cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paolo Rondelli
Es capitani regent del 1èr d'abril al 30 de setembre de 2022 amb Oscar Mina.
En Domes
En Domes es un quartier de l'arrondiment seten de Marselha.
Lo quartier ribeja Marselha au levant. Es un dei vilatjons pus conoissuts de Marselha, per la preséncia dau pòrt de pèsca dau Valon deis Aufas mai tanben perqué l'atravèrsa la cornissa John Fitzgerald Kennedy.
Lo nom es atestat : Portus de Domezes 1288 (Arc. Municip.), Portus de Domes 1311 (Reglament municipau).
En Domes compren Malamosca au ponent, considerat de còps, coma lo Valon deis Aufas, coma un quartier a despart.
Son club locau, Union Esportiva Marselha En Domes-Catalans foguèt longtemps lo segond club de la ciutat de Marselha.
Lo Rocàs Blanc
Lo Rocàs Blanc es un quartier dau seten arrondiment de Marselha.
Aqueu quartier residenciau s'atròva dins la poncha sud dau còr de vila, entre lo Pòrt Vièlh e Nòstra Dòna de la Gàrdia.
Lo caminàs dau Rocàs Blanc s'esperlonga d'Endome fins la Cornicha.
D'escaliers permeton de rejónher diferents ròdols que si li pòu veire quasi la totalitat de Marselha, de la Nerta a Garlaban fins ais Illas dau Frieu e ai Calancas.
Agrenièr
thumb|right|Agrenièr fructificant L'agrenièr var. agranhonièr, espin negre, bròc negre, aranhoèr, aralet,    prunelièr, boisson negre,(Prunus spinosa) es un arbust de fuèlhas caducas de la familha de las rosacèas.
Distribucion
Es corrent dins las baralhas dins un airal anant d'Eurasia a l'Africa del Nòrd. Sonque se tròba dins las zonas temperadas e s'arèsta a partir del centre d'Escandinàvia e de las zonas de clima subartic.
Caracteristicas
Atenh fins a dos metres de naut e es garnit de fòrça espinas inseridas dins la tija e dins las ramas.
Florís cap la fin de l'ivèrn o al començament de la Prima segon lo clima amb de flors blancas que sortisson abans las fuèlhas.
Usatges
Los fruches de l'agrenièr, los agranhons, son esferics e d'un centimetre de diametre aproximativament.
Son comestibles mais fòrça astringents e contenon una granda quantitat de tanin. Son gost melhora quand se bleteja aprèp que sofriguèt d'una gelada. Se ne podon far de confituras e tanben se poden secar o sevar dins lo vinagre. Lo gost dels agranhons es similar a aquel del fruch nomenat umeboshi (梅干), fruch popular al Japon que se menja normalament salat e fermentat.
Guardamar del Segura
Istòria
Guardamar possedís diverses rèstas arqueologics de la preïstòria e tanben de l’istòria antica. A l’epòca arabia, lo nom de Guardamar èra benlèu Almodóvar. Mai tard, vèrs 1244, Alfons X conqueguèt la region per la corona de la Castelha, la populacion musulmana i demoran.
Lo nom Alone significa cap de particular en Grèc ancian. Son origine es doncas benlèu feniciana. Dins sa pèça titulada Pœnulus (es "Lo pichon Cartaginés"), lo comica latin Plaute met en scèna un malastruc cartaginés perdut dins Roma. aquel, parlant pauc la lenga, s'exprima dins un sabir mesclan fenician e latin. Evòca los alonim e les alonoth, es a dire los dieus e las divesas. "Alon" significa "dieu".
Existís de rèstas d'usinas metalurgicas a La Fonteta exemples del començament de la siderurgia dins la protoïstòria de la Mediterranèa occidentala. E mai, se trobèt una granda mena de ceramicas fenicianas: anfòras; escudèlas, vernis roge, ceramica grèga ancian, e d'objèctes rituals coma d'uòus d'estruci, evòri, eca. L'apareisson d'elements d'arquitectura reütilizats dins lo barri pròva l'existéncia d'un Temple.
Los Fenicians comencèron amb los ibèrs, un pòble qu'abitava al Cabezo Lucero.
thumb|center|450px|
Espòrt
A l'ora d'ara Alone es lo nom de l'equipa de Guardamar del Segura de fotbòl, fondada dins loes ans 1950.
Sinfonia
Una sinfonia es una composicion musicala destinada a un orquèstra.
Opèra
L'opera es una òbra artistica qu'es cantada sus una scena.
Lei Catalans (Marselha)
Lei Catalans es un quartier de Marselha que s'atròva dins lo seten arrondiment.
Son nom ven de la preséncia d'una colonia de pescaires catalans que venián si passar la sason aquí per posquer trabalhar, puei que fin finala s'installèron definitivament au sègle dètz-e-seten après que lei cònsols marselhés li donèron per residéncia d'infirmariás abandonadas.
Avans son arribada, lo quartier èra conoissut coma aqueu deis Vièlheis Infirmariás
Petanca
thumb|[[Sant Bonet dau Chastèl|Sant Bonet del Chastèl (Léger), Musèu Internacionau de la Petanca e dei Bòchas]]
La petanca es un jòc de bòcha tipicament occitan inventat a la Ciutat en 1910. L'etimologia dau mot ven de pè tanca, que tanca i es un nom en aposicion, valent a dire, «pè fixat au sòu coma una tanca», bòrd qu'es la posicion ideala per lançar la bòcha. Lo jòc s'es fòrça espandit e, en 2007, se comptava 558,898 licenciats dins 78 país, dempuei Marròc fins a Vietnam. S'apondon lei practicants ocasionaus, coma lei vacanciers, es a dire de milions d'amators.
Dins la realitat dei terrens de petanca, lei femnas son tan presentas coma leis òmes (sembla un espòrt subretot masculin solament dins lei licéncias oficialas, bòrd que ren que lo 14 % dei licenciats son de femnas en França). Es un dels rars espòrts que ten de competicions mixtas.
Istoric
thumb| Jogaires de bòchas, sus lei Camps Elisèus de París, vèrs 1840 thumb|left| Jogaires de bòchas, vèrs 1840, per [[Nicolas-Toussaint Charlet|Charlet . ]] thumb| Jogaires de bòchas París, per [[Gustave Doré, 1860 . ]] thumb| Jogaire de bòcha, per [[Paul Gavarni, 1858 . ]]
Lei jòcs de bòchas son mai ancians quela civilizacion dei lésers, passant d'Egipte en Grècia, e serián estats introduchs en Gàllia per lei romans. Las bolas èran d'en primier d'argela, de pèira, puei de fusta e fin finala d'acier. Mai l'edat d'aur de totei los genres èra de segur a la Renaissença.
Au començament dau sègle XIX, lei jòcs de bòchas (que son 'interdiccion foguèt jamai fòrça respectada ) s'espandiguèron d'Occitània vèrs lo nòrd de França. Dins Ferragus (1833), Honoré de Balzac descriguèt de partidas de bòchas ai «faubourg Saint-Marceau».
En 1850, la primiera societat oficiala, «le Clos Jouve», se fondèt dins la region de Lion que fin finala venguèt Federacion francesa de bòchas (FFB).
Au sègle XIX, gaireben cada region introduguèt una varianta d'usatge, en Provença se jogava lo jòc de bola.
En 1904, un alsacian, Fèlix Rofritsch, fabriquèt lei primierei «bolas claveladas» (de fusta cobèrta d'un clòsc de metau, format de clavèus) dins son talhier de la Carrièra dei Fabres, a Marselha, apelat «La Bòcha Blava». Lo jòc de bòchadonèt naissença en 1907 a la petanca, pendent la partida istorica a la Ciutat qu'un campion de jòc de bòcha, Juli Uc (Jules Hugues), que podiá pas jogar son jòc preferit a causa de raumatismes, comencèt de dessenhar un redon au sòu, e amb lei pès tancats dedins lancèt lo lec a 5 o 6 mètres. Aquò se passèt sus lo terren de bolas d’un bar que li disián «La boule étoilée», que sei proprietaris, Ernèst e Josèp Pitiòt (Ernest e Joseph Pitiot), ne finalizèron lei règlas. thumb|Jogaires de petanca a [[Canas]] Lo primier concors oficiau a la Ciutat en 1910 oficializèt lo nom.
Lei novetats son lei seguentas:
La primiera bola d'acier se seriá fabricada en 1927 a Sant Bonet del Chastèl, qu'es aquí que i a lo Musèu internacionau de la Petanca e dei Bòchas. Lo meteis an, lei règlas de la petanca foguèron codificadas, mai en ren qu'en 1930 que lei tradicionalei bolas de fusta claveladas se remplacèron per aquelei d'acier. Es de Joan Blanc (Jean Blanc) que se deu aquela evolucion.
La Federacion Francesa de Petanca e de Jòc Provençau (FFPJP) nasquèt lo 31 de julhet de 1945 quand, amb lo sei 10,000 membres, se pguèt separar la seccion provençala de l'FFB. La Federacion Internacionala se fondèt lo 8 de març de 1958 a Marselha.
Campionats dau Mond
thumb
Lei Campionats dau Mond de petanca se joguèron 45 còps en seniors, 12 còps per la categoria joves e 12 còps en categoria femeninas dempuei lo començament a Spa, en Belgica, en 1959. Totei lei campionats se debanan en tripletas.
Materiau
thumb|Una caisseta de bòchas de petancas
Lei bolas son trempadas, cavas e non saurradas.
Fabricacion
Un cilindre d'acier es transformat a caud en disc, es la galeta. Lei galetas son embotidas en forma d'emisfèri e leis emisfèris son suudats puei rectificats. Après personalizar (se grava lo nom dau proprietari, per exemple) las bolas son oscadas, puei son tractadas termicament de trempe e de recuecha abans una finicion que li dona l'aspècte finau.
Existís una autra fabricacion a basa de coire, que lo metau caufat en fusion se voida dins un mòtle a l'entorn d'un nuclèu de sabla. Es una fabricacion mens coneguda que la fabricacion a basa d'acier o d'inòx, mas quand l'acier rovilha e l'inòx lisca, lei bolas a basa de coire rovilhan pas e liscan mens. Es lo meteis procès de fabricacion que per lei bòchas lionesas, sens l'emplenatge enebit en petanca.
Lo lec ò bochon
Lei lecs de fusta son lei preferits dei jogaires de petanca, perque son lei mai pesants; ansin:
Règlas dau jòc
thumb|Primiera règla: destorbar pas leis autres
A la petanca, l'objectiu es de marcar de ponchs en plaçant sei bòchas mai près dau lec que son adversari.
Au torn seguent, lo lec aperten a l'esquipa qu'a emportat lo torn precedent, o a aquela que l'a lançat abans se lo torn es estat nul. Aquela esquipa lança lo lec dempuei un cercle traçat a l'entorn dau ponch qu'èra a fin dau torn precedent, levat lei cas seguents:
Se lo lançar es pas corrècte, aquò recomença per lo meteis jogaire, o un coesquipier. Mai, s'après 3 lançars consecutius per la meteissa esquipa, lo lec es pas lançat dins de condicions reglamentàrias, ven a l'esquipa advèrsa. Pasmens, es totjorn l'esquipa qu'a marcat au torn precedent que sèrva la prioritat per jogar la primiera bola.
Estrategia
thumb|Petanca au Parc des Batignolles de París
Una esquipa de petanca a: Pasmens lei ròtles son pas fixats, pòdon cambiar s0'un jogaire se sent mau e segon l'estrategia de l'esquipa.
Una bòcha plaçada davant lo lec a mai de valor qu’una bòcha plaçada a l’endarrier a meteissa distància:
Expressions
center|700px
thumb|right|Lec au costat de la bòcha
Aspremont
Aspremont pòt designar:
Francés Leotard
Francés Léotard (en francés : François Léotars ; Canas, lo 26 de març de 1942) es un òme politic francés. Son fraire èra lo cantaire-actor Felip Leotard. Fiu d'Andrieu Leotard, conselhier a la Cort dei Còmptes e cònsol de Frejús de 1959 fins a 1971, e d'una còrsa.
Lei debuts
En 1961 militèt au PSU (Partit Socialista Unificat) contra la guèrra d'Argeria. Demorèt un an (en 1964) dins un monastèri benedictin. Estudièt lo drech, puèi entrèt a l'ENA (ne'n sortiguèt en 1973). Après, trabalhèt dins de cabinets prefectoraus.
Sa posicion sobre la lenga occitana
Aviá una grand còrsa (dau costat de sa maire) e una grand provençala. Parlava aquestei lengas regionalas ambé sei grands. Per eu, de pèrdre la lenga es coma èstre en preson e donc fau promòure l'educacion en lenga regionala.
Lei romans
En 2003 se retira de la vida publica e escriu d'assais e romans.
Kloastr-Pleiben
Kloastr-Pleiben en breton ( Le Cloître-Pleyben en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Geografia
Lo Cloître-Pleyben a situat a 33 km al nòrd-es de Kemper e a 35 km de la mar. La municipalitat es prèpa del parc natural regional de Armorique #que comença sèt quilomètres mai al nòrd. Lo territòri communal forma un scenari bosselé compreses entre 140 e 163 mètres d'altitud, lo ponch en culminant en se trobant a l'oèst-sud-oèst del bourg, al sud del masatge caseriu de Quinquis Ivin ; lo bourg lududes-a situat quitament a 142 mètres d'altitud. Aquel scenari es échancré per qualques vallons dintrats formats de afluents de marge drech del Aulne, lo principal en essent lo Ster Goanez #que pren la siá font al sud del bourg de Loqueffret e servís de contunh de limit communale a l'èst amb Plonévez-de detlo-Faou ; o dels afluents de marge esquèrre de la Douffine coma lo Ster Roudou, vengut de Lannédern e #que servís un temps, aital coma un de los sieus afluents, de limit communale a l'oèst amb Brasparts.
Lanches-Saint-Hilaire
Lanche-Saint-Hilaire en picard (Lanches-Saint-Hilaire en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Kloastr-Pleiben
Geografia
Lo bourg d'importància modèsta, a tendéncia as étirer cap al sud-es fins als caserius de Prajou-Ostal e Gars ar Garo ; l'abitat rural a escampilhat en caserius (de pòbles en lo vocabulari local), los principals en essent aqueles de Garz ar Goff al sud-es ; de Kerrouet, Kergadoret, Kerdantet e Lo Solar a l'èst ; de Kerauffret, Portatz Rouz, Botmézer e Lo Rest al nòrd-es ; de Trévoën, Cleuz Coat, Coat Hiz Vend (près de la capèla Santa-Jean), Coat Caër e Guen Graonic al nòrd-oèst ; de Cleuz Guen, Quinquis Ivin, Kerizella, Cleuziou Meur, Leïn ar Forn, Leïnon, Goazigou e Kermonter al sud-oèst.
Le Cloître-Pleyben est située à 33 km au nord-est de Quimper et à 35 km de la mer. La commune est proche du parc naturel régional d'Armorique qui commence sept kilomètres plus au nord. Le territoire communal forme un plateau bosselé compris entre 140 et 163 mètres d'altitude, le point culminant se trouvant à l'ouest-sud-ouest du bourg, au sud du hameau de Quinquis Ivin ; le bourg lui-même est situé à 142 mètres d'altitude. Ce plateau est échancré par quelques vallons encaissés formés par des affluents de rive droite de l'Aulne, le principal étant le Ster Goanez qui prend sa source au sud du bourg de Loqueffret et sert ensuite de limite communale à l'est avec Plonévez-du-Faou ; ou des affluents de rive gauche de la Douffine comme le Ster Roudou, venu de Lannédern et qui sert un temps, ainsi qu'un de ses affluents, de limite communale à l'ouest avec Brasparts.
Ses habitants sont les Cloîtriens et les Cloîtriennes.
Le bourg d'importance modeste, a tendance à s'étirer vers le sud-est jusqu'aux hameaux de Prajou-Marie et Gars ar Garo ; l'habitat rural est dispersé en hameaux (villages dans le vocabulaire local), les principaux étant ceux de Garz ar Goff au sud-est ; de Kerrouet, Kergadoret, Kerdantet et Le Manoir à l'est ; de Kerauffret, Menez Rouz, Botmézer et Le Rest au nord-est ; de Trévoën, Cleuz Coat, Coat Hiz Ven (près de la chapelle Saint-Jean), Coat Caër et Guen Graonic au nord-ouest ; de Cleuz Guen, Quinquis Ivin, Kerizella, Cleuziou Meur, Leïn ar Forn, Leïnon, Goazigou et Kermonter au sud-ouest.
=20.42
La conquista de l'Oèst
La Conquista de l'Oèst (How the West was won) es un filme american d'Henry Hathaway, John Ford e George Marshall, sortit en 1962. Ric d'un casting excepcional amassant gaireben totes los actors al vam de l'epòca, e de tres grands realizators hollywoodians especialistas del far west, es una vertdièra fresca istorica amb qualques fials conductors coma una canson basada sus l'aire de Greensleeves (renomenada A Home in the Meadow). thumb|James Stewart dins lo ròtle de Linus Rawlings thumb|John Wayne dins lo ròtle del general Sherman thumb|Henry Fonda dins lo ròtle de Jethro Stuart thumb|Gregory Peck dins lo ròtle de Cleve Van Valen thumb|George Peppard dins lo ròtle de Zeb Rawlings thumb|Richard Widmark dins lo ròtle de Mike Jing thumb|Carroll Baker dins lo ròtle d'Eve Prescott Rawlings thumb|Debbie Reynolds dins lo ròtle de Lilith 'Lily' Prescott
Sinòpsi
Lo filme cobrís cinquante ans de l'istòria de l'Oèst american, de 1839 fins a 1889, mejans lo destin d'una familha de pionièrs, lèu escampilhada per l'Istòria, e dins 5 episòdis successius:
Los rius (1830)
Linus s'arrèsta a un pòste de comerci isolat dirigit per un clan de piratas de rius, dirigit per un çò dich « coronèl » Hawkins (Walter Brennan). Acompanha la bèla Dora Hawkins (Brigid Bazlen) dins una cròta per veire una pretenduda « bèsta de las caunas », mas lo daga l'esquina e lo fa tombar dins un avenc. Urosament, es sonque ferrit e capita pujar. Los esbiras d'Hawkins rauban de pèls de vibre de Rawlings e enfonzan son canoè. La familha de Prescott arriba dins aquelas entremièjas. Linus torna just a temps per la salvar tuant dos dels membres de la banda d'Hawkins. La banda d'Hawkins es tuada, e Zebulon e sa familha pregian alara per lors amnas.
Los colons contunhan caminar sul riu, mas s'enganan de braç del riu e son emportats per de raspas. Zebulon e sa femna Rebecca (Agnes Moorehead) se nogan. Linus, comprenent que pòt pas viure sens Eve, torna e l'esposa, quitament s'insista per s'establir al luòc ont los parents moriguèron.
Las planas (1850)
La sòrre d'Eve, Lily (Debbie Reynolds) vòl tornar en vila. Es emplegada coma dançaira dins un cabaret de Saint Louis. Ganha l'atencion d'un jogaire professional Cleve Van Valen (Gregory Peck). Aprèp aver entendut qu'eretará d'un vielh admirator d'una mina d'aur en Califòrnia, e per pagar pas sos deutes a un autre jogaire (John Larch), Cleve rejonh la caravana de carriòts que Lily pren per s'anar en Califòrnia. Van Valen e lo cap de la caravana Roger Morgan (Robert Preston) la cortejan tot lo long del camin, mas escarta los dos, amb granda consternacion de sa companha de rota Agatha Clegg (Thelma Ritter) qu'es a cercar un marit.
