cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santa Fe de Grefuèlha
Istòria
Pendent l'Ancian Regime,Saint-Martin-de-Ronsac, benlèu Sant Martin de Ronsac en occitan, èra de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de l'archidiocèsi de Tolosa e de la senescauciá de Tolosa. Le vocable de la glèisa, annèxa de Sant Pèire de Latge, es Sent Martin. En 1790, Sant Martin de Ronsac èra una comuna del canton de Lantar, que compren tanben una autra comunautat, Le Cailar. Sant Martin de Ronsac e Sant Pèire de Latge semblan fusionadas en l'an VIII, puèi cada comuna fosquèc restablida. Sant Martin de Ronsac fosquèc incorporada a Santa Fe de Grefuèlha per ordenança del 28 d'octobre 1832 o 1833.
Pendent l'Ancian Regime, Le Cailar o Le Carlar èra una comunautat non parròquia de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa e de la senescauciá de Tolosa. Fusionèc ambe Sant Martin de Ronsac en 1790 o benlèu abans.
Pendent l'Ancian Regime, Le Pujòl èra una comunautat non parròquia de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa e de la senescauciá de Tolosa. En 1790, èra del canton de Lantar, puèi en l'an VIII, sembla incorporada a Preservila, puèi restablida en l'an X. fosquèc incorporada a Santa Fe de Grefuèlha per ordenança del 28 d'octobre 1832 o 1833.
Casta
La mot "casta" es mai sovent associat a l'Índia, foguèt utilizat pel primièr còp pels missionaris portugueses. Lo tèrme utilizat pels monges ven del latin castus («pur, separat»), e fa etimologicament relacion a carere («talhar») e en portugués a tanben lo sens de («descendéncia, raça»).
Mai d'una societat asiaticas o africanas (Peuls, Soninke, Diakhanke, Zarmas, Tocolors, Khassonkes) son estructuradas per un sistèma de castas, lo cas indian essent mai sovent estudiat.
Arletty
vinheta|Retrach d'Arletty per l'[[estúdio Harcourt.]] Arletty, nom de scèna de Léonie Bathiat, nascuda lo 15 de mai de 1898 a Courbevoie e mòrta lo 23 de julhet de 1992 a París, es una actritz e cantaira francesa.
Figura dins qualques caps d'òbra del patrimòni cinematografic francés dels ans 1930 e 1940 : Hôtel du Nord en 1938, Le jour se lève en 1939, Les Visiteurs du soir en 1942, Les Enfants du paradis en 1945, quatre filmes de Marcel Carné, los tres darrièrs dialogats per Jacques Prévert.
Abdel Fattah Abdelrahman Borhan
Abdel Fattah Abdelrahman Borhan (nascut c. 1960) es un militar e òme d'estat sodanés. Lo 12 d'abril de 2019, en seguida del còp d'estat, ven cap de l'Estat sodanés ad interim, amb lo títol de "President del conselh militar de transicion".
Negură Bunget
Negură Bunget es un grop de black metal amb una tendéncia folk/pagan metal (de còups qualificat de black metal atmosferic ò melodic) format en 1995 a Timişoara en Romania. Lo nom ven dau romanés ancian, onte Negură significa "brumosa" e Bunget "selva".
Ara lo grope es establit en Alemanha.
Art de l'epòca tinita
200px|right|thumb|Estela deu rei Oadj, tanben coneguda com l’estela deu rei Djet, Musèu deu Lovre L’art deu periòde tinita (enter -3000 e -2700) qu’amassa las produccions artisticas de las duas purmèras dinastias egipcianas. Qu’ei un temps de transicion enter la preïstòria e l’ancian empèri egipcian. Qu’ei tanben lo temps qui vedem a desenvolopà’s l’escritura ieroglifica.
Château-Larcher
Geografia
280px|miniatura|gaucha|Château-Larcher dins l'aira linguistica dau peitavin-sentongés, emb los noms de las vilas en "parlanjhe"
Art de l'epòca tinita
Las honts istoricas egipcianas tardivas e transmetudas peus istorians grècs que’ns disen qu’un rei, Nimes, qu’aurè unificat la Hauta e la Baisha Egipte de cap a l’an -3000. Aqueth òmi e aquesta hèita que son probablement evocats, dens l’art egipcian d’aqueth temps, sus la Paleta de Narmer (se Narmer e Menes e son la medisha persona, punt suu quau be demora un petit dobte). Que podem véder ua mena de continuitat artistica e iconografica enter aquesta òbra (au còp la darrèra deu periòde predinastic e la purmèra deu periòde tinita) e lo manjo deu cotèth deu Gebel el Arak (véder Art de Nagada). Mei au mens a la medisha epòca (la quita o a sonque uas paucas generacions de distància) lo cap de maçuga deu rei Òrus Escorpion que ho realizat. Tant la Paleta de Narmer com lo cap de maçuga d’Òrus escorpion que son exemples deus purmèrs “textes” egipcians puish qu’au ras de las representacions istoricas iconograficas, be podem véder uns deus purmèrs ieroglifs qui identifican los reis representats. Lo Musèu deu Lovre que possedeish d’aquesta epòca l’Estela deus començaments de l’escritura e l’Estela deu rei Oadji. La purmèra qu’ostenda un grop de ieroglifs fonetics mentre qui la dusau que’ns muisha ua sèrp (qui en egipcian e’s dit oadj, e qui vadó lo son dj de l’alfabèt ieroglific unilitari) entornejat de simbèus ieroglifcs qui volen díser rei : la representación d’un palau (qui embarra la sèrp) suu quau un haucon, lo diu Òrus, e’s quilha. Aqueth art que'ns muisha donc au còp los començaments de l’escritura ieroglifica e un estat pro avançat deu son sistèma grafic e de comunicación dab lo doble emplec de signes per la loa valor fonetica e ideografica (çò qui ei la grana caracteristica de l’escitura ieroglifica). Lo periòde tinita qu’ei tanben lo temps de la bastida deus purmèrs mastabas peus reis, entornejats per las tombas deus cortesans. Aqueths mastabas que son tombas trapezoïdalas bastidas dab bricas, e, chic a chic, mei d'elements de pèiras.
Château-Larcher
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Sent Remedi
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [ʂɛ̃ n re’mɛdi]. Las fòrmas ancianas son Sanctus Remigius, en latin, au segle XIII, Sen Remedy, en 1289, Saint Remede, en francés, au segle XVI. L'atestacion dau segle XIII fai veire la confusion frequenta entre Remedius, « lo garissaire », nom de mai d'un sent daus sègles VIII e IX, e Remigius, « lo remaire », nom dau sent que batejèt Clodovèu a Rems, ,.
La fòrma populara Remèsi (de Rĕmĕdĭus) conserva pas lo -d- intervocalic; Remedi es una fòrma sabenta (veire Sant Remèsi). En lengadocian, lo nom s'escriuriá Remèdi, mas en lemosin, maugrat la prononciacion [re’mɛdi], lo destriament e/è es pas considerat coma pertinent e lo nom s'escriu Remedi.
Cromlec
Un cromlec es un monument megalitic preistoric format d'un alinhament, generalament circular, de monolits verticaus (menirs). La màger part se troba en Euròpa, especialament dins leis Illas Britanicas, mai se pòu tanben trobar de cromlecs dins lo nòrd d'Africa, en Índia, dins lo sud-èst d'Asia, en Japon ò dins lo nòrd-èst deis Estats Units d'America.
Saint-Hilaire-Petitville
Saint-Hilaire-Petitville es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Districte de Champhai
Lo districte de Champhai es un districte de l'estat de Mizoram en Índia.
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Champhai. Lo tres de junh de 2019, lo districte de Saitual, foguèt fondat amb parts del districte de Champhai e d'aquel d'Aizawl.
Populacion
La populacion del districte èra de 125 745 abitants al recensament de 2011.
Baslieux-sous-Châtillon
Baslieux-sous-Châtillon es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Escòla Gaston Febus
L'Escòla Gaston Febus (Escole Gastou Febus, dens la grafia de la sua fondacion) qu'ei ua escòla (seccion deu movament deu Felibritge) fondada en 1896, qui amassa los parçans de parlar gascon. Fondada a Pau, qu’a adara lo son sièti au castèth de Mauvesin (Pirenèus Hauts). La sua mission qu’ei de promóver la lenga e la cultura regionaus. Que gerish lo castèth de Mauvesin e ua maison d’edicion dita Edicions Reclams. La sua revista literària, Reclams (ancianament Reclams de Biarn e Gascougne) qu’existish desempuish 1897.
La creacion
vinheta|Simin Palay Simin Palay qu’encontra Miquèu Camelat a la hèsta deu felibrige de Tarba en 1890. Lo joen Camelat (19 ans) qu’ei premiat per ua poesia. L’annada que seguish, Simin Palay que’u perpausa de fondar ua escòla, qu’ei a díser ua seccion locau deu movament deu felibrige. Que cau sèt signaturas entà demandar aquera creacion aus fondators deu felibritge Frédéric Mistral, Joseph Roumanille, Théodore Aubanel... Que serà mauaisit pr’amor digun ne cretz a un tau movament en Gasconha. vinheta|Miquèu Camelat Qu’encontran en prumèr Pierre Daniel Lafore, secretari de la mairia d’Ortès qui serà hòrt actiu. Aqueste que hè seguir lo maire d’Ortès, Adrien Planté. Puish dus regents bearnés, Jean-Victor Lalanne e Jean Eyt. Fin finau, lo felibre tolosan Pierre Bacquié-Fonade e l’escrivan tolosan Danton Cazelles que signaràn la demanda tà ajudar los Gascons. Simin Palay, au servici militar, n’a pas lo dret de signar. La demanda qu’ei acceptada en 1896.
Lo purmèr president qu’ei Adrien Planté e un deus capdaus d'aunor, Vastin Lespy. L'Escòla qu'ei ua verdadèra escaduda : 500 membres en quauques mes.
Las prumèras accions
L’Escòla que definish la sua mission :
Tolerància
Al sens moral, la toleràcia es la vertut que pòrta a respectar çò que s'acceptariá pas espontanèament, per exemple quand aquò ca contra las sieunas conviccions. Es tanben la vertut que pòrta a se mostrar vigilant al subjècte de l'intolerància al subiècte de l'intolerable.
Tota libertat o tot drechr implica necessàriament, poe s'exercir de complet, un dever de tolerància.
Raucourt
Raucourt pòt essèr:
Tolerància
Segon John Locke, la tolerància significa « acabar de combatre çò que se pòt pas cambiar ».
Escòla Gaston Febus
Las prumèras accions
Qu’avian ua revista, Reclams de Biarn e Gascougne ; lo prumèr numèro que data de heurèr de 1897. La revista, adara entitolada Reclams, qu’existish totjorn e qu’ei totjorn ua revista literària de lenga d’òc.
Tolerància
Segon de moralistas, la nocion de tolerància es associada a la notion absoluda de ben e de mal. La tolerància s'exercís quand se reconéis pas qu'una causa es un mal, mas que combatre aqueste mal provocariá un mal encara mai grand.
Mesnard-la-Barotière
Mesnard-la-Barotière es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Vendea e la region daus País de Leire.
Tolerància
La tolerància pòt alara conduire a une abstencion volontària dins lo combat contra un mal identificat coma tal. Aquesta abstencion es pas motivada per une relativizacion de las nocions de ben e de mal, mas al contrari per la plena consciéncia d'un mal que pòt pas èsser combatut sens produire un autre mal mai greu encara.
Tolerància politica
La nocion de tolerància es fondamentalament una nocion morala, venguda nocion politica et juridica. Ne faguèt la teoria jos aquesta angle la filosofia a partir dels sègles XVII e XVIII, una epòca ont se debanva en Euròpa las guèrras de religion. Lo sorgiment e lo trionf de la nocion de tolerància dins las societats occidentalas uèi, s'explica per aqueste contèxte ont foguèt desvolopada per acabar lo conflictes entre catolics e protestants, en definissent las règlas e condicions que la diversitat de las idèas, opinions e cresenças, podavan èser suportadas e toleradas dins una mèsma societat, sens pasmens la metre en dangièr en creant de divisions incompatiblas. L'autor de referéncia per la teoria de la tolerància es l'anglés John Locke. Tanben, a partir de 1685, après la revocacion de l’edicte de Nantas, Pèire Baile denòncia dins son Comentari filosofic sus aquestas paraulas de Jèsus Crist : « Còntrénh-los de dintrar », l'intolerància e presica una tolerància civila de totas las confessions cretianas, del judaïsme, de l'islam e tanben pels atèus.
Tolerància en drech
L'exemple mai caracteristica es aqueste de l' article 2262 del còde civil francés : « Los actes de pura facultat e aquestes de simple tolerància pòdon pas fondar ni possession ni prescripcion. ».
De biais mai general, la tolerància saupra pas èsser constitutiva de dech. Es segur que la precaritat d'una situacion saupra pas generar un drech juridicament protegit al benefici d'aqueste que'n podèt na beneficiar un cèrt temps.
Mesnard-la-Barotière
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tolerància
Tolerància en drech
Un exemple, en drech dels bails comercials :
Tolerància sociala
La tolerància sociala es la capacitat de respècte d'una persona o d'un grop en fàcia de çò que diferís de sas valors moralas o de las nòrmas establidas per la societat.
Mesnard-la-Barotière
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Lista dels caps d'estat de Sodan
Aquí la lista dels caps d’estat de Sodan dempuèi l’independéncia formala d'aquel estat en 1956.
Sant Pèir
thumb|200px|Sant Pèir per [[Rubens]] Sant Pèir (var. Sant/Sent Pèire/Pèir/Pèr) qu'ei un deus 12 apòstols de Jèsus de Nazaret e qu'ei considerat com lo purmèr Papa ; qu'ei sovent representat portant la clau deu Paradís. Arrond la captura deu Crist, qu'arreneguè tres còps lo son mèste com e se'u avèva predit.
Escòla Gaston Febus
Las prumèras accions
En 1903, que causishen tres projèctes màgers : realizacion d’un diccionari, creacion d’un musèu gascon e realizacion d’un libe de l’istòria deu Bearn. Aqueth tresau projècte ne sortirà pas.
Oissery
Oissery es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Escòla Gaston Febus
Lo diccionari
Dab los prumèrs numèros de la revista Reclams de Biarn e Gascougne, qu’an evaluat la dificultat de legir un tèxte en gascon quan cada autor.a escriu a la sua faiçon. Que crean en 1904 un comitat de l’ortografia dab MM. Baudorre, Camélat, Daugé, Lafore, Lacoarret, Lacoste e Palay. Que’s van basar suus trabalhs d’Édouard Bourciez, romanista e lingüista. Qu’ei la neishença de la grafia febusiana.
En genèr 1907, Jean-Victor Lalanne qu’escriu sus la revista : coum la serou Anne, n’ey, au Diu bibostes, bis arriba arrèy. (Com la seròr Anne, n’èi, au diuvivòstas, vist arribar arren). Sense competéncia especiau, lo trabalh n’avança pas. La guèrra de 1914-1918 arrestarà tot.
En 1920, Jean-Victor Lalanne, vadut capdau de l’Escòla Gaston Febus, que torna aviar lo trabalh deu diccionari. Que calerà aténder Simin Palay, navèth capdau, tà començar de vertat. Que serà ajudat per tots los membres de l’Escòla e, sustot, per Louis Rouch, lingüista. Aqueste que perpausarà modificacions a la grafia febusiana tà estar mei comprés per las generacions futuras. Lo prumèr tòme (letras A a E) que sortish en 1932, lo tòme dusau en 1934. Que conteng 60 000 mots o expressions sus 1 200 paginas. Que i tròban arreproèrs, cançons, locucions, explicacions de tradicions.
Lo Dictionnaire du Béarnais et du Gascon modernes de Simin Palay que vad ua referéncia per la lenga de Gasconha, lo "tesaur gascon" coma l’apèra l’istorian Charles Samaran.
Que serà tornat editat mei d’un còp peu CNRS dab dus ajustèrs : en 1963 (edicion dita de 1961) e en 1974 dab sustot l’introduccion deus mots amassats per Fernand Sarran suu departament deu Gèrs.
En 2020, l’Escòla Gaston Febus qu’edita ua tresau edicion.
Tolerància
Çò que la tolerància es pas
Sovent i a tendéncia a assimilar la tolerància a de nocions que se revèlan fondamentalament diferentas, quitament pròches sus unes punts.
Escòla Gaston Febus
Lo castèth de Mauvesin
alt=Vista deu Castèth de Mauvesin (Bigòrra, Hautas Pireneas o Hauts Pirenèus)|vinheta|Castèth de Mauvesin (Bigòrra) Albin Bibal, membre de l’Escòla Gaston Febus, que crompa çò que demora deu castèth de Mauvesin (roeinas) e que’u passa a l’Escòla lo 28 de març de 1907.
Tolerància
L'indiferéncia
L'indiferéncia es de sentir ni plaser, ni dolor, fàvia a çò que se percep. I a pas cap de besonh de tolerància fàcia a las causas per que se sentís pas d'emocion. Per exemple, una persona per que las questions de religion son pas una preoccupacion, pòt èsser qualificada de toleranta o intoleranta en matèria religiosa.
Escòla Gaston Febus
Lo castèth de Mauvesin
Lo curè de Mauvesin que’n serà lo conservator dinc a 1943. Que hè quauques òbras tà consolidar l’edifici. La renovacion vertadèra que debuta en 1981. Lo conservator, Guy Cassagnet, que securiza lo castèth e hè renovacions electricas.
En 1999, lo conselh d’administracion qu’avia ua renovacion sancèra. Olivier NAVIGLIO, caparquitècte deus monuments istorics, que hè los estudis. Lo permís de construsir qu’ei depausat lo 16 de abriu de 2002. Benevòles e enterpresas qu’i van trabalhar mei de quinze ans. Fin finala, en 2019, lo castèth que sembla au castèth construsit per Gaston Febus. Lo castèth que’s pòt visitar dab guidas en mei d’au lenga de quau lo gascon.
Mesnard-la-Barotière
Nòtas
<references group="N"/>
Escòla Gaston Febus
Lo castèth de Mauvesin
Ua sala que conteng los libes de l’Escòla Gaston Febus (de cap a 3 000) que pòden consultar au castèth. Los libes liures de dret que son a disposicion sus un site internet.
La maison d’edicion
L’Escòla Gaston Febus e las Edicions Reclams qu'editan la revista literària Reclams e tanben libes d’autors gascons, enter los quaus Cesari Daugèr, Miquèu de Camelat, Albèrt Peirotet, Andrèu Pic, Bernat Manciet, Sèrgi Javaloyès, Eric Gonzalès.
Los sitis numerics de cultura gascona
L’Escòla Gaston Febus que perpausa sites de difusion de cultura regionau :
Notas e referéncias
Le château de Mauvezin, Jean-François Abadie e Serge Clos-Versaille, Ed. Escòla Gaston Febus
Les débuts de Reclams de Biarn e Gascougne, Jean-Marie Sarpoulet, Presses universitaires de Bordeaux, juin 2005
Reclams especiau Castèth de Mauvesin, n°857, deceme 2020
Basilica de Sant Pèir
La Basilica de Sant Pèire (var. Basilica de Sant Pèir, Basilica de Sent Pèire), oficialament la Papala Basilica Majora de Sant Pèire en Vatican (en italian Papale Basilica Maggiore di San Pietro in Vaticano) es una glèisa catolica de rite roman dins la Ciutat de Vatican. Qu'acesa lo tròn e lo tombèu de Sant Pèir considerat com o purmèr Papa. Qu'ei lo lòc on ofícia lo Papa catolic.
Basilica deu Papa au Vatican, b'ei donc pas la catedrau de Roma: aquesta qu'ei l'Archibasilica de Sant Joan de Letran.
Aquesta basilica b'ei pas mei la màger glèisa deu mòn desempuish la bastida de Nosta Dauna de la Patz (Yamoussoucro, Còsta d'Evòri).
Tolerància
La somission
La somission es l'acceptacion jos la constrencha. Per qui aja toleréncia, cal i aver una causida deliberada. Se pòt èsser tolerant sonque amb çò qu'avèm lo poder (d'assejar) d'empachar.
L'indulgéncia
L'indulgéncia va mai luènh que la tolerància, qu'es una disposicion a la bontat, a la cleméncia, una facilitat de pardonar, alara que la tolerància pòt èsser condescendenta.
La permissivitat
La permissivitat, tot coma l'indulgéncia, va mai luènh que la tolerància. Se destria de l'indulgéncia per l'abséncia de referéncia als sentiments. Se definís coma una propension a permettre sens condicion.
Tolerància e ideal
La tolerància es mai sovent considerada coma una vertut, que tend a estalivar los conflictes. AtalKofi Annan disiá que « La tolerància es una vertut que fa la patz possibla. »
Dins unas religions, coma la religion bodista, la tolerància es lo primièr pas cap a l'equanimitat, es a dire l'acceptacion sens deca. La tolerància per aqueste que nos agressa, es un exercici de practicar sus se mèsme.
Tolerància e reprobacion
Pasmens, se considèra mai sovent qu'i a pas de tolerància sens agression, es a dire que se pòt èsser tolerant pas que fàcia a çò que nos desturba (es a dire amb que sèm en accòrdi) mas s'accèpta al respècte de l'individú (l'umanisme) o per la defensa d'un ideal de libertat (lo liberalisme).
La tolerància al respècte de l'individú poiriá se formular coma:
La tolerància per la defensa d'un ideal de libertat, es parfièchament illustrada per una celèbra citacion attribuida de biais erronèu a Voltaire :
La tolerància es o una causida dictada per una conviccion, o una causida condescendenta. Que que siá, per qu'i aja tolerància, cal i aver causida deliberada. Se pòt pas èsser tolerant sonque amb çò qu'avèm lo poder d'assajar d'empachar. L'acceptacion jos la constrencha es la somission.
Dempuèi las annadas 1950, la tolerància es mai sovent definida coma un estat d'esperit d'obertura a l'autre. S'agís d'admetre de biais de pensar e d'agir de biais diferent a aquesta que se ten de se mèsme.
Es tant mai dificil de comprene un comportament (e possiblament de l'acceptar) quand se'n conéis pas las originas. Es perque l'educacion es sovent considerada coma un vector de tolerància.
Atal Helen Keller disiá« Lo melhor tèrme de l'educacion es la tolerància. »
Tolerància civila
Las mentalitats evoluisson — sus unes subjècte — mai rapidament que las leis, existís un escart entre la morala sociala (aquesta qu'un grop legitim) e las leis civicas. Atal, de disposicions de la lei pòdon, a un moment donat, èsser reconegudas inadaptadas e, atal, èsser aplicadas pas que parcialament o pas pus, per manca de mejans.
Exemple :
La tolerància segon Locke
Istoricament, la primièra notcon de tolerància es aquesta defenduda per John Locke dins sa Letra sus la tolerància, qu'es definida per la formula « arrestatz de combatre çò que podèm pas cambiar ».
Al vejaire social, s'agís de suportar çò qu'es contrari a la moralea (o a l'etica) del grop pausat coma un absolut. S'agís subretot de reaccion fàcia a un comportament que se jutja mal, mas que s'accepte que se pòt pas far autrament. Es donc a partir d'una glorificacion de la sofrença que s'establís una concepcion etica de la tolerància.
Lo respècte de l'individú e de sas idèas interven sonqu'a partir del moment ont se pòt pas convocar la poténcia publica contra son biais de far e aqueste respècte globalament aparéis pas que dins lo drech sonque a partir de 1948 e de la declaracion universala dels drechs de l'òme.
Dins aqueste encastre, la tolerància es pas una valor individuala, mas un dinamisme evoluissent entre la recepcion de la règla e l'aptitud del poder a la far respectar.
Aquesta nocion de tolerància depend donc del biais que lo poder concep sa relacion a la veritat e de mejans qu'es dispausat a investir per far valer aquesta concepcion.
La toleréncia segon John Rawls
Lo filosòf american John Rawls, dins son obratge de filosofia morala A Theory of Justice</i> (Una Teoria de la justícia), establís que la tolerància es una vertut necessària a l'establiment d'una societat justa. Mas pausa la question « Se deu tolerar los intolerants ? ». Rawls i respond positivament, indicant que los tolerar pas seriá intolerant e seriá donc una injustícia. Mas establís qu'una societat toleranta a lo drech, e lo dever, de se protegir e que aquò impausa una limita a la tolerància: una societat a pas cap obligacion de tolerar d'actes o de membres vodats a son exterminacion.
Discussion
La « Teoria de justícia » fa referéncia a « una societa justa », que los membres serián per gaireben totes lo tolerants, e capable de tolerar los intolerants. Se pòt legitimament li opausar « una societat toleranta », çò qu'implica per cadun de sos membres, la practica de la « tolerància mutuala », e exclutz la permissivitat e l'intolerable.
Tolerància religiosa
La tolerància religiosa es una actitud adoptada en fàcia de las confessions de fe diferentas o davant de manifestacions publicas de religions diferentas. Exemple, l'edicte de Versalhas de 1787 (France) autoriza la construccion de luòc de cultes pels protestants a condicion que lor campanars sián mens naut qu'aquestes de las glèisas catolicas.
Cal diferenciar tres domènis de tolerància religiosa. Primièr, la tolerància inscricha dins los tèxtes sacrats que se referís la religion. Enseguida, l'interpretacion que se'n faguèt per las autoritats religiosas. Enfin, la tolerància del fidèl, que, quitament guidat per sa fe, demora pas mens individuala.
Lo politeisme antic
Dins lo politeisme antic (abans l'èra crestianan), Es frequent de constatar d'escambis de divinitats d'un panteon a l'autre, per exemple en Euròpa del Nòrd e en Orient Pròche. Se pòt citar per exemple lo cas de la civilizacion de l'Egipte antica, ont la tolerància religiosa èra un pilar (levat pendent lo peròde d'Akhenaton) e que lo país abriguèt, a diferentas epòcas, de temples de divinitats estrangièras (Baal, Astartè, etc.). E tanben per Roma amb l'adopcion de la divesa Isis.
Mostuèjols
Mostuèjols, (Mostuéjouls en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Tolerància
Lo politeisme antic
Se pòt parlar de tolerància dins lo cas del panteon roman que lo culte se confond amb aqueste de la vila, puèi de l'emperaire a partir d'August.
A l'epòca d'apologistas, Cèls testimònia que s'agís pas, al subjècte del cristianisme, de tolerància coma obertura a la valors d'altrú, mas de tolerància a çò que destrusís pas l'òrdre public. Sol lo judaïsme auriá benficiat a costat de la religion romana de l'estatut de religio licita mas aquesta quita nocion es controversiada.
Mostuèjols
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Marius Bacquié-Fonade
Marius Bacquié-Fonade (Tolosa, 15 d'agost de 1854, 26 de novembre de 1910), es un felibre tolosenc, fondator de la societat sabenta Los Tolosans de Tolosa (Los Tolozans de Toloza) e del Musèu del Vièlh Tolosa.
Tolerància
Lo politeisme antic
Es sonque en 311 qu'un edicte de tolerància, l'edict de Milan decrèta la libertat de totes los cultes.
Lo monoteisme
Amb lo desvelopament del monoteisme (judaïc, crestian, puèi islamic) aparéis la nocion d'exclusivitat del divin.
Un monoteisme exclusís los autres monoteismes al mens dins lor quite principi i a d'arrenjaments, e condamna tota forma d'idolatria. La lei josieva formulada dins lo Deuteronòma limita sevèrament las relacions entre Josieus e non-Joieus. Lo cristianisme, se difusèt pacificament pendent son primièr milenari d'existéncia, desvolopèt enseguisa de mejans de coercicion contra los « eretics », e alternèt al vejaire dels josieus de frasas de tolerància e d'intolerància: a partir del sègle XVIe, catolics e protestants rivalisèron d'intolerància, malgrat unas excepcions (d'Estats catolics acceptèron l'existéncia de minoritat protestantas). L'islam accèpta mai o mens, segon los païses, la preséncia de « mescresants » d'autras religions, constrenchs a pagar un impòst especial (dhimmis), se mòstra paux tolerant e esita pas a emplegaire la violéncia per establir son poder. A partir del sègle XIX pasmens, lo cristianisme evoluís e adòpta los principis modèrnes de la tolerància. A la diferéncia dels païses musulmans que, se tolèran encara dins unes d'entre eles de minoritats religiosas, crestianas e josievas en particular, mas tanben d'autras brancas de l'Islam, podent mal acceptar una veraia diversitat religiosa. Fins a que lo Pròche Orient, los crestians patisson, en Iraq per exemple, de persecucions violentas e en Arabia Saudita, tota expression religiosa autra que musulmana es reprimida despietadosament.
Lo dialòg interreligiós
La tolerància donc de tot temps existiguèt. Ja Platon, segon una rumor colportada per Diogènes Laèrci, auriá volgut brutla en plaça publica las òbras de Democrit. L'obertura de la cultura grèga als cultures exteriors e lo dialòg de contunh dels filosòfs entre eles provoquèron un climat intellectual tendut mas propici als escambis e a la reflexion. Es la filosofia de las Luces que transforma çò que semblava una flaquesa per Augustin d'Ipòna, teorician de la persecucion legitima, tal coma lo presentava Bossuet.
Lo desvelopament de las sciéncias religiosas dins la filosofia alemanda del sègle XIX permetèt la realizacion d'un saber laïc sul fenomèn religiós que percebèt coma una menaça per las religions. Tal foguèt l'enjòc de la crisi modernista, tal es encara l'enjòc de fòrça conflictes avent a veire amb lo fenomèn religiós.
Los mejans de transpòrt e de comunicacion dels sègles XIX e XX permetèron d'escambis culturals que pasmens facilitan pas lo dialòg interreligiós. La democratizacion del viatge se fa pel metòde del viatge organizat que permet rarament l'encontre de l'autoctòn. Mas, los escambis d'estudiants, fins alara reservats a las classas superioras dels païses desvelopats, poirián melhorar la situacion per de financiaments europèus, coma lo programa Erasmus.
Del fach de la vocacion de gaireben totas las religions a ensenhar sonque çò que creson verai designant per totas variantas del fals tot çò qu'an pas exprimit d'esperelas (metòde dels epicicles copernicians descricha pel primièr còp dins lo domèni religiós per John Hick dins God Has Many Names (1988).
Tolerància tecnica
La tolerància en tecnica es la marge d'eror acceptabla, o la capacitat de resisténcia a una agression.
Dins las sciéncias aplicadas, la tolerància es sovent sinonime de capacitat de resisténcia a un problèma, una agression, per exemple l'inercia d'un material o sa resisténcia a una corrosion quimica.
Electronica
De par leurs techniques de fabrication très critiques, tous les composants électroniques ont des plages de fonctionnement et des rendements assez irréguliers, ceux-ci pouvant varier du simple au double — voire plus pour les gains des transistors. L'industrie électronique a donc mis en place tout un système de repérage et de marquage des tolérances sur les composants. Bien souvent, c'est seulement après certains tests de validation que le marquage des composants est effectué avec les indications adéquates.
Informatica
Una majoritat dels problèmas de tolerància de logicials ven del fach que los desvelopaires presupausan tròp sovent la plaja de donadas que lo programa va recebre de gaireben totes los sistèmas interagissent amb el (utilizatorr, sistèma d'expleitacion, etc.). Fòra dels bugs venent de las errors de programacion, los disfoncionaments del programa son sovent deguts a de situacions non previstas.
Immunologia
En immunologi a, la tolerància es la capacitat d'un organisme a acceptar la preséncia de còrs estrangièrs dins son environament. Aquesta tolerància a una importància capitala dins lo processús de empèut d'organs.
veire: tolerància immunologica.
Tolerància monetària
Dins lo vocabulari monetari la tolerància designa l'escart maxim admes entre lo títol o lo peses reals e l'equivalent legal d'una moneda.
L'intolerància
L'intoleréncia es, al contrari, quand un individú capita pas a respectar de diferéncias. L’omogeneïtat, dins una societat, nos rassegura sus la nòtra existéncia. La meconeissença d’una diferéncia per exemple, mena a la paur, que pòt causar de l’intolerància: l’eterogeneïtat torna sus nòstre estatut, nòtra estat coma çò que nos definís al sen d'aquesta societat. L’intolerància es portada per aquesta menaça.
L’uman a besonh d’establir de ierarquias per, entre autres, se rassegurar sus la sieuna posicion. L’inseguretat menada en se comparant a quicòm mai, dins aquesta ierarquia, pòt menar e de manifestacions d’intolerància.
Per suprimr l'intolerància, es necessari de suprimir çò qu'es suscita la paur en nosaltre qu'es causada per la quita diferéncia o per la meconeissença d'aquesta.
L’« espaci » entre dos individús es nomenat la diferéncia. Es la conservacion d'aqueste espaci e lo respècte d'aqueste qu'es a l’origina de la tolerància. Dins li cas contrari, l'intolerància pren plaça.
Marius Bacquié-Fonade
Obrèt inlassablement per la reconeissença de la lenga occitana e per la valorizacion de l'istòria locala.
Biografia
Foguèt elevat per sos grands, mesuraires de gran dins lo barri Guilhemeri de Tolosa e apondèt mai tard a son patronim lo nom de Fonade qu'es aquel de sa rèiregrand maternala.
Pensionari al collègi Henri IV (num. 1, carrièira Donne-Coraille, uèi carrièra Espinassa), lèu deguèt trabalhar e exerciguèt divèrses mièges mestièrs que li faguèron percórrer los barris tolosencs ont s'impregna de las activitats e de l'atmosfèra de la populacion laboriosa de la vila abans de s'interessar a son istòria. Aprèp son maridatge ambe Germaine Clastres, s'establíguèt al numèro 20 de la carrièira de las Leis a Tolosa e exercíguèt lo mestièr de representant de comèrci en papetariá. Viatgèt professionalament, mai que mai en Provença, ont rencontrèt lo felibre Josèp Romanilha que li faguèt descobrir sa librariá d'Avinhon e lo conselhèt per constituir una bibliotèca que vendrà una de las mai remarcablas per son fons regional.
Participèt activament a l'organizacion de las fèstas annalas e divèrsas reünions félibrencas dins tot lo Miègjorn e tesquèt de ligams ambe los principals felibres. Pels primièrs jòcs florals de l'Escòla Mondina a Tolosa en març de 1894, la Santa Estèla foguèt celebrada en preséncia del capolièr Fèlix Gras e Bacquié-Fonade legiguèt la lista dels laureats acompanhat pel majoral Gaston Jourdanne e de la poetessa Filadèlfa de Gerda. D'aquí enlà, obrèt al sen de l'Escòla Mondina pel desvolopament de la lenga d'òc e lo sosten dels escrivans occitans.
Compausant el meteis dins las revistas occitanas qualques tèxtes e contes saboroses, foguèt distinguit per mantuns diplòmas d'escòlas felibrencas o de societats sabentas e costegèt los principals felibres d'aquesta epòca, primièirament Frederic Mistral que recebèt a Tolosa en 1901.
Pasmens, las orientacions politicas presas per André Sourreil, ambe son rapròchament del movement de la Federacion regionalista francesa presidida per Charles Brun, faguèron que Marius Bacquié-Fonade s'alunhèt, puèi demissionèt de l'Escòla Mondina. Trobèt pus d'afiniitats ambe l'Escòla Gastou Febus que regropava los felibres de Bearn e de Bigòrra e faguèt partida, ambe Danton Cazelles, dels sèt fondators d'aquela nòva escòla en 1895.
En 1905, lo consistòri felibrenc li decerniguèt la cigala d'Aur de la Patria en lo nomenant felibre majoral.
Çaquelà, l'accion de Baquié-Fonade foguèt totjorn dominada per son interès viu per l'istòria de la vila de Tolosa. Autodidacte, acampèt una importanta bibliotèca e efectuèt d'estudis e de recèrcas istoricas en particular sus l'origina dels noms de las carrièiras e los patronims de sos abitants. Membre de la Comission del Vièlh Tolosa, aportèt fòrça referéncias istoricas e etimologicas suls noms de las carrièiras de la vila e militèt per la valorizacion del passat cultural de la vila per la municipilitat : celebracion del cinquantenari de La Tolosenca amb inauguracion d'un bust del poèta Lucian Mengaud, projèctes d'elevar de monuments a Pèire Godolin e August Forès....
Infatigable e passionat, anèt a de nombrosas vilas, fins a Barcelona, per representar l'Acadèmia Tolosenca de la Cançon e prepausar de conferéncias suls cants locals lengadocians.
Tre 1904 fondèt a Tolosa una nòva associacion, la Societat, Los Tolosencs de Tolosa. Fixèt sos objectius dins lo primièr numèro de sa revista L'Auta. « Volèm de totas nòstras fòrças servar a nòstra Citat tot çò que remembra son long passat de glòria e de grandor ; farem conéisser e aimar nòstra vièlha lenga tant doça, tant sonòra e qu'encarna, mièlhs e mai que tota autra causa, lo geni e l'arma de nòstres paires ». Teoricament una escòla afiliada al Felibritge, aquela associacion coneguèt una capitada rapida al prèp de nombroses tolosans, que manifestèron aital lor interès per l'istòria de lor vila e de la region que demòra encara uèi totjorn fòrça activa.
En 1906, seguissent l'exemple de Mistral e de son Museon Arlatenc, Marius Bacquié-Fonade fondèt un musèu regional en sollicitant totes los simpatizants per tal de participar a la constitucion d'aquela memòria del patrimòni local. Aqueste musèu es vengut uèi lo Musèu del Vièlh Tolosa, installat al l'Ostal Dumai.
Òbra
Marius Bacquié-Fonade publiquèt essencialament de contes o novèlas brèvas dins las revistas occitanas de l'epòca :
Mostuèjols
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Fièra de Prima de la Seu d'Urgèl
La Fièra de Prima (Fira de Primavera en catalan) de la Seu d'Urgèl es una fièra d'aquela vila pirenenca que debana en abril dempuèi l'an 2005. La fièra compren lo Concors Catalan de Raça Frisona e una exposicion dels melhors exemplars de vaca raça bruna dels Pirenèus de l'Aut Urgèl e Cerdanha.
Amb aquela fièra, la Comuna ensaja de desvolopar lo sector agroalimentari. La Fièra se debana al camp de sabla contigu al parcatge del Doctor Peiró, ont s'installan las infrastructuras necessàrias per aculhir, d'una banda los animals e d'una autra banda divèrsas activitats d'animacion e estands d'entitats, associacions e entrepresas ligadas al sector.
Fires i mercats de la Seu d'Urgell
Vaca bruna dels Pirenèus
thumb|350 px|right|... [[Vacas brunas en Ripolhés...]] La vaca bruna dels Pirenèus (Vaca bruna dels Pirineus en catalan) es una raça de vaca pròpria de las comarcas de la Val d'Aran (Pirenèus occitans) e dels Pirenèus catalans (Auta Ribagòrça, Aut Empordan, Aut Urgèl, Berguedan, Cerdanha, Garrocha, Palhars Sobeiran, Palhars Jusan, Ripolhés e Solsonés).
Aquela raça es un produit d'Indicacion Geografica Protegida.Lo Conselh Regulador Vedèla dels Pirenèus Catalans se tròba a la Seu d'Urgèl, dins l'Aut Urgèl. L'IGP es una identificacion de proteccion autrejada per l'Union Europèa qu'a una reputacion e una qualitat concrèta e onte la produccion, la transformacion o l'elaboracion se realizan dins la zona geografica delimitada.
En mai, a la Fièra de Prima de la Seu i a una exposicion d'exemplars de vaca de raça bruna dels Pirenèus.
Istòria
A la sia origina en los exemplars de vaca soïssa (bruna aupina) que s'importèron devèrs la fin del sègle XIX en se barrejant amb las vacas autoctònas.
Fins al sègle XIX dins los Pirenèus l'elevatge bovin èra pas una activitat predominanta. A causa de la filloxèra s'abandonèt la cultura de la vinha e l'abariment del bestiar foguèt una possibla alternativa economica a la cultura tradicionala.
Desvolopament de l'elevatge
Èra a la debuta una vaca de la que se'n preteniá extraire un profit per la sia carn amai sa lèit e sa fòrça de trabalh. Lo primièr interès que se perdèt foguèt lo de labor per daissar aital plaça a una vaca de profit carnic e lactic e a l'ora d'ara solament se l'abarís per la carn.
Constituís auèi d'unes 80% dels bovins consacrats a la carn de Catalonha. Los elevaires seguisson de programas intenses de melhorament genetic dels animals mejançant la tecnologia BLUP. Se vòl controtlar lo pes a la naissença e lo desmamar amai ne melhorar lo vedelar.
Es bona pasturadora, plenament adaptada als païsatges dels Pirenèus e de creissement precòç.
A l'ora d'ara lo nombre aproximatiu es d'unes 30,000 animals, e mai se la chifra ne redusís fòrça se se considèran unicament los animals amb un naut gra de puresa raciala.
Menir
Un menir es un monument megalitic preistoric format d'un monolit verticau. Sa foncion es desconeguda mai plusors culturas e civilizacions, sus totei lei continents, ne'n bastiguèron principalament entre lo Neolitic e l'Edat dau Bronze.
Şalom
Şalom (pr. shalom) qu'ei un jornau setmanièr judiu de Turquia redigit en turc dab tanben, de quan en quan articles en ladino (judeoespanhòu).
Se fondet lo 29 d'octòbre de 1947 a Istambol per lo jornalista judiu Ayram Leyon.
Lo jornau, difusat en mejana 5000 exemplars, ten son seti a Istambol.
Lo son nom es la transcripcion en turc deu mot shalom ( en ebrieu).
Istòria de Lituània
thumb|right|250px|Mapa dels diferents territòris abrangits per Lituània dempuèi lo [[sègle XIII fins a l'actualitat.]] Mencionada pel primièr còp lo 14 de febrièr de 1009, Lituània cresquèt fins a venir una nacion considerabla durant l'Edat Mejana. Se considèra que la data de constitucion de l'estat es la de la coronacion oficiala del rei Mindaugas, lo 6 de julhet de 1253 en la vila de Voruta (actuala Vilnius), que uniguèt los ducs lituans rivals en una nacion e estat. Lituània se transformèt en un reialme independent e multietnic qu'en la siá maximala extension, en lo sègle XV, ocupèt la màger part de l'Euròpa Orientala de la mar Baltica a la mar Negra. En 1385 s'uniguèt a la Polonha en union personala quand lo rei lituan Jogaila foguèt coronat rei de Polonha. En 1569, Polonha e Lituània avián format la Comunautat Polonesa-Lituaniana. Aquesta union se manten quitament la particion de Polonha en 1795, quand Lituània foguèt annexada a l'Empèri Rus.
Durant la Primièra Guèrra Mondiala, Alemanha ocupèt Lituània. Lo 16 de febrièr de 1918, lo país proclamèt son independéncia, aprèp la derrota de l'Empèri Rus. Son primièr president foguèt Antanas Smetona, entre lo 4 d'abril de 1919 e lo 19 de junh de 1920.
thumb|left|180px|Bandièra de la Republica Socialista Sovietica de Lituània. En acòrdi amb los pactes germanosovietics, en junh de 1940 las tropas de l'URSS ocupèron lo país. En agost d'aquel an, la Lituània venguèt una Republica federala de l'URSS. Foguèt ocupada pels alemands durant la Segonda Guèrra Mondiala. A la fin d'aquesta, faguèt tornarmai partida de l'URSS.
En 1988 se formèt lo Movement Lituanian per la Perestroika, que trionfèt a las eleccions de 1989 al Congrès dels Deputats de l'URSS. Aquel an se restabliguèt la lenga lituaniana coma lenga oficiala. En 1990 Vytautas Landsbergis foguèt elegit president, e proclamèt l'independéncia lo 3 de març de 1990. I aguèt una dura replica sovietica (ocupacion militara de Vilnius) que forcèt la suspension de la mitat (mai de 1990). Aprèp la temptativa de còp d'Estat en agost de 1991 a Moscòu, l'independéncia del país foguèt reconeguda internacionalament e acceptada per Moscòu.
29 de març de 2004: Membre de l'OTAN.
1èr de mai de 2004: Membre de l'UE.
Plan dei Jarras
Lo Plan dei Jarras es una region dau nòrd de Laos, d'una superficia d'aperaquí 1,000 km², que presenta un seissantenau de camps de jarras megaliticas.
L'origina, la foncion e lo procès de bastida dei jarras son desconeguts mai divèrsei datacions semblan indicar un periòde de construccion fòrça lòng anant de 5,000 av. JC a 800 ap. JC. Son de monuments megalitics de 600 a 7,000 kg que son gropats sensa alinhament visible. Fòrça bombardada per l'aviacion estatsunidenca durant la Guèrra de Vietnam, la màger part de la region es considerada coma minada e son accès es donc fòrça malaisat.
Samas
Aqueth vilatge que dependèva de la Senescaucia de Dacs e non pas de la Baisha Navarra devath lo Regim Ancian. La comuna qu'apartien au "Bascoat" dens lo sens de la lei Pasqua de 1995.
Las tèrras de la comuna que son adaigadas per l'arriu d'Ador e peus sons afluents Bidosa e lo Gave de Pau.
Las comunas tòcatocantas que son Senta Maria de Gòssa, Lanas e Òrta Vièla dens las Lanas au nòrd, Guishe en Labord a l'oèst e Hastingues dens las Lanas a l'èst e au sud.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Predominància lingüistica
Las duas versions de la Carte des sept provinces basques montrant la délimitation actuelle de l'euscara en dialectes, sous-dialectes et variétés (Mapa de las sèt províncias bascas qui mòstra la delimitacion actuala de l'euscarà en dialèctes, sos-dialèctes e varietats) dessenhadas en 1863 per lo prince Loís Lucian Bonaparte que plaçan Samas hòra de l'aira bascofòna.
Lo Recueil de linguistique et de toponymie des Pyrénées (Recuelh de lingüistica e de toponimia deus Pirenèus) realizat en 1887 per Julian Sacaze que dona per Samas ua version en gascon, compausada d'ua traduccion de dus tèxtes mitologics, puish ua lista deus microtoponimes de la comuna.
La mapa deu Pays Basque français (País Basco francés) dessenhada en 1943 per Maurice Haulon que hè paréisher la "démarcation actuelle entre la langue basque et les dialectes romans" (demarcacion actuau enter la lenga basca e los dialèctes romanics) e qu'enclutz la comuna de Samas dens l'aira gasconofòna.
Toponimia
La prononciacion qu'ei ['saməs]. Las fòrmas ancianas que son Sancta Maria de Sames aus sègles XI-XII, Sames (mapas de 1638, de 1714 e de 1733).
La fonetica gascona, qui neutraliza l'oposicion enter -a e -e pòsttonics, permet pas de saber se cau escriure Sames o Samas, mès la fòrma basca Zamatze ['samatse] que mia cap a la segonda solucion. Los toponismes coneishuts (Dauzat, Negre, Astor) an pas donat d'explicacion deu nom de Samas, ja sia lo nom celtic d'òmi Samos, l'irlandés sám, « calme », vienut de *sāmo- en celtic vielh, medish sens, un aute mot samo- « estiu », e, dens l'indoeuropèu, lo sanscrit sámā, medish sens.
Istòria
Samas e Came que hasèvan ancianament ua baronia deu Ducat de Gramont.
Nòtas
D'après lo "Diccionari toponimic de las comunas de Lanas Baish Ador" per Benedicta Boyrié-Fenié
Raon-lès-Leau
Raon-lès-Leau es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Istòria
En 1871, en lo moment del annexion del Alsace-Lorraine a l'Empèri alemand, las municipalitats de Raon-lès-Leau e de Raon-sus-Plana #èsser amputades d'una granda part de los sieus bòsques en contrapartida de la préservation d'una linha ferroviaire privada a Avricourt. En 1919, en lo moment de la restitution de la Alsace-Lorraine a la França, lo découpage i aguèt mantengut, al grand benefici de la municipalitat alsacienne de Grandfontaine e malgrat los protestations raonnaises.
En 1871, lors de l'annexion de l'Alsace-Lorraine à l'Empire allemand, les communes de Raon-lès-Leau et de Raon-sur-Plaine furent amputées d'une grande partie de leurs forêts en contrepartie de la préservation d'une ligne ferroviaire privée à Avricourt. En 1919, lors de la restitution de l'Alsace-Lorraine à la France, le découpage fut maintenu, au grand bénéfice de la commune alsacienne de Grandfontaine et malgré les protestations raonnaises.
Bodrac
Bodrac (Boudrac en francés) qu'es ua comuna gascoa de Comenge, situada en eth departament dera Hauta Garona e era region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Pendent eth Ancian Regime, Bodrac qu'èra dera eleccion de Ribèra-Verdun, doncas dera província de Gasconha, dera generalitat d'Aush, dera diocèsi de Comenge e dera senescaucia de Tolosa. Eth vocable dera glèisa qu'es Nòsta Dauna. Tanlèu 1790, Bodrac qu'èra deth canton de Montrejau.
Plainemont
Plainemont es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Antoine-du-Rocher
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa