cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pòbles de la Mar
Lei Pòbles de la Mar ò Barbars dau Nòrd son un ensemble de pòbles divèrs qu'ataquèron Egipte durant lei rèines de Merenptah e de Ramsès III a la fin dau sègle XIII e au començament dau sègle XII avC. Aqueleis invasions fan partida d'una crisi pus larga que foguèt caracterizada per la migracion de plusors pòbles en Euròpa Centrala, dins lei Balcans, en Anatolia e dins una partida de l'Orient Mejan. Correspòndon a la destruccion violenta de la civilizacion micenèa, dau Reiaume Itita e de plusors ciutats importantas coma Ugarit. Transformèron ansin prefondament la region dau Creissent Fertil e aguèron un ròtle dins lo passatge dau Temps dau Bronze au Temps dau Fèrre dins lei regions tocadas.
Quauquei pòbles de la Mar menors son estats identificats coma lei Filistèus que s'installèron en Canaan. Pasmens, lei pòbles principaus a l'origina d'aquelei migracions son totjorn desconeguts. Lei causas dau fenomèn son tanben pauc claras. Certanei pòbles semblan motivats per lo pilhatge mai d'autrei semblan abandonar de tèrras victimas d'una crisi agricòla ò menaçadas per la pression militara d'un autre envaïsseires. De tacticas d'infantariá basadas sus l'utilizacion de javelinas e d'espasas lòngas son sovent avançadas per explicar lei succès dei Pòbles de la Mar. D'efiech, a la fin dau sègle XIII avC, de pòbles poderós, coma leis Ititas, avián una armada principalament constituïda de carris necessitant de condicions relativament precisas per èsser eficaç. Lei victòrias de l'armada egipciana dins lo deltà dau Nil arrestèron leis invasions e permetèron una estabilizacion lenta de la situacion en Anatolia e en Siria.
Vincent Bach
thumb|200px|Ua trompeta Vincent BachVincent Bach (Baden, Àustria, lo 24 de març de 1890 - Nava York, lo 8 de genèr de 1976) que ho un factor de trompeta Autro american. A maugrat qui la soa marca e hosse estada crompada per l'ostau Selmer en 1961, lo modèl Stradivarius de la Vincent Bach Corporation que demora un deus mei pretigiós per la trompeta.
Vincent Bach que vadó a Baden d'Àustria. Mainatge qu'enprengó lo cornet e, arron la soa emigracion aus Estats Units que he carrièra dens l'armada com musician. Que comencè la soa carrièra de factor en tot hargoar embocaduras puish, a partir de 1924, que creè trompetas ; las soas creacions que hon successivament batejadas : Apolo, Mercury, Minerva, Mercedes, Stradivarius.
Saint-Léger-sous-Brienne
Saint-Léger-sous-Brienne es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Antoine Courtois
Antoine Courtois qu'ei lo nom de dus factors de coires francés màgers.
Lo son hilh, Antoine Courtois (1770 - 1855) que prengó la seguida carrèra deu pair en tot crear trompetas, trombons e cornets.
Lo son hilh, aperat Antoine Courtois com lo pair, que continuè a gavidar lo talhèr a partir de 1844 e que'u se mudè carrèra deu Marais en 1856. Que tribalhè dab lo cornista Jean-Baptiste Arban a desvolopar lo cornet Arban. Que's morí en 1880 shens nat descendent ; lo son ostau que suberviscó totun e que s'installè en 1956 a Amboise on e s'estau tostemps, quitament se l'ostau deus Courtois b'ei pas sonque adara ua simpla branca de l'ostau Buffet Crampon, un aute factor francés deus prestigiós.
Grateful Dead
thumb|Los Grateful Dead en 1987: Bob Weir, Jerry Garcia e Mickey Hart Los Grateful Dead èra un grop de rock estatsunidan que foguèt fondat en 1965 a Palo Alto (Califòrnia). Lo grop se dissolguèt en 1995 après la mòrt del seu lider Jerry Garcia. Venguèron celèbres mercés a un estil unic e eclectic que mesclava d'elements de musica rock, fòlc, bluegrass, blues, reggae, country, jazz improvisat, rock psiquedelic e space rock.
Gustavo A. Madero (Ciutat de Mexic)
Gustavo A. Madero es un dels 16 arrondiments de la Ciutat de Mexic.
Lia Fáil
thumb|La Lia Fáil sul tuc de Tara La Lia Fáil (la Pèira del Destin) es una de las doas pèiras sonadas aital en lenga cèlta. L'autra Pèira del Destin, sovent coneguda jol nom de la Pèira de Scone, es estada recentament tirada del tròn dels monarcas britanics a l'Abadiá de Westminster e tornada en Escòcia. La que ara s'enaura sul Tuc de Tara es una pèira d'obelisc de forma fallica, diferenta de la pèira de Westminster.
Dins la mitologia cèlta, se ditz que la Lia Fáil seriá estada portada en Irlanda dins l'Antiquitat per la raça semidivina coneguda coma los Tuatha Dé Danann. Se tròba sul Tuc de Tara, dins lo Comtat de Meath, a un quarantenat de quilomètres aperaquí al nòrd de la vila de Dublin. Los Tuatha Dé Danann avián viatjat a las Islas del Nòrd ont aprenguèron fòrça abilitats e de magia dins sas quatre vilas: Fáilias, Gorias, Murias e Finias. A partir d'ailà partiguèron al nòrd d'Escòcia, spending sèt annadas a Dobhar e a Iardobhar en portar amb eles un tresaur de cada vila - de Fáilias venguèt la Pèira de Fáil, es a dire la Pèira del Destin. Es per encausa d'aquesta pèira que los Dé Danann sonèron Irlanda 'Inis Fáil', e doncas 'Fáil' venguèt un nom ancian per designar Irlanda. Aital, doncas, 'Lia Fáil' passèt a significar 'Pèira d'Irlanda'.
Se pensava que la Lia Fáil èra magica: se ditz que quand los reis vertadièrs d'Irlanda metián sos pès sus ela, la pèira rugissiá de plaser. Totes los reis d'Irlanda èran coronats sus la Pèira, fins a Muircheartach (Murdoch) filh de Earc. Cúchulainn la copèt amb son espasa quand volguèt pas cridar jols pès de son favorit, Lugaid Riab nDerg, e tre aquel moment rugissèt pas mai, franc de Conn de las Cent Batalhas e de Brian Boru.
Se pensava tanben que la pèira teniá lo poder de rejovenir lo monarca e a mai de li conferir un regne long. Se supausava qu'abrigava Irlanda de las èrsas. Es una dels quatre tresaurs legendaris d'Irlanda (los autres son Claíomh Solais, la Lança de Lugh e Lo pairòl de Dagda).
Iztacalco
Iztacalco es un dels 16 arrondiments de la Ciutat de Mexic.
José Joaquín Pérez
thumb|250px|José Joaquín Pérez José Joaquín Pérez Mascayano (Santiago de Chile, 6 de mai de 1801 - Santiago de Chile, 1 de julh de 1889) foguèt un avocat e politician chilen. Ocupèt la presidéncia de Chile de 1861 a 1871.
Estanh (element)
L'estanh (o erronèament estam; dau latin stannum) es un element quimic de simbòl Sn e de numerò atomic Z = 50. Situat dins la 14 colona de la classicacion periodica, es dins lei condicions normalas de pression e de temperatura, un metau gris argent de pes atomic 118,69.
Conegut dempuei l'Antiquitat Auta, es principalament utilizat per la fabricacion de bronzes, per protegir l'acier còntra la corrosion e per produrre d'organostannics, un ensemble de compausats permetent de realizar certanei sintèsis en quimia organica. Relativament rar dins la crosta terrèstra, es considerat coma una matèria premiera critica.
Istòria
thumb|left|[[Fotografia d'una mina d'estanh antica dins la region de Darmoth.]]
L'estanh es un metau conegut dempuei l'Antiquitat Auta (milleni III avC ?) car foguèt utilizat dins mai d'una region per fabricar d'objèctes de bronze a partir d'aliatges amb lo coire. Tre aqueu periòde, foguèt lo centre de circuits marchands. D'efiech, lei premiers procès de produccion de bronze èran relativament simples, çò qu'entraïnava la preséncia de quantitats importantas d'arsenic dins leis aliatges. Per s'aparar còntra aqueu problema, lei culturas pus avançadas avián donc besonh d'estanh pur e d'esplechas se desvolopèron dins de regions coma leis Illas Britanicas, lei Monts Metallifèrs, Yunnan ò Malàisia. La cassiterita èra probablament lo minerau utilizat dins aquelei regions productritz e lo mestritge de la metallurgia de l'estanh sembla donc relativament ancian.
Caracteristicas fisicas
Dins lei condicions normadas de pression e de temperatura, l'estanh existís sota doas formas diferentas. La premiera, dicha « estanh blanc », es un metau blanc viu, malleable, relativament ductible e pauc resistent a la traccion. Sa densitat es de 7,265, son ponch de fusion es de 231,93 °C, çò qu'es feble per un metau, e son ponch de vaporizacion es de 2,602 °C. Resistís a la corrosion de l'aire gràcias a la formacion d'un jaç d'oxid protector. La segonda es dicha « estanh gris ». De densitat pus febla (5,769), es la forma pus establa mai sa formacion es sovent blocada per l'apondon d'una fraccion de bismut. Es una varietat fragila qu'es impròpria a la fabricacion d'objèctes d'estanh. La temperatura de transicion entre lei doas formas es teoricament de 13,2 °C mai, en realitat, a luòc a de temperaturas pus bassas.
Caracteristicas quimicas
L'estanh es un metau paure de configuracion electronica [Kr] 4d10 5s2 5p2 que fa partida de la 14 colona de la taula periodica deis elements. Sei proprietats quimicas presentan donc de similaritats amb lo carbòni ò lo silici.
Lei compausats principaus de l'estanh son liats ai nombres d'oxidacion +II (derivats estannós) e +IV (derivats estannics). Pòdon aisament formar de moleculas amb l'oxigèn (SnO e SnO2), lo sofre (SnS e Sn2) ò d'alogèns (SnCl2, SnCl2, SnBr2, SnI2, SnCl4, SnCl4, SnBr4 e SnI4) per formar de compausats inorganics. La formacion d'idrurs es possible amb lo compausat SnH4 que se desgrada lentament per formar d'estanh metallic e de diidrogèn. De mai, en causa de la diferéncia de potenciaus fòrça entre leis ions estannós e estannics (0,15 V), lei saus estannós son de reductors eficaç.
Isotòpia
En 2020, 39 isotòps de l'estanh èran coneguts. Dètz son considerats coma estables mai i a de sospicions d'activitat radioactiva per leis isotòps 112, 122 e 124. Dins aquò, ges de desintegracion es estada observada a l'ora d'ara e lo periòde radioactiu, se son efectivament radioactius, d'aqueleis atòms dèu èsser fòrça lòng. Leis autreis isotòps son aquelei de massa 114 a 120. Lo pus frequent es l'estanh-120 (32,58%) seguit per l'estanh-118 (24,22%), l'estanh-116 (14,54%), l'estanh-119 (8,59%), l'estanh-117 (7,68%), l'estanh-124 (5,79%) e l'estanh-122 (4,63%). Leis autreis isotòps son rars (mens de 1%).
Entre leis isotòps radioactius, se pòdon citar l'estanh-121m e l'estanh-126. Lo premier s'observa dins lei reactors de neutrons termics normaus. Lo segond fa partida dei sèt produchs de fission de vida lònga. Es pauc radioactiu mai se descompausa en antimòni-126 qu'es un important emetor de raionaments gamma.
Ocurréncia
L'estanh es un element relativament rar dins la crosta terrèstra amb una concentracion mejana de 2 ppm . Aquò s'explica per la produccion deis atòms d'estanh a partir de reaccions de nucleosintèsi liadas au procès s. Se tròba rarament a l'estat natiu e fòrma generalament de mineraus en associacion amb l'oxigèn, lo sofre e d'autrei metaus. Lo pus conegut es probablament la cassiterita en causa de son importància economica. Pasmens, existís tanben l'estannita, la cilindrita, la franckeita, la canfieldita e la teallita.
Principis de produccion
thumb|right|[[Fotografia d'un fuelh d'estanh pur a 99,9%.]]
Dins la natura, se l'estanh pòu existir sota forma nativa, lei depaus son rars e lei quantitats fòrça feblas. Lo minerau principau qu'es esplechat per l'industria miniera es la cassiterita, un oxid de formula SnO2. Pasmens, aqueu minerau es sovent mesclat amb d'autrei compausats quimics e la concentracion d'estanh es rarament superiora a 4%. L'objectiu dau procès de produccion es donc de concentrar la cassiterita avans de la redurre, en preséncia de carbòni, per produrre lo metau a l'estat pur.
Lei premiereis etapas varian segon lei jaciments e leis impuretats que vènon amb la cassiterita. Lei pus frequentas son lo fèrre, lo manganès e lo tungstèn que pòdon aver un interès comerciau pròpri. La preparacion dau minerau compren dos ensembles d'etapas. Lo premier es basat sus de netejatges dau minerau amb de giscles d'aiga sota pression. Lo segond emplega de metòdes de trissatge, de flotacion e de separacion magnetica ò mecanica.
Après aver agantat una concentracion de cassiterita sufisenta, lo minerau es cremat e tractat per una solucion acida (lixiviacion) que permet d'eliminar divèrseis impuretats e d'agantar de concentracions d'estanh situadas entre 50% e 60%. La reduccion es sovent realizada dins un forn electric a partir d'una mescla de minerau, de còc e de fondant a una temperatura situada entre 800 e 1,300 °C. Un premier tractament permet de recuperar una fasa d'estanh liquid cubèrt per una escòria solida contenent lo fèrre e 10 a 15% d'estanh. Lo segond tractament es unicament aplicat a l'escòria. Per aquò, la partida solida es mesclada amb una preparacion a basa de còc, de cauç e de fèrrosilici. S'obtèn alora un produch trifasat. La fasa inferiora es facha d'estanh liquid (qu'es recuperat), la fasa intermediària es compausada de fèrrosilici e lo rèsta es format per leis impuretats solidas. Lo metau obtengut après aqueu procès contèn generalament 0,5% d'impuretats e existís tres procès generaus d'afinatge (liquacion, oxidacion ò filtracion) que permèton de la demenir a 0,03%.
Reciclatge
Dos ensembles de metòdes de reciclatge existisson. Lo premier es basat sus de tecnicas d'electrolisi e permet de recuperar d'estanh pur utilizable en metallurgia. Permetent de produrre de clorur d'estanh (II), lo segond es basat sus un corrent de clòr destinat a la tenchura.
Produccion
Au començament dau sègle XXI, la produccion d'estanh a luòc dins lei regions tenent de jaciments importants de cassiterita. Dins leis ans 2010, lei resèrvas principalas identificadas se trobavan en China, en Indonesia, en Brasil, en Malàisia e dins lei regions andinas. Pasmens, d'esfòrç importants de recèrca son en cors per descubrir de jaciments novèus car lei resèrvas mondialas (4,8 milions de tonas) semblan insufisentas a respècte de la produccion (253,000 tonas en 2011). Lei productors pus importants èran China (110,000 t), Indonesia (51,000 t), Peró (34,600 t), Bolívia (20,700 t) e Brasil (12,000 t).
Proteccion còntra la corrosion
thumb|right|[[Fotografia de bobinas de fèrre blanc.]]
L'estanh pur es sovent utilizat per protegir lo fèrre ò l'acier còntra la corrosion ò còntra l'accion de produchs quimics (inorganics ò organics). Aquela utilizacion es frequenta dins lo domeni alimentari car lei saus pus frequents de l'estanh son pas toxics. En particular, l'estanh intra dins la fabricacion dau fèrre blanc qu'es una tòla d'acier doç cubèrta per un jaç fin d'estanh. Es fòrça utilizat per la fabricacion d'embalatges alimentaris (consèrvas, botelhons...) ò industriaus (pòt de pintura...).
Aliatges
La fabricacion de bronze, aliatge entre l'estanh e lo coire, es l'aplicacion pus anciana de l'estanh. La fabricacion d'aquel aliatge es relativament aisada e la concentracion d'estanh pòu i agantar 35%. Dins aquò, a partir de 15%, lei bronzes vènon durs e fragils, çò que limita lor usatge a la fabricacion d'objèctes particulars (campanas, miraus...). En dessota de 15%, l'addicion d'estanh permet de demenir lo ponch de fusion dau coire e de melhorar lei caracteristicas mecanicas dau materiau. Istoricament importants car definisson l'Edat dau Bronze, aqueleis aliatges son uei totjorn utilizats per fabricar de pèças mecanicas per motlatge ò per deformacion. En particular, permèton de fabricar de materiaus antifriccion gràcias a sei proprietats plasticas.
L'estanh fòrma pereu d'aliatges amb lo plomb e l'antimòni. L'aliatge plomb-estanh es utilizat per la brasadura. Dich metau blanc, aquel aliatge dèu pas èsser confondut amb lo fèrre blanc car lo plomb pòu entraïnar d'intoxicacions grèvas. Amb l'antimòni, l'estanh es sovent utilizat per fabricar d'aliatges destinats a la fabricacion d'objèctes de decoracion.
Organostannics
Leis organostannics son sintetizats a partir d'una reaccion entre un organomagnesian e un alogenur d'estanh. An d'aplicacions variadas en causa de sa toxicitat (proteccion dei còcas de naviris còntra leis algas) ò de sei proprietats quimics (reactius en quimia organica, estabilizacion de polimèrs, lubrificants... etc.).
Toxicologia
L'estanh metallic e la màger de sei saus son pas toxics per l'èsser uman. En revènge, pòu èsser associat amb de traças de plomb, element fòrça toxic. De mai, un nombre important d'organostannics presentan una toxicitat ò de riscs importants per l'environament. Son donc l'objècte d'una legislacion estricta dins mai d'un país mai sa degradacion lenta constituís una question de tèrme lòng en causa dei quantitats ja presentas dins leis ecosistèmas.
Peralta de Alcofea
Peralta de Alcofea es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Sainte-Adresse
Sainte-Adresse es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
Située dans l'agglomération du Havre, Sainte-Adresse est une station balnéaire sur le littoral de la Manche. La ville est enclavée entre la mer et la commune du Havre. Elle se trouve sur le plateau cauchois qui appartient à l’ensemble géologique du Bassin Parisien, formé à l’ère secondaire. Le sous-sol est constitué d’une grande épaisseur de craie, pouvant mesurer jusqu’à 200 mètres de profondeur. Il est couvert d’une couche d’argile à silex et d’un limon fertile. Ce plateau est entaillé par le vallon sec d'Ignauval qui est tapissé d’alluvions et de sédiments. Le cap de la Hève à l'ouest de Sainte-Adresse, marque l'extrémité sud de la Côte d'Albâtre et l'extrémité nord de la baie de Seine. Il culmine à 100 mètres au-dessus de la Manche. Il protège l'anse de Sainte-Adresse. Le phare de la Hève y est installé.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
thumb|left|Amassa del Niça havrais. thumb|left|Vist d'amassa del Boulevard Maritim al començament de la L'ancian nom de la municipalitat èra Sant-Denis-Cap-de-Caux, a causa de la glèisa Santa-Denis, près de la comuna.
En 1415, Henri V de Angleterre desembarca amb la siá flotte.
A partir de 1905, Georges Dufayel, òme de questions parisenc, crèa a Santa-Adreça ex nihilo un lotissement balnéaire, lo Niça havrais, #qu'es a lududes sòl una autentica station balnéaire. Lo architecte havrais Ernest Daniel dirigís las operacions. L'avenguda de las Regates, sus la tèsta de mar, a concebut a l'image de la passejada dels Angleses de Niça.
Salas (Gironda)
Salas (en francés: Salles) qu'ei ua comuna d'Occitània, en Gasconha, administrada peu departament de Gironda de la region d'Aquitània. .
Sainte-Adresse
Istòria
Pendent la Segonda Guèrra mondiala, los Alemands i bastisson divèrsas labors de fortificació del Mur de l'Atlantic, per defendre lo pòrt del Havre.
Salas (Gironda)
Toponimia
Bénédicte Boyrie-Fénié cita quauques atestacions ancianas : Sales (Petrus de ~) (1299), Salis (in parochiis de Myos et de ~) (1330), Salas (Sanctus-Petrus de ~) (1339), Salas, en occitan (1360). La toponimista dona las interpretacions deus autors passats : "deu germanic seli, alemand Saal, cramba, pui castèth" (Dauzat e Rostaing ), "benlèu de l'occitan sala, residéncia senhorala" (Ernèst Negre), "idem" (J. Astor). En realitat, l'interpretacion atribuïda a tòrt au Dauzat vau per Las Salas de Castilhon; Dauzat e Rostaing supausan, damb un "peut-être" (en occitan, benlèu), que Salas deriva deu mot que vòu dire sau en gallés o en latin, sal, metut au femenin, *sala, e deu gallés magos; çò qu'explicaré l'atestacion deu sègle IV, Salomaco. Lo segond element deu nom auré dispareishut.
Sainte-Adresse
Istòria
Sainte-Adresse étant située au bord des falaises, les habitations gallo-romaines de cet ancien village de pêcheurs sont sûrement maintenant au fond de la Manche.
En 1415, Henri V d'Angleterre débarque avec sa flotte.
Salas (Gironda)
Toponimia
L's finala seré un plurau analogic. NB. Lo cas es frequent en Gironda.
Sainte-Adresse
Istòria
À partir de 1905, Georges Dufayel, homme d’affaires parisien, crée à Sainte-Adresse ex nihilo un lotissement balnéaire, le Nice havrais, qui est à lui seul une véritable station balnéaire. L’architecte havrais Ernest Daniel dirige les opérations. L’avenue des Régates, sur le front de mer, est conçue à l’image de la promenade des Anglais de Nice.
Salas (Gironda)
Toponimia
B. Boyrie-Fénié ha conéisher tanben lo cas d'un lòc, "Lo Casterar", que rapèra l'existéncia d'un sit fortificat, probablament a auta epòca.
Sainte-Adresse
Istòria
Pendant la Première Guerre mondiale, alors que la Belgique est presque entièrement occupée par les Allemands, Sainte-Adresse fut capitale administrative du royaume, cédée à bail au gouvernement belge pour la durée des hostilités, afin de ne pas faire de celui-ci un gouvernement en exil. Ce dernier s'installa donc d'octobre 1914 à novembre 1918 dans l'« immeuble Dufayel », construit par Georges Dufayel en 1911. Il avait à sa disposition un bureau de poste, utilisant des timbres-poste belges.
Pendant la Seconde Guerre mondiale, les Allemands y construisent plusieurs ouvrages de fortification du Mur de l'Atlantique, pour défendre le port du Havre.
Iztapalapa
Iztapalapa es un dels 16 arrondiments de la Ciutat de Mexic.
Sent Martin (Roergue)
Sent-Martin-de-Lenna o Sant Martin de l'Enna (Saint-Martin-de-Lenne en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Deuxville
Geografia
Vilatge situat al nòrd-oèst de Lunéville.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Māris Kučinskis
Māris Kučinskis (n. lo 28 de novembre de 1961 a Valmiera) es un òme politic leton. Lo 13 de genièr de 2016 es nommat primièr ministre.
Rofiac de las Corbièras
Rofiac de las Corbièras o Rofian de las Corbièras (Rouffiac-des-Corbières en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Ruphianum, en 1193, Rofianum en 1252, Roffianum en 1271, Castrum de Roffiano en 1272, De Rofiano en 1377, Roffian al sègle XIV, Roffia, en 1402, Roffianum de Querio en 1445, Ruphian en 1210-1500, Villa de Nefiano = Rofiano en 1521, Roffiac del Quier en 1445-1589, Le lieu de Roffia del Guier = Quier en 1503-1589, Rofya en 1538, Roufiac en 1595, Rouffia en 1706, Rouffia d'Alquié en 1754, Roufiac en 1763, Rouffiac en 1781. Lo primièr element del nom es lo nom latin d'òme Ruffius. Lo sufixe -ac a remplaçat [çò pus mens dins la fòrma oficiala] l'ancian sufixe -a(n), de -anum. Mès quina es la prononciacion autentica ?
Magdalena Contreras (Ciutat de Mexic)
Magdalena Contreras es un dels 16 arrondiments de la Ciutat de Mexic.
Giiwo
Lo giiwo (o kirfi, kirifi) es una lenga chadica de la familha afroasiatica parlada en Nigèria.
Localisacion e dialèctes
Lo giiwo es parlat dins las zònas de govèrn local d'Alkaleri, de Bauchi e de Darazo de l'estat de Bauchi.
Classificacion
Lo giiwo es una lenga chadica classada dins la branca sud del chadic de l'oèst, ont fa partida del grop bole-tangale.
Numerals
Los numerals de un a dètz del giiwo son :
Trompeta heraudica
thumb|200px|left|Trompeta heraudicaLa trompeta heraudica (var. trompeta eraldica o trompeta eraudica) o trompeta de ceremonia qu'ei ua trompeta deu long pabalhon dret e provesida de 3 pistons. Que's jòga com la trompeta classica modèrna mes la soa forma particulara que la da un son mei estiglant e atau mai ceremoniau. Qu'ei pròcha de la trompeta egipciana emplegada dens l'opera Aïda de Giuseppe Verdi dab las diferéncias qu'aquesta darrèra b'ei sancerament dreta e non ostendeish pas, a còps, sonque un piston.
Miguel Hidalgo (Ciutat de Mexic)
Miguel Hidalgo es un dels 16 arrondiments de la Ciutat de Mexic.
Peralta i Calassanç
Peralta i Calassanç (oficialament en castelhan Peralta de Calasanz, en aragonés Peralta y Calasanz) es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Pirmil
Pirmil es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarta e la region dels Païses de Léger.
Nòtas
<references group=N/>
Human Be-In
Human Be-In es una performància giganta que se debanèt San Francisco, al Golden Gate Park lo 14 de genièr de 1967 e que marca lo començament del Summer of Love (Estiu de l'amor).
De centanas de personas s'acampèron a partir del miègjorn sul camp de polò del Golden Gate Park, que los escrivans Gary Snyder, Allen Ginsberg, Michael McClure, Lawrence Ferlinghetti per i legir de poesia coma lo papa de l'LSD, Timothy Leary. L'acamp presentava pas cap de revendicacion ni doctrina, las gents vengèron sonque per èsser ensems e escotar la musica. De grops coma Jefferson Airplane, Grateful Dead, Big Brother and the Holding Company... participèron a un grand concèrt gratuit. Owsley Stanley faguèt la distribucion gratuita d'LSD. A solelh colc, la fola se dirigiguèt cap a la plaja per i passar la serada.
Pendent serada de l'Human Be-In, la polícia profeitèt de l'abséncia dels abitants del quartier hippie de San Francisco, Haight-Ashbury, per arrestat un cinquantenat personas, atal comencèt un periòde de percaç del dealers.
Trompeta de pòcha
thumb|200px|Trompeta de pòchaLa trompeta de pòcha qu'ei un instrument de coire qui partaja la principaus proprietat fisicas dab la trompeta classica e de jazz en Sib a despart deu plegament deu sons canèrs qui, enrollats sus eth medish e hèn qu'aqueste instrument e sia mei cort au maugrat de presentar la medish longor de canèr. Qu'ei atau mei aisida de transportar e de portar en la jogant. No's pòt totun pas considerar com un instrument academic de concèrt.
Neognathae
Los neognats (Neognatha) son una infraclassa d'aucèls de la sosclassa Neornithes. Los neognats incluson gaireben la totalitat dels aucèls vivents: son taxon fraire Paleognathae conten los tinamuns (l'unic òrdre de paleognats capable de volar) e los estrutioniformes, que pòdon pas volar.
Monarquia
thumb|right|270px|Monarquias del mond, en 2006. La monarquia es la forma politica dins la qu'una persona ten drech, per via ereditària, de regnar coma cap d'un estat sa vida tota. Lo nom amb lo qual se govèrna varia segon los airals e l'estructura juridica del govèrn. Sovent se dison reis mas dins d'autres estats pòdon èsser d'emperaires, de tsars, de kàisers. Long de l'istòria fòrça monarcas an gardat un poder absolut, d'unes còps en se fondamentar sus una mena de divinitat legendària.
Pendent l'Edat Mejana la monarquia s'èra espandida per Euròpa tota, bastida sovent per encausa de la necessitat qu'un dirigent autoritari poguèsse amassar e dirigir las tropas necessàrias per defendre lo territòri.
Aital, rei es un títol abitualament vitalici e ereditari del dirigent investit d'autoritat sus un sol estat, nacion o tribú. Los primièrs reis germanics èran causits; pasmens aquela practica foguèt anequelida amb l'institucion del drech de primogenitura. La primogenitura es lo drech del filh ainat a eiretar de la proprietat d'un ancèstre mòrt, en general lo paire, en priorizar la linha masculina. Per aquò, es tanben lo drech de succession al tròn de l'ainat dins una monarquia.
Jos l'influéncia del cristianisme, los monarcas comencèron a èsser coronats e onches per las autoritats eclesiasticas amb la justificacion del drech divin dels reis.
Actualament la part màger de las monarquias son constitucionalas (amb un poder limitat doncas), essencialament coma simbòls de l'unitat nacionala. En Euròpa an subreviscut, a l'ora d'ara, dètz monarquias, que son las del Reialme Unit (que sa reina es a mai cap d'Estat de Canadà, Austràlia, Nòva Zelanda e d'altres nacions), Espanha, los Païses Basses, Norvègia, Suècia, Danemarc, Belgica, Luxemborg, Monegue e Liechtenstein.
Lo drech de primogenitura dins la succession al tròn d'una monarquia sòl establir la preferéncia del filh en luòga de la filha. Aquesta situacion es variabla en foncion dels païses (coma per exemple amb la corona britanica qu'es una reina que senhoreja) e podriá cambiar en foncion de l'evolucion de la societat.
Josèp de La Font
Josèp de La Font (en francés Joseph de La Font), escrivan de teatre e libretista francés d'opèra vadut a París en 1686 e mort a Passy lo 30 de març de 1725.
Qu'ei en particular l'autor deu libret de l'opèra-balet de Moret Las Fèstas de Talia dont ua entrada, "La Provençale", b'ei escrita en partida en provençau (çò qui hè teoricament d'eth, hens ua mendra mesura, un escrivan occitan).
Jogaire e pintaire, que morí joen.
Eschornhac
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Eschourniago (latinizacion), en 1090, Scaurniacum, en latin, en 1198, Scaurnac au segle XIII, Eschornhac en 1314, Chornhac, au segle XVI, Eschurniac en 1666. La prononciacion es [ɛjθur’ɲa]. Eschornhac ven d'un nom latin d'òme, *Scaurinius, tirat de Scaurus, « pè de buòu, pè tòrt, pè de bomba », emb lo sufixe -acum, , , latinizacion dau sufixe gallés -āco(n). Eschornhac èra donc probablament una anciana granda propietat antica qu'aviá per mestre *Scaurinius (e pas Scaurinus, coma escrivon Chantal Tanet et Tristan Hordé, qu'auriá menat a *Eschornac). Chornhac es lo mesme nom, emb aferèsi de la vocala iniciala.
Peraltilla
Peraltilla es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Ademar Jordan
Ademar Jordan (fl. 1198–1212) èra un cavalièr e trobador de Sent Antonin en Roèrgue. Èra benlèu vassal de Raimon Jordan.
Ademar participèt aparentament a la guèrra contra la Crosada dels Albigeses, que i foguèt capturat per Simon de Montfòrt lo 6 de Mai de 1212 e foguèt pas pus ausit aprèp. A l'ocasion de sa captura compausèt un sirventés en imitacion de Bertran de Bòrn, Si tot m'ai estat lonjamenz. Sa sola autra cançon existenta es Pons, viscoms, lezir e sojor, una cobla esparsa o cobla de circonstància.
Ademar pòt tanben aver participat a una de las Crosadas (saique la quatrena o la Reconquista).
Invasions vikingas de Galícia
Leis invasions vikingas de Galícia foguèron una tiera d'atacas e incursions vikingas menadas dau sègle IX au sègle XII còntra Galícia.
La premiera invasion se debanèt dins lo corrent d'aost de 844 ambé l'arribada d'un grop de Vikings separats d'una expedicion dirigida còntra Garona per una tempèsta. Pilhèron quauquei vilatges mai foguèron arrestats per lei fortificacions de La Coronha. Pasmens, en 858, arribèt una granda flòta que faguèt lo sètge de Sant Jaume de Compostèla e obtenguèt lo pagament d'un tribut en cambi de sa partença. Aquò empachèt pas la perseguida dei pilhatges litoraus fins a una victòria navala dau còmte Pedro que capitèt de destrurre 38 naviris vikings.
Aquela revirada limitèt l'amplor deis expedicions vikings còntra la region galèga fins a 951 e 964 mai lei vilas èran pron protegidas per defugir per rebutar una ataca eventuala. Pasmens, la situacion cambièt a partir de 968 ambé l'establiment permanent d'un gròs nombre de Vikings en Normandia. D'efèct, aquò li donava una basa en Euròpa Occidentala que permetiá d'organizar d'incursions còntra lei regions alunchadas d'Escandinàvia. Reputada rica gràcias au romavatge de Sant Jaume de Compostèla, Galícia venguèt la buta d'atacas pus importantas. Una flòta de 200 naviris se dirigiguèt vèrs la region e ataquèt lo diocèsi de Bretoña e Compostèla. Lo 29 de març, ganhèron la batalha de Fornelos onte l'evesque Sisnand II foguèt tuat. Aquò entraïnèt lo pilhatge de la màger dau diocèsi e lei Vikings demorèron en Galícia fins a 970 e la mòrt dau cap viking menant l'expedicion dins una batalha còntra lo còmte Gonzalo Sánchez.
Après aqueleis eveniments, leis incursions vikings en Galícia venguèron mens frequentas. En 1015, una flòta importanta ataquèt Castropol, Betanzos, Ribas de Sil e Tuy. La darriera vila foguèt pilhada e totalament destrucha après una desfacha saunosa de l'armada dau còmte Menedo. En 1026, plusors abitants foguèron capturats e liberats en cambi d'un recapte. En revènge, una expedicion menada en 1028 subiguèt una desfacha còntra lei fòrças de l'evesque Cresconio de Compostèla.
Selmer
thumb|200px|Signatura sus un [[saxofòn de Selmer]]Selmer qu'ei un factor d'instruments de coires e d'espiulas simplas e doblas e tanben un talhèr de laüteria de guitarras.
Que ho fondat 1885 peu clarinetista Henri Selmer qui comencè la soa activitat en bèth har espiulas per clarineta. En 1898 que comencè a fabricar clarinetas. Henri que s'associè dab lo son hrair, eth tanben clarinetista e qui perseguiva ua carrièra de la prestigiosa au Estats Units paí on e comercilizarà las clarinetas de Selmer. En 1909 que s'aubreish ua botica Selmer a nava York. La compania que pravè e en 1921 qeu comencè la produccion de saxofòns. En 1928, creacion de la societat H.Selmer & Cie qui continua de diversificà's en bèth fabricar intruments d'espiulas doblas. En 1929, la compania que crompa lo talhèr d'Adolphe Sax en bèth vàder lo son eretèr. La medisha annada que's crea la societat Selmer-Londres. En 1931 Selmer que hè l'aquesida d'un talhèr de fabricacion de coires e que's vira de cap a la fabricacion de guitarras en 1932 dab lo laütièr Mario Maccaferri e dab lo sostien artistic de Django Reinhardt. Au cors de las annadas 60 Selmer que he l'aquesida de la Vincent Bach Company e que tribalhè dab lo trompetista occitan Maurici André a desvolopar modèls de trompetas.
Sant Geli (Gard)
Sant Geli (Saint-Gilles en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
La ciutat deu son nom al celèbre abat Geli que ne garda lo tombèl. Foguèt un dels luòcs de pelegrinatge mai importants de la crestiantat. Se trobèt implicada dins la persecucion dels catars que siaguèt l'endrech ont assassinèron lo legat del papa en 1208 : Pèire de Castelnòu.
Seccion Paulina
La Seccion qu'ei en operacion despuish 1991 au camp deu Hameau, aprèp aver pisat pendent 80 ans la pelsa de l'estadi de la Cros deu Princèp (1910-1990). Lo club qu'a ganhat tres còps lo campionat de França en 1928, 1946 e 1964. La Seccion qu'a tanben ganhat lo trofeu Yves du Manoir tres còps, en 1939, 1952 e 1997. Au nivèu continentau, la Seccion qu'a ua victòria en Challenge europenc en 2000. Finalament, lo club qu'agana un títol de campion de França de Pro D2 en 2015.
Endroit fòrt deu rugby francés e club emblematic deu Bearn, la Seccion palois qu'a estat marcada per de personalitats com Robert Paparemborde, François Moncla, Nano Capdouze e los fraires Albert e Théo Cazenave. Portat per son public e per ua plentat de actors economics, enter los quaus lo grop Total, lo club qu'arreflexa ara a representar mei amplament lo rugby pireneenc au somèth de la hiarquia francésa.
Tláhuac
Tláhuac es un dels 16 arrondiments de la Ciutat de Mexic.
Cèu
Lo cèu (var. cèl, ciau, cial) es la part de l'espaci que se vei dempuei la Tèrra.
Chabanès
Chabanès (Chabanais en francés) es una comuna occitana situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Segon Xavier Lansade, lo parlar de la comuna es lo naut-lemosin.
Masatges
Grenòr.
Istòria
Sieti de principautat en 1789, emb 18 parròfias (o partidas) dependentas e 1 enclava.
Lista daus maires
miniatura|centre|L'ostau de vila de Chabanès.miniatura|dreita|Roge: La [[Comunautat de comunas de Charanta Lemosina|CC de Charanta Lemosina dins Charanta A. Frontiera òc/oïl<br/ >B. Comunas occitanas<br/ >C. Comunas emb un bocin occitan<br/ >D. Comunas peitavinas-sentongesas]]
Embessonatges
Au 22 de novembre de 2012, Chabanès es embessonat emb :
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Saint-Simon (Aisne)
Saint-Simon es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Geografia
Vilatge del ancià Vermandois, fondat sul marge esquèrre de la Soma.
Al luòc-dich Lo Ponch I debuta lo canal de la Soma #qu'acaba lo sieu cors a Sant-Valery-sus-Soma. Lo nom « Ponch I » ven del fach #qu'una sivella del Canal de Sant-Quentin forma amb lo canal de la Soma la carta « I ».
Village de l'ancien Vermandois, fondé sur la rive gauche de la Somme.
Au lieu-dit Le Point Y débute le canal de la Somme qui termine son cours à Saint-Valery-sur-Somme. Le nom « Point Y » vient du fait qu'une boucle du Canal de Saint-Quentin forme avec le canal de la Somme la lettre « Y ».
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tlalpan
Tlalpan es un dels 16 arrondiments de la Ciutat de Mexic.
Saint-Simon (Aisne)
Istòria
La localizacion ont s'elèva lo vilatge de Sant-Simon demorava encara al inculte e cobèrt de broussailles, e fasiá partida del territòri de Avesne, caseriu en dependent uèi de Sant-Simon.
Saint-Aignan-sur-Ry
Saint-Aignan-sur-Ry es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de Normandia.
Saint-Simon (Aisne)
Istòria
Eudes E, comte de Vermandois, #far dicha-se, défricher aquel terren e i #bastir un castèl, a l'entorn #que se #fixar qualques abitacions #que n'an donat naissença dins lo vilatge actual.
Cèu (omonimia)
Cèu pòt èsser
Saint-Simon (Aisne)
Istòria
Lo pòble dépendait de la distincion de las Rouvroy, erigida en duché-pairie l'an 1635 per Louis XIII, en benefici de lo sieu favorit, Claude de Rouvroy, paire del celèbre mémorialiste Louis de Rouvroy, pòrti de Sant-Simon
Saint-Aignan-sur-Ry
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Simon (Aisne)
Istòria
Lo pòble i aguèt destruit pendent la Primièra Guèrra mondiala.
L'emplacement où s'élève le village de Saint-Simon demeurait encore au inculte et couvert de broussailles, et faisait partie du territoire d'Avesne, hameau dépendant aujourd'hui de Saint-Simon.
Eudes I, comte de Vermandois, fit dit-on, défricher ce terrain et y construisit un château, autour duquel se fixèrent quelques habitations qui ont donné naissance au village actuel.
Le village dépendait de la seigneurie des Rouvroy, érigée en duché-pairie en 1635 par Louis XIII, au profit de son favori, Claude de Rouvroy, père du célèbre mémorialiste Louis de Rouvroy, duc de Saint-Simon
Le village fut détruit pendant la Première Guerre mondiale.
Manuel Blanco Encalada
Manuel Blanco Encalada, nascut lo 21 d'abril de 1790 a Buenos Aires en Argentina e mòrt lo 5 de setembre de 1876 a Santiago, es un òme politic argentin e chilen, president de Chile del 9 de juilhet al 9 setembre de 1826
Chambœuf (Léger)
Chambœuf (Léger) es una comuna francesa administrada per lo departament de Léger de la region de Ròse-Aups .
Cervièra
vinheta|Pòrta de Bisa situada a l'entrada nòrd-oest dau vilatge. Cervièra   o Cerveira (Cèrviére  en arpitan e Cervières en francés) es una comuna occitana situada dins lo departament de Léger e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups
Toponimia
Las atestacions ancianas son Usque Cerveriam en 1173, Mandamentum Cervarii en 1180, Capella de Cerveiri en 1225, Castrum Cerverie en 1290, Apud Serveriam en 1291, La chastelenie de Cervere en 1292, El mandement de Cerveri entre 1260 e 1317, Versus Scerveriam en 1311, versus Cerveriam en 1395, Ecclesia Beate Fidis Virginis Cerverie en 1402, apud Cerveriam en 1429, Cerviere au siecle XVI, Servieres en 1614, Cervières au siecle XVIII sus la mapa de Cassini e Cervières-la-Montagne a la Revolucion, an II.
Istòria
vinheta|La vila e lo chastèl de Cervièra au [[sègle XV|siecle XV.]]
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Paula-Mae Weekes
Paula-Mae Weekes (n. 1959) es una jurista e femna politica de Trinitat e Tobago. Lo 19 de març de 2018 ven la 6ena presidenta de la Republica d’aquel estat.
Steven Seagal
vinheta
Steven Frederic Seagal, nascut lo 10 d'abril de 1952, es una actor american de cinema.
Pertusa
Pertusa es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Canton de Bordèu-7
Lo canton de Bordèu-7 es una anciana division administrativa e electorala francesa, en Bordalés e en Guiana, situada dens l'arrondiment de Bordèu, lo departament de Gironda e la region d'Aquitània, adara de Novèra Aquitània.
Lo creèren en 1888 e lo suprimiren en 2015. Lo canton de Bordèu-7 es adara dens lo canton de Bordèu-5, damb los cornaus de Bordèu-Sud (Senta Crotz, Sent Joan, Belcier, Carle Vernet, Aubèrt 1èir, Sacrat Còr, ancianament dens lo canton de Bordèu-6 suprimit tanben). La lenga autoctòna es l'occitan gascon bordalés.
Composicion
Lo canton correspondèva a una partida de la comuna, la Bastida (partida de la vila de Bordèu situada en riba dreta de Garòna, a l'origina dens Senon e annexat en 1865). I avèva 8 cantons a Bordèu a partir de 1973.
Istòria
thumb|290px|center|Los cantons de Bordèu avant 2015 thumb|290px|right|Los cantons de Bordèu dempui 2015
Creèn lo canton de Bordèu-7 est créé en 1888 (lei dau 12 d'aost 1888), après los cantons de Bordeaux-1 à 6 creats en 1801. Los limits son modificats lo 13 de julhet 1973.
Dempui la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions departamentalas de març 2015, fusionèren los dus cantons de Bordèu-6 e de Bordèu-7 per formar lo canton novèth de Bordèu-5.
Libération
drecha|sens_quadre Libération es un quotidian francés pareissent lo matin, disponible tanben dins una version en linha.
Fondat jos la proteccion de Jean-Paul Sartre, lo jornal pareis pel primièr còp lo 18 d'abril de 1973 e tòrna prene lo nom d'un títol de premsa similar creat en 1927 per lo libertari Jules Vignes, nom que serà tanben aquel d'un dels jornals de la Resisténcia dirigit per Emmanuel d'Astier de La Vigerie.
Situat a l'extrèma esquèrra a sos debuts, Libération evoluís vèrs l'esquèrra sociala-democrata a la fin dels ans 1970 après la demission de Jean-Paul Sartre en 1974.
Perarrúa
Perarrúa es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
José Figueres Ferrer
José María Hipólito Figueres Ferrer (San Ramón, Alajuela, 25 de setembre de 1906 - San José, 8 de junh de 1990), engenhaire, òme politic e umanista foguèt un dels mai importants politics de la republica de Còsta Rica. Serviguèt coma Secretari de Relacions Exterioras e Cultura de Còsta Rica entre abril e mai de 1948 e coma President de la Republica en tres periòdes, 1948-1949, 1953-1958 e 1970-1974.
Trompeta baisha
thumb|200px|Trompeta baisha de pistonsLa trompeta baisha qu'ei un instrument de coire mei gran e de canèr mei long que la trompeta classica modèrna. Qu'ei acordada ua octava en devath d'aquesta, sia en Ut sia en Sib. Qu'ei generaument jogada per un trombonista e dab la medisha embocadure deu trombon. Las soas particularitats fisicas, en dehòra de la soa tessitura devuda a un canèr mei long, que son las de la trompeta e lo son timbre qu'ei lo timbre d'ua trompeta, mei sec e estiglant que lo timbre deu trombon. Tanben, com la trompeta, que pòt estar provesida sia dab pistons, sia dab paletas entà poder interpretar totas las gamas cromaticas.
Ramón Freire y Serrano
Ramón Freire Serrano, nascut a Santiago lo 29 de novembre de 1787 e mòrt lo 9 de decembre de 1851, èra un general e òme politic chilenc. Foguèt president de Chile en 1827.
Champagne-sur-Seine
Champagne-sur-Seine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Ramón Freire y Serrano
La jovença
Ramon Freire es lo filh d'un oficièr de cavaleriá espanhòl Francisco Antonio Freire y Paz e d'una chiliena Gertrudis Serrano y Arrechea. Orfelin a 16 ans, anèt a la vila de Concepción e venguèt comís dins un establiment abans de s'embarcar sus una nau mercanda.
Champagne-sur-Seine
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tournières
Tournières es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Union Esportiva Quilhan Nauta Valada
vinheta|L'equipa campiona de [[1929.]] L’Union Esportiva Quilhan Nauta Valada (oficialament en francés Union Sportive Quillan Haute-Vallée e abreujat US Quillan) es un club de rugbi de XV fondat en 1898 e basat a Quilhan. Lo club foguèt un còp campion de França en 1929. Jòga uèi dins la cinquena division francesa de rugbi de XV: Federala 3.
Xochimilco
Xochimilco es un dels 16 arrondiments de la Ciutat de Mexic.
Ciconiiformes (Sibley)
Dins la classificacion de Sibley, Ahlquist e Monroe, diferentas familhas provenent d'environ un desenat d'òrdres « tradicionals » son estats acampats dins un òrdre dels Ciconiiformes recobrissent mai de 1000 espècias.
Piracés
Piracés es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Las Salas de Castilhon
Las Salas de Castilhon (Les Salles-de-Castillon en francés) es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda e la region de la Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Barpeta
es una vila d'Assam, un estat de la Republica d'Índia. Es caplòc del districte de Barpeta.
Lannoy
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França.
Istòria
==Administracion==
Paroy-sur-Tholon
Paroy-sur-Tholon es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Deneuvre
Geografia
La municipalitat de Deneuvre es íntimament limitrophe de la vila de Baccarat. Ocupa un pichon scenari #que domina lo marge esquèrre de la Meurthe.
Vertus
Vertus es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Deneuvre
Istòria
La situacion de Deneuvre sus un esperó en dominant la Meurthe lududes a valgut en l'istòria una aucupacion précoce. En lo moment de la conquista de las Gaules, las Romains #escuélher d'i installar un camp. Sul rocher de Danweren (nom celte), eles édifièrent un castellum compausat d'un torn cairat de 12 m de costat en comprenent dos escalonis e en avent de murs de 1 m de espessor.
La preséncia romaine a testificat per las roïnas del torn del Bacha e sustot pels vestigis del temple de Hèrcules (visibles al musèu). Lo vilatge de Deneuvre sembla i aver #èsser fondat cap al.
La vila e lo castèl an aquerit pels comtes de Salm al #que possedisson lo avouerie del abbaye de Senones e près #qu'eles édifient çò castèl de Salm. Al continuament d'un ne parteja cap a 1240, lo territòri de Deneuvre dintre en lo patrimòni de Frédéric sire de Blâmont de la familha de Salm. En 1305, Henri, sire de Blâmont, es consagrat de Deneuvre pel avesque de Mètz. Fa bastir lo torn dels Consagrats per s'assegurar lo contraròtle de la vila. Endeutat, Adémar De Montil, avesque de Mètz, lududes rachète aquel torn en 1332 e engrandeix lo castèl. Los murs de 2 m de espessor (#que se vei encara darrièr de la glèisa actuala) formen un rempart de 25 m de nautor.
Teresa Rabal
Teresa Rabal  (Barcelona, lo 5 de novembre de 1952 z-es ‘na chantaira e actritz (de cinèma e de television) espanhòla.
Deneuvre
Istòria
Un faubourg se desvolòpa dempuèi lo e vendrà Baccarat, #que lo nom (n'escriu successivament Bacquarat, Bakarroit, Beckarrat, de contunh Backarrat) apareis per las primièras fes en 1291. Se lo sieu vin es plan conegut localement la vila l'es sustot per las siás drapiers. Als alentours de 1600, lo comèrci del bòsc es çò de mès de lucratiu e se'n vend fins a Nancy.
Teresa Rabal
Es la filha de los actors Francisco Rabal y Asunción Balaguer, son fraire es director Benito Rabal (lo paire del actor Liberto Rabal).
Hailakandi
es una vila d'Assam, un estat de la Republica d'Índia. Es caplòc del districte de Hailakandi.
Deneuvre
Istòria
La vila fortificada a desmantellat sus òrdre de Richelieu en 1636 en lo moment de la guèrra de Trenta Ans.