Lily e Cleve escapan de pauc a una ataca d'indians Cheienas que faguèt fòrça victimas. Arriban a la mina, per aprene qu'èra agotada. Cleve l'abandona. Lily torna a son trabalh dins un estanquèt organizat per un camp de tendas, tot en abitant dins un carriòt. Morgan la torna trobar e li ofrís de nòu lo maridatge d'un biais pas pro romantic li prepausant de viure dins son grand ranch. Mas refusa.
Mai tard, Lily canta dins lo salon de musica d'una nau de ròda de palmas sul Sacramento. Per escasença, Cleve se trapa a bòrd. Quand entend la vòtz de Lily, quitta la taula de poquèr (e una man ganhanta) per li prepausar de l'esposar, e s'installant a San Francisco per profitar de sa creissença aviada. Accèpta.
La guèrra de Secession (1861-1865)
Dins l'èst, Eve recep de nòvas de sa sòrra Lily. Linus, lo marit d'Eve, aviá rejonh l'armada de l'Union coma capitani e participa a la Guèrra de Secession. Malgrat son desir, lor filh Zeb junior (George Peppard) s'engatja en cèrca de glòria e per escapar a l'agricultura. Lo caporal Peterson (Andy Devine) lor assegura que lo conflicte durerá pas longtemps.
La sangosa Batalha de Shiloh (6 d'abril de 1862) mòstra que la guèrra es pas cossí pas l'avián imaginat. Linus es tuat. Zeb encontra un soldat confederat descotatjat (Russ Tamblyn) que vòl desertar.
Per azard, surprenon una conversacion entre los generals Ulysses S. Grant, (Harry Morgan) e William Tecumseh Sherman (John Wayne). Lo sudista se rend compte qu'a l'escasença de desbarrassar lo Sud dels dos mai grands enemics e lor tira dessús en van. Zeb lo daga e rejonh l'armada.
Un còp la guèrra acabada, Zeb torna a çò del, per aprene que sa maire moriguèt de langui aprèp la mòrt de son marit. Dona sa part de la bòria familhala a son fraire, que será melhor bordièr e part cercar una vida amb mai d'interés.
Lo camin de fèrre (1868)
Aprèp los corsièrs audacioses del Pony Express transportant de lettras e lo telegraphe transcontinental a la fin dels ans 1860, doas companhiás de camin de fèrre son engatjadas dins una competicion feròça: lo Central Pacific Railroad e l'Union Pacific Railroad. Per cada quilomètre de viá pausada, las companhiás recebian gratuitament de tèrras.
Zeb vengut lòctenant dins la cavaleriá americana, ensag de mantenir la patz amb los Indians amb l'ajuda d'un caiçaire de bisonts Stuart Jethro (Henry Fonda), un vielh amic de Linus. Lo patron despietadós del camin de fèrre Mike King (Richard Widmark) viola un tractat per traversar lo territòri indian. Per se venjar, los indians Arapaho ripòstan lançant un tropèl de bisonts dins lo camp dels obrièrs del camin de fèrre, tuant fòrça femnas e enfants. Desgostat, Zeb demissiona, torna trobar Stuart Jethro, puèi contunha cap a l'Arizona.
Los foraleis (1880)
A San Francisco, Lily venguda veusa e plan vièlha, enquanta lo mòbles e objèctes personals per remborsar los deutes creadas amb Cleve dins lors afars. Ditz que ganhèt e perdèt de fortunas e qu'encara poiriá o far s'èra jova. Part en Arizona, e demanda a Zeb e sa familha de gerir lo rèste de sos afars, es a dire un ranch.
Un cort epilòg mòstra Los Angeles e San Francisco al començament dels ans 1960, que lo celèbre escambiador autorotièr de quatre nivèls e lo Golden Gate Bridge per mostrar la creissença de l'Oèst american en 80 ans.
Distribucion
E, d'entre los actors non-creditats:
Notas e referéncias
<references group="Note"/>
Paissièra
thumb|right|[[Hoover Dam ais Estats Units.]]
Una paissièra (var.paishèra) o restanca o respalma es una òbra d’engenhariá civila bastida en travèrs del lièch d'un riu, sovent al nivèl de gòrjas naturalas e que forma una barrièra per reténer de quantitats fòrça importantas d'aiga. Sa tòca es generalament l'utilizacion de l'aiga retenguda siá per la produccion d'energia idroelectrica, siá per l'irrigacion.
Menpènti
Menpenti es un quartier de Marselha que s'atròva dins lo desen arrondiment.
S'atròva a la sortida Est dau còr de vila e costeja la Plaça Castelana e lo quartier de La Capeleta. Es a Menpenti qu'acomença l'autorota A50 per anar de Marselha fins a Aubanha e pus luench.
Lo nom dau quartier ven d'un reprovèrbi marcat sus lo lindau d'una bastida dau quartier qu'es ara despareissuda : Marchi totjorn e jamai me'n penti.
Maresville
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Languevoisin-Quiquery
Languevoésin-Ch’Cucry en picard (Languevoisin-Quiquery en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Languevoisin-Quiquery
Languevoisin, antany Landevoisin, Vendriá del gaulois land (tèrra, país) e de l'adjectiu vesin. Aquel nom ludut i auriá #èsser donat pels senhors de Nesle, quand i #elevar una fortalesa prèpa de la siá vila. Languevoisin #èsser tanben longtemps un masatge caseriu en dependent de Quiquery, #çò qu'es uèi lo contrari. Kiq’Rigut seriá un nom d'origina celte, escuelhut per designar aquel caseriu isolat e amagat en una presqu’isla. S'i es trobat silex talhats e educats en datant de la préhistoire. Los dos pòbles, uèi amassats en una sola municipalitat, apareisson en un axiome ancian : « Quiquery, Longpain, Castèl-Fòrt a Languevoisin ». Longpain èra ne fa un molin, establit sul riu Ingon, proprietat del Marques de Nesle. Al cors dels sègles, la largeur de la Ingon #permetre a de nombrós envahisseurs de atracar dins aqueles dos pòbles, e alentour : los Vikings a, las Bourguignons l'an 1472, los Imperiales l'an 1522, de contunh los Espanhòls l'an 1636, sus la rota de l'Olanda e las Prussiens l'an 1870. En lo moment de la Primièra Guèrra mondiala, lo vilatge #èsser a nòu destruit. Sòla una granja, e un mur de la glèisa #demorar depès. Uèi, lo vilatge a trobat lo sieu encant, e deu lo sieu renouveau a l'agricultura : de cavals, pomas de tèrra, dacsa, aital coma la œillette, de la familha del pavot. Los Languevoisinois aprofèchan de jòias del persec e de la caça, e se son illustrats en las ans 50 en venent de campions de França del jòc de longa paume.
Languevoisin, autrefois Landevoisin, viendrait du gaulois land (terre, pays) et de l’adjectif voisin. Ce nom lui aurait été donné par les seigneurs de Nesle, lorsqu’ils y élevèrent une forteresse proche de leur ville. Languevoisin fut aussi longtemps un hameau dépendant de Quiquery, ce qui est aujourd’hui l’inverse. Kiq’ri serait un nom d’origine celte, choisi pour désigner ce hameau isolé et caché dans une presqu’île. On y a retrouvé des silex taillés et polis datant de la préhistoire. Les deux villages, aujourd’hui réunis en une seule commune, apparaissent dans un axiome ancien : « Quiquery, Longpain, Château-Fort à Languevoisin ». Longpain était en fait un moulin, établi sur la rivière Ingon, propriété du Marquis de Nesle. Au cours des siècles, la largeur de l’Ingon permit à de nombreux envahisseurs d’accoster dans ces deux villages, et alentour : les Vikings au, les Bourguignons en 1472, les Impériaux en 1522, puis les Espagnols en 1636, sur la route de la Hollande et les Prussiens en 1870. Lors de la Première Guerre mondiale, le village fut à nouveau détruit. Seule une ferme, et un mur de l’église restèrent debout. Aujourd’hui, le village a retrouvé son charme, et doit son renouveau à l’agriculture : chevaux, pommes de terre, maïs, ainsi que l’œillette, de la famille du pavot. Les Languevoisinois profitent des joies de la pêche et de la chasse, et se sont illustrés dans les années 50 en devenant champions de France du jeu de longue paume.
Nòtas
<references group=N/>
La Capeleta
La Capeleta es un quartier de Marselha que s'atròva dins lo desen arrondiment.
S'atròva a la sortida Est dau còr de vila dins lo perlongament dau quartier de Menpenti, de l'autre costat de l'escambiar Florian, que vei lo baloard Rabatau atraversar l'Autorota A50.
Son nom li ven d'una vièlha capèla qu'es encuei arroïnada. Recentament, un projècte immobilier que la voliá fondre per bastir d'ostalàs foguèt entrepachat per leis estatjants dau quartier.
Es ara un dei quartiers que la Ciutat de Marselha vòu pregondament cambiar. L'arribada dau tramvai es prevista, per fins de menar de monde au Palatz Omnispòrt Marselha - Grand Èst que si ven de bastir e tanben per lo futur centre comerciau qu'es en projècte.
Lo canton de Marselha la Capeleta es un dei cantons administratiu dau Conseu Generau dei Bocas de Ròse
Sètge de Marmanda (1219)
Lo sètge de Marmanda se debanèt en 1219 durant la Crosada deis Albigés. Opausèt lei fòrças crosadas d'Amalric de Montfòrt, renfòrçadas durant la batalha per l'armada reiala francesa dau prince Loís de França, a la garnison tolosenca de Marmanda comandada per Centolh d'Astarac. S'acabèt per una victòria francesa. La garnison capitèt de negociar sa captura mai la populacion foguèt massacrada per lei venceires e la vila pilhada.
Aquela victòria foguèt lo darrier succès important dei Montfòrt. Pasmens, lo chaple deis abitants renforcèt l'ostilitat dei populations occitanas còntra lei Crosats e leis autrei vilas de la region resistiguèron mai a l'avançada francesa. Ansin, lo sètge de Tolosa per lei fòrças de Loís de França s'acabèt per una desfacha. Ansin, a la fin de l'annada, la partença dei Francés laissèt Amalric amb una armada pichona per faciar un enemic determinat e nombrós.
.music
(mot anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 29 d'octobre de 2021.
Lucy (Sèina Maritima)
Lucy  es una comuna francesa administrada per lo departament de la Sèina Maritima de la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo nom de Lucy a derivat del nom latin Lucius.
Le nom de Lucy est dérivé du nom latin Lucius.
Bas e Lesat
Bas e Lesat [baeˈlza] (Bas-et-Lezat en francés) z-es una comuna auvernhata dau departament dau Puèi de Doma e de la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Batalha de la Sauvedat
La batalha de La Sauvedat se debanèt en setembre de 1218 durant la Crosada deis Albigés. Opausèt una armada occitana coalizada formada de tropas de Tolosa, de Fois e de Comenge a una pichona tropa de chivaliers dirigida per Jori. S'acabèt per una victòria occitana.
L'objectiu dei senhors occitans èra d'aprofichar l'alunchament de Simon de Montfòrt, blocat en Provença per lo sètge de Bèucaire, per intrar dins Tolosa e organizar una revòuta de la populacion còntra la garnison francesa de la vila. Lei fòrças de Jori, que son objectiu èra de susvelhar lo Comtat de Comenge, assaièron de s'opausar ai fòrças occitanas. Pasmens, lei fòrças francesas èran pas pron nombrosas e la premiera carga de la cavalariá occitana entraïnèt la dispersion e la retirada dei tropas de Jori. Ansin, lo camin vèrs Tolosa èra dubèrt per Ramon VI de Tolosa e seis aliats e son arribada foguèt una suspressa per lei Francés.
Bas e Lesat
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group="N"/>
Sètge de La Vaur (1220)
Lo sètge de La Vaur se debanèt en 1220 durant la Crosada deis Albigés. Opausèt una armada tolosenca dirigida per Ramon VII de Tolosa a la garnison francesa de la vila. S'acabèt per una victòria occitana e lo chaple de la garnison.
Prunièr
Lo prunièr, Prunus domestica es un arbre cultivat subretot per son fruch, la pruna.
Zaporizhzhia
Zaporizhzhia (en ucraïnian : Запоріжжя, AFI /zɑpoˈriʒʒjɑ/) (en rus : Запоро́жье, /zəpɐˈroʐjɪ/), ancianament Aleksandrovsk, es una vila industriala d'Ucraïna e la capitala administrativa de l'óblast de Zaporizhzhia. Sa populacion s'enauçava a 722713 abitants en 2021.
Prunièr
Descripcion botanica
thumb|Flor de Prunus domestica Reina Victoria
Aparten a la familha Rosaceae e al genere Prunus.
L'espècia Prunus domestica a son origina dins lo Caucàs, Anatolia e Pèrsia e es considerada coma l'espècia europèa. Tanben i a d'espècias cultivadas americanas e asiaticas.
Es una espècia d'arbre de fuèlhas caducas que pòt aténher 10 metres de naut mas abitialament fa 5 o 6 metres. Lo tronc es de rusca bruna e blavenca brilhanta lis o fendilhada. Las fuèlhas son oblongas denteladas, finament pelosas. Las flors son blancas e solitàrias amb fòrça estaminas. Lo fruch es una drupa de color jauna, roja o violacèa e cobèrt d'una cera blancosa. La grana demòra dins lo clòsc o endocarp. thumb|Prunièr mirabèla
Cultura
Es lo mai rustic dels fruchièrs e se pòt cultivar a de latituds nortencas o en altitud, subretot las espècias japonesas. Supòrta melhor que los autres arbres fruchièrs los sols pesucs o tròp umides. Per lo cultivar se deu fa los trabalhs abituals atotes los fruchièrs: laurar, apondre engrais, asagar, deserbar, sarclatge, esclarzir los fruchs e culhir.
Altres usatges
En l'agricultura a costat de la produccion de fruchs tanben s'utilisa divèrsas espècias o varietats de prunièrs per empeutar sus eles d'autres fruitièrs coma l'ametlièr, l'albricotièr, perseguièr o d'autres prunièrs. Sobretot perque aqueles prunièrs convenon als terrens tròp pesucs o umids que poirán poirir las racinas del arbres d'origina.
thumb|Fusta de Prunièr La fusta del prunièr es untilisada en ebenistariá
Zaporizhzhia
Zaporizhzhia es coneguda per l'illa istorica de Khortytsia ; mantunas centralas electricas, dont la centrale nucleara de Zaporizhzhia (pus grande centrala nucleara d'Euròpa), la centrala termica de Zaporizhzhia e la centrala idroelectrica de Dnièpre e per èsser un important centre industrial. L'acièr, l'alumini, los motors d'avion (Motor Sich), las automobilas (ZAZ), e d'autras industrias pesugas son produch dins la region.
Geografia
Zaporizhzhia es asagada per Dnièpre e se trapa a al sud de Dniprò e a 445 km al sud-èst de Kyiv.
La vila cobrís una superfía de e s'estend principalament sus la riba orientala de Dnièpre. Inclutz tanben la pus granda illa de Dnièpre, nomenada Khortytsia. L'avenguda principala, l'avenguda Lenin, es una de las pus grands d'Euròpa amb una longor de.
Blancey
Blancey es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Ansa Ikonen
Aili Ansa Inkeri Ikonen (19 de decembre de 1913, Sant Petersborg – 23 de mai de 1989, Helsinki) es una actritz de cinèma e de teatre finlandesa dau sègle XX.
Lapònia
Lapònia (Sápmi en same, Lappi en finés, Sameland o Lappland en suedés) es lo país dels samis. Es una region boreala europèa, situada dins lo Nórd de la Fennoscandia (dins lo Nòrd de la Norvègia, de la Suècia, de la Finlàndia e dins lo Nòrd de la peninsula de Kola en Russia).
Dins un sens mai limitat, Lapònia es una província istorica de Suècia ont se trapa la region de Lapònia inscricha al patrimòni mondial, e tanben una region istorica de Finlàndia.
Clima
drecha|vinheta|Païsatge lapon d'ivèrn. drecha|vinheta|Païsatge de Lapònie d'estiu. La temperatura en Lapònia pòt variar de -40 °C en ivèrn (a l'interior de las tèrras) a +27 °C l'estiu. La vegetacion locala es subretot una vegetacion de taiga e de tondra. Aquesta region es bordada per l'Atlantic nòrd t l'ocean glacial Artic e « entrecopada » per la mar Baltica. Lo corrent del Golf permet a la regions costièras (oceanicas) de beneficiar de temperaturas relativament clementas en ivèrn (la mar i gèla pas jamai, e los pòrts son donc utilisables tot lo long de l'annada, sens pas cap d'icebèrgs, malgrat la latitud). Es per aquesta meteissa rason que de vilas coma Narvik, Tromsø, Alta, Hammerfest (la mai septentrionala del mond) o Mormansk i an estat bastidas.
Fauna
La Lapònia presenta de mamifèrs predators, coma l'ors brun e lo golut. Mas l'animal mai emblematic d'aquesta region es de segur lo rèn, seriá mai de 40 000.
Lo golut es la sola espècia en fòrt pichon nombre. S'ataca als rèns femes e als pichon. En Lapònia, la pèrda de rèns pels predators es compensada per una indemnizacion. Dins lo cas del glolut, lo problèma es que l'indemnizacion demanda de tornar l'identificacion de l'animal, portada a l'aurelha, alara que los goluts lèvan lo cap del rèn, fasent malaisida la justificacion de la pèrda.
Los Saamis an lo drech de levar unes ors bruns sul territòri, mas pas dins los pargues nacionals.
I a tanben d'autras espècias, coma la lèbre artica, lo rainal artic, lo lemming o lo pigarg de coa blanca (uns 100 parelhs).
Lo linx e lo lop son aparats, alara que la « perditz de las nèus » de plumas blancas e de coa negre en l'ivèrn e marron l'estiu, es caçada per sa vianda. Lo can finés de Lapònia es une raça de can de pastre originari de Lapònia.
Flora
I a subretot lo « lakka » es una mena de romèc que buta près del lac Inari.
Istòria
En mai dels Norvegians, Suedés, Finlandeses e Russes, la region es abitada pels Lapons (o « Samis »), pòble que lo mòde de vida es basat sus la transumància (l'abaliment dels rèns es una activitat importanta, mas son tanben de caçaires, pescadors e culheires). Aqueste pòble, que s'i establiguèt fa 10 000 ans foguèt evangelizat. Las primièras glèisas de la region foguèron bastidas al sègle XII pels Norvegians, mas l'evangelizacion s'acabèt sonque de centenats d'annadas mai tard, al sègle XVIII, e las cresenças animistas tradicionalas existissn encara ara.
Privilègis
Los Samis an dempuèi 1971 de drechs especials de pèscas, de caça e de passatge dins las zonas protegidas de Lapònia per lor permetre de gardar lor biais viure.
Proteccion
La region de Lapònia al nòrd de Suècia es classada sus la lista del patrimòni mondial coma site natural e cultural dempuèi 1996 segon los critèris N (I) (II) e (III) e C (III) e (IV). Aquesta zona compren 940 000 ectaras que cobrisson los espacis de migracion des rèns.
Economia tradicionala
L'abaliment del rèn concerna uèi qu'una fòrça pichona partida de la populacion dels Samis (unes 6 %). Abalisson los rèns que vivon de biais semifèr, sus de territòris prescrichs e fòrça reglamentats. Lo rèn es lo sol animal que se noirís subretot de liquèns. Los Sámit (plural de Sámi en lenga same) tiravan (tiran) en efièch una quantitat impressionanta de produchs d'aqueste animal; uèi, lo rèn es subretot abalit per sa vianda e sa pèl, mas tanben per sas capacitats d'animal de rega que servís a tirat las lisas (subretot toristicas). Pel passat, los Sámit fabricavan tanben lors tendas (lávvu) amb lor pel; los tendons de rèna èran utilizats per la cordura dels vestits de forradura e los òsses e banas de per fabricar d'aisinas e esplèchs.
Torisme
centrat|vinheta|1000x1000px|Païsatge lapon long del Kungsleden en Suècia, entre Tjäktja e Sälka.
Cultura
vinheta|220x220px|La bandièra same. vinheta|264x264px|Mapa de las lengas sames. La cultura samia es fòrça especifica, amb sa poesia, sa musica (lo joik), de legendas, de costumas de vestis (coma los bellinger, cauças de pèl de patas de rèn, o los skaller, cauçaduras fachas amb la fòrça solida pèl de la tèsta dels rèns; skalle significa « crani » en norvegian) e un abitat pròpri.
Lors lengas, las lengas sames, totalisan unes 35 000 locutors e comptan nòu variantas, que gaireben totas son pas intercomprensiblas.
Belluòc (Puèi de Doma)
Belluòc [bəˈʎo] (Beaulieu en francés) z-es una comuna occitana dau departament dau Puèi de Doma e la region de la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Vilho Lampi
Vilho Lampi (19 de julhet de 1898, Oulu - 17 de març de 1936, Oulu) es un pintaire finlandés de la premiera mitat dau sègle XX. Eissit de l'Acadèmia dei Bèus Arts d'Helsinki, es subretot per sei autoretrachs e per sei tablèus representant lei païsatges e leis abitants de Liminka.
Belluòc (Puèi de Doma)
Toponimia
Le sens es evident : conten una intencion de marcar la gentat dau site, o que l'endreit es gente per lai demorar,. Le nom es frequent dins los cas de monestèirs, mas la condicion es pas necessària.
Sètge de Puèglaurenç (1220)
Lo sètge de Puèglaurenç se debanèt en 1220 durant la Crosada deis Albigés. Opausèt una armada tolosenca menada per Ramon VII de Tolosa e la garnison francesa de la vila. Après lo chaple dei Francés a La Vaur, lei Crosats preferiguèron negociar e acceptèron d'abandonar la vila en cambi de la libertat de la garnison.
Franc soís
Lo franc soís (en francés Franc suisse; en alemand Schweizer Franken; en italian Franco svizzero; en romanch Franc svizzer) es la moneda utilizada en Soïssa e al Liechtenstein. Es compausat de 100 centimes (Rappen (RP.) en allemand, centesimi (c.) en italien + e rap (rp.) en romanch). Son còde ISO 4217, utilizat per las bancas e les institucions financièras es CHF, alara « Fr. » es utilizat per la entrepresas e publictaris; a vegada s'utiliza SFr. L’abreviacion « CH » ven de Confoederatio Helvetica en latin.
Istòria
La Soïssa se realiza pauc a pauc a partir de la fin del sègle XIII  per agregacion de vilas, cantons, territòris vesins qui consèrvan sovent lor estatut inicial longtemps après lor adesion. Fins a la fin del sègle XVIII, i a pas cap de vertadièra unitat financièra. De fach, lo cadun per se en matèria monetària règna fins a la Republica elvetica en 1798, qu'impausa le franc de Soís a l'ensemble del territòris d'alara.
Après l'Acte de mediacion de 1803, lo sistèma monetari torna esclatar, cada canton soís dispausant de nòu de la sieuna monada. vinheta|Bilhets de 10 francs de la 6a seria de la BNS introducha en [[1976 (mesa en circulation 1979 ; retrach en 2000).]] En 1825, los cantons d'Argòvia, Basilèa, Bèrna, Friborg, Solothurn e Vaud) forman un concordat monetari per unificar los tipes e la valor de las pèças de monada dins aqueles cantons.
En 1848, après la guèrra del Sonderbund, la novèla constitucion, que crea la Confederacion soïssa, atribuís al sol Estat federal la responsabilitat del batement de la moneda. Las primièras pèças en franc soís son batudas a partir de 1850, remplaçant totas las diferentas monedas cantonalas alara en circulacion. Sa valor iniciala es a paritat amb lo franc francés (franc germinal). L'ordonança del 16 de genièr de 1852 precisa que las pèças francesa, italianas e belgas son equivalentas a las pèças soïssas. Los cantons germanofòns acaban d'acceptar las monedas dels Estats alemands.
Entre 1865 e 1926 (dins los fachs fins a la Primièra Guèrra mondiala), l'Union monrtària latina liga la lira italiana, lo franc belga, la dracma grèga (a partir 1868), lo franc francés e lo franc soís, que pòdon èsser oficialament utilizats dins cadun d'aqueles cinc païses. A l'abolicion de l'union doanièra e monetària amb l'Àustria, en 1919, lo Liechtenstein adòpta lo franc soís coma moneda oficiala.
Los bilhets de banca son dins un primièr temps emés per de bancas cantonalas, a partir de 1825. En 1907, la Banca nacionala soïssa obtien lo monopòli per la fabricacion dels bilhets. A la fin dels ans seissenta, la Banca nacionala soïssa torna pensar totalament sa politica en matèria de concepcion e de fabricacion dels bilhets de banca. Pel primièr còp, assuma sola la direccion del projècte, de la planificacion a la realizacon, en collaboracion amb de grafistas, d'estampaires, de fabricants de papièr e de productors de tinta e de maquinas.
Après la votacion populara del 18 d'Abril de 1999 portant sus una novèla Constitucion, la cobertura aur du franc soís, fins alara de 40 % al prètz oficial de 4595 Fr./kg, es abandonada. Aquel cambiament dintra en vigor lo 1èr de genièr de 2000.
Politica monetària de la Banca nacionala soïssa
Lo mercat europèu jòga un ròtle fòrça important per l'economia soïssa e l'introduccion de l'èuro mena la Banca nacionala soïssa (BNS) a adaptar sa politica en foncion de l'evolucion de l'èuro per sosténer l'economia soïssa.
Al moment de l'introduccion de la moneda europèa, lo taus d'escambi es de 1,50 CHF/EUR. Aquel taus demora establefina a agost de 2011 quand l'èuro baissa fortament per aténher lo taus recòrd d'alara a 1,007 CHF/EUR.
Los eforces de la BNS per estabilizar los taus d'escambi menan a una importanta inflacion monetària. Atal, la quantitat de francs fisicament estampats jos forma de bilhets fa mai que doblar entre genièr de 2000 e setembre de 2015 ; la « moneda centrala » (bilhets e comptes de virament) es ela multiplicada per 12,9 sul meteis periòde.
Martigny (Sèina Maritima)
Martigny  es una comuna francesa situada administrativament dins lo departament de la Sèina Maritima de la region de la Nauta Normandia.
Geografia
Martigny A traversat pel riu Varenne.
Martigny est traversée par la rivière Varenne.
Marquise
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Castèugombèrt
Castèugombèrt es un quartier dau tretzen arrondiment de Marselha que s'atròba au nòrd-èst de la ciutat, costejant Lo Plan de Cucas, e au pè de la Montanha de l'Estela. Lo quartier si desvolopèt a l'entorn dau vièlh vilatge de Castèugombèrt, restacat tardier a Marselha e que ne'n demòra lo còr a l'ora d'ara.
Dau castèu originau demòra quasi plus ren, franc de la toponimia. Pasmens, aqueu quartier a servat una identitat provençala fòrta, qu'es un dei darriers quartiers ruraus de Marselha. Si li pòu atrobar lo Musèu deis Arts e Tradicions Popularas dau Terrador Marselhés, eiretatge d'un felibre gombertin, Joan-Batista Julian-Pinhòu, au luec que l'aviá aperavans lo Castèu.
Tecnopòl de Castèugombèrt
Castèugombèrt es tanben lo nom dau tecnopòl tancat entre lo vilatge e l'estacion de mètro La Ròsa. D'ensenhaments dins lo domeni scientific, (matematicas, microelectronica, informatica, engenh civil et mecanica) li son donats. Si l'atròban :
Pargue nacionau de Kurjenrahka
Lo pargue nacionau de Kurjenrahka es un pargue nacionau situat dins lo sud-oèst de Finlàndia a 35 km de la vila de Turku. Fondat en 1998, a una superficia de 29 km² que permet de protegir una torbiera.
Pargue nacionau de Kauhaneva–Pohjankangas
Lo pargue nacionau de Kauhaneva–Pohjankangas es un pargue nacionau situat dins l'oèst de Finlàndia sus lei territòris dei comunas de Kauhajoki e de Karvia. Fondat en 1982, a una superficia de 57 km² e permet de protegir un important palun. Es pauc amainatjat e sa frequentacion es donc fòrça febla (aperaquí 4,000 toristas anuaus).
Campanha de Polonha (1939)
La campanha de Polonha de 1939 (o tanben invasion de Polonha o guèrra defensiva de 1939, en polonés : Kampania wrześniowa o Wojna obronna 1939 roku) opausèt Polonha a una aliança formada d'Alemanha Nazi, de l'URSS e d'Eslovaquia dau 1 de setembre au 6 d'octòbre de 1939. S'acabèt per una desfacha polonesa e l'annexion dau territòri polonés per lei dos venceires.
Foguèt tanben lo començament de la Segonda Guèrra Mondiala sus lo continent europèu.
Marquion
Geografia
Marquion est située sur l'axe autoroutier A 26 et à 11,4 km de Cambrai
Jardin japonés de Tolosa
Lo jardin japonés de Tolosa es un pargue classificat jardin remarcable de França se situant al nòrd del centre vila de Tolosa en França, dins lo quartièr de Compans-Caffarelli. Aquel jardin foguèt creat en 1981 per segir lo vòl de Pèire Baudis pendent qu'èra cònsol màger de Tolosa. Aviá aimat aquel tipe de jardin pendent de viatges, subretot aquel de Dublin.
Descripcion
Aquel pargue de se situa dins un espaci verd de 10 ectaras en plan còr du quartièr recent de Compans-Caffarelli. Gaireben rare dins una vila miègjornala coma Tolosa, aquel jardin prepausa de varietats botanicas de l'Orient extrèm. Concebut pel burèl d'estudis del servici dels jardins e dels espacis verds coma un luòc de meditacion,s'i tròba un jardin mineral, un pont de futa roge tipicament japonés ligant un illòt que representa alegoricament lo paradís. S'inspira dels jardins creats a Kyoto entre lo sègle XIV e del sègle XVI, correspondent a las epòcas de Muromachi e d'Edo. Es isolat du rèste del pargue mercé a de ridèls de verdura e un puèg li donant d'intimitat. Lo jardin es compausat d'un jardin sèc amb una illa Grua, una illa Tartuga e nòu ròcs, d'un lac, d'un ostalet de tè, e d'un jardin plantat compausat d'una cascada sèca, de passes japoneses, lantèrnas, un pont roge, una illa del Paradís, un mont Fuji e de las pèiras dels tres sants.
S'i trapa tanben un bust de mèstre Taisen Deshimaru, que fondèt de fòça dojòs zen en França dins los ans 1970.
Joan III Sobieski
thumb|right
Joan III Sobieski (en polonés : Jan III Sobieski, en lituanian : Jonas Sobieskis) (17 d'aost de 1629 - 17 de junh de 1696) foguèt lo cap dau Commonwealth de Polonha-Lituània de 1674 a 1696 coma Rèi de Polonha e Grand Duc de Lituània. Son rèine foguèt marcat per lo redreiçament dau Commonwealth après lei guèrras dei periòdes precedents. Fòrça popular, foguèt un cap militar abil vengut famós per sa victòria còntra lei Turcs en 1683 pendent la batalha de Viena.
Vraiville
Geografia
Aquel vilatge fa partida del costat de Amfreville-la-Campanha. Se tròba dins lo país del Roumois. Vraiville A situat a 8 km de Elbeuf, mai granda vila dels environs.
Ce village fait partie du canton d'Amfreville-la-Campagne. Il se trouve dans le pays du Roumois. Vraiville est situé à 8 km d'Elbeuf, plus grande ville des environs.
= Amfreville-la-Campagne
Beuzeville
Beuzeville en normand (Beuzeville en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.