cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oceanografia
Oceanografia actuala entre recerca e politica
E mai d'aqueste aspècte d'observacion e d'analisi de mesuras in situ, un autre grand domèni de l'oceanografia es l'estudi teoric dels procediments fisics en jòc: se parla d'oceanografia fisica. Aquò se traduch per l'escritura e la resolucion d'un ensems d'equacions mai o mens simplificadas representant los escorriments geofisics encontrats dins l'ocean. Aquestas equacions, dichas equacions de Navier-Stokes, sovent fòrça complèxes, pòdon pas sempre èsser resolgudas analiticament pels les metòdes matematics classics, d'ont lo recors massís a l'utilizacion de còdes numerics necessitant una granda poténcia de calcul. L'aparicion de supercalculators ofrissent sempre mai de poténcia provoquèt un desvelopament intensiu de l'usatge dels còdes numerics en oceanografia dins las 20 darrièras annadas. Atal son apareguts de modèls representant l'ocean mondial e avent per ojectiu una compreneson globala de la circulacion oceanic.
Dins lo mond, una Commission intergovernamentala oceanografica se creèt jos l'egidi de l'UNESCO. Las aisinas de trabalh collaboratius facilitan un apròche global e olistic amb de projectes federators coma l'Atlas mondial dels oceans, un projècte global d'analisi de las donadas oceanograficas (Global Ocean Data Analysis Project) e la realizacion d'un ret d'airals marins protegits.
Brancas de l'oceanografia
Se destria quatre grandas brancas de l'oceanografia :
Aquestas diferentas brancas mòstran que sovent los oceanografs an d'en primièr estudiat las sciéncias exactas.
S'i apondon a vegada la meteorologia marina coma l'ingenheria maritima
Oceanografia dins lo mond
En China un laboratòri nacional foguèt installat a Qingdao dedicat a las sciéncias e tecnicas de la mar, per aculhir 10 000 personas (cercaires + personal) ne faguent lo primièr laboratòri consacrat als oceans, e una de las mai grandas unitats scientificas del mond.
En Euròpa, la comission europèa se dotèt d'una « Estratégia pel mitan marin » traducha en une directiva quadre (2008/56/CE) qu'exigís per 2020 mai tard de tornar a un bon estat ecologic, e publiquèt en 2012 un libre vèrt titulat Marine Knowledge 2020 - From seabed mapping to ocean forecasting.
Marcilly (Sèina e Marna)
Marcilly  es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Godorvièla
Godorvièla (nom supausat) qu'es ua anciana comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus. Dempèi 1827, qu'es incorporada a Lias.
Geografia
Godorvièla qu'es a l'oèst de Liars au sud-èst de L'Isla de Baish; lo vilatge qu'es traversat per la RD 535.
Toponimia
L'origina qu'es probablament la medisha que la de Godorvila (Agenés), la sola diferéncia qu'es la fòrma sabenta deu resultat de villa per la comuna agenesa. L'etimologia d'aquera comuna qu'es : Godorvila que veng deu latin Gothorum villa « la proprietat, puish lo vilatge deus Gots ». Qu'es ua formacion germanica basada suu genitiu plurau Gothorum « los Gots, los Visigots » e lo resultat deu latin villa « proprietat rurala », puish « vilatge », ambe l'òrde germanic determinant-determinat,. Los Féniés qu'interprètan lo determinant, non pas com lo nom deus Gots, mes coma un nom de persona d'origina etnica (segon son origina personala) ; que sembla ua error, pr'amor deu plural.
Istòria
En 1827, la comuna de Godorvièla (nom supausat) qu'estoc incorporada a Liars.
Saint-Barnabé (Còstas d'Arvòr)
Sant-Barnev en breton ( Saint-Barnabé en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Ans 1780
../.. | Ans 1750 | Ans 1760 | Ans 1770 |  Ans 1780 | Ans 1790 | Ans 1800 | Ans 1810 | ../..
Marchas
Las Marchas (le Marche en italian) son una region de l'èst d'Itàlia.
Ans 1780
Istòria
thumb|right|Pintura de la [[batalha de la Chesapeake.]]
1778-1781 : segonda partida de la Guèrra d'Independéncia deis Estats Units d'America. Leis insurgents capitèron de conclure una aliança amb França e d'obtenir lo sostèn d'autrei poissanças (Espanha, Províncias Unidas...). De son caire, la flòta britanica, mobilizada per lo transpòrt de l'avitalhament necessari ai tropas terrèstras, aguèt de dificultats per s'opausar a la marina francesa. En particular, la victòria francesa a la batalha de la Chesapeake menèt l'enceuclament e a la capitulacion de l'armada anglesa blocada dins lo pòrt de Yorktown. Après aquela desfacha, de negociacions de patz comencèron (→ 1783).
Marchas
Lo gentilici es marchesan -a.
Ans 1780
Istòria
1782-1787 : en Japon, famina grèva que tuèt entre 200,000 e 900,000 abitants.
1783 : en Islàndia, erupcion dau volcan Laki. Pus gròssa erupcion de lava de l'Istòria umana, la catastròfa entraïnèt una famina importanta dins l'illa que tuèt un quart de sa populacion (aperaquí 9,300 abitants). De mai, lei gas desgatjats per l'erupcion foguèron a l'origina de perturbacions climaticas lòngas en Euròpa. 1783 : dins la region dau Golf de Guinèa, revirada saunosa d'una campanha militara d'Oyo còntra Borgo. 1783 : signatura dau Tractat de París que marquèt la fin de la Guèrra d'Independéncia deis Estats Units d'America. Entraïnèt l'independéncia deis Estats Units d'America e la cession de divèrsei colonias per lei Britanics permetent ai Francés e ais Espanhòus de restaurar una partida de sei posicions americanas. 1786 : mòrt de Frederic II que foguèt remplaçat per Frederic Guilhèm II. thumb|right|[[Pintura representant lo retorn de la flòta chinesa de Fuk'anggan après sa victòria còntra l'insureccion de Formosa.]] 1786-1788 : insureccion de Formosa après la descubèrta e la repression d'un complòt anti-Qing per lo governador de l'illa. Pasmens, la societat secrèta a l'origina dau complòt aviá gardat de fòrças importantas e poguèt organizar una revòuta que prenguèt lo contraròtle dau sud de l'illa. En reaccion, lo govèrn mandèt una fòrça de 10,000 òmes per restablir l'òrdre. 1787 : en França, signatura de l'edicte de Versalhas per lo rèi Loís XVI. Èra un tractat de tolerància religiosa que permetiá ai personas non catolicas (protestants e josieus) d'obtenir un estat civiu. Marquèt oficialament la fin dei persecucions religiosas organizadas per la monarquia. 1787 : en Pèrsia, revòuta d'Agha Mohammad Chah que se proclamèt chah còntra Jafar Khan. 1788 : destruccion de Kyoto per un incendi e esmogudas grèvas a Edo e Osaka en causa dau pretz dau ris. Per agravar la premiera catastròfa, la destruccion dau palais imperiau empachèt la reconstruccion de la ciutat avans la rebastida dau castèu de l'emperaire. 1788-1789 : començament d'una intervencion chinesa dins leis afaires intèrnes de Vietnam. D'efiech, aprofichant una demanda d'ajuda de part dau darrier emperaire de la dinastia Le qu'èra estat reversat per lei fraires Tayson, l'emperaire Qianlong assaièt de restaurar l'influéncia chinesa dins aqueu país. Lei tropas Qing foguèron batudas mai lo venceire Nguyen Hue, acceptèt de reconoisser la senhoriá nominala de Pequin. Aquò permetèt ai Chinés de trobar una eissida oficialament victoriosa mai, dins lei fachs, Vietnam demorèt independent. 1788-1789 : començament d'una guèrra entre Tibet e Nepal a prepaus dei pèças de moneda nepalesas en circulacion. Poissança protectritz de Tibet, China deguèt participar au conflicte. Lei Chinés liberèron aisament lo territòri tibetan. Dins aquò, reconoguèron la responsabilitat tibetana dins l'origina dau conflicte e Nepal obtenguèt lo pagament d'una importanta indemnitat (→ 1791). thumb|right|[[Pintura representant la presa de la Bastilha per lei revolucionaris francés lo 14 de julhet de 1789.]]
1789 : tocada per una crisi economica e financiera grèva, França reüniguèt leis Estats Generaus dau Reiaume per lo premier còp dempuei 175 ans. Pasmens, lei tensions fòrça importantas de la societat francesa transformèron l'institucion en assemblada revolucionària demandamnt de cambiaments importants. Lo refús dau rèi Loís XVI entraïnèt una insureccion populara (presa de la Bastilha lo 14 de julhet) e l'instauracion d'una monarquia constitucionala amb l'abandon de totei lei privilègis. L'ensemble deis avançadas obtengudas per lo movement foguèt sintetizat dins la Declaracion dei Drechs de l'Òme e dau Ciutadan, tèxte fòrça important qu'es una basa de la democracia modèrna.
Sciéncias e tecnicas
1781 : descubèrta de la planeta Uranus per l'astronòm britanic William Herschel (1738-1822). 1781 : experiéncia dau quimista anglés Henry Cavendish (1731-1810) que cremèt una mescla d'oxigèn e d'idrogèn e constatèt la formacion d'una massa d'aiga egala ai massas de reactius cremadas. 1781 : descubèrta d'un element quimic novèu, lo tungstèn, per lo quimista Carl Wilhelm Scheele (1742-1786). 1782 : publicacion de Lavoisier sus l'existéncia de dos gas principaus dins l'atmosfèra (→ 1783). 1783 : après lei trabalhs publicats per Lavoisier en 1782, lo quimista anglés Henry Cavendish capitèt de menar la premiera estimacion precisa dau rapòrt entre lei dos. Trobèt 20,8% d'oxigèn, 79,2% d'azòt e aperaquí 1% d'un gas desconegut (identificat en 1894 coma l'argon). thumb|right|Esquèma representant l'invencion originala d'Henry Shrapnel e son melhorament utilizat a la fin dei guèrras napoleonencas. 1784 : desvolopament dau premier obús de balas per l'oficièr britanic Henry Shrapnel (1761-1842). Aquel obús permetèt d'aumentar la portada de tir de l'artilhariá e son poder de destruccion còntra l'infantariá. Es totjorn fòrça utilizat au començament dau sègle XXI e, dempuei la Premiera Guèrra Mondiala, lo tèrme Shrapnel s'es generalizat per designar aqueu tipe d'arma.
1784 : observacion dau cicle de variacion de la luminositat de Delta Cepheida per l'astronòm anglés John Goodricke (1764-1786). Aquò li permetèt d'identificar leis estèlas variablas cefeidas, estelas fòrça importantas a l'ora d'ara per mesurar lei distàncias espacialas. Lo meteis astronòm capitèt tanben de donar una explicacion – erronèa – au fenomèn a l'origina de la variabilitat d'Algol dins la constellacion de Persèu : lo passatge davans l'estèla d'un còrs pus sorn. 1784 : invencion dau puddlage per lo Britanic Henry Cort (1740-1800). Aqueu metòde permetiá l'afinatge de la fonda gràcias a l'utilizacion d'escòrias oxidantas. Aquò permetèt de produrre de quantitats gròssas de fèrre – dins de proporcions ineditas – de qualitat superiora a la fonda. Utilizat durant tot lo sègle XIX (per exemple per la construccion de la Torre Eiffel), lo fèrre eissit d'aqueu procès foguèt pauc a pauc remplaçat per l'acier produch per lei procès Bessemer ò Martin-Siemens.
1785 : publicacion per Charles-Augustin de Coulomb (1736-1806) dau resultat de sei recèrcas sus lo magnetisme e l'aimantacion, especialament de la lèi de Coulomb que venguèt una basa de l'electrostatica. 1787 : descubèrta de la lèi de Charles per lo Francés Jacques Charles (1746-1823). Aquela relacion permet d'estabilir un liame de proporcionalitat entre lo volum e la temperatura a pression constanta. Participèt a l'elaboracion dau modèl dau gas perfècte (→ 1834). 1789 : descubèrta dei proprietats de l'aiga de Javel per lo quimista francés Claude Louis Berthollet (1748-1822). 1789 : en astronomia, descubèrta d'Encelada, lo seisen satellit pus important de Saturne, per William Herschel.
Estrech de Torres
thumb|250 px|Estrech de Torres
L'estrech de Torres (var. estreit de Torres) separa Austràlia e Papoa-Nòva Guinèa. Mesura aproximativament 150 km de larg. Al sud se tròba lo Cap York, lo punt mai septentrional de l'estat australian de Queensland. Al nòrd se tròba la província occidentala de Papoa-Nòva Guinèa.
L'estrech junta la Mar del Coralh (a l'èst) amb la Mar d'Arafura (a l'oèst). Es fòrça pauc prigond, e lo laberint d'escuèlhs e illas lo rend de plan mal navegar. Dins l'estrech se tròban las Illas de l'Estrech de Torres, abitadas pels Insulars de l'Estrech de Torres, un pòble melanesian pròche dels Papós.
Lo primièr a traversar l'estrech foguèt lo marin espanhòl Luis Váez de Torres, un lòctenent de l'expedicion de Pedro Fernández de Quirós que partiguèt de Peró fins al Pacific Sud en 1605. Après lo retorn en Mexic de la nau de Quirós, Torres continuèt fins a Manila, passant per las Molucas. Naveguèt al larg de la còsta sud de Nòva Guinèa, e capitèt probablament de veire l'extrèm nòrd d'Austràlia.
Molise
Molise es una de las 20 regions d'Itàlia.
Francisco de Paula Rodrigues Alves
Francisco de Paula Rodrigues Alves, avocat, foguèt president de Brasil entre 1902 e 1906. Foguèt reelegit, mas moriguèt abans d'exercir lo segond mandat.
Obratges de referéncia sus l'Egipte antica classats per autor
Bibilografia egiptologica
---. Panthèon Égyptien. Tours : Inter-Livre, 1994.
C++
Lo C++ es un lengatge informatic, creat en 1985 per l'engenhaire informatician Bjarne Stroustrup, qu'es una evolucion del lengatge informatic C. Lo lengatge es gratuit, donc tot lo mond o pòt utilizar sens pagar de dreches.
Exemple simple
Lo còde seguent aficha un simple messagte : "Adieu !"
Canapville
Canapville pòt essèr:
Districte de West Khasi Hills
Lo districte de West Khasi Hills (districte occidental dels puèges dels khasis) es un districte de l'estat de Meghalaya en Índia.
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Nongstoin.
Escòla Superiora de Quimia Fisica Electronica de Lion
L'Escòla Superiora de Quimia Fisica Electronica de Lion es una escòla d'engenhaires francesa.
Siguèt creada en 1994 de la fusion de doas escòlas : l'Institut de Quimia Fisica Industriala (fondat en 1919) e l'Escòla Superiora de Quimia Industriala de Lion (fondada en 1883).
L'Afar Thomas Crown
L'Afar Thomas Crown (The Thomas Crown Affair) es un filme realizat per Norman Jewison, estrenat en 1968.
Sinòpsi
Dins una cambra d'una ostalariá nòvayorkesa un individú que se pòt pas veire sa cara, parla amb una votz deformada a un autre òme. S'apèla Thomas Crown, es miliardari e a decidit tant per escapar al languiment coma per gost del risc, de montar d'hold-up fruchoses. Una femna se maina de lo far tombar. S'enseguís una fringa entre los dos protagonistas que mena l'espectator als limits extrèms del suspens.
Ducey
Ducey es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Carta SIM
La carta SIM contien l’identificant de l’abonat (numero IMSI) e de l’operator mobil qu'editèt la carta (MCC + MNC). vinheta|Una carta SIM.
Generalitats
vinheta|Carta SIM amb lo logotip de l'operator. vinheta|Tireta carta SIM e son extractor de metal. La causida de l'integracion d'una carta de nièra dins los sistèmas de telefonia mobila se basa sus la necessitat de dispausar dels elements seguents: Se lo tèrme demora, la cartas SIM de fach foguèron remplaçadas per de cartas USIM (l'equivalent de l'aplication SIM per l'UMTS), definiadas segon lo 3GPP TS 31.102 (applicacion USIM) et lo TS 21.111 e que son compatiblas amb los malhums GSM, EDGE, UMTS e LTE.
L'UICC e l'aplication SIM gerisson l'authentificacion de l'abonat dins lo malhum GSM (l'USIM pel malhum UMTS) e generant de claus que permeton l'encodatge de flus de donadas, aquò essent realizat dins lo terminal mobil.
Una carta SIM donada es eissida d'un sol operator o d'un sol MVNO e permet son identificacion univca (amb de còdes MCC + MNC + MSIN integrats dins la carta).
Formats
vinheta|Los 4 formats de carta SIM (d'esquèrra cap a drecha) : 1) Full size SIM 2) Standard / Mini SIM (2FF) 3) Micro SIM (3FF) 4) Nano SIM (4FF) vinheta|Carta SIM liurada al format carta de credit. La partida centrala se desliga per poder èsser inserida dins lo telefòn. L'UICC (carta SIM) foguèt definida amb los formats seguents :
Compausants
L'UICC utiliza un microprocessor e de memòria.
Las capacitats de memòria en 2006 èran de 32 ko ou 64 ko fins a 256 ko ara
. La carta pòt abrigar de fichièrs, de paramètres d'aplicacions e de servicis del mobil, e quitament d'aplicacions executablas dins la quita carta, per exemple, en Java Card.
Interfàcia fisica
[[Fichièr:Simcard_pins.svg|vinheta|Los contactes d’una carta SIM.
]] L'interfàcia fisica de la carta ten uèit contactes. Longtemps, sols cinc contacts èran utilizats per l'implementacion de l'interfàcia dicha ISO. L'implementacion de novèlas foncions implica l'utilizacion des contactes suplementaris definits mas demora opcionala.
L'USB utiliza los contactes C4 e C8. Lo contacte C6 es utilzat per una interfàcia cap un modul  contactless  que permet l'accès a des servicis de tipe NFC per d'adreçar d'aplicacions de transpòrt, de pagament, de lecture d'RFID e d'escambis de donadas (P2P).
Existís tanben de cartas SIM amb pas que sièis contactes, son abcents C4 e C8. Es lo cas pe las cartas compatiblas amb lo format Nano SIM (4FF).
Segon las generacions de nièra, la tension pòt variar de 5 V fins a 1,8 V per las mai econòmas, mai sovent de 3 o 3,3 V <sup class="reference cite_virgule">,.
Sistèma operatiu
Lo sistème operatiu de las cartas SIM es mai sovent proprietàtia, codat pels encartors e mai sovent inscrich suls compausants pels fondaires.
Bòstia d'aisinas SIM
Mai, las cartas SIM contenon de bòstia d'aisinas permetent de contrarotlar l'ensemble de las foncions del telefòn (micro, camèra, apèl, SMS).
Sent Jòrge de Blancanés
Sent Jòrge de Blancanés (Saint-Georges-Blancaneix en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [ʂɛ̃ n ’zɔrze] [deblɑ̃ n ka’ne]. Las fòrmas ancianas son Sanctus Georgius de Blancanes, en latin, en 1276, Blancanes en 1382, Blancaneis en 1556. Jòrge ven dau nom d'un sent, un martir dau sègle IV en Palestina, Georgius, fòrma grecolatina; Blancanés es derivat de blanc, dau germanic *blank; lo site de las comunas de Dordonha motiva blancanés coma « lo país de tèrra blanca » [logicament, sufixe -és, qu'indica lo país (latin -ensem)]; per Chantal Tanet e Tristan Hordé, pòt estar un mot ancian que pòt designar una tèrra argilosa (blancairàs) o de la blaca, « casse blanc », ambe una influéncia posteriora de l'adjectiu blancan, « que tira sus lo blanc », ,. L'ipotèsi dau site de las comunas de Dordonha sembla pus exacta e coërenta.
Saladin
Ṣalāḥ ad-Dīn Yūsuf ibn Ayyūb (arabi: صلاح الدين يوسف بن أيوب, Ṣalāḥ ad-Dīn Yūsuf ibn Ayyūb, curd: سه‌لاحه‌دین ئه‌یوبی, Selah'edînê Eyubî) (1138 – 4 de març de 1193), pus conegut dins lei país europèus sota lo nom de Saladin, èra un sobeiran musulman d'Orient Mejan de la fin dau sègle XIII. Venguèt lo premier sultan d'Egipte e de Siria e capitèt en 1187 de conquistar Jerusalèm tenguda per leis Estats latins crosats dempuei 1099. Après aquelei succès, assegurèt la posicion de seis eiretiers permetent de fondar la dinastia aiobida que va dominar la region fins ais annadas 1260.
Acomencèt sa carriera coma oficièr superior de l'armada dau sultan zenguida Nur al-Din que son projècte èra d'unificar leis estats musulmans d'Orient Mejan per luchar còntra leis estats crosats. De 1163 a 1169, ajudèt son oncle Shirku de conquistar Egipte per lo còmpte de la dinastia zenguida. A la mòrt de Shirku, Saladin venguèt lo luòctenent de Nur al-Din dins la region e lo vizir dau califa fatimida dau Caire. En 1171, capitèt de rebutar lo califa e de prendre lo contraròtle d'Egipte au profiech de Nur al-Din. Pasmens, a la mòrt d'aqueu darrier en 1174, la mesfisança e la division de la Cort zenguida entraïnèt rapidament una guèrra que permetèt a Saladin d'unificar Siria e Egipte en 1183. Quauquei campanhas suplementàrias en Mesopotamia permetèron d'aumentar encara sei domenis de 1183 a 1186. A partir d'aquela annada, la guèrra còntra lei Francs venguèt lo ponch centrau de sa politica. En 1187, sa victòria de Hattin li permetèt d'anientar l'armada franca e de conquistar Jerusalèm. Puei, de 1189 a 1192, capitèt de gardar la vila en fàcia deis ofensivas menadas per la Tresena Crosada.
La reconquista de Jerusalèm, tresen luòc sant de l'islam, li donèt un prestigi fòrça important renfòrçada per una òbra de propaganda fòrça activa. D'efèct, sobeiran illegitim au començament de son rèine, Saladin deguèt bastir una imatge de sobeiran just e ideau e adoptar lo respèct de la lèi islamica o la mansuetud coma principi de govèrn. En fòra dei succès politics que foguèron obtenguts gràcias a aquelei principis (capitulacions de castèus...), aquò li permetèt de venir fòrça popular, compres dins de país enemics coma lei reiaumes d'Euròpa Occidentala.
La dominacion de la dinastia zenquida de Nur al-Din
D'efèct, a la mòrt de Zengi en 1146, son reiaume foguèt partejat entre sei fius Nur al-Din e Saif ad-Din Ghazi I. Lo premier venguèt lo senhor d'Alep e lo segond recebiguèt lo contraròtle de Mossol. Pasmens, Saif moriguèt rapidament tres annadas après son paire e un segond partiment de la region de Mossol se debanèt entre Nur al-Din e Kutb al-Din Mawdud qu'èra un autre fiu de Zengi. Aquò permetèt d'estabilizar la frontiera orientala de Nur al-Din que poguèt se concentrar sus Siria. En 1154, aprofichèt una temptativa d'aliança mancada entre lo senhor de Damas e lei Francs deis estats latins per conquistar la vila ambé lo sostèn de seis abitants. Durant aquela operacion, dos caps militars se destrièron e van prendre una importància novèla dins la realizacion dei projèctes de Nur al-Din : Najm-ad-Din Ayyub, paire de Saladin, e son fraire Sirkuh.
Après aqueu succès, leis annadas 1157-1159 foguèron caracterizats per de conflictes frontaliers sensa consequéncias importantas entre Zengi e lei Francs. Puei, lo centre d'aquela guèrra se desplacèt vèrs Egipte onte lo poder fatimitida, defensor dau chiisme, èra en crisi. La conquista dau país èra un objectiu estrategic per lei dos camps. Per lei Francs, permetiá de prendre lo contraròtle de ressorsas importantas e per leis Arabis, permetiá d'enceuclar lei frontieras terrèstras deis estats latins. Per Nur al-Din, l'occasion d'intervenir dins leis afaires egipcians se debanèt en 1163 quand lo vencut d'una revòuta de palais venguèt li demandar son ajuda per reconquistar son poder. Una armada sota la direccion de Sirkuh foguèt donc mandada en Egipte. Saladin, coma la màger part de sa familha, faguèt partida d'aquela armada que foguèt sa premiera experiença militara. Ansin, en 1167, dirigiguèt la defensa victoriosa d'Alexàndria còntra una flòta crosada. En 1169, la guèrra s'acabèt per una victòria dei fòrças de Nur al-Din.
Sirkuh foguèt nomat vizir per lo califa abbassida e luòctenent d'Egipte per Nur al-Din. A sa mòrt lo 23 de març de 1169, foguèt remplaçat per son nebòt Saladin. Ansin, lo califa egipcian, oficialament independent, èra plaçada sota l'influéncia e la proteccion militara de la dinastia zenguida.
Lo Califat Abbassida
Poissança principala dau monde musulman fins au sègle IX, lo Califat abbassida conoguèt un declin important ai sègles X e XI e foguèt reduch a la region de Bagdad plaçada sota la « proteccion » de dinastias regionalas pus poderosas. La restauracion de son independéncia a l'entorn de Bagdad durant lo periòde 1120-1160 limitèt un pauc aquel afebliment mai la poissança militara dau Califat demorèt febla. En revènge, lo califa teniá un ròtle religiós coma cap suprèm de la comunautat musulmana. Ansin, lo Califat Abbassida èra una fònt de legitimitat per lei dinastias aràbias. Pasmens, aqueu ròtle èra limitat ai regions reconóissent l'autoritat deis Abassidas e non aquela dau Califat Omeia d'Espanha o aquela dau Califat Fatimida d'Egipte.
Lo Califat Fatimida
Coma lo Califat Abbassida, lo Califat Fatimida èra un estat en crisi que son cap teniá un ròtle religiós fòrça important. Pasmens, la crisi e lo declin dau Califat egipcian èran pus prefonds e un protectorat zenguida foguèt establit sus lo país en 1169. Vendriá la basa dau poder de Saladin.
D'efèct, dempuei la fin dau sègle XI, lo cap vertadier de l'estat èra lo vizir dau califa. En 1121, lo califa Al-Amir assaièt de restaurar son autoritat. Pasmens, son assassinat en 1130 entraïnèt una multiplicacion dei complòts e un afebliment dau govèrn. Ansin, de 1154 a 1162, quatorze caps de l'estat foguèron assassinats. En 1163, lo vizir Shawar foguèt reversat per un còp d'estat e demandèt l'ajuda de Nur al-Din per reconquistar son tròne en cambi d'una reconóissença de la sobeiranetat zenguida sus lo territòri egipcian.
Lei Turcs Seldjokides
A la fin dau sègle XII, l'estat principau dei Turcs Seldjokides èra lo Sultanat de Rüm situat dins lei regions centralas e orientalas d'Anatòlia. Èra una poissança militara importanta que son enemic principau èra l'Empèri Bizantin. Durant lo rèine de Saladin, Seldjokides e Aiobids foguèron donc generalament pertocats per d'operacions e de zonas d'interés diferentas. Ansin, se lei relacions entre lei dos estats foguèron pas totjorn bònas, lei conflictes militars vertadiers demorèron rars e limitats.
D'efèct, desfachs per lei Bizantins en 1161, lei Seldjokides deguèron reconóisser la senhoriá bizantina. Pasmens, aqueu tractat demorèt fòrça teoric e lei projèctes egipcians dau basileus Manuel I van entraïnar una guèrra novèla de 1176 a 1182. Marquèt l'equilibri militar existent entre lei Bizantins e lei Seldjokides e mostrèt l'impossibilitat per lei Bizantins de reconquistar l'ensems d'Anatòlia. Pasmens, aquela situacion evolucionèt rapidament après lo rebutament de Manuel per un còp d'estat. Aprofichant lei crisis intèrnas per la succession, lei Seldjokides poguèron tornarmai avançar en direccion de la Mar Egèa.
Leis autreis estats seldjokides de la region èran en declin e van disparéisser avans la fin dau sègle.
Leis estats latins
Leis estats latins d'Orient èran compausats au començament deis annadas 1160 de tres estats qu'èran lo Reiaume de Jerusalèm, lo Comtat de Trípol e la Principat d'Antiòquia. Aqueleis estats tenián una poissança militara e un ret de fortificacions importants. De mai, podián aprofichar l'arribada regulara de renfòrç venguts d'Euròpa Occidentala o la menaça d'una Crosada novèla. Ansin, sota la direccion dei rèis Baldoïn III puei Amalric I, lei frontieras dau Reiaume de Jerusalèm demorèron establas e lei temptativas zenguidas còntra Palestina foguèron replegadas.
Pasmens, aquelei rèis poguèron pas empachar la formacion de l'estat zenguida en Siria e en Egipte en 1169 entraïnant la formacion d'una posicion estrategica malaisada per leis armadas crosadas. Un autre problema se situava dins lei regions frontalieras qu'èran lo teatre regular d'operacions de pilhatge. D'efèct, lei senhors, tant musulmans que crestians, d'aquelei regions èran relativament autonòms e podián liurament organizar d'expedicions localas. Òr, aquò representava una menaça permanenta per l'economia e un motiu sufisent per entraïnar un conflicte. Enfin, lei divisions politicas intèrnas deis estats (succession au tròne, relacions ambé lei musulmans...) venguèron una fònt de dificultats grèvas a partir deis annadas 1170 que va pauc a pauc minar la solidaritat entre princes crestians d'Orient.
L'Empèri Bizantin
Au començament de la vida politica de Saladin, l'Empèri Bizantin èra dirigit per Manual I (1143-1180) que son objectiu èra de restaurar la poissança bizantina. Per aquò, adoptèt una politica expansionista e energica amb una ofensiva en Itàlia, la signatura d'una aliança ambé la Papautat, la signatura d'una aliança ambé lo Reiaume de Jerusalèm e divèrseis ofensivas dins lei Balcans, en Egipte e en Anatolia. Una situacion economica fòrça favorabla sostenguèt aquelei projèctes.
Dins aquò, sei successors foguèron afeblits per de tensions intèrnas e leis avançadas novèlas dei Seldjokides. Tre la fin deis annadas 1180, preferiguèron donc abandonar l'aliança ambé leis estats latins au profiech de Saladin per assaiar d'enceuclar lei Seldjokides. Aqueu cambiament d'aliança va facilitar la defensa deis Aiobidas e entraïnar una ostilitat prefonda entre Bizantins e Crestians Occidentaus durant la Tresena Crosada. En revènge, lo profiech foguèt fòrça limitat per lei Bizantins car Saladin, ocupat per la defensa de Palestina còntra la Tresena Crosada, poguèt pas menaçar lei frontieras sud dei Seldjokides.
Manifestacion per l'occitan
La Manifestacion per l'occitan  apelada Anem! Per la lenga occitana, òc!  es una manifestacion organizada per lo collectiu Anem Òc.
Saladin
L'ascension de la familha de Saladin
L'ascension de la familha de Saladin se realizèt magerament au servici de la dinastia zenguida que se destrièt gràcias a sei succès còntra lei Francs a partir deis annadas 1130. Foguèt l'òbra de dos caps militars : Ayyub, lo paire de Saladin, e son fraire Sirkuh.
Manifestacion per l'occitan
Aquel collectiu es constituit de las principalas associacions occitanas (Institut d'Estudis Occitans, Felibritge, FELCO, Calandreta, Òc-Bi e Conselh de la Joventut d'Òc). De collectius locals son presents dins fòrça departaments.
Saladin
L'ascension de la familha de Saladin
Lo premier venguèt governador de Baalbek en 1139 e s'i installèt ambé sa familha. En 1146 après l'assassinat de Zengi, assaièt sensa succès de protegir la vila còntra leis ambicions de l'emir de Damas. Pasmens, sa defensa de la vila impressionèt lo venceire e Ayyub poguèt donc intrar a son servici. Recebiguèt un fèu dins la region de Damas e partiguèt donc s'installar dins aquela ciutat. En 1148, participèt a sa defensa còntra lei Francs.
Manifestacion per l'occitan
Las manifestacions an per objectiu d'agandir la diversitat lingüistica e culturala en França e dins lo mond e de demandar a l'Estat una politica publica per la lenga occitana.
Saladin
L'ascension de la familha de Saladin
Au contrari de son fraire, Sirkuh aviá ges de territòri de negociar. Preferiguèt donc demorar au servici de la dinastia zenguida. Sei qualitats militaras li permetèron de venir comandant de l'armada de Nur al-Din e recebiguèt lo contraròtle dei vilas de Palmira, de Qasr al-Rahba e de Homs. En 1149, aguèt un ròtle decisiu durant la batalha d'Inab còntra lei Francs e son influéncia venguèt fòrça importanta. Vèrs 1151-1152, Ayyub li mandèt donc Saladin per completar l'educacion militara de son fiu. Ansin, Saladin venguèt pauc a pauc lo luòctenent de son oncle.
Manifestacion per l'occitan
Per ara son cinc las manifestacions que son estadas fachas (dos còps a Carcassona, un a Besièrs, un a Tolosa e un a Montpelhièr).
Manifestacion de Carcassona del 22 d'octòbre de 2005
La manifestacion per la lenga occitana de Carcassona foguèt un grand succès popular, qu'entre 8000 e 12 000 personas i èran presentas. Lo cortègi partiguèt del jardin André Chenier per arribar a la Ciutat de Carcassona. A la fin de la manifestacion, las personas cantèron Se canta. Aprèp la manifestacion, una granda fèsta, amb divèrses grops de musica, s'organizèt a Vilagalhenc. Lo mond occitanista parla d'un abans e aprèp la manifestation de Carcassona.
Saladin
L'educacion de Saladin
L'educacion de Saladin foguèt magerament l'òbra de son paire Ayyub e de son oncle Sirkuh. Lo premier èra un administrator e lo segond èra un militar. Lei dos tenián un respèct important per leis afaires religiós e leis institucions piosas. Ansin, Saladin recebiguèt una educacion militara, administrativa e religiosa de qualitat que foguèt tanben completada per l'estudi de la literatura.
Manifestacion per l'occitan
Manifestacion de Besièrs del 17 de març de 2007
Mai de 20 000 personas manifestèron per faire dintrar las lengas minorizadas dins l'eleccion presidenciala e per sosténer la lenga e la cultura occitana. La tòca èra de demandar la modificacion de l'article 2 de la Constitucion francesa e la ratificacion de la Carta Europèa de las Lengas Regionalas o Minoritàrias.
Saladin
La nominacion coma vizir dau Caire
L'expedicion zenguida còntra Egipte de 1163 a 1169 foguèt l'eveniment decisiu que va permetre l'ascension politica de Saladin entre lei senhors pus importants d'Orient Mejan.
Manifestacion per l'occitan
Manifestacion de Besièrs del 17 de març de 2007
Aquela manifestacion foguèt marcada per la preséncia del Felibritge e de son capolièr que diguèt dins son parladís que lenga d'òc e occitan èran dos tèrmes sinonims. Tanben, mantun òme o femna politic èra present coma lo cònsol de Tolosa Jean-Luc Moudenc o la candidata a l'eleccion presidenciala dels verds, Dominique Voynet e mai los representants del autres candidats.
De delegacions bretonas, catalanas, bascas e còrsas portèron lor sosten.
Saladin
La nominacion coma vizir dau Caire
L'intervencion zenguida foguèt motivada en 1163 per lo rebutament dau vizir Shawad que demandèt l'ajuda de Nur al-Din per reconquistar sa posicion. Aquò èra l'occasion per Nur al-Din d'installar de fòrças en Egipte per enceuclar leis estats latins de Palestina e destrurre lo Califat Fatimida chiita. Dins aquò, aqueu projècte se turtèt ais interés d'una partida deis elèits egipcianas e ais armadas francasas desirosas d'empachar l'isolament terrèstre de Palestina e de conquistar Egipte per renfòrçar lei ressorsas limitadas deis estats crosats. Ansin, l'ofensiva zenguida de 1163 foguèt lo començament d'un conflicte lòng que va s'acabar en 1169 per una victòria.
Manifestacion per l'occitan
Manifestacion de Besièrs del 17 de març de 2007
Aprèp la manifestacion, una granda fèsta organizada per l'associacion Gardarem la Tèrra, amb divèrses gropes de musica, se debanèt dins las arenas de Besièrs. Amb aquela mobilizacion, lo movement occitanista mòstra qu'es pas un movement marginal.
Manifestacion de Carcassona del 24 d'octòbre de 2009
Mai de 25 000 personas participèron a la manifestacion. De notar tanben la preséncia de fòrça òmes politics entre los quals : Gustau Aliròl (President de Regions e Pòbles Solidaris e del Partit Occitan), Eric Andrieu (Vicepresident de la Region de Lengadòc-Rosselhon, encargat de l'occitan e de las politicas territorialas), José Bové (Eurodeputat), Martin Malvy (President de la Region de Miègjorn-Pirenèus), Gerard Onesta (èx Viceresident del Parlament Europèu), Sylvain Pastor (Conselhièr regional de Lengadòc-Rossilhon), Remèsi Pech, (Conselhièr regional de Miègjorn-Pirenèus encargat de l'occitan), Jean-Claude Pérez (Cònsol de Carcassona) René Ricarrère (Conselhièr regional d'Aquitània encargat de l'occitan) Jean-Charles Valadier (Adjunt a la comuna de Tolosa, encargat de l'occitan e de l'amainatjament),
Saladin
La nominacion coma vizir dau Caire
L'armada zenguida cargada de la conquista d'Egipte èra comandada per Sirkuh. Foguèt la premiera guèrra de Saladin que comandèt divèrsei còrs de tropas a partir de 1167. I mostrèt rapidament de qualitats militaras importantas e aguèt un ròtle decisiu dins la victòria zenguida dei Dos Portaus lo 19 de març de 1167. Après aqueu succès, Saladin foguèt donc nomat cap de la garnison d'Alexàndria menaçada per una ataca crosada. Lo sètge de la vila durèt tres mes fins a la conclusion d'una trèva generala en Egipte entre Francs e Sirians. Enfin, en 1169, participèt a la campanha victoriosa de Sirkuh puei a l'assassinat dau vizir Shawad que sei complòts per gardar son poder avián rendut fòrça impopular e perilhós per l'estabilitat de la dominacion turca sus la region.
Après aquel assassinat, Sirkuh foguèt nomat vizir per lo califa abbassida e la màger part de sa familha venguèt s'installar en Egipte per lo sostenir. Pasmens, moriguèt tre lo 23 de març de 1169 e foguèt remplaçat per Saladin. La nominacion d'aqueu darrier sembla un compromés entre lei faccions diferentas d'Egipte (armada siriana, Cort Fatimida, govèrn de Nur al-Din...) e causèt quauquei tensions entre leis oficièrs superiors sirians e entre certanei caps de la Cort Fatimida. Lo sostèn de la familha de Saladin foguèt donc una ajuda importanta per renfòrçar lo poder dau novèu vizir durant lei premiers mes de son rèine.
Lo renfòrçament dau poder de Saladin e l'eliminacion politica dei Fatimidas
Lei premiereis annadas dau periòde egipcian de Saladin foguèt marcat per lo renfòrçament de son poder e l'eliminacion dei Fatimidas. Lo segond ponch èra un òrdre de Nur al-Din que desirava eliminar rapidament un Califat considerada coma eretic per lei sunites. Pasmens, Saladin preferiguèt agir d'un biais prudent e renfòrçar premier sa posicion. Ansin, lo reversament dei Fatimidas se debanèt solament en 1171.
D'efèct, lo renfòrçament de sa posicion coma vizir èra una necessitat importanta car sa nominacion aviá pas creada d'unanimitat. Saladin decidiguèt donc de contentar lei tropas sirianas qu'èran son sostèn principau puei d'eliminar leis oposicions egipcianas. Per aquò, reorganizèt la desparticion dei fèus egipcians au profiech deis oficièrs sirians. Aquò entraïnèt lo maucontentament de l'armada egipciana. Una partida dei tropas d'elèit d'aquela armada, compausadas de Negres e d'Armenians, organizèt donc un complòt per rebutar Saladin. Pasmens, aqueu complòt foguèt descubèrt per lei Sirians e Saladin aprofichèt la situacion per atacar lei casèrnas dei soudats negres e armenians que foguèron massacrats. Espaurit, lo califa sostenguèt son vizir mai, d'ara endavant, teniá ges de tropa importanta. Puei, dins leis annadas seguentas, Saladin e sei tropas esquichèron divèrsei revòutas organizadas per de populacions negras dins lei regions autas d'Egipte.
Après la repression de l'oposicion intèrna, una ofensiva novèla dei Francs e dei Bizantins còntra Damieta permetèt a Saladin de renfòrçar sa legitimitat en octòbre de 1169. Aquel ataca mau capitèt en causa de la defensa de la vila organizada per lo vizir e, subretot, en causa de la manca de comunicacion entre lei doas armadas crestianas. Aguèt per consequéncia l'arribada de renfòrç turc permetent d'aumentar lo nombre de soudats sirians en Egipte. En 1170, lo paire de Saladin aprofichèt l'occasion per venir s'installar en Egipte e venir governador d'Alexàndria. A la fin de l'annada, organizèt tanben una expedicion victoriosa per conquistar lo pòrt d'Elat e melhorar lei comunicacions entre Egipte e Siria.
Enfin, en 1171, poguèt s'ocupar de rebutar la dinastia fatimida. Son plan foguèt progressiu. Premier, ordonèt lo restabliment de preguieras sunitas dins la capitala. L'absència de reaccion de la populacion dau Cairo — qu'èra demorada en majoritat fidèla au sunisme — permetèt de mesurar lei limits de l'influéncia chiita en Egipte. Puei, una tièra de decès dins l'administracion e leis institucions religiosas permetèt au vizir de nomar de partisans dau sunisme dins lei centres de poder. Leis oficièrs sirians sostenguèron lo complòt e, fin finala, en julhèt de 1171, Saladin demandèt ai juristas dau Cairo d'autorizar e de legitimar la destitucion dau califa que foguèt acceptada. Fòrça fatigat e sensa sostèn politic sufisent, lo califa poguèt pas s'opausar au complòt de son vizir. Moriguèt lo 13 de setembre de 1171 e sa familha foguèt estremada dins un palais de la capitala. Sei bens foguèron partejats entre Saladin e seis oficièrs.
Lei tensions entre Saladin e Nur al-Din
Après l'eliminacion dau Califat Fatimida, Saladin demorèt lo cap unic d'Egipte coma luòctenent de Nur al-Din. Pasmens, la distància entre Egipte e Siria donèt una independéncia gròssa a Saladin. Fins a sa mòrt en 1174, Nur al-Din va donc pauc a pauc se mesfisar de l'autonòmia e de l'ambicion de son vassau. De son caire, Saladin va tanben se mesfisar d'una temptativa de rebutament. Ansin, divèrsei tensions apareguèron entre lei dos òmes durant leis annadas 1171-1174 que sei consequéncias principalas foguèron de demenir lo crèdit de Saladin a la Cort de son senhor.
D'efèct, en 1171, lo poder de Saladin dins lei centres politics de Bassa Egipte (Lo Cairo, Alexàndria...) èra renfòrçat e lei revòutas menadas per de fidèus dau regime fatimida en 1172, 1174-1175 e 1175-1176 lo menacèron gaire. Au contrari, permetèron d'acabar l'eliminacion de seis enemics politics. Per la seguida, lei temptativas d'insureccion seguentas (1188 e 1190) foguèron rapidament esquichadas e la populacion lei sostenguèron pas. Aquela poissança novèla permetèt donc a Saladin de desvolopar una politica estrangiera independenta de Nur al-Din que son element principau foguèt la conquista d'Iemèn en 1174.
Aquelei succès causèron pauc a pauc l'inquietud de Nur al-Din. Lei premiers signes de mesfisança entre lo senhor e son vassau apareguèron a la fin de 1171 durant una campanha còntra lei Francs dins lo sud de Palestina. Lei doas armadas èran pròchas mai Saladin, sota lei consèus de son entorn, preferiguèt rintrar en Egipte per pas rescontrar Nur al-Din car crenhiá d'èstre destituit. Lo rebutament dei Fatimidas permetèt de demenir aquela tension en 1172. Puei, una guèrra entre Zenguidas e Seldjokides en 1173 permetèt de mobilizar lei fòrças de Nur al-Din dins una autra direccion. Pasmens, Nur al-Din demorèt totjorn contrariat per la manca de sostèn financier de son vassau. A la fin de 1173, mandèt una mission per contraròtlar lei finanças egipcianas mai sa mòrt, lo 14 de mai de 1174, arrestèt son trabalh.
La conquista de l'eiretatge de Nur al-Din
Après la mòrt de Nur al-Din, lo partiment de son eiretatge entre seis enfants, qu'èran encara joves, venguèt una question malaisada. Una partida de seis emirs prenguèron lo contraròtle de certanei vilas o castèus entraïnant divèrsei guèrras localas. Lei Francs ataquèron vèrs Damas mai la mòrt dau rèi Amalric entraïnèt tanben de dificultats dins leis estats crosats e l'aplant d'aqueleis atacas. Enfin, l'organizacion de la regéncia venguèt un enjòc per lo contraròtle politic de l'estat zenguida. Coma Saladin èra lo luòctenent pus poderós de Nur al-Din, leis emirs sirians preferiguèron organizar la regéncia sensa eu puei assaièron de formar una aliança defensiva còntra una ofensiva dempuei Egipte.
La conquista de l'estat de Nur al-Din per Saladin se debanèt de 1174 a 1183 entrecopada de conflictes còntra lei Francs. Lo ponch de resisténcia foguèt la vila d'Alep onte èra l'eiretier legitim de Nur al-Din e onte lei Zenguidas èran fòrça populars. En 1175, Saladin capitèt de conquistar Homs e Baalbek. Aquela annada, una aliança entre lei Francs e seis enemics li permetèt de revendicar la region e d'escriure au califa abassida per demandar la possession d'Egipte e de Siria e legitimar seis accions. Lo 13 d'abriu, una armada zenguida foguèt desfacha ai Pics de Hama e un premier partiment de Siria foguèt acceptat per lei dos camps : lo sud per Saladin, lo nòrd per lei Zenguidas.
Pasmens, aquel acòrd èra solament provisòri car la guèrra acomencèt tornarmai en 1176. Saladin foguèt venceire a Tall al-Sultan mai mau capitèt de conquistar Alep o la fortalesa de Masiaf, centre dau poder deis Assassins dins la region. D'efèct, aquela secta aviá ja assaiat d'assassinar Saladin que desirava donc eliminar aquela menaça. Après aqueleis operacions, una pausa se debanèt fins a la mòrt dei princes zenguidas de Mossol e d'Alep en 1180-1181. Après quauquei dificultats en 1181, Saladin capitèt de reprendre l'avantatge en 1182 e un novèu sètge d'Alep s'acabèt per la conquista negociada de la vila : l'emir d'Alep abandonèt la vila en cambi de la reconóissença de sa possession d'autrei vilas. Enfin, de 1183 a 1185, Saladin mandèt divèrseis ofensivas vèrs Mesopotamia que li permetèron de conquistar una partida de la region auta d'Eufrates. Pasmens, sa malautiá de 1185, l'oposicion dau Califat Abbassida ais avançadas aiobidas vèrs Bagdad e l'aliança defensiva deis estats de la region entraïnèt l'aplant d'aquela politica.
La fondacion de la dinastia
Après la conquista de son poder, Saladin deguèt legitimar e justificar sa posicion. Òr, coma teniá pas de legitimitat dinastica — èra solament un vassau de Nur al-Din — deguèt utilizar d'arguments militars e religiós e tanben crear un ret de solidaritat familiala per tenir sei territòris. La fondacion d'una dinastia foguèt donc un ponch important d'aqueu projècte.
Doas etapas principalas se destrian car Saladin aviá inicialament ges de fiu adulta. Lo poder foguèt donc partejat entre sa familha, especialament ambé sei fraires e sei nebòts. Pasmens, aqueu sistèma demorava fragil en causa de l'absència de definicion de la plaça de sei fius nascuts a partir de 1169. En 1186, adoptèt donc una desparticion novèla de sei territòris en favor de sei fius Al-Aziz Imad ad-Din Uthman nomat sultan d'Egipte, Al-Afdhal Nur ad-Din Ali nomat sultan de Damas e El-Malik ed-Zahir Ghazi nomat sultan d'Alep. Certanei de sei fraires demorèron senhor de territòri d'importància mejana coma Safadin. Per completar aquelei disposicions, Al-Afdhal foguèt nomat sultan suprèm per son paire.
Aqueu partiment permetèt d'assegurar lo mantenement de la poissança aiobida dins lei vilas pus importantas d'Orient Mejan fins ais annadas 1250-1260. Pasmens, poguèt pas empachar de conflictes armats entre leis eiretiers de Saladin.
Lo sostèn deis elèits musulmanas d'Orient Mejan
En fòra de sa politica dinastica, Saladin capitèt tanben de legitimar son poder gràcias au sostèn deis elèits, tant militaras que religiosas, de la societat musulmana d'Orient Mejan. Lo sostèn dei premiereis èran — relativament — aisat d'obtenir car la societat aràbia de la fin dau sègle XIII èra fòrça militarizada e qu'existiá ja un sistèma de retribucion deis oficièrs e dei soudats gràcias au partiment dei territòris conquists e dau butin. Tre son installacion au poder egipcian, Saladin s'ocupèt rapidament de distribuir de fèus ais oficièrs sirians de son armada e exterminèt rapidament leis oficièrs egipcians o armenians maucontents. Lo don d'un govèrn locau e la mansuetud de Saladin per seis enemics li permetèt d'enregistrar un nombre important de raliments. Ansin, lo sostèn dei fòrças armadas manquèt e Saladin poguèt totjorn mobilizar de fòrças importantas e fidèlas a sa persona.
Lo sostèn deis elèits religiosas èran necessari per negociar ambé l'enemic, escriure corrèctament lei tractats, per motivar lei tropas, legitimar certaneis impòsts o decisions politicas e glorificar son accion. Per aquò, Saladin adoptèt ambé succès una politica de respèct de la lèi islamica. Ansin, prononcièt l'interdiccion d'impòsts illegaus e renforcèt — quand èra possible — la susvelhança dei non musulmans e dei mors. Multipliquèt tanben lei demonstracions de respèct dau clergat, lei dons e la creacion d'institucions religiosas. Totei leis escòlas dau sunisme aprofichèron aquela politica.
Leis elèits culturalas e intellectualas — qu'una partida fasiá ja partida de l'elèit religiosa — aguèt tanben l'atencion de Saladin. Ansin, lei foncionaris superiors de sa Cort recediguèron de recompensas importantas e foguèron utilizats per organizar o realizar de negociacions diplomaticas, tenir lei còmptes de l'administracion e organizar o dirigir l'administracion de Saladin. Dins aquelei domenis, coma per leis afaires militars, la mansuetud de Saladin li permetèt d'obtenir lo servici de foncionaris de talent inicialament au servici d'autrei senhors.