cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosèla
Usatge alimentari
Quitament se son mens grossas qu'aquestas de cèrts pavòts, las quita granas de la rosèla son utilizadas en pastisseriá o per realizar de pans aromatizats.
Vocala dobèrta posteriora arredondida
Dins las autras lengas
La vocala perdièchament arredondida es rara. Ça que la, la se pòt trobar dins qualques varietats d'anglés.
Rosèla
Planta d'ornament
esquèrra|vinheta|Cultivar de rosèla : 'Shirley Poppy'. Existís fòrça cultivars de Papaver rhoeas, o rosèlas orticòlas, cultivats per lor florason decorativa. I a per exemple lo 'Shirley Poppy' de petalas de colors variadas, dins de tons de roge e d'irange, de ròse, jaune e blanc, lo centre de la flor essent mai sovent mai clar, e de coròla simpla, semidobla o dobla. Foguèron seleccionats a partir de 1880 pel reverend William Wilks, vicari de la parròquia de Shirley en Anglatèrra.
Quand se vòl empacha las flors de las plantas culhidas de passir dins la jornada perlongant lor espeliment per la cauterizacion de la tija ont a estat copada.
Distribucion
La rosèla seriá estat originària de l'Èst del bacin mediterranèu (Euròpa miègjornala, Africa del Nòrd e Orient Mejan). La planta, associada a las culturas, subretot cerealièras, s'espandiguèt e se naturalizèt dins tota l'Euròpa e l'Asia temperada, coma America del Nòrd.
Noisibla
esquèrra|vinheta|La rosèla es sovent cantonat a las talvèraa aparadas pels tractaments erbicids. La rosèla es considerada coma èrba mala. Es sovent puntada dins fòrças culturas (blat, òrdi, còlza, bledarabas, lentilhas, peses, etc.), dins diferents païses d'Euròpa occidentala, d'Africa del Nòrd e de l'Orient Mejan. Es d'entre las adventiças dicoteledònas dels camps cultivats la mai frequenta en Itàlia.
Papaver rhoeas es tanben una planta-sèrva per unes agents fitopatogèns d'importança economica. Abriga per exemple des virus de la bledarabas: BYV closterovirus, BMYV, Beet mild yellowing virus, BWYV, Beet western yellow virus, lo virus latent italian de la carchòfa (AILV, artichoke Italian latent nepovirus) e del nap (TMV, turnip mosaic potyvirus), lo virus de la trufa (PVX, Potato X potexvirus), lp virus de la faba (BBWV, broad bean wilt fabavirus) e una mycota ascomycèta, Leveillula taurica, agent de difrentas formas d'oïdium.
Resisténcia als erbicids
Dempuèi 1993, de cas de resisténcia de populacions de rosèlas a d'erbicids an estat signalats dins nòus païses europèus (Alemanha, Belgica, Danemarc, Espanha, França, Grècia, Itàlia, Polonha, Suècia). Aquestas escasenças tòcan gaireben sempre de culturas de blat e implican diferent erbicid.
Simbolica
vinheta|Las Rosèlas, [[Claude Monet 1873, musèu d'Orsay, Paris.]] vinheta|La rosèla, flor simbòl de la vila de Guelma, [[Argeria.]] Dins lo lengatge de las flors, la rosèla incarnariá « l'ardor fragila », mas subretot « la consolacion ». Las nòças de rosèla simbolizan los 8 ans de maridatge dins lo folclòr francés.
La rosèla foguèt associada, al sègle XX, subretot dins los païses del Commonwealth (Reialme-Unit, Canadà, Austràlia, Nòva Zelàndia…), al remembre dels combatants, e subretots los soldats caiguts pendent la Primièra Guèrra mondiala, coma lo blavet pels combatants franceses. Aquesta allegoria de la rosèla ven d'un poèma datant de la prima de 1915, escrich pel lòtenent-colonèl John McCrae, un mètge de l'armada reiala canadenca que tetimònia de la terribla segonda batalha d'Ypres. Se titula In Flanders Fields. De fach, las rosèlas florissavan sul bòrd de las trencadas e sur las tombas des soldats (fenomèns ja remarcats pendent las guèrras napoleonianas), e lor color roja èra un simbòl apropriat pel banh de sang de la guèrra. Una Francesa, E. Guérin, prepausa a l'epòca al marescal britanic Douglas Haig que las femnas e los enfants de las regions damatjadas de França produscan de rosèlas per acampar de fons per ajudar los ferrits. En novembre de 1921, las primièras rosèlas foguèron distribuidas. La tradicion contunha dempuèi.
La rosèla es lo simbòl de Morfèu lo dieu dels sòmis e del som dins la mitologia grecolatina.
Maricourt
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Chastèu Gai
Chastèu Gai [tsatyˈge] (Châteaugay en francés) z-es una comuna auvernhata dau departament dau Puèi de Doma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Nòtas
<references group="N"/>
Capoleg e Junac
Capoleg e Junac (Capoulet-et-Junac en francés) es una comuna occitana del País de Fois, situada dins lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Cigné
Cigné es una anciana comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
La municipalitat d'Ambrières-les-Vallées absorbeix Cigné e La Haie-Traversaine en 1972.
Pinet (Erau)
Pinet (en occitan e en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : villa Pineto en 967, 988, al sègle X (?) in Pineto en 990, villa quam vocant Pineto en 1010, de Pineto en 1098-1122, capella S. Symeonis de Pineto en 1117, viam Pineti en 1141, Petri de Pinet en 1148, ecclesiam S. Symeonis de Pineto en 1156, terminio S. Simeonis de Pineto en 1177, terminio de Pineto en 1212, ville de Pineto en 1219, parochia S. Simeonis de Pineto en 1228, territorio S. Symeonis de Pinet en 1231, de Pineto, a la fin del sègle XIV, Pignet en 1418, la prebende de Pineto en 1518, Pinel en 1622, Pinet en 1626, 1643, 1708, 1740-1760, 1771, 1770-1772 (mapa de Cassini).
Pinet ven del latin pinetum, « pineda », format de pinus, « pin » amb lo sufixe -etum,.
Virna Lisi
vinheta
Virna Lisi, nascuda Virna Pieralisi (Ancona, 8 de novembre de 1936 - Roma – 18 de decembre 2014) foguèt una actritz italiana de cinèma.
