cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sant'Antonino
Istòria
Son église fut elle construite au. Auparavant, les habitants descendaient à la chapelle de Cateri pour y célébrer les offices. Longtemps cette chapelle a été un point de discorde entre ces deux villages.
Juan Germán Roscio
En 2011, lo parlament veneçolan votèt lo transferiment de son còrs au Panteon Nacionau dau país.
Saint-Baudille-de-la-Tour
Nom desconegut en arpitan ( Saint-Baudille-de-la-Tour en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Divèrses articles evocan aquel fach e de nombrosas associacions de proteccion dels animals o de proteccion de la natura se'n emocionen. Cap de autre dels mai de 30 000 cònsols de França a pas fach de tala proposicion, ni cap de elegit local, regional o nacional a Euròpa.
Plusieurs articles évoquent ce fait et de nombreuses associations de protection des animaux ou de protection de la nature s'en émeuvent. Aucun autre des plus de 30 000 maires de France n'a fait de telle proposition, ni aucun élu local, régional ou national en Europe.
Verlhac
Verlhac [bre'ʎak] o [bɛr'ʎak] (Verlhac-Tescou en francés) es una comuna lengadociana situada dins departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Verlhac èra de la diocèsi civila de Bas-Montalban, donc de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de la diocèsi de Montalban e de la senescauciá de Tolosa. Tanlèu 1790, Verlhac èra del canton de Vilabrumièr. Verlhac èra parròquia.
Wizernes
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
Origina Gallo-Romaine. @Dénommer Weserinium En 844.
Origine Gallo-Romaine. Dénommée Weserinium en 844.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sermaise
Sermaise es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La municipalitat a protegit una fabrica dels establiments Agarbar de régénération de solvants chlorés #qu'a cremat en 1967. Lo luòc Se se de contunh transformat ne descarga amb incinération parcial de déchets divèrs, una part de las fûts en contenent de produchs tòxics a #èsser enterrée, en en contaminant fòrtament lo luòc,.
La commune a abrité une usine des établissements Gerber de régénération de solvants chlorés qui a brûlé en 1967. Le site s'est ensuite transformé en décharge avec incinération partielle de déchets divers, une partie des fûts contenant des produits toxiques a été enterrée, polluant fortement le site,.
Esves-le-Moutier
Esves-le-Moutier es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La glèisa paroissiale es dédiée a sant Maurici, #que li es a el dédicacée la catedrala d'Angieus. Mas lo prieuré, benlèu existent al, a testificat al ont levava del abbaye de Méobecq en Berrí, #que se'n sap que lo 3 de març 1154, una sentence del pape Anastase decidís que la glèisa de Méobecq seriá d'ara endavant sujette de la glèisa de Parçay en Touraine e lududes li caldriá « humble révérence, tala #qu'un membre li cal aubedir al cap ».
Henri II, comte d'Anjau, a épousé Aliénor de Aquitaine en 1152 e es vengut rei de Angleterre en 1154. Lo 11 de genièr 1174, bulle del pape Alexandre III, que # aquel pontife pren per el jos la siá proteccion lo monastèri de Méobecq e confirma totas las siás possessions. Thomas Becket a #èsser assassinat en 1170, e #que Henri II a efectuat lo parteja de los sieus domenis entre los sieus fils. Lo 19 de junh 1182, una bulle del pape Luce confirma la soumission dels fraires de Méobecq al archevêché de Tors. Se remembrarà que Louis VII morís en 1180, en daissant Philippe Auguste governar sol, d'ara endavant. L'istòria d'aquel pichon prieuré pòt èsser analisat coma un pichon exemple de la redistribution dels poders e de las possessions en sud-Touraine suls marges respectius dels Plantagenêts e de Capétiens, conflicte #qu'entrenarà la fortificació del prieuré de Esves pendent los estralls del Prince Negre en temptant de reconstituer las possessions anglesas pendent la guèrra de.
Fòrça mai tard, en 1664, l'avesque François de Montmorency-Laval, #que i aviá #èsser enviat al Canadà en 1663 ven abbé commendataire del abbaye de Méobecq, e a aquel títol, prieur d'aquel de Esves. El détourne en benefici de lo sieu évêché de Quebèc las intradas del abbaye, abans de suprimir lo monastèri en 1673 per cartas brevets. L'istòria completa del pichon prieuré de Esves rèsta a escriure entre las siás grandas tendéncias istoricas, #que son tant de pistas d'investigacion.
La glèisa paroissiale est dédiée à saint Maurice, auquel est dédicacée la cathédrale d'Angers. Mais le prieuré, peut-être existant au, est attesté au où il relevait de l'abbaye de Méobecq en Berry, dont on sait que le 3 mars 1154, une sentence du pape Anastase décide que l'église de Méobecq serait désormais sujette de l'église de Parçay en Touraine et lui devrait « humble révérence, tel qu'un membre doit obéir à la tête ».
Henri II, comte d'Anjou, a épousé Aliénor d’Aquitaine en 1152 et est devenu roi d'Angleterre en 1154. Le 11 janvier 1174, bulle du pape Alexandre III, par laquelle ce pontife prend sous sa protection le monastère de Méobecq et confirme toutes ses possessions. Thomas Becket a été assassiné en 1170, et que Henri II a effectué le partage de ses domaines entre ses fils. Le 19 juin 1182, une bulle du pape Luce confirme la soumission des moines de Méobecq à l'archevêché de Tours. On rappellera que Louis VII meurt en 1180, laissant Philippe Auguste gouverner seul, désormais. L'histoire de ce petit prieuré peut être analysé comme un petit exemple de la redistribution des pouvoirs et des possessions en sud-Touraine sur les marges respectives des Plantagenêts et de Capétiens, conflit qui entraînera la fortification du prieuré d'Esves durant les ravages du Prince Noir tentant de reconstituer les possessions anglaises durant la guerre de Cent Ans.
Beaucoup plus tard, en 1664, l'évêque François de Montmorency-Laval, qui avait été envoyé au Canada en 1663 devient abbé commendataire de l'abbaye de Méobecq, et à ce titre, prieur de celui d'Esves. Il détourne au profit de son évêché de Québec les revenus de l'abbaye, avant de supprimer le monastère en 1673 par lettres patentes. L'histoire complète du petit prieuré d'Esves reste à écrire entre ses grandes tendances historiques, qui sont autant de pistes de recherche.
Saint-Andelain
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
L'istòria de la municipalitat de Sant-Andelain se confond amb aquela del vignoble de Pouilly, una istòria anciana doncas que se tròba ja traça d'aquel vignoble en los bens de Germain, avesque d'Aussèrra a. Mas en mai de lo sieu passat ligat a la cultura de la vinha, Sant-Andelain possedís en pròpri una istòria rica e quitament cèrtament singulara en lo domeni religiós, principalament a.
L'installacion d'una congrégation de oblats en 1869, va en un primièr temps indisposer los fisèles #que desertèron la glèisa, de contunh favorir l'implantacion de la religion protestante amb lo bastiment d'un temple al centre del bourg. Après un nòu rebondissement e mudança, Sant-Andelain venguèt fòrça rapidament una tèrra de pelegrinatge important, pelegrinatge dédié a La nòstra-Madama de la Salette. Davant lo afflux de quatre mil pelegrins l'an 1872, l'avesque Forcade, aquel quitament #que #oficiar per la paissièra de vel de Bernadette Soubirous en la sœurs de la Caritat a Nivèrns, s'exclamèt de la nautor del tuc de Sant-Andelain « lo dit de Dieu es ailà ». Lo pelegrinatge demorarà pendent près d'un sègle. A anotar egalament lo attribution a la glèisa de Sant-Andelain d'una indulgence plénière (la indulgence dicha de la Portioncule) pel pape Léon XIII l'an 1878.
Font : Sant-Andelain, « tuc inspirat ». Patrick Coulbois. auto-Edicion. 2010.
L'histoire de la commune de Saint-Andelain se confond avec celle du vignoble de Pouilly, une histoire ancienne puisqu'on trouve déjà trace de ce vignoble dans les biens de Germain, évêque d'Auxerre au. Mais outre son passé lié à la culture de la vigne, Saint-Andelain possède en propre une histoire riche et même tout à fait singulière dans le domaine religieux, principalement au.
L'installation d'une congrégation d'oblats en 1869, va dans un premier temps indisposer les fidèles qui vont déserter l'église, puis favoriser l'implantation de la religion protestante avec la construction d'un temple au centre du bourg. Après un nouveau rebondissement et revirement, Saint-Andelain va devenir très rapidement une terre de pèlerinage importante, pèlerinage dédié à Notre-Dame de la Salette. Devant l'afflux de quatre mille pèlerins en 1872, l'évêque Forcade, celui-là même qui officia pour la prise de voile de Bernadette Soubirous chez les sœurs de la Charité à Nevers, va s'écrier du haut de la colline de Saint-Andelain « le doigt de Dieu est là ». Le pèlerinage demeurera pendant près d'un siècle. À noter également l'attribution à l'église de Saint-Andelain d'une indulgence plénière (l'indulgence dite de la Portioncule) par le pape Léon XIII en 1878.
Source : Saint-Andelain, « colline inspirée ». Patrick Coulbois. auto-édition. 2010.
Bergonhagas
Bergonhagas [bɛrgu'ɲaɣɔ] (Bourgougnague en francés) es una comuna agenesa, situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Borgonhagas, cap a 1300, B.M de Bourgonhagues, en 1511, R. de Borgonhaga, en 1520. Dauzat, sigut en gròs per Negre (citat per Bénédicte Boyrie-Fénié) se pensa qu'un element etnic (Burgundi-) emb un sufixe pausa un problèma d'evolucion fonetica e causís un nom galloroman d'òme *Burginius, inferit del nom gallés Burginos, emb lo sufixe -acum (per Negre, Burginus + -iaca). Delamarre accèpta tanben un burginiācā, la propietat de Burginios. Pierre-Henri Billy (citat per Bénédicte Boyrie-Fénié) constata la preséncia, a costat del prumièr reiaume visigotic en Gàllia e per lo survelhar, d'autres toponimes de sens etnic long de la val de Dròt, çò qu'es l'indici d'una zòna estrategica entre Dròt e Garona : Alamans de Dròt, Romanha, Romanó (Romanor ?), comuna de Boissa, un autre Romanha (comuna de Montflanquin), Francó (Francor ?), comuna de Lobejac, França (comunas de Senta Denença, La Cauçada e Lausun), etc. Las colonias germanicas pòdon èstre de simplas garnisons emplegadas per l'armada romana e los noms datan probablament deu sègle V. Lo nom marcariá ben la preséncia de burgondis e vendriá donc ben de *Burgundiacas (emb un sufixe collectiu -aca); lo grope [ndj] se mudariá en [njj] per assimilacion, çò que mena a la palatalizacion regulara de [nj] en [ɲ]. Borgonhagas venguèt Bergonhagas per dissimilacion.
Telhet e Argentier
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Marcillac (Gironda)
Marcillac (oficialament en francés Marcillac) qu'ei ua comuna francofòna, administrada peu departament de Gironda de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Canton de La Francesa
Lo canton de La Francesa es una anciana division administrativa de Carcin, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Montalban, lo departament de Tarn e Garona e la region de Miègjorn-Pirenèus, ara d'. La Francesa es del canton novèl del País de Sèrras Sud-Carcin, amai n'es lo burèu centralizator, e las autras 3 comunas son del canton de Carcin-Avairon (burèu centralizator : Albiàs). La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian bas-carcinòl.
Istòria
Lo canton de La Francesa se creèt en 1790 dins lo districte de Montalban, dins l'Òut.
En 1801, lo canton de La Francesa foguèt conservat.
A las eleccions departamentalas del 22 de març de 2015, en aplicacion del decret n° 2014-273 del 27 de febrièr de 2014, lo canton foguèt suprimit.
Ignacy Jan Paderewski
Ignacy Jan Paderewski (1860-1941), compositor, pianista, compositor, diplomata e òme politic, foguèt primièr ministre de Polonha entre genièr e novembre de 1919.
