cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joana d'Arc
Lo sètge de París e sa captura
thumb|right|Representacion de la captura de Joana d'Arc.
Après lo succès de Reims, Joana d'Arc e Carles VII s'opausèron sus la politica d'adoptar. La premiera desirava contuniar l'ofensiva militara còntra leis Anglés dins la region de París. Pasmens, lo segond preferiguèt d'en premier negociar la patz ambé Felipe de Borgonha per rompre l'aliança entre Borgonhés e Anglés. En consequéncia, Joana d'Arc veguèt sei mejans militars demenir après la dispersion de l'armada reiala lei 21 e 22 de setembre de 1429. Son ataca còntra París foguèt donc rebutada e Joana i foguèt bleçada per una sageta. Puei, son expedicion còntra La Charité-sur-Loire s'acabèt tanben per una revirada en decembre de 1429 maugrat la conquista de Saint-Pierre-le-Moûtier. Aquelei desfachas afebliguèron un pauc son prestigi mai empachèron pas lo rèi de li donar sei letras de noblesas lo 24 de decembre.
En abriu de 1430, obtenguèt lo drech de participar ais operacions còntra Melun, Lagny e Senlis. Pasmens, poguèt pas evitar la capitulacion de Soissons. Assaièt donc sauvar Compiègne onte capitèt d'intrar ambé de renfòrç lo 23 de mai. Pendent la serada, decidiguèt de menar un assaut còntra lei Borgonhés que deguèron recular. Dins aquò, l'arribada de tropas anglesas inversèt l'eissida de la batalha. La panica entraïnèt la retirada dei Francés e Joana foguèt capturada per un arquier picard au servici d'un chivalier borgonhés que la donèt tanlèu a Jan de Luxemborg. Aqueu darrier la vendiguèt ais Anglés.
Procès e execucion
Après sa captura, leis Anglés decidiguèron d'eliminar d'un biais resclantissant una enemiga jutjada tróp perilhosa. Coma lei populacions de l'epòca èran fòrça religiosas, foguèt donc decidit de demostrar que sei visions èran faussas e inspiradas per un demòni avans de l'executar. Per aquò, un procès religiós trucat foguèt organizat que s'acabèt per de condamnacions multiplas (mascariá, eresia...) e una condamnacion au lehier.
Lo tribunau
Per dirigir lo tribunau cargat de jutjar Joana d'Arc e s'assegurar dau resultat de sei deliberacions, lo duc de Bedford chausiguèt Pierre Cauchon qu'èra un òme de fisança deis Anglés e qu'aviá una legitimitat sufisenta per reünir un tribunau religiós. D'efèct, partisan dei Borgonhés dempuei 1413, venguèt un sostèn fòrça decidit deis Anglés a partir de 1420. Èra tanben un membre famós de l'Universitat de París e l'evesque dau diocèsi de Beauvais onte Joana foguèt capturat. Poguèt donc se declarar competent per menar lo procès e obtenir lo drech de desplaçar lo sèti dau tribunau a Rouen car lei Francés l'avián caçat de sa vila. Per compausar lo rèsta dau tribunau, Cauchon cridèt Jean Lemaître, vice-inquisitor de França, Jean d'Estivet cargat de l'accusacion, Guillaume Manchon e Guillaume Colles, dos notaris cargats de la redaccion dei verbaus e un seissantenau de conselhers chausits entre de clercs o entre seis amics.
L'instruccion
L'instruccion dau procès se debanèt dau 9 de genier au 26 de març de 1431 sota la direccion de Jean Beaupère puei de Jean de La Fontaine. Sensa avocat, Joana deguèt respòndre ai questions de l'accusacion. I mostrèt un esperit critic important. En particular, i afiermèt la realitat de sei votz e se mostrèt convencuda per l'autenticitat de sa mission. De mai, èra diferenta deis eretics qu'èran alora relativament nombrós en causa de la crisi deis institucions religiosas entraïnada per lei combats. Sa virginitat foguèt tanben confiermada per un grop de matronas.
Finalament, 70 accusacions foguèron formuladas còntra ela. Lei principalas èran l'imaginacion messorguiera d'aparicions e de revelacions divinas, lo pòrt de vèstits masculins e lo refús de reconéisser l'autoritat eclesiastica terrèstra (aviá contestat la legitimitat dei magistrats cargats de son procès).
La condamnacion e l'execucion
thumb|right|Pintura representant Joana d'Arc sus lo lenhier.
Lo procès comencèt oficialament lo 23 de febrier de 1431 e l'accusasion i foguèt presentada lo 28 de març per Jean d'Estivet. En fàcia dei refutacions de Joana, un resumit de 12 articles, que son contengut li foguèt pas presentat, foguèt finalament adoptat lo 2 d'abriu. Lei jutges decidiguèron donc d'utilizar la tortura per obtenir d'avoacions. Lo 9 de mai, un premier assai mau capitèt car Joana signèt un acte de retractacion anticipada deis elements dichs sota la tortura. En revènge, lo 24, una ceremonia d'exposicion publica lònga, umilianta e escagassanta permetèt a Pierre Cauchon d'obtenir la signatura d'una formula d'abjuracion. Joana i reconoguèt seis errors, especialament lo pòrt de vèstits d'òmes. Foguèt donc condamnada a perpetuitat.
Foguèt donc tornarmai remesa ais Anglés. Dins de circonstàncias mau conegudas (lei soudats anglés li aurián donat solament de vèstits masculins), Joana se retractèt lo 27 de mai e foguèt declarada eretica e relapsa lo 29. Aqueu còp, foguèt condamnada au lenhier e cremada lo 30 a Rouen. Per s'assegurar que venguèt pas l'objècte d'un culte popular, son còrs e sei rèstas foguèron brutlats tres còps e lei cendres escampilhadas en Sèina.
La revision dau procès e la canonizacion
Après la disparicion de Joana d'Arc, son procès se revirèt còntra seis autors. D'efèct, Joana venguèt un mite popular e un martir per la populacion francesa. La realizacion de sei profecias de desfacha anglesa en 1453 li donèt un prestigi immens e entraïnèron rapidament la revision de son procès de 1431.
La reabilitacion
Après una premiera enquista sensa resultat en 1452, Joana d'Arc anava venir l'objècte d'un procès de reabilitacion demandat per sa maire e ordonat per lo papa Calixte III. Un segond procès foguèt donc organizat a Rouen a partir de decembre de 1455. La màger part dei caps dau premier procès èran ja mòrts e la revision s'acabèt donc aisament per una senténcia de reabilitacion lo 7 de julhèt de 1456, publicament prononciada per l'arquevesque de Reims.
Lei mites
Durant sa vida e leis ans après sa mòrt, Joana es venguda l'imatge dau sentiment nacionau francés e de l'esperança de la populacion francesa alassada per la guèrra e generalament desirosa de veire la victòria dau rèi Carles VII. Tre 1429, de testimònis li rendiguèron omatge. Après la guèrra, venguèt una eroina e un membre major dau mite fondator de França que sa remembrança foguèt regularament utilizada. Ansin, au sègle XVI, venguèt una eroina catolica pendent lei guèrras de religion francesas. Après un declin relatiu ai sègles XVII e XVIII, lo nacionalisme francés dau sègle XIX va la confeirmar, magerament pendent lei guèrras còntra Alemanha, son estat d'eroina nacionala e santa. D'efèct, lei partits d'esquèrra foguèron generalament sensibles a seis originas popularas e lei partits de drecha insistèron mai sus sei costats religiós e salutós per lo país pendent un periòde de crisi.
La canonizacion
A partir de la fin dau sègle XIX, l'importància dau mite de Joana d'Arc en França entraïnèt la demanda de sa canonizacion per d'òmes politics francés sostenguts per una partida granda de la populacion. Dins aquò, en causa dei crisis diplomaticas entre França e Vatican au començament dau sègle XX (lèi de separacion de l'Estat e de la Glèisa en 1905...), lo procès de canonizacion foguèt lòng. En 1909, Joana foguèt beatificada e finalament canonizada en 1920. Venguèt tanben una Santa Patrona segondària de França. A l'ora d'ara, fa partida dei sants pus populars de la Glèisa Catolica.
Consequéncias de son òbra
Lei consequéncias principalas de l'òbra de Joana foguèron militaras e, subretot, politicas. D'efèct, sei victòrias, especialament la fin dau sètge d'Orleans, permetèron d'arrestar l'avançada anglesa vèrs lo sud. Permetèron tanben de destrurre lo mite de l'invencibilitat dei soudats anglés e de tornar motivar la populacion e lei soudats francés. Pasmens, lei consequéncias politicas dau sacre de Carles VII foguèron encara mai importantas car permetèron de confiermar la legitimat dau rèi, d'annular lo tractat de Troyes donant lo reiaume de França a la dinastia anglesa e d'acomençar la rompedura de l'aliança entre Anglatèrra e Borgonha. Ansin, a partir d'aquela rompedura en 1436, leis Anglés foguèron obligats de se defendre e foguèron pauc a pauc rebutats per una armada francesa ben organizada e dirigida per lei capitanis de Carles VII que la màger part aviá combatut ambé Joana d'Arc.
Euffigneix
Euffigneix es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Éculleville
Éculleville es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Euffigneix
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Dels objèctes an #èsser descobèrts, sustot un punyal de l'edat del bronze l'an 1922, una pichona statuette dich "Dieu-de Euffigneix" visible al musèu de l'Antiquitat nacionala de Sant-Germain-en-Laye, aital coma un element d'escultura encastrée en un mur del pòble.
Lo vilatge a mencionat al XIIe sègle. Un castèl existissiá, mas #èsser démoli plan abans la Revolucion, Los vestigis de las basas de la enceinte son a penas visiblas sus la proprietat d'una granja a la sortida del vilatge en direccion de Villier-lo-shut.(desgranat Sus Quid.fr)
Des objets ont été découverts, notamment un poignard de l'âge du bronze en 1922, une petite statuette dite "Dieu-d'Euffigneix" visible au musée des Antiquité nationales de Saint-Germain-en-Laye, ainsi qu'un élément de sculpture encastrée dans un mur du village.
Le village est mentionné au XIIe siècle. Un château existait, mais il fut démoli bien avant la Révolution, Les vestiges des bases de l'enceinte sont à peine visible sur la propriété d'une ferme à la sortie du village en direction de Villier-le-sec.(énuméré sur Quid.fr)
(1215) Boyer
(1215) Boyer es un asteroïde. Ten lo nom de l'astronòm Louis Boyer.
Sèrgi Bèc
Sèrgi Bèc (Ate, 1931) qu'ei un poèta provençau.
Verdfuèlh
Verdfuèlh (Verfeuil en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Blau de Gex
Lo Blau de Gex o Blau de Septmoncel o Blau del Naut Jura (francés : Bleu de Gex o Bleu de Septmoncel o Bleu du Haut-Jura ) es un formatge francés de la region del Naut Jura (departaments de Jura e d'Ain) a basa de lach de vaca que benefícia d'una AOC dempuèi 1977. L'afinatge es de 5 setmanas almens e lo pes mejan es de 7,5 kg. La produccion de 2007 es de 540 tonas.
Auvers
Auvers pòt essèr:
Pernamboc
350 px|right|thumb|[[Es·hlor e huelha deu pernamboc]] Lo pernamboc (Caesalpinia echinata Lam.) qu'ei un arbo brasilenc de la familha de las fabaceas e de la soa familha de las Caesalpinioideae utilizat per la confeccion deus arquets deus instruments de còrdas hregadas. Qu'ei tanben utilizat com tinta per'mor la soa color arroia.
Qu'ei originari de las seuvas deus estat brasilencs de Bahia, Espírito Santo, Pernambuco e Rio de Janeiro. La diminucion de la soa populacion devuda a la soa espletacion e a la mermada deu son abitat qu'a produsida a reaccion deu mitan deu arquetièrs entà lutar per la soa conservacion.
Vauverd
Vauverd (Vauvert en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
La vila es situada a 20km de Nimes e 35 km de Montpelhièr, entre la Pichòta Camarga e la Costiera de Nimes. Lei comunas limitròfas son: Aigas Mòrtas, Bèuvesin, Lo Cailar, Lei Santei Marias de la Mar, Sant Geli, Sent Laurenç de Gosa e Vestric e Candiac
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luòc:
Istòria
Sonada Posquiera a l'Edat Mejana, la ciutat conoissèt un grand renom. La ciutat e son castèu èran bastits subre lo pueg dich uèi lo Castelàs. Lo site èra ja ocupat a l'Antiquitat e de vestigis d'una villa romana i foguèron descubèrt. Las originas dau fèu de Posquiera se situan benlèu ai sègles VI o VII. Lo premier document escrit fisable que menciona l'existéncia de Rostang, senhor de Posquièra, data de 1066. A Posquièra viviá una comunitat jusieva relativament importanta. Lei jusieus s'installèron progressivament vèrs lo sègle VIII e sa populacion creissèt en 1140 amb l'exili dei jusieus andalós fugissent lei secutaments almoads. En 1165, lo viatjaire jusieu, Benjamin de Tudèla, estimava aquesta populacion a 40 familhas, çò que pòt representar aperaquí 200 a 250 abitants. Au sègle XIII, la comunitat posquèt comptar entrò 400 abitants, siá una estimacion d’un terç de la populacion dau vilatge. A Posquiera, lei jusieus vivián dins lo quartièr situat subre lei pendís sud e sud-èst de la còla, en defòra dei muralhas dau castèu. Plusors noms de carrieras atestan d'aquela preséncia de la comunitat jusieva a Posquièra vengut Vauverd : la carriera dei jusieus, la carriera dei Bonets carrats. Un tròç d'un dei pilars de la sinagòga foguèt trapat dins la cor de l'ostau ont se trapava l'edifici religiós. Lei jusieus foguèron caçats en 1306 per Felip lo Bèl e migrèron vèrs Tarascon, puèi vèrs lo Comtat Venaicin (Avinhon) qu'èra una tèrra papala. Rabad de Posquiera e son fiu Isaac lo Cèc desvolopèron dins son acadèmia rabinica sei conoissenças e comentaris subre la cabala jusieva.
Nikita Khrushchov
thumb|300 px|right|... [[Nikita Sergeievich Khrushchov... ]]
Nikita Sergeievich Khrushchov (en rus: Никита Сергеевич Хрущёв), nascut a Kursk, Russia, dins l'Empèri Rus, lo 17 d'abril de 1894, mòrt a Moscòu, capitala de l'Union Sovietica l' 11 de setembre de 1971) foguèt un òme politic e cap d'Estat rus, sovietic.
Foguèt primièr secretari o Secretari General del Partit Comunista de l'Union Sovietica, lo segond aprèp Estalin, de 1953 fins a 1964. Tanben primièr ministre o President del Conselh dels Ministres de l'URSS entre 1958 e 1964, es mai que tot famós per aver denonciat los crimes d'Estalin e de l'estalinisme en 1956, al XXen Congrès del Partit Comunista de l'URSS.
Coneguèt un periòde de tension màger, en octobre-novembre de 1962, amb lo president dels Estats Units d'America, John Fitzgerald Kennedy, pendent la Guèrra Freja entre ambedoas superpoténcias, amb lo problèma de l'installacion de missils estrategics dins l'illa de Cuba, tot just sortida d'una Revolucion capitada, bailejada per Fidel Castro e Ernesto Che Guevara.
Foguèt caçat, embandit d'al poder en 1964, que Leonid Brezhnev li succediguèt.
Joan Roqueta
Joan Larzac (nascut Joan Roqueta, en francés Jean Rouquette; Seta, 13 de febrièr de 1938 ) es un capelan, escrivan en occitan lengadocian e critic literari en aquesta meteissa lenga.
En 1962, recebèt lo "Grand Prèmi de las Letras Occitanas" mercés a son primièr recuèlh de poemas Sola Deitas : camin de crotz que foguèt publicat un an pus tard en çò de las colleccion Messatges de l'IEO. En 1988, recebèt lo Prèmi Antigòna per l'edicion de sa primièra antologia : Òbra Poetica.
Qualques unas de sas òbras son estadas reviradas en breton.
Roquetas
Roquetas (Roquettes en francés) es una comuna istoricament e probablament lingüisticament gascona, en Tolosan, situada dens lo departament de la Hauta Garona e la region administrativa d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
(1216) Askania
(1216) Askania es un asteroïde.
Joan Roqueta
Naissença e descobèrta occitanisme
Es lo fraire de l'escrivan e òme politic lengadocian Ives Roqueta.
Genevrey
Genevrey es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Festigny (Marna)
Festigny es una comuna francesa administrada per lo departament de Marna de la region de Champanha-Ardena.
Ormes-et-Ville
Ormes-et-Ville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Festigny (Marna)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ormes-et-Ville
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Peloneustes
Peloneustes ei un genre escantit de reptil marin dera familha des plesiosaures. Demorèc pendent eth jurassic miei (hè 162 milions d'ans). Es sues despulhes sigueren trapades en Anglatèrra.
Ormes-et-Ville
Istòria
Las municipalitats de Ormes-e-Vila e de Vaudigny an #èsser desligadas de Las Mesnils-sus-Madon #qu'a preses lo nom de Crantenoy l'an 1987.
Les communes d'Ormes-et-Ville et de Vaudigny ont été détachées de Les Mesnils-sur-Madon qui a pris le nom de Crantenoy en 1987.
Peloneustes
Descripcion
Aguest plesiosaure a deishat diuersi fossils gaireben sancers damb es sòns crans qu'an permès rebastir era sua forma. Ère un plesiosaure mès ben pètit que hèia demest 3 e 4 metres amb un còth qu'auia demest 21 e 22 vertèbres e un cran long que hèia 60 cm. Coma plan de plesiosaures eth sòn cos ère compacte e plan damb quate aletes tà nedar.
Classament
Es prumèrs fossils de Peloneustes sigueren trapats en Peterborough, Anglatèrra e sigueren descrits per prumèr còp per Harry Govier Seeley. Aguest es classèc coma un nau genre aperat Plesiosaurus philarchus. Dempús, en 1889, Richard B. Lydekker pensèc qu'ère melhor acuélher aguesti laguens un nau genre aperat Peloneustes. Er olotipe se conserva en eth Sedgwick Museum de Cambridge.
Ua auta espècie deth genre Peloneustes, Peloneustes irgisensis, que demorèc en Russia pendent eth jurassic superior mès a sigut classada laguens deth genre Strongylokrotaphus o Plesiosaurus. D'autes despulhes classades coma Peloneustes an sigut trapats en Alemanha per Sachs en 1997.
Peloneustes ei un pliosaurid tipic, un grop de plesiosaures damb cap long e còth cuert, que demoraren pendent eth jurassic. Peloneustes ei donques familha damb eth genre Simolestes.
Eth sòn nom vie deth grec e vò díder nedaire dera argèla. Ei atau tà brembar era formacion Oxford Clay on sigueren trapats es fossils. Er epitet specific philarcus ei grec e vò díder amant eth poder e ei tà brembar es sues maishères plan poderoses damb dents agudes.
Paleobiologia
Eth cap de Peloneustes ère long e es sues maishères robustes e damb dents plan ponchudes, perfectes tà gahar e nhacar peishi. Es quate pates evolucionaren tà 4 aletes e èren utilizades tà gahar direccion mentres nedava. Ère un hòrt nedaire que marchava pendent eth jurassic cercant peishi e celafolodes. Ei possible que fosse minjat ath sòn torn per d'autes pliosaurids mès grani, coma Liopleurodon.
Bibliografia
· Lydekker., R., 1889, Catalogue of the fossil Reptilia and Amphibia in the British Museum (Natural History). Part II. Containing the orders Ichthyopterygia and Sauropterygia: London, Printed by Order of the Trustees of the British Museum, p. 307pp.
· R. Lydekker. 1889. On the remains and affinities of five genera of Mesozoic reptiles. Quarterly Journal of the Geological Society of London 45:41-59
· C. W. Andrews. 1913. A Descriptive Catalogue of the Marine Reptiles of the Oxford Clay. Based on the Leeds Collection in the British Museum (Natural History), London. Part II
· S. Sachs. 1997. Mesozoische Reptilien aus Nordrhein-Westfalen [Mesozoic reptiles from Nordrhein-Westfalen]. In S. Sachs, O. W. M. Rauhut, & A. Weigert (eds.), Terra Nostra. 1. Treffen der deutschsprachigen Paläoherpetologen Düsseldorf 22-27
· R. Araujo, A. S. Smith, and J. Liston. 2008. Alfred Leeds fossil vertebrate collection of the National Museum of Ireland - Natural History. Irish Journal of Earth Sciences 26:17-32
· Ketchum, H.F.; Benson, R.B.J. (2011). "The cranial anatomy and taxonomy of Peloneustes philarchus (Sauropterygia, Pliosauridae) from the Peterborough Member (Callovian, Middle Jurassic) of the UK". Palaeontology 54 (3): 639–665. doi:10.1111/j.1475-4983.2011.01050.x
· R. B. J. Benson and P. S. Druckenmiller. 2013. Faunal turnover of marine tetrapods during the Jurassic–Cretaceous transition. Biological Reviews
Ipòna
thumb|250x250px|Localizacion de las ciutats romanas de l'[[Africa romana]] Ipòna, en latin Hippo Regius, es le nom antic de la vila d'Annaba, se trapant al Nòrd Èst d'Argeria. Venguèt una de las principalas ciutats de l'Africa romana. Sant Agustin fuguèt evèsque de la vila de 395 fins a sa mòrt en 430.
Istòria
Abans de venir Annaba, nom causit pel corsari Kheireddine que prenguèt de la vila del ginjorlièr (El Annabe en arab) en 1522, Ipòna èra "lo golf del rei" que lo nom ven de la Preïstòria, après un aflaquiment dins la massa cristallina de l'Edough. Abriguèt un establiment fenician al sègle XI, una aglomeracion punica prospèra aliada de Cartage, puèi metropòli numida de Massinissa al sègle III abans que la desfacha en 46 AbC. de Juba I, aliat de Pompèu, provoquèt son annexion a la província romana d'Africa Nova, creada per Juli Cesar. Ipòna coneguèt la riquessa e lo bonastre. Foguèt una de las granda vilas d’Africa Nova e lo marcat mai progit de l'Africa Romana.
Al sègle V, Ipòna venguèt lo fogal del cristianisme jos l'episcopat de Sant Agustin evèsque de la vila de 396 fins a sa mòrt en 430. Ipòna just après foguèt presa pels Vandals en 431 e los Bizantins en 533. Après de logas annadas d'estagnacion vegèt arribar l'islam, e, en 705, Ipòna ven jos dominacion de las dinatias musulmanas.
Las roïnas d'Ipòna son d'una granda valor arqueologica : lo quartièr residencial d’ont venon gaireben totes los mosaïcs, lo quartièr crestian ont se trapa la basilica, los grands tèrmes e lo forum.
Al sègle XI, los Arabs bastiguèron la vila de Beled-e-Anab alunhada de tres quilomètres, ocupada unas annadas pels Espanhòls e los Franceses al sècle XVI. Aquela vila, venguèt mai importanta qu'Ipòna e tornèt èsser presa pels Franceses en 1832 e nomenat Bône, abans tornar prene son nom d'Annaba amb l'independéncia de l'Argeria.
(1217) Maximiliana
(1217) Maximiliana es un asteroïde.
(1218) Aster
(1218) Aster es un asteroïde.
Osvaldo Pugliese
thumb|300px|Osvaldo Pugliese au piano Osvaldo Pugliese (Villa Crespo, Buenos Aires, lo 2 de deceme de 1905 - Buenos Aires, 25 de julhet de 1995) que ho un pianista, compositor e cap d'orquèstra argentin de tango.
Lo son pair qui èra eth medish flabutaire, que'u crompè mainatge un vriulon e que'u andè estudiar au Conservatòri Odeon deu son quartièr nadau on fin finau acabore per descrobir lo piano. Au 15 ans que formè un trio dab lo bandoneonista Domingo Faillac e lo violonista Alfredo Ferrito e que's produsín dens lo Café de la Chancha. Arron qu'integrè l'orquèstra de la bandoneonista Francisca Bernardo (chafrada la Paquita o La Flor de Villa Crespo. En 1924 que passè peu cuartet de Enrique Pollet e fin finau qu'integrè las orquèstras prestigiosas de Roberto Firpo e, en 1926, de Pedro Maffia.
En 1929 que fondè ua purmèra orquèstra qui avó ua mauescaduda financièra. Que tornè fondar e gavidar ua orquèstra navèra en 1936 dab Alfredo Calabró, Juan Abelardo Fernández e Marcos Madrigal (bandoneons), Rolando Curzel e Juan Pedro Potenza (vriulons), Aniceto Rossi (contrabaisha). Que debutèn hens lo Germinal de l'avienguda Corrientes (sede de mantus teatres e cabaret de Buenos Aires) e qu'ei per e dab aquesta orquèstra que compausore e intrepretere las soas òbras mei famosas com, per exemple La yumba.
Membre deu Partit Comunista Argentin de 1936 enlà, qu'avó coentas dab los regim de Juan Domingo Perón mes tanben dab lo regim militar (aperat Revolución Libertadora) qui'u hè càder. Qu'arrebó ua distincion oficiau de Cuba de la man de l'escrivan Alejo Carpentier e lo grad de comandaire de l'Òrdi de las Arts e de las Letras de França.
Ricardo Darín
200px|left|thumb|Ricardo Darín Ricardo Darín (Buenos Aires, lo 16 de genèr de 1957) qu'ei un actor e un scenarista argentin.
Esko Rautionaho
Esko Rautionaho (Rovaniemi, Finlàndia, 23 de setembre 1950) es un ancian sautaire amb esquís finlandés.
Còstas de Ròse
thumb|Una botelha de Còstas de Ròse|200px
(1219) Britta
(1219) Britta es un asteroïde.
Thiétreville
Thiétreville es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Chivilcoy
200px|thumb|Chivilcoy dehens lo plan deu partits de la Província de Buenos Aires Chivilcoy qu'ei ua ciutat de la Província de Buenos Aires situada sus la rota RN5 a 164 km de Buenos Aires. Qu'ei la capitau deu Partit de Chivilcoy.
Juan José Campanella
thumb|200px|Capanella dens l'[[ostau Arroset]] Juan José Capanella (Buenos Aires, lo 19 de julhet de 1959) qu'ei un realizator argentin e espanhòu (aunorat per ua carta de naturalizacion autrejada per Espanha en 2006. Lo son filme Lo secret deus sons uelhs (qui n'ei tanben l'escriptaire) qu'arrecebó l'Oscar deu miélher filme estrangèr.
Que desvolopè la soa carrièra aus Estats Units d'America en bèth tribalhar dens serias de television e en aprticular la famosa ''Dr House.
Abans Lo secret deus sons uelhs que conegó beròi succès dab sons autes filmes com : El mismo amor, la misma lluvia (1999), El hijo de la novia (2001) e Luna de Avellaneda (2004).
Maiçac
Maiçac (Meyssac en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Toponimia
thumb|250px|centre|Paneu d'entrada a Maiçac. Las fòrmas ancianas son Maniciaco en 941, Mensac, Maensac vers 1315.
Dauzat e Rostaing que coneissián pas las fòrmas ancianas creson que Maiçac ven d'un nom gallés d'òme, Mettius emb lo sufixe -acum, son seguts recentament per Xavier Delamarre emb un etime mettiācon, basat sus lo nom celtic Mettios, atestat , dont la latinizacion es Mettius. Marcel Villoutreix que eu las coneissiá e las cita, chausís un autre nom de propietari, mas latin, Mancius. Maissac seriá donc l'equivalent daus Mançac. Mas l'evolucion fonetica es malaisada.
Montereau-sur-le-Jard
Montereau-sur-le-Jard es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Dettwiller
Dettweiler en alemannisch (Dettwiller en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
Lo vilatge a situat en la vallée de la Zorn entre las Vòges a l'oèst, la plana de Alsace a l'èst, los tucs del país de Hanau al nòrd e las nautors del Kochersberg al sud.
Situat a unitat|8|km de Saverne e a unitat|36|km  de Estrasburg, Dettwiller es desservi per la linha SNCF Sarrebourg-Estrasburg e la RD 421.
Lo Canal de la Marna al Rhin passa egalament a las immeditaeses del vilatge e separa lo ban communal d'aquel de Lupstein.
Le Canal de la Marne au Rhin passe également aux abords du village et sépare le ban communal de celui de Lupstein.
Lauri Valonen
Lauri Valonen (Helsinki, Finlàndia, 28 de setembre 1909 - 2 de octòbre de 1982) es un ancian sautaire amb esquís finlandés.
Thalassiodracon
Thalassiodracon hawkinsi ei un reptil marin escantit dera familha des plesiosaures. Demorèc pendent eth jurassic inferior ( en er Hettangian, hè 200 milions d'ans ). Es sues despulhes sigueren trapades en Anglatèrra e ei classat coma un des prumèrs plesiosaures.
Bessenay
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Thalassiodracon
Descripcion
thumb|Thalassioadracon siguec descurbert peth conegut paleontològ Richard Owen en eth sègle XIXau e ère un tipic plesiosaure deth jurassic. Coma tot es plesiosaures Thalassiodracon auia aletes qu'èren coma ramas tà nedar ena mar e un còth long mercès ath qual podie gahar e caçar peishi. Eth son còth, totun, ère mès cuert que non pas eth d'autes plesiosaures que demoraren dempús. Auia demest 27 e 31 vertèbres cervicals. En açò qu'ère disparièr de Plesiosaurus, que n'auia demest 35 e 37. Eth cran ère plan cuert e damb dents plan longues. Es uelhs èren tanben plan granes e damb anèth sclerotic.
Ua tomografia deth cran e d'autes estudis an permès trapar naues dades anatomiques. Atau, Thalassiodracon auia ua cresta sus era esquia, quate dents premascellars e ua maishèra eterodonta. D'autes caracteristiques de Thalassiodracon son es horats deth foramen ena superficie lateral der uas esoccipital o éster plesiomorf, çò que vò díder que semblaua plan un plesiosaure tipic. Com eri, Thalassiodracon auia un parietal que s'espandia entà darrèr e ua gran fin posterior dera premaishèra atau coma un proces posterovental der uas postorbital (coma Hauffiosaurus e d'autes plesiosaures).
Classament
Siguec descrit per prumèr còp per Richard Owen e aperat Plesiosaurus hawkinsii e pr'açò siguec classat de segur coma ua espècie primitiua de Plesiosaure. En 1996 Storrs e Taylor punlicaren un estudi en eth qual defensauen qu'ère ua espècie disparièra deres classades coma Plesiosaurus. Pr'açò didíen qu'auia d'éster includit en un nau genre, Thalassiodracon ( que vò díder drac dera mar). Se pensa qu'aguest animal siguec un des especimèns mès ancians deth grop des plesiosaures e dilhèu un ancessor dera superfamilha des pliosaurids (plesiosaures damb eth còth cuert).
Palais de Justícia de la Nacion (Argentina)
Que ho bastit a partir de 1906 dab un prjècte de l'arquitècte francés Norbert-Auguste Maillart e inaugurat en 1910.
la soa entrada principau que's tròba sus la Plaça Lavalle a proximitat de l'Obelisc, deu Teatro Colón, de la de Buenos Aires e deu Teatre Nacionau Cervantes.
Thalassiodracon
Bibliografia
· Storrs, G W & Taylor, M A. 1996. Cranial anatomy of a new plesiosaur genus from the lowermost Lias (Rhaetian/Hettangian) of Street, Somerset, England. Jour. Vert. Paleo. 16:403-20.
· R. B. J. Benson, K. T. Bates, M. R. Johnson and P. J. Withers. 2011. Cranial anatomy of Thalassiodracon hawkinsii (Reptilia, Plesiosauria) from the Early Jurassic of Somerset, United Kingdom. Journal of Vertebrate Paleontology 31(3):562-574
Jauzé
Jauzé es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarta e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Diebolsheim
Dìwelse (alemanic, Diebolsheim en alemand estandard e en francés administratiu) es una comuna alsaciana. Es administrada pel departament del Bas Ren e de la region del Grand Èst de l'estat francés.
(1220) Crocus
(1220) Crocus (nomenat anteriorament e provisòriament 1932 CU) es un asteroïde situat dins la region exteriora de la cencha d'asteroïdes. Foguèt descobèrt l'11 de febrièr de 1932 per l'astronòm alemand Karl Wilhelm Reinmuth a l'observatòri de Heidelberg.
Pentti Uotinen
Pentti Uotinen (Orimattila, Finlàndia, 27 de setembre 1931 - 3 novembre de 2010) es un ancian sautaire amb esquís finlandés.
La Chapelle-près-Sées
La Chapelle-près-Sées es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
La Capèla-près de-Sées es una municipalitat situada en bordure de la bòsc de Écouves sus l'ais Sées-Alençon. Lo vilatge a situat a 3,5 quilomètres de Sées #qu'es una municipalitat limitrophe e 18 quilomètres de Alençon, fa partida del Parc natural regional Normandie-Maine.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Christophe-en-Bresse
Istòria
Al cors de la Revolucion francesa, la municipalitat #portar provisoirement lo nom de Hèrcules.
Au cours de la Révolution française, la commune porta provisoirement le nom de Hercule.
Lista dels ducs d'Aquitània
Aquò es una lista dels princes, reis e ducs d'Aquitània.
Ducs d'Aquitània diches Guilhemids
Ducs d'Aquitània e comte de Peitieus (los comtes de Peitieus prenon lo títol de duc dels Aquitans sonque a partir de 965, çò que descala d'un numèro la numerotacion tradicionala dels ducs d'Aquitània. Guilhèm IV Fièrabraç es en fach Guilhèm III e atal en seguissent... Mas per una melhora compreneson, avèm gardat aicí la numerotacion tradicionala, quitament s'es falsa):
Reis d'Anglatèrra - ducs d'Aquitània o de Guiana: Guiana es una deformacion populara del mot Aquitània que passèt per l'estadi "Aguiaina" als sègles XII e XIII, la "A" iniciala desapareguèt pauc a pauc (aferèsi). Guiana es la forma que foguèt mai utilizada e populara per las populacions localas del sègle XIII al sègle XVIII. Aquitània apareissiá coma un tèrme arcaïzant e mai cultivat.
En 1469, lo rei de França Loís XI recreèt lo ducat d'Aquitània o de Guiana per son fraire cabdèt Carles de França que moriguèt en 1472 :
1753–1754 : Xavièr de França (1753-1754), felen del rei Loís XV de França e fraire ainat de Loís XVI, Loís XVIII e Carles X. Titolat per son grand a la naissença, mòrt quand aviá cinc meses.
Títol de cortesiá
1972–2000 : Gonzalve de Borbon (1937-2000), filh cabdèt del pretendent legitimista al tròn de França Jacme Enric de Borbon, « duc d'Anjau e de Segòvia ». Titolat per son paire lo 21 de setembre de 1972. Lo títol es encara portat per sa veusa, Emanuela Pratolongo (nascuda en 1960).
La Ciutat de Dieu
La ciutat de Dieu (títol original en latin: De Civitate Dei contra paganos, es a dire la ciutat de Dieu contra los pagans) es una òbra en 22 libres d'Agustin d'Ipòna d'Ipòna que foguèt escricha pendent sa vielhesa e dins un periòde de quinze ans, entre 412 e 426. Es una apologia del cristianisme, que confronta la Ciutat Celesta a la Ciutat Pagana. Las nombrosas digressions permeton a l'autor tractar de tèmas de natura fòrça divèrsa, coma la natura de Dieu, lo martiri o lo judaisme, l'origina e la substancialitat del ben e del mal, lo pecat e la fauta, la mòrt, lo drech e la lei, la contingéncia e lo besonh, lo temps e l'espaci, la Providéncia, lo destin e l'istòria, entre fòrça autres tèmas. thumb|339x339px|[[Agustin d'Ipòna|Agustin d'ipòna, autor de De Civitate Dei]]
Presentacion
L'autor èra trucat per la casuda de Roma als mans d'Alaric I. La confusion que provoquèt l'intrada dels barbars dins la Ciutat ont demorava lo Papa, e que venguèt lo referent del Cristianisme dempuèi Constantin I e subretot dempuèi Teodòsi I, s'interroga sus la desapareison d'una civilizacion entièra. La responsa a aquela question es que l'edifici al que se cal ligar e que conven de trabalhar es pas amb la Ciutat dels Òmes, mas amb la Ciutat de Dieu. L'objectiu d'aquela òbra es, doncas, d'examinar l'oposicion entre ambedoas ciutas, las seunas originas, lo seu desvolopament e la seuna fin:
Dempuèi lo primièr temps (libres 1 a 10), Agustin tracta la religion de l'Antiquitat coma una supersticion: d'un costat, refuta que s'adore de dieus pel simple motiu que tornan d'avantatges (libres 1 a 5), e d'un autre costat, s'opausa a aqueles que cercan d'aquel biais la felicitat eternela (libres 6 a 10). Los libres 11 a 22 se consacran a l'origina e a l'oposicion entre ambedoas ciutats.
Lo culte dels dieus romans falses (libre desen) e la vertadièra origina del poder de Roma (libre quatren)
Agustin expausa que Roma jamai foguèt protegida pels seus dieus, doncas son falses. Çò que recebèt Roma dels seus dieus es lo vici e la corrupcion de l'arma (libre segond) e l'amor pels bens terrestres (libre tresen).
Agustin mòstra que son pas los dieus que faguèron la grandor de Roma, mas lo decrèt soberian del Dieu, unic e vertadièr.
Importança e valor de l'òbra
thumb|De civitate Dei, 1483 A partir de l'oficializacion del cristianisme coma religion de l'Empèri, Agustin expausèt que son messatge es mai esperital que politic. Lo cristianisme, segon el, cal far reféncia a la ciutat mistica e divina de Jerusalèm (la nòva Jerusalèm) e non pas dins la ciutat terrestra. Sa teologia contribuguèt a definir la separacion entre Glèisa e Estat, al biais que serán definida las relacions politicas en Euròpa occidental, al contrari de l'Èst bizantin, ont l'esperital e lo politic realizèron pas una separacion tan evidenta.
Dempuèi lo punt de vista de la construccion e l'argumentacion, la Ciutat de Dieu foguèt severament criticada (subretot los libres sieisen a decen). Es reprochat a l'òbra d'aver de seccions confusas, de digressions e d'argumentacions sofisticas, e foguèt criticat tanben los contrasens que revèla dels seus adversaris.
Atemptats de genièr de 2015 en Illa de França
Los atempats de genièr de 2015 en Illa de França son una seria d'atacas terroristas islamistas que se debanèron entre los 7 e 9 de genièr de 2015 en Illa de França, tocant lo jornal Charlie Hebdo, sos jornalistas, de policièrs e de josieus e ont dètz e sèt personas foguèron assassinadas e los tres atacants abatuts per las fòrças de l'òrdre.
Biard
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Atemptats de genièr de 2015 en Illa de França
Los eveniments comencèron lo 7 de genièr de 2015 per una fusilhada al sèti del jornal satiric Charlie Hebdo a París, perpetrada per Cherif e Saïd Kouachi, dos fraires de nacionalitat francesa. L'assalt faguèt dotze mòrts e onze ferits. Los Kouachi fin finala foguèron abatuts dos jorns mai tard pel GIGN après que se foguèron embarrats a Dammartin-en-Goële al nòrd de París. L'atemptat es revendicat per Al-Qaïda dins la peninsula Arabica (AQPA).
Biard
Nòtas
<references group="N"/>
Atemptats de genièr de 2015 en Illa de França
Lo 8 de genièr de 2015, Amedy Coulibaly, un ciutadan francés pròche dels fraires Kouachi, tua per bala une policièra municipala e ferís gravament una autra persona a Montrouge. L'endeman, pren en ostatge los clients d’un supermercat cachèr pòrta de Vincennes a París. Tua quatre ostatges josieus abans d'èsser abatut dins un assalt del RAID e de la BRI. Afirmava agir al nom de l'organizacion djihadista de l'Estat Islamic.
Lo reson d'aqueles eveniments es fòrça grand, fins a l'estrangièr: de milions d'anonimes e un quarantenat de caps d'Estat e de govèrns faguèron un passacarrièras los 10 e 11 genièrs. Las manifestacions amassèron 1,5 milions de personas à París e mai 3,7 millions en França.
Charlie Hebdo
Charlie Hebdo, un jornal satiric e fortament laïc, publica fòrça caricaturas d'òmes politics, de religioses crestians, josieus, e musulmans, e d'autres eveniments de l'actualitat locala e internacionala. D'entre aquelas caricaturas, la publicacion de caricaturas del profèta de l'Islam provoquèt de reaccions vivas dins lo mond musulman. De djihadistes menaçavan d'ataca los autors e editors d'aquel biais de caricaturas.
Socioeconomic
Las atacas foguèron perpetradas per d'individús se reclamant de l'Islam, venent de quartièrs dich sensibles. Los elements sortissent d'un contèxte socioeconomic dificil, de parents imigrats dins los ans 1960-1970 amb de revenguts bases, d'individús grandissent dins de quartièrs de naut taus de caumatge e amb d'oportunitats economicas flacas. Actors de la pichona delinquéncia locala, oposats a la guèrras en Afghanistan e en Iraq, membres actius de las susmatas de 2005, l'experiença de la preson e de l'exclusion economica radicaliza lors posicions.
Fusilhade al sèti de Charlie Hebdo
Arribats al n°10, los terroristas tirèron a l'acuèlh sus dos agents d'entreten, ne tuant un ; trapèron dins l'escalièr la dessenhària Coco (Corinne Rey), que s'anava cercar sa filha. . Ensajèt d'estalviar los seus menant los òmes a l'etatge tresen, alara que la redaccion èra al segond. Dins los estatges, los terroristas menacèron un locatari, puèi acabèron per trobar lo bon palièr; obliguèron alara Coco, menaçada amb una arma, a far lo digicòdi de la pòrta blindada que s'obrissiava sus la redaccion, puèi penetrèron dins los burèls del jornal,.
D'en primièr èra lo burèl de webmaster Simon Fieschi: lo feriguèron gravament. Subte intrèron dins la sala ont èra l'equipa en conferéncia de redaccion setmanièra començada a 10 oras 30. Segon lo testinòni dels jornalistas Laurent Léger e Sigolène Vinson, un dels dos cridèt alors. Cercavan ont èra Charb, un còp identificat; l'abatèron. Declarèron enseguida, segon los testimònis dels subrevivants,, abans de tirar sul rèsta de l'assisténcia, tuant nòu autres personas : sèt autres membres de la redaccion, un invitat e un policièr encargat de la securitat de Charb, Franck Brinsolaro, qu'ensajèt de respondre amb son arma
Sortiguèron de l'imòble contunhant de far fuòc e cridèron.
Segon François Molins, procuror de París, los assassins fugiguèron amb una Citroën C3 negra estacionada debans l'imòble. Dins la fugida encontrèron una patrolha de polícia que claufiguèron la veitura de balas sens far de ferits. Ne crosèron una segonda, aquel còp en BTT, escambièron de tirs, totjorn sens ferits. E, se trapèron amb una tresena sul baloard Richard-Lenoir. Sortiguèron de la Citroën C3, faguènt fuòc ferissent a la camba lo policièr Ahmed Merabet qu'aviá tirat sus la veitura. Un dels terroristas s'escridèt a Merabet : Merabet, a tèrra, lèva la man per se rendre disent. Un dels assalidors corrís cap a el e lo tuar d'un tir a portada amb una bala dins la tèsta. Lo collèga de Merabet capitèt a fugir. Los dos òmes contunhèron alara la fugida en veitura cridant e ,. Percaçats, tustèron un Volkswagen Touran (ferissent la conductritz). Abandonèron la C3 carrièra de Meaux on s'encastrèt dins un pal, puèi tirèron un automobilista de sa Renault Clio que panèron. Declarèron al proprietari de la veitura – èran descagolats e descrich coma calmas e pausats per l'òme –. S'anèron per la pòrta de Pantin,. Aicí se perdèt la traça. Lo bilanç et de dotze mòrts e ontze ferits.
Lo plan Vigipirata es auçat al nivèl maxim, en Illa de França puèi en Picardia lo 8 de genièr dins la jornada alara que los suspèctes foguèron identificats dans l'Aisne. Lo procuror François Molins anoncia que lo ministèri public antiterrorista es sasit de l'enquèsta per assassinats e tentativas d'assassinat en relacion amb una entrepresa terrorista, e faguèt un apèl als testinònis.
Las fòrças de l'òrdre e los servicis de la DGSI identifiquèron lèu los terroristas coma essent los fraires Kouachi. Dins la serada vèrs 23 oras, d'operacions del RAID se faguèron a Reims, e d'autres menadas per l'antigang a Gennevilliers e Pantin.
Agression a Fontenay-aux-Roses
Amedy Coulibaly es suspectat d'èsser responsable de l'agression d'un joggaire lo 7 de genièr 2015 a 20h 30 a Fontenay-aux-Roses, vila ont demorava. La victima foguèt gravament ferida per de tirs d'arma automatica. L'11 de genièr 2015, lo ministèri public de París anoncièt qu'i a un ligam entre la presa d’ostatges de divendre dins l’ipermercat casher de l’Èst de París a causa dels « forrèls percutats descobèrts a Fontenay-aux-Roses » e del pistolet Tokarev trobat dins lo supermercat ont Amedy Coulibaly prenguèt fòrça personas en ostatges abans d’èsser abatut divendre per la polícia.
Fusilhada a Montrouge
Alara que los agachs domòran sus la traca dels dos suspèctes de Charlie Hebdo, una fusilhada se passa a Montrouge lo 8 de genièr de 2015 vèrs 8 oras 30. Cridats per un simple accidents entre dos veïculs, una policiària municipala e un agent de carrièra venon la cibla d'un individú masquetat portant un gilet parabalas e armat d'un fusilh d'assaut AK-47 e d'una arma de ponch, que será identificat coma benlèu Amedy Coulibaly. La jova policièra, Clarissa Jean-Philippe, tocada dins l'espatla, es ferida a mòrt e l'agent de carrièra ferit gravament.
Lo tiraire fugís, daisant sus plaça sa cagola.
La fusilhada se debanèt a proximitat d'una escòla josièva.
Panatòri a l'estacion servici de Villers-Cotterêts
Aquel dijòus 8, vèrs 9 h 30, los dos fugitius de Charlie-Hebdo son apercebuts dins una estacion servici près de Villers-Cotterêts dins l'Aisne,. Après aquela informacion, lo nivèl « Alerta Atemptat » del plan Vigipirate s'espandiguèt a la Picardia. Sul còp, un grand dispositiu de recerca se debana: de barratges son constituits alara que lo GIPN ajudat de la BRI e del GIGN inspèctan los ostals dels vilatges a l'entorn, Corcy e Longpont, e tanben los boscs. Vèrs 22 h 30, los efectius de recercas son aleujats, mas contunhan.
Dammartin-en-Goële
Lo 9 de genièr de 2015 lo matin, dos jorns après aver comés l'atemptat de Charlie Hebdo, los fraires Chérif e Saïd Kouachi sortisson d'un bosc lo matin e atacan un automobilista Nanteuil-le-Haudouin puèi prenon la direccion de París. Mas encontran una patrolha de gendarmeriá a Dammartin-en-Goële (Sèina e Marna). Dins una fusilhada Said Kouachi es leugièrament ferit a la gòrja. Los terroristas fugisson s'embarran vèrs 9 h 15 dins una estampariá ont prenon en ostatge lo gerent de l'entrepresa mas fin finala lo largan a 10 h 20. Aquel darrièr explica que los dos terroristas avián de kalachnikovs, un lançaroquetas e de coctèls Molotov.
Dos emplegats èran presents dins l'estampariá quand los terroristas faguèron irrupcion dins lo bastiment. Lo primièr fugiguèt. Lo segond, Lilian, 26 ans, s'amaguèt. Foguèt pas descobèrt pels djihadistas e pendent d'oras escambièt d'SMS amb lo GIGN.
Gendarmeria e polícia se despleguèron a l'entorn de l'entrepresa e dins lo vilatge, alara que d'elicoptèrs survolèron la zona. L'afar se n'encarguèt la gendarmeria e lo GIGN que, pendent d'oras, ensajèt d'intrar en contacte amb los Kouachi, refusèron de respondre. Lo GIGN comunicava mentretemps per SMS amb l'emplegat amagat que donava d'indicacions sus l'interior de l'estampariá, la posicion dels fraires Kouachi e sus çò que disián.
Pòrta de Vincennes
Amedy Coulibaly foguèt reperat pòrta de Vincennes e percaçat per de patrolhas de polícia en veitura. Tira cap a eles e las balas se pèrdon. Los policièrs li daissèron una distança de seguretat, Coulibaly, visava de josieus, intrèt dins supermercat Hypercacher al n°23, avenguda de la Pòrta de Vincennes, lo 9 de genièr de 2015 vèrs 13 oras. Portava una kalachnikov, dos Skorpion VZ61, dos Tokarev TT 33, un gilet parabalas e d'explosius.
A 14 oras, lo desplegament de la polícia compren un elicoptèr e de desena de veïculs (polícia, pompièrs, secors). L'enquèsta es assegurada per seccion antiterrorista (SAT) de la polícia judiciària parisenca, la sosdireccion antiterrorista de la polícia judiciària e la DGSI. Lo quartièr es barrat. Pendent la presa d’ostatges, Coulibaly crida los seus per qu'ataquen d'autras ciblas.
Assalts de las fòrça de polícia
thumb|drecha| Hyper Cacher, l'endeman de la presa d'ostatges, lo 9 de genièr de 2015.
L'assalt a Dammartin-en-Goële se faguèt a 17 oras. Los dos djihadistas entrobrisson una pòrte al planpè e faguèron fuòc feu sus gendarmas. Aqueles darrièrs repliquèron, amb de grenadas amb efièch de buf mas los tirs mermèron gaire. Los òmes del GIGN faguèron fuòc e tuèron los dos terroristas.