cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ives Lavalada
Es membre del conselh lingüistic del Congrès Permanent de la Lenga Occitana.
Gara de Montrejau Gordan e Polinhan
Es una gara de la SNCF, desservida per de trens TER d'Occitània e Intercités.
Situacion ferroviària
Establida a 423 mètres d'altitud, la gara es situada al punt quilometric (PK) 103,877 de la linha de Tolosa a Baiona, entre la gara de Sent Gaudenç e la gara de Lanamesa. Es tanben l'origina de la linha de Montrejau a Luishon.
Lista dels primièrs ministres de Belize
thumb|right|250px|Blason de Belize Lo primièr ministre es lo cap de govèrn de Belize.
Vaquí la lista dels primièrs ministres de Belize dempuèi 1981.
Val d'Ors
La Val d'Ors (var. non localas: Vau d'Ors, Vath d'Ors; forma classicizanta: Val d'Ols; tanben se ditz Auta Val Doira o Auta Val Dueira) (en Italian: Val di Susa), es una de las Valadas Occitanas e es un parçan d'Occitània. Se situa dins la Ciutat Metropolitana de Turin (estat italian).
Sa vila principala es Ors.
Geografia
Sal som, dal còl del Montgenebre se cala a Briançon, a la drecha lhi a Bardonescha e a la manchina la valada es collegaa a la Val Cluson a travèrs lo còl de Sestrieras.
Estòria
Entre 1300 e 1700, la Val d'Ors la fasia part de la Confederacion de lhi Escartons.
Economia
La es una valada de fòrta preséncia torística, una autorota que la travèrsa las montanhas bo la galeria dal Frejús e una linha de trens. La lhi a en projècte una linha T.G.V. (tren de granda velocitat) abo una fòrta oposicion de lhi estajants.
Comunas de la Val d'Ors
(En italic las ancianas comunas.)
Alborache
200px|thumb|Plaça d'Alborache Alborache (en catalan: Alboraig) es un municipi de la comarca de la Foia de Bunyol, situat administrativament dins la província de Valéncia, al País Valencian. Comptava 1.238 abitants en 2013 per una superficia totala de 27,33 km².
La Clau lemosina
La Clau lemosina foguèt una revista occitana de Lemosin de las mai importantas del país. Apareguèt en 1973, fondada e bailejada pel Cercle lemosin d'estudis occitans e d'accion populara. En mai de la revista se publiquèron tanben fòrça numèros especials sus de tematicas plan divèrsas (entre 80 e 100) Demest los dirigents conven de citar lo lingüista e escrivan Ives Lavalada. Sa publicacion s'arrestèt en 2000, amb lo numèro 170.
Estadi deu Soldier Field
thumb|200px|Lo Soldier Field thumb|200px|left|Ancian Estadi, dens las annadas [[1980.]] Lo Soldier Field qu'ei l'estadi màger de la ciutat de Chicago e l'ostau de la famosa equipa de fotbòl american los Chicago Bears desempuish 1971.
Que ho dramaticament amplificat e transformat a la debuta de las annadas 2000 çò qui lo he horabandir de la lista deus monuments istoric aus Estats Units (National Historic Landmark).
Nainville-les-Roches
Nainville-les-Roches es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mont Fumaiolo
Lo mont Fumaiolo, que culmina a d'altitud, es una montagnha dels Apenins toscan-romanhòls situada dins la província de Forlì-Cesena, dins la region d'Emília e Romanha en Itàlia.
Geografia
Situat a l'extremitat sud de la plana de Pò, marca lo limit entre la província d'Arezzo en Toscana e la província de Pesaro e Urbino dins las Marcas.
Per sos travèrses naisson los flumes Savio e Tibre (Tevere en italian), lo flume sacrat de Roma.
Situat a une cinquantena de quilomètres de Cesena, domina las vilas de Bagno di Romagna e Verghereto, e la val de Marecchia.
Artazu
Artazu es una comuna de la Comunautat Forala de Navarra al nòrd d'Espanha.
Bassy
Geografia
Lo territòri de la municipalitat a situat entre lo Rhône e lo sieu afluent los Usses a l'oèst del departament d'Anautita-Savoie.
Le territoire de la commune est situé entre le Rhône et son affluent les Usses à l'ouest du département de Haute-Savoie.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Siula
Siula es una rivièra dau nòrd dau Massís Centrau, qu'a la font a 1093 m pròche dau lac de Servièras dins lo serre daus monts Dòr. S'escorrís d'en primièr vèrs lo nòrd puèi vèrs lo nòrd-èst à partir de Pont-de-Menat (a proximitat dau viltage de Menat, abans Ebruelh). A una longor de 150 km (90 km dins lo Puèi de Doma e 60 km dins le departament d'Alèir). La màger part de son escorreguda se situa dins la region de Combralha. Es un afluent d'Alèir que rejonh a La Ferté-Hauterive (altitud 219 m), au nòrd-èst de Sant Porçanh de Siula.
Anafòra (retorica)
L'anafòra (del grèc ancian, ἀναφορά / anaphorá "represa, repòrt") es una figura de retorica que consistís en repetir lo meteis sintagma o lo meteis element al començament de cada vèrs (o de cada linha).
Aparten a las figuras de repeticion.
Vabre de l'Abadiá
Vabre de l'Abadiá (Vabres-l'Abbaye en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Anafòra (retorica)
Lo contrari (repeticion a la fin de la frasa, de la proposicion o del vèrs) s'apèla l'epifòra.
L'utilizacion conjoncha d'un anafòra e d'una epifòra s'apèla una simploque.
Vabre de l'Abadiá
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
thumb|300px|centre|Panèl de Vabre de l'Abadiá.
Volcan sosmarin
thumb|right|[[Fotografia de pillow lavas, lavas caracteristicas deis erupcions sosmarinas.]] thumb|right|[[Fotografia de fumaròlas somarinas.]]
Lei volcans sosmarins son un element fondamentau de la vida oceanica prefonda. D'efiech, sei fumaròlas son de fònts de calor e d'elements quimics susceptibles d'entretenir una fauna e una flòra adaptada a de condicions extrèmas.
Èra
thumb|Èra per Meyers Dins la mitologia grèga, Èra èra una divessa de l'Olimp, segonda esposa de Zèus e maire amb aquel d'Ebé, Eris, Efèst, Arès e Ilitia. Èra la divessa del matrimòni. Es caracteriza per la furiá e lo desir de venjança causadas per las infidelitats de contunh de son marit. Li es consagrat lo pavon, perque dins sa plumas pòrta los cent uèlhs d'Argòs, fidèl servidor de la divessa. Los uèlhs del pavon, tanben, representavan los uèlhs qu'Èra deviá aver per vigilar que son marit Zèus li siá pas infidèl
Èra e sos filhs
Los descendents legitims de son union amb Zèus son Arès (dieu de la guèrra), Ebéa (divessa de la jovença), Eris (divessa de la discòrdia) e Ilitia (divessa de las jacilhas). Èra tant gelosa que Zèus aguèsse agut Atena sens recórrer a ela (en realitat amb Metis), qu'engendrèt Efèst sens el. Zèus alara foguèt afastigat per la laidetat d'Efèst e lo fòrabandiguèt de l'Olimp. Segon una autra version Èra aguèt soleta totes los filhs normalament atribuïts a Zèus e ela ensems, picant la man contra lo sol, un acte solemne pels grècs. Efèst se venguèt d'Èra per l'aver rebutat li faguèt un tròn magic que, aprèp que s'i assetariá, se poiriá pas tornar levar. Los autres dieus preguèron Efèst que tornèsse a l'Olimp per la liberar, mas aquel s'i neguèt de contunh. Dionis l'embriaguèt e lo faguèt tornar a l'Olimp sus una mula. Efèst liberèt Èra aprèp que recebèt Afrodita coma esposa.
Èra e Eracles
thumb|Eracles mainat luchant amb las doas sèrps Èra foguèt la mairastra e enemiga d'Eracles. Eracles es l'eròi que, mai encara que Persèu, Cadme o Tesèu, introduguèt las costumas olimpianas en Grècia. Quand Alcmèna èra prens d'Eracles, Èra temptèt d'empachar qu'aquel nasqua ligant las cambas d'Alcmèna de noses. Sos dessenhs foguèron desjogats per Galantis, la servidora d'Alcmèna, que diguèt a Èra que ja nasquèt lo mainat. Èra la transformèt en una faïna. Quand Eracles èra encara mainat, Èra envièt doas sèrps per lo tuar mentre que dormiá en son brèç. Eracles escanèt una serp de cada man e sa noirissa lo trobèt se divertissent amb sos còsses coma se foguèsson joguinas.
Los dotze trabalhs
Èra carguèt Eracles trabalhar pel rei Euristèu de Micènas. Quand Eracles lutèt amb l'idra de Lèrna, envièt un cranc perque li ponche los pès amb l'espèr de lo distraire. Per importunar Eracles aprèp qu'aquel panèt la bèstia de Gerion, Èra envièt un tavan per que ponche los caps de bèstia. Èra provoquèt alara una inondacion que leve tant lo nivèl d'un riu que Eracles posca pas traversar amb la bèstia. Hèracles empilèt pèiras dins lo riu per far l'aiga mens prigonda. Quand capitèt a la cort d'Euristèu, la bèstia foguèt sacrificada a Èra. Euristèu tanben voliá sacrificar lo taure de Creta a Èra, que refusèt lo sacrifici perque rebatejava la glòria d'aquel. Lo taur se liberèt e vaguèt fins a Maraton, fins a èsser conegut coma lo taure de Maraton.
Azagra
Azagra es una comuna de la Comunautat Forala de Navarra al nòrd d'Espanha.
Placa indiana
La placa indiana es una placa tectonica de la litosfèra de la planeta Tèrra. Sa superfícia es de 0.306 estereoradians.
Espandida
thumb|left|Mapa en [[projeccion ortografica de la placa indiana.]] Cobrís:
Frontièras
Sas frontièras amb las autras placas son formadas de la fòssa de l'arc de la Sonda sus la còsta oèst de las illas Andaman e de la dorsala del centre de l'ocean Indian.
Desplaçament
Lo desplaçament de la placa indiana se fa cap al nòrd, a una velocitat de 6,00 centimètres per an, o encara a una velictat de rotacion de 1.103° per milion d'ans, segon un pòl eulerian situat a 60°49' de latitud nòrd e 30°40' de longitud oèst (referencial: placa pacifica).
Comecèt a se desligar de la placa africana (Gondwana) per tustar la placa eurasiatica far environ 70 milions d'ans, acabant per cobrir l'ocean de Tetis fa 50 milions d'ans.
Los geològs consideravan la placa indiana e la placa australiana coma una sola placa nomenada « placa indoaustraliana ». Dempuèi la descobèrta d'una zona de falhas e de desformacions dins l'ocean Indian entre Sumatra e l'archipèla de las Chagos, las doas placas son a se separar, lo dislocacion podent prene encara de milions d'ans, ,. Aquel fenomèn provoquèt l'11 abril de 2012 per dos seïsmes de magnitud 8,7 e 8,2 lo long de falhas de desacrocatge dins la zona de ruptura de las doas placas, jos l'ocean Indian, alunhat de las limitas de placa,.
Lo desencadenament dels seïsmes d'abril de 2012 es ligat a l'activitat de la subduccion a Sumatra. La placa australiana que puja cap al nòrd (subduccion jol blot de la Sonda), es arrestada per l'Índia en tust amb Eurasia al nivèl de la serra imalaiana. Dempuèi de milions d'ans, de tensions s'acumulan al còr de la placa, una desformacion difusa se forma amb obertura de falhas. Los seïsmes de l'11 d'abril de 2012 son directament ligadas al megaseïsme de Banda Aceh de 2004,.
En 2010, la descobèrta facha dins la region de Cambay de rèstes fossilizats datant de gaireben 65 milions d'ans tornan sus la teoria actuala de la derida del soscontinent indian.
Barcus
thumb|left|250px|[[Maskarada (carnavau soletin); en arrèr, la comuna]] thumb|left|250px|Maskarada thumb|left|250px|Glèisa e fronton thumb|left|250px|Capèra Barcus (Barkoxe en basco, Barcus en francés) qu'ei ua comuna deu Bascoat, en Sola, situada dens la comarca de Basabürüa. Qu'ei administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region d'Aquitània. .
Lillo
Lillo es un municipi de la província espanhòla de Toledo dins la Comunautat Autonòma de Castelha-La Mancha.
Familha
Familie
Peralta
Peralta es una comuna de la Comunautat Forala de Navarra al nòrd d'Espanha.
Aeropòrt de Tolosa-Blanhac
thumb|300px|Aeropòrt de Tolosa-Blanhac L'aeropòrt Tolosa-Blanhac es un aeropòrt situat sus la comuna de Blanhac, al nòrd-oèst de Tolosa.
Situacion geografica
L'aeropòrt Tolosa-Blanhac es situat a al nòrd-oèst de Tolosa. Es construit sus l'emplaçament istoric de l'aerodròme de Blanhac a una altitud de. Al sud, se pòt veire la barrièra dels Pirenèus alara que al nòrd e nòrd-èst s'espandis la vila de Tolosa e la banlèga. Al sud-èst, Garona va lo long d'un plan que son trescòl es Puèg Dàvid. Lo clima de l'aeropòrt es un clima temperat doç d'automne a prima e caud e sec l'estiu. Los vents dominants son, per òrdre d'importància, lo vent d'oèst, lo vent del sud-èst (l'autan, caud e sec) e lo vent del nòrd, fòrça mens frequent e sovent fred e sec. Las pistas son doncas orientadas nòrd-oèst a sud-èst. thumb|left|Vista del cèl de l'aeropòrt de Tolosa
Durbans
Vejatz pels paronims
Aeropòrt de Tolosa-Blanhac
Istòria
L'aeropòrt de Tolosa foguèt creat en 1939, a l'entorn d'un pòl industrial. Lo site aculhiguèt l'aviacion civila a partir de 1945, dins de cabanas de fusta. La primièra aerogara data de 1953.
Aquel aeropòrt vegèt lo primièr vòl del Concorde, amb lo prototipe 001, lo 2 de març de 1969 e aquel de l'Airbus A380 lo 27 d'avril de 2005.
Durbans
Durbans (Durbans en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Alboraia
Alboraia es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Durbans
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Aeropòrt de Tolosa-Blanhac
Istòria
L’aeropòrt foguèt administrat per la Cambra del Comèrci e de l'Industria de Tolosa dins lo quadre d’una convencion de concession consentida per l’Estat fins a 2008 e denonciada lo 27 de març de 2007 amb la creacion de la SA Aeropòrt Tolosa-Blanhac, que la CCI n'es accionària.
Trafec
L'aeropòrt de Tolosa-Blanhac es lo siesen aeropòrt en França, aprèp los aeropòrts de París, Nisa, Lion e Marselha.
Durbans
Ladinhac
Coma los luòcs omonimes, Ladinhac ven del nom d'òme latin Latinius, ambe'l sufixe -acum, latinizacion del sufixe gallés -ācon. Ladinhac èra donc probablament una anciana granda proprietat antica qu'aviá per mèstre Latinius.
Aeropòrt de Tolosa-Blanhac
Las infrastructuras e equipaments
L'aeropòrt s'espandis sus 780 ectaras de terren sus la comuna de Blanhac. La capacitat d'acuèlh de l'aerogara es de 8,5 milions de passatgièrs per una obertura 24 oras per jorn. I a quatre halls que lor superfícia totala es de sus dos estatges :
Durbans
La Sala-Durbans
Lo nom de Sala(s) ven del mot germanic e mai que mai francic saal (alemand Saal), « cambra, al sens de sala de recepcion d'un castèl », puèi « castèl » « residéncia senhorala fortificada » ,. I a un castèl, çò que verifica l'explicacion. Lo determinant, Durbans, es pas gaire usitat a l'oral.
Aeropòrt de Tolosa-Blanhac
Las infrastructuras e equipaments
L'aeropòrt compòrta tanben:
Durbans
Durbans
Segon Albèrt Dauzat, Durbans vendriá d'un nom d'òme desconegut, ambe'l sufixe latin -anum. Los Féniés i veson lo gallés dunum, « autura fortificada ». Delamarre l'explica per un *Dūrobannon, inatestat, « la punta d'acièr » : dūro- (diferent de duron) a lo sens de « fèr, acièr, dur » e banno- es « punta (e bana, còrna) »; dins qualques cases, lo nom auriá un sens personal, « lo qu'a un casco amb una punta de fèr ».
Aeropòrt de Tolosa-Blanhac
Las infrastructuras e equipaments
I a 9 600 plaças de parcatge
Doas pistas parallèlas son equipadas d’ILS (sistèma d'aterriment amb instruments):
Transpòrts en comun
La navette Aéroport, linha especiala girida par Tisséo, religa l'aeropòrt a la Gara de Tolosa Matabiau, amb tres arrèstes intermediaris (Compans-Caffarelli, Joana d'Arc e Joan Jaurès). Un bus passa totes los jorns, cada vint minutas.
Las linhas 25| 30 | 66 del malhum Tisséo s'arrèstan a l'aeropòrt.
Fin finala, una branca de la linha 1 del tram, deuriá anar cap a l'aeropòrt.
Ligasons rotièras
Lo principal punt d'accès rotièr es l'A621 (sortida 03), que contorna Tolosa par l'oèst.
Sainte-Marie-aux-Chênes
Sainte-Marie-aux-Chênes es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Dépendait de l’ancienne Duché de Bar, prévôté de Briey, archiprétré d'Hatrize.
Fief des le Hungre, la Cour, Gournay, des Armoises, Heu. En 1817, Sainte Marie aux Chênes comptait 388 habitants répartis dans 64 maisons.
Argentino Luna
Argentino Luna (General Madariaga,Província de Buenos Aires, lo 21 de junh de 1941 - Buenos Aires, lo 19 de març de 2011) que ho un cantaire de folclòre argentin. Qu'èra chafrat El Negro e tanben lo Gaucho de Madariaga.
Gara de Portèth Sent Simon
drecha|sens_quadre La gara de Portèth Sent Simon es una gara ferroviària de las linhas de Tolosa a Baiona e de Portèth Sent Simon a Puigcerdà, situada sul territòri de la comuna de Portèth de Garona, dins lo departament de la Nauta Garona.
Foguèt mesa en servici en 1862 per la Companhiá dels Camins de fèrre del Miègjorn.
Es una gara de la SNCF, desservida per de trens TER d'Occitània, e fa tanben partit de la linha expleitada dins l'encastre de la linha D del malhum dels transpòrts en comun de Tolosa.
Situacion ferroviària
Establida a 153 mètres d'altitud, la gara es situada al punt quilometric (PK) 11,712 de la linha de Tolosa a Baiona, entre la gara de Sent Anha e la gara de Murèth. Es tanben l'origina de la linha de Portèth Sent Simon a Puigcerdà.
Chicago Bears
Qu'ei ua de la mei ancianas equipa deu campionat màger d'aqueth espòrt aus Estats Units d'America.
Lo son ostau qu'ei l'Estadi deu Soldier Field a Chicago.
Azuelo
Azuelo es una comuna de la Comunautat Forala de Navarra al nòrd d'Espanha.
Sant-Lefer
Sant-Lefer en breton ( Saint-Lyphard en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Ernst Erdmannsdörffer
Ernst Erdmannsdörffer (n. a Łukow lo 27 de genièr de 1870) foguèt un romanista alemand.
Publiquèt sa tèsi sus las rimas dels trobadors en 1895 (dissertacion jol títol die Reime der Trobadors) e una version melhorada en 1897 (Reimwörterbuch der Trobadors). Sa tèsi es que l'estudi de las rimas ajuda a la restitucion de la fonetica de l'occitan ancian.
Gas mostarda
Lo gas mostarda (simbòl quimic : C4H8Cl2S) es un compausat quimic toxic e vesicant que pòu infligir de cremadas grèvas ais uelhs, a la pèu e ai mucosas, compres a travèrs de vestits ò de proteccions de cauchó (bòtas, masca-gas... etc.). Es principalament utilizat coma arma quimica e foguèt fòrça utilizat durant la Premiera Guèrra Mondiala, pendent divèrsei conflictes coloniaus e dins lo corrent de la Guèrra Iran-Iraq.
Son utilizacion coma arma quimica es d'ara endavant estrictament enebida mai plusors país gardan de resèrvas importantas d'aqueu gas dins lo cas d'un conflicte quimic. Sota sa fòrma pura e a temperatura ambianta, es un liquid viscós incolòr e sens odor que provoca, après un certan temps (de quauques minutas a quauques oras), de bofigas sus la pèu. Ataca tanben leis uelhs e lei paumons.
Son nom ven dau fach qu'una fòrma impura d'aquèu gas aviá una odor que semblava a la de la mostarda, de l'alh o dau ravaneu. Es tanben nomenat de còps que i a iperita (derivat dau nom de la vila d'Ypres (Ieper) en Belgica ont fuguèt emplegat per premier còp au combat en setembre de 1917 ), mostarda au sofre, Kampfstoff LOST, o gaz LOST. Pòu estre letau mai sa premiera foncion es d'estre fortament incapacitant.
Assemblada Nacionala Catalana
L'Assemblada foguèt l'organizadora principala de la Via Catalana, eveniment istoric dins l'evolucion politica de Catalonha que se debanèt l'11 de setembre de 2013 dins tot lo país e amassèt mai d'1,6 milion de personas.
Tigeaux
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Lutzelhouse
Lützelhausen  en alemannisch (Lutzelhouse| en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
Lo vilatge fa partida del costat e del arrondissement de Molsheim al fons de la vallée de la Bruche e limitrophe amb lo departament de la Moselle. Los abitants an trucat los Lutzelhousois.
Le village fait partie du canton et de l'arrondissement de Molsheim au fond de la vallée de la Bruche et limitrophe avec le département de la Moselle. Les habitants sont appelés les Lutzelhousois.
Istòria
Çò Pòble Se en principi situat sus un territòri apertenent als avesques de Estrasburg dempuèi la epòca carolingienpas. Lo sieu Nom apareis en un document del avesque Conrad establit en favor del capítol de Haslach en 1290.Aquel Capítol se collateur e décimateur de la parròquia. La carga de procurador a ocupat pels Geroldseck, de contunh pels Ochsenstein. En 1366, lo avesque Jean III de Luxemborg vend lo vilatge a Jean de Salm, #que lo reven a lo sieu torn.Cap al los avesques d'Estrasburg rachètent lo ancian domeni episcopal. Lutzelhouse Sembla e aver #èsser tanben un ostal de caça o de campanha de qualques de membres de familhas de Dagsbourg o de Lutzelstein, #que lor caliá tot temps de vasts domenis en la vallée de la Bruche. Lo pòble dépendait De Haslach #que #èsser successivament una filiala e una collature.Aprés aver-e amendrit d'un quatren en la segonda mitat del, la populacion ne remonta. Lo pòble Se engrandit al, se bastiguèsse de contunh la tresena glèisa, una filature de coton e de carda peignée, un molin e una scierie mecanica. Uèi L'indústria e lo torisme constituissi l'essenciala de l'activitat de la comuna.
Le village est d'abord situé sur un territoire appartenant aux évêques de Strasbourg dès l'époque carolingienne. Son nom apparaît dans un document de l'évêque Conrad établi en faveur du chapitre de Haslach en 1290.Ce chapitre est collateur et décimateur de la paroisse. La charge d'avoué est occupée par les Geroldseck, puis par les Ochsenstein. En 1366, l'évêque Jean III de Luxembourg vend le village à Jean de Salm, qui le revend à son tour.Vers le les évêques de Strasbourg rachètent l'ancien domaine épiscopal. Lutzelhouse semble avoir été aussi une maison de chasse ou de campagne de quelques membres de familles de Dagsbourg ou de Lutzelstein, qui avaient de tout temps de vastes domaines dans la vallée de la Bruche. Le village dépendait de Haslach dont il fut successivement une filiale et une collature.Après avoir diminué d'un quart dans la seconde moitié du, la population remonte. Le village s’agrandi au, puis on construit la troisième église, une filature de coton et de laine peignée, un moulin et une scierie mécanique. Aujourd'hui l'industrie et le tourisme constitue l'essentiel de l'activité de la commune.
Loberc Mas Diu
Loberc Mas Diu (Chantrezac en francés) es una anciana comuna situada dau departament de Charanta e de la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas. Fusionet emb Romasieras e Chantresac per formar la comuna de Romasieras Loberc en 1970.
Istòria
Loberc foguet sieti de chastelaniá en 1789, emb 3 parròfias (o partidas) dependentas.
Sales e Pratvièlh
Salas e Pratvièlh (locaument: Sales e Pratvièlh, e Salles-et-Pratviel en francés) qu'es ua comuna gascoa de Comenge, situada en eth departament dera Hauta Garona e era region administrativa d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Toponimia
De Salas, prononciat locaument Sales, puishque la a finau passa a e, estant que los noms feminins en -as son realitzats com es.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Pendent eth Ancian Regime, Sales (e Pratvièlh ?) qu'èra dera eleccion de Comenge, doncas dera província de Gasconha, dera generalitat d'Aush, dera diocèsi de Comenge e dera senescaucia de Tolosa. Eth vocable dera glèisa qu'es Sent Líser. Tanlèu 1790, Sales e Pratvièlh qu'èra deth canton de Banhèras de Luishon.
Pratvièlh qu'apareish com comuna en 1790. Pratvièlh de Sales qu'es ath limit nòrd dera comuna. Que i a tanben Pratvièlh de Cièr a 150 m.
On the Linha Imaginòt
On the Linha Imaginòt, es lo tresen album del grop occitan Fabulous Trobadors publicat en 1998.
Istoric
Aquel album defend lo concèpte anticentralista, e benlèu dins lo sens altermondialista, de la Linha Imaginòt, aquesta linha imaginària que tempta de religar simbolicament lo mond que, en çò d'eles s'organizan per defendre la creacion, lo respècte de las culturas, e l'escambi de la solidaritat, per menar a la democratizacion absoluta (Claudi Sicre).
Fumichon
Fumichon es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1841, Fumichon (395 abitants l'an 1836) absorbeix una pichona part del territòri de Sant-Hippolyte-de-Canteloup (315 abitants) #que i aviá-quitament ja absorbit Sant-Pierre-de-Canteloup en 1825, , al sud del territòri, fins a la Paquine, la rèsta de la municipalitat en essent partejada entre Marolles e Lo Hôtellerie.
En 1841, Fumichon (395 habitants en 1836) absorbe une petite partie du territoire de Saint-Hippolyte-de-Canteloup (315 habitants) qui avait elle-même déjà absorbé Saint-Pierre-de-Canteloup en 1825, , au sud du territoire, jusqu'à la Paquine, le reste de la commune étant partagé entre Marolles et L'Hôtellerie.
William Morris
William Morris, nascut de 24 de març. de 1834 à Walthamstow, Essex e mòrt lo 3 doctobre 1896 a Hammersmith, Londres, es un fabricant, dessenhaire textil, imprimeire, escrivan, poèta, conferencièr, pintre, dessenhaire e arquitècte britanic, celèbre a l’encòp per sas òbras literàrias, son engatjament politic libertari, son trabalh d'edicion e sas creacions dins lo domèni dels arts decoratius, coma membre de la Confrairiá prerafelita, que son de fonts de movement Arts &amp; Crafts qu’aguèt, dins aqueste domèni, l'una de las influéncias mai importantas en Grand Bretanha al sègle XX.
Primièras annadas
« Lo bòsc li foguèt una amiga, lèu ne coneguèt totes los sites, totes los camins, assejava d'i sosprene los tropèls de dams qu’i viviàn. En retorn l'inicièt a la beutat. Inconscientament segurament, cap de biais, comencèt a sentir lo gaubi prigond de la natura, e tota son òbra de poèta e d'artista deguèt n’èsser banhada. Sens comprene tota la misteriosa beutat del bòsc aprenguèt a l'aimar. Foguèt son primièr mèstre, un magistre punt pedant, en pas ren malcarrat nimai d'austèr, que las leiçons s'engaudissián de cants d'ausèl, de solelh e de perfums jols arbres, e que li aprenguèt a especular e amb simpatiá las bèstias e las plantas. Es benlèu a aqueste abitud d'observacion meninosa, començada dempuèi l'enfança que devèm la pertocanta vertat de sas decoracions floralas. »
Lector golut, legís tot çò que li cai e es afogat de Las Mila e una nuèits o las illustracions de l'erbari de John Gerard. Fins a l’edat de nòu ans, seguís l'ensenhament donat per la governanta de sas sòrres, puèi dintrèt dins una escòla preparatòria pels « joves gentlemen » de Walthamstow, en 1843, ont trabalhèt mediocrament pendent quatre annadas. Als sieus tretze ans, en 1847, morís son paire, daissant la familha dins un grand aise material. Los Morris quitan Woodford, jutjada ara tròp granda, e lo jovent dintra a l'internat de Marlborough College en febrièr de 1848, ont son paire aviá pagat una plaça reservada. Pendent los tres ans ont i demora, pren de leiçons de francés, de latin o de matematicas e li agrada l'arquitectura (l'arqueologia ?), mercé als obratges de la bibliotèca. Mòstra un cèrt penjal per l'anglocatolicisme que li donèt la vocacion de venir prèire,. Sos resultats son mediòcres e, a Nadal de 1851, sa familha lo sortís de Marlborough e lo confia a un tutor privat, lo reverend F. B. Guy, mai tard canonge de St Albans, que tendrà un an per lo preparar a sa dintrada a l'universitat,.
Oxford, aprentissatge e influéncias artisticas
vinheta|Autoretrach de William Morris (1856). Après d’estudis universitaris de teologia a Exeter College (Oxford), pensa a venir prèire. Es a Exeter College que fa la coneissença d'Edward Burne-Jones. Los dos òmes vengan amics per la vida e que cementa une passion comuna per la creacion artistica.
La lectura de Thomas Carlyle, de Charles Kingsley e de John Ruskin persuadís Morris de se consacrar a l’art. Estudiant en arquitectura puèi en pintura, son encontra amb Dante Gabriel Rossetti e los artistas de la Confrairiá prerafelita en 1856 lo determina a consacrar sa vida als arts decoratius, a l’encòp coma creator e coma òme d’afars. En abril de 1859, se marida amb lo modèl Jane Burden, qu’aguèron doas filhas: Jane Alice Morris, dicha « Jenny », nascuda en genièr de 1861, e Mary « May » Morris, nascuda en març de l'an seguent.
Barasoain
Barasoain es una comuna de la Comunautat Forala de Navarra al nòrd d'Espanha.
William Morris
Oxford, aprentissatge e influéncias artisticas
La contradiccion entre las aspiracions socialistas utopicas de William Morris e sas activitats de creator d’objèctes de luxe, accessibles sonque a una clientèla de grands borgeses victorians, demora uèi problematica encara. L'explicacion pòt se trobar dins las quitas teorias socialistas, qu’an per objectiu de democratizar l'art e son saber far dins quina que siá forma que l'obrièr venga artesan e artista. La plena realizacion de l'èsser uman pòt se realizar, segon Morris, sonque dins la creacion d'objèctes e de mòbles bèls e practics. Sostraire als imperatius imperialistas de renda e de rapiditat, la fabricacion dels elements necessaris a la vida videnta ven un plaser en se e la rason d'èsser d'una vida liura e espelida. Lo desir de Karl Marx, « de cadun segon sas capacitats a cadun segon sos besonhs » se trapa alara realizat, dins l'abolicion del desòrdre economic que provòca lo capitalisme (concurréncia, falhidas, caumatge…).Morís, segon son mètge, « d’aver estat William Morris », es a dire un òme d’una energia pauc comuna e d’una creativitat sens bòrnas.
L’escrivan
Morris coneguèt de son temps la celebritat coma autor litarari. Son primièr recuelh de poesia, The Defense of Guenevere, publicat en 1858, obten pas un grand succès e Morris foguèt plan reconegut coma poèta amb The Earthly Paradise, en 1870. Foguèt tanben l’autor de traduccions de sagàs islandesas, coma Sigurd the Volsung, e d’autres tèxtes classics. vinheta|Retrach de William Morris per Félix Vallotton, dins La Revue blanche en 1896. Sas màger ficcions romanescas, o « romanças en pròsa », son A Dream of John Bull, The Well at the World’s End e l'utopia socialista News from Nowhere, pareguda en 1890. Es sovent considerat coma lo paire de la fantasy : The Story of the Glittering Plain, A Tale of the House of the Wolfings and All the Kindreds of the Mark, The Wood Beyond the World, The Well at the World's End e The Water of the Woundrous Isles qu’influencièron C. S. Lewis (The Chronicles of Narnia) e subretot Tolkien, que reconeissiá qu'una granda partida de son òbra literària aviá estat inspirada per una lectura precòça de Morris.
Plaça tanben son talent d’escrivan al servici de sas conviccions politicas, coma dins son obratge Los Arts decoratius, lor relacion amb la vida modèrna. Son recuèlh de poemas pareguèt en 1885, jol títol The Pilgrims of Hope (Los Pelegrins de l’esper), « un dels primièrs biografs de Morris afirma » qu’es « la primièra òbra de la literatura anglesa a batre en brèca las barralhas de classa e l’apròcha d’un biais de realisme socialista a la Gorki abans que siá ».
Lo revolucionari
esquèrra|vinheta|Retrach de William Morris per George Frederic Watts (1870), òli sus tela, National Portrait Gallery (Londres). Es en 1876 que William Morris faguèt sa dintrada en politica en acceptant lo pòste de tresaurier de l'Eastern Question Association. En 1883, decebut pels liberals, rejonh los socialistas de la Social Democratic Federation (« SDF »), puèi fa partit del grop de militants socialistas libertaris e marxistas que fonda la Socialist League en decembre de 1884 per s'opausar a l'orientacion reformista de la SDF. La Liga conéis una existéncia efemèra e disparéis en 1890, en presa a de conflictes intèrnes.
Pendent las annadas 1880-1890, Morris de contunh percorís la Grand Bretanha coma militant socialista, alternant conferéncia e discors publics. Presica la melhoracion de la qualitat de la viada del trabalhadors manuals de la classa obrièra tota entièra mercé a l'educacion e als lésers, e subretot a l'ensenhament dels arts aplicats. Considèra la guèrra entre lo capital e lo trabalh coma lo subjècte màger de tota reflexion sus la societat contemporanèa. S'insurgís contra lo costat filistin de la societat victoriana que lo fa desesperar d'una possibla espelida de l'art dins lo sistèma capitalista fondat sul profit e sus la produccion de massa desprovesit de qualitat.
« Se nos desgalharam de la “taxa de desgalh” que financia lo sistèma de classa actual, acabariam amb la pauretat dins la subreproduccion mentretant qu’amb totas las dicotomias entre lo practic e lo bèl, l’utilitari e lo poetic, çò que s’utiliza e çò que se consèrva. Lo luxe insensat, que Morris saviá que podava pas existir sens una forma d’esclavatge, seriá remplaçat pel luxe comunal, o l’egalitat dins l’abondança. »
William Morris foguèt un ardent defedeire de l'environament e del patrimòni arquitectural. Sa defensa de la tèrra e sas atacas contra la reparticion meninosa dels bens anticipèron, que que siá, las revendicacions ecologistas. Es subretot a causa de son ecologisme radical que tornarà èsser descobèrt per una partida de l'ultraesquèrra francesa d'inspiracion anarquista o situacionista (L'Insécurité sociale, Interrogations, L'Encyclopédie des Nuisances, que publiquèt en 1996 un recuèlh de sos articles : L'âge de l'ersatz, et autres textes contre la civilisation moderne).
Morris e la restauracion del patrimòni
Partejant las vistas de John Ruskin, que contribuís fòrça a popularizar, William Morris s'engatja a sos costats per presicar la « non-restauracion ». Espandís la reflexion de Ruskin a las arquitecturas non nòblas, e difusa l'idèa que la restauracion fa pèrdre a l'òbra son autenticitat. En 1877, crea la Society for the Protection of Ancient Building, « qu’insistís sul respècte del monument coma document istoric e vòl l'espandre, a l’Edat Mejana, quin que siá los periòdes ».
Personatge clau dels arts decoratius
esquèrra|vinheta|Galahad, Bors e Perceval descobrisson lo Grasal (1890). vinheta|Anemòna, motiu de jacquard, Morris & Co (1876). La primièra decoracion d'interior que Morris se carguèt foguèt de sa primièra demorança — Red House — bastida en 1859 per Philip Webb pel jove parelh a Bexleyheath, alara situit al camp abans de venir enseguida una borgada de Londres. A l’Exposicion universala de Londres en 1851, Morris foguèt susprés per la laidor dels objèctes presentats: en efièch, segon el, la revolucion industriala, en estandardizant la fabricacion dels objèctes, plaçavan en abans la nocion de profit al prejudici de l’estetica e de la qualitat del produch.
La firma Morris, Marshall, Faulkner & Co, creada en 1861 amb l’ajuda de Peter Paul Marshall, Ford Madox Brown, Charles Joseph Faulkner (en), Edward Burne-Jones, Dante Gabriel Rossetti e Philip Webb, pren lèu una excellenta reputacion per la fabricacion de veirlas coma per sa produccion de papièrs penchs e textils. Ven mai tard Morris & Co.
Las creacions de William Morris son indissociablas de las passions que partejava amb sos amics prerafelitas, e d’en primièr amb Burne-Jones, coma totes los primitius italians que per l'art de l’Edat Mejana, sens comptar lor aversion comuna pel gòst borgés victorian.
Impression e tipografia: la Kelmscott Press
vinheta|Primièra pagina de la òbras de [[Geoffrey Chaucer, compausada en Chaucer Type, Kelmscott Press.]] Venent editor et imprimeire, William Morris aplica la mèsma exigéncia a la realizacion dels 66 libres imprimits per son ostal Kelmscott Press e a la crecion de caractèrs novèls d’impression. Cercant un caractèr lisible e elegant, que li permeta en mai de se destriar de la produccion editoriala de l'epòca, ven, a près de seissenta ans, creator de caractèrs. Cal pasmens soslinhar que frequenta dempuèi sa jovença las bibliotècas e los manuscrits medievals, que practiquèt la calligrafia, recopiant de contunh de tèxtes e enluminaduras e que los recuèlhs de sa man encara conservat estonan sempre. Estudia las creacions del tipograf Nicolas Jenson, dessenha d’esperel de caractèrs e s'inspira fin finale d'un pròche de Jenson, Jaume Lo Roge, per crear lo Golden Type (1891), d’en primièr destinat a una edicion de la Legenda daurada. Puèi, voment s’aprochar de modèls mai ancians e mogut per son gost per l'estetica medievala, crea una gotica redonda, lo Troy Type puèi lo Chaucer Type. Sas òbras, utilizadas per l'Ashendene Press, menaràn a crear la polícia Subiaco (1902).
Es plan mai tard que Morris apareguèt clar coma l'iniciator dels movements Arts &amp; Crafts (arts decoratius e artesanat d'art) en Grand Breta,ha e sul continent. Als EUA, en 1883, Morris expausa des tapisseriás a la Foreign Fair de Boston. La Morris & Company trabalhava ja dempuèi un desenat d’annadas à Boston dins lo provesiment de papièrs pench, realizats per l'Anglais Charles Voysey. En França e en Belgica, Morris inspira lo vam Art nouveau. Se pòt soslinhar au l'antisexisme d’aqueste que promouguèt lo trabalh dels artesans òmes o femnas amb un mèsme entosiasme.
L’eritatge de William Morris
Lo compositor britanic Gustav Holst (1874-1934) escriu entre 1899 e 1900 una sinfonia, Cotswolds, que lo segon movement constituís una elegia a la memòria de William Morris.
Canton de Montbasens
Lo canton de Montbasens es una anciana division administrativa de Roergue, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Vilafranca de Roergue, lo departament d'Avairon e la region de Miègjorn-Pirenèus, ara d'. A la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions de 2015, Galganh, Luganh, Montbasens, Peirussa‎, Rossennac‎ e Valzèrgas‎‎ passèron al canton de Lot et Montbazinois (burèu centralizator : Capdenac-Gara); las autras 7 comunas passèron al canton de Vilanovés e Vilafrancat (burèu centralizator : Vilanòva).
William Morris
L’eritatge de William Morris
La Royal Mail britanica faguèt un omenatge a William Morris en mai de 2011 amb l'edicion de sàgels a l’escasença de 150n anniversari de la creacion de la firma Morris, Marshall, Faulkner & Co.
Canton de Montbasens
La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian roergàs.
William Morris
Òbras
vinheta|338x338px|La Bèla Iseult (1858), òli sus tela tanben impropriadament nomenada Queen Guinevere (La Reina Guenièvra), sol quadre acabat e pench per William Morris, (Tate Gallery).
Canton de Montbasens
Composicion
Lo Canton de Montbasens se compausa de 13 comunas :
Istòria
Los cantons de Montbasens e de Peirussa‎ se creèron en 1790 dins lo districte d'Aubinh.
William Morris
Traduccions de tèxtes dempuèi l'islandés
Morris tanben traduguèt cap a l’anglés L'Eneïda (1875) e L'Odissèa (1887).
Canton de Montbasens
Istòria
En 1801, lo canton de Montbasens siaguèt conservat e lo de Peirussa suprimit.
A las eleccions departamentalas del 22 de març de 2015, en aplicacion del decret n° 2014-205 del 21 de febrièr de 2014, lo canton de Montbasens siaguèt suprimit.
Barcilona (Provença)
Barcilona o benlèu Barciloneta (Barcelonnette en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Montchevrel
Montchevrel es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Barcilona (Provença)
De la Preïstòria a la fondacion de la vila
Avans la fondacion de la vila, l'istòria dau territòri de Barcilona es aquela d'Ubaia. Segon l'autor roman Polibi (199-133 avC) èra restat per un pòble celtoligur qu'es pas encara clarament identificat. Durant lo periòde roman, la region foguèt integrada a la civitas d'Ambrun avans d'èsser estacada a aquela de Rigomagensium (uei Chorge). Dins lei fachs, en fòra d'aquelei mesuras administrativas, pauc d'informacions son conegudas sus la vida dins la vau durant aquela epòca.
Montchevrel
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Barcilona (Provença)
De la Preïstòria a la fondacion de la vila
Après la disparicion de l'Empèri Roman d'Occident, lo luòc es de còps mencionat dins de documents, generalament de donacions a d'abadiás. L'interès militar de la region per lei reiaumes occidentaus apareguèt tanben amb una batalha en 571. Lo patrici Eunius Mummolus i arrestèt una incursion saxona.
Aimostier (Charanta)
Segon Xavier Lansade, lo parlar de la comuna es lo lemosin.
Barcilona (Provença)
La fondacion de la vila
La vila de Barcilona foguèt fondada en 1231 per Ramon Berenguier V de Provença (1209-1245), còmte de Provença e de Catalonha. Administrator eficaç, organizèt una administracion que permetèt d'unificar Provença a l'entorn de son poder e d'assegurar son independéncia. Dins aqueu quadre, la fondacion de Barcilona èra destinada a melhorar lo contraròtle dau nòrd-èst dau Comtat. Per aquò, dotèt la ciutat de privilègis importants que permetèron de renfòrçar sa fidelitat a la corona provençala. En particular, acordèt ais estatjants la creacion d'un consolat en 1240, un sistèma d'autonòmia permetent a la vila de gerir seis afaires locaus qu'èra normalament reservat ais aglomeracions pus importantas.
Genre (biologia)
En zoologia e botanica, lo genre es lo 6en nivèl de classificacion scientifica classica de las espècias viventas.
Barcilona (Provença)
La fondacion de la vila
Lo modèl de construccion de la vila novèla foguèt aqueu de la bastida, un concèpte d'organizacion urbana fòrça utilizat durant aqueu periòde dins lei regions conquistas per lei Francés a l'eissida de la Crosada deis Albigés. Una question regardant aquela fondacion es aquela de la preséncia eventuala dei vestigis d'una vila pus anciana, benlèu destrucha vèrs 1200, qu'es mencionada dins l'acte de fondacion establit per Ramon Berenguier. Pasmens, l'existéncia d'una ciutat preexistenta es pas segura.
Aimostier (Charanta)
Lista daus maires
miniatura|centre|Mairariá d'Aimostier.miniatura|dreita|Roge: La [[Comunautat de comunas de La Ròcha Focaud e Pòrta de Perigòrd|CC de La Ròcha Focaud e Pòrta de Perigòrd dins Charanta A. Frontiera òc/oïl<br/ >B. Comunas occitanas<br/ >C. Comunas emb un bocin occitan<br/ >D. Comunas peitavinas-sentongesas]]
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Barcilona (Provença)
Una vila disputada
De sa creacion a la Revolucion Francesa, Barcilona ocupèt una posicion militara importanta entre Daufinat, Savòia e Provença. La vila foguèt donc un enjòc durant lei guèrras dau periòde, especialament a partir de la fin dau sègle XIV quand la Guèrra de l'Union d'Ais (1382-1387) entraïnèt lo declin definitiu dau Comtat de Provença. Fidèla a Carles de Duras, Barcilona participèt a de combats còntra lei vilas aupencas vesinas fins a la conclusion d'una trèva amb Sisteron. En 1388, la ciutat foguèt donc annexada per Savòia coma leis autrei territòris demorats fidèus ai Duras. Pasmens, au contrari de Niça, Barcilona foguèt represa per lei Provençaus en 1390. Dins aquò, aqueu contraròtle èra precari car lei Savoiards tornèron venir lei senhors de la ciutat de 1417 a 1471.
Mackenheim
Mackenheim en alemannisch (Mackenheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Barcilona (Provença)
Una vila disputada
En 1481, la vila venguèt francesa après « l'union » entre França e Provença. Dins lei fachs, lei tractats successius de reglament dei Guèrras d'Itàlia entraïnèron una instabilitat importanta. Lei Savoiards reprenguèron Ubaia au començament dau sègle XVI mai la region foguèt tornada ocupar per lei Francés de 1536 a 1559. Lo Tractat de Cateau-Cambrésis (1559) la placèt sota la senhoriá de Savòia mai aquò demorèt en partida teoric car durant lei Guèrras de Religion, d'armadas francesas intrèron dins la vau per i atacar lei populacions protestantas. Puei, après una guèrra novèla entre França e Savòia, Barcilona venguèt tornarmai francesa en 1601 a la signatura dau Tractat de Lion. Pasmens, Savòia reconquistèt tornarmai la vila de 1630 a 1691. Lo Tractat d'Utrecht en 1713 la laissèt definitivament entre lei mans dei rèis de França.
Mackenheim
Geografia
thumb|left|Pòble de Mackenheim (carrièra principala) thumb|left|Porche De la sinagoga de Mackenheim thumb|left|Comuna-escor de Mackenheim thumb|left|Marida a colombage a Mackenheim thumb|left|Marida a colombage a Mackenheim thumb|left|Lo monument al mòrt de Mackenheim Situat a ieu-camin entre Estrasburg e Mülhausen, a 2 km del Rhin, aquel vilatge del Ried del Alsace Central compta uèi près de 700 abitants. Lo vilatge fa partida del costat de Marckolsheim e del arrondissement de Sélestat-Erstein. Dos païsatges caracterizan lo sieu territòri : los espacis agricòlas ont domina la cultura del dacsa e lo bòsc del Rhin reconeguda coma un espaci natural considerable.Divèrsas grandas bastissas bastits per l'essencial dins lo (la glèisa, l'anciana sinagoga, la comuna-escor, lo presbytère, l'ostal forestal…) donen dins lo pòble un cachet particular. Uèi, la préservation del patrimòni bastit ancian se conjugui amb la creacion de nòvas zònas d'abitacion.
Barcilona (Provença)
Una vila disputada
Dins aquò, l'integracion de Barcilona au sen dau Reiaume foguèt l'objècte de luchas d'influéncia suplementàrias entre Provença e Daufinat. Un premier acte reiau reüniguèt inicialament la vila au govèrn generau de Provença. Aquela decision foguèt contestada e leis abitants foguèron finalament estacats au govèrn de Daufinat en 1717. O demorèron fins a la Revolucion. Durant aqueu periòde, divèrseis administracions reialas, coma la pòsta, installèron de burèus dins la vila, çò que renforcèt son ròtle administratiu locau.
Mackenheim
Geografia
thumb|left|Village de Mackenheim (rue principale) thumb|left|Porche de la synagogue de Mackenheim thumb|left|Mairie-école de Mackenheim thumb|left|Maison à colombage à Mackenheim thumb|left|Maison à colombage à Mackenheim thumb|left|Le monument aux mort de Mackenheim Situé à mi-chemin entre Strasbourg et Mulhouse, à 2 km du Rhin, ce village du Ried de l’Alsace Centrale compte aujourd’hui près de 700 habitants. Le village fait partie du canton de Marckolsheim et de l'arrondissement de Sélestat-Erstein. Deux paysages caractérisent son territoire : les espaces agricoles où domine la culture du maïs et la forêt du Rhin reconnue comme un espace naturel remarquable.Plusieurs grands édifices construits pour l’essentiel au (l’église, l’ancienne synagogue, la mairie-école, le presbytère, la maison forestière…) donnent au village un cachet particulier. Aujourd’hui, la préservation du patrimoine bâti ancien se conjugue avec la création de nouvelles zones d’habitation.
Barcilona (Provença)
Lo periòde revolucionari e imperiau
La Revolucion Francesa foguèt ben acuelhida a Barcilona. D'efiech, d'esmogudas avián agut luòc dins la vila tre març de 1789 en causa de problemas d'avitalhaments e l'existéncia d'una lòtja maçonica mòstra lo sostèn deis elèits locaus ais idèas novèlas. D'autreis esmogudas se debanèron entre 1789 e 1792 durant la Granda Paur ò en causa de carestiás. A la creacion dau departament dei Basseis Aups, Barcilona venguèt ansin capluòc de districte entre 1790 e 1800 e sosprefectura a partir dau Consolat.
L'implantacion fòrta deis idèas republicanas entraïnèt una viva resisténcia au còp d'Estat bonapartista de decembre de 1851. Dins la nuech dau 6 au 7, leis autoritats e lei gendarmas foguèron arrestats e un comitat de salut public foguèt format. Maugrat de tensions amb de partisans de Napoleon III – una colona venguda de Jausièr assaièt de prendre la vila – Barcilona demorèt sota lo contraròtle deis insurgents fins a l'arribada d'una fòrça militara en provenància de la vau de Durença lo 14. 52 abitants foguèron condamnats per lo poder novèu e la màger part foguèt deportada en Argeria.