cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nix
vinheta|La Nuèch per William Bouguereau. Dins la mitologia grèga, Nix (en grèc ancian, en latin Nox) es la divesa primordiala de la Nuèch personificada. Segon la Teogonia d'Esiòde, el a son fraire Erèba (las Sornièra) son las primièras divinitats eissidas del Caòs primordial. Sa demora se trapa al delà del país d'Atlàa, a l’Oèst extrèma.
Descendencia de Nix
Dins la Teogonia d'Esiode, Nix engendra amb Erèba:
Puèi sola:
Segon d'autras fonts, seriá tanben la maire:
Tròia (omonimia)
Tròia es lo nom toponimic de
Vejatz tanben Tròias
Eròs
Eròs (en grèc ancian ) es lo dieu primordial de l’Amor e de la poténcia creatritz dins la mitologia grèga. Lo mot erotisme ven d’Eròs.
Mitologia
Pasmens, Jean-Pierre Vernant afirma qu'existís dos Eròs. Lo primièr, l'Eròs primordial, es present dempuèi la nuèch dels temps e representa l'union non sexuada. L'Eròs sexuat naís el de la castracion d'Uranos per Cronos. Cronos lancèt lo sèxe de son paire a la mar e de là naís Afrodita, Imeros e l'Eròs sexuat a l'origina de l'union entre mascles e femnas.
Dins la teogonia de mas Rapsodias, qu’es la teologia orfica, Eròs es a l'origina de la creacion. Naís de l'uòu cosmic eissit de l'union de l'Etèr e del Caòs. A l’encòp mascle e femna, ten fòrça caps d'animals. Engendra Nix (la Nuèch) e lo monstre Equidna. Es nomenat Fanes, mas tanben Protogonos, Eriquepaios e Metis. Dins l'orfisme, Fanes es assimilat a Dionís-Zagrèus e Zèus lo devòra e ven alara lo dieu sobeiran.
Dins la comèdia Los Ausèls d’Aristofan (450-385 AbC.), Eròs naís de l'uòu, eissit de la Nuèch de las alas negras. A doas alas d'aur e engendra, amb Caòs « alat e sorn », la raça dels ausèls, quitament avant aquesta dels Immortals. vinheta|Eròs Farnese, Musèu nacional arqueologic de Nàpols vinheta| Joventa se defendent contra Eròs, William-Adolphe Bouguereau Dins Lo Banquet de Platon (427-348 AbC.), Eròs es presentat de biais diferent segon los personatges del dialòg. Per Fedra, Eròs es una divinitat primordiala, « aqueste que fa lo mai de ben als òmes », « inspira de l'audàcia », « es lo mai ancian, lo mai august, e lo mai capable de far l’òme vertuós e astruc pendent sa vida e après sa mòrt ». Pausanias fa la distinccion entre dos amors e relacions sexualas. Coma i a dos Afrodita, l'Afrodita celèsta, d’edat, nascuda d'Uranos, e l'Afrodita nascuda del mascle e de la femna, Zèus e Dionèa, mai jova e nomenada Afrodita triviala o populara; i a dos Eròs, un Eròs popular, « es l’amor que regna d’enter las gents comuna. Aman sens causida, que sián joventas o jovent, puslèu lo còrs que l’alma », « desira pas que gausir; baste que capite, quines que sián los mejans », e un Eròs fidèl, que « cerca pas que los jovents », qu'aima pas que lo sèxe mascle, « naturalament mai fòrt e mai intelligent ». Seguís un elògi de l'amor vertuós, fidèl, non ligat al còrs. Fasent parlar Eriximac, Platon aprova la distinccion los dos Eròs facha per Pausanias e la complèta: l'Eròs demora pas sonque dins l'alma mas tanben dins la beutat, « dins los còrs de totes los animals, dins las produccions de la tèrra, en un mot, dins totes los èssers ». L'Eròs legitim e celèst es aqueste de la musa Urania. « Mas per aqueste de Polimnia, qu’es l'Eròs vulgar, se deu lo favorizar qu’amb una granda resèrva, de biais que l’agrement que balha pòsca pas jamai portar al desviament ». Aristofan parla de la poténcia de l'Eròs e del mite de l'androgin (i a tres sèxes originals: lo mascle, produch pel solelh, lo femenin per la tèrra e l'androgin, aqueste qu’es compausat dels dos autres, per la luna). Eròs es la fòrça que mena las mitats las unas cap a las autras après lors separacions pels Dieus. Aquesta, òme, que s'unís a una mitat femna ven feconda, aquesya que s'unís a una mitat òme jasilha pas que de causas de la ment. « Los òmes que venon de la separacion dels òmes primitius cercan lo sèxe mascle », de biais que la simpatiá, l’amistat e l'amor los sasisson l'un l'autre, e de biais formar pas pus qu’un sol èsser amb el, « bonaur qu’arriba uèi qu’a fòrça peu de gents ». Agaton lo presenta coma lo mai bèl e jove dels Dieus, agradant o non a Esiòde e Parmenides. Es un Dieu delicat que « camina e se repausa sus las causas mai tendras » e « s'alunha dels còrs durs ». Es format d'una esséncia subtila — es la gràcia que lo destria —, pòt recebre pas cap ofensa, es de la mai granda temperància. Es lo mai fòrt dels Dieus, quitament mai fòrt qu'Arès. Es fòrça abil que fa poèta aqueste qu’es inspirat d’el.
Per Socrates, Eròs es amor de quicòm: es l'amor de la beutat. Coma totes los demònis, es un intermediari entre los òmes e los dieus, entre la condicion de mortal e aquesta d’immortal. Pòrta « al cèl las pregarias e los sacrificis dels òmes » e pòrta « als òmes los òrdres dels dieus e la remuneracion dels sacrificis que lor ofriguèron ».
Se vei qu'Eròs, se cambia d'aspècte cada còp qu'es a un autre convidat del Banquet de far son elògi, va sempre mai paréissent al quite Socrates quand Socrates parla: son ambedos pè-descauç, caçaire de beutats; Socrates, quand descrich Eròs, seriá coma temptat mai d’un còp per l'autoretrach,.
Segon gaireben totes los autors, Eròs passa per filh d'Afrodita e d'Arès, veire, mas mai rarament, d'Afrodita e Zèus, Ermès, Efèst o quitament Uranos. Coma filh d'Afrodita e d'Arès, a per besson o cabdet Anteros, dieu de l'amor mutual, e per sòrre Armonia. Dins de tradicions mai recentas (a partir del sègle VI AbC.), Eròs passa pel filh nascut sens paire de la divesa de las Naissenças Ilitia o lo filh de Zefir e d'Iris.
Culte
Es onorat en Grècia antica especialament coma lo dieu de la pederastria. Los Esparciatas e los Creteses li sacrifican avant una batalha, lo batalhon sagrat de Tebas li es consacrat, e Atenas l'onora coma lo dieu liberator de la ciutat en onor d'Armodios e d'Aristogiton, los tirannoctons. Son sanctuari màger es situit a Tespias, ont se celebrava las erotidias.
Representacions artisticas
vinheta|Paul Gervais [[Capitòli de Tolosa]] A l'origina, Eròs es representat coma un èsser androgin. La figura d’un jovent alat aparéis a la fin del VI AbC. sus de vases atics de figuras rojas. Es alara rarament associat a Afrodita e aparessiá sovent jos multiplas instàncias; a vegada, un dels Amors es nomenat Imeros o Potos (desir).
Sa representacion ven fòrça populara a partir de 490 AbC. Se lo vei alara suls vases, amb la lira o una lèbre — dòna pederastica per excelléncia — a la man, o encara percaçant un drolle. Enseguida, es mai sovent associat amb Afrodita e lo mond de las femnas, coma suls vases nupcials coma los lebetes gamikoi, los lotrofòrs o encara los lecanis. Al rèste, s’utiliza lo blanc per lo representar, tot coma pels còrs de las femnas. L'arc e lo carcais son d’atributs abituals a partir del sègle IV AbC. L'exemple mai celèbre es de segur l’estatua d’Eròs tibant son arc, tipe atribuit a l’escultor Lisip. vinheta|Ker-Xavier Roussel Vènus e l'Amor al bòrd de la mar (1908) [[musèu d'Orsay.]] A partir de l'epòca ellenistica, lo tipe de l'Eròs-enfant aparéis en concurréncia a aqueste de l'Eròs-efèb. A partir d’aquesta epòca, Eròs pèrd sa significacion religiosa per venir ornamental.
Sessenheim
Sessenheim en alemannisch (Sessenheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Eròs
Representacions artisticas
A partir de la Renaissença, sa representacion es assimilada a aquesta dels àngels per arribar al tipe del putto. Verones, vèrs 1562, lo personifica nenon, presentat amb son fraire Anterod recent nascut, per lors parents, Vènus e Mercuri, a Jupitèr. Aqueste quadre de 150 × 243 cm es servat al Oficis à Florença.
Noidant-Chatenoy
Noidant-Chatenoy es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Sessenheim
Geografia
La municipalitat a constituit a l'origina de la parròquia de Sessenheim e d'aquela de Dengolsheim, luòc-dich #qu'a donat lo sieu nom dins l'actual quartièr de Dengolsheim al Sud del pòble.
Eròs
Representacions artisticas
Son avatar roman, Cupidon, es sovent representat jols trachs d'un jove enfant fosic, gautut, amb doas alas pichonas dins l’esquina e portant un arc, que li servís e tirar de flechas d'amor.
Sessenheim
Geografia
A una distància a panatòri d'ausèl de 414 km de París, Sessenheim se situa a 30 km al Nòrd de Estrasburg, a 14.5 km a l'Èst de Haguenau e a 3 km a l'Oèst del Rhin.
Las municipalitats limitrophes son : Stattmatten a 1.32 km, Auenheim a 2.17 km, Rountzenheim a 2.49 km, Dalhunden a 2.66 km, Soufflenheim a 3.72 km e Drusenheim a 4.66 km.
La municipalitat francesa la mai aluenhada siás Urepel situada a 964.6 km. (Las distàncias an calculat a panatòri d'ausèl)
Situada sus l'ais ferroviaire Estrasburg - Lauterbourg, Sessenheim es una estapa sus la Véloroute Rhin EV 15 (1 320 km) #que connècta la font del Rhin, situada a Andermatt a Soïssa, a la siá desbocadura a Rotterdam.
La Moder flueix al Sud del vilatge al limit de la municipalitat de Dalhunden. La municipalitat a situat sus la Resèrva naturala regionala de Sessenheim Kreisleeren.
La commune est constituée à l'origine de la paroisse de Sessenheim et de celle de Dengolsheim, lieu-dit qui a donné son nom à l'actuel quartier de Dengolsheim au Sud du village.
A une distance à vol d'oiseau de 414 km de Paris, Sessenheim se situe à 30 km au Nord de Strasbourg, à 14.5 km à l'Est de Haguenau et à 3 km à l'Ouest du Rhin.
Les communes limitrophes sont : Stattmatten à 1.32 km, Auenheim à 2.17 km, Rountzenheim à 2.49 km, Dalhunden à 2.66 km, Soufflenheim à 3.72 km et Drusenheim à 4.66 km.
La commune française la plus éloignée est Urepel située à 964.6 km. (Les distances sont calculées à vol d'oiseau)
Située sur l'axe ferroviaire Strasbourg - Lauterbourg, Sessenheim est une étape sur la Véloroute Rhin EV 15 (1 320 km) qui relie la source du Rhin, située à Andermatt en Suisse, à son embouchure à Rotterdam.
La Moder coule au Sud du village à la limite de la commune de Dalhunden. La commune est situé sur la Réserve naturelle régionale de Sessenheim Kreisleeren.
Istòria
Sessenheim A aquerits una cèrta notoriété en l'istòria de la literatura continuament a la idylle nouée de 1770 a 1771 dintre Johann Wolfgang von Goethe en estudiant alavetz en drech al Universitat d'Estrasburg e Frédérique Brion, la filha del pasteur del pòble. Aquela idylle a representat per una gloriette restaurada en se situant sus una butte condicionada a las abord de la comuna. A la cœur del vilatge a dos la comuna lo Musèu Goethe al Auberge a la Bœuf dédié a l'escrivan se tròba dins una sala annèxa d'un restaurant.
Sessenheim a acquis une certaine notoriété dans l'histoire de la littérature suite à l'idylle nouée de 1770 à 1771 entre Johann Wolfgang von Goethe alors étudiant en droit à l'Université de Strasbourg et Frédérique Brion, la fille du pasteur du village. Cette idylle est représentée par une gloriette restaurée se situant sur une butte aménagée aux abord de la commune. Au cœur du village à deux pas de la mairie le Musée Goethe à l'Auberge au Bœuf dédié à l'écrivain se trouve dans une salle annexe d'un restaurant.
