cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mieussy
Istòria
En 2003, lo Torn de França es passat a Mieussy. Richard Virenque a atengut aquela estapa del Torn, lo 13 de julhet en impòrt al caulet de la Ramaz per acabar a Morzine.
C'est à Mieussy qu'eût lieu en 1978 les premiers vols en « parachute de pente » et qu'est ainsi né le Parapente, où Gérard Bosson y créa le site de parapente à Roche Palud.
En 2000, Mieussy a été une des étapes de la Coupe du Monde de Parapente.
Romanha (Vinhana)
miniatura|gaucha|200px Romanha (Romagne en francés) es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Viena e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas limitròfas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
São José (Santa Catarina)
São José (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
São José do Cedro
São José do Cedro es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Bòrça
Bòrça (Borce en francés) qu'ei ua comuna bearnesa dera Vath d'Aspa, administrada peth departament deths Pirenèus Atlantics dera region de Navèra Aquitània ancianament d'Aquitània.
200px|thumb|center|Glèisa thumb|200px|center|maison hòrta, maison comuna
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei ['bɔrsɔ]. Eras fòrmas ancianas que son Borça en 1154, Borza en 1186, Borsaa au sègle XIIau, Borse en 1250 e en 1674, Borce (mapa de Cassini, ara fin deth sègla XVIIIau).
Segon eth doctor Lemoine, citat per Miquèu Grosclaude, lo nom qu'a eth sens de « tumulús », ipotèsi inexplicabla e estranha segon Grosclaude.
J.B. Orpustan, citat per Miquèu Grosclaude, qu'i ved lo nombre cinc en basco; mès que caleré supausar la tombada d'un segond element. Auta possibilitat, un b- protetic, corrent en basco, davant un radicau -urz o -orz, variantas de -urd, « planèr », tot aquò shens certitud. Que i a antroponimes Borce e Laborce. Bòrça qu'ei « bastarda » en gascon segon lo diccionari Palay. Mès un toponime d'aqueth nom que demandaré esclariments.
São Joaquim (Santa Catarina)
São Joaquim es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina. Sa populacion totala èra 25 122 abitants en 2009. Sa superfícia totala es 1886 km². thumb|left|300px|[[Nèu a São Joaquim.]]
Äiwoo
L'âiwoo (o ayiwo, reefs) es una lenga oceaniana parlada a las Illas Salamon.
Localizacion
L'äiwoo es parlat dins la illas Reef e tamben sus l'illa magèr de la província de Temotu, Santa Cruz.
Classificacion
L'äiwoo es una de las lengas reefs-santa cruz. Ross e Næss (2007) an mostrat que forman, amb las lengas utupua-vanikoro, las lengas temotu que son una de las brancas primàrias de las lengas oceanianas. Aquestas fan partida de la branca malaiopolinesiana de la familha austronesiana.
Escritura
L'alfabet utilizat dins lo dictionari de Næss (2017) es :
Épagny (Còsta d'Aur)
Épagny  es una comuna francesa administrada per lo departament de Còsta d'Aur de la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Giacomo Leopardi
thumb|250px|Retrach de Giacomo Leopardi fach per A. Ferrazzi a l'entorn de 1820 Giacomo Leopardi, o mai precisament conte Giacomo Taldegardo Francesco di Sales Saverio Pietro Leopardi (Recanati, 29 de junh de 1798 – Nàpols, 14 de junh de 1837) foguèt un poèta, filosòf, escrivan e filològ italian. Es considerat coma lo poèta màger del romantisme italian e una de las figuras mai importantas de la literatura mondiala.
Òbras
Anteriorament als libres citats escriguèt divèrsas òbras mai cortas tre 1816. S'indican çaijós las publicacions mai importantas.
Cérans-Foulletourte
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
São José do Cerrito
São José do Cerrito es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Tarraconensa
La Tarraconensa (en latin: Provincia Hispania Tarraconensis) èra una província romana del Diòcesi Hispaniarum amb per capitala Tarraco (Tarragona) en l'epòca del Bas Empèri Roman (284-486). La Tarraconensa foguèt creada pendent la reforma provinciala de l'emperaire Dioclecian (284-305), alara qu' Hispania Citerior foguèt dividida en tres províncias: la Gallaecia, la Cartaginensis e la Tarraconensis. La Tarraconensa èra limitada al sud amb la Cartaginensis, a l'èst amb la Gallaecia, e al nòrd amb l'Aquitània e la Narbonensis. La limita miègjornala de la Tarraconensa demorèt fixada al nòrd de Sagunt, atal coïcidissiá amb la frontièra del convent jurídic Tarraconés. Aprèp de la conquèsta visigòta d'Ispània la Tarraconensa venguèt una província del reialme visigòt, situacion que durèt fins a 713. A partir d'aquela data la província foguèt conquerida pels arabs e lo terriòri, mas o mens, de l'anciana Tarraconensa foguèt nomenat Ath-Thaghr al-Alà (Frontièra Superiòra). Cal notar que d'istorians de còps qu'i a nomenan Tarraconensa l'anciana província romana d' Hispania Citerior.
Precedents: la crisi del sègle III
Al mitan del sègle III, l'Emperi Roman casèt dins una profonda crisi economica e politica que faguèt tanben trantolar las estructuras de la Província Hispània Citerior. La flaquessa imperiala pejorèt amb las invasions devastatrices del barbars que destruïguèron fòrça ciutats, que Tarraco. L'abandon de las tèrras fertilas èra una consequéncia del perilh que las òrdas barbaras poirán saquejar lo territòri, las matèrias primièras capitèron pas a se comercializar a causa de l'insecuritat dels camins, lo poder de compra generalizat e la possibilitat d'o pèrdre tot. En mai de totes aqueles obstacles, una granda partida dels productes devián èsser liurada a l'Estat per mantenir l'armada e los foncionaris (Annona). Los tributs per l'Estat, en mai de la devaluacion monetària e l'inflacion, anavan se fasián cada còp mai frequents, alara que los soldats e los foncionaris n'abusavan. Lo banditisma existissent, tipic en epòcas de crisi, obliguèt al començament del sègle III, a multiplicar los luòcs guardats amb policièrs, per totas las vilas aviadament se tornèt bastir de barris, o ont èra pas possible se bastiguèt de nòvas, que Barcino. Qualques ciutats de defensa dificil foguèron abandonadas. Malgrat la manca de donadas, tant escrichas qu'arqueologicas se pòt deduire que l'arrèst de la creissença de las ciutats, e la suspenduda de la construccion d'edificis, publics o privats, èra pas l'òbra exclusiva de las invasions barbaras, mas de la crisi economica generalizada e cronica.
La reforma de Dioclecian e lo govèrn de la Tarraconensa
Amb l'arribada al tròn imperial de Dioclecian en 284 e la creacion del sistèma de la Tetrarquia aquel tornèt oganizar lo sistèma administratiu de l'Emperi. Alara las províncias eretadas del Naut Empèri foguèron divisidas en d'autres menoras, que al seu torn foguèron gropadas en una nòva entitat nomenada diocèsi, supervisada per un vicarius directament designat per l'emperaire. Ispània tombèt dins los domènis de l'August d'Occident Maximian e foguèt organizada en Diocesis Hispaniarum amb per capitala Emerita Augusta, essent atribuïda al Cesar Constanci Clor. L'anciana província Hispana Citerior foguèt divisida en divèrsas províncias:
La represa del sègle IV
Dins lo sègle IV la província mantenguèt una situacion de calme e securetat, alunhada dels conflictes frontalièrs e internes de l'Emperi, demorèron fidels los governaires a l'emperaire d'occident levat a la fin del sègle pendent l'epóca dels usurpators de Magne Maxim (383 a 388) e Flavi Eugeni (392 a 394), a que jurèt fidelitat encara que aprèp de las derrotas, a l'inciativa de Teodòsi I, que ne patiguèt, la província tornèt integrar al poder legitim sens necessitat d'èsser envasida. Aquel calme se traduguèt en un naut gra de prosperitat economica, mantenguent las linhas dessenhadas pendent lo Naut Empèri mais amb la noveltat de l'implantacion de fòrça villae per tota la província, subretot dins la val de l'Èbre e lo Levant. Aqueslas vilas èran, d'n primièr, d'unitats d'expleitacion agraria de tipe latifundi, mas tanben de luxoses demoranças decoradas amb de sumptuoses pasiments de mosaïc, frescas, e estatuas de marbre e d'autres objèctes de luxe. Al meteis temps la circulacion monetària èra abundanta, subretot en moneda fiduciària-AE 2, 3 e 4 -, fins al començament del sègle V, encara que en la província funcionava sens moneda pròpria mas amb de monedas occidentals -Roma, Trèveris, Arles, Milan ...- a qualques exemplars orientals. A la mòrt de l'emperaire Teodosi I la província, amb tota la partida occidentala de l'Empèri, foguèt assignada a Onori, lo seu filh primogenit, jos la tutèla de Estilicon.
La guèrra civila a las invasions del sègle V
La Tarraconense foguèt l'unica província de la Diòcesi Hispaniarum que foguèt pas dirèctament afectada pel banditisma dels sueus, vandals e alans. Aquela situacion passificada èra favorizada per l'accion dels visigòts, qu'avián lo reng de federats, e doncas, servicials e aliats de l'Empèri. Aqueles, installats al sud de la Gállia e a Tolosa amb la cort del rei Ataülf, dintrèron en Hispania per a la sotmetre de nòu a l'autoritat imperiala e liberèt las zònas ocupadas pels pòobles barbars. Los visigòts demorèron dins la zòna centrala d'Hispania agissent al nom e jols òrdres de la cort imperiala situada a Ravenna. Mas davant la flaquessa de la cort de Ravenna lo rei Euric tornèt intrar dins la Península per i realizar una campanha brutala, amb nombròsas chasples e sacatges, forçant l'Emperi a espandir lo foedus amb aquel pòble e reconeissent de facto l'independéncia. En 459 l'emperaire Juli Valeri Majorian travessèt la provincia sul camin de Carthago Nova ont s'èra reünida una flota de l'Empèri d'Occident e d'Orient, incloses los aliats visigòts, per atacar los vandals de Genseric al nord d'Africa; mas l'expedicion aboquèt en 461. A partir de quand, l'influéncia de la cort imperiala de Ravena sus la província Tarragonesa, e en general, sus tots los territòris del dicèsi d' Hispaniarum, dispareissent complètament quand l'Empèire roman d'Occident foguèt abolit en 476 e définitivament quand los Visigòts consolidèron lo seu reialme sens cap mai de tutèla.
Los Dux provincials
250px|thumb|La guerra civila e las invasions barbaras del sègle V Los governaires visigòt d'una província èra lo Dux provinciae; las lors competéncias èran basicament d'òrdre militar. De las foncions dels governaires provincials gòts (nomenats dux - duces, es a dire dux provinciae - duces provinciarum) gardem paucas donadas. Las províncias èran nomenadas sovent ducatus. Los Duces avián autoritat sus tota la província e suls comtes (comites) de las ciutats. Se sap pas s'avián de foncions judiciárias, solament se sap que, dins qualques casses, segon la personalitat de las personas jutjadas, se sotmetiá l'afar al rei, aquel darrièr podava delegar al dux o al comte. Sembla que la principala foncion èra militara e avián lo capitanejat d'una armada que constituiá lo mai grand contingent de tropas de la província (los comtes dispausavan tanben de contingents locals). Lo nombre de soldats del dux en temps de patz seriá estat d'uns tres cents alara que los contingents dels comtes èra probablament d'un centenar. Quitament se los ciutadans romans èran exclusits de qualques foncions se supausa que podavan venir ducs provincials, coneissem lo nom roman d'un dux. Lo fach que la foncion pòsca èsser tenguda per de romans e que lo dux aviá lo comandament de tropas, confirmaria qu'i aviá ges de crenhença de ostilitat de la populacion romana. Seriá probable que los romans poguèsson pas pretendre al pòste de comte a causa de la desconeissença presumida de las leis e costumas gòtas, que per las seuna foncions judiciárias se calguèt coneisser.
