cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ladakh
La pus granda vila de Ladakh es Leh, seguida de Kargil. Lo districte de Leh compren las vals fluvialas d'Indus, de Shyok e de Nubra. Lo districte de Kargil conten las vals de las ribièras Suru, Dras e Zanskar. Las principalas regions pobladas son las vals fluvialas, mas las pendas de las montanhas abrigan tanben los nomads pastorals changpa. Los principals grops religioses de la region son los musulmans (principalament chiits) (46%), los bodistes tibetans (40%), los indos (12%) e autres (2%). Ladakh es una de las regions mens pobladas d'Índia e sa culturq e son istòria son estreitament ligadas a las de Tibet.
France Info (ràdio)
France Info es una ràdio publica francesa. Aqueste mejan d'informacion foguèt creat l'1 de junh de 1987 pels jornalistas Roland Faure e Jérôme Bellay qu'i ocupèt la foncion de director fins a 1989. Es actualament part del grop Radio France.
Província de Santa Cruz (Argentina)
400px|left|thumb|[[Parc Nacionau Los Glaciares]]
Santa Cruz qu'ei ua província argentina delimitada a l'est per ua longa termièra andina dab Chile, au nòrd per la província argentina de Chubut e a l'oest per l'Ocean Atlantic. Que he partida de Patagònia. 200px|left|thumb|Pic Chaltén marcant un punt de la termièra enter Argentina e Chile.Òm i pòt observar glacièrs (notament dens lo Parc Nacionau Los Glaciares), lacs e pics andins com, per exemple, lo Chaltén.
Lucenay-l'Évêque
Lucenay-l'Évêque es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1225, Gaufridus de Lucenay e Ermengardis, donation de doas vinhas de Longchamp près de Lucenay-l'Avesque, al Abbaye de Sant-Martin de Autun.
En 1225, Gaufridus de Lucenay et Ermengardis, donation de deux vignes de Longchamp près de Lucenay-l'Évêque, à l'Abbaye de Saint-Martin d'Autun.
Clans (Nauta Sòna)
Clans es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pescadero (Califòrnia)
Pescadero es una census-designated place sus la còsta sud-oèst del comtat de San Mateo de Califòrnia. Es situada a proximitat de la Rota 1, de la Plaja d'Estat de Pescadero, e del Faròt de Punta Pigeon. La vila se tròba 23,2km al sud de Half Moon Bay, 11,4km al sud de San Gregorio, 10km a l'oèst de Loma Mar, e a aperaquí 20km al sud-oèst de La Honda. Al recensament de 2010, sa populacion èra de 643 abitants.
Escòlas
La vila a doas escòlas, que son: • «Escòla primària de Pescadero» (formalament en anglés «Pescadero Elementary School»») • «Collègi/Licèu de Pescadero» (formalament en anglés «Pescadero Middle/High School»), qu'es un campus amb doas escòlas, lo «Collègi de Pescadero» (Pescadero Middle School) e lo «Licèu de Pescadero» (Pescadero High School). La vila de Pescadero es lo sèti del Districte Escolar Unificat de La Honda-Pescadero, e son burèu actual es prèp de la campus del collègi/licèu.
Personalitats que visquèron a Pescadero
Steve Blank Jessica Dubroff Heinz von Foerster Gordon Moore
Vejatz tanben
Lo Carrier Pigeon, un clipper que naufraguèt pròche de la vila lo 6 de junh de 1853.
Lista dels presidents de Benin
Aquesta pagina lista los presidents de Benin (ex-Dahomey).
Marcèl Barral
Marcèl Barral (en francés Marcel Barral, Ruòms, Ardecha, 1913 - Montpelhièr, 1968) es un escrivan d'expression occitana, agregat de gramatica e professor a l'Universitat Paul Valéry de Montpelhièr.
Costigliole Saluzzo
Costigliole Saluzzo (en piemontés: Costiòle) es una comuna del marquesat de Saluças. Es administrativament dins la Província de Coni e la region de Piemont de l'Estat italian.
Lengas rashad
Las lengas rashad son una branca de la familha de las lengas nigèrocongolesas. Son parladas dins lo monts Noba al Sodan.
Classificacion
Joseph Greenberg, dins son libre languages en Africa (1955) pausa una branca de lengas kordofanianas estacada a la familha nigèrocongolesa. Acampava los grops de lengas situats dins lo Kordofan, las lengas talodi, heiban, lafofa, rashad, katla e kadogli.
La lengas rashad son :
Economia de Cuba
Cuba es l'unica economia socialista de las Americas. Dempuèi 1962, lo sistèma politicoeconomic de Cuba es d'un estat unipartidista identificat amb lo marxisme-leninisme. En fach, la majoritat dels mejans de produccion son jol contraròtle dirècte del govèrn, coma o es la fòrça laborala. 85,2% de la populacion en edat de trabalhar a un nivèl d'educacion mejana-superiora e 30% son de professionals tecnicians, que 61,3% son de femnas.
Dempuèi 1959, la creissença del produch interior brut, en relacion amb los païses amb lo meteis nivèl de desvolopament d'aquel decenni a demenit.
Ubuntu
Mot banto
Ubuntu es un mot banto que cuèrb un concèpte fòrça general, intradusible en occitan. D'unes traduson lo mot per: « umanitat pels autres ».
Contèxt istoric
Le tèrme ubuntu es ligat a l'apartheid en Africa del Sud. En 1995, la Comission vertat e reconciliacion dirigida per Desmond Tutu se donèt per objectiu d'amnistiar individualament los autors de violacions dels Dreches de l'Òme. En cambi, aqueles s'engatgèron a revelar totas lors accions. La procedura fa resson a la Constitucion de 1993, qu'enóncia lo « besonh d'ubuntu e non pas de victimizacion ».
Distribucion Linux
Ubuntu Linux foguèt causit coma nom per una distribucion de Linux, començada pel sud-african Mark Shuttleworth e basada sus la populara distribucion Debian. Son nom complet es Ubuntu Linux.
Es possible d'ajudar a traduire Ubuntu en occitan : https://web.archive.org/web/20210304183213/https://totenoc.eu/.
Brinhemont
Brinhemont (Brignemont en francés) es una comuna gascona, situada dens lo departament de la Hauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Brinhemont èra de l'eleccion de Ribèra-Verdun, doncas de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de la diocèsi de Lombèrs, de la senescaucia de Tolosa. Le vocable de la glèisa es Sent Miquèu. Tanlèu 1790, Brinhemont èra deu canton de Cadors. En 2015, suprimiguèn le canton de Cadors e Brinhemont passèc au canton de Legavin, largament espandit.
La parròquia de Sent Pau de Colonha (deu nom de la vilòta prèpa), es dens la comuna de Brinhement, probablament despuish l'origina. La glèisa es (com esperat) devath lo patronatge de Sent Pau. Sent Pau guarda sa glèisa e son cementèri au sud de Brinhemont.
Sainte-Menne, nom francés, (o Saint-Menne, mapa de Cassini, error probabla), èra, com Brinhemont, de l'eleccion de Ribèra-Verdun, doncas de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de la diocèsi de Lombèrs, de la senescaucia de Tolosa. Tanlèu 1790, la comuna de Sainte-Menne èra deu canton de Cadors e l'incorporèn a Brinhemont en l'an II (1793-1794). La glèisa, annèxa de Sent Pau de Colonha, es, de segur, devath le patronatge d'aquera senta francesa, pauc coneishuda mès documentada pr'aquò.
Rehainviller
Rehainviller es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cheneché
Cheneché es una anciana comuna peitavina dau departament de Viena e de la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas. Dempuei lo 1er de genier de 2017 es venguda una comuna delegada de la comuna novela de Sent Martin de la Palud.
Portland (Maine)
Portland es la principala vila de l'estat american de Maine.
Cheneché
Nòtas
<references group="N"/>
Responsabilitat
La responsabilitat es lo dever de respondre de sos actes, totas escasenças e consequéncias compresas, es a dire de n’assumar l'enonciacion, la realizacion, e enseguida la reparacion veire la sanccion quand çò qu’es eperat es pas obtengut.
Definicions
Aquesta nocion s’aplica a diferents domènis coma:
Public/privat, vai-e-veni
La responsabilitat es pas solament un fach, mas tanben una valor. Coma valor sociala, seguent la perspectiva adoptada, pòt prene de sens diferents: rebat donc inevitablament a de valeurs eticas (omoralas), e es, en partida, dependenta dels ideals d’una epòca, de lor vivacitat e de lor configuracion sociala, – en un mot: de la volontat de creire d’aquesta epòca, e d’èsser obesida. Atal, l'injonccion sociala d’èsser responsable, d’èsser l’autor d’una vida plan regulada, s’aplica per exemple a la question del biais que nos portam cadun a nosaltres, entre risc e transgression. Supòrt de la responsabilitat, un individú seriá « naturalament » tengut a un ensems de devers o d'obligacions, e tanben la tota primièr, l'obligacion virtualament copabla d'èsser «autonòm », per que la societat entend nòstra responsabilizacion dins un sistèma de competicion sociala.
Pasmens, l’individú anti-conformisme destria pas obligatòriament l'exigéncia sociala d'autonomia e la responsabilitat morala fàcia a se mèsme. aquesta inflexion individualista de l'exigéncia de responsabilitat, al sens fòrt, de la problematizacion de rapòrt del privat e del public trèva per exemple la literatura americana sus la desobesissença civila, coma per Ralph Waldo Emerson :
Passatge a l'acte
Èsser l’autor de sos actes significa pas mestrejar la determinacion de son destin personal: èsser òme, es èsser d’entre lo òmes, e, segon Hannah Arendt, los afars umans son marcats de sàgel de la fragilitat, a causa l'imprevist lotjat al còr de tota accion coma sa condicion de possibilitat. Es la capacitat d'inaugurar do nòu que marca lo singular d'una vida umana. Per Theodor Adorno, aquesta condicion d’incertitud e de fragilitat, de « falhabilitat » aparéis coma lo fondament de la capacitat d’agir e de la responsabilitat morala, del moment que lo subjècte i es engatjat dins una enquèsta sus la genèsi e las significacions socialas de las nòrmas moralas que son existéncia es d’avida confrontada.
Decisions
Sortir del cercle tornariá a apreciar lo mitan relacional ont s'enrasiga l'existéncia umana, del microcosme al macrocosme. Atal, l'« etica de l'integritat » defenduda per l'americana Starhawk respond al pensament pragmatic de levar los efièchs que l'acte provòca, sas consequéncias inerentas, mas mai la rasons que lo determinan, sa coeréncia intèrna. Dins aqueste perspectiva, las causidas « son pas fondadas sus d’absoluts impausats a una natura caotica, mas suls principis d’ordonanciament inerents a la natura. Son pas fondats tanpauc sus de règlas que pòdon èsser definidas fòra del contèxte. Reconeisson qu’i a pas de causa separadas de lor contèxte. [...] L’immanéncoa es un contèxte, de tal biais que lo se individual pòt pas jamai èsser vist coma un objècte separat e isolat. Es un nos de relacions enbolhadas, de contunh transformada pels ligams que forma. L’integritat significa tanben l’intégracion – es una partida intrgrala e insrparabla de la comunautat umana e biologica. »
Tanben Toni Negri plaça l'accent sus una cèrta qualitat de l'existir de l'individú e de la comunautat: « La concepcion materialista de l’eternitat, es aquesta que consistís a remandar las accions pas qu’a la responsabilitat d’aquestes que los complisson. Cada accion es singulara, influís donc pas que sus ela mèsma, e remanda a pas res d’autre qu’a las relacions que determina e a la continuitat dels rapòrts qu’entreten amb los autres. Cada còp que se fa quicòm, se’n accèpta la responsabilitat: aquesta accioçn viu per sempre, dins l’eternitat. S’agís pas d’immortalitat de l’alma mas d’eternitat de las accions complidas. Es l’eternitat del present viscut a cada instant que passa: una plenitud complèta, sens transcendéncia possibla, que siá logica o morala. [...] I a pas de retorn de la responsabilitat: cadun de nosaltre es responsable de sa singularitat, de son present, de l’intensitat de la vida, de la jovença e del vielhum qu’i investit. E es l’unic mejan d’evitar la mòrt: cal sasir lo temps, lo tener, l’emplir de responsabilitat. »
Sul plan filosofic
La poténcia que l'èsser uman tira de la tecnosciéncia crea de problèmas etics desconeguts fins ara: de per abans, l'òme podava pensar que las intervencions tecnicas sus la natura èran superficialas e sens dangièr, que la natura èra capabla de restablir sos equilibris fondamentals de biais que n’èra pas tocada al respècte de las generacions futuras. Uèi, savèm, a causa de las multiplas degradacions environamentalas (efièch de sèrra, erosion de biodiversitat, pollucions divèrsas...) que la tecnica pòt aver d’efièchs irreversibles sus la natura a causa de son òrdre de grandor e sa logica cumulativa. Pel filosòf Hans Jonas, la responsabilitat deu per consequent far l'objècte d'una novèla definicio, pas pus coma responsa de sos actes, mas coma responsa a un donat. S'agís pas pus de respondre de sos fachs e gèstes, de’n subir las consequéncias, de reparar lo tòrt causat a altrú. « I a encora un tot autre concèpte de responsabilitat que concernís pas lo calcul ex post facto de çò que se faguèt, mas la determinacion d’aqueste que se cal far; un concèpte en vertut del qual me senti responsable non d’en primièr de mon comportament e de sas consequéncias, mas de la causa que revendica mon agir ». L'objècte d’aquesta novèla responsabilitat, es la possibilitat d'una perpetuacion indefinida de l'umanitat dins l'avenir. L'òme ven responsable davant las generacions futuras. Per Jonas, lo concèpte de responsabilitat s'exprimís jos forma d'un imperatiu categoric, Qu’una de las formulacions es: « Agís de biais que los efièchs de ton accion sián compatibles amb la permanéncia d'una vida autenticament umana sus tèrra ». AmbLo Principi responsabilitat (1979), Jonas estblís un paradigme novèl del concèpte de responsabilitat.
Vittorio Hösle, discípol de Hans Jonas, exprimís la conviccion que la filosofia deu uèi se pausar las questions de son epòca. Estima que los filosòfs contemporanèus an d’espereles de responsabilitats de prene fàcia a la crisi ecologica e a la crisi del temps present en general.
Sul plan religiós
Lo cristianisme foguèt confrontat a una polemica amb los representants de la novèla consciéncia ecologica al subjècte de sa responsabilitat dins la crisi ecologica.
Vittorio Hösle estima que las Glèisas an tanben una responsabilitat sus las questions d'ecologia, que devon sensibilizar lors fidèls, mas que tardèron a se preocupar d’aquestas questions. Pensa qu'existís de besonhs de formacion dels teologians a subjècte de l'ecologie.
Dins l'enciclica Laudato si' « sus la salvagardia de l’ostal comun » (2015), lo papa Francés comenta lo passatge de la Genèsi (Gn 2, 15) qu’invita a « cultivar e gardar » lo jardin del mond, en disant qu’aquò implica una relacion de reciprocitat responsabla entre l’èsser uman e la natura.
Dins lo domèni de l'ecologia politica
La responsabilitat es una de las tres valors centralas de l’ecologia politica, amb la solidaritat e l’autonomia. Consistís dins la presa de consciéncia de las consequéncias de nos actes presents, que siá per l'avenir (dimension temporala) o per l’ensemble dels territòris tocats (dimension espaciala). supausa un sistèma economic, juridic e politic capable de metre en rela ion nos decisions amb los efièch de seguir, que sián positius o negatius. aquesta responsabilitat se realiza per d’unes amb d’estrategias de desvelopament sostenable, que ligan los aspèctes ecologics, socials e economics, al nivèl dels govèrns, de las regions, o del local.
Dins lo domèni de la gestion d'entrepresa
Dins lo domèni de la gestion d'entreprisa, la responsabilitat al respècte l'ecologia es inseparabla dels aspèctes economics e socials. L'ecologia constituís atal, amb lo social e l'economia, un dels tres pilars del desvolopament durable. L'aplicacion dels principis de desvelopament durable a las entrepresas constituís la responsabilitat societala de las entrepresas. S'agís d'un tipe novèl d’estrategia de las entrepresas ont l’analisi apregondís de relacions amb las partidas prenentas ocupa una plaça determinanta.
Autras responsabilitats dins lo domèni de la gestion d’entrepresa
En gestion, la responsabilitar dels fachs dels produchs defectuós es un risc que las entrepresas devon integrar sempre mai dins lor mod de gestion, jos pèna de s’expausar a de riscs juridics (veire seguretat juridica) o pagament d’intereses compensatòris. Aqueste enjòcs ven sempre mai important pels dirigents, dins la mesura ont ven dificil, uèi, d’amagar un vici dans un produch, o un servici donat a un client. En efièch, las facilitats de comunicacion ofèrtas per l’internet, los corrièrs electronics, e autres mobils, permeton de se rendre compte lèu de vicis dels produchs.
Nòtas e referéncias
<references responsive="" group="">
Marron
Lo marron o lo brun (o castanh, o bureu) es una color que fa partida de las colors caudas. A causa de son ton escur, fa pas partida de las colors de l’arc de Sant Martin.
Etimologia
Lo nom brun ven del bas latin brūnus (sègle VI), manlevat al germanic *brūn, « brun, brilhant » (cf. alemand braun « brun »).
Lo nom marron ven per metonimia del fruch qui pòrta lo meteis nom, lo marron (castanha o amaron).
La color marron dins la natura
D'un biais general, la color bruna es fòrça presenta dins la natura, dins lo reialme vegetal coma animal.
Lo brun per mescla
Lo brun del pintre e del colorista se fa generalament en mesclant l'irange amb de negre, dins una proporcion variabla de 2 a 4 parts per 1. Pasmens, lo negre essent una color neutra qu'escursís las autras colors, quina que siá la mescla de colors complementàrias que daissa dominar dins sas proporcions la nuança cauda, farà lo brun. Per exemple, se fa de brun en mesclant 2 parts d'irange amb una part de blau, o ben doas parts de roge amb un part de verd, o ben doas parts de jaune amb una part de violet. Quand s'utiliza las colors primàrias, se fa un brun chocolat en mesclant aproximativament 2 parts de magenta, 3 parts de jaune e una part de negre.
Henry Fielding
Henry Fielding (Sharpham Park, près de Glastonbury, Somerset, 22 d'abril de 1707 – Lisboa, 8 d'octòbre de 1754) foguèt un romancièr e dramaturg anglés, conegut per los sieus escrits satíricos e humorísticos. Es considerat coma lo creador de la tradicion novelística anglesa amassa amb lo sieu contemporanèu Samuel Richardson.
Enfància e joenessa
Henry Fielding nasquèt lo 22 d'abril de 1707 en Sharpham Park, près de Glastonbury, dins lo comtat de Somerset,a on se desvoloparián posteriorament las tramas de qualques de los sieus romans. Lo sieu paire, lo coronèl Edmund Fielding (1680–1741) —mai serada (1736–1737) governador Fielding de l'isla de Jersei, e fin finala generala Fielding—, e mai se d'escassa fortuna personala, èra de sang nòbla (desceniá dels comtes de Denbigh, e èra emparentado amb qualques de las mai illustras familhas d'Anglatèrra), e ocupava un naut cargue en l'armada de lord Marlborough. La siá maire, Sarah Gould Fielding, èra tanben membra d'una distinguida familha de Somerset: lo paire d'aquesta, sir Henry Gould (1643–1710), èra un jutge del Tribunal Suprèm d'Anglatèrra, e atenguèt grand renom en lo sieu temps; la siá maire, lady Sarah Gould, èra filha d'un acaudalado comerçant londonenc, Richard Davidge, que li aviá legat una cuantiosa fortuna e de nombrosas proprietats en Dorset e Somerset, entre elas lo pròpri Sarpham Park.
Lo matrimòni entre Edmund Fielding e Sarah Gould se realizèt, prealable rapto, sens lo consentiment paterno, çò cual amièc al jutge Gould, en un primièr moment, a desheredar a la siá filha. Coma vòlga qu'aquesta èra ja demorada embarassada de Henry, que los sieus mejans èran escasses, e qu'èra en mai l'unica filha del jutge, aqueste s'avenguec fin finala a la perdonar, e testèt a lo sieu favor unas 3000 liuras per la crompa d'una granja en East Stour, Dorset, amb la condicion que las rendas de la meteissa aurián de beneficiar unicament a Sarah e als sieus filhs. Henry Fielding èra lo filh màger dels sèt qu'aguèt lo matrimòni de Edmund Fielding amb Sarah Gould: dos filhs (lo quite Henry, e Edmund (1716–1755)) e cinc filhas (Sarah, Beatrice, Ursula, Anne e Catherine), de que destaquèt entre el la tanben romancièira Sarah Fielding, tresena sòr dels sèt.
En 1719, la siá menina o aviá comandat a estudiar a Eton College, a on demorariá intèrne fins a 1724. Recebèt ailà una educacion classica que li permetèt conéisser als grandes escrivans e pensadores de la literatura grecolatina qu'arribariá tant a admirar. En se fasent referéncia a las siás coneissenças de lengas, Fielding escriuriá fòrça mai tard, en 1730, a Robert Walpole: "Tuscan and French are in my head; / Latin I Write, and Greek -- I read" («Lo toscano e lo francés son dins la miá cap; lo latin o escrivi, e lo grèc... O liegi»). En Eton, en mai, Fielding trabó amistat que serián amb el après de poderosas figuras del país, a saber, lord George Lyttelton, que seriá Chancellor of the Exchequer (Cancelièr del Tresaur) e futur mecenas de Fielding, e William Pitt «lo Vièlh», futur primièr ministre. Malgrat la severidad de Eton, Fielding se tornèt un tant rebèl e levantisco, e tractèt quitament de sequestrar a Sarah Andrew, una rica eretièira de 15 ans, primièra siá, en 1725. Pendent la siá educacion en Eton aguèt d'en mai familiarizarse amb los classics angleses de la Restauracion, coma Congreve, Milton, Dryden, o Farquhar, e amb l'òbra de contemporanèus coma lord Chesterfield, Swift, Defoe e Pope.
Aqueste meteis an, malgrat las siás activitats teatralas, Fielding decidiguèt abandonar Anglatèrra, e viatgèt al continent per realizar, supausadament, lo sieu Grand Tour. Aital, partiguèt primièrament dins los Païses Basses, a on se matriculèt, aqueste meteis an, en l'Universitat de Leiden. S'ignòra çò qu'estudièt ailà, mas se sap que completèt pas los sieus estudis. En estiu de 1728, en aprofiechant lo decès estival de las classas, tornèt en Anglatèrra, a on se consacrèt a escriure poesia e jornalisme politic. Dempuèi un principi, e malgrat qu'el meteis foguèt un acérrimo whig pendent tota la siá vida, manifestèt lo sieu desplaser cap a Robert Walpole, lo per alavetz todopoderoso primièr ministre; en una belegada publicada aqueste an en lo periodic opausant The Craftsman, causèt grand polemica al lançar los sieus dardos contra Walpole. En 1729 tornèt a Leiden, mas la siá situacion financièra, que dependiá en bona mesura de l'assignacion que li donava lo sieu paire, s'èra vist deteriorada e aguèt de tornar, après un peculiar periple per França e Itàlia, en Anglatèrra: lo sieu paire aviá enviudado e s'èra tornat a maridar, en incrementant las siás obligacions financièras, e, en mai, la renda que Henry recebiá de l'eiretatge de lo sieu pepin èra, mercés al desfalco que lo sieu paire Edmund aviá realizat en 1721, fòrça pichona.
Carrièra coma dramaturg
A lo sieu retorn en Londres en estiu de 1729, tractèt de representar qualques autras òbras de teatre qu'aviá escrich en los sieus viatges, mas Colley Cibber li barrèt las pòrtas del Drury Lane e li calguèt recórrer a d'autres teatres mendres, a on a la fin atenguèt estrear, en 1730, la siá segonda comèdia, The Temple Beu (Lo galán del Temple), en abandonant lo canon de la Restauracion en favor de l'estil mai leugièr preconizado per d'autres autors coma John Gay. contunhèt d'escriure d'òbras teatralas, e atenguèt labrarse un cèrt renom; en aqueste periòde escriguèt unas 25 de pèças, que doas, The Author's Farce (La farsa de l'autor, ferotja satira politica amb, en mai, de violentes atacs personals contra Colley Cibber), e The Tragedy of Tragedies; or, The Life and Death of Tom Thumb the Great (La tragèdia de las tragèdias, o la vida e la mòrt de Pulgarcito lo Grand), ambedoas satiras politicas contra Walpole, n'atenguèron granda capitada. En 1736 se faguèt en mai empresari teatral, e comencèt a produsir las siás pròprias òbras en lo New Theatre que se'n faguèt cargue, en escrivent d'òbras coma la satira politica Pasquin. A causa de la siá granda capitada coma dramaturg, dempuèi 1732 aviá tornat a estrear en lo Drury Lane, teatre que seguiriá amb el ligat fins que, en 1737, lo primièr ministre Robert Walpole, qu'èra estat objècte de visceral satira dins la majoritat de las òbras de Fielding (e èra atacat de continu per l'immensa majoritat dels dramaturgs de l'epòca), faguèt que lo parlament aprovès una lei de censura teatrala (la Theatrical Licensing Act, que sembla que se dirigiguèt sustot contra lo pròpri Fielding), e que ponèt fin a la carrièra dramatica de Fielding.
Qualques unas de las òbras de teatre de Fielding mai celebrat es Don Quishòt en Anglatèrra (1734), pèça que se pon en el de manifèst lo sieu primairenc interès per l'òbra de Cervantes, que tanta influéncia auriá après en la siá òbra narrativa, e, benlèu, La vèrge desenmascarada e la siá particulara Tom Thumb.
Naviri meteorologic
Un naviri meteorologic èra un naviri destinat a la realizacion d'observacion meteorologicas en mar a partir d'un ponch fix. Èra equipat d'instruments de mesura permetent de mesurar lei condicions climaticas a la superficia deis oceans e en altitud. De còps, un naviri meteorologic podiá tanben èsser utilizat per d'operacions de sauvament ò per menar d'estudis oceanografics.
Henry Fielding
Carrièra coma dramaturg
CARRIÈRA COMA ESCRIVAN Al temps que se consacrava al teatre, Fielding cultivó amb singular talent un estil satírico e fins a procaz en los articles qu'escriguèt, jos pseudónimo, en The Craftsman, periodic de talh tory. Lo 28 de novembre de 1734, après un noviazgo de quatre ans, se maridèt amb Charlotte Craddock, una rica eretièira. D'aqueste matrimòni nasquèron cinc filhs.
Naviri meteorologic
Lo concèpte foguèt imaginat per Météo-France en 1921 per ajudar la circulacion dei naviris e deis avions dins l'Ocean Atlantic Nòrd e lo premier naviri meteorologic intrèt en servici en 1938. Dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala, lo ret de naviris meteorologics foguèt fòrça important per leis Aliats e foguèt regularament atacats per lei sosmarins alemands. Après la guèrra, un segond ret foguèt creat dins l'Ocean Pacific Nòrd. Pasmens, a partir deis annadas 1970, lei naviris meteorologics foguèron pauc a pauc remplaçats per de gavitèus puei per de mesuras realizadas a partir de satellits. Dempuei 2010, i a plus de naviri meteorologic permanent dins leis oceans mai certanei naviris menan encara de còps de campanhas de recèrca meteorologicas.
Henry Fielding
Carrièra coma dramaturg
Al cors de la siá vida, Fielding se labró òm cèrta reputacion de vividor e manirroto, semblada de qualque manièra a la de lo sieu pròpri paire: lo sieu caractèr, extrèmament alègre e optimista, coma o pinta Elizabeth Montagu; lo sieu despreocupación pels afars economics; lo sieu pròpri brèç, qu'o orientava cap a una vida disipada de nòble cavalièr; lo sieu obstinación en pas resignarse pels avatares de la vida... Son qualqu'uns dels rasgos de lo sieu caractèr que los sieus contemporanèus nos an legat. En fach, pauc après se maridar amb Charlotte Craddock, e donada la vida disipada qu'amièren, lo matrimòni se vegèt sens de grandes mejans per se sosténer, de sòrta que, al fenir bruscamente la siá carrièra dramatica en 1737, Fielding decidiguèt, amb 30 ans, estudiar Drech. Amb ajuda de las siás familialas e influyentes d'amics, atenguèt entrar en Middle Temple, facultat de leis de Londres, e fins a 1740 estudièt en ela Drech. Al temps, per poder sosténer a la siá familha, cultiva en mai las collaboracions jornalisticas qu'amiaue en mantenent dempuèi temps enrè amb The Craftsman, e, tre 1739, amb la revista de talh whig opausant, The Champion, que se li incorpòra a el coma editor, e qu'escriguèt en el, jol pseudónimo de Capitan Hércules Vinagre, de nombroses articles satíricos envolopa la vida quotidiana d'aqueste supausat capitan, sens pèrdre escasença per atacar a Walpole. Malgrat tot, Fielding se vegèt asfixiado pels deutes, e i a constància qu'en 1740 arribèt a acceptar sobornos de Walpole per rebaishar lo tono de las siás criticas. vinheta|321x321px|[[Robert Walpole, lo primièr Primièr Ministre, foguèt blanc de grandes criticas de Fielding, e acérrimo enemic del meteis, fins al ponch d'aténher o vetar coma dramaturg.]] En 1740, dos ans abans de çò d'abitual, Fielding donèt per concluses los sieus estudis de leis e foguèt admés en lo Collègi d'Avocats, en podent exercir la abogacía. Tre aqueste moment comencèt a s'encargar de causas judicialas dins los comtats del suroeste d'Anglatèrra (Somerset, Cornualles, Devon, Dorset, e Hampshire). Malgrat aiçò, sembla èsser que las intradas obtenudas de l'exercici del Drech èran pas sufisents, e que, e mai se foguèt ajudat financieramente per lo sieu amic e filántropo lo celèbre Ralph Allen, li calguèt se consacrar a la literatura. Aital, ongan, 1740, marca un ponch d'inflexion en la siá carrièra, al començar a escriure ficcion: dempuèi 1740 fins a la siá mòrt en 1754, Fielding alternó lo drech amb la literatura, qu'atenheriá en el una capitada sens de precedents.
Carrièra coma romancièira
La siá carrièra coma romancièira comencèt en 1741, quand se publiquèt lo sieu primièr roman e granda capitada, An Apology for the Life of Mrs. Shamela Andrews (Apología De la vida de Mrs. Shamela Andrews). Shamela Es una de las nombrosas òbras qu'apareguèron en l'epòca parodiando la Pamela de Samuel Richardson, un roman moralizante, iniciadora del genre epistolar, qu'aviá aparegut l'an anterior (1740), en se convertint immediatament en un best-seller. La protagonista de l'òbra de Richardson èra una vertuosa mossardeta que resistissiá las avançadas galantas de lo sieu senhor. Fielding L'ataquèt amb duretat, en refusant la marchandisa de la vertut que Pamela trionfa amb el en l'òbra omonima e en denonciant l'ipocrisia de Richardson. La satira de Fielding apareguèt anónimamente, mas lo quite Richardson, qu'èra dins de bonas relacions amb las sòrs de Fielding, aguèt pas de dobtes en çò que tanh a la siá autoria. E mai se en lo passat se prepausèt lo dobte de se Fielding èra estat lo veritable autor d'aquesta òbra, a l'ora d'ara la critica a pas de dobtes al respecto.
A l'an seguent, 1742, publiquèt d'autra òbra en la meteissa linha, aqueste còp sobratz lo frair de Pamela: Joseph Andrews, en seguint lo modèl cervantino (trama itineranta, protagonista acompanhat, constanta ironia). La critica actuala reconeis al Joseph Andrews, cuyo títol complèt es L'istòria de las aventuras de Joseph Andrews e lo sieu amic Abraham Adams, escricha a imitación de l'estil de Cervantes, autor de Don Quishòt, coma la siá primièra grand roman. Lo roman, de caractèr picaresco e inspirada en Cervantes, parodia de nòu la Pamela de Richardson, mas, paradoxalament, lo frair de Pamela, Joseph, se mòstra en aquesta òbra mai vertuosa e resolgut que la siá sòr, al refusar los favors de la veuda rica Lady Booby, e se manténer constantament fisèla a la siá aimada Fanny. A Joseph Andrews s'a de, en mai, una de las creacions comicas mai memorables de l'istòria de la literatura anglesa, lo reverendo Abraham Adams, qui acompanha a Joseph en tot lo sieu periple, en o aconselhant e en servint d'element comic pendent tota l'òbra. esquèrra|vinheta|289x289px|Lámina De 1800 que representa a Sophia Western, per la creacion que Fielding se'n basèt en la siá femna Charlotte, amb un vestit estil Empèri. Grauat per J.C. Stadler E Piercy Roberts tre un diboish d'Adam Buck. En 1743 publiquèt Misceláneas (Miscellanies), que s'incluson en el d'assages e ficcion, e que pòt en el se liéger lo roman Jonathan Wild (The History of the Life of the Batana Mr Jonathan Wild the Great), basada en la vida d'aqueste famós lairon de l'epòca, e que satiriza dins lo govèrn de Walpole. Curiosament, l'òbra se publiquèt mejançant suscripción, e òm dels soscriptors foguèt lo meteis Robert Walpole, ja en las siás oras mai bassas.
En 1744 moric la siá femna, Charlotte, qu'amb lo temps li adoptariá a el coma modèl de los sieus dos d'eroïnas mai famosas: Sophia Western (eroïna en la siá Tom Jones) e Amelia. En aquestes ans, malgrat la capitada literària —pendent aqueste temps aviá publicat dos volums de jornalisme politic: Lo patriota (1745) e Jornalièr jacobita (1747), aital coma un relat novelado basat en un fach real, Lo marit femenin (The Female Husband), al temps qu'aviá iniciat la redaccion, en 1745, de la siá opus magnum, lo Tom Jones—, de l'exercici de la abogacía, e del supòrt que recebèt de personatges tan destacats coma lo ja mencionat George Lyttelton o lo hacendado mecenas Ralph Allen, comencèt lo declive fisic de Fielding, cuya salut, afligida de gota e tisis, se ressentiriá fins a morir dètz ans après.
En 1747, d'ironias de la destinacion, Fielding se maridèt —coma Mr.B, lo cavalièr qu'en Pamela s'acaba en maridant (en suscitant lo refús de Fielding) amb lo sieu sirvienta Pamela—, amb Mary Daniel, qu'èra estat domaisèla de la siá esposa e èra embarassada de sièis meses. Per mediacion de lo sieu amic lo Duque de Bedford, Fielding foguèt nomenat magistrat de la Comission de la vila de Westminster (Londres) en 1748, e, en 1749, a lo sieu còp, magistrat membre de la Comission pel comtat de Middlesex en 1749. Aquestes luòcs èran pas brica envidiables, doncas ni èran remunerados, ni devián èsser brica satisfasentes habida compte de las gents que caliá amb el lidiar.
Pendent aqueste periòde, se consacrèt a escriure lo Tom Jones, que liurèt a l'editor en 1748 e foguèt publicada a principis de 1749. Tom Jones, roman picaresca, anèt una capitada dempuèi lo primièr instant, en atenhent vendre en lo primièr an l'espectaculara chifra de 10000 exemplars. La capitada se produsiguèt en mai malgrat las demoledoras criticas que recebèt de la part de qualques de las figuras mai considerablas del panorama intellectual de l'epòca: Samuel Richardson manifestèt lo sieu absolut mensprètz per l'òbra e lo sieu autor; lo grand Samuel Johnson s'opausèt clarament en lo sieu The Rambler al roman, en preferint la Clarisa de Richardson (diguèt quitament pas aver liejut mai que lo començament del Tom Jones).
Pas obstante, anèt una granda capitada, e a posteriori s'es reconegut coma una dels mai grandes romans de la literatura universala, admirada per la siá perfeccion formala (trama simétrica, abséncia d'elements superfluos, perfeccion que tot engrana), la siá hita coma primièr grand roman realista a l'ofrir un excellent retrait de la societat de l'epòca.
Fin de los sieus jorns
Aqueste meteis an, 1747, Fielding foguèt nomenat London's Chief Magistrate (magistrat cap en Londres, una sòrt de jutge de çò de criminal per l'airal metropolitan de Londres). Amb l'ajuda de la siá hermanastro cèc, sir John Fielding, s'installèt en Bow Street, dins lo quartièr de Covent Garden, a on exerciguèt fins a la siá mòrt coma jutge. En aqueste periòde final de la siá vida entrèt amb el dins contacte amb los mai basses fons de Londres: en aqueste temps, Covent Garden èra òm dels districtes de màger delinquéncia de la vila de Londres, era quau èra ja per aquel alavetz una de las màgers urbes del mond.
Sembla èsser que se volcó en lo sieu nòu luòc, a on tractèt de melhorar la situacion del quartièr en cercant solucion als problèmas socials de l'epòca: publiquèt panfletos en favor de la proïbicion de la ginebra, que causava estragos en las classas bassas (foguèt a d'instàncias de Fielding que lo sieu amic William Hogarth realizèt lo famós grauat Gin Lane, al temps que Fielding publicava An enquiry into the causes of the batana increase of robbers). En d'autre panfleto, Proposal for making effective provision for the poor (Proposicion per la creacion d'un fons pels paures), prepausèt la creacion d'un fons d'assisténcia per pauras, en s'avançant aital a la famosa Lei de Pauras anglesa. Plaidegèt tanben per la proïbicion de las execucions publicas, tot un espectacle popular en l'epòca que Fielding considerava barbar e innecesario, e per la supression dels cadalsos e la persecucion de la tortura. A lo sieu còp, ajudèt a fondar çò que qualqu'uns considèran la primièra fòrça policèra de Londres e una nòva forma de lucha contra lo crim: los Bow Street Runners (1750), predecessor de Scotland Yard, còs que reconeis a Fielding coma pionièr en la fondacion d'aquesta policia metropolitana.
D'aquesta manièra, lo sieu darrièr roman, Amelia, publicada en 1751, mòstra a un Fielding fòrça mens satírico e mai compromés amb los problèmas socials que poguèt observar dempuèi lo sieu cargue de jutge de Covent Garden. L'òbra, pionièira en la narracion sociala, es un relat plen de penalidades, de caractèr gaireben opresivo, fòrça distinto al de los sieus autres romans, e que se compara amb l'òbra de Dickens, qu'influiguèt en el sens dobte poderosamente. Fielding La considerava lo sieu melhor roman. drecha|vinheta|250x250px|Cavòt de Fielding en Lisboa. En 1752, tornèt al jornalisme politic coma editor de The Covent Garden Journal (Lo periodic de Covent Garden), que se publiquèt, amb granda capitada —aviá una lançada de mai de 1000 exemplars setmanièrs— entre lo 4 de genièr e lo 25 de novembre del mencionat an, e que Fielding usèt per denonciar los mals de lo sieu temps en prescindint de lo sieu estil satírico. En 1753, amb la salut ressentida per la gota e la tisis, Fielding demandèt una excedéncia en lo sieu luòc de magistrat, qu'o substituiguèt en el lo sieu hermanastro sir John Fielding, e viatgèt al balneari de Bath.
A l'an seguent, amb l'esperança de melhorar la siá salut, los sieus mètges li recomandèron viatjar a de latituds mai caudas e de climat mai benévolo, e Fielding s'embarquèt amb la siá familha cap a Lisboa. Aqueste viatge constituís lo tèma de lo sieu Diari d'un viatge en Lisboa (1755), lo sieu darrièr escrit, que, en prenent coma modèl a Jenofonte e Tucídides, Fielding ofrís en el un retrait de tipes, amb un tono mai comic que Amelia. Malgrat aiçò, malgrat çò de comic e mordaz del Diari, es plan evident que Fielding se vesiá morir: en la descripcion que fa de se meteis en embarcant cap a Lisboa se mòstra coma un moribundo inválido qu'a de s'esforçar fins a per manténer la respiracion. A l'arribar en Lisboa se sentiguèt prigondament decebut (de Lisboa diguèt qu'èra la vila mai òrra del mond). Establit dins lo quartièr de Junqueira, e malgrat una aparenta mejoría, moric dos meses après la siá arribada, lo 8 d'octòbre de 1754, als 47 d'ans d'edat, malaut al semblar de disentería. Foguèt enterrat en lo cementèri britanic de la capitala lusa, e en 1830 se erigió ailà un monument en lo sieu aunor.
Estil literari
Òm de las principalas caracteristicas de totes los romans de Fielding es que, del temps que d'escrivans de l'epòca coma Defoe e Richardson ensagèron amagar la natura fictiva de la siá òbra, en fasent emplec per aiçò de las 'memòrias' o de la forma epistolara, respectivament, coma metòde per far la siá istòria verosímil e prèpa a la realitat, Fielding adoptèt, en tota la siá òbra, un estil diametralmente opausat, que l'autor fa en el pas cap esfòrç per amagar la siá preséncia en la meteissa, ni tracta tanpauc d'amagar los artificios literaris que ne fa emplec; abans plan, fins a los se comenta al lector. Aquò constituiguèt una autentica revolucion en lo camp del roman, e, en fach, Fielding es lo primièr grand romancièr que reconeguèt la siá istòria coma pura invencion — quitament lo sieu admirat Cervantes insistissiá en que lo Quishòt èra extrach d'una cronica araba escricha per Cide Hamete Benegelí. L'influéncia de Fielding envolopa Laurence Sterne o Denis Diderot en aqueste aspècte es clara.
En aqueste sens, los romans de Fielding, mai que mai lo Tom Jones, contenon una granda autoreflexión. Dobertament e amb absoluta naturalitat, l'autor conversarà amb la lectora envolopa la trama e la forma de la meteissa, en discutint e en justificant la siá estructura e los fachs qu'arriban, e en fasent critica literària, en avertint en tot moment al lector que la realitat s'estend mai ailà de lo sieu roman, e en denonciant, de manièra indirecta, la pretenciosa artificialidad d'escrivans coma Richardson, qui pretenián ofrir amb los sieus romans una realitat barrada e perfiècha. Paradoxalament, los romans de Fielding, al pas preténer plasmar la realitat tala cual es, mas çò que l'autor sent d'ela, atenhon ofrir d'ela çò mai considerable, e d'aquesta forma s'es dich que constituisson, amassa amb l'òbra de lo sieu contemporanèu Tobias Smollett (era quau destaca per lo sieu cruentas de descripcions), òm dels primièrs exemples de roman realista que se coneis.
L'estil de Fielding atenh realizar vívidos de retraits de l'umanitat sens ofrir mai qu'unas paucas regas de la meteissa, en ponent de manifèst totes los vicios e de vertuts que, amalgamados, compausan l'arma umana. En mai, a diferéncia de la siá rivala e contemporanèu Richardson, Fielding fa emplec d'un fòrça màger nombre de personatges, extraches de totas las classas socialas, en ofrint memorables de retraits de la societat de l'epòca. Los personatges de Fielding sòlen èsser, sovent, de tipes socials; aital per exemple lo squire Western del Tom Jones es un típicamente pauc sofisticado e inculto cavalièr tory rural, obsessionat amb la caça del guèine, que beu tròp e amb un afan desmedido per acrecentar las siás possessions. Los retraits de tipes de Fielding beuen dirèctament de la tradicion picaresca, mas, en mai, de personatges coma Tom Jones o Amelia Booth, supausan de creacions genuinas dotadas de granda viveza pas tant per l'apregondiment en la siá psicologia mas mejançant los far agir; per la siá creacion Fielding se valguèt de totes los recorses qu'aviá aquerit coma dramaturg, a on podiá pas aprigondir psicológicamente en los personatges per los caracterizar. Es, efectivament, qualquarren caracteristic de l'òbra de Fielding e de los sieus contemporanèus la fauta de realisme psicologic de los sieus personatges, cuyos de pensadas e d'emocions rara còp s'explòran amb prigondor. Malgrat aiçò, Fielding compensa aquò amb una preocupacion gaireben constanta de descobrir l'òrdre universal de las causas. L'epica comica de Fielding, e mai se essencialament estática, ofrís, per tant, un maravilloso ventalh de personatges cuyos de motius e de comportaments son grandemente predeterminats pel tipe que representan. En eles, existís òm cèrta prigondor emocionala al los retratar, e sens dobte se desenvuelven en una complèxa realitat d'interaccions e interrelaciones umanas, amb la contínua preséncia del narrador omnisciente (lo pròpri Fielding), qui de continu aboca d'opinions sobratz l'istòria e la natura umana, e cuya companhiá fòrça dels lectors modèrns arriban a gaudir.
Autre aspècte fòrça avalorat en Fielding es la siá adretia expresiva e l'elegància de lo sieu lengatge, qu'abandona amb el lo alambicado lexical dels autors augustanos en pos d'una màger simplicitat, en evitant latinismo (mas sens se desbrembar de las citas latinas, que Fielding avalorava sobremanera), e d'ambigüitats, sutilezas inutilas, de lengatges escures e las metafòras excessivas, que fins a arriba a parodiar en qualques passatges de la siá òbra. Estructuralmente, Las siás frasas son complèxas e longas, mas facilas de liéger quitament per un lector modèrn, al que se li escapen benlèu cultismos anglosajones uèi lo jorn en desuso. La defunta ironia que ne fa gala ailà a on siá mai apropriada es tanben caracteristica de la siá òbra, e se crei qu'influiguèt en l'estil de Jane Austen, lectora siá.
Mareil-en-France
Mareil-en-France es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Henry Fielding
Estil literari
Benlèu en mai caberie soslinhar que, e mai se desconegut coma dramaturg foguèsse del mond anglosajón, Fielding es estat considerat coma lo principal autor de comèdias del sègle XVIII, e es sens dobte una figura fòrça apreciada. George Bernard Shaw o considerava, quitament, lo màger dramaturg anglés après Shakespeare. Pas obstante, benlèu per s'enquadrar dins la tradicion teatrala dieciochesca, amb de tramas pauc sentidas e tan de marcat caractèr moralizante, la siá popularitat coma dramaturg pas portada que li manten a el coma romancièira.
Avaloracion
La carrièra de Fielding coma dramaturg es estat ensombrecida per la siá carrièra coma romancièira. Preteniá escriure «poèmas epics-comics en pròsa». Amassa amb Richardson, se considèra que renauiguèt lo roman coma genre dins la literatura britanica. Abandonèt la forma epistolara. Postuló Una nòva estructura que se basèron en el d'escrivans posteriors, coma Dickens o Thackeray. Descriguèt amb realisme la classa mièja anglesa. Desbrembèt jamai imbricar las siás istòrias e de personatges en lo sieu pròpri ambient, istòria e cultura e foguèt totjorn atent a las circonstàncias realas de los sieus lectors, qu'atenh amb el connectar.
Mareil-en-France
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Lengas katla
Las lengas katla son una branca de la familha de las lengas nigèrocongolesas. Son parladas dins lo monts Noba al Sodan.
Classificacion
Joseph Greenberg, dins son libre languages en Africa (1955) pausa una branca de lengas kordofanianas estacada a la familha nigèrocongolesa. Acampava los grops de lengas situats dins lo Kordofan, las lengas talodi, heiban, lafofa, rashad, katla e kadogli.
La lingüistica actuala regèta l'existéncia d'un grop kordofanian. Las lengas kadogli fan pus partida del nigèrocongolés. Los quatre autres grops an pas de ligams particulars entre ilhs e lor plaça dins la familha nigèrocongolesa es pauc clara. Las lengas katla an, per exemple, pas de classas nominalas, çò que se tròba dins la màger part de la familha.
La lengas katla son :
IPod nano
thumbnail|250px|IPod nano
L'iPod nano es lo quatren legidor numeric de musica d'Apple. S'estrenèt lo 7 de decembre de 2005. Remplacèt l'iPod mini, que foguèt arrestat lo meteis jorn. Lo remplaçament de l'iPod mini prenguèt la premsa e los sites vodats a Apple per suspresa, ja que res o daissava supausar.
Frairat a un emetor e un receptor concebuts en collaboracion amb Nike, liPod nano pòt èsser utilizat per combinar un legidor de musica amb un sistèma que sèrva en memòria las donadas d'una correguda. Aquel produch es comercializat jol nom de Nike+iPod.
Antonina Makarova
Antonina Makarova (en rus: Антонина Макарова), de son nom vertadièr Antonina Parfenova e aprèp son maridatge Ginsburg (Governorat de Smolensk, 1921, 11 d'agost de 1978) foguèt un criminal de guèrra sovietic que collaborèt amb los Nazis durant la Segonda Guèrra Mondiala. Entre 1942 e 1943 executèt aperaquí 1.500 partisans sovietics e los membres de sas familhas amb una metralhadora. Makarova foguèt capturada pel KGB en 1976 e executada dos ans mai tard.
Sarrià-Sant Gervasi
thumb|Sieu del Districte de Sarrià-Sant Gervasi. Sarrià-Sant Gervasi es un dels 10 districtes de la vila de Barcelona. L'an 2005, segon lo INE, aviá 140,461 abitants. Es situat al sud-oèst de la vila e limita al nòrd amb los districtes de Gràcia e Horta-Guinardó, al sud amb les Corts, a l'èst amb l'Eixample e a l'oèst amb la municipalitat de Sant Cugat del Vallès.
Sant Gervasi de Cassoles, Vallvidrera - les Planes e Sarrià foguèron de municipalitats independentas e coma d'autras del plan de Barcelona foguèron absorbidas per Barcelona. Vallvidrera - les Planes foguèt annexat a Sarrià en 1890 e Sant Gervasi de Cassoles, municipalitat independenta de Sarrià dempuèi lo començament del sègle XVIII, foguèt agregat a Barcelona en 1897, amassa amb cinc autres vilatges del plan de Barcelona. Sarrià s'incorporèt pas dins la vila fins en 1921, essent la darrièra municipalitat que s'i agreguèt.