cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moneda fiduciària
thumb|right|[[Fotografia de divèrsei bilhets de banca.]]
La moneda fiduciària (dau latin fiducia : fisança) es la moneda que sa valor es fondada sus la fisança acordada a son emetor car sa valor nominala es superiora a sa valor intrinsèca. Per exemple, es lo cas dei bilhets de banca actuaus que sa valor es assegurada per una banca centrala. Aqueu tipe de moneda apareguèt en Asia a la fin dau sègle X amb lei jiaozis chinés e en Euròpa a partir dau sègle XVII. Amb lo renfòrçament dei poders economics deis Estats, son usatge se generalizèt pauc a pauc e la moneda fiduciària remplacèt lentament la moneda metallica que sa valor correspondiá a la quantitat de metaus preciós contenguts dins la pèça ò lo lingòt. Uei, fòrma una partida importanta dei cambis monetaris de la vida vidanta.
Linx de Toronto
Lei Linx de Toronto (anglés : Toronto Lynx Soccer Club), son un club mieg-professionau de fotbòl (soccer) establit a Toronto en Canadà (dins la província d'Ontàrio).
Lo club alinha mai d'una equipa entre qué una equipa masculina dins la Premier Development League, lo 4en nivèu dins la piramida nòrd-americana.
Despuei la sason 2005, una equipa femenina, lo Toronto Lady Lynx, evoluisse per sa part en W-League (lo campionat femenin deis USL), premier nivèu dau fotbòl femenin en Canadà. De mai, lo club possedisse lei Toronto Lynx Jrs. que son 4 equipas de dròlles e 3 equipas de filhas qu'evoluisson dins leis USL Super-20 e dins la Y-League, doas ligas de desvelopament per lei jovents.
Lei partidas a domicili dei diferenteis equipas dau club dei Linx son au Centennial Park Stadium a-n Etobicoke, en banluèga de la vila de Toronto. Lei colors son lo blanc, l'òr e lo negre.
Monay
Monay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Piramida de Djòser
La Piramida Graduada de Saqqara o Piramida de Djòser qu’ei lo mei vielh bastiment de pèira talhada deu mòn e donc la purmèra e la mei vielha de totas las piramidas d’Egipte. Que ho bastida peu faraon Djòser de la III dinastia e peu son arquitècte Imhotep. Qu’ei considerada coma ua evolucion deu modèl precedent de tombas: los mastabas (un petit bastiment qui cobreish ua tomba devath la tèrra). Dens aqueth cas qu’ei possible que s’aja començat per bastir un mastaba qui auré semblat tròp petit (chic mei haut que la muralha d’embarra deu complexe funerari) e qu’aurén apielat, en seguint la forma deu mastaba, seis grads (quate en purmèr e puish dus autes). Com dens un mastaba, au center de la piramida que i a un putz miant de cap a la tomba deu faraon. En la bèth agrandir, fin finala, la piramida que caperè tanben los onze autes putz miant a las autas tombas de la familha reiau. Lo complexe de Saqqara que ho hèra estudiat per l’egiptològ anglés Cecil Firth qui i descrobí l’estatua de Djòser uei au Musèu deu Caire, e per l’egiptològ francés Jean-Philippe Lauer.
Remilly-sur-Lozon
Remilly-sur-Lozon es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Jerusalèm
Durant sa longa istòria, Jerusalèm foguèt destruïta dos còps, assejada 23 còps, atacada 52 còps, e presa e tornar presa 44 còps. La part pus vièlha de la vila foguèt establida al millenni IV abC abans JC, fasent de Jerusalèm una de las pus anciana ciutat del mond. La vila vièlha al dintre dels barris, un site del Patrimòni Mondial de l'Umanitat, es devesida tradicionalament en quatre quartièrs, e mai que los noms utilizats uèi: quartièrs armèni, crestian, josieu, e Muslim o foguèsson pas que dempuèi lo sègle XIX. La vila vièlha foguèt nomenada per èsser inclusa dins la Lista del Patrimòni de l'Umanitat en Perilh per Jordania en 1982.
Uèi, l'estatut de Jerusalèm demora un problèma central del Conflicte Israelopalestinian. Pendent la Guèrra Araboisraeliana de 1948, Jerusalèm Oèst foguèt entre los airals envasits puèi annexats per Israèl, mentre que Jerusalèm Èst foguèt capturat per Jordania. Israèl s'emparèt de Jerusalèm Èst en 1967 durant la Guèrra dels Sièis Jorns en seguida de que lo territòri foguèt annexat. Actualament, la Lei Basica israeliana fa de Jerusalèm la capitala indevesibla del país. La comunautat internacionala regeta l'annexion coma illegala e considèra Jerusalèm Èst coma un territòri palestinian jos ocupacion militara israeliana. La comunautat internacionala reconeis pas Jerusalèm coma capitala d'Israèl, e la vila albèrga pas cap d'ambassada estrangièra. Mas lo 6 de decembre 2017, Donald Trump qu'anóncia que reconeís Jerusalèm coma capitala de l'Estat israelian e romp amb la diplomacia seguida per sos predecessors.
Segon l'Oficina Centrala Palestiniana d'Estatisticas 208,000 palestinians demòran a Jerusalèm Èst, qu'es propausada per l'Autoritat Nacionala Palestiniana coma futura capitala d'un futur Estat Palestinian.
Totas las brancas del govèrn israelian son situadas a Jerusalèm, inclús la Knesset (Parlament israelian), la residéncia del primièr ministre e del president e la Cort Suprèma. Jerusalèm albèrga tanben l'Universitat Ebraïca e lo Musèu d'Israèl amb son Santuari del Libre. Lo Zoo Biblic de Jerusalèm es classat pels israelians coma la pus granda atraction toristica.
Montigny-sur-Chiers
Montigny-sur-Chiers es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Leopoldo Alas
Leopoldo ALas y Ureña nascut lo 25 d'abril de 1852, mòrt lo 13 de junh de 1901. Foguèt un escrivan d'Espanha. Son roman pus conegut es 'La Regenta'.1902.
Crònica dei temps passats
La Cronica dei temps passats (var. Crònica dei temps passats) es una cronica eslava compilada vèrs 1111-1113 per lo monge Nestòr e sei successors. Pus anciana crònica escricha per leis Eslaus Orientaus, es compausada de doas partidas. La premiera cònta leis originas biblicas dau mond e deis Eslaus Orientaus, la fondacion de Kiev e l'emergéncia de la Rus'. La segonda partida depinta lei rèines dei sobeirans kievians de 858 a 1113. Tèxte destinat a legitimar lo poder de la dinastia d'origina vikinga dei Rurikidas, aqueu tèxte es pasmens una fònt istorica important per l'estudi de la Rus'.
Saint-Vitte
Sent Vit (oficialament en francés Saint-Vitte) es una comuna de Borbonés, en Occitània, situada dins lo departament de Char e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Blanhac (Lengadòc)
Blanhac  (Blagnac en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament de la Nauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Sos abitants son apelats los blanhaqueses (-esas) e lor escaisnom es los cauecs. La vila es un pòl de l'industria aeronautica amb l’aeropòrt de Tolosa-Blanhac, le sèti de la sociétat Airbus e lo musèu aeronautic Aeroscopia.
Geografia
Situada a la forécia nòrd-oèst de Tolosa.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Blanhac èra de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de l'archidiocèsi de Tolosa, de la senescauciá de Tolosa. En 1790, Blanhac venguèc caplòc d'un canton, en l'an IX, passèc al canton de Tolosa-oèst, en 1973, de Tolosa-13, en 1997 despartiguèron lo canton de Tolosa-13 en dos e Blanhac tornèc caplòc d'un canton de 4 comunas, que venguèron 6 en 2015. La glèisa es jol patronatge de Sent Pèire.
Installacions
Aeropòrt de Tolosa-Blanhac
Odyssud,
Cinèma le Rex,
Rugbi : Estadi Ernest Agelès, estadi Mermoz e terrens de Belissaire,
Fotbòl : Estadi del Ramir, terren dels Barradels,
Piscina centre nautic dels Ramièrs,
Pista de patinatge municipala Jacques Raynaud,
8 gimnasis,
8 terrens de tennis dobèrts (avenguda dels Telhs),
Bolodròm del Parc,
Escòla de dança,...
Basa de lésers del Ramièr,
2 collègis: Collègi Jean Mermoz e Collègi Henry Guillaumet,
licèu Antoine de Saint Exupéry,
Espòrts
Existís de nombrosas associacions esportivas a Blanhac de l'Aeromodelisme al Yoga,
en particular una equipa de rugbi vejatz https://web.archive.org/web/20060813062417/http://blagnacrugby.com/,
e d'Hockey sus glaça lo TBHC (tolosa blanhac hockey club) veire http://www.tbhc.fr
Melesen
Melesen (Melezet oficialament, en "italian") la es una anciana comuna de las Valadas occitanas, dins la Val d'Ors. En 1927 es annexaa a Bardonescha. Es aüra administrativament una ruaa de la comuna de Bardonescha, dins la Ciutat Metropolitana de Turin e la region de Piemont de l’Estat italian.
Istòria
En 1836, la annexèt la comuna dels Arnauds.
Punk rock
Lo punk rock o la musica punk o lo punk [ occitan: ˈpyⁿk, ˈpyŋk; anglés: ˈpʌŋk] es un movement musicau e una branca dau rock qu'apareguèt en 1975 a Nòva York puei en 1976 a Londres.
Melesen
Istòria
Lo 30 de setembre de 1947, la comuna de Bardonescha la vòta per la restauracion de Melesen, mas la deliberacion la es pas acceptada per l'estat italian.
Punk rock
Originas
Ais Estats Units lei primiers precursors foguèron de grops de garage rock coma MC5 e leis Stooges durant la fin deis ans 60.
Melesen
Istòria
Lo tractat franco-italian (28 de novembre de 1947, amb efècte retroactiu al 16 de setembre) la cedís a França 4707 ha de Melesen que passan dins la comuna de Nevascha.
Punk rock
Musicologia
La musica punk se caracteriza per de melodias simplas, de bòn jogar e de bòn cantar. Es un estil especialament accessible per lei musicians amators. Aquela simplicitat es una revendicacion fondadoira dau movement punk, que sa tòca es de rendre tornarmai lo rock accessible a toteis aquelei qu'an enveja de ne faire. Tanben la simplicitat se fa au servici de l'energia pura que lei punks vòlon rendre au rock, un pauc coma dins lo rock iniciau deis ans 1950. Coma aquò lo punk rock emergent de 1975 foguèt ben una reaccion conscienta e radicala còntra lo rock dau mitan deis ans 1970, qu'èra tròp tecnic, tròp virtuós e tròp pretensiós.
En Occitània
En Occitània, Arnapi es un grop que fa de punk rock en lenga occitana. I a tanben Gojats of Hédas o Enlòc. Dempuei leis ans 1990, certanei grops que cantan en occitan an mesclat la musica punk amb l'ska (Goulamas'K) o amb lo trad (Lo Dalfin). Pasmens, la màger part dei grops de musica punk d'Occitània cantan en anglés (Drive Blind) o en francés (OTH, Les Shériff) a causa de la diglossia.
Dins lo Mond
Quauquei grands grops de musica punk dau mond entier:
Tura (Índia)
Tura es una vila de l'estat de Meghalaya en Índia.
Administracion
Tura es lo capluòc del districte de West Garo Hills.
Demografia
Al recensament de 2011, la populacion de la vila èra de 74 858 abitants. L'alfabetizacion es plan nauta, amb 91,33 % de la populacion que sap legir e escriure.
La Patrolha de Buwat
La Patrolha de Buwat  se debanèt lo mes d'octobre de l'an 623 o lo segond an de l'Egira segon lo calendari islamic, pendent lo mes de Rabi'al-Awwal. Maomet marchèt damb una fòrça de 200 òmes per far d'atacas als Quarish. Maomet demorèt a Buwat pendent un cèrt temps e marchèt d'ailà sens liurar cap combat.
Ataca
Aperaquí un mes après la patrolha de Wadden, Maomet dirigiguèt personalament 200 òmes (entre eles de muhajirs e ansars) vèrs Bawat, al camin de la rota dels atacants Quarish dirigits per Umayyah ibn Khalaf. Ibn Khalaf èra segon qualqu'unes l'òme qu'aviá torturat un musulman nomentat Bilal ibn Rabah e aviá demostrat la sieuna oposicion a l'Islam. Totun, i aguèt pas cap combat. Segon Haykal, Umayyah ibn Khalaf prenguèt un autre camin. Maomèt alara se n'anèt fins Dhat al-Saq, al desèrt d'al-Khabar. Ailà faguèt una pregaria e una mosqueta foguèt bastida al quite luòc.
Victor Gelu
200px|right|thumb|Victor Gelu Victor Gelu (Marselha, 12 de setembre de 1806- Ròcavaira, 2 d'abriu de 1885) foguèt un autor provençau d'expression occitana qu'aguèt una influéncia fòrta sus la produccion en lenga d'òc dins l'airau marselhés.
Biografia
Victor Gelu nasquèt en 1806 dins una familha de la pichona borgesiá marselhesa. Son paire èra fornièr e sa maire cordurièra qu'aviá agut dètz enfants mas que pas que tres avián subreviscut. Victor faguèt seis estudis dins d'escòlas religiosas, çò que probablament li inspirèt un òdi vèrs lo mond dei capelans. Venguèt republican, s'engatgèt politicament d'un biais vesedor dins seis escrich e se creèt ansin fòrça enemistats. Lo 2 d'abriu de 1885, Victor Gelu se moriguèt en cò de son filh.
Seis òbras
L'òbra d'aqueu poèta dau pòble marselhés se compausa mai que mai de cançons escrichas en provençau marselhés. Escriguèt tanben un roman, Novè Granet, que nos cònta lo viatge d'un païsan de Vitròla a París per l'Exposicion Universala de 1855. L'ensems de son òbra a inspirat divèrs escrivans provençaus e subretot es a l'origina dau jornau satiric La Sartan.
La Primièra Expedicion a Badr
La Primièra Expedicion a Badr se debanèt pendent l'an 2 de l'Egira del calendari islamic, pendent lo mes de Rabi ul Awal. Kurz ibn Jabir al-Fihri ataquèt territòri musulman e raubèt de camèls dels Madinah. Maomet èra luenh, a tres jorns de marcha. Totun, poguèt amassar fins a 70 òmes. Quora Maomet arribèt a la Val de Safawan, al-Fihri fugiguèt. Un còp a Al Haja, se dirigiguèron vèrs al Kut, uèi lo jorn conegut coma Kuwait.
Estivau
Estivau (Estivaux en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Ostau Arroset
Après la caduda de Juan Manuel de Rosas, la hortalessa, qui èra estada abandonada au prohèit de l'ostau de Rosas (conegut com quinta de Rosas) que ho en grana partida destrusida entà poder bastir la Doana Nava. En 1873, dejus la presidéncia de Domingo Faustino Sarmiento lo Palais deu corrièr, òbra de l'arquitècte suedés K. Kihlberg, que ho au son torn bastit suber ua partida deu terren liberada per la destruccion de la hortalessa e au ras de çò qui'n remanava qui ho pintrat en arròset en mesclar la pintrura blanca dab sang de bueu, utilizada ad aquesta epòca per las soas proprietats estabilizatritz e idrofòbas.
Lo president Julio Argentina Roca que he espandir lo sèti deu govèrn en seguir lo projècte de l'arquitècte E. Aberg en destrusent tot çò qui demorava de l'anciana hortalessa puish, lo president Luis Sáenz Peña que decidí d'unificar l'Ostau Arroset e lo palais deu corrièr en omogeneitzan los lors estils en qui hidar lo prjècte a l'arquitècte Francisco Tamburini.
Lo bastiment, dens lo son estat actuau que ho inaugurat en 1898, deu temps deu segond mandat presidenciau de Roca.
Uei lo dia, a despart de la soa activitat politica, lo bastiment qu'ei tanben un musèu on e son expausats objèctes pertanhent aus ancians presidents (com los lors barròts presidenciaus) e on se pòt vesitar los espacis sosterranhs de l'anciana hortalessa, tornar trobats arron de recercas arqueologicas vadudas possiblas mercés a la destruccion de la Doana Nava.
Comuna
La comuna es una division administrativa, la circonscripcion la mai pichona del territòri francés. Una comuna correspond generalament al territòri d'una vila o d'un vilatge. Sa superfícia e sustot sa populacion pòdon variar considerablament (la pus poblada, París, possedís mai de dos milions d'abitants, las mens pobladas zèro.
Al 1èr de març de 2007, existissiá 36,782 comunas en França (dont 214 en otramar) que cobrissián l'integralitat del territòri francés (a l'excepcion de Wallis e Futuna e de qualques territòris sens populacion permanenta), çò que representa environ la mitat del nombre total de comunas dins l'Union Europèa.
La lista seguenta recapitula lo nombre de comunas per departament o comunautat d'otramar. D'un biais general, los departaments situats al nòrd e a l'èst de França comptan mai de comunas que los situats al sud e a l'oèst. Los departaments e comunautats d'otramar tanben son largament mens devesits que los de la França metropolitana. Enfin, París e los departaments de sa pichona corona, del fach de lor talha pichona, ne còmptan fòrça mens.
Municipi ena Val d'Aran
Pels municipis de la Val d'Aran o la nocion generala de comuna e d'entitat municipala, cercar a Municipi.
Formula 1
La Formula 1 es la disciplina reina en espòrt automobil.
Istòria
Lo campionat del mond de Formula 1 foguèt creat en 1950. Es compausat de solament 10 equipas dempuèi 2017. Lo nombre d'equipas e l'organizacion de la competicion a fòrça evoluit. Los pilòtes los mei titrés son Michael Schumacher e Lewis Hamilton amb 7 títols de campion del mond.
Abruç
Abruç (au singular) o leis Abruç (au plurau; var. los Abruces) es una region d'Itàlia (se ditz en italian l'Abruzzo, gli Abruzzi).
La capitala es L'Aquila.
Lo gentilici es abrucés -esa.
Es compausada de quatre províncias: L'Aquila, Chieti, Pescara e Teramo.
Vilas e vilatges florits
thumb|right|180px|Lògo del concors thumb|Lo panèl a l'intrada de de la vila de Chablis Lo concors de vilas e vilatges florits (francés : Concours des villes et villages fleuris) es un concors francés que designa los vilas e vilatges amb un fum d'espacis verd (arbres, pelencs, flors etc..).
Serhí Zhadan
vinheta|Serhí Zhadan a [[Francfòrt de Men|Francfòrt (Alemanha)]] Serhí Víktorovych Zhadan, conegut en alemand coma Serhij Schadan e en anglés coma Serhiy Zhadan (en ucraïnian: Сергій Вікторович Жадан; Starobilsk, oblast de Luhansk, 23 d'agost de 1974) es un poèta, romancièr, ensagista e traductor ucraïnian. L'1 de març de 2014 foguèt victima d'una agression brutala que lo portèt a l'espital per de manifestaires pro-russes a Khàrkiv.
West-Cappel
Geografia
thumb|left|West-Cappel En lo sieu costat e lo sieu arrondissement|180px
thumb|left|West-Cappel dans son canton et son arrondissement|180px.
Istòria
Lo nom dels Arnouts Capple dicha West-Cappel a citat l'an 1045, aital coma la charte de Capple en 1406. West-Cappel Es la Proprietat de Robert de Cappel, chambellan del pòrti de Bourgogne en 1405.
Le nom des Arnouts Capple dit West-Cappel est cité en 1045, ainsi que la charte de Capple en 1406. West-Cappel est la Propriété de Robert de Cappel, chambellan du duc de Bourgogne en 1405.
Bourg-Bruche
Bourg-Bruche en alemannisch (Bourg-Bruche en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
Bruche Es una comunitat ligada al peatge o ponch de contraròtle del pont sus la Bruche aital coma a abitats melhor protegits en amont del ruisseau Lévreuil. Lo primièr nom conegut d'aquel pichon vilatge alsacien es Bruck, es-a dire lo pont. Coma los abitants de las montanhas parlan un dialècte parent del ancià francés, l'evolucion phonétique a sarrat e confondut lo nom del riu e del pòbli-pont. La glèisa Saint-Pierre primitive èra d'en un autre luòc près d'aquel pont de pèira.
Bourg-Bruche Es inventorié en las nòtas de l'epòca modèrna coma un vilatge de l'anciana província de Alsace. #Çò qu'empedís pas pas lo sieu appartenance a la subdélégation de Saint-Dié #que s'estend fins a Thanvillé e Saint-Hipppolyte, coma la siá inclusion en lo district de Saint-Dié e lo costat de Saâles #qu'an format en lo departament dels Vòges creat l'an 1790.
Cronica de Kiev
La Cronica de Kiev es una cronica de la Rus' de Kiev redirigida vèrs 1200 dins un monastèri de Kiev. Considerada coma la seguida de la Cronica dei temps passats, cònta d'eveniments anant de 1118 a 1200 amb de referéncias a d'eveniments exteriors a la Rus' coma la presa de Jerusalèm per Saladin en 1187. Es ansin un document istoric important per estudiar la desintegracion de la poissança kieviana durant lo sègle XIII.
Bourg-Bruche
Geografia
Bruche est une communauté liée au péage ou point de contrôle du pont sur la Bruche ainsi qu'à des habitats mieux protégés en amont du ruisseau Lévreuil. Le premier nom connu de ce petit village alsacien est Bruck, c'est-à-dire le pont. Comme les habitants des montagnes parlent un dialecte parent de l'ancien français, l'évolution phonétique a rapproché et confondu le nom de la rivière et du village-pont. La glèisa Saint-Pierre primitive était d'ailleurs près de ce pont de pierre.
Bourg-Bruche est inventorié dans les notices de l'époque moderne comme un village de l'ancienne province d'Alsace. Ce qui n'empêche pas son appartenance à la subdélégation de Saint-Dié qui s'étend jusqu'à Thanvillé et Saint-Hipppolyte, comme son inclusion dans le district de Saint-Dié et le canton de Saâles qui sont formés dans le département des Vosges créé en 1790.
Istòria
thumb|250px|left|Presbytère de Bourg-Bruche La primièra mencion del pòble, Bruxa, #que se emparenta al nom gaulois del riu Bruche, Bruxu, Buscu o Bruscu datariá de 661. A la Nautor Mièja Edat, una comunitat près de la Bruche i auriá existit.
Al treizième sègle, Saâles e l'actual Bourg-Bruche forman una sola parròquia. La comunitat crestiana s'es scindée de mai en mai a partir del sègle seguent, aquela separacion a #èsser avivada per la separacion aumentada entre Alsace e duché de Lorraine. Remembram que Saâles e Bourg-Bruche èran de populacion e de lenga lorraine e mai se en fasent partida dempuèi lo començament de la XIII sègle de la distincion de Villé.
En 1633, lo pòble, coma l'ensems del bailliage de Villé, es versé per la corona suedesa a la familha de Veldenz (Ban de la Ròca - La Pichona Pèira), #lo que ne ven provisoirement proprietària.
L'indústria del fèrre a testificat antany a Bourg perque las minas de fèrre, ligadas al fossé géologique de Saales, son totas prèpas
thumb|250px|left|Presbytère de Bourg-Bruche La première mention du village, Bruxa, qui s'apparente au nom gaulois de la rivière Bruche, Bruxu, Buscu ou Bruscu daterait de 661. Au Haut Moyen Âge, une communauté près de la Bruche aurait existé.
Au treizième siècle, Saâles et l'actuel Bourg-Bruche forment une seule paroisse. La communauté chrétienne s'est scindée de plus en plus à partir du siècle suivant, cette séparation a été attisée par la séparation accrue entre Alsace et duché de Lorraine. Rappelons que Saâles et Bourg-Bruche étaient de population et de langue lorraine bien que faisant partie dès le début du XIII siècle de la seigneurie de Villé.
En 1633, le village, comme l'ensemble du bailliage de Villé, est versé par la couronne suédoise à la famille de Veldenz (Ban de la Roche - La Petite Pierre), laquelle en devient provisoirement propriétaire.
L'industrie du fer est attestée autrefois à Bourg car les mines de fer, liées au fossé géologique de Saales, sont toutes proches
Les Grandes-Loges
Les Grandes-Loges es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cahan
Cahan es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
Le Noireau limite puis traverse le nord du territoire.
Le territoire ceint en outre une enclave de Pont-d'Ouilly (et donc du Calvados) d'environ six hectares à environ 350 mètres de la limite nord avec cette commune (au lieu-dit Les Fourneaux).
(1101) Clematis
(1101) Clematis es un asteroïde.
Phobetor
Ena conca de Junggar, en eth nòrd-oèst dera China, demest es montanhes Altai e Tien Shan, ena provincia de Xin Jiang siguec eth lòc on se trapèc aguest pterosaure. Era sequéncia des strata geologiques includís ua longa serie de sediments de sable depausitades des deth permian inferior enquiath cretacèu superior. Quauques horizonts an produsit dinosaures. Tanben an sigut trapats pterosaures en ua d'aguestes formacions en eth grop Tugulu. Era sua edat ei deth cretacèu inferior.
En 1982 N. Bakhurina, der Institut Paleontologic de Moscu, descriguèc es despulhes d'ua esqueleta d'un petit Dsungaripterus trapat en uan formacion deth cretacèu inferior der oèst de Mongolia e coneguda coma Formacion de Zagan Zabsk.
De prumèr, sonque se traparen uassi der ala e quauqu'n d'ua pata. Dempús se descurbigueren crans e se poguèc classar dus espècies; eth chinés Dsungaripterus e un nau genre; Photebor (aqueth qu'espanta). Phobetor auia era maissa coma Dsungaripterus e ua cresta sus eth sòn cran mès ena maissa auia dents. Era sua ala hèia 1,5 m de longada, sonque era mieitat que Dsungaripterus.
Es petrosaures Dsungaripterids demorauen en tot eth mond. En Africa der èst pendent eth jurassic superior e en America deth Sud pendent eth jurassic inferior e tanben en China e Mongolia.
Palais deu Congrès de la Nacion Argentina
Lo Palais deu Congrès de la Nacion Argentina a Buenos Aires qu'ei l'edifici on e s'amassan lo Senat e la Crampa deus deputats.
Phobetor
Hònt: The Illustrated Directory of Dinosaurs ans Other Prehistoric Creatures, Greenwich Editions, 2005.
Palais deu Congrès de la Nacion Argentina
La Lei 3.187 deu 20 de noveme de 1894 qu'autorizava lo poder executiu a bastir lo Congrès. Lo 8 de genèr de 1896 un concors internacionau que causí lo projècte de l'arquitècte italian Vittorio Meano.
La bastida, executada per 5,776,745 pesos (lo buget autrejat qu'èra 6,000,000 pesos) per l'enterpresa Pablo Besana y Cía enter agost de 1897 e lo 12 de mai de 1906, dia de la soa inauguracion peu president José Figueroa Alcorta a l'escadença de l'obertura deu son mandat ; a maugrat d'aquesta inauguracion, l'edifici n'èra pas sancerament acabat per aquesta data, puish que certas òbras que's perlonguèn dinc a las annadas quaranta, causant atau qui los envestiments e passin a mei de 31 milions de pesos en paucas annadas, rason per la quau l'edifici hore susnomat lo palais d'aur.
Alain Prost
Alain Prost (n. a Lorette lo 24 de febrièr de 1955), es un pilòt francés de Formula 1. Es estat proclamat quatre còps campion del mond de Formula 1.
Pibrac
Pibrac (Pibrac en francés) es una comuna lengadociana istoricament, mès lingüisticament gascona, situada dens lo departament de la Hauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Pibrac èra de la diocèsi civila de Tolosa, donc de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de l'archidiocèsi de Tolosa, de la senescaucia de Tolosa. Le vocable de la glèisa es Senta Magdalena (Sent Sauvador un còp èra). Tanlèu 1790, Ondas èra deu canton de Legavin.
Campània
Campània (en italian Campania) es una region del sud d'Itàlia.
Sa capitala es Nàpols.
Lo gentilici es campan -a o campanian -a.
(1102) Pepita
(1102) Pepita es un asteroïde.
Castelfiorentino
Castelfiorentino es una comuna italiana de la Ciutat Metropolitana de Florença, dins la region de Toscana.
Confronta las comunas de Certaldo, Empoli, Gambassi Terme, Montaione, Montespertoli, San Miniato.
Imphal
Imphal (en meitei: ꯏꯝꯐꯥꯜ) es la capitala de l'estat de Manipur en Índia.
Administracion
Imphal es la capitala de l'estat de Manipur e lo capluòc del districte d'Imphal West.
Demografia
Al recensament de 2011, la populacion de la vila èra de 268 243 abitants e aquela de l'aglomeracion, sonada la metropòli, èra de 418 739.
Cumulonimbus
Lo cumulonimbus es un nívol de la familha dei cumulus. Presenta una extension verticala fòrça importanta amb una basa situada entre quauquei centenaus e 3,500 mètres d'altitud e una cima qu'aganta generalament 8,000 a 18,000 mètres. Es associat a de fenomèns meteorologics violents coma de chavanas, de raissas ò de tornados.
Sent Laurenç del Minièr
Sent Laurenç del Minièr (Saint-Laurent-le-Minier en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Psicò
Psicò (Psycho) es un film d'oror american en blanc e negre realizat per Alfred Hitchcock, sortit en 1960. Es son 47n long mestratge, inspirat pel roman Psycho de Robert Bloch e que l’senari foguèt escrich pel jove scenarista Joseph Stefano. La musica de film foguèt compausada per Bernard Herrmann.
Aqueste film màger dins la filmografia d'Alfred Hitchcock es coseiderat coma un cap d’òbra del suspens e aucèt Anthony Perkins al reng d’estela del du cinèma. Jòga Norman Bates, un jovent perturbat, proprietari d'un vièlh ostal en tresplomb del motèl qu’es tanben proprietari, e ont Marion Crane (Janet Leigh), una conductriz en fugida, aurà astre tragic dins una scèna de docha passada a la posteritat. Un investigator privat (Martin Balsam), puèi l'amant e la sòrre de Marion (Vera Miles), Ven a sa recerca.
Suspens e oror se conjugan per aténher lor paroxisme al moment ont lo misteriós murtrièr es fin finala descobèrt.
Psiscò faguèt l'objècte de tres seguidas, totas amb Anthony Perkins, realizadas 1983, 1986 e 1990. En 1998, Gus Van Sant ne filmèt une remake plan per plan amb Vince Vaughn (Norman Bates) e Julianne Moore (Lila Crane). La seria Bates Motel evòca l'enfança de Norman Bates.
Sinòpsi
Un divendre de decembre après dinar, Marion Crane e Sam Loomis s’encontran a l’amagat de lor coneissença dins una cambra de l’ostelaria Adam, a Phoenix (Arizòna). Divorciat, Sam deu pagar una pension alimentària a son anciana femna e tanben tornar los deutes de son paire, alara que sonque ten un pichona quincalhariá. La situacion financièra dels dos amants lor permet pas d'envisatjar lo mariadatge: pòt pas garantir una vida pro aisida a Marion, secretària, que viu mal aqueste amor cantonat a d’encontras furtivas.
De retorn a son trabalh, Marion assistís a una transaccion immobiliària entre un ric client texan, Tom Cassidy, e son patron, George Lowery, l’encarga de depausar a la banca 40000 $. Tornant a çò d’ela puslèu que de passar a la banca, plega sos afars e quita la vila en veitura per rejónher Sam a Fairvale, amb l'argent que li aviá estat confiat.
Avent rotlat d’oras fins al jorn colcar, s’arrèsta de costat per passar la nuèch dins son veïcul. Es desrevelhada per un patrolhaire de la rota que li fa un contraròtle, li remembra qu'i a un dangièr de dormir atal al bòrd de rota e li conselha de cercar un motèt. Intrigat per la nerviositat de la joventa, nòta lo numèro de la placa e decidís de la seguir. A l'estapa seguenta, Marion escacbia de veitura, per prudéncia. Paga en espècias los demandats, susprenent lo vendeire qu’es tant aviada. Remarca que son escambi es pasmens observat de luènh pel policièr, çò que fa son accion inutila.
Tornada sus la carrièra, conduch sempre mai nerviosa fins a la nuèch que cai un auratge de chavanas que li fa prene una rota segondària. Apercep alara un motèl e decidís de s’i arrestar per passar la nuèch. Marion es l'unica clienta del motèl tengut per Norman Bates e sa maire. Marion decidís de mentir sus son identitat, e se presenta coma Marie Samuels. Norman atribuís a Marion una cambra vesina de son burèl, puèi, manifestament jol gaubi de la joventa, l'invita a partejar amb el un repai rapid qu’i a pas de restaurant a proximitat.
Marion, fatigada e los quilomètres al volant, accèpta. Norman la daissa sola, per anar cercar de que manjar dins l’ostal de sa maire que ten al tresplomb del motèl. Marion ara sola dins lo silenci, entend clar una conversacion viva: Norman se disputa amb sa maire qu’agrada pas ver son filh amb una femna. Tornant amb lo repai, li demanda d’excusar sa maire « qu’es malauta » e parla del, de son passatemps, la taxidermia. Norman viu de segur qu’es jos la man de sa maire, e aquesta discussion fa prene consciéncia a Marion que sa fugida es pas une solucion. Norman li prepausa de demorar encara un pauc al motèl, mas Marion refusa, e per inatension, dona son nom verai.
De retorn dins sa cambra, Marion pensa tornat l’argent al patron, e se desvetís per prene una docha, pendent que Norman l'obsèrva depuèi son burèl per un trauquet dins la paret. Alara qu'es encara sota sa docha, una misteriosa vielha, que la silota demora amagada pendent tota la scèna, se ronça dins la sala e escotèla Marion avant de desaparéisser. Marion agoniza unas minutas, son sang s’espandís dins la banhadoira, s’agripa al ridèl coma assag de s'arrapar a la viada e acaba per per arrancar lor ridèl que los cinglons se desfason un a un e morís. Norman, espaventat, descobrís del murtre, mas lèu recòbra, neteja la docha e lèva meninosament totes los rèstes del crime e del passatge de Marion. Amassa totes los afars d’ela, amb, sens lo saber, l'argent panat amagat dins un jornal plegat. Nega enseguida la veitura de la joventa, amb lo còrs dins la mala dins una sanha a l’entorn. vinheta|[[Alfred Hitchcock devant l’ostal de Norman Bates]] Unes jorns après lo murtre, Lila, preocupada pel silenci de sa sòrre, contacta l'amant d’aquesta, Sam Loomis, e tanbe encontra un invetigator privat, Arbogast, engatjat pel patron en cerca de sos 40000 dolars. Arbogast, avent disculpat Sam e Lila dins la disparicion de Marion e de l'argent, enquèsta sistematicament près de las ostelarias de la region. Al motèl dels Bates, las declaracions contradictòrias de Norman lo fa sospiciós. De segur lo jovent li amagan quicòm, li demanda de poder encontrar sa maire, çò qu’èu refuzat vivament.
Après aver avertit Lila, d'una cabina telefonica, que lo comoportament de Bates lo tafura, Arbogast torna s’agulhant dins l’ostal, per interrogar D’esperel la maire.
L'investigator segur qu’es pas decidida a li parlar, puja l’escalièr, cap a sa cambra. La vielha dobrís subran la pòrta, alara qu'Arbogast encara arribèt pas al repaus. El tanben se fa escotela per la vièlha murtrièra, sens comprene pas res, sens aver agut lo temps de l'apercebre. Davala las grasas e s'espotís al sòl, mòrt.
Lila e Sam espèran en van una sonada de l’investigator e acaban per avertit la polícia locala. Lo sherif Chambers lso informa que la Sra Bates repausa al cimentèri dempuèi detz annadas per causa de suicidi après aver empoisonat son amant. Decidats a descobrir totes aquestes mistèris, se presentan al motèl de Norman coma clients per i prene una cambra. Alara que Sam ocupa Norman e desvia son atencion, Lila se’n va inspectar L’ostal. Mas la conversacion entre los dos jovents s'enmalís, Norman ven impacient e acaba per comprene que fa un briu qu’a pas vist la joventa. Sentís lo dangièr, assuca Sam e se ronça cap a l’ostal. Lila lo vei ajucat e se refugia dins la cava, ont descodrís lo cadavre momificat de la Sra Bates installé sus una cadièra. De crits espetan, una vièlha sorgís dins la cave en brandissent una cotèla per tuar Lila. Lo Sam reviscolat, mestreja la vielha en sorgissent a son torn dins la cava e arranaca mentretant una perruca e un vestit de vièlha, per descobrir Norman Bates.
Al pòste de polícia, un psiquiatre, lo doctor Richmond, explica logament lo treble dissociatiu de l'identitat de Norman Bates. Tant ama sa maire qu’es convencut qu’es aquí e que d’el moment qu’es un pauc amorós d’una autra femnapeu sa maire ven gelosa, mas la dobla personalitat fa dobtar Norman de l'existéncia d’el o de sa maire. La personalitat de sa maire domina aquesta de Norman e per se’n convéncer, Norman imita sa vòtz, e crea de discussions entre el e sa maire, parla sol. E lo travestiment l’ajuda a se convéncer que sa maire existís. Norman es setat dins la cèla e pensa amb la vòtz de sa maire que va sortir d'aquí, qu’es Norman que tuèt la joventa. Norman daissa una mosca caminar sus sas mans, per provar que li farà pas de mal, qu’èra pas ela mas Norman. Norman se pren de rire al femenin, coma se contrarotlava la situacion. A unes quilomètres d’aici, se sortís de la sanha la veitura de Marion.
Desvelopament
A moment de North by Northwest en 1959, Alfred Hitchcock aviá pas cap d’idèa de çò que seriá l’scenari venent. A la fin del filmatge, al moment de la preparacion de la pòst produccion, lo realizator legissiá la rubrica « Libres » del New York Times de fin de setmana. El e son assistanta, Peggy Robertson, vegèron una excellenta critica de Boucher sul libre Psycho de l'American Robert Bloch. Lo metor en scèna demandèt a Paramount Pictures un sinòpsi del libre, mas l’estudi lo faguèt pas. En partent per l'Angletèrra, vegèt a l'aeropòrt, a vendre, lo libre Psycho, lo legís dins l'avion. Telefona a sa secretària de Londres per dire: « teni nòstre subjècte seguent, Psycho[6]. » L'agent de la MCA, Ned Brown, crompa los drechs per 9000 dolars. Lo realizator volgava lo film en blanc e negre, que la color lo fariá tròp sanguisós, e que costariá tanben mens d'un milion de dolars en utilizant l'equipa d'Alfred Hitchcock presenta, ,.
Scenari
vinheta|[[Anthony Perkins, futur interprèta Norman Bates, Dins The Tin Star (1957).]] Entre la prima e l'estiu de 1959, Hitchcock comença a trabalhar sus sa « pichona produccion ». Amb de libres e de nòtas del meteire en scèna, lo scenarista James Cavanagh, qu’aviá escrich diferents episòdis de la seria Alfred Hitchcock presenta, comença a trabalhar per donar agost un esbòç acabat, que legís lo realizator. Èra plan fastigós, segon Peggy Robertson. « Se pòt imatginar un scenari banal fondat sus l'istòria de Psicò? I aviá pas res d’especial. Donc se decidiguèt que caliá un autre scenarista. »
Lo jove scenarista Stefano aviá escrich pas que dos films avant Psicò (Anna in Brooklyn de Vittorio De Sica e The Black Orchid de Martin Witt amb Sophia Loren e Anthony Quinn, ambedos sortits en 1958), mas lo realizator èra pas impressionnat. Brown, son agent, insistiguèt e Hitchcock acceptèt.
Pel jovent, lo melhor biais èra de l'interessar a la sieuna vision de l’istòria, tot portant una soludion au problèma de l'intriga: la maire d’aqueste jovent es mòrta e cal gardar aquesta informacion secrèta. Aguèt l'idèa d'introduire Marion, una bèla joventa qu’a un ligam desastrós amb un òme que ne pòt pas l'esposar. De retorn al trabalh, a entre las mans una importanta soma d'argent liquid que decidís de panar, dins un moment de baujum. Pren la carrièra, se pèrd jos la pluèja, tomba sul motèl e i dintra. Parla al jovent tenent lo motèl e s’apercep qu’es dins una trapanèla e que deura se’n sortir tornent l’argent panat. Ne decidís atal, çò que li fa solaç, e pren una docha purificatritz. Mas qualqu'un dintra e la tua. A aqueste moment, Hitchcock a dich: « se poiriá donar aqueste ròtle a una estela. » Stefano èra engatjat qu’Hitchcock li aviá agradat la presentacion del film. « agradava que l'istòria demarre amb ela, puèi que s’orrifica le public per enseguida tornar centrar l'istòria sus el. »
Hitchcock l'agradèt sul pic e, al contrari de son abitud d'emplegar a la setmana, prenguèt sus servicis tot lo long dels tres meses de la produccion.
Lo començament imatginat pera Stefano èra bon e sas idèas convenquèron lo realizator. Un escrivan anb mai d’experiéncia auriá pas agut lo front d'una tala scèna.
Despartiment
vinheta|Janet Leigh, interprèta de Marion Crane, dins [[Touch of Evil (1958). ]] Hitchcock amava repetir: « A partir del moment que demandatz a una star, comprometatz largament vostras intensions legalas[5],[13] ». Per Psicò, Hitchcock aviá ni l'intencion, ni encara mens los mejans financiérs d'engatjar de celebritats de Hollywood.
Dins lo roman de Robert Bloch, Norman Bates e un òme d’edat mejana, obès e alcolic. Stefano prepausa un Norman mai jove, prim e vulnerable. Anthony Perkins alara de 27 ans d’edat, pareissent a un idòla dels joves, vendrà l'actor perfiéch. Mai, Perkins deviá un ròtle a la Paramount Pictures e podava èsser emplegat per 40 000 $. L'actor descriviá l'experiéncia coma l’escomesa mai granda de sa carrièra. Escomesa que se trapèt a l’encòp ganhat e perdut. Son interpretacion foguèt tan brilhanta que foguèt « cataloguat » e sa carrièra mens aviada.
Pel ròtle de Marion Crane, Hitchcock cercava la mai lusenta estela que sos mejans li permetava d'obténer. Plan saviá que mai l'actritz seriá coneguda, mai la disparicion precòç de son personatge produirà d'efièch. E la causida de Janet Leigh vendrà tant susprenenta coma aquesta d'Anthony Perkins. Hitchcock li envièt le libre de Bloch acompanhat d'una nòta l'informant que le personatge « seriá melhorat ». Lo realizator ne profiècha per cambiar le prenom del personatge de Mary en Marion. Leigh foguèt alara invitada a dinar per Hitchcock, a Bellagio Road. Podèt i descobrir los metòdes de trabalh del mèstre. « Esboçava son plan de trabalh » çò se remembra. « L’encadrament e l'imatge de cada scèna èra d’en primièr determinadas, e meninosament planificadas quitament avant lo filmatge començar. Podava pas i aver pas cap d’escart. Son art èra absolut ».
L'amant de Marion, Sam Loomis, èra jogat per John Gavin, que Stefano aviá reperat dins A Time to Love and a Time to Die de Douglas Sirk, e sa sòrra Lila Crane per Vera Miles. L'actritz aviá ja jogat dins The Wrong Man d'Hitchcock. Lo realizator aviá agut l'ambicion de la far venir un estela amb un ròtle dins Vertigo, qu’aviá renonciat a causa de sa grossessa d'alara,.
Costums e decòrs
vinheta|Lo motèl dels Bates. Hitchcock aviá la manmesa sus totes los aspèctes del film. Tanben participèt a la causida dels costums, insistissent per que Janet Leigh pòrte de « la lana de nauta qualitat. Qu’aquò capta de biais tan bèl la lutz ». Lo realizator anava fins a causir los sotavestits de son actritz per la scèna de dobertura, precisant: « cal que los sotavestits sián identificables per un grand nombre de femnas dins lo país ». L’ostal ven del film Meet Me in St. Louis sortit en 1944.
Pendent la primièra setmana de novembre, l'equipa Comecèt a explorar los terrens dels estudis Universal Pictures, Cercant d’ostals satisfasents. Lèu descobriguèt çò qu’anava venir çò qu'Hitchcock nomenava lo « gotic american ». L’ostal deviá s'inspirar d'una mèskcla de House by the Railroad, del pintre Edward Hopper, e de l’ostal de la familha Adams dins le dessenh animat de Charles Adams.
Hitchcock èra meninós. Pendent la preproduccion, envièt de fotografs prene de vistas de Phoenix, de sos abitants, de sas ostelarias, de son comissariat, de son concessionari de veituras d'occasion e de la carrièra entre Phoenix e Fairvale. Anava fins a encontrer de femnas susceptiblas de ressemblar al personatge de Marion Crane, per fotograficar lor cambra, lors vestits e lors bagatges.
Caliá far un film dotat d’un realisme que lo public poiravan i creire. Hitchcock semblava se noirir dels detalhs, coma se prengava mai de plaser dins lo trabalh de la preproduccion que dins quina que siá autra partida de la realizacion.
Prudente de Morais
Prudente José de Morais e Barros (1841-1902) avocat e òme politic foguèt president de Brasil entre 1894 e 1898.
Psicò
Costums e decòrs
Lo filmatge comencèt lo 30 de novembre de 1959, e, dempuèi lo començament, lo realizator impausèt un silenci estricte sus la composicion dels decòrs, demandant a l'equipa de gardar lo secret absolut. Quitament suprimiguèt tota presentacion del sinòpsi al public. Mas, arrengèt de sesilhas fotograficas a l’improvista e, pendent lo filmatge, utilizèt un cadierial de realizator al nom de « Sra Bates ».
Pendent la realizacion, Hitchcock èra d'un tal seriós que son autoritat foguèt incontestada. Amb sos biais meninoses e classics, Hitchcock portava sempre un costum escur, ,. Tota l'equipa de filmatge l'imitèt se vestissent a son biais.
Los mens familiars amb los metòdes de trabalh d'Hitchcock lo vesián sovent tafurat o distrach pendent lo filmatge. Mas son sa distància èra del fach qu’avent tot planificat amb tant de precision que li restava pas pus qu’a gaitar lo film se realizar. Trabalhant amb de gents qu'agradava, Hitchcock podava pasmens èsser atròçament faceciós, , ,.
Lo quadre
Lo quadre qu’acaba lo dispositiu relucaire qu'imatgina Norman dins son salon per vigilar Marion Crane es una copia d'un quadre olandés de l'escòla de Leyde, Suzana e los vielhs, de 1731 par Willem van Mieris.
La scèna de la docha
Lo filmatge de la mòrt de Marion Crane se faguèt en set jorns e setantas presas diferentas per sonque 45 secondes de plans encadenats rapid,. Lo murtre de Marion Crane èra pas sonque una scèna pivòt per la coeréncia de Psicò; anariá far d’Hitchcock un mèstre. Lo filmatge d’aquesta scèna costèt 62 000 dolars.
Hitchcock repetava sovent que dirigissiá lo vilmatge avant de dirigir son public. L'intencion es de mostrar lo relucatge fàcia a aquesta femnas sedusenta, nuda sota la docha; l'accent es plaçat sus la costèla esglasianta e la sang gisclanta. La veraia fòrça de Psicò, sa veraia orror, repausa sul biais qu’Hitchcock tua l'emocion del public,.
Lo murtre Foguèt filmat la setmana avant Nadal, çò que, per Janet Leigh, apondava a la scèna una dimension subrenatural. « Pendent lo jorn, èri dins l'ància d'èsser escotelada a mòrt, e de vespre preparavi los presents de Nadal pels enfants ».
La scèna de la docha, a l'origina, èra pas talhada en diferents plans, coma dins la version finala. I aviá pas d’senari dessenhat precís. Stefano aviá simplament descrich lo fach que dintrariá dins la docha e que qualqu'un vendriá la tuar amb una cotèla. Dins lo libre, l'eroïna es escapitada. La descripcion del murtre èra pro detalhada per escartar lo mendre dobte al subjècte de la tèsta de Janet Leigh. « De mai, dobti qu'Hitchcock aja imatginat una causa parelha. » se remembra. Hitchcock encarguè Saul Bass de dessenhar l’escenari per la scèna.
La scèna de la docha foguèt filmada sus un empont que fasiá pas mai de carrats. « La scèna de la docha me prenguèt un tèrç del temps de filmatge. Trabalhèri tres setmanas sul film e la scèna de la docha prenguèt set jorns complets. Set jours de filmatge, una larga partida de mon trabalh » declara Janet Leigh.
Per aquesta scèna, la modèla Marli Renfro (nascuda lo 3 d’abril de 1938 a Los Angeles en Califòrnia) foguèt engatjada per diferentas rasons,. D'una, l’equipa deviá mesurar lo debit d'aiga e l'espessor del ridèl per determinar se se podava veire l'eroïna nuda. Sens aver una persona nuda, es impossible de saber quand copar la scèna. « Se se la vei pas de verai, se crei veire quicòm mas es fals » segon Leigh.
Per crear lo bruch dels còps de cotèls, l'accessoirista utilizèt de melons, , ,. Hitchcock aviá pas besoin de regardar. Saviá exactament de quina varietat èra. Per la sang, se faguèt fòrça assags avant lo filmatge. Jack Barron e Bob Dawn, los maquilhaires deguèron mesurar la viscositat de la sang. Lo film essent en blanc e negre, la color importava pas. Mas èra important la bona viscositat. Assagèron diferents compausants, coma la sang de cinèma, qu’èra alara utilizada dins los films en blanc e negre. Puèi assagèron lo ketchup e lo colís de chocolat, que foguèt causit,.
Un dels plans d’aquesta scèna jamai foguèt utilizat. « Èra pasmens un dels plans mai marcants que jamai ai vist. I aviá quicòm de tragic de veire aquesta femnas somptuosament atal inanimada. » declara Stefano. La camèra torna pujar e se vei la joventa jaguda sul sòl, las pèrnas nuda. Mai d’un protestèron, e enfin, Hitchcock vesiá pas l'utilitat d’aqueste plan.
Lo plan ma tecnicament dificil es aqueste del plan serrat de l’uèlh de Janet Leigh, d’ont la camèra s'alunah lentament. A l'epòca, lo fòcus automatic existiá pas. Quand la camèra s'alunhava, caliá far lo punt a la man, tot lo long, çò qu’èra fòrça dificil. Lo mai dificil per l'actritz èra de gardar un agach vitrós, de demorar sens cilhar. « En mai, l'aiga me rajava dessús, e las gotas d'aiga me gratilhava! Èra un verai calvari. Coma una prosor que se pòt pas solaçar. » çò declara.
Anthony Perkins èra a Nòva York al moment del filmatge d’aquesta scèna. Virginia Gregg lo remplacèt pel ròtle de la maire. E lo jogarà dins las seguidas de Psicò.