cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolucion Russa
L'evolucion de la societat russa
La segonda mitat dau sègle XIX veguèt de transformacions importantas dins la societat russa ai nivèus demografics e economics qu'entraïnèron una desirança de cambiaments dins lo sistèma politic dau país. La premiera transformacion regardèt la demografia de l'Empèri qu'aumentèt fòrtament de 1869 a 1913 per passar de 80 milionsa 170 milions d'abitants. D'efèct, la populacion rurala aumentèt de 65% entre 1861 e 1890 enterin que la populacion urbana evolucionèt de 11 a 17%. Aquò causèt una baissa de la superficia cultivada per cada familha entraïnant de riscs acreissuts de famina en cas de recòlta marrida o un endeutament superior. Ansin, en 1900, quatre milions de païsans avián perdut sei tèrras per formar un grop d'obriers agricòlas que venguèt una fònt d'agitacion sociala e doas economias ruralas diferentas se formèron pauc a pauc : De son caire, l'estructura de la populacion urbana se transformèt en causa de son aumentacion e de l'aparicion d'un proletariat novèu format per leis obriers dei premiereis industrias russas capitalistas. Aqueu proletariat demorèt limitat (3 milions de personas) mai èra fòrça concentrat dins solament quauquei vilas (Moscòu, Sant Petersborg, Varsòvia, etc). Lei condicions de vidas i foguèron malaisadas, lei salaris bas e leis emendas disciplinàrias importantas.
Au nivèu economic, Russia conoguèt un desvolopament fòrt a partir deis ans 1880. Aqueu darrier foguèt principalament dirigit per d'iniciativas de l'Estat que remplacèt una borgesiá tròp febla e limitada. La prioritat foguèt donc donada ais industrias de talha importanta e ais infrastructuras ferroviàrias. Obtenguèt rapidament de resultats estent que la produccion globala de l'industria russa capitèt de passar aquela de l'industria francesa tre lo començament dau sègle XX. Pasmens, la produccion de bens de consomacion foguèt negligida e abandonada a l'artesanat locau. L'ensemble de seis evolucions suscitèt una desirança e de besonhs de reformas que venguèron una tematica majora de la politica russa de la segonda mitat dau sègle XIX e durant lei premiereis annadas dau sègle XX. Pasmens, lei govèrns successius foguèron pas capables d'i donar una respònsa apropriada.
L'immobilisme dau govèrn
thumb|right|Retrach dau tsar [[Alexandre II de Russia|Alexandre II (1856-1881).]]
Fàcia ai transformacions de la societat, leis assais de reformas dau govèrn rus demorèron limitats en causa de l'aparicion de movements armats còntra lo tsar e de l'idèa qu'avián aquelei darriers de lor poder. Pasmens, lei premiereis annadas dau rèine d'Alexandre II (1856-1881) foguèron marcats per d'esfòrç per modernizar lo país après sa desfacha còntra França e lo Reiaume Unit. La mesura pus importanta foguèt l'abolicion dau servatge en 1861. 25 milions de païsans obtenguèron ansin lor libertat mai la lèi li donèt pas de tèrras levat d'un ensemble pichon reservat a la communautat dau vilatge. Ansin, lei païsans rus demorèron sota lo contraròtle de la borgesiá e l'aristocràcia dei proprietaris agricòlas e dei païsans riches (kolaks). Finalament, la reforma causèt una decepcion granda en aumentant lei dificultats de la màger part de la populacion rurala.
L'aparicion d'una oposicion politica
Vèrs la fin dau sègle XIX, leis evolucions economicas de Russia e lo blocatge de seis institucions politicas venguèron la fònt de l'aparicion d'una oposicion politica novèla que se reorganizèt e s'estructurèt a l'entorn de tres tendàncias principalas : La reorganizacion d'aquelei partits entraïnèt una recrudescéncia de l'agitacion còntra lo regim amb una aumentacion dei grèvas e deis atemptats, coma per exemple, l'assassinat de ministres per de membres dau Partit Socialista-Revolucionari.
La Revolucion de 1905 e la formacion d'una assemblada legislativa
thumb|right|Retrach dau tsar [[Nicolas II de Russia|Nicolas II (1894-1917).]]
La Revolucion mancada de 1905 marquèt la rompedura dau liame tradicionau entre lo tsar e la populacion. D'efèct, aquela annada foguèt marcada per una crisi importanta dau regim qu'èra afeblit au nivèu economic per la crisi mondiala de 1900-1904 e au nivèu militar per la desfacha còntra lei Japonés. Una recòlta marrida en 1904-1905 entraïnèt alora una explosion populara.
Acomencèt lo 22 de genier de 1905 per la repression saunosa d'una manifestacion pacifica portairitz d'una suplica au tsar. Aqueu chaple marquèt la fin dau mite dau tsar paire de son pòple e entraïnèt una propagacion de la revòuta dins lo rèsta dau país. En març, lo premier soviet foguèt creat per leis obriers d'Ivanovo e lo movement ganhèt la flòta militara de la Mar Negra ambé la mutinariá dau cuirassat Potemkine lo 27 de junh. Enfin, divèrsei pòples dei regions frontalieras de l'Empèri coma Polonha acomencèron de manifestar.
Per desamorsar la crisi, lo tsar deguèt aceptar de crear una assemblada legislativa e de reconóisser certanei libertats democraticas. Ajudat per una repression eficaça dei partits d'oposicion politica, aquò permetèt d'entornar lo calme dins l'Empèri au començament de 1906. De mai, lei capacitats dei partits revolucionaris foguèron provisoriament demenidas.
La revirada de la monarquiá constitucionala
Maugrat lei concessions obtengudas per la revòuta de 1905, apareguèt rapidament que lo tsar èra decidit de conservar lo sistèma politic existent de l'autocràcia. Lo mòde d'eleccion foguèt donc creat per donar un avantatge decisiu ai candidats dau govèrn. De mai, l'assemblada foguèt egalament dissoluda quatre còps entre 1906 e 1912. Cada còp, un mòde novèu permetèt la formacion d'una majoritat pus importanta en favor dau tsar.
Lei reformas foguèron donc gaire nombrosas. La principala foguèt l'adopcion d'una lèi agricòla per assaiar de desvolopar una classa mejana de païsans gràcias a l'encoratjament de la proprietat privada, la redistribucion de tèrras e una ajuda per la modernizacion dei tecnicas. Pasmens, lei beneficiaris d'aquela iniciativa foguèron principalament lei païsans ja aisats e leis inegalitats aumentèron causant de rancunas tenaças.
Lei dificultats russas
Coma dins leis autrei país europèus, lo començament de la Premiera Guèrra Mondiala veguèt la formacion d'una Union Sacrada a l'entorn dau tsar. Pasmens, lo mobilizacion puei lei desastres militars desorganizèron lentament l'Empèri. Per exemple, la màger part de l'agricultura manquèt lèu de man d'òbra e l'avitalhament dei vila s foguèt tocat tre la prima de 1915. En 1916, l'incompeténcia de l'administracion e dei generaus entraïnèt lo basculament dins l'oposicion de la Douma onte lei liberaus e lei conservators moderats s'alièron per exigir la formacion d'un govèrn novèu. D'incidents grèus aguèron luòc dins lo país que son cap, isolat dins son quartier generau, aviá perdut la realitat dei causas. Entraïnèron alora plusors revòutas popularas còntra lo regim.
La Revolucion de Febrier
thumb|right|Reünion de soudats rus en Finlandia en març de [[1917.]]
La revirada de la contuniacion de la guèrra
thumb|right|Alexandre Kerenski que foguèt un dei membres principaus dau Govèrn Provisori.
Après la Revolucion de Febrièr, dos poders diriguèron Russia. Lo principau foguèt lo Govèrn Provisori qu'èra format per la Douma. Lo segond foguèt lo Comitat executiu dau Soviet de Petrograd. Òr, lei dos èran opausats sus l'estrategia de seguir. Fòrça legalista, lo Govèrn Provisori refusèt de realizar la màger part dei reformas esperadas per pas usurpar lei prerogativas de l'assemblada constituenta que deviá èsser elegida a la fin de la guèrra. En revenge, voliá contuniar la guèrra amb leis Aliats. Ansin, lo Govèrn Provisori mau capitèt de dirigir Russia car foguèt rapidament desbordat per lei manifestacions violentas ostilas a sei projèctes.
Lo 5 de mai, lo prince Lvov deguèt modificar son govèrn quand son Ministre de la Guèrra annoncièt que Russia respectariá seis engatjaments internacionaus e contuniariá lei combats. Una aliança formada dei liberaus, dei SR e dei Mencheviks prenguèt adonc lo poder a decidiguèt de preparar una ofensiva majora còntra leis Alemands que s'acabèt per un desastre militar (ofensiva de Julhet). Enterin, la situacion sociala e l'agitacion dei pòbles frontaliers s'agravèron. Entraïnèron la fin dau govèrn Lvov que foguèt remplaçat per Alexandre Kerenski.
Kerenski decidiguèt de luchar còntra lei Bolchevics qu'avián agut un ròtle primordiau durant lei manifestacions dau mes de julhet de 1917. Pasmens, aquela politica poguèt pas empachar la radicalizacion de la populacion au profiech dei Bolchevics. De mai, permetèt ai movements conservators de s'organizar a l'entorn dau generau Kornilov. Entre lo 8 e 10 de setembre, aqueu darrier assaièt de reversar lo Govèrn Provisòri per acabar la revolucion amb lo sostèn de l'armada. Per se defendre, Kerenski deguèt s'aliar amb lei milícias obrieras enquadradas per lei Bolchevics qu'aprofichèron la situacion per obtenir la liberacion de sei presoniers. L'ofensiva de Kornilov foguèt rebutada a partir de la mitat de setembre de 1917. Sei fòrças se retirèron vèrs lo sud laissant lei Bolchevics venceires e lo govèrn de Kerenski fòrça afeblit e descreditat.
La Revolucion d'Octòbre
L'afebliment de Kerenski e la desfacha deis elements conservators gropats a l'entorn dau generau Kornilov donèt l'occasion de reversar lo govèrn centrau tre la mitat de setembre de 1917. Pasmens, la presa dau poder necessitèt d'esperar sièis setmanas de negociacions au Congrès Panrus dei Soviets onte lei Bolchevics avián la majoritat (390 elegits sus 670) per legitimar lo còp d'Estat. D'efèct, Lenin deguèt faciar l'oposion de Zinoviev e de Kamenev e obtenguèt solament lo vòte necessari lo 23 d'octòbre. Enterin, Trotski aviá organizat un Comitat Revolucionari e reüniguèt de tropas. Ansin, lo 25 d'octòbre de 1917, 25,000 Bolchevics prenguèron pacificament lei ponchs estrategics de la capitala. Quauquei tirs dau crosaire Aurora còntra lei posicions dei tropas dau Govèrn Provisòri entraïnèron la fugida d'aqueu darrier. L'endeman, lei deputats non bolchevics dau Congrès dei Soviets se retirèron per protestar, çò que permetèt a Lenin d'obtenir l'aprovacion unanima de sa presa dau poder.
Lo programa comunista
Lo programa dei Bolchevics permetèt d'explechar lei contradiccions de la politica dau Govèrn Provisori. Sei principis generaus èran de demandar la patz, de donar lei tèrras ai soviets de païsans, de donar lo contraròtle de l'industria ai soviets d'obriers e de nacionalizar lei bancas. La màger part d'aqueu programa foguèt realizada après la Revolucion d'Octòbre : Aquelei mesuras foguèron completadas en decembre per la nacionalizacion dei bancas, l'afiermacion de l'egalitat dei sèxes ò l'adopcion dau maridatge e dau divòrci civiu. Aquò permetèt d'establir de liames solids entre lei Bolchevics e la màger part de la populacion. En revènge, decidiguèt leis autrei faccions de la vida politica russa de preparar la guèrra còntra lo govèrn novèu.
La desfacha dei Blancs e de seis aliats
La guèrra civila acomencèt oficialament lo 19 de genier de 1918 quand lei Bolchevics dispersèron l'assemblada constituenta elegida durant lei darriers jorns dau govèrn Kerenski. Comprenent rapidament que podián pas contuniar la guèrra exteriora enterin que la lucha interiora per lo poder, lei Bolchevics decidiguèron donc de conclure la patz amb leis Empèris Centraus e de crear una armada novèla per la guèrra civila. De mai, mobilizèron l'economia dei territòris sota lor contraròtle per assegurar l'avitalhament dei vilas e dei tropas.
D'efèct, maugrat lei succès comunistas dins lei vilas principalas de Russia dins lo corrent de la Revolucion d'Octòbre, la màger part dau país demorava en 1918 sota lo contraròtle de seis adversaris. Aquelei darriers, que foguèron dichs « Blancs », assaièron de reprendre lo poder ai Bolchevis que formèron lo camp dei « Roges ». Aquela guèrra civila s'acabèt en 1923 per la victòria dei Roges qu'aprofichèron l'abséncia d'unitat dei Blancs.
Pasmens, lei premiers mes dei combats foguèron malaisats per lo govèrn bolchevic. D'efèct, au començament de la Guèrra Civila, lei Bolchevics devián luchar còntra uneis enemics mai ò mens aliats entre elei : Ansin, dins lo nòrd, lei Britanics sostenguèron lo govèrn de Russia dau Nòrd a Arkhangelsk e Mormansk obligant lei Roges de transferir la capitala russa a Moscòu. En Siberia, lei Japonés e leis Estatsunidencs prenguèron lo contraròtle de la província maritima e contunièron d'avançar de lòng dau Transiberian. Pasmens, en realitat, leis Estats Units èran mai preocupats per lei progrès de son aliat que par la victòria eventuala dei Bolchevics. Favorizèron donc una retirada negociada e mai se certanei ciutats demorèron sota occupacion japonesa fins a 1925. Dins lo sud, lei Britanics ataquèron en direccion de Bakó e prenguèron la vila. Dins aquò, lei doas menaças principalas èran l'insureccion d'Ucraïna a l'oèst e l'armada dau govèrn de Samara que disposava de tropas importantas dins lei monts Orals.
Lei fòrças comunistas capitèron de resistir fins a la retirada dei tropas aliadas en 1919. D'efèct, lei soudats aliats foguèron sensiblas a la propaganda comunista e divèrsei mutinariás aguèron luòc coma, per exemple, dins la flòta francesa d'Odessa. De mai, entre 1918 e 1919, l'armada dei Roges realizèt de progrès dins son organizacion e son comandament sota la direccion de Trotski que li permetèt d'aprofichar la manca de coordinacion dins leis ofensivas blancas per resistir e contratacar. Ansin, l'armada dau generau Koltchak ataquèt en març de 1919 e foguèt esquichada en novembre. Puei, entre mai de 1919 e març de 1920, foguèt lo torn dau generau Denikine sus lo teatre ucraïnian e enfin aqueu de Iodenitch dins lo nòrd entre mai e octòbre de 1919.
A partir de 1920, lei Bolchevics aguèron donc l'avantatge dins lei combats interiors. En 1921, la fin de la guèrra còntra lei Polonés, batuts a Kiev mai venceires sus la Vistula, marquèt l'element decisiu qu'entraïnèt la victòria finala dei Bolcheviks. D'efèct, aquò permetèt lo mandadís de tropas bolchevicas sus leis autrei frònts. En novembre de 1920, la darriera armada blanca deguèt donc abandonar Crimèa. Se dispersèt en Euròpa maugrat leis esfòrç de son cap per tornar començar la lucha. En 1921, lei fòrças d'Ungern-Sternberg foguèron vencudas dins la region dau lac Baikal. Enfin, en 1922, lei Bolchevics prenguèron lo contraròtle dau Caucàs, especialament de l'Estat menchevik de Georgia. En revènge, lei guèrras exterioras s'acabèron per de patz negociadas e lei Bolchevics deguèron acceptar de pèrdas territòrialas importantas a respècte dei frontieras russas de 1914, especialament l'independéncia dei regions pus occidentalas coma Polonha, lei tres Estats baltas e Finlàndia.
La Reconstruccion dau país e la consolidacion dau poder novèu
Après lei combats pus importants entre 1918 e 1919, lei Bolchevics capitèron de consolidar lor poder per de reformas economicas e per l'eliminacion deis oposicions intèrnas au sen dau movement.
Lei reformas economicas
En 1921, Russia èra devastada per lei combats e la situacion economica èra catastrofica. Lei pèrdas umanas entre 1914 e 1921 son estimadas entre 8 e 10 milions de mòrts e lei vilas avián conegut un declin fòrça important durant lo periòde. Per exemple, Petrograd a perdiguèt dos terç de sa populacion e Moscòu la mitat. La classa obriera foguèt decimada e la produccion industriala aviá demenida de 80% a respècte de 1913. Enfin, la recòlta agricòla de 1921 foguèt marrida causant una famina grèva.
En fàcia d'aquelei dificultats economicas, de revòutas aguèron luòc dins lei campanhas. Lo X Congrès dau Partit decidiguèt donc d'abandonar la politica dicha dau Comunisme de Guèrra adoptada durant lei combats còntra leis armadas blancas. En plaça, foguèt creada la NEP (per "Politica Economina Novèla") que l'objectiu èra de renforçar l'aliança entre lei païsans e leis obriers que desirava metre definitivament en plaça Lenin. La nacionalizacion dei tèrras venguèt pus sopla : se l'Estat èra totjorn lo proprietari teoric dei tèrras, lei païsans poguèron desenant leis arrendar e lei transmetre coma una proprietat. De mai, lei païsans obtenguèron lo drech de vendre liurament sei produccions. Au nivèu industriau, la màger part deis entrepresas (88%) foguèron privatizadas, especialament leis estructuras que tenián mens de 20 obriers. Leis establiments pus grands poguèron veire lor gestion fisada a d'entrepreneires privats ò estrangiers.
Aquelei mesuras foguèron consideradas coma de regressions per una partida importanta dei militants bolchevics. Pasmens, Lenin obtenguèt de resultats economics decisius que permetèron de restaurar lei nivèus de produccion de l'agricultura ai nivèus d'avans la guèrra tre l'annada 1924. L'industria capitèt tanben de restaurar sa produccion. Ansin, la produccion de bens de consomacion de 1924 representèt 75% d'aquela de 1913. Enfin, au nivèu sociau, la jornada de 8 oras foguèt legalizada e la populacion dei vilas aumentèt tornarmai après son declin. Fin finala, aquò permetèt de consolidar e de legitimar lo poder bolchevic que poguèt annonciar la fondacion de l'Union Sovietica a la fin de 1922.
L'eliminacion de l'oposicion intèrna
thumb|right|Ofensiva de l'Armada Roja còntra l'illa de Kronstadt durant la revòuta de la basa navala en [[1921.]]
En fòra de son òbra economica, lo poder bolchevic foguèt tanben renforçada per l'eliminacion dei faccions opausadas a sa politica au sen dau Partit en 1921. D'efèct, lo començament d'aquela annada veguèt la repression de la Revòuta de Cronstadt e la renonciacion dei partisans de l'Oposicion Obriera, principala faccion organizada d'oposicion dins lo Partit, a sei projèctes de reformas.
La Revòuta de Cronstadt (28 de febrier - 18 de març de 1921) se debanèt durant la crisi politica causada per lei dificultats economicas qu'aguèron luòc vèrs la fin de la Guèrra Civila. L'illa qu'assostava una basa navala e 14,000 obriers e soudats se revoutèt còntra la confiscacion dau poder per lei Bolchevics ai crits de ''« Viva lei Soviets ! A bas lei Bolcheviscs ! »''. Après una resisténcia acarnada a l'assaut dei tropas de l'Armada Roja entre lo 7 e lo 17 de març, lo movement foguèt esquichat marcant la fin de l'influéncia politica dei movements obriers dins l'eissida de la revolucion.
Enterin, lo X Congrès dau Partit, lei militants decidiguèron d'enebir lo fraccionisme. Aquò obliguèt lei partisans de Trotski e subretot de l'Oposicion Obriera, demandant lo retorn de l'autogestion obriera dins leis entrepresas, d'acceptar la NEP ò de riscar l'exclusion. Aquela decision causèt una premiera epuracion dau Partit que seis efectius demeniguèron de 750,000 en 1921 a 412,000 en 1924. Pasmens, renforcèron lo poder dau Partit que son Comitat Centrau Executiu venguèt l'organ centrau de l'Union Sovietica en gestacion.
Auda
Auda (en francés Audes, en 1793 Auldes) es una comuna occitana de Borbonés dins lo departament d’Alèir, dins la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Istòria
La comuna d'Auda annèxa la de Peruelha en 1827.
En 1793 es dins lo canton d'Estivarelha, dempuèi 1801 dins lo d'Eiriçon.
En 1789 Auda depend :
Toponimia
Ven del latin Alda.
Peruelha ven de Probilius, antroponim latin que donèt Perolium (s. IX).
.tm
.tm es lo nom de domeni d’Internet per Turcmenistan.
Referéncias
סיומת אינטרנט Toppdomän
Le Cabanial
Le Cabanial (Le Cabanial en francés) es una comuna lengadociana en Lauragués, situada dins lo departament de la Nauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Comuna de l'airal urban de Tolosa situat en plen Lauragués, entre Pirenèus e la Montanha Negra, Le Cabanial se situa a 40 km a l'Èst de Tolosa, e a 15 km de Revèl.
Istòria
Le Cabanial foguèt un borg fòrça important a la fin de l'Edat Mejana. Vilatge fortificat, existís encara tres pòrtas de l'ancian castèl.
Pendent l'Ancian Regime, Le Cabanial, comunautat, èra de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de l'archidiocèsi de Tolosa, de la senescauciá de Lauragués. Le vocable de la glèisa es Sent Joan Baptista. Tanlèu 1790, Le Cabanial èra del canton de Caramanh. En 2015, suprimiguèron le canton de Caramanh e'l Cabanial passèc al canton de Revèl, largament espandit.
Economia
L'agricultura es dominanta (blat e virasolelh subretot).
Ensenhament
L'escòla es un Regropament pedagogic intercomunal entre las comunas de Montagut de Lauragués, Sent Julian), Romens e Le Cabanial.
Susanna Hoffs
thumb|250px|Susanna Hoffs en 2008 Susanna Lee Hoffs (Los Angeles, 17 de genièr de 1959) es una cantaira, guitarrista e actritz americana. Se faguèt conéisser mai que mai coma menaira e vocalista principala de la formacion feminina The Bangles. En 1987, aguèt lo ròtle principal dins The Allnighter, un film realizat per sa maire, Tamar Simon Hoffs. En 1989 se disseparèt de sas camaradas musicianas per lançar sa carrièra personala. Es maridada dempuèi 1993 amb lo realizador Jay Roach e an dos enfants amassa.
Santa Eulalia de Gállego
Santa Eulalia de Gállego es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Giovanni Goria
Giovanni Giuseppe Goria (1943-1994) òme politic italian, foguèt President del Conselh (primièr ministre) de la Republica Italiana entre 1987 e 1988.
Kapya
Lo kapya es una lenga yukuben parlada en Nigèria.
Localisacion
Lo kapya es parlat dins la zòna de govèrn local de Takum, de l'Estat de Taraba.
Arturo Frondizi
Arturo Frondizi Ercoli, avocat (1908-1995), foguèt president d'Argentina entre 1958 e 1962.
Gresas (Naut Léger)
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
La prononciacion es ['grezə] a La Clausa, comuna de Gresas, amb un [e] mejan (informatritz de coneissença passiva.
Saint-Jean-des-Bois
Saint-Jean-des-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Rènnas (omonimia)
Rènnas o Rennes  pòt significar:
Fregata de 18
Una fregata de 18 es un tipe de fregata equipat de canons de 18 liuras que foguèt utilizat de la fin dau sègle XVIII au començament dau sègle XIX au sen dei principalei marinas militaras europèas. Lo premier modèl foguèt construch per lei Francés en 1782 e copiat per leis Anglés a partir de 1800. Pasmens, la fregata de 18 foguèt rapidament subrepassada per la fregata de 24 que teniá un armament superior.
.tn
.tn es lo nom de domeni d’Internet per Tunisia.
Referéncias
Toppdomän
Olemps
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Santed
Santed es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Istòria dei judieus en Occitània
thumb|Lampa d'òli d'[[Orgon, expausada au musèu judèocomtadin de Cavalhon]] thumb|Inscripcion funerària de Narbona L'istòria dei judieus en Occitània remontariá au sègle I; lei premierei judieus celèbres avent viscut dins lo territòri actuau d'Occitània èran de linhatge reiau: Eròdes Antipas e la sieuna frema Erodias; en 39, l'etnarca de Galilèa foguèt destituit e faidit per Caligula a Lugdunum Convenarum (actuau Sent Bertran de Comenge, en Gasconha), ditz Flavi Josèp (Antiquitats judievas, cap. XVIII, nº 252). Per manca de documents sus lei judieus de Gàllia, nòstrei rarei conoissenças son liadas en de descubèrtas de vestigis arqueologics qu'atestan de la sieuna preséncia tre la fin dau sègle I, aicí coma una lampa d'òli ondrada dau candelier de 7 brancas trobada en 1967 a Orgon. Aquelei descubèrtas son pus nombrosas dins la vau de Ròse.
Au sègle VI, lei judieus son presents a Marselha, Arle, Usès, Narbona, Clarmont e Bordèu, de centres administratius romans ò d'etapas importantas sus lei rotas comercialas, e i avián de sinagògas. Gregòri de Tors cònta qu'en 576 un trebolèri destruguèt complètament la sinagòga de Clarmont e qu'en seguida lei judieus de la vila acceptèron lo baptisme. En 591, lei judieus fòrabandits de la vila d'Orleans se refugièron en Provença; subre aqueu subjècte, una letra dau papa Gregòri Ier blaima l'archevesque d'Arle Virgili en respònsa a una multitud de planhs per de conversions forçadas. Ai sègles VII e VIII, Septimània o Narbonesa, alora una dependéncia dei reis visigòts d'Espanha, sèrv de refugi ai judieus oprimits en Espanha. D'aquela epòca (689) data l'inscripcion judieva pus anciana conoissuda en Occitània, aquela de Narbona, ornada d'un candelier e portant en ebrieu la frasa שלם על ׳שראל (Šalom al Yisrael, 'Patz sus Israèl). La condicion dei judieus a Narbona sota lei premierei carolingians sembla fòrça favorabla. Lei judieus de Narbona, principalament de negociants, s'endevènon ambé la rèsta de la populacion; au sègle VIII, s'i establís un centre màger d'estudis dau judaïsme e i a una comunautat importanta e prospèra. A la mesma epòca, òm tròba egalament de comunautats judievas a Aush e Nimes e, au sègle IX, l'immigracion d'Espanha contribuís a la formacion de comunautats novèlas, qu'aquela de Carcassona. Sota lei premierei capecians comencèt la persecucion dei judieus de Lemòtges; en 1010, Audoin, evesque de Lemòtges, ofrís ai judieus de la sieuna diocèsi la chausida entre lo baptisme e l'exili. Dei sègles XI a XIII, la comunautat judieva de Lengadòc conoissèt una vertadiera dins de vilas coma Narbona, Lunèl o Montpelhier; en particular, una granda aviada intellectuala ambé una familha de saberuts, lei Tibbons, que participa au desvolopament de l'estudi de la filosofia e dei sciéncias a Montpelhier. Lei judieus de Lengadòc foguèron expulsats coma totei leis autrei judieus dau reiaume de França au sègle XIV e l'annexion de Provença per lo rei de França au sègle XVI entrainèt l'expulsion dei judieus que trobèron pas refugi dins la region que dins lei possessions pontificalas, a Avinhon e au Comtat Venaicin, onte foguèron confinats dins de jutariás.
En 1492, lei judieus foguèron expulsats dei coronas de Castelha e d'Aragon, en 1496 de Portugau e en 1498 de Navarra; quauqueis uns s'establiguèron a Sent Esperit dins lei borgadas de Baiona (d'onte, tre lo començament dau sègle XVII, s'escampilhèron dins d'autrei vilas gasconas, aicí coma la Bastida de Clarença, Pèira Horada e Bordèu). En 1550, lo rei Enric li balhèt de letras patentas sota lo nom de ; en 1723, obtenguèron, mejançant una taxa de 110,000 liuras, de novèlas letras patentas; oficialament e legalament, 230 ans aprèp la sieuna expulsion d'Espanha, lei marranos de França son reconoissuts coma judieus; forman alora la comunautat judieva pus prospèra dau reiaume; esplechan de vinhas e produson de vin cashèr; la transformacion dei produchs coloniaus (sucre, chocolat) es la sieuna especialitat; d'autrei son mètges, sensiblament a la Bastida de Clarença; Jacòb Rodrigues Pereira es recebut en 1774 a l'Acadèmia deis arts de Bordèu.
Au sègle XVIII, la condicion dei judieus provençaus se melhorèt e poguèron restaurar e decorar lei sinagògas de Carpentràs (qu'es la pus anciana de França en activitat, datant de 1367) e de Cavalhon (bastida au sègle XV). L'edicte de tolerància de Versalhas (7 de novembre de 1787) de Loís XVI portèt la libertat de culte ai judieus dau sud-oèst de França qu'obtenguèron ansin un estatut juridic e civil e participèron coma leis autrei subjèctes dau rei ais eleccions ais Estats generaus; lo 28 de genier de 1790, l'Assemblada nacionala li reconoissèt la plena ciutadaniá, puei en 1791 generalizèt aquela mesura a totei lei judieus francés. En 1808, Napoleon Bonaparte creèt l'administracion consistoriala e lei judieus dau Miegjorn dependeràn alora dau Consistòri de Marselha. Lei pichonei comunautats d'Avinhon e de la Comtat se despoblan coma consequéncia dau movement generau dei judieus de França vèrs lei metropòlis: en 1892 demòran ren que 149 judieus a Avinhon. Pasmens, lo judaïsme dau Miegjorn balhèt un dei personatges fondadors dau judaïsme francés actuau, Adòlf Crémieux, naissut a Nimes en 1796, avocat qu'obtenguèt l'abolicion dau jurament more judaico per la Cort de cassacion, un dei creators de l'Aliança israelita universala e ministre autor dau decrèt balhant la ciutadaniá francesa ai judieus d'Argeria.
Pigment
thumb|200px|Pigment natural [[blau marin jos una forma polsosa.]]
thumb|200px|Lo pigment sintetic [[blau marin es identic quimicament al blau marin natural.]]
Un pigment es un material que càmbia la color de la lutz que rebat en resulta d'una absorcion selectiva de las colors. Aqueste fenomèn fisic es diferent de la fluorescéncia, de la fosforescéncia, e d'autras formas de luminescéncia, que lo quite material emet de lutz.
Un cèrt nombre de materials absorbisson d'un biais selectiu d'unas ondas luminosas. Los materials que los òmes an causit e desvolopat per tal de los far servir coma pigments tenon en general de proprietats especificas que los fan perfièches per colorar d'autres materials. Un pigment deu tenir un fort poder de tintura relatiu als materials que colora. Deu èsser estable jos forma solida a temperatura ambienta.
Per las aplicacions industrialas coma dins las arts, permanéncia e estabilitat son proprietats recercadas. Los pigments que son pas permanents son sonats. Los pigments fugitius se marfisson amb lo temps o l'exposicion a la lutz.
.to
.to es lo nom de domeni d’Internet per Tònga.
Referéncias
Toppdomän
Zimming
Zimming es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Los vestigis - pèiras e tuiles - d'una via romaine an #èsser descobèrts sul ban de la municipalitat, en portant dins lo vilatge vesin de Boucheporn, centre important de produccion de ceramica sigillée pendent la epòca gallo-romaine. Lo vilatge dépendait al Mièja Edat de la anciana província de Lorraine e èra possession de la Abbaye Sant-Martin-de-Glandières a Longeville-lès-Sant-Avold.
Les vestiges - pierres et tuiles - d'une voie romaine ont été découverts sur le ban de la commune, menant au village voisin de Boucheporn, centre important de production de céramique sigillée durant l'époque gallo-romaine. Le village dépendait au Moyen Âge de l'ancienne province de Lorraine et était possession de l'Abbaye Saint-Martin-de-Glandières à Longeville-lès-Saint-Avold.
Gerard de Cremona
Gerard de Cremona (en latin: Gerardus Cremonensis) (c. 1114–1187) èra un traductor italian d'òbras scientificas aràbias trobadas per las librariás abandonadas de Toledo.
Foguèt un dels pus importants erudits eissits de l'Escòla de traductors de Toledo que reviscolèt l'Euròpa medievala al sègle XII en li transmetre la coneissença aràbia, grèga e josieva en astronomia, medecina e autras sciéncias, la fasent disponibla per tota persona sabent legir. Una de sas pus celèbras revirada es l' Almagest de Claudi Ptolemèu a partir dels tèxtes en arabi trapats a Toledo. Li foguèt atribuit per error la traduccion del ''Canon de la medecina d'Avicena.
A-ha
thumb|250px|Concèrt de a-ha en dirècte al Palacio Vistalegre de Madrid A-ha (sovent escrich estilisticament a-ha) foguèt un grop de musica pop norvegian. La formacion se creèt a  Òslo en 1982 e èra menada pel vocalista Morten Harket, acompanhat del clavierista Magne Furuholmen e del guitarrista Pål Waaktaar. Totes tres musicians venguèron famoses durant la mitat de las annadas 1980 gràcias a las cançons de "Take on Me" e "The Sun Always Shines on T.V." de son primièr album Hunting High and Low. Aqueste se ganhèt la primièra posicion en Norvègia, foguèt numèro 2 al Reialme Unit, e numèro 15 als Estats Units.
Sástago
Sástago es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Schwindratzheim
Schwindratzheim en alemannisch (Schwindratzheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
Del Nòrd al Sud, tres tipe de terrens caracterizan lo ban de Schwindratzheim.
Al nòrd del pòble, la bona qualitat de las tèrras a permeses lo desvolopament de l'agricultura. Aquel sector a recobert de lœss de l'epòca de las glaciation de Würm e glaciation de Mindel. S'i tròba essencialament de la dacsa e de las céréales, mas egalament qualques camps de houblon.
Es indéniablement, la proximitat de l'aiga, riquesa naturala, #qu'a fixat los primièrs òmes en aquela region. La Zorn (la còlera) pòrta mal lo sieu nom. Es un riu plàcid. Pren la siá font en Moselle a una altitud de 600 mètres. La siá longitud avoisine los 100 km. En la Plana de Alsace, trauèssa o voreja las bourgs e los pòbles #que Schwindratzheim abans de se tirar en la Moder. Étymologiquement Lo sieu nom ne significa La Coulante. Los documents ancians la designa jol nom "Sorne" n'alemand. Mas fa regularament siennes en sortint de lo sieu lièch. Ela se épanche alavetz en tota la vallée e de còps fins al pè dels ostals situats al Sud de la via de camin de fèrre. Al fil del temps, l'acumulacion de alluvions sablo-limoneux d'origina vosgienne a creat de magnifics prés, joliment fleuris a la prima.
Lo sieu nom proven de l'espleitacion de minas de gypse a. La mai importanta carrièra a #èsser dobèrta l'an 1902. Fins en 1968, una espleitacion intensiva de gypse e de anhydre transformats sus luòc en chaux a emplegat una man de œuvre locala. La proximitat del canal permetiá l'expedicion vèrs d'unas autras fabricas. Pendent la segonda guèrra mondiala, las carrièras avián annexat al camp del Struthof. Los effondrements d'aquelas carrièras sosterranhas #que s'estendián fins a 80 mètres jol tuc son visibles sul flanc Oèst. De los nòstres jorns, las galariás an trobat una existéncia plàcida e albergan chiroptères.
Du Nord au Sud, trois types de terrains caractérisent le ban de Schwindratzheim.
Au nord du village, la bonne qualité des terres a permis le développement de l'agriculture. Ce secteur est recouvert de lœss de l'époque des glaciation de Würm et glaciation de Mindel. On y trouve essentiellement du maïs et des céréales, mais également quelques champs de houblon.
C'est indéniablement, la proximité de l'eau, richesse naturelle, qui a fixé les premiers hommes dans cette région. La Zorn (la colère) porte mal son nom. C'est une rivière paisible. Elle prend sa source en Moselle à une altitude de 600 mètres. Sa longueur avoisine les 100 km. Dans la Plaine d'Alsace, elle traverse ou côtoie les bourgs et les villages dont Schwindratzheim avant de se jeter dans la Moder. Étymologiquement son nom signifie La Coulante. Les documents anciens la désigne sous le nom "Sorne" en allemand. Mais elle fait régulièrement des siennes en sortant de son lit. Elle s'épanche alors dans toute la vallée et parfois jusqu'au pied des maisons situées au Sud de la voie de chemin de fer. Au fil du temps, l'accumulation d'alluvions sablo-limoneux d'origine vosgienne a créé de magnifiques prés, joliment fleuris au printemps.
Son nom provient de l'exploitation de mines de gypse au. La plus importante carrière a été ouverte en 1902. Jusqu'en 1968, une exploitation intensive de gypse et d'anhydre transformés sur place en chaux a employé une main d'œuvre locale. La proximité du canal permettait l'expédition vers d'autres usines. Durant la seconde guerre mondiale, les carrières étaient annexées au camp du Struthof. Les effondrements de ces carrières souterraines qui s'étendaient jusqu'à 80 mètres sous la colline sont visibles sur le flanc Ouest. De nos jours, les galeries ont retrouvé une existence paisible et hébergent des chiroptères.
Soren Sorensen
thumb|right|[[Fotografia de Soren Sorensen.]]
Soren Sorenson (9 de genier de 1868, Havrebjerg - 12 de febrier de 1939, Copenaga) es un quimista danés de la premiera mitat dau sègle XX. Cap dau laboratòri de Carlsberg de 1901 a 1938, estudièt leis acids aminats, lei proteïnas e leis enzims. Observèt ansin lo ròtle de la concentracion deis ions idrogèn dins lei reaccions enzimaticas e desvolopèt lo concèpte de potenciau d'idrogèn, desenant pus conegut sota lo nom de pH, per exprimir aquela grandor. Publiquèt aquela idèa en 1909 e foguèt largament adoptada per lo rèsta de la comunautat scientifica.
Fregata de 24
Una fregata de 24 es un tipe de fregata equipat de canons de 24 liuras que foguèt utilizat de la fin dau sègle XVIII au mitan dau sègle XIX, principalament per lei marinas militaras francesa, estatsunidenca e britanica. Lo premier modèl foguèt construch per lei Francés en 1772 mai la produccion d'aqueu tipe de fregata acomencèt d'un biais vertadier solament a partir de 1794.
.tr
.tr es lo nom de domeni d’Internet per Turquia.
Referéncias
Toppdomän
Bete
Lo bete es una lenga yukuben parlada en Nigèria. La lenga es quasi atudada, que los bete an cambiat per lo jukun.
Localisacion
Lo bete es parlat dins la zòna de govèrn local de Takum, de l'Estat de Taraba.
Bastir!
Bastir!, de'n primièr lo "Manifèste Occitanista" (de la fin de 2011 dincas en abriu de 2013), es un projècte que se definís coma occitanista e qu'aviá a la debuta per tòca de situar la lenga occitana dins los enjòcs de las eleccions municipalas francesas de 2014. Es capitanejat per divèrses elegits occitans coma Dàvid Grosclaude o Guilhèm Latruvèrsa. vinheta|Lògo "Bastir" entre 2013 e 2016 vinheta|Lògo "Bastir Occitània" dempuèi octobre de 2016 Se vòl pas un partit politic mas puslèu un labèl pels candidats, de quina etiqueta que siá manca los del Front Nacional, de las regions occitanas a las eleccions venentas, qu'auràn a còr de privilegiar a mai de l'occitan, l'interregionalitat, l'educacion e la cultura.
Las eleccions municipalas de 2014
La causida dels candidats se deu far aprèp de negociacions menadas localament.
La lista de las candidaturas a las municipalas de 2014 es estada aprovada a l'amassada del comitat de pilotatge nacional que se faguèt lo 9 de novembre de 2013. Anteriorament divèrsas reunions se faguèron dins mantunas vilas occitanas.
Las eleccions departamentalas de 2015
A las eleccions departamentalas de 2015, maugrat d'i aver presentat qualques candidats en Gasconha tolosana (Gèrs), Bastir! obtenguèt pas nat elegit.
La causida de "Occitanie" coma nom per la novèla region de Tolosa e Montpelhièr
En seguida de las municipalas de 2014 e de las departamentalas de 2015, los de Bastir! faguèron d'accions localas o espontanèas quora aguèron escadenças de convidar lo subjècte "occitan" dins l'actualitat, per exemple en participar activament au mès de mai de 2016 a la campanha del cambiament de nom de la region Lengadòc-Rosselhon-Mieijorn-Pirenèus en "Occitanie".
Atal, menats per Joan-Luc Davezac, nombroses militants de "Bastir!" encara actius en Gasconha tolosana se mobilizèren au moment de la consultacion ciutadana per causir un nom a la region administrativa d'Occitània Centrala (Tolosa e Montpelhièr) gessida de la fusion de Mièijorn-Pirenèus ambe Lengadòc-Rosselhon, en preconizar entremièi los cinq prepausats pel conselh regional los dus mès istorics e identitàris : "Occitània" o "Occitània - País Catalan". Aquesta campanha estèc una capitada : "Occitània" estèc la prumèra causida ambe 44,90 % de las votacions lo 24 de junh (nom validat per las institucions francesas lo 29 de setembre de 2016). Dempuèi, a l'Amassada Constitutiva "Bastir!" d'octobre de 2016 de L'Isla de Baish (Gasconha tolosana), se decidèc de cambiar lo nom "Bastir!" en "Bastir Occitània".
2016 : L'androna macronista
Mentre que menava las accions "Bastir!" en favor del nom novèl de la region administrativa francesa d'Occitània Centrala, Joan-Luc Davezac s'engatgèc dins lo moviment "En Marcha!" de l'ancian ministre de l'economia Emmanuel Macron. Atal, nombroses sòcis de "Bastir!" capvath Occitània tota seguissèren Davezac dins aquesta dralha e te dintrèren dins aqueste moviment e, solide, menèren la campanha de las presidencialas en favor del Macron, qu'estèc elegit President de la Republica Francesa lo 7 de mai de 2017.
Las eleccions legislativas de 2017
Mès tre las eleccions legislativas de 2017, Davezac e los autres sòcis de "Bastir Occitània" prenèron distàncias ambe lo moviment "En Marcha!", sia en sosténguer al primièr torn candidaturas "macronistas" dissidentas ("majoritat presidenciala") contra los investits pel moviment, sia en presentar candidaturas occitanistas autonòmas. Au segond torn, "Bastir Occitània" comuniquèc pels fialats socials de far barratge a tres candidats "En Marcha!" ont lo moviment èra fòrça plan implantat en Occitània : atal, sus la segonda circonscripcion de Gèrs, sus la primièra circonscripcion de Tarn e Garona e sus la uèitena circonscripcion de Garona Nauta, en partida benlèu gràcias a la comunicacion dels sòcis de "Bastir Occitània", los candidats pr'aquò favorits "En Marcha!" d'aquestas circonscripcions estèren batuts pels candidats del Partit Socialista. vinheta|"Bastir" a Tolosa, lo 4 de junh de 2016 vinheta|Candidaturas occitanistas a las eleccions legislativas francesas de junh de 2017
En seguida de l'anullacion de l'eleccion del socialista Joel Aviragnet sus la uèitena circonscripcion de Garona Nauta, los electors tornèren votar los 11 e 18 de març de 2018. Aqueste còp, lo comitat "Comenge e Savés" de Bastir Occitània demandèc après soscadissa intèrna a sosténguer publicament Joel Aviragnet  identifiat coma "lo mès pròishe de las ideas de Bastir". Aqueste te ganhèc aisidament l'eleccion cap au candidat LaREM - UDI Miquèu Montsarrat.