Plaissan
Plaissan (en occitan e en francés) es una comuna occitana de Lengadòc, situada administrativament dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : villa Plaxano en 829, 831, de Plaisano en 1172, Guillemus de Pleissan en 1180, de Plaissano en 1187, parochia S. Petri de Plaissano au sègle XII, ad Pleissanum en 1200, Pleyssano en 1323, de Plissano en 1344, de Plexano, a la fin dau sègle XIV, Pleissan en 1571, Playssan en 1590, Pleissan en 1622, 1636, 1643, 1708, Pleissan, Plezian en 1626, Plaissan en 1770-72 (mapa de Cassini).
Segon Dauzat e Rostaing, Plaissan ven dau nom latin d'òme *Placius [considerat coma inatestat per los autors], amb lo sufixe -anum ; segon Hamlin, Plaissan ven del gentilici latin Placius (M.T. Morlet), amb lo sufixe -anum. Plaissan (o Plaiçan) èra una proprietat galloromana.
La Roque-Baignard
La Roque-Baignard es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
La Roque-Baignard es una municipalitat typique del país de Auge, constituida de tucs, de bòsques, de pâturages e de ruisseaux. Se situa a cinc quilomètres de Cambremer e dètz quilomètres de Lisieux.
La Roque-Baignard est une commune typique du pays d'Auge, constituée de collines, de bois, de pâturages et de ruisseaux. Elle se situe à cinq kilomètres de Cambremer et dix kilomètres de Lisieux.
Karnag
Karnag en breton ( Carnac en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha.
La Roque-Baignard
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Vocala mejana posteriora arredondida
La Vocala mejana posteriora arredondida es una vocala que se tròba dins qualques lengas parladas. Son simbòu dins l'alfabet fonetic internacionau es ⟨o̞⟩ o ⟨ɔ̝⟩ (pasmens, s'emplega mai o̞). Lo simbòu ⱺ pòt representar aqueste sòn, mas a pas cap d'estatut oficiau dins l'AFI. Las màger parts das lengas que coneisson aqueste sòn considera qu'es pas qu'un alofòn de la [ɔ] o de la [o].
En Occitan
En occitan, la [o̞] existís en cò de qualques locutors que lor dialècte pronóncian la a finala /ɔ/. Adonc, quant un dialècte considera que la a finala se pronóncia [ɔ], se pòt de fach prononciar [ɔ] o [o̞].
Dins las autras lengas
exemple:
Bournan
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Gilieg
Gilieg en breton ( Guillac en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha. .
Breconchaux
Breconchaux es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Antimetabòla
Una antimetabòla (del grèc ἀντί 'contra, invèrs' + μεταβολή 'conversion, commutacion, cambiament') es una figura de retorica que consistís en repetir en òrdre invèrs de mots o d'expressions subre los quals se vòl insistir.
Breconchaux
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Port-Louis
Port-Louis pòt essèr:
Antimetabòla
exemples
Las antimetabòlas son frequentas dins los provèrbis, coma per exemple:
"Cal manjar per viure e non pas viure per manjar"
Las antimetabòlas èran plan presadas pels Ancians e en retorica classica.
Bog (riu)
Bog (en polonés: Bug ; en bielorús: Заходні Буг, Zachodni Bouh ; en ucraïnian: Західний Буг, Zakhidnyi Bouh) es un riu d'Euròpa Centrala e Orientala qu'es un afluent de Vistula. Sa fònt se situa en Ucraïna e son escorrement va en direccion dei territòris bielorús puei polonés.
Villotte-Saint-Seine
Villotte-Saint-Seine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bog (riu)
Geografia
Bog a A una longor de 772 km e un debit mejan de 158 m3/s.Es lo quatren pus long flume polonés. Son bacin idrografic cobrís (dont  en Polonha).
Boug es ligat a Dnièpre per un canal.
Dempuèi le 1èr de mai de 2004 e la dintrada de Polonha dins l'Union Europèa, Bog es una frontièra de l'Union.
Pinhan
Pinhan (Pignan en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : S. Stephani de Pignano en 1095, castel de Pinna en 1114, castellum et villam de Pinnano en 1114, castro de Pinnano en 1121, castel de Pinan, de Pinnan en 1139, de Pinnan en 1149, de Piniano en 1155, del Pinnano en 1157, ecclesiam S. Stephani de Piniano en 1161, 1167, de Piniano en 1162, 1172, 1187, castro de Pignano en 1166, ecclesie S. Marie de Pignano en 1167, prior Pinhani (varianta : de Pinhano) en 1392, de Pinhano en 1529, Pignan, en 1526, 1626, 1648, 1770-72 (mapa de Cassini).
Pinhan ven dau gentilici latin Pinius, amb lo sufixe -anum. Pinhan èra una proprietat galloromana,.
Champrond-en-Perchet
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Chastaunòu
Chastaunòu [tsatoˈnø] (Châteauneuf-les-Bains en francés) z-es una comuna occitana dau departament dau Puèi de Doma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Nòtas
<references group="N"/>
Carcanièra
Carcanièra o Carcanhièra (Carcanières en francés) es una comuna occitana del País de Fois, en Donasan, situada dins lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Toponimia
La prononciacion es [karka'ŋɛra] o [karka'ŋɛrɔ].
Lo nom es aparentat al gascon carcanèth, « gòrja (sens anatomic), garganta, còl ». Aicí se compren coma « gòrja, garganta » aplicat a de montanhas, « frau ». Lo vilatge es pas dins la nauta val d'Aude, coma escriu Dauzat, mès sus una mena de pompidor relativament planièr. Probable que las doás basas pre-indoeuropèas *kar-, « pèira », e *kan-, « autura », i son associadas
Istòria
Carcanièra foguèt annexada entre 1790 e 1794 per Quergut e tornèt venir comuna entre 1795 e 1800.
Sètge de Varsòvia (1939)
Lo sètge de Varsòvia se debanèt dau 8 au 28 de setembre de 1939 dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala. Opausèt lei fòrças alemandas ai tropas polonesas. S'acabèt per la redicion dei defensors e la conquista de la capitala polonesa per leis Alemands.
