat entre los taxons, los noses dels ancèstres comuns als taxons. Dins un arbre elaborat per fenetica, la longor de las brancas representa la distància genetica entre taxons; dins un arbre elaborat per cladistica (cladograma), se plaça sus las brancas los eveniments evolutius (caractèrs derivats) qu'an agut luòc dins cada linhada.
Presentacion
La sistematica, l'estudi de la diversitat biologica en vista de sa classificacion filogenetica, se concentra, a la lutz de las descobèrtas recentas, sus una classificacion filogenetica remplaçant a present la classificacion classica. La classificacion classica establís de gropes o taxons en foncion d'un simple critèri de semblança globala. Una classificacion filogenetica supausa que se recampe los èssers vivents en foncion de lors ligams de parentat. Tot grop sistematic (o « taxon ») conten doncas d'èssers vivents pròches entre eles geneticament (çò qu'es pas totjorn correlat a una semblança fenotipica globala). Los ligams de parentat entre dos membres d'un taxon son totjorn pus estreches que los ligams de parentat entre un membre qué que siá del grop e un èsser vivent exterior al grop (arriba qu'aqueste membre exterior siá çaquelà fòrt semblant en rason del fenomèn de convergéncia evolutiva). Per reconstituir los ligams de parentat entre èssers vivents, la filogenia procedís segon doas tecnicas : la fenetica e la cladistica.
Laurent Wauquiez
Laurent Wauquiez, nascut lo 12 d'abril de 1975 a Lion, es un òme politic francés, del partit Los Republicans.
Filogenia
La fenetica
La fenetica repausa sul postulat de basa que lo gra de semblança es correlat al gra de parentat. Supausa doncas de quantificar la semblança entre los èssers vivents de classar.
Laurent Wauquiez
Venguèt deputat en 2004, en remplaçar Jacques Barrot. En 2007, ven secretari d'estat e portavotz del govèrn francés. En 2008, es elegit cònsol del Puèi de Velai, puèi càmbia de foncion dins lo govèrn. En 2010, ven ministre. Torna èsser deputat de Naut Léger en 2012. Lo 4 de genièr de 2016, es elegit president delh conselh regionau d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Filogenia
La fenetica
Aqueste metòde se revèla pauc pertinent quand s'aplica als caractèrs morfologics en rason de las analogias : cèrtas semblanças entre èssers vivents o taxons pòdon pas en efièch èsser atribuidas a una ascendéncia comuna. Se parla alara d'analogia. Lo principi utilizat per explicar aqueste fenomèn es la convergéncia evolutiva : dos taxons diferents vivon dins de ròdols ecologics semblables o suls quals la seleccion naturala a agut un impacte semblable poiràn aver de caractèrs analògs. Las alas dels ausèls e de las ratapenadas son de caractèrs analògs coma alas, perque aquestas doas alas son pas eiretadas d'un ancèstre comun alat. E mai es fòrt dificil de quantificar numericament de semblanças morfologicas.
En revenge, la fenetica deven pertinenta tre que se compara un fòrt grand nombre (al sens estatistic) de caractèrs perque lo nombre de caractèrs analògs deven negligible demest totes los caractèrs que lor semblança es efectivament deguda a la parentat. Atal, aquesta tecnica es fòrt poderosa quand s'aplica al nivèl molecular. Los sistematicians an doncas de mai en mai recors a de metòdes moleculars per comparar los taxons e reconstruire los filogenias. Per aquò far, comparan diferents constituents moleculars del vivent coma l'ADN, l'ARN o las proteïnas. En efièch, ADN, ARN e proteïnas son de moleculas polimèras. Cada residú de la molecula (nucleotida per l'ADN e l'ARN o acid aminat per la proteïna) pòt èsser considerat coma un caractèr. Es doncas possible de comparar los sequéncias çò de mantun èsser vivent e de quantificar lor semblança per un simple percentatge que s'assimila a la distància genetica entre los dos taxons als quals apartenon los dos èssers vivents. Los resultats son representats dins un arbre filogenetic, que se poiriá nomenar fenograma, ont la longor de las brancas depend de la distància genetica e representa doncas lo gra de parentat entre los taxons estudiats.
La cladistica
La cladistica iniciada per Hennig ierarquiza los caractèrs comparats. En fach, son pas recampats dins un meteis taxon pas que los èssers vivents que partejan de caractèrs omològs : quand una semblança entre dos taxons pòt èsser atribuida a una ascendéncia comuna, se parle d'omologia. Los membres anteriors de totes los tetrapòdes, que sián braces o alas, son omològs.
Atal, l'ala de la ratapenada e de l'ausèl son omològs en tant que membres anteriors, e non pas en tant qu'alas. L'ancèstre comun de l'ausèl e de la ratapenada possedissiá en efièch ja quatre patas mas sos membres anteriors èran pas d'alas. Aqueste ancèstre comun tanben es en efièch lo dels lausèrts, dels crocodilians. Lo membre anterior « ala » es aparegut mai tard independentament dins las doas linhadas quiroptèrs e ausèls...
Las omologias son en fach vistas coma d'innovacions evolutivas partejadas (sinapomorfias) : se un meteis caractèr omològ es partejat per dos taxons es que los dos taxons l'an ereitat de lor ancèstre comun. Aqueste caractèr omològ est doncas aparegut dins la linhada menant a aqueste ancèstre comun. Tot èsser vivent possedissent aqueste caractèr omològ descend doncas d'aqueste ancèstre comun. Tot èsser vivent possedissent pas aqueste caractèr omològ descend pas d'aqueste ancèstre comun e es doncas aluenhat geneticament.
La cladistica repausa doncas sus l'identificacion (sovent dificila) de l'omologia dels caractèrs. Es pertinenta al nivèl morfologic (e es doncas lo sol mejan de classar las espècias fossilas que l'ADN es rarament conservat) coma al nivèl molecular. Los resultats son representats dins un arbre filogenetic o cladograma dins lo qual cada nos representa un ancèstre comun e ont las sinapomorfias son representadas sus las brancas que la longor es arbitrària. Dos taxons son d'autant mai aparentats que partejan un ancèstre comun pròche dins l'arbre. Aicí tanben, doncas, los taxons se retroban recampats en foncion de lors ligams de parentat.
Utilizacion conjunta de la fenetica e de la cladistica
Pendent longtemps de discussions de còps violentas an opausat tenents d'una o de l'autra tecnica. Uèi, la fenetica e la cladistica son sovent utilizadas conjuntament coma essent dos metòdes independents. Quand lors resultats son convergents, s'obten de filogenias fòrt solidas.
L'utilizacion conjunta d'aquestes dos metòdes a revelat l'existéncia dins la Classificacion classica de gropes nombroses non fondats suls ligams de parentat e que son doncas considerats coma non legitims e devon pas mai èssers utilizats en taxonomia. L'utilizacion de la fenetica moleculara e de la cladistica e mai la confrontacion dels arbres obtenguts es estada largament permesa pels metòdes modèrnes que son l'amplificacion per PCR e lo sequençatge, aligats a d'espleches de calcul poderoses que permeton d'automatizar aquestes metòdes.
Exemple de cambiaments dins l'arbre filogenetic deguts a l'utilizacion d'aquestas tecnicas :
Exemple de l'utilizacion del gèn 16s pels estudis de filogenia dels procariòtas.
Restaurant
vinheta|Lo restaurant Café Procope (París), obèrt en en 1686. Un restaurant es un establiment de comèrci ont se servís de plats preparats e de bevendas a consomar sus plaça, en cambi d'un pagament.
.schwarz
("negre", e nom de familha en alemand) es un nom de domeni generic depausat per l'entrepresa alemanda Schwarz. Es en servici dempuèi lo 10 de decembre de 2014.
Restaurant
La noiritura i es sovent preparada per un cap de cosina. Lo tèrme cobrís una multiplicitat de luòcs e una una granda diversitat de tipes de cosinas, que sián localas e estrangièras. Los restaurants son a vegada lo dispositiu reservat al servici dels repais al sen d'una mai granda entitat (ostalariá, universitat, aeropòrt...), se dich alara restaurant collectiu per l'opausar al site cosina. Pòt tanben èsser associats a una activitat d'aprestaire ou d'especiariá. Lo restaurant ofrís de condicions de confòrt mai o mens importanta, e la restauracion es dicha "rapida" quand lo client pòt comandar e manjar en unas minutas, eventualament de pè.
.schwarz
Tanben veire .schwartz.
Província de Massa e Carrara
La Província de Massa e Carrara es una província de la region de Toscana en Itàlia.
Restaurant
albèrga, estanquet, bar
L'activitat de restauracion existiguèt plan abans l'utilizacion del tèrme « restaurant » dins de luòcs ont se servissiá de manjar e de beure als vitjaires, lor ofrissent a vegada lo repaus e un servici d'escudariá.
Levat dins l'estatut de vitjaire e sul plan urban, lo concèpte de manjar en fàcia de desconeguts, sol o en familha, levat lo fogal e fòra dels moments de fèstas, es gaireben impensable abans l'Edat Modèrna: aqueste punt es fondamental sul plan antropologic, e pas sonque en Occident.
Hōshi Ryokan, dubèrta en 717 al Japon, es la mai anciana albèrgel du mond encora en activitat. Lo Stiftskeller St. Peter a Salzborg auriá estat citat pel primièr còp segon un document d'Alcuin datant de 803. S'aquesta citacion es veraia, e banlèu lo mai ancian restaurant del mond encara en activitat; d'en primièr monastèri puèi albèrga, a pasmens pas pus d'activita d'ostellariá. En França, l'hostellerie de la Croix d'Or (Provins), encora en activitat, comencèt coma albèrga en 1575.
Segon l'istoriana Carolin C. Young, (Universitat d'Oxford de 2007 à 2010), de cafès son dobèrts dins las annadas 1450 en Turquia e en Egipte. Aqueste tipe d'establiment s'espandís lentament dins las vilas d'Euròpa, d'en primièr a Venècia, puèi Viena, fins a las annadas 1650 ont lor desvelopament s'accelèra (Marselha, Lion, París, Oxford…). Lo Café Procope, creat en 1686 a París, es lo primièr « restaurant », al sens modèrne, d'en primièr importator de produch exotics de consomar sus plaça, que sián sucrats (glaça italiana, còcas) o salats, e de segur de cafè.
La Casa Botin, albèrga ceada en 1725 a Madrid, que las fondacions de l'imòble data de la fin del sègle XVI, pretend que la conversion de son activitat d'albergista en restaurant es mai anciana qu'aquesta del Café Procope, los dos essent d'evolucions lentas que son pas datadas precisament. Pasmens, lo Café Procope jamai aguèt d'activitat d'ostelariá, mas sonque alimentari.
Los restaurants se multipliquèron pel mond, lo primièr restaurant dobriguèt als EUA en 1794, a Boston. Lo tipe de servici demorèt longtemps fondar sul principi del « servici a la francesa » ont los plats èran pausats sus la taula, los conviats se servissent d'espereles. Mas aqueste servici fasiá la facturacion malaisida pels restaurators. La forma actuala de servici, ont lo convidat recep un repai presentat sus las sieta, nomenat « servici a la russa », foguèt introduch en França pel prince rus Korakin dins las annadas 1810 d'ont s'espandiguèt pauc a pauc.
Lengas mokole
Las lengas mokole son un sosgrop de lengas mande, una branca de las lengas nigèrocongolesas, parladas en Guinèa e en Sierra Leone.
Classificacion
Las lengas mokole son:
Bibliotèca (mòble)
vinheta|Bibliotèca (mòble) Una bibliotèca o librièr (gasc. libièr) es un mòble amb de laissa s orizontalas que servís a emmagazinar de libres. Pòt èsser d'un sol relais o de plusors en forma d'armari o de vitrina.
Léry
Léry pòt èsser:
Dunèira
Dunèira pòt designar:
Nueil-sous-Faye
Nueil-sous-Faye es una comuna francesa dau departament de Viena e de la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas limitròfas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Lele (lenga mande)
Lo lele es una lenga mande, una branca de las lengas nigèrocongolesas, parlada en Guinèa.
Localisacion e dialèctes
Lo lele es parlat dins las prefecturas de Kissidougou e Gouékédoua, dins una zòna geografica compacta, al sud-oèst de la ciutat de Kissidougou.
Classificacion
Lo lele es una lenga mande del grop mokole, que n'en fan tamben partida de parlars vesins, lo kakabe lo mogofin e lo koranko.
.protection
("proteccion", en anglés) es un nom de domeni generic. , Es en servici dempuèi lo 13 d'agost de 2015.
Laissa
vinheta|Laissa e un de los sieus supòrts. vinheta|Doas laissas de libres. vinheta|Laissa Una laissa (relais m., estaudèla, pòst f.; gasc. tauleta, posteta, 'limanda; prov. tanben estatgiera) es un plan orizontal utilizat dins los ostals, las entrepresas, las botigas o magasins per i depausar d'objèctes. Es en general fabricada amb un material resistent coma la fusta, lo bambó o lo metal. Los supòrts d'una laissa an variat e pòdon èsser utilizats en los mòbles de bibliotèca, las bibliotècas, los armaris èca.
Codificacion (drech)
Istòria
thumb|200px|CORPUS IURIS CIVILIS ROMANI. Gothofredus, 1583. La primièra compilacion juridica d'importància foguèt realizada pels romans per arribar a l'òbra de Justinian. Aquela compilacion foguèt promoguda per l'emperaire de Bizanci e foguèt l'òbra del jurisconsulte Tribonian. Per decision de l'emperaire foguèt aprovada pel Corpus Juris Civilis, en conformitat amb lo Digesto, las Institutas, Lo Còde e las Novèlas. Lo Digesto conteniá la doctrina de juristas celèbres coma Papinian, Pau, Ulpian, Gaïo, Modestin e Celsi. Las Institutas contenián las règlas de Drech essencialas, e que dins l'actualitat avián cors legal, èran subretot dedicadas als estudiants de Drech. Fin finala s'encontrava lo Còde, qu'acampava las constitucions dels emperaires precedents Justinian e que conservavan un interès actual, e las Novèlas, qu'acampavan las constitucions de Justinian.
Alara que l'Empèri Roman d'Orient utilizava la compilacion justiniana, en Occident a causa de la casuda de l'Empèri los diferents pòbles germanics utilizavan una legislacion que pasmens inspiradas del Drech roman, demoravan impregnadas dels seus principis ancestrals.
Variacions de forma
Cal destriar atal:
Pasmens, emplegat sens precision, lo tèrme de « codificacion » fa referéncia subretot a la codificacion oficiala, a vegada a l'oficiosa.
Prigondor
Una codificacion implica una mena de rompedura, a causa que lo còde pren la plaça totalament o parcialament dels tèxtes anteriors. Mas aquela rompedura es mai o mens importanta:
Codificacion e recodificacion
La codificacion consistís a crear un còde dins un camp ont existissiá pas abans. Dins qualques cases, se pòt parlar de recodificacion :
Contengut d'un còde
Un còde pòt contenir de disposicions normativas de naturas diferentas, que las principalas son las leis e los reglaments. Los còdes oficials franceses contenon eles pas qu'aqueles, mas seriá possible, dins d'autres sistèmas juridics, d'integrar d'elements de jurisprudéncia o de doctrina.
Als Estats Units d'America, existís de « federal sentencing guidelines » (recuèlh de jurisprudéncia) que servisson de basa als còdes de deontologia e a las cartas professionalas.
En França
La legislacion francesa compren (fin 2007) 61 còdes. Levat excepcion, los còdes contenon una partie legislativa (codificada L-) e une partida reglamentària (codificada R-). Vejatz Lista dels còdes juridics franceses.
Compostèla
Sant Jaume de Compostèla ò simplament Compostèla (var. Sant Jacme de Compostèla; oficialament en galician e en castelhan: Santiago de Compostela) es la capitala de Galícia.
Còmpta 92 298 abitants segon l'enquista de 2004.
Lo nuclèu ancian de Compostèla es una part dau Patrimòni de l'Umanitat per l'UNESCO dempuei 1985. Certanei monuments importants son la Catedrala, l'Hostal dos Reis Católicos, lo Paço de Raxoi, lo Musèu de Bonaval e la glèisa de San Martinho Pinário. Es lo sèti dau govèrn autonòm galèc (Junta de Galícia). Tanben es un centre important de romavatge crestian, après Jerusalèm e Roma, en essent la destinacion dau famós Camin de Sant Jaume.
Trêgad
Trêgad en breton ( Tréogat en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Montusclat
Montusclat (Montusclat en francés) z-es una comuna velaiesa situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo vilatge de Montusclat s'es desvolopat a l'entorn d'un prieuré fondat al sègle per fraires venguts del abbaye Sant-Chaffre del Monestier de Gaselha.
Le village de Montusclat s’est développé autour d’un prieuré fondé au siècle par des moines venus de l’abbaye Saint-Chaffre du Lo Monestier de Gaselha.
