cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jèsus de Nazaret
Procès e execucion
Lo raconte dels evangèlis es dificil a seguir dins de composicions que semblon aver èsser escrich a l'intencion dels Romans, quitament s'unes detalhs denotan de tradicions localas. Jèsus es arrestat de nuèch per la polícia del Temple, als òrdres de las autoritats religiosas esperant benlèu far passar lo cas del Nazarèu abans la Pasca. Es d'en primièr menat a çò de l'ancian grand prèire Anan, puèi, a l'albe, davant una cort de justícia , que los evangèlis nomenan Sanedrin , debans lo « sobeiran sacrificador » Caïfas, abans de comparéisser debans lo prefècte roman Ponç Pilat , que l'envia, el , cap a Eròdes Antipas abans de l'interrogar a son torn. Çò que dona de confrontacions ont Jèsus o se cala, o pareis mostrar lo caractèr relatiu del poder dels seus interlocutors per sa libertat de paraula dins de scènas plan cargadas simbolicament. thumb|La Crucifixion, [[Evangèlis de Rabula, 586, Bibliotèca Medicoelaurentina]] Al tèrme d'una procedura judiciària romana de « cognitio extra ordinem », Jèsus es fin finala condemnat per Ponç Pilat e que los evangèlis merman la responsabilitat benlèu dins una optica missionària , tornant interpretant tota la personalitat d'un procuror « crentós donc crudèl » de sofrir lo suplici roman del crucificament, al motiu politic de rebellion. Après que foguèt flagellat, es trufat e estigmatizat dins los quartièrs dels soldats romans, vestits d'una clamida qu'evòca la porpra reiala, cofada d'una corona trenada d'espinas e dotat d'una cana evocant l'escèptre dins una mesa en scèna visant a trufar lo « Rei dels jusieus ». Son execucion se faguèt un divendres, velha del Sabat, sus una crotz susmontada d'un titulus derisòri portant l'inscripcion « Jèsus leo Nazorèu, Rei dels Jusieus » , qu'instruisís sul motiu de la condamnacion pel drech roman. Après i aver transportat sa crotz, es crucificat al luòc dich « Golgota », a l'exterior de Jerusalèm, amb dos « sacamands », sens que se sapiá se s'agís de panaires o de sedicioses, en preséncia d'unas femnas — mas en l'abséncia dels seus discípols.
Jèsus moriguèt versemblablament dins la vespra del jorn de la « parascèva », jorn de la preparacion de la fèsta de Pessa'h}} lo 14 Nissan , çò que correspond, segon lo calendièr ebrieu usual, per la majoritat dels cercaires, al divendres 7 d'abril de 30 o lo divendres 3 d'abril de 33. Mas d'autras datas son prepausadas, pas cap essent plan satisfasenta, las tradicions sinoptics e joanic essent sus aquel punt inconciliables. Quin que siá, sa mòrt se passèt pendent las festas de la Pessah, pendent que Pilat èra prefècte de Judèa, donc après 26 e abans 37. Es sebelit abans la sortida de la primièra estela, sueguent la prescripcion de la lei judèa.
Resurreccion
thumb|left|[[Resurreccion|Anastasis, representacion simbolica de la Resurreccion, sarcofag roman, vèrs 350, Musèu del Vatican]] La mòrt de Jèsus es seguida d'un episòdi que ten de la sola fe mas que n'apareis pas mens a l'istòria de las religions pels efièchs incalculablas que los produchs: l'episòdi de la Resurreccion.
Cal considerar l'anóncia de la resurreccion de Jèsus coma l'element màger de la fondacion de çò que vendrà una novèla religion. Aquel episòdi fondamental es descrich dins pas cap d'evangèli canonic. Mejans unas scènas que presentan una granda diversitat segon los evangèlis, los tèxtes presentan lo còp fach: l'espantament de las femnas que descobrisson lo tombèl void, puèi l'apareisson del « Ressuscitat » a vegadas en Galilèa, a vegadas a l'entorn de Jerusalèm o endacòm mai, enviant a vegadas en mission, a vegadas donant l'« Esperit » als discípols o encara partejant lor repai.
Se pòt constatar tres constantas de recits canonics: la resurreccion es inesperada alara qu'aviá estat profetizada per Jèsus mai d'un còp e que de parallèls avián estat establits amb l'Ancian Testament per l'aviar, es pas descricha vertadierament, es accessibla sonque als cresents. L'eveniment pasmens nega pas la mòrt perque Jèsus ressuscita sonque lo tresen jorn après sa crucifixion; s'agís mai del passatge cap a una vida que s'acaba pas, que se plaça dins l'eternitat e ont lo temps a pas de presa. L'eveniment, dins un recit que coneis pas de tèrme « resurreccion », es contat dins un lengatge fabregat per la fei jusieva dins l'apocaliptica que respond pas a una ànsia de la subrevida dels coses: lo tombèl obèrt respond a la promesa de Dieu de « tornar quilhar los mòrts » a la fin dels temps que se concretiza ja per Jèsus.
Lo sol recit de la resurreccion que nos siá vengut figura dins l'evangèli de Pèire, un document pro semblable als sinoptics, que menciona precisament l'episòdi que los testimònis son los gardas a l'intrada del tombèl: dos èsser angelics penètran dins lo tombèl abans de ne sortir sostenent lo Senhor encara trantalhant mas grandit per la Resurreccion. Las sentinèlas se ne corrisson per prevenir Pilat alara que las femnas descobrissent lo tombèl void son informadas de la resurreccion per un òme jove.
thumb|Right|[[Armilla amb la Resurreccion. Esmatl sus coire daurat, region renomosana, vèrs 1170-1180, Lovre]]
Eretatge e posteritat
thumb|Crist Pantocrator. Icòna de la glèisa de la transfiguracion, sègle XVIII, glèisa de la Transfiguracion, Kizhi
Istòria de las religions
Sul plan de la religion, Jèsus jamai cerquèt a se separar del judaïsme, e los seus discípols foguèron, d'en primièr, coma una sècta jusieva entre autras. La separacion del cristianisme d'amb lo judaïsme es progressiva e pòt èsser legida en partida coma una consequéncia de la crisi d'identitat que passa lo judaïsme dels sègle I e II, que se realiza entre autre amb de revòltas contra Roma que n'èra la « sècta dels nazarèus », e que provòca la desapareisson de gaireben totes los corrents del judaïsme après la destruccion del Temple en 70. La diversitat de las practicas jusievas se reduson al sol neofarisianisme, es alara qu'èsser jusieu ven « viure en conformitat amb l'ensenhament dels savis farisians », çò que ven incompatible amb l'observança de las interpretacions de l'ensenhament de Jèsus, coma aquela d'Ignaci d'Antiòquia.
Atal, los debats que fan mòure los partisans de Jèsus pendent de decenniás après sa mòrt, entre autre per saber fins ont la Lei deu impausar la circoncision, donan de responsas que van pauc a pauc venir normativas dins las generacions seguentas, fins a far aparéisser dins lo mond antic, en mai dels jusieus e dels grècs, una « tresena raça » que vendràn los crestians.
Segon l'escòla tradicionala e quitament dins l'apologetica recenta, la separacion d'amb lo judaïsme auriá començat amb las primièras dissensions aparegudas pendent una reünion descricha dins los Actes dels Apòstols, que foguèt mai tard nomenat lo « primièr concili de Jerusalèm », qu'admet l'adesion dels non jusieus sens los circoncire, e escarta de fach l'aplicacion literala de las leis de Moïses al mens pels proselitas. L'istòria de la separacion se reünís a l'entorn de dos pòls segon que l'istoriografia es eissida segon l'escòla: l'escòla europèa considèra qu'es causa facha amb la Birkat haMinim que seriá escricha en 135; l'escòla de anglosfèra remarca que fòrça ceremonias son encara comunas dins unas regions (subretot en Orient, mas a vegadas en Occident) fins al sègle V, es a dire quand lo periòde dels concilis cristologics comença.
Lo cristianisme coneisserà una creissença importanta dins fòrça brancas, fins a ne far la religion mai importanta en nombre de fidèls pel mond al sègle XXI.
Fonts sus la vida de Jèsus
Las fonts de la vida de Jèsus longtemps se basèron sus de documents literaris produchs pel quita cristianisme. Dessenhar l'istòria de Jèsus seguèt de longas seguent l'esquèma prepausat pels tèxtes canonics del Novèl Testament, per la Tradicion e per de passatges apocrifes que constituisson la tradicionala « istòria santa », que foguèt la norma pendent de sègles, grandament e espectacularament contunhat e magnificat per l'iconografia crestiana. Mas los autors dels Evangèlis canonics avián pas per objècte de liurar una documentacion de caractèr istoric a la posteritat mas de segur un testimòni de fe.
De mitològs pensèron resòlvre las dificultats encontradas per l'istorian explicant los Evangèlis coma un mite solar o un drama sacrat sonque simbolic dins una dralha que ten alara mai de l'analisi. Se l'existéncia de Jèsus es pas pus discutida sonque per d'autors fòra del mitan academic especialista, la natura d'aquela existéncia demora, ela, encara debatuda jos diferents aspèctes.
Los tèxtes constituisson de segur de fonts d'estudi valables a condicion de las sometre a la critica. L’estudi dels primièrs temps del cristianisme, l'exegèsi de la Bíblia e dels autres tèxtes coma los apocrifes, constituisson a l'ora d'ara una disciplina ont contribuisson en comun de cercaires e d'universitaris, religioses e laics, quinas que sián lors conviccions e lor apartenéncia religiosa. Gaireben totas las publicacions actualas tractant de la naissença del cristianisme puntan, en mai d'una melhora interdisciplinaritat, l'important enriquiment de la documentacion que las descobèrtas arqueologicas e las novèlas fonts documentàrias permetèron dempuèi lo mitan del sègle XX, subretot dempuèi los ans 1990.
Las fonts canonicas
thumb|upright=0.8|Papir 37, extrach de l'evangèli segon Matieu, vèrs 250, University of Michigan
Lo Novèl Testament dins son entièr es la font mai complèta que dispausam al subjècte la vida e de l'ensenhament de Jèsus.
Los Evangèlis segon Matieu, Marc e Luc, que contan l'istòria de Jèsus ont un vejaire gaireben semblable, son dichs « sinoptics ». L'evangèli segon Jean mòstra una autra cristologia, nomenada « joanica ». Lo primièr dels evangèlis que foguèt redigit sembla èsser aquel segon Marc. Las partidas comunas a Matieu e a Luc dependon benlèu, segon unes cercaires, d'un document mai ancian, mas perdut, nomenat « Font Q ». Dins lor estat actual, los evangèlis datan versemblablament d'entre 65 e 110. Son lo fruch d'un long procès de recuèlh de paraulas e lor agençament es organizat al biais d'una « Vida » (une Vita) a l'antica, qu'est pas una biografia.
Saint-Saëns
Saint-Saëns es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Jèsus de Nazaret
Las fonts canonicas
Los Actes dels Apòstols, versemblablament redigits per Luc vèrs l'an 80, traçan los començaments de las primièras « comunautats crestianas » a partir de la Pentacòsta que, dins segon Luc, pòdon desenhar la « Glèisa universala ». Contan lo començament de la difusion de çò qu'es alara l'« escur corrent del judaïsme », dins unas partidas de l'Empèri roman, dins un vejaire centrifug a contra corrent de l'escatologia jusieva centrada sus Jerusalèm.
Saint-Saëns
Geografia
Sant-Saëns a situat en lo país de Bray, al bòrd de la Varenne e al pè de la bòsc de Eawy.
Jèsus de Nazaret
Autras fonts cretianas
thumb|left|upright=0.8|Papir Egerton 2 un evangèli apocrif d'autor desconegurt, entre 100 e 150, British Museum, Londres
Saint-Saëns
Geografia
Lo bourg a situat a 6 km de Bellencombre, a 12 km de Buchy, a Unitat|15|km de Neufchâtel-en-Bray, a 17 km de Tôtes, a 25 km de Londinières e a 35 km de Dièpa. A situat a 3,5 km del échangeur del Pucheuil (N° 11) del A 28 e a 4,5 km del A 29. Dempuèi la clausura de la linha Montérolier-Buchy - Sant-Saëns, Sant-Saëns es desservie per la parca de Montérolier-Buchy situada a Unitat|8.5|km.
Saint-Saëns est située dans le pays de Bray, au bord de la Varenne et au pied de la forêt d'Eawy.
