cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deneuvre
Istòria
En 1760, la salina de Rosières, principala clienta en bòsc de la vila, granja. Del temps que totes se demandan coma utilizar aquel bòsc, l'avesque de Mètz sónia a installar una verrerie. Louis XV n'autoriza la creacion en 1764, e dempuèi alavetz Baccarat se desvolòpa al detriment de Deneuvre.
La situation de Deneuvre sur un éperon dominant la Meurthe lui a valu dans l'histoire une occupation précoce. Lors de la conquête des Gaules, les Romains choisirent d'y installer un camp. Sur le rocher de Danweren (nom celte), ils édifièrent un castellum composé d’une tour carrée de 12 m de côté comprenant deux étages et ayant des murs de 1 m d’épaisseur.
La présence romaine est attestée par les ruines de la tour du Bacha et surtout par les vestiges du temple d’Hercule (visibles au musée). Le village de Deneuvre semble avoir été fondé vers le.
La ville et le château sont acquis par les comtes de Salm au qui possèdent l'avouerie de l'abbaye de Senones et auprès de laquelle ils édifient le château de Salm. À la suite d'un partage vers 1240, le territoire de Deneuvre entre dans le patrimoine de Frédéric sire de Blâmont de la famille de Salm. En 1305, Henri, sire de Blâmont, est voué de Deneuvre pour l'évêque de Metz. Il fait construire la tour des Voués pour s'assurer le contrôle de la ville. Endetté, Adémar de Montil, évêque de Metz, lui rachète cette tour en 1332 et agrandit le château. Les murs de 2 m d’épaisseur (qu’on voit encore derrière l’église actuelle) forment un rempart de 25 m de haut.
Un faubourg se développe dès le et deviendra Baccarat, dont le nom (écrit successivement Bacquarat, Bakarroit, Beckarrat, puis Backarrat) apparaît pour la première fois en 1291. Si son vin est bien connu localement la cité l'est surtout pour ses drapiers. Aux alentours de 1600, le commerce du bois est le plus lucratif et on en vend jusqu’à Nancy.
La ville fortifiée est démantelée sur ordre de Richelieu en 1636 lors de la guerre de Trente Ans.
En 1760, la saline de Rosières, principale cliente en bois de la ville, ferme. Alors que tous se demandent comment utiliser ce bois, l’évêque de Metz songe à installer une verrerie. Louis XV en autorise la création en 1764, et dès lors Baccarat se développe au détriment de Deneuvre.
Plan (Òsca)
Plan (Òsca) es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Concertos brandeborgés
thumb|200px|Lo margrave de [[Brandeborg]]Los concertos brandeborgés que son un ensemble de 6 pèças compausadas per Johann Sebastian Bach e vodada en 1721 (mes dilhèu compausada abans) au margrave Christian Ludwig von Brandenburg-Schwedt a qui e deven lo lor nom.
Hatsingimari
es una vila d'Assam, un estat de la Republica d'Índia. Es caplòc del districte de Salmara del Sud e Mankachar.
Poleñino
Poleñino es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Saint-Martin-d'Ablois
Saint-Martin-d'Ablois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pittsburgh
thumb Pittsburgh es la segonda (après Filadèlfia) vila mai poblada de l'estat american de Pennsilvània.
Fabulous Trobadors
Fabulous Trobadors es un grop de musica tolosenc, estacat al quartièr Naut Bernat e fondat en 1987, qu'a desvolopat un estil particular basat sul folclòre occitan e los ritmes del nordeste brasilièr.
Claudi Sicre compausa los tèxtes e "rappa", mentre que Ange B. (Jean-Marc Enjalbert a la vila) rappa tanben e jòga lo human juke-box en produsent de nombroses sons amb la sola ajuda de sa boca (beats, scratchs, trompeta, guitarra, etc). Los tèxtes de cèrtas de lors cançons son escriches en occitan. Pendent lors concèrts, una bona partida es en improvisacion, jos forma de jotas verbalas o duals de tchaches, tot drech eissits de la "tençon" dels trobadors occitans. L'espectacle es tanben dins la sala, perque de nombrosas danças folcloricas s'i debanan.
Podoko
Lo podoko (o parkwa) es una lenga chadica de la familha afroasiatica parlada en Cameron.
Localisacion
Lo podoko es parlat dins l'arrondiment de Mora, dins lo departament de Mayo-Sava. Aquel es restacat a la region de l'Extrèm-Nòrd de Cameron.
Classificacion
Lo podoko es una lenga chadica classada per Gravina (2014) dins la branca nòrd del biu-mandara, ont fa partida del grop mandara.
Escritura
L'alfabet podoko es :
Betum
Lo betum es un assemblatge de materials de natura mai sovent minerala. Rassembla de matèrias inèrtas (gravilhas o agregats coma gravilhons, arenas, etc), e un ligant (ciment, bitum, argela), es a dire una matèria susceptibla de n'aglomerar d'autras coma d'adjuvants que modifican las proprietats fisicas e quimicas de la mescla. Mesclats amb d'aiga, s'obten una pasta, d'omogeneïtat variabla, que pòt, segon lo material, èsser motlada en talhièr (pèira artificiala) o perduda sus l'obrador. Lo betum, alara, fa «presa, es a dire que se solidifica. Lo betum de ciment associat amb d'acièr permet d'obtenir lo betum armat. Lo betum associat amb de fibras permet d'obtenir de betum fibra t.
Lo betum de ciment es, a l'ora d'ara, un dels materials de construccion mai utilizat al mond (dos terces de las demoranças pel mond ). Es tanben lo segond material mineral mai utilizat per l'Òme après l'aiga potabla: 1 m3 per an e per abitant. Son utilizacion energivòra es font de multiples damatges environamental: la produccion del clinker dintrant dins la composicion dels ligants es responsable d’unes 5 % des emissions dels gases d'efièch de sèrra (GES) antropics, màger responsables de l'escalfament global. Mai la quita perpetuala d’agregats adaptats coma lo sable, menèt a la subrexploitation de 75 % de las plajas de la Tèrra, destrusent fòrça ecosistèmas litorals.
Lo betum de tèrra es un material que sbrevisquèt mal a la revolucion industriala. Son usatge es motivat per de rasons economicas (material gratuit disponible al quita sòl), ecologics (demandant pas de procediment quimics de transformacion energivòr o polluent e faguent pas de desgalhs non desirables) e politics : interessant pas gaire l'industria, que lo procediment de transformacion complèxe, ni lo comèrci, a cause de sa disponibilitat immediata, es une opcion per exemple pels païses del Tèrç Mond, volent lor independéncia, autonomia e autosufiséncia.
L'argela
vinheta|Rèste de la [[dinastia Han, Dunhuang, Província Gansu (206 av. J.-C. à 220 ap. J.-C.). Tàpia]] Dins una definicion mai larga del betums, los obratges de tàpia son considerats coma de betums. Lo betum de tèrra (tàpia, bardís o palhabard) es lo primièr de totes los betums.
L'argela, o de tèrrafòrt, sota la sisa d'umús es present dins fòrça sòls, e constituís un mortièr que pòt èsser aisidament utilizat pel motlatge dins de tecnicas de brica cruda terre crue o de cofratge.
Las primièras ciutadas descobertas dins l'anciana Mesopotamia èran bastidas de tèrra cruda, quitament abans l'invencion de l'escritura. aqueste material se damatge mai rapidament que la pèira, e existís pauc de rèstes tant marcants que las piramidas d'Egipte. Atal en Oreint Mejan Orient e Asia centrala comptan fòrça sites excepcionals coma Tchoga Zanbil (Iran), Mari (Siria), Shibam (Iemèn) o Merv (Turcmenistan).
La cauç
Se vei enseguida la cauç associada a d'autres materials. La primièra utilizacion del ciment ven de l'antiquitat egipciana. En efièch, un dels mortièrs mai ancians, compausat de cauç, d’argela, de sable e d’aiga, foguèt utilizat dins la concepcion de la piramida d’Abu Rawash, erigida vèrs 2600 AbC, jos la dinastia IV, mas tanben per d’autres obradors.
La Roma antica e l’Opus caementicium
vinheta|Tèrmes de Caracalla, [[Opus caementicium, 216 ApC]] Vèrs lo Sègle I ApC, la Roma antica utiliza aquesta tecnica la melhorant apondent de sable volcanic de Pozzuoli o de teulats trissats. La pozzuolana es associada a la cauç e maçonada  de materials bruts, los caementa. Forma una mena de betum fòrça resistent. Coma dich Vitruvi dins son De architectura (Libre II, Capítol 6), lo mortièr pòt resistir a l'aiga e quitament far presa en mitan fòrça umid. Aqueste qualitat es deguda a la preséncia d'una granda quantitat de silicat d'alumini. Apondent a la cauç aeriana de pozzuolana o de troces de teulats, ven artificialment de alç idraulica. es sonque en 1818 que Louis Vicat expliquèt los principis d'aquesta reaccion, dins sa teoria de l'idraulicitat.
L'Opus caementicium es una maçonariá de blocatge, un conglomerat sovent realizat entre doas parets d'aparelh pichon. Permet de realizar los volums considerables de maçonariá d'aqüeductes, ponts, basilicas, etc. Aqueste sistèma de bastir es performant, economic, rapid, e demanda pas cap de qualificacion de la man d'òbra, una bona partida dels materials essent utilizat sens preparacion prealabla.
Lo Panteon de Roma es atal realizat dins una mena de betum.
A l'Edat Mejana, los artesans passant d'utilizar aquesta pèira factícia de Pozzuoli e obligan son usatge. es sonque a partir de las Luses qu'unes savents tornan si portat interés.
Fontaine-Mâcon
Fontaine-Mâcon es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
Fontaine-Mâcon Es una municipalitat situada en lo departament del Alba (region de Champagne-Ardenne), al limit amb lo Yonne e la Seine e Marna. La vila de Fontaine-Mâcon aperten al costat de Nogent-sus-Seine e al arrondissement de Nogent-sus-Seine. Los abitants de Fontaine-Mâcon se trucan los Mâconais e èran al nombre de 425 al recensement de 1999. La superficie es de 15.9 km². Fontaine-Mâcon Pòrta lo còdi Insee 10153 e a associat al còdi postal 10400. Se situa géographiquement a una altitud de 80 mètres aperaquí.
Fontaine-Mâcon est une commune située dans le département de l'Aube (région de Champagne-Ardenne), à la limite avec l'Yonne et la Seine et Marne. La ville de Fontaine-Mâcon appartient au canton de Nogent-sur-Seine et à l'arrondissement de Nogent-sur-Seine. Les habitants de Fontaine-Mâcon s'appellent les Mâconais et étaient au nombre de 425 au recensement de 1999. La superficie est de 15.9 km². Fontaine-Mâcon porte le code Insee 10153 et est associée au code postal 10400. Elle se situe géographiquement à une altitude de 80 mètres environ.
Betum
La revolucion industriala e lo ciment portland
vinheta|Lo pont del Jardin de las plantas de [[Grenòble, un dels primièrs obratges al mond de betum de ciment perdur, bastit en 1855 per Joseph e Louis Vicat.]] L'opinion mai sovent admesa dins la segonda mitat del sègle XVIII es que es aquestat argela que dona a la cauç la proprietat singulara de durcir dins l'aiga. L’anglés John Smeaton l'experimenta dins la construccion del Far d'Eddystone. Fins al començament del sègle XIX, lo biais de far lo mortièr que foguèt gaireben sempre abandonada als obrièrs es l'objèxte de novèlas experimentacions, enlusidas pels progresses recents de la quimia, que foguèt pronoguda en sciéncia exacta. En 1796, James Parker descobrís sus l'illa de Sheppey, en Grand Bretanha, un calcari pro argilós poer donar après una coseson a, un ciment natural de prisa rapida qu'es comercializat jos la marca roman cement. en França en 1818, Louis Vicat, engenhaire de l’École Nationale des Ponts et Chaussées, experimenta las calces idraulicas e la possibilitat de lea fabricar de biais artificial. Jol vam, en França, l'usatge de las calces idraulicas e ciments naturals se generiza e, a partir de las annadas 1850, los ciments artificials subrecuèchs nomenats ciment portland.
Simon IV de Montfòrt
thumb|210px|Simon de Montfòrt dins una illustracion de 1835 Simon de Montfòrt (entre 1164 e 1175 - Tolosa, 25 de junh de 1218), VIen comte de Leicester, IVen de Montfòrt, èra un nòble e cavalièr francés. Foguèt lo cap de la Crosada dels Albigeses, que portèt a l'ocupacion per la noblesa francesa d'una part bèla d'Occitània. Foguèt lo protagonista principal e menaire d'aquela guèrra caracterizada per una granda cruseltat.
Betum
La revolucion industriala e lo ciment portland
Es dins las annadas 1830 qu'apareisson los primièrs desvelopaments d'aqueste material, amb per exemple la construccion d’un ostal de tres estarges de betum  Montalban, per l'entreprenaire François-Martin Lebrun, puèi, a partir de 1852, lo betum-tàpia o betum-aglomerat de l’industrial François Coignet. Joseph Lambot puèi Joseph Monier desvolopan los ciments armats, que vedran los betums armats jos vam de François Hennebique o de l'arquitècte e entreprenaire Auguste Perret, aqueste declara : « Fasent al betum l'onor de lo talhar, de l'escodar, de lo ciselar, avèm obtenguts de superfícias que la beutat feriá trmolar los peirièrs ».
Fontaine-Mâcon
Istòria
Lo vilatge s'es constituit sus una anciana vallée romaine. La carrièra Navarra es sustot una anciana carrièra romaine. En 2007, Fontaine-Macon constituissiá un dels nombroses pòbles traversats pel Torn de França.
Le village s'est constituée sur une ancienne vallée romaine. La rue Navarre notamment est une ancienne rue romaine. En 2007, Fontaine-Macon constituait un des nombreux villages traversés par le Tour de France.
Simon IV de Montfòrt
Aqueste cap de l'armada francesa s'apoderèt aprèp divèrsas batalhas dels vescomtats de Carcassona, de Besièrs, d'Albi e del Comtat de Tolosa. Moriguèt durant lo Sètge de Tolosa en 1218.
Cipieras
Istòria
Au sègle XV, Guilhèm d'Agot èra senhor de Caussòus e de Cipieras.
Betum
La revolucion industriala e lo ciment portland
L'arquitècte Tony Garnier preconisa l’utilizacion del betum e dels novèls betums armats per las òbras que li confia lo cònsol de Lion Édouard Herriot. Le Corbusier afirma dins sa carta d'Atenas : « Lo betum es un material qu'engana pas ».
Simon IV de Montfòrt
La primièra desfacha de Monfòrt
Del temps qu'èra tornat en França per far omenatge al rei pels territòris capturats, la vila de Bèucaire èra a èsser recuperada per las tropas de Ramon VII, aclamadas per la populacion de l'endrech. Simon de Montfort se dirigiguèt doncas cap a Bèucaire e comencèt lo sèti de Bèucaire. Lancèt divèrsas ofensivas contra l'armada occitana mas fracassèt e capitèt pas a véncer l'armada de Ramon e mens encara a s'apoderar de la vila. Fin finala deguèt abandonar lo sèti e capitular a las condicions del comte de Tolosa pr'amor de poder recuperar sos soldats qu'avián patit un assetjament massís e constant dins lo castèl de Bèucaire.
Betum
La revolucion industriala e lo ciment portland
En 1929, es Eugène Freyssinet, que revoluciona lo mond de la construccion inventant lo betum preconstrench.
Simon IV de Montfòrt
La fin de Montfòrt
thumb|La mòrt de Simon de Montfort, gravadura d'Alphonse Marie de Neuville (1883) thumb|right|Placa contemporanèa a Tolosa marcant lo luòc de la mòrt de [[Simon IV de Montfòrt durant lo sètge de la vila.]] Lo 13 de setembre 1217, coma o aviá fach Bèucaire, Tolosa dobriguèt las pòrtas a son sobeiran legitim. Lo comte Ramon recebèt puèi un supòrt del comte de Fois, dels catalans e mai d'aragoneses. Simon assetgèt alara la vila mondina lo 8 d'octobre. Aprèp un brave temps de batalha, lo 25 de junh, del temps d'una sortida dels assetjats, moriguèt tuat per una pèira que segon cèrts cronicaires seriá estada lançada per una femna.
Lo còs del crosat foguèt transportat a la basilica de Sant Nazari de Carcassona ont demorèt fins a 1224. Amaury VI lo faguèt repatriar en França e foguèt sebelit dins le priorat reial de Haute-Bruyère de l'Òrdre de Fontevrault, prèp de Montfort-l'Amaury.
Betum
La revolucion industriala e lo ciment portland
Pendent la Segonda Guèrra mondiala, l'arquitècte nazi Fritz Todt utiliza 17 milions de cubs d'« Eisenbeton » per bastir lo mur de l'Atlantica. Après lo conflicte, cal lotjar rapidament las populacions que las demorança avián estat destruchas e tornar bastir de vilas rasadas coma Le Havre o Lisieux; s'utiliza lo betum. Quitament, lo desvelopament dels grands ensembles pendent la Trenta Gloriosas e la democratizacion del torisme dins las estacions balneàrias coma La Mota granda mobilizan aqueste materials.
A la fin de las annadas 1980, apareisson los betums de nautas performanças e en seguida de novèls grands novelums coma los betums autoplaçants (BAP) e los betums fibrats de ultra nautas performanças (BFUP).
Lo betum de ciment es, a l'ora d'ara, lo material de construccion mai utilizat al mond.
betums de tèrra
"betum de tèrra" es un tèrme modèrne matériau per designat tàpia, bardís, palhabard, etc
Los materials de basa d'un betum de tèrra son: l'argela (la mai pura es lo caolin), sable, gravas, aiga. Amb sa coesion intèrne, l'argela jòga lo ròtle de ligant, la grava e lo sable son l'esqueleta intèrna, l'aiga es lo lubrificant. Lo betum de tèrra a a pasmens pas de la resisténcia mecanica que cal per far de superestructuras.
L'argela, que pòt presentar de variacions de volum en cas de modificacion del taus en aiga, se pòt establizar per apond de ciment Portland, calces, d'armaduras vegetalas (palha secada talhas, cambe, sisal, fibras de fuèlha de palmièr, riban du fusta, ruscas, etc), per apond d'asfalt, d'òli de cocòt, etc per assegurar l'impermeabilizacion, per tractament quimic (cauç, urina de bestials, etc), geopolimerizacion, etc
Lo betum de tèrra es utilizat dins las tecnicas de tàpias (sus pans de fusta o cledon), de bard, de terratge o bricas motladas mecanicament, etc
betum de cauç
Dins lo cas del betum de cauç, es la cauç idraulica que sevís de ligant. Aqueste tipe de betum es per exemple utilizat per realizar de molons.
Rimouski
Rimouski es una vila de la província de Quebèc, en Canadà, capluòc de la municipalitat regionala del comtat de Rimouski-Neigette e pus granda vila de la region administrativa del Bas-Sant Laurenç. Situat dins l'estuari de Sant Laurenç a aperaquí en aval de la vila de Quebèc, la vila foguèt fondada en 1696 per René Lepage de Sainte-Claire que s'establiguèt sus sa senhoriá al jonhent del flume e del riu Rimouski.
Betum
betum de ciment
Lo betum de ciment, o simplament « betum », es una mescla de ciment, de granulats, d'aiga e d'adjuvants.
betum bituminoses
Lo betum bituminós (o revestiment bituminós) es compausat de diferentas fraccions de gravas, de sable, de filler e de bitume utilizat coma ligant. Costituís mai sovent la sisa superiora de las cauçada. Es un procediment de fabrication continú o pastats. Se realiza a caus (unes 150 ). L'efièch de "presa" apareis a partir del refergir (< ), cal tanben compactar lo betum bituminós abans que siá freg. Al contrari del betum de ciment, es utilisable gaireben sul pic après sa realizacion.
Consomacion d'energia
La màger partida de la consomacion d’energia deguda al betum ven d'activitats consomatriças d’energia que provòca una emission mai o mens fòrta de : Se la consomacion d'energia es importanta per du betum de ciment o de betum bituminós, l'energia grisa del blòt de cambe (energia necessària a l’ensemble de la fabricacion d’un produch) es inferiora a totes los autres materials isolants dins la massa.
Emissions de gases d'efièch de sèrra
L'impacte carbòni varia fòrça segon lo tipe de betum.
Es important dins lo cas del betum de ciment: l'utilizacion energivòra del betum de ciment es font de multiples damatges de l'environament: la produccion del clinker dintrant dins la composicion dels ligants es responsable d’unes 5 % de las emissions de gases a efièch de sèrra (GES) antropics, màger responsables de l'escalfament climatic.
Lo blòt de cambe a al contrari un bilanç CO🇮🇳 negatiu (sèrva de CO2).
Despareisson del sable
Dins lo cas del betum de ciment, la quista perpetuala d’agregats adaptats coma lo sable menèt a la subrexpleitacion de 75 % de las plajas de la planèta, destrusent nombre d'ecosistèmas litorals.
Ressons-l'Abbaye
Ressons-l'Abbaye es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region dels Nauts de França.
Hojai
es una vila d'Assam, un estat de la Republica d'Índia. Es caplòc del districte de Hojai.
Holocephali
Las Quimèras revèrtan las làmias sus mantun punt : los mascles utilizan lors nadarèlas ventralas coma d'un penis per introduire l'espèrma dins la vulva de la femèla e aquestas darrièras depausan lors uòus dins de sacs membranoses. Difèran de las làmias del punt de vista de la maissa superiora, qu'es fusionada amb la resta del cran, e del punt de vista uro-genital : las Quimèras possedisson un orifici urinari e un orifici genital plan distintes alara que las Làmias an un frangàs que recampa los dos.
Taxinomia
Las quimèras apartenon totas a la sosclassa Holocephali qu'a pas qu'un sol superòrdre Holocephalimorpha qu'a pas qu'un sol òrdre Chimaeriformes qu'a pas qu'un sol sosòrdre Chimaeroidei.
Familhas
sosclassa Holocephali
Edgar
thumb|250px|Lo libret de l'opèra Edgar Edgar es una opèra del compositor italian Giaccomo Puccini. Drama liric de tres actes (quatre originalament), foguèt escrich a partir d'un libret de l'autor italian Ferdinando Fontana. Aquesta segonda opèra de Puccini foguèt representada pel primièr còp a la Scala de Milan lo 21 d'abril de 1889.
Trévenans
Trévenans es una comuna francesa, situada dins lo departament del Territòri de Belfòrt e la region de la Franca Comtat.
Chandon (Léger)
Chandon (Léger) es una comuna francesa administrada per lo departament de Léger de la region de Ròse-Aups .
Pozán de Vero
Pozán de Vero es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Trompeta de colissa
thumb|200px|Trompeta de colissa ancianathumb|200px|left|Bias de jogar la trompeta de colissa ancianaLa paraula trompeta de colissa que's pòt referir a dus instruments de coire de la familha de la trompeta e qui hèn variar la loa tonalitat au mejan d'ua colissa qui alonga o abraca la longor deu lor canèr. Un d'aqueth dus instrument qu'ei ua trompeta de l'Etat Mejana e de la Reneishença, e lo segond qu'ei ua trompeta modèrna pròcha deu trombon soprano e qui en lòc de piston qui ei provesida d'ua colissa.
Trompeta de colissa anciana
Dens aqueth purmèr instrument la colissa qu'ei dreta e en continuitat dab l'embocadura. Aquò qu'ei estat lo miélher ensaj deus temps ancians entà poder compensar los limits de la trompeta naturau. Haut o baish a la medish epòca qu'existivan ja la familha deus ajòus deu trombon (las sacabota) qui la loa colissa qu'ei de mei bon emplega permor b'ei pas ligada dab l'embocadura.
Trompeta de colissa modèrna
thumb|200px|Trompeta de colissa modèrnaQu'ei ua trompeta bastida suu modèl d'un trombon. Com ambs instrument be son ja pròches (puish que trompeta e trombon be son coires de canèr tubular, qu'ei a díser de canèr de diamètre constant dinc au pabalhon), la trompeta de colissa qu'ei hèra pròcha deu trombon soprano, en tot conservar totun las autas caracteristicas de la trompeta (com per exemple la soa forma deu pabalhon) e lo son timbre mei estiglant.
Trévenans
Geografia
En venent de Mandeure e en remontant cap al nòrd la vallée de la Savoureuse, una via romaine traversava antany lo territòri de la comuna. Es uèi al torn del canal de l'Anautita-Saône, bastit per connectar Ronchamps dins lo canal del Rhône al Rhin, del autoroute A36 e de la rota nacionala RN 437. La populacion de la municipalitat èra de 1,038 abitants en 1999, un nombre #qu'es n'aument regular mercés als bastiments nòus.
Venant de Mandeure et remontant vers le nord la vallée de la Savoureuse, une voie romaine traversait autrefois le territoire de la commune. Aujourd'hui c'est au tour du canal de la Haute-Saône, construit pour relier Ronchamps au canal du Rhône au Rhin, de l'autoroute A36 et de la route nationale RN 437. La population de la commune était de 1,038 habitants en 1999, un nombre qui est en augmentation régulière grâce aux constructions nouvelles.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Kowait
Kowait o Covait (en arabi: الكويت, al-Kuwayt) es un estat d'Asia situat al fons del Golf Persic. Per tèrra, fa frontièra amb Iraq al nòrd e l'Arabia Saudita al sud.
Ric en petròli, lo país es membre de l'OPEP.
Periòdes precoloniau e coloniau
Poblat dempuei lo periòde mesopotamian, lo territòri dau Kowait actuau serviguèt de comptador marchand durant l'Antiquitat e l'Edat Mejana per leis abitants de la region e per certanei pòbles europèus ò asiatics (Grècs, Romans, Portugués, Pèrses... etc.).
En 1715, una dinastia originària d'Arabia Centrala, leis Al Sabah, ne'n prenguèt lo contraròtle. Desvolopèt rapidament lo comèrci ambé leis Índias e aquò atirèt l'atencion dei Britanics. En despiech de la senhoriá — teorica — otomana sus lo principat Al Sabah, Londres exerciguèt son influéncia dins la region e la placèt sota sa proteccion en 1899. En 1913, de negociacions entre Britanics e Turcs permetèron de fixar lei premierei frontieras de l'emirat. Un an pus tard, Kowait venguèt oficialament un protectorat britanic. Lo traçat frontalier foguèt rapidament contestat en 1920 per Ibn Saud que conquistèt lo sud de Kowait. Pasmens, una intervencion britanica l'empachèt d'ocupar lo nòrd que formèt lo Kowait modèrne après una novèla definicion dei frontieras en 1922.
A partir de 1934, la British Petroleum Company e la Gulf Oil Corporation of America s'associèron per fondar la Kuwaït Oil Company e explorar lo territòri de l'emirat en cèrca de jaciments de petròli. La produccion acomencèt en 1946 e assegurèt la prosperitat deis Al Sabah.
Lo periòde democratic
Lo 19 de junh de 1961, Londres renoncièt a son protectorat e Kowait retrobèt sa sobeiranetat. En 1962, una constitucion parlamentària foguèt adoptada. Gràcias ai revenguts petroliers, Kowait modernizèt son administracion e fondèt d'institucions modèrnas. Dins aquò, l'emir gardèt un contraròtle estricte sus la vida politica e, en decembre de 1975, la victòria electorala dei partits de senèstra entraïnèt la suspension de la constitucion.
Lei menaças iraquianas e iranianas
Kowait integrèt la Liga Aràbia tre son independéncia mai deguèt rapidament s'aparar còntra leis ambicions de sei vesins. Per aquò, lo país chausiguèt de jogar la carta dau sostèn a la causa aràbia en fàcia d'Israèl (embargs petroliers en 1967 e en 1973, condamnacion deis acòrds de patz entre Egipte e Israèl, sostèn financier a l'OLP... etc.) ambé l'objectiu de trobar de sostèns au sen dau mond arabi.
Pasmens, après la fin de la Guèrra Iran-Iraq, lei relacions ambé Bagdad se desgradèron tornarmai car Kowait refusèt d'aleujar lo deute iraquian. Au contrari, Kowait sostenguèt una aumentacion generala de la produccion petroliera que permetiá de demenir lo pretz deis idrocarburs e d'estranglar l'economia de son vesin. Lo 2 d'aost de 1990, Saddam Husayn ordonèt donc l'invasion de l'emirat que foguèt rapidament ocupat. Aquò entraïnèt una reaccion viva de la comunautat internacionala e una coalicion militara menada per leis Estats Units liberèt lo país en març de 1991 après una brèva guèrra. En novembre de 1994, Iraq reconoguèt finalament lei frontieras kowaitianas mai lei tensions frontalieras demoran totjorn importantas. De represalhas toquèron leis abitants sospichats de collaboracion e lei Palestinians (170,000 personas) assimilats a l'OLP qu'aviá chausit lo camp iraquian.
Kowait dempuei 1991
Après una brèva temptativa de restauracion en 1980, la vida parlamentària foguèt tornarmai suspenduda en 1986. Pasmens, l'invasion iraquiana obliguèt l'emir a acceptar de concessions politicas. Dempuei 1991, Kowait conoís donc un periòde de democracia fòrça limitada. D'eleccions son ansin regularament organizadas mai son generalament aisament ganhadas per lei partisans deis Al Sabah que mantènon un contraròtle estricte de la societat. En particular, lei pòstes principaus dau govèrn demoran entre lei mans de princes eissits de la dinastia. Pasmens, leis oposicions liberalas e, subretot, islamistas contunian de se renfòrçar.
Landrecies
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
Landrecies A marcat pel inflexion del cors de la Sambre : en amont, se flueix cap al nòrd-oèst, en aval cap al nòrd-es.
Aquela inflexion a un significat géologique prigonda. La Sambre se flueix en principi dempuèi las contreforts de las Ardennes, ont pren la siá font. Arribada a nautor de Landrecies, es captée per l'anciana conca d'abans-país del micro-continent avalonnais. Aquela conca i aguèt creat per ploiement del Brabant jol pes de la cadena hercynienne. Es d'orientacion sud-oèst - nòrd-es.
A marcat per #çò que los géologues bèlgas an trucat la "manque del miègjorn". Aquela bordure nòrd dels Ardennes forma doncas un void : al sud, lo massís ardennais o los sieus contreforts, al nòrd la conca houiller carbonifère. Aquela rega dicha de "Sambre e Meuse" comença doncas a Landrecies, se prossegueix fins a Namur (confluisson amb la Meuse, #qu'a aquel endroit se engouffre a lo sieu torn en la Rega) e Suro.
Landrecies Es doncas lo ponch de sortida d'una estructura fondamentala #que vertèbra la geografia del massís ardennais, e per ailà #èsser una clau en lo contraròtle de l'espaci entre los Païses-Basses espanhòls e la França ; es tanben un ponch de passatge evident per una armada en environant los Ardennes, e mai se mens important que la trouée de l'Oise. Es perque aquela vila i aguèt fortificat per Vauban, malgrat que la fortificació #èsser pel continuament rasat.
Los environs de Landrecies son typiques de la region verdoyante #qu'es la Avesnois. Environada de pradas bocagères, la vila es egalament traversada pel Canal de la Sambre a l'Oise, d'ont l'existéncia de qualques zònas faiblement marécageuses.
Landrecies A situat tot près de Maroilles, vilatge typique de la Thiérache del Nòrd, ont los paysans, dempuèi la Mièja Edat, avián las siás chartes. Èran exempts de nombrosas servituds tradicionalas de la féodalité, podián clore las siás tèrras, practicar la ramaderia e èran pas pas someses a la practica de la assolement obligatòria : s'es constituit aital lo bocage del Avesnois, a la cœur #que Landrecies.
center
Landrecies est marqué par l'inflexion du cours de la Sambre : en amont, elle s'écoule vers le nord-ouest, en aval vers le nord-est.
Cette inflexion a une signification géologique profonde. La Sambre s'écoule d'abord depuis les contreforts des Ardennes, où elle prend sa source. Arrivée à hauteur de Landrecies, elle est captée par l'ancien bassin d'avant-pays du micro-continent avalonnais. Ce bassin fut créé par ploiement du Brabant sous le poids de la chaîne hercynienne. Il est d'orientation sud-ouest - nord-est.
Il est marqué par ce que les géologues belges ont appelé la "faille du midi". Cette bordure nord des Ardennes forme donc un creux : au sud, le massif ardennais ou ses contreforts, au nord le bassin houiller carbonifère. Ce sillon dit de "Sambre et Meuse" commence donc à Landrecies, se poursuit jusqu'à Namur (confluent avec la Meuse, qui à cet endroit s'engouffre à son tour dans le Sillon) et Liège.
Landrecies est donc le point de départ d'une structure fondamentale qui structure la géographie du massif ardennais, et par là elle fut une clé dans le contrôle de l'espace entre les Pays-Bas espagnols et la France ; elle est aussi un point de passage évident pour une armée contournant les Ardennes, quoique moins importante que la trouée de l'Oise. C'est pourquoi cette ville fut fortifiée par Vauban, même si la fortification fut par la suite rasée.
Landrecies est situé tout près de Maroilles, village typique de la Thiérache du Nord, où les paysans, depuis le Moyen Âge, avaient leurs chartes. Ils étaient exempts de nombreuses servitudes traditionnelles de la féodalité, pouvaient clore leurs terres, pratiquer l'élevage et n'étaient pas soumis à la pratique de l'assolement obligatoire : ainsi s'est constitué le bocage de l'Avesnois, au cœur duquel Landrecies.
center.
Istòria
Dels registres archéologiques n'an demostrat que lo luòc a #èsser viscut dempuèi la préhistoire e la epòca romaine, mas la municipalitat actuala de Landrecies a vist lo jorn a, probablament mercés al regain dels escambis comerciales la longitud de la Sambre.
Des fouilles archéologiques ont démontré que le lieu a été habité dès la préhistoire et l'époque romaine, mais la commune actuelle de Landrecies a vu le jour au, probablement grâce au regain des échanges commerciaux le long de la Sambre.
Guilhèm Ademar
Guilhèm Ademar (1190/1195–1217) èra un trobador de Maruèis, en Gavaudan. Nòble de naissença, mas fòrça paure, viatgèt entre las corts d'Albi, de Tolosa, de Narbona, e d'Espanha. Obtenguèt durant sa vida una reputacion pron importanta per que Monge de Montaudon ne'n faguèsse la satira. Dintrèt dins los òrdres cap a la fin de sa vida. Setze poèmas; catòrze cansos, un sirventés, e un partiment amb Eble d'Ussel demòran de son trabalh. Sas cansos son sas òbras pus famosas. Sovent plenas d'umor, mantunas imitan la poesia d'un de sos pus illustres contemporanèus: Arnaut Daniel. Una canso subrevisquèt amb sa melodia.
Canton de Bordèu-6
Lo canton de Bordèu-6 es una anciana division administrativa e electorala francesa, en Bordalés e en Guiana, situada dens l'arrondiment de Bordèu, lo departament de Gironda e la region d'Aquitània, adara de Novèra Aquitània. Lo suprimiren en 2015. Lo canton de Bordèu-6 es adara dens lo canton de Bordèu-5, damb l'ancian canton de Bordèu-7.
Composicion
Lo canton correspondèva a una partida de la comuna : los cornaus de Bordèu-Sud (Senta Crotz, Sent Joan, Sacrat Còr, Belcier, Carle Vernet, Aubèrt 1èir). I avèva 8 cantons a Bordèu.
Istòria
thumb|290px|center|Los cantons de Bordèu avant 2015 thumb|290px|right|Los cantons de Bordèu dempui 2015
Lo canton de Bordèu-6 hut creat en 1801 coma los autes cinc prumèirs cantons de Bordèu, per scission dau canton de Bordèu (los ancians cantons de Bordèu-7 e de Bordèu-8 datan respectivament de 1888 e 1973).
Dempui la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions departamentalas de març 2015, fusionèren los dus cantons de Bordèu-6 e de Bordèu-7 (La Bastida) per formar lo canton novèth de Bordèu-5.
Bengaluru
Bengaluru (ಬೆಂಗಳೂರು Bengaḷūru en canarés, sovent escrit Bangalore segond l’ortografia anglesa) ei la capitala de l’estat indian de Karnataka. Fondada en 1537, ei au miei d’ua aglomeracion de mei de 8 milions d’abitants.
Desvres
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
A Wimereux, Ferques, Montreuil sus Mar, de las traces de aucupacion umana fòrça ancianas an #èsser de amassadas. Los romains #èsser De contunh presents en la region, de contunh dels barbars.
A Wimereux, Ferques, Montreuil sur Mer, des traces d'occupation humaines très anciennes ont été trouvées. Les romains furent ensuite présents dans la région, puis des barbares.
Jorhat
es una vila d'Assam, un estat de la Republica d'Índia. Es caplòc del districte de Jorhat.
La Puebla de Castro
La Puebla de Castro es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Tournavaux
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Tournavaux I aguèt fondat pels Chanoines de Braux (bourg #que, amb Levrezy e Chatauregnault constituissi la municipalitat de Bogny-sus-Meuse) a la fin de la. Aquela anciana separacion de Haulmé a #èsser declarat comuna en 1872,
Tournavaux fut fondé par les Chanoines de Braux (bourg qui, avec Levrezy et Chatauregnault constitue la commune de Bogny-sur-Meuse) à la fin du. Cet ancien écart d'Haulmé a été déclaré commune en 1872,
Laridae
Dins la classificacion de Sibley e Monroe, la de larids (o Laridae) compren 27 s e 129 s, repartits en 2 sosfamilhas que una es devesida en 4 tribús, correspondent a 5 familhas distintas, dins las classificacions tradicionalas.
Estat
thumb|right|250px|[[Nicolau Maquiavèl foguèt un dels primièrs a far usatge dau mot stato dins lo sens d'« unitat politica d’un pòble que lo dobla e pòt subreviure a las anadas e vengudas non solament dels govèrns mas tanben de las formas de govèrn ».]]
L'Estat es una dei formas d'organizacion politica e juridica d'una societat (coma comunautat de ciutadans o de subjèctes) o d'un país. Foguèt precedit per la Polis grèga, la res publica romana, lo Sant Empèri Roman Germanic... Es delimitat per de frontieras territorialas qu'a l'interior sei leis s'aplican e es constituit d'institucions per exercir autoritat e poder; la legitimitat d'aquela autoritat repausa sus la sobeiranetat (dau pòble o de la nacion per exemple).
Lo concèpte d'Estat varia segon leis autors; d'unei lo definisson coma un ensems d'institucions que tenon autoritat e poder per establir lei nòrmas que regulan una societat avent sobeiranetat intèrna e extèrna sus un territòri determinat. Max Weber, en 1919, definís l'Estat coma una organizacion que reclama per se meteissa, amb succès, lo "monopòli de la violéncia legitima"; segon eu, dintre de l'Estat s'incluson d'institucions coma lei fòrças armadas, l'administracion publica, lei tribunaus e la polícia; assumís tanben l'estat lei foncions de defensa, govèrn, justícia, securitat, e lei relacions exterioras.
L'evolucion dau concèpte menèt au desvolopament de « l'Estat de drech » que s'articula a l'entorn dau règne de la lei, de la division dei poders (executiu, legislatiu, judiciari) e d'autrei foncions mai subtilas coma l'emission de sa moneda pròpria.
Istòria
Durant lo Temps Mejan, en Euròpa, la fragmentacion dau poder politic per la feudalitat empachèt pas l'emergéncia de poissanças pus importantas coma la papautat o lo Sant Empèri Roman Germanic. Lo cas de l'Empèri Bizantin es particular car es lo successor dirècte de l'Empèri Roman. Seis estructuras resistiguèron donc lòngtemps mai son modèl se difusèt pas. Pasmens, aqueleis autoritats declinèron lentament e la reafiermacion dau poder estatau foguèt puslèu l'òbra dei rèis, magerament lei rèis de França, d'Anglatèrra e de Castelha. Aquela transformacion foguèt marcada per una vision pus nacionala e pus laïca de l'Estat e per una reduccion progressiva dau ròtle de la Glèisa dins leis afaires estataus.
La Reforma Protestanta aguèt un impacte considerable sus l'estructura politica europèa. D'efiech, lei Guèrras de Religion limitèron mai lo poder de la papautat en Euròpa e renforcèt lo poder dei princes. De mai, lo principi dau cujus regio, ejus religio, formalizat en Alemanha, establiguèt l'idèa que leis Estats avián desenant de domenis reservats. L'Estat modèrne es ansin probable nascut amb la signatura dei Tractats de Vestfàlia en 1648. Aquel Estat foguèt transformat per lo desvolopament de la borgesiá que prenguèt pauc a pauc lo poder au detriment de la noblesa e dau clergat. La Revolucion Francesa e l'industrializacion foguèron leis etapas decisivas d'aquela evolucion. Foguèron acompanhadas per l'aparicion d'ideologias novèlas que prenguèron en còmpte lo ròtle de l'Estat dins la societat (liberalisme, marxisme...).
A la fin dau sègle XIX, la necessitat d'arbitrar pacificament lei conflictes entre Estats menèron a l'aparicion d'organizacions internacionalas e supranacionalas. Lo movement foguèt accelerat per lei doas guèrras mondialas amb la creacion de la SDN e de l'ONU. La necessitat d'un partiment pus egalitari dei ressorsas e dei bens produchs donèt tanben de ròtles novèus a l'Estat en matèria de partiments dei richessas (Estat-Providéncia). Pasmens, aqueu renforçament intèrne de l'Estat dèu desenant faciar lei fòrças centrifugas eissidas de la mondializacion, de la multiplicacion deis institucions supranacionalas, de l'aparicion de domenis onte lo poder de la lèi es mau definit (internèt) e de l'influéncia de l'ideologia neoliberala qu'es partisana d'un Estat limitat au minimom.
L'Estat dins lo drech intèrne
En drech intèrne, l'Estat es generalament considerat coma la forma d'organizacion que la societat utiliza per s'orientar e se gerir. Un aspècte major d'aquela vision es que l'Estat, gràcias a seis institucions, a lo monopòli de la constrencha fisica legitima sus son territòri. En particular, es encargat d'assegurar lo foncionament de la polícia e de la justícia. Pasmens, d'un ponch de vista etic, aquò significa pas que totei lei violéncias exercidas per l'Estat sus sa populacion son legitimas. Aquò èra clarament presentat dins l'article 35 de la Declaracion dei Drechs de l'Òme e dau Ciutadan de 1793.
Lei elements e lei ròtles de l'Estat
Un Estat es constituït de tres elements constitutius que son una populacion, un territòri e una organizacion politica comuna. L'Estat es l'institucion que detèn lo poder sus la populacion e sus son territòri. La sobeiranetat es lo poder suprèm reconegut a l'Estat qu'implica l'exclusivitat de sa competéncia sus son territòri (sobeiranetat intèrna) e son independéncia absoluda dins l'òrdre internacionau (sobeiranetat extèrna).
La definicion de son ròtle es variabla. Sa foncion pus basica es de defendre e de protegir seis individús e sa populacion còntra seis enemics interiors e exteriors. Aqueu domeni es sovent resumit per lo tèrme de « missions regalianas », un concèpte qu'englòba la seguretat interiora (mantenement de l'òrdre public), la seguretat exteriora (diplomacia e defensa dau territòri) e la definicion e l'aplicacion dau drech e dei lèis. La definicion de la moneda e sa fabricacion, la definicion, la levada e la collècta de l'impòst e la gestion dei finanças publicas son sovent estacadas a aquel ensemble.
A aquela vocacion iniciala, d'autrei ròtles se son estats aponduts, magerament dins lei domenis economics e sociaus. Ansin, dins fòrça Estats modèrnes, l'Estat dèu assegurar la redistribucion dei richessas entre seis individús o defendre leis interès de sei productors a l'internacionau. Au nivèu sociau, l'Estat es sovent encargat de la gestion de la santat publica e de l'educacion. Lei projèctes pus importants (construccion d'infrastructuras...) li son tanben generalament fisats.
La formacion, la reconeissença e la disparicion deis Estats
La reconeissença de la sobeiranetat pòu èsser tacita o efectiva. Dins lo premier cas, lei dos Estats entretènon de relacions fòrça limitadas e la situacion es sovent la traduccion d'un conflicte. Per exemple, a l'ora d'ara, França reconoís pas oficialament l'existéncia de la Corèa dau Nòrd. Dins lo segond cas, lei dos Estats pòdon entretenir de relacions comercialas, culturalas, politicas, etc. La reconeissença juridica es lo nivèu pus fòrt de reconoissença entre dos Estats. Se tradutz per l'establiment de relacions diplomaticas.
Durant son existéncia, un Estat pòu conéisser de transformacions importantas coma l'annexion o la pèrda de territòris. La guèrra es istoricament lo motor principau d'aqueleis evolucions mai d'autrei causas existisson (venda de territòris, scission negociada...). Un Estat disparéis quand la totalitat de son territòri es annexat per un autre Estat (Polonha en 1792, RDA en 1990) ò per d'Estats novèus eissits de sa fragmentacion (URSS en 1991). Dins aquela situacion, un Estat pòu refusar de reconéisser aquela disparicion. Se met alora en plaça una ficcion diplomatica. Lo govèrn en exili de l'Estat disparegut es totjorn reconegut coma legitim maugrat son abséncia de poders efectius. Una restauracion d'aquelei poders es possible en cas de reconquista d'una partida dau territòri (govèrns aliats en exili de la Segonda Guèrra Mondiala).
L'Estat unitari
L'Estat unitari es caracterizat per una aplicacion identica de la lèi per totei lei ciutadans. Aquò es assegurat per una centralizacion importanta que permet de la concentracion dau poder au nivèu nacionau. En retorn, l'autonòmia dei collectivitats territòrialas es reducha. França es sovent presentada coma l'exemple tipic d'un Estat d'aqueu tipe. L'Estat unitari decentralizat es una varianta onte la concentracion dau poder es compatibla amb una decentralizacion territòriala o foncionala. Dins aqueu cas, lei collectivitats territòrialas an de poders vertadiers mai lo govèrn dispausa de mejans de susvelhança e de contraròtle que li permèton d'annular una decision locala. Lei comunautats autonòmas espanhòlas son sovent citadas coma exemples d'aqueu mòde d'organizacion.
L'Estat federau
Lo federalisme es un sistèma estatau organizat a l'entorn de dos nivèus relativament independents. Un Estat federau es ansin constituït de mai d'un Estat o províncias que dispausan d'una sobeiranetat mai o mens importanta. Aqueleis entitats tènon generalament de lèis e d'institucions civilas e penalas pròprias e pòdon administrar dirèctament de domenis importants coma l'educacion o la santat. Au nivèu nacionau, son liadas entre elei per una lèi comuna, sovent una constitucion, que definís sei drechs e sei competéncias. Aqueu modèl es frequent dins lo monde contemporanèu. Per exemple, leis Estats Units, la Federacion de Russia, Alemanha, Mexic e Índia son de federacions.
L'Estat confederau
Un Estat confederau es una associacion d'Estats independents que delègan de competéncias a un poder centrau comun. L'unanimitat es generalament necessària per adoptar una decision. Aqueu tipe d'Estat es rar dins lo monde modèrne car la complexitat estructurala deis Estats contemporanèus favoriza una evolucion dau modèl confederau vèrs una forma federala. Leis exemples pus famós de confederacion son la Confederacion Elvetica avans 1848 e leis Estats Confederats d'America. L'Union Europèa es de còps presentada coma una confederacion car l'unanimitat i es exigida per prendre una decision importanta.
Generalitats
Dins cada Estat modèrne, tres foncions de basa son distinguidas. La foncion executiva (o governamentala) s'ocupa de l'aplicacion efectiva dei lèis. La foncion legislativa es encargada de definir la legislacion. Enfin, la foncion judiciària a per ròtle de jutjar leis infraccions a la lèi. Lo mòde de recrutament deis agents encargats d'assegurar lo foncionament d'aquelei foncions e lei relacions entre elei son formalament regidas per la constitucion de l'Estat. Pasmens, en realitat, l'usatge dei tèxtes constitucionaus pòu s'alunchar considerablament dei disposicions previstas.
A temps passat, la diferéncia entre republica e monarquia èra importanta. Dins una monarquia, lo cap de l'Estat, lo monarca exercís sei foncions fins a sa mòrt. Arriba au poder en vertut d'un principi ereditari (Reiaume Unit), d'una eleccion (Polonha-Lituània) o d'un plebiscit (Segond Empèri Francés). Dins una republica, lei mandats son generalament d'una durada limitada. La foncion de cap de l'Estat es assegurada per un president de la Republica o per un conseu suprèm (Directòri).
La democracia dirècta
Dins un sistèma de democracia dirècta, la sobeiranetat es exercida per lo pòble entièr que se reünís periodicament en assemblada. Aqueu tipe d'organizacion èra frequent durant l'Antiquitat. Lo cas pus sovent citat es aqueu d'Atenas. Pasmens, dins lei democracias anticas, lo « pòble » èra una fraccion limitada de la populacion de la Ciutat. En Atenas, èra constituït per lei ciutadans, es a dire per leis òmes nascuts dins una familha atenenca e capables de participar a la defensa de la vila. Les femnas, leis enfants, leis estrangiers, les esclaus, etc. èran excluchs e lo còrs dei ciutadans representavan au finau 10% deis abitants.