cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Crosada dels albigeses
Lo bogomilisme e sa difusion dins lo rèsta d'Euròpa
thumb|right|Esquèma possible per la difusion dau bogomilisme vèrs lei Balcans e lo rèsta d'Euròpa.
Lo bogomilisme èra una eresia apareguda vèrs la mitat dau sègle X dins lei regions bulgaras a l'entorn de la vila de Preslav. Èra una doctrina crestiana dualista considerant lo mond materiau coma l'òbra de Satan, condamnant lo batejament deis enfants e lei sacraments catolics. Lei fidèus devián seguir una regla inspirada deis Escrituras Santas defendent especialament de manjar de carn. Divèrseis obratges presentèron lo bogomilisme e sei rites qu'èran fòrça similars ai rites catars. La possibilitat d'una origina bogomila au catarisme es donc relativament seriosa.
D'efèct, la predicacion bogomilista permetèt d'espandre aquela religion dins lo rèsta dei Balcans e dins una partida de l'Empèri Bizantin ai sègles XI-XII. Pasmens, après aqueu succès, lei traças d'una òbra de predicacion importanta existisson pas. En revènge, es possible de seguir lei procès eclesiastics còntra d'eretics dualistas durant aqueu periòde : Aquela tièra de procès mostra l'expansion e l'organizacion d'una eresia dualista dins l'oèst d'Euròpa. Pasmens, la feblesa dei fònts istòrics permeton pas de descriure l'evolucion d'aquela expansion. Lei detalhs de l'introduccion e de l'implantacion d'una eresia dualista en Occitània son mau coneguts e lo ligam ambé lo bogomilisme es donc pas dirèctament establit maugrat lei similituds entre lei dos movements. Pasmens, vèrs la mitat dau sègle XII, l'organizacion dau concili catar de Sant Felitz de Lauragués, ambé la preséncia d'unei caps eretics venguts de l'èst d'Euròpa, e la multiplicacion de concili catolics per luchar còntra l'eresia dins lei vilas occitanas, coma aqueu de Montpelhièr en 1162, permeton d'afirmar la probabilitat fòrta d'un ligam ambé lo bogomilisme e la soliditat dau catarisme dins la region.
L'aparicion e l'implantacion de la Glèisa Catara occitana
Coma ditz dins lo paragraf precedent, l'aparicion e la formacion de la Glèisa Catara en Occitània es un fenomèn mau conegut en causa dau limit dei fònts istoricas. Pasmens, tre la mitat dau sègle XII, d'elements mostran la preséncia d'un aparelh religiós ja desvolopat e d'una implantacion dins la societat pron fòrta per limitar la volontat de repression deis autoritats localas.
Dins aquò, l'extension maximala dau catarisme regardèt un sector limitat d'Occitània. Son airau d'influéncia principau es una zona centrada sus Lauragués e limitat per Tolosa, lo Comtat de Fois, la region d'Albi e aquela de Carcassona. Dins aquelei territòris, la proporcion de catars, batejats (perfècts) o fidèus simples, èra importanta e podiá de còps agantar 50% localament de la populacion. Lo rèsta demorèt catolic mostrant que lo catarisme venguèt rarament la religion majoritària meme dins lei sectors pus favorables a son desvolopament. Totei lei classas socialas son regardadas per lo fenomèn e lei conversions de membres de la noblesa son ben documentadas. Per exemple, lei funeralhas dau chivalier Ramon de Sant-Pòl en 1203 reüniguèron una partida granda de la populacion dau vilatge de Sant Pau del Cabdal Jòus e un nombre important de chivaliers. Lo cas pus impressionant es aqueu de la familha de Ramon Rogièr de Fois que sa frema e sa sòrre venguèron cataras. En fòra de Lauragués e de sei regions vesinas, lo catarisme representava de minoritats religiosas dins lo rèsta dau sud e dau centre d'Occitània. La repression crosada e catolica mostrèt l'existéncia de comunautats a Besièrs, dins tot lo Lengadòc e dins lo relarg d'Agen.
Avans la Crosada, l'organizacion de la Glèisa Catara èra publica. L'unitat de basa èra lo pareu de perfècts car, coma leis Apòstols, lei perfècts devián jamai èstre solets. Cada perfèct aviá donc un sòci e cada perfècta aviá una sòcia. Aquelei pareus se gropan per formar de comunautats pichonas vivent segon la règla catara basada sus la Bibliá. Generalament, aquelei comunautats trabalhan dins un obrador comunautari e un nombre important de catars practican l'artesanat. Aqueleis obradors èran tanben un luòc de socializacion per lei catars e venguèron un otís de predicacion important en fàcia de l'opuléncia dau clergat aut de la Glèisa Catolica. Leis obradors son dirigits per un ancian e uneis obradors son gropas sota l'autoritat d'un diacre. Lo ròtle dau diacre es d'assegurar lo contraròtle de sei fidèus, la liason ambé la ierarquia auta de la Glèisa Catara e lo debanament cada mes de la ceremonia de l'aparelhament. Aquela darriera èra una ceremonia de confession mutuala. Enfin, au dessús dei diacres, se troba l'evesque catar de la region que teniá dos assistents dichs fiu major e fiu menor. A la mòrt de l'evesque, lo premier lo remplaçava, lo segond veniá fiu major e un fiu menor novèu èra chausit entre lei diacres.
Aquela organizacion èra relativament pròcha de la populacion e permet d'explicar lo succès dau catarisme en Occitània. En 1209, existiá quatre evescats catars e un cinquen foguèt creat en 1226. Ansin, lei princes occitans de la region podián pas luchar — a condicion de supausar una volontat de lo faire — contra lo catarisme sensa considerar lo risc d'una revòuta majora de l'aristocràcia e de la populacion convertidas a l'eresia. Un sentiment de tolerància, ja existent en causa de la preséncia d'unei minoritats jusievas dins la region, se desvolopèt donc per lo catarisme que mai d'un exemple permet d'illustrar. Ansin, a la prima de 1165, un collòqui foguèt organizat a Lombèrs entre de caps catolics e una delegacion catara en preséncia de Ramon Trencavèl, de la comtessa de Tolosa e dau vescòmte de Lautrec. Se lei conclusions dau collòqui condamnèron — per lo principi — lo catarisme, la delagacion de perfècts poguèt venir e partir liurament sensa dificultat de la part deis autoritats.
La corrupcion dau clergat occitan e la revirada dei missions papalas
thumb|right|Retrach dau papa d'Innocenci III.
D'efèct, après una tièra de condamnacions, lo catarisme foguèt finalament condamnant oficialament per lo concili de Latran en 1179 entraïnant lo mandadís d'una expedicion militara còntra La Vaur en 1181. De son caire, lo clergat locau acomencèt ges d'accions pus importantas que la transmission formala dei consignas dau concili de Latran a sei subordenats. En fach, leis accions pus seriosas còntra lo catarisme acomencèron quand Innocenci III venguèt papa lo 8 de genier de 1198.
En abriu de 1198 puei tornarmai en 1199, lo papa mandèt son conselhier e confessor Rainier e un monge dich Gui per organizar la lucha còntra leis eretics e sei protectors ambé lo sostèn dei senhors locaus. Tre lo començament, l'apèu dau papa desvolopèt dos concèptes centraus de la Crosada deis Albigés. Lo premier èra la confiscacion dei bens deis eretics e de sei protectors. Lo segond èra lo drech de la papautat d'iniciar una Crosada sensa lo sostèn deis autoritats dau país. Pasmens, aqueu premier assai s'acabèt per una revirada rapida en fàcia de l'oposicion de l'aristocràcia occitana e l'indiferéncia de la màger part dau clergat superior qu'èra normalament la relèva de la volontat papala a l'escala regionala.
L'indiferéncia d'aqueu clergat èra causada per sa corrupcion granda dei preocupacions politicas e financieras de sei caps. Ansin, leis evesques de Carcassona, de Narbona, de Besièrs, de Vence, de Vivièrs, de Tolosa èran pauc segurs. Dins certanei cas, lor conducha èra vertadierament escandalosa. Per exemple, l'evesque de Tolosa Ramon de Rabastens utilizèt la corrupcion per venir lo cap d'un evescat, ja roïnat per son predecessor, e aprofichèt lei revenguts de sa posicion per una guèrra privada. De son caire, l'evesque de Narbona, cap de la màger part deis evescats occitans, cumulava lei beneficis, demandava un pagament per confirmar leis eleccions eclesiasticas de son diocèsi, teniá un grop de mercenaris personaus e èra regularament a la caça o ambé sei mestressas. Lo papa ordonèt sa deposicion en 1203 que l'evesque refusèt. En 1205, capitèt d'obtenir un relambi per corregir sa conducha que se melhorèt finalament pas. En 1207, una deposicion novèla aguèt pas plus de succès.
Brémontier-Merval
Brémontier-Merval es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Crosada dels albigeses
La corrupcion dau clergat occitan e la revirada dei missions papalas
Se lo cas de l'evesque de Narbona es un cas extrèm, la corrupcion granda dau clergat occitan èra generalizada. Èra un avantatge major per la propagacion dau catarisme. D'efèct, entre l'opuléncia d'un clergat desinteressat dau sòrt de sei fidèus e de perfècts vivent de sei mans dins d'obradors relativament paures, la populacion èra necessàriament pus favorablas ais eretics. Lo fast dei missions papalas èra tanben raprochat per leis abitants d'aquela corrupcion. Pasmens, en causa de l'abséncia de volontat d'intervenir de la part dei senhors occitans, la papautat a pas d'autra solucion. Lei mandadors cargats de suscitar una reaccion còntra l'eresia van donc se succedir.
Brémontier-Merval
Geografia
Brémontier-Merval Es un vilatge del país de Bray, situat entre Gournay-en-Bray e Argueil.
Crosada dels albigeses
La corrupcion dau clergat occitan e la revirada dei missions papalas
En 1203, Pèire de Castelnòu e Raols de Fòntfreja foguèron mandats a Tolosa. Obtenguèron gaire de resultats. Sota la condicion de respectar leis institucions de Tolosa, obtenguèron un sagrament de fe catolica deis abitants e deguèron quitar la vila. L'annada seguenta, participèron a un collòqui organizat per Pèire II d'Aragon entre catolics, vaudés e catars. Lei doas eresias foguèron condamnadas per lo principi e lei delegacions vaudesas e cataras partiguèron liuras. En 1206, un concili reüniguèt 600 perfècts a Mirapeis sota la proteccion de 35 senhors de la region. La revirada èra donc totala per lei legats de la papautat.
La predicacion dominicada e l'oposicion de Felip August a l'organizacion d'una expedicion militara
thumb|right|Representacion de Sant Domenge. thumb|right|Representacion de Felip August sus un sagèu.
Brémontier-Merval
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Crosada dels albigeses
La predicacion dominicada e l'oposicion de Felip August a l'organizacion d'una expedicion militara
Après la revirada dei legats Pèire de Castelnòu e Raols Fòntfreja, lei monges Diego d'Osma e lo futur Sant Domenge foguèron mandats per lo papa per crestianizar la region Osma. En camin, faguèron una pausa a Montpelhièr onte poguèron discutir ambé lei dos legats. Constatant l'error de l'opulància dei legats e de sei discors menaçants, prepausèron de donar una forma novèla a la predicacion còntra lo catarisme. Partiguèron donc coma de mendicants ambé lei legats dins lei vilatges de la region. Innocent III aprovèt aqueu metòde e un monastèri foguèt bastit a Pàmias en 1207. Se desvolopèt pauc a pauc e la predicacion dominicana obtenguèt de resultats.
Brémontier-Merval
Istòria
Lo nom de la municipalitat testifica l'existéncia, sus aquel luòc, d'una comunitat religiosa a l'epòca mérovingienne. A la fin de la, Hugues V, senhor de Gournay, emboish la abbaye de Bellozane, #que confia a las Prémontrés, òrdre de chanoines regulars institué l'an 1120 per sant Norbert. Lo abbaye recep la visita de Philippe lo Hardi, en 1280, de Philippe lo Polit, en 1314, e de Charles IV, en 1327.
La guèrra de la priva de fòrça los sieus bens. Al XVIe e XVIIe de sègles, lo abbaye végète ; paradoxalement, es alavetz concédée a de celèbres abbés commendataires, tal lo poèta Pèira de Ronsard.