Jèsus de Nazaret
Autras fonts cretianas
Los agrafa, mòt significant « causas non escrichas », son de paraulas de Jèsus que se trapan pas dins los tèxtes canonics. Unas poirián èsser autenticas. Venon de variantas dels Evangèlis, dels papiris d'Oxyrhynque, de tèxtes apocrifs del Novèl Testament coma l'Evangèli segon Tomàs, que las escavacions de Nag Hammadi sortiguèron una traduccion complèta en còpte e que l'atribucion a l'apòstol Tomas foguèt rebutada pels cercaires. Lo Papiri Egerton 2 publicat pel primièr còp en 1935, compausat de 4 fragments, contat de fachs e de paraulas a aprochar de l'Evangèli segon Joan. Los apocrifs (del grèc απόκρυφος / apókryphos, « amagat ») son plan diferent dins lor estils e lor contengut: recits de l'enfança (Protevangèli de Jaume), recuèlh de logia (Evangèli segon Tomas), davalada als Infèrns (Actes de Pilat), discorses, relats de miracles, etc. La critica textuala daissa pasmens aparéisser una fisabilitat documentària plan superiora als tèxtes del Novèl Testament
Saint-Saëns
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Jèsus de Nazaret
Flavi Josèp
Existís pas cap d'acte oficial de las autoritats romanas al subjècte de Jèsus. Lo primièr cronicaire qu'evòca Jèsus vèrs 94 es Flavi Josèp, roman d'origina jusieva nascut en 39. Son testimòni menciona, dins sas Antiquitats judaïcas, Jèsus per dos còps. Es evocat al subjècte de la lapidacion de Jaume de Jerusalèm, descrich coma « lo fraire de Jèsus nomenat Crist ». Un passatge fòrça mai desvolopat consacrat al quita Jèsus, conegut jol nom latin de Testimonium flavianum, lo descrich coma « un òme excepcional, [que] complissiá de causas prodigiosas […] e se ganha fòrça de mond d'entre los jusieus… », puèi menciona la resurreccion, l'admiracion e la fe dels seus discípols evocant una linhada de « crestians » que contunha a l'epòca de Josèp. L'autenticitat d'aquel passatge fa encara l'objècte de debat, gaireben totes los comentators envisatjant ara qu'aquel ce passatge, en son estat actual, foguèt tocat per de mans crestianas, çò qu'exclusís pas que Josèp aja redigit una notícia sul Jèsus, benlèu mens entosiaste.
Saint-Saëns
Istòria
La municipalitat a viscut de l'indústria de la tannerie entre lo e la. A, qualques bastissas remembran encara aquela activitat desapareguda. En 2009, la vila recep la Marianne d'Aur del Civisme per aver-i agut lo percentatge de votants çò de mès d'elevat per las regionalas.
Jèsus de Nazaret
Flavi Josèp
Lo patriarca de Constantinòble Fotios, grand erudit del sègle IX, segnala espantat que ne figura pas cap de mencion de Jèsus dins l’Istòria dels jusieus, tèxte del sègle I ara desaparegut de Just de Tiberiada, un istorian jusieu rival de Flavi Josèp que lo critica sevèrament dins son Autobiografia.
Saint-Saëns
Istòria
La commune a vécu de l'industrie de la tannerie entre le et le. Au, quelques bâtiments rappellent encore cette activité disparue. En 2009, la ville reçoit la Marianne d'Or du Civisme pour avoir eu le pourcentage de votants le plus élevés pour les régionales.
Jèsus de Nazaret
Lo Talmud
Un vintenat d'allusions possiblas a Jèsus existisson dins le Talmud mas totjorn de biais anecdotic e a vegada jos un autre nom e son pas anterioras al sègle III. Se fa referéncia a un cert Ieshu qu'auriá menat lo pòble sus de vias maridas e foguèt condemnat a mòrt per mascaria puèi penjat la velha de Pascas a Lod. Sa sècta auriá subreviscut a sa mòrt de decennias veire de sègles segon lo Talmud.
Dempuèi l'Edat Mejana, s'encontra un Ieshu o Ieshu Anotsri (« lo Nazarèu ») dins los Toledot Yeshu, escrich entre lo sègle IV e VI e que rebat la version jusieva dels eveniments descrichs dins los Evangèlis. Los istorians pensan mai sovent que s'agís d'una parodia d'un Evangèli perdut, pasmens se sembla al mens parcialament venir de fonts jusievas anticas parlant de Ieshu.
Dins lo Talmud i a un Ieshu e lo personatge foguèt sovent identificat coma identic a Jèsus. Mas, dins lo Talmud, Ieshu representariá mai d'una personas vivent a d'epòcas diferentas (es a dire un sègle abans e un sègle après Jèsus) e d'indicis podent daissar pensar que lo Ieshu del Talmud e lo Jèsus dels Evangilis an pas de rapòrt entre eles. Al contrari, Joseph Klausner pensa fisable la comparason del Ieshu del Talmud amb lo personatge de Jèsus.
Lo tèxte mai interessant es dins lo Talmud de Babilònia e pòrta una tradicion del « penjament » d'Ieshu (o Ieshu Anotsri dins las edicions mai tardièras) la velha de la Pasca dins un encastre estrictament jusieu e tanben li es atribuit cinc discípols: Mattai, Naqi, Netser, Boni e Todà.
Se cal notar que segon los Toledot Ieshu e tanben que segon lo principal narratiu al subjècte d'Ieshu dins lo Talmud, aquel darrièr viviá un sègle abans l'èra crestiana. Per pauc de comentators jusieus tradicionals coma Rabbenou Tam, Nahmanide, o mai recentament Adin Steinsaltz, foguèt aquel Ieshu que donèt lo personatge istoric ont se bastiguèt mai tard la figura de Jèsus.
Soven tse fa allusion a Ben Stada, coma essent eissit de l'union adultèra de Miriam e d'un soldat roman nomenat Pandera (de veire tanben Cèls). Lo tèxte de Tossafot sus Shabbat 104, datant de l'Edat Mejana, escarta aquela legenda: « Aquel Ben Stada èra pas Jèsus de Nazaret, perque disèm aquí que Ben Stada viviá a l'epòca de Paphos ben Yehudah, el meteis vivent del temps de Rabbi Akiva » es a dire un sègle mai tard.
Tèxtes pagans grècs e latins
Dins una letra a l'emperaire Trajan en 111 o 112, Plini lo Jove explica los resultats d'una enquèsta qu'aviá menat suls crestians de Bitinia a la seguida d'acusacions venguda fins a el, e explica que trapa pas grand causa a lor reprochar. Plini parla pasmens pas de Jèsus de Nazarèt e ne menciona lo « Crist » sonque per explicar que los seus adèptes de Bitinia s'amassan per li cantar d'imnes « coma a un dieu ».
Vèrs 116, dins las Annalas, l'istorian roman Tacit conta cossí l'emperaire Neron, acusat d'aver causat l'incendi que damatgèt Roma en 64, s'evertua a trobar los encendiaris, acusa aqueles que « la fola » romana nomenan crestians (christiani), sectators de « Crist, que, jos Tibèri, fuguèt liurat al supplici pel procurador Ponci Pilat », e ne en far supliciar fòrça.
Las Vidas dels dotze Cesars de Sueton, escrichas vèrs 120, comptan de mencions d'activitats dels crestians e mencionan, dins la Vida de Claudi un Chrestos, que mai sovent es admés que designa Jèsus Crist }} que, segon Suetòni, incompletament informat, seriá estat present a Roma pendent los trebolums de 49-50 dins de la comunautat jusieva de Roma, contra los quals Claudi promulga un edicte d'expulsion.
Una letra d'un estoïcian nomenat Mara bar Serapion, adreçada en siriac a son filh, parla d'un « savi rei » executat pels seus - los jusieus - coma Socrates e Pitagòras, dins çò qu'es acceptat coma una allusion a Jèsus de Nazaret. Se la recèrca s'acòrda per lo datar d'après 73, la datacion del document es plan debatuda, podent anar fins a l'alba del sègle V, amb una majoritat de cercaires pensant a una redaccion al sègle II. Lo document dona d'informacions, quina que siá, mai sul cristianisme que sus Jèsus alara que son implicacion dels jusieus es, pel melhor, dobtosa e s'inscriu dins una demostracion mai generala.
Jèsus dins lo judaïsme
A la seguida de las guèrras judeoromanas e d'autras catastròfas dels sègles I e II, lo judaïsme vei la disparicion de gaireben totes los seus corrents, levat lo judaïsme rabinic, pròche del farisianisme sens ne prene l'apocaliptica, fondat sul respècte exclusiu de la Lei. Lo procès se faguèt pendent de decennias, que fixèt las Escrituras ebraïcas, que serán utilizada de sègles mai tard pels protestants, e las pregariás sinagogalas qu'una que conten la condamnacion dels sectaris, los « minims », d'entre eles i a los « nazorèus ».
Se lo cristianisme dels primièrs temps podava passar per un corrent novèl acceptable del judaïsme, lèu pausèt de lo problèma de l'adesion de plen drech de membres pagans sens na far d'en primièr de jusieus. La question se pausa al moment de la creacion de la Torah rituala, aquela dels 613 comandaments, , e, al subjècte dels membres non jusieus, lo problèma pren encara mai de pes suls aspèctes de règla de puretat rituala e los mejans de « reconciliacion ». La messianitat, pasmens se joguèt un cèrt ròtle pendent la condamnacion de Jèsus, es pas alara determinanta de l'autodeterminacion jusieva d'aquel epòca perque de corrents del judaïsme, coma los saducèus, anavan fins a renonciar a aquela esperança.
Lo judaïsme, la religion del quita Jèsus, a pas ara de punt de vista especific o particular sul Jèsus e fòrça pauc de tèxtes dins lo judaïsme se referisson dirèctament o parlan de Jèsus. En efièch, un dels principi mai importants de la fe jusieva, es la cresença en un Dieu e sonque un Dieu, sens pas cap intermediari. La Trinitat crestiana i es compresa coma una cresença en Jèsus coma una Divinitat, partida de Divinitat o filh de Dieu, qu'es d'aquel fach incompatible amb lo judaïsme e en trencadura amb l'ebraïsme que lo precedissiá .« Per un jusieu, pasmens, quina que siá forma de shituf (cresença en d'autres dieus en mai del Dieu d'Israèl) equival a una idolatria al sens plen del tèrme. Es pas possible per un jusieu d'acceptar Jèsus coma una divinitat, un mediateor o un salvador (messias), o quitament coma un profèta, sens traïr lo judaïsme. » . « Los jusieus rebutèron las revendicacions que Jèsus respond a la profecias messianicas de la Bíblia ebraïca, e tanben las revendicacions dogmaticas al seu subjècte emesa pels paires de la glèisa, es a dire qu'es nascut d'una verge, qu'es lo filh de Dieu, que fa petit d'una Trinitat divina e que ressuscitèt après sa mòrt. Pendent dos mila ans, un vòt central del cristianisme foguèt d'èsser un objècte de desir dels jusieus, que la conversion auriá mostrat lor acceptacion del fach que Jèsus complís la lor profecia biblica. »
Per aquela rason, las questions sus aquel subjècte, coma las quistas del Jèsus istoric e los autres subjèctes de sa vida son tanben considerats coma fòra del prepaus dins le judaïsme.
L'escatologia jusieva considèra que la venguda duel Messias vendrà amb una seria d'eveniments especifics que encara passèron pas, coma lo retorn dels jusieu en Tèrra d'Israèl, la construccion del Tresen temple de Jerusalèm, une èra de patz.
Jèsus dins l'islam
thumb|Miniatura persana representant Jèsus pendent lo [[Sermon sus la montanha]]
Jèsus fa partit dels profètas dich « familha dImran » amb sa maire, son cosin Iaià'' (Joan Baptista) e lo paire d'aquel darrièr Zacàrias. La fe populara musulmana balha una granda importança a Jèsus e Maria alara que Jèsus, virat cap a la beutat del mond, apareis endacòm mai sovent amb son cousin Joan, ascèta radical, amb qui forma una mena de « bessonatge espiritual permanent ».
L'insisténcia marcada sus la filiacion a Maria es un clar rebut de la filiacion divina de Jèsus; pasmens, la tradicion musulmana mòstra lo caractèr miraculós de sa naissença virginala sens paire conegut, Josèp - absent del tèxte coranic - essent considerat per la tradicion coma un cosin de Maria. Dins l'Alcoran, Jèsus es de fach creat pel kun e, l'« imperatiu divin », e concebut per un rûh de Dieu, buf divin intemporal enviat a Maria, lo meteis buf qu'anima Adam e transmet la revelacion a Maomet et.
L'Alcoran partetja amb los apocrifs crestians fòrça scènas de vida de Maria e d’enfança de Jèsus: ofrenda de Maria, vida de Maria al Temple , presa en carga de Maria , nativitat jos un palmièr , Jèsus parla al berç , anima d'aucèls en argila.
La representacion de Jèsus dins l'Alcoran li balha tanben una dimension escatologica : son retorn sus tèrra, coma musulman, es lo signe de la fin del mond e del Jutjament darrièr alara que fòrça de hadits lo presentan coma lo companh màger del Mahdi, Salvador de la fin dels temps.
fin finala, i a dins l'Alcoran quatre negacions categoricas al subjècte de Jèsus, per paur d'associacionisme (shirk) : es ni Dieu, ni son filh, ni lo tresen d'una triada tanpauc foguèt crucificat perque seriá estat « indigne » d'un profèta de son « importància ».
Fin finala, dempuèi lo començament del sègle XX, una minoritat musulmana sincretista demorant dins los monts del Paquistan, los Ahmadis, voan a Jèsus un culte tot coma als sants de l'islam a l'entorn d'un tombèl que dich èsser aquel de Iuz Asaf identificat a Jèsus. Lo luòc de culte es situat a Srinagar. Aquel corrent desvelopa una cristologia particulara que Jèsus es un profèta de Dieu que seriá estat despenjat de la crotz en estat de comà e non pas mòrt e, un còp curat, seriá vengut acabar sa vie al Paquistan fins a far 120 ans. Aquela doctrina es aquela de l'« estavaniment ».
Representacion artistica
thumb|left|upright=0`|Escultura de marbre paleocrestiana del Bon Pastor, vèrs 300. Musèu del Vatican Los autors dels evangèlis, eissits d'un contèxte judaïc mai sovent reticent pels imatges per paur d'idolatria, semblan considerar que las paraulas de Jèsus son mai importantas que son apparéncia e donan pas cap de descripcion d'aquel.
L'art crestian nais pas d'esperel e trapa sas originas dins l'art pagan e politeista, en l'imaginari que los pintres e esculptors antics posavan. Los paires de la Glèisa, eles, contestavan lo quite art amb de tèrmes pro durs e se reclamavan de l'Ancian Testament que condamae radicalament l'iconografia. Clement d'Alexandria fa la tièra, vèrs 200, d'elements que pòdon prene un sens crestian suls sagèls o anèls, coma lo peisson, un simbòl crestian que lo tèrme grèc ( ἰχθύς / Ichthus) es un acronime dels noms de Jèsus.
Se al començament del sègle IV lo concili d'Elvira enebís encara los imatges pintas suls parets de las glèisas, l'art crestian èra ja al vam, dins una tòca pròcha de l'apologetica.
L'evolucion del vejaire de la representacion del Crist se transforma al primièr tèrç del sègle II e una iconografia cristica apareis pauc a pauc dins las catacombas e suls sarcofags. Las representacions demoran pasmens raras en comparason de las figuras de l'Ancian Testament, coma Moïses o Jonàs, e Jèsus es presentat dins un pichon nombre de scènas: son baptisma, de miracles o garisons, l'entrevista amb la Samaritana… Son accion de taumaturg es sovent mostrat dins aquel primièr vam iconografic que lo presenta tanben a vegada del mitan dels seus discípols coma los filosofs grècs. thumb|Bust de Jèsus. Pintura murala dins las catacombas de Commodilla, fin del sègle IV Aquel Jèsus de las primièras representacions es sovent bèl, juvenil, veire seduisent, quitament se son visatge es sovent banal, se diferenciant gaire de l'iconografia abituala del panteon grecoroman, a contra corrent de las descripcions dels Paires de la Glèisa que lo presentan coma quin que siá, veire laid o pietadós. Es sovent presentat jos la forma del « Bon Pastor » dins un imatge que procedís d'un Ermès « criofòr », de metre e parallèl amb Orfèu, un autre « bon pastor », imatge que se multipliquèt sls primièrs sarcofags crestians e sus las vòltas de las ipogèas. Ermas descriu per exemple Jèsus al sègle II coma « un òme de cara majestuosa, de costume de pastre, cobèrt d'una aus de cabra blanca, une biaça sus l'espatla e un bordon a la man ».
Lo cristianisme venent pauc a pauc la religion oficiala de l'Empèri a partir del sègle IV, l'iconografia se libèra del modèl grecoroman, entre autre influenciat pels debats cristologics que caracterizan lo periòde. Es dins lo darrièr tèrç del sègle que comença a paréisser la dimension divina, la « poténcia cosmica », del Crist dins las representacions fins alara puslèu marcadas per l'aspècte protector e garrissor del personatge.
thumb|upright=0.75|Christ Pantocrator, sègle VI, [[Monastèri de Santa Catarina, mont Sinai, Egipte.]] A aquel epòca, Jèsus es encara mai sovent presentat coma un efèb glabre o encara jos la forma d'un dròlle que correspond a une denominacion abituala del Crist a l'epòca (« pais », del grèc παις, l'« enfant »); e foguèt sonqu'a partir de la fin del sègle IV qu'es presentat mai vièlh e barbut, jos l'inspiracion del modèl del filosòf ensenhant de l'Antiquitat. Aqueles dos tipes diferents de representacions coexistiguèron pendent près de dos sègles mai.
A partir del sègle V, es lo caractèr divin que constituirà la dimension principala de las representacions, insistissent sul precèpte del Credo de Nicèu sus l'egalitat del Paire e del Filh e tradusent l'estructuracion per la ierarquizacion e lo dògma, dins un imatge de la « glòria de Dieu » que dominarà l'art crestian fins a l'art gotic. L'aspècte uman contunhèt pasmens mejans las icònas, alara que gaireben totas foguèron destruidas pendent la crisi iconoclasta, que perseguís dins l'art bizantin que faguèt la sintèsi entre los aspèctes umans, idealizat en filosòf ensenhant, e divin, legitimat dempuèi lo concili de Nicèu II en 787.
Art occidental
La Glèisa catolica autorizant las representacions del Crist, aquel foguèt l'objècte de fòrça figuracions jos forma de retrachs, de quadres metent en scèna sa vida, d'esculturas, de gravuras, de veirals, etc. Dins l'art occidental, lo personatge de Jèsus es de segur aquel que faguèt l'objècte del mai grand nombre de representacions. Una de las figuracions mai correntas es aquela del Crist en crotz, al moment de sa Passion. Totas aquelas representacions relèvan de la creacion artistica, pas cap d'imatge contemporanèa del Crist nos pervenguèt. Qualques imatges aqueiropoïatas (« non facha de man d'òme »), dins una cristianizacion de la tradicion pagana dels « imatges casut del cèl »}} pretendent presentar lo visatge « vertadièr » de Jèsus. Malgrat la diversitat dels artistas e dels epòcas, an totas unes trachs comuns. De fach, las representacions de Jèsus obesissent a de canons artistics precises, basats sus la tradicion e la mai ancianas representacions conegudas: Jèsus es presentat coma un òme de raça blanca, de talha mejana, puslèu prim, de tint mat e de pels bruns, longs; serà mai tard representat amb una barba.
La tèsta es sovent enrodada d'un cercle luminós o daurat, nomenat aureòla, atribut corrent figurant la santetat d'un personatge. Quand s'aplica a Jèsus, aquela aureòla es sovent marcada convencionalament d'una crotz (mai sovent roge), que permet de l'identificar sens ambigüitat.
L'expression dels uèlhs es l'objècte d'una atencion particulara dels artistas. Tanben, la posicion de las mans a sovent un sens religiós. La Glèisa catolica avent exprimit lo vòt que la vida de Jèsus pòsca èsser compresa per totes, es pas rare de trobar en Africa de figuracions du Crist en òme de raça negra, o en Sudamerica de representacions de sa vida amb de vestits locals. Aquel fenomèn es ancian, perque los artistas de la Renaissença representavan ja Jèsus amb de personatges vestits segon lo vam de lor sègle. thumb|left|Fra Angelico, [[Despenjament de la Crotz (Fra Angelico), vèrs 1440, Musèe di San Marco, Florença]] A l'Edat Mejana, las representacions visualas avián una foncion educativa: en metent en scèna la vida de Jèsus Crist, se difusava la cultura crestiana a de personas savent mai sivent pas legir, e n'avent pas accès als libres, e tanben lo libres sants coma la Bíblia. Es çò qu'es a l'origina del Betleèm, tradicion encara viva dins los mitans crestians. Tanben, tota glèisa catolica es dotada d'un camin de crotz (en latin Via Crucis) que figura en 14 estapas, nomenadas « estacions », los diferents moments de la Passion del Crist, dempuèi sa condamnacion fins a sa mesa al tombèl. Los ostals catolics, las pèças principalas e las cambras essent dotadas d'un Crist en crotz, mai sovent penjat sus la paret al dessús del lièch o de l'accès a la sala.
Art oriental
Los ortodòxes accèptan la representacion del Crist en doas dimensions. La representacion mai correnta es aquela de las icònas.
Al sègle VIII, jol vam dels Arabis a l'Èst e dels Bulgaras a l'Oèst, de mesuras foguèron presas dins l'Empèri Bizantin contra los imatges e las estatuas que pòplavan las glèisas per tòca d'unificar l'empèri amb lo sol crisme, provocant la crisi iconoclasta que durèt mai d'un sègle. Après la fin de las guèrras iconoclastas, lo cristianisme oriental desvolopa un art especific, l'icòna, basada sus una gramatica picturala plan organizada. Aqueles imatges son sagrats, l'esperit del o dels personatges representas es censat « abitar » la representacion. L'iconograf, lo pintre d'icòna, se prepara a l'encòp per un aprendissatge teologic e per una ascèsi, mai sovent lo june e la pregaria.
Los icònas son anonimas el sègle XV.
Relíquias
thumb|[[Estaurotèca bizantina del començament del sègle IX contenent de fragments de la « Crotz Vertadièra », Metropolitan Museum of Art, Nòva York]]
Jèsus de Nazarèt que, pels crestians, es ressuscitat amb son envelopa de carn, pasmens podèt daissar de rèstes de sa vida materiala que pòdon èsser considerats coma des relicas per de cresents, seguent de tradicions mai ancianas: a l'epòca paleocrestiana ja, se mostrava als pelegrins que fasián lo viatge cap a la Tèrra Santa diferentas relicas veterotestamentàrias coma la verge d'Aaron que, segon l'Epistòla als Ebrieus, seriá estat servada dins l'arca de l'Alliança dins lo sant dels sants del Temple de Jerusalèm. thumb|left|Tombèl de Jèsus segon lo paire [[Louis-Hugues Vincent (1912).]] Lo culte de las relicas relativas a la vida e la Passion de Jèsus comencèt vèrs 325, amb la tradicion de l'excavacion del tombèls enclapat de Jèsus sus l'òrdre de l'emperaire Constantin. La descobèrta legendària de la « Crotz vertadièra », que la tradicion attribuèt en seguida a l'imperatritz Elena, maire de Constantin, es benlèu contemporanèa d'aquelas escavacions e un complèxe d'edificis cultuals de devocions es lèu bastit per aculhir los pelegrins. Aquela descobèrta sembla aver agut un grand resson e, a partir dels sègles V e VI, los pelegrins mai celèbres afluisson per obtenir de fragments d'objèctes que se trapa a partir d'aquela epòca en Occident. En 680, lo pelegrin Arculf atèsta qu'aviá viscut a Jerusalèm, dins l’Anastasis, primièra glèisa de la Resurreccion, expausada una seria de relicas: lo plat de la Cèna, l'esponga e la lança que trauquèt lo costat de Jèsus pendent la Crucifixion, e tanben un susari avent cobèrt lo visatge de Jèsus al tombèl.
Lo desvelopament del culte de las relicas contunha pendent lo periòde carolingian per aténher, après las Crosadas, son apogèu a l'Edat Mejana, relèva d'una « espiritualitat del veire e del tocar » qu'ensag d'intrar en contacte amb la santetat que son portaires los « testinònis » materials de la vida de Jèsus, testimòni materials que tendon alara a se multiplicar e s'escampilhar, après aver estat centralizats dins un primièr temps a Constantinòple, per Euròpa. Vengudas signe, veire enjòc, de poder e de legitimitat, van lèu far l'objècte, coma lo mòstra Peter Brown, d'un intens comerci ; d'autres autors tanben mostrèron lo vam d'aquel comerci segon un trajècte Orient cap a Occident a partir de las Croisadas.
Se las relicas avent per subjècte Jèsus son innombrablas, se las pòdon classificar en categorias: al delà de los « ipsissima loca », « los quita luòcs » ont auriá pogut evoluar Jèsus, se pòt notar los instruments de la Passion (coma la corona d'espinas, l'esponga, la lança que trauquèt lo seu costat, eca), las relicas corporalas ligadas a la vida publica de Jèsus (calici utilizat pendent de la Cèna) o tanben a son enfança (sang, sandalas, dents de lach…), e los lincòls e susaris. Cal notar que fòrça relicas son rebutadas per las autoritats religiosas e que los exceses de lors cultes an endacòm mai sovent fa l'objècte de debats e de contestacions.
Malhòrca
{| class="infobox_v2" <td style="background:white;" align="center" colspan=2> <td align="center" style="background:white;" colspan=2>280px|Localizacion de Malhòrca demèst las Illas Balearas
Illas Balearas Capitala Palma Municipi mai grand Palma Gentilici Malhorquin, malhorquina Populacion (2006) 790 763 ab. Superfícia 3640,11 km2 Densitat (2006) 217,24 ab./km2 Imne La Balanguera Municipis 53 Malhòrca,  Mallorca en catalan, es una illa de Mediterranèa, la mai granda de las illas Balearas, e per aquò es tanben nomenada la Baleara Màger (la Balear Major en catalan).
Modul:Infobox3cols
local navbar = require('Module:Navbar')._navbar
Malhòrca
Per encausa de la fòrta demografia de la capitala, Palma, l'illa es devesida tradicionalament entre Ciutat e Part Forana. La Part Forana es la partida rurala, la tèrra situada fòra de la vila. A Malhòrca, aqueste tèrme s'utiliza per nomenar globalament totes los vilatges que son pas la capitala, Palma.
Lo gentilici es malhorquin -a o malhorqués -esa.
Modul:Infobox3cols
local args = {} local origArgs local root
Malhòrca
Denominacion
A l'Edat Mejana predominava lo nom de l'illa al plural: Mallorques. Aquel nom, tant al plural coma, mens sovent, al singular, coïncidissiá amb lo nom de la soleta ciutat. La restauracion del nom latin de Palma resolguèt l'ambigüitat.
Modul:Infobox3cols
local function union(t1, t2) -- Returns the union of the values of two tables, as a sequence. local vals = {} for k, v in pairs(t1) do       vals[v] = true end for k, v in pairs(t2) do       vals[v] = true end local ret = {} for k, v in pairs(vals) do       table.insert(ret, k)    end return ret end
Malhòrca
Istòria
A Muleta (Sóller) e a Son Metge (Valldemossa) trobèron de rèstas d'una etapa arcaïca de la preïstòria malhorquina, que los mai vièlhs son datats de l'an 5200 abC aproximativament.
Modul:Infobox3cols
local function getArgNums(prefix,suffix) -- Returns a table containing the numbers of the arguments that exist -- for the specified prefix. For example, if the prefix was 'data', and -- 'data1', 'data2', and 'data5' exist, it would return {1, 2, 5}. local nums = {} for k, v in pairs(args) do       local num = tostring(k):match('^' .. prefix .. '([0-9]%d*)' .. suffix .. '$') if num then table.insert(nums, tonumber(num)) end end table.sort(nums) return nums end
Malhòrca
Istòria
Las colonizacions protoistoricas (grècs, fenicians, cartagineses, romans) son feblas, o ben tardièras. Los balears foguèron mercenaris dels cartagineses. Aurián luchat al costat d'Annibal, lo general cartaginés qu'es gaireben arribat a las pòrtas de Roma. Los romans ensagèron de conquerir l'illa de Malhòrca a diferentas ocasions, mas los balears lor causèron de grands degalhs a las naus amb las pèiras que tiravan amb las seunas frondas, fins finala en 123 abC Quintus Caecilius Metellus, capitarà de desbarcar e sometre los balears. Los romans fondaràn las ciutats de Palma e Pollentia. A la fin d'aquest periòde lo cristianisme arribèt dins l'illa. En 425 lo pòble germanic dels Vandals bassaquèron Malhòrca e en 455 l'incorporèron a son reialme del nòrd d'Africa. En 534 lo general Apollinar annexarà las Balearas a l'Empèri Bizantin. La decadéncia bizantina en Mediterranèa Occidentala al sègle VIII daissa l'archipèla isolat.
En 903 los musulmans conquerisson Malhòrca après qualques sacatges realizats al sègle IX. En l'an 1015 Malhòrca passa jol contrarotle de la taifa de Dènia. En 1114-1115 una crosada realizada per Pisa e lo comte de Barcelona Raimon Berenguièr III saqueja mas ocupa pas l'illa. Çò qu'accelerarà l'incorporacion de la taifa als almoravits. En 1203 los almohades se fan amb Malhòrca. L'illa foguèt conquistada definitivament pels crestians per las tropas catalanas e aragonesas de Jaume I d'Aragon en 1229. Après la derrota definitiva d'Abú Yahya a la batalha de Portopi (1229) e la captura e execucion de Medina Mayurka (1230), la resisténcia s'acaba en 1231. Los musulmans fujon en Africa o son faches esclaus, puèi l'illa foguèt repoblada amb de catalans de Rosselhon
Modul:Infobox3cols
local function addRow(rowArgs) -- Adds a row to the infobox, with either a header cell -- or a label/data cell combination. if rowArgs.header then root :tag('tr') :addClass(rowArgs.rowclass) :cssText(rowArgs.rowstyle) :attr('id', rowArgs.rowid) :tag('th') :attr('colspan', 4) :attr('id', rowArgs.headerid) :addClass(rowArgs.class) :addClass(args.headerclass) :css('text-align', 'center') :cssText(args.headerstyle) :cssText(rowArgs.rowcellstyle) :wikitext(rowArgs.header) elseif rowArgs.label then if rowArgs.data then local row = root:tag('tr') row:addClass(rowArgs.rowclass) row:cssText(rowArgs.rowstyle) row:attr('id', rowArgs.rowid) row :tag('th') :attr('scope', 'row') :attr('id', rowArgs.labelid) :cssText(args.labelstyle) :cssText(rowArgs.rowcellstyle) :wikitext(rowArgs.label) :done local dataCell = row:tag('td') dataCell :attr('colspan', 3) :attr('id', rowArgs.dataid) :addClass(rowArgs.class) :cssText(rowArgs.datastyle) :cssText(rowArgs.rowcellstyle) :newline :wikitext(rowArgs.data) elseif rowArgs.dataa or rowArgs.datab then local row = root:tag('tr') row:addClass(rowArgs.rowclass) row:cssText(rowArgs.rowstyle) row:attr('id', rowArgs.rowid) row :tag('th') :attr('scope', 'row') :attr('id', rowArgs.labelid) :cssText(args.labelstyle) :cssText(rowArgs.rowcellstyle) :wikitext(rowArgs.label) :done
Malhòrca
Orografia
thumb|250px|Mapa dels municipis de l'illa Malhòrca presenta doas sèrras: la Sèrra de Tramontana, amb las montanhas mai nautas, e las Sèrras de Levant, d'altitud pus modèsta.
Modul:Infobox3cols
local dataCella = row:tag('td') dataCella :attr('id', rowArgs.dataaid) :addClass(rowArgs.classa) :cssText(rowArgs.dataastyle) :cssText(rowArgs.rowcellstyle) :newline :wikitext(rowArgs.dataa) if rowArgs.renderb then local dataCellb = row:tag('td') dataCellb :attr('id', rowArgs.databid) :addClass(rowArgs.classb) :cssText(rowArgs.databstyle) :cssText(rowArgs.rowcellstyle) :newline :wikitext(rowArgs.datab) end if rowArgs.renderc then local dataCellc = row:tag('td') dataCellc :attr('id', rowArgs.datacid) :addClass(rowArgs.classc) :cssText(rowArgs.datacstyle) :cssText(rowArgs.rowcellstyle) :newline :wikitext(rowArgs.datac) end end elseif rowArgs.data then local row = root:tag('tr') row:addClass(rowArgs.rowclass) row:cssText(rowArgs.rowstyle) row:attr('id', rowArgs.rowid) local dataCell = row:tag('td') dataCell :attr('colspan', 4) :attr('id', rowArgs.dataid) :addClass(rowArgs.class) :css('text-align', 'center') :cssText(rowArgs.datastyle) :cssText(rowArgs.rowcellstyle) :newline :wikitext(rowArgs.data) end end
Malhòrca
Orografia
Principals soms de la Sèrra de Tramontana: Principals soms de las Sèrras de Levant:
Modul:Infobox3cols
local function renderTitle if not args.title then return end
Malhòrca
Orografia
I a tanben lo massís de Randa, amb lo Puig de Randa (543 m) e lo Puig de Galdent (420 m).
Modul:Infobox3cols
root :tag('caption') :addClass(args.titleclass) :cssText(args.titlestyle) :wikitext(args.title) end
local function renderAboveRow if not args.above then return end root :tag('tr') :tag('th') :attr('colspan', 4) :addClass(args.aboveclass) :css('text-align', 'center') :css('font-size', '125%') :css('font-weight', 'bold') :cssText(args.abovestyle) :wikitext(args.above) end
local function renderBelowRow if not args.below then return end root :tag('tr') :tag('td') :attr('colspan', 4) :addClass(args.belowclass) :css('text-align', 'center') :cssText(args.belowstyle) :newline :wikitext(args.below) end
local function renderImages if args.image then args.image1 = args.image end if args.caption then args.caption1 = args.caption end local imagenums = getArgNums('image','') for k, num in ipairs(imagenums) do       local caption = args['caption' .. tostring(num)] local data = mw.html.create:wikitext(args['image' .. tostring(num)]) if caption then data :tag('div') :cssText(args.captionstyle) :wikitext(caption) end addRow({           data = tostring(data),            datastyle = args.imagestyle,            class = args.imageclass,            rowclass = args['imagerowclass' .. tostring(num)]        }) end end
local function renderRows -- Gets the union of the header and data argument numbers, -- and renders them all in order using addRow. local rownums = union(getArgNums('header',''), getArgNums('data','[ab]?')) local datab_count = #(getArgNums('data','b')) local datac_count = #(getArgNums('data','c'))
table.sort(rownums) for k, num in ipairs(rownums) do       addRow({            renderb = datab_count > 0,            renderc = datac_count > 0,            header = args['header' .. tostring(num)],            label = args['label' .. tostring(num)],            data = args['data' .. tostring(num)],            datastyle = args.datastyle,            class = args['class' .. tostring(num)],            dataa = args['data' .. tostring(num) .. 'a'],            dataastyle = args.datastylea,            classa = args['class' .. tostring(num) .. 'a'],            datab = args['data' .. tostring(num) .. 'b'],            databstyle = args.datastyleb,            classb = args['class' .. tostring(num) .. 'b'],            datac = args['data' .. tostring(num) .. 'c'],            datacstyle = args.datastylec,            classc = args['class' .. tostring(num) .. 'c'],            rowclass = args['rowclass' .. tostring(num)], rowstyle = args['rowstyle' .. tostring(num)], rowcellstyle = args['rowcellstyle' .. tostring(num)], dataid = args['dataid' .. tostring(num)], dataaid = args['dataid' .. tostring(num) .. 'a'], dataaib = args['dataid' .. tostring(num) .. 'b'], dataaic = args['dataid' .. tostring(num) .. 'c'], labelid = args['labelid' .. tostring(num)], headerid = args['headerid' .. tostring(num)], rowid = args['rowid' .. tostring(num)] })   end end
local function renderNavBar if not args.name then return end root :tag('tr') :tag('td') :attr('colspan', '4') :css('text-align', 'right') :wikitext(navbar{                   args.name,                    mini = 1,                }) end
local function renderItalicTitle local italicTitle = args['italic title'] and mw.ustring.lower(args['italic title']) if italicTitle == '' or italicTitle == 'force' or italicTitle == 'yes' then root:wikitext(mw.getCurrentFrame:expandTemplate({title = 'italic title'})) end end
local function _infobox -- Specify the overall layout of the infobox, with special settings -- if the infobox is used as a 'child' inside another infobox.
root = mw.html.create('table') root :addClass('infobox') :addClass(args.bodyclass) if args.child == 'yes' or args.subbox == 'yes' then root :css('padding', '0') :css('border', 'none') :css('margin', (args.subbox == 'yes') and '-3px' or 'auto') :css('width', 'auto') :css('min-width', '100%') :css('font-size', '88%') :css('clear', 'none') :css('float', 'none') :css('background-color', 'transparent') else root :css('font-size', '90%') --NOU :css('width', '25em') --CANVIAT -- :css('width', '22em') end
root:cssText(args.bodystyle) renderTitle renderAboveRow renderSubheaders renderImages renderRows renderBelowRow renderNavBar renderItalicTitle renderTrackingCategories return tostring(root) end