Michel Plasson
Michel Plasson (nascut lo 2 d'octobre de 1933 a París) es un cap d'orquèstra francés.
Biografia
Estudièt amb Lazare Lévy al Conservatòri de París. Fins a 1958, èra tocaire de batariá a l'Européen (sala situada carrièra Biot a París), dins de clubs e cabarets (participèt a d'enregistraments amb Édith Piaf). Obtenguèt lo primièr prèmi del Concors de Besançon en 1962, e anèt al Estats Units d'America seguent los conselhs de Charles Münch. Se perfeccionèt amb Erich Leinsdorf, Pierre Monteux e Leopold Stokowski e tornèt en França en 1965. Venguèt director musical de la vila de Mètz pendent tres ans e s'installèt a Tolosa en 1968, per dirigir l'Orquèstra del Capitòli, que l'aucèt al nivèl internacional.
Dempuèi 1990, Michel Plasson a trabalhat tanben amb l'Orquèstra Filarmonica de Drèsda que ne foguèt lo cap màger pendent sèt ans.
Sollicitat per las mai grandas orquèstras e opèras, en Euròpa, als Estats Units d'America, en China e al Japon, Michel Plasson fa viure la musica qu'ama, subretot la musica francesa. Foguèt invitat a l'Opèra de Shanghai, al Teatro Massimo de Palèrme, al Teatre de la Maestranza a Sevilha, al Teatre Reial de Parma, a l'Opèra de Zurich, a l'Opèra de Pequin, Coregias d'd'Aurenja, al Megaron d'Atenas, a Estrasborg, eca.
Michel Plasson dirigís tanben las orquèstras que l'invitan l'Orquèstra de París, l'Orquèstra de l'Opèra de Niça, las orquèstras de Barcelona, Madrid, Valéncia, Sevilha, Las Palmas e Rotterdam, gaireben totas las grandas orquèstras italianas. Dirigís regularament l'Orquèstra Sinfonica Nacionala de China, que n'es lo cap màger per sèt ans.
Lengas salamonicas del sud-èst
Las lengas salamonicas del sud-èst son un grop de lengas oceanianas parladas a las Illas Salamon.
Classificacion
La classificacion intèrna del salamonic del sud-èst es :
Notre-Dame-des-Millières
Notre-Dame-des-Millières en arpitan (Notre-Dame-des-Millières en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de Savòia e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
.dd
.dd es l’ancian nom de domeni d’Internet de la Republica Democratica Alemanda.
Referéncias
Toppdomän
Caront (mitologia)
vinheta|[[Aquilles|Aquiles tuant un prisonièr troian debant Caront (a drecha), cratèri en calici etrusc de figura rojas, fin del sègle IV AbC començament del III, Cabinet de las medalhas de la Bibliotèca nacionala de França]] Filh de l'Erèba e de la Nuèch, Caront es lo nauchièr (lo pilòt de la barca) dels infèrns dins la mitologia grèga. Suls paluns de l'Aqueront, fasiá passar l'Stix, contra una obòla, la almas dels mòrts avent recebut una sepultura.
Mite
Segon la mitologia, Caront èra un vièlh d'aspècte reguèrgue, lord e pauc conciliant, fòrt solide e que plega pas a las preguièras d'aquestes qu'avián pas de que lo pagar. Vestit d'una cagola, causissiá sos passatgièrs dins la fola que s'amassava a la broa. Se deviá alara èsser causit e poder pagar son viatge, d'ont la costuma de plaçar una obòla sota la lenga del mòrt abans son enterrament. Aquestes que podavan pas pagar, per manca d'aver èsser enterrats coma cal, devián vagar sus la riba del flume Stix pendent cent ans. vinheta|Caront passant l'[[Stix, per Joachim Patinier, 1515-1524, musèu del Prado (Madrid)]] Es fòrça rare que Caront daisse passr un mortal encora vivant.
Villanueva de Jiloca
Villanueva de Jiloca es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Aubigny (Alèir)
Geografia
Vilatge rural situat entre la bòsc de Bagnolet, relique oriental de la bòsc de Tronçais, e lo Aliar. Lo relief es faiblement vallonné, lo païsatge es typique del bocage bourbonnais ; de nombrós ruisseaux travèrsan la municipalitat, aital coma un tributaire de l'Aliar de mai granda importància : la Burge.
Village rural situé entre la forêt de Bagnolet, relique orientale de la forêt de Tronçais, et l'Allier. Le relief est faiblement vallonné, le paysage est typique du bocage bourbonnais ; de nombreux ruisseaux traversent la commune, ainsi qu'un tributaire de l'Allier de plus grande importance : la Burge.
Maison Nueva (Vinhana)
Maison Nueva (nom fòrça probablhe; en francés Maisonneuve) es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Viena e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Durenca (omonimia)
Durenca pòt designar
Lomé
Lomé es la capitala de Tògo. Sa populacion èra estimada a 737,751 abitants, en 2006.
thumb|430px|left|Vista de Lomé.
Roger Federer
thumb|Roger Federer Roger Federer es un jogaire de tennis soís nascut lo 8 d'agost de 1981 a Basilèa, Soïssa. Federer es lo tennista qu'a ganhat mai de torneges de Grand Chelem: 20 títols en total.
A ganhat 101 torneges en individuals e 8 en dobles.
Ganhèt tanben la medalha d'aur en dobles als Jòcs Olimpics de Pequin.
Roger Federer es nº 1 del mond dempuèi 2004, total 310 setmanas.
Fòrça expèrts lo considèran lo melhor jogaire de tennis de l'istòria.
Villar de los Navarros
Villar de los Navarros es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Equipa de França de fotbòl
L'equipa de França de fotbòl es l'equipa nacionala de fotbòl de França, constituida dels melhors jogaires de fotbòl de nacionalitat francesa, jos l'egida de la Federacion Francesa de Fotbòl.
1983
Energia
Intrada en servici dau tokamak Joint European Torus (JET) que permetèt de realizar de progrès importants regardant la recèrca sus lei plasmas e la fusion termonucleara.
Medecina
Descubèrta dau virus a l'origina dau sindròm de l'immunodeficiéncia aquerida (SIDA) per la còla francés de Luc Montagnier. Una partida dei descobreires (Luc Montagnier e Françoise Barré-Sinoussi) foguèron guierdonat dau Prèmi Nobel de Fisiologia ò Medecina en 2008.
Sent Germer (Armanhac)
Sent Germer (Saint-Germé en francés) qu'ei ua comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Segon Dauzat e Rostaing, los Féniés, Sent Germer que representaré Garimar, avesque de Tolosa au sègle VI. Que i a un aute Garimar abat en França, mès en Gasconha lo nom qu'es -normalament- lo de l'avesque tolosan, ,. Que i a un problèma fonetic : Ga > Ja > (Ge) ? Nom reinterpretat en fonetica d'oïl e transferit ? Segon Negre, Sent Germer que representa Germerius.
Relhac (Carcin)
Relhac (Reilhac en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Achun
Achun es una comuna francesa, situada dins lo departament de Nièvre e la region de Borgonha Franca Comtat.
Istòria
Lo sieu ancienneté remonta cap a 1130. Èra antany del Nivermois, del diocèse de Nivèrns, Parlament de París e del Intendance de Molins, eleccion de Nivèrns per part (57 fuòcs) e partida de l'eleccion de Castell-Chinon, (18 fuòcs).
Chavance, Comuna ligada a Achun
Son ancienneté remonte vers 1130. Elle était autrefois du Nivermois, du diocèse de Nevers, Parlement de Paris et de l'Intendance de Moulins, élection de Nevers pour partie (57 feux) et partie de l'élection de Château-Chinon, (18 feux).
Condom d'Aubrac
Condom d'Aubrac, (Condom-d'Aubrac en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
.yu
.yu es l’ancian nom de domeni d’Internet de Iogoslavia. S'utiliza encara.
Referéncias
Toppdomän
Rossinhòl
Lo nom de rossinhòl (var. rossinhòu) es portat per mantuna d'ausèls de la familha dels Muscicapidae :
Cant
Lo rossinhòl es reputat per son cant, amb de sonoritats variadas e armoniosas.
Lengas ijo
Classificacion
thumb|300px|Las lengas ijo e lo defaka, en blau escur La classificacion intèrna del ijo es :
Rossinhòl
Cant
Per analogia, se parla de per designar :
Lengas ijo
Classificacion
Las lengas ijos son soven inclusas dins una familha ijoïdas amb lo defaka, parlat dins lo vesinatge de l'ijo, per exemple Blench (2019). L'ijoïd demòra una proposicion ipotetica.
Rigny
Rigny es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ezer Weizman
Ezer Weizman, pilòt d'avion militar e òme politic, foguèt president d'Israèl entre 1993 e 2000.
Villarreal de Huerva
Villarreal de Huerva es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Clam
Clam es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Paulhe
Paulhe (en francés coma en occitan) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Borniquèl
Borniquèl es lo toponim:
Persefòne
vinheta|Estatua d'Isis / Persefòne, marbre, sègle II, Musèu arqueologic d’Eraclion, Grècia Dins la mitologia grèga, Persefòne (en grèc ancian  Περσεφόνη / Persephónê, per Omèr e Panfos d'Atenas Περσεφόνεια / Persephóneia) es una de la divinitats ctonianas màger, filha de Zèus e de Demetèr e tanben esposa d'Ades. Es d'en primièr coneguda jol simple nom de Corèa (Κόρη, « la joventa » ), o encara « la filha », per oposicion a Demetèr, « la maire » (ἡ Μήτηρ / hê Mếtêr). Devesa de l'inframond (los Enfèrns), es tanben associala al retorn de la vegetacion a la prima que cada annada, torna sièis meses sus Tèrra puèi sièis dins lo reialme sosterranh amb Ades, coma dins los mistèris d'Eleusis. Es assimilada a Proserpina dins la mitologia romana.
Mite
esquèrra|vinheta|300x300px|Persefòne per [[Ades, medalhon d'un kylix atic, v. -440--430, British Museum.]] Persefòne es una de la divinitats ctonianas màger dels Grècs. Son istòria e contada entre autre dins l’Imne omeric a Demetèr. Persefòne es una plan bèla femna, e sa maire Demetèr l'elèva en secret en Sicília, son illa favorita, ont la joventa es en seguretat. Dins los bòscs d'Enna, Persefòna se divertís en companhiá de las Oceanidas. Un jorn, alara que son ocupadas a culhir de flors, Persefòna s'alunha del grop, per culhir un narcís. Alà, es remarcada pel poderós Ades, son oncle, que vòl ne far sa reina. Rauba la joventa que crida a l'alèrta sa maire mas aquesta arriva tròp tard. La scèna se seriá debanada près del lac de Pergusa, en Sicília. Pas degun avent vist pas res, Demetèr partiguèt en cerca de sa filha unica pendent nòu jorns e nòu nuèchs avent de declarar : « La Tèrra serà atalentada tant qu'aurai pas retrobat ma filha ». Elios, lo Solelh, decidiguèt alara de revelar a Demetèr qu'Ades raubèt sa filha. La divesa irà fins als Infèrns per anar la cercar, mas Ades refusèt de la far tornar. L'afar es portada devant Zèus.
Zèus es pas capable de prene una decision que vòl pas mancar que siá Demetèr o Ades. Zèus pensa que Persefòne deu demorat als Infèrns. Pasmens decidís de far un compromés. La joventa passarà sièis meses (los periòdes de la davalada e d'ivèrn) amb son espós coma reina dels Infèrns. Los sièis autres meses de l'annada, tornarà sus Tèrra e dins l'Olimp nomenada alà Corèa, per tornar portar la jòia a sa maire, aquò provòca la prima e l'estiu. Demetèr, ela, volgava profiechar de sa filha mai que de 6 meses par an. Penguèt donc coma argument que Persefòna èra sa filha e auriá volgut qu'aquesta demore uèit meses sus tèrra e 4 meses als Infèrns. Zèus e Ades acceptèron. vinheta|Raubament de Persefòne. òli sus fond de dauradura sus fusta, sègle XVIII. Persefòna sembla aver acceptat son ròtle de reina dels Mòrts, que dins las legendas, agís sempre en acòrdi amb son espòs. Quirament se mòstra dura e inflexibla. Pasmens, unes autors la coneisseon pas coma la filha de Demetèr, mas coma aqueste de l'Stix, e segon eles, Persefòna es dempuèi sempre la divesa dels Infèrns.
Persefòne interven pauc dins las legendas (pasmens veire Adonis e Piritoòs).
Quand Lincos romp lo cari de Triptolèma, emplegat de Demetèr, sa maire lo transforma (d'autras fonts dison qu'es lo quita Triptolème) en linx, qu'èra un dels filhs illegitims d'Ades.
Persefòne es pas solament la Divesa dels Infèrns. Es generosa pels abitants de la Tèrra quand torna dels Infèrns. Pòrta als païsans la fertilitat de lors tèrras.
Interpretacions del mite
Mas pas cap de mite se contenta de simbolizar la materialitat de la vida, e aqueste allegorisme agrari a pas res misteriós : es plan clar que per venir espig, la grana deu èsser ensebelida dins la tèrra. Aquesta significacion agrària justifica donc pas ela sola qu'une iniciacion aja estat necessària per participar als mistèris d'Éleusis. Una interessanta interpretacion psicologica e morala del mite foguèt donada per Paul Diel : « Per que los Mistèris d'Eleusis ajan un sens prigond que la compreneson exigís l'iniciacion, cal que l'allegorisme inicial aja subit la transformacion en simbolisme mitic cargat d'una secrèta significacion psicologica », çò escrich .Es a dire, qu'en lengatge mitic, l'inframond, qu'Ades n'es lo sobeiran, es sempre lo simbòl del subconscient: es a dire dins l’ambiguïtat, lo sòrn. Mas, tota repression d'un desir exaltat e copable subís de biais inexorable son castig. Precisament, dins la tradicion orfica, las filhas del parelh infernal (Persefòna-Ades) son d'Erinias en d'autres tèrmes, de divinitats cargadas del castig dels copable s : D'un vejaire simbolic, la culpabilitat es la consequéncia (es a dire la filha) del desir reprimit (Persefòna) casèt jos la presa de la lei sobeirana del subconscient (Ades). Mas lo desir reprimit pòt èsser liberat de la perseguiment per las Erinias, mercé a l'intervencion de l'esperit que permet la presa de consciéncia de l'error e de la culpa: es aquesta solucion que simboliza l'intervencion de Zèus (l'esperit illuminant) sus l'òrdre de que Persefòna quita per una partida de l'annada l'inframond, e renaís (la grana ven espig), per rejónher Demetèr d'entre los divinitats olimpianas : aquesta aventura fa tanben lo compte del simbolisme prigond del pan, manjar terrèstre fondamental que se trapa èsser, dins totes los mites, lo simbòl de la noiritura de l'alma e de la ment.
Una autra interpretacion, de natura metafisica e religiosa, foguèt donada per la filosòfa Simone Weil, per que « la beutat es la tenda mai frequenta que se servís de Dieu per dobrir l'alma al buf d'el naut. « la beutat est le piège le plus fréquent dont se sert Dieu pour ouvrir l'âme au souffle d'en-haut. » Persefòna seriá lo simbòl de l'alma sedisida per la beutat del mond, l'Imne omeric a Demetèr descriu en efièch un prada plan bèla dins una natura plasenta: « Lo perfum del narcís fasiá risolar lo cèl tot entièr en naut, e la tèrra entièra, e tot lo conflament de la mar. A pèna la joventa aja parat la man que s'èra fach presa. Èra casuda dins las mans del Dieu vivant. Quand n'èra sortida, aviá manja la grana de la milgrana que'n foguèt ligada per sempre. Èra pas pus verge. Èra l'esposa de Dieu ». L'inframond ont Persefòna foguèt menada e deguèt demorar simboliza lo patiment expiatòri, la « Nuèch dels Sens » e la grana de milgrana es la semença de la gràcia dins l'alma.
Dins sa portada metafisica, inerenta al mite amb lo mistèra de la mòrt (la grana sebelida morís), lo mite del retorn sus tèrra de la divesa ofrís tanben als fidèls una promesa formala de la los resurreccion. Mas, aquesta significacion metafisica es inseparabla de la significacion morala, qu'Ades, fraire de Zèus, es lo jutge dels mòrts: un jutjament dels mòrts auriá pas cap de sens se la vida umana se resumava sonque a se noirir de pan terrèstre; ne pren un al contrari se la vida umana consistís a « exaltar pas de biais insensat lo besonh material ».
Representacions artisticas
drecha|vinheta|386x386px|La [[Mistèris d'Eleusis|triada eleusiniana : Demetèr, Persefòne e Triptolèma, relèi votiu, v. 440-430 AbC, musèu nacional arqueologic d'Atenas.]]
Escultura
Lo raubament de Persefòna es un subjèt frequent dins l'art :
Orquèstres e cants lirics
Persefòne inspirèt diferentas tragèdias e opèra, coma Jean-Baptiste Lully que compausèt una tragèdia lirica nomenada Proserpina en 1680. De sègles mai tard, es Igor Stravinskii dins las annadas 1930 que compausa un opèra nomenat Persefòna. Lo compositor britanic George Lloyd s'inspirèt del mite de Persefòna (Proserpina) per sa setena sinfonia al sègle XX.
Villarroya de la Sierra
Villarroya de la Sierra es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Minos
Dins la mitologia grèga, Minos (en grèc ancian Μίνως / Mínôs), filh de Zèus e d'Euròpa (la filha d’Agenor), es un rei légendari de Creta. Son nom foguèt donat a la civilizacion minoïca, qu'espelís en Creta pendent lo Millenari II.
Mite
Minos náis en Creta amb sos fraires Radamant e (segon une autors) Sarpedon. es elevat per Asterion, rei de l'illa, a qui Zèus aviá confiat Euròpa. Segon pseudo-Apollodòr, se manca de jove amb sos fraires per l'amor d'un jovent, Miletos (o Atimnios).
A la mòrt d'Asterion, recep lo tròn de Creta; alunha alara sos fraires del poder. Esposa Pasifaèa, filha d'Elios. A per enfants Ariana, Fèdra, Deucalion, Androgèu, Glaucos, Catrèu, Acacallis e Xenodice.
Aguèt tanben d'enfants illegitims:
Es sovent representat en rei e prèire de Zèus, vengut del mont Ida amb los Dactils. A vegada se destriava dox Minos: un, filh de Zèus, legislator del mond cretés e jutge dels Infèrns grècs; l'autre, filh de Licast e fellen de Zèus, avent tanben regenerat sul mond cretés. Un Minos seriá mòrt en Sicília segon Diodòr ont se vejava son tombèl, alara que percaçava Dedal. Una autra tradicion assegura que seriá mòrt a Camicos, surprés dins son banh per las filhas del Rei Cocalos rei de Sicília, que l'aurián escanat. Aquestes dos eveniments pòdon èsser verai, que se sap pas s'i aguèt un sol Minos. Los poètas lo deifiqèron, per la vigor amb que reprimava la pirateria dins las mars de Grècia.
thumb|200px|Representacion del Minotaure, que Minos faguèt embarrar dins lo Labirint de Dedal. Medalhon d'un kylix atic bilinga. Musèu arqueologic nacional de Madrid.
Segon lo mite, volent montrar a son pòble lo credit que gasissiá près dels dieus, Minos preguissiá Poseïdon de far sordre de la mar un taure supèrb, que li seriá sul pic sacrificat. Poseïdon respondiguètt a aquesta demanda li enviant un magnific taure blanc que Minos trobèt tan bèl que decidiguèt d'enganar lo dieu: estaliva lo taure que placèt dins son tropèl e immòla una autra bèstia. Encolerat per l'impostura de Minos, Poseïdon anima lo taure de furor e li faguèt devastar las tèrras de Crèta. Mai, inspirèt a Pasifaèa, l'esposa del rei, un amor apassionat per l'animal. La reina anèt trobar Dedal per sollicitar son ajuda. L'arquitècte fabriquèt una vaca de fusta clòt de biais que Pasifaèa pòsca i prene plaça e s'aapriar amb lo taure. D'aquesta union nasquèt lo Minotaure, una creatura amb una tèsta de taure, e al còrs d'un òme. Minos, segent los conselhss d'oracles, confièt a Dedale la construccion del Labirint, ont faguèt embarrar lo mòstre.
Après la mòrt d'Androgèu, Minos faguèt lo sètge Atenas e, victoriós, demanda, en mena de tribut, l’enviada de set jovents e set joventas d'Atenas per servir de pastura al Minotaure cada annada. L'eròi Tesèu, filh del rei d'Atenas, Egèu, foguèt tirat al sòrt per far partit del tribut annal. Suls conselhs d’una de las filhas de Minos d'el enamorada, Ariana, capita a tuar lo mòstre. Minos, tenent Dedal per responsable d'aquesta fugida, lo faguèt embarrar amb son filh Icar dins lo labirint, d'ont fugiguèron amb d'alas que Dedal fabriquèt.
.zr
.zr es l’ancian nom de domeni d’Internet de Zaire.
Referéncias
Toppdomän
Martigné-Briand
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Kigali
Kigali es la capitala administrativa e politica de Rwanda. Sa populacion èra estimada a 603,049 abitants, en 2003.
thumb|430px|left|Vista dau centre de Kigali.
Romery
Romery pòt essèr:
Sotta
Geografia
thumb|left|Naut=Fotografia de Sotta|Sotta al crepuscle
Sotta es una municipalitat en comportant 36 caserius, e #que la superficie arribat a 6 650 n'a.
Lo vilatge se situa en mejana a 130 m d'altitud. Mes entre Porto-Vecchio e Figari, es un luòc de passatge per las gents en volent retre's siá a l'aeropòrt de Figari, siá dins vila, a Porto-Vecchio o a Bonifacio. Es egalament un luòc plen de natura, encara preservat e intacte. Lo ambiance del vilatge es relativament preservada, sustot en #èsser, mercés als sieus dos bars, lo sieu restaurant e lo sieu otèl. Es un luòc fòrça agréable per las gents #que meton en examen la calma.
thumb|left|alt=Photographie de Sotta|Sotta au crépuscule
Estramiac
Estramiac (Estramiac en francés) qu'ei ua comuna gascoa d'Occitània situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Sotta
Geografia
Le village se situe en moyenne à 130 m d'altitude. Placé entre Porto-Vecchio et Figari, il est un lieu de passage pour les gens voulant se rendre soit à l'aéroport de Figari, soit en ville, à Porto-Vecchio ou à Bonifacio. C'est également un lieu plein de nature, encore préservé et intact. L'ambiance du village est relativement préservée, notamment en été, grâce à ses deux bars, son restaurant et son hotel. C'est un lieu très agréable pour les gens qui recherchent le calme.
Estramiac
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Lo nom que hè pensar a un palais a l'entorn de Lion : Stramiacum, palatius regium super Rodanum prope Lugdunum. Lo nom *Stramius es pas atestat, donc pòt pas gaire estar latin, mes que poiré estar gallic, pr'amor de la localizacion deu palais. Aquí perqué Delamarre lo cita dens son diccionari. Per Estramiac, lo complement es lo sufixe gallic -āco(n), latinizat en -acum dens los tèxtes,. Estramiac qu'èra donc benlèu ua anciana grana propietat antica qui avèva per mèste *Stramius. Segon Negre, Estramiac, atestat Estremiac en 1467, que vengueré deu gascon estremiat (estremat, ecartat), dab l'atraccion de la finala -ac; lo vilatge que seré a despart deus camins importants Negre qu'èra un gran fabricant d'etimologias popularas...
1982
Aquesta pagina concernís l'an  del calendièr gregorian.
Etiopia
Après la Guèrra d'Ogaden (1977-1978) quatre annadas aperavans, Etiopia ajudèt una guerilha somaliana pro-etiopiana qu'ataquèt lo centre de Somalia. Leis insurgents capitèron de conquistar mai d'una vila. Pasmens, Mogadisho recebèt una importanta ajuda militara de part de Washington que li permetèt de rebutar l'ofensiva. Coma en 1978, lei combats s'arrestèron a la frontiera permetent de defugir un segond conflicte dirècte entre Etiopia e Somalia.
Iran
thumb|[[Guèrra Iran-Iraq.]]
Una tièra de còntraofensivas iranianas de genier a mai entraïnèron la retirada dei tropas iraquianas en direccion de la frontiera. Puei, d'ofensivas iranianas novèlas permetèron ais Iranians d'intrar sus lo territòri iraquian. Pasmens, en causa d'una resisténcia iraquiana importanta, lei conquistas iranianas demorèron fòrça limitadas.
Iraq
Una tièra de còntraofensivas iranianas de genier a mai entraïnèron la retirada dei tropas iraquianas en direccion de la frontiera. Puei, d'ofensivas iranianas novèlas permetèron ais Iranians d'intrar sus lo territòri iraquian. Pasmens, en causa d'una resisténcia iraquiana importanta, lei conquistas iranianas demorèron fòrça limitadas.
Arqueologia
Organizacion d'una campanha de cavaments fins a 1994 sus lo sèti maia de Calakmul.
Astronomia
Capitada dei missions sovieticas Venera 13 e 14 que se pausèron a la superficia de Vènus onte realizèron divèrsei mesuras e lei premierei fotografias en color dau sòu de la planeta.
Medecina
Capitada de la premiera implantacion d'un còr artificiau de tipe Jarvik 7 desvolopat per la còla dau mètge estatsunidenc Robert Jarvik. Lo pacient subrevisquèt 112 jorns. Après la revirada parciala de la temptativa de 1969, aquò permetèt de desvolopar l'ensèrt de còrs artificiaus.
Villarroya del Campo
Villarroya del Campo es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Eròs (filosofia)
L'eròs platonician
Dins l'orfisme e dins los cultes de mistèris, la pojada de l'alma se fa seguent tres gras successius, la purificacion, l’illuminacion e l’union al devin. Platon utiliza aquestas nocions e dona a l'eròs una forma personala e ne fa ressortir lo sens. Utiliza la forma mitologica d'Eròs per la transformar en forma dialectica: l’objèctiu de la filosfia es de reproduire la purificacion. Opèra atal l'oposicion entre le logos e lo mite dins sa concepcion de l'eròs. Mas sa filosofia existencila repausa sempre sus un fons religiós, la reünion de l'alma a son origina divina essent sempre la via de la redempcion, a la diferéncia de la filosofia modèrna. Es en efièch largament tributària de l'orfisme, e demora malgrat tot una soteriologia. Aquò es benlèu la rason que Platon daissa la dialectica e la pensada discursiva per rejoónher l'experiéncia extatica quand parla del « baujum divin », moment ont l'alma s'unís al divin, caracterizant lo tresen gra de la pojada de l'alma.
Platon destria dos tipes d'eròs: l'eròs vulgar, filh de l’Afrodita vulgara, que mena « los òmes a la leugièretat e al libertinatge », e l'eròs celèste, nascu de l’Afrodita celèsta, qu’es la via permetent lo passatge del sensible a suprasensible, del mond inferior al mond superior, del mond material al mond de las idèas. Aqueste passatge se realiza sempre dins lo mèsme sens: del bas cap al naut, que lo mond de las idèas pòt agir sus aqueste dels sens. L'eròs platonician es ni purament devin ni unicament uman, es quicòm d'intermediari, un grand daïmon, permetent de desrevelhar dins l'alma, coma la brasa jos la cendre, l'atrach de l'alma cap al mond superior. O autrament dich la beutat d’aqueste mond a per ròtle de desrevelhar l'eròs dins l'alma per que parvenga a la beutat suprasensibla e celèsta.
Per Anders Nygren, l'eròs de Platon es un désir, una aspiracion, una desirança ligada a un sentiment de privacion, qu’es un de sos elements constitutius. Es pas purament espontanèu e immotivat coma poiriá l'èsser l'agape, qu’es una concepcion fondamentala e originala del cristianisme. L'Eròs es la via que mena l'òme cap a Dieu, e non pas la divinitat que se baissa cap a l'òme. L'Eròs es per natura un amor egocentric, del sol fach qu'es desir. La pròva mai manifèsta en n’es l'union intima de l'eròs e de l'eudemonisme.
L’eròs neoplatonician
Selon Nygren, Plotin (205 ApC. - 270 ApC.), filosòf neoplatonician, se destria de Platon sus quatre punts, a subjècte de l’eròs. A la via ascendenta de Platon, menant cap Dieu, lo mond de las idèas, apond la via descendenta. Es lo procediment cosmologic. L'alma umana deu passar mejans las estapas d’aqueste procediment: « totas causas venon de l'Un, del divin; totas causas tornan a l'Un ». Plotin rejonh atal l’Escòla d'Alexàdria. Dieu es amor: « es digne d'èsser aimat, es amor ». L'union amb Dieu pòt se far pas que dins l'extasi, es a dire que ni la dialectica ni la pensada discursiva pòt pas menar a l'union divina. Plotin renoda atal amb la religion. Existís pas un eròs unic mas un fum: l'eròs correspondent a l'alma universala e los eròs propres a cada alma individuala. Mai, Plotin rejonh Platon quand explica que l'alma comença sa caminada pojanta moguda per l'eròs. Lo monde sensible es bèl mas ne possedís pas que la beutat d'un rebat. A la diferéncia dels gnostics, sosten sonque l'alma es d'origina divina, e atal es bona per natura.
Filosòf neoplatonician, Proclos (412-487) utiliza los tèmes de Platon e de Plotin al subjècte de l'eròs e lo transforma. Modifica la concepcion alexandrina del mond. Al doble movement davalant e ascendent d’aquesta, substituís un esquèma ternari: lo repaus, l'emanacion e lo retorn. Dins aqueste esquèma, l'eròs es çò que s'auça de l'inferior cap al superior, l'eròs donc es tanben çò que se baissa del plan divin cap a l'uman, cap al mond inferior, cambièt la direccion de son movement. Çò qui destria radicalament del platonicisme e del neoplatonicisme. « Del mond superior l'eròs se baissa, de l’esfèra de çò qu’es Esperit e Rason fins a l’esfèra de çò qu’es cosmic e torna totas causas cap a la beutat divina ». Proclus utiliza la nocion de la multitud d'eròs introducha per Plotin e la sistematiza per i introduire d’òrdre: es la cadena d'eròs que liga lo cèl e la tèrra e que ne constituís la relacion. Acaba la teoria dels tres gras successius de la pojada, la purificacion, l'illuminacion e l'union que serà utilizada per la mistica crestiana, que las tres vias seràn pendent de sègles: via purgativa, via illuminativa, via unitiva. L'eròs es la poténcia que liga totas causas dins l'existéncia. Non pas unicament la pojada de l’alma individuala de Platon, ni solament la tendéncia inerenta l'existéncia tota entièra a s'auçar d'Aristòtel, mas una fòrça universala que liga lo superior a l'inferior, l'inferior al superior, e entre elas per las causas de mèsme nivèl.
« Dieu es amor », l’eròs crestian
Pels crestians ellnistics, la nocion d’eròs es complementària o s'opausa a l’agape. Anders Nygren, dins Eròs e Agape, sintetiza atal los concèptes d'Eròs e d'Agape:
Quitament s’es un Paire de la Glèisa, las concepcions d'Origèn (185-254) se situisson sus la linha de l'eròs. L'originalitat de sas òbras consistisson a operar una sintèsi entre la concepcion crestiana de l'amor e aquesta de la concepcion ellenica. Per el l'agape es la mèsma causa qu'eròs.
Notam que Denis Müller, dins « ''Agape coma relèva d'Eròs? Los dangièrs d'un amor sens desir », dins Revue d'éthique et de théologie morale'', 2010/3 n° 260, p. 69-80, tend nuanciar l'oposicion que trapa tròp radicala entre Eròs e Agape per Anders Nygren.
Dins lo Cantic dels cantics, considèra que la traduccion grèga de la Bíblia utiliza coma cal lo tèrme d'« agape » per induire pas en error lo lector que, se lo tèrme d'eròs aviá estat utilizat, auriá podut desrevelhar en el l'eròs vulgar. Dins son Comentari al Cantic dels Cantics, remembra qu’aqueste tèxte es destinat als « perfièchs », los gnostics crestians. Quand un gnostic encontra, dins l'Escritura, lo tèrme d'« agape », deu lo comprene, per consequéncia, coma s'i aviá eròs, que tal es la realitat que s’amaga enrè la masqueta protectritz d'agape. Per piejar sa tèsi, cita dos passatges dins la Bíblia ont l'idèa d'eròs aparéis: Provèrbes 4,6 e Saviesa 8,2 : es question de la saviesa. « En principi, la via del salut fondada sus l'eròs es la bona; mas per que los òmes, dins lor flaquesa, demoren pas sens secors e ajuda, foguèt creat, a costat d'ela, la via del salut fondada sus l'agape ».
Après d'Origèn, Gregòri de Nissa (331-394) utiliza la mèsma teologia. Utiliza pasmens una simbolica pro rica per designar l'eròs. Unes son ja coneguts: l'escala celèsta e las alas de l'alma. Mas d'autres son novèls al subjècte l'eròs: la pojada del mont, la flama e la cadena d'amor.
L'autor de La Ierarquia celèsta e de La Ierarquia ecclesiastica, Pseudo-Denís l'Areopagita s’inspira de Plotin e subretot de Proclos que faguèt de largs manlèus. Sistematiza la multiplicitat dels eròs isolats seguent una causalitat que pren sa font dins l'esséncia divina: s'agís d'una doctrina de l'emanacion. Tot essent sota la govèrna de l'eròs, permet pas a aqueste qu’aima de demorar en semèsme: quitament Dieu i es somés e foguèt pojat a crear totas causas e a se dirigir cap a l'objècte aimat. Sa Ierarquia se bastís a l’entorn d'un sol ojectiu: la divinizacion de l'òme que consistís a s'unir a Dieu. Aquesta divinizacion se realiza seguent un òrdre plan establit: la règla fondamentala es que l’òrdre inferior pòt s'auçar pas que cap a la divinitat sonque mejans aqueste que li es sul còp superior. Cada òrdre es ligat a un òrdre superior que redep, e a un òrdre inferior que dona. Es lo mèsme al nivèl de la ierarquia ecclesiastica. Atal, l'òme s'auça lo long de la cadena luminescenta que ven del cèl.
L’eròs agustinian, entre gràcia e caritat
Sant Agustin (354-430), un dels màger Paires de la Glèisa latina, gardèt tota la valor de la via de l'eròs, la sola que posca menar al salut. Es pas doptós que l'amor crestian per Dieu siá lo mèsme que l'eròs platonician, a quicòm près que l’òme manca de fòrça per demorar en naut: « Poguèri pas gardar mon agach fixat sus te; al contrari, dins ma flaquesa, deguèt desviar ma vista e tornar a las causas familharas ». La deca màger qu'atribuís a la via de l'eròs, quitament se foguèt sempre mogut per aquesta, se situís dins la superbia, es dire l'ufan e lo contentament de se que daissa enrè. L'òme demora donc sempre a son nivèl e accedís pas jamai al divin.
Realizèt una doctrina rica e complèxa fondada sus la caritat e la gràcia ont l'eròs es inclusida. La caritat que pòrta la marca de l'eròs celèste es sempre la sola via que mèna cap a Dieu. Demora pasmens impracticabla del moment que la gràcia infusèt pas dins lo còr. La gràcia a per fondaments, dins lo cristianisme, l'incarnacion e l'humilitas, çò qu’es lo principal ensenhament del Crist.
Caritas e cupiditas son los dos tipes d'amor que l'òme pòt sentir. Un es dirigit cap al divin, l'autre cal al mond, remembran l'eros celèste e l'eròs vulgar. Sant Agustin lor atribuís la mèsma valor, i a pas que l'objècte d'amor que cambia. Pasmens, sens condamnae fermament la cupiditas, Augustin compren qu'es una recerca de Dieu, mas mal dirigida, s’engana d'objècte. Los pecats e vicis de l'òme son pas que lo rebat d’aqueste estat de causas. Es en principi qu'un sol objècte que l'òme aja lo drech d'aimar: Dieu. Introduisent lo frui, lo « gausir » (de son objècte) e l’uti, « l’util » (aimar una causa en vista d'una autra causa), Agustin realiza un pauc mai sa doctrina. La sola actitud que convenga al vejaire del mond es de l'utilizar, que siá una ajuda per l'òme sus la via de la caritas. Deu tendre cap a la fruitio Dei, « lo gausiment de Dieu ». Al contrari, la cupiditas utiliza Dieu per gausir del mond.
L’eròs psicanalitic
Sigmund Freud nomena « eròs » la pulsion de viada que, sedon el, demora en cada uman. L'opauda a la pulsion de mòrt, o pulsion de destruccion o « tanatos ».
Estroçat
Estroçat (en francés Étroussat) es una comuna occitana de Borbonés situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Gatika
Gatika es una comuna de Biscaia dins la comunautat autonòma espanhòla del País Basc.
Sent Porquièr
Sent Porquièr puslèu que Sant Porquièr (Saint-Porquier en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Sent Porquièr èra de la diocèsi civila del Bas-Montalban, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de la diocèsi de Montalban e de la senescauciá de Tolosa. En 1790, Sent Porquièr èra caplòc de canton, puèi passèc al canton de Montuèg en l'an X.
La Vilueña
La Vilueña es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Siewiller
Sieweiler en alemannisch (Siewiller en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
La municipalitat de Siewiller, aperten a la region dicha « Alsace Bossue » en formant en limit dels plateaux lorrains a l'oèst e lo massís vosgien a l'èst, (latitud Nòrd 48° 50' 34', longitude Es 07° 12' 08''), a ligat al departament del Bas-Rhin. La siá altitud se situa a 290m.
Lo vilatge de Siewiller a implantat a l'oèst del Bas-Rhin (70 km d'Estrasburg per la rota), en lo costat de Drulingen. A situat a 4 km al sud de Drulingen (las municipalitats son limitrophes) e a 21 km al nòrd-oèst de Saverne, lo sieu cap de-luòc de arrondissement.
Levoncourt (Mòsa)
Levoncourt  es una comuna francesa siutada dins lo departament de Mòsa e la region del Grand Èst.