L'ataca alemanda còntra la capitala acomencèt lo 8 de setembre ambé l'arribada d'una unitat blindada dins una borgada de la vila. Pasmens, foguèt rapidament arrestada e leis Alemands deguèron esperar l'esquichament dei fòrças polonesas dins d'autrei regions dau país per poder concentrar de fòrças sufisentas per tornar atacar. De mai, en despiech deis òrdres d'Adolf Hitler que donèt l'òrdre de conquistar Varsòvia avans lo 17, lei generaus alemands preferiguèron avançar lentament per limitar lei pèrdas. Fins au 22 de setembre, aquela avançada foguèt tanben complicada per la quasi abséncia sostèn aerian car lei bombardiers alemands èran ocupats sus d'autrei fronts. Ansin, una ofensiva novèla foguèt tornarmai arrestada lo 16 per lei Polonés qu'organizèron divèrsei sortidas còntra leis asalhidors.
L'assaut finau acomencèt lo 22 de setembre per un bombardament aerian generau que s'acabèt lo 24. Pasmens, l'assaut terrèstre foguèt tornarmai fòrça malaisat per leis Alemands que se turtèron a una defensa acarnada fins au 26. A partir d'aquela data, la garnison comencèt de mancar de municions e de viures. Deguèt finalament capitular lo 28.
Pitcairn
Las illas de Pitcairn (oficialament, Illas Pitcairn, Henderson, Ducie e Oeno) son un territòri d'otramar dau Reiaume Unit situat dins l’Ocean Pacific.
La capitala es Adamstown.
Lo gentilici es pitquernian -a.
Lo territòri es compausat de quatre illas, que sola Pitcairn es poblada:
Istòria
Colonizada pels polinesians (dins lo folclòre mangarevian es coneguda coma Mata-ki-te-Rangi o Heragi), puèi abandonada, l’illa de Pitcairn foguèt redescobèrta e nomenada lo 2 de julhet de 1767 pel capitani anglés Philip Carteret.
Lo 23 de genièr de 1790, los mutins de la nau Bounty s’i installèron amb las femnas polinesianas.
Lo 6 de febrièr de 1808, la nau americana Topaz del capitani Mayhew Folger tornèt descurbir l’illa.
Lo 29 de novembre de 1838, l’illa venguèt un protectorat britanic.
Una segonda deportacion se faguèt en 1856 dins l’illa de Norfolk, mas tre 1857 una part dels pitquernés tornèron. Lo pòble pitquernés demòra uèi partit entre las doas illas.
Lo 16 de setembre de 1887, Pitcairn venguèt una colonia anglesa, administrada dempuèi Fiji.
En 1937 la populacion es de 233 abitants, lo maximum enregistrat.
En 1938 li foguèron annexadas las autras tres illas. Lo 10 d’octobre de 1970 venguèt una colonia a despart.
Politica e administracion
Territòri d’otramar britanic, l’illa es administrada per un governador qu’es a l’encòp comissari del Reialme Unit en Nòva Zelanda. Localament, la foncion de magistrat en cap foguèt abolida en 1999. Dempuèi, es un cònsol elegit cada 3 ans.
Chastiau
Chastiau [ʃaˈtjo] (Château-sur-Cher en francés) es una comuna auvernhassa dau departament dau Puèi de Doma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Nòtas
<references group="N"/>
Kergrist-Moëlou
Kergrist-Moeloù en breton ( Kergrist-Moëlou en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Istòria
' '
Butan
Lo butan es un idrocarbur saturat de la familha dels alcans e de formula bruta. Exitís jos dos formas isomèrs, lo n-butan e l'isobutan o 2-metilpropan.
Utilizacion
Per un usatge en exteriorr, lo propan es mai indicat en causa de sa temperatura de bolh mai bassa.
Al novèl industrial, lo butan es un reactiu per la sintèsi de l'etilèn e propilèn mejans lo vapocracatge, du butadièn amb la deidrogenacion catalitica r de l'anidrid maleïc pel procediment de Dupont. L'oxidacion non-catalitica del butan es utilizada per la sintèsi de l'acid acetic e l'isomerizacion per catalisi acida permet de convertir lo n-butan en isobutan.
Coma fòrça idrocarburs, lo butan reagís amb lo clòr per formar de 1-cloro- e del 2-clorobutan, mas tanben d'autres compausats mai substituits. Los taus de cloracion pòdon parcialament s'explicar per las diferentas energias de dissociacion, 425 e 411 kJ/mole pels dos 2 tipes de ligams C-H (los 2 carbònis centrals an de ligams C-H mai fèbles).
Proprietats fisicoquimicas
Es soluble dins l'alcoòl e l'etèr, mas pauc dins l'aiga. Pauc reactiu, e demanda un catalisor per participar e de reaccions quimicas, levat segur per la reaccion de combustion amb lo dioxigèn.
Pression de vapor saturanta :
Produccion e sintèsi
Lo n-butan s'obten per distillacion jos pression del G.P.L (gas de petròli liquefiat) e tanben per la purificacion del gas natural.
Broualan
Istòria
En 1228, Mathilde, madama de Landal, dona totas las siás #dire de Epiniac a la Abbaye La nòstra-Madama del Tronchet
En 1228, Mathilde, dame de Landal, donne toutes ses dîmes de Epiniac à l'Abbaye Notre-Dame du Tronchet
Rumiko Takahashi
Takahashi Rumiko ( 高橋 留美子) es una creatritz e dessenhaira (en japonés mangaka), nascuda a Nigata, Japon, lo 10 d'octòbre de 1957. Foguèt la primièra femna a vendre mai d'un millon d'exemplars de sos mangàs.
Carrièra
Rumiko comencèt sa carrièra en 1978 amb la publicacion de Katte na Yatsura que foguèt recompensada amb lo prèmi Shogakkan.
En 1980, comencèt Maison Ikkoku, que la lancèt definitivament a l'internacional.
En 1987, comencèt Ranma ½ qu'es sa seria mai populara, revirada en integralitat dins mai d'un detzenat de lengas.
Informalament, es subrenomenada "la princessa dels mangàs".
Montot (Nauta Sòna)
Montot  es una comuna francesa administrada per lo departament de la Nauta Sòna de la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Relacions internacionalas
Los tèrmes Relacions Internacionalas o Estudis Internacionals (aquel darrièr de l'anglés International Studies (IS),) fan referéncia a la sciéncia que tracta de l'estudi dels afars estrangièrs e de las grandas questions del sistema internacional: Lo ròtle dels Estats, de las organizacions internacionalas, de las organizacions non governamentalas (ONG) e de las entrepresas multinacionalas. Las relacions internacionalas apartenon, a l'encòp, al domèni academic e al domèni politic. Pòdon èsser estudiadas o dins una optica positivista, o dins una optica normativa, e ambedoas cercan a analizar coma formular las politicas internacionalas dels païses
Se las Relacions Internacionalas apartenon istoricament al domèni de la Sciéncia Politica, l'accent se pòrta totjorn mai cap al domèni economic mejans l'Economia Politica Internacionala desvolupada dins los ans 1970. Encara, d'altres camps academics son concernits: Lo Drech Internacional, la filosofia, la geografia (dins sa branca geopolitica), la sociologia, l'antropologia, eca.
Suls tèmas mai estudiats, se trapan: la globalizacion, l'Estat, l'ecologia e lo desvolopament sostenable, lo terrorisme e lo crime organizat, la proliferacion nucleara, lo nacionalisme, lo desvolopament economic, las finanças internacionalas, los dreches umans e mai.
Istòria
En general, la tradicion situa lo començament de las Relacions Internacionalas amb los tractats de Vestfàlia de 1648, que marca la naissença de l'Estat Modern. Anteriorament, l'organizacion politica de l'Euròpa Medievala reposava sus un vague òrdre religiós ierarquizat. Los tractats de Vestfàlia foguèron instituits jol concèpte legal de sobeiranetat, es a dire, las legislacions nacionalas son l'autoritat darrièra a l'interior del territòri nacional. Alara dins la Grècia antica o Roma l'autoritat demorava dins las ciutats, a partir de Vestfàlia s'impausèt la nocion de sobeiranetat nacionala.
Los tractats de Vestfàlia butèron la construccion dels Estats Nacion independents, e tanben l'institucionalizacion de la diplomacia e de las armadas. Aquel sistèma europèu foguèt exportat en America, Africa e Asia subretot per la colonizacion. Lo sistèma actual resulta de las descolonizacions pendent la Guèrra Freja. Se consideram l'Estat Nacion coma «modèrne», se pòt dire qu'i a divèrses estats que l'adoptèron pas, alara que d'autres pasmens que lo faguèron mas s'anèron cap en d'abans poirian èsser qualificats de «postmodèrnes". Las Relacions Internacionalas modernas ensejan d'explicar las relacions entre aquelss diferents tipes d'Estats. Los "nivèls d'analisi" constituisson un biais d'abordar lo sistèma internacional e incluson: un nivèl individual, l'Estat, un nivèl internacional, aquel dels afars transnacionals e intergovernamentals, e un nivèl mondial global.
Aquò qu'es explicitament reconegut coma la teoria de las Relacions Internacionalas se desvolupèt pas abans la Primièra Guèrra Mondiala. Pasmens, la teoria de las relacions internacionalas foguèt alimentada pels apòrts d'autras disciplinas. Fòrça autors citan l'istòria de las Guèrras del Peloponés de Tucidinas coma lo punt de despartir de la teoria realista que contunhèt amb Lo Leviatan de Thomas Hobbes e Lo Prince de Maquiavèl. De biais similar, la teoria liberala de las relacions internacionalas foguèron influenciadas per Amanieu Kant e per Jean-Jacques Rousseau. Pasmens la nocion actuala dels dreches umans siá considerablament diferenta d'aquela que defendavan los tenents de la lei naturala (Francisco de Vitoria, Hugo Grotius e John Locke), testimònia dels primièrs esfòrces per afirmar certans dreches generals amb per basa una umanitat comuna. Encara, cal dire que lo sègle XX, lo marxisme tenguèt una cèrta influéncia sus la fondacion de la disciplina de las Relacions Internacionalas.
Estudi de las relacions internacionalas
Inicialament, las Relacions Internacionalas vistas coma un camp d'estudi diferent èra una specificitat britanica. La primièra cadièra de Relacions Internacionalas foguèt creada en 1919 a l'universitat de Aberystwyth, e confiada a Alfred Zimmern, mercé a una dona de David Davies. Al començament dels ans 1920 una autra cadièra foguèt tanben creada a la London School of Economics a la demanda del prèmi Nobel Philip Noel-Baker. La primièra universitat consagrada plenament a las Relacions Internacionalas èra l'Institut de hautes études internationales, fondada en 1927 a Genèvra per William Rappard. Acviá per objectiu de formar los diplomatas associats a la Societat de las Nacions e foguèt un delas primièras a fornir de doctorats en relacions internacionalas.
La Edmund A. Walsh School of Foreign Service de l'Universitat de Georgetown es la facultat mai vièlha dedicada a las Relacions Internacionalas dels Estats Units d'America. Lo Committee on International Relations de l'Universitat de Chicago foguèt en 1928 la primièra a fornir de diplomas universitaris dins aqueles camps. Entre autras escòlas se pòt citar: la School of International Service de l'Universitat Americana, la School of International and Public Affairs de Columbia University, la School of International Relations de l'Universitat de St Andrews, l ' Elliot School of International Affairs de George Washington University, la Fletcher School de Tufts University e la Woodrow Wilson School of Public and International Affairs de Princeton University.
Liberalisme
Pels liberals, las relacions internacionalas son percebudas coma un factor de progrés e d'escambi. Tan al nivèl internacional coma al nivèl nacional, los liberals meton l'accent sus la nocion de poder contrapoder. Insistisson sul ròtle de l'opinion pública, del drech e de las institucions internacionalas que venon limitar lo poder dels Estats. Actualament, aquel corrent d'opinion deu afrentar las fòrças del capitalisme mondial que sapan l'aparenta «victòria» de la democracia liberala aprèp de la fin de la Guèrra Freja. Entre los grans autors liberals actuals, Joseph Nye insistuiguèt dins la nocion de Poder suau e dins la nocion d'interdependéncia complèxa, desvolupada amb Robert Keohane.
Tres punts importants caracterizan l'interdependéncia complèxa:
• L'abséncia de ierarquiá clara dins lo tractament dels afars internacionals.
• Una disminucion de l'usatge de la fòrça e del poder coercitiu dins las relacions internacionalas.
Idealisme politic
La fin de la Primièra Guèrra Mondial impliquèt una revolucion paradigmatica dins l'estudi de la politica mondiala. S'afrontèron divèrsas perspectivas sus las relacions internacionalas, com lo marxisme e lo nacionalsocialisme (faissisme). Mas, la perspectiva coneguda coma idealisme politic, capitada per Woodrow Wilson, comencèt a dominar los estudis sus las relacions internacionalas.
Los idealistas partejan una perspectiva sul mondez basada disn cèrtas cresenças:
Los programas principals de reformas idealistas consistisson subretot tres grops. Un grop consacrat a la creacion d'institucions internacionalas per remplaçar lo sistema anarquic d'equilibri del poder, que predominava a l'epòca precedent la Primièra Guèrra Mondiala. Aquel sistèma nòu seriá basat sul principi de la seguretat collectiva, que pretend qu'un acte d'agression per quin que siá Estat seriá percebut coma agression cap a totes los Estats. La Societat de la Nacions encarnava aquel principi, en metent l'accent idealista sus la possibilitat de la cooperacion internacionala coma mecanisme principal per resòlvre los problèmas globals. Un segon grop de programas idealistas soslinha lo contraròtle legal de la guèrra. Se cerca a resòlvre las disputas mejans de mecanismes legals, com la mediacion e l'arbitratge. Exemples d'aquesles programas son la Cort Permanenta de Justícia Internacionala e la ratificacion del Pacte Kellog-Briand de 1928, que prohibiá la guèrra coma instrument de politica nacionala. Un tresen grop de programas idealistas se concentrava a reduire l'invetiment dels Estats dins las armamas mejans d'acòrdis de contraròtle d'armas e autres biaises.
Se considèrae que la primièra òbra representativa de l'idealisme es Cap a la patz perpetua, d'Immanuel Kant.
Realisme politic
Pels realistas lo sistèma internacional es anarquic. L’important es la lucha que la competicion entre los Estats per seguir e per afirmar lo lor poder sur la scèna internacionala. En general los autors realistas se pausan quatre questions centralas
Se distinguís en general lo realisme del neorealisme. Pasmens qu'ambedos tèrmes sián a vegadas intercambiables, existís entre los dos un cèrt nombre de diferéncias essentialas. La mai importanta es que la teoria realista met al centre de tot la natura umaine e la volontat de dominacion que li seriá associada alara que le neorealisme, a la seguida de Kenneth Waltz, se referís pas a una natura umana mas plaça al centre de son analisi las pressions exercidas par l'estat d'anarquia.
Principals autors: Raymond Aron, Edward Hallett Carr, Robert Gilpin, Samuel Huntington, George Kennan, Stephen Krasner, Hans Morgenthau, Kenneth Waltz, John Mearsheimer
Escòla anglesa
L'escola anglesa prend las seunas fonts al començament del sègle XIX amb los autors Graham Wallas o Alfred Zimmern. L'apròcha es pas positivista, mai puslèu racionala e normativa. Analiza las relacions internacionalas jos l'angle de la Granda Societat o d'una societat internacionala. Sus aqueles punts, se tracta d'una varianta idealista de l'escòla liberal qu'a la diferéncia dels realistas, se focaliza exclusivament sus las relacions interestatals. Doas grandas variantas son perceptiblas:
• Un corrent solidari preeminent, que met l'accent sul drech internacional e la securetat collectiva.
• Un corrent particularista que met mai l'accent sus la cooperacion interestatala.
Qualques autors importants d'aquel moviment son Hedley Bull, Barry Buzan, Thimothy Dunne, Martin Wight.
Lo constructivisme
Pels constructivistas, la conaissença es pas lo resultat d’un processus passiu e objectiu mas es inseparable d’un ensems de mots de lengatges d’idèa que a l'encòp condicionèt e es condicionat par ela. Dins aquelas condicions los constructivistas s’interroguèron su las interaccions entre actors de la politica mondiala en estudiant l’influéncia dels sistèmas de las normas internacionalas. Principals auters: Friedrich Kratocwil, Nicholas Onuf, Christian Reus-Smit, John Gerard Ruggie, Alexander Wendt
Teoria critica
Principls auteurs : Robert Cox, André Gunder Frank, Stephen Gill, Antonio Gramsci, Jurgen Habermas, Andrew Linklater
Chasteladon
Chasteladon [ʃatləˈdu] o [ʃɛtlaˈdo] (en francés Châteldon) es una comuna auvernhata dau departament dau Puèi de Doma e la region d'Auvèrnhe.
Toponimia
Las atestacions ancianas son Chastelhodo en occitan ancian en 1283-1284.
Nòtas
<references group="N"/>
Pòrre
Lo pòrre (Allium porrum) es una espècia de planta erbacèa vivaça fòrça cultivada coma planta d'òrt per sas fuèlhas (pseudo-tijas) consomadas coma legums.
Aparten a la familha de las Amarillidacèas (precedentament familha de la Liliacèas pèi de las Alliacèas).
Descripcion
esquèrra|vinheta|Inflorescéncia de pòrre, que las flors son aquí fecondadas per de [[bombus]] Lo pòrre a de longas fuèlhas en gaina, opausada, planas, verd escur o verd jaunenc, mai o mens largas. La basa de las fuèlhas empeutadas forma una pseudo-tija que la partida enterrada es blanca e la mai apreciada. Las flors, blanc verdencas, apareisson gropadas en ombèla al suc d'una tija florala quilhada, la segonda annada.
Origina e distribucion
Es un legum fòrça ancianament conegut. L'emperaire roman Neron èra chafrat lo « porrofag » que ne consomava de grandas quantitats per melhorar la votz, ,.
Cultura
Aquesta planta preferís un sòl fresc, prigond e ric en umús. Es plan rufa e tolèra plan lo freg de l'ivèrn.
La multiplicacion se fa en dos temps : La culhuda se fa de 5 a 7 meses après la plantacion. Se realiza lo cauçatge per aumentar la longor de la partida blanca. Los pòrres pòdon se conservar en tèrra, o en vivièr aparat per poder las culhir per grands fregs. Pels ortalans especializats, la culhida es mecanizada. S'establís a partir de setembre.
Enemics del pòrre
Los parasits mai corrents son :
Utilizacion
vinheta|Manats de pòrres Los pòrres, que lo gost es intermediari entre aqueste de la ceba e de l'asperga, se consoman cuèchs. Se las pòt manjar fregs en vinagreta, mas son utilizats sovent dins la preparacion de plats cauds : tartas, quichas, gratinadas; sopas, olada...
Aspèctes economics
La produccion mondiala de pòrre èra à 2 236 771 tonas en 2014, lo primièr productor es l'Indonesia amb près de 520 000 tonas per ans, seguit de la Turquia (223 000 t) e la Belgica (190 000 t).
Invasion sovietica de Polonha
L'invasion sovietica de Polonha se debanèt dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala entre lo 17 de setembre e lo 6 d'octòbre de 1939. Opausèt lei fòrças de l'Union Sovietica a aquelei de Polonha qu'èra ja fòrça afeblidas per l'ataca alemanda començada lo 1 de setembre. Foguèt entraïnada en acòrd ambé lo pacte secrèt germanosovietic. S'acabèt per una victòria sovietica relativament aisada car lei fòrças polonesas situadas lòng de la frontiera orientala dau país èran dispersadas e mai desirosas de luchar còntra leis Alemands que còntra lei Sovietics. Lei combats e lei pèrdas demorèron limitats dins lei dos camps.
Carla Gugino
Carla Gugino (Sarasota, Florida, 29 d'agost de 1971) es una actritz americana de cinèma. Sos filmes mai coneguts son Spy Kids, Sin City e Night at the Museum.
Propan
Lo propan es un alcan lineari de formula.
Es derivat d'autres produchs petrolièrs per de procediments de termoquimia de gas o de petròli. Es mai sovent utilizat coma font d'energia quimica per combustion dins los motors de combustion intèrna, barbacoas e caudièras.
Es mai sovent vendut a l'estat liquid, jos forma de GPL per exemple (es l'un dels sieus constituents màger). Un aditiu, l'etanetiòl, es utilizat coma odorant per signalar las pèrdas eventualas.
Utilizacion
Lo propane es subretot utilizat coma combustible e carburant.
Indonesian
l'indonesian (bahasa indonesia) es una lenga malaiopolinesiana qu'es la lenga oficiala d'[[Indonesia. Es una varietat del malai.
Propan
Utilizacion
Dins l'industria, es tanben utilizat coma reactiu per:
Indonesian
L'intercompreneson amb lo malai de Malàisia (bahasa malaysia) es completa. Lo grop indonesian-malaisian comptariá atal mai de 250 000 000 de locutors çò que ne fa, demograficament, una lenga comparabla al francés o al portugués e la tèrça (o quarta) lenga mai parlada d'Asia.
Estatut
Lo bahasa indonesia es la sola lenga oficiala d'Indonesia (245 000 000 d'estatjants en 2013). Tot ben que i a mai de 726 lengas en Indonesia, sol lo bahasa indonesia es reconegut per las autoritats. Es tanben una lenga oficiala auxilària de Timor.
Locutors
Gaireben 10% de la populacion lo parla coma lenga mairala e 88,5% lo parla coma lenga segonda. Lo nombre de sos locutors es gaireben de 220 000 000 en 2013 mas amb la particularitat d'èsser mai que mai de locutors que parlan lo bahasa indonesia coma lenga segonda. 54% de la populacion de Timor pòt tanben parlar lo bahasa indonesia.
Propan
Proprietats fisicoquimicas
Lp propan es un gas mai dens que l'aire (1,5 fois) dins las condicions normalas de temperatura e de pression, forma donc de pòchas al sol dins una pèça emplida d'aire. Se descompausa a partir d'una tempertra superiora a -.
Produccion e sintèsi
Lo propan es subretot eissit de la purificacion del gas natural o de la separacion dels gases de petròli liquefiats (propan e butan) venant de la distillacion del petròli brut ,.
Ecologia
La Tèrra ne libèra una megatona par an dns l'atmosfèra.
Economia
Lo propan es utilizat dins de cistèrnas, aerianas o enterradas, e emplidas un o mai còp per an per de provesidors, nimenats lo propanièrs.
Vocala dobèrta centrala non arredondida
La vocala dobèrta centrala non arredondida es una vocala emplegada per mantunas lengas parladas. L'alfabet fonetic internacionau a pas de letra oficiala per escriure aqueste sòn. Se representa generalament par "a" qu'es lo simbòu de la vocala dobèrta anteriora non arredondida. Pasmens, s'iè a de besonh de diferenciar la vocala dobèrta anteriora non arredondida de la vocala dobèrta centrala non arredondida, aquesta darrièra pòt èsser escricha ä. Son equivalent X-SAMPA es a_- o ben a_" o ben A_" o ben 6_o (los quatres son possibles).
En Occitan
En occitan existís dins totes los dialèctes. Es representada per una "a". Pasmens, la a finala atòna se pronóncia [ɔ] (mas tanplan [ə], [a], [u], o se pronóncia pas). En auvernhat e lemosin la a atòna non finala se pronóncia [ɒ] (levat "as" finala o avant una vocala). Dins mantuns dialèctes "au" atòna fa [ɔw]. La [a] se pòt escriure d'autres biais dins cèrts dialèctes dins un drigrama.
Segon los dialèctes, se fa siá [a] (anteriora) siá [ä] (centrala).
Dins las autras lengas
Exemple:
Rebecca Romijn
Rebecca Romijn (n. 1972 en Califòrnia) es una actritz americana de cinèma. Sos filmes mai coneguts son X-Men e The Punisher.
Pèirarua (Lengadòc)
Pèirarua  o Pèira-rua (se la R de 'rua' prononciada es dobla) (Pierrerue en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Desir
vinheta|Cançon nordamericana sul desir de la preséncia de l'aimat. Lo desir es un efsòrç de reduccion d'una tension eissida d'un sentiment de manca e dins aquel sens, coma o disiá Platon dins Lo Banquet, « se desira pas qu'aquò que nos manca ». Quand avèm trobat d'objèctes o de tòcas consideradas coma una font de satisfaccion, s'anam cap a eles. Lo desir, quora es considerat de biais positiu que se considèra l'objècte desirat coma font de plaser o de contentament, veire de bonaür, e quora es considerat negativament coma una font de sofrença, una forma d'insatisfaccion.
D'un punt de vista psicologic, lo desir es una tendéncia venguda conscienta d'esperela, que s'acompanha de la representacion de la tòca d'aténher sovent d'una volontat de realizar las aisinas per aténher l'objectiu. Lo desir es similar al besonh, que sont censats colomar una manca. Lo besonh fasent el partit de la piramida dels besonhs, alara que lo desir es pas qu'inconscient.
Pèirarua (Lengadòc)
Toponimia
La prononciacion es [pèjro'rüo]. Las fòrmas ancianas son : villa de Petrarua en 1129-1186, [mansus] de Petrarua, [villa] de Petra Rua en 1342, de Petrarua en 1344, la ville et loc et Peirerue en 1362, Peyrerue en 1643, Pierrerue en 1711, 1740-60, 1770-72 (mapa de Cassini).
Desir
En filisofia
Los filosòfs, dempuèi las originas de la filosofia, se demandèron quina plaça far als desirs. Las responsas son fòrça variadas. Dins lo Fedon, Platon expausa l'idèa d'una vida ascetica ont l'òme deu lutar contra las turbuléncias de son còrs; los Cirenaïcs, al contrari, fan de la satisfaccion de totes los desirs lo ben suprèma. Totes aquelas reflexions menan a fòrça distinctions, coma se lo vei per exemple dins Epicur.
Pèirarua (Lengadòc)
Toponimia
Lo nom vendriá de pèira, del latin petra e de rua, « carrièira, alinhament », del latin ruga, « rufa, rafidura », passat al sens de carrièira per metafòra; mas rua a lo sens de « carrièira » plan mai luènh a l'oèst. Segon Hamlin, Pèirarua ven del latin petra ruda « ròc rude, aspre », amb una tombada irregulara de -d- intervocalic, benlèu jos l'influéncia de rua, « carrièira » o del nom comun (citacion en francés) « rue (plante) ». Mas en occitan aquela planta se ditz ruda.
Desir
La classificacion dels desirs
La morala epicuriana es una morala que fa del plaser lo sol ben, e de la dolor lo sol mal. Per aténher lo bonaür (l'ataraxia), l'epicurian seguís las règlas del quadruple remèdi, nomenat lo Tetrapharmakos : Es al vejaire d'aquel darrièr que cal subretot pensar lo desir. Epicur classa atal los desirs : Aquela classificacion es pas separabla d'un art de viure, ont los desirs son l'objècte d'un calcul en vista d'aténher lo bonaür.
Segon Epicur "D'entre los desirs naturals, los uns son necessaris pel bonaür los autres pels fach de viure."
Lo calcul dels plasers
Per Epicur, lo calcul (o « aritmetica ») dels desirs se destria a l'encòp de l'ascetisme, ont se dona per règla de cercar pas mai qu'una vida frugala per respectar una lei "morala", e de la gorrinariá, que provòca de sofrenças del còrs e de trèbles de l'alma.
Dins d'autres escasenças, acceptam la dolor s'es passatgièra, e s'es la condicion d'un plaser mai naut. Per exemple, l'exercici fisic del còrs es dolorós, mas la santat que ne resulta es un plaser. Lo desir es ligat a la volontat, mas cal pasmens pas confondre desir e volontat, que son de segur de nocions diferentas.
S'utilizam un calcul veridic dels plasers, lo bonaür serà benlèu aisit d'aténher. Un ipotetic resultat seriá l'autarciá, estat ont se sufiriá a se meteis limitant sos desirs : dependriam pas dels autres, e passariam pas sa vida a la perseguir d'objèctes exteriors. Se limitar sa quista insaciabla d'objècte exterior es possible dins una certa mesura, èsser independent dels autres es un fantasma qu'es pas realisable e qu'es pas totjorn desirable. Sèm per natura en armonia amb lo rèste del mond.
Problèma moral del desir
Lo desir supausa la consciéncia d'una manca que traduiriá segon d'unes la nòtra "imperfeccion". Atal, los moralistas insistisson sul caractèr dolorós del desir, e sus son aspècte illimitat quand vira de contunh sus d'objèctes novèls. Lo bonaür demorariá alara dins la non satisfaccion dels desirs.
Lo desir de vertat
Aquela mòstra de la doctrina epicuriana revèla qu'es pas aisir de destriar la realitat dels desirs. L'epicurisme supausa qu'una insatisfaccion fondamentala fonda l'òme en esperit. Quin es alara lo vertadièr desir de l'òme e cossí lo satisfar?
Per Platon, aquel desir es lo desir de vertat e cal per lo satisfar se desliurar d'« aquela causa marrida » qu'es lo còrs. Fa d'aquel desir lo desir suprèma que al contrari als desirs fals, sa tòca es pas qu'esperitala e tend pas a la satisfaccion d'un "besonh" de carn. Los desirs fals son aqueles dels còrs que trebola l'alma, l'empachan d'aténher la vertat e son font d'illusions.
Aquel idealisme platonician fa donc del còrs una font d'error e de mal : Totes los filosòfs condamnèron pas lo desir; cal mai remarcar que se Platon condamna moralament lo desir, aquel darrièr demora la condicion d'una espiritualizacion dels instinctes que passa per la filosofia e la politica e qu'es l'expression del desir d'immortalitat.
Mas se pòt condamnar tan categoricament lo desir? S'es la causa de las nòstras actions, se lo deuriá pas, que seriá alara la quita esséncia de la nòstra natura.
Destriament entre besonh e desir
Tot lo mistèri de l'uman demorariá dins lo fach qu'existís en el doas dimensions del desir: l'una animala, cercan d'objèctes, de situacions, de plasers, en vista de la subrevida e de la perpetuacion de son organisme fisic e de son genòma (procreacion), e una autra dimension, que cerca pas un objècte mas un fantasma resultant de la confrontacion entre lo viscut intrauterin memorizat e lo viscut extrauterin après la naissença. Aquela dimension, plan umana, subvertís la dimension fisica animala en nosalte, la sanctificant o la diabolizant.
Se pòt d'en primièr realizar un primièr destriament possible segon que lo besonh pòt èsser vist coma un besonh d'òrdre natural veire fisiologic, i.e. que concernís la subrevida (coma se noirir) alara que lo desir a pas de caractèr de necessitat naturala, implicant atal la futilitat. Es encara la tèsi que se trapa amb Epicur dins sa Letra a Menecèu : expausa en efièch sa filosofia coma avent per tòca uan vida de plaser mejans la seleccion dels desirs segon lor finalitat. S'agís per el de destriar la capacitat dels desirs de provocar lo bonaür sens lo comprometre; destria per aquó los desirs naturals e necessaris (manjar, dormir…) dels desirs non naturals e donc vans (desir de riquesa, d’immortalitat, de glòria, d’amor…). Cal donc gardar los besonhs naturals que totes los autres son vans e futils. Alara utiliza la senténcia estoïciana « limita-te als desirs que pòs satisfar » que s'apièja sus la morala de la Grècia Antica segon que l’òme deu cercar pas que la satisfaccion dels sieus besonhs e non as aquela dels sieus desirs. Lo sol desir acceptable seriá alara lo desir de desirar pas, mas una tala concepcion reduiriá alara l’òme a l’estat d’animal.
La màger objeccion a una tala distinccion seriá donc de mòstrar en que lo rebut del quita desir seriá reduire segurament l'òme a una animalitat. Per aquò, s'agís alara de mòstrar que se dins lo desir i a pas de necessitat naturala, pòt pasmens i aver una imperativitat (s'ai un desir amorós per ela e que me remanda, alara depression). Del meteis, se vei plan que lo besonh es pas simplament natural (se pòt tanben aver besonh d’una veitura o d’un boligraf) que l’objècte del besonh se definís per sa foncionalitat, i.e. son adequacion a una finalitat. Es requerit del besonh sonque de realizar una foncion, es per aquò que l’objècte del besonh es en pròpri substituable, es donc pas determinat dins sa singularitat. Alara que lo desir, el, pòrta sus un objècte precís e non substituable (vòli aquela Maria e pas una autra).
L'objècte d'un besonh procedís donc d'una foncion que miri mejans el, alara que l’objècte del desir representa quicòm d’autre qu'el meteis (se desiri un gòt de Riesling, es que soi un pichon alsacian e qu'aquò me remembra ma jovença). I a donc dins lo desir una dimension simbolica de representativitat de l’objècte mirat, es en aquò donc proprament uman. Alara que dins lo besonh, s’agís d’aver l’objècte per sa foncionalitat, dins lo desir, l’objècte es mirat que cal èsser aquel objècte. Es aquela distinccion que se pòt far entre la reclama e la publicitat : alara que las reclamas èran censadas provocar lo besonh de possedar un quita objècte per sa foncionalitat (se lausa los meritis d'una veitura a causa qu'es mai performanta), la publicitat mòstra de personas idealas a qui s’agís de s’identificar mejans la consomacion (s’agit de crompar una bèla veitura per èsser un ric e bèl òme incarnant la capitada sociala).
Metafisica platoniciana del Desir
Per Platon, lo Desir es una mièjaconeissença. L'insatisfaccion radicala, l'impossibilitat de trobar l'objècte del Desir deu nos fa comprene qu'existís un autre mond, e que çò que desiram mira aquel autre mond. Se torna alara a la distinccion platoniciana entre mond sensible (aquel de las aparéncias, fugaças e cambiadissas) e mond intelligible (aquel de la vertat absoluda, que s'i accedís per la reflexion filosofica e metafisica).
L'impression d'incompletud que nos daissa en permanéncia lo Desir es explicada pel mite dels Androgins. Abans tota causa, cal èsser pas còp sec feròç amb los mites; pòdon tant traduire una deficiéncia de coneissença (mites infraracionals, supersticion) coma de concèptes que la rason sap pas exprimir (es precisament çò que pretend èsser lo mite dels Androgins, explicant de biais metaforic aquel sentiment persistent d'incompletud).
Autrescòps, existissián tres sèxes : òmes, femnas, e androgins. Aqueles darrièrs èran la fusion d'un còrs mascle e d'un còrs femenin, comprenent dos caps, un còl perfièchament redond, quatre brases, quatre cambas. Podavan avançar aviat, fasent un mena de ròda melhorada. Un jorn, unes volguèron pujar l'Olimp per prene la plaça dels Dieus; mas, se ritz pas amb los Dieus, e Zeus (Jupitèr) los castiguèt los separant fisicament, fasent d'eles de miègèssers, que sonhan pas que tornar trobar lors mitats, e un còp trovada, a formar amb ela pas mai qu'un còrs.
Dins lo sistèma platonician, lo Desir es l'accession cap a la Vertat jos sa forma sensibla, lo Bèl, per la "dialectica de l'amor" : d'un còrs bèl, ne veni a amar los còrs bèls, puèi las almas bèlas e las acion bèlas (coïncidéncia Bèl/Ben), puèi, las valors que son enrè, e torni bastir lo caminament intellectual que me mena aquelas valors (coïncidéncia Bèl/Ben/Verai).
Lo Desir es donc bèl e ben una mobilizacion cap a l'Absolut, lo mond intelligible. E pasmens, son estatut demora ambigú: aquela dinamica ambiciosa es frenada de contunh, nòtre desir s'arrapant sempre sus d'objèctes sensibles, imparfièchs, impropres a lo satisfar. Es una dinamica arrestada. D'ont lo nòstre interés benlèu, en vista de purificar aquela dinamica, de soscar als respècte qu'entretenam amb lo nòstre desir.
Desir e èsser
Lo desir es sovent considerat coma lo "daquòs" de çò que l'objècte percep e sentís. Atal, lo desir es sinonim, es foncion d'èsser. En efièch, l'un pòt pas existir sens l'autre. Una armonia vertadièra, simbiòsi s'installa entre aqueles dos tèrmes, que a la basa, son mai que fòrça alunhats l'un de l'autre. Fin finala, l'èsser (l'èsser o lo pòt pas èsser), es aisit d'insercion dins lo domèni de definicion del concèpte: desir.