cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eurogrop
Institucionalizacion informala progressiva
Pasmens, quand lo Conselh ECOFIN examina de dossièrs relatius a l’èuro e a l’UEM, los representants dels Estats membres que fan pas partit de la zona èuro participan pas al vòte al sen del Conselh. Atal, los Estats membres participant a l’Eurogrop son sols decidaires al sen de Conselh ECOFIN per las questions de moneda unica. Se la realitat institucionala conserva l’integralitat de la procedura decisionala pel conselh, la practica de la decision europèa en matèria monetària fa de l’Eurogrop son organ de decision. S’agís donc plan d’una institucionalizacion informala.
President
La presidéncia : fins a 2005, l’Eurogrop èra presidit pel ministre que l’Estat membre presidava l’UE o, s'aquel Estat èra pas dins la zona èuro, pel ministre de l’Estat assegurant la presidéncia seguenta del Conselh. Au Conseil ECOFIN informel de Scheveningen (11 de setembre de 2004), los ministres de las Finanças decidiguèron d’introduire lo principi d’una presidéncia establa de l’Eurogrop per un periòde de dos ans.
Missions de l’Eurogrop
Lo president de l’Eurogrop a de missions particulara. Pòt assistir, sens drech de vòte, a las reünions del Conselh dels governaires de la BCE. Mas subretot, representa los ministres de las Finanças de la zone èuro près d’organismes internacionals coma lo G7, lo Fons monetari internacional e la Banca mondiala.
Institucionalizacion
L’existéncia de l’Eurogrop es inscricha dins l'article 137 del tracta de Roma :  e dins lo protocòl addicional n°3 sus l’Eurogrop. Alara qu'es mencionat dins lo tractat sul foncionament de l'Union europèa, demora una instança de concertacion informala (article 1 del protocòl n°3: ). Lo tractat modifica pas lo foncionament de l’Eurogrop, ni sas missions.
Al sen del Conselh ECOFIN, demora l’instannça decisionària, lo tractat precisa las proceduras de vòte especificas: sols los Estats membres que la moneda es l’èuro poirián votar quand las mesuras concernarán los Estats membres de la zone èuro, en matèria de politica budgetària e economica (article III-194) tanben per la definition d’una representacion unificada al sen de las institucions e forums internacionals (article III-196). Sus aquel darrièr punt, lo Conselh deurà estatuar après consultacion de la BCE.
Ròtle de concertacion
L’Eurogrop demora una instança informala, car son desvelopament buta conta la resisténcia dels Estats membres fòra de la zone èuro, al cap d'aqueles lo Reialme Unit, vòlon pas èsser escartat del procés de decision dins lo Conselh ECOFIN. Quitament se al sen del protocòl annexiat al projècte de Constitucion, l’Eurogrop a donc pas de competéncia especifica.
E mai, la representacion de la zona èuro dins las organizacions internacionalas, coma lo FMI, buta contra l'espandiement de las competéncias intèrnas, entre BCE, Eurogrop e Comission.
Darmannes
Darmannes es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
A Torbia
A Torbia (La Turbie en francés) es una comuna occitana dau Comtat de Niça. Administrativament es dins o departament deis Aups Maritims e a region de Provença-Aups-Còsta d'Azur de l’estat francés.
Darmannes
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Eurogrop
Ròtle de concertacion
Fin finala, las economias de la zona èuro presentan de diferéncias estructuralas dempuèi l’adopcion de la moneda unica, suls taus de creissença, taus d’inflacion, e donc de taus d’interés vertadièr. Aquelas diferéncias son seguidas amb precision (e a vegada amb inquietud) per la BCE e elles tòcan a la pertinéncia d’una politica monetària comuna. Alara, es pas de tròp aquela instança de concertacion, quitament informala, per que la zona èuro adopte una vertadièra politica concertada e armonizada suls budget, fiscal, e dins lo domèni del mercat del trabalh.
Darmannes
Istòria
Combat en lo periòde de junh 1940 :
A Torbia
Toponimia
O nom local en turbiasc es A Torbia o A Turbia. Eugène Cais de Pierlas propausa una etimologia Tropea Augusti > Torpea > Torbea > Torbia.
Eurogrop
Ròtle de concertacion
Pasmens, l’Eurogrop, dins sa concepcion actuala, a pas la competéncia institucionala per influenciar la politica monetària, que demora la competéncia exclusiva de la BCE, segon las règlas definidas pel tractat, malgrat las criticas de contunh dels govèrns nacionals.
Referéncias
<div data-cx-weight="314" data-cx-state="source" data-source="205" class="references-small decimal" id="cx205" style="" contenteditable="true">
Darmannes
Istòria
Memòria del caporal Francois Christin : al començament del mes de junh 1940, la 57 bataillon mitrailleurs motorisé #recebre l'òrdre de prene posicion de combat en la region de Darmannes (Anautita-Marna). I a agut de mòrts. Per prene lo vilatge de Darmannes las tropas alemandas se son servidas de soldats franceses coma boucliers per provar de l'investir. Una sérieuse resisténcia los #obligar a batre en jubilacion a la fin de la jornada del 17 de junh. L'endeman, lo matin, un violent tir de artillerie sul vilatge en fuòc. Malgrat la nòstra resisténcia avèm #èsser de faches presoèrs, las armas a la man lo 18 de junh de 1940.
Òrdre del jorn del coronèl Beaupuis :
de Soldats franceses, avètz delimitat sus una circumferència de 60 quilomètres. Recebretz pas cap de renfort. Vos cal resistir fins a la mòrt per salvar l'onor de la França.
Coronèl Beaupuis. Www.liberation-de-paris.gilles-primout.fr/echristin.htm
Combat dans la période de juin 1940 :
Mémoire du caporal Francois Christin : au début du mois de juin 1940, le 57 bataillon mitrailleurs motorisé reçut l'ordre de prendre position de combat dans la région de Darmannes (Haute-Marne). Il y a eu des morts. Pour prendre le village de Darmannes les troupes allemandes se sont servies de soldats français comme boucliers pour essayer de l'investir. Une sérieuse résistance les obligea à battre en retraite à la fin de la journée du 17 juin. Le lendemain, au matin, un violent tir d'artillerie sur le village en feu. Malgré notre résistance nous avons été faits prisonniers, les armes à la main le 18 juin 1940.
Ordre du jour du colonel Beaupuis :
Soldats français, vous êtes encerclés sur une circonférence de 60 kilomètres. Vous ne recevrez aucun renfort. Vous devez résister jusqu'à la mort pour sauver l'honneur de la France.
(248) Lameia
(248) Lameia es un asteroïde.
Perrigny
Perrigny pòt essèr:
La Talvera
thumb|350px|La Talvera en concèrt a Besièrs en 2010 (fòto d'Aura Seguièr) La Talvera es un grop de musica occitan (Lengadòc naut), capitanejat per Danièl Loddo e Celina Ricard.
Istòria
La Talvera foguèt creada al començament de las annadas 1980 per ajudar a pagar las recèrcas etnomusicologicas de qualques personas que volián sauvar e valorizar la musica tradicionala. Lo grop demorèt plan temps un grop ont totòm podiá venir jogar, plan estacat al repertòri tradicional. Puèi tre las annadas 1990 l'orquèstra se professionalizèt, per prene mai o mens sa forma d'ara : Danièl Loddo, autor e compositor, cantaire, crabaire, jogaire de diableton, Celina Ricard al cant, pifre e graile, Fabrici Rogièr a las clarigòlas, Sèrgi Cabau o Tederic Rogièr a las percussions, Paul Goillot al gimbri e als clavièrs. D'uèi La Talvera, es un grop, de segur, de musica occitana, mas tanben : ni ragga, ni "world", ni soncament tradicional, mas amb un repertòri enriquesit pels encontres ambe los musicians del Massilia Sound System, los repentistas improvisators brasilièrs. Occitana, mas tanben mediterranèa, tradicionala mas contemporanèa, la musica de La Talvera bastís de palancas, d'un continent a l'autre, d'un temps a un autre.
Baugé
Baugé (Bongy en Valeya en occitan ancian, probablament escritura erronèa de Baugy en Valeya) es una anciana comuna d'Anjau dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger. Lo 1èr de genièr 2013, las comunas de Baugé, Montpollin, Pontigné, Saint-Martin-d'Arcé e Le Vieil-Baugé se son regropadas per formar la comuna novèla nomenada Baugé-en-Anjou, que Baugé n'es una comuna delegada.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
San Justo de la Vega
San Justo de la Vega es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
(249) Ilse
(249) Ilse es un asteroïde.
Kell-Gwerc'h
Kell-Gwerc'h en breton ( La Selle-Guerchaise en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Karl Popper
Karl Raimund Popper (1902-1994) foguèt un influent filosòf austriac del sègle XX.
Crisi economica de 1929
thumb|Mainats afamats e malauts en [[Oklahoma, 1935.]] La Crisi economica de 1929 tanben coneguda coma la Granda depression comencèt en 1929 amb la recession economica mondiala màger de l'istòria modèrna, tant en prigondor coma en durada. La manca de planificacion del sistèma capitalista menèt a l'aparicion de crisis ciclicas: a una fasa de pujadas del prèses, beneficis e produccion, ne succedissiá una autra de depression, amb casuda dels prèses e de la produccion, qu'ocasionava lo caumatge forçat. Al cors del sègle XIX aquelas crisis anèron en se succedir, mas la de 1929 foguèt quicòm de mai qu'una frenada del sistèma, l'impacte foguèt tant prigond qu'arribèt a cambiar la situacion economica mondiala, que repausava sus la fisança illimitada dins lo capitalisme liberal.
I a pas un consens sus las causas de la crisa, mas la majoritat dels autors pensan qu' aguèt las siás originas dins la subreproduccion de merças e la fòrta especulacion de capitals que caracterizavan l'economia mondiala après la Primièra Guèrra Mondiala. Comencèt inicialament als Estats Units d'America, a comptar del crac de la borsa de Nòva York lo 24 d'octòbre de 1929 (lo famós "Dijòus Negre") de Wall Street.
A partir dels Estats Units s'estendèt a la rèsta del mond capitalista. La crisi provoquèt un creis mondial del caumatge: catorze milions de personas als Estats Units, sièis milions en Alemanha e tres milions al Reialme Unit. En Austràlia, l'aumentacion del caumatge foguèt quitament mai granda que las dels Estats Units e del Reialme Unit amassa. S'estima que la cinquena part de la populacion britanica viviá jol lindal de pauretat a la mitat del decenni de 1930.
L'eleccion del president Franklin Delano Roosevelt e l'establiment del New Deal en 1932 marquèron la debuta de la fin de la Granda Depression als Estats Units. Pasmens, en Alemanha, la desaparicion del finançament exterior, a la debuta del decenni de 1930, e l'aumentacion de las dificultats economicas, favorizèron l'aparicion del nacional-socialisme e a l'arribada al poder d'Adolf Hitler.
Los signes precursors de la depression
thumb|left|Òmes sens emplec pujant sus un tren en Canadà. thumb|right|Òme sens emplec que dormís pel sòl per carrièra a Nòva York. A comptar de 1925 l'economia mondiala visquèt dins un ambient d'optimisme, malgrat los problèmas grèus de subreproduccion e d'especulacion.
La subrerproduccion es considerada unanimement coma la causa de la depression que comencèt en 1929. Durant la Primièra Guèrra Mondiala los estats d'Otramar avián desvolopat d'unes sectors industrials determinats amb la tòca de remplaçar las importacions europèas. Acabada la guèrra, la produccion industriala europèa e extraeuropèa s'adicionèron, sens que parallèlament aumentèsse la consomacion; aquel estat de subreproduccion general provòquèt una aumentacion continua dels stocks de produches. En 1925 d'unes produches basics son pas obtenguts en quantitats fòrça superioras las de l'epòca d'abans guèrra; per contra d'unes autres, coma lo petròli, los instruments electrics, la seda artificiala, soslinhan d'indèxes fòrça pus elevats. De las estatisticas se dedusís que l'aumentacion de produccion europèa fins a 1925 manten un ritme regular; per contra a comptar de 1925, amb una Euròpa ja recuperada, s'aumenta la siá produccion dins un contèxte mondial de creissença continua.
En mai de la subreproduccion industriala cal apondre las recòltas agricòlas excepcionalas. Los prèses se poguèron manténer mercé als acòrdis internacionals, mas la crisi financièra metèt fin a aqueles acòrdis e apareguèron sul mercat subtament los excedents acomolats, çò que menèt a una casuda catastrofica dels prèses. Jacques Neré parteja pas aquelas tèsis e documenta que qualques stocks foguèron aumentats, es lo cas del coton, mas que la crisi es puslèu deguda a una sosconsomacion relativa que non pas auna subreproduccion: las siás originas serián mai socialas qu'economicas. En quin cas que siá, siá que la produccion agricòla foguèsse excessiva, siá que la capacitat aquerida foguèsse flaca e la consomacion bassa, los excedents agricòlas se venguèron apondre als excedents de produches industrials.
Malgrat lo defasament entre produccion e vendas las cotizacions de las valors en borsa daissèron pas de pujar mercé a l'inflacion del crèdit. Se repartisson de grands beneficis perque las despensas de produccion s'afrontan mercé a prèstes bancaris; mas èra una situacion artificiala que se podiá pas manténer totjorn.
L'ondada d'especulacion comencèt amb los terrens que permetián de plusvaluas dins de zònas de vacanças : lo boom especulatiu de Florida n'es un clar exemple pr'amor que l'aumentacion de las transaccions immobiliàrias foguèt notabla entre los ans 1925 e 1926. Los investisseires, obsedats pels ganhs a cort tèrme, investissèron dins de sectors abans deprimits coma los camins de fèrre o los servicis publics, ont espèravan una fasa d'expansion e de beneficis enauçats. Bona part de las crompas se fan a sosta, es a dire, amb un prèst. Los capitals flotants, a la recèrca del ganh maximal, passavan de Londres a Nòva York. L'interès pugèt de 3,32 a 8,62 durant lo periòde entre 1925 e 1929; fach que faguèt venir malaisits d'autres prèsts productius e, doncas, drenèt de capitals non pas cap a d'investiments, mas cap a de prèsts especulatius. La moneda de las bancas sosteniá mai que mai los brokers, los corratièr en borsa. En consequéncia la depression ganhèt lo sistèma bancari qu'orientava sos fons per sosténer los especuladors enlòc d'investir dins de sectors vertadièrament productius.
Lo "crac" de la borsa de 1929
thumb|right|Personas en Wall Street aprèp l'anònci de la caiguda de la Borsa, octobre de 1929. Progressivament, los Estats pus importants fixèron la paritat de sa moneda amb l'aur. Mas fòrça, acostumats a son prestigi monetari passat, subrevalorèron sas monedas respectivas. Foguèt principalament lo cas de la liura esterlina, degut principalament a las pressions de Winston Churchill. Amb unas monedas europèas subrevaloradas, s'aumentèt lo flús d'aur cap als Estats Units.
De mai, los importants ganhs que l'especulacion a la Borsa generava menèt fòrça personas a s'endeutar per crompar d'accions, de tal biais que pauc a pauc pugèron los tausses d'interès e s'aumentèt encara mai lo flús d'aur. Aquel investiment creissent en Borsa daissèt sens finançament los sectors de la consomacion e de la produccion (mai que mai los europèus) qu'èran ligats a las accions. La borsa contunhèt aital dins sa tendéncia d'aumentacion, e de subrevaloracion de las accions.
Pasmens, dempuèi 1928, l'industria del bastiment subissiá una cèrta contraccion, pas alarmanta, mas qu'èra ja lo primièr signe de la recession. Totun l'euforia d'aumentacion de la borsa contunhèt de manièra generala. Al mes de setembre de 1929 la tendéncia generala de la Borsa de Nòva York, orientada fins aquel moment a l'auça, s'estabilizèt. Èra un rebat de la baissa de qualques prèses, coma los de l'acièr e del coire, e de la reduccion del benefici de qualques entrepresas. Se comencèt de vendre, mas los especuladors crompavan encara. La darrièra setmana d'octobre, inesperadament, esclata. Dempuèi lo jorn 21 l'acumulacion d'òrdres de venda fan davalar las valors, mas aquela tendéncia es encara mantenuda per las òrdres de crompa de la Banc Morgan. Lo 24 d'octobre ("dijòus negre"), 13 milions de títols son lançats al mercat a bas prètz e tròban pas crompador; aital, dins paucas oras, milièrs d'accions se convertiguèron en papièr chaupat, per causa de l'avalanca de vendeires que volián se desprene de las valors e davant la inexistencia de crompadors. Lo jorn 29 son 16 milions de valors los qu'apareisson dins lo mercat; lo panic a provocat una fèbre vendeira; dins fòrça paucs jorns, segon l'indèx de valors industrialas del «New York Times», las cotizacions pèrdon 43 ponches, anullant los ganhs dels dotze meses precedents.
La prima de 1930 lo Banc Morgan decidís vendre las accions qu'a acumulat e se produsís un excès d'ofèrta que genèra un nòu panic. L'enfonzament de la Borsa provòca la ruïna de milièrs de modèstes accionaris. Las grandas entrepresas contemplan impotentas coma davalan de forma contunhada la cotizacion de las siás valors, fins l'an 1932 las accions de la United States Steel sufriguèron una caiguda de 250 a 22, la Chrysler de 135 a 5. La consequéncia: milièrs de pichons estalvis destruits e milièrs de personas endeutadas sens possibilitat de tornar los credits.
L'esbaussament de la Borsa foguèt lo primièr simptoma d'una crisi prigonda, la de tot lo sistèma economic. Lo sistèma bancari foguèt lo primièr afectat, doncas que davant l'inseguretat generala, los clients retiravan los sieus depauses massivament e los deutors qu'avián demandat un prèst se declaravan insolvents e quitèron de pagar. Los bancs comencèron a aver de problèmas de liquiditat e contribuiguèron a l'enfosament de la borsa amb la venta de los sieus títols per aténher la liquilitat. Lo resultat foguèt la suspension de pagaments e la falhida de fòrça bancs, que lor calguèt barrar las siás pòrtas. La falhida del 29 es una demostracion que l'economia pòt pas se fondamentar preferentament en monedas en desbrembant los mecanismes de produccion e de consomacion.
Jennifer Herrema
Jennifer Herrema, que naissèt lo 9 de junh de 1972, es una cantarèla americana de rock independent.
vignette|Jennifer Herrema.
Warrant
Un warrant es un drech que pòdon aquistar d'operators borsiers e que li permet de crompar (call) ò de vendre (put) una accion ò una obligacion a un cors fixat a l'avança pendent un periòde donat. Lo warrant permet a un especulator de prendre d'opcions, amb de fons relativament limitats, per menar d'operacions pus importantas se sei previsions se revelan justas. Dins lo cas contrari, permet ais institucions financieras de s'aparar còntra una variacion inesperarada dei cors. Aqueu sistèma foguèt inventat en 1985.
San Millán de los Caballeros
San Millán de los Caballeros es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Glis glis
Es un animau pichòt de 15 a 20 cm per un pès de 100 a 250g que viu mai que mai de nuech. Dau mes d'octòbre au mes d'abriu, rintra en ivernacion. Viu de 9 a 10 annadas. Son nom li ven de la color de son peu e se reconoisse a sa coa particulara, longa e espessa.
Madrid
Madrid ([ maˈðɾið] en espanhòl) es la vila mai poplada e la capitala d'Espanha e de la Comunautat autonòma de Madrid. Sa populacion èra estimada a 3,165,235 abitants en 2014 (6,543,031 abitants dins l'airal metropolitan) per una superfícia totala de.
Lo gentilici es madrilenc -a, benlèu madridenc -a.
Es un important centre industrial, e lo centre mai important de comèrci, servicis e bancari d'Espanha.
thumb|230px|Plaza Mayor, importanta plaça de Madrid.
Istòria
Au sègle IX, l'emir de Còrdoa, Mohamed Ièr, que fondè ua hortalessa en aqueth lòc au ras de l'arriu mazanares en lo bèth batejar Magerit.
Lo rei Ferran Ièr de Castelha que prengó ua purmèra vegada aquesta hortalessa e lo son vilatge en 1047, mes, los jutjant brica interessants, que 'us tornè en escambi d'un tribut. La vila que ho definitivament conquestada en 1085 peu rei Anfós IV de Castelha, au maugrat qui hore sacamandejada peus almoravides en 1109.
Felip II d'Espanha que prengó en 1561 la decision de mudar la soa cort de Toledo a Madrid e aquesta que vadore atau e dinc au dia de uei, capitala d'Espanha e, alavetz, deu son empèri.
Au sègle XIX, l'envasion francesa que miè a la susmauta deus madrilencs (lo 2 de mai de 1808) e a la sanhosa repression de l'armada de Napoleon (ambs hèitas immortalizadas per Francisco Goya). En 1812 Josèp Bonaparte qu'avó d'abandonar Madrid tornada crubar per la dinastia deus Borbons dab l'entrada deu rei Ferrand VII d'Espanha.
Durant la Guèrra Civiu Espanhòla, Madrid que ho bombardejada per l'armada rebèlla de Francisco Franco qui i he la soa entrada en 1939, en tot clavar atau la guerra.
En 1973, durant la dictatura franquista, la ciutat que ho marcada per la repression politica e reaccions de resisténcia com l'atemptat de l'ETA contra lo president deu conselh Luis Carrero Blanco, alavez successor probable deu dictator qui eth, e's morí en 1975 en tot deishar atau lo parat au rei Joan Carles Ièr de restaurar la monarquia en promulgant la constitucion de 1978. Lo desenvolopament d'aqueth procès democratic que hore l'encausa, en 1981, de la temptativa infructuosa de còp d'Estat peu coronèu Antonio Tejero Molina.
Desempuish la ciutat qu'a conegut un gran desvolopament urban e culturau, sustot dab las annadas qui seguèn la caduda de la dictatura e qui hon batejadas la Movida, justament peu lor dinamisme.
Reclams
Reclams (a l'origina Reclams de Biarn e Gascounhe) es una revista occitana, nascuda en Gasconha en 1897 jos l'auspici de l'Escòla Gaston Febus, escòla felibrenca "bearnesa e gascona", coma se disiá alaidonc. Participèron a sa fondacion los grands escrivans e intellectuals gascons que foguèron Miquèu de Camelat e Simin Palay, que i tenguèron la primièra plaça de las annadas 1920 a 1950.
L'apogèu dels Reclams se situa dins las annadas 1920 e 1930, mercés al grand trabalh de Miquèu de Camelat que n'èra secretari.
Camelat fasent-se vièlh pensèt a un jove escrivan armanhaqués, Andreu Pic, per li succedir, mas malurosament aqueste moriguèt en 1958 e foguèt fin finala l'abat Sent-Besard qu'aguèt la responsabilitat de prene la seguida de Camelat. Jos son secretariat, que cobrís totas las annadas 1960 e 1970, los Reclams coneguèron un declin.
Los Reclams aculhisson uèi encara d'escrivans contemporanèus, joves o confirmats, de totes los recantons d'Occitània.
Massy
Massy pòt èsser:
(250) Bettina
(250) Bettina es un asteroïde.
Grigny (Essonne)
Grigny es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Calendièr julian
Lo calendièr julian es una refòrma del calendièr roman introducha per Juli Cesar en 46 abC. Utilizat dins la Roma antica a partir de 45 abC, demòra emplegat fins a son remplaçament pel calendièr gregorian a partir de la fin del sègle XVI e dins d'unes païses fins al sègle XX. Es encara utilizat pels Berbèrs, dins los monastèris del Mont Atòs e per mantuna Glèisa nacionala ortodòxa, que la mai nombrosa d'entre elas es la Glèisa Ortodòxa Russa.
Estructura generala
Per melhor aproximar la durada de l'annada tropica (environ 365,2422 jorns) e doncas evitar un decalatge progressiu de las sasons, lo calendièr julian emplega un jorn intercalar cada quatre ans ; l'annada correspondenta compta 366 jorns. En mejana, una annada del calendièr julian dura doncas 365,25 jorns.
Mes
Lo calendièr julian comportava dotze meses, nomenats januarius, februarius, martius, aprilis, maius, junius, quintilis (mai tard, julius), sextilis (mai tard augustus), september, october, november e december, coma lo calendièr roman anterior.
La refòrma juliana lor balhèt lors longors modèrnas. De per abans, èran respectivament de 29, 28, 31, 29, 31, 29, 31, 29, 29, 31, 29 e 29 jorns. Passèron a 31, 28, 31, 30, 31, 30, 31, 31, 30, 31, 30 e 31. L'ancian mes intercalar de 27 jorns foguèt suprimit e remplaçat per l'adjoncion d'un jorn suplementari a februarius las annadas bissextilas.