Los Comes municipals
L'autoritat locala mai nauta visigòta èra lo Comes civitatis -Comte de la ciutat- amb jurisdiccion suls abitants de nacionalitat visigòta d'una ciutat e el territòri a l'entorn jos la seuna dependéncia, alara que los abitants romans o ispans dispausavan d'autoritats pròpias. Per aquó se crei qu'existissiá de comtes sonque dins ciutats qu'avián de ciutadans visigòts. Lo comte de la ciutat èra nomenat pel rei e normalment èra un òme ric e de nòbla descendéncia. Los comtes percebián un salari del tresaur public e podavan pas fixar los tributs suls ciutadans romans. La principala funcion del comte èra de caire militar, essent jol seu comandament la garnison militara de la localitat e aviá lo contraròtle dirècte sus l'oficièr militar major, lo Thiufadi. Alara lo comte teniá tascas administrativas en que èraa ajudat per un foncionari nomenat Vicarius. Lo vicarius podava pas impausar de tributs als romans e tampauc podavan confiscar de propietats sens òrdre judiciári. Parallelament a la foncion militara e administrativa lo comte aviá la jurisdiccion suls afars civils e criminals, mas daissavan la majoritat dels afars, sobretot los civils, al Iudex loci. Qualques afars èran jutjats pel comte e lo Iudex loci ensems, encara que lo comte aviá un drech d'apellacion sus las decisions del jutge local. De meteis biais lo comte podava castigar lo jutge local se complissiá pas son dever. Per çò qu'es dels delictes comeses pels gòts devián èsser denonciats davant lo comte o lo Iudex loci. L'arrestacion tocava a aquel darrièr mas podava realizar l'arrestacion deviá sollicitar l'ajuda del comte, que deviá metre a la seuna man d'òmes armats.
Saint-Bris-des-Bois
Saint-Bris-des-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Tarraconensa
La conquesta franca de Gotia
250px|thumb|Lo [[Ducat de Gotia compreniá la partida nòrd de l'anciana Tarraconensa visigòta e l'anciana Septimània visigotica.]] En 732 al-Ghafiqí tornèt atacar lo reialme dels francs prenent la rota de Pampalona e Roncesvals per penetrar en Gàllia Aquitània. Aprèp la Batalha de Bordèu conqueriguèt la ciutat e la saquetjèt amb viruléncia. Lo duc d'Aquitània Odon lo Grand anèt al davant dels envasidors que passavan la Dordonha mas foguèt derrotat a la batalha de la Garona, çò que lo faguèt obligat a tornar en relacion amb Carles Martèl li oferissent sosmission e ajuda per tener targa als musulmans. Carles Martel enviguèt aviadament una armada alara qu'Al-Ghafiqí avançava irresistibla. Aprèp aver sacatjar la region de Peitieus al-Ghafiqí contunhèt l'avençada cap al nòrd en direccion a l'abadia de Sant Martin de Tors, mas pel camin entre Peitieus e Tors se trapèron contra las fòrças del duc Odon e los prodèls enviats per Carles Martel, donèt la decisiva batalha de Tors l'octubre del 732.
Saint-Bris-des-Bois
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Tarraconensa
La conquesta franca de Gotia
Las tropas arabas voguèron vencidas e al-Ghafiqí moriguèt. Los subrevivents se retirèron en desòrdre cap a Narbona. Aprèp de la batalha de Tors las nòvas agressions dels musulmans dins la zòna d'Arle e l'aliança de Maurontus amb Yússuf ibn Abd-ar-Rahman al-Fihrí contra los francs obliguèron Carles Martel a lançar una nòva expedicion amb una granda armada de francs e los de Borgonha que prenguèron d'Avinhon. Aprèp la presa de la ciutat Carles Martel travessèt lo Ròse e dintrèt en Gàllia Narbonesa e comencèt lo Sètge d'Arbuna (Narbona) en 737, ciutat que fin finala capitèt pas a prendre. En 742 la Revòlta berber del Valiat de l'Andalus, e aprèp la Revòlta iemenita del Valiat de l'Andalus en 745 comencèt la reconquista omeia de 756. En 759, aprèp un sètge de sèt ans, los francs capitèron la conquista d'Arbuna. En 785 las meteissas elitas localas qu'avián capitulat davant los musulmans liurèron la ciutat de Djarunda, qu'èra governada pel vali de Madinat Barshiluna Matruh ibn Sulayman, a las tropas de Carlesmanhe. A l'automne de 800 comencèt lo sètge de Barcelona amb las tropas d'Aquitània, Bascoat, Borgonha, Septimània e divèrsas maquinària de sètge. Lo cap musulman Harun, aparentat amb de nòbles gòts de la ciutat, assegurèt lo govèrn interim, mas aprèp un sètge long la fam obliguèt los abitants de Barshiluna a dubrir las pòrtas a las tropas de l’armada cristiana de Loís lo Pietós comandat pel duc Guilhèm de Gellona lo 3 d'abril de 801.
Morcens la Navèra
Morcens la Navèra qu’ei ua comuna navèra d’Occitània creada lo 1èr de genèr de 2019, per la fusion de las comunas d’Arjusan, Garròssa, Morcens e Sindèras.
Nosaltres els valencians
Nosaltres, els valencians es un ensag en lenga catalana de l'escrivan e intellectual valencian, publicat per Edicions 62 lo 12 de mai de 1962 a Barcelona. Lo libre representa lo primièr trabalh de l'autor de Sueca coma istorian e menèt posteriorament a una renovacion totala del nacionalisme valencian. En 1963, tot bèl just un an aprèp sa parucion, recebèt lo Prèmi Lletra d'Or. Dempuèi la primièra edicion en 1962, es estat reeditat un vintenat de còps fins a 2009 e foguèt revirat en espanhòl en 1998.
Chirens
Chirens es una comuna arpitana dau Daufinat, situada dins lo departament d'Isèra e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Arno (flume)
Arno es un flume italian de que travèrsa Toscana en passar per Florença e Pisa.
Geografia
vignette|gauche|upright 1.15|Lo flume Arno passant a [[Pisa.]] Sa font se tròba al mont Falterona dins los Apenins de Casentino puèi fa una volta cap al sud sud per passar prèp d'Arezzo. La segonda part de son cors s'orienta cap a l'oèst, asagant per lo Valdarno, Florença, Empoli e Pisa just abans la boca en Mediterranèa, a al nòrd de Ligorna.
Son debit est fòrça irregular. Son modul es de a la boca. A Rosano, al sortir dels Apenins, las mesuras extrèmas van de a. De pluèjas fòrtas transforman Arno en un torrent qu'aiguèt regularament Florença, coma foguèt lo cas catastrofic dels aigats de Florença en 1966 e ben d'autres abans aqueles. De barratges bastits en amont devon permetre de n'atenuar los risques. Lo bacin vast que l'alimenta, passa per :
Afluents
Los afluents principals d'Arno son l'Elsa en riba esquèrra ; Sieve  e Bisenzio  qu'asaga Prato, ambedos en riba dreita. En riba dreita: En riba esquèrra
Chitry-les-Mines
Istòria
Chitry-Las-Minas conegudas un cònsol celèbre, Jules Guèine #qu'èra escrivan. El a escrit Pél de carròta, en aquel libre parla d'un castèl ont Pél de carròta viu, aquel castèl es aquel del vilatge de Chitry-Las-Minas. Aquel fòrça polit castèl en datant del XIV i aguèt vendut de nombrosas fes a de familhas #que se son illustrats dins la província.
Chitry-Les-Mines connu un maire célèbre, Jules Renard qui était écrivain. Il à écrit Poil de carotte, dans ce livre il parle d’un château où Poil de carotte vit, ce château est celui du village de Chitry-Les-Mines. Ce très beau château datant du XIVème fut vendu de nombreuses fois a des familles qui se sont illustrées dans la province.
Reinariá (mètro de Tolosa)
drecha|sens_quadre drecha|sens_quadre Reinariá es una estacion de la linha A del mètro de Tolosa.
Presentacion
L'estacion es equipada de cais laterals a dotze pòrtas permetent de recebre de ramas de 52 m de quatre veituras.
Arquitectura
L'estacion es en partida construita jos lo lac.
L'òbra d'art associada a l'estacion se compausa de poses de lutz e de grandas vises d'Arquimèdes coloradas mantengudas sus de cables entre lo sòl e lo plafon. Foguèt realizada per Takis
Situacion
L'estacion es situada dins lo quartièr de La Reinariá.
Lidia
Lidia es un reiaume antic d'Anatolia Occidentala que sa capitala èra Sardes.
Istòria
Au sègle VII av. JC, l'esplecha dei ressoursas minieras de la region (aur, argent...), sa posicion lòng dei rotas comercialas entre Grècia e Orient Mejan e de victòrias còntra lei Cimmeris li permetèron de venir una poissança importanta durant lo rèine de Gygès. En particular, lo país aguèt lei quantitats de metaus preciós sufisentas per inventar lei premierei pèças de moneda en 687 av. JC.
Brunei
Brunei es un estat pichon e independent, situat al nòrd de l'illa de Bornèo, enclavat dins lo territòri malai de Sarawak.
De la Preïstòria a la formacion dau sultanat
Avans l'arribada de l'expedicion Magellan dins la region, l'Istòria de Brunei es fòrça mau coneguda. Es basada sus l'interpretacion de documents chinés tractant dau Sud-Èst Asiatic e de legendas localas. Se supausa generalament l'existéncia au sègle VII d'un estat precursor dau sultanat actuau au nòrd de l'illa de Bornèo. Fasiá probablament partida de la zòna d'influéncia de la talassocracia de Srivijaya. Èra dich Vijayapura ò Po-Ni.
Dins lo corrent dau sègle X, aquel estat intrèt en relacion ambé l'Empèri Song e ne'n venguèt probablament tributari. Au sègle XIV, èra passat sota l'influéncia dau reiaume javanés de Majapahit puei de l'Empèri Ming. La dinastia actuala es atestada dempuei 1368 per de documents chinés. Auriá inicialament adoptat lo modèl politic chinés e estendut son territòri lòng dau litorau septentrionau de Bornèo. L'influéncia chinesa demeniguèt dins lo corrent de la segonda mitat dau sègle XV, benlèu en causa dei dificultats continentalas de la dinastia Ming, e foguèt remplaçada per aquela dau Sultanat de Malacca. Dins lo corrent deis annadas 1520, aquò entraïnèt l'islamizacion deis elèits e Brunei venguèt un sultanat.
L'apogèu dau sultanat
Durant lei sègles XV-XVI, lo Sultanat de Brunei conoguèt un periòde de prosperitat e venguèt un actor important dau comèrci dins lo Sud-Èst Asiatic gràcias a sa posicion estrategica entre China e l'Estrech de Malacca. Aquò foguèt favorizat per la conquista de Malacca per lei Portugués en 1511 car mai d'un marchand musulman venguèt s'i installar. Lo sultanat èra alora una talassocracia dirigida per lo sultan que son poder èra limitat per un conseu de princes eissits de la dinastia reinanta. En particular, la chausida dau successor dau sultan èra una competéncia dau conseu.
Lo rèine de Bolkiah (1485-1521) es sovent considerat coma l'apogèu dau sultanat que son influéncia s'estendiguèt sus lo nòrd de Bornèo, l'archipèu de Sulu e dins certanei regions dei Filipinas. En 1521, Antonio Pigafetta, que fasiá partida de l'expedicion de Ferrand Magellan, depintèt Brunei coma una vila portuària rica e poblada per 25,000 familhas. Lo palais dau sultan èra protegit per d'importantei fortificacions e una artilhariá equipada de canons de fèrre. Lo declin de Brunei acomencèt après la mòrt dau sultan Muhammad Hassan (1582-1598) qu'es l'autor d'una tiera de reformas administrativas e judiciàrias que son a l'origina deis institucions actualas dau sultanat.
Ouvrouer-les-Champs
Ouvrouer-les-Champs es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre e Vau de Léger.
Wolfisheim
Geografia
Sise A las pòrtas d'Estrasburg, en bordure de la Bruche, la municipalitat de Wolfisheim, aperten dins los jamai ancians pòbles de Alsace. A situat a l'origina a las immeditaeses d'un camin celte en en connectant, per la vallée de la Bruche, la municipalitat de Osthoffen dins la vila d'Estrasburg.
Ouvrouer-les-Champs
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Wolfisheim
Geografia
En longeant lo camin de halage del canal de la Bruche, lo promeneur #dominicala transeünt près del castèl, del molin e de la glèisa, pòt s'imaginar #çò que #èsser lo passat de aquelas bastissas, antany centre de la vida del pòble, uèi modèls favorits de tant de artistas pintors.
Brunei
L'arribada deis Europèus
A partir dau sègle XVII, lo Sultanat de Brunei declinèt lentament en causa de l'expansionisme europèu dins la region e de crisis intèrnas. Tre lo sègle XVI, de tensions existián ja ambé Portugau qu'aviá atacat divèrsei sultanats indonesians. Pasmens, aquela ostilitat se limitèt au domeni diplomatic.
Wolfisheim
Geografia
Situada sul rebord sud del scenari ondulé del Kochersberg, Wolfisheim estend uèi a venir un faubourg del aglomeracion Strasbourgeoise.
Sise aux portes de Strasbourg, en bordure de la Bruche, la commune de Wolfisheim, appartient aux plus anciens villages d'Alsace. Elle est située à l'origine aux abords d'un chemin celte reliant, par la vallée de la Bruche, la commune d'Osthoffen à la ville de Strasbourg.
Brunei
L'arribada deis Europèus
En revènge, a la fin dau sègle, l'installacion d'Espanha en Filipinas menacèt dirèctament leis interès de Brunei e de combats aguèron entre lei fòrças dau sultanat e leis Espanhòus. En 1571, Manila foguèt ocupada per Espanha e Brunei reüniguèt de fòrças importantas per reconquistar l'endrech. Pasmens, per de rasons desconegudas, la còntra-ofensiva aguèt jamai luòc e, en 1578, una flòta espanhòla poguèt atacar e conquistar Brunei. Cremèron sa mosqueta mai poguèron pas s'i mantenir car foguèron decimats per lei malautias tropicalas. Aquela guèrra s'acabèt en 1599 e Brunei deguèt renonciar a son influéncia dins lei Filipinas.
Wolfisheim
Geografia
En longeant le chemin de halage du canal de la Bruche, le promeneur dominical passant à proximité du château, du moulin et de l'église, peut s'imaginer ce que fut le passé de ces édifices, jadis centre de la vie du village, aujourd'hui modèles favoris de tant d'artistes peintres.
Brunei
L'arribada deis Europèus
Après la mòrt de Muhammad Hassan, lei dificultats aumentèron amb una multiplicacion dei crisis de succession e dei revòutas lòng dau litorau de Bornèo. La creacion de comptadors comerciaus per lei poissanças colonialas modifiquèt lei rets marchands e afebliguèt pauc a pauc l'economia dau sultanat. De mai, en 1658 ò en 1703, Brunei donèt au Sultanat de Sulu l'extrèm nòrd de Bornèo en remerciament de son ajuda militara per reprimir una rebellion.
Wolfisheim
Geografia
Située sur le rebord sud du plateau ondulé du Kochersberg, Wolfisheim tend aujourd'hui à devenir un faubourg de l'agglomération Strasbourgeoise.
Brunei
Lo periòde coloniau
Lo declin de Brunei agravèt dins lo corrent dau sègle XIX quand un aventurier britanic dich James Brooke foguèt nomat en 1841 governador dau pòrt de Kuching après sa victòria còntra una insureccion locala. D'efèct, i fondèt la dinastia dei Rajàs Blancs e lo Reiaume de Sarawak. En 1846, obtenguèt la plena sobeiranetat de part de Brunei e acomencèt d'estendre son territòri, principalament au detriment de son ancian senhor. Son fiu Charles Brooke contunièt son òbra e, en 1890, Brunei èra reduch au relarg de sa capitala e au nòrd extrèm de l'illa onte lo Sultanat de Sulu aviá jamai establit son autoritat d'un biais permanent.
Dins lo corrent deis annadas 1870, aquela darriera region acomencèt d'interessar Espanha e divèrseis aventuriers. D'efèct, en 1878, lo sultanat de Sulu foguèt desfach per leis Espanhòus qu'annexèron son territòri, compres sei possessions dau nòrd-èst de Bornèo. Dins aquò, un an aperavans, dos aventuriers, lo baron austrian Gustav Overbeck e lo Britanic Alfred Dent, avián obtengut una concession sus la region de part dau sultan de Brunei. Aquò suscitèt un conflicte e Alfred Dent obtenguèt lo sostèn de Londres. En 1885, un tractat entre lo Reiaume Unit e Espanha permetèt de fixar lo limit dei possessions respectivas. Dent fondèt alora la British North Borneo Company (BNBC) per esplechar la region. Puei, per defugir un problema similar ambé lei País Bas, lei Britanics placèron tanben Sarawak e Brunei sota sa proteccion entre 1886 e 1888.
En 1903, de jaciments de petròli foguèron descubèrts sus lo territòri dau sultanat. Son esplecha acomencèt en 1929 e venguèt rapidament una ressorsa fòrça importanta per l'economia locala. Dins lo corrent deis annadas 1970, foguèt completada per l'esplecha de jaciments de gas naturau.
La restauracion de l'independéncia
Dins lo corrent dau sègle XX, se desvolopèt pauc a pauc un movement nacionalista e democratic au sen de la societat de Brunei. En 1959, obtenguèt una autonòmia vertadiera de Brunei au sen de l'Empèri Britanic e l'intrada en vigor d'una constitucion. Pasmens, tres ans pus tard, una insureccion independentista aguèt luòc e foguèt reprimida per lei Britanics. La constitucion foguèt abolida.
Dempuei la revirada de l'insureccion de 1962, Brunei es dirigit per lo sultan qu'es dotat de la totalitat dei poders. Retrobèt son independéncia totala mai gardèt sa monarquia absoluda en 1984 mai la constitucion foguèt pas restablida. Pasmens, l'autoritarisme dau regime es temperat per lei liberalitats d'un estat-providéncia dispausant dei revenguts importants de la renda petroliera.
Götaland
Götaland  (o Gothia, Gothland, Gothenland o Gautland) es una de las tres regions istorica de Suècia e compren detz províncias. Geograficament, es situat dins lo sud de Suècia, delimitat al nòrd per Svealand, amb los bòsques prigonds de Tiveden, Tylöskog e Kolmården marcant la frontièra.
Götaland èra autrecòps constituït de pichons reialmes, e li disián sos abitants gautar en noroèc. Pr’aquò, lo tèrme fasiá principalament referéncia a la populacion del Västergötla modèrne. Sembla qu'aqueles èran los meteisses que los geats, lo pòble del eròi Beowulf dins l'epopèia nacionala d'Anglatèrra.
Las detz províncias istoricas (landskap) de Götaland son: Småland, Öland, Västergötland, Östergötland, Dalsland (en clar sus la mapa) e dempuèi lo sègle XVIIen Bohuslän, Halland, Scanie (Skåne), Blekinge e Gotland (en escur sus la mapa).
São João do Oeste
São João do Oeste es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
São João do Itaperiú
São João do Itaperiú es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
São João do Sul
São João do Sul es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
São João Batista (Santa Catarina)
São João Batista (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Jean-Louis Guilhaumon
Jean-Louis Guilhaumon (nascut a Oran, en Argeria, 27 d'octobre de 1948) es un ensenhaire, director artistic de festenal e òme politic francés. Es ara conse màger de Marciac (Gers), ancian vice president del Conselh regional de Miègjorn Pirenèus puèi del Conselh regional de Lengadòc Rosselhon Miègjorn Pirenèus encargat del torisme e president del festenal Jazz in Marciac.
L’ensenhaire
Arribat en 1971 dins lo Gers (departament) per son primièr pòste de professor (a Anhan), après sos estudis a l'Escola normala de Tolosa, Jean-Louis Guilhaumon es nomenat a Marciac, en 1979, per dirigir lo GOD, Grop d’observacion dispersat, estructura destinada a aculhir provisòriament los escolans de la classa seisena de l'entorn de Marciac. En 1982, lo GOD es reconegut coma un collègi de plen exercici. Jean-Louis Guilhaumon es nomenat principal du collègi de Marciac en 1984. I demorarà fins a sa retirada en octobre de 2008.
Se deu a Jean-Louis Guilhaumon, sostengut per Philippe Joutard, e Gérard Casamayou, la creacion, en 1993 al collègi de Marciac, dels Talhèr d’initiacion a la musica de jazz. Ara i a 211 escolans, que la mitat es pas originària de la region de Marciac, la mapa escolara essent obèrta sus tota la França.
Lo celèbre trompetista american Wynton Marsalis, conegut per sas accions pedagogicas, afirma : « Viatgi tot lo temps, pertot, fins a China e coneissi pas cap d'escòla endacòm mai comparabla a aquel collègi de Marciac. Vertadierament es unic. » Lo collègi de Marciac es pas un conservatòri, tampauc una escòla de musica. Es un collègi tradicional, ofrissent los mèsmes ensenhaires que los autres, amb en mai le percors musical destinat e esstimular la creativitat, la sensibilitat e l’espandiment dels escolans.
Lo president e director artistic de Jazz in Marciac
En 1978, Jean-Louis Guilhaumon e una equipa d’amators organisan, dins l'encastre de FJEP, Fogal dels joves e de l’educacion populara, un primièr concert de jazz New-Orleans. L'an seguent, amb lo sosten del saxofonista Guy Lafitte e del trompetista american Bill Coleman, ambedos installats dins lo Gers, es un festenal de tres jorns qu'es propausat al public. Dempuèi mai de trente ans, los musicians de jazz mas prestigioses se succediguèron sus l'empont de Marciac Stan Getz, Dizzy Gillespie, Oscar Peterson, Keith Jarrett, Diana Krall, Stéphane Grappelli, Didier Lockwood, Wynton Marsalis, Nina Simone, Ray Charles, entre autres.
L’elegit local
Elegit conse màger de Marciac en 1995, Jean-Louis Guilhaumon s’empleguèt a mobilizar totes los actors locals als costat de partenaris institucionals (Euròpa, Estat, Region Miègjorn Pirenèus, Conselh general de Gers, País del Val d’Ador, Comunauté de comunas Bastidas et Valths de Gers) o privats (Pierre & Vacances) per tòca, d’un costat, de tornar a l’arquitectura del vilatge (una Bastida del sègle XIII ) l’identitat fòrta desirada a l’epòca pels conceptors e de balhar, d’autre costat, al país d’equipaments estructurants indispensables a son desvelopament.
L’elegit regional
Elegit de Gers al Conselh Regional de Miègjorn Pirenèus dempuèi 2004 e Conselh Regional de Lengadòc Rosselhon Miègjorn Pirenèus, Jean-Louis Guilhaumon vice president encargat del torisme e del termalisme.
Encargat del torisme a partir de son primier mandat, lo President, Martin Malvy, li aviá confiat las missions seguentas :
Edicions 62
thumb|Faciada de la sedença d'Edicions 62 a la carrièra Peu de la Creu de Barcelona Edicions 62 es un ostal d'edicion catalan. Foguèt creat en 1961 per Max Cahner e Ramon Bastardas. Recebèt pr'aquò son nom actual l'an seguent que per Sant Jòrdi de 1962, an que donèt son nom a l'entrepresa, se faguèt la primièra publicacion d'una òbra màger per la consciéncia nacionala dels Païses Catalans, lo libre del valencian Joan Fuster Nosaltres els valencians. S'apondèt a l'equip de direccion inicial Josep Maria Castellet que venguèt puèi en 1964 director literari del grop fins a 1997.
Ncham
Lo ncham (o ntcham, ncam, bassari) es una lenga gor parlada en Tògo e en Ghana.
Localisacion
Lo ncham es parlat dins lo nòrd-oèst de Tògo, dins la ciutat de Bassar e a l'entorn, e dins lo nòrd-èst de Ghana.
Alfabet
L'alfabet ncham es :
Saint-Quentin-les-Chardonnets
Saint-Quentin-les-Chardonnets es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
Situada entre las bocages virois e adornava, la municipalitat a recorregut per dos pichons afluents del Noireau (lo Vautigé e la Jouvine). Es limitrophe del Calvados (Bernières-lo-Patry e Truttemer-lo-Pichon). Lo bourg es ne retrai de la rota départementale n°924 Tinchebray-Vire (anciana nacionala 24bis), a Unitat|4|km al nòrd-oèst de Tinchebray, a Unitat|12|km  al sud-oèst de Vassy e a Unitat|13|km  al sud-es de Vire.
Située entre les bocages virois et ornais, la commune est parcourue par deux petits affluents du Noireau (le Vautigé et la Jouvine). Elle est limitrophe du Calvados (Bernières-le-Patry et Truttemer-le-Petit). Le bourg est en retrait de la route départementale n°924 Tinchebray-Vire (ancienne nationale 24bis), à 4 km au nord-ouest de Tinchebray, à 12 km au sud-ouest de Vassy et à 13 km au sud-est de Vire.
Situada entre los bòsques virois e adornaves, la municipalitat es recorreguda per dos pichons afluents del riu Noireau (lo Vautigé e la Jouvine). Es limítrofa de Calvados. Lo burg es traversat per la rota departamentala num. 924. Es a 4 km al nòrd-oèst de Trinchebray.
Situada entre els boscos virois i adornaves, el municipi és recorregut per dos petits afluents del riu Noireau (el Vautigé i la Jouvine). És limítrofa de Calvados. El burg està travessat per la carretera departamental núm. 924. Està a 4 km al nord-oest de Trinchebray.
Josep Maria Castellet
thumb|250px|Josep Maria Castellet a la [[Setmana del Libre en Catalan a Sant Cugat del Vallès en 2009]] Josep Maria Castellet i Díaz de Cossío (Barcelona, 15 de decembre de 1926 - Barcelona, 9 de genièr de 2014) foguèt un escrivan, critic literari, ensagista e editor catalan. Director literari de l'ostal d'edicions Edicions 62 de 1964 a 1997 e puèi president del Grup 62, aguèt un ròtle eminent dins la vida culturala catalana de la segonda mitat del sègle XX. Fondèt l'Associacion d'Escrivans en Lenga Catalana que ne foguèt lo primièr president.
Foguèt tanben membre del conselh director de la Comunità europea degli scrittori, jurat del Prix international de Littérature e Degan de l'Institucion de las Letras Catalanas.
Bertry
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais. Sa populacion en.
Istòria
Pendent lo periòde gallo-romaine, lo territòri i aviá poblat pels Nerviens, #que los ne cabes-de luòcs #èsser Bavay de contunh Cambrai.
A la Mièja Edat, lo territòri de la municipalitat èra una distincion a anautita, mièja e bassa justícia. Existissiá un molin banal, destruit l'an 1581, e un castèl-força desaparegut a. Un autar #èsser concédé l'an 1140 pel avesque de Cambrai Nicolas de Chièvres. En 1224, lo senhor, Reinier de Boemont, #concedir dins lo vilatge una lei communale, #çò que testifica de la siá importància dempuèi aquela epòca. Cap a 1240, la glèisa i aguèt erigit en parròquia dotada d'un curé.
Lo vilatge #aperténer pendent cinc sègles dins los ostals de Sohier, de Luxemborg, del Sart, e de Fariaux, e, en 1594, al rei Henri IV.
Pendent la Revolucion, s'i #enviar un deslligament de soldats per metre final al agitació. Bertry I aguèt ligat al costat de « Catteau » (Lo Cateau-Cambrésis) en lo district de Cambrai en 1793, de contunh al costat de Clary l'an 1801.
A la vida economica pausava sus l' activitat brassicole (se #comptar a Bertry fins a 3 cerveseries) e sustot lo texil. Prèp de Caudry, coneguda per la siá dentelle e de Villers-Outréaux, centre de la broderie, Bertry se #industrializar a la fin de la en s'especializant, coma d'unas autras municipalitats d'aquela region (Bohain-en-Vermandois, Maretz) en la « Anautita Novetat », tescuts en avent de besonh una fòrta technicité e destinats a l'anautita cosedura.
Lo 15 de julhet de 1858 #èsser ponduda en servici la linha de camin de fèrre de Busigny a Somain via Cambrai, #que #dotar Bertry d'una estacion.
Pendant la période gallo-romaine, le territoire était peuplé par les Nerviens, dont les chefs-lieux furent Bavay puis Cambrai.
Au Moyen Âge, le territoire de la commune était une seigneurie à haute, moyenne et basse justice. Il existait un moulin banal, détruit en 1581, et un château-fort disparu au. Un autel fut concédé en 1140 par l'évêque de Cambrai Nicolas de Chièvres. En 1224, le seigneur, Reinier de Boemont, accorda au village une loi communale, ce qui témoigne de son importance dès cette époque. Vers 1240, l'église fut érigée en paroisse dotée d'un curé.
Pendant la Révolution, on y envoya un détachement de soldats pour mettre fin à l'agitation. Bertry fut rattachée au canton de « Catteau » (Le Cateau-Cambrésis) dans le district de Cambrai en 1793, puis au canton de Clary en 1801.
Au la vie économique reposait sur  l'activité brassicole (on compta à Bertry jusqu'à 3 brasseries) et surtout le textile. Proche de Caudry, connue pour sa dentelle et de Villers-Outréaux, centre de la broderie, Bertry s'industrialisa à la fin du en se spécialisant, comme d'autres communes de cette région (Bohain-en-Vermandois, Maretz) dans la « Haute Nouveauté », tissus nécessitant une forte technicité et destinés à la haute couture.
Le 15 juillet 1858 fut mise en service la ligne de chemin de fer de Busigny à Somain via Cambrai, qui dota Bertry d'une gare.
Avant la Première Guerre mondiale, la population, qui n'a cessé de décliner jusqu'à aujourd'hui malgré une légère remontée dans les années 1990, s'élevait à plus de 3200 personnes. À cette époque la majorité de la population était employée dans l'industrie textile, soit dans des fabriques, soit comme « extérieurs » travaillant « à façon ». Autour du textile d'autres professions s'employaient à la fabrication et à l’entretien du matériel. Dans les années 1970, des vagues de licenciements se terminèrent par la fermeture de toutes les fabriques de Haute Nouveauté à Bertry.
Achicourt
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Geografia
Achicourt A traversat pel Crinchon, riu #que alimentait Arras n'aiga potabla. La vila de Achicourt a situat al sud de la vila de Arras es al nòrd de la vila de Beaurains. Las doas vilas Achicourt e Beaurains constituiscan la banlèga sud de Arras (cap de-luòc del -Calava) Passejada la longitud del Crinchon|thumb|left thumb|left|çò [[Crinchon, Element de la Trame bleue de la Arrageois, aicí darrièr de la glèisa St Vaast]] Doas linhas de camin de fèrre talhan lo territòri, la una es la Linha París - Lille en partejant la municipalitat en dos, l'autre es la Linha Arras - Sant-Pol-sus-Ternoise transeünt a nivèl sus una artèria principala. Sus aquela segonda linha subsisteix encara la station de Achicourt. Malgrat aiçò, los trens s'i arturan pas mai. La station de Achicourt|none|thumb La citadelle de Arras es a proximitat immediata de la municipalitat, 15 li cal de terrens ex-militars constituits de bòsques an situat sus lo sieu territòri. Es #erosa pels abitants de Achicourt qu'aquela citadelle s'i siá trucat "La polida inutila", an pas mai agut a patir los méfaits d'un banc dempuèi la paissièra de Arras per Louis XIV.
Achicourt est traversé par le Crinchon, rivière qui alimentait Arras en eau potable. La ville d'Achicourt est située au sud de la ville d'Arras est au nord de la ville de Beaurains. Les deux villes Achicourt et Beaurains constituent la banlieue sud d'Arras (chef-lieu du Pas-de-Calais) Promenade le long du Crinchon|thumb|left thumb|left|le [[Crinchon, élément de la Trame bleue de l'Arrageois, ici derrière l'église St Vaast]] Deux lignes de chemin de fer coupent le territoire, l'une est la Ligne Paris - Lille partageant la commune en deux, l'autre est la Ligne Arras - Saint-Pol-sur-Ternoise passant à niveau sur une artère principale. Sur cette deuxième ligne subsiste encore la station d'Achicourt. Cependant, les trains ne s'y arrêtent plus. La station d'Achicourt|none|thumb La citadelle d'Arras est à proximité immédiate de la commune, 15 ha de terrains ex-militaires constitués de bois sont situés sur son territoire. Il est heureux pour les habitants d'Achicourt que cette citadelle se soit appelée "La belle inutile", ils n'ont plus eu à subir les méfaits d'un siège depuis la prise d'Arras par Louis XIV.
Istòria
Achicourt Èra a la sortida bastís a l'entorn del centratz-vila actuala. En las mai vièlhas familhas de Achicouriennes de la, citarem las familhas Cailleretz, Wache, Lana, Legrand, totas descendents dels comtes de Achicourt, e eles-meteissas de Haricerius, de manièra versemblant un dels primièrs abitants e fondator de la vila segon la legenda. La granda majoritat de las aqueles abitantas conreaven légumes (los maraîchers), la longitud del Crinchon e anavan los vendre a Arras amb los sieus ases (d'ont l'expression las baudets de Achicourt).
Amb lo desvolopament del camin de fèrre, un grand nombre de lotjaments aguèron bastit per lotjar los cheminots en lo sector del Pichon Bapaume. La vila de las cheminots i aviá la siá glèisa (Sant-Christophe), las siás installacions esportiuas (piscina, estadi..)
Pendent la Primièra Guèrra mondiala una part de Achicourt i aguèt destruit sustot la comuna, la glèisa e lo molin. Aquel #èsser reconstruit l'an 1994 a la siá localizacion iniciala coma la comuna après la Primièra Guèrra mondiala. La glèisa Santa-Vaast, per çò qu'es d'ela, i aguèt bastit près de de lo Crinchon, i aviá situat per endavant al cementèri 1 de Achicourt.
Las escòlas destruidas en lo moment d'aquela guèrra #èsser reconstruites amb lo concors financièr del Sénégal, la carrièra de las escòlas en se trucant carrièra de Dakar.
A anotar #que Achicourt possedissiá una comunitat en protestante #que i aviá un temple. La bastissa d'aquel luòc de culte existís encara mas a #èsser transformat.
En los ans 1960 la vila a conegut una fasa de périurbanisation, amb una zòna pavillonnaire e de las estanças (los 4 ASOS) d'ont la formacion de dos nòus quartièrs : lo nòu Achicourt (« Quartièr del pichon Bapaume » e « Quartièr dels 4 Asos ») e lo ancià Achicourt separats per o via ferrée Escomesas-Lille.
I a pas mai ara de maraîchers professionala mas aquel caractèr de cultura maraîchère subsisteix sustot amb la disposicion de jardins la longitud del riu dins la zòna de la Bassure.
Achicourt était au départ construit autour du centre-ville actuel. Dans les plus vieilles familles d'Achicouriennes des, nous citerons les familles Cailleretz, Wache, Laine, Legrand, toutes descendantes des comtes d'Achicourt, et eux-mêmes d'Haricerius, vraisemblablement un des premiers habitants et fondateur de la ville selon la légende. La grande majorité des ces habitants cultivaient des légumes (les maraîchers), le long du Crinchon et allaient les vendre à Arras avec leurs ânes (d'où l'expression les baudets d'Achicourt).
Avec le développement du chemin de fer, un grand nombre de logements furent construits pour loger les cheminots dans le secteur du Petit Bapaume. La cité des cheminots avait son église (Saint-Christophe), ses installations sportives (piscine, stade..)
Pendant la Première Guerre mondiale une partie d'Achicourt fut détruite notamment la mairie, l'église et le moulin. Celui-ci fut reconstruit en 1994 à son emplacement initial comme la mairie après la Première Guerre mondiale. La glèisa Saint-Vaast, quant à elle, fut bâtie près du Crinchon, elle était située auparavant au cimetière 1 d'Achicourt.
Les écoles détruites lors de cette guerre furent reconstruites avec le concours financier du Sénégal, la rue des écoles s'appelant rue de Dakar.
À noter qu'Achicourt possédait une communauté protestante qui avait un temple. Le bâtiment de ce lieu de culte existe encore mais il a été transformé.
Dans les années 1960 la ville a connu une phase de périurbanisation, avec une zone pavillonnaire et des appartements (les 4 AS) d'où la formation de deux nouveaux quartiers : le nouvel Achicourt (« Quartier du petit Bapaume » et « Quartier des 4 As ») et l'ancien Achicourt séparés par le voie ferrée Paris-Lille.
Il n'y a plus maintenant de maraîchers professionnels mais ce caractère de culture maraîchère subsiste notamment avec l'aménagement de jardins le long de la rivière dans la zone de La Bassure.
São Lourenço do Oeste
São Lourenço do Oeste es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Heuland
Heuland es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bourget-en-Huile
Bourget-en-Huile en arpitan (Bourget-en-Huile en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de Savòia e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Fresnes-au-Mont
Fresnes-au-Mont es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Saint-Luperce
Saint-Luperce es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pratbois
Pratbois (Prébois en francés) es una comuna occitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region d’Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.