cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estat
La democracia dirècta
Cau tanben nòtar que la democracia dirècta empacha pas l'existéncia d'un govèrn, d'una administracion e d'un sistèma judiciari dispausant de foncionaris e de magistrats. Es ansin necessari de definir de procès de designacion dei personas encargadas d'ocupar aquelei pòstes (eleccion, tiratge au sòrt, pòste ereditari...).
Uei, la democracia dirècta es venguda fòrça rara dins leis Estats modèrnes. Subreviu dins dos cantons soís pauc poblats (Glaris e Appenzell Innerrhoden). Pasmens, de procès frequents dins lei democracias representativas, coma lo referendum, l'iniciativa populara o la revocacion deis elegits, son de practicas eissidas de la democracia dirècta.
L'aristocracia participativa
Dins un sistèma « d'aristocracia participativa », una fraccion de la populacion adulta participa a la chausida e au contraròtle dei dirigents. La natura d'aquela fraccion varia segon leis Estats aguent adoptat aqueu principi (armada, partit politic, administracion, classa sociala, etc). Per exemple, es lo cas deis Estats que demandan un cens per participar ai procès electoraus. Pasmens, lo sufragi censitari es vengut fòrça rar dins lo monde modèrne.
En revènge, lei regimes politics assimilables a una aristocracia participativa existisson encara dins fòrça regions. D'efiech, lei regimes dictatoriaus de fach, lei regimes dictatoriaus legaus e lei regims de partit unic foncionan segon de principis similars. Dins lo premier cas, lei formas constitucionalas de l'Estat foncionan pas (suspension, irrespècte, foncionament nominau, etc) e l'ensemble dei decisions es concentrada entre lei mans dau grop que tèn lo poder. Dins lo segond, existís una constitucion qu'es aplicada. Pasmens, aqueu tèxte prevetz ges de mesura permetent un contraròtle dei dirigents per lo pòble. Dins lo tresen cas, de mecanismes de contraròtle existisson mai lor exercici es limitat ai sòcis dau partit.
La democracia representativa
Dins un sistèma de democracia representativa, l'ensemble de la populacion adulta participa a la chausida e au contraròtle dei governants. Pasmens, dins lei fachs, lo ròtle dau pòble es generalament moderat per l'abstencion d'una part dei ciutadans a cada procès electorau, per lo ròtle dei partits politics dins la vida politica e per l'influéncia de l'administracion auta sus la definicion e la mesa en òbra de la politica generala dau país.
Dins lo monde contemporanèu, existís tres formas principalas de democracia representativa. La premiera es lo regime presidenciau. Lo cap de l'Estat i es elegit per lo pòble. I tèn la màger part dau poder executiu e parteja una partida dau poder legislatiu amb un parlament. Per exemple, es lo cas deis Estats Units d'America. La segonda forma es aquela dei regimes parlamentaris. Dins aqueu cas, i a un equilibri entre lo govèrn e lo parlament. Lo premier fixa la data deis eleccions e tèn lo poder executiu e lo segond dispausa dau poder legislatiu e pòu contrarotlar l'activitat dau premier. Lo sistèma britanic es un exemple caracteristic d'aqueu tipe de sistèma. La tresena forma de democracia representativa es aquela dau regime d'assemblada. Dins aqueu cas, lo govèrn es una emanacion dau parlament que garda la màger part dau poder. La III Republica èra un exemple de regime d'assemblada.
Tuc Nere
Eth Tuc Nere ei ua montanha dera Val d'Aran situada en terçon d'Arties e Garòs e en municipi de Naut Aran. A ua nautor de 2506,9 m.
Alcea rosea
Descripcion
thumb|left|Mauvisses dins una vanèla a [[Sant Martin de Ré, Illa de Ré, França]] Es una planta tipica dels jardins del campèstres, quitament se pauc d'espècias son vivaças (la màger part es bisannadièra).
Proprietat medicinala
Lo mauvís presenta de vertuts medicinalas similaras a la malvisc oficinal, çaquelà, sos efièches son probablament mens eficaces. La planta dispausa d'una accion adocissenta, emollienta e antiglarosa.
Marac
Marac es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Thibaut
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
John Maxwell Coetzee
John Maxwell Coetzee (Lo Cap, 9 de febrièr de 1940) es un escrivan australian d'origina sud-africana, premiat amb lo Prèmi Nobel de Literatura l'an 2003.
Biografia
J. M. Coetzee nasquèt lo 9 de febrièr de 1940 al Cap, la capitala d'Africa del Sud, e passèt la mainadesa e la primièra estapa formativa entre la siá vila natala e Worcester de la província del Cap Occidental. Après d'aver estudiat dins una escòla catolica seguiguèt de corses d'anglés e de matematicas a l'Universitat del Cap, ont se diplomèt lo 1960 e 1961 respectivament.
Al començament dels ans 1960 se n'anèt en Anglatèrra e s'installèt a Londres, ont trabalhèt qualque temps coma programaire informatic per la companhiá IBM. Realizèt posteriorament un postgra en literatura a l'Universitat de Tèxas (USA), e foguèt professor de lenga e literatura anglesa a l'Universitat de Buffalo. Lo 1984 retornèt dins lo sieu país, d'ont foguèt professor de literatura anglesa de l'Universitat del Cap, fins a la siá retirada en 2002. Exercís a l'ora d'ara de foncions d'investigador dins lo Departament d'anglés de l'Universitat d'Adelaide, Austràlia. En coincidint amb la Setmana Literària d'Adelaide de l'an 2006 Coetzee recebèt la nacionalitat australiana, sens qu'aiçò l'aja alunhat d'Africa del Sud, lo sieu luòc de naissença e ont transcorre granda part de la siá òbra.
Piramidas de Giza
vinheta|Piramidas de Giza
Las Piramidas de Giza, situadas en Egipte, son demest las mai ancianas e famosas construccions monumentalas de l'umanitat. Se tròban sus la riba occidentala de la val de Nil, a aperaquí uèch quilomètres al sud-oèst de la vila de Giza e a aproximativament 15 km del centre de la ciutat del Caire.
Monard
Los monards o monins o moninas son d'animals de l'òrdre dels primates.
Comunautat d'aglomeracion dau País de l'Òrt
La  es una comunautat de comunas francesa, situada dins lo departament d'Erau.
Composicion
Amassa 8 comunas :
Sin-Itiro Tomonaga
Sin-Itiro Tomonaga, o tanben Shinichirō Tomonaga (1906 - 1979) foguèt un fisician japonés. Recebèt lo Prèmi Nobel de Fisica en 1965.
Fresnes-en-Saulnois
Fresnes-en-Saulnois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region del Grand Èst.
Clans (Aups Maritims)
Clans (Clans en francés, Clanzo en italian) es una comuna occitana dau Comtat de Niça. Administrativament, es dins lo departament dei Aups Maritims e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur de l'estat francés.
Istòria
Lo 25 d'octobre de 1943, de Waffen-SS menats per Alois Brunner dintrèron dins Clans per i arrèstar los josieus que s'i èran acessats. 27 de 70 foguèron arrestats, los autres se podèron escapar mercés al mond de Clans. Un sol dels arrestats tornèt viu dels camps d'exterminacion.
Sarcopterygii
Lo tèrme de sarcopterigians (del grèc, sarx, carnut e pteryx, nadarèla, ala) designa la classa dels peisses ossoses comprenent los celacants e los dipneustes (peisses de palmons). Los sarcopterigians presentan los primièrs elements anatomics marcant l'evolucion vèrs los tetrapòdes.
Classificacion
En classificacion filogenetica, lo clad Sarcopterygii compren en otra la sosclassa dels tetrapòdes.
Òrdres
classa Sarcopterygii
Istòria evolutiva del grop
La darrièra evolucion del tipe es la naissença del còl: l'estaca del membre anterior (cintura escapulara) se destaca del cap, e las primièras vertèbras cervicalas s'especializan per permetre una articulacion del còl.
Ageville
Ageville es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Vitry-en-Charollais
Vitry-en-Charollais es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha.
Puente de Montañana
Lo Pònt de Montanhana, en catalan estandard El Pont de Montanyana, Lo Pont de Montanyana en catalan local de Ribagorça e administrativament El Puente de Montañana es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon. S'i parla catalan.
Lo Pònt de Montanhana es al limit ambe'l Palhars Jusan. En 2006 aviá 88 abitants.
NB. Caldriá descastelhanizar lo títol.
Dhubri
es una vila d'Assam, un estat de la Republica d'Índia. Es caplòc del districte de Dhubri.
Changy (Léger)
Changy (Léger) es una comuna francesa administrada per lo departament de Léger de la region de Ròse-Aups .
Puente la Reina de Jaca
Puente la Reina de Jaca es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Economia de Nigèria
Aprèp la descobèrta de petròli dins los ans 60, l'economia de Nigèria passèt d'èsser agricòla e de l'elevatge, a industriala. Amb 15,600 milions de barrils en de resèrvas de crus e mai de de gas natural, es un dels païses africans que mai se desvolopèt. Malgrat aiçò, la fòrta dependéncia del petròli e qu'aqueste se tròbe en de mans d'entrepresas estrangièras, fa qu'existiscan de grèvas inegalitats socialas: mentre que la majoritat dels nigerians viu amb mens d'un dolar al jorn, existisson de grandas fortunas creadas amb los sòus del petròli. La balança dels pagaments es positiva mercé a l'exportacion de crus que se condusís a travèrs de gasoductes de l'interior fins als pòrts de l'Ocean Atlantic. Destaca tanben l'industria petroquimia, d'automobilas e las usinas de rafinatge de petròli. En lo que tanh a la rèsta de l'activitat productiva, a pas que cèrta importància lo cacau, al que se destina 50% del solèr cultivable e que va dirigit en la siá integritat a l'exportacion. L'agricultura e l'elevatge ocupan mai de 50% de la populacion mas a pena se pòt se pòt provesir la pròpria demanda intèrna.
Dempuèi lo 2008 lo govèrn dona mòstras de volontat politica d'implementar las reformas economicas suggeridas pel Fons Monetari Internacional, tales coma modernizar lo sistèma bancari, redusir l'inflacion en controtlant las demandas salarialas, e resòlvre las disputas regionalas per contraròtle dels ganhs de l'indústria del petròli.
Cap (anatomia)
vinheta|Cap (anatomia)
Lo cap (var. chap) o la tèsta d'un animal es la partida anteriora del còrs que compren la boca, lo cervèl e divèrs organs sensorials (organs de la vista, l'ausida, l'odorat, e lo gost).
Bongaigaon
es una vila d'Assam, un estat de la Republica d'Índia. Es caplòc del districte de Bongaigaon.
Chabrac
Chabrac (Chabrac en francés) es una comuna occitana situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Segon Xavier Lansade, lo parlar de la comuna es lo lemosin.
Toponimia
Las atestacions nacianas son, per luec:
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Airal urban de Tolosa
L'airal urban de Tolosa es un airal urban francés centrat sus la vila de Tolosa.
Caracteristicas
Segon la definicion de l'INSEE, l'airal urbain de Tolosa es composusat de 453 comunas en 2010, situdas dans l'Arièja (10 comunas), l'Aude (10 comunas), la Nauta Garona (346 comunas), oe Gers (38 counas), lo Tarn (27 comunas) e lo Tarn e Garona (22 comunas). Sos en 2014 ne faguent lo 4n airal urban de França  (e lo segond d'Occitània ) aprèp París, Lion e Marselha.
72 comunas de l'airal urban son de pòls urbans.
Comunas
Vaquí la lista de las comunas de l'airal urban de Tolosa.
Evolution
Istograma (Elaboracion grafica per Wikipèdia)
Canton de Preinaud
Lo canton de Preinaud es una anciana division administrativa del departament francés dels Aups Maritims.
Istòria
Creat en 1793, foguèt mantengut en 1801 puèi suprimit en 1806. Son caplòc èra Preinaud.
Apartenéncia e compausicion
Lo canton es creat lo 28 de març de 1793 dins lo districte de Menton. Es compausat de 7 comunas. Lo districte de Menton deven districte dau Fòrt d'Ercules lo 12 de ventós de l'an 2 (2 de març de 1794). Lo districte es suprimit en 1795. Lo canton es integrat a l'arrondiment dau Mónegue en 1801, puèi a l'arrondiment de Sant Rémol en 1805. Es suprimit en 1806.
Francés quebequés
Lo francés quebequés es una varietat de la lenga francesa qu'es parlada dens la provincia canadiana de Quebèc. Aquela varietat ven del francés que parlavan los colons francés venguts en Nòva-França. Aquels colons venian de las provincias francesas de Peitau, Santonge, Bretanha galesa, Normandia, Picardia, Torena, Maine e Anjau.
Talpa
La talpa es un pichon mamifèr de l'òrdre dels soricomòrfs. Contràriament a çò que se pensa sovent, la talpa es pas un rosegaire.
Aqueste genre compren las espècias seguentas:
Massilia Sound System
Massilia Sound System es un grop musical de raggamuffin (entre lo reggae e lo rap) que canta en occitan e en francés. Es aparegut a Marselha dins leis ans 1980 e a sauput desvolopar una version « provençala » dau reggae / rub-a-dub jamaican a travèrs de tèxts cantats en occitan e en francés, e un sòn que se reconeis entre mila, a basa de boitas de ritmes e de samples (vejatz sampler) pescats dins la tradicion locala o en cò de sei collègas. Longtemps deslaissat per leis ostaus de discs, lo grop a fondat sa pròpria estructura de produccion: Roker promocion. Lo grop s'implica dempuei longtemps dins la vida culturala de Marselha en multiplicant lei balètis, lei repais de quartier e d'autreis iniciativas simpaticas.
"Lo Massilia" a sauput repopularizar la vila de Marselha dins leis ans 1990, en conjoncion amb lei bòns resultats de l'Olimpic de Marselha e d'autrei grops de la scèna marselhesa (IAM) e balhar ansin una identitat positiva a una generacion entiera de marselhés joves, fièrs de sa ciutat e de sa capacitat a bracejar lei culturas.
De liames regionaus se son formats amb d'autrei formacions, coma lei Fabulous Trobadors de Claudi Sicre a Tolosa, lei Nux Vomica a Niça, e d'autrei grops reggae/ragga utilizant de valors similaras e una lenga minorizada (vejatz la Linha Imaginòt).
Sei darriers albums reïntègran lei sonoritats rock, aprefondisson leis exploracions world, coma l'utilizacion dei taulas, e mai fan quauqueis incursions dins la drum'n'bass.
En 2004, an decidit de laissar plaça a de projèctes sòlo, coma aquelei de Oai Star (rock/ragga festiu), Soleil FX (dub), Moussu T e lei Jovents (lo grop de Tato, cançon).
Li agrada de servir lo pastís pendent lei concèrts, demandan au public de se sarrar per beure un còp. Massilia sèrv, de quauque biais, d'entretenir la cultura de nòstra bèla Provença.
Joan Bodon
Joan Bodon (Crespinh, Lengadòc, 11 de decembre de 1920 - L'Arbataish, Argeria, 24 de febrièr de 1975) foguèt un escrivan occitan de Roergue. Es, amb Max Roqueta, Bernat Manciet e Robèrt Lafont un dels autors màgers de la literatura occitana del sègle XX. Bodon es tanben un dels romancièrs mai coneguts e apreciats de las letras occitanas contemporanèas.
Daba
Lo daba es una lenga chadica de la familha afroasiatica parlada en Cameron e en Nigèria.
Joan Bodon
Biografia
Joan Bodon nasquèt en 1920 dins una familha modèsta a Crespinh, filh de Ciprian Bodon e d'Albania Balssà, parenta a un gra alunhat de l'escrivan francés d'origina occitana Honoré de Balzac. Faguèt son escolaritat primària dins son vilatge e dintrèt puèi al cors complementari de Naucèla en 1932. Foguèt aquel an que grelhèt sa vocacion d'escrivan e son interès per l'occitan quand descobriguèt l'òbra de Justin Besson e subretot son poèma D'al brèç a la tomba. La mòrt de sa grand, en 1934, li provoquèt un traumatisme psicologic intens a tal ponch que comencèt a quequejar, problèma que servèt tota sa vida. Se presentèt al concors de dintrada de l'Escòla Normala a Rodés e i foguèt admés en 1938. Ailà coneguèt Calelhon e mai Enric Molin que quand vegèt lo gaubi de Bodon l'incitèt a escriure. En 1940 venguèt regent, mas l'an seguent del temps qu'ensenhava a Castanet aguèt de partir al Servici de Trabalh Obligatòri aprèp que foguèt mobilizat al Camp de Joventut d'Andusa.
Daba
Localisacion
Lo daba es parlat dins l'arrondiment de Guider, dins lo departament de Mayo-Louti. Aquel es restacat a la region de l'Extrèm-Nòrd de Cameron. Un vilatge daba se tròba dins la zòna de govèrn local de Mubi, dins l'estat d'Adamawa, en Nigèria.
Joan Bodon
Biografia
En 1943 foguèt mandat a Breslau (Silesia, Polonha) ont patiguèt fòrça. Aquela estada lo marquèt prigondament e es vesedoira dins La Grava sul camin. Ne tornèt pas qu'en 1945 e recuperèt sa foncion de regent, mas aqueste còp èra itinerent agricòla. Se maridèt amb Camilha Vidal en 1946 del temps qu'èra regent a Durenca. Collaborava al setmanièr comunista La Voix du Peuple que lor i balhava d'articles en occitan. En 1949 foguèt nomenat al Mauron ont deviá demorar uèch ans.
Daba
Classificacion
Lo daba es una lenga chadica classada per Gravina (2014) dins la branca sud del biu-mandara, ont fa partida del grop daba.
Bandièra roja
Mai sovent se vei las bandièras rojas marcadas dels noms o emblèmas dels partits, movements, organizacions o sindicats. Las bandièras rojas sortisson per las protèstas, manifestacions e desfilats. Lo roge es la color de la provocacion, e tanben un simbòl de la sang de la classa trabalhadora, lo proletariat.
Joan Bodon
Biografia
En 1954 participèt a la Santa Estèla que lo Felibritge celebrèt a Avinhon (eveniment que inspirèt son roman La Santa Estèla del Centenari) e i recebèt lo primièr prèmi de pròsa per los Contes dels Balssàs puèi en 1956 se faguèt membre de l'Institut d'Estudis Occitans.
En setembre de 1968, per de rasons financièras, ligadas al nombre important d'enfants (sièis) qu'aviá la familha, se n'anèt en Argeria e s'installèt a l'Arbataish coma cooperant agricòla. I moriguèt lo 24 de febrièr de 1975 en seguida d'una longa malautiá e laissèt una òbra inacabada : Las domaisèlas.
Bandièra roja
Istòria
Los ligams entre la color roja e los movements son ancians, coma o mòstra la Chambers Encyclopedia (1727–41) dins sa descripcion de la bandièra utilizada dins lo combat: "La bandièra roja es un signe de  desfisança e de combat". Sa genealogia compren lo bonet frigian, un simbòl de la Revolucion Francesa, o son inclusion dins la bandièra tricolora. Lo primièr usatge conegut se seriá fach pendent la Revolta de Merthyr en 1831 en Galas, considerat coma la primièra insurreccion proletariana en Euròpa. Los obrièrs galeses prenguèron lo contraròtle del pòble e dins un cas ont l'armada foguèt vencuda, alara qu'èra enviat contra eles. A Hirwain Common los obrièrs tintèron un lençòl blanc amb de sang de moton, i foguèt utilizat coma bandièra obrièra pendent la revòlta, que fin finala foguèt reprimida. Pendent las Revolucions de 1848 son usatge s'espandiguèt.
Joan Bodon
Las òbras de Joan Bodon
Vira l'estetica e l'etica de la literatura occitana cap a una modernitat de l'escritura. Met en scèna la destinada sovent tragica de la civilizacion occitana e dels òmes en i mesclant la sia. L'universalitat de sos tèmas s'amaga dins una menimosa descripcion de la civilizacion occitana.
Daba
Escritura
L'alfabet daba en usança en Cameron es :
Bandièra roja
Premsa amb aquel nom
I aguèt divèrsas publicacions qu'empleguèron lo nom d'aquel simbòl qu'es un emblèma imediat de l'ideologia revolucionària. En alemand, Die Rote Fahne donèt lo nom a doas publicacions, una al sègle XIX fondada per Wilhelm Hasselmann, e una autra fondada per Karl Liebknecht e Rosa Luxemborg.
Anton Weidinger
left|thumb|50px|Trompeta de clausAnton Weidinger (Viena, lo 9 de junh de 1766 e lo 20 de seteme de 1852) que ho un trompetista austriac deus temps classics. Au ras de la soa activitat tecnica que desvolopè tecnicament ua trompeta de claus capabla d'interpretar gamas cromaticas (çò qui èra un progrès puish que las trompetas, alavetz, non podèvan pas interpretar sonque gamas armonicas. Amassa dab lo aqueth intrument qu'inspirè los concertos per trompeta de Joseph Haydn e Johann Nepomuk Hummel.
Bandièra roja
Premsa amb aquel nom
En China, la revista Hong Qi (Chinés simplificat: 红旗, Chinés tradicional: 紅旗 , pinyin: hóngqì) o "Bandièra Roja" foguèt la revista de propaganda del Govèrn de la Republica Populara de la China pendent lo periòde de la Revolucion Culturala. Aquela revista bimensuala, amb lo Jornal del Pòble (Chinés simplificat: 人民日报, Chinés tradicional: 人民日報 , pinyin: rénmín rìbào) e lo Jornal de l'Armada de Desliurança Populara (Chinés simplificat: 解放军报 , Chinés tradicional: 解放軍報 , pinyin: jiěfàngjūn bào), èra la triada de publicacions oficialas del govèrn. La revista daissèt d'èsser publicada en junh de 1988.
Bandièras
Nacionalas
Joan Bodon
Las òbras de Joan Bodon
En pròsa es l'autor de romans : La grava sul camin, Lo libre dels Grands Jorns, Lo libre de Catòia... e de contes : Los contes del meu ostal, Los contes dels Balssàs (ont nos assabenta del nom occitan vertadièr e de la sia parentat del costat de la maire amb l'escrivan Honoré de Balzac)... Es tanben creador de poesias plan sovent mesas en cançon.
Lo Libre de Catòia foguèt revirat en catalan en 1973 per Artur Quintana e una reedicion se faguèt en 2009. E en castelhan (espanhòl) foguèt revirat per Miguel Gimeno en Gara d'Edizions amb lo títol d'El libro de Catóia. Lo Libre dels Grands Jorns foguèt revirat en catalan en 2015 per Joan-Lluís Lluís (Club Editor, Barcelona). L'occitanista catalan Jaume Figueras, que revirèt Verd Paradís de Max Roqueta, es a trabalhar sus la traduccion dels Contes dels Balssàs que deuriá sortir lèu.
L'eiretatge de Joan Bodon
En 2010, se creèt un musèu "L'ostal Joan Bodon" dins son ostal nadiu a Crespinh.
Paul Kagame
Paul Kagame (n. 1957) militar e òme politic es l'actual president de Rwanda.
Concerto per trompeta (Haydn)
Lo Concerto per il Clarino o concerto per trompeta en Mib major de Joseph Haydn (Hob. VIIe/1) que ho escrivut en 1796 entau son amic Anton Weidinger e la soa trompeta de claus.
Abans l'invencion de la trompeta de claus, la sola trompeta disponibla qu'èra la trompeta barròca qui non podèva pas prodúser sonque armonicas qui non permetèvan l'interpretacion de melodias un pauc elaboradas pas sonque dens lo registre suberagut (com aquò b'ei lo cas dans lo dusau concerto brandeborgés). La trompeta de claus elaborada per Weidinger que dè donc lo parat a Haydn de compausar un concerto elaborat per la trompeta. Malurosament, lo principi de la trompeta de claus qu'ei que, entà poder interpretar gamas cromaticas, b'èra horadada entà poder aubrir e tapoar lo son trauc, e aquò que provocava ua gran perta de la qualitat deu son.
A maugrat d'aquò, aqueth concerto de Haydn qu'ei uei interpretat sus trompetas classicas modèrnas (inventadas quauques decadas arron la composicion d'aquesta òbra) qu'ei ua pèça hèra importanta deu lor repertòri.
I. Allegro (sonata) II. Andante (sonata) III. Finale-Allegro (Rondo)
Bikin
L'arriu de Bikin (Бикин en rus) qu'ei un cors d'aiga deu sud-èst de la Federacion de Russia. Aqueth arriu, afluent dret d'Ussuri e sosafluent d'Amur, que correish sus 560 km.
Concerto per trompeta (Haydn)
e dab los pupitres seguents :
2 flabutas, 2 clarins, 2 bassons, 2 trompas, 2 trompetas barròcas, timpani e còrdas.
Bandiera rossa
Bandiera rossa tanben conegut coma Avanti o popolo es lo mai celèbre dels cants revolucionaris italians. Significa « Bandièra roja ». La canson nasquèt al començament del sègle XX e la musica es eissida de la fusion de dos cants populars lombards. Lo tèxte, escrich a l'origina per Carlo Tuzzi en 1908 cambièt amb lo temps.
Los movements de jovença de la RDA (Freie Deutsche Jugend FDJ) utilizèron aquel cant dins los ans 1960 dins una version italiana e alemanda.
Tèxte
alt=dessin stylisé d'une bannière rouge et moirée flottant au bout d'une hampe en bois.|thumb|150px|La bandiera rossa
Quilhas de 8
Las quilhas de 8 son un jòc originari de Roergue (Espaliu) e tanben practicat a Tolosa e a París. Es codificat en 1912. En 1936 se creèt la Federacion Avaironesa de Quilhas.
En 1957 rejonh la Federacion Francesa de Quilhas ; uei que hè partida de la Federacion Francesa de Bowling e de Jòcs de Quilhas.
Gleisanueva d'Eiçac
Gleisanueva d'Eiçac o Gleisa Nueva d'Eiçac o Gleisanueva d'Eiraud ?, foneticament [glejʐɒ’nɛvɒ] [dɛj’ʂɒ], (Église-Neuve-d'Issac en francés), es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Puértolas
Puértolas es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Majuli
Majuli (মাজুলি en assamés) es una illa fluviala situada sul flume Bramapotra dins l’estat indian d’Assam. En 2016, venguèt la primièra illa a constituïr un districte en Índia. Sa populacion estimada en 2011 èra de 167,304 personas.
L'illa qu'aviá una superfícia de 880 quilomètres carrats al començament del sègle XXen, perdiguèt una part significativa de son terriròri per encausa de l'erosion per athéner 352 quilomètres carrats en 2014. L'illa es enrodada per mai d'una aigas, al sud raja Bramapotra mentre qu’al nòrd se jonhon una anabranca du Bramapotra que li dison Kherkutia Xuti e lo flume Subansiri. L'illa de Mājuli es accessible per ferry dempuèi la vila de Jorhat. L'illa se trapa a aperaquí 300 a 400 quilomètres a l'èst de la vila pus granda de l'Estat, Guwahati. Majuli es un luòc sant per l'indoïsme, especialament la tradicion vishnoîsta.
Hammer DeRoburt
Hammer DeRoburt, òme politic (1922–1992), foguèt lo primièr president de Nauru, entre lo 31 de genièr de 1968 e lo 22 de decembre de 1976.
El Pueyo de Araguás
El Pueyo de Araguás es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Mateo Alemán
Mateo Alemán, (Sevilha, 1547- Mexic, 1615?), foguèt un escrivan espanhòu e l'autor de la novela picaresca Guzmán de Alfarache, (1ª part, 1599, 2ª part, 1604), fòrça coneguda dins tota l'Europa als sègles XVI e XVII. Escriguèt tanben: Ortografía castellana, (1609), Sucesos de don fray García Guerra, arzobispo de México, a cuyo cargo estuvo el gobierno de Nueva España, (1613), etc.
Fontenelle-Montby
Fontenelle-Montby es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Oman
populacion (an) 638 115 abitants (2003) Densitat 8,3 ab./km²
Oman (nom complèt : Sultanat d'Oman) es un estat d'Asia e d'Orient Mejan situat au sud-èst de la Peninsula Aràbia. A de frontieras amb leis Emirats Arabis Units au nòrd, l'Arabia Saudita a l'oèst e Iemèn au sud-oèst. Es una monarquia absoluda dirigida per un sultan que sa capitala es Mascate. Es un estat ancian que sa formacion acomencèt tre la premiera mitat de l'Edat Mejana amb l'adopcion de l'islam ibadista coma religion. Au sègle XIV, lo país venguèt un actor important dau comèrci asiatic. Aquò li permetèt de venir una poissança navala importanta dins l'Ocean Indian e de conquistar divèrsei comptadors comerciaus lòng dau litorau orientau africa e en Asia. Lo demorèt fins a la mitat dau sègle XIX e lo declin dau comèrci d'esclaus. De divisions intèrnas agravèron l'afebliment d'Oman que deguèt tenir còmpte deis ambicions dei poissanças colonialas, especialament lo Reiaume Unit. En 1891, lo sultan signèt ansin un tractat d'amistat que fèt intrat son país dins l'esfèra d'influéncia britanica. Dins aquò, capitèt de mantenir son independéncia e aprofichèt l'ajuda britanica per afirmar son autoritat sus lo sud-èst de la Peninsula Aràbia. Fins au començament deis annadas 1970, aquò permetèt de conquistar pauc a pauc lo territòri actuau dau Sultanat.
Oman es un estat principalament desertic que sa populacion si concentra dins lei zònas litoralas dau nòrd-èst e dau sud-oèst. En 2014, èra poblat de 4 milions d'abitants mai, coma dins leis autreis estats petrolièrs d'Orient Mejan, aviá una populacion estrangiera fòrça important. Sa lenga oficiala es l'arabi e l'islam ibadista es sa religion principala. Aquò es una particularitat dau país qu'es l'unic estat musulman qu'es ni sunista ni chiista. Son economia es basada sus l'esplecha de jaciments d'idrocarburs.
Lo gentilici es omanita (idem omanés, -esa).
Geografia fisica
thumb|Topografia de la Peninsula Aràbia
Oman si situa au sud-èst de la peninsula d'Aràbia e es enviroutat per la Mar d'Aràbia au sud e au sud-èst e per lo Golf d'Oman au nòrd-èst. A una frontiera terrèstra amb leis Emirats Arabis Units au nòrd, l'Aràbia Saudita a l'oèst e Ièmen au sud-oèst. La superficia dau territòri omanés es de 309,500 km². Sa topografia pòu si devesir entre regions principalas que son :
Clima
Segon la classificacion de Köppen, la totalitat dau territòri omanés presenta un clima desertic sec e caud. Pasmens, li a de nuanças en foncion de la proximitat amb l'ocean, de l'influéncia de l'altitud e de l'efèct dei plueias de mosson : Oman si situa au limit dei zònas de formacion dei ciclònes tropicaus dau nòrd-oèst de l'Ocean Indian. Lo sultanat es donc de còps tocat per de ciclònes ò de tempèstas tropicalas e reçaup alora de quantitats d'aiga importantas a respèct dei precipitacions anualas (65 mm a Mascate en 1981).
Demografia
En 2014, la populacion totala d'Oman èra estimada a 4,0 milions d'abitants. Coma leis autrei país productors de petròli de la region, la proporcion d'estrangiers li èra fòrça importanta (44% en 2013). Leis abitants èran generalament joves (50,3% avián mens de 24 ans en 2014) e urbanizats (73,4% en 2011) car la mitat de la populacion viviá a Mascate ò dins lo plan litorau nòrd. La capitala èra la vila pus importanta amb mai d'un milion d'abitants dins son aglomeracion. Lo segond centre demografic d'Oman èra la vila meridionala de Salalah (200,000 abitants dins l'aglomeracion) situada dins lei còlas de Dhofar.
Lengas
L'arabi es la lenga oficiala d'Oman e es parlat per la màger part de la populacion. Pasmens, si troba divèrsei minoritats linguïsticas eissidas de populacions autoctònas qu'an gardat l'usatge de lengas tradicionalas ò de populacions eissidas deis Omanés partits dins leis ancians comptadors comerciaus dau sultanat. Unei lengas indigènas (kumzari, bathari, harsusi e hobyót) son menaçadas de disparicion en causa de la reduccion dau nombre de locutors. Dins aquò, doas lengas localas an una situacion melhora (shehri amb 25,000 locutors en 1993, mehri amb 100,000-120,000 locutors en Ièmen e en Oman).
Lei lengas importadas per lei populacions imigradas son aquelei dei comptadors majors dau sultanat d'Oman dau sègle XIX coma l'anglés parlat per lei mitans d'afaires, lo swahili parlat en Zanzibar e lo balochi parlat dins lo sud-èst d'Iran e l'oèst de Paquistan.
Religion
Oman organiza ges de recensament religiós au sen de sa populacion. En 2010, leis estimacions donavan una majoritat larga ai musulmans que formavan 86% de la populacion. La tendància que predominava èra l'ibadisme qu'es la religion de 75% dei nacionaus omanés. Oman a donc la particularitat d'èsser l'unic país musulman dominat per un corrent religiós que fa partida ni dau sunisme ni dau chiisme. En fòra de l'ibadisme, li a de populacions localas que son sunitas, especialament dins lo sud e dins lo plan litorau nòrd e chiitas dins lei províncias pus meridionalas. Lei trabalhaires estrangiers musulmans son principalament sunitas.
En mai de l'islam, si pòu trobar divèrsei minoritats religions qu'èran per òrdre d'importància lo cristianisme (6,5%), l'indoïsme (5,5%) e lo bodisme (0,8%). Son generalament la religion dei trabalhaires estrangiers que demoran pas dins lo país. Pasmens, existiá tanben d'Omanés naturalizats non musulmans, especialament aquelei que venián d'Índia. Leis autrei religions gropavan mens de 1% de la populacion e l'ateïsme (0,2%) èra quasi desconegut.
La libertat religiosa es oficialament respectada per lo govèrn. Pasmens, li a divèrsei restriccions regardant la bastida de luecs de culte non musulmans. Per exemple, leis edificis actuaus son sovent tròp pichons entraïnant ansin de problemas d'organizacion que limitan lei possibilitats de desvolopament dei religions importadas coma lo cristianisme ò l'indoïsme.
Preistòria e Antiquitat
Lei traças umanas pus ancianas sus lo territòri dau Sultanat d'Oman actuau datan de 125,000 ans. En Mesopotamia Antica, la region omanesa èra dicha Magan e entreteniá de relacions comercialas (encens, coire... etc.) amb leis estats mesopotamians tre lo milleni III av. JC. Lei descubèrtas arqueologicas an tanben mostrat l'existéncia de liames antics entre Oman, Índia, Egipte e Pèrsia.
L'islamizacion e l'adopcion de l'ibadisme
L'islamizacion dau territòri omanés actuau aguèt luec dins lo corrent dei darriereis annadas de la vida de Maomet e s'acabèt rapidament après sa mòrt en 632. La region foguèt alora integrada dins lei Califats Omeia e Abbassida. Pasmens, en causa de sa posicion alunchada dei centres dau poder califau en Siria ò en Iraq, venguèt un refugi per d'aversaris de l'autoritat centrala. Au sègle VIII, leis Omanés deis oasis interioras adoptèron l'ibadisme, una version moderada dau kharidjisme, e elegiguèron un imam ibadista en 791. L'isolament dau país a respèct deis autrei regions aràbias permetèt lo mantenement d'aquela forma particulara de la religion musulmana e Oman es a l'ora d'ara l'unic estat arabi que la majoritat de sa populacion es ni sunita ni chiista.
Lo desvolopament dau comèrci omanés
Dins lo corrent de l'Edat Mejana, leis Omanés dau litorau comencèron de participar au comèrci maritim de l'Ocean Indian, dau Golf Persic e de la Mar Roja. Au sègle XIV, èran venguts una poissança marchanda importanta e prospèra. Pasmens, au sègle XVI, deguèron luchar còntra leis ambicions de Portugal que conquistèt Mascate e gardèt la vila fins a 1650. Puei, a la fin dau sègle XVII e au començament dau sègle XVIII, leis Omanés ataquèron lei possessions portuguesas d'Africa Orientala. Prenguèron Mombasa (1698), Zanzibar (1699) e Kilwa (1710) avans de resistir ai còntra-ofensivas portuguesas. En 1752, un tractat fixèt lo limit deis esfèras d'influéncias respectivas au cap Delgado.
En 1744, Ahmat ibn Said foguèt elegit imam ibadista. Fondèt la dinastia dei Ben Said que capitèt de contuniar la politica d'expansion militara e comerciala d'Oman fins au sègle XIX. D'efèct, gràcias a son ròtle primordiau dins lei comèrcis d'esclaus e d'espècias, venguèt la poissança economica dominanta dau litorau d'Africa Orientala. Venguda lo centre d'aquel ensems, l'illa de Zanzibar venguèt la capitala dau sultanat en 1840.
Lo periòde d'influéncia britanica e l'unificacion territòriala
Tre la mitat dau sègle XIX, lo comèrci omanés deguèt faciar una tiera de dificultats que lo menèron a un declin. Premier, de conflictes de succession entraïnèron sa fragmentacion en 1856. Zanzibar declinèt alora rapidament e venguèt un protectorat britanic en 1890. Puei, l'interdiccion dau comèrci d'esclaus per lei Britanics, la construccion dau Canau de Suèz, lo desvolopament de la propulsion de vapor e la demenicion dei revenguts eissits dau trafec d'espècias entraïnèron la roïna de la màger part dei marchands omanés.
Oman deguèt alora tenir còmpte deis ambicions dei poissanças colonialas per protegir seis interès e son independéncia. Per exemple, en 1854, lo sultan foguèt obligat de laissar leis illas Kouria Mouria ai Britanics. En cambi, lo govèrn omanés capitèt d'obtenir l'autorizacion de Londres per ocupar la region de Dhofar en 1879. Puei, en 1891, lo sultan signèt un tractat d'amistat amb lo Reiaume Unit que fèt intrar Oman dins l'esfèra d'influéncia britanica. Pasmens, permetèt au poder omanés de pas venir un protectorat e d'obtenir una ajuda militara e diplomatica poderosa regardant uneis afaires importants dins lo corrent dau sègle XX.
La premiera crisi intèrna que necessitèt l'ajuda britanica aguèt luec au començament dau sègle e foguèt entraïnada per la contestacion de l'autoritat dau sultan per certaneis ibadistas. En 1913, leis opausants elegiguèron un imam e prenguèron lo contraròtle de la màger part deis oasis. Dins aquò, gràcias au sostèn de Londres, lo sultan capitèt de mantenir son autoritat sus lei zònas litoralas. Puei, aquel afaire si transformèt en crisi internacionala dins lo corrent deis annadas 1950 dins l'encastre de la question de la definicion dei frontieras regionalas. En particular, l'oasi de Buraïma foguèt revendicada per Oman, per Abu Dhabi e per l'Arabia Saudita. Après un conflicte lòng de 1955 a 1959, leis Omanés, totjorn sostenguts per Londres, conquistèron la region contestada maugrat una ajuda militara saudita ais ibadistas rebèls de l'interior.
Puei, en 1963, comencèt amb la revòuta dei tribüs de Dhofar la segonda crisi intèrna grèva que necessitèt un sostèn important de part dau Reiaume Unit. D'efèct, en 1967, lo govèrn comunista sud-iemenita comencèt d'apondre una ajuda militara ais insurgents. Per sauvar son aliat, lei Britanics encoratjèron e sostenguèron una intervencion de l'armada iraniana en 1971-1975 que permetèt finalament de vencre l'insureccion.
Forma de l’estat e organizacion dau poder
Oman es una monarquia absoluda dirigida per lo sultan Qaboos bin Said Al Said assistit per un gabinet. Lo país tèn pas de partits politics ni de legislatura. Dins aquò, existisse un conseu bicamerau qu'es cargat de conselhar lo sultan e qu'es pauc a pauc dotat de poders legislatius. Lo foncionament deis institucions es organizada per la Lèi basica de l'Estat, adoptada en 1996, que sèrve de constitucion.
Poder executiu
Lo poder executiu es tengut per lo sobeiran omanés qu'es lo centre deis institucions. En 2014, lo sultan Qaboos bin Said Al Said ocupava lei fonctions de cap de l'Estat, de cap dau govèrn, de comandant suprèm dei fòrças armadas, de ministre de la defensa, de ministre deis afaires estrangiers, de ministre dei finanças e de cap de la banca centrala. Noma leis autrei ministres de son gabinet que son sovent chausits au sen de la familha reiala.
Lo sultanat es normalament ereditari. Pasmens, Qaboos bin Said Al Said a pas de fiu e a pas designat d'eiretier. Per organizar sa succession, a creat en plaça un conseu dinastic cargat d'elegir a l'unanimitat un successor dins un relambi de tres jorns après sa mòrt. Si ges d'eiretier es designat après aqueu periòde, lo sultan a previst de laissar una letra amb lo nom d'un successor possible.
Poder legislatiu
Lo poder legislatiu es tengut per lo sobeiran que va parteja pauc a pauc amb un conseu consultatiu bicamerau dich Conseu d'Oman. Pasmens, en 2014, aqueu partiment èra encara relativament limitat. D'efèct, lo Conseu podiá discutir, modificar e vòtar lei projèctes de lèi que li èran fisats per lo sultan. Lei tèxtes que passavan per lo Conseu regardavan principalament leis afaires economics e sociaus. Leis autrei projèctes de lèi, especialament aquelei regardant la defensa, leis afaires estrangiers, lei finanças e la seguritat interiora, èran dirèctament estudiats per lo sobeiran e sei conselhiers. Totei lei lèis dèvon èsser signadas per lo sultan per intrar en aplicacion. Dins lo cas d'un tèxte estudiat per lo Conseu, lei doas chambras devián tanben s'acordar aperavans sus una version identica.
La chambra bassa dau Conseu es dicha Assemblada consultativa d'Oman e es formada de 84 deputats elegits per un mandat de quatre annadas. Lei candidaturas ais eleccions dèvon èsser validadas per lo sultan. Coma lei partits politics son defenduts en Oman, totei lei deputats son oficialament independents. En fòra de son poder legislatiu limitat, lei deputats an le drech d'interpelar lei servicis de l'Estat. La chambra auta es dich Conseu d'Estat d'Oman e es formada de 83 parlamentaris designats per lo sultan per un mandat de quatre annadas. Son generalament chausits entre lei ministres retirats dau govèrn, leis ambaissadors, lei oficièrs superiors dei fòrças armadas e de la policía, lei caps tribaus, lei captaus e leis universitaris.
Poder judiciari
Lo poder judiciari es teoricament independent car la Lèi basica de l'Estat de 1996 a instaurat l'independéncia dau sistèma judiciari. Pasmens, dins lei fachs, en 2014, lo poder èra acusat d'intervenir regularament dins leis afaires pertocant la politica e la seguretat interiora. Lo drech omanés es basat sus la lèi costumiera britanica e sus la lèi islamica. La Cort Suprèma d'Oman es l'institucion principala dau país. Pasmens, existisse de corts especializadas dins certaneis domenis d'afaires coma aquelei cargadas de jutjar lei cas administratius, lei militars ò lei questions de seguretat nacionala.
Organizacion territòriala
Dempuei 2011, Oman es devesit entre 11 governorats e 61 províncias. Aqueleis entitats an un ròtle administratiu e son plaçadas sota l'autoritat dau govèrn e dau ministre de l'Interior. An tanben un ròtle dins la planificacion dau desvolopament economic dau país.
Simbòls nacionaus
Lei simbòls nacionaus actuaus d'Oman foguèron adoptats en 1970. Son formats d'un drapèu, d'un blason e d'un imne nacionau. Lo drapèu es fach d'una benda roja verticala amb lo blason nacionau dau sultanat e de tres bendas orizontalas blanca (represetant la patz e la prosperitat), roja (simbolizant la lucha còntra leis envasseires estrangiers) e verda (representant la drudessa dau sultanat e sa montanha). Lo blason es compausat d'una daga kanjar, arma tradicionala de la region, e de doas espasas. Enfin, l'imne nacionau es Nashid as-Salaam as-Sultani.
Economia
Oman a conegut un desvolopament fòrça important dempuei la fin deis annadas 1960 que li a permes de passar de la categoria deis estats pus paures de la planeta a aquela d'estat ric e desvolopat. D'efèct, de 1970 a 2012, lo revengut de cada abitant es passat de 450 a environ 29,000 dolars. La rason d'aquela aumentacion rapida es la descubèrta e l'esplecha de jaciments de petròli e de gas naturau. En 2013, aquelei ressorsas representan 80% dei renvenguts de l'Estat e dos tèrç deis exportacions. Pasmens, au contrari deis autrei país de la region, lei resèrvas omanesas son limitadas e la diversificacion dei fònts de revenguts es donc una prioritat dau govèrn. Quatre axes principaus forman lo còr d'aquela politica : lo desvolopament de l'industria miniera, lo desvolopament dau torisme de luxe, lo desvolopament deis infrastructuras portuàrias e lo desvolopament dei transpòrts terrèstres e aerians.
Arquitectura
Gràcias a sa posicion estrategica e a son istòria lònga, Oman a un patrimòni arquitecturau riche, especialament en matèria d'arquitectura militara. D'efèct, l'emergéncia d'un estat centralisator a necessitat d'establir un ret eficaç de fortificacions per contraròtlar e susvelhar lo territòri. De mai, la lucha còntra lei poissanças estrangieras ò lo mantenement d'una preséncia coloniala a entraïnat la construccion de fòrts e de ciutadèlas poderós. L'art militar omanés es inspirat per l'arquitectura militara aràbia amb d'influéncias persanas e portuguesa. La concepcion exteriora es generalament simpla e la robustesa deis obratges èra privilegiada. En revènge, a l'interior, si trobava de còps una ornamentacion rica e fòrça elaborada (estuc, caligrafia, pintura, gravadura, escultura de fusta... etc.) car certanei plaças èran tanben utilizadas coma luòc de residéncia per lo sultan ò de senhors importants.
Musica
La musica omanesa si situa a una crosiera culturala entre la Peninsula Aràbia, l'Africa Orientala, lo plan iranian e la cultura portuguesa. Li a donc una gròssa diversitat musicala amb 130 estiles musicaus diferents recensats. En mai d'aquò, la musica es un art fòrça popular au sen de la populacion. Entre lei grops de musica pus populars, si troba :
Martine Aubry
Martine Aubry (nascuda Martine Delors lo 8 d'agost de 1950 a París) es una femna politica francesa, foguèt ministre mantun cop (1991-1993 e 1997-2000), es cònsol de Lilla dempuèi 2001 e es l'actuala primièra secretària del Partit Socialista.
A una licéncia de sciéncias economicas e es diplomada de l’IEP de París (1972) e de l’ENA (1975).
Es la filha de l'òme politic francés Jacques Delors.
Lo camin de Regordana
Lo Camin de Regordana es un camin antic d' Occitània, que mena per Cevenas de Sant Geli (qu'èra en quel temps un Pòrt) al Puèi.
Collectivizacion
La collectivizacion es un procediment d'apropriacion collectiva dels mejans de produccion : las tèrras, las usinas, las entrepresas, eca.
Lo camin de Regordana
Es ara lo GR700, La linha Lo Cevenòl coma la RD906 (Gard) seguisson grosso modo l'itinerari.
Collectivizacion
Los partisans de la collectivizacion s'opausan a l'economia capitalista e quitament cooperativa, que negan la proprietat privada (individuala, associativa o estatica) de mejans de produccion.
Lo camin de Regordana
Marcel Girault estudièt lo camin pendent mai de cinquanta ans e n'en foguèt lo promoveire. N'escriguèt fòrça libres e una tèsa universitari.
Collectivizacion
La « collectivizacion » comencèt una granda partida del Blòc de l'Èst, mas tanben se practiquèt a Cuba dins los ans 1960, al Vietnam en 1954, en Corèa del Nòrd dins los ans 1950 e la China pendent lo Grand Saut en davant. S'agissiá en realitat puslèu de nacionalizacion.
Lo camin de Regordana
Antiquitat
Dempuèi l'auba de l'umanitat, "la Regordana"  bota en relacion los pòbles de Mediterranèa e los del reirepaís (Gavaudan, Velai) per la falha de Vilafòrt. Foguèt un vector important de romanizacion dels pòbles celtics e d'espandiment de la lenga latina. Lo camin foguèt pas una "via romana" stricto sensu mès èra ja utilisat per lo comèrçi e lo carrèg de l'Estanh.
Collectivizacion
Collectivizacion en URSS
La « collectivizacion » comencèt en URSS en 1929, unas annadas après la mòrt de Lenin e de la fin de sa politica liberale NEP. Se realizèt d'en primièr per la creacion de bòrdas agricòlas collectivas (kolkhozes) dins los camps.
Lo camin de Regordana
843-sègle XIII : l'atge d'aur del camin
Dins l'antiquitat tardiva (consequéncia del tractat de Verdun), Ròse separava istoricament las tèrras d'Empèri e de Reiaume; La via Regordana venguèt alara l’itinerari lo mai orientau del reiaume que menava au pòrt de Sant-Gèli, utilisat per los pelegrins e los mercants.
Del sègle XIV a ara
Lo camin es remplaçat per las rotas de la val del Ròse.
Anne Akiko Meyers
Anne Akiko Meyers (San Diego, lo 15 de mai de 1970) qu'ei ua violonista Nòrd Americana d'origina americanojaponesa.
Lo camin de Regordana
Toponimia
L' origina es desconeguda. Gratien Charvet, un istòrian de Gard del sègle XIX, faguèt l'ipotèsi que ven del gallés "Rec" (riu) e "Ordan" (camin). Es savant mès aquò ten pas car n'i a pas de rius !
Itinerari
Nimes
Alès
Motey-Besuche
Motey-Besuche es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Lo camin de Regordana
Itinerari
Ginolhac
Motey-Besuche
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lo camin de Regordana
Itinerari
Pòrtas
Motey-Besuche
Istòria
Motey A trucat Monasterium, Monastir, Mostir,Mostier en chartes de 1084 e 1200. dins los darrièrs sègles la s'a sobrenomenat Motey-sus-lo ognon, après Motey-Besuche.
Motey est appelé Monasterium, Monastir, Mostir,Mostier dans des chartes de 1084 et 1200. Dans les derniers siècles on l'a surnommé Motey-sur-l'ognon, tantôt Motey-Besuche.
Lo camin de Regordana
Itinerari
Vilafòrt
La Garda Guerin
La Bastida Puèglaurenç
Luc
Varianta 1 : lo camin antic segon Marcel Girault
Passas d'Alèir a Luc
Anne Akiko Meyers
Que comencè hèra joen e mainatge que dè concèrts a la television. Qu'estudiè a la Juilliard School (dab Dorothy DeLay) on ensenhè arron tanben. Qu'enregistrè devath lo labèl de Naxos.
Lo camin de Regordana
Itinerari
L'Esperon
Anne Akiko Meyers
Que jòga dab lo stradivarius reiau espanhòu de 1730.