cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dinastia Qing
Lei premierei dificultats de l'Empèri Qing
Dins la premiera mitat dau sègle XIX, lei signes de declin apareguts a la fin dau rèine de Qianlong se transformèt en dificultats importants per la dinastia Qing. D'efèct, lo periòde foguèt caracterizat per una aumentacion gròssa de la populacion, una estanhacion de l'economia causant de trebols sociaus mai e mai grèus e la rigitat de l'administracion imperiala que foguèt pas capabla de se transformar per faciar la situacion. De mai, après la fin dei guèrras napoleonencas en 1815, l'aumentacion dau comèrci mondiau e lei limits comerciaus chinés venguèron un problèma diplomatic major. D'un caire, la demanda dei país europèus per de produchs chinés aviá aumentat. D'un autre, leis autoritats chinesas acceptavan solament lo pagament en argent. China, gràcias a sa populacion, representava tanben un desbocat potenciau fòrça important per lei produchs d'Euròpa. Ansin, dins leis annadas 1830, lei marchands faguèron pression sus lor govèrn per obtenir la dubertura de China au comèrci internacionau.
Aquelei doas fònts de tensions, interiora e exteriora, van entraïnar de problèmas grèus au començament deis annadas 1840 d'un biais simultanèu. A l'interior, de faminas e d'inondacions fòrça importantas se debanèron a partir de 1839 causant divèrsei revòutas localas mai o mens importantas fins a l'entraïnament de la Revòuta Taiping en 1851 que s'acabarà solament en 1864 après la destruccion d'unei províncias dau sud. D'autra part, en 1839, la lucha deis autoritats chinesas còntra lo comèrci de l'òpi per lei marchands europèus entraïnèt una reaccion militara britanica (Premiera guèrra de l'òpi de 1839 e 1842) que s'acabèt per una victòria aisada de la flòta anglesa e la capitulacion dau govèrn imperiau. Per lo tractat de Nankin (1842), lei Chinés deguèron acceptar la dubertura de son territòri au comèrci europèu e abandonar una partida important de sa sobeiranetat sus sei doanas. En 1844, leis autrei nacions occidentalas majoras coma França obtenguèron de drechs similars. Aquò causèt una crisi economica grèva (chaumatge, inflacion) en causa de l'arribada de produchs europèus e serà coma lei desastres naturaus dau meme periòde a l'origina de la Revòuta Taiping.
Lo declin continú de la dinastia
thumb|right|Soudats japonés pendent la guèrra entre China e Japon de [[1894-1895.]]
La segonda mitat dau sègle XIX foguèt caracterizat per la perseguida dau declin chinés que deguèt faciar de crisis interioras e exterioras novèlas que confirmèron e aumentèron son afebliment. Enterin, a partir deis annadas 1860, un assai de modernizacion foguèt realizat per modernizar rapidàment una partida dau país.
Aquelei temptativas de modernizacion acomencèron après la mòrt de l'emperaire Xianfeng. Cixi, una concubina de Xianfeng e maire de l'emperaire novèu prenguèt lo poder amb un grop de notables de la Cort. Acomencèron una politica de modernizacion segon lo modèl occidentau especialament dins lei sectors industriaus e militars. Entre 1872 e 1885, d'entrepresas chinesas modèrnas poguèron donc se desvolopar mai representavan una partida fòrça minoritària de l'economia chinesa. De mai, èran generalament dependentas deis Europèus per lor logistica e èran menaçadas au nivèu economic per lei privilègis obtenguts per lei nacions occidentalas.
A l'exterior, China subiguèt una tièra de desfachas novèlas còntra leis Europèus puei lo Japon que se modernizèt fòrça rapidament après la Restauracion Meiji (1868-1869). En 1856-1860, la Segonda guèrra de l'òpi veguèt una fòrça francesa e anglesa relativament pichona anientar una armada chinesa e pilhar Pequin. La convencion de Pequin confirmèt e aumentèt lei privilègis acordats en 1842-1844. Puei, entre 1881 e 1885, una guèrra novèla per s'opausar a la conquista per lei Francés d'Indochina e a la creacion d'una zona d'influéncia francesa dins lo sud de l'Empèri s'acabèt per una desfacha suplementària. Enfin, entre 1894 e 1895, lo Japon ataquèt Corèa e i bateguèt lei fòrças modernizadas de l'Empèri. Lo tractat de Shimonoseki permetèt l'evacuacion de Corèa per lei Japonés qu'obtenguèron en cambi lo drech de colonizar l'illa de Formosa.
La fin de la dinastia
thumb|right|Acte d'abdicacion de l'emperaire [[Puyi en 1912.]]
La fin de la dinastia aguèt luòc au començament dau sègle XX après la revirada deis assais de modernizacion dau país. Enterin, de movements nacionalistas opausats a la preséncia estrangiera en China e tanben ais institucions se desvolopèron causant l'afebliment definitiu de la dinastia Qing que foguèt rebutada oficialament lo 1 de genier de 1912 per la proclamacion de la Republica de China.
D'efèct, après sei desfachas de la fin dau sègle XIX, l'Empèri Qing decidiguèt d'accelerar sa modernizacion sota la direccion de l'emperaire Guangxu. Aquò pertocava lei fòrças armadas e egalament l'administracion, l'organizacion politica (redaccion d'una constitucion) o lo sistèma educatiu. Lo movement se turtèt a l'oposicion dei conservadors que capitèron un còp d'estat en 1898 e reprimiguèron lei partisans dei reformas. La revòuta ganhèt una partida de la populacion que prenguèt lo contraròtle de Pequin (Revòuta dei Boxers) en 1900. La rebellion, encoratjada inicialament per lo govèrn Qing, foguèt vencuda e destrucha per l'Aliança deis Uech Nacions. Lei condicions de patz impausadas en 1901 foguèron una umiliacion novèla per lo govèrn imperiau.
En 1908, la mòrt quasi simultanèa de l'emperaire Guangxu e de Cixi marquèt la disparicion dei caps principaus de la Cort. Lo 10 d'octòbre de 1911, una insurreccion acomencèt dins lo Jiangxi. S'estendeguèt rapidament au rèsta de l'Empèri e d'unitats de l'armada decidiguèron de prendre lei parts de la revòuta. Tre lo 3 de novembre, lo comandant de l'armada chinesa decidiguèt de començar de negociacions secrètas ambé l'insurreccion. Lo 3 de decembre, un alta-au-fuòc foguèt signat entre lei fòrças fidèlas a l'emperaire e lei revolucionaris. Lo 11, un congrès acomencèt ambé lei representants de 17 províncias de l'empèri que s'acordèron sus l'estructura d'un poder provisòri. Lo 29, Sun Yat-sen es elegit per president de la Republica. Lo 12 de febrier de 1912, lo rèsta dau govèrn imperiau, replegat dins lo nòrd de China, anoncièt l'abdicacion dau darrier emperaire, Puyi qu'èra vièlh de 3 ans, marcant la fin definitiva de la dinastia Qing e de l'Empèri Chinés.
En 1917, un còp d'Estat brèu foguèt realizat per un generau partisan dei Qing e donèt tornarmai lo poder a Puyi durant 12 jorns. Vièlh de 12 ans, l'enfant foguèt fòrçat a una abdicacion novèla per lei Republicans que reprenguèron lo poder. Enfin, entre 1932 e 1945, durant la Segonda Guèrra Mondiala, lei Japonés utilizèron egalament Puyi per dirigir e legitimar la creacion d'un estat-satellit en Manchoria. Dich Manchokuò, aquel estat, largament fictiu, s'afondrèt rapidament en fàcia de l'ofensiva sovietica dins la region a la fin de 1945.
Lo govèrn centrau
Fins ais assais de reformas de la fin dau sègle XIX, lo govèrn centrau de l'Empèri Qing aviá una estructura similara ai govèrns desvolopats per lei dinastias precedentas. L'emperaire èra lo centre dau poder e èra ajudat per sièis ministres principaus. Dins aquò, lo fach que la dinastia Qing èra eissida d'un etnia minoritària obliguèt d'assegurar de pòstes a l'etnia Han majoritària e de contrarotlar la fidelitat dei foncionaris non manchós. D'autra part, certaneis emperaires apondèron quauqueis organs novèus dins lo govèrn. Enfin, lo periòde deis assais de reformas veguèt divèrseis innovacions inspiradas per lo modèl dei govèrns europèus.
Ansin, au començament de la dinastia, l'emperaire èra enviroutat per sièis ministres qu'èran encargats de l'administracion civila (evaluacion, promocion... etc.), dei finanças, dei rites religiós, deis armadas, de la justícia e deis òbras publicas. Aquelei ministèris èran tradicionaus dins l'Empèri Chinés. Dins aquò, la dinastia Qing establiguèt un cambiament important ambé la nominacion de dos caps, un Manchó e un Han, per cada organisme. Un autre cambiament èra la creacion d'un Departament de l'Ostau imperiau qu'èra encargat de la gestion deis afaires intèrnes dau Palais e de la familha de l'emperaire. Enfin, un ensems administratiu foguèt tanben creat per s'ocupar dei relacions ambé Tibet e lei territòris mongòls.
Sota lo rèine de l'emperaire Yongzheng, s'apondèt un Grand Conseu que permetèt de centralizar l'autoritat imperiala sus leis afaires militars e administratius. Aqueu conseu venguèt rapidament lo còr de decision principau per l'emperaire. Sa composicion evolucionèt segon lo periòde mai venguèt pauc a pauc facha de dos Han, dos Manchós e d'un prince de la familha imperiala. En 1861, après la desfacha còntra l'aliança dei Britanics e dei Francés durant la Segonda guèrra de l'òpi, un Ministèri deis Afaires Estrangiers foguèt organizat segon lo modèl europèu. Inicialament creat per un periòde limitat, aqueu ministèri venguèt rapidament permanent e veguèt seis efectius e son budget aumentar fortament a la fin dau sègle XIX. Enfin, en 1898, de reformas dau govèrn foguèron prepausadas mai lo còp d'Estat dei conservadors empachèt lor aplicacion.
L'organizacion territòriala
thumb|right|Organizacion territoriala de l'Empèri Qing vèrs [[1820.]]
L'organizacion territòriala de l'Empèri Qing foguèt fòrtament inspirada per lo mòde d'organizacion adoptat per la dinastia Ming. Dins aquò, se debanèt quauquei reformas regardant l'organizacion intèrna dei províncias chinesas e per inclure lei territòris, mai o mens autonòms, sota protectorat en Mongòlia, dins l'oèst de China e au Tibet.
Lei fòrças armadas
L'organizacion dei fòrças armadas conoguèron dos periòdes diferents separats per la Revòuta Taiping. D'en premier, l'armada Qing foguèt organizada segon un sistèma creat per Nurhachi per lei tribús qu'èran devesidas en bandieras. Cada bandiera formava una armada independenta e aviá sa color pròpria. Existiá uech unitats d'aqueu tipe. Tres èran sota la comandament dirècte de l'emperaire e cinc sota la direccion d'un membre de sa familha. Inicialament eficaç, aqueu sistèma organizacionau foguèt pauc a pauc estendut ai províncias e ais etnias conquistas còntra lei Ming.
Après la guèrra, aquelei fòrças foguèron devesidas entre una fòrça principala en garnison a Pequin e lo rèsta dei tropas que foguèron mandadas en garnison dins lo rèsta dei vilas importantas de l'Empèri. D'autra part, leis etnias foguèron separadas car lei Qing per empachar de contactes entre soudats Han e Manchó. Pasmens, lo periòde de patz relativa establit a partir de la mitat dau sègle XVIII entraïnèt un declin major de la capacitat militara de l'armada chinesa. Ansin, aquelei tropas foguèron pas capablas de s'opausar ais armadas europèas dau sègle XIX e conoguèron de dificultats grèvas pendent la Revòuta Taiping. La fin dau sègle XIX veguèt donc l'aparicion d'unitats militaras novèlas qu'èran organizadas segon lo sistèma europèu. Après la desfacha còntra Japon en 1895, aquela evolucion venguèt pus marcada e foguèt formada la Novèla Armada que participarà au còp d'Estat de 1911.
Economia
Caracterizada per una expansion demografica fòrça importanta, l'economia chinesa dau periòde Qing foguèt fòrça dinamica e foguèt una fònt de revenguts importantas fins a la mitat dau sègle XIX. Pasmens, a partir d'aquela epòca, lo declin militar dau país permetèt ai país estrangiers, principalament europèus, d'obtenir la signatura d'acòrds comerciaus fòrça desfavorables ais interés dau govèrn chinés. Vèrs la fin de la dinastia, d'esfòrç limitats foguèron acomençats per modernizar l'economia mai aqueleis assais foguèron abandonats après lo rebutament dei Qing causant un afebliment fòrça important de l'economia chinesa. Ansin, au començament dau sègle XX, China aviá perdut sa posicion economica dominanta au profiech deis economias occidentalas coma lo Reiaume Unit o leis Estats Units d'America.
Stuckange
Stuckange es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Dinastia Qing
Demografia
Lo periòde Qing foguèt caracterizat per una aumentacion fòrça importanta de la demografia chinesa. Ansin, evolucionèt de 150 milions d'abitants a la fin de la dinastia Ming a aperaquí 300 milions a la fin dau sègle XVIII. Doas rasons principalas permèton d'explicar aquela aumentacion : l'introduccion de cerealas novèlas dempuei lo continent american o lo sud d'Asia e lo periòde lòng de patz durant tot lo sègle XVIII.
Stuckange
Geografia
Lo vilatge a situat al encreuament de la D918 e de la D61, al sud-es de Yutz (6 km aperaquí) e de Diedenhofen (10 km aperaquí). La frontièra luxembourgeoise se tròba a aperaquí 20 km al nòrd.
Dinastia Qing
Moneda
Coma durant la dinastia precedenta, lei monedas d'argent demorèron lo centre dau sistèma financier chinés. Aqueu metau foguèt longtemps lo biais solet de pagament acceptat per lei marchands chinés. Durant tot lo periòde de la dinastia, aqueu sistèma foguèt relativament estable gràcias a la produccion d'argent dau continent american que poguèron alimentar e satisfaire lei besonhs de l'economia de l'Empèri.
Stuckange
Geografia
Stuckange Pòt se décomposer en tres parts istoricas :
Dinastia Qing
Evolucions e declin
Destrucha per lei combats còntra lei Ming, l'economia Qing conoguèt un redreiçament a la fin dau sègle XVII. Maugrat la politica isolacionista dau regim, lo comèrci internacionau aumentèt durant tot lo sègle XVIII gràcias ais exportacions (seda, tè, produchs industriaus...). Dins aquò, au començament dau sègle XIX, lo mantenement dei limits impausats au comèrci ambé leis Europèus puei la lucha activa dau govèrn còntra lo comèrci illegau de l'opium entraïnèt una tièra de conflictes armats còntra lei fòrças occidentalas. Aquò causèt un premier declin de l'economia chinesa que foguèt fòrtament tocada per la Revòuta Taiping. Enfin, a la fin dau sègle XIX, leis assais d'industrializacion demorèron fòrça limitats e la politica de zonas d'influéncia sus lo territòri chinés per lei poissanças colonialistas e lo declin economic contunièt. En 1911, China èra una poissança economica segondària a respèct dei país industrializats coma lo Reiaume Unit o Alemanha.
Religion
Lo periòde Qing veguèt pas de cambiaments majors dins son estructura religiosa fins a la fin de la dinastia. D'efèct, lei religions tradicionalas contunièron d'èsser majoritàrias mentre que lei religions occidentalas contuniavan de progressar pauc a pauc dins la populacion. Pasmens, e mai se l'estructura religiosa prefonda dau país evolucionèt pauc, d'eveniments e d'assais de reformas importants aguèron luòc a partir de la mitat dau sègle XIX, de movements religiós novèus apareguèron mesclant divèrseis ideologias tant religiosas coma politicas. Lo pus conegut es lo movement Taiping que foguèt a l'origina d'una revòuta majora dins lo sud dau país entre 1851 e 1864. De mai, en fòra de l'emergéncia d'aquelei grops novèus, lei país occidentaus obtenguèron un drech de predicacion pus important per sei missionaris, generalament crestians, escrichs dins lo tèxte deis acòrds comerciaus signats durant lo sègle.
Stuckange
Geografia
Los abitants de la municipalitat de Stuckange son los Stuckangeois e los Stuckangeoises.
Dinastia Qing
Sciéncias
La China de la dinastia Qing foguèt un centre intellectuau mondiau major fins au sègle XIX mai lei sciéncias chinesas perdeguèron pauc a pauc lor posicion dominanta au profiech deis idèas europèas. Lei rasons d'aquela evolucion son mau conegudas, subretot que lo país conoguèt d'evolucions importantas au nivèu scientific e tecnologic. Pasmens, lor ritme es relativament lent a respèct deis evolucions que se debanèron en Euròpa a partir dau sègle dei Lutz. Ansin, per exemple, tre leis annadas 1840, China èra en retard dins lo domeni deis armaments.
Stuckange
Geografia
Le village est situé au croisement de la D918 et de la D61, au sud-est de Yutz (6 km environ) et de Thionville (10 km environ). La frontière luxembourgeoise se trouve à environ 20 km au nord.
Dinastia Qing
Cultura
Maugrat lo declin politic progressiu dau país, China demorèt un centre culturau major pendent tota l'epòca Qing. Foguèt magerament lo cas dins lei domenis tradicionaus, ja existents durant lei dinastias precedentas. Pasmens, vèrs la fin de la dinastia, certanei domenis aprofichèron la situacion de crisis politica e socialas per se transformar e desvolopar de tematicas novèlas. L'exemple principau d'aquela situacion es la literatura que conoguèt divèrsei periòdes diferents e prolifics mai la pintura e l'arquitectura contunièron d'èsser d'arts majors ambé d'òbras importantas.
Stuckange
Geografia
Stuckange peut se décomposer en trois parties historiques :
Comme beaucoup de villages alentour, Stuckange est une illustration de la rurbanité : un vieux village situé à proximité de foyers d'emploi (Thionville, le Luxembourg), et qui construit des lotissements pour accueillir de plus en plus de nouveaux arrivants.
Les habitants de la commune de Stuckange sont les Stuckangeois et les Stuckangeoises.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Partida de Stuckange dépendait de la distincion de Busbach (1682, loc. Cit.) – Etait Annèxa de la parròquia de Metzervisse. Antany Tres-Evêchés, bailliage e costum de Diedenhofen. #Far partida del costat de Koenigsmacker de 1790 a 1802 e #passar a aquela data en lo costat de Metzervisse. Comuna fins al 12 de setembre de 1811 o un decrèt imperial l'amassa a Distroff.
Lleyton Hewitt
thumb|right|Lleyton Hewitt Lleyton Hewitt es un jogaire de tennis australian. Nasquèt lo 24 de febrièr de 1981 en Adelaïda (Austràlia). Foguèt nº 1 del mond pendent 80 setmanas. Hewitt Ganhèt 2 torneges de Grand Chelem e 2 Copa Davis (99 e 03). A ganhat 29 torneges e individuales e 2 en dobles.
Es lo teniste mai jove en èsser estat nº 1 del mond. Foguèt coble de la tanben tenista Kim Clijsters.
Lavallée (Mòsa)
Lavallée  es una comuna francesa administrada per lo departament de Mòsa de la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
.tp
.tp es lo nom de domeni d’Internet ancian de Timòr Èst que deu èsser remplaçat per .tl. S'utiliza encara.
La Mòta (Naut Léger)
La Mòta (Lamothe en francés) z-es una comuna auvernhassa situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Sègle de las Luses
thumb|right|Frontispici de l’[[Encyclopédie de Denis Diderot representant la Vertat, la Rason e la Filosofia, tres valors fondamentalas dau movement dei Lutz.]]
Lo Sègle de las Luses  (var. Sègle de las Lutz, Sègle deras Lutz, Sègle dei Lutz) designa un movement filosofic e scientific relativament important que venguèt dominant en Euròpa durant la segonda mitat dau sègle XVIII. Aguèt una influéncia fòrça importanta en Alemanha, au Reiaume Unit e, subretot, en França.
Originas
thumb|right|Lo [[Declaracion dei Drechs|Bill of Rights de 1689 que definís lo principi de la monarquia parlamentària en Anglatèrra.]]
Lei revolucions anglesas
Anglatèrra foguèt lo premier país important d'Euròpa Occidentala onte lo poder reiau recebèt de limits importants après dos episòdis revolucionaris. Lo premier se debanèt de 1641 a 1649 e s'acabèt per la decapitacion dau rèi Carles I e per la confiermacion dei poders dau Parlament. De mai, menèt a la formacion brèva d'una republica en 1649-1653 e 1659-1660 avans la restauracion de la monarquia.
Rafael Nadal
thumb|Rafael Nadal (2016) Rafael Nadal Parera es un jogaire de tennis malhorquín nascut lo 3 de junh de 1986 a Manacor (Malhòrca). Foguèt nº1 al classament de l'ATP lo 18 d'agost de 2008, e pendent 46 setmanas de contunh.
Sègle de las Luses
Lei revolucions anglesas
Lo segond aguèt luòc de 1688 a 1689 entre lei partisans dau rèi Jaume II (1685-1688), desirós de renfòrçar l'autoritat reiala], e aquelei dau Parlament. Complicat per un conflicte religiós car lo rèi èra tanben catolics e seis adversaris principalament protestants, s'acabèt per una victòria parlamentària. Entraïnèt l'installacion d'una monarquia parlamentària e constitucionala que venguèt lo premier regim liberau dins un reiaume europèu major.
Rafael Nadal
Tornèt primièr jogaire mondial lo 7 de junh de 2010.
Sègle de las Luses
Lei revolucions anglesas
Dins lo corrent dau sègle XVIII, Anglatèrra e Escòcia aprofichèron aquela situacion per se desvolopar au nivèu economic e venir un luòc important dau progrès scientific e tecnics gràcias a de figuras coma Isaac Newton (1642-1727) e d'institucions coma la Royal Society fondada en 1660. De mai, lo país venguèt un objècte d'estudis per lei filosòfs, especialament francés, e una fònt per leis idèas liberalas que s'estendiguèron pauc a pauc en Euròpa.
Rafael Nadal
Ganhèt 13 Grand Chelèm, 1 medalha d'aur olimpica e 2 copas Davis.
Sègle de las Luses
La mutacion sociala d'Euròpa
Menats per Anglatèrra, lei país d'Euròpa realizèron de progrès importants ai nivèus scientifics e economics durant lo sègle XVIII. Permetèron d'aumentar lo nivèu de vida d'una partida de la societat que poguèt d'ara endavant accedir a un nivèu d'educacion e de poder economic novèus. Aquò entraïnèt una mutacion importanta de la societat europèa que foguèt magerament caracterizada per l'ascension de la borgesiá e la confiermacion dau lent declin de la noblesa e dau clergat.
Rafael Nadal
Ganhèt 62 torneges en individual e 7 en doble.
Sègle de las Luses
Lei progrès scientifics dei sègles XVII e XVIII
La fin dau sègle XVII e lo sègle XVIII foguèron un periòde de progrès scientifics e tecnologics fòrça importants tant au nivèu dei sciéncias fondamentalas coma dei sciéncias aplicadas. Anglatèrra, França e lei principats alemands ne'n foguèron lei centres principaus gràcias a un ret academic desvolopat e son importància economica. En particular, lei sciéncias fondamentalas veguèron la publicacion de trabalhs importants en matematicas, en fisica e, pus tardivament, en quimia. Per exemple, en matematicas, Leonhard Euler (1707-1783) e Carl Friedrich Gauss (1777-1855) introduguèron lei notacions modèrnas e la nocion de foncion matematica. Lei descubèrtas foguèron encara pus impressionantas en fisica amb l'aparicion de la mecanica classica eissida de la teoria de la gravitacion descricha en 1886 per Isaac Newton. L'optica, l'astronomia e l'electrostatica conoguèron egalament d'avançadas importantas. Enfin, en quimia, mai d'un principi fondamentau foguèt descubèrt coma aqueu de la conservacion de la matèria per Antoine Lavoisier.
Rafael Nadal
A divèrses recòrds:
Sègle de las Luses
Lei cambiaments economics
thumb|right|Representacion dau pòrt de [[Marselha au sègle XVIII.]]
Rafael Nadal
Rafael Nadal es lo jogaire que mai de còps ganhèt Roger Federer: 19 victòrias contre 10 pel jogaire soís.
Sègle de las Luses
Lei cambiaments economics
Lo periòde dau sègle XVIII conoguèt un ensemble de progrès economics quasi continüs qu'entraïnèron una rompedura deis equilibris economics feudaus. La consequéncia principala ne'n foguèt l'afebliment dau poder de l'aristocracia rurala e agricòla e l'importància novèla dei marchands e dei financiers.
Un premier cambiament major dins l'òrdre economic europèu foguèt l'aumentacion de la populacion dau continent que passèt de 114 milions d'abitants en 1700 a 187 milions en 1800. La reculada de la mortalitat, e donc una aumentacion de l'esperança de vida, foguèt la causa principala d'aquela evolucion. Per exemple, per un païsan francés, evolucionèt de 21 ans vèrs la fin dau sègle XVII a 32 ans vèrs la fin dau rèine de Loís XVI (1774-1792). En parallèl, l'agricultura conoguèt un ensemble de melhoraments permetent d'aumentar lei rendements e lei quantitats produchas, çò que permetèt de norrir la populacion suplementària e d'aumentar lei revenguts dei païsans. En Anglatèrra, aquela transformacion foguèt de còps fòrça importanta amb de rendements que passèron de 30 a 50 quintaus per ectara entre 1700 e 1800.
Enterin, l'industria se desvolopèt fòrtament. Dins lei sègles precedents, èra una activitat limitada generalament realizada per lei païsans pendent lo periòde ivernenc. Gràcias ai progrès tecnologics (premierei maquinas de vapor) e ais evolucions dei lèis sus lei manufacturas, una etapa decisiva foguèt franquida amb la concentracion dei mejans de produccion. Leis industrias tradicionalas (teissedura, fustariá, terralha...) aprofichèron aquela situacion e d'autrei apareguèron ò prenguèron una dimension novèla coma l'industria miniera que son desvolopament foguèt sostenguda per lei besonhs de carbon. Per exemple, la produccion escocesa foguèt multiplicada per 5 durant lo sègle XVIII. La metallurgia venguèt tanben pauc a pauc una activitat importanta e lo sector comencèt lei transformacions que menèron a l'aparicion de la siderurgia modèrna.
Enfin, ajudat per l'aumentacion de la produccion e la multiplicacion dei mejans de transpòrt, lo comèrci conoguèt una creissença fòrça importanta durant tot lo sègle. Ansin, lo comèrci exterior de França foguèt multiplicat per 5 entre 1730 e 1788 enterin que lo nombre de grands naviris de sa flòta marchanda passèt de 1,657 a 2,341. Per aquò, d'aisses de comunicacions novèus foguèron construchs (cavament de canaus, duberturas de rotas...). Aquò favorizèt l'urbanizacion e lei vilas gropèron 12% de la populacion europèa a la fin dau periòde (còntra 9% au nivèu mondiau). Aquela evolucion foguèt principalament sostenguda per lei mitans financiers coma lei marchands, leis entrepreneires e lei banquiers. Blocada per sei principis tradicionaus, la noblesa i participèt gaire franc de quauqueis investiments isolats, mai que mai dins lo domeni minier.
Lo progrès de l'educacion
En fòra dei descubèrtas scientificas dau sègle XVIII, un aspèct de remarca dau sègle dei Lutz foguèt lo progrès generau de la societat en matèria d'educacion e d'instruccion. Certanei govèrns comencèron de s'ocupar de la question e de crear d'estructuras dedicadas au desvolopament de l'educacion. Lo premier foguèt Polonha que creèt tre leis ans 1770 un conseu encargat de l'educacion nacionala. En parallèl, en Alemanha, d'universitaris creèron lei premierei cadieras de pedagogia illustrant un interès novèu per la transmission dei sabers.
S'aquelei decisions èran ben sovent la contuniacion d'un ensemble de lèis adoptadas au sègle XVI dins lei regions pus avançadas. Favorizèron la demenicion de la part d'ensenhaments teologics au profiechs d'arts practics adaptats a l'industria ò au comèrci. En França, per exemple, aquò permetèt de redurre lo taus d'illetrats de 65% vèrs 1720 a 48% a la velha de la Revolucion. Accelerèt pereu la difusion deis idèas novèlas de l'epòca en aumentant la talha dau mitan intellectuau.
L'ascension de la borgesiá
L'ascension de la borgesiá es un trach major de l'evolucion de la societat occidentala durant lo sègle XVIII. Foguèt portada per lei transformacions scientificas, tecnicas, economicas e educativas e per lo declin de l'aristocracia tradicionala que podiá pas investir lei domenis novèus. D'efiech, lei nobles èran sovent blocats per de questions de prestigi leis orientant vèrs de carrieras militaras ò politicas e la basa de son autoritat èra totjorn lo contraròtle de la tèrra. Ansin, laissèron lei camps novèus ai marchands, ai financiers e ais entrepreneires qu'obtenguèron rapidament una importanta poissança financiera e demandèron una revision de la societat feudala. Aquò foguèt pasmens largament refusat e mai d'un país veguèt una reaccion nobiliària qu'assaièt d'empedir l'accès dei borgés ai cargas pus importantas.
Aquela oposicion engendrèt lentament l'aparicion de corrents borgés que s'opausèron au mantenement de la societat feudala. Aquela contestacion de l'òrdre establit prenguèt sovent la forma de movements intellectuaus perpensant a de formas novèlas d'organizacion sociala. En particular, en França, l'absolutisme reiau favorizèt l'emergéncia de filosòfs qu'estudièron fòrça lei modèls prepausats per lei país vesins, especialament Anglatèrra. Fòrça nombrós, venguèron la fònt d'un important trabalh de reflexion que foguèt la basa dei Lutz.
L'empirisme
thumb|right|Representacion deis experiéncias de Lavoisier sus la respiracion umana.
L'experiéncia tèn una plaça majora au sen de la teoria de la conoissença dau sègle XVIII. Per aquò, procediguèt per observacion, per analisi e per comparason. L'objectiu èra de verificar d'ipotèsis per la confrontacion amb la realitat e la possibiltat de reprodurre un fenomèn experimentau. Aqueu metòde foguèt estendut sensa limitacion a totei leis domenis scientificas de l'epòca. Venguèt donc la fònt de la màger part dei descubèrtas realizadas coma, per exemple, l'invencion dei premierei classificacions e dei premierei teorias amirant una explicacion globala de certanei fenomèns (classificacions d'espèças animalas...). Una consequéncia foguèt l'aparicion d'objèctes d'estudis inedits (etnografia, politica, geologia...) qu'aumentèron lo camp dei reflexions dei filosòfs, permetèron d'ocupar d'espacis intellectuaus novèus e sostenguèron l'emergéncia de l'esperit critic e de la reflexion politica.
L'umanisme
Amb l'empirisme, l'umanisme foguèt lo segond principi fondamentau de la pensada dei Lutz. La filosofia dau movement placèt l'èsser uman au centre de sei preocupacions e assaièt de trobar de solucions per assegurar son bonur. Per aquò, lei filosòfs sostenguèron lo progrès de la conoissença e creguèron ais efiechs positius de la rason de sapar lei convencions, leis usatges e leis institucions opausats a la natura e a la justícia. Aquela fe foguèt renforçada per lei progrès scientifics e economics dau sègle e entraïnèt l'aparicion dei premierei formas de contestacion deis autoritats feudalas ò l'afiermacion de l'idèa de tolerància dins una Euròpa encara prefondament devesida per la question religiosa.
Montesquieu
Filosòf e scientific occitan d'origina nobla, Montesquieu (1689-1755) es un autor de la premiera mitat dau sègle dei Lutz precursor en matèria filosofia politica e de sociologia. Inicialament sòci de l'Acadèmia dei Sciéncias de Bordèu, foguèt elegit a l'Acadèmia Francesa en 1728 e participèt a mai d'un salon parisenc. Son obratge pus important, L'Esperit dei Lèis (1748), definiguèt lei poders executiu, legislatiu e judiciari e preconizèt lor separacion, principi qu'es vengut una basa fondamentala de la democracia modèrna. Aqueu libre prepausèt tanben una version novèla de la teoria dei climas qu'explica lei diferéncias de desvolopament entre lei societats umanas per l'influéncia dau clima sus la volontat e lo besonh deis òmes de trabalhar. En despiech de son error, aquela teoria predominèt fins a son invalidacion au sègle XIX e son invencion es sovent atribuït – a tòrt – a Montesquieu.
Voltaire
thumb|right|Retrach de [[Voltaire.]]
Voltaire (1694-1778) fa partida dei personalitats pus famosa dau movement dei Lutz. Fiu d'un notari qu'aviá una carga de conselhier dau rèi, recebèt una educacion centrada sus lo drech amb una influéncia importanta de l'umanisme jesuista. Après la fin de seis estudis, intrèt dins de salons literaris e libertins frequentats per l'aristocracia auta. Brèvament exiliat durant la Regéncia, intrèt finalament a la Cort dei rèis de França e de Prússia avans de faciar tornarmai de dificultats amb leis autoritats en causa de seis idèas.
Importanta, l'òbra de Voltaire es complèxa car lo filosòf adoptèt de posicions contradictòrias sus certanei subjèctes e qu'es sovent criticat per son gost per una vida luxuosa. Pasmens, s'engatjèt fòrça en favor dau liberalisme (especialament de la libertat d'expression), de la justícia, de la tolerància e de la laïcitat. En particuar, s'impliquèt dins divèrseis afaires judiciari implicant de questions d'intolerància religiosa coma leis afaires Calas e Sirven.
Benjamin Franklin
Editor, escrivan, naturalista, inventaire, òme politic estatsunidenc, Benjamin Franklin (1706-1790) es probablament la figura pus importanta dei Lutz en America. Implicat dins la vida politica dei Tretze Colonias, participèt a la formacion dau còrs dei pompiers de Filadèlfia e la fondacion, dins la meteissa vila, d'una bibliotèca prestant de libres. Foguèt tanben l'autor de divèrseis invencions coma lo paratròn.
A 42 ans, se retirèt de la vida economica per intrar en politica. Elegit delegat de la Convencion de Filadèlfia, participèt a la redaccion de la constitucion deis Estats Units d'America e i foguèt a l'origina de l'introduccion de plusors principis inspirats per lei Lutz. Puei, foguèt mandat en França per i negociar amb succès una aliança còntra lo Reiaume Unit dins la Guèrra d'Independéncia deis Estats Units.
Jean-Jacques Rousseau
thumb|right|Retrach de [[Jean-Jacques Rousseau.]]
Jean-Jacques Rousseau (1712-1778) es un important filosòf soís autor de plusors libres famós ss l'exploracion dei sentiments intims coma Julie ou la Nouvelle Héloïse (1761), Les Confessions (1782) e lei Les Rêveries du promeneur solitaire (1782). Pasmens, son òbra pus importanta regardèt lo domeni filosofic amb l'estudi dei condicions de formacion de la societat. Es ansin a l'origina dau postulat de l'òme sauvatge « naturalament bòn » e corromput per la societat e per leis inegalitats. Per tornar trobar aquela bontat, depintèt la necessitat per l'èsser uman de conclure un contracte sociau permetent de dirigir la societat segon de lèis eissidas de la volontat generala exprimida per lo pòble.
Rousseau desvolopèt fòrça l'idèa de volontat generala dau pòble qu'es la basa dei democracias modèrnas. En particular, establiguèt sa natura non universala e pròpria a un estat donat e a un còrs politic donat. Aquò li permetèt de descubrir lo concèpte de sobeiranetat dau pòble. Dins aquò, èra pas en favor d'una democracia totala e preconizèt puslèu l'adopcion d'un regime aristocratic electiu. Son trabalh influencièt fòrça leis actors de la Revolucion Francesa e lei filosòfs dau sègle XIX.
Denis Diderot
Escrivan e filosòf francés famós per son erudicion, Denis Diderot (1713-1794) es l'autor d'òbras fòrça variadas coma de romans ò de pèças de teatre. Es egalament a l'origina d'un sistèma filosofic destinat a aumentar la capacitat de reflexion personala de sei legeires. Pasmens, es principalament reconegut per son trabalh de supervision de la redaccion de l’Encyclopédie (1747-1765), una òbra de mai d'un tòme destinada a reünir tota lei conoissenças dau periòde.
D'Alembert
Jean Le Rond d'Alembert (1717-1783) es un scientific e un filosòf francés autor d'un important trabalh en matematicas. En particular, establiguèt lo teorèma que pòrta son nom sus l'existéncia d'un nombre n de racinas dins una equacion de gras n. Pus important, foguèt a l'origina dau calcul de derivadas parcialas, una branca novèla dei matematicas que permetèt de progrès importants en fisica e en quimia e s'interessèt tanben ais equacions diferencialas. Diderot li demandèt ansin de redigir plusors articles de l’Encyclopédie. I exprimiguèt d'idèas en favor de l'empirisme e d'un liame entre progrès scientific e sociau.
Adam Smith
Filosòf e economista escocés, Adam Smith (1723-1790) estudièt l'economia en cèrca de l'origina de la richessa afin de melhorar lo nivèu de vida generala de la populacion. Sei descubèrtas sus la libertat economica, lo liure cambi e sus lo mercat foguèron a l'origina dau capitalisme. Segon eu, aquò deviá permetre de contentar leis ambicions dei personas pus ambiciosas (que se dirigisson « naturalament » vèrs leis activitats pus lucrativas) e aumentar la productivitat (e donc la richessa) de l'ensems de la societat. Per aquò, preconizèt de revisar lo ròtle de l'Estat e d'o limitar a la proteccion dei libertats individualas, a l'organizacion d'una justícia equitabla e a una presa en carga de la construccion e de l'entretenença deis infrastructuras pus importantas. Aguèt una influéncia fòrça importanta durant lo sègle XIX e la Revolucion Industriala.
Immanuel Kant
thumb|right|Retrach d'[[Immanuel Kant.]]
Immanuel Kant (1724-1804) es una figura majora de la filosofia occidentala. Nascut en Prússia Orientala, es a l'origina dau criticisme e de l'idealisme transcendentau e aguèt una influéncia considerabla sus la filosofia alemanda dau sègle XIX. Son òbra filosofica, encara fòrça ensenhada a l'ora d'ara, es generalament devesida en tres partidas : Kant es tanben famós per son obratge Que son lei Lutz ? qu'es sovent presentat coma una sintèsi deis idèas comunas a totei lei filosòfs se revendicant dau movement. Enfin, en astronomia, prepausèt divèrseis ipotèsis, impossiblas de demostrar de son vivent, que foguèron validadas après sa mòrt. Per exemple, prepausèt un modèl de la Via Lactèa coma un ensemble immens d'estelas en rotacion.
Beaumarchais
Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais (1732-1799) es un autor, un espion e un marchand d'armas au servici de la monarquia francesa. Pasmens, sei pèças de teatre (lo Barbier de Sevilha, lo Maridatge de Figaro) contenguèron d'idèas avançadas sus la libertat e, per aquela rason, son sovent presentadas coma de signes anonciant la Revolucion Francesa. Beaumarchais foguèt tanben l'editor de Voltaire e participèt a la mesa en plaça de la premiera lèi pertocant lo drech d'autor.
Thomas Jefferson
Thomas Jefferson (1743-1826), tresen president deis Estats Units d'America, es una autra personalitat majora dei Lutz en America. Participèt activament a l'independéncia deis Estats Units e foguèt un deis autors de sa constitucion. Coma president, negocièt la crompa de Loisiana amb Napoleon Bonaparte, decision que permetèt ais Estatsunidencs d'establir sa dominacion sus la màger part dei tèrras drudas d'America dau Nòrd. S'engatjèt tanben fòrça en favor de la libertat religiosa. En revènge, au sègle XX, foguèt criticat per sa posicion sus l'esclavatge.
En fòra de sa carriera politica, Jefferson s'interessèt a mai d'una disciplina scientifica (matematicas, mecanica, orticultura...). Estudièt tanben l'arquitectura, la religion e la filosofia entretenguèt una correspondéncia amb mai d'un intellectuau dau periòde. Vèrs la fin de sa vida politica, fondèt l'Universitat de Virgínia.
Difusion
Gràcias au desvolopament de l'educacion, lo movement dei Lutz poguèt s'adreiçar a una partida novèla e pus granda de l'opinion publica. Un nombre important de filosòfs poguèron donc publicar sei trabalhs e crear un espaci public novèu onte comencèron de debats sus d'idèas novèlas.
Lei salons literaris
Lo sègle dei Lutz inventèt, ò reïnventèt en prefondor, de luòcs de debats e de reflexions. Inicialament, foguèt lei cafès, per exemple lo Procope de París, que venguèron lo rendètz-vos dei membres influents dau movement coma Voltaire, Diderot ò Fontenelle. Pasmens, rapidament, lei salons mondans ganhèron una importància decisiva per la propagacion de seis idèas. Aquelei salons foguèron generalement dubèrts per de personatges importants e ambiciós que reüniguèron de grops d'artistas, de sabents e de filosòfs. Lo modèl principau es aqueu de la marquesa de Lambert au començament dau sègle XVIII. Per la seguida, permetèt l'aparicion d'autrei salons importants coma aquelei de Madama de Tencin o de Madama Necker qu'aculhiguèron de figuras dau movement coma Marivaux ò lei redactors de l’Enciclopèdia.
Lo ret academic
Grops de sabents e de mondans eissits deis elèits intellectuaus dau periòde (noblesa, clergat e borgesiá richa) que se reünissián per s'ocupar de literatura ò de sciéncias e per desvolopar e difusar la conoissença, leis acadèmias conoguèron un desvolopament important durant lo sègle XVIII. Per exemple, en França, lor nombre passèt de 10 en 1710 a 35 en 1789. Pauc a pauc, formèron de rets provinciaus, nacionaus puei europèus. Permetèron la realizacion de cambis entre cercaires, l'acuelh de sabents estrangiers, la definicion de programas e de concors de recèrca. Formèron tanben un quadre permetent ai sòcis de s'afierman e d'obtenir un important prestigi sociau que renforcèt l'interès deis elèits e dau public per la sciéncia. Ansin, aguèron una influéncia majora dins lo desvolopament de subjèctes scientifics coma la fisica, la quimia, la mineralogia ò l'agronomia.
Lo ret dei lòtjas
thumb|right|Representacion d'una ceremònia d'iniciacion au sen de la [[francmaçoneria.]]
En fòra deis acadèmias, lei lòtjas formèron egalament un ensemble de rets fòrça eficaç per la difusion deis idèas dei Lutz. Lo pus conegut es aqueu de la francmaçonariá creat en Escòcia e en Anglatèrra durant lei sègles precedents. Aguèt un succès major au sègle XVIII amb la creacion de miliers de lòtjas. Reünissent de membres dei classas superioras de la societat, permetèron l'intrada deis idèas filosoficas e de l'esperit dei Lutz dins de luòcs importants. De mai, leis elèits i faguèron tanben l'aprendissatge de l'egalitat còntra lei privilègis de la naissença.
Consequéncias
Lo movement dei Lutz aguèron divèrsei consequéncias segon lei país. Lei principalas foguèron politicas, magerament amb lei revolucions se debanant durant la segonda mitat dau sègle XVIII ais Estats Units e en França. Pasmens, la produccion dei Lutz aguèt una influéncia importanta ai nivèus economic e filosofic.
Consequéncias politicas
Lei consequéncias politicas dau movement dei Lutz son variadas amb una influéncia decisiva sus lo renversament de l'autoritat coloniala anglesa ais Estats Units e aqueu dau poder reiau en França. Dins aquò, aguèron tanben un ròtle important dins la formacion deis estats modèrnes amb l'afirmacion de certanei principis d'organizacion politica. D'efiech, la declaracion d'independéncia deis Estats Units integrèt plusors principis dau movement coma l'egalitat en fàcia de la lèi e la separacion dei poders executius, legislatius e judiciaris. En França, l'esperit liberau e critic desvolopats dins lei salons e lei cafès sapèt pauc a pauc lo poder de la monarquia absoluda e la màger part dei deputats de la Convencion Nacionala èran de membres de la borgesiá que conoissián la filosofia dei Lutz.
Consequéncias economicas
Au nivèu economic, lo sègle dei Lutz veguèt l'aparicion dau liberalisme economic que s'opausèt au sistèma economic de la feudalitat basat sus lei privilègis. De mai, l'epòca foguèt tanben lo periòde de publicacion dei trabalhs d'Adam Smith qu'anava entraïnar la formacion dau sistèma capitalista e la Revolucion Industriala dau sègle XIX.
Gwara
Localisacion
Lo gwara es parlat dins vilatges de las zònas de govèrn local de Kagarko e de Jaba, dins l'Estat de Kaduna.
Norvègia
Deis originas a l'Edat Mejana
Poblada dempuei aperaquí 12,000 ans, lo territòri norvegian demorèt lòngtemps fòrça isolat e son istòria es mau conegut avans lo començament dau periòde viking. De mai, en causa d'un clima e d'una topografia marrits, lei comunicacions terrèstras foguèron lòngtemps malaisadas en Norvègia. Lei premiereis informacions sus lei Vikings norvegians datan dau sègle VIII quand colonizèron leis illas Shetland, leis Orcadas e leis illas Ebridas. A partir de la fin dau sègle, utilizèron aqueleis endrechs per preparar d'expedicions vèrs Islàndia, Groenlàndia, Canadà ò la Mar d'Irlanda e per pilhar lo litorau irlandés.
Pasmens, mens nombrós, lei Vikings installats dins lei regions colonizadas adoptèron pauc a pauc la cultura e la religion — principalament lo catolicisme — dei pòbles locaus. Ansin, dins lo corrent dau sègle XI, leis incursions vikingas s'arrestèron. En Norvègia, un reiaume comencèt de s'estructurar sota l'accion dau rèi Olaf Haraldsson (1016-[[1028])) que favorizèt tanben l'evangelizacion de son pòble.
Au sègle XII, un arquevescat foguèt creat a Nidaros (uei Trondheim) que permetèt de dotar Norvègia d'una Glèisa independenta. Puei, sota Sverre Sigurdsson (1184-1202), una dinastia novèla afiermèt la poissança norvegiana au nòrd-oèst d'Escandinàvia. En particular, sei sucessors s'ocupèron de restaurar sa senhoriá sus Islàndia en 1262-1264. En revènge, perdiguèron plusors possessions dins leis illas Britanicas onte leis Escocés tornèron conquistar leis illas Ebridas e l'illa de Man. La capitala foguèt installada a Bergen fins a son transferiment a Òslo au començament dau sègle XIV.
Pasmens, dins lo corrent dau sègle XIV, lo poder reiau e l'aristocracia declinèron. En parallèl, d'alianças amb leis ostaus reiaus de Danemarc e de Suècia entraïnèron l'union dei tres reiaumes escandinaus en 1397 au sen de l'Union de Kalmar.
L'union amb Danemarc
thumb|right|Expansion suedesa entre lei sègles XVI e XVII.
Durant lei guèrras napoleonencas, Danemarc chausiguèt de s'aliar amb França après una ataca suspresa britanica còntra Copenaga en 1801. Après la desfacha francesa en 1814, foguèt obligat de cedir Norvègia a Suècia qu'aviá perdut Finlàndia au profiech de Russia. Lei Norvegians acceptèron lo transferiment en cambi dau respèct de sa constitucion per lei Suedés.
L'union amb Suècia
Leis autoritats suedesas respectèron lo particularisme norvegian mai assaièron d'assegurar la coesion de l'union novèla. En particular, resistiguèron ai demandas norvegianas aguent per objectiu d'aumentar son autonòmia. Per exemple, acceptèron solament en 1884 l'instauracion d'un regime parlamentari vertadier en Norvègia. Puei, la revendicacion d'una politica estrangiera pròpria minèt lei relacions entre lei dos reiaumes. En 1905, lo Storting (lo parlament norvegian) decidèt de vòtar la creacion de consulats norvegians en despiech de l'oposicion dau rèi. En fàcia d'aqueu refús, lei parlamentaris votèron la fin de l'Union. Puei, a la demanda de Suècia, un vòte dau pòble ratifiquèt aquela chausida e Norvègia tornèt venir independenta. Un prince danés foguèt elegit rèi sota lo nom de Haakon VII (1905-1957).
Norvègia dempuei 1945
thumb|Norvègia au sen d'[[Euròpa.]]
Après 1945, Norvègia abandonèt sa neutralitat e participèt a la fondacion de l'OTAN. Lo Plan Marshal permetèt la reconstruccion de l'economia e la formacion d'un estat sociau democrata amb de reformas progressitas fòrça avançadas. La descubèrta de jaciments de petròli e de gas naturau en Mar dau Nòrd favorizèt aquela politica. En 1972 e en 1994, lei Norvegians refusèron dos còps de jónher l'Union Europèa. En revènge, lo país jonhèt l'espaci Schengen.
Economia
De veire: Economia de Norvègia.
Iamossocrò
Iamossocrò (Yamoussoukro en francés) es la capitala administrativa e politica de Còsta d'Evòri dempuèi 1983, remplaçant Abidjan en aquesta foncion. Es tanben lo caplòc del departament e del districte autonòm de Iamossocrò.
Istòria
Lo vilatge acoe d'Engòcrò (Ngokro en francés; "lo vilatge d'Engò") es dirigit pel cap Ngo. En 1909, una revòlta dels acoes caça l'administrator colonial Simon Maurice del pòste de Bonzi. Es acessat per la tanta del cap Ngo, la reina Iamosso, dins lo vilatge d'Engòcrò. A la fin de la revòlta, se decidís de transferir lo pòste a Engòcrò e de nomenar lo vilatge Iamossocrò ("vilatge de Iamosso"). La reina Iamosso es la tanta de Félix Houphouët-Boigny, primièr president de la Còsta d'Evòri, que decida en 1983 d'i installar la capitala.
Villanueva de Huerva
Villanueva de Huerva es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.