Al sègle XIII, Sacrobosco emetèt l'ipotèsi que los meses del calendièr roman precedent alternavan 30 e 29 jorns e que la refòrma iniciala de Cesar balhava 29 jorns a februarius e 30 a sextilis, August transferiguèt un jorn de februarius a sextilis aprèp lo cambiament d'aquel mes en son onor. De fonts nombrosas la contredison explicitament.
Identificacion e numerotacion
Divèrses sistèmas d'identificacion de las annadas son estats emplegats amb lo calendièr julian. Pels Romans, lo metòde dominant consistissiá a la nomenar d'aprèp los dos consuls eponims qu'i prenián ofici, çò que s'efectuava lo 1 de genièr dempuèi -153. Los Romans tanben utilizèron, de còps, l'annada de règne de l'emperaire, e cap a la fin del sègle IV, los documents èran datats segon lo cicle de 15 ans de l'indiccion. En 537, Justinian impausèt la mencion del nom de l'emperaire e de son annada de règne en mai de la de l'indiccion e del consul eponim, tot en autorizant l'usatge d'èras localas.
En 309 e 310, e mai a de datas ulterioras, cap de consul foguèt pas apuntat. Dins aquel cas, la data consulara èra donada en indicant lo nombre d'annadas dempuèi lo darrièr consul (datacion postconsulara). Aprèp 541, sol l'emperaire dirigiguèt lo consulat, tipicament pendent una sola annada, e la datacion postconsulara venguèt la nòrma. Lo sistèma, obsolèt, foguèt formalament abolit per Leon VI en 888.
L ' ab Urbe condita, la datacion « a partir de la fondacion de la vila » (es a dire de Roma), s'utilizèt sonque rarament per designar las annadas. Aquel metòde servissiá als istorians romans per determinar lo nombre d'annadas entre dos eveniments e diferents istorians podián utilizar mantuna data.
L'adopcion del calendièr julian condusiguèt a maitas èras localas, coma l'èra d'Actium o l'èra ispanica, e d'unas s'utilizèron pendent un temps certan. L'èra dels Martiris, tanben nomenada anno Diocletiani, foguèt utilizada pels crestians d'Alexàndria per datar lors Pascas pendent los sègles IV e V, e contunha d'o èsser per las Glèisas còpta e etiopiana.
Dins l'èst de la Mediterranèa, los esfòrces dels cronografes crestians coma Anian d'Alexàndria per datar la creacion del monde d'aprèp la Bíblia condusiguèron a l'introduccion d'èras d ' Anno Mundi basadas sus aquel eveniment. La mai importanta es l ' Etos Kosmou, utilizada dins lo monde bizantin a partir del sègle X e en Russia fins a 1700. A l'oèst, a l'entorn de 527, Denys lo Pichon prepausèt lo sistèma de l ' anno Domini, es a dire « annada del Senhor », que s'es gradualament espandida dins lo monde crestian : las annadas se numerotavan a partir de la data supausada de l'incarnacion o de l'anonci del Crist, lo 25 de març de l'an 1 (siá en l'an 753 ab Urbe condita).
Jorn de l'an
A l'Edat Mejana, dins las regions d'Euròpa de l'Oèst afiliadas a la Glèisa Catolica Romana, los calendièrs contunhèron d'afichar los meses en 12 colomnas de genièr a decembre, en començant al 1 de genièr. Çaquelà, la màger part d'aqueles païses comencèron la numerotacion de l'annada a una fèsta religiosa importanta, coma al 25 de decembre (nativitat de Jèsus), al 25 de març (incarnacion de Jèsus), o quitament a Pascas coma en França.
Al sègle IX, s'utilizèt lo 25 de març coma començament d'una annada novèla dins lo sud d'Euròpa. Aquela practica s'espandiguèt en Euròpa a partir del sègle IX e en Anglatèrra a la fin del sègle XII. Per exemple, los archius parlamentaris angleses enregistrèron l'execucion de Carles I lo 30 de genièr de 1648, quitament se la data correspondriá a çò que seriá actualament considerat coma lo 30 de genièr de 1649.
La màger part dels païses d'Euròpa de l'Oèst desplacèron lo jorn de l'an al abans lor adopcion del calendièr gregorian (tanben quitament abans sa creacion en 1582), principalament pendent lo sègle XVI. La lista seguenta ne balha qualques exemples :
Posicion
La posicion exacta del jorn bissextil dins lo calendièr julian original es pas coneguda amb certitud. En 238, Censorinus declarava qu'èra inserit aprèp las Terminalas (23 de febrièr). Éra doncas seguit dels cinc darrièrs jorns de febrièr, es a dire a. d. VI, V, IV, III e ''prid. Kal. Mart.'' (aqueles jorns correspondon als 24 a 28 de febrièr dins una annada comuna e als 25 a 29 de febrièr dins una annada bissextila). Totes los escrivans ulteriors, coma Macròbe cap a 430, Bède en 725 e los computistas medievals seguiguèron aquesta règla, tot coma lo calendièr liturgic de la Glèisa Catolica Romana fins a 1970.
Los jorns dels meses foguèron numerotats d'un biais consecutiu sonque a la fin de l'Edat Mejana. Lo jorn bissextil foguèt alara considerat coma lo darrièr jorn de febrièr, es a dire lo 29 de febrièr.
Motivacion
Abans la refòrma juliana, lo calendièr roman possedissiá mantuna règla per las intercalacions. Una annada comuna se compausava de 12 meses per un total de 355 jorns. Un mes intercalar de 27 jorns, lo mensis intercalars, èra de còps inserit entre febrièr e març : èra inserit aprèp los 23 o 24 primièrs jorns de febrièr, los cinc darrièrs jorns de febrièr que venián los cinc darrièrs del mes intercalar. Al total, 22 o 23 jorns èran aponduts per formar una annada intercalara de 377 o 378 jorns.
Segon los escrivans ulteriors Censorinus e Macròbe, lo cicle d'intercalacion ideal consistissiá en annadas comunas de 355 jorns en alternància amb d'annadas intercalaras de 377 o 378 jorns, alternativament. Amb aqueste sistèma, una annada romana possedissiá en mejana 366,25 jorns cada quatre ans, siá un descalatge mejan d'un jorn per an respècte al solstici o a l'equinòcci. Macròbe descriu un rafinament, per un periòde de uèch ans cada 24 ans, que compreniá pas que tres annadas intercalaras, caduna de 377 jorns. Aquel principi permet de menjenar la longor de l'annada a 365,25 jorns sus 24 ans, la raprochant de la de l'annada tropica. En practica, las intercalacions se produsiguèron pas sistematicament segon aquel sistèma, mas èran determinadas pels pontifes. Los elements istorics mostrèron que foguèron netament mens regularas que dins aquel esquèma ideal, generalament cada dos o tres ans mas de còps omeses pendent pus longtemps, e a l'ocasion utilizadas al moment de doas annadas consecutivas.
S'èra utilizat corrèctament, aquel sistèma permetiá a l'annada romana de demorar grossièrament alinhada sus l'annada tropica. Çaquelà, se tròp d'intercalacions èran omesas, coma al moment de la Segonda Guèrra Punica o de las Guèrras civilas romanas, lo calendièr se descalava rapidament. Amai, coma las intercalacions èran determinadas pro tardièrament, un ciutadan roman ordinari coneissiá pas la data oficiala, particularament se se trobava luènh de Roma. Per aquelas rasons, las darrièras annadas abans la refòrma juliana foguèron ulteriorament nomenadas « annadas de la confusion ». Pendent las annadas que Juli Cesar exercissiá la carga de pontifex maximus abans la refòrma, entre -63 e -46, solas cinc intercalacions foguèron practicadas al luòc de uèch, e cap d'elas se produsiguèt pas entre -51 e -46.
La refòrma juliana aviá doncas per tòca de corregir definitivament aqueste problèma en creant un calendièr que demorava alinhat d'un biais simple amb lo Solelh sens intervencion umana.
Refòrma juliana e adopcion
Coma pontifex maximus, Juli Cesar aviá la carga de fixar lo començament de cada annada. La refòrma juliana foguèt introducha a son iniciativa en -46 e dintrèt en vigor en -45, siá en 709 ab urbe condita dins lo calendièr roman. Foguèt causida aprèp consultacion amb l'astronòm Sosigèni d'Alexàndria e probablament concebuda per aproximar l'annada tropica, coneguda dempuèi almens Iparc.
La primièra etapa de la refòrma foguèt lo realinhament del començament de l'annada romana amb l'annada tropica. Del fach de las intercalacions absentas, lo calendièr roman aviá acumulat 90 jorns de retard. L'annada -46 aguèt doncas 445 jorns. Aquela annada ja èra estada espandida de 355 a 378 jorns per l'insercion d'un mes intercalar regular en febrièr. Quand Cesar decretèt la refòrma, probablament aprèp son retorn de la campanha africana a la fin de quintilis (julhet), apondèt 67 autres jorns en intercalant dos meses intercalars excepcionals entre novembre e decembre. Ciceron nomena aqueles meses intercalaris prior e intercalaris posterior dins una letra escricha a aquela epòca ; lor longor individuala es desconeguda, tot coma la posicion dels nones e dels ides a l'interior. L'annada -45 foguèt la primièra annada d'operacion del calendièr novèl.
Los meses julians foguèron formats en apondent dètz jorns a una annada romana comuna prejuliana de 355 jorns, condusent a una annada de 365 jorns : dos jorns foguèron aponduts a januarius (genièr), sextilis (agost) e december (decembre), un a aprilis (abril), junius (junh), september (setembre) e november (novembre). Los meses prenguèron las longors qu'an actualament dins lo calendièr gregorian.
Macròbe pretend qu'aqueles jorns addicionals foguèron aponduts immediatament aprèp lo darrièr jorn de cadun d'aqueles meses per evitar de desplaçar de las fèstas establidas. Çaquelà, coma las datas romanas aprèp los ides d'un mes èran comptadas a rebors relativament al començament del mes seguent, aqueles jorns suplementaris aguèron per efièch d'aumentar lo compte inicial del jorn situat just aprèp los Ides. Los Romans de l'epòca nascuts aprèp los Ides d'un tal mes reagiguèron diferentament a aquel cambiament de lor data d'anniversari. Marc Antòni lo conservèt al 14 jorn de januarius, çò que lo faguèt passar de ''a.d. XVII Kal. Feb. a a.d. XIX Kal. Feb.'', una data qu'existissiá pas de per abans. Livi la conservèt a ''a.d. III Kal. Feb., çò que la descalèt del 28 al 30 jorn d'januarius'', un jorn que lai encara existissiá pas abans. August conservèt la seuna al 23 jorn de september, mas las doas datas, l'anciana ''a.d. VIII Kal. Oct. e la novèla a.d. IX Kal. Oct.'', èran celebradas dins qualques endreches.
L'ancian intercalaris, mes intercalar, foguèt abolit. Lo jorn intercalar novèl foguèt nomenat ante diem bis sextum Kalendas Martias, generalament abreujat en ''a.d. bis VI Kal. Mart. ; l'annada que lo conteniá, annus bissextus''.
Correccion d'August
Quitament se l'intercalacion juliana èra mai simpla que la del calendièr roman precedent, foguèt aparentament mal aplicada al començament. Los pontifs — lo grop de preires encargat de manténer lo calendièr dins la societat romana e responsable de l'aplicacion del calendièr novèl — comprenguèron aparentament mal l'algoritme e apondèron un jorn intercalar cada tres ans, e non pas cada quatre ans. August corregiguèt aquel problèma aprèp 36 ans en sautant mantun jorn intercalar per tornar alinhar l'annada, puèi en aplicant la frequéncia corrècta.
La seguida de las annadas bissextilas d'aquel periòde es pas balhada explicitament per cap de font anciana, quitament se l'existéncia d'un cicle triannadièr es confirmada per una inscripcion datant de -9 o -8. Lo cronologista Joseph Scaliger establiguèt en 1583 que la refòrma d'August foguèt instituida en -8 e ne dedusiguèt que las annadas bissextilas foguèron -42, -39, -36, -33, -30, -27, -24, -21, -18, -15, -12, -9, 8, 12, etc. Aquela proposicion es encara la mai acceptada. De còps, s'es suggerit que la primièra annada de la refòrma juliana, -45, tanben èra bissextila.
D'autras solucions son estadas prepausadas. En 1614, Kepler emetèt l'ipotèsi que la seguida corrècta èra -43, -40, -37, -34, -31, -28, -25, -22, -19, -16, -13, -10, 8, 12, etc. En 1883, lo cronologista alemand Matzat prepausèt -44, -41, -38, -35, -32, -29, -26, -23, -20, -17, -14, -11, 4, 8, 12, etc., sus la basa d'un passatge de Dio Cassius mencionant un jorn intercalar en -41 supausadament « contrària a la règla [de Cesar] ». Dins les annadas 1960, Radke argumentèt que la refòrma foguèt instituida quand August venguèt pontifex maximus en -12, suggerent la seguida -45, -42, -39, -36, -33, -30, -27, -24, -21, -18, -15, -12, 4, 8, 12, etc. Dins totes los cases, lo calendièr roman foguèt alinhat tornarmai amb lo calendièr julian a partir del 26 de febrièr 4 ; amb la solucion de Radke, tre lo 26 febrièr -1.
En 1999 foguèt descobèrt un papir egipcian que balhava un efemerid de l'annada -24 per las datas romanas e egipcianas, suggerent la sequéncia -44, -41, -38, -35, -32, -29, -26, -23, -20, -17, -14, -11, -8, 4, 8, 12, etc, pròcha de la prepausada per Matzat.
Modificacions ulterioras
En rason de la contribucion importanta de Juli Cesar e d'August al calendièr, quintilis foguèt renomenat julius en -44 e sextilis, augustus en -8. Quintilis foguèt rebatejat en onor de Cesar perque s'agissiá del mes de sa naissença. Segon un senatus consult citat per Macròbe, sextilis foguèt renomenat en onor d'August perque d'eveniments nombroses de son accession al poder se produsiguèron en aquel mes.
D'autres meses foguèron renomenats per d'autres emperaires, mas cap de cambiament sembla pas d'aver subreviscut a lor mòrt. Caligula nomenèt september en germanicus. Neron nomenèt aprilis en neroneus, maius en claudius e junius en germanicus. Domician nomenèt september en germanicus e october en domitianus. September tanben foguèt nomenat antoninus (en onor d'Antonin lo Piós) e tacitus (per Marcus Claudius Tacite), november en faustina (Faustina l'Anciana) e romanus. Comòde rebategèt la totalitat dels dotze meses per sos noms e designacions : amazonius, invictus, felix, pius, lucius, aelius, aurelius, commodus, augustus, herculeus, romanus e exsuperatorius.
Carlesmanhe renomenèt tanben los meses en vièlh naut alemand, mas aquela operacion foguèt pus perena que la dels emperaires romans. Aqueles noms foguèron utilizats fins al sègle XV en Alemanha e als Païses Basses, e fins al sègle XVIII amb qualques modificacions. De genièr a decembre : Wintarmanoth, Hornung, Lentzinmanoth, Ostarmanoth, Wonnemanoth, Brachmanoth, Heuvimanoth, Aranmanoth, Witumanoth, Windumemanoth, Herbistmanoth e Heilagmanoth.
Lo descompte dels ides e de las calendas, que compreniá una setmana de uèch jorns o nundines, foguèt remplaçat per la setmana de sèt jorns a l'entorn del sègle III. Constantin introduguèt en 312 lo dimenge coma jorn feriat dins aquela setmana.
Refòrma gregoriana e desuetud
Lo calendièr gregorian foguèt lèu adoptat pels païses majoritàriament catolics (Espanha, França, Polonha, Portugal, la màger part d'Itàlia, etc.) : en França, per exemple, Enric III faguèt seguir lo dimenge 9 de decembre de 1582 pel diluns 20 de decembre de 1582. Los païses protestants seguiguèron mai tard e los païses ortodòxes encara aprèp. Dins l'Empèri Britanic, lo 2 de setembre de 1752 foguèt seguit pel 14 de setembre de 1752. Entre 1700 e 1712, Suècia utilizèt un calendièr julian modificat, e adoptèt lo calendièr gregorian en 1753. Russia utilizèt lo calendièr julian fins a 1918 (als tèrmes d’un decret del Conselh dels Comissaris del Pòble del 24 de genièr de 1918 e conformament al qual un escart de 13 jorns sul calendièr tradicional julian, èra decretat. Atal, lo 31 de genièr de 1918 foguèt seguit non pas pel 1èr mas pel 14 de febrièr), aprèp la Revolucion Bolchevica e Grècia fins a 1923. Los dos calendièrs contunhèron de s'escartar pendent aquel periòde : en 1700, la diferéncia passèt a 11 jorns, a 12 en 1800, e 13 en 1900, valor que conservarà fins a 2100.
Se totes los païses ortodòxes (la màger part en Euròpa de l'Èst e del Sud-Èst) an adoptat lo calendièr gregorian abans 1927, es pas lo cas de lors Glèisas nacionalas. En mai de 1923, un sinòde a Istambol prepausèt un calendièr julian revisat, constituit d'una partida solara identica al calendièr gregorian (e qu'o demorarà fins a 2800) e d'una partida lunara calculant la data de Pascas per observacion astronomica a Jerusalèm. Totas las Glèisas Ortodòxas refusèron la partida lunara ; gaireben totas las Glèisas Ortodòxas actualas contunhan de celebrar Pascas segon lo calendièr julian (la Glèisa Ortodòxa de Finlàndia utiliza lo calendièr gregorian).
La partida solara del calendièr julian revisada foguèt acceptada sonque per qualques Glèisas Ortodòxas, dins l'esper d'un dialòg melhor amb la Glèisa d'Occident : lo Patriarcat Ecumenic de Constantinòple, los patriarcats d'Alexàndria e d'Antiòquia, las Glèisas Ortodòxas de Grècia, Chipre, Romania, Polonha, Bulgaria (en 1963) e America (de parròquias d'aquesta darrièra an encara drech d'utilizar lo calendièr julian). Las Glèisas Ortodòxas de Jerusalèm, Russia, Macedònia, Serbia, Georgia e Ucraïna contunhan d'utilizar lo calendièr julian (e mai qualques Glèisas esquismaticas, vièlhas calendaristas). Festejan per exemple la Nativitat lo 25 de decembre julian, es a dire lo 7 de genièr gregorian fins a 2100. De parròquias occidentalas de la Glèisa Ortodòxa Russa celèbran la Nativitat lo 25 de decembre georgian, e mai las del Diocèsi ortodòxe bulgar en America, abans e aprèp lo transferiment en 1976 d'aquel diocèsi de la Glèisa Ortodòxa Russa fòra frontièras a la Glèisa Ortodòxa en America.
Usatge actual
En defòra d'unas Glèisas Ortodòxas, lo calendièr julian es encara utilizat en Africa del Nòrd, çò los Berbèrs. Lo calendièr berbèr es utilizat dins una tòca agricòla. Lo primièr jorn de l'annada correspond actualament al 14 genièr del calendièr gregorian.
Vall de Lord
La Vall de Lord (en occitan: Val de Lord) es la zòna nòrd-èst de la comarca del Solsonès de Catalonha. Es constitua una val de cap del riu Cardener. Las vilas principalas son Sant Llorenç de Morunys, La Coma i la Pedra e Guixers.
La region foguèt poblada per d’occitans que fugissián l’Inquisicion en seguida de la Crosada contra los Catars.
Sent Geris
Sent Geris (Saint-Gilles-les-Forêts en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de la Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Vall de Lord
Una de las fèstas es la fèsta annala La Fièra Occitanocatara de la Val de Lord (en catalan: La fira occitana-càtar de la Vall de Lord).
Sent Geris
Sos abitants s'apelan los sent-geris.
Geografia
miniatura|gaucha|Situacion de Sent Geris en Nauta Vinhana
Grunh e Bòrdas
Grunh e Bòrdas (Grun-Bordas en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
2 de julhet
Decèsses
Vejatz tanben:
San Pedro Bercianos
San Pedro Bercianos es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
(251) Sophia
(251) Sophia es un asteroïde.
Economia d'Antigua e Barbuda
Lo torisme domina l'economia d'Antigua e Barbuda, e compta per 60% del PIB e 40% dels investiments. La venguda d'un feble nombre de toristas (principalament nòrd-americans) dempuèi la començança de las annadas 2000 l'a alentida e mes lo govèrn dins una situacion financièra dificila. Las principalas industrias son: torisme, construccion civila, e industria leugièra (farda, alcòl, forniments domestics).
Saint-Aubin-sous-Erquery
Saint-Aubin-sous-Erquery es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Economia d'Antigua e Barbuda
La produccion agricòla de las doas illas es focalizada sul mercat interior e constrencha per de ressorsas d'aiga limitadas e paucs trabalhadors disponibles, per encausa dels salaris tròp nauts dels sectors torisme e construccion, que li fan lengueta als joves, fòrça mai que non pas los camps. Los principals produchs d'importacion son alimentacion e cabal, equipament de maquinària e transpòrt, manufacturas, produches quimics e petròli, e los principals produchs d'exportacion son derivats del petròli 48%, manufacturas 23%, equipament de maquinària e transpòrt 17%, alimentacion e cabal 4%, autres 8%.
S'estima que los creisses economics globals per l'an 2000 foguèron de 2,5 del 100. L'inflacion mostrèt una tendéncia a mermar, sota los 2 del 100 per lo periòde 1995-1999, e quitament 0 del 100 per çò que de l'an 2000 se tracha.
Saint-Aubin-sous-Erquery
Istòria
thumb|La façada nòrd de la glèisa e las siás doas estrechas fenèstras romanas. La distincion de la parròquia aperteniá a las Célestins de Sant-Crei-jos-Offémont, près de Compenha e i aviá agut de la distincion de Warty (Fitz-James). La curació èra a la collation de l'avesque de Beauvais; los #dire i aviá requectat pel prieuré de Sant-Leu-de Esserent.
Lo 25 de novembre 1864, cap a miejanet, un incendi considerable #esclatar a Sant-Aubin, dins la carrièra #que condusís a Maimbeville : 7 ostals, cobèrta part en tuiles, partida en chaume, #èsser entièrament destruidas; un solelh dels incendiats i aviá assegurat.
Economia d'Antigua e Barbuda
De perspectivas de creissença economica a tèrme mejan ne contunharàn totun de dependre de las arribadas de toristas e de l'aumentacion dels revenguts e salaris dins lo mond industrializat, e mai especialament als Estats Units d'America, que representan a quicòm prèp de tres parts una del flux toristic annadièr.
Per tal de redusir la siá vulnerabilitat fàcia a las catastròfas naturalas, Antigua ensagèt de diversificar son economia.Transpòrt, comunicacions e servicis financièrs son cada còp mai importants dins las estructuras e infraestructuras economicas de las illas.
Saint-Aubin-sous-Erquery
Istòria
La municipalitat de Sant-Aubin, annexada a aquela de Erquery per ordonnance reial del 20 de febrièr 1828, n'i aguèt distrach per ordonnance del 15 de setembre 1833.
thumb|La façade nord de l'église et ses deux étroites fenêtres romanes. La seigneurie de la paroisse appartenait aux Célestins de Saint-Croix-sous-Offémont, près Compiègne et était tenue de la seigneurie de Warty (Fitz-James). La cure était à la collation de l’évêque de Beauvais; les dîmes était perçues par le prieuré de Saint-Leu-d'Esserent.
Economia d'Antigua e Barbuda
Antigua es sòcia de l'Union Monetària de las Caribas Orientalas (ECCU - Eastern Caribbean Currency Union), de la Banca Centrala de las meteissas Caribas Orientalas (ECCB - Eastern Caribbean Central Bank) qu'emet una moneda comuna, lo dolar de las Caribas Orientalas. Per totes los membres de l'ECCU, l'ECCB utiliza tot parièr la politica monetària per regular e supervisar las activitats bancàrias e comercialas dels païses afiliats.
Saint-Aubin-sous-Erquery
Istòria
Le 25 novembre 1864, vers minuit, un incendie considérable éclata à Saint-Aubin, dans la rue qui conduit à Maimbeville : 7 maisons, couvertes partie en tuiles, partie en chaume, furent complètement détruites; un seul des incendiés était assuré.
(252) Clementina
(252) Clementina es un asteroïde.
Theodor Adorno
vinheta|Tomba de Adorno ([[Francfòrt de Men)]]
Theodor Ludwig Wiesengrund Adorno (n. 11 de setembre de 1903, m. en 6 d'agost de 1969) foguèt un influent filosòf alemand del sègle XX.
Sent Lis
thumb|Hala de Sent Lis (1846) au còr de la Bastida.
Sent Lis (Saint-Lys en francés) es una comuna occitana de Gasconha entre Savés e Tolosan situada dens le departament de Hauta Garona e la region d' (Pirenèus-Mediterranèa), ancianament de Miègjorn-Pirenèus.