cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peró
Lo declin dau poder coloniau
Felipe II (1556-1598) assaièt d'organizar la gestion e de l'administracion de l'empèri coloniau espanhòu. Pasmens, en causa dei distàncias e de la superficia estendudas, la Corona mau capitèt e l'autoritat reiala declinèt pauc a pauc. En parallèl, la poissança militara d'Espanha s'afebliguèt. Après la desfacha a l'eissida de la Guèrra de Sèt Ans (1756-1763), lo govèrn de Madrid decidiguèt tornarmai de s'ocupar de l'organizacion de sei colonias. L'influéncia dei familhas de criolos foguèt tanben reducha amb la creacion de pòstes administratius importants fisats a de peninsulares.
Lac Victòria
Autres artropòdes
Sembla que i aguèt un cambi major dins las proporcions d’espècias de crustacèus formant lo zooplancton del lac Victòria pendent lo sègle XX. Las espècias de copepòdes de l'ordre dels Ciclopoida aumentèron de 8% a 97% de la biomassa entre 1927 e 1990 alara que los copepòdes de l'ordre dels Calanoida demeniguèron de 50 e 40% en 1927 fins a 2 e 1% en 1990. Aquela modificacion es benlèu deguda mai a l'eutrofizacion de las aigas qu'a de modificacions de la fauna predatritz del lac.
Se tròba tanben doas espècias de crustacèus superiors endemics de la region: una cambaròta (Caridina nilotica ) e un cranc (Potamonautes niloticus ).
Autres invertebrats
Los mollusques son tanben nombroses amb 126 espècias e sosespècias dins lo lac que qualques son endemics: gasteropòdes (Pila ovata, Bellamya unicolor, Biomphalaria glabrata, Melanoides tuberculatus) e bivalvass (genres Pisidium, Mutella, Coelatura e Sphaerium).
Flòra
Qualques familhas, genres e espècias marcants de la flòra salvatja. thumb|left|[[Nymphaea lotus]] thumb|[[Cyperus papyrus|Papirús]] thumb|left|[[Trapa natans]]
thumb|left|[[Jacint d'aiga]]
La region del lac Victòria es uèi ocupada per de savanas aboscassidas entrecopadas de vastas espandidas cultivadas. Dins lo Nòrd i aviá una granda forèst que prolongava aquela del bacin de Còngo mas ne demòra pas mai que de tròces.
Lèren
Toponimia
La prononciacion qu'ei ['lɛrən]; l'accent tonic qu'ei sus la prumèra sillaba. Las fòrmas ancianas que son Leren en 1120, 1286 e 1472.
Ròcafòrt e la Bedola
Ròcafòrt e la Bedola (Roquefort-la-Bédoule en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament dei Bocas de Ròse e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Estrebay
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Lac Victòria
Flòra
Dins las zonas de paluns, sus la riba o a flaca prigondor, se tròba divèrsas espècias coma de Poaceae, d'esfanhas, una Melastomataceae, de canavèras (Phragmites), de bovas (Typha), de Potamogetons e de nenufars.
Estrebay
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lac Victòria
Flòra
Lo long de las ribas, abrigada de las ondas, i a una vegetacion importanta que va fins a l'embocadura dels afluents. Se tròba entre aquelas plantas lo papirús (Cyperus papyrus), qu'atenh quatre a cinc mètres de naut. Lo papirús creissiá tota l'annada tot lo long de Nil fa qualques milièrs d'annadas mas uèi, se tròba solament dins lo Sud de Sodan e a l'entorn del lac Victòria. E dins aquela zona se tròba de falguièras (Cyclosorus interruptus striatus), de figuièrs (coma Ficus verruculosa).
Peró
La Confederacion Peru-Boliviana e lo periòde Ramon Castilla
La question principala de l'après-guèrra d'independéncia èra aquela de l'union entre Peró e Bolívia. L'oligarquia de Lima i èra gaire favorabla e obtenguèt satisfaccion en 1826. Pasmens, lei tensions entre lei diferentei faccions dau país èran encara importantas e l'instabilitat politica venguèt rapidament la nòrma. Per exemple, lo generau Agustín Gamarra, president de 1829 a 1833, foguèt obligat de reprimir mai d'una revòuta dins tot lo país en despiech dau mantenement de son autoritat dins la capitala. Aquò afebliguèt grèvament Peró que venguèt la buta deis ambicions de Bolívia. En 1835, lei tropas dau generau bolivian Andres de Santa Cruz intrèron en Peró que foguèt devesit entre dos estats integrats au sen d'una Confederacion Peru-Boliviana. Dins aquò, la poissança d'aquel estat èra una menaça per Chile que s'alièt amb Gamarra que reprenguèt Lima en 1838. La victòria chilena de Yungay en 1839 permetèt de restaurar l'independéncia de Peró que contunièt la guèrra còntra Bolívia. Pasmens, foguèt vencut en 1841 entraïnant la casuda definitiva de Gamarra.
Lac Victòria
Flòra
Dins las zonas calmas se tròba de vegetals aqüatics coma l'utriculara (Utricularia), de Hydrocharitaceae (Hydrilla verticillata, genre Vallisneria), la castanha d'aiga (Trapa natans) que son fruch es comestible, una Poaceae nomenada hippo grass, o « èrba d'ipopotam » (Vossia cuspidata). Totas contribuisson a crear d'abitats per fòrça pichons animals.
Fenomèn d'eutrofizacion
Lo lac subís un fenomèn d'eutrofizacion important e d'origina umana. Per exemple, lo taus de fosfòr doblèt al cors del sègle XX. Aquela aumentacion es en granda partida deguda al reget dels descais del despeçatge de la pèrca de Nil, efectuat sus las ribas del lac, tanben coma a una accion conjugada de la subrepopulacion (umana e animals domètges) e de la deforestacion. Aquel fenomèn es sens dobte a l'origina de l'explosion demografica de las bacterias del tipe Cyanobacteria que lor populacion foguèt multiplicada per sèt dempuèi la segonda mitat de las annadas 1960. Aquelas bacterias comencèron de formar de grandas espandidas de la superfícia del lac dins las annadas 1980 e pòdon causar la mòrt dels peisses per consomacion del dioxigèn pendent lor descomposicion.
Envasiment per lo jacint d'aiga
Dempuèi plusors annadas (1980 en Oganda e 1990 en Kenya), lo lac subís un envasiment massiu del jacint d'aiga (Eichornia crassipes), una planta aqüatica originària d'America tropicala. Aquela planta bloca la progression de las naus, geina la pesca e la produccion d'energia idroelectrica, polluís l'aiga de boisson e provòca la disparicion de la fauna dins qualques zonas. Tapan en efèit lo passatge de la lutz, empachant lo desvolopament de las algas verdas que se'n noirisson qualques espècias de peisses, empacha l'oxigenacion de l'aiga de superfícia e sa descomposicion consoma una tala quantitat de dioxigèn que lo mitan ven rapidament anoxic.
Peró
L'intervencion espanhòla e la Guèrra dau Pacific
La segonda mitat dau sègle XIX foguèt marcada per mai d'un conflicte implicant Peró còntra Eqüator (1858-1860), Espanha (1864-1866) e còntra Chile (1879-1883). Lo premier inaugurèt un conflicte frontalier fòrça lòng regardant lo traçat dau limit entre Peró e Eqüator qu'èra pas estat clarament definit per leis Espanhòus. Coma Eqüator voliá vendre un territòri revendicat per Lima per pagar son deute, una armada peroviana desbarquèt sus lo territòri eqüatorian. I trobèt un país devesit per una guèrra civila e fòrça instable mai capitèt finalament d'obtenir l'annulacion de la venda.
Lèren
Toponimia
Segon Dauzat, Lèren que vien deu basco leher, ler, « pin epiceà ».
Miquèu Grosclaude qu'accèpta l'explicacion de Dauzat, ler, « pin », mès lo sufixe que demora escur.
Lac Victòria
Luta ecologista
Un programa d'eliminacion de la planta es en cors, fasent intervenir subretot un acampatge d'aquela e una temptativa d'introduccion de gorgolhs (Neochetina eichhorniae e Neochetina brushi) se noirissent de jacint d'aiga. En 1995, 90% de la còsta d'Oganda foguèt cobèrta per la planta mas la luta comença de portar sos fruches. S'es possible d'aténher un equilibri, aquela planta se poiriá mostrar utila perque es capabla de metabolizar lo fosfòr en excès. En mai, perque la flaca tenor de l'aiga en dioxigèn al nivèl de sas racinas, ten alunhada la pèrca de Nil. E d'espècias de peisses considerats despareguts o en dangièr que, demandant mens dioxigèn, tròban aquí un refugi. Mas quand s'enfonsem dins la densitat sul tapís vegetal, lo mitan ven anoxic e tota vida desapareis.
Peró
L'intervencion espanhòla e la Guèrra dau Pacific
Lo segond foguèt una guèrra entraïnada per lo refús de Peró de pagar un deute datant dau periòde coloniau. Espanha mandèt una flòta que prenguèt lo contraròtle deis Illas Chincha, fònt importanta de revenguts per l'economia peroviana gràcias a sei jaciments de güano, e faguèt lo blocus dau país. Pasmens, lo conflicte se generalizèt amb la formacion d'una coalicion gropant Peró, Chile, Bolívia e Eqüator. La revirada d'una ataca espanhòla còntra Callao causèt lo retirament de la flòta e marquèt la fin de la guèrra. Aqueu succès renforcèt l'independéncia dei país sud-americans qu'èra encara mau acceptada per Madrid.
Lac Victòria
Istòria
Los elements istorics datant del periòde anterior de la descobèrta europèa del lac son de mal retraçar per manca de font escricha.
Peró
L'intervencion espanhòla e la Guèrra dau Pacific
Lo tresen foguèt una guèrra entraïnada per de tensions regardant l'esplecha dei jaciments de saunitre dau Desèrt d'Atacama entre Bolívia e Chile. Per s'aparar còntra la menaça chilena, La Paz signèt una aliança defensiva amb Lima en 1873. Ansin, en 1879, Peró se trobèt dirèctament implicat dins la guèrra entre sei dos vesins. Gràcias a sa superioritat, la marina chilena poguèt menar d'atacas còntra lo litorau e l'armada peroviana subiguèt una desfacha grèva a Tarapaca. Per faciar la menaça, Nicolas de Pierola se proclamèt dictator en 1880. Dins aquò, mau capitèt d'empachar la capitulacion de Lima l'annada seguenta, çò qu'entraïnèt son reversament. Gràcias ai generaus Miguel Iglesias e Andres Caceres, lei Perovians obtenguèron quauquei succès mai foguèron definitivament vencuts a la batalha de Huamachuco en 1883. Lo tractat d'Ancon laissèt ai Chilens tota la region de Tarapaca e permetèt l'ocupacion de Tacna e d'Arica durant dètz ans. Un vòte èra previst a l'eissida d'aqueu periòde permetent ais abitants de chausir entre lei dos país mai l'escrutinh foguèt jamai organizat. La situacion foguèt reglada en 1929 amb lo partiment de la region : Peró recuperèt Tacna e Chile gardèt Arica.
Lac Victòria
Preïstòria
La palunologia nos apren qu'entre lo segond e primièr milenas demeniguèt la superfícia dels arbres e de las canavèras al profit de las graminèas. S'explica per l'accion conjugada d'un assecament climatic qu'arribèt a aquela epòca e per l'accion de l'Òme. Al començament de l'èra crestiana, s'obsèrva una preséncia umana intensa sus las illas dels lacs e dins la val de Kagera. S'assòcia aquela populacion a l'edat del fèrre e se caracteriza per la produccion d'un tipe de ceramica dicha dimple base de motius geometrics particulars: Urewe del nom del site ont se descobriguèt sus la còsta de Kenya.
Peró
Militaristas e civilistas
Après la Guèrra dau Pacific còntra Chile, lo poder foguèt tengut per doas faccions diferentas dichas « militaristas » e « civilistas ». Lei militaristas dirigiguèron inicialament lo país amb lei generaus Caceres (1886-1890 puei 1894-1895) e Remigio Bermudez (1890-1894). Pasmens, en 1895, una insureccion menada per l'èx-dictator Nicolas de Piedrola prenguèt lo poder e lo gardèt fins a 1899 amb lo sostèn dei civilistas. Restabliguèt lei finanças dau país, restaurèt la conscripcion obligatòria e lo vòte secrèt. Foguèt remplaçat per Eduardo Lopez de la Romaña (1899-1903) e José Pardo y Barreda (1903-1907).
Lac Victòria
Reialmes interpaludencs
La primièra fins d'informacion escricha coneguda del lac Victòria ven de marchands arabis traversant dempuèi la còsta la plana èst-africana a la recerca d'aur, d'evòri e d'esclaus. Al Idrissi foguèt, vèrs 1160, lo primièr a dessenhar una mapa representant clar lo lac e lo representant coma èssent la font de Nil. A partir del sègle XVI se desvolopan dins la region dels grands lacs de reialmes centralizats, plusors essent situats sus la riba Nòrd Oèst del lac. Lo reialme de Boganda, amb a son cap fimilha de sobeirans absoluts nomenats kabakas, se destaquèt dels autres reialmes amb lo temps per sa poténcia e formèt l'òssa de l'Oganda actual.
S/2003 J 2
S/2003 J 2 es un satellit de la planeta Jupitèr descubèrt en 2003. A l'ora d'ara, es lo satellit conegut pus alunchat dau sistèma jovian. Son nom es encara provisòri.
Casalís (Shalòssa)
Casalís (Cazalís en francés) qu'ei ua comuna gascona de Shalòssa situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Miguel Hernández
Miguel Hernández (Oriola, Província de Valéncia, lo 30 d'octobre de 1910 - Valéncia, lo 28 de març de 1942) que ho un poeta valencian de lenga castelhana. Cronologicament tanhent de la generacion de 1939, que cossirè mei que mei los membres de la Generacion de 1927 (com Federico García Lorca).
Fonologia de l'occitan
Consonantas en general
Dins aqueste tablèu, se met entre parentèsis los fonèmas conservators qu'an desparegut en lengadocian mas que se son mantenguts dins d'autres dialèctes. Remarcas:
Miguel Hernández
D'origina prauba, qu'avó d'ajudar la soa familha com crabèr. Que ho autodidacte e encorratjat peus sons professors jesuitas a maugrat qui lo son pair e volosse que demorasse crabèr com eth e qu'arrefusè la borsa que'u volèvan autrejar los jesuitas.
Casalís (Shalòssa)
Toponimia
La prononciacion qu'ei [kaza'lis]. Las fòrmas ancianas que son Caseliz en 1304, Casalis (mapas de 1638 e de 1714), Casulis (mapa de 1733).
Fonologia de l'occitan
Accent tonic
L'accent tonic a una mobilitat limitada: pòt tombar sonque
Miguel Hernández
De posicion politica republicana, que ho condemnat a mort puish, mercés a l'intervencion d'escrivans com lo son amic chilian Pablo Neruda e tanben d'amics eclesistics, que ho condemnat a un trenteat d'annadas de càrcer ; que's morí deu tifus en preson a l'etat de 31 ans.
Casalís (Shalòssa)
Toponimia
Dauzat qu'explica los sens successius de casa : cabana ---> ostau rurau ---> domeni. Casalís qu'ei format de casa + -ale (sens de meitaderia) + sufixe diminutiu -ĭtium .
Negre, citat per B. Boyrie-Fénié, que hè de Casalís un adjectiu masculin : « (bastiment) qui ei de l'ostau » e Astor, tanben citat per B. Boyrie-Fénié, que tracta d'un collectiu en -ís per un ensemble de casaus.
Lac Victòria
Descobèrta europèa e colonizacion
thumb|Descobèrta europèa del lac Victòria per [[John Hanning Speke|Speke en 1858.]]
Casalís (Shalòssa)
Toponimia
Bénédicte Boyrie-Fénié qu'ei en acòrd dab las proposicions deus autors precedents per çò qui ei de la formacion deu nom, mès ne's pausa pas la question deu sens deu nom e que causeish shens certitud lo de « domeni agricòla », dab la justificacion que lo borg ei a l'entorn d'un castèth feudau (derrocat en 1820).
Lac Victòria
Descobèrta europèa e colonizacion
thumb|right|Carta politica de la region dels Grands Lacs Africans en [[1875.]]
Chambry (Aisne)
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region dels Nauts de França.
Peró
Militaristas e civilistas
Lo periòde veguèt una transformacion importanta de l'economia peroviana amb lo reculament de l'importància dei jaciments de saunitre, largament perduts au profiech de Chile en 1879, e de güano que son esplecha èra venguda pus malaisada. Per compensar aquelei pèrdas, lo desvolopament de l'agricultura dins lei regions litoralas, de l'industria miniera andina e la produccion de cauchó dins la region d'Iquitos foguèt favorizat. En particular, en 1907, un camin de fèrre foguèt bastit entre Lima e la region miniera de Cerro de Pasco.
Casalís (Shalòssa)
Lòcs e monuments
thumb|left|250px|La glèisa de Sent Laurenç.
Chambry (Aisne)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Urou-et-Crennes
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lac Victòria
Descobèrta europèa e colonizacion
Lo lac foguèt descobèrt pels Europèus en 1858 quand l'explorator britanic John Hanning Speke atenguèt la riba Sud del lac Nyanza. Lo bategèt alara del nom de la Reina Victòria reinant a aquela epòca al Reialme Unit e dins sas colonias.
Lo kabaka de Boganda, Mutesa, aculhiguèt favorablament los Europèus e en 1890 signèt un acòrdi amb la British East Africa Company per s'aparar de las envejas alemandas sus son reialme. A partir d'aquel moment s'instaurèt pauc a pauc una indirect rule anglesa dins la zona Nòrd del lac Victòria alara que los Alemands menats per Emin Pasha colonizavan lo territòri de l'Africa Orientala Alemanda dins la partida Sud del lac coneguda pus tard sos lo nom de Tanganyika.
Lo lac foguèt lo teatre d'afrontaments navals pendent la Primièra Guèrra Mondiala, opausant Britanics e Alemands. Lo general alemand Lettow-Vorbek que menava una guerilha eficaça contra las fòrças de l'Aliança (Belgica, Portugal, Reialme Unit). En reaccion, los Britanics faguèron venir d'Anglatèrra de canonièras. Lo 17 de julhet de 1916, capturèron doas naus de vapor alemandas a Nyanza]. Fàcia al desequilibri de las fòrças, los Alemands se deguèron retirar d'aquela zona.
Vézières
Vézières es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Viena e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Lac Victòria
Demografia
thumb|Lo lac Victòria, un espaci densament poblat. thumb|left left|175px|thumb|Las lengas localas de las populacions de la region del lac Victòria. thumb|Lo lac Victòria situat dins l'aira linguistica [[swahilie.]]
Le lac Victoria est situé au cœur d'une dorsale de peuplement correspondant aux hautes terres africaines courant de l'Érythrée à l'Afrique du Sud en passant par le Rwanda et le Malawi.
Vézières
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Lac Victòria
Demografia
Sos contorns densament poblats contrastan amb los voides umans que, dins la region del lac Victòria, correspondon a l'Oèst al bacin congolés e a l'Èst al plan estepic de l'Africa Orientala.
Los abòrds del lac forman una zona de contacte entre populacions de gropes lingüistics diferents, d'un costat los locutors nilotics de la familha nilosaharianas (Sodan del Sud, Nòrd de Kenya e Oganda e d'un autre costat las populacions de lengas bantos (Africa Australa e atenhent la zona del lac lal sud).
Peró
Militaristas e civilistas
Après 1908, lei militaristas reprenguèron lo poder amb Augusto Bernardo Leguia (1908-1912), Guillermo Billinghurst (1912-1914) e Oscar Benavides (1914-1915). En 1915, José Pardo retrobèt la presidéncia fins a un còp d'estat de Leguia en 1919. Après una victòria electorala en 1920, modifiquèt la constitucion de 1860 per establir sa dictatura fins a 1930.
Lac Victòria
Demografia
Los ribejants del lacs se servisson de swahilis, lengas de la familha banto. Son majoritariament de religion crestiana, catolics e protestants.
Vézières
Nòtas
<references group="N"/>
Lac Victòria
Navigacion
thumb|Naus sul Lac
Larochemillay
Geografia
left|thumb|Larochemillay Se tròba a 15 km al [[nòrd de Luzy]]
Lac Victòria
Navigacion
De transbordadors religan los principals pòrts del lac Victòria, Kisumu, Mwanza, Bukoba, Entebbe, Port Bell e Jinja. Los primièrs foguèron construits al Reialme Unit e mes en servici al començament del sègle XX per prolongar la linha de camin de fèrre religant la vila de Mombasa (Kenya) a Kisumu. Aquelas naus contribuiguèron al desenclavament de la region dels grands lacs.
Larochemillay
Geografia
left|thumb|Larochemillay se trouve à 15 km au [[nord de Luzy]]
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Stigny
Stigny es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha Franca Comtat.
Larochemillay
Istòria
Anciennement Rupes Milites (Rocher dels militars o la Ròca del soldat), la municipalitat i aguèt nomenat "Laroche" en 1793 (brièvement "Rocher-Montanha" pendent la Terror), de contunh "La-Ròca-Millay" l'an 1801 abans venir definitivament Larochemillay. Aquel #èsser longtemps un pont estrategic entre lo mont Touleur e lo mont Beuvray.
Anciennement Rupes Militis (Rocher des militaires ou la Roche du soldat), la commune fut nommée "Laroche" en 1793 (brièvement "Rocher-Montagne" pendant la Terreur), puis "La-Roche-Millay" en 1801 avant devenir définitivement Larochemillay. Ce fut longtemps un pont stratégique entre le mont Touleur et le mont Beuvray.
Stigny
Nòtas
<references group=N/>
Peró
L'oposicion entre l'armada e l'APRA
Leis annadas de 1930 a 1980 foguèron principalament marcadas per l'oposicion entre lei fòrças armadas e lo movement progressista de l'Aliança Populara Revolucionària Americana (APRA). D'efèct, en 1930, un còp d'estat militar entraïnèt la casuda de Leguia que foguèt arrestat per lo generau Luis Sanchez Cerro. Dos camps politics se formèron alora gropant d'un caire lei militars e lei grands proprietaris terrenaus conservadors e d'autre caire l'APRA dirigida per Victor Raul Haya de la Torre. En 1931, una eleccion organizada per l'armada permetèt l'eleccion de Sanchez Cerro a la presidéncia qu'enebiguèt rapidament l'APRA e arrestèt son cap.
En 1932, l'APRA assaièt d'organizar una insureccion a Trujillo que foguèt durament reprimida per l'armada. Un an pus tard, Sanchez Cerro foguèt assassinat e remplaçat per l'ancian president militarista Oscar Benavides que decidèt d'amaisar la situacion. Haya de la Torre foguèt liberat e una constitucion novèla foguèt adoptada en 1933. Pasmens, aqueu procès foguèt suspendut en 1936 quand l'APRA ganhèt leis eleccions. Lo partit foguèt tornarmai enebit e son cap exilat. Benavides gardèt lo poder fins a 1939 e son remplaçament per l'oligarca Manuel Prado y Ugarteche. President fins a 1945, capitèt de redreiçar l'economia e d'establir una patz civila mai ò mens establa dins lo país. Pasmens, aqueleis annadas foguèron sustot marcada per una segonda guèrra còntra Eqüator (1941-1942) regardant lo traçat de sa frontiera comuna. S'acabèt per una victòria clara de Peró qu'obtenguèt lo contraròtle d'un territòri de 200,000 km² revendicat per lei dos estats. Pasmens, Quito refusèt aqueu resultat e mantenguèt sei revendicacions entraïnant doas guèrras suplementàrias en 1981 e en 1995.
Dins aquò, lei tensions demorèron vivas entre l'APRA e lei militars. En 1944, la capitada d'una grèva generala entraïnèt de negociacions que s'acabèron amb l'eleccion d'un moderat, José Luis Bustamante y Rivero, coma president en 1945. L'APRA participèt meme au govèrn mai son sostèn ai grèvas e son programa de senèstra (contraròtle dei pretz... etc.) suscitèt l'ostilitat dei conservadors. L'assassinat dau cap d'un jornau de drecha agravèt lei tensions amb una aumentacion dei poders de la polícia. En 1948, un còp d'estat de l'APRA e d'una partida de la marina mau capitèt e lo generau Manuel Odria, ministre de l'interior, reversèt Bustamante e prenguèt la direccion dau país fins a 1956. Fondèt una junta militara que son programa èra de restablir l'òrdre de l'oligarquia peroviana. L'APRA foguèt tornarmai per lo tresen còp e Haya de la Torre tornarmai exilat. En 1950, Odria legitimèt son poder amb una eleccion presidenciala. Ajudat per lo periòde de dinamisme economic entraïnat per la Guèrra de Corèa, capitèt d'estabilizar la situacion interiora de Peró.
Pasmens, a partir de 1954, de dificultats apareguèron tornarmai amb la fin de la guèrra e Odria decidèt de tornar parlar amb l'APRA. L'ancian president conservador Manuel Prado foguèt elegit per un segond mandat en 1956 gràcias au sostèn tacit dau partit de senèstra. De mai, poguèt aprofichar una scission au sen de l'APRA amb la creacion per Fernando Belaunde Terry d'un segond partit de sensètra dich Accion Populara. Après sièis annadas relativament suavas, la lucha per la succession de Prado opausèt Haya de la Torre, Belaunde e Odria. L'escrutinh foguèt marcat per de sospicions de fraudas e l'abséncia de venceires car ges de candidat capitèt d'obtenir lo tèrç dei vòtz necessari a una eleccion. L'armada intervenguèt donc tornarmai dins leis afaires politics e annulèt l'eleccion. En 1963, un vòte novèu permetèt a Belaunde, d'ara endavant assegurat dau sostèn dei conservadors, de venir president. Pasmens, aguèt ges de majoritat parlamentària dins un Congrès dominat per leis apristas e lei partisans d'Odria. Ansin, sa politica se turtèt a d'oposicions importantas, especialament son projècte de reforma agricòla que foguèt blocat per lei grands proprietaris.
Aqueu blocatge institucionau entraïnèt donc un còp d'estat militar menat per lo generau Juan Velasco Alvarado. Pasmens, au contrari dei regimes militars precedents, la politica de Velasco Alvarado s'inspirèt largament dei programas de l'APRA e de l'Accion Populara amb la nacionalizacion de divèrsei sectors economics (petròli, minas... etc.), l'organizacion d'una campanha d'alfabetizacion ò una reforma agrària regardant sèt milions d'ectaras. Aquò recebèt inicialament un acuèlh favorable de part de la populacion mai de dificultats administrativas e financieras venguèron una fònt de maucontentament. En 1975, la repression d'una manifestacion dins la capitala faguèt un centenau de victimas e Velasco Alvarado foguèt remplaçat per lo generau Francisco Morales Bermudez. Demorèt en plaça fins a 1978 e apliquèt una politica economica ortodòxa dirigida per lo FMI. Aquò entraïnèt de grèvas repetidas e la repression venguèt mai e mai dura.
Lo periòde Fujimori
En 1990, Alberto Fujimori ganhèt leis eleccions còntra lo candidat liberau Mario Vargas Llosa amb un programa de reformas socialas. Pasmens, tre sa presa de foncion, adoptèt una politica fòrça liberala d'ajustament economic sostenguda per lo FMI, intensifiquèt la lucha còntra lo Sendier Luminós e leis autrei guerilhas e se turtèt a una oposicion viva dau Congrès e de la justícia. En 1992, organizèt donc un còp d'estat que li permetèt de dissòuvre lo Congrès. La meteissa annada, la captura dau cap dau Sendier Luminós li permetèt d'obtenir un succès decisiu còntra la guerilha que comencèt de se fragmentar en causa de l'abséncia de successors. En 2000, aviá quasi disparegut e foguèt a tòrt considerat coma destruch. Pasmens, maugrat son mantenement dins certanei regions centralas dau país, lo Sendier a conegut un declin fòrça important durant lo periòde Fujimori.
En 1993, Fujimori promulguèt una constitucion novèla que li permetiá de sollicitar un segond mandat consecutiu. Pasmens, en despiech de sa reeleccion en 1995, l'autoritarisme e la corrupcion dau regime, la pauretat e leis inegalitats socialas acomencèron de maucontentar la populacion. Cinc ans pus tard, quand Fujimori assaièt d'obtenir un tresen mandat presidenciau consecutiu, l'oposicion refusèt de participar a l'escrutinh e de manifestacions importantas agitèron lo país. Après un escàndol suplementari de corrupcion de plusors parlamentaris per lo president, lo govèrn aprofichèt l'abséncia de Fujimori, ocupat per un viatge en Japon, per lo destituir. Fujimori acceptèt de demissionar e demandèt l'asile politic ais autoritats japonesas. Per la seguida, assaièt de rintrar en Peró onte foguèt arrestat e condamnat a 25 ans de preson en 2009 per divèrsei crimes perpetrats per son regime. D'autreis afaires son totjorn en cors còntra eu regardant en particular de crimes còntra l'Umanitat comés durant una campanha d'esterilizacion fòrçada.
Lo Peró actuau
Après la casuda de Fujimori, Peró conoguèt un desvolopament economic important dins lo corrent deis annadas 2000 mai lo mantenement d'inegalitats socialas grèvas contunièt d'entraïnar de trèbols. Alejandro Toledo, un deis adversaris principaus de Fujimori, foguèt elegit president en 2001. Pasmens, mau capitèt de reglar lei problemas sociaus dau país. En 2003, après una grèva importanta deis ensenhaires e dei païsans, proclamèt l'estat d'urgéncia e suspendiguèt plusors drechs fondamentaus per restaurar l'òrdre. En 2006, foguèt ansin vencut per l'ancian president aprista Alan García. Pasmens, son mandat foguèt tanben agitat per de manifestacions indigenistas còntra de companhiás petrolieras. Proclamèt a son torn l'estat d'urgéncia fins a l'abrogacion dei mesuras contestadas per lo Congrès. Pasmens, de trèbols grèus contunièron amb 34 mòrts en junh de 2009. En 2011, lo neoliberau Ollanta Humala li succediguèt.
Organizacion politica
Peró es una republica democratica de regime presidenciau que seis institucions son regidas per una constitucion adoptada en 1993 e modificada en 2000. Aplica lo principi de separacion dei tres poders. La capitala es Lima que concentra, en mai dau poder politic, la màger part dei centres economics, financiers e culturaus dau país. La ciutadanetat es donada ai Perovians de mai de 18 ans e lo vòte es obligatòri.
Lo poder executiu es tengut per lo President de la Republica e son vice-president que son elegits per un mandat de cinc annadas au sufragi universau dirècte. Dempuei 2000, un president sortent pòu pas se presentar immediatament a sa succession. Lo president es lo cap de l'Estat, lo cap dau govèrn e lo comandant suprèm dei fòrças armadas. Designa lo president dau Conseu dei Ministres e forma lo govèrn.
Lo poder legislatiu es tengut per lo President de la Republica e un parlament monocamerau dich Congrès de la Nacion. Format de 130 deputats elegits per un mandat de cinc annadas au sufragi universau dirècte amb un escrutinh proporcionau, a lo poder de discutir e vòta lei tèxtes de lèi, ratifica lei tractats, autoriza leis emprunts dau govèrn, accepta lo budget presentat per lo govèrn e vòta lei declaracions de guèrra. Lo president a un drech de vèto que li permet de blocar un tèxte legislatiu qu'a pas son acòrd.
Lo poder judiciari es tengut per una Cort Suprèma de 16 jutges nomat per lo Conseu Nacionau de la Justícia. Pasmens, regardant leis afaires constitucionaus, existís una Cort Constitucionau.
Organizacion territòriala
Lo territòri perovian es devesit entre 24 regions e una entitat amb un estatut particular a l'entorn de Lima. Aquelei regions an de competéncias regardant la planificacion dau desvolopament regionau, l'execucion dei projèctes d'investiment public, la promoccion de l'activitat economica e la gestion dei bens publics. Son dirigidas per un president e un conseu elegits per quatre ans. Existís tanben un conseu de coordenacion cargat de representar la societat civila. A ges de poder executiu mai a un avejaire consultatiu. Segon la lèi organica dei govèrns regionaus, lo transferiment de poders de l'autoritat centrala ai regions dèu aumentar mai aqueu procès es l'objècte de conflictes entre lo Secretariat a la Descentralizacion dau govèrn de Lima e l'Assemblada Nacionala dei Govèrns Regionaus creada en 2007 a l'iniciativa dei presidents de region.
Lei regions son devesidas entre 1,838 districtes dirigits per un premier cònsol. La region de la capitala a un estatut pròpri que demora en fòra dau procès de descentralizacion. Es dirigida per lo Conseu comunau de Lima.
Simbòls nacionaus
Peró a un drapèu, un blason, un imne e una devisa coma simbòls nacionaus : En mai d'aquò, existís divèrsei simbòls non oficiaus de Peró coma la cantuta, la vigonha, lo gau de ròca, la cocarda peroviana e lo cajón.
Afaires estrangiers
Peró fa partida dei principaleis organizacions regionalas e internacionalas e es un actor que s'implica dins leis organizacions destinadas a promòure lo desvolopament economic ò lo mantenement de la patz en America Latina. D'un biais relativament pragmatic, entretèn tanben de relacions bilateralas bònas amb de país variats (e de còps ostils entre elei) mai economicament importants per l'economia peroviana.
Regardant lei relacions bilateralas de Lima, la diplomacia peroviana mostra una capacitat gròssa de dubertura. Lei relacions amb leis Estats Units d'America e Republica Populara de China son primordialas en causa de l'importància economica dei cambis amb aqueleis estats. Pasmens, Peró a establit de relacions bònas amb Alemanha, Espanha, França, lo Reiaume Unit, plusors país arabis (reconeissença de l'independéncia Palestina en 2011), Israèl (en despiech dau ponch precedent) e la Corèa dau Sud. Lo comèrci e son desvolopament son generalament la rason premiera d'aquela situacion ambé, per exemple, la signatura d'un acòrd de liure comèrci amb l'Union Europèa en 2013.
Fòrças armadas
Lei fòrças armadas foguèron creadas en 1821 e son principalament cargadas de defendre l'independéncia, la sobeiranetat e l'integritat territòriala de Peró. Sei missions segondàrias son de participar au desvolopament economic dau país e a de missions de proteccion civila. En 2012, avián un budget representant 1,28% dau PIB, alinhavan aperaquí 140,000 òmes e èran devesidas entre una fòrça terrèstra (Armada Peroviana), una marina militara (Marina de guèrra de Peró) e una fòrça aeriana (Fòrça aeriana de Peró) :
Economia
Lei partenaris economics principaus de Peró se situavan en America e en Asia. Lei pus importants èran leis Estats Units d'America que representavan respectivament 18,4% deis exportacions perovianas e 24,8% deis importacions, China (17,8% e 15,3%), Brasil (4,3% e 5,3%). Regardant leis exportacions, Canadà (7%), Japon (5,2%), Soïssa (4,3%), Espanha (4,2%) e la Corèa dau Sud (4%) èran d'actors importants. Regardant leis importacions, Argentina (4,8%), Chile (4,7%), Eqüator (4,6%) e Mexic (4,4%) èran tanben de fornisseires majors.
En causa de l'importància de l'economia informala e illegala (dròga), la descripcion de l'estructura de l'economia peroviana es malaisada. En 2015, lo sector primari n'èra la basa gràcias a una agricultura fòrça diversificada e de ressorsas naturalas fòrça importantas. D'efèct, gràcias ai climas variats e a un ret d'aigatge ben desvolopat dins lei regions deserticas, lo país exportava d'espargas, de carchòfas, d'avocats, de tartiflas, de ris, de cana de sucre, de gròs blat, de coton, de cafè, de cacau e divèrsei fruchs tropicaus. La pesca aviá pereu un ròtle important gràcias ais aigas peissonencas de l'Ocean Pacific amb 9,5 milions de tonas de pes pescats (2 reng mondiau). Enfin, lo sector minier èra lo còr de l'economia peroviana que representava 56% deis exportacions gràcias a l'esplecha de minas d'aur (6 reng mondiau en 2010), d'argent (2 en 2011), de coire (3 en 2014), de zinc (2 en 2009), d'estanh (3 en 2006), de plomb (4 en 2014), d'urani, de molibdèn e de jaciments de petròli e de gas naturau. Dempuei leis annadas 2000, Peró es tanben vengut lo premier productor de còca e representava una fònt de revenguts per aperaquí 200,000 païsans.
Lo sector industriau conois un desvolopament important dempuei la fin dau sègle XX a l'entorn de l'aglomeracion Lima-Callao, de certanei vilas litoralas e d'Arequipa. Èra basada sus la siderurgia, lo rafinatge de petròli, la quimia, la transformacion dei mineraus, l'industria automobila e l'industria agroalimentària (produccion de farina de pes). Lo país exporta una partida d'aquelei produccions. En revènge, èra obligat d'importar lo rèsta de sei bens industriaus, especialament certanei produchs quimics non produchs localament, certanei produchs petroliers, d'aparelhs electronics, d'aperelhs de telecomunicacions, de maquinas otís, divèrsei bens manufacturats, de papièr, de textils e de medicaments.
Lo sector dei servicis èra dominat per l'economia informala. Pasmens, lo torisme i aviá un ròtle particular car conois una creissença fòrta dempuei la demenicion de l'intensitat dei combats còntra lo Sendier Luminós. Lo nombre de toristas èra encara limitat (3,1 milions en 2010 siá lo 8 reng dau continent american) mai lo sector èra ja la segonda fònt de devisas estrangieras de l'economia peroviana.
Arquitectura
Peró a un patrimòni arquitecturau fòrça ric que cuerb lei periòdes precolombians, coloniaus e modèrnes. D'efèct, l'arquitectura aviá una importància gròssa au sen dei civilizacions precolombianas, gràcias a de monuments massís, de l'aparicion de la civilizacion de Caral a l'acomençament dau millenari III av. JC a l'apogèu de l'Empèri Inca. Aquò a laissat una tiera d'edificis gigants que mostran de preocupacions religiosas mai tanben de capacitats avançadas regardant l'organizacion dei vilas e l'urbanisme.
Après la conquista espanhòla, leis estiles arquitecturaus europèus de la Renaissença foguèron introduchs dins lo país onte se mesclèron amb l'arquitectura indigèna. D'exemples d'aquelei mesclas son la Catedrala de Cuzco bastida durant la Renaissença, lo Monastèri de Sant Francés construch pendent lo periòde barròc ò l'Universitat de Cuzco (tanben d'inspiracion barròca). L'independéncia marquèt la disparicion deis estiles venguts de la Peninsula Iberica que foguèron remplaçats per lo neoclassicisme francés. Au sègle XX, de corrents variats dominèron l'arquitectura peroviana, especialament lo foncionalisme (Plaza Sant Martín de Lima).
Escultura
Coma per l'arquitectura, l'escultura aviá un ròtle major au sen dei civilizacions precolombianas e lo patrimòni esculturau de Peró fa partida dei pus rics de la planeta. Après la colonizacion espanhòla, l'escultura demorèt fòrça utilizada per ornar lei glèisas crestianas. En revènge, aquel art conoguèt un declin certan après l'independéncia en causa de la demenicion de son importància au sen de la societat peroviana fins au sègle XX e l'aparicion de corrents marcats per lei culturas indigènas.
Pintura
La pintura peroviana se pòu devesir entre un periòde precolombian, un periòde coloniau e un periòde post-independéncia. La pintura foguèt ansin un art fòrça utilizat per decorar lei monuments pus importants dei culturas precolombianas ò per ornar certanei terralhas. Après la colonizacion, la pintura europèa foguèt introducha dins lo país e fòrça utilizada per ornar lei glèisas e leis edificis crestians. Se desvolopèt un estile particular dich Escòla de Cuzco mesclant usatge de la pintura europèa, imatges crestians e representacions indigènas. Ai sègles XVII e XVIII, leis influéncias barròcas se desvolopèron dins lo país. Puei, au sègle XIX, coma en arquitectura, lo neoclassicisme e lo romantisme francés s'impausèron coma estiles dominants. La creacion d'una escòla d'art a Lima en 1919 aguèt un ròtle important per la pintura peroviana dau sègle XX car permetèt de desvolopar divèrsei corrents artistics pròpris marcats per lei culturas amerindianas.
Musica
La musica es apareguda sus lo territòri dau Peró actuau tre lo periòde de la civilizacion de Caral. Puei, aquel art passèt au sen dei civilizacions e culturas seguentas. Lei constrenchas geografics deis Andes entraïnèron alora l'isolament de mai d'una comunautat e la formacion de centenaus de danças regionalas diferentas. Lo cajón es l'instrument emblematic d'aquela musica amerindiana mai lor nombre totau es tanben fòrça important. Après la conquista, mai d'una musica europèa e africana foguèt introducha en Peró e se mesclèt amb lei musicas ja existantas. Un segond movement similar aguèt luòc a partir deis annadas 1960 amb la difusion de la musica venguda deis Estats Units d'America. La musica peroviana presenta ansin una richessa incomparabla amb au mens 1,300 genres musicaus diferents.
Literatura
La literatura peroviana es eissida dei racòntes oraus dau periòde precolombian. Après la conquista, l'introduccion de l'escritura e de la literatura europèa favorizèt la difusion de la literatura au sen de la societat peroviana. Dos estiles, lo costumbrismo e lo romantisme, i aguèron un ròtle important. Puei, a partir deis annadas 1920, se formèt la literatura peroviana contemporanèa que s'inspirèt de la cultura amerindiana e que fa partida dempuei la segonda mitat dau sègle XX dei corrents majors de la literatura internacionala.
Lei tradicions oralas precolombianas
La literatura orala precolombiana es largament desconeguda en causa de la destruccion dei culturas e civilizacions anterioras a l'arribada dei conquistadors. De mai, foguèt marginalizada per la literatura d'inspiracion europèa. Pasmens, es supausada fòrça variada en causa de la diversitat observada actualament dins lei racòntes oraus dei pòbles indigèns d'Eqüator, de Peró, de Bolívia e de Chile. Divèrseis estudis menadas a partir dau sègle XIX an permés de'n fixar una partida per escrich e d'identificar de trachs comuns coma de tematicas (mites de creacion ò de destruccion dau Mond, mitologia precolombiana... etc.) e au mens doas formas dichas « harawis » e « hayllis » que son respectivament un estile poetic liric e un estile poetic epic.
La literatura peroviana coloniala
La literatura peroviana dau periòde coloniau se pòu devesir entre tres ensems principaus que son lei crònicas espanhòlas dau periòde de la Descubèrta e de la Conquista, lei crònicas indigènas dau meteis periòde e lo neoclassicisme. D'efèct, l'exploracion e lei guèrras de conquista de l'Empèri Inca foguèron una fònt d'inspiracion importanta per mai d'un escrivan espanhòu. Aqueleis òbras prenon sovent la forma de crònicas istoricas amb un caractèr epistolar prononciat e depintan leis eveniments istorics ò lei societats dau periòde. Leis autors espanhòus majors d'aqueu periòde son Francisco Xerez, Pedro Sancho de la Hoz, Miguel de Estete, Cristobal de Molina e Pedro Cieza de León qu'èran generalament de conquistadors letruts.
Lei crònicas dichas indigènas son l'òbra d'autors amerindians ò mestís coma Titu Cusi Yupanqui qu'èra un subrevivent de l'ostau reiau inca, Juan de Santa Cruz Pachacuti Yamqui Salcamaygua ò Felipe Guamán Poma de Ayala. Aprenguèron d'escriure après la conquista e s'interessèron ais estats precolombians e ais atrocitats dau sistèma coloniau. Lei crònicas de Titu Cusi Yupanqui son ansin una fònt majora de coneissenças regardant l'istòria e lei tradicions de l'Empèri Inca. De son caire, Guamán Poma mandèt au rèi d'Espanha un libre de reflexion politica sus la destruccion dei societats indigènas e lei mejans de bastir una societat melhora. La màger part d'aqueleis òbras son demoradas a l'estat de manuscrit.
Pasmens, la literatura indigèna dispareguèt pauc a pauc amb la formacion d'una oligarquia mestissada a la tèsta dau Peró coloniau. D'efèct, aqueleis elèits mespresavan la literatura indigèna que dispareguèt pauc a pauc. Au contrari, favorizèron l'introduccion dei mitologias romanas e grègas anticas au sen de la literatura peroviana. Sota l'influéncia d'un grop literari dich Academia Antártica, un corrent neoclassicista dominèt la literatura peroviana dau sègle XVI au sègle XIX amb d'autors coma Francisco de Figueroa, Diego Mexía de Fernangil, Manuel Asencio y Segura, Felipe Pardo y Aliaga e doas poëtessas anonimas dichas « Clarinda » e « Amarilis ».
La literatura peroviana dempuei l'independéncia
La literatura peroviana dempuei l'independéncia se pòu devesir entre tres ensems marcats per lo romantisme, un periòde de modernisme marcat per un interès novèu per la literatura indigèna tradicionala e lo periòde contemporanèu. D'efèct, après la fin dau periòde ispanic, la literatura de Peró foguèt fòrça influenciada au sègle XIX — coma la màger part deis autreis arts — per lo romantisme francés amb d'autors coma Carlos Augusto Salaverry e José Arnaldo Márquez. Un autre corrent major d'aqueu sègle foguèt lo costumbrismo, en partida influenciat per lo romantisme, que son objectiu èra de descriure d'un biais precís e fidèu leis usatges sociaus de la societat. Juana Manuela Gorriti, Teresa González de Fanning, Clorinda Matto de Turner e Mercedes Cabellero de Carbonera son leis escrivans principaus d'aquela tendància e participèron a l'acomençament de la modernizacion de la literatura peroviana.
Cinèma
L'introduccion dau cinèma en Peró se debanèt en 1897 amb la projeccion dei films dei Fraires Lumière. Pasmens, lo premier film perovian foguèt pas realizat avans 1932. Dempuei aquela annada, l'industria cinematografia peroviana capita de produrre regularament de films que — franc de certaneis excepcions centradas sus de tematicas nacionalas coma la guèrra civila — sègon lei tendàncias principalas dau cinèma internacionau e sud-american. La realizatritz Claudia Llosa a obtengut plusors prèmis prestigiós amb d'òbras coma The Milk of Sorrow ò Aloft.
Saint-Bernard (Haut Ren)
Sankt Bernhard  en alemannisch ( Saint-Bernard en francés) qu'ei ua comuna francesa deu departament deu Haut Ren e de la region d'Alsàcia.
Menchum
Lo menchum (o befang) es una lenga grassfields parlada en Cameron.
Localisacion
Lo menchum es parlat dins departament de Menchum, dins la Region de Nòrd-Oèst de Cameron.
Classificacion
Lo menchum es tradicionalament classat dins las lengas grassfields, pr'aquò Blench (2011) met en dobte aquela classificacion e pensa qu'es possible que la lenga siá mai pròcha del tivoïd.
Fonologia
Los tablèus mostran los fonèmas vocalics e consonantics del dialècte befang.
tons
Lo menchum es una lenga tonala. La lenga a, d'en primièr, dos tons simples : La lenga a tamben dos tons combinats :
Evaporacion
L'evaporacion  es un passatge progressiu de l'estat liquid cap a l'estat gasós. Aquel fenomèn es donc una vaporisacion progressiva qu'a per efièch d'absorbar de calorias e donc de reduire la temperatura de l’environament.
Descripcion
Quand existís un volum liure al dessús d'un liquid, un partida de las moleculas compausant lo liquid es jos forma gasosa. A l'equilibri, la quantitat de matèria jos forma gasosa definís la pression de vapor saturanta dins lo cas d'un liquid (solvant) pur, e que depend de la temperatura. Aquela pression pòt èsser parciala o totala.
Saint-Gibrien
Saint-Gibrien es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Evaporacion
Descripcion
Quand la pression parciala de la vapor dins lo gas es inferiora a la pression de vapor saturanta e qu'aquela es s'esperela inferiora a la pression totala ambianta, una partia denlas moleculas passan de la fasa liquida a la fasa gasosa: es l'evaporacion, que demanda de donar la calor latenta correspondenta, çò que refregís lo liquid.
Saint-Gibrien
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Evaporacion
Descripcion
Se parla de desplaçament cap a l'equilibri, l'equilibri essent caracterizat per l'egalitat simultanèa de la pression parciala e de la pression de vapor saturanta d liquid d'un costat, e de temperaturas d'autra costat (a l'equilibri, los bilances de flux de calor e de matèria sont nuls, las massas e las temperaturas son constantas).
Quand lo solvant es pas pur, los ligams entre solvant e solutat merman la pression de vapor en equilibri amb la fasa condensada o adsorbada, l'equilibri essent sempre definís per un flux nul (calor e matèria) : dich autrament, a una temperatura donada, la pression de vapor en equilibri es pas mai obligatòriament saturanda dins aquel cas. Se parla alara d'una diminucion d'activitat del solvant.
Diferéncias entre evaporacion e ebullicion
L'evaporacion es un cambiament d'estat lent nomenat vaporizacion alara que l'ebullicion es una transicion rapida d'estat.
L'evaporacion es un fenomèn superfaciatic ont las moleculas a la superfícia passan progressivament d'un estat cap a l'autre alara que l'ebullicion es un fenomèn volumic (las botiòlas naisson dins lo liquid),
Factors favorisant l'evaporacion
Los factors favorisant l'evaporacion son:
Importança de l'evaporacion
L'evaporacion es un fenomèn indispensable dins lo cicle de la vida sus Tèrra. Lo cicle de l'aiga (aiga liquida ven nívol, puèi torna càser en pluèja o nèu) necessita aquela estapa.
L'evaporacion demanda una quantitat d'energia mai sovent non negligibla (la calor latenta de vaporizacion), çò que permet per exemple la regulacion de temperatura pels omeotèrmes per transpiracion e evaporacion de la sudor, o encara lo rafrescament d'una dorga de tèrra, o de l'aire per nebulizacion (aerosol d'aiga). L’evaporacion d'un litre de sudor leva 580 quilocalorias.
L'evaporacion dins lo cas de l'aiga
Per las plantas, l'evaporacon es essenciala pel transpòrt dels nutriments. En efièch, mercé al ligams idrogèn, las moleculas d'aiga foncionan coma una cadena, se "tirant" las unas après las autras. Atal, l'aiga qu'es posada dins las raïces de la planta es transportada fins a las fuèlhas mercé a la proprietat de la coesion de l'aiga e de las cellulas conductriças del vegetal.
Dampierre-sur-Linotte
Dampierre-sur-Linotte es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa