cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eckwersheim
Geografia
Eckwersheim est situé à une dizaine de kilomètres environ au nord de Strasbourg. Cette commune fait partie la Communauté Urbaine de Strasbourg, ce qui lui permet d'être desservie par la ligne de bus 71 de la Compagnie des transports strasbourgeois.
Istòria
Eckwersheim Apareis per las primièras fes en un document jol nom de Eccfrydesheim coma proprietat de la Évêché de Mètz en lo moment del parteja de l'empèri de Charlemagne l'an 814. Aquel domeni #èsser de contunh transmeses al abbaye de Sant-Etienne l'an 850. A, l'avesque de Mètz #donar lo vilatge en fief als Ochsenstein. #Passar de contunh de familhas en familhas (dos-Ponts-Bitche, Lichtenberg, Hanau-Lichtenberg). Las doas croses crestianas sus la écusson del vilatge commémorent los Hanau-Lichtenberg. En 1554, los abitants aguèron tocat per la Reforma e se convertirent. En 1780, Eckwersheim #passar jos l' autoritat del Rei de França. Continuament a aquel episòdi istoric, la flor de lys #èsser rajoutée sus la écusson. En 1793, pendent la Revolucion francesa, las tropas francesas #incendiar la mitat del pòble. Pendent près d'un sègle, una bassa importanta de la populacion i aguèt verificat. Una estabilizacion de contunh un aument de la populacion #portar aquel nombre a aperaquí l'an 2009. En fasent partida de la Comunitat Urbana d'Estrasburg, Eckwersheim s'es transformat ne pòbli-residéncia ont l'activitat agricòla s'es redusida coma en fòrça d'unes autres pòbles alsaciens.
Eckwersheim apparaît pour la première fois dans un document sous le nom de Eccfrydesheim comme propriété de l'Évêché de Metz lors du partage de l'empire de Charlemagne en 814. Ce domaine fut ensuite transmis à l'abbaye de Saint-Etienne en 850. Au, l'évêque de Metz donna le village en fief aux Ochsenstein. Il passa ensuite de familles en familles (deux-Ponts-Bitche, Lichtenberg, Hanau-Lichtenberg). Les deux croix chrétiennes sur l'écusson du village commémorent les Hanau-Lichtenberg. En 1554, les habitants furent touchés par la Réforme et se convertirent. En 1780, Eckwersheim passa sous l'autorité du Roi de France. Suite à cet épisode historique, la fleur de lys fut rajoutée sur l'écusson. En 1793, durant la Révolution française, les troupes françaises incendièrent la moitié du village. Pendant près d'un siècle, une baisse importante de la population fut constatée. Une stabilisation puis une augmentation de la population ramena ce nombre à environ 1500 habitants en 2009. Faisant partie de la Communauté Urbaine de Strasbourg, Eckwersheim s'est transformé en village-résidence où l'activité agricole s'est réduite comme dans beaucoup d'autres villages alsaciens.
Lengas niloticas
Las lengas niloticas son un sosgrop de las lengas sodanicas de l'èst, un grop de las lengas nilosaharianas.
Localisacion
Las lengas niloticas son parladas dins un airal mai grand que s'espandís sus l'Africa Orientala. Las populacions de lenga nilotica vivon en Tanzania, al Kenya, en Oganda, al Sodan del Sud e en Etiopia.
Classification
Las lengas niloticas se partisson en tres brancas:
Äschhoffe
Geografia
A una altitud de 230 a 260 mètres, lo serral del Moenchberg se situa a l'oèst de Eichhoffen, a la sortida de Andlau, e forma un vallon protegit sus lo sieu en vessant sud, en beneficiant d'un entorn shut e en calent. La texture dels sòls, principalament argilo-limoneux, es defunta. Aquela tèrra de predileccion pel riesling, en produsint un vin al fruité elegant e al còrs charpenté, a conreat dempuèi l'epòca romaine. Lo vilatge fa partida del costat de Barr e del arrondissement de Sélestat-Erstein, pas luènh de la vila de Andlau, sus la rota en connectant Barr a Villé.
À une altitude de 230 à 260 mètres, le coteau du Moenchberg se situe à l'ouest d'Eichhoffen, à la sortie d'Andlau, et forme un vallon abrité sur son versant sud, bénéficiant d'un environnement sec et chaud. La texture des sols, principalement argilo-limoneux, est fine. Cette terre de prédilection pour le riesling, produisant un vin au fruité élégant et au corps charpenté, est cultivée depuis l'époque romaine. Le village fait partie du canton de Barr et de l'arrondissement de Sélestat-Erstein, non loin de la ville d'Andlau, sur la route reliant Barr à Villé.
Nonville (Sèina e Marna)
Nonville  es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sant Ponç (Aups d'Auta Provença)
Sant Ponç (Saint-Pons en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
A una altitud de 1145 mètres, lo vilatge de Sant Ponç es dins la val d'Ubaia, a 2 km al nòrd-oèst de la vila de Barcilona.
Es traversat pels rius: que laissan d'importants Cònes de dejeccions.
Al Pas daus Uèris, la forest de reboscatge foguèt plantada al (trabalhs dirigits per Prosper Demontzey).
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Arith
Arith en arpitan (Arith en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de Savòia e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Carcassés (sosdialècte)
A per limits vèrs l'est una linha irregulara que partent de Durban cap a la font d'Orbiu, va en direccion de Lesinhan, e al delà Marselheta, Peiriac de Menerbés, Lo Mas de Cabardés fins a Tarn qu'aparten al tolosan. Lo carcassés es parlat dons tot l'arrondiment de Castèlnòu d'Arri, lo de Limós, manca la partida al sud de Quilhan, dins lo de Carcassona, levat de Peiriac de Menerbés e dins la màger part dels cantons de Lesinhan e Durban que son dins l'arrondiment de Narbona.
Documents
Escotar lo parlar carcassés: parabòla de l'enfant prodig de Gramasia, de l'Atlàs Lingüistic de Lengadòc.
''« Es temps que siásque mon mèstre, e qu'age d'argent, cal que pòsque me'n anar, e que vege de país. Partatjatz vòstre ben, e donatz-me çò que me reven.''
''— Ò mon filh, diguèc le paire, coma voldràs. Ès un maissant e saràs punit. » E apèi durbisquèc una tireta, partatgèc son ben e ne fasquèc dòs parts.''
''Qualque jorn pus tard, le maissant se'n anèt del vilatge, en fasquent le conflat, e sans dire adiu a digús. Traversèc plan de raissesas, de bòsques e de ribièras. Al cap de qualque mes, devèc vendre sos abits a una vièlha femna, e se loguèc per èstre vailet, l'envoièron dins las tèrras, per gardar les ases e les biòus. Alavetz fosquèc plan malerós, agèc pas pus de lèit per dormir la nèit, ni de fòc per se calfar quand aviá freg. Aviá qualque còp talament talent, qu'aurá plan manjat aquelas fèlhas de caulet, e aquela fruta poirida que manjan les pòrcs, mès digús i donava pas res.''
''Un soèr le ventre trulh, se daissèc tombar sur un soc, e gaitava per la finèstra les aucèls que volavan laugièrament. Apèi vegèc aparèstre dins le cèl la luna e las estelas, e se diguèc en plorant :''
''« Aval l'ostal de mon paire es plen de vailets que an de pan e de vin, d'iòus e de fromatge tant que ne vòlon, pendent aquel temps, ieu morissi de talent aiçí. E ben me vau levar, anirè trobar mon paire e i dirè : “fasquèri un pecat quand volguèri vos daissar, agèri grand tòrt e cal que me'n punisquetz. Ba sabi plan. M'apeletz pas mai vòstre gojat, tretatz-me coma le darnièr de vòstris vailets, fosquèri copable, mès languissiá lènc de vos.” »''
Pato
300px|right|thumb|Jòc de pato. Lo pato qu'ei un espòrt equèstre argentin. Que's pòt simplificar en disent qu'ei au basquetbòl çò que lo polo qu'ei au hòquei sus pelosa ; aquò que vòu díser que lo pretzhèit deus cavaèrs qu'ei de gahar un balon provesit de cinglas de cuer, de'u se guardar (en bèth respectar la règla deu jòc qui vòu que lo balon e deu poder estar panat per un jogador de l'equipa advèrsa) e de l'arronçar dens un anèth apitat au cap deu camp advèrs.
Las soas originas que remontan au sègle. Los cavaèrs, alavetz, que devèvan gahà's e s'emportar un guit entàu hicar en un lòc precís. Lo jòc qu'èra cruel puish que lo guit (pato en castelhan) qu'èra hicat viu dens ua borsa o dens un tistèth e que la quita vita deus cavaèrs (qui podevan estar hèra numerós) qu'èra miaçada per la violéncia deu jòc o peus reglaments de comptes qui, en çò deus gauchos d'autes còps, be's reglavan au cotèth. Per aquesta rasons, lo 20 d'agost de 1790 lo vicerei Arredondo que vedó la practica deu jòc e la glèisa que dehenó d'enterrar degun qui hosse mort en i jogant. En bon dehensor de la glèisa, lo govèrn de Juan Manuel de Rosas que he arrespectar aquesta interdiccion e lo jòc qu'ei chic mentavut dens la literatura gauchesca.
Las purmèras règlas estrictas que hon adobadas pas sonque en 1930 peu bonaerens Alberto del Castillo Posse en tot s'inspirar de las deu polo. La Federacion Argentina de Pato que vadó en 1941 e, fin finala, en 1953, lo president Juan Domingo Perón que'u autregè lo títol de jòc nacionau.
Que cau mentàver que lo pato qu'ei pròche deu buzkashi, un jòc tradicionau afgan on, en lòc de guit o balon, be s'i jòga lo còs d'un vedèth mort. Tanben, França que desvolopè un jòc tanhent aperat Horse-ball a partir de las annadas 1970.
Nieul-le-Virouil
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Saint-Germain-sur-Ay
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Moussy (Marna)
Moussy es una comuna francesa administrada per lo departament de Marna de la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Las primièras traces istoricas de Moussy remontan en 1110. A aquela epòca, lo vilatge se truca Monceiacum e los abitants dépendent del abbaye de la Charmoye. Cap a 1222, lo nom evoluciona cap a aquel de Muissi e de pichonas abitacions apareisson a las Conardins, la Porteria Pinard o encara la Porteria Turbanne. Lo cubry alimenti un molin a écorces e un molin a tanner. Lo centre se tròba alavetz al Mont d'aur. En 1789, Moussy i aviá comprés en l'eleccion de Epernay. El dépendait, al punt d'enguarda esperital, de la parròquia de Montfélix. Pels enterrements, los villageois prenon "lo camin dels mòrtes" #que pòrta al cementèri jos la glèisa de Chavot. Aquela de Moussy a bastit cap a 1865.
L'istòria recenta del vilatge es fòrça ligada a las grandas datas del vignoble. Aital los vignerons marnais an longtemps cregut que lo phylloxéra podiá pas s'atacar pas a lo sieu vignoble. Aquel puceron #que puncha e suce las raïses de la vinha fins als far pourrir es totun soslinhat lo 18 d'agost de 1892 a Moussy.
Lo 12 d'abril de 1911, en lo moment de la revòlta de las vignerons, un grop de émeutiers se dirigís sus Épernay en cantant la Champenoise, sus l'aire de l'Internacionala. I a entre eles dels vignerons de Moussy. Al passatge, an saccagé a Pierry l'establiment d'un en negociant. En arribant a Épernay, al començament de la serada, fan de meteissa en un transporteur e en un fraudeur notoire. Una carrièra remembra uèi que Mr Paul Ganon, procedenta de Moussy, a #èsser victima de la repression de las autoritats.
Al començament dels ans 1900, de nombroses "camins de fèrre" local connèctan los pòbles a travèrs de la França. La ret #que passa a Moussy fins en 1937 a gerit per la companhiá de las camins de fèrre de la Banlèga de Rems (C.B.R.).
Les premières traces historiques de Moussy remontent en 1110. À cette époque, le village s'appelle Monceiacum et les habitants dépendent de l'abbaye de la Charmoye. Vers 1222, le nom évolue vers celui de Muissi et de petites habitations apparaissent aux Conardins, la Loge Pinard ou encore la Loge Turbanne. Le cubry alimente un moulin à écorces et un moulin à tanner. Le centre se trouve alors au Mont d'or. En 1789, Moussy était compris dans l'élection d'Epernay. Il dépendait, au point de vue spirituel, de la paroisse de Montfélix. Pour les enterrements, les villageois prennent "le chemin des morts" qui mène au cimetière sous l'église de Chavot. Celle de Moussy est construite vers 1865.
Le 12 avril 1911, lors de la révolte des vignerons, un groupe d'émeutiers se dirige sur Épernay en chantant la Champenoise, sur l'air de l'Internationale. Il y a parmi eux des vignerons de Moussy. Au passage, ils ont saccagé à Pierry l'établissement d'un négociant. En arrivant à Épernay, au début de l'après-midi, ils font de même chez un transporteur et chez un fraudeur notoire. Une rue rappelle aujourd'hui que Mr Paul Ganon, originaire de Moussy, a été victime de la répression des autorités.
Au début des années 1900, de nombreux "chemins de fer" locaux relient les villages à travers la France. Le réseau qui passe à Moussy jusqu'en 1937 est géré par la compagnie des chemins de fer de la Banlieue de Reims (C.B.R.).
Motu proprio
Un motu proprio es un document de la Glèisa Catolica emanant de Papa de la sieuna pròpia iniciativa e amb la sieuna pròpia autoritat. Lo primièr motu proprio de l'istòria lo promulguèt Innocenci VIII en 1484. Son mai sovent de documents breus, que tractan de qüestions concrètas; los documents papals de tipe juridic e de contenguts mai long recebon lo nom de Constitucion apostolica. Los documents doctrinals se nomenon Enciclicas.
Dins lo lengatge corrent, s'utiliza coma expression per indicar quicòm que se fa de biais espontanèu, sens respondre a la demanda.
Aquela expression latina es un cas del representatiu d' "ablatiu absolut" que se pòt traduire per "essent realizat per la sieuna iniciativa", es a dire, sens que pas degus intervenga dins la resolucion.
Aigasvivas (Lauragués)
Aigas Vivas o Aigasvivas, , , (Ayguesvives en francés) es una comuna lengadociana del departament francés de la Nauta Garona e de la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Comuna de l'Airal urban de Tolosa situada dins son pòl urban en banlèga Sud-Èst de Tolosa situada en Lauragués, a 20 km de Tolosa.
Toponimia
Aigasvivas ven del latin aqua, « aiga » e viva (parièr en occitan) o de lors resultats en latin vulgar e en occitan, lo tot al plural.
Aig(u)a(s)viva(s) es un sintagma espandit coma toponime mai que mai en occitanoromanic (i a pas d'exemple, per las comunas o los municipis, d' *Aguaviva en iberoromanic o d' *Eauxvives en galloromanic; vertat es qu'en espanhòl o en portugués, l'adjectiu seriá diferent). Es mai que mai al plural, benlèu pas dempuèi l'origina, mès demòra al singular dins Aiguaviva de la Selva e Aiguaviva de Bergantes, los municipis catalans (lo monestier d'Aigües Vives, a Carcaixent, al País Valencian, usa çaquelà del plural). Lo nom demanda pas de traduccion e pòt èsser motivat per la preséncia de rius, de fonts, o de rius que naisson de fonts; en mai del sens literal e concret, la motivacion del nom poguèt èsser son aspècte melioratiu o valorizant : es benlèu pas per azard se, almens per las comunas e municipis, se tròba sonque en clima mediterranèu o oceanic d'influéncia mediterranèa e s'es absent de Lemosin, d'Auvèrnhe e de Gasconha, que l'aiga i manca pas. Dins la practica, se limita (totjorn per las comunas o municipis), al catalan, al lengadocian meridional e oriental e a la broá del provençal : a donc un caractèr regional net.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Aigas Vivas èra de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de l'archidiocèsi de Tolosa e de la senescauciá de Lauragués. Le vocable de la glèisa èra Sant Lop (ara Sant Sarnin). En 1790, Aigas Vivas èra del canton de Montesquiu de Lauragués, en l'an IX, del canton de Montgiscard. Autra parròquia : St Jean de Cazalas (dispareguda).
Pendent l'Ancian Regime, Les Bastards èra una parròquia de l'archidiocèsi de Tolosa e de la senescauciá de Lauragués. Le vocable de la glèisa, annèxa de Montesquiu de Lauragués, èra Sant Pèire.
Palhars Sobeiran
Lo Palhars Sobeiran (Pallars Sobirà en catalan) es una comarca de Catalonha. Lo caplòc es Sort e ten una populacion de 6883 personas.
Atanben conten lo lac mai grand dels Pirenèus, lo lac Certascan, e la montanha pus nauta de Catalonha, lo Pic d'Estats. Lo flume principal es la Noguèra Palharesa.
La Grange
La Grange es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Michael Phelps
Michael Fred Phelps (n. 1985) es un nadaire american qu'a recebut 28 medalhas en quatre Jòcs Olimpics: 23 medalhas d'aur (6 als jòcs d'Atenas e 8 als jòcs de Pequin, e doas de bronze a Atenas).
Cordura
vinheta|La corduraira - [[Diego Rodríguez de Silva y Velázquez|Diego Velázquez - Sègle XVII).]] Una cordura o costura es l'assemblatge de dos o mai pèças mejans de fials de cordra, que siá a la man amb una agulha, o en utilizant una maquina de còser . La cordura es utilizada dins la fabricacion dels vestits, du linge d'ostal (lençòls, toalhas...), d'elements de decoracion (ridels, tendas ...), de cauçaduras, de marroquinariá, de selariá.
Istòria
L'istòria de la cordura pòt començar al paleolitic, a la fin del solutrean e al magdalenian, fa 21000 ans, quand s'espandís l'usatge de las agulhas amb uèlh d'òs e evòri. La cordura èra utilizada abitualament a ligar punt per punt dels pels animalas dins l'objectiu de concebre de vestits o d'abrics. Los Inuits, per exemple, utilizavan lo tendon del caribó coma agulha de brocar; los pòbles indigèns de las planas americanas utilizavan de metòdes de corduras sofisticadas poer assemblar los tipis]. La cordura s'associèt al teissedura de las fuèlhas en Africa per crear de banastas. L'assemblatge de vestits a basa de fibras naturalas venent de l'[[Orient Mejan vèrs de 4000 ans AbC., veire abans pendent l'Èra Neolitica, en mai de la cordura dels vestits.
A l'Edat Mejana, los europèus emplegavan de cordurièras e sartres. A l'epòca, la cordura èra subretot realizada per las femnas. Per la majoritat dels pòbles, lo vestit èra carestiós.
En 1830, lo manufacturièr Barthélémy Thimonnier inventa lo primièr mestièr de cordurar.
A la fin del sègle XIX, l'anglés Charles Frederick Worth inventa en França la nauta cordura e ven lo primièr grand cordurier.
Mestièr
vinheta|Un militar cosent una tenda d'armada. vinheta|Un costurièr ambulant dins las carrièrasd'Abidjan en Còsta d'Evòri esquèrra|vinheta|Costurièra La cordura es un mestièr, mas tanben un léser. Lo professionnel que practica la cordura es nomenat un-a costur(i)èr-a o cordurièr-a. Los prètzfachs principals son la confeccion, la retocada o l'ajustament dels vestits. Mai sovent, lo cordurièr realiza son mestièr dins un establiment especializa en cordura, amb lo tinturièr, dns la manufactura de vestits, o encara dins una botiga de vestits. E mai, se trapa la practica de la cordura dins diferents còrs de mestièrs, aquel dels militars, dels tecnicians dels materials o dins las industrias fabricant de produchs que demandan l'assemblatge de textils coma las tendas, abrigs, sèrp-volantas, correjas, arnescs, estugs, mestièrs de l'espectacl, mòbles, etc.
Tipes de punts
Los tipes de punts inclusisson: punt de bastit o fialbastit, subrefilatge, surget, subrepicatge, sarcidura, punt devant, punt rèire, punt de fissada, punt de cauçon, punt amagat; e punt de fantasiá amb punt de crotz, punt de feston, punt de tija, point de cadena, jorn e nis.
Accessòrias e elements
vinheta|Bòstia de cordura (~ 1955). Los accessòris de cordura comprenon: Boton, bragueta, cremalhèra, fial de cordura, galon, patron, velcro e benda de biais..
Aisinas
vinheta|De fial e una [[Agulha de cóser|agulha.]] Las aisinas de cordura inclusisson: agulha de còser, agulha de brocar, didat, espillas, cisèls de cordura, maquina de cóser, mètre riban, descordaira, pòrtaepillas, uòu de sarcir, bobina e caneta e greda pel teissut, règla, etc
Puxe
Puxe es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Vilatge de l'anciana província del Barrois, fa partidas distincions en dependent de la familha del Torn abans #qu'al XVe sègle, la distincion dintre per matrimòni en lo giron de la ostal de Ficquelmont, la una de las principalas familhas de la anautita noblesa lorraine (Cavals de Lorraine).
Village de l'ancienne province du Barrois, il fait partie des seigneuries dépendant de la famille de la Tour avant qu'au XVe siècle, la seigneurie entre par mariage dans le giron de la maison de Ficquelmont, l'une des principales familles de la haute noblesse lorraine (Chevaux de Lorraine).
Intel 4004
Lo 4004 d'Intel es lo primièr microprocessor comercialisat, es a dire la primièra integracion reüssida de totes los fonccions d'un processor sus un sol e unic circuit integrat.
Es d’abòrd produch en exclusivitat per l'industrial qu'a comanditat son desvolopament, Busicom, en març de 1971. Après aver fach levar la clausa d'exclusivitat, Intel anóncia sa comercialisacion lo 15 de novembre de 1971.
Ambe una poténcia d'execucion de 92,600 operacions per segonda a una frequéncia de, es comparable a l'ENIAC, lo primièr ordinator modèrne desvelat en 1946, qu'ocupava  per un pes total de 30 tonas.
En fach, lo 4004 resta netament mens performant que los processors dels mini-ordinators de la meteissa epoca. Par contra, permet d'imaginar de construire d'ordinators fòrça mens costós qu'aquestes : de micro-ordinators. Lo 4004 e las nièras de supòrt qu'utiliza son atal comercialisats per Intel coma  MCS-4.
Lo 4004 e lo chipset MCS‑4 an çaquelà de nombrosas limitacions que fan que seràn pas utilizats per construire de micro-ordinators mas puslèu de contrarotlaires embarcats.
Caracteresticas tecnicas
Los 4004 son sortits dins un bostièr DIP a 16 bròcas en ceramica lo 15 de novembre de 1971. Es lo primièr còp que totes los fonccions d'un processor son reünits sus un sol e unic circuit integrat, çò qu'en fach lo primièr microprocessor de l'istòria e de l'industria. La tarifa industriala a sa sortida es de 200 dollars.
Elsenheim
Elsenheim en alemannisch (Elsenheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
Vilatge en fasent part del costat de Marckolsheim e del arrondissement de Sélestat-Erstein. Los abitants de Elsenheim an conegut jol nom de Elsenheimois.
Village faisant partie du canton de Marckolsheim et de l'arrondissement de Sélestat-Erstein. Les habitants d'Elsenheim sont connus sous le nom de Elsenheimois.
Istòria
Lo sieu nom provendriá d'un passatge de St Eloi en la region
Son nom proviendrait d'un passage de St Eloi dans la région
Conselh comarcal
Lo conselh comarcal (Consell comarcal en catalan) es un organ d'administracion e govèrn de las comarcas de qualques territòris, coma Catalonha o Aragon.
Los conselhs comarcals en Catalonha son l'organ de govèrn e d'administracion de la comarca. La siá organizacion, coma en totas las entitats localas de Catalonha, se configura amb un organ collegial, lo plen, e un organ unipersonal, lo President. Comptan de mai una figura integrada en la copòla del govèrn: lo gerent. Aquel es un professional qu'a plena dedicacion a l'execucion dels prètzfaches del govèrn e de l'administracion comarcala.
En Catalonha, la Val d'Aran es l'unica comarca qu'a pas de conselh comarcal car a un organisme autonòm pròpri nomenat Conselh Generau d'Aran.
Lo plen del conselh comarcal es format, tal coma correspond a una entitat de segond gra, per conselhièrs de las comunas que la compausan. La designacion dels conselhièrs comarcals se fa per un sistèma basat en la Lei o Regla D'Hondt en aplicant una formula mixta en prenent en compte tant los vòtes obtenguts per cada candidatura coma lo nombre de conselhièrs.
Lo President a las atribucions representativas inerentas a la carga e las de supervision de l'administracion, dels servicis e del personal.
Montamat
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Segon Dauzat e Rostaing, lo nom qu'es format deu mot mont, deu latin mons [---> montem] e d'un nom de persona Amat, derivat deu latin Amatus, benlèu lo nom d'un senhor. Segon Negre, Montamat que vengueré de l'occitan mont e de l'adjectiu amat « aimat ».
Partinello
Partinellu en còrs (Partinello en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Corsega del Sud e la region de Corsega.
Província de Buenos Aires
200px|left|thumb|Partits du Gran Buenos Aires
Canton de Montcuc
Lo canton de Montcuc es una anciana division administrativa de Carcin e segondàriament d'Agenés, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Caors, lo departament d'Òut e la region de Miègjorn-Pirenèus, ara d'. A la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions de 2015, lo canton foguèt despartit entre dos cantons : 3 comunas, Lo Bolben, Sent Matre e Sauç passèron al canton de Puèg l'Avesque e las autras 13 al canton de Lusèg (pr'amor d'una fusion de comunas, Fargas passèt puèi al canton de Puèg l'Avesque). La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian, bas-carcinòl.
Província de Buenos Aires
200px|left|thumb|Partits de la Província Au nòrd la província de Buenos Aires que costeja l'arriu de la Plata, puish, mei au sud, qu'ei bordada per l'ocean Atlantic on e cabussa l'arriu de la Plata. Mar del Plata, l'estacion balneària màger d'Argentina que's troba donc au sud de Buenos Aires e de La Plata.
Istòria
Istoricament, la ciutat de Buenos Aires e la soa província qu'avón que chic d'importància dinc a la creacion de la Vicereiautat de l'Arriu de la Plata en 1776 qui dè lo parat a la ciutat de desenvolopar mentre qui la província bemuishava ua grana diferéncia enter lo son territòri revindicat oficiaument e administrativament (qu'ei a díser tot las tèrras cap au sud, tant vau díser la pampa e Patagònia) e lo territòri efectivament contrarollat (puish que la màger part de la pampa e de la Patagonia qu'eran en vertat contrarollats per diferents grops d'indians nomadas). La província que ho creada lo 16 de heurèr de 1820. L'enjòc estrategic deu sègle XIX que ho la conquesta d'aqueths territòris au mejan de la bastida de hortalessas e d'operacion militara qui la mei importanta b'ei coneguda com la campanha deu desèrt gavidada peu futur president Julio Argentino Roca. Enter 1853 e 1862, per'mor d'un conflicte interne argentin, la Província de Buenos Aires que's declarè independenta de la Confederacion Argentina dab lo nom de Territòri de Buenos Aires. Aquesta situacion que s'acabè arron la batalha de Pavón e la victòria deu president Bartolomé Mitre qui marquè la reintegracion de la província dens la Confederacion Argentina e la soa separacion de la ciutat de Buenos Aires, vaduda capitala federau e la causida de La Plata coma navèra capitala de la província de Buenos Aires. En 1884, las províncias de La Pampa, Neuquén, Chubut, Santa Cruz e Tèrra deu Huec que vadón suu gran territòri revindicat per la Província de Buenos Aires.
Canton de Montcuc
Istòria
Lo canton se creèt lo 15 de febrièr 1790. Se conservèt lo 13 de brumaire an X (4 de novembre 1801),.
A las eleccions departamentalas del 22 de març 2015, en aplicacion del decret del 13 de febrièr 2014 que delimita los cantons del departament d'Òut, lo canton de Montcuc foguèt suprimit. Après la supression del canton, la lista de las comunas foguèt fòrtament modificada per las fusions :
Asclèpi
thumb|right|180px|Estatua d'Asclèpi del santuari d'[[Epidaure, còpia d'un original del sègle ab. J.-C., Musèu Nacional Arqueologic d'Atenas]]
Dins la mitologia grèga, Asclèpi (en grèc ancian Ἀσκληπιός / Asklêpiós), filh d'Apollon, es un eròi que venguèt lo dieu de la medecina.
Lo seu nom roman es Esculapi.
Filosofia
Las darrièras paraulas de Socrates, talas coma las relata Platon, son "Τῷ Ἀσκληπιῷ ὀφείλομεν ἀλεκτρυόνα· ἀλλὰ ἀπόδοτε καὶ μὴ ἀμελήσητε." (Platon, Fedon, 118a; Devèm un gal a Asclèpi; pagatz mon deute, oblidetz pas.)
thumb|right|80px|[[Caducèu d'Asclèpi]]
Actinidia sinensis
L'actinidia sinensis, o kiwi, es a l'encòp una planta escalaira e son fruch que recep lo meteis nom. Ven de China. Los principals païses productors (2004) son Itàlia, Nòva Zelanda, Chile e França. Es una grana en forma d'ellipsi, cubèrta de pèl marron, e pesa aperaquí 80 gramas. Es un fruch fòrça bon per la santat generala, pr'amor qu'a mai del doble de vitamina C qu'una iranja, e tanben de vitaminas del tipe B. Es ric en potassi, magnèsi e fibra.
Lo nom kiwi es d'origina onomatopeica maòri, de l'ausèl non volant de Nòva Zelanda (vejatz: kiwi (aucèl)). Pendent la I Guèrra Mondiala foguèt l'escais dels neozelandeses. En 1959 una companhiá exportatritz neozelandesa etiquetèt lo fruch de l'actinídia coma «kiwifruit». En Euròpa e en America s'apèla kiwi, mentre qu'en Nòva Zelanda e Austràlia s'apèla encara «kiwifruit» per tal de lo diferenciar dels ausèls e dels neozelandeses.
thumb|right|250px|Lo fruch
Charrós (Vinhana)
Charrós (en francés Charroux) es una comuna francesa dau departament de Viena e de la region de Novela Aquitània.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Edat Mejana
A l'origina, Charrós foguet una abadiá de l'òrdre de Sent Benet, fondada en 785 per Charlesmanhe e Rogier, comte de Lemòtges.
A la Nauta Edat Mejana, Charrós es un borg pichon. Fasiá partida dau comtat de Charrós, e es puei la capitala dau comtat de la Marcha. Lo serà fins a la fin dau seglhe XII.
La fondacion de l'abadiá de Sent Sauvador (ortografia a verificar) provòca la creacion vers l'an 1000 de dos borgs fortificats ben distints, Bourg-l'Abbé (Borg de l'Abadiá??) sus la riba gaucha dau Merdançon e Bourg-le-Comte (Borg dau Comte??) sus la riba dreita, ont se trobava lo chasteu comtau. Las doas vilas van se concurrenciar au corrent de l'istòria.
Nòtas
<references group="N"/>
Roskovec
Roskovec es una vila albanesa, situada dins lo comtat de Fier.
Lista dels presidents de Zambia
Vaquí la lista dels presidents de Zambia. Lo primièr foguèt Kenneth Kaunda, entre 1964 e 1991.
Cròc
‎Categoria:Omonimia
Norwich City Football Club
Lo Norwich City Football Club es un club de fotbòl professional anglés de la vila de Norwich, Norfolk. Foguèt fondat en 1902 e ganhèt sa promocion a la primièra division de la liga anglesa en 1972. Durant la sason 2012–13 de la liga, Norwich City acabèt onzen.
Loís Alibèrt
thumb|Loís Alibèrt en 1930
Clyde Tombaugh
Clyde William Tombaugh (1906-1997) foguèt un astronòm american qu'a descobèrt lo planeta nana Pluton en 1930.
Loís Alibèrt
Biografia
Loís Alibèrt nasquèt en 1884 a Bram, en Lauragués, dins una familha de païsans que l'occitan i èra la lenga d'emplec abitual. Los aujòls li transmetèron « l’eiretatge sagrat de nòstra lenga ». Tre sa joventut s'opausava ja a las ideologias radical-socialistas qu'imperavan dins son país. Partiguèt far d'estudis de farmacia a Montreal d'Aude. Estudièt puèi a l'Universitat de Tolosa, ont foguèt escolan del professor Josèp Anglada e s'interessèt per la lenga e l'istòria occitanas. Obtenguèt lo diplòma superior d’estudis meridionals amb un trabalh manescrit : lo libre dels Cònsols de Montreal (Aude), tèxtes del sègle XV.
Al mes de desembre de 1912, se maridèt amb Maria Lator. Aguèron pas qu'un filh, Enric, que moriguèt a la guèrra en 1943, mobilizat en Alemanha quand faguèt sos 31 ans. S'installèt coma farmacian a Montreal d'Aude e i demorèt de 1912 a 1942.
Sòci del Felibritge, collaborèt a la Tèrro d'Oc, la revista de l'Escòla Mondina (puèi la d'Escolo occitano), puèi ne foguèt cap redactor. Comencèt de s'interessar a la normalizacion lingüistica de l'occitan après la Primièra Guèrra Mondiala. En 1923 dins Le lengodoucian literàri, fasiá servir una grafia francizanta e a l'encòp l'article local le.
En 1935 la Societat d'Estudis Occitans, que Loís Alibèrt n’èra lo secretari, publiquèt sa Gramatica occitana segon los parlars lengadocians. Lo libre s’estampèt a Barcelona e la publicacion foguèt finançada per Joaquim Cases Carbó. Ramon Chatbèrt serà responsable de la modernizacion grafica de la segonda edicion.
Moriguèt a Montpelhièr lo 16 d'abril de 1959 e foguèt enterrat a Bram lo 19 d’aquel mes.
La bastison de la nòrma alibertina
Es cap a la fin de las annadas 1920, que jos l'influéncia de Prospèr Estieu, Antonin Perbòsc e sustot de Pompeu Fabra, perfecciona l'escrich e l'oral per desvolopar la nòrma classica, inspirada de l'usança anciana e adaptada a la lenga modèrna. Es demest los fondators de la Societat d'Estudis Occitans, en 1930, que ne ven gaireben lo solet animator.
En 1930, se fonda a Tolosa la Societat d'Estudis Occitans (SEO) amb Valèri Bernard, Josèp Anglada, coma president e secretari general respectivament. Recebèron lo sosten de l’Escòla Occitana, dirigida alavètz pel Josèp Salvat, estant sota l'influéncia de l'Institut d'Estudis Catalans. Assagèron de donar un nòu estatut scientific a la lenga occitana, e al còp d'unificar los dialèctes en un estandard etimologic tot en seguent lo modèl de l'IEC per tal de superar atal la grafia mistralenca, basada en lo provençal e ja reformada per Perbòsc e Estieu en 1899.
A partir de 1928 foguèron sostenguts per l'impressor catalan Josep Carbonell i Gener e l’Oficina de Relacions Meridionals de la Generalitat de Catalunya, mercé a la quala se publiquèron la Gramatica occitana segón los parlars lengadocians (sic) (1935), que non poguèt paréisser sinon qu'a Barcelona, que servirà de basa per depurar la rèsta dels dialèctes occitans e far una lenga literària comuna.
Sa Gramatica pausava los principis de l’ortografia restituida, e clavava amb un vocabulari ortografic de 70 paginas que cabiá exclusivament los mots dont la grafia podiá demorar dobtosa malgrat l'aplicacion de las nòrmas ortograficas expausadas dins aquel obratge. Apond a aqueste vocabulari un cèrt nombre de mots sabents corrents, de noms de personas, de lòcs, de païses, de montanhas e de rius tròp sovent emplegats jos la forma francesa. Èra donc un assag destinat a permetre d'esperar un diccionari definitiu francés-occitan e occitan-francés.
Gràcias a l'ajuda dels catalans, entre 1935 e 1937 se publican los libres La legenda d'Esclarmonda de Valèri Bernard e Los sants Evangelis de Juli Cubainas, traduccion de la Bíblia. Los felibres temptèron de li opausar coma alternativa la Grammaire istorique des parlers provençaux modernes de Juli Ronjat, mas sens capitar.
Alibèrt se mostrèt fòrça discret durant l'emergéncia de l'occitanisme de l'après-guèrra. Sembla qu'aguèt pas cap de ròtle actiu dins la fondacion de l'Institut d'Estudis Occitans (IEO) en 1945. Per contra, l'IEO adoptèt la nòrma classica en se basant sus sa gramatica, revista en 1950. thumb|Mapa dels dialèctes lengadocians de l'occitan, extracha de la Gramatica occitana d'Alibèrt
Lo legat postum
thumb|Gramatica occitana de Loís Alibèrt, reedicion IEO, 2000 Sa Gramatica occitana es estada tornada publicar durant lo segle XX, la darrièra reedicion data de l'an 2000 per l'Institut d'Estudis Occitans, amb de leugièras correccions e la mesa en adeqüacion amb las nòrmas establidas pel Conselh de la Lenga Occitana.
A partir de sos manuscrits inedits, Robèrt Lafont e Raimond Chatbèrt publiquèron un diccionari postum e inacabat, lo Dictionnaire occitan-français d'après les parlers languedociens (1966), qu'es considerat de còps que i a d'una qualitat tecnica pro bassa e mens bona que la de la gramatica de 1935.
Segon Joan Coromines : «La Gramàtica occitana segons els parlars llenguadocians és una obra substancial i cabdal per a l'elaboració de la norma escrita de l'occità modern; la qual és majoritària avui mateix. Fou escrita pel farmacèutic i lingüista audenc Loís Alibèrt, admirador de la tasca duta a terme per Pompeu Fabra».
Gabrièl Azaís
Gabrièl Azaís (Besièrs, Erau, 1805 - 1888) es un jurista e felibre lengadocian, majoral del Felibritge en 1876.
Escriguèt jol pseudonim de Rambaud.
Lou Tresor dóu Felibrige conten prèp de 300 citacions sieunas.
4 bits
Un mot de 4 bits pòt estocar 24 valors diferentas, siá 16 valors. Un processor 8 bits pòt donc adreçar dirèctament 64 octets de memòria.
Varossa
Varossa es un sosparçan d'Occitània situat en Gasconha, que hè partida deu gran parçan de Comenge. Aquera comarca gascona pirenenca se tròba otra Garona dens la vath d'Orsa. Se situa dens la partida orientala deu departament deus Nauts Pirenèus. Lo gentilici n'es varossenc.
Era soa capitala tradicionau qu'es Maulion de Varossa, mès era populacion que's desplaça cap a Garòna e era aglomeracion mei importanta (e provedida dera gendarmaria cantonau) qu'es ara Loras de Varossa.
Toponimia
Eth nom de Varossa qu'es format deth eretèr deth latin vallis « vath » e deth nom d'Orsa, era aiga qui la travèrsa. Eth nom que's fixè abans era evolucion de -ll- en -r- ath interior deths mots e -th en finau (siquenon seré *Vath Orsa). Era fòrma intermediària *Varorsa que miè a Varossa per dissimilacion (pr'amor deras duas r).
Pargue de la Valira
Lo Pargue de la Valira, o Pargue del Valira, es un pargue situat a l'oèst de la vila pirenenca de la Seu d'Urgèl, en riba del riu de la Valira, que pauc après desboca al Segre.
Dins lo pargue se tròba lo nomenat pargue dels Enamorats e las Clastras modèrnas de la vila. En 1990 s'inaugurèt las clastras que Lluís Racionero dessenhèt e bastiguèt dins lo pargue de la Valira. Aquelas clastras, que cerquèt èsser una replica de las clastras romanicas de la Catedrala, a los "capitèls" ornamentats amb figuras de personatges d'importància istorica al sègle XX, que i a entre elas esportistas, actors, politics, religioses, musicians o scientifics, demest fòrça autras.
8 bits
En informatica, l'arquitectura 8 bits es un tipe d'estructura d'ordinator esplechant de mots (processor, memòria, bus, etc ) d'una talha de 8 bits (siá dos octets).
La Courbe
La Courbe es una anciana comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de Normandia, venguda lo 1èr de genièr de 2016 una comuae delegada de la comuna novèla d'Écouché-les-Vallées.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pinales
drecha|vinheta|La plantacion en massa de resinoses es un fenomèn que toquèt tot l'emisfèr nòrd, de l'Euròpa al Japon, dempuèi de sègles, coma o mostrèt [[Akira Miyawaki, al damatge de la naturalitat e dels bòsques de fulhoses]] L'òrdre dels Pinals (Pinales o Abietales), amassa de plantas gimnospèrmas, aparegudas fa 350 milions d'annadas e avent conegut lor apogèu pendent lo jurassic. Lor caracteristica fondamentala es l'abséncia de cellulas especializadas dins lo transpòrt de la saba (a la differéncia dels fuelhoses). Dins los resinoses, lo transpòrt de la saba es realizat per las traqueïdas, que son tanben las cellulas de sosten. La preséncia de resina es pas una caracteristica fondamentala dels resinoses, pasmens se gaireben totes los resinoses ajan de canals resinifèrs resinifèrs e unes fuelhoses tropicals an de canals resinifèrs. Existís unas 500 espècias d'arbre e d'arbust. Aqueste òrdre compren las set familhas seguentas:
La classificacion filogenetica i apond la familha de las Taxacèas e inclutz aquesta de las Taxodiacèas dins aquesta de las Cupressacèas.
Segon Catalogue of Life(20 de julhet de 2017) :
Sharkali-sharri
Sharkali-sharri es un rèi d'Akkad que reinèt de 2218 a 2193 avC. Succediguèt a Naram-Sin (2254-2118 avC) e foguèt probablament remplaçat per Dudu (vèrs 2193-2175 avC).
Marcat per l'invasion dei Gutis, un pòble nomada originari dei Monts Zagros, son rèine veguèt un afebliment de la poissança akkadiana dins lo nòrd de Mesopotamia. Elam aprofichèt lei trèbols per restaurar sa plena independéncia e divèrsei regions perifericas assaièron de contestar la dominacion akkadiana. Dins aquò, Sharkali-sharri capitèt d'infligir plusors desfachas a seis enemics e a arrestar leis invasions. Aquò li permetèt de protegir lo còr de la poissança de l'Empèri fins a son assassinat vèrs 2193 avC. Sa mòrt accelerèt lo declin de l'Empèri que se fragmentèt laissant mai d'una ciutat-estat tornar venir independenta.
Frederick Chiluba
Frederick Jacob Titus Chiluba (1943-2011) sindicalista e òme politic, foguèt president de Zambia entre 1991 e 2002. Foguèt lo fondador del partit "Movement per la Democracia Multipartidària" (Movement for Multiparty Democracy - MMD) en 1990, e venquèt Kenneth Kaunda a las eleccions presidencialas de 1991.
Concerto deus Aimadors parpalhòus
200px|thumb|Representacion d'un opera suber lo tèma deus Aimadors volamariaConcerto deus aimadors volamaria (en chinés : 梁祝小提琴协奏曲) qu'ei ua composicion per vriulon e orquèstra escrivuda dab motius folclorics chinés mes dens un sistèma armonic occidentau e per instruments sinfonics (au ras de quauques instruments chinés).
Qu'ei ua interpretacion musicau de la legenda classica chinesa deus Aimadors parpalhòus e que ho compausat peus dus compositors chinés Chen Gang (陈钢, vadut en 1935) e He Zhanhao (何占豪, vadut en 1933).
Qu'ei de segur l'òbra de musica classica chinesa mei coneguda au monde.
Que devó demorar las annadas 1970 e un apasiment de las violentas restriccions artisticas de la Revolucion Culturau entà vàder famós.
Metodologia
La metodologia es l'ensemble dels metòdes scientifics, coma i a una metalingüistica o lingüistica de las lingüisticas e una metamatematica o matematica de las matematicas, intelligible amb la teoria dels tipes logics de Bertrand Russell e Alfred North Whitehead (Principia Mathematica) en apròche ecosistemic de la relacion de classa de membres, de la representacion de çò qu’es representat, de la mapa al territòri (Alfred Korzybski), del mènu al repai (Paul Watzlawick).
Alara, la metodologia es una classa de metòdes, una mena de bòstia d’aisinas ont cada aisina es un metòde de la mèsma categoria, coma i una metodologia analitica del determinisme causal e una metodologia sistemica finalista de la teleologia.
Quand se trabalha sus un domèni, se pòt establir una seguida de questions de se pausar, de personas a anar veire e questinar, d'informacions d’acampar, d'operacions de realizar, per objectiu de far de causidas. Aquò permet de menar de biais mai eficaç un estudi o la resolucion d'un problèma. La metodologia es aquesta sistematizacion de l’estudi, de biais independent del quite tèma d’estudier.
Las metodologias subiguèron d’evolucions plan importantas pendent las edats, subretot en filosofia e dins las sciéncias. Dependon fòrça dels periòdes de l'Istòria, e tanben de las civilizacions: en Asia, se parla per exemple de logica fosca.
Distinccion entre metodologia e metòde
Existís pas une metòde unic per estudiar un tèma. Segon la complexitat del tèma e las competéncias de la persona encargada de l'etudi, lo metòde pòt èsser:
Aqueste darrièr biais de far permet de se passar en granda partia del factor uman (fatiga, inatencion). Menat a l'extrèm, permet de far realizar un pretfach a una persona sens qu’aquesta comprenga çò que fa, e donc de dispausar mai de personas capablas d'agir, o d'emplegar una persona sosqualificada de mendre còst. Mas pòt aver d’efièchs pervèrs, per exemple en levant la nocion de responsabilitat de la part de l'actor, e en diminissent sa capacita de questionament (donc de deteccion d'un problèma) e d'initiativa.
Un metòde es sovent un saver far desvolopat per una persona o una equipa trabalhant dins un domèni. Una metodologia es donc tanben una forma de capitalizacion de l'experiéncia.
Per poder las destriar, se pòt dire qu'una metodologia es la sciéncia dels metòdes.
Metodologia en sciéncia e filosofia
Las metodologias que se definisson mai sovent coma l'estudi dels metòdes scientifics dependon tanben fòrça mai desls domènis de la sciéncia:
Per exemple, en medecina d'urgéncia, lo Dr Dontigny aviá enoncit que « Lo biais de ganhar de temps, es pas d'accelerar, mas d'èsser sistematic. »
Boçac (Nauta Marcha)
Boçac (Boussac en francés) es una comuna occitana de Berric, situada dins lo departament de Cruesa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
left|250px|thumb|Lo [[Chasteu de Boçac]] left|250px|thumb|Un [[ostau]]
Toponimia
Boçac es atestat Bociacum, sens data (per Dauzat), Buciacum, vers 1000, Bociaco, en 1095, Bossiacus, vers 1315 (segon los Féniés). Lo nom vendriá d'un nom latin d'òme Bŭccius o Buttius emb lo sufixe -acum, , latinizacion dau sufixe gallés -aco(n). Boçac èra donc probablament una anciana granda propietat antica qu'aviá per mestre Bŭccius o Buttius. En realitat, coma lo nom vau tanben per Boçac Borg, òm sap pas ont èra la villa d'origina; e coma un chasteu medieval es pus recent qu'una villa, coma es pus logic qu'un chasteu prenga lo nom d'un vilatge vesin (2 km) qu'alencontrari, l'origina dau nom deu se trobar au vilatge emper qu'a la vila eiretiera dau chasteu.
Personalitats liadas a la comuna
left|250px|thumb|L'estatua de Pierre Leroux
Castèlnòu de Leveson
Castèlnòu de Leveson (Castelnau-Pégayrols en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Lo territòri de la municipalitat materializa una fraction sud del Massís Central. Part intégranta del Pargue Natural Regional dels Grands Causses, s'estend sus una part del versant èst del plan del Leveson e domina la riba drecha de la val de Musa,e lo Causse Roge sus la riba opausada.
Burak Yılmaz
thumb|250px|Burak Yılmaz en 2012 Burak Yılmaz ( pron. [ˈbuɾak jɯɫˈmaz]; Antalya, 15 de julh de 1985) es un fotbolaire turc. Jòga actualament al Trabzonspor.
Faucon dau Caire
Faucon dau Caire (Faucon-du-Caire en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Istòria
Una statuette de bronze gallo-romaine a #èsser descobèrta l'an 1833.
La localité apareis per las primièras fes en las chartes en 1058 (Falconem), nom derivat d'un nom de persona germanique. Aperteniá al abbaye Sant-Victor de Marselha. La distincion a donat a las Glandevès l'an 1423, #que la conservan fins al. Los Bouchet son de contunh los senhors del luòc fins a la Revolucion francesa.
Jos l'Ancian Regim, la comunitat levava administrativement de la baillie de Sisteron.
Une statuette de bronze gallo-romaine a été découverte en 1833.
La localité apparaît pour la première fois dans les chartes en 1058 (Falconem), nom dérivé d’un nom de personne germanique. Elle appartenait à l’Marselha. La seigneurie est donnée aux Glandevès en 1423, qui la conservent jusqu’au. Les Bouchet sont ensuite les seigneurs du lieu jusqu’à la Révolution française.
Sous l’Ancien Régime, la communauté relevait administrativement de la baillie de Sisteron.
Cròc (vila)
Cròc (Crocq en francés) es una comuna occitana de Marcha, en Lemosin, situada dins lo departament de Cruesa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
350px|left|thumb|Cròc fòra dau Lemosin linguistic)
Nòtas
<references group="N"/>