Paderewski estudièt als conservatoris de Varsòvia, Berlin e Viena. Amplièt sos estudis de composicion amb Friedrich Kiol e Heinrich Urba a Berlin. Coneguèt ailà Richard Strauss.
Leopold Wlach
Leopold Wlach, nascut a Viena (Austria) lo 9 de setembre 1902 e mòrt dins la meteissa vila lo 7 de mai 1956 (o 1955 ), foguèt un clarinetista austriac.
Biografia
Estudièt a l'Acadèmia de musica de Viena a partir de 1917 e ne sortiguèt diplomat ambe mencion en 1923. Cap a 1928, foguèt admés à l'Orquèstra Filarmonica de Viena. A partir de 1932 (o 1930), ensenhèt à l'Acadèmia, ont formèt un certan nombre de celèbres jogaires de clarineta austrians, coma Alfred Boskovsky e Alfred Prinz. La sonoritat de Leopold Wlach es caracterizada per sa puretat, deguda a la perfeccion del conta-ròtle de l'emission, ambe mens de vibrato que Jack Brymer.
Enregistraments
Los enregistraments de Leopold Wlach datan mai que mai de las annadas 50 e de la fin de las annadas 40. Los enregistraments brahmsians son especialament presats.
Boglon
Boglon (Bouglon en francés) es una comuna vasadesa de Gasconha, situada dens lo departament d'Òut e Garona e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
Lo borg, pincat sus sa sèrra, garda los emplecs e bastiments administratius, escòla, ostau de comuna, gendarmeria, agéncia postala, mès l'activitat comerciala (modèsta e en baisha) s'es concentrada au Clavièr, sus la D 933 (anciana RN 133) Marmanda-Castèlgelós, crotzada on convergeishen tanben duas departamentalas relativament importantas, la D 106 venguda d'Argenton, d'Antanhac e Granhòs e la D 147 venguda de Boglon e de Cocumont. Lo Clavièr avèva tanben una gara, sus l'anciana linha de Marmanda au Mont de Marsan, barrada en 1971. Signe infalhible de centralitat comerciala dens un (ancian) canton, lo Crèdit Agricòla manquèt pas de s'i installar. I a pas au Clavièr, pr'aquò, de desvolapament important de l'abitat recent.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : Boglonium, en latin, en 1174, Boglonio Veteri (de ~), en latin, en 1214, Boglonio (de ~), en latin, en 1274, Boglonio (castrum de ~), en latin, en 1274, Boglon (de ~), en occitan, en 1285, Boglonio (de ~), en latin, en 1289, Blugun (Reymundus de ~), en 1294, Boclun, Bloclun, Boglon, Bugelon (milites et probi homine de ~), en occitan e occitan latinizat, en 1307-1317, Bocglonium (villa in terra Vasat.), en latin, en 1316, Bouglon (balliva de ~), en 1318, Bocglon, en occitan, en 1363, Boclon (de ~), en occitan, en 1407, Bocglon, en occitan, en 1416. La prononciacion es [bu'kluŋ]. Dauzat explica Boglon per *Bucculone, deu nom latin d'òme *Bucculus, varianta de Buccillus, dab lo sufixe -onem. Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, e Bénédicte Boyrie-Fénié era-medisha son meilèu per Bucculus, de Buccus (Negre) o Buculus, cognomen explicable per buccula, « petita boca » (B. Boyrie-Fénié), totjorn dab lo sufixe -one(m). A partir de *Buculone, la sonorization de las sordas intervocalicas mia a *Bugulon(e) e per sincòpa de la vocala pretonica a *Bug(u)lon. Las fòrmas medievalas en Bocgl- han véser que l'assordiment deu grop -gl- intervocalic en -kl- èra dejà complit au sègle XIV. Las fòrmas com Boglonio pròvan pas l'existéncia d'un -i- dens l'etime : son latinizacions d'après lo nom de l'epòca, pauc diferent deu nom actuau.
Istòria
Boglon estot en purmèir a Boglon Vielh, pui la populacion se desplacèt au borg actuau (avant 1214, segon l'atestacion de Boglonio Veteri), près deu castèth e de la comandaria templèira, que dependèva de la de Corts (mès lo siti de Boglon èra dejà ocupat a l'epòca romana, segon los vestigis arqueologics ). Boglon Vielh garda sa glèisa romanica deu sègle XII e un petit cementèri com testimoniatges de son anciana existéncia.
Demografia 1793
En 1793, la populacion èra de 2490 abitants, mès la municipalitat èra Bouglon, Argenton, Cavagnan et Guerin, donc Boglon, Argenton, Cavanhan e Garin.
Lista de las espècias del genre Quercus
Seccion Quercus
Los casses blancs (sinonim de la part : Lepidobalanus). los casses d'Euròpa, d'Asia, d'America e d'Africa del Nòrd. Estils corts; aglands s'amaduran en sièis meses, doces o leugierament amars, endocarpe glabre.
Seccion Mesobalanus
Seccion Mesobalanus, los casses ongrés e emparentats d'Euròpa e d'Asia. Estils longs; aglands s'amaduran en sièis meses, amarencs, endocarpe glabre. (probencs de la part Quercus e sovent inclusa dins aquesta).
Seccion Cerris
Seccion Cerris, los casses de Turquia e emparentats d'Euròpa e d'Asia. Estils longs; aglands s'amaduran en 18 mes, fòrça amarencs, endocarpe glabre o leugièrament borrilhut.
Lo Binhac
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion que seré [awβi'ɲak] (prononciacion vertuosa o vertadèra ?). Las fòrmas ancianas que son ''par. Sent Martin d'Aubinhac, en 1293, S. Martinus de Vinhaco, en latin, en 1296, de Vinhak en 1299, de Aubinhaco, en latin, en 1315, Sanctus Martinus de Aubinhac (shens data), Aubinhaco, en « latin », Lourgnac (mapa de 1638), le Vignac (mapa de 1651), Levianac (mapa deu sègle XVII, shens data), La Haut Vignac (mapa deu començament deu sègle XVIII), Le Vignac (mapa de 1714), Haut Vignac'' (mapa de 1733).
Per Dauzat, qui's basa probablament sus la grafia francesa, lo nom que vien deu nom latin d'òmi *Levinius, tirat de Levius, dab lo sufixe -acum. Astor (citat per Bénédicte Boyrie-Fénié) que dona la medisha solucion,.
Per Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, lo nom que vien deu nom latin d'òmi Levinius, tirat de Levinus, dab lo sufixe -acum.
Lo vocable (Sent Martin) que justifica ua fondacion anciana. La prumèra sillaba d'Aubinhac (1293) qu'ei estada presa per l'article contractat e deglutinada. L'origina qu'ei donc lo nomen Albinius [dab lo sufixe -acum] : *Albiniacum > *Aubiniaco > *Aubinhac > Au Binhac > Lo Binhac.
Frangy-en-Bresse
Frangy-en-Bresse es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha.
Periòde Edo
Istòria
Lo shogunat contrarotlava lo poder politic, administratiu e mai tard economic. Existissiá tanben un emperaire mas aquel possedava pas que de foncions esperitalas de grand prèstre e es lo simbòl del « engèni nacional ». Aprèp las fòrças guèrras feudalas que se passèron de per avant, los Tokugawa cerquèron a tornar organizar l'Estat e garantir la patz dins lo país. Pr'amor, instituiguèron un sistèma encara fòrça ierarquizat e rigid mercé que podèron contraròtlar en totalitat del país. Atal, aquel darrnièr èra divisat en feus governats per de senhors, los daimyos, eles meteisses jos l'autoritat del shogun. Aqueles qu'avián fach aleujança als Tokugawa avant 1600 se nomenavan los « daimyos de l'interior » e aqueles que l'aviá fach aprèp los « daimyos de l'exterior ». Pasmens, per poder mantenir aqueles jos la seuna autoritat, lo shogun instituiguèt un sistèma de demoranças alternadas, lo sankin-kotai, que los daimyos devián demorar a Edo, residéncia shogunala, e aquò un an sus dos. De mai, los daimyos devián daissar la lor familha a Edo coma d'ostatges.
Frangy-en-Bresse
Geografia
Frangy A situat al sud-es de la Saône-e-Loire (71) en Bressa a 20 km de Lons-lo-Saunier e 15 km de Louhans. Se pòt arribar al poblatz via çò A39 en sortint dins l'airal del pol de Bressa.
Periòde Edo
Istòria
left|thumb|250px|Pintura d'[[Hiroshige]]
Aquel periòde se caracteriza subretot per una tencadura del país sus el meteis, nomenada sakoku. Lo Japon conservèt sonque qualques ligams diplomatics amb Corèa e seulas la China e las Províncias Unidas aguèron lo privilègi de mantenir de relacions comercialas amb el. Los Europèus èran pas admeses sul sol japonés jos pèna de mòrt. Pasmens, aqueles darrièrs cerquèron pasmens a mantenir de relacions comercialas amb lo país. Aquela pression faguèt quitament apareisser e renforçar un corrent nacionalista dins tot le Japon. Foguèt sonque en 1854 que le comodor estatsunian Matthew Perry acompanhat de naus de guèrras capitèt a « convéncer » lo bakufu. Aquel darrièr, per paur de la perspectiva de dintrar en guèrra en cas de refís (coma foguèt lo cas pel vesin chinés amb las guèrras de l'òpi) signèt forçat la convencion de Kanagawa. Aquela daissava dubèrts los pòrts de Shimoda e Hakodate pels Estats Units d'America. Seriá de meteis un pau mai tard per Russia, la Grand Bretanha, los Païses Basses e França. Una primièra division s'efectuèt alara entre los partesans de la dubertura e los xenofòbs. En 1858, la noblesa puslèu xenofòba reprochava al shogun d'aver cedat a la paur dels estrangièrs e d'aver pas demandat l'autorizacion de l'emperaire. Aquela division marquèt lo començament de la casuda del bakufu.
Frangy-en-Bresse
Geografia
L'agricultura es typique de la Bressa : pol, dacsa, apiculture...
Periòde Edo
Istòria
Atal se preparèt un afrontament entre los daimyos ereditàriament creadas pels Tokugawa al sègle XVII e los daimyos de l'oèst que se metèt del costat de l'emperaire e s'opausèron atal als estrangièrs e al shogun. Los feus mai poseroses d'aqueles son Chōshū e Satsuma. Aqueles son entraïnats dins la rebellion contra lo bakufu: de batalhas comencèron vèrs 1866 mas las armadas shogunalas capitèron pas a dintrar dins lo territòri de Chōshū. D'alianças comencèron enter Chōshū, Satsuma e Tosa que los caps prepavan un còp d'Estat. E, lo 3 de genièr de 1868, en preséncia de bushis, foguèt proclamat a Kyōto « lo retorn de l'anciana monarquia » e la fin del bakufu.
Frangy-en-Bresse
Geografia
Frangy est situé au sud-est de la Saône-et-Loire (71) en Bresse à 20 km de Lons-le-Saunier et 15 km de Louhans. On peut atteindre le village via l'A39 en sortant à l'aire du poulet de Bresse.
Periòde Edo
Istòria
Lo periòde Edo s'acaba doncas en 1868 amb la restauracion del poder imperial per l'emperaire Mutsuhito e l'abdicacion del quinzen e darrièr shogun, Yoshinobu Tokugawa.
Frangy-en-Bresse
Geografia
L'agriculture est typique de la Bresse : poulet, maïs, apiculture...
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Chanteraine
Chanteraine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Periòde Edo
Teatre
Es a aquel periòde que foguèt creat lo teatre kabuki dins la region de Kyōto per la dama Okuni. En 1605, montèt amb de femnas una tropa de dança grotesca que coneguèt un grand vam. En 1629, los femnas èran enebidas dins las representacions teatralas perqu'aquò èra considerat coma un factor de prostitucion important. Los ròtles femenins èran doncas jogats un temps per d'efèbs mas, en 1649, los adolescents foguèron proscrits per la meteissa rason. D'òmes prenguèron alara la plaça de las femnas, creèron la novèla profession d'onna gata. En 1660, los enfants foguèron tanben enebits, totjorn per causa de prostitucion.
Chanteraine
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Viscut dempuèi l'epòca gallo-romaine, Morlaincourt es al lo centre d'un fief important trucat Malberg. Lo primièr senhor conegut es, en 1261, Évrard, chevalier de Vargnenciaux. Lo senhor de Morlaincourt en essent vassal del comte de Ligny, lo vilatge es assiégé per Charles Quint.
Al, la distincion a crompat per un juriste ennoblit passa de contunh a lo sieu gendre, Dominique Dordelu, e als sieus descendents, los Carnisser de Morlaincourt, los Mussey de contunh los Rodouant de Montrouge. Lo fief es racheté pauc abans la Revolucion pel darrièr granger general de Ligny, Jean Brigeat de Lambert.
Jol Ancian Regim, Chennevières depen del bailliage de Bar-lo-Pòrti e de la prévôté de Ligny-en-Barrois.
En 1870 e pendent la segonda Guèrra mondiala, Morlaincourt e Oëy an ocupat per las tropas alemandas.
L'activitat en dominant a Morlaincourt èra la cultura de la vinha, fins a #çò que çò phylloxéra obliga los vignerons, al començament del, as reconvertir en l'agricultura e la ramaderia. Cèrts abitants trabalhèron a Ligny-en-Barrois.
Comunas essencialament agricòlas, Oëy e Chennevières practican la cultura e la ramaderia. Fins al, lo canabàs èra conreat a Chennevières.
Lo 1er en genièr 1973, los tres comunas de Morlaincourt, Chennevières e Oëy fusionan per formar l'actuala municipalitat de Chanteraine.
Habité dès l’époque gallo-romaine, Morlaincourt est au le centre d'un fief important appelé Malberg. Le premier seigneur connu est, en 1261, Évrard, chevalier de Vargnenciaux. Le seigneur de Morlaincourt étant vassal du comte de Ligny, le village est assiégé par Charles Quint.
Au, la seigneurie est achetée par un juriste anobli puis passe à son gendre, Dominique Dordelu, et à ses descendants, les Boucher de Morlaincourt, les Mussey puis les Rodouant de Montrouge. Le fief est racheté peu avant la Révolution par le dernier fermier général de Ligny, Jean Brigeat de Lambert.
Sous l'Ancien Régime, Chennevières dépend du bailliage de Bar-le-Duc et de la prévôté de Ligny-en-Barrois.
En 1870 et pendant la deuxième Guerre mondiale, Morlaincourt et Oëy sont occupés par les troupes allemandes.
L'activité dominante à Morlaincourt était la culture de la vigne, jusqu'à ce que le phylloxéra oblige les vignerons, au début du, à se reconvertir dans l'agriculture et l'élevage. Certains habitants vont travailler à Ligny-en-Barrois.
Communes essentiellement agricoles, Oëy et Chennevières pratiquent la culture et l’élevage. Jusqu'au, le chanvre était cultivé à Chennevières.
Le 1er janvier 1973, les trois communes de Morlaincourt, Chennevières et Oëy fusionnent pour former l’actuelle commune de Chanteraine.
Boisroger
Boisroger es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mesnil-Saint-Père
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Athis-Mons
Athis-Mons es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Alicia Moreau de Justo
Alicia Moreau de Justo (11 d'octòbre de 1885, Londres - 12 de mai de 1986, Buenos Aires) èra un mètge e una frema politica argentina. Foguèt una figura majora dei movements feminista e socialista de son país.
S'interessèt a la causa femenina tre sa jovença e participèt a partir de 1902 a la fondacion dei premiereis organizacions feministas d'Argentina. Puei, ambé l'ajuda de son paire, participèt tanben a la creacion d'escòlas popularas. Enfin, acomencèt una carriera de jornalista au sen de la premsa progressista.
En 1914, acabèt seis estudis de medecina e venguèt militanta dau Partit Socialista quauqueis annadas pus tard. I rescontrèt son marit, Juan B. Justo (1865-1928 ), e lo pareu aguèt tres enfants. En 1918, aguèt un ròtle important dins la fondacion de l'Union Feminista Nacionala. Aquò li permetèt de defendre d'un biais pus eficaç lei drechs dei fremas (vòte, drechs sociaus, accès a la santat, accès a l'educacion publica... etc.). En particular, en 1932, foguèt a l'origina dau projècte de lèi que permetèt de donar lo drech de vòte ai fremas argentinas en 1947. Critica dau peronisme, participèt a la scission dau Partit Socialista en 1958.
Contunièt son combat politic au sen dau Partit Socialista Argentin. En 1975, foguèt una dei fondatritz de l'Assemblada permanenta dei drechs de l'Òme, organizacion non governamentala que luchèt e denoncièt lei crimes de la dictatura militara. Sostenguèt tanben d'autrei movements ostils au regime militar coma lei Maires de la Plaça de Mai.
Lécaude
Lécaude es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Bazien
Bazien es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mouzay
Mouzay pòt essèr:
Bazien
Istòria
Bazien faisait partie du ban de Nossoncourt et appartenait au bailliage de Lunéville. Il existait autrefois une chapelle dans la commune, mais on n’y trouve pas d’église. Jean-Baptiste est le saint patron du village. Au spirituel, Bazien dépendait de la cure de Nossoncourt.
De 1790 à l’an IX, Bazien était comprise dans le canton de Nossoncourt.
Guèrras d'independençia de l'Escòcia
Lei guèrras d’independença de l’Escòcia foguèron una seria de campanhas militaras qu'opausèron Escòcia e Anglatèrra durant la fin dau sègle XIII e lo començament dau sègle XIV.
Grand Montalban
La Comunautat d'aglomeracion del Grand Montalban es una intercomunalitat, carcinòla situada e lengadociana dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Son còdi SIREN es 248 200 099.
La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian bas carcinòl e tolosan.
Istòria
De sa creacion en 2000 a novembre de 2010, l'establiment recebèt la denominacion de Comunautat d'Aglomeracion del País de Montalban e de las Tres Aigas, estant las tres aigas en question Tarn, Tescon e Avairon. Lo 8 de novembre de 2010, l'apellacion foguèt modificada e venguèt Comunautat d'aglomeracion del Grand Montalban.
La comunautat d'aglomeracion es accionària, per 32 % del capital, de la societat publica locala d'adobament (SPLA) « Montalban 3 Aigas Adobament » (M3RA), ambe dos sètis al conselh d'administracion, estant la rèsta del capital (68 %) detenguda per la comuna de Montalban, ambe cinc sètis al conselh d'administracion, ,. M3RA prenguèt la succession, lo 19 de junh de 2009, de la « Societat d'economia mixta per l'adobament e l'espandiment de Montalban » (SEMAEM), qu'existissiá dempuèi lo 24 de novembre de 1984.
Dempuèi lo 1èr de genièr de 2017, en aplicacion de la lei NOTRe, Reinièrs fa partida del Grand Montalban.
Enfin, doás comunas quitèron la Comunautat de comunas del Grand Sud Tarn e Garona per jónher lo Grand Montalban : La Cort de Sent Pèire lo 1èr de genièr de 2018 e Escatalens lo 1èr de genièr de 2019.
Composicion
thumb|500px|center|Mapa de l'intercomunalitat. thumb|500px|center|Mapa de las densitats de populacion.
Veire tanben
thumb|450px|center|Mapa dels EPCI de Tarn e Garona lo 1èr de genièr de 2019
Le Gres
Le Gres (Le Grès en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de la Nauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Le Gres èra de l'eleccion de Lomanha, doncas de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de l'archidiocèsi de Tolosa, de la senescaucia de Tolosa. Le vocable de la glèisa, annèxa de Cauviac, es Nòsta Dauna. Tanlèu 1790, Le Gres èra deu canton de Cadors. En 2015, suprimiguèn le canton de Cadors e Le Gres passèc au canton de Legavin, largament espandit.
Edgar Longuet
Edgar Longuet, nascut lo <time class="nowrap date-lien bday" datetime="1879-08-18">18 d'agost d'agost de 1879 <time class="nowrap date-lien bday" datetime="1879-08-18"> a Ramsgate en Anglèterra e mòrt lo <time class="nowrap date-lien dday" datetime="1950-12-12">12 de decembre de 1950 <time class="nowrap date-lien dday" datetime="1950-12-12"> a Alfortville, foguèt un medecin generalista, militant socialista e premier adjonch  au cònsol d’Alfortville Jules Cuillerier de 1919 a 1925 puei membre dau Partit comunista a partir de setembre de 1938.
Gres (ceramica)
Lo gres es un material ceramica caracterizat per una duretat fòrça granda e una resisténcia excellenta a las agressions quimicas o climaticas.
Istoric
Lo gres apareguèt en China jos la dinastia Shang e la dinastia Han, ,. S'arribèt a la perfeccion aprèp lo sègle X amb los celadons dels Song.
Lo gres foguèt introduch en Occident al sègle XIV. Es fabricat amb una argila silicoargilosa donant una pasta de teissura fina cuècha a nauta temperatura, vitrificada e non porosa. L'estanquitat dels greses lor permetèt lèu de far l'estocatge dels liquides.
En Euròpa, la produccion iniciala se faguèt dins los païses renans, las regions de l'èst de França e de Beauvais. Al sègle XIX, lo vam per las produccions en gres menèt d'autras regions a desvolopar de manufacturas.
Las argilas pel gres
Las tèrras de gres son d'argilas segondàrias o sedimentàrias, plasticas e de fòrta taus en silici e que lor vitrificacion s’efectua a l'entorn de a.
Los greses son en general reconeissables per lor color que va del gris mai o mens clar a brunenc. En efèit las argilas de gres prenon una color escurenca a la coseson alara que las terralhas abitualas son de color clar, rosenc o rogenc, a causa d'una coseson en atmosfèra oxidanta.
Las tèrras de gres vàrian fòrça dins lor plasticitat e lor temperatura de coseson e se distinguís gaire entre las tèrras de fuòc o de gres. En fach, la classificacion dels tipes d’argila repausa mai sus lor utilizacion ceramica e pas sus lor vertadièra natura quimica o fisica o sus lor origina geologica.
Lesgòr
Lesgòr (Lesgor en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [ləs'gɔ]. Las fòrmas ancianas que son Sanctus Petrus de Lesgor aus sègles XI-XII, Lesgore, en 1242, Lesgar en 1262, Lesgor en 1281, 1289, Lesgore en 1296-1297, Lesgor en 1299, 1305, Lesgor (mapa de 1638), Lesgo (mapa de 1647), Legos (mapa de 1714), Lesgo (mapa de 1733).
Per Dauzat, lo nom qu'ei escur, benlhèu arreligat dab Lescar; la finala qu'ei la d'Òssagòr.
Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, qu'arreliga dab incertitud lo nom a esgòrra, « engüeish ».
Bénédicte Boyrie-Fénié que compara divèrs toponimes, qui semblan d'aver ua origina prelatina, dab Lesgòr. Miquèu Grosclaude qu'arreliga Lescurri (Hauts Pirenèus), Lascurri en 1285, Lescar (Lascurris en 980), Lascun (Aspa) e un afluent d'Arròs, Lascor (Gers), atestat Lascorr en 1524. Grosclaude que prepausa ua origina eventualament idronimica; per Lascun, qu'evòca un etime basco, lats, « arriu », vienut last, çò qui ei ua metatèsi. Un afluent d'arriba dreta d'Eira qu'ei l'arriu de Laste. Aqueth lats > last que seré present dens Lesgòr; lo segond element, -gòr, que seré aquitanic e present dens Òssagòr, Lagòr (Bearn) (Lagorr, cap a 1100), tanben dens lo lexic lanusquet (agòr, gòrre, « automne », l'adjectiu gòr, « sec »); que'u cau arreligar dab lo basque gorri, « arroi, sec ».
Un last gòr, « arriu sec » (arriu qu'a d'aiga quan plau), que seré l'etime de Lesgòr e tanben deu riu de Gers, Lascor (nom francés), dab la diferéncia d'ua sonorizacion. Que demòra ua dificultat, l'amudiment de -r (normalament, ua rr hòrta que's consèrva en finala).
J.B. Orpustan qu'ajusta ua basa basca laskor, « redobtable ». .
Véder tanben Sengòr.
Gres (ceramica)
Las argilas pel gres
Los pichons telièrs del començament del sègle XX, que produsián de terralha d'aisina, emplegant d’abitud una tèrra de gres extracha a l'entorn e preparada sens gaire d'apondís.
Los greses (greses comuns e greses fins ) son generalament gris o brun amb de grans negres o bruns, de piritas, d'agregats de fèrre o d’un autre metal, vesibles sul fons blanc de la ceramica de Santa Usa.
Utilizacion dels greses
Aprèp la porcelana vertadièra, lo gres ocupa la segonda plaça dins la produccion de terralhas de nauta temperatura, longtemps consideradas coma pus nòblas que la tèrra cuècha.
Lo gres es emplegat dempuèi l'Antiquitat, e uèi totjorn d'un biais industrial per la produccion de tudèls, subretot per l'assaniment. Per aquela utilizacion, es considerat coma un material pus durable que las matèrias plasticas o la fonda, mas es un pauc mai dificil de plaçar, e es pas adaptat a la fòrtas pressions.
Dins lo bastiment, lo gres estirat o pressat s'utiliza per realizar de malons pel sòl. Lo gres pressat, tintat dins la massa, es fòrça mai dur e resistent que lo gres esmaltat.
Ligams extèrnes
Ceramica
Chajar ad-Durr
vinheta|Moneda egipciana deis annadas 1250, au nom de Chajar ad-Durr. Chajar ad-Durr (o Chagarat al-Durr, « arbre de pèrlas » ; ? - 1257) es una esclava devenguda favorida dau sultan aiubida d'Egipte As-Salih Ayyûb. Reinèt, amb lo titòl de sultana, de 1250 a sa mòrt en 1257.
Pervez Musharraf
Pervez Musharraf, militar n. 1943 m. 2023, foguèt president de Paquistan entre 2001 e 2008.
Mont Fuji
Lo Mont Fuji (富士山, Fujisan, /ɸɯꜜdʑisaɴ/) es la montanha mai nauta de l'illa de Honshū e de Japon, amb una altitud de 3776 mètres. Se tròba entre las prefecturas de Shizuoka e Yamanashi dins la region de Chūbu e al sud-oèst de l'aglomeracion de Tòquio, d'ont se pòt observar un jorn desencrumit.
Lo Mont Fuji es un estratovolcan conic qu'es considerat coma actiu malgrat que sa darrièra erupcion remonte al 16 de decembre de 1707 e 22 de genièr de 1708.
Se tròba a sa cima un observatòri meteorologic e la montanha, malgrat las dificultats d'ascension, es presada coma una destinacion toristica, mai que mai entre los meses de julhet e la fin d'agost, particular pels Japoneses, per que la montanha es un simbòl religiós e tradicional.
Lo Mont Fuji es un Ben protegit de l'Unesco reconegut en 2013: Fujisan, luòc sacrat e font d'inspiracion artistica.
Toponomia
En japonés, los kanjis que compausan « Mont Fuji » se legisson Fujisan, respectivament 富 e 士, significan « riquesa » o « abondància » e « un òme amb un certan estatut ».
Entre 300 e 400 montanhas a Japon son escaissadas « Fuji ». Es sustot lo cas del mont Rishiri (apelat « Rishiri Fuji »), del mont Yōtei (« Ezo Fuji »), del mont Iwaki (« Tsugaru Fuji »), del mont Iwate (« Nanbu Fuji » o « Nanbu Kata Fuji »), del mont Chōkai (« Dewa Fuji »), del mont Bandai (« Aizu Fuji »), del mont Haruna (« Haruna Fuji »), del mont Nantai (« Nikkō Fuji »), del mont Mikami (« Ōmi Fuji »), del mont Daisen (« Hōki Fuji » o « Izumo Fuji »), o encara del mont Kaimon (« Satsuma Fuji »).
Geografia
vinheta|Fotografia satellitària del Mont Fuji. Lo pic del Mont Fuji amb una altitud de 3 776 mètres, apelat Shin-Fuji, es la montanha mai nauta de Japon. Es entornejat pels monts Akaishi dels Alps Japoneses a l'oèst, los monts Okuchichibu al nòrd e l'ocean Pacific al sud e a l'èst. Administrativament, es situat a caval sus las prefecturas de Shizuoka al sud e de Yamanashi al nòrd e se situa a mens de 100 quilomètres de la vila de Tòquio.
Cultura
Lo mont Fuji es un còn volcanic atractiu e es un tèma recurrent dins l'art japonés. Lo trabalh qu'a mai de renom es l'òbra màger 36 vistas del mont Fuji del pintor d'ukiyo-e, Hokusai. Tanben apareis dins la literatura japonesa e es lo tèma de fòrça poèmas.
Moulins-Saint-Hubert
Moulins-Saint-Hubert es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Geografia
thumb|left|270px| de Molins-Sants-Hubert
thumb|left|270px| Moulins-Saint-Hubert
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1139, en las possessions de la abbaye de Sant-Hubert (Belgica) pel pape Innocent II, se pòt i veire inscrich « cellam de molins ». Aquela mencion indica lo prieuré accolé a la glèisa. La riquesa del prieuré serà pas #que mai grand quand Agnès, comtesse de Chiny, fa don al prieuré cap a 1185 d'una part del bòsc de Blanchampagne.
En 1139, dans les possessions de l'abbaye de Saint-Hubert (Belgique) par le pape Innocent II, on peut y voir inscrit « cellam de molins ». Cette mention indique le prieuré accolé à l'église. La richesse du prieuré ne sera que plus grande lorsque Agnès, comtesse de Chiny, fait don au prieuré vers 1185 d'une partie de la forêt de Blanchampagne.
Sours
Sours es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Associacion Internacionala de las Federacions d'Atletisme
thumb|150 px|right|... L' Associacion Internacionala de las Federacions d'Atletisme (en anglés: World Athletics), plan mai coneguda en pel mond entièr coma IAAF mas tot parièr socialament, mediatica e culturala, Federacion Internacionala d'Atletisme..., es l'organisme internacional que regís e organiza l' atletisme mondial.
Lo sieu nom anglés actual foguèt adoptat al congrès de 2001 amor de cambiar lo vocable anglés amateur del sieu nom anterior, id est International Amateur Athletics Federation, vengut fòra mòda amai quitament vielhanchon davant l'evolucion contemporanèa del primièr espòrt olimpic, del primièr espòrt planetari. thumb|350 px|left|... los [[Campionat del Mond d'atletisme|XIIens Campionats del Mond d'atletisme, Berlin, Alemanha, 2009...]]
Rillieux-la-Pape
Rillieux-la-Pape es una comuna francesa situada dins la metropòli de Lion e la region d'.
Associacion Internacionala de las Federacions d'Atletisme
Las siás foncions màgers son d'organizar las competicions planetàrias de l'atletisme (totas menas de Campionats del Mond d'atletisme, dins totas las siás modalitats e categorias d'edat..., çò es sala, junior, de la joventut o de cross-country, de mièg maraton...) e d'unas autras competicions planetàrias (per equipas mai que tot, atal la Copa del Mond d'atletisme bèla primièra - venguda a partir de 2010 Copa Intercontinentala d'atletisme - ...), o la Copa del Mond de marcha e d'unes autres eveniments planetaris coma l' IAAF Diamond League - que remplacèt en 2010 l'IAAF Golden League...- amai totas las manifestacions e meetings del circuit atletic IAAF annadièr ( que fòrça sovent ne cambièt de nom, modalitats e principis tot al briu de son istòria...), en collaboracion estrecha per çò que dels Jòcs Olimpics amb lo Comitat Internacional Olimpic. thumb|350 px|right|... Gaireben [[200 delegacions als XIens Campionats del Mond d'atletisme, Osaka, Japon, 2007...]]
Se n'entreva tot parièr de legiferar lo sieu espòrt, en tot ne reglamentar las divèrsas disciplinas e velhar al sieu bon foncionament a mai lo respièch de totas sas règlas e leis.
Lo sieu prètzfach màger n'es, pr'aquò, de segur, l' omologacion dels divèrses recòrds del mond d'atletisme.
Distribuís tanben prèmis e guerdons als atlètas cada an amai n'establís lo ranking.
Dempuèi 1983, lo sieu sèti social es a Mónegue, que d'a Londres mudèt los catons.
Son president actual es l' ex sautaire de long senegalés en Lamine Diack, elegit successor de l'italian en Primo Nebiolo aprèp lo decès d'aiceste en 1999.
Èra estada fondada a Estocòlme en 1912 per 17 païses e ne compren uèi lo dia 213 membres afiliats (federacions nacionalas, estatalas...), eissits d'a 6 comitats o associacions (continentals e subcontinentals...), bèla pròva sine qua non de la siá gaireben absoluda e totala universalitat.
los païses fondators
Ne son los 17 païses fondators:
lo sieu nom anterior
D'a la siá fondacion entrò 2001, lo sieu nom oficial foguèt International Amateur Athletics Federation (id est IAAF...), qu'al congrès d'aquela annada se cambièt pel nom actual.
los sieus presidents successius
thumb|200 px|left|... en [[Lamine Diack, Ceremonia d' obertura, Campionat del Mond d'atletisme de 2007...]] thumb|200 px|right| en [[Sigfrid Edström...]] Fins ara, e dempuèi 1912, foguèron elegits 5 presidents de l' IAAF:
Associacions continentalas afiliadas
thumb|450 px|left|... Mapa de las 6 associacions continentalas afiliadas a l' [[IAAF...]]
Son:
Olimpic
thumb|300 px|left
AUR
thumb|500 px|right
( 311 )
....... thumb|60 px|left|... entre 100 & 150 idem
|thumb|50 px|left|... entre 50 & 100 id
( 89 ) ( 12 px 64 & 12 px 7 ...) )
( 69 ) ( 12 px 38 ...) )
thumb|45 px|left|... entre 20 & 50 id
|thumb|40 px|left|... entre 10 & 20 id
|thumb|35 px|left|... entre 5 & 10 id
|thumb|30 px|left|... entre 1 & 5 id
2 medalhas: - -  -
thumb|25 px|left|... 1  medalha d'aur olimpica ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) - 20 px ( Equipa mixta ) ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 )  ( 1 ) -  ( 1 ) ... .......
Saint-Didier-au-Mont-d'Or
Saint-Didier-au-Mont-d'Or es una comuna francesa situada dins la metropòli de Lion e la region d'.
Associacion Internacionala de las Federacions d'Atletisme
ARGENT
( 238 )
....... thumb|60 px|left|... entre 100 & 150 idem
Saint-Didier-au-Mont-d'Or
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Associacion Internacionala de las Federacions d'Atletisme
ARGENT
( 88 ) ( 12 px 55 & 12 px 11 )
( 88 ) ( 12 px 36 )
( 78 )
thumb|45 px|left|... entre 20 & 50 id
thumb|40 px|left|... entre 10 & 20 id
thumb|35 px|left|... entre 5 & 10 id
( 5 )   -  ( 5 )  (5 )
thumb|30 px|left|... entre 1 & 5 id
2 medalhas:  -  -  -  -  -  -  -  -  ( &  ) -  -
- ( 1) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 ) -  ( 1 )...    .......'''
BRONZE
....... thumb|70 px|left|... entre 150 & 200 idem
( 189 )
thumb|60 px|left|... entre 100 & 150 id
( 12 px (74) & 12 px (3) )
( 94 ) ( 12 px (35'') )