Trêgad
Istòria
Évolution du nom de la commune dans le temps :
Harréville-les-Chanteurs
Harréville-les-Chanteurs es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
thumb|left|270px|Harréville-los-Cantaires
thumb|left|270px|Harréville-les-Chanteurs
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Harréville A preses lo nom de Harréville-los-Cantaires en 1908.
Harréville a pris le nom d'Harréville-les-Chanteurs en 1908.
Linha 7 del mètro de Nòva York
La 7 Flushing Local e la 7 Flushing Express son una linha (al sens de dessèrtas) del mètro de Nòva York. Dempuèi 1979, sa color es lo violet essent donat que circula sus l'anciana IRT Flushing sus l'ensemble de son traçat a Manhattan. Religa lo quartièr de Flushing dins l'arrondiment de Queens, a l'Hudson Yards dins l'arrondiment de Manhattan.
Carolinian
Lo carolinian (o carolinian de Saipan) es una lenga oceaniana parlada a las Illas Mariannas del Nòrd.
Localizacion
Lo carolinian es parlat dins l'illa de Saipan que fa partida de las Illas Mariannas.
Coma lo nom lo ditz, la lenga es originària de las Illas Carolinas. Vèrs 1815, d'abitants de Satawal e sens dobte de Puluwat e Wolaei migrèron a Saipan. Segon Ellis (2012) los migrants venguèron de divèrses atòls, que la lenga caroliniana es pròcha del satawalés, mas tamben del puluwatés e del woleaian.
La lenga es tamben parlada sus d'illas pichonas al nòrd de Saipan, subretot a Anatahan, Pagan e Aghrigan. Uèi, una diaspòra existís amb de Carolinian de Saipan que vivon a Guam, Hawaii e los Estats Units continentals.
Classificacion
Lo carolinian es una de las lengas trukicas, una cadena dialectala de las lengas micronesianas. Aquestas son un grop de las lengas oceanianas, que fan partida de la branca malaiopolinesiana de la familha austronesiana.
Amatrice
Amatrice es una comuna italiana de la província de Reata dins la region de Laci. Lo 24 d'agost de 2016 un tèrratrèmol de 6,2 gras sus l'escala de Richter la damajèt seriosament, en fasent mai de 200 víctimas.
Geografia
Amatrice se situa a mitan d'una val dels Apenins entre quatre regions : Laci, Ómbria, las Marchas e los Abruces, entre la mar Tirrèna e la Còsta Adriatica, dins la part superiora el bacin de Tronto.
Comunas confrontantas
Accumoli, Campotosto, Cittareale, Cortino, Crognaleto, Montereale, Rocca Santa Maria, Valle Castellana
Ka
thumb|Lo rei egipcian Ka foguèt lo predecessor directe del faraon Narmer, primièr monarca de la primièra dinastia. Ka (tanben Sekhem Ka o Ka-Sekhen[2] ) foguèt un rei del Naut Egipte del periòde protodinastic. Ka vòl dire arma. Aqueste es lo nom d'un part de l'arma en la religion egipciana anciana.
Ka governèt pendent la fin del sègle XXXIIen e inici del sègle XXXIen a.C. Foguèt probablament lo rei que i aguèt après Iry-Hor, e foguèt lo rei que i aguèt abans de Narmer. Es lo rei egipcian mai ancian e es plan conegut per una seria de serekhs o segèls reials escriches en divères otís.
Lo sieu tumulús (B7/B9) seriá plaçat en Abidós dens lo cementèri reial d'Umm El-Qaab. . Aqueste tumulús foguèt excavat per divèrsas equipas arqueologicas de l'Institut Arqueologic Alemanh pendent las annadas 1980, dirigidas per Werner Kaiser e Gunter Dreyer. Foguèt succedit per Escòrpi I.
Top 14
Lo Top 14 es lo campionat de França de rugbi de XV de primièra division. Lo campionat es compausat de solament 14 equipas dempuèi 2005. Istoricament la majoritat dels equipas del campionat son situada dins lo miègjorn de la França. Lo club mai recompensat es l'Estadi Tolosenc amb 21 títols de campion de França.
Istòria
Lo campionat de França de rugbi de XV existís dempuèi 1892 mas foguèt copada 2 còps, pendent la Primièra Guèrra Mondiala e la Segonda Guèrra Mondiala. Lo nombre d'equipas e l'organizacion de la competicion a fòrça evoluit.
Ispània
thumb|Mapa de l'[[Empèri Roman en 133 AbC (roge), 44 AbC (irange), 14 ApC (jaune) e 117 (verd).]] Ispània èra lo nom donat, al temps l'Empèri Roman, a la Peninsula Iberica. Englobant las províncias Hispania Tarraconensis, Hispania Baetica (la futura Espanha) e Lusitania (Portugal e Extremadura), alara que dins una primièra division las doas darrièras formavan una unica província (Hispania Ulterior) en contrapés a l'Hispania Citerior.
Etimologia
Lo nom apareis pel primièr còp en 200 AbC e ven dels fenicians. Sembla que voldriá dire "ocult" o "tèrra de conilhs" (un animal abondant dins la peninsula e desconegut en Africa alara). Lo mot fenician per "èbra pels conilhs" èra tsapan e la primièra vocala s'eliminava dins lo dialècte parlat al sud de la península, que vengava alara "span". Sus una medalha d'Adrian, Ispània es personificada per un conilh.
Los tèxtes de l'epòca fan la confusion amb lo tèrme Ibèria, manlevat pels grècs, e que sembla derivar del riu Iberus (Èbre). Espèria èra lo nom grèc utilitzat pels poètas, equivalent en Occident a la division del monde en quatre partidas (Libia al sud, Asia a l'èst; Euròpa al nord e Espèria a l'oèst)
Celtica èra lo nom donat a las regions occidentalas e e sobretot per Ispània poblada pels cèltas. Ephorus nomenava Celtica l'oèst de la península e Ibèria l'èst. Fin finala tanben se disiá Tartessos per la partida sud de l'Estrech, alara qu'Ibèria èra lo rèste.
Dins los tèxtes de l'Edat Metjana, s'utilizava a vegadas de biais erronèu lo nom d'Ispània per indicar lo comtat d'Hesbania, es lo nom llatinizat del comtat merovingian d'Haspengouw.
Descripcions anticas
Segon las descripcions miègmiticas d'Esiòde, seguit per Karon de Lampsac (dins un periple per las còstas de las Colomnas d'Ercules que foguèt perdut), Ecatèu (vers 500 AvC) a qui cal atribuir la mencion de las ciutats de Tartessii, Elibyrge, Iliberris, Illiturgis, Mastia e los mastiani, Suel o Suyalis, Maenoba o Mainobra, Sixos o Saxetanum, Molybdana e Calathe, recolhidas per Festus Avienus, o los de Sicane, Crabasia e Hyops, los pòbles dels ilaraugatae (benlèu los ilergetas), los Melesses e los misgetas, e las illas de Cromyusa e Melussa.
Erodòt parla de l'Euròpa occidentala plan vagament e menciona los cynesii o cinetas coma lo pòble mai occidental, al pròp de la granda nacion dels cèltas, que se situa sus la riba del riu Ister e dins una ciutat nomenada Pirene. Erodòt menciona lo rei Argantoni de Tartessos coma amic dels grècs focèus.
Segon Erodòt la península foguèt descricha per Eudòx de Cnidos (vers 380-360 aC). Efòr espandissiá los confins d'Ibèria fins a Cadis. Escilax de Carianda ne parla vagament al seu Periplos, e menciona lo riu Iber e doas illas: Cadis e Emporion. Erodor parla dels cinsetas coma lo pòble mai occidental e al seu nòrd èran los glètas e iglètas, que los ibèrs ne serián una branca; al costat los tartessis, los elbysinii, los mastiani e los capiani.
Eratostèn milhòra l'informacion mercés a Timostèn (amiral del rei d'Egipte Ptolomèu Filadelf) mas encara plan alunhat de la realitat; descriu tres penínsulas, aquela de Grècia, aquela d'Itàlia e aquela de Ligúria qu'Ibèria ne formava partida; menciona la ciutat de Tarraco e parla dels Pirenèus coma frontièra.
La conquista cartaginesa
Los colons de Tir estbliguèron lor domèni sus una partida del territòri adjacent a lor colònia de Cadis, partida coneguda coma Tarsis (Isaïas XXIII 10) o Tartessis pels grecs. Los establiments fenicians se limitavan pas limita a Cadis mas èran nombroses per tota la còsta sud de la region de l'Estrech.
Aprèp la Primièra Guèrra Punica en 241 AbC Cartago aviá agotat las seunas ressorças econòmicas, e en 236 AbC la revòlta dels seus mercenaris profeitèt a Roma per dominar Sardenha e Corsega. Amilcar Barca dirigiguèt alara los seus espèrs dins la dominacion d'Ispània (237 AbC). Foguèt aisit e amb una política de fèrre e de cooperacion que donèt fòrça maridatges mixtes, capitèt a establir lo domèni cartaginés sus una brava partida de la península (237-229 AbC). Edifiquèt Cartago Nova. Amilcar Barca moriguèt en 229 AbC e daissèt lo poder al seu gendre Asdrubal que seguèt los passes del seu sògre fins a 221 AbC data del seu assassinat; Succediguèt Annibal Barca quand ja los romans s'èran liurats de la menaça dels galleses que fins alara deviam ocupar. Asdrubal e Roma establiguèron lo tractat de l'Èbre, establissent que lo riu Èbre seriá la limita de la zòna d'influéncia de cada partida (228 AbC). Lo tractat acabèt amb la primièra guèrra punica en mai qu'establissiá que los aliats de cada partida poirián pas èsser destorbar per l'autra, e segon Tit Livius la meteissa garantia foguèt aponduda al tractat en 228 AbC per la preséncia mai al sud de l'Èbre de la ciutat d'Arse (Sagunt), coma ciutat liura, mas Polibi es pas mencionada. En tot cas Annibal faguèt lo sètge a Sagunt e los romans invoquèron aquel pretèxte per començar la guèrra que permetèt als romans de conquerir una partida de la península.
La conquista romana
thumb|Mapa de las conquistes romanas d'Ispània Aprèp 205 AbC quand los cartagineses ja avián estat expulsats d'Ispània los romans perseguiguèron lor conquista. D'en primièr foguèt formada una unica província (Ispània) governada per de pretors, per un temps un e per autre dos; doas legions estacionavan en permanéncia dins la província; los legionaris prenguèron esposas del luòc e quad las legions foguèron dissolgudas demorèron en Ispània. Mai tard venguèron doas províncias (Citerior e Ulterior) e amb l'empèri tardier tres, quatre, cinc e sièis.
Los celtibèrs èran lo pòble principal de l'Ispània centrala e conservava lo seu govèrn pròpri, en fòrma de republica e teoricament aliats dels romans; al nòrd e a l'oèst i aviá de pòbles independents. La guèrra amb los celtibèrs durèt d'ans pendent lo sègle seguent, e amb fòrça episòdes e protagonistas, acabèron per triomfar los romans. Los pòbles mai ostils als romans foguèron los vaccèus e los lusitanians.
En 171 AbC quand comencèt la Tresena Guerra Macedoniana, la península èra per l'ora somesa levat qualques tribús montanhòlas del nòrd e qualques regions particularas dins la península. La revòlta celtibèra de 153 AbC faguèt tornar la guèrra que durèt fins a 149 AbC e foguèt conegegut coma la primièra guèrra celtiberica. En 149 AbC los romans faguèron la Tresena Guèrra Punica e aprèp comencèt la guèrra amb los lusitanians dirigits per Viriato, que s'acabèt an 138 AbC, alara tornèt la guèrra (la segonda guèrra celtiberica o guèrra de Numáncia). En 143 AbC Quint Cecili Metel Macedonian comencèt la guèrra dubèrta contra los celtibèrs, que seguèt d'astres variats, fins a la conquèsta de Numáncia en 133 AbC que s'esagliguèt definitivament lo poder roman. En 137 AbC Junius Brutus conquerigièt Gallaecia de biais precari mas lo domèni se consolidèt en seguida.
Las tèrras ispànicas èran utilizadas per emplir los magazins romans de lana, òli e vin. Èra una de las encausas de lutas entre Juli Cesar e Pompèu, qu'acabèt en guèrra civila.
La conquista dels cantabres e asturs fogut òbra d'August e s'acabèt en 19 AbC.
La romanizacion foguèt gareben aviada. Los latifundis s'imposèron al camp e profeitèron de las ciutats ja existentas per crear un malhun urban estable, complemtat per de nòus centres. Jos August foguèt fondada qualques colonias coma Cesaragusta (Saragossa), Emerita Augusta (Mérida), Pax Julia (Beja), Pax Augusta (Badajoz), Legió VII Gemina (Leon), e mai. Bastiguèron fòrça vias (la primièra en 124 AbC). Al sègle I los turdetans èran tant romanizats qu'avien oblidat la lor pròpia lenga; fòrça obtenguèron la ciutadanetat latina e d'uns la romana. Qualques ispans se distinguèron per des competéncias divèrsas coma lo poèta Lucan, los dos Senèca, Columella, Pomponi Mela, Quintilian, Marc Valeri Marcial, e lai.
Introduccion del cristianisme
Lo cristianisme s'espandiguètt a partir del sègle I. La cristianizacion d'Ispània foguèt l'òbra dels romans o dels romanizats, se limitant al las ciutats. Lo camp (pagus) mantenguava las seunas cresenças ancestralas o, dins qualques zònas, l'anciana religion politeista romana (es perque los nomenavan pagans, del latin pagus = camp).
Segon la tradicion, l'apòstol Sant Jacme prediquèt dins la Val de l'Èbre, mas aquò a pas cap de supòrt istoric,mas, al contrari, de fachs fan creire qu'es totalament erronèu.
Pasmens, se poiriá estat facha, mas tocant mai rapidament la Betica e la zòna costièra de Tarraconesa, per las predicacions de Sant Pau, sus que tanben existarián de dobtes fundats.
En 65 se será fondat de glèisas a Acci (Cadis), Urci (prop d'Almeria), Bergium (Berja), Illiturgi (Andújar), Illiberis (prop de Granada), Carteya (Algeciras) a Abula (Ávila), governadas respectivament pels evesques Torcuat (Guadix)), Ctesifont (Berja) ), Secundus (Ávila) ), Indaleci (Urci)), Cecili (Iliberis), Hesiqui (Algeciras)) e Eufrasi (Andújar)). Pauc après apareguèron d'evescats a Sevilha (amb Sant Girons), Tortosa (amb Sant Ruf de Tortosa, evesque inexistent), Braga (amb Sant Peire) e Evora (amb Sant Manci) e progressivament (Sègle II) apareghèron en d'autras ciutats de la Tarraconensa.
Onte se fondava una glèisa s'organizava lo "Presbyterium" (l'evesque e lo clergat) e aquela organizacion eclesiastica aviá un caracter municipal-ciutadan e espandissiá pas dins las vilòtas e dins las expleitacions del camp, levat qualques casses isolats. Quitament dins las ciutats l'existéncia èra pas majoritária. Èran al pus mai un culte suplementàri, sovent clandestin, que tocava en un pichon percentatge de la populacion. Las persecucions e martirs dels crestians aguèron l'efècte contrari tipic d'aumentar lo nombre d'adèptes mas tojorn minoritaris.
L'organizacion de la Glèisa se fasiá mejans un òrdre ierarquic (evesques, prèires, diagues e ministres), e entre los adèptes se destinguissián los batejats e los catecumens.
En 300 o 301 lo Concili d' Illiberis enregistrèt la preséncia de l'evèsque de Cesaraugusta, e sens dubte l'existéncia d'evescat a Calagurris, Tarraco, Barcino, Gerunda e Dertosa.
En 311 la religion crestiana dintrèt dins la legalitat e en 313 venguèt la religion cooficiala de l'Estat, e mai tard en religion oficiala, ço que faguèt possible l'extension.
Las invasions mauritanianas
La Legion VII Gemina faguèt front a doas expedicions mauritanianas, la primièra entre 171 e 173 e la segonda entre 175 e 178.
Los visigòts
Los visigòts dintrèron dins la Península en 415 mas seunas costumas ja èran pro romanizats e mai van respectar la majoritat de las tradicions localas (Levat per la religion qu'imposèron las cresenças arrianas). La província de Galícia demorèt pels sueus, mas las autres (levat una partida de la Tarraconensa) demorèron províncias de l'Empèri al mens fins a l'abolicion d'aquel en 476 e de fach encara aprèp. Los visigòts establiguèron un sistèma de dos nacions amb un territòri e los ancians ciutadans romanizats demoravan subjèctes a las leis romanas e los gòts èran subjèctes de la lei germanica. Expulsats de la Gàllia aprép la Batalha de Vouillé en 507, la capitala s'establiguèt a Barcino e aprèp a Toledo e lo reialme visigòt foguèt conegut coma Reialme de Toledo.
Los bizantins
Amb la guèrra promoguda per Atanagild, a l'Empèri Bizantin s'apondèt Septen e traversèron la mar, de Sardenha, Corsega e las Balearas, desbarquèron e en seguida prenguèt la franja litorala del sud-èst de la península.
Visigòts e àrabs
Amb lo temps, comencèt a èsser utilizat una fòrma segondària d'Ispània: Spania e d'aquela ven lo nom que coneissem ara: Espanha. Segon l'explicacion de Sant Isidor, amb la dominacion dels visigòts comencèt a puntejar l'idèa de l'unitat peninsulara e se parla pel primièr còp de la mar Espanha. Fins alara s'utilizava Ispània per designar totes los territòris de la península. En la seuna òbra Història Gothorum, Suintila apareguèt coma lo primièr rei de totius Spaníae, lo prològ d'Història Gothorum es lo conegut De laude Spaniae (su la lausenja d'Espanha) e dins lo tracta sus Espanha coma nacion gòta.
Amb l'invasion musulmana, lo nom de Spania o Espanha se transformèt en اسبانيا, Isbāniyā. Al començament del processús de la reconquèsta pendent lo l'Edat Metjana nauta, èra pas rar de designar amb aquel nom (Espanha o Spania) lo territòri dominat pels musulmans, alara qu'ocupava la majoritat de l'espaci de la Spania romano-gòta. Atal, Alfons I el Batallador (1104-1134) dich dis los seus documents que "el ​​regna a Pamplona, Aragon, Sobrarbe n Ribagorça", e quan en 1126 faguèt una expedicion fins a Màlaga nos dich que "èran las tèrras d'Espanha". Pr’aquò, existís l'identificacion aboriva d'Espanha dins lo patrinòni precedent l'invasió musulmana, coma se passa per exemple amb la lamentacion per la pèrda d'Espanha que se pòt trobar dins la Cronica Mossaraba o Cronica de 754 (en latin, Continuatio Hispanica), que mòstra la continuïtat de l'idèa d'Espanha anterior a 711.
Ispània e los seus abitants
thumb|180px|Bust de [[Trajan.]] Lo tèrme Hispania en latin, lo tèrme Ibèria es solament grèc. Dire espanhòl per iber o per hispanus es cometre una dèca de causalitat, doncas pòrta amb el de diferéncias d'epòca e de mitant. Dins los tèxtes que nos venon dels romans aqueles utilizan tojorn lo nom d'Ispania (citada pel primièr còp en 200 AbC pel poèta Quint Enni), alara que dins los tèxtos conservats dels grècs aquesles usan sempre lo nom d'Ibèria.
Una granda partida del conflicte entre cartagineses (Fenicia) e romans se passèt sus las tèrras d'Ibèria, la Península Iberica. Lo conflicte se realisèt dins çò que se nomena Guèrras Punicas e que s'acabèt amb lo triomf de Roma. Alara los romans prenguèron contacte amb Ibèria, mas per la denominar van causir lo nom que lor veniá dels cartagineses, Ispania, al que apondèron l ' H, coma tanben apondèron l ' H a Hibèria. En mai de l ' H utilitzèt al plural, Hispanias, plural foguèt tanben utilzat per Gàllias. Foguèt la primièra província onte los romans dintrèron e la darrièra qu'acabèron de dominar amb August.
Belleydoux
Belleydoux en arpitan ( Belleydoux en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Ispània
Ispània e los seus abitants
Los romans divisèron al començament las Ispània en doas províncias (197 aC), regidas per dos pretors, la Citerior a la Ulterior . Las longas guèrras de conquèsta durèron dos sègles, aquò es conegut coma la romanizacion. La conquèsta arrestèt l'evolucion de la civilizacion indigena que foguèt substituïda per l'ellnollatina. Pendent aqueles dos sègles aguèt fòrça conflictes:
Estrabon parla d'Ibèria dins lo seu libre III de Geografia e comenta:
Pompèu Troge bastiguèt tota una imatge suls seus abitants afirmant que los ispans avián preparat lo còs per l'abstinéncia e la fatiga, e l'encoratjament a la mòrt: dura e austera sobrietat en tot.
Belleydoux
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ispània
Ispània e los seus abitants
Valeri Maxim la nomenava fides celtiberica. Segons aquesla fides, l'ibèr consagrava l'anma al seu cap de trubú e considerava coma ilicit d'i sobreviure dins la batalla. Es la coneguda devotio o l'abnegacion ibera dels començaments de l'empèri roman. (A l'Edat Mejana èra importanta aquela fidelitat dels celtibèrs que nomenava entre eles leialtat ispana).
A la seuna epòca sortiguèt una òbra l'Expositio totius mundi que descriu Ispània coma Spania, terra llauna et màxima, et dives viris doctis (Spania, tèrra larga e vasta, e amb abondoses òmes savis). Dins aqueles temps lo nom d'Hispania e Spania ja èra concurrents.
Amb lo temps lo toponim derivèt en Espanha, que designava l'unitat geografica de la península, mai las conquèstas de Balearas a Canàrias. A partir dels darrièrs ans del sègle XII designava a tota la península, que siá dels musulmans o dels crestians, amb lo nom geografic d'Espanha. Atal se parla dels cinc reialmes d'Espanha: Leon, Castelha, Navarra, Portugal e Aragon (crestians), amb lo territòri jos la dominacion musulmana coma lo territòri d'Espanha devent torner èsser reconquerit.
Las províncias romanas d'Ispània
thumb|250px|Ispània segonsi la primièra division provinciala romana. Pauc asprèp que derrotèt los cartagineses fòra de la península, Roma decidiguèt d'incorporar als seus domènis los territòris alara jol contraròtle militar, qu'a l'epòca enclusiá tot lo levant dempuèi Empúries fins a Carthago Nova e la quasi totalitat d'Andalosia, amb la val del Guadalquivir e la zòna de las sèrras beticas e Sèrra Bruna al nòrd. Aquel territòri foguèt dividit en doas províncias separadas per una frontièra que passava de l'oèst de Cartago Nova cap al nòrd, abans de repartir los territòris conquerits dempuèi entre anbedoas províncias. L'una foguèt nomenada Ulterior (la mai alunhada de Roma) e l'autra Citerior (la mai prèp de Roma). lo territòri que caduna d'aquelas englobava varièt amb lo temps, a mesura que Roma conquerissiá de nòus territòris iberics.
Atal pendent los primièrs seissenta ans de la dominacion republicana sus las províncias ispanas, dempuèi la division de 197 AbC fins a la fin de las guèrras lusitanas e celtibericas vèrs 137 AbC-133 AbC, las províncias se mantenguèron mas o mens establas englobant caduna:
A la fin de las guèrras celtibericas e lusitanas, lo domèni roman sus Ispània s'espendiguèt: Extremadura e la majòra partida de Portugal (al sud del Douro) foguèron incorporats a l'Ulterior, çò que constituïràn los territòris de las doas Ispànias ulterioras que foguèron creats a l'epòca d'August, Betica dins los territòris mai ancians e romanizats d'Andalosia e Lusitània dins los territòris recentament incorporats d'Extremadura e Portugal al sud del Douro, e a la Citerior foguèt incorporat una bona partida de la submeseta nòrd.
Los cent ans segents de la dominacion romana, fins a la guèrra d'August contra los asturs, la frontièra foguèt expendiada de biais plan limitat, s'apondèt al domèni roman sonque los territoris al sud de la sèrra cantabrica.
En 27 ApC lo general e politician Agripa faguèt un cambi. Divisèt Ispània en trés partidas, apondent la província de Lusitània que compreniá gaireben tot çò qu'es ara lo Portugal (levat la faissa al nòrd del riu Douro) e gaireben tota l'Extremadura e la província de Salamanca actualas.
thumb|250px|Ispània segon la division provinciala romana de 27 AbC L'emperaire August tornèt a far lo meteis an una nòva division:
Al segle III de la nòstra èra, l'emperaire Caracalla faguèt una nòva division que durèt pauc de temps. Divisèt la Citerior un autre còp en dos creant la nova Província Ispania Nòva Citerior de Gallaecia (a pauc près Galícia e nòrd de Portugal) e Astúries (a pauc près las províncias de Leon, Zamora e Astúries). Aquela nòva província, que la creacion es en relacion amb l'intensificacion de l'expleitacion de las minas d'aur del nord-oèst peninsulari, durèt pauc temps e en 238 foguèt restablida la Citerior Tarraconensis coma èra.
thumb|250px|Ispània aprèp de la division provinciala de Dioclecian. Amb la reforma administrativa de l'Empèri Roman qu'entrepreguèt Dioclecian (284-305), l'anciana Tarraconesa foguèt divdida en tres províncias: Gallaecia, Cartaginensis a Tarraconensis, las limitas exactas son desconessidas perque existìs pas mai de documents. L'innovacion mai importanta foguèt la creacion dels diòcesis. Un d'eles èra Ispània, la capitala ne seriá estat Emerita Augusta. Las cinc províncias precedentament citadas (Lusitània, Betica e las tres eissidas de la Tarraconena) foguèron integradas al diòcesi, ensems amb la Mauritània Tingitana, de l'autre costat de l'estrech. A la final del sègle IV las Illas Balearas contituiguèron una província independenta (Balearica), separada de la Tarraconensa entre 365 e 385.
Còsta d'Ispània
Los principals accidents geografics de la còsta, dempuèi los Pireneus cap al sud, son:
Cleomenes III
Cleomenes III es un rèi agiada d'Esparta que reinèt de 235 a 222 av. JC. Succediguèt a son paire Leonidas II (256-236 av. JC) e aguèt ges de successor. Ambé Nabis, es considerat coma lo darrier grand rèi de la ciutat.
.spa
("banh", en anglés) es un nom de domeni generic. , Es en servici dempuèi lo 25 de setembre de 2020.
Cleomenes III
Durant la premiera partida de son rèine, menèt divèrseis expedicions militaras que li permetèron d'aquistar un important prestigi. En 227 av. JC, aquò li permetèt d'organizar un còp d'estat e de prendre lo poder. Executèt leis efòras e restaurèt d'un biais autoritari lei lèis de Licurg. Per aquò, menèt una reforma agrària amb una sasida de tèrras, la distribucion de 4,000 lòts a de ciutadans novèus (çò que permetiá tanben de tornar aumentar leis efectius militars), modernizèt l'equipament militar de la falanja espartenca e eliminèt seis adversaris (exilis ò execucions).
Aquelei reformas li permetèron de resistir ais ambicions de la Liga Aquèa, dirigida per Aratos, qu'èra a conquistar Peloponés. Fins a 222 av. JC, Cleomenes enregistrèt ansin mai d'una victòria e ocupèt la màger part de la peninsula. Pasmens, leis Aquèus demandèron finalament l'ajuda de Macedònia qu'aprofichèt la situacion per restaurar son influéncia dins lo sud de Grècia. Durament batut a la batalha de Selassia, Cleomenes deguèt s'enfugir en Egipte. Abandonat per lei sobeirans lagidas, assaièt d'i organizar una revòuta que mau capitèt. Se suicidiguèt per defugir una captura.
Blismes
Blismes es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha.
Geografia
Blismes Se situa en lo massís del Morvan e fa partida de lo sieu parc natural regional.
Blismes se situe dans le massif du Morvan et fait partie de son parc naturel régional.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa