cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frigia
Istòria
Lo reialme frigian domina l'Asia Menora dempuèi la casuda dels Ititas fins a la invasions cimmerianas de la fin del sègle VIII Ab<abbr class="abbr nowrap" title="avant Jésus-Christ">C. / començament del VI. En 696 AbC., cai Gordion. L'egemonia passa alara a la Lidia. Passa enseguida jos dominacion pèrsa en 546 AbC., a la conquista de Cir II. La frigia ven una satrapia jos Darius, amb per capitala Dascilion. La rota reiala dels Aquemenids que liga Sardes a Susa passa en Frigia via Gordion.
En 333 AbC., Alexandre le Grand passa par Gordion e, dins le sanctuari de Zèus, trenca lo celèbre nos gordian. La Frigia es presa dins son empèri e Antigòn lo Bòrni ne ven lo satrapa. A la mòrt del conquerant, sos diadocs se disputan la Frigia, que torna fin finala als Seleucids. En 188 AbC., passa al reialme de Pergama. En 275 AbC., sa partida orientala es envasida per de tribús cèltas (Galats en grèc). Gordion es presa e rasada, sol un vilatjòt demora de la capitals a l'epòca romana, alara que la region conquerida es nomenada Galàcia.
A la seguida de la batalha de Manzikert, en 1071, lo centre de l'Anatolia es conquerit pales Turcs seldjoquids, menats per Alp Arslan, que venç l'emperaire bizantin Roman IV Diogèn. La Frigia ven alara un tèrme entre l'empèri e lo sultanat turc dels Seldjoquids establits a Iconi. Las doas poténcias, crestiana e musulmana, se disputan lo país, traversat de mai pels Crosats que, a partir de 1099, devastan la Frigia, pilhant sens destriar crestians e musulmans. L'agricultura periclita, lo país se despòbla.
En 1299, Osman Gazi, bei vassal del sultan seldjoquid, e installat en Frigia a la frontièra bizantina, se declara independent e se fa proclamar sultan jol nom d'Osman Ièr, fondant atal la dinastia otomana. Aquesta darrièra pren pauc a pauc d'autres beilicats eissits de la fragmentacion dels Seldjoquids. Dins los sègles seguents, la populacion frigiana se convertís a l'islam per arrestar de pagar lo haraç (capitacion suls non-musulmans) e per subir pas pus lo devchirmé (enlèvement des garçons pour le corps des janissaris). Mosquetas e caravanserralhs se multiplican dins lo país, désormais turc.
Cultura
La lenga frigiana es une lenga indoeuropèa que la classificacion es pas segura, benlèu seriá en ligam amb lo grèc o la lenga tràcia. La cultura frigiana influencièt fòrça la cultura grèga. Se desvolopèt plan a l'edat del bronze, coma dins lo domèni de la musica. Midas es supausat aver estat l'escolan d'Orfèu. Lo rei, après aver estat desgostat de l'aur per son aventura amb Bacus, se'n va viure pel bòsc e assistís un concors entre Apollon e lo dieu Pan. Lo vièlh Tmolos, esperit del mont, es jutge del concors. Declara Apollon ganhàire e Midas, malcontent del resultat, lo crida. Apollon, furiós de son audàcia, transforma las aurelhas del rei en aurelhas d'un ase.
La granda divesa frigiana es Cibèla, la « grand maire », qui segon la mitologia grèga, inicia Dionís a sos mistèris. Los frigians venèron tanben Sabazios, identifica enseguida pels Grècs a Zèus e a Dionís.
Fritz Todt
thumb|right|Fritz Todt en març de [[1940.]]
Frigia
Cultura
Lo nom original dels frigians alara qu'èran en Illíria, Brigs, pòt èsser benlèu aprochar de la raíç celtica: brigos (briga, « puèg », « mont », « fortalesa »), de pòbles cèltas pòrtant un nom contenent aquesta raíç (Segobrigs, Allobrogs, Brigants...).
Fritz Todt
Fritz Todt (4 de setembre de 1891, Pforzheim – 8 de febrier de 1942, region de Rastenborg) es un engenhaire e un ministre alemand figura importanta dau III Reich.
Frigia
Cultura
Paris, filh de Priam, es dich èsser frigian portant lo celèbre bonet frigian, utilizat plan mai tard pels revolucionaris franceses per sa semblança amb l pileus (bonet de forma pròche), portat pels esclaus afranquits per l'Empèri Roman en signe de libertat. Lo bonet frigian foguèt tanben lo simbòl de la libertar pels Americans de la guèrra d'independéncia.
Fritz Todt
Fiu dau proprietari d'una pichona usina, venguèt aviator durant la Premiera Guèrra Mondiala. Après 1918, acabèt seis estudis e venguèt engenhaire. Jonhèt lo partit nazi tre 1922. Oberführer de la SA, èra un pròche de Rudolf Hess. Après son accession au poder, Hitler lo nomèt inspector dei rotas dau Reich e l'encarguèt de dirigir lei trabalhs importants. Per aquò, en 1938, foguèt fondada l'organizacion Todt, una formacion paramilitara destinada a utilizar lei caumaires per de trabalhs militars amb l'ajuda dei companhiás industrialas alemandas. En particular, construguèt la Linha Siegfried entre 1938 e 1940.
En parallèl, Todt venguèt lo protegit de Göring que lo nomèt generau e li donèt la direccion dau plan de rearmament dau país. En 1940, foguèt nomat ministre de l'Armament e dei Municions. Todt èra alora un element centrau de l'esfòrç de guèrra alemand. Foguèt ansin encargat de la construccion de la Muralha de l'Atlantic e de l'organizacion de la logistica alemanda dins lei territòris sovietics ocupats. Moriguèt lo 8 de febrier de 1942 dins l'explosion de son avion. Foguèt remplaçat per Albert Speer.
Frigia
Frigia crestiana
La Frigia faguèt partit de las regions del mond greco roman mai aviadament evangelizadas. En efièch, de Frigians èran presents à Jerusalèm pendent la Pentecòsta (Ac 2, 10), Pau et Silas vitgèron en Frigia (Ac 16, 6), ont daissèron una comunautas crestiana a Colossas, a qui Pau ecriguèt una letra (letra als Colossians).
L'erertgia montanista, qu'apareguèt al sègle II, aguèt fòrça adèptes dins la region, los ortodoxes la nomenant "eretgia frigiana".