Ginhac (de la Nerta)
Ginhac (en francés, Gignac e, dempuèi 1919, Gignac-la-Nerthe) es una comuna provençala situada dins lo departament dei Bocas de Ròse e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Bastir!
Las eleccions legislativas de 2017
Mentre, los autres de "Bastir Occitània" que son çaquelà demoratz macronistas compausèron dincas au mes de gènier de 2019 una branca dissidenta a LaREM, grop puslèu d'esquèrra e regionalista "girondin", opausat cap a la tendéncia de dreta, francofila e centralista "jacobina" pro-parisenca d'aqueste moviment. A la debuta de 2019, "Bastir" s'aluènha donc encara mai del macronisma per'mor de la refòrma Blanquèr identificada coma marrida per l'ensenhament de l'occitan dins l'educacion nacionala, viscuda alavetz coma una traïson de las promessas del Macron rapòrt a la promocion de las lengas regionalas.
Ginhac (de la Nerta)
Geografia
Ginhac es una comuna que si situa au nòrd de la cadena de la Nerta. De forma rectangulara, son territòri cuerbe una superficia de 8,64 km² dins una zòna palunosa au sud-èst de l'Estanh de Bèrra. Lo clima li es de tipe mediterranèu. L'abitat es constituït d'ensembles separats per de zònas agricòlas. Situada a proximitat d'un important nos rotier dei Bocas de Ròse, la vila es ben liada ai rets de transpòrts dau departament (Autorota A55, Departamentalas D9 e D568...). Demograficament, Ginhac foguèt un pichon vilatge de quauquei centenaus durant la totalitat dau sègle XIX. Conoissèt una creissença importanta durant leis ans 1970 dins lo quadre de la creacion de la zòna industriala de Fòs. Dempuei leis ans 1990, la populacion s'es estabilizada a l'entorn de 10,000 estatjants.
Bastir!
Las eleccions municipalas de 2020 : "Occitània País Nòstre"
Lo dètz de novembre de 2018, sòcis e elegits de "Bastir" se son amassats a Tolosa per aprestar las eleccions municipalas venentas e afortir la preséncia del moviment dins las comunas. "Bastir" anonça alavetz una demarcha similara a la de 2014, una dubertura a tota mena de listas compatiblas ambe l'occitanisma segon la Charta Bastir (a part solide las de l'extrèma-dreta). Pr'aquò foguèt "Occitània País Nòstre", nascut de la fusion de "País Nòstre" ambe "Bastir Occitània" (octobre-novembre de 2019), que prenguèt en carga las labellizacions jos aquel nom de gaireben un cinquantenat de candidaturas occitanistas a n'aquestas eleccions municipalas de 2020.
Ginhac (de la Nerta)
Istòria
Durant l'Antiquitat, lo territòri de Ginhac foguèt dominat per una importanta villà romana que teniá d'obradors de produccion d'òli, d'entrepaus, un forn, una fabrega e de banhs privats. Lo domeni existèt de la fin dau sègle I avC fins au sègle VI. En 1350, lei Templiers establissèron una comandariá a Sant Michèu de Ginhac. Ginhac, Lo Rove e En Suá la Redona fasián alora partida d'una meteissa comunautat. Pasmens, demorèron de vilatges pichons e pauc poblats que foguèron estacats a la senhoriá de Marinhana.
Bastir!
Las eleccions municipalas de 2020 : "Occitània País Nòstre"
Per las eleccions europèas del 26 de mai de 2019, una majoritat de comitats de "Bastir" t'an estimat que la tièra la mès pròisha de las valors del moviment èra la de l'aligança ecologista-regionalista EELV - RPS menada pel Yannick Jadot.
Ginhac (de la Nerta)
Istòria
Lo desvolopament de Ginhac comencèt après l'Edat Mejana gràcias a l'agricultura. En 1780, una glèisa novèla foguèt construcha. La Revolucion decidèt de crear una comuna de Ginhac integrant lei vilatges dau Rove, d'En Suá e de la Redona. Aquò durèt fins a 1835 quand una ordonància decidèt de separar Ginhac dei dos vilatges. Aquò entraïnèt una importanta reduccion dau territòri de la comuna. Dins aquò, gràcias a la generalizacion de l'aigatge, Ginhac conoissèt un periòde de creissença e lei besonhs agricòlas necessitèron de demandar l'ajuda d'una man d'òbra estrangiera relativament importanta (6,5 % en 1891).
Cultura
En causa de la reduccion de son territòri en 1835, de son desvolopament recent e de la natura periurbana de son abitat, lo territòri a un patrimòni arquitecturau e culturau fòrça reduch. Pasmens, si fau nòtar lei vestigis de la comandariá de Sant Michèu de Ginhac que son situats a proximitat de la vila sus lo territòri dau Rove.
Esclassan e La Bastida
Esclassan e la Bastida (Esclassan-Labastide en francés) qu'es ua comuna gascoa, situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Bastir!
Las eleccions regionalas de 2021 : aligança ambe Joan Lassala
A las eleccions regionalas del 20 de junh de 2021, dins la region administrativa Occitanie, gràcias al sosteng del malhum del moviment Occitània País Nòstre Joan-Luc Davezac te monta la lista "Bastir Occitània 2021" ambe lo sosten de Joan Lassala. Obten sonque 0,76 % dels sufratges exprimits.
Esclassan e La Bastida
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Bastir!
2022 : la Federacion dels Paises Units (FPU)
Lo 15 de genièr de 2022, "Bastir Occitanie" junta la Federacion dels Paises Units, una aligança entre cinq partits regionalistas de França.
Esclassan e La Bastida
Esclassan
Que seré, segon Dauzat, un compausat romanic dab lo prefixe es- (= en las, en los) e un nom, benlèu lo nom latin d'òme *Classius, inatestat, dab lo sufixe -anum, mes un tau prefixe qu'es improbable dens lo contèxte. Segon Negre, Esclassan que vengueré deu nom de persona « romanic » Scalacius, dab lo sufixe -anum.
Bastir!
Las eleccions legislativas de 2022
A las eleccions legislativas del 12 de junh de 2022, "Bastir Occitanie" te presentèc 14 candidaturas, 13 dins la region administrativa Occitanie, e una de la diaspòra a París. vinheta|Candidaturas "Bastir Occitanie" a las eleccions legislativas francesas de junh de 2022
Esclassan e La Bastida
La Bastida
Veire a l'article.