cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montfaucon (Hauts Pirenèus)
Toponimia
La prononciacion qu'ei [mounfaw'kou] (grafia fonetica deus autors). Las fòrmas ancianas que son : Mont Faucoo en 1285, de Montefalcone, en latin, en 1300, De Monte Falcone Castri Veteris et De Monte Falcone Castri et Uille Domini Regis, en latin, en 1300, ecclesia Montis Falconis, en latin, en 1342, Montfaucon, Mont Faucon en 1429, Montfaucon (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII).
Segon Dauzat, e Rostaing, Montfaucon que vien deu latin mons, « montanha » e falco, « faucon », nom d'animau.
Segon Negre, Montfaucon que vien de l'occitan mont e faucon; R. Aymard que precisa ei ua denominacion feodau.
Ray Bradbury
Pel seu 80 aniversari en agost de 2000, Bradbury diguèt,
Montfaucon (Hauts Pirenèus)
Toponimia
Segon Miquèu Grosclaude, qui accèpta las explicacions precedentas, la sola dificultat qu'ei de saber se faucon ei l'ausèth simbolic o un nom d'òmi; la denominacion qu'ei probablament d'intencion dissuasiva.
Empèri de Mali
L’Empèri de Mali es un estat african de la vau de Nigèr qu'existiguèt de la premiera mitat dau sègle XIII a la segonda mitat dau sègle XVII. Fondat per un prince mandé dich Sundiata Keita que se revoutèt còntra leis estats sossos qu'avián remplaçat lo Ghana medievau, èra organizat d'un biais estricte e devesida entre 5 clans marabotics, 16 clans d'òmes liures e 4 clans d'artesans. Lo comèrci d'aur e d'esclaus, l'agricultura e un artesanat fòrça actiu asseguravan sa prosperitat e sa capitala, Niani, venguèt una plaça culturala e intellectuala majora de son periòde.
A son apogèu, dins lo corrent dau rèine de Mansa Musa I (1312-1332 ò 1337), l'Empèri èra un deis estats pus rics de la planeta. Pasmens, son declin foguèt rapide e comencèt a la fin dau sègle XIV ambé una multiplicacion dei revòutas dei vassaus periferics durant lei rèines de Mari Djata II (1360-1374) e de Musa II (1374-1387). En 1400, la capitala foguèt destrucha per una incursion songai e l'Empèri Malian conoguèt alora un lòng afebliment marcat per sa vassalizacion e sa disparicion definitiva au començament dau sègle XVII.
Originas e formacion
L'emergéncia de l'Empèri de Mali es liada au declin dau Reiaume de Ghana que foguèt la poissança dominanta de la vau de Nigèr entre lei sègles VII e XI. D'efèct, a partir de 1042, lo Ghana medievau deguèt faciar d'incursions recurrentas de nomadas berbèrs e arabes que l'afebliguèron rapidament. Sa capitala foguèt ansin pilhada en 1076, entraïnant sa fragmentacion. Plusors regions perifericas aprofichèron alora la situacion per venir independentas.
En particular, aquò foguèt lo cas de mai d'un clan mandé coma aquelei dei Conde, dei Camara e dei Keita. Tre 1050, aqueu darrier prenguèt l'avantatge sus leis autrei, se convertiguèt a l'islam e refusèt de reconeisser la sobeiranetat ghanesa. Au sègle XII, èra vengut un principat regionau relativament poderós que sa capitala èra installada a Niani (vèrs Siguiri). Dirigit per Nare Maghann Konate, assaièt de formar una aliança ambé leis estats vesins per s'aparar còntra leis expedicions dei marchands d'esclaus dau desèrt. Deguèt tanben se defendre còntra leis ambicions dei Sossos qu'èran venguts la principala poissança de la region.
Lo rèine de Sundiata Keita
Lo rèine de Sundiata Keita (vèrs 1230-1255) foguèt una etapa majora dins l'istòria de Mali. Fiu de Nare Maghann Konate, aguèt un ròtle important dins l'organizacion de la defensa dei pòbles mandés menaçats per lei Sossos. Vèrs 1230, capitèt de formar una unica armada mandé que li permetèt de batre lei Sossos en 1235. Après aqueu succès, conquistèt leis autrei reiaumes de la region e foguèt proclamat « mansah » (« rèi dei rèis » en occitan). Aquò marquèt la formacion de l'Empèri de Mali.
Gràcias an aquelei victòrias, poguèt arrestar lei conflictes regionaus, çò que li permetèt de redreiçar la situacion economica. De mai, poguèt stablir una administracion e una armada ben estructurada que donèron son estabilitat a l'Empèri de Mali. En mai de la capitala, dos govèrns militars foguèron establits au nòrd (Sura) e au sud (Sankaran). La populacion foguèt devesida en 30 clans qu'avián d'ensems definits de missions (òmes liures, artesans, marabots...). D'autra part, sei conquistas territòrialas li permetèron de prendre lo contraròtle dei jaciments d'aur e de sau dau sud de Sahara que representavan una fònt considerabla de revenguts dins l'encastre dau comèrci transsaharian. Ansin, l'empèri novèu subrevisquèt aisament a la disparicion de son fondator.
De Sundiata Keita a Mansa Musa I
Après la mòrt de Sundiata Keita, sèt mansah li succediguèron fins au rèine de Mansa Musa I (1312-1332 ò 1337). Durant aqueu periòde, la poissança maliana se renforcèt e Niani venguèt una plaça culturala e intellectuala majora. Lo romavatge d'Uli I (1255-1270) a La Mèca illustrèt aquela fòrça e donèt un gròs prestigi a la dinastia de Sundiata Keita. Aquela darriera dirigiguèt lo país durant tot aqueu periòde franc lo rèine de Sakura (1285-1300).
Au començament dau sègle XIV, lo mansah Abubakri II (1310-1312) decidèt d'explorar l'Ocean Atlantic per ne trobar lo limit. Una premiera expedicion s'acabèt per una revirada en 1310. Puei, en 1312, lo sobeiran eu meteis prenguèt lo comandament d'una segonda expedicion e dispareguèt a son torn. Foguèt remplaçat per son fiu Mansa Musa I. que son rèine correspond a l'apogèu de la poissança maliana. Coma son predecessor Uli I, realizèt un important romavatge a La Mèca, en 1324, que marquèt lo periòde per l'importància e la richessa de sa cort. Aquò li permetèt d'obtenir la venguda de plusors sabents e artistas que venguèron s'installar dins sa capitala. Per exemple, òm pòu citar lo cas d'Abu Ishaq es-Saheli que foguèt l'arquitecta de la mosqueta Djingareyber de Timboctó (bastida en 1328).
Lo declin e la disparicion de l'Empèri de Mali
Après la mòrt de Mansa Musa I, l'Empèri deguèt faciar una tiera de revòutas au sen de sei vassaus periferics. A partir dei rèines de Mari Djata II (1360-1374) e de Musa II (1374-1387), la situacion venguèt fòrça marrida e, en 1400, lei Songais, poissança emergenta de la vau de Nigèr, destruguèron Niani. Après aquela desfacha, lo Mali medievau conoguèt un lòng afebliment. De 1400 a 1546, lei noms de sei sobeirans, d'ara endavant vassaus de sei vesins pus poderós, son generalament desconeguts. Reduch au reng de principat sensa importància, l'Empèri dispareguèt probable vèrs 1610 durant lo periòde de crisi consecutiu a l'afondrament de l'Empèri Songai.
Organizacions politicas e administrativas
L'Empèri de Mali èra organizat segon un sistèma mai ò mens confederau ambé de províncias e d'estats tributaris. La direccion n'èra assegurada per un conseu deis ancians, dirigit per lo mansah, format de caps militars, de caps civius e de marabots. Existiá tanben un govèrn amb un vizir que teniá un ròtle similar an aqueu d'un Premier ministre. La succession imperiala èra pas regida per una règla clara e, a sa mòrt, un mansah podiá èsser remplaçat per son fraire, son fiu ò son nebòt. De mai, i aguèt mai d'un cas d'usurpacion dau poder per un guerrier pron prestigiós e poderós per obtenir lo sostèn de l'elèit.
La natura confederala dau Mali medievau foguèt fòrça importanta per son estabilitat. D'efèct, èra compausat de plusors pòbles diferents que foguèron generalament integrats a l'Empèri après una conquista militara. Lo risc de revòuta èra donc non negligible. Per lo demenir, lei regions annexadas èran premier plaçadas sota la direccion d'un governador, dich farin, que despendiá dirèctament dau mansah. Puei, lei regions estrategicas passavan sota lo contraròtle d'un farba que despendiá totjorn dirèctament de l'emperaire mai que sa carga podiá èsser transmesa a son eiretier. Dins leis autrei regions, après l'estabilizacion menada per lo farin, un dyamani-tigui èra nomat. Chausit dins lo pòble locau, èra responsable de la collècta deis impòsts, de l'aplicacion dei decisions dau mansah e dispausava dei sieunas fòrças militaras. Sa succession èra definida segon lei règlas de son pòble d'origina e podiá èsser fòrça diferenta d'aquela dau mansah. Aquò permetiá donc d'assegurar la representacion de cada pòble auprès dau govèrn centrau e limitèt lòngtemps lei trèbols intèrnes.
Fòrças armadas
Dins lo corrent de son periòde de dominacion, l'Empèri capitèt de mantenir una importanta armada permanenta per protegir sei frontieras e mantenir sei vassaus dins l'obeïssença. Per aquò, cada clan deviá provesir un certan nombre d'òmes – liures – ambé son armament. Segon lei fònts dau periòde, aquò permetiá d'alinhar una fòrça d'aperaquí 90,000 fantassins e de 10,000 cavaliers. L'equipament èra variat e despendiá dei regions d'origina dei combatents mai la lança, l'arc e lo bloquier ne constituisson la basa. L'espasa, sovent d'origina estrangiera, èra frequenta entre lei cavaliers. Mai d'un pòble utilizava tanben endusiá tanben seis armas de poison.
A son apogèu, l'armada maliana èra organizada per reagir rapidament ai menaças. Per aquò, dispausava d'una flòta entretenguda per lei clans establits lòng de Nigèr. Leugiers, sei naviris permetián lo transpòrt e lo combat e èran largament utilizats. D'autra part, i aviá dos comandaments regionaus (nòrd e sud) plaçats sota la direccion de dos clans guerriers representats au conseu deis ancians. Son ròtle principau èra de protegir lei marchands còntra leis incursions deis abitants dau desèrt ò de la jungla.
Economia
En fòra de sa poissança militara, la fòrça dau Mali medievau foguèt son economia basada sus l'esplecha de matèrias preciosas (aur, sau...) e sus sa posicion importanta au sen dei rets marchands transsaharians. D'efèct, l'Empèri aviá lo contraròtle de plusors minas d'aur fòrça importantas (Bambuk, Boure, Galam...) que representavan, a son apogèu au sègle XIV, la mitat deis importacions d'aur europèas. Lo sau èra tanben una fònt majora de revenguts, especialament gràcias au jaciment de Taghaza. Enfin, Mali teniá de minas de coire (Takedda) que permetián de melhorar seis exportacions.
Per permetre l'expedicion de la produccion miniera vèrs lo nòrd ò lo rèsta de la vau de Nigèr, lei vilas principalas avián lo ròtle de centres caravaniers. Per assegurar lei renvenguts de l'Estat, lei produchs miniers èran sa proprietat e son comèrci èra enebit en fòra deis activitats autorizadas per lo sobeiran. De mai, lo comèrci èra contraròtlat per lei foncionaris imperiaus. Aquò facilitava tanben la collècta deis impòsts e l'Empèri de Mali foguèt, a son apogèu, un deis estats pus rics de la planeta.
Arquitectura
Coma l'illustra la Granda mosqueta de Djenne, l'Empèri de Mali donèt una gròssa importància a l'arquitectura. Eissida de la cultura saheliana, l'arquitectura maliana es caracterizada per l'usatge de bricas de tàpia ambé de fustariás fòrça robusta. Aquò permetiá la realizacion de bastiments de talha fòrça importanta. En mai d'aquò, Mali foguèt influenciat per lei culturas de divèrseis arquitectas, generalament originaris dau mond musulman, venguts s'installar a la cort dei mansah. En particular, mai d'una cons Litruccion de prestigi veguèt sei dimensions establidas a partir de luòcs ò de monuments importants de l'islam coma la Kaaba.
Literatura
Lo Mali medievau aguèt una activitat literària fòrça importanta qu'es encara mau coneguda. D'efèct, a partir dau sègle XIII, comencèt l'escritura dei manuscrits de Timboctó que durèt fins au periòde songai. Aqueu tèrme designa un ensems fòrça eteroclit de tèxtes regardant de subjèctes coma lei matematicas, lei sciéncias, l'astronomia, la filosofia, lo drech ò l'islam. Son escrichs en arabi ò dins una lenga africana. Pas conegut d'un biais precís, son nombre es estimat entre 160,000 e 300,000.
La Portellada
La Portellada es una comuna de la comunautat autonòma d'Aragon. Se tròba dens la província de Teròl e la comarca deu Matarranya. A 259 abitants (2011).
Castèths e Castilhon
Castèths e Castilhon (Castets et Castillon en francés), es, dempui lo 1èr de genèir 2017, ua comuna navèra occitana situada en Vasadés, dens lo departament de Gironda e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània. Es neishuda deu regropament de las duas comunas de Castèths Andòrta e Castilhon de Castèths, vengudas senglas comunas delegadas.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Per cada anciana comuna, véser a Castèths Andòrta e a Castilhon de Castèths.
Meusac (Tarn e Garona)
Meusac (Meauzac en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Castèths e Castilhon
Istòria
La comuna de Castèths e Castilhon se creèt per un arrestat prefectorau deu 1èir d'agost 2016. Es neishuda deu regropament de las duas comunas de Castèths Andòrta e Castilhon de Castèths, vengudas senglas comunas delegadas. Lo caplòc es fixat a Castèths Andòrta. Coma Castilhon de Castèths èra deu canton deu Reulés e de las Bastidas e Castèths Andòrta deu Sud Gironda, l'arrestat prefectorau deu 7 de noveme 2019 plaça la comuna entèira dens aqueth darrèir canton.
Meusac (Tarn e Garona)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Castèths e Castilhon
Demografia
Per l'evolucion demografica de cada anciana comuna, véser a Castèths Andòrta e a Castilhon de Castèths.
Meusac (Tarn e Garona)
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Meusac èra de la diocèsi civila del Bas-Montalban, donc de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de la diocèsi de Montalban e de la senescauciá de Tolosa. Tanlèu 1790, Meusac èra del canton dels Sarrasins.
Castèths e Castilhon
Lòcs e monuments
Véser a Castèths Andòrta e a Castilhon de Castèths.
Ràfels
Ràfels es una comuna de la comunautat autonòma d'Aragon. Se tròba dens la província de Teròl e la comarca deu Matarranya. A 165 abitants (2011).
Segonda Crosada
La Segonda Crosada se debanèt de 1145 a 1149. Entraïnada per la presa d'Edessa per lo cap turc Zengi, foguèt menada per lo rèi Loís VII de França e per l'emperaire germanic Conrad III de Hohenstaufen. S'acabèt per de resultats febles permetent ai Turcs de gardar la màger part de sei possessions.
Causas
Permés per la division dau mond araboturc, lo succès de la Premiera Crosada venguèt lèu fragilizat per l'unificacion de principats musulmans sota la direccion d'un cap unic. Zengi, un governador au servici dei Seldjokids foguèt la figura principala d'aqueu movement en Siria. Ja senhor de Mossol e d'Alèp, prenguèt Edessa en 1144 e i destruguèt l'estat latin creat a l'entorn de la vila. Pasmens, aquela victòria, premiera etapa de la reconquista musulmana en Siria-Palestina, suscitèt una emocion fòrta en Euròpa e lo papa Eugèni III organizèt una crosada novèla per protegir lei Luòcs Sants. Obtenguèt lo sostèn dau rèi Loís VII e de l'emperaire Conrad III que decidèron de mobilizar sei tropas per partir vèrs l'Èst. Dins la Peninsula Iberica, obtenguèt tanben lo sostèn dei sobeirans locaus que preparèron una ataca deis estats musulmans.
Debanament
En Orient, la Crosada se dirigiguèt vèrs Constantinòble avans de passar en Anatolia. Lo passatge de la region, foguèt fòrça malaisada en causa de problemas d'avitalhament e de la resisténcia dei Turcs. Lo 25 d'octòbre de 1147, una emboscada turca dirigida còntra leis Imperiaus entraïnèt la destruccion de l'armada de Conrad III a Dorilèa. Per s'aparar còntra aquela menaçada, lei Francés chausiguèron de costejar lo litorau. Pasmens, subiguèron tanben de pèrdas importantas a la batalha dau Mont Cadmos lo 6 de genier de 1148. Pasmens, capitèron d'agantar Antalya onte lei Crosats decidèron d'acabar lo trajècte amb una flòta bizantina per evitar la rota terrèstra.
Arribats dins lo Reiaume de Jerusalèm, lei sobeirans crosats acabèron son romavatge dins la vila avans de preparar la perseguida de son expedicion. Devesits, lei Crosats aguèron de dificultats per definir un objectiu comun e menèron solament una ataca limitada vèrs Damasc. Un brèu sètge de la vila foguèt organizat (24-28 de julhet de 1148) mai l'arribada de renfòrç turcs entraïnèt lèu la retirada. Un an pus tard, Zengi menèt una campanha còntra la region d'Antioquia ont infligiguèt una desfacha ai crestians a la batalha d'Inab (29 de junh de 1149. Aquò li permetèt de capturar lo cap dau Principat d'Antioquia, Ramon de Peitieus, que foguèt decapitat. Après aquela revirada, lei Crosats s'entornèron en Euròpa.
Aït-Ben-Haddou
Aït-Ben-Haddou es un ksar de Marròc inscrich au patrimòni mondiau de l'UNESCO e situat dins la província d'Ouarzazate. Es un exemple d'arquitectura tradicionala dau sud de Marròc bastit sus lo flanc d'una còla. Es compausat d'uneis ensems de bastiments protegits per de barris e de tors situats a l'entorn d'un important granier collectiu establit a la cima de la còla. A l'origina, aqueu qsar èra una sosta defensiva provisòria que venguèt pauc a pauc un luòc d'abitacion sedentari.
Segonda Crosada
Debanament
Dins la Peninsula Iberica, lei Crosats se concentrèron en Portugal. I ataquèron Lisbona que foguèt presa après un sètge de quauquei mes (1 de julhet - 24 d'octòbre de 1147). La vila foguèt pilhada e annexada per lei Portugués. Lòng dau litorau mediterranèu, divèrsei pòrts tenguts per de senhors musulmans foguèron tanben atacats per lo rèi Anfós VII de Castelha, lo rèi Garcia V de Navarra e lo còmte Ramon Berenguier IV de Barcelona. Permetèron d'ocupar Tortosa, Fraga, Almería e Lerida
Consequéncias
La Segonda Crosada es generalament considerada coma una revirada dei Crosats que mau capitèron de reconquistar Edessa e deguèron rapidament abandonar lo sètge de Damasc. Au contrari, lo prestigi de Zengi e de seis oficiers foguèt fòrça renfòrçat permetent la formacion d'un estat musulman poderós en Siria. Perseguida per Nur ad-Din e per Saladin, sa politica permetèt pauc a pauc ai Turcs de rompre la poissança deis estats crosats avans la fin dau sègle. Dins aquò, dins la Peninsula Iberica, l'operacion foguèt un succès car permetèt ai crestians de reconquistar au mens cinc vilas importantas.
Canton de Fornèls
Lo canton de Fornèls es una anciana division administrativa de Gavaudan, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Mende, lo departament de Losera e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon. A la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions de 2015, lo canton foguèt suprimit e passèt en entièr dins lo canton d'Autmont d'Aubrac, puei Peire d'Aubrac (comuna novèla que compren Z-Autmont) venguèt oficialament burèu centralizator. La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian gevaudanés.
Composicion
right|thumb|300px|Mapa en francés
Istòria
Los cantons de Fornèls e de Brion se creèron en 1790 dins lo districte de Sanch Eli d'Apchièr.
En 1801, lo canton de Fornèls foguèt conservat e lo de Brion suprimit, mas lo site Cassini cita pas de canton de Brion.
A las eleccions departamentalas del 22 de març de 2015, en aplicacion del decret n° 2014-245 del 25 de febrièr de 2014, lo canton foguèt suprimit.
Arrondiments de Cruesa
Demografia
Populacion : INSEE,.
Istòria
A la creacion dels arrondiments, en 1800, Cruesa n'aviá 4:
En 1926, los arrondiments de Boçac e Borgon Nuòu son suprimits. Los chantons son partajats entre los 2 autres arrondiments.
En 2017 los limits son chamjats.
Soirans
Soirans es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Marcel (Ain)
Geografia
Sant-Marcel fa partida de la Dombes.
Mèrles
Mèrles (Merles en francés) es una comuna gascona situada dens lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Saint-Marcel (Ain)
Geografia
Saint-Marcel fait partie de la Dombes.
Istòria
Au siècle dernier, on a découvert, dans l'étang de Sange de petits bronzes qui prouvent l'existence d'une habitation gallo-romaine. Plus tard, du moyen-âge à 1789, la paroisse de Saint-Marcel est partagée entre les seigneuries de Glareins et de Montribloud.
Valljunquera
vinheta|Valljunquera, Teròl. Valljunquera es una comuna catalana de la Franja del Ponent. Administrativament, es dens la província de Teròl e la comarca de Matarranya de la comunautat autonòma d'Aragon, dins l'estat espanhòl. A abitants.
vinheta|Valljunquera, Teròl. vinheta|Valljunquera, Teròl. vinheta|Valljunquera, Teròl.
Montlong
Montlong (Monlong en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus dera region administrativa d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [moun'loun] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : de Montelongo, en latin, en 1383-1384 e en 1405, de Monte Longo, en latin, ath sègle XV, Monlong (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII). Montlong que vien deth gascon mont long (en latin montem longum), « mont de fòrma alongada » , .
Curcuma
Lo curcuma (Curcuma longa) es una planta erbacèa rizoamtosa vivaça du genre Curcuma de la familha dels Zingiberacèas originària del sud d'Asia. Dels sieus rizòmas reduchs en polvera es extracha l'èpècia omonima.
Lo curcuma es fòrça present dins la vida socioculturala del soscontinent indian, ont es considerat coma une planta excepcionala al vejaire de sas nombrosas proprietats (espècias, conservator de noiritura, agent colorant, cosmetic e medicina). S'es espandit dins lo sud-èst d'Asia dempuèi l'antiquitat, lo curcuma es tanben l'objècte de nombrosas estudis scientifics dins lo mond entièr, per definir melhor sas proprietats alimentàrias e medicalas.
Lo curcuma es tanben un enjòc economic per l'Índia, son primièr productor mondial, e per fòrça païses.
Aparéncia
esquèrra|vinheta|Rizòma, talhs e polvera de curcuma. Lo curcuma es una planta vivaça, erbacèa, de corta tijas que pòt aténher una talha de 1 mètre. Possedís fòrça rizòmas aromatics, ellipsoïds o cilindrics, de color jaune a irange a l'interior.
Sas largas fuèlhas, oblongas o ellipticas, lanceoladas, son alternadas e repartidas en dos rengs. Son uniformament verdas, fins a 50 cm de long e larg de 7 a 25 cm.
Sos espigs pòdon mesurar fins a 20 cm. Sas flors son esterilas, mas lo brocatge espontanèu dels rizòmas permet la propagacion.
Lo Curcuma longa supòrta pas los sols gavats d'aiga, demanda un grand ensolelhament e un sol fòrça fertil. Es plan adaptat a las regions somesas a la monson e a las sèlva de folhats coma los bòcs de tèc.
Nomenclatura e sinonims
Lo nom binomial del curcuma est Curcuma longa (Linné 1753)''. ''Segon Kew Garden, los sinonims son :
Cultura
La culhida dels reizòmas de curcuma pòt començar quand la tija comença a secar. Aquò se realiza 7 o 8 mes après la plantacion. Los rizòmas son levats del sol e daissats al repaus unas oras per estabilizar lo taus d'umiditat. Son enseguida triats e netejats a l'aiga (per banh, agitacion o aspergiment).
Istòria
Lo curcuma (Curcuma longa) es originari del sud o del sud-èst d'Asia. Es lo resultat de fòrça seleccions successivas al punt que l'existéncia quitament d'una espècai salvatja de curcuma ven doptosa, per exemple sus la basa de donadas geneticas.
Arrondiment de Boçac
L’arrondiment de Boçac es un ancian arrondiment de Cruesa suprimit en 1926.
Curcuma
Istòria
Lo curcuma es cultivat dempuèi l'Antiquitat en Índia. Es frequentament mencionada dins la literatura en sanskrit a partir del sègle IV AD, per exemple dins l'Atharva-Veda, ont es indicat qu'un massatge a la polvera de curcuma ajuda a curar los mals cardiacs.
Arrondiment de Boçac
Istòria
En 1926, l'arrondiment de Boçac es suprimit.
Curcuma
Istòria
Lo Curcuma longa sembla èsser conegut en China abans lo sègle VII AD: es present dins lo Bencao gangmu de Li Shizhen e lo Xin Xiu Ben cao (659 EC).
Es conegut en Occident dempuèi l'Antiquitat e descriu per Dioscorid dins sas Materia Medica.
Al sègle XVIII, lo curcuma, jos son nom Terra merita o safran de las Índias, es importat en Euròpa per las grandas poténcias navalas (Olanda, Reialme Unit, Portugal e França). Es utilizat tanben per sas proprietats tinctoralas e medicinalas,,.
Etimologias
Lo nom curcuma ven de l'arab كركم, kourkoum, que designa lo safran (la color jauna seriá a l'origina de la confusion originala entre safran e curcuma ), que dona en latin crocus, crocum. La transcripcion orientala corcum poirá venir d'una metatèsi de la primèra sillaba de crocum.
Noms vernaculars locals
Espècia sacrada en Índia, es donc normal que lo curcuma erita d'un grand nombre de nom en sanscrit, amb de resson sovent religioss,. Dempuèi l'Índia, lo curcuma foguèt comercializada sus la rota de las espècias entre l'Orient e l'Occident. Travesèt alara los païses, amb de nom novèls, sovent donats al vejaire de sa color jauna o de sas proprietats.
VaquÍ qualques exemples de noms vernaculars dins diferentas lengas :
Compausants
Los compausants principals del rizòma de Curcuma longa sont :
Usatges tradicionals
La medecina tradicionala indiana (medecina ayurvedica) utiliza lo rizòma de Curcuma longa dempuèi l'antiquitat, entre autre per sas proprietats antioxidantas e antiinflammatòrias.
En medecina chinesa, lo rizòma de Curcuma longa es tradicionalament utilizada per tractar las dolors e las tumors induchas per le Qi e la congescion sanguina.
La medecina occidentala conéis, dempuèi al mens lo sègle XVII, des usatges al rizòma de curcuma : flatuléncia, nefretica,, inercia de la bila, jasilhas dificilas, amenorrèa, ,, escorbut,,, o encara idropisia,, jaunissa,. En Euròpa, la raiça de safran es ela coneguda pels usatges en medecinas, alara que servís d'espècia per l'adobum dels plats dins las Índias.
Al nivèl mondial, l'OMS identifica d'usatges tradicionals pel Curcuma longa : tractament d'un ulcèra gastroduodenal, dolors e inflamacions degudas a una artriti rematoïde, amenorrèa, dismenorrèa, diarrèa, epilepsia, dolor e malautiá de la pèl.
Le curcuma es reconegut dins las medecinas tradicionalas indianas e chinesas e en Occident per sas proprietats antioxidantas.
Inibitor del desvelopament de càncers
Lo potentcial de las proprietats del Curcuma longa dins la prevencion del càncer foguèron estudiadas dempuèi 1985 amb Kuttan, : los resultats d'aquelas experiéncias in vitro e in vivo sus de mirgas mostrèron una reduccion del desvelopament de las tumors amb los extrachs de curcuma e son compausant actiu, la curcumina.
Fòrça estudis foguèron menadas suls efièch enibitors del curcuma e de son principi actiu la curcumina sul desvelopament de fòrça càncers,, : colon , fetge , palmon , ovari, popa , leucemia, prostata , , estomac , pancreàs. Totes aqueles estudis tendon tanben a mostrar que la curcumina a un fòrt potencial coma agent adjuvant en quimioterapia,.
Lo curcuma es identifica coma agent de quimioprevencion eficaç dels càncers colorectals pels rosegaires (ensag clinics pels volontaris en cors ).
Las primièras conclusons d'aqueles estudis menèron d'organismes (coma l'American Cancer Society) a presicar l'utilizacion del curcuma de biais preventiu contra lo càncer, ,.
La turmerina, autre compausant de l'espècia, sembla tanben aver de proprietats antioxidantas.
Fitoterapia
Lo curcuma es utilizat en fitoterapia (dins lo tractament de l'ipercolesterolamia per exemple, o encara en tractament alternatiu per l'espondilartriti anquilosanta).
L'European Medicines Agency  identifiquèt lo Curcuma longa coma una planta podent èsser utilizat en tisana per solaçar las digestions dificilas.
Autres efièches notables
Lo curcuma es considerat coma un alicament natural. Son activitat terapeutica es decuplada en preséncia de pebre (piperina), sa biodisponibilitat essent tanben aumentada.
Los efièchs del curcuma son estudiats dins son ròtle protector contra la malautiá d'Alzheimer,, contra lo Diabèti de tipe 2 , e d'autres trebles clinics ,. En efièch, la curcumina poiriá tanben ajudar a estimular las cellulas del sistèma immunitari qui englolisson las proteïnas del cervèl que marcan la malautiá d’Alzheimer.
Lo curcuma poiriá melhorar la memòria de las personas presentant un risc de deca cognitiva ligada al diabèti.
Efficacitat
Cal relativisar los efièits positius atribuïts al curcuma pr'amor de las paucas capacitats del còs uman per absorbir la curcumina.
En 2017, una meta-analisi aprigondida sus la quimia de la curcumina mòstra qu'es un compausat instable, reactiu e non biodisponible, per tant a plan pauc de possibilitats d'aver una eficacitat concreta abans que siá degradada. Segon los autors, la curcumina a tendéncia a se ligar a totas las moleculas al moment dels tèsts in vitro quand se tracta de trobar s'una substància interagís ambe las proteïnas implicadas dins las malautiás, çò qu'explica los resultats prometeires nombroses dins las fasas de tèst preliminaris sense que i aja pr'aquò d'action terapeutica especifica dins lo còs uman. De mai, los autors explican que demest los nombroses estudis disponibles, a l'entorn de 15 000 al moment de l'analisi, sonque una febla proporcion, 120 apr'aquí, son confòrmes al metòde scientific. Solament, entre aquels 120 estudis, cap mòstra pas que lo curcuma a un efièit superior à l'efièit placebo.
Aquí permet son comercializats de complements alimentaris ambe d'adjuvants qu'an per visada de potencializar los efièits de la curcumina, sovent ambe una argumentacion publicitària dobtosa, coma lo polisorbat 80 (sospeitat d'èsser cancerigèn e toxic pels intestins), la glicerina o gliceròl associat a la goma ghatti, la lecitina de sòja associada a la cellulòsa microcristallina o simplament lo pebre negre. La preséncia de graissa facilita l'absorpcion del curcuma, aquí perqué val mai prene lo complement a basa de curcuma al repais.
Espècia
Lo rizòma de curcuma es une tija sosterrenha vivaça, gaireben orizontala, donat cada an de raices e de tijas aerianas. Pasmens, eissut e redusit en polvera, es utilizat coma espècia. Sa sabor es pebrada e fòrça aromatica.
La preparacion de la polvera consistís a esperbolir los rizòmas pendent 1 a 3 minutas (per levar los eventuals mycotas e mosiduras; las malas odors e gosts; per levar l'aire dels rizòmas per evitar l'oxidacion pendent l'estocatge), los far secat al solelh pendent 10 a 15 jorns (o dins un secador a 65 ), puèi los moúre.
Dintra dins la composicion de mescalas d'espècia de la cuosina indiana : Le curcuma dintra tanben dins la composicion de mescalas despècias dins:
Plats cosinats a basa de curcuma
Lo curcuma es tanben largament utilizat dins las cosinas del mond :
Colorant alimentari
L'oleoresina de curcuma es extracha per solvant dels tumeròls (rizòmas de Curcuma Longa L. trissats en polvera) e purificat per cristallizacion. Dona dos colorants alimentaris: E100(i) (curcumina) e E100(ii) (curcuma).
L'usatge del curcuma coma colorant alimentari se conéis dempuèi al mens lo sègle XVIII, ont es utilizat pels droguistas per falsificar de substéncias (òli de palma, òli d'uòus, siròp de cicorèa).
Conservator alimentari
Lo curcuma longtemps foguèt utilizat coma conservator alimentari pels Indians. Lo pigment jaune del rizòma de curcuma possedís entre autras de proprietats per reduire le nombre de bacterias e de suprimir l'oxidacion de las grassas.
Usatges textils
Essent una planta tinctoriala coneguda, lo curcuma es utilizat dins l'industria textila coma tencha jauna iranjat. Tinta lo coton, la lana e la seda, sens mordent, quitament se son pigment es fòrça sensible a la lutz e se desclora aisidament. La tencha de curcuma es tradicionalament utilizada pel vestit safran dels sados o dels monges bodistas.
En Grècia antica, los peplos portats pendent las Panatenèas essent tintat amb de curcuma.
Autres usatges
En Índia, pendent las fèstas de Divali : Lo curcuma es utilizat dins las ceremonias de maridage: Le curcuma es tanben utilizat coma pintura corporala sus la femnas prensas e suls enfants : Lo curcuma foguèt utilizat dins de rites funeraris: Lo jaune vegetal curcuma es identificat amb lo còde NY3 dins lo Colour Index.
A l'Edat Mejana, lo curcuma èra utilizat : Lo curcuma es un indicator de pH natural (color jauna en miltan acid, color brun-iranjat en miltan basic).
En cosmetica, los shampós indians contenent de curcuma, entre autras espècias.
En Euròpa, lo curcuma essent utilizat per la tencha dels sabons (mesclat a de l'indi per obténer de sabons de color verda).
Existís d'òlis essencialas de curcuma.
En Índia, alara que las fuèlhas de palmièr de Palmira servisiá de supòrt per l'escritura, èran enduchas de polvera de curcuma per aparar las atacas d'insèctes.
Economia
L'Índia es lo primièr productor, consomator e exportator mondial de curcuma. En efièch, es una de las espècias principalas del curri. Lo curcuma es tanben utilizat per de rites religioses, coma cosmetic o tencha, e fa partir de la composicion de fòrça medecinas tradicionalas. Los autres productors asiatics son lo Bangladèsh, lo Paquistan, lo Sri Lanka, Taïwan, la China, la Birmania e l'Indonesia.
Dins una mesura mendre, lo curcuma es tanben produch dins de païses d'America Latina e Caribe : la Jamaica, Haití, le C€sta Rica, lo Peró e lo Brasil. De païses d'Africa an una produccion e son exportators : l'Etiopia.
Los mai grosses importators de curcuma indian son los EAU, los EUA, le Japon, lo RU, l'Iran, Singapor, Sri Lanka e l'Africa del Sud.
L'Índia produch entre 2,5 e 3 millions de tonas d'èspècia per an, e lo curcuma compta per gaireben 57 % de la produccion. Gaireben 90 % de la produccion de curcuma indian es destinat a la consomacion intèrna.
A la lutz de fòrça estudis sus las proprietats medicalas del curcuma, la planta beneficia d'un aument de sa demanda pel mond entièr dins l'encastre de las terapias naturalas. Alara, l'International Trade Center estimèt un aument de la demanda mondiala annala en curcuma a 10 %, en 2007. Segon l'American Botanical Council, lo curcuma es en cap de classament de las plantas que se vendon melhor als EUA dins los complements alimentaris a basa de plantas, amb per exemple un aument de 26 % de las ventas en 2013.
Aquel aument de la demanda mondiala (e de crompas especulativas), combinada a de fenomèns meteorologics desfavorables sus las culhidas, provòca una auçade cors dels preses del curcuma, coma en 2009.
Las espècias e subretot lo curcuma son percebuts coma d'escasença de desvelopament de l'economia locala. Es per exemple lo cas d'un país coma l'Africa del Sud qu'expòrta la totalitat de las espècias consomidas sus son territòri, alara qu'una partida de la populacion consomís de granda quantitat de curcuma.
Patrimòni genetic del Curcuma longa
L'Índia, via son Institut agronomic nacional, vòl monopolizar la produccion du curcuma. Per consequent, l'Institut agronomic nacional decretèt l'interdiccion d'expeitar los cultivars de Curcuma longa e apara atal lors patrimònis genetics.
L'afar del brevet sul curcuma
Lo 28 de març de 1995, l' University of Mississippi Medical Center obtient un brevet (174363) sul curcuma per la cura de nafras. Aquel brevet es contestat en 1997 per l'India's Council of Scientific and Industrial Research al motiu qu'aquelas proprietats son conegudas de sempre en Índia, per exemple dins l'Ayurveda. L'Ofici american dels brevets anulla aquel brevet en 1997. Aquel afar mòstra un dels problèmas pausats per la brevetabilitat del vivent : la biopirateria.
Lo Sudan dins lo curcuma
L'analisi d'escandalhs de curcuma del comèrci avent mostrat la presénca de Sudan I, Sudan IV e de jaune de metil, la Comission Europèa decidís d'espandre sos contraròtle per déetectar la preséncia de colorant Sudan dins las polveras de curcuma en 2005.
Conty
Conty en picard (Conty en francés) es una comuna francesa, situada administrativament dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Montlion
Geografia
Autes vilatges e quartièrs : Eth Gua, Arpajan, Garradon, Blenhan, er'Augeret, era Riqueta, eth Sarròt-Gran, er'Arribèra.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [moun'lyoun] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : de Monteleone, en latin, en 1383-1384, de Monte Leone, en latin, en 1405 e ath sègle XV, Montléon en 1746, Monleon (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Segon Dauzat, Montlion que vien de mont, deth latin mons e lion, nom d'animau o benlhèu nom d'òme. Segon Negre, Montlion que vien de mont e d'un nom de persona. Segon R. Aymard, Montlion qu'es « eth mont deth lion ».
Segon Miquèu Grosclaude, Montlion qu'es « eth mont deth lion », montem leonis. Eth nom d'òme Léon es pas emplegat ara Edat Mejana, en tot cas en Gasconha. Lejosne que horneish atestacions Malum Leonem, « eth maishant lion ». L'origina qu'èra benlèu Mauleon e, pr'amor d'un nom pejoratiu o benlhèu pr'amor dera paronimia damb Maulion de Varossa, eth nom qu'estó eventualament remplaçat .
Massimo Gramellini
Massimo Gramellini (Turin, 2 d'octobre de 1960) es un escrivan e jornalista italian. Trabalhèt coma jornalista dins divèrses jornals de Itàlia (coma l'Il Giorno, La Stampa o Corriere della Sera). Dempuèi 2017 escriu regularament de la rubrica Il Caffè dins Corriere della Sera, e a prepaus, es opinionista dins lo programme Che tempo che fa de Fabio Fazio.
Ouilly-du-Houley
Ouilly-du-Houley es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
Pichon vilatge traversat per la Paquine e dominat per lo sieu castèl.
Petit village traversé par la Paquine et dominé par son château.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1825, Sant-Leugièr-de detlo-Houley (263 abitants l'an 1821, Sant-Leugièr-de Ouilly abans 1801) absorbeix Ouilly-la-Ribaude (191 abitants, abans 1801 Sant-Martin-de Ouilly, Martin-de Ouilly) e ven Ouilly-de detlo-Houley,.
En 1825, Saint-Léger-du-Houley (263 habitants en 1821, Saint-Léger-d'Ouilly avant 1801) absorbe Ouilly-la-Ribaude (191 habitants, avant 1801 Saint-Martin-d'Ouilly, Martin-d'Ouilly) et devient Ouilly-du-Houley,.
Espèctre autista
vinheta|drecha|Lo simbòl de l'infinit de [[color arc de Sant Martin representa la diversitat de l'espèctre autista, atal que lo pus grand movement de la neurodiversitat .]] L'espèctre autista engloba una gamma de condicions neurodesvolopamentalas, i comprés l'autisme e lo sindròme d'Asperger, generalament coneguts jols noms de treble(s) de l'espèctre autista (TEA; veire las variantas dialectalas) o condicion(s) de l'espèctre autista (CEA, per evitar de connotacions negativas).
L'adjectiu autistic -a pòt descriure una causa "caracteristic de l'autisme", e l'adjectiu o nom autista descriu una causa o persona "pertocat per l'autisme".
Nòtas
<references group="N"/>
Torredarques
thumb|Torredarques vinheta|Torredarques-Torre de Arcas. Torredarques es una comuna de la comunautat autonòma d'Aragon. Se tròba dens la província de Teròl e la comarca deu Matarranya. A 95 abitants (2011). vinheta|Torredarques-Torre de Arcas. vinheta|Torredarques-Torre de Arcas. vinheta|Torredarques-Torre de Arcas.
Wudi de Han
Wudi (武帝) (156 AbC - 29 de març de 87 AbC), del seu nom personal Liu Che (劉徹), es lo seten emperaire de la dinastia Han, del 9 de març de 141 AbC fins a la seuna mòrt. Es considerat, amb los emperaires Taizong (dinastia Tang) e Kangxi (dinastia Qing) coma l’un dels mai grands emperaires de l’istòria de China.
Lo seu nom li ven de de wu (« guerrièr ») e de di (« emperaire »).
Politica militara
Coma cap militar, l’emperaire Wudi menèt China al seu expendiment territorial maximal:
Diplomacia
thumb|left|Lo viatge cap a l’oèst de Zhang Qian, [[Caunas de Mogao, entre 618 e 712.]] En 139 AbC, envièt lo seu emissèri Zhang Qian negociar una alliança amb los Yuezhi de l’Ozbequistan d'ara. Aquela espedicion provquèt d’autras missions cap a l’Asia Centrala.
Aquelas ambassadas aurián començat afar d'escambis e que l’emperairi auriá recebut d'estatuas boddicas d’Asia centrala, coma aquò es pintat dins las caunas de Mogao.
Reformas
L’emperaire Wudi es a l’origina de diferentas mesuras destinadas a renforçar lo poder centralizat a Chang'an, la seuna capitala, situada dins la província de Shaanxi. En 134, Wudi instituiguèt lo recrutament dels foncionaris per examèns. Tornèt amb los tèxtes classics enebits dels temps de Qin Shi Huangdi, lo fondator de la dinastia Qing.
Wudi adoptèt los principis del confucianisme coma filosofia d’Estat e fondèt una escòla destinada a ensenhar lo confucianisme als futurs administrators de l’empèri.
Aquelas reformas aguèron un efècte durable tot lo long de l’existéncia de la Chine imperiala e exercèron una influència considerabla sus las civilizacions a l'entorn.
Lo règne de Wudi durèt 54 ans, un recòrd que foguèt batut sonque per l'emperaire Kangxi, mai de 1800 ans mai tard.
Avricourt (Mosèla)
Avricourt  es una comuna francesa administrada per lo departament de Mosèla de la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La partition de Avricourt en 1871 : Lo anciana comuna de Avricourt fasiá partida del departament de la Meurthe, en lo arrondissement de Sarrebourg e lo costat de Réchicourt-lo-Castèl.
I aguèt arribat a pel camin de fèrre en 1852 amb la creacion d'una estacion éponyme, la ponduda en servici en la siá totalitat de la linha París-Estrasburg en essent la œuvre de la companhiá de l'Èst. En 1864, Avricourt #venir una estacion d'embrancament per la ponduda en servici de la linha a via normala e unica de 18 km en prenent Dieuze (Meurthe) per l'espleitacion de salines (d'ont la appellation de « linha de las salines »), espetada per la companhiá de l'Èst. En 1870 #èsser ponduda en servici (fins en 1969) la linha a via unica e normala de Avricourt a Blâmont e a Cirey-sus-Vezouze, espetada per la companhiá privada ABC (Linha de Avricourt a Blâmont e a Cirey).
En 1871, en lo moment del annexion del Alsace-Lorraine, continuament a la signatura del Tractat de Frankfurt lo 10 de mai de 1871, la nòva frontièra li caliá inclure la arrondissement de Sarrebourg (Meurthe) en l'Empèri alemand, i #comprene Avricourt e Igney. L'estacion d'embrancament e la linha ferroviaire ABC (en partida) se trobavan doncas a Alemanha. Continuament a las doléances francesas, los Alemands #acceptar de modificar, per una convencion additionnelle signada a Berlin lo 12 d'octòbre de 1871, lo traçat de la frontièra: l'Alemanda retia a la França las municipalitats de Raon-lès-Leau (Meurthe) e de Raon-sus-Plana (Vòges) al pè del Donon en exclusent las tèrras apertenentas dins l'estat, aital coma la municipalitat de Igney e la part de Avricourt al sud de la via ferrée. La nòva frontièra anava doncas èsser fixada sus sièis quilomètres la quita longitud de la via ferrée unica ABC e d'aquela a via dobla de París-Estrasburg costat Lunéville. Las porcions de vias aicí-dessus, las installacions de l'estacion de Avricourt (#que pren lo nom de Igney-Avricourt) redeviennent francesas.
La municipalitat de Avricourt #èsser doncas scindée. Lo bourg de Avricourt #venir alemand e se #trucar Deutsch-Avricourt, nom germanisé l'an 1915 en Elfringen, la municipalitat de Igney #demorar francesa.
En escambi de la cession de las municipalitats, la convencion exigait del govèrn francés de finançar lo bastiment d'una estacion termierèra en territòri alemand, #que i aguèt acabat l'an 1875 a 1,3 km de l'estacion francesa e a 800 m de la nòva frontièra.
Levat de per lo Orient-Exprés creat l'an 1883, los trens franceses (Companhiá de l'Èst) en circulant a esquèrra en procedéncia de Lunéville e Nancy avián per terminus l'estacion de Deutsch-Avricourt #que totes los afichas n'avián escrich n'alemand en escritura gotica e degun en francés. Los passatgièrs avián desembarcat e sulpic lo tren francés partissiá a void stationner n'estacion de Igney-Avricourt. Los passatgièrs, après aver-i afranquit los contraròtles alemands de polícia e de doanas, esperavan la ponduda a quai del tren alemand (companhiá Elsass-Lothringen) #que partissiá en circulacion a drecha amb signalisation alemanda per Sarrebourg e Estrasburg.
En 1919, en lo moment de la restitution de la Alsace-Lorraine a la França, la creacion del departament de Meurthe e Mosèla a mantengut aquela division en creant doas comuna còsta-a còsta, una en cada departament, en Moselle e en Meurthe e Mosèla. L'estacion de « Deutsch-Avricourt » es vengut « Nòu Avricourt ».
Lo 7 de novembre de 2004, a Avricourt, lo militant antinuclear Sébastien Briat, màger de 21 ans, morís una camba sectionnée per una locomotora al cors d'una temptativa de blocage d'un transpòrt ferroviaire de déchets radioactifs (veire Movement antinuclear).
La partition d'Avricourt en 1871 : L'ancienne commune d'Avricourt faisait partie du département de la Meurthe, dans l'arrondissement de Sarrebourg et le canton de Réchicourt-le-Château.
Elle fut atteinte par le chemin de fer en 1852 avec la création d’une gare éponyme, la mise en service dans sa totalité de la ligne Paris-Strasbourg étant l’œuvre de la compagnie de l’Est. En 1864, Avricourt devint une gare d’embranchement par la mise en service de la ligne à voie normale et unique de 18 km rejoignant Dieuze (Meurthe) pour l’exploitation de salines (d’où l’appellation de « ligne des salines »), exploitée par la compagnie de l’Est. En 1870 fut mise en service (jusqu'en 1969) la ligne à voie unique et normale d’Avricourt à Blâmont et à Cirey-sur-Vezouze, exploitée par la compagnie privée ABC (Ligne d'Avricourt à Blâmont et à Cirey).
En 1871, lors de l'annexion de l'Alsace-Lorraine, suite à la signature du Traité de Francfort le 10 mai 1871, la nouvelle frontière devait inclure l'arrondissement de Sarrebourg (Meurthe) dans l'Empire allemand, y compris Avricourt et Igney. La gare d’embranchement et la ligne ferroviaire ABC (en partie) se trouvaient donc en Allemagne. Suite aux doléances françaises, les Allemands acceptèrent de modifier, par une convention additionnelle signée à Berlin le 12 octobre 1871, le tracé de la frontière: l'Allemagne rendait à la France les communes de Raon-lès-Leau (Meurthe) et de Raon-sur-Plaine (Vosges) au pied du Donon en excluant les terres appartenant à l'état, ainsi que la commune d'Igney et la partie d'Avricourt au sud de la voie ferrée. La nouvelle frontière allait donc être fixée sur six kilomètres le long même de la voie ferrée unique ABC et de celle à voie double de Paris-Strasbourg côté Lunéville. Les portions de voies ci-dessus, les installations de la gare d’Avricourt (qui prend le nom d'Igney-Avricourt) redeviennent françaises.