Ancians sètis episcopals
Aquesta lista dels ancians sètges episcopals de Frigia es eissit de l'Annuari Pontifical, ont son ara repertoriats coma sètges titulars.
Nòtas e referéncia
<references responsive="" group="">
Priam
Mite
Segon lo poèta grèc Omèr, narrator màger de la guèrra de Tròia, Priam es de la mèsma edat que Pelèu. Apollodòr indica que d’en promièr se nomena Podarces (, « pè leugièr ») abans d'èsser comunament nomenat Priam. A l’eissit de la presa de Tròia per Eraclès e Telamon, es lo sol filh de Laomedon a èsser estalivat. Que venga pas esclau, es crompat per sa sòrre Esiona e pren alors lo nom de Priam, que significa « revrompat ». L'Iliada conta la destruccion de Tròia per Eracles, mas los enfants de Laomedon an pas cap de ròtle dins son raconte. A l'epòca d’aquesta guèrra, Laomedon envièt Priam lutar contra Eracles; lo combat se debanèt en Frigia: es d’aquesta guèrra que parla Priam a Elena al cant III. Mai tard dins sa vida, foguèt l'alliat dels Frigians pendent unas campanhas contra las Amazònas.
Priam es descrich dins l'Iliada coma avent fòrça bontat e justícia exemplara. Fa partit dels vièlhs savis que per causa d’edat fan pas la guèrra e observan dempuèi las pòrtas Scèas de la vila. Al contrari dels conselhièrs, refusa de far portar a Elena a responsabilitat de la guèrra e se l'atribuís puslèu a se mèsme. Invita Elena a li presentar los caps grècs. Priam (ambAntenor) sortís de la vila segura per anar sus la plana dels combats, ont li es demandat de caucionar lo jurament del sòrt del dual entre Alexandre e Menelas que cristaliza entre los dos òmes la quita rason de la guèrra de Tròia e lo sòrt dels troians e grècs. Vei morrir fòrça de sos filhs pendent la guèrra e subretot Ectòr, tuat per Aquilles. Aqueste refusant de tornar lo còrs d’Ectòr a sa familha per las funeralhas, Priam van en plen camp dels grècs per suplicar Aquiles que per respècte li tornarà lo còrs de son filh. L’encontra d’Aquiles e de Priam es un dels passatges mai esmovents de l’Iliada. Fa menar lo còrs d’Ectòr sus un carri; alara que Cassandra lo vei en primièr arribar a l’alba, es blocat per la fola al nivèl de las pòrtas de la vila ont Andromac e Ecuba venon plorar e embraçar lo mòrt. Segon lo pseudo-Apollodòr e Igin es tuat per Neoptolèma, lo filh d’Aquiles, sus l'altar dins lo palais de Tròia.
Descendéncia
La descendéncia de Priam — sovent designada jol tèrme de « Priamidas », — es plan nombrosa.
Segon Omèr, a cinquanta filhs, que vint e tres citats per los noms, e dotze filhas maridadas qui vivon amb el, que cal apondre Cassandra e Polixèna, que ne son pas maridats. Detz e nòu son los enfants de Priam e d'Ecuba. Apollodòr, fa, el, una tièra de quaranta e sièis mascles (mai un se comptam Troïlos qu’es dich filh d’ecuba e d’Apollon) e uèit filhas. Igin dona cinquanta e cinc noms. Ectòr, Paris, Deifòb, Elenos, Troïlos per las filhas, Cassandra, Polixèna per las filhas, son sos enfants Que son mai presents dins la cultura grèga e latina. Plan sovent le nom de la maire es pas explicitament citat. A la lutz de la vasta descendéncia de Priam, se pòt suggerir qu’aguèt mai d’una femnas mai o mens conegudas dels autors grècs.
Lo malastre sembla s'acarnir per acabar la dinastia de Priam amb determinacion: los Grècs se fan fòrts de far morir los descendents del rei de tròia, quitament se se coneis pas l’astre de totes. Son quita felen, Astianax, filh d'Ectòr, alara menon e eritièr possible del tròn, es getat pel dessús de la muralhas de la vila e per lo far morir segon las versions mai correntas. Lo fracàs dels Troians dins la guèrra de Tròia fa trantalhar l’òrdre geopolitic de la refgion: segon la version d'Euripides o aquesta d'Ovidi, Priam abriga son darrièr filh, Polidòr, dins l’esper que siá lo subrevivent de la dinatia, e lo confia alara al rei tràcia Polimnestòr, rei cupid sembla, qu’esitèt pas a passar d'amic a traïdor vergonhós fasent tuar a la lança lo prince troian e se desfar vulgarament del còrs dins l’ondada vesina,. La branca cabdeta de l’ostal de Tròia, aquesta dirigida per Enèu, sembla astrada melhor segon l'Eneïda.
Nòtas e referéncias
drecha|vinheta|Priam suplicant [[Aquilles|Aquiles de li torne lo còrs d'Ectòr (Alexandre Ivanov)]]
Pierre-Perthuis
Pierre-Perthuis es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha Franca Comtat.
Geografia
thumb|250px|left|Los dos ponts sus la Curació Pierre-Perthuis es un pichon vilatge del Iona fortificat per Vauban.
La Curació i arriba, jos dos ponts: lo primièr trucat lo Grand-Pont es un viaducte #que condusís a la Ròca perforada per un camin carrossable sus la drecha en venent del pòble. Acabat en 1874, fa 35m de nautor, amb un arc de 30 m d'ampla. Lo segond, lo Vièlh-Pont, trucat tanben lo Pont de Ternos o lo Pont Romain, bastit en 1770, mai pichon, travèrsa la Curació en la vallée a costat d'un recorregut en los arbres.
La Ròca perforada es un trauc de qualques mètres de diamètre en la falaise calcaire.
Pierre-Perthuis es una basa de sortida pel canoë-kayak.
Lo vilatge es sus la rota a ieu-distància de Vézelay o Sant-Paire a Bazoches.
thumb|250px|left|Les deux ponts sur la Cure Pierre-Perthuis est un petit village de l'Iona fortifié par Vauban.
La Cure y passe, sous deux ponts: le premier appelé le Grand-Pont est un viaduc qui conduit à la Roche percée par un chemin carrossable sur la droite en venant du village. Achevé en 1874, il fait 35m de haut, avec une arche de 30 m de large. Le second, le Vieux-Pont, appelé aussi le Pont de Ternos ou le Pont Romain, construit en 1770, plus petit, traverse la Cure dans la vallée à côté d'un parcours dans les arbres.
La Roche percée est un trou de quelques mètres de diamètre dans la falaise calcaire.
Pierre-Perthuis est une base de départ pour le canoë-kayak.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La parròquia èra antany del diocèse de Autun, del archiprêtré, del graèr a sal e de l'eleccion de Vézelay e fasiá partida del Nivernais. Lo patrocini de la curació èra alternativement exercit pel abbé de Curació e per aquel de Vézelay.
En 1673, M de Viteaux èra senhor de Pèira-Perthuis e possedissiá un desèrt de vinha, trucat : La Mignette #que i aviá #èsser ursurpé als fraires del Abbaye Sant-Martin de Chore.
En 1673, M de Viteaux était seigneur de Pierre-Perthuis et possédait un désert de vigne, appelé : La Mignette qui avait été ursurpé aux moines de l'Abbaye Saint-Martin de Chore.
Nòtas
<references group=N/>
26 de març
Lo 26 de març es lo 85 jorn de l'an (86 en cas d'annada bissextila) del calendièr gregorian.
Referéncias
Vejatz tanben:
Yvernaumont
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Moçac
Moçac, mens probable Mossac (Moussac en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Segon lo gentilici francés Moussacois e lo latin Mossacensis (veire la topinimia), es probable que lo gentilici occitan es Moçaqués, Moçaquesa. Pasmens, aquest gentilici es pas atestat en occitan.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luòc:
Abancourt
Abancourt pòt èsser:
Gimnospèrmes
Los gimnospèrmes son un grop de plantas de granas qu'incluson los conifèrs, cicads, ginkgo e gnetales. Lo tèrme de gimnospèrme ven del mot grèc gymnospermos (γυμνόσπερμος), que significa, en referéncia a l'estat de sas granas (dichas ovuls abans fecondacion). Las granas nusas contrastan amb las granas de las plantas de flors (angiospèrmes) que cabon dins un ovari.
Classificacion
Sosclassa Cycadidae
SosclassaGinkgoidae
SosclassaGnetidae
Revòuta dei Turbants Jaunes
La Revòuta dei Turbants Jaunes se debanèt de 184 a 192 dins l'Empèri Chinés. Fuguèt entraïnada per Zhang Jiao, fondator de la secta taoïsta Taiping, qu'organizèt una insureccion còntra la dinastia Han. Sei partisans adoptèron un turbant jaune coma signe de raliment donant son nom a la revòuta.
En causa de l'afebliment dau govèrn centrau en declin dempuei de decennis, lei Han fuguèron rapidament en dificultat. Deguèron donc demandar l'ajuda de generaus e de vassaus poderós que capitèron d'esquichar pauc a pauc la revòuta. La mòrt de Zhang Jiao favorizèt la victòria deis aliats de l'emperaire. Pasmens, lei combats entraïnèron lo partiment de l'Empèri entre lei senhors e generaus venceires que perdiguèt la direccion vertadiera de l'Empèri e dispareguèt en 220.
Eslovac
L’eslovac (en eslovac slovenčina o slovenský jazyk) es una lenga eslava occidentala del grop de lengas checoslovacas, e doncas de las lengas eslavas occidentalas que forman part de las lengas eslavas de la branca balto-eslava de la familha indo-europèa, e se nota amb l’escritura latina. Parlada per d’unes 5 milions de personas coma lenga mairala, mai que mai per lo pòble eslovac, es la lenga oficiala d’Eslovaquia et una de las 24 lengas oficialas de l’Union europèa.
L’eslovac es tan pròche del chèc qu’un Eslovac e un Chèc se pòdon compréner plan aisidament, e tanben parent del polonés. Coma d’autras lengas eslavas, l’eslovac es una lenga fusionala amb un sistèma morfologic complèx e un òrdre dels mots relativament plegadís. Son vocabulari a sigut fòrça influenciat per lo latin, l’alemand e d’autras lengas de sa familha.
Lo grop de lengas checoslovacas se desvolopèt dins de l’eslava occidentala pendent l’epòca de la nauta Edat Mejana e l’estandardisacion de las lengas dins del continú dialectal checoslovac s’entamenèt a la debuta de l’epòca modèrna. A la fin del mitan del sègle 19, l’afabet eslovac modèrn e l’estandard escrit foguèron codificats per Ľudovít Štúr e reformats per Martin Hattala. Los dialèctes moraus parlats dins la part occidentala del país long de la frontièira amb Chequia son de còp que i a classificats coma eslovac, encara que d’unas varietats son mai pròches del chèc. Cossí que siá, fan lo pont entre ambdoas lengas.
Los locutors de l’eslovac se pòdon trapar dins la diapora eslovaca als Estats Units, en Chequia, en Argentina, en Serbia, en Irlanda, en Romania, en Polonha, al Canadà, en Ongria, en Alemanha, en Croacia, a Israèl, al Reialme unit, en Austràlia, en Austria, en Ucraïna, en Norvègia e dins d’autres païses.
Fonologia
L’eslovac a 15 vocalas fonemicas (11 monoftongas e 4 diftongas) e 29 consonantas.
Lo fonèma /æ/ es uèi lo jorn marginal e se mescla mai que mai amb /e/ ; ambdos se destrian normalament pas que dins los registres formals.
La longor de las vocalas es fonemica en eslovac. E mai, las vocalas cortas e las vocalas longas an la meteissa qualitat. Tanplan, existís en eslovac una règla ritmica que fòrabandís la succession de doas vocalas longas. Dins aqueles cases, la segonda ven corta. Per exemple, en ajustar la terminason del plural del locatiu “-ách” al raiç “vín-” se forma “vínach” e non pas “*vínách”.
L’eslovac conèis la dessonorisacion finala ; valent a dire que quand una consonata sonòra (b, d, ď, g, dz, dž, z, ž, h) se trapa a la fin d’un mot e avant una pausa, se dessonorisa per venir la consonata sorda omològa (p, t, ť, k, c, č, s, š, ch, respectivament). Per exemple, “pohyb” se pronóncia /pɔɦip/ e “prípad” /priːpat/.
Los grops de consonantas que comprenon a l’encòp d’elements sonòrs e sords son cap e tot sonòrs se la darrièira consonanta es sonòra, o sords se la darrièira consonata es sorda. Per exemple, “otázka” se pronóncia /ɔtaːska/ e “vzchopiť” /fsxɔpitsːa/. Aquela règla s’aplica tanben entre los mots. Per exemple, “prísť domov” se pronóncia [priːzɟ dɔmɔw] e “viac jahôd” [ʋɪɐdz jaɦʊɔt]. La consonata sonòra omològa de « ch » /x/ es [ɣ], e la consonanta sòrda omològa de « h » /ɦ/ es /x/.
Ortografia
L’eslovac emplega l’escritura latina amb de pichonas modificacions coma los 4 diacritics (ˇ, ´, ¨, ˆ) botats endessús d’unas letras (a-á,ä; c-č; d-ď; dz-dž; e-é; i-í; l-ľ,ĺ; n-ň; o-ó,ô; r-ŕ; s-š; t-ť; u-ú; y-ý; z-ž).
Lo principi fondamental de l’ortografia eslovaca es lo principi fonemic. Lo principi segondari es lo principi morfologic : formas que derivan del meteis raiç s’escrivon del meteis biais. E mai se prononcièsson desparièirament, per exemple la règla d’assimilacion (vés çai-jos). Lo tresen principi es lo principi etimologic que se pòt véser dins la causida de “i” aprèp d’unas consonantas e de “y” aprèp d’autras, encara que “i” e “y” an la meteissa prononciacion.
La màger part dels manlèus son adaptats als principis eslovacs. Per exemple, “weekend” s’escriu “víkend”, “software” “softvér”, “gay” “gej” e “qualitat” “kvalita”. Los noms de personas o de luòcs estrangièrs que venon de lengas escritas amb l’alfabet latin sèrvon lor ortografia originala, levat qu’existís una forma completament eslovaca (p.e. “Londýn” per “Londres”).
L’eslovac presenta tanben d’omografes eterofonics (mots que s’escrivon parièrs mas que se pronóncian desparièrs). L’exemple mai comun es “krásne” /ˈkraːsnɛ/ (polit) e “krásne” /ˈkraːsɲɛ/ (polidament).
Sintaxi
L’òrdre neutre dels mots (o puslèu dels grops gramaticals) es subjècte-vèrb-objècte, mas aquel òrdre es relativament liure gràcias al sistèma d’inflexion fòrta que fa venir possible l’identificacion dels ròtles gramaticals (subjècte, objècte, predicat, etc.) cossí que siá la posicion dels mots. Cal, ça que la, butar a la segonda plaça gramaticala de mots coma “by”, l’auxiliari conjugat del passat “byť” e los pronoms reflexius “si” e “sa”. Quand aqueles mots se trapan dins la meteissa frasa, l’òrdre cal totjorn èstre “by” + “byť” + “si/sa”.
Articles
L’eslovac, coma totas las lengas eslavas levat lo bulgar e lo macedòni, a pas d’articles. Lo pronom demonstratiu “ten” (fem : “tá”, neutre : “to”) se pòt emplegar davant lo nom dins d’escasenças ont lo caràcter definit se cal explicitar.
Noms, adjectius, pronoms
Los noms eslovacs se declinan en cas e nombre. N’i a sièis de cases : lo nominatiu, lo genitiu, lo datiu, l’acusatiu, lo locatiu e l’instrumental. Lo vocatiu es sonque opcional, tres quarts del temps es pas marcat. I a dos nombres : lo singular e lo plural. I a tres genres : lo masculin, lo femenin e lo neutre. Los adjectius e los pronoms se devon acordar amb los noms en cas, nombre e genre.
Nombres
Los nombres “0” a “10” an des formas pròpias, e los nombres “1” a “4” an des formas diferentas segon los genres. Los nombres “11” a “19” se forman en ajustar “-násť” a la fin de cada nombre. Los desenats an lo sufix “-dsať” (“20”, “30” e “40”) o “desiat” (los autres). Los nombres compausats (p.e. “21” e “1054”) son de combinasons d’aquelas formas dins lo meteis òrdre que l’escritura de las chifras. D’unes exemples de nombres mai grandes : (200) dvesto, (300) tristo, (900) deväťsto, (1000) tisíc, (1100) tisícsto, (2000) dvetisíc, (100 000) stotisíc, (200 000) dvestotisíc, (1 000 000) milión, (1 000 000 000) miliarda.
Aspèctes
Coma las autras lengas eslavas, l’eslovac conéis de vèrbs perfectius e de vèrbs imperfectius. La màger part dels vèrbs forman de parelhs comportant un vèrb perfectiu e un vèrb imperfectiu, ambdos an lo meteis sens. D’unes son de vèrbs biaspectuals, es a dire qu’un vèrb es tanplan perfectiu coma imperfectiu.
Los vèrbs perfectius presentan una accion coma acabada o complèta, alara que los vèrbs imperfectius exprimisson una accion que s’es de debanar, en cors o pas encara acabada.
I a pas cap de règlas per saber s’un vèrb es perfectiu o imperfectius. Ça que la, se pòt dire que la màger part del vèrb amb la terminason “-ovať” son imperfectius o biaspectuals e que los que se forman amb un prefix son de vèrbs perfectius.
Lenga pro drop
L’eslovac es una lenga dita pro drop, valent a dire qu’emplega pas normalament los pronoms personals subjècts, coma l’occitan e al contrari del francés, que la terminason del vérb es desparièira per cada persona. Los pronoms tornan paréisser per quichar.
Formacion de las formas dels vèrbs
Los vèrbs se conjugan en personas e nombre. I a tres personas e dos nombres (singular e plural). De mai i a mantun paradigmes que son presentats çai jos.
Passat
Lo passat se forma analiticament amb lo participi passat e lo vèrb “byť” (èstre) :
Dins l’istòria de l’eslovac, i aguèt un autre temps del passat que tanben se formèt analiticament amb lo participi passat. Èra equivalent al plus-que-perfait, l’emplega pas mai la lenga modèrna e lo considèran arcaïc e/o incorrèct.
Futur
Per exemple, per lo vèrb escriure, existisson lo vèrb prefectiu “napísať” e lo vèrb imperfectiu “písať”.
“Napišem” e “budem písať” an pas la meteissa significacion. Lo prumier exprimís l’intencion d’escriure quicòm de particular, encara que lo segond significa que l’accion serà coma una costuma, que se debanarà abitualament, coma per un escriveire.
Condicional
skryť: skryl by som (m’escondriái), bol by som skryl (m’auriái escondut)
Votz passiva
Coma l’occitan, l’eslovac a doas possibilitats per formar la votz passiva : siá amb l’auxiliri “byť” (èstre) e lo participi passat, siá amb lo pronom reflexiu “sa”.
Participi passiu
Los participis passius se forman amb los sufixes “-ný, -tý” e “-ený” :
Patric
Patric (nascut Patrick Martin; Mesa, 1947) es un cantaire occitan. Amb Claudi Martí, Mans de Breish, Joan-Pau Verdier (e d'autres...) un dels cantaires mai importants del reviscòl de la cançon occitana dins las annadas 1970. Aqueste cantaire de la nòva cançon es originari de Mesa mas s'installèt jove a Montpelhièr aprèp d'estudis a Pesenàs. En 1971 versionèt a l'occitan L'estaca de Lluís Llach. Dempuèi, tanben a passat a l'occitan de poèmas de Boris Vian e Georges Brassens.
Eslovac
Participi present actiu
Aquela forma se construís amb los suffixes “-úci, -iaci” e “-aci” :
Patric
D'ora decidiguèt de venir professional. Baileja son pròpri ostal de discs (Aura Productions, vengut Occitània Produccions).
Eslovac
Gerondiu
Se forma amb los suffixes “-úc, -uc, -iac” e “-ac” :
Substantivisacion
L’action exprimada per lo vèrb se pòt substantivisar gràcias al suffix “-ie” :
Advèrbis
Per exemple :
Los comparatius dels advèrbis se forman amb los suffixes “-(ej)ší” e “-(ej)šie” coma los superlatius que pòrtan e mai lo prefix “naj-”.
Preposicions
Cada preposicion s’utilisa amb un o maidun cases gramaticals. Lo substantiu que lo seguís li cal èstre dins lo case requisit per la preposicion dins lo quite contèxt (p.e. d’amics = od priateľov). “Priateľov” es lo genitiu de “priatelia”. Lo genetiu es obligatòri dins aquel cas, que la preposicion “od” (= de, d’un ponch d’origina) s’emplega sempre amb aquel cas.
“Po” a una significacion desparièira segon lo cas del nom que la seguís. Aquò’s lo cas per maiduna preposicions espacialas. Se son seguidas del locatiu, denòtan lo luòc ont l’accion se debana. En cambi, se son seguidas de l’acusatiu, marcan un movement, un desplaçament.
Relacions amb d’autras lengas
L’eslovac ven del protoeslau un descendent del protoindoeuropèu. Es una lenga fòrça pròche de las autras lengas eslavas occidentalas, mai que mai lo chèc e lo polonés. Lo prumièr l’influencièt pendent son desvolopament tardiu. La màger part de manlèus dins lo vocabulari de l’eslovac ancian ven, dins l’òrdre, del latin, de l’alemand, del chèc, de l’ongrés, del polonés et del grèc. Dempuèi gaire, l’anglés a presa sus la lenga modèrna.
Lo chèc
Encara que la màger part dels dialèctes del chèc e de l’eslovac son mutualament intelligibles, los dialèctes eslovacs orientals son mens comprensibles per los locutors del chèc e mai pròches del polonés e de las lengas eslavas orientalas, que los contacts entre los locutors del chèc e des dialèctes orientals son redusits.
Dempuèi la dissolucion de Checoslovaquia, l’usatge del chèc dins las emissions radiotelevisadas e davant los tribunals es legalament permès (lei de la procedura administrativa 99/1963 Zb.). De 1999 al més d’agost 2009, la lei de las lengas minorisadas 184/1999 Z.z., part 6, enclauguèt la disposicion fosca e desparièirament interpretada que diguèt : “Al temps d’aplicar aquel lei, es considerat que l’usatge de la lenga chèca complís l’exigéncia d’intelligibilitat fondamentala amb la lenga estatala.” ; la lenga estatala es l’eslovac e la lei de las lengas minorisadas se referís a des comunas amb mai de 20% de populacion eissidas de las minoritats etnicas (i a pas cap de comunas chècas coma aquò en Eslovaquia). Dempuèi l’1 de setembre 2009 (per encausa d’un emendament a la lei de la lenga estatala Act 270/1995 Z.z.) una lenga “fondamentalament intelligible amb la lenga estatala” (i.e. la lenga chèca) se pòt emplegar dins los contacts amb las agéncias e servicis de l’Estat pels locutors natius e los documents escrits en chèc e emeses per Chequia son oficialament acceptats. Quin que siá l’estatut oficial del chèc, aquela lenga s’utilisa tant dins los mèdias eslovacs coma dins la comunicacion quotidiana per los locutors natius chècs coma lenga amb un meteis estatut.
Lo chèc e l’eslovac an una longa istòria d’interaccion e d’influéncia mutualas plan abans la creacion de Checoslovaquia en 1918, un Estat qu’existirà fins a 1993. L’eslovac literari compartís de traches ortografics significatius amb lo chèc, e mai de terminologias tecnicas e professionalas creadas del temps de Checoslovaquia. Ça que la, existisson de diferéncias foneticas, gramaticalas e semanticas.
Autras lengas eslavas
Las varietats lingüisticas eslavas son relativament estreitament ligadas e s’an fòrça influenciadas las unas a las autras, per encausa de l’istòria etnopolitica complexa de lors espandiments istorics. Las nombrosas caracteristicas que l’eslovac compartís amb las varietats lingüisticas vesinas ne son lo rebat. L’eslovac estandard compartís de gras nauts d’intelligibilitat mutuala amb de nombrosas varietats eslavas. Malgrat aquela proximitat, de variacions significativas existisson entre los dialèctes eslovacs. En particular, las varietats orientalas se destrian considerablament de la lenga estandarda, qu’es basada sus las varietats centralas e occidentalas.
Los dialèctes eslovacs orientals an lo gra d’intelligibilitat mutuala mai naut amb lo polonés, seguit pel rusyn ; mas l’eslovac oriental e lo rusyn mancan ambdos de terminologias tecnicas familiaras e d’expressions de registre superior. Lo polonés e lo sorab se destrian tanplan pro considerablament del chèc e de l’eslovac dins los registres superiors, mas dins los registres inferiors e non tecnics son aisidament mutualament intelligibles amb eles. Una intelligibilitat mutuala se produsís amb lo rusyn, l’ucraïnian e lo quite rus parlat (dins aquel òrdre), e mai emplegan l’escritura cirillica.
Alemand
Se sòl utilisar "Servus" per saludar o quand òm se separa dins las regions eslovacas coma dins d’unas regions germanofònas, en particular Àustria. “Papa” s’emplega tanben quand òm se separa dins aquelas regions. Las doas expressions revertan una conversacion familiara e informala.
Ongrés
Los Ongreses e los Eslovacs an totjorn agut d’interaccions oralas dempuèi que los prumièrs se son installats en los Carpats. Los Ongreses adoptèron de nombroses mots esclovacs ligats a l’agricultura e a l’administracion. Tot parièr, de nombroses mots se pòdon trapar en eslovac.
Per exemple :
Dialèctes
I a de nombroses dialèctes eslovacs que se despartisson en quatre grops basics :
Mai que mai, lo darrièr grop de dialècts es pas considerat coma un grop separat, mas puslèu coma part dels dialèctes centrals e occidentals (cf. Štolc, 1968). Uèi lo jorn subisson de càmbiament pel contact amb las lengas a l’entorn (sèrbo-croat, romanés e ongrés) e pel longadís aluènhament geografic amb Eslovaquia (cf. los estudis dins Zborník Spolku vojvodinských slovakistov, e.g. Dudok, 1993).
Los grops de dialèctes se destrian sustot per la fonologia, lo vocabulari e l’infleccion tonal. Las diferéncias sintacticas son minoras. L’eslovac central es lo fondament de la lenga estandarda d’uèi. Es possible que siá malaisit per un estatjant d’Eslovaquia occidentala de compréner un dialèct oriental e recipròcament.
Los dialèctes son escampilhats geograficament e separats per de sèrras. Los prumièrs tres grops existiguèron ja al sègle 10. Totes son parlats per de Eslovacs fòra del país e los dialèctes del país bais se basan sus los centrals e occidentals.
Los dialèctes occidentals possedisson de traches comuns amb los dialèctes moraus a Chequia, los dialèctes miègjornalas amb las lengas eslavas miègjornalas e los dialèctes orientals amb lo polonés e las lengas eslavas orientalas (cf. Štolc, 1994). Dins lo país bais, los dialèctes compartisson de traches amb las lengas a l’entorn (sèrbo-croat, ongrés e romanés).
Regulacion
L’eslovac estandard (“spisovná slovenčina”) es definit per una lei del parlament sus la lenga estatala de la Republica eslovaca. Segon aquela lei, lo Ministèri de la cultura apròva e publica la forma codificada de l’eslovac sus la base de l’opinion d’instituts lingüistics especialisats sus l’eslovac e d’especialistas en lenga estatala. Aquò’s tradicionalament l’Institut de lingüistica Ľudovit Štúr que fa part de l’Acedemia eslovaca de Sciéncias. Dins la practica, lo Ministèri de cultura publica un document qu'especifica los libres de referéncia que fan autoritat sus l’usatge de l’eslovac estandard, anomenat “kodifikačná príručka” (manual de codificacion). De reglamentacions actualas foguèron publicadas lo 15 de març 2021.
N’i a 4 d’elas :
Dinastia Xia
La dinastia Xia es, segon l'istòria chinesa tradicionala, la premiera dinastia imperiala chinesa. Auriá dirigit un principat de China Centrala de 2205 a 1767 avC. Pasmens, en causa de la manca de vestigis descubèrts e de documents escrichs, son existéncia es encara mau segura e lei dètz-e-sèt sobeirans Xia an un aspèct fòrça legendari.
Lens (Pas de Calais)
Lens es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Saint-Germain-sur-Eaulne
Saint-Germain-sur-Eaulne es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
Coma lo sieu nom l'indica, la municipalitat a traversat pel Eaulne, riu afluente de la Arcas.
Comme son nom l'indique, la commune est traversée par l'Eaulne, rivière affluente de l'Arques.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mart (planeta)
Mart o Mars fa partida de çò que se sona planetas telluricas (es a dire de natura rocosa, coma la Tèrra) e es la primièra de las planetas exterioras a l'orbita terrèstra. A dos satellits naturals o lunas, Fòbos e Deimos, de talha plan pichona e de forma irregulara.
Lo prefixe areo- s'aplica per Mart coma lo prefixe geo- per se referir a la Tèrra. Ven d'Arès, lo dieu de la guèrra dels grècs ancians.
Lo gentilici es marcian -a.
Los noms de la planeta Mart
Mart èra ja coneguda dempuèi los tempses mai ancians de l'Antiquitat. Los egipcians la sonavan «Her Deschel» çò que significa «la Roja». Los babilonians la coneissián jol nom de «Nirgal» o «l'Estela de la Mòrt». Los grècs l'identificavan amb lo dieu de la guèrra, Arès. Pasmens los romans foguèron los que li donèron son nom modèrne, a partir de lor pròpri dieu de la guèrra Mart.
La color roja de la planeta Mart, clarament visibla a uèlh nus, faguèt que se considerèsse dempuèi de tempses immemorials coma ligada amb la sang, la guèrra e la mòrt. De còps que i a se fa referéncia a Mart coma la Planeta Roja.
Caracteristicas generalas
thumb|left|La rotacion de Mart sus son axe ([[NASA)]]Mart (o Mars) es la quatrena planeta del Sistèma Solar en foncion de sa distància al Solelh.
Mart es un mond plan mai pichonèl que la Tèrra. Sas caracteristicas principalas, en proporcion amb las del glòbe terrèstre, son las seguentas: diamètre 53%, superficia 28%, volum 15% e massa 11%. Puèi que los oceans cobrisson 71% de la superficia terrèstra e Mart ten pas de mars, las tèrras dels dos monds an aperaquí la meteissa superficia. Sa densitat es inferiora a la de la Tèrra, e equival a 3,94 còps la densitat de l'aiga. Un còrs sus Mart pesariá 1/3 de son pes sus Tèrra, per encausa de la febla atraccion gravitacionala.
Vistas de la Tèrra e amb de telescòpis modèstes, qualques caracteristicas de la superficia marciana an l'aparéncia de «tacas» mai o mens escuras e plan delimitadas que son de ponches de referéncia excellents. Foguèron observadas pel primièr còp en 1659 per Christiaan Huygens, que gràcias a elas foguèt capable de mesurar lo periòde de rotacion de Mart en obtenir la valor d'un jorn. En 1666, Giovanni Cassini lo precisèt e obtenguèt 24 h 40 min, valor fòrça pròcha de la realitat. En comparar los dessenhs faches sus un interval de gaireben 300 ans, es estada establida la valor de 24 h 37 min 22,7 s pel jorn sideral (lo periòde de rotacion de la Tèrra es de 23 h 56 min 4,1 s).
right|300px|thumb|Talha de Mart comparada amb la Tèrra.
A partir de la durada del jorn sideral, se dedusís aisidament que lo jorn solar marcian a una durada de 24 h 39 min 35,3 s. Lo jorn solar mejan, o temps entre dos passatges consecutius del Solelh pel meridian de l'endrech, dura 24 h 41 min 18,6 s. Lo jorn solar sus Mart a, coma sus Tèrra, una durada variabla, fenomèn degut al fach que las planetas an a l'entorn del Solelh d'orbitas ellipticas que son pas percorregudas unifòrmament (leis de Kepler). Sus Mart, la variacion es encara mai granda pr'amor que son orbita a una excentricitat elevada. Per aver mai de comoditat dins sos trabalhs, los responsables de las missions nòrd-americanas d'exploracion de Mart an decidit unilateralament de donar al jorn marcian lo nom de «sòl», sens se preocupar del fach que aqueste mot significa sòl en francés e designa en espanhòl e en catalan la lutz solara o, quand s'escriu amb una majuscula, l'astre central del sistèma planetari nòstre. L'annada marciana dura 687 jorns terrèstres o 668,6 sòls. Quand serà necessari d'aver un calendièr, aqueste deurà comptar doas annadas de 668 jorns per cada tres annadas de 669 jorns.
Mart a de periòdes sasonièrs que semblan als de la Tèrra, encara que las sieus sasons sián mai longas, perque una annada marciana es gaireben dos còps pus longa qu'una annada terrèstra. La variacion de la distància del Solelh causa una variacion de temperatura d'aperaquí dins lo ponch subsolar entre l'afèli e lo perièli.
Los pòls de Mart son marcats per doas calòtas polaras de color blanca esbleugissenta, qu'an facilitat fòrça la determinacion de l'angle entre l'eqüator de la planeta e lo plan de son orbita, angle equivalent a l'obliqüitat de l'ecliptica sus Tèrra. Las mesuras fachas per Camichel sus d'imatges pres al Pic de Miègjorn an donat per aqueste angle 24º 48’. Dempuèi l'exploracion espaciala s'accèpta una valor de 25,19º, un pauc pus granda que l'obliqüitat de l'ecliptica (23º 27’).
Superfícia
thumb|Fòto captada pel [[Telescòpi espacial Hubble en 2001.]]
Geografia
La superfícia de Mart presenta de caracteristicas morfologicas semblablas a las de la Tèrra e tanben de la Luna: de cratèrs, de camps de lava, de volcans, de maires secas de rius e de dunas de sabla. Pasmens l'aspècte general del païsatge marcian es pro diferent del que presenta nòstre satellit a causa de l'existéncia d'una atmosfèra tèuna sus Mart. En particular, lo vent cargat de particulas solidas produsís una ablacion que, dins lo cors dels tempses geologics, a ressat fòrça cràters. Son doncas los cratèrs plan mens nombroses que sus la Luna, e la màger part d'eles an de parets mai o mens rosegadas per l'erosion. D'un autre costat, los volums enòrmes de polsa entraïnada pel vent cobrisson los cratèrs mai menuts, las anfractuositats del terren e los autres accidents pas gaire importants. Demest los cratèrs d'impacte conven de remarcar Hellas Planitia dins l'emisfèri sud, qu'a 2000 km de diamètre e 6 km de prigondor. Demest los cratèrs d'impacte pus recents, bèl nombre an una morfologia que suggerís que la superfícia èra ima o plena de fanga quand se faguèt l'impacte.
[[Imatge:MarsTopoMap-PIA02031 modest.jpg|thumb|250px| Carta topografica de Mart (NASA/JPL-Caltech).
Accidents remarcables: volcans de Tharsis a l'oèst (comprés Olympus Mons), Valles Marineris a l'èst de Tharsis, e Hellas Planitia dins l'emisfèri sud.]]
Tocant l'eqüator, existís una brusca elevacion de qualques quilomètres de nautor que devesís Mart en doas regions clarament diferenciadas. Lo nòrd es practicament plan, jove e prigond ; lo sud, per contra es naut, vièlh e esquiu, amb de cratèrs que revèrtan las regions nautas de la Luna. Las rasons d'aquesta dicotomia globala son desconegudas.
I a de regions brilhantas de color irange rogenc, que recebon lo nom de desèrts, e que s'espandisson suls tres quarts de la superfícia de la planeta e li donan aquela color rogenca caracteristica o, per o dire melhor, la d'una immensa clapareda, vist que lo sòl es cobèrt de pèiras, de clapasses e de blòcs. D'autra part, de la Tèrra e pel mejan de telescòpis, s'obsèrva de tacas escuras (tacas d'albedo) que correspondon pas a d'accidents topografics mas que son de regions ont lo terren es cobèrt d'una polsa escura. Aquelas regions pòdon cambiar lentament quand lo vent entraïna la polsa. La taca escura pus caracteristica es Syrtis Major qu'es simplament un pendís de mens d'1% e sens res de notable.
Una caracteristica que domina una partida de l'emisfèri nòrd es l'existéncia d'una enòrma enflor que conten lo complèxe volcanic de Tharsis. S'i tròba Olympus Mons, lo pus gròs volcan del Sistèma Solar. A una nautor de 25 km (mai de dos còps e mièg la de l'Everest), e sa basa a un diamètre de 600 km. A sos pès, las coladas de lava an creat un sòcle que forma un bauç de 6 km de naut. Cal ajustar la granda estructura esfondrada d'Alba Patera. Las zonas volcanicas ocupan 10% de la superfícia de la planeta. Cèrts cratèrs mòstran de signes d'activitat recenta e an de lava petrificada sus sos versants.
Pròcha de l'eqüator e amb una longor de 2700 km, una largor que va fins a 500 km, e una prigondor d'entre 2 e 7 km, se tròba Valles Marineris, una gorga desmesurada qu'a respècte d'ela lo Grand Canhon del Colorado sembla pichonèl. Se formèt en seguida de l'esfondrament del terren, a causa de la formacion de l'enflor de Tharsis.
Geologia
La planeta Mart se compausa fondamentalament de basalt volcanic amb una proporcion importanta d'oxids de fèrre, çò qu'explica la color roja caracteristica de la superfícia. Per natura, revèrta la limonita, oxid de fèrre fòrça idratat. Mentre que dins las crostas de la Tèrra e de la Luna predominan los silicats e los aluminats, dins lo sòl de Mart son preponderants los ferrosilicats. Sos constituents principals son, per òrdre d'abondància: l'oxigèn (43,8%), lo silici (22,4%), lo fèrre (12,1%), l'alumini (5,5%), lo magnèsi (4,3%), lo calci (3,8%) e tanben lo titani e d'autres compausants en quantitats mendres. Per una analisi pus detalhada de la composicion del sòl marcian, vejatz: Resultats de Pathfinder
A la diferéncia de la Tèrra, Mart a pas de camp magnetic global. Pr'aquò, Mars Global Surveyor, en orbita marciana, a detectat de camps magnetics locals de bassa intensitat en divèrsas regions de l'escòrça. S'es descobèrt que las magnetizacions residualas de ròcas apareisson en bendas alternadas de 160 km de larg per 1000 km de long, parièras a las bendas observadas dins las dorsalas marinas de la Tèrra. Aquela descobèrta imprevista pòt aver d'implicacions interessantas per l'istòria geologica de Mart. Actualament, Mart presenta pas de tectonica de las placas activa. I a pas cap de pròvas de movements orizontals recents a la superfícia, coma per exemple de montanhas formadas per plegament. Mas es possible qu'aguèsse agut una tectonica de las placas al començament de son istòria. En aqueste cas, aquò poiriá aver ajudat a mantenir una atmosfèra parièra a l'atmosfèra terrèstra, en transportant de ròcas ricas en carbòni cap a la superfícia, mentre que la preséncia del camp magnetic auriá ajudat a aparar la planeta de la radiacion cosmica. Mas i a tanben d'autras explicacions possiblas.
L'aiga sus Mart
I a d'indicis visibles d'erosion en divèrses endreches de Mart, tant a causa del vent coma de l'aiga. La superfícia de la planeta sèrva de vertadièrs malhums idrografics, ara eissuches, amb sas vals sinuosas escalpradas per las aigas dels rius, sos afluents, sos braces, separats per de bancs d'alluvions qu'an subsistit fins a nòstres jorns. Suggerisson un passat, amb de condicions environamentalas ont l'aiga modelèt lo terren per mejan d'inondacions catastroficas. D'unes suggerisson l'existéncia dins un passat alunhat de lacs e d'un vast ocean dins la region boreala de la planeta. Tot sembla d'indicar qu'aquò se passèt fa aperaquí quatre miliards d'annadas e solament pendent un cort periòde de temps.
Se dins lo passat, Mart aguèt de corses d'aiga abondants, es perque una atmosfèra fòrça mai densa permetiá de temperaturas pus nautas. L'aiga dispareguèt de la superfícia de Mart quand la màger part de l'atmosfèra se dissipèt dins l'espaci, e qu'atal mermèron la pression e la temperatura. Mas l'aiga subsistís encara dins l'atmosfèra, a l'estat de vapor, en quantitats minimas, e mai dins las calòtas polaras, constituidas per de grandas massas de glaces etèrnes (majoritàriament de CO2 gelat), e (çò sembla), dins lo sossòl.
Quand las pichonas palas mecanicas de las sondas espacialas cavan una rega dins lo sòl polsós de Mart, los bòrds d'aquesta excavacion se deurián esbosonar coma quand se practica una rega dins la sabla o dins un sòl terrós. En realitat, los bòrds de las regas practicadas sus Mart s'esbosonan pas, coma se lo sòl foguèsse umid. Tot permet de supausar qu'entre los grans del sòl i a d'aiga gelada, fenomèn que, d'autra part, es comun dins las regions fòrça frejas de la Tèrra ont, dempuèi las grandas glaciacions del qüaternari, lo sòl es prigondament gelat.
A l'entorn de cèrts cratèrs marcians (qu'an entre 5 km e 50 km de diamètre), s'obsèrva de formacions (ejecta) en forma de lòbes parièrs als regiscles que se vei quand se trai un còdol dins la fanga ; d'unes explican aquel fenomèn en admetent que lo sòl de Mart es gelat : la calor produsida per l'impacte del meteorit auriá provocat la vaporizacion del glaç. Se dispausa tanben de fotografias d'un autre tipe d'accident del relèu perfèctament explicat per l'existéncia d'un gelisòl. Se tracta d'un esfondrament del sòl de la depression que ne partís una maire seca amb l'emprenta de sos braces separats per de bancs d'alluvions. Sembla que dins la zona de la depression, la calor, probablament a causa d'un fenomèn volcanic, a provocat la fusion del glaç ; lo terren s'es esfondrat sot son pes pròpri, expulsant l'aiga fins a la superfícia; coma l'evaporacion del liquid, malgrat que siá ineluctabla, es pas instantanèa, l'aiga a pogut córrer sus lo sòl abans son evaporacion totala ; lo fenomèn a durat pro de temps per que lo cors de l'aiga atal creat per la fusion del permafròst aja cavat una maire.
En junh de 2000, la nau Mars Global Surveyor detectèt sus de parets de cratèrs o dins de vals prigondas ont lo solelh va jamai, d'accidents que pareisson de desbauces formats per de torrents d'aiga e los depaus de tèrra e de ròcas carrejats per eles. Apareisson solament a de nautas latituds de l'emisfèri sud. Cresèm de veire un escorrement superficial d'aiga semblable a un aquifèr. Aqueste aquifèr seriá situat entre 100 m e 400 m de prigondor. En gisclant a la superfícia, l'aiga se gèla e forma una restanca de glaç : quand se romp, produsís un torrent fòrça brèu, que dura fins que l'aiga s'evapore (puèi que pòt pas restar sot forma liquida dins las condicions de temperatura e de pression de la planeta).
En mai de 2002, la nau Mars Odyssey detectèt la signatura d'idrogèn superficial. Aqueste idrogèn poiriá èsser combinat en formant d'aiga gelada. Lo glaç formariá un jaç sos la superfícia, entre 30 cm e 60 cm, qu'anariá de las calòtas polaras fins a 60º de latitud. En genièr de 2004, la sonda europèa Mars Express a detectat d'aiga al pòl sud de la planeta ; l'observacion es estada facha a la fin de l'estiu quand lo "glaç sec" se sublima e laissa una calòta residuala d'aiga. Al pòl nòrd, sa preséncia èra ja confirmada.