Crosada dels albigeses
La predicacion dominicada e l'oposicion de Felip August a l'organizacion d'una expedicion militara
A la prima de 1207, la menaça èra venguda tant importanta que lei caps catars provoquèron un collòqui de doas setmanas a Montreal. Leis arbitres refusèron de designar un venceire au debat mai lei membres de la predicacion s'enardiguèron. Aprofichant l'arribada de monges suplementaris, se devesiguèron en grops pus pichons per visitar un nombre pus important de vilatges. L'accion dei legats èran tanben pus malaisada de susvelhar. Ansin, en abriu de 1207, Pèire de Castelnòu arribèt en dessobte a Tolosa e prononcièt l'excomunicacion de Ramon VI de Tolosa e l'interdich sus sei territòris. Aquò èra liat a l'estrategia d'escalada chausida per lo papa Innocenci III. D'efèct, aqueu darrier confirmèt la senténcia lo 29 de mai. Lei repròches de la papautat còntra Ramon VI èran nombrós. Lei principaus èran : Se Ramon VI refusèt de s'emendar, la sancion èra la mesa en preda de sei fèus. Es a dire que lo premier senhor que conquistariá una partida dei territòris tolosencs podriá se proclamar son senhor legitim. L'objectiu èra de suscitar una expedicion militara de la Crestianitat per anientar l'eresia en causa de la revirada deis apèus a la noblesa occitana.
Brémontier-Merval
Istòria
A, lo prieur Henri de Blavette redonne vigor esperital a la comunitat e fa restaurar las bastissas claustraux. A aquela epòca, la abbaye administra de nombrosas parròquias ; Bellozane, Brémontier, Merval, Elbeuf-en-Bray.
Crosada dels albigeses
La predicacion dominicada e l'oposicion de Felip August a l'organizacion d'una expedicion militara
Dins aquò, lo papa se turtèt a l'oposicion dau rèi Felip August qu'èra militarament ocupat dins lo nòrd de França e opausat a una destabilizacion de la region. De mai, èra tanben opausat a l'intervencion papala dins d'afaires pertocant de fèus teoricament dependent de França coma lo Comtat de Tolosa. Una premiera letra en 1204 aviá ja mau capitat d'entraïnar l'intervencion francesa. En 1207, Innocent III aguèt tanben ges de succès. En revènge, l'idèa de la confiscacion dei bens deis eretics e de sei protectors i foguèt tornarmai desvolopada e afinada. Òr, es aqueu principi que va permetre la Crosada en 1209 e entraïnar l'acarnament dei combats fins a 1229.
Évergnicourt
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Brimont
Brimont es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Évergnicourt
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Brimont
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Brémontier-Merval
Istòria
La dissolucion de l'òrdre dels Prémontrés l'an 1790, entrena la desaparicion de la abbaye.
Crosada dels albigeses
L'excomunicacion dei territòris tolosencs, sei consequéncias e lo refús d'intervenir de Felip August
En consequéncia, lo 10 de març, Innocenci III publiquèt sa bula famosa cridant a la Crosada còntra lo còmte de Tolosa : ''« En avans ! Chivaliers dau Crist ! En avans recrus coratjós de l'armada crestiana ! Que lo crit universau de dolor de la Glèisa Santa vos entraïna !... »''. Pasmens maugrat la violéncia dau tèxte, un relambi foguèt acordat a Ramon VI per s'emendar. De mai, per s'aparar còntra lo refús de Felip August de sostenir la Crosada, la mesa en preda e la confiscacion dei bens dei protectors d'eretics foguèt confirmada sota resèrva de respectar lo drech de senhoriá superiora dau rèi de França. Pasmens, aquela clausa foguèt totjorn pas sufisenta per obtenir l'acòrd dau rèi. Aqueu darrier acceptèt solament d'intervenir sota doas condicions non acceptablas per Innocenci III : Felip August utilizava donc lo drech feodau per empachar una Crosada qu'èra autorizada per lo drech religiós. L'oposicion entre lei doas fònts juridicas permetèt de crear un debat sensa fin e la papautat deguèt donc adoptar una estrategia novèla : acceptar l'idèa d'una Crosada acampant l'aristocràcia francesa sensa la participacion reiala.
Brémontier-Merval
Istòria
Le nom de la commune atteste l'existence, sur ce site, d'une communauté religieuse à l'époque mérovingienne. À la fin du, Hugues V, seigneur de Gournay, fonde l'abbaye de Bellozane, qu'il confie aux Prémontrés, ordre de chanoines réguliers institué en 1120 par saint Norbert. L'abbaye reçoit la visite de Philippe le Hardi, en 1280, de Philippe le Bel, en 1314, et de Charles IV, en 1327.
Crosada dels albigeses
L'acceptacion reticenta de la Crosada per lo rèi de França
En fàcia de l'oposicion de Felip August, Innocenci III decidiguèt de se passar de l'ajuda reiala e de cridar dirèctament la noblesa europèa. De legats foguèron mandats per predicar la Crosada en França. Obtenguèron rapidament de succès e mai d'un nòble èran volontaris per formar l'expedicion. Pasmens, la màger part d'entre elei volián tanben obtenir l'autorizacion de partença dau rèi qu'èra lor senhor. Innocenci III mandèt donc sei legats a París per obtenir au mens sa caucion. La volontat de certanei membres de l'aristocràcia francesa auta d'anar au combat sostenguèron lei legats. Mau capitèron d'obtenir lo sostèn oficiau de la Corona francesa e la Crosada èra pas sota la direccion francesa. En revènge, Felip August finiguèt per donar l'autorizacion a sei chivaliers de jónher la Crosada permetent son entraïnament après dètz annadas d'esfòrç de la papautat per organizar una expedicion militara còntra l'eresia catara.
Brémontier-Merval
Istòria
Au, le prieur Henri de Blavette redonne vigueur spirituelle à la communauté et fait restaurer les bâtiments claustraux. À cette époque, l'abbaye administre de nombreuses paroisses ; Bellozane, Brémontier, Merval, Elbeuf-en-Bray.
Crosada dels albigeses
La division deis estats occitans per la diplomàcia papala
thumb|right|Representacion de la peniténcia de Raimon VI a Sant Geli sus una sieta anciana.
Brémontier-Merval
Istòria
La dissolution de l'ordre des Prémontrés en 1790, entraîne la disparition de l'abbaye.
Crosada dels albigeses
La division deis estats occitans per la diplomàcia papala
Au començament de la Crosada, lei principats occitans èran devesits e foguèron pas capables de formar una aliança comuna per s'aparar còntra l'invasion. La diplomacia papala e lei rivalitats ancianas entre senhors occitans aguèron un ròtle dins la formacion d'aquela situacion. D'efèct, de negociacions que se debanèron en 1208 entre Ramon VI e Ramon Rogièr Trencavèl permetèron pas d'establir un aliança. Pasmens, la formacion d'aquela aliança èra pas la solucion unica de Ramon VI car lo papa li aviá donat un relambi per acceptar sei demandas, annular l'excomunicacion e empachar la Crosada d'atacar sei territòris.
En fach, lei dos camps assaièron de s'enganar a Sant Geli. Per Ramon VI, l'estatut de crosat li permetiá de protegir seis estats còntra la Crosada e pensava poder empachar la Glèisa d'intervenir dins seis afaires intèrns per la seguida. Per la Glèisa, Ramon VI èra neutralizat, ço que permetiá de reglar pus aisament lo cas deis estats Trencavèl. Se Ramon VI èra pas fidèu a sei juraments, l'eliminacion de Trencavèl l'empachariá de trobar d'aliats dins la region. Ansin, fin finala, la Crosada se dirigiguèt còntra leis estats de Ramon Rogièr Trencavèl que deguèt faciar solet l'invasion crosada.
Vairas (Gironda)
Vairas (Vayres en francés) es una comuna occitana de Bordalés, en Guiana, administrada per lo departament de Gironda de la region de Novèla Aquitània.
Saint-Georges-d'Espéranche
Nom desconegut en arpitan (Saint-Georges-d'Espéranche en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
L'Agruèra
L'Agruèra (Lagruère en francés) es una comuna agenesa de Gasconha situada dens lo departament d'Òut e Garona e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Saint-Georges-d'Espéranche
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Vairas (Gironda)
Toponimia
Bénédicte Boyrie-Fénié cita quauques fòrmas ancianas : Varatedo, au sègle IV, Vairas, en occitan, en 1120, Varias, en latin, en 1120, Variae, en latin, au sègle XIII ou XIV, Vayres (Sancta Maria de ~), en occitan, en 1339. Entre eras, la prumèira, Varatedo, es celtica, mès Vairas deriva de Varia. Puslèu que varia aqua, « aiga de colors diferentas » imaginat per Ernèst Negre, citat per B. Boyrie-Fénié, i fau veire un nom prelatin, mès indoeuropèu, var- (vara, « flume », per Dauzat e Rostaing, benlèu lo gallés uera, uaria, « cors d'aiga »), per un pòrt actiu dempui lo sègle VI ab. J.-C. L'evolucion s'es limitada a l'anteposicion de -i- (Varia > Vaira), l'afebliment de -a finala en [-ə], atestat dempui 1339, l'ajustadís d'una -s finala (absenta de la prononciacion actuala en gascon libornés) e l'influéncia possibla de Arvèiras (la prononciacion es ['bɛjrə] en realitat),.
L'Agruèra
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : Grueria (parrochia de ~), au sègle XIII, Gruera (parrochia Sancti Anhiani de la ~), au sègle XIII, Grueria (de ~), en 1289, Grueria (in locis nostris de ~), en 1291, Gruerie (bastide ~), en 1293, Grueira (locus rupparii seu locus de ~), en 1309, Laginera (capella de ~), en 1326, Lagruera, Grueira, en 1305. La prononciacion es [lagry'ɛrə]. Dauzat explica lo nom per lo latin grus, « grua », demb lo sufixe [eretèr de] -etum. Lo sens seré de « lòc frequentat per las gruas ». Mès lo sufixe -etum dona -et, pas -èra, çò que constata Bénédicte Boyrie-Fénié. Negre, citat per B. Boyrie-Fénié, part deu mot gruère deu diccionari Palai, « granalha, grans menuts, tròçs fins », çò que designaré un terrenh gravelós, gravierut. Mès B. Boyrie-Fénié explica qu'aqueth tèrme es pas utilizat per parlar d'un sòu. Agruèra seré puslèu un derivat d'agreu (deu latin acrifolium, mot gascon e provençau, lengadocian grifol, grefol, auvernhàs grifòl, lemosin agrafuelh, e autas varietats), demb lo sufixe latin -aria > -èra, -èira. Lo nom ven donc de l'agreuèra > l'agruèra, e lo sens seré d'un lòc ont i avèva d'agreu. Las fòrmas Grueira o benlèu las latinizacions Grueria representan lo nom demb la varianta majoritària -èira deu sufixe -aria au nòrd-oèst deu gascon.
Adolfo Rodríguez Saá
Adolfo Rodríguez Saá, avocat e òme politic n. 1947 foguèt president interin d'Argentina entre lo 23 e lo 30 de decembre de 2001.
Valeirac
Valeirac (Valeyrac en francés) es una comuna medoquina de Guiana, lingüisticament gascona, administrada pr'au departament de Gironda de la region de Noèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Crosada dels albigeses
Lei sètges de Besièrs e Carcassona
thumb|right|Expulsion de la populacion de Carcassona per lei Crosats.
La Crosada acomencèt la guèrra per una campanha còntra la region d'Agen. Pasmens, coma lo país èra fèu de Ramon VI, lei Crosats se retirèron après quauquei succès iniciaus. Lei combats vertadiers acomencèron a l'èst còntra leis estats Trencavèl. Lo 2 de julhèt, Ramon VI jonhèt la Crosada segon leis acòrds de Sant Geli mai son armada participará pas ai combats. Ramon Rogièr se presentèt tanben au camp crosat per faire sa somission ai legats mai Arnaud Amalric refusèt de lo recebre. Trencavèl deguèt rintrar dins seis estats e preparar sa defensa.
Son plan èra de concentrar sei fòrças a Carcassona. Per aquò, ordonèt a Besièrs de resistir en esperant son retorn rapid ambé de renfòrç. Lo 21 de julhèt de 1209, lei Crosats arribèron a l'entorn de Besièrs. La vila refusèt l'ultimatum d'Arnaud Amalric demandant lo deliurament de dos centenaus de catars que la lista èra l'òbra de l'evesque de la vila que s'èra escapat. Lei motivacions de la ciutat èran lo refús d'abandonar lei privilègis de seis institucions e lo respèct de sa fidelitat a Ramon Rogièr Trencavèl. D'efèct, Besièrs teniá de fortificacions e de resèrvas de manjar importantas per resistir a un sètge. Pasmens, tre lo 22 de julhèt, una temptativa de sortida còntra lei Crosats s'acabèt per un desastre e permetèt ai Crosats d'intrar dins la vila que sa populacion foguèt massacrada.
Aquela estrategia de terror capitèt. La presa aisada de Besièrs e son anientament permetèron ai Crosats d'obtenir la reddicion d'unei vilas dei domenis Trencavèl sensa combat. Tre lo 1 d'aost, lei Crosats poguèron enceuclar e acomençar lo sètge de Carcassona. S'aquela vila teniá pas encara son sistèma de fortificacion contemporanèu, la ciutat de Ramon Rogièr Trencavèl demorèt una fortalesa malaisada d'atacar dirèctament. Lei Crosats preferiguèron donc ocupar la riba d'Aude per privar la vila e seis abitants d'aiga. En causa de la calor de l'estiu, la situacion deis abitants venguèt rapidàment marrida e Ramon Rogièr Trencavèl acceptèt de negociar. Lo debanament d'aquelei negociacions es mau coneguda (rediccion oficiala, captura sospresa de Trencavèl dins lo camp crosat ?). Dins totei lei cas, lo 15, lei Crosats poguèron intrar dins Carcassona e Trencavèl venguèt presonier. Una partida granda de la populacion carcassonesa foguèt fòrabandida e la vila venguèt la basa principala dei Crosats fins a sa reconquista per lei senhors occitans en 1224.
La confiscacion dei possessions Trencavèl e sei consequéncias
thumb|right|Representacion de Simon de Montfòrt.
Après la presa de Carcassona e la captura de Ramon Rogièr Trencavèl, se debanèt un eveniment que va prefondament cambiar la significacion e leis objectius de la Crosada : la confiscacion dei territòris Trencavèl au profiech de Simon de Montfòrt. Aquel acte èra autorizat per lo drech canonic mai non per lo drech feodau. Va donc crear una situacion juridica complèxa que va venir la fònt de mai d'una revendicacion senhoriala e aumentar l'intensitat e la zona dei combats.
D'efèct, segon l'apèu papau a la Crosada, lei bens deis eretics e dei protectors d'eretics devián èsser confiscats e donats ai conquistaires crosats. Pasmens, dins lo drech feodau, aqueu drech èra solament entre lei mans dau senhor superior d'un fèu. Dins la situacion presenta, èran lei rèis d'Aragon o de França segon la zona considerada. Nomar un senhor novèu de la part dau legat papau podiá donc entraïnar una reaccion ostila d'aquelei darriers. De mai, dins lo cas que lei senhors vassaus legitims de Trencavèl refusèsson de reconoisser lo senhor novèu coma senhor legitim, venián automaticament de rebèls segon lo drech feodau. Faliá tanben considerar que lo senhor novèu seriá tanben en carga de la lucha còntra lo catarisme. Òr, lei ligams dei familhas noblas ambé l'eresia èran tanben una dificultat suplementària e un factor de conflicte. D'efèct, certanei senhors occitans èran capables d'acceptar un senhor novèu mai pas d'atacar de membres de lor familha, que foguèsson fidèus de l'eresia o non. Acceptar la senhoriá dei regions confiscadas èran donc acceptar de venir lo cap d'una region fòrça ostila e de faciar l'ostilitat dei rèis francés e aragonés.
La Guèrra dei Castèus e la generalizacion de la guèrra au Comtat de Tolosa
Vengut vescòmte de Carcassona, Simon de Montfòrt deguèt faciar mai d'un problèma. Lo premier foguèt de conquistar sa senhoriá mentre que la màger part dei senhors avián quitat la Crosada e finit lor servici d'ost. Lo segond foguèt d'obtenir la reconoissança oficiala de sa posicion novèla. Enfin, lo tresen foguèt la degradacion dei relacions entre lo senhor de Tolosa e lei legats d'Innocenci III que va entraïnar la generalizacion dau conflicte.
La guèrra dei Castèus
La premiera operacion de Montfòrt còntra lei senhors rebèls a son autoritat novèla foguèt dirigida còntra lei castèus de Las Tors. S'acabèt per una revirada en causa dei defensas naturalas importantas de la region e de la manca de tropas. Après l'estiu, una partida de zonas ocupadas se revòutèt e lei Crosats duguèron faciar un sètge malaisat a Puègserguièr mentre que la garnison de Miramont èra massacrada. Durant aqueu periòde, se fau notar la mòrt de Ramon Rogièr Trencavèl lo 10 de novembre de 1209. Aquò èra una novèla bòna per Montfòrt car l'eiretier Trencavèl èra un enfant e donc pas encara una menaça dirècta còntra son rèine.
Valeirac
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Écriennes
Écriennes es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Valeirac
Toponimia
Las fòrmas ancianas son malurosament totas de la medisha epòca: Baliraco (parrochie de ~), en latin, en 1339, Baliraco (sancta-Maria-de ~), en latin, en 1339, Baliraco (cappella de ~), en latin, en 1342, Baliraco (parrochie de ~), en latin, en 1343, Balirac (parrochia de ~), en latin, en 1367. Mès empacha pas de trobar l'origina e tots los especialistas ne'n son d'acòrdi: lo nom latin d'òme Valerius, acompanhat dau sufixe -acu(m), , latinizacion dau sufixe gallés -aco(n). Valeirac èra donc probablament una anciana granda propietat antica qu'avèva per mèste Valerius.
Bénédicte Boyrie-Fénié dona Valeirac coma fòrma grafica e [balɛj'rak] coma prononciacion. Mès saben pas, coma sovent dens sos libres, si es una prononciacion entenduda o una prononciacion vertuosa. La succession [balɛj'rak] > [bali'rak] (las atestacions dau sègle XIV, emb reduccion dau triftongue) > [balɛj'rak] (retorn miraculós de la prononciacion etimologica perduda) sembla pauc versemblable. Una prononciacion [bali'rak] es mèi que possibla, çò que menaré a escriure Valirac.
Maranwez
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Crosada dels albigeses
La guèrra dei Castèus
En fàcia d'aquelei dificultats, Montfòrt deguèt esperar la prima de 1210 per obtenir lo renfòrç dei senhors venguts faire lor servici d'ost. D'efèct, durant tot la guèrra, lo nom de Crosada donat a l'expedicion permetèt d'atirar un nombre important de tropas desirosas d'obtenir leis indulgéncias papalas promesas per la lucha còntra l'eresia. Meme se lei combats de l'annada èra pas destinat a la destruccion dau catarisme, aquò permetèt totjorn ai partisans de Montfòrt d'obtenir de renfòrç regulars. Una ofensiva, dicha « Guèrra dei Castèus », poguèt donc èstre organizada còntra lei vassaus pus poderós de Trencavèl qu'èran replegats dins sei castèus e totjorn fidèus au « senhor naturau » de la region. Lei sètges foguèron malaisats mai s'acabèron per de victòrias que permetèron de neutralizar de senhors poderós e de cremar quauquei desenaus o centenaus de catars.
Lo premier foguèt aqueu de Menèrba que se debanèt dau 15 au 22 de julhèt de 1210. Lo segond foguèt lo sètge de Tèrmes que se debanèt dau 1 d'aost au 23 de novembre. Aquelei succès entraïnèron la rediccion sensa combat d'unei senhors occitans coma Pèire Rogièr de Ventajor o de vilas coma Castras. Una partida granda dei possessions Trencavèl èra donc conquistada quand lo començament de l'ivèrn entraïnèt la fin de la Crosada.
La rompedura entre la Crosada e lo Comtat de Tolosa
thumb|right|Representacion d'Arnaud Amalric.
Mentre que Simon de Montfòrt menava lei sètges de Menèrba e de Tèrmes, lei legats papaus acomencèron tornarmai de s'ocupar de l'eresia dins lei possessions tolosencas. D'efèct, Arnaud Amalric e son luòctenent èran persuadits que Ramon VI èra un eretic e un protector d'eretic fòrça dangerós car capable, gràcias a sa diplomàcia, d'enganar lo papa. Durant l'annada 1210, lei legats s'ocupèron de descreditar lo còmte tolosenc e de trobar de pretèxtes per estendre la guèrra ais estats de Ramon VI. I capitèron entraïnant la rompedura de la papautat ambé lo Comtat de Tolosa e la generalizacion de la guèrra.
Pasmens, trobar de pretèxtes per entraïnar una guèrra còntra Ramon VI èra aisat. D'en premier, lei juraments de Sant Geli èran estats pas respectats. De mai, es verai que lo còmte e la populacion tolosenca protegissián totjorn leis eretics de la vila, causa sufisenta per atacar e confiscar lei domenis Trencavèl. Per lei legats, la dificultat vertadiera èra de crear una situacion juridica e diplomatica pron complèxa per empachar la diplomàcia tolosenca d'arrestar lo conflicte.
Per aquò, lei legats van durbir un concili a Sant Geli per acomençar oficialament lo procès canonic dau còmte. Dins aquò, coma lei juraments de Sant Geli èran pas encara respectats, lo concili foguèt immediatament suspendut e Ramon VI tornarmai excomunicat. Puei, lei legats organizèron una campanha de denigracion sistema de Ramon VI auprès d'Innocenci III. Enfin, assaièron d'obtenir la neutralitat dau Comtat de Fois e dau Reiaume d'Aragon per la guèrra de venir. Enfin, l'etapa darriera foguèt de provocar una declaracion de guèrra de la part de Ramon VI. Un ultimatum li foguèt donc mandat per li ordonar d'ajudar la Crosada dins la repression dau catarisme dins seis estats en cambi d'una partida dei bens sasits ais eretics. Òr, Ramon VI aviá ni lo poder ni l'enveja de se batre còntre sei vassaus. L'ultimatum foguèt donc refusat. A l'iniciativa dei legats, lo concili poguèt donc establir una tièra d'exigéncias suplementàrias e encara mens acceptablas coma la destruccion dei fortalesas dau Comtat, la partença de Ramon VI per lei Luòcs Sants... etc.
Aquò marquèt la rompedura oficiala entre Tolosa e la Crosada. A la fin de l'annada 1210, lei dos camps poguèron se preparar. D'un caire, la difusion publica d'aquelei condicions renfòrcèt l'ostilitat dei populacions tolosencas còntra la Crosada e dei vassaus o aliats de Ramon VI. De mai, lo rèi d'Aragon èra tanben espantat deis exigéncias dau concili e aquò va permetre d'establir lei condicions favorablas a l'intervencion aragonesa de 1213. De l'autre caire, la politica dei legats èra favorabla ais ambicions de Simon de Montfòrt desirós de formar a son profiech un fèu important.
L'isolament e lei dificultats militaras de Tolosa
Après la rompedura de 1210 entre la Crosada e Tolosa, Simon de Montfòrt poguèt aprofichar lei renfòrç de la prima de 1211 per s'atacar ai possessions de Ramon VI. Pasmens, la campanha d'aquela annada s'acabèt per una revirada dei Crosats que deguèron esparar 1212 per ocupar la màger part dau Comtat de Tolosa e isolar sa capitala.
Dugny
thumb|left Dugny es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Sant Danís e la region d'Illa de França.
Crosada dels albigeses
L'isolament e lei dificultats militaras de Tolosa
En març, la premiera operacion importanta foguèt lo sètge de La Vaur per lei Crosats. Ramon VI renfòrcèt la garnison e la batalha s'acabèt solament lo 3 de mai per lo chaple dei faidits de la garnison e la cremada de tres o quatre centenaus de catars capturats. Lo camp tolosenc foguèt pas capable d'intervenir en causa de divisions intèrnas entraïnadas per l'evesque de Tolosa Folque de Marselha. Aqueu darrier èra vengut evesque de la vila quauqueis annadas avans la Crosada a l'iniciativa de la lucha còntra la corrupcion dau clergat occitan d'Innocenci III. Èra un partisan absolut dau papa e capitèt de crear un movement de catolics fanatics desirós de luchar ai costats dei Crosats. La segonda informacion d'importància dau sètge foguèt l'intrada en guèrra dau còmte de Fois que massacrèt una armada d'un milièr de crosats alemands a Montjèi.
Après lo succès de La Vaur, Montfòrt ataquèt la region de Montjèi per punir leis abitants aguent ajudats lo còmte de Fois dins son ataca. Puei, lei Crosats ataquèron Montferrand, posicion defensiva importanta. Lo comandant de la garnison èra Baudoïn de Tolosa, fraire de Ramon VI, que preferiguèt traïr e venir vassau de Montfòrt. Lei Crosats assaièron donc d'assètjar dirèctament Tolosa (15-29 de junh de 1211) mai la temptativa foguèt rapidàment replegada. Montfòrt assaièt alora de pilhar lo Comtat de Fois e foguèt finalament ragantat a Castèlnòu d'Arri onte se debanèt una batalha indecisa. Militarament desfach per la cavalariá pesuca francesa, lo còmte de Fois, ajudat per Ramon VI, difusèt la novèla de la mòrt de Montfòrt entraïnant unei revòutas e entraïnant la retirada de Montfòrt fins a la prima seguenta.
Dugny
Demografia
.
Crosada dels albigeses
L'isolament e lei dificultats militaras de Tolosa
Aquela tièra de desfachas tolosencas entraïnèt mai d'una capitulacion suplementària. A la fin de l'annada, Ramon VI ocupava encara solament dos vilas importantas de seis estats : Tolosa e Montauban. Anant alora en direccion dau sud, Montfòrt ocupèt Pàmias, Autariba e Sabardu per empachar lei liasons entre Fois e Tolosa. Ansin, a la fin de l'annada 1212, la posicion militara dei Tolosencs èra venguda fòrça marrida e Ramon VI deguèt trobar d'aliats novèus per cambiar l'equilibri dei fòrças a son avantatge.
Dugny
Nòtas
<references group=N/>
Crosada dels albigeses
L'intervencion aragonesa e la formacion de l'Imperi Pirenenc
thumb|right|Extension dei possessions aragonesas (verd sorn), dei possessions tolosencas vassalas d'Aragon (verd clar) e dei possessions de Simon de Montfòrt (roge) après leis acòrds entre Pèire II e Ramon VI.
En 1212, Pèire II d'Aragon èra ocupat per la guèrra dei reiaumes iberics còntra leis estats musulmans dau sud d'Espanha. En 1213, après la victòria de Las Navas de Tolosa, aquela situacion aviá evolucionat e lo sobeiran aragonés poguèt tornarmai s'ocupar deis afaires occitans per prepausar un plan de patz acceptat per la papautat.
D'efèct, Ramon VI e Pèire II avián un nombre grand de rasons per s'aliar : Pèire II decidiguèt donc de prepausar un plan de patz a Innocenci III per reglar lo sòrt de la Crosada. Acceptat par Ramon VI, aqueu plan aprofichèt una campanha de denigrament dei legats e de Simon de Montfòrt organizada per lo rèi d'Aragon per èstre tanben acceptat per lo papa. D'efèct, dempuei lei campanhas de 1211-1212, Innocenci III èra inquiet a prepaus de l'evolucion de la Crosada e deis ambicions personalas de Montfòrt e d'Arnaud Amalric (vengut evesque e duc de Narbona). Lo plan aragonés èra donc una solucion per sortir d'una situacion malaisada.
Dins aqueu plan, Ramon VI acceptèt de reconoisser pecats a abdiquèt au profiech de son fiu Ramon VII. Coma aqueu darrier èra encara minor, Pèire II venguèt lo cap provisòri dau Comtat de Tolosa. Dins lo cas que Ramon VII foguèsse jutjat pas digne de venir còmte, sei territòris demorarián sota lo contraròtle de Pèire II. D'autra part, coma d'ara endavant, Tolosa e Carcassona èran vassaus d'Aragon, Pèire II ordonèt a Simon de Montfòrt d'arrestar seis atacas e de gardar solament la possession deis estats Trencavèl. Per legitimar aquel òrdre, Innoncenci III acceptèt de prononciar la fin de la Crosada en genier de 1213 e d'ordonar a Montfòrt de rendre lei vilas tolosencas ocupadas. Au nivèu territòriau, aqueu plan entraïnèt la formacion d'un estat feodau grand, de còps dich Imperi Pirenenc per lei Catalans, gropant lei possessions tolosencas ai fèus dirècts e indirècts dau Reiaume d'Aragon.
La batalha de Murèth
thumb|right|Representacion de la batalha de Murèth. thumb|right|Retrach de Pèire II pintat au sègle XIX per Manuel Aguirre y Monsalbe.
Lo plan aragonés foguèt acceptat aisament per lei senhors occitans e una ceremonia d'omatges foguèt organizada a Tolosa lo 27 de genier de 1213. En revènge, aquò marcava la fin deis ambicions de Simon de Montfòrt e deis autrei caps de la Crosada. Maugrat leis òrdres d'Innocenci III, lei Crosats van donc contuniar seis operacions e refusar de reconoisser l'autoritat novèla de Pèire II entraïnant l'intervencion armada deis Aragonés e la batalha de Murèth.
Per refusar lo plan de patz de Pèire II, lei Crosats poguèron utilizar lo drech canonic e considerar que l'ocupacion dei vilas tolosencas èra causada per l'activitat normala de la Crosada e non per una violacion dau drech feodau. Dins lo premier cas, se Pèire II èra maucontent de Simon, deviá s'adreiçar dirèctament a Roma. Puei, Simon de Montfòrt annoncièt sa rebellion còntra Pèire II en causa de la proteccion donada per aqueu darrier ais eretics de la region de Tolosa. Lo clergat occitan favorable ai Crosats foguèt rapidàment reünit par legitimar oficialament aquela estrategia. Enfin, l'òrdre dau papa d'arrestar la Crosada foguèt ignorat sota pretèxte de mandar una ambaissada per demostrar la faussetat dau rèi aragonés.
Lo plan de Pèire II èra abil. Voliá aprofichar la « feblessa » de Montfòrt de totjorn venir ajudar lei garnisons crosadas menaçadas d'un assaut o d'un sètge. Decidiguèt d'atirar son enemic vèrs la plaça de Murèth e d'i concentrar totei lei fòrças possiblas per esquichar l'armada crosada. Pasmens, se l'estrategia èra abila, la realizacion tactica foguèt catastrofica. D'efèct, Ramon VI, qu'aviá ja combatut lei Francés, prepausèt un plan defensiu per desorganizar la cavalariá francesa per la bastida de palissadas per permetre de protegir de soudats equipats d'aubarestas. Lei chivaliers aragonés, desirós de cargar còntra la cavalariá pesuca francesa, refusèron aquel idèa. De mai, Pèire prenguèt un pòste riscat dins lo dispositiu catalan. De son caire, Montfòrt aviá gaire de possibilitats e decidiguèt de cargar dirèctament lei chivaliers enemics. Pus leugiers, aquelei darriers èran pus rapids e abils mai mens poderós dins lo cas d'un combat raprochat.
L'endemans, lo 13 de setembre de 1213, l'absència de coordinacion entre lei còrs diferents deis armadas occitanas e catalanas aumentèt lo succès francés. Pèire II foguèt rapidàment tuat, probablament per error, e lei chivaliers aragonés, desorganizats, abandonèron lo prat batalhier ambé de pèrdas importantas. Lei còrs de resèrva dau còmte de Tolosa e dau còmte de Comenge foguèron entraïnats dins la desfacha sensa combatre. En revènge, après sa victòria còntra la cavalariá aliada, Montfòrt poguèt atacar l'infantariá tolosenca que foguèt massacrada. Lei pèrdas crosadas foguèron fòrça limitadas mentre que Tolosa perdiguèt unei milièrs d'òmes e la màger part de sei fòrças militaras.
La despossession de Raimon VI e la conquista de Tolosa per Simon de Montfòrt
La batalha de Murèth e la desfacha aliada entraïnèt la casuda de l'Imperi Pirenenc e l'afondrament de la resisténcia occitana. De negociacions acomencèron entre lei caps crosats (Montfòrt e lei legats), Ramon VI e lo papa per lo contraròtle deis estats tolosencs. S'acabèron per la despossession de Raimon VI e la nominacion de Simon coma còmte de Tolosa.
D'efèct, après la mòrt de son rèi, la noblesa aragonesa èra ocupat per la restitucion de l'eiretier de Pèire II que sa garda èra sota lo contraròtle de Montfòrt dempuei genier de 1211. L'Aragon èra donc neutralizat e va plus gaire intervenir dins lo debanament de la Crosada. De lor caire, lei còmtes de Comenge e de Fois èran rintrats dins seis estats. Ramon VI, retirat a Tolosa tre la fin de la batalha, decidiguèt donc d'assaiar de luchar au nivèu diplomatic. Aprofichèt tanben l'alunchament de Simon de Montfòrt vèrs lei regions pròchas de Ròse per suscitar unei revòutas. Lo resultat principau foguèt la captura e l'execucion dau traite Baudoïn de Tolosa.
De son caire, Montfòrt deguèt faciar, maugrat sa victòria, una tièra de dificultats pus importantas que l'agitacion causada per Ramon VI. D'en premier, una demonstracion de fòrças de la noblesa aragonesa vèrs Narbona per recuperar l'eiretier dau reiaume. Maugrat sa victòria de Murèth, Montfòrt preferiguèt negociar e rendre l'enfant. Puei, una ofensiva dau rèi d'Anglatèrra dins lo relarg d'Agen per i restablir sei drechs de senhor superior lesits per leis accions crosadas. La guèrra còntra Tolosa acomencèt tornarmai solament ambé l'arribada dei renfòrç de la prima de 1214. En despiech de la resisténcia acarnada d'unei castèus, Montfòrt conquistèt durant leis annadas 1214-1215 la màger part dau Comtat de Tolosa levat de sa capitala protegida per un òrdre dirèct d'Innocenci III.
La lucha diplomatica foguèt decisiva e Montfòrt deguèt i faciar l'activitat importanta de Ramon VI que se desplacèt mai d'un còp per rescontrar dirèctament lo papa. Prepausèt de donar sei tèrras a la Glèisa coma caucion de sa conducha futura còntra l'eresia e obtenguèt son perdon. Pasmens, per lei legats de la Crosada, lei juraments de Raimon VI èran nuls en causa de son inaccion après lei juraments de Sant Gèli. Lei caps religiós de la Crosada, ajudats per un clergat occitan largament renovelat dempuei l'arribada de la Crosada, s'opausèron donc ai decisions dau papa. Après de debats importants, Innocenci III acceptèt finalament de donar la possession provisòria dei territòris tolosencs a Simon de Montfòrt e de definir una decision finala au concili de Latran.
Chevaline
Chevaline en arpitan (Chevaline en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de la Nauta Savòia e la region de Ròse-Aups.
Crosada dels albigeses
La despossession de Raimon VI e la conquista de Tolosa per Simon de Montfòrt
Aqueu concili se debanèt dau 11 au 30 de novembre de 1215. L'oposicion a la despossession de Ramon VI obtenguèt lo sostèn dei senhors locaus venguts testimoniar dei desastres de la Crosada, dau papa Innocenci III e dau rèi d'Anglatèrra mai lei legats obtenguèron aisament la majoritat. En revènge, lo principi de la despossession foguèt limitat au Comtat de Tolosa e ais estats conquists per Simon. Lei regions non ocupadas, es a dire lo Marquesat de Provença, demorèron sota lo contraròtle de la Glèisa. Sota reserva d'un comportament digne, Ramon VII ne'n venguèt l'eiretier.
Chevaline
Geografia
La municipalitat de Chevaline a situat a l'èst del massís dels Bauges al sud del departament de la Anautita-Savoie, al débouché de la combe de Ire a lo-dessus del lac d'Anecí. Ela esposa a pauc près de la montanha del Carbon. Ela culmini al mont Trélod, e a limitat, a l'èst, pel ruisseau del Ire. La mai granda part de la municipalitat es a lo-dessus d'unitat|1000|mètres –  e se compausa d'un vast massís forestal. Chevaline Se situa a ieu-camin entre las municipalitats de Anecí e de Albertville en lo departament vesin de la Savoie jouxtant lo limit sud de la comuna.
Region de Cabadogo
La region de Cabadogo (francés région du Kabadougou) es una division administrativa e una collectivitat territoriala del Nòrd-Oèst de la Còsta d'Evòri. A una superfícia de 13,758 km² e una populacion de 193,364 abitants (2014). Es devesida en cinc departaments. Lo caplòc n'es a Òdiene.
Chevaline
Geografia
La commune de Chevaline est située à l'est du massif des Bauges au sud du département de la Haute-Savoie, au débouché de la combe d'Ire au-dessus du lac d'Annecy. Elle épouse à peu près la montagne du Charbon. Elle culmine au mont Trélod (2181 m), et est limitée, à l'est, par le ruisseau de l'Ire. La plus grande partie de la commune est au-dessus de 1000 mètres et se compose d'un vaste massif forestier. Chevaline se situe à mi-chemin entre les communes d'Annecy et d'Albertville dans le département voisin de la Savoie jouxtant la limite sud de la commune.
Saint-Geoire-en-Valdaine
Nom desconegut en arpitan (Saint-Geoire-en-Valdaine en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Chevaline
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa