cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lencoac
Toponimia
Las fòrmas ancianas que son ''par. Sancti ohannis de Lenquag, en 1274, ecclesia de Lencoaco o Leucoaco, en latin, au començament deu sègle XIV, Leucoaco, Leuchoaco, en latin, en 1336 e 1340, capellanus de Lencoaco, en latin, cap a 1375, Lenquac, mapa de 1714, Lencoac'', mapa de 1733. La prononciacion qu'ei [len'kwak]. Dauzat qu'explica lo toponime per un nom gascon de persona Lencoac, qui a lo sens, trobat dens lo diccionari Palai, de « lengut ». Ernèst Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, que torna préner la medisha explica. B. Boyrie-Fénié que considèra a bon dret qu'un adjectiu [probablament] tardiu explica mau un toponime ancien. La solucion que seré per era un nom germanic d'òme Adalingo dab lo sufixe -acu- : *Adalingoacu > *A(da)lingoaco (aplologia) > *Alingoac > *Lingoac (aferèsi) > *Lengoac (afebliment de la pretonica) > Lencoac (assordiment de la velara g darrèr nasala).
Canton de Montalban-5
Lo canton de Montalban-5 es una anciana division administrativa de Carcin suprimida en 2015, creada en 1991, situada dins l'arrondiment de Montalban, lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. A la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions de 2015, lo canton foguèt suprimit. La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian bas carcinòl.
Istòria dels cantons de Montalban
Lo canton de Montalban se creèt en 1790 dins lo districte de Montalban. En 1801, foguèt despartit en canton de Montalban Èst e canton de Montalban Oèst, puèi en cantons de Montalban-1, Montalban-2, Montalban-3 e Montalban-4 pel decret del 13 de julhet de 1973. Pel decret del 27 de febrièr de 1991, s'i ajustèron los cantons de Montalban-5 e de Montalban-6 ,.
A las eleccions departamentalas del 22 de març de 2015, en aplicacion del decret n° 2014-273 del 27 de febrièr de 2014, los cantons de Montalban foguèron redusits a tres (Montalban-1, Montalban-2, Montalban-3), ambe de cantons limitats a una fraccion de la vila, sense apondi d'autras comunas.
Istòria del canton de Montalban-5
Lo canton foguèt creat sus una partida de la comuna de Montalban en 1991 e suprimit en 2015.
Saint-Maurice-lès-Couches
Saint-Maurice-lès-Couches es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha Franca Comtat.
Morgemoulin
Morgemoulin es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo nom del vilatge ven del molin apertenent a la familha « Morge » l'an 1610. I aguèt destruit pendent la guèrra 1914/18 e reconstruit.
Le nom du village vient du moulin appartenant à la famille « Morge » en 1610. Il fut détruit pendant la guerre 1914/18 et reconstruit.
Canton de Montalban-6
Lo canton de Montalban-6 es una anciana division administrativa de Carcin suprimida en 2015, creada en 1991, situada dins l'arrondiment de Montalban, lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. A la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions de 2015, lo canton foguèt suprimit. La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian bas carcinòl.
Istòria dels cantons de Montalban
Lo canton de Montalban se creèt en 1790 dins lo districte de Montalban. En 1801, foguèt despartit en canton de Montalban Èst e canton de Montalban Oèst, puèi en cantons de Montalban-1, Montalban-2, Montalban-3 e Montalban-4 pel decret del 13 de julhet de 1973. Pel decret del 27 de febrièr de 1991, s'i ajustèron los cantons de Montalban-5 e de Montalban-6 ,.
A las eleccions departamentalas del 22 de març de 2015, en aplicacion del decret n° 2014-273 del 27 de febrièr de 2014, los cantons de Montalban foguèron redusits a tres (Montalban-1, Montalban-2, Montalban-3), ambe de cantons limitats a una fraccion de la vila, sense apondi d'autras comunas.
Istòria del canton de Montalban-6
Lo canton foguèt creat sus una partida de la comuna de Montalban en 1991 e suprimit en 2015.
Saulx
Saulx es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Geografia
La municipalitat a situat en un écrin de verdure, sus un promontori schisteux. Lo bourg situat a 300 m d'altitud tala un guardià en velhant sus la vallée de Bognon e del Durgeon. Mes ne nautor, lo vilatge dégage un sentiment de poténcia. Presoèr de lo sieu sol en assautant; la verdure #que regna a las alentours. Sol, emergeix lo sieu campanal panoramique amb lo sieu belvédère.
La commune est située dans un écrin de verdure, sur un promontoire schisteux. Le bourg situé à 300 m d’altitude tel un gardien veillant sur la vallée de Bognon et du Durgeon. Placé en hauteur, le village dégage un sentiment de puissance. Prisonnier de son seul assaillant; la verdure qui règne aux alentours. Seul, émerge son clocher panoramique avec son belvédère.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
David Baltimore
David Baltimore (n. en 1938) es un cercaire american. Recebèt lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina en 1975, amb Renato Dulbecco e Howard M. Temin per son trabalh sus la transcriptasa invèrsa.
Biografia
Nasquèt lo 7 de març de 1938 dins la vila de Nòva York. Estudièt biologia a l'Universitat de Swarthmore, ont se graduèt lo 1960, e va realizèt lo sieu doctorat a l'Universitat Rockefeller l'an 1964. Inicièt los sieus trabalhs d'investigacion a l'Institut Salk de San Diego e foguèt posteriorament nomenat professor de microbiologia a l'Institut Tecnologic de Massachusetts. Membre de l'Academia Francesa de Sciéncias es actualament professor de biologia a l'Institut Tecnologic de Califòrnia, centre que ne'n foguèt lo president entre 1997 e 2006.
Bonencontre
Bonencontre o Nòstra Dama (Bon-Encontre en francés) es una comuna agenesa situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Segon Dauzat, Bonencontre es un nom de bon auguri,. Segon Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, pòt èsser l'ensenha d'una bona aubèrga.
Bénédicte Boyrie-Fénié a pas rencontrat qu'un nom, Nòstra Dama. Lo nom ancian de Pau, coma per la capitala bearnesa, representa benlèu la rasic preindoeuropèa *pal-, « ròc, bauç », çò que seriá representat per lo nom pus tardiu La Roqual, derivat del latin vulgar *rocca, « ròca », d'origina prelatina. Pòt correspondre a un terren rocassós o una penda rocassosa.
Bon Encontre, vengut la fòrma francesa, data de 1512. Aquesta annada, un jove pastre, Frayssinet, trobèt un imatge de la Verge, lo portèt a sa maire, que s'exclamèt « Dieu nos done bon encontre ! », segon Durengues. Lo lòc venguèt alavetz un lòc de romavatge. Lo francisme dama a remplaçat lo tèrme d'origina dòna, probablament dempuèi bèla pausa (benlèu dempuèi lo sègle XVI), aquí perqué B. Boyrie-Fénié lo consèrva dins lo nom de la comuna, Nòstra Dama.
Istòria
La comuna se creèt a partir de maitas parròquias a la revolucion: Nòstra Dama de Bonencontre, Santa Radegonda, Casson...
Rita Levi-Montalcini
Rita Levi-Montalcini (n. en 22 d'abril de 1909, m. en 30 de decembre de 2012) foguèt una neurològa italiana. Recebèt lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina en 1986, amb Stanley Cohen per son trabalh suls factors de creissement.
Arrancourt
Arrancourt es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bilhasés
Bilhasés (en francés Billezois ) es una comuna occitana de Borbonés dins lo departament d’Alèir, d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Arrancourt
Istòria
Lo luòc i aviá ocupat dempuèi l'epòca mérovingienne, perque en 1927, lo Comte de Sant-Périer, alertat per un agricultor del pòble, #metre a jorn la sépulture d'una femna de envion 40 ans, en contenent qualques objèctes rouillés e méconnaissables, mas tanben una jarre en contenent sèt cobles de michons dins #perfièch estat de conservacion, longtemps conservadas al Musèu de Étampes.
Le site était occupé dès l'époque mérovingienne, car en 1927, le Comte de Saint-Périer, alerté par un agriculteur du village, mit à jour la sépulture d'une femme d'envion 40 ans, contenant quelques objets rouillés et méconnaissables, mais aussi une jarre contenant sept paires de chaussettes en parfait état de conservation, longtemps conservées au Musée d'Étampes.
Bilhasés
Istòria
En 1789 Bilhasés depend :
Es dins lo districte de Cucet, puèi dins l'arrondiment de La Paliça. Es dempuèi la revolucion dins lo canton de La Paliça.
Entre 1790 e 1794 annèxa la comuna de Bilhèra.
Toponimia
Bilhasés es primièr lo país de Bilhi, que se sonava autres còps Bilhi de Bilhasés. La comuna ten son nom de Bilhi.
Las etimologias de Marcel Bonnin e del quite Ernèst Negre son fantasiosas :
Lon
Lon (Léon en francés) qu'ei ua comuna gascona de Marensin o Maransin situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [luŋ]. Las fòrmas ancianas que son Sanctus Saturninus de Laon aus sègles XI-XII, Sanctus Saturninus de Leon aus sègles XI-XII, Leon en 1305, Lon (mapa deu sègle XVII, shens data), Longs en 1625, Long (mapa de 1630), Lon (mapa de 1634), Loun (mapa de 1638 e 1647), Léon (mapa de 1651), Leon (mapa deu començament deu sègle XVIII), Lon (mapas de 1714 e de 1733).
Dauzat que supausa lo nom vien deu nom latin d'òmi Leone(m). Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, qu'escriu la medisha causa : lo nom de persona Léon.
Los copistas de l'Edat Mejana qu'estón influenciats peu nom Leon (de Leone), mès qu'ei present sonque dens los noms de sent (cf. Sent Lon). La prononciacion gascona d'aqueth petit nom qu'ei [lun], dab -n dentala e non pas velara com ací. Lon, situat sus l'ancian itinerari costèr qui mia cap a Espanha, qu'ei un nom d'origina antica, probablament vienut deu cognomen Longus, shens sufixe,.
Bazegney
Bazegney es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region del Grand Èst.
Geografia
Lo Vilatge se tròba de Dompaire,  de Mirecourt,  de Épinal e a Unitat|58|km  de Nancy.
Le Village se trouve à 6 km de Dompaire, 12 km de Mirecourt, 25 km de Épinal et à 58 km de Nancy.
Desamortiment espanhòu
Lo desamortiment espanhòu (« desamortización » en espanhòu) es un procès istoric e economic que se debanèt de la fin dau sègle XVIII au començament dau sègle XX. Consistiguèt en la venda a l'enquant public dei tèrras e dei bens improductius. Dins lei fachs, aquò entraïnèt lo desmantelament dau patrimòni de la Glèisa Catolica e dei grands proprietaris terrencs eissits de l'aristocracia de l'Ancian Regime. L'objectiu èra de favorizar la creacion d'una borgesiá modèrna e d'una classa mejana de proprietaris. Permetèt tanben de melhorar lei finanças publicas.
Debanament
Lo desamortiment pòu se devesir entre cinc periòdes principaus d'intensitat fòrça diferenta. Entre 1766 e 1808, la premiera etapa foguèt dirigida còntra lei bens de la Glèisa, especialament aquelei de la Companhiá de Jèsus e deis òbras de benfasença, qu'aviá reünit un patrimòni considerable e mau esplechat durant lei sègles precedents. Foguèt seguit en 1808-1814 de desamortiment pus leugier durant l'ocupacion francesa. Lei bens de la Glèisa foguèron pas sasits mai sei revenguts foguèron afectats ai despensas de guèrra dei tropas francesas.
Bazegney
Istòria
Aquel vilatge fasiá partida del ban de Bouzemont, e a aquel títol dépendait dels chanoines de Sant Gengoult de Toul.
L'existéncia de Bazegney es fòrça anciana, malgrat que la siá autonomia demòra relativament recenta. Lo primièr tèxt #que se tròba data de 1310 e parlar de Bezeingneis, del temps qu'en 1318 aquel meteis luòc se truca tanben Bazegneix. S'agís ailà del domeni en avent apertengut a Bazon o Bozon, aquel pòrti de Austrasie a #qu'aperteniá aquel territòri dich del "Ban de Bouzemont". Cossí en tota distincion #que i aviá evolucionat al cors de la Mièja Edat, se viu s'installar un molin a aiga suls marges del Bû dempuèi 1371, e aquela localizacion del primièr molin es totjorn identificada sus la périphérie de la nòstra localité.
La guèrra de Trenta Ans #far d'importants dégâts e la majoritat dels ostals #desaparéisser en aquel ombrívol periòde de la. Qualqu'uns bastiguèsses aguèron restablit, e entre aquelas demòran uèi l'ostal dich de "detla Henri Roussel" dins l'actuala carrièra del Roure. Lo molin destruit en lo moment de la batalha de Vaubexy #èsser reconstruit e d'unas autras bastissas se #reagrupar a l'entorn de la rota de Bouzemont, près d'una capèla primitive, al luòc de la glèisa actuala.
L'expansion del vilatge se produsís a la s-|XIX|e}}, mercés al desvolopament d'una polyculture vivrière #qu'alimenta de nombrosas familhas : las tèrras labourables permeton las récoltes céréalières, mas tanben las légumes, del temps que los vessants dels tucs an cobèrt de vinhas e d'òrtas. Los artesans llauren talhièrs e botigas : se vei aital de nombrosas femnas fabricar las famosas dentelles de Mirecourt, se tròba tanben divèrsas charrons e menuisiers, un cordonnier, un meunier, una modista, un maréchal-ferrant, un perruquer, una épicerie, dels cafès-auberges e sustot una imponent tuilerie #qu'a longtemps porgit los tuiles-canal necessari a la region.
Desamortiment espanhòu
Debanament
Enfin, a partir de 1855, acomencèt lo cinquen periòde dau desamortiment que durèt fins a 1924. Ben contraròtlat per lei govèrns successius, entraïnèt la liquidacion progressiva dei patrimònis de l'Estat, dau clergat, deis òrdres militars, dei confrariás, deis òbras religiosas, dei santuaris, dei comunas e de l'Instruccion Publica. Lei sòmas dei vendas foguèron utilizadas per melhorar lei finanças publicas, redurre lo deute nacionau e restaurar lei glèisas totjorn en servici.
Bazegney
Istòria
thumb|left|La glèisa de la Nativité-de-la-Sainte-Vèrge La glèisa actuala, mesa jol vocable de Sant Pierre Fourier, i aguèt bastit l'an 1828-1829, al luòc d'una anciana capèla dédiée a La nòstra-Madama e a Sant Georges bastida l'an 1510. L'autar e l'estatua de La nòstra-Madama dels sèt Dolors, meses uèi en la capèla sus la rota de Vaubexy, provenon d'aquela primièra bastissa. Desgraciadament Dels « vandales » de la an dévalisé aquel luòc e aital la localité a perdut una part importanta de las mai ancianas  de lo sieu patrimòni.
Desamortiment espanhòu
Consequéncias
Lo desamortiment permetèt de redreiçar lei finanças d'Espanha gràcias ai revenguts dei vendas e d'aumentar la produccion agricòla gràcias ais investiments realizats per lei proprietaris novèus. Renforcèt tanben lei partits liberaus au poder car leis aquistaires venguèron de facto de sostèns dau regime.
Bazegney
Istòria
Dempuèi 1660 una escòla existissiá sus luòc, mas la bastissa actuala i aguèt pas realizat #qu'en 1831, per l'entrepresa Retournay de Dommartin lès Vila-sus-Illon, e compren una escòla de gojats, una escòla de filhas e los lotjaments dels instituteurs e institutrices : uèi, lo tot a amassat per daissar luòc dins la comuna, dins una sala de las fèstas e a dos lotjaments en la part superiora.
Cada carrièra i aviá tanben la siá fontaine, e la mai celèbra de totas demòra "la fontaine redonda" mesa sul luòc de la glèisa e inaugurada lo 28 de junh de 1845, après quatre ans de trabalhs : a agut de besonh la talha d'Unitat|3.340|m ³ de pèira. A costat se trobava un polit lavoir cobèrt, uèi desmantellat (Meses en fontaine sul luòc del Paquis) : la charpente modificada al cors dels ans es encara cobèrta de tuiles-écailles.
Desamortiment espanhòu
Consequéncias
En revènge, mau capitèt de modificar d'un biais important l'estructura sociala dau país. D'efèct, dins la mitat nòrd dau país, lei parcèlas prepausats èran principalament de talha mejana e foguèron crompadas per de païsans proprietaris de tenements mejans e dins la mitat sud, lei lòts èran sustot de proprietaris grandas qu'aumentèron la talha dei domenis latifondiaris ja existents. En Andalosia, aquò entraïnèt d'esmogudas grèvas en Sevilha (1857) e en Granada (1861) e renforcèt l'influéncia dau carlisme e de l'anarquisme au sen dei classas popularas espanhòlas.
Bazegney
Istòria
Ce village faisait partie du ban de Bouzemont, et à ce titre dépendait des chanoines de Saint Gengoult de Toul.
L'existence de Bazegney est très ancienne, même si son autonomie demeure relativement récente. Le premier texte que l'on rencontre date de 1310 et parle de Bezeingneis, alors qu'en 1318 ce même lieu s'appelle aussi Bazegneix. Il s'agit là du domaine ayant appartenu à Bazon ou Bozon, ce duc d'Austrasie à qui appartenait ce territoire dit du "Ban de Bouzemont". Comme dans toute seigneurie qui avait évolué au cours du Moyen Âge, on vit s'installer un moulin à eau sur les rives du Bû dès 1371, et cet emplacement du premier moulin est toujours identifié sur la périphérie de notre localité.
L'expansion du village se produit au, grâce au développement d'une polyculture vivrière qui nourrit de nombreuses familles : les terres labourables permettent les récoltes céréalières, mais aussi les légumes, alors que les versants des collines sont couverts de vignes et de vergers. Les artisans ouvrent des ateliers et boutiques : on voit ainsi de nombreuses femmes fabriquer les fameuses dentelles de Mirecourt, on trouve aussi plusieurs charrons et menuisiers, un cordonnier, un meunier, une couturière, un maréchal-ferrant, un coiffeur, une épicerie, des cafés-auberges et surtout une imposante tuilerie qui a longtemps fourni les tuiles-canal nécessaires à la région.
thumb|left|La glèisa de la Nativité-de-la-Sainte-Vierge L'église actuelle, placée sous le vocable de Saint Pierre Fourier, fut construite en 1828-1829, à la place d'une antique chapelle dédiée à Notre-Dame et à Saint Georges bâtie en 1510. L'autel et la statue de Notre-Dame des sept Douleurs, placés aujourd'hui dans la chapelle sur la route de Vaubexy, proviennent de ce premier édifice. Malheureusement des « vandales » du ont dévalisé ce lieu et ainsi la localité a perdu une part importante des plus anciennes  de son patrimoine.
Dès 1660 une école existait sur place, mais le bâtiment actuel ne fut réalisé qu'en 1831, par l'entreprise Retournay de Dommartin lès Ville-sur-Illon, et comprend une école de garçons, une école de filles et les logements des instituteurs et institutrices : aujourd'hui, le tout est rassemblé pour laisser place à la mairie, à une salle des fêtes et à deux logements dans la partie supérieure.
Chaque rue avait aussi sa fontaine, et la plus célèbre de toutes demeure "la fontaine ronde" placée sur la place de l'église et inaugurée le 28 juin 1845, après quatre ans de travaux : elle a nécessité la taille de 3.340 m³ de pierre. À côté se trouvait un beau lavoir couvert, aujourd'hui démantelé (Mis en fontaine sur la place du Paquis) : la charpente modifiée au cours des ans est encore couverte de tuiles-écailles.
Madirac
Madirac (Madirac en francés) es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda de la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Madiracum, Madirannum, en latin, aus sègles XI-XIII, parrochia de Maderac, en 1273, parrochia de Maderach, en 1274, Sanctus-Martinus-de-Maderac, en 1361. Madirac pòt venir d'un nom d'òme latin *Matirius, de Materius (Dauzat e Rostaing, que probable coneishèvan pas las fòrmas ancianas), o dirèctament Materius (Negre), o Mater , cognomen (Bénédicte Boyrie-Fénié), lo tot damb lo sufixe -acum, latinizacion dau sufixe gallés -ācon. Maderac passèt a Madirac per dissimilacion d'obertura, o benlèu tot simplament per influéncia de Sadirac, que tòca Madirac. Madirac èra probablament una anciana granda propietat antica qu'avé per mèste Mater, o Materius.
La Tessoualle
Geografia
Comuna angevine de las Mauges, La Tessoualle se situa près de la vila de Cholet.
Commune angevine des Mauges, La Tessoualle se situe près de la ville de Cholet.
La Tessoualle, c’est avant tout un espace de terres agricoles (1607 hectares exploitées pour 2100 hectares de superficie totale). Cet espace est délimité au Nòrd par le Lac de Ribou, à l’Est par celui du Verdon (réserves d’eau potable du Choletais), à l’Ouest par l’autoroute A87, et au Sud par la 2x2 voies RN 249, Nantes Poitiers.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La Tessoualle a la particularité d'èsser una de las primièras municipalitats franceses a s'èsser jumelée amb una vila alemanda, Zwiefalten en 1973.
Aucune trace d’occupation antérieure au n’a été découverte à ce jour sur le territoire de l’actuelle commune. Les événements relatés dans l'histoire de la commune commencent véritablement pendant les guerres de Vendée sous la Révolution. La glèisa fut incendiée le 22 janvier 1794 par les colonnes infernales de Boucret et Caffin. Le 24 juin 1815, la conférence des chefs royalistes consent ici la pacification du secteur avec les délégués du général Lamarque.
La Tessoualle a la particularité d’être une des premières communes françaises à s’être jumelée avec une ville allemande, Zwiefalten en 1973.
Louviers
Louviers es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
La vila a traversat per sèt braç del Eure.
La ville est traversée par sept bras de l'Eure.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Hannogne-Saint-Martin
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La municipalitat de Hannogne-Saint-Martin possedís la una de las mai polidas glèisas de las Ardennes en datant del XIII eme sègle.
La commune d'Hannogne-Saint-Martin possède l'une des plus belles églises des Ardennes datant du XIII eme siècle.
Saincaize-Meauce
Saincaize-Meauce es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha.
Geografia
Dintre Loire e Aliar, la municipalitat marca lo començament de la Sologne bourbonnaise. Se situa en una region de ramaderia del Charolais.
Istòria
Lo nom de Saincaize ven del latin Sana #Plaçar, testificat l'an 1287.
Las ancianas parròquias de Saincaize e de Meauce venon doas comunas a la Revolucion. An fusionat l'an 1833.
Dintratz temps, al cors del periòde revolucionari de la Convencion nacionala (1792-1795), la municipalitat de Saincaize #portar provisoirement lo nom de Caize-la-Vallée.
A la XIX sègle, l'arribada del camin de fèrre favorís lo desvolopament de la municipalitat, amb l'establiment d'una estacion importanta a la bifurcation de la linha Moret-Veneux-las-Sablons - Lion-Perrache e de la linha Vierzon - Saincaize.
L'histoire de Saincaize-Meauce est marquée au Moyen Âge par l'importance de la seigneurie de Meauce, qui dépendait des comtes de Nevers. Construit sur l’emplacement d’une ancienne motte féodale qui dominait l’Allier et dont il a emprunté la structure, Meauce est l’un des plus anciens châteaux du Nivernais. Solidement implanté sur l'éperon de Rochefort et défendu par des fossés alimentés par les eaux de l’Allier et une enceinte circulaire, il avait un intérêt stratégique.
Le nom de Saincaize vient du latin Sana Casa, attesté en 1287.
Les anciennes paroisses de Saincaize et de Meauce deviennent deux communes à la Révolution. Elles sont fusionnées en 1833.
Entre temps, au cours de la période révolutionnaire de la Convention nationale (1792-1795), la commune de Saincaize porta provisoirement le nom de Caize-la-Vallée.
Au XIX siècle, l'arrivée du chemin de fer favorise le développement de la commune, avec l'établissement d'une gare importante à la bifurcation de la ligne Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache et de la ligne Vierzon - Saincaize.
Operacion Auca
L'operacion acomencèt en setembre de 1955. Lei Huaoranis èran un pòble de la Seuva Amazonica. Installats dins una region fòrça isolada d'Eqüator, èran reputats per sa violéncia còntra lei personas qu'intravan sus son territòri. Aquò ne'n fasiá una buta per lei movements religiós en cèrca de conversions espectaclosas. De missions aerianas larguèron de donas sus de vilatges huaoranis. Puei, de cambis regulars de presents foguèron realizats entre de Huaoranis e de missionaris installats a quauquei quilomètres dei vilatges. Enfin, au començament de genier de 1956, un grop de cinc evangelistas intrèt sus lo territòri huaorani. I foguèron tuats tre lo 8 entraïnant la revirada de l'operacion.
Dins aquò, la mòrt dau grop mobilizèt d'esfòrç novèus de part deis evangelista estatsunidencs. Après plusors annadas, certanei capitèron de s'installar au sen dei Huaoranis. I obtenguèron mai d'una conversion e una quasi disparicion de la violéncia territòriala. Pasmens, la difusion dau cristianisme entraïnèt tanben una disparicion de certanei partidas de la cultura huaorani.
Paul Nurse
Paul Maxime Nurse (Norwich, 25 de genièr de 1949) es un genetician britanic. Recebèt lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina en 2001 amb Tim Hunt e Leland Hartwell per l'estudi del cicle cellular.
Condren
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Teresa de la Parra
Ana Teresa Parra Sanojo (5 d'octòbre de 1889, París - 23 d'abriu de 1936, Madrid), dicha Teresa de la Parra, èra una escrivana veneçolana. Visquèt principalament en fòra de son país mai se'n inspirèt per escriure Ifigenia (1924) e Memorias de Mamá Blanca (1929) que sei doas òbras principalas. Depintan lei problemas de la condicion femenina en Veneçuèla e aguèron un important succès dins lo mond ispanofòn e en França. Moriguèt de la tuberculòsi en 1936.
Es enterrada au Panteon nacionau de Veneçuèla.
Faumont
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
200px|left|thumb|Faumont en lo sieu costat e lo sieu arrondissement
200px|left|thumb|Faumont dans son canton et son arrondissement.
Sant Sarnin de la Vaur
Sant Sarnin de la Vaur (Saint-Sernin-lès-Lavaur en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Tarn e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Baillolet
Baillolet es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
Comuna de la Dintre-Bray-e-Picardie situada en lo costat de Londinières.
Aquela municipalitat possedís per caseriu: la Haye.
Commune de l'Entre-Bray-et-Picardie située dans le canton de Londinières.
Cette commune possède pour hameau: la Haye.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Çò 11 de decembre 1870 çò pilòta pujada General-Renault, se vòla de la estacion del Nòrd a París alavetz assiégé pels prussiens e acaba la siá carrièra a Baillolet après aver-i recorregut 143 quilomètres.
Morley
Morley pòt essèr:
Howard M. Temin
Howard Martin Temin (n. en 1934, m. en 1994) foguèt un cercaire american. Recebèt lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina en 1975, amb Renato Dulbecco e David Baltimore per son trabalh sus la transcriptasa invèrsa.
Kurt Waldheim
Kurt Josef Waldheim (1918-2007) foguèt un avocat, diplomata e politician austrian conservador. Foguèt Secretari General de las Nacions Unidas entre 1972 e 1981 e posteriorament president d'Àustria entre 1986 e 1992.
Howard M. Temin
Biografia
Nasquèt lo 10 de decembre de 1934 dins la vila de Filadèlfia, situada a la estat nòrd-american de Pensilvània. Estudièt biologia a l'Universitat de Swarthmore, ont se graduèt lo 1955, e se doctorèt a l'Institut Tecnologic de Califòrnia de Pasadena lo 1959 jos la direccion de Renato Dulbecco. Foguèt posteriorament nomenat professor a l'Universitat de Wisconsin.
Kurt Waldheim
Biografia
Nasquèt al 21 de decembre de 1918 dins la vila de Sankt Andrä-Wördern, situada près de Viena. Après estudiar segondària en una academia de la capitala del país estudièt drech a l'Universitat de Viena, ont se va graduar lo 1944.
Howard M. Temin
Biografia
Cap de las campanhas antitabac moriguèt lo 9 de febrièr de 1994 dins la vila de Madison, situada dins l'estat de Wisconsin, a consequéncia d'un càncer de palmon sens aver jamai fumat.
Kurt Waldheim
Biografia
Membre de la socialdemocracia crestiana austriana, Durant l'Anschluss de Àustria l'an 1938 s'afilièt a la Liga d'Estudiantas del Partit Nacional Socialista dels Trabalhadors Alemands e Durant un brèu temps foguèt membre de las Sturmabteilung (SA). L'an 1941 serviguèt al Wehrmacht Durant la Segonda Guèrra Mondiala, en se rendent l'an 1945 a las fòrças britanicas a Caríntia.
Howard M. Temin
Recèrca scientifica
Influenciat inicialament per Max Delbrück e Renato Dulbecco durant lo sieu sojorn al Caltech, estudièt lo virus del sarcoma de Rous, que foguèt identificat coma lo primièr retrovirus conegut.
Kurt Waldheim
Activitat diplomatica
L'an 1945 passèt a èsser membre del servici diplomatic austrian mercés als sieus estudis de drech. Exerciguèt coma primièr secretari de la delegacion austriana a París dempuèi 1948, e en lo ministèri de relacions exterioras a Viena entre 1951 e 1956. Aquel meteis an foguèt nomenat ambaissador al Canadà, en retornant l'an 1960 al ministèri. Posteriorament, l'an 1964, se convertiguèt en lo representant permanent d'Àustria davant lo Organizacion de las Nacions Unidas. A comptar de 1968 foguèt ministre federal encargat d'afars estrangièrs coma membre del Partit Popular d'Àustria (ÖVP).
Secretari General de las Nacions Unidas
L'an 1971 foguèt derrotat en las eleccions per presidéncia del sieu país, mas foguèt elegit successor de U Thant coma Secretari General de las Nacions Unidas. L'an 1976 atenguèt èsser reelegit a pesar de trobar una cèrta oposicion.
Durant la siá carga Waldheim dobriguèt e dirigiguèt de multiplas conferéncias internacionalas favoridas per la ONU. Entre aquelas se comprenon la Tresena session de la Conferéncia de Comèrci e desvolopament de las Nacions Unidas, realizada a Santiago de Chile en abril de 1972; la Conferéncia de las Nacions Unidas sul Mitan ambient, realizada a Estocòlme en junh de 1972; la Tresena Conferéncia de las Nacions Unidas sus la Lei de la Mar, realizada a Caracas en junh de 1974; la Conferéncia sus la Populacion Mondiala, realizada a Bucarèst en agost de 1974; e fin finala la Conferéncia sus l'Alimentacion Mondiala, realizada a Roma en novembre de 1974.
En conclusent aquel segond mandat, un veto impausat per la Republica Populara de China li empediguèt se presentar per un tresen mandat, en essent remplaçat per Javier Pérez de Cuéllar.
Presidéncia d'Àustria
L'an 1986 Waldheim tornèt se postular en las eleccions del sieu país, e a diferéncia de l'escasença anteriora, sortèt ganhant.
Aquel meteis s'inicièt, lo que se coneguèt coma Question Waldheim. Abans las eleccions, la revista Profil revelèt que, en una autobiografia recentament publicada, existissián qualques omissions per lo qu'es de la vida de Waldheim entre 1938 e 1945. Pauc temps se saupèt après que Waldheim aviá mentit sus lo sieu servici a la Sturmabteilung-ReiterCorps, una division paramilitara del Partit Nazi, abans la guèrra. Aital meteis aviá obviat tanben la siá mission coma oficièr coordinator de la batalha de Salonica (Grècia) entre 1942 e 1943, que fòrça josieus foguèron deportats. L'especulacion creissèt e Waldheim se vegèt implicat o acusat de complicitat en crimes de guèrra.
Durant lo sieu passatge per la presidéncia del sieu país (1986-1992) Waldheim e la siá esposa foguèron declarats persona non grata dins divèrses païses, e l'an 1987 foguèron compreses en una lista d'observacion per empedir la siá intrada als Estats Units d'America. En los sieus sièis ans de govèrn, Waldheim visitèt pas gaire de païses estrangièrs, exceptat las siás visitas a Vatican e dins los païses d'Orient Mejan.
Howard M. Temin
Recèrca scientifica
La descobèrta de la transcriptasa invèrsa de la part de David Baltimore lo permetís observar coma aquela es la enzim centrala en divèrsas malautiás umanas, coma per exemple lo VIH e lo Epatiti B.
Suçat
Suçat (en francés Sussat) es una comuna occitana de Borbonés situada dins lo departament d’Alèir e la region francesa d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Étrœungt
Geografia
Etrœungt Se situa en lo Sud-Es del departament del Nòrd (Enaut) en lo Parc natural regional del Avesnois. Lo Avesnois a conegut per lo sieu bocage e lo sieu relief un pauc vallonné en la siá part sud-es (començament dels contreforts dels Ardennes), dicha « pichona Soïssa del Nòrd ».
Etrœungt Fa part administrativement de la Avesnois, géologiquement de las Ardennes, istoricament del Enaut e paysagèrement de la Thiérache.
thumb|left|Lo Helpe Mineure a Étrœungt Lo vilatge a traversat pel Helpe Mineure, afluent de la Sambre. De còps, lo Helpe Mineure astre de lo sieu lièch e inonda las abitacions situadas a proximitat.
La municipalitat se tròba de Lille (Prefectura del Nòrd), Brusselles (Belgica) o Rems (Marna), a unitat|55|km  de Valencianas, Laon, Mos (B) o Charleroi (B), a unitat|22|km  de Maubeuge, a unitat|10|km  de Fourmies e a unitat|7|km  de Avesnes-sus-Helpe (Jos-Prefectura). Étrœungt A mes sus l'ais viari conegut #qu'es la RN2 (rota nacionala 2) en connectant París a Brusselles. La belgique se tròba.
Etrœungt se situe dans le Sud-Est du département du Nord (Hainaut) dans le Parc naturel régional de l'Avesnois. L'Avesnois est connu pour son bocage et son relief un peu vallonné dans sa partie sud-est (début des contreforts des Ardennes), dite « petite Suisse du Nord ».
Etrœungt fait partie administrativement de l'Avesnois, géologiquement des Ardennes, historiquement du Hainaut et paysagèrement de la Thiérache.
Le village est traversé par l'Helpe Mineure, affluent de la Sambre. Parfois, l'Helpe Mineure sort de son lit et inonde les habitations situées à proximité.
Étrœungt est bordé par dix communes dont deux du département de l'Aisne : Avesnelles, Boulogne-sur-Helpe, Féron, Floyon, Haut-Lieu, La Flamengrie (Aisne), Larouillies, Rainsars, Rocquigny (Aisne), Sémeries. La gare SNCF la plus proche est celle d'Avesnes-sur-Helpe.
Maransin (Gironda)
Maransin qu'ei ua comuna francofòna, administrada peu departament de Gironda de la region de Novela Aquitània.
Bodin de Bòrregard
Bodin de Bòrregard (fòrma atestada, veire toponimia), dita localament Bòrregard, Boudy-de-Beauregard en francés, es una comuna agenesa situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
Lo borg actual es Bòrregard, sus la RD 124 Marmanda-Tombabuèu-Cancor-Montflanquin-Fumèl, a 6 km de Cancor e 7 de Montflanquin. Bodin a pas qu'una glèisa e quauques ostals escampilhats a l'entorn. vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Avalon
Avalon (Avaloun en grafia mistralenca ; Avallon en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha Franca Comtat.
Geografia
Se tròba dins la val de Cousin. Dispausa d’un accès a l'autorota A6 que passa a 8 km a l’èst del vilatge, d'una gara de camin de fèrre e d’un aerodròm.
Nòtas
<references group=N/>
Roville-aux-Chênes
Roville-aux-Chênes es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Geografia
Roville A situat sul marge drech de la Mortagne, en aval de Rambervillers.
Roville est située sur la rive droite de la Mortagne, 6 km en aval de Rambervillers.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
thumb|left|300px|Intrada de l'escòla de Horticulture e de Païsatge
thumb|left|300px|Entrée de l'école d'Horticulture et de Paysage
Le Favril (Nòrd)
Le Favril es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Auxi-le-Château
Auxi-le-Château es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
La municipalitat se situa al nòrd-oèst de Amians, a aperaquí 20 quilomètres al nòrd-es de Abbeville. A traversat pel Authie, fleuve litoral aperaquí parallel a la Soma, e #que constituissi en granda part lo limit entre los departaments del -Calava e de la Soma, es accessibla per las rotas départementales 119, 933, 938 e 941.
La commune se situe au nord-ouest d'Amiens, à environ 20 kilomètres au nord-est d'Abbeville. Elle est traversée par l'Authie, fleuve côtier environ parallèle à la Somme, et qui constitue en grande partie la limite entre les départements du Pas-de-Calais et de la Somme, elle est accessible par les routes départementales 119, 933, 938 et 941.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Trémuson
Tremuzon en breton ( Trémuson en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Geografia
La commune est implantée sur la rive gauche du Gouët dans les Côtes-d'Armor en Bretagne. La commune a pour latitude 48.476481 en degrés décimaux et pour longitude -2.806851 (en degrés décimaux également). Trémuson a des frontières communes avec La Méaugon, Plerneuf, Saint-Brieuc, Ploufragan, Plérin et Tréméloir.
Istòria
Trémuson Es un démembrement de l'anciana parròquia de Plerneuf, vilatge vesin. Lo appellation Tremusson a emplegat dempuèi 1149 quand lo comte Eon de Porhoët dona al abbaye de Lantenac, lo molin de Tremusson, en Loudéac.
A, es sul territòri de Tremuson que lo castèl fòrt de la Ròca-Suhart a erigit. Començament 1420, lo castèl de Trémuson, ocupat per Olivier de Bles (†1433), a pres per las tropas del pòrti Jean V.
La familha de Couvran édifie a la Morandais un autre castèl fòrt e regna sul territòri de Trémuson, après la ruïna de la Ròca-Suhart al començament de la.
La fondacion de la parròquia de Trémuson (Trémusson) s'efectua a las dépens de la parròquia de Plerneuf e ven una parròquia del diocèse de Sant-Brieuc dempuèi 1428.
L'anciana parròquia de Trémuson dépendait per endavant de la subdélégation e de la évêché de Sant-Brieuc, ela ressortissait al banc reial de Roazhon e aviá per senhor, abans la Revolucion, lo pòrti de Penthièvre. La curació èra a l'alternativa. Trémuson Elegís la siá primièra municipalité al començament de 1790. Per decrèt del 19 de julhet de 1804, la municipalitat de Trémuson a aumentat d'una fraction d'aquela de Plélo. A cambiament cedís a Plélo una autra fraction, situada al sud-es de Santa-Urielle. Pel meteis decrèt Trémuson recep de Plérin lo vilatge del Plessis. Lo orthographe Trémuson a #èsser oficialitzada pel decrèt del 31 d'octòbre de 1877.
Se tròba los appellations seguents : Tremuson (en 1427, en 1428, en 1446), Tremuzon (en 1480) e Tremuson (en 1536).
Trémuson est un démembrement de l'ancienne paroisse de Plerneuf, village voisin. L'appellation Tremusson est employée dès 1149 lorsque le comte Eon de Porhoët donne à l'abbaye de Lantenac, le moulin de Tremusson, en Loudéac.
Au, c'est sur le territoire de Tremuson que le château fort de la Roche-Suhart est érigé. Début 1420, le château de Trémuson, occupé par Olivier de Blois (†1433), est pris par les troupes du duc Jean V.
La famille de Couvran édifie à La Morandais un autre château fort et règne sur le territoire de Trémuson, après la ruine de la Roche-Suhart au début du.
La fondation de la paroisse de Trémuson (Trémusson) s’effectue aux dépens de la paroisse de Plerneuf et devient une paroisse du diocèse de Saint-Brieuc dès 1428.
L'ancienne paroisse de Trémuson dépendait auparavant de la subdélégation et de l'évêché de Saint-Brieuc, elle ressortissait au siège royal de Rennes et avait pour seigneur, avant la Révolution, le duc de Penthièvre. La cure était à l'alternative. Trémuson élit sa première municipalité au début de 1790. Par arrêté du 19 juillet 1804, la commune de Trémuson est augmentée d'une fraction de celle de Plélo. En échange elle cède à Plélo une autre fraction, située au sud-est de Sainte-Urielle. Par le même arrêté Trémuson reçoit de Plérin le village du Plessis. L'orthographe Trémuson a été officialisée par le décret du 31 octobre 1877.
On rencontre les appellations suivantes : Tremuson (en 1427, en 1428, en 1446), Tremuzon (en 1480) et Tremuson (en 1536).
La Tour-du-Meix
La Tour-du-Meix es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tim Hunt
Sir Richard Timothy "Tim" Hunt (n. en 1943) es un genetician britanic. A recebut lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina en 2001 amb Paul Nurse e Leland Hartwell per l'estudi del cicle cellular.
Seraincourt (Val d'Oise)
Seraincourt es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Marcigny-sous-Thil
Marcigny-sous-Thil es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Saint-Lumier-en-Champagne
Saint-Lumier-en-Champagne es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Marcigny-sous-Thil
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Lumier-en-Champagne
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La municipalitat a lo sieu nom de Sant-Lumier, Avesque de Chalons de Champanha.
La commune tient son nom de Saint-Lumier, Évêque de Châlons-en-Champagne.
Bailly-en-Rivière
Bailly-en-Rivière es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Connigis
Connigis es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Bailly-en-Rivière
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Eivissa
{| border=1 cellpadding=4 cellspacing=0 width=300 style="margin: 0 0 1em 1em; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;float:right;clear:right;" <td style="background:white;" align="center" colspan=2> <td align="center" style="background:white;" colspan=2>280px|Localizacion de Menòrca al respècte de las Illas Balearas
Connigis
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Eivissa
Eivissa Capitala Eivissa Municipi mai grand Eivissa Gentilici eivissenc, eivissenca Populacion (2006) 113 908 ab. Superfícia Densitat (2006) 200 ab./km2 Imne Municipis 5 Eivissa es la mai granda de las Illas Pitiüses e la pus occidentala de las illas de l'archipèla Balear, al centre oèst de la Mediterranèa occidentala.
Dièna
Diana o Dièna, segon la fòrma autentica (Dienne en francés) es 'na comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Bailly-en-Rivière
Istòria
En 1587, la châtellenie de Bailly-en-Riu passa en la familha de Adrien de Pardieu, capitana del pòrt de Criel, del temps que Monthuit (o Mauconhuit) rèsta possession de la familha de Castillon.
Eivissa
Lo gentilici es eivissenc -a.
Dièna
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Amblardus comtor de Diana et filii ejus Willelmus et Amblardus, en 1174, Castrum de Diana, en 1266, Dyana, en 1293, Diana, en 1348, Dyana en 1365, Diena, en 1370, Diane, en 1460, Dyenne, en 1474, Dianne, en 1497, Diène, en 1518, Dyène, en 1551, Dienne, en 1673. La grafia seriá Diana,. Lo nom vendriá de la divessa romana Diana e seriá motivat per la preséncia d'un santuari vodat a son culte. Lo tipe Dienne arriba al sègle XIV, en aparéncia per francizacion (mas aquela francizacion sembla anar pus lònh que los usatges acostumats de l'administracion francesa). La prononciacion notada a La Vijairá, de fait, es [djɛnə] o [dijɛnə], [djɛnə] a Pueg, dins la comuna. Sembla versemblabla que Diana siá una fantasiá d'escriba. L'autra possibilitat es que lo nom a chamjat (jos influéncia francesa ?). Lo nom autentic e actual es Dièna.
Eivissa
Amb una longor de còsta de 210 km, ont altèrnan pichonas rancaredas e calancas de sable, las dimensions maximalas de l'illa son de 41 quilomètres del nòrd al sud e de 15 quilomètres de l'èst a l'oèst, i a una morfologia fòrça irregulara, formada per una multitud de pichons puèges, que lo pus naut es sa Talaia (Sant Josep de sa Talaia) amb 475 mètres d'altitud. Amb un naut gra d'urbanizacion (sovent incontraròtlada), consèrva qualques zònas de nauta valor naturala coma son lo Pargue Natural de ses Salines, Cala d'Hort o los paluns de ses Feixes. Son economia depend majoritàriament del sector toristic, l'activitat que se concentra en la sason d'estiu.
Dièna
Nòtas
<references group="N"/>
Eivissa
En 1999 foguèt inscricha al Patrimòni Mondial de l'Umanitat per l'UNESCO.
Bailly-en-Rivière
Istòria
En 1587, la châtellenie de Bailly-en-Rivière passe dans la famille d'Adrien de Pardieu, capitaine du port de Criel, tandis que Monthuit (ou Mauconhuit) reste possession de la famille de Castillon.
Eivissa
Geografia
thumb|250px|Eivissa per satellit thumb|left|200px|Las salinas d'Eivissa Coma per las autras Illas Balearas levat Menòrca, l'illa d'Eivissa es lo resultat del plegament de materials dispausats dins la mar al segondari, que se passèt pendent lo plegament alpin, al terciari. Es una continuacion de las serradas Beticas. Es formada per dos ensembles, un al sud-oèst, format per las montanhas de Sant Josèp (on i a Sa Talaia) e al nòrd-èst l'ensemble format per es Amunts e los puèges de Santa Eulària. Entre eles demòran doas baias, la baia de Portmany e aquela d'Eivissa. Unas pichonas elevacions a l'extrèm sud de l'illa a per consequéncia l'aparicion d'un autre plan sedimentari pas colomat que fa una zòna de paluns transformats per l'òme en Salinas e qu'es en contacte amb lo Pla de Vila per la zòna de Platja d'en Bossa.
Lo relèu resultant d'aquela origina es traversut. Es una illa de relèu montanhós, e mai los penjals sián doces. Aquò obliguèt l'òme a construire en laissas. La còsta es tanben traversuda, alternant rancaredas e calancas de sable e mai i a de grandas plajas dins las zònas que tòcan los plans o las salinas.
Los monts eivissencs son formats a la basa per de ròca calcària, que dòtan l'illa d'aqüifèrs importants, uèi subrexpleitats. L'illa compòrta l'unic riu de las Balearas, lo riu de Santa Eulària, mas de cors intermediari que corrís solament aprèp la pluèja. Fins al mitan del sègle XX lo riu corriá tot l'an, s'alimentant amb las aigas sosterranhas.
La vegetacion de l'illa es aquela de la selva mediterranèa. Es formada gaireben exclusivament per de pins blancs; lo sotabòsc es espés, format de plantas arbustivas de boisseda coma lo bruc, lo romanin o la garrolha. Per la fauna, se trapa conilhs, rats e eriçons qu'an coma predators lo falcon, lo chòt e gaireben desapareguda janeta. I a fòrça aucèls. Dins la mar, se tròba posidonia oceanica, actualament menaçada per la pollucion e presenta una granda biodiversitat.