cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Creacion
Tradicions asiaticas
Los oroks de Russia cresián que al començament de la tèrra i aviá tres solelhs. La calor èra tala que la tèrra èra venguda en un desèrt sen vida. Alara un òme mitic nomenad Hadau tirèt de flechas per far desapareisser dos dels solhels. Tanben envièt una agla e un còrb, amb semenças per far d'òmes, que vòlga per tota la tèrra per i tornar la vida.
La creacion e Arica
La majoritat de las culturas africanas creson en un demiürge que crea los òmes a partir d'una matèria comuna, coma la fanga, l'aiga o la fusta. Los massais, per exemple, descendon d'un arbre. Lo demiürge donèt als tres òmes cap de tribús tres trosces de la fusta primièra, amb que faràn d'armas e aisinas per dominar la natura. Aquó es una constanta dins los mites africans, los òmes descendisson de causas qu'utilisan al seu temps per susreviure dins lo monb. Aquel ligam intima amb la natura, de que venenon, explica la quantitat de rites destinats a mantenir l'armonia amb l'environament.
Los mandinkas, que vivon al sud de Mali, creson que lo dieu creator, Mangala, èra divisat en quatre troces que simbolizan las quatre sasons (passatge del temps), los quatre elements classics (la matèria), los quatre punts cardinals (l'espaci) e quatre èssers vivents que vivián al seu interior en forma de grana. Expulsèt tote lo contingut del seu ventre, cansat de tant de pés, creant lo mond e la vida. Los quatre umans primogenitors formavan dos paralhs de bessons (se maridavan amb l'autre parelh, justificacion mitica del tabú de l'incèst que mena a l'exogamia de las tribús).
D'autras tradicions
Los aborigèns australians creson que la creacion se produguèt dins un sòmi, per aquó aquel mond es pas d'a fons la realitat. Aquel sòmi a un temps indeterminat, qu'es totjorn e fa fòrça ans, de natura mitica. Los èssers umans quand dorman pòdon crear lo mond, coma fan amb las istòrias somiades. Aquelas istòrias sovent s'identifican amb un animal comunautari, que simboliza l'aparicion de la vida.
La mitologia grèga torna prene d'elements tipics dels mites de creacion, coma las successivas generacions de dieus, lo caós primordial, la sortida de les aigas e l'equilibri dels atributs divins. La version mai complèta del mite de creacion se la devem a Esiòde, dins la seuna Teogonia. Platon, dins lo seu dialòg Timèu, presenta de nòu lo demiürge que crea a partir de la fanga. Coma la fanga es materiala e imperfècta, los èssers umans son pas de dieus nimai d'idèas, malgrat lo modèla foguèt prés per los far.
Vint
Nòtas
<references group="N"/>
Torrelles de Foix
Torrelles de Foix es un municipi de la província catalana de Barcelona e de Catalonha.
Vacarisses
Vacarisses es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
Diego de Almagro el Mozo
Diego de Almagro el Mozo (1522, Panamà - 16 de setembre de 1542, Cuzco) èra un conquistador espanhòu deis ans 1530-1540. Èra lo fiu dau conquistador Diego de Almagro (vèrs 1475 - 1538) e d'una indigèna.
Saint-Loup (Ròse)
Saint-Loup es una comuna francesa, situada dins lo departament de Ròse e la region Auvèrnhe Ròse Aups.
Diego de Almagro el Mozo
Acompanhèt son paire tre 1531 e participèt a la conquista espanhòla de l'Empèri Inca sota la direccion de Francisco Pizarro (1471 ò 1476 - 1541). En particular, participèt a la presa de Cuzco (1533). Pasmens, lo clan de Pizarro capitèt de prendre solet lo poder dins la capitala inca. En 1538, aquò entraïnèt un conflicte que s'acabèt per la captura e la mòrt de son paire a l'eissida de la batalha de Las Salinas.
Saint-Loup (Ròse)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Diego de Almagro el Mozo
Après aquela revirada, Diego de Almagro el Mozo federèt un pichon grop de partisans de son paire per contuniar la lucha. Lo 26 de junh de 1541, capitèron d'intrar dins lo palais de Francisco Pizarro e de l'assassinar. Lei conspirators assaièron de prendre lo poder en Peró mai foguèron batuts lo 16 de setembre de 1542 a Chupas. Capturat, el Mozo foguèt executat après un brèu procès.
Gwelegouarc'h
Gwelegouarc'h en breton ( Guilligomarc'h en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Geografia
Guilligomarc'H es una pichona municipalitat rurala situada entre Ellé (a l'oèst) e Scorff (a l'èst). La municipalitat, fòrça vallonnée, se escalona entre 22 m ( fond de la vallée de la Ellé a lo sieu ponch mai bas ) e 148 m (pòble de Bontul), e compòrta de nombroses sectors boisés. Lo Ellé e lo Scorff s'i flueixen en vallées boisées e fòrça dintradas. Lo luòc de las Ròcas del Diable, situat dins la frontièra de las municipalitats de Locunolé e de Guilligomarc'h, es particularament espectaculara. Lo riu Ellé s'i faufile al mièg d'enòrmes rochers de granite, en formant éboulis, #qu'an #èsser educats pel érosion. Lo jos-sòl de la municipalitat es de constitucion granitique. L'abondància d'aquela ròca en lo jos-sòl explica perque un grand nombre de bastissas de la municipalitat an bastit amb aquel matériau. L'abitat es fòrça escampilhat doncas que, en mai del bourg, se compta 73 pòbles o de separacions. Lo vilatge de Sant-Eloi es, après lo bourg, l'aglomeracion la mai importanta.
Istòria
Jos l'ancian regim la parròquia de Guilligomarc'h levava de la distincion de la Ròca-Moisan, de la sénéchaussée de Hennebont, del doyenné de Kemenet-Héboé, e del diocèse de Vannes. En 1790, la parròquia a erigit en municipalitat en dependent del costat de Arzano, del district de Quimperlé e del departament del Finistère. E mai se apertenent istoricament al Broërec, la municipalitat i aguèt ligat canoniquement al diocèse de Kemper en 1801 al moment del concordat. L'aucupacion dels sòls èra la seguenta l'an 1848: 2275 ectaras de tèrras grauadas al cadastre #que 1115 de landes e de friches, 805 de tèrras labourables, 127 de pradas, 102 de bòsques e 35 d'òrtas.
Sous l'ancien régime la paroisse de Guilligomarc'h relevait de la seigneurie de la Roche-Moisan, de la sénéchaussée d'Hennebont, du doyenné de Kemenet-Héboé, et du diocèse de Vannes. En 1790, la paroisse est érigée en commune dépendant du canton d'Arzano, du district de Quimperlé et du département du Finistère. Bien qu'appartenant historiquement au Broërec, la commune fut rattachée canoniquement au diocèse de Quimper en 1801 au moment du concordat. L'occupation des sols était la suivante en 1848: 2275 hectares de terres enregistrées au cadastre dont 1115 de landes et de friches, 805 de terres labourables, 127 de prairies, 102 de bois et 35 de vergers.
Beneset de Tèrme
Beneset de Tèrme èra un religiós catar nascut abans 1160 de segur al castèl de Tèrme e mòrt pauc après 1230 benlèu al castèl de Querbús.
Cerro Ancón
Lo Cerro Ancón es una còla de 199 mètres d'altitud situada dins la vila de Panamà qu'es un simbòl nacionau dau país. Leis Estatsunidencs i installèron lo sèti de l'administracion dau canau transoceanic e de son comandament militar regionau. Abandonèron aqueleis installacions après lo tractat de 1977.
Vallcebre
Vallcebre es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
Poesia trobadoresca
La poesia trobadoresca es un genre literari que compren totas las composicions poeticas dels trobadors de la bassa Esdat Mejana (mai que mai los sègles XII e XIII) que foguèt creada subretot suls territòris occitans e catalans. Lo succès d'aquesta tanben influencièt las regions vesinas se propagant fins a la peninsula Italica e Galícia. Es una poesia culta compausada dins una lenga romanica, que rebat los ideals de la societat feudala: guèrra, onor e amor. Èra una poesia escotada e recitada per trobadors e joglars en realizacion trobadoresca.
Istòria
Aqueste genre se nomena atal a causa dels poètas, los trobadors, que compausavan aquelas poesias. Las atestacions mai ancianas que tenèm dels trobadors datan de 1138. Los trobadors apertenián en general al grop social de la noblesa o avián una condicion sociala nautissima.
Los joglars, eles, menavan una vida ambulanta e lor trabalh (interpretar las poesias trobadorescas) se fasiá fòra de sa region o per las carrièras, o anavan a una autra region. Anava plan, que se facilitava atal la comunicacion entre una region e una autra e la transmission de las novèlas.
Lo tèma es normalament l'istòria d'un cavalièr enamorat d'una femna maridada. Pasmens lo tèma podava tanben èsser funèst. Los poèmas d'amor èran nomenat "fin' amor" perque se consideravan un amor impossible. S'escrivián en occitan. Èra una poesia compresa per totes perque èra la lenga que se parlava per las carrièras. La melhora epòca èran los sègles XI, XII, XIII. Per recitar aquelas poesias lo joglar utilizava de senhals, d'aqueste meteis biais que la dama e l'enamorat se comprenián, e atal lo marit o quina autra persona que siá èra pas avisada de tot çò que tractava la poesia.
La literatura trobadoresca es integrada per un corpus d'unas 2.500 poesias escrichas pendent los sègles XII e XIII. Una partida importanta dels poètas veniá del territòri occitan (Gasconha, Lengadòc, Provença, Auvèrnhe e Lemosin) pasmens qu'existiguèt tanben de trobadors celèbres occitans o italians. La poesia trobadoresca que s'acceda mejanç la lectura, èra pas concebuda per èsser legida mas per èsser escotada. Pendent lo sègle XIII s'escriguèron los primièrs tractats poetics en occitan, coma las Leys d'Amors ont los trobadors formèron sas nòrmas e de nòrmas de tipe gramatical e de versificacion.
La poetica dels trobadors, que sorgís d'Occitània a la fin del sègle XI, s'espandís tanben en Catalonha e al nòrd d'Itàlia ndi una literatura d'una unitat notabla, a un moment, mai, ont las diferéncias entre lo provençal, la lenga de la poesia trobadoresca, e lo catalan èran relativament pauc importanta. Alara al suc de sa produccion literària -sègle XIV e una partida del sègle XV- en Catalonha, un mèsme escrivan emplegava lo provençal, quitament lo catalanalizant mai en mai, dins son òbra poetica e lo catalan per la pròsa.
Estils de la poesia trobadoresca
Al sègle XII apareguèron las segondas mòstras del liric culte fachas en lenga occitana. La lirica culta èra una poesia creada a las corts dels reis e dels grands senhors feudals, creada pels trobadors. Èra escricha en occitan o provençal.
Pargue nacionau de Chagres
Lo pargue nacionau de Chagres es una resèrva naturala situada dins lo centre de Panamà. Creat en 1985, cuerb 1,290 km² que son principalament formats de regions umidas (seuvas pluvialas, rius...). Permet tanben de protegir una zòna de fònts que son aiga es importanta per lo foncionament dau canau transoceanic e per l'avitalhament de la capitala panamenca.
John Banville
thumb|250px|John Banville a Sarzana en 2010 William John Banville, mai conegut coma John Banville (Wexford, 8 de decembre de 1945) es un escrivan irlandés. Aqueste autor, qu'escriu de còps jol pseudonim de Benjamin Black, es un dels romancièrs e scenaristas mai importants de la literatura anglosaxona contemporanèa. Son biais d'escriure a portat mantun critic a lo comparar a l'escrivan francés Marcel Proust o mai al rus Vladímir Nabòkov.
Per la qualitat de son òbra a recebut mantuna recompensa, coma lo Prèmi Booker en 2005, lo Prèmi Franz Kafka en 2011 o lo Prèmi Princi d'Astúrias de Literatura en junh de 2014.
Bartolomieu de Carcassona
Bartolomieu de Carcassona es l'autor que s'atribuís Lo Tractat catar anonim (vèrs 1218-1222). Seriá estat "lo representant oficial en Lengadòc d'un antipapa catar demorant en Bòsnia" (Renat Nelli).
Cianur
Los cianurs son los compausats de l'anion CN-, format d'un atòm de carboni ligat per un ligam triple a un atòm d'azòt. L'ion CN- es la basa conjugada de l'acid cianidric.
Formas
Los ferrocianurs (o exacianoferrats II) Fe(CN)64 -, al contrari, son gaireben inofensius. Los ferrocianurs de sòdi, de potassi e de calci, son d'additius alimentaris (antiaglomerants) respectivament referenciats E 535, E 536 e E 538. Lo ferrocianur de potassi es tanben autorizat en enologia per la clarificacion dels vins blancs o rosats presentant un excès de fèrre o de coire.
Los ferricianurs (o exacianoferrats III) Fe(CN)63- presentan tanben una febla toxicitat, son utilizats en fotografia, coma un agent aflaquissent pels tiratges argentics blanc e negre e coma principi actiu pel cianotipe e la canografia.
Dins la natura
vinheta|Tractament del [[maniòc al Nigèria per ne levar las traças de cianur.]] Los cianurs pòdon èsser produchs per de bactèris, de mosiduras e d'algas e son contenguts dins fòrça aliments e plantas. Dins las plantas, los cianurs son normalament ligats a de moleculas de sucre jos la forma de glicosids cianogèns e son utilizats per de plantas coma defensa contra los erbivòrs. Las racinas del maniòc o encara las granas de lin contenent de glucosids cianogèns e, sovent, los cal tractar abans la consomacion (en general per bolh perlongada).
Los nuclèus de drupas, coma aquestes de las cerièras o dels albricòts, contenon sovent de cianurs o de glicosids cianogèns. Los granas de poma tanben ne contenon. Las amètlas amaras que se'n fa l'òli d'amètla contenon tanben un glicosid cianogèn, l'amigdalina.
L'ingestion de 50 amètlas amaras pòt causar la mòrt d'un èsser uman, per intoxicacion al cianur. Fòrça enzims idrogenasis contenon de ligands cianurats sus lors sites actius.
Vallgorguina
Vallgorguina es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
Cianur
Dins la natura
Los lepidoptèrs de la famiha de las Zygaenidae rajan un liquid cianurat quand son atacats.
Segon l'Agéncia canadiana d'inspeccion dels aliments, lo glicosid cianogèn contengut dins los clòscs dels fruchs ven toxic quand se transforma en acid cianidric dins lo còrs. La dòsi letala de cianur se situa entre 0,5 e 3 mg per quilograma de massa corporala.
Produccion industriala
A partir d'amoniac e de metan, d'autres idrocarburs o de monoxid de carbòni, veire cianur d'idrogèn.
Los nitrils son sovent produchs per oxidacion d'idrocarburs amb d'ammoniac (ex.: acrlonitril) o per desidratacion d'amids.
Quimia
Lo cianur es un anion qu'es sovent encontrat en quimia.
Quimia de coordinacion
Lo cianur es considerat coma lo ligand mai poderós per fòrça de metal de transicion. La granda afinitat dels metals pel cianur se pòt atribuir a sa carga negativa e sa capacitat a dintrar dons un ligam pi.
Qualques complèxes : Lo pigment blau escur blau de Prússia, utilizat coma tintura, es un complèxe cianurat del fèrre. Es el qu'es actiu dins l'emulsion cianotipe e la cianografia. Lo blau de Prússia pòt produire de cianur d'idrogèn per accion dels acids.
Sintèsi organica (veire nitrils)
Fòrça nucleofil, lo cianur es aisidament introduch dins de moleculas per desplaçament de l’alogèn correspondent. Los cianurs organics, en general, son nomenats nitrils. Atal, CH3CN pòt se nomenar cianur de metil mas, normalament, se parla d'acetonitril.
En quimia organica, lo cianur s'utiliza per aumentar la longor de las cadenas organicas al mèsme temps que l'introduccion d'autras foncions: Un metòde alternatiu per introduire lo cianur es l'idrocianatacion ont lo cianur d'idrogèn reagís amb un alcèn. Un catalisor metallic es necessari.
Un fenomèn pòt se produire se la transmutacion de la cianura (substéncias iperproteicas del cianur) e del dicianur es catalizada mutualament e molecularament entre las doas substéncias.
Toxicitat
Lo cianur se fixa suls atòms de fèrre contenguts dins l'emoglobina e la citocròma oxidasi (ion Fe2+/Fe 3+). Aquesta darrièra es responsabla del transpòrt e de l'utilizacion del dioxigèn dins la cadena respiratòria mitocondriala. Cal signalar que, se la fixacion del cianur sus l'emoglobina desplaça la corba de saturacion de l'emoglobina cap a l'esquèrra e diminuís d'aqueste fach l'extraccion de dioxigèn pels teissuts, aqueste mecanisme es modèst dins la mòrt per intoxicacion al cianur.
Es plan de crénher jos forma de cianur d'idrogèn, compausat volatil e fòrça toxic. Aqueste gas se forma per exemple quand los cianurs son acidificats (en solucion o pels sucs gastrics après ingestion). Es utilizable per sas proprietats anoxiantas coma arma quimica.
L'intoxicacion amb lo cianur se pòt produire simplament quand l'ingestion d'unas plantas (maniòc…) e lo clòsc d'unes fruchs. Aquestes contenon una molecula de cianogèn, l'amigdalina, descompausada dins l'intestin en glucòsa, aldeïd e cianur, jos l'efièch de las betaglucosidasas. L'amètla amara possedissent una betaglucosidasa activada a l'aire, libèra d'efluvis de cianur d'idrogèn e de benzaldeïd, aqueste darrièr larga l'odor d'amètla amara correntament atribuida al quite cianur.
La combustion d'unes polimèrs (poliuretans, vinil, lana) larga de cianur d'idrogèn e pòt provocar  d'intoxicacions, per exemple dins de cases de « fuòcs de lièchs » ont las victimas morisson d'intoxicacion abans d'èsser brutladas. L'utilizacion dels sals de cianur en metallurgia tanben aumenta lo risc d'intoxicacion.
Reactivitat
Los ions cianurs ja ligats als ions ferroses (ferrocianurs) o ferrics (ferricianurs) van pas normalament se ligar al fèrrz de l'emoglobina e de citocròmas. Tanben aquestes ligats al cobalt per exemple dins la vitamina B12.
Lo grop cianur se liga a un grop alquil o arquil. Dins lo cas dels nitrils coma l'acetonitril o lo poliacrilonitril, lo grop cianur es pro ligat per pas mai atacar lo fèrre qu'i a pas de grops que donan d'electrons per compensar la partença del cianur.
Saint-Quentin-la-Motte-Croix-au-Bailly
Saint-Quentin-la-Motte-Croix-au-Bailly es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Cianur
Reactivitat
Pasmens dins las cianoidrinas l'oxigèn de la foncion alcòl perd aisidament son proton acid e lo parelh d'electrons atal liberat pòt venir lo ligam pi del grop carbonil (CO). L'anion cianur partís alara amb lo parelh d'electrons que lo ligava al carbòni del carbonil.
Saint-Quentin-la-Motte-Croix-au-Bailly
Geografia
Siás situat al Costat de Ault, al districte de Abbeville. La siá latitud es 50º04'28" Nòrd e la latitud es 1º04'09" èst. Es entre 5 e 121 per lo dessús del nivèl de la mar. A una superfícia de 6.91 km². Lo sieu còdi postal es lo 80880 e lo còdi del Insee es lo 80714.
Cianur
Antidòts
Es necessari de reagir lèu e, en cas d'arrèst respiratòri, de far respirar d'oxigèn e pas cap de practicar lo boca a boca qu'i a un risc d'intoxicacion a l'expiracion.
Saint-Quentin-la-Motte-Croix-au-Bailly
Geografia
Està situat al Cantó d'Ault, al districte d'Abbeville. La seva latitud és 50º04'28" Nord i la latitud és 1º04'09" Est. Està entre 5 i 121 per damunt del nivell del mar. Té una superfície de 6.91 km². El seu codi postal és el 80880 i el codi de l'Insee és el 80714.
Cianur
Antidòts
L'accion dels antidòts del cianur es basada suls mecanismes seguent :
Nomenclatura
Cianur de sòdi : Cianur de potassi :
Saint-Quentin-la-Motte-Croix-au-Bailly
Nòtas
<references group=N/>
Vallirana
Vallirana es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
Joglar
vinheta|Joglars dina las [[Cantiga|cantigas d'Anfós X lo sage]] Un joglar èra l'interprèta musical dels tèxtes escrichs pels trobadors, la persona que transmetiá pels cant e instruments las òbras epicas dels sègles XII e XIII. Abitualament, èran pas los quita trobadors que recitavan o cantavan lor composicions, mas èra un trabalh comandat als joglars. (Poiriam dire que lo trobador èra l'autor e lo joglar l'interprèta.)
Los joglars èran normalament d'origina umila e atal èran considerats a la còrt, pasmens qu'èran fòrça presats pel tipe de trabalh que realizavan: distraire o encantar mejançant una activitat culta. Dins la branca de la joglariá, tanben i aviá lo mostraires d'animals, considerats coma l'escasença mai modèsta del mestièr, amb los pantres, los mascs o los acrobatas.
Al cors del temps, i aguèt de joglars que s'especializèron en una sola activitat. Al naut de la ierarquia èra aquestes que fasián la transmission d'un tèxte amb una basa istorica e se nomenavan los joglars de gèstas e los joglars lirics. Se diferenciavan que los joglars de gèstas avián mai de liberat dins l'ora per crear e transmetre los faches, los personatges e los dialògs e o fasián amb un ton simple e aisit de remembrar. Los joglars lirics, eles, èran aquestes que difusavan las composicions dels trobadors, fasián lor performança als cortesans, èran absoludament fisèls al tèxte, podavan dificilament improvisar a causa de las estrictas condicions metricas a que se devián sometre, e utilizavan de musicas mai elaboradas que los joglars de gèstas.
Joglars e trobadors
A vegadas, un joglar podiá venir trobador e cantar d'esperse sas composicions o las far passar a un autre joglar. Del mèsme biais, un trobador podiá venir joglar. Pasmens, aquestas escasenças dins un sens o dins l'autre èran raras e lo diestriament entre los uns e los autres devián èsser pro clar. A la mitat del sègle XIII, los tèrmes "joglar" e "trobador" venguèron confuses, coma mòstra "Lo vors del saig e del joglar" de Cerverí de Girona. Tanben, i aviá de joglars qu'èran fòrça ligats a de trobadors particulars, mai sovent aqueles qu'èran celèbres e prestigioses e que lor transmetián unicament sas composicions, alara que d'autras cantavan las òbras de divèrses trobadors. Un exemple de çò que un trobador esperava de son joglar se pòt legir dins l'òbra "La Ensenhamen" de Guerau de Cabrera. Dins aquesta composicion nomena las activitats (jòcs de mans, bança, cant, jòc d'un instrument, coneissença de diferents genres poetics e mestresa d'una colleccion de tèmas musicals) que deu saber realizar los joglars, e particular son joglar Cabra, se nomenava atal que l'escut d'armas de son senhor simbolizava una cabra. Se sap que de joglars portavan un nom caracteristic ligat al trobador per que cantavan o segon las peculiaritats dels pretzfaches que realizava en joglaria.
Mai, una granda majoritat avián de noms a doble sens. Totes los joglars alemands utilizavan de noms grossièrs, per exemple Arschwurst, Hanswurst o Eulenspiegel, que, en modificant la pronóncia prengavan un sen obscèn. O, dins lo cas dels italians, lo joglar mai important que se fasiá chafrar Ruzante, derivat del padoan ruzare, 'aquel que se aparia amb los animals'. Quitament, la meteissa expression de joglar fa referéncia al vèrb ciullare, 'fornicar', e del nom ciullo, aparelh reproductor masculin (per exemple lo sicilian Ciullo de Alcamo).
Fin finala, cal remembrar l'importància dels joglars pas solament dins los aspèctes ludics e socials de la societat cortesana de l'epòca, mas tanben dins las foncions qu'avián coma messatgièrs de fisença dels trobadors, que transmetián las argumentacions e las demandas politicas dels senhors feudals -e al mèsme temps dels trobadors- que servissián. Sus aqueste subjècte, podèm legir un poèma de Guilhèm de Berguedan e un autre del rei Frederic III de Sicília, ont se vei cossí los dos personatges plaçan lor avenidor, al tèrme lor vida, dins las mans de joglars que devián gausir de sa totala fisança. Tanben i a la figura de Pere Çahat, magister ludis amoris que, amb sa companhiá de joglars comics, presenta de pèças d'amor a Valéncia, vèrs l'an 1338. Existís de documents que pròva que, onga, Pere lo Cerimoniós li obten un salconduit que el e son grop pòscan representar de jòcs, fòrça probablament de tipe comic e erotic.
Colombièr
thumb|Colombièr en [[Provença, masatges dels Grands Clemences, al Vilar]] Un colombièr èra a l'epòca feudala un bastit destinar a lotjar e a abalir de colombs o torrièrs. Lo colombièr, es eretièr del colombarium roman. Las mutacions agricòlas dels Temps modèrnes condamnèron l'interés e la rentabilitat de l'abaliment en colombièr.
Una granda diversitat arquitecturala caracteriza los pichons derivats domestics o isolats del colombarium. Existís una geografia surprenenta dels colombièrs, amb de densitats fòrça variablas seguent las regions de l'Orient Mejan e mediterranèas, o en Euròpa occidentala. Los colombièrs marquèron los païsatges d'Occitània en Gasconha, Carcin, Tolosan, Provença, mas tanben dins d'autras regions de França coma en Torena, Anjau, Normandia, Picardia e l'Anglatèrra après la conquèsta normanda e mai tardièrament en Bassa Escòcia.
La huna o la fua (del latin popular fuga, refugi) en Gasconha designa un colombièr particular qu'es un bastit circular de maçonariá.
Istòria
thumb|150px|left|Colombarium roman del sègle III dins lo mausolèu de Mazor en [[Israèl]] thumb|150px|Colombièr trogloditic als [[lei Bauç|Bauç, sègle XI, amb los nidaus]] Los mai ancians serián los colombièrs fortalesa de Nauta Egipte, e los colombièrs persans susmontat d'un torillhon. Dins las regions aridas, lo fems es una femada cercada e es recaptat sus de palhets regularament curats. Dins l'anciana Pèrsia e Iraq, servissiá dins la cultura dels melons.
La preséncia dels colombièrs es atestada a cò nòstre sonque après la conquèsta romana per Cesar. L'abaliment des torrièrs èra alara una passion a Roma. Lo colombarium roman, mai sovent redond, aviá son interior cobèrt d’un rebatedís blanc de polvera de marbre. Varron, Columèla e Plini lo Vièlh escriguèron sus l’abaliment dels torrièrs e la construccion dels colombièrs.
L’interior del colombièr, espaci reservat als aucèls, es divisat en nisadors que cadun lòtja un parelh de torrièrs. Pòt èsser de pèira, brica o palhabart e installats a la construccion del colombièr o èsser de teralha (topins ajaçats, teules canal), de vim trenat en forma de banasta o de nis. Lo nombre de nisadors indica la capacitat del colombièr. Signa exterior de riquessa de proprietaris apondavan de nisadors fals per far creire qu'avián fòrça tèrra.
A l'Edat Mejana, la possession d’un colombièr bastit separat de l'ostal principal amb de nisadors èra un prilègi del senhor lo drech variant segon las regions.
thumb|150px|A [[Mons (Var)|Mons, al castèl d'Esclapon Bas, malons envernissats aparant l'intrada del colombièr dels rosegaires]] Pr'amor que produsián un excellent engrais, los colombs èran vists coma una catastròfa per les cultivators, subretot al moment de las semenalhas. Caliá donc fermar los torrièrs dins lo colombièr per aquels temps, ne tapant las oberturas.
Lo colombièr venguèt, après la Revolucion la partida emblematica de l'abitat païsan car sa construccion significava la fin dels drechs senhorials, fins ara reservat als ostals dels nòbles. Èra dirèctament acolat a l'ostal o independent d'aquel. Totjorn de dimension considerable, per qu'èra censat ennoblir l'abitat, s'auçava sus dos estatges, lo darnièr reservat als torrièrs pels aparar dels rosegaires e tanben per la mèsma rason sovent se plaçava de malons envernissats. Ara, de colombièrs modèrnes sont installats dins las zonas verdas de las vilas per evitar las nidificacions sus las fenèstras e los bòrds d'immòbles. Provesits de casièrs supòrts dels nis que son numerotats per seguir las pondudas e de jocs independents, son tanben utils contra lo bruch, lo fems o lo damatge a las plantas ornamentalas. De foguèron creats en 1990 per la SPOV e la SREP. <Gallery mode=packed> File:Glasgow doocot Firrhill 1.jpg|Colombièr modèrne dans la vila de Glasgow File:Pombal.JPG|Colombièr modèrne sus una plaça de São Paulo </Gallery>
Arquitectura
Lor localizacion èra causida luènh dels grands arbres que podavan abrigar de rapaces e a l’abrig dels vents dominants e lor construccion seguís unas règlas de securitat: pòrtas d’accès ermeticas e parets lis amb un bendèl en salhent (lagremièr o benda de malons enviernissats o de zinc) per enebir la pujada dels predators (rat, faïna, mostèla). La faciada èra, se cal, rebatida tota o solament sus una benda orizontala, per apara de la pujada.
Los colombièrs podon èsser de materials plan variats e de forma e dimension fòrça diferents:
Vists d'interior
<Gallery> imatge:Epoisses - Chateau - Pigeonnier - Interieur 3.jpg|Interior del colombièr del castèl d'Époisses imatge:Tourtenay pigeonnier troglodytique.JPG|Interior del colombièr trogloditic de Tourtenay imatge:002 La Noë Verte Boulins dans le pigeonnier.JPG|Lanloup manoir de la Noë Verte, nisadors
Notas e referéncias
<References/>
Bécon-les-Granits
Bécon-les-Granits es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòva Engoleime
La Nòva Engoleime (o Nava Engoleime, Nuòva Engoleime), La Nouvelle-Angoulême (o Terre d'Angoulême) en francés, es lu nom balhat a la baia formada per la bocha de l'Hudson per lu navigaire d'origina florentina Giovanni da Verrazzano, quante la descubrit en 1524, a bòrd de la pi'ta caravèla La Dauphine.
Nomet 'queu luòc, site actuau de Nòva York, en l'onor de Francés Ièr (comte d'Engoleime de 1496 a 1515 e prumier rei de la brancha daus Valois-Engoleime), per lu quau exploret las « Índias ».
Nòtas e referéncias
Mickaël Augeron e Dominique Guillemet, Champlain ou les portes du nouveau-monde : Cinq siècles d'échanges entre le Centre-Ouest français et l'Amérique du Nord, XVI e XXe s., Geste éditions, 2004, 414 p. ISBN 978-2845611382, p. 56.
Beaugency
Beaugency es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Bourth
Bourth en normand (Bourth en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Beaugency
Geografia
La vila a situat sul marge drech de la Loire a unitat|26|km en aval de Orléans,  en amont de Bles e a unitat|142|km  al sud-oèst de París.
Bourth
Geografia
Bourth - Prononciat « bour » antany - a situat al País de Ouche en Normandie, a 130 km de París.
Bourth - prononcé « bour » autrefois - est situé au Pays d'Ouche en Normandie, à 130 km de Paris.
Beaugency
Geografia
Aperten al unitat urbana de Beaugency e a la airal urban de Orléans.
Bourth
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Beaugency
Geografia
La ville est située sur la rive droite de la Loire à 26 km en aval d'Orléans, 32 km en amont de Blois et à 142 km au sud-ouest de Paris.
Bourth
Istòria
Una via romaine pavée, parallela al riu Iton, es vengut la una de las doas carrièras principalas.
Beaugency
Geografia
Elle appartient à l'unité urbaine de Beaugency et à l'aire urbaine d'Orléans.
La vila es situada a la riba drecha del ritz Loira a 26 km per jos Orleans, a 32 km per dessús Bles e a 142 km al sud-oèst de París. Es compresa dins la Val del Loira que se considerat Patrimòni de l'Umanitat.
Comunas ﻿limítrofes:
La ciutat està situada a la riba dreta del riu Loira a 26 km per sota d'Orleans, a 32 km per sobre de Blois i a 142 km al sud-oest de París. Està compresa dins la Vall del Loira que es considerat Patrimoni de la Humanitat.
Comunes ﻿limítrofes:
Istòria
thumb|upright=0.7|Lo donjon del castèl de Beaugency
thumb|upright=0.7|Le donjon du château de Beaugency
Bourth
Istòria
Dempuèi la, Bourth es lo un dels elements dels domenis dels senhors de Tillières. A, la baronnie de Bourth passa per eiretatge a las Lo Veneur.
Lo minaré de fèrre a extrach del sòl ont aflora. A partir de la, los molins sul Iton an transformat dins fabricas a fèrre : lo Foguet, la Forja, la Fenderie, la tréfilerie de Chéraumont, #que son plan espetats fins en la segonda mitat de la. La fabricacion de las épingles en talhièrs familiaux ocupa pendent dels sègles la màger part de la populacion. La ferronnerie se desvolòpa mai recentament. Jos la Revolucion, Bourth es çò cap de-luòc d'un costat de 11 comunas.
Viscuda per mai de 2,000 personas cap a 1850, patís de contunh la èxode cap a las grandas vilas e a portat al començament de la. La populacion arriba a officieusement 1,200 l'an 2008 mercés a una politica de lotissements.
Une voie romaine pavée, parallèle à la rivière Iton, est devenue l'une des deux rues principales.
Vers le fut édifiée une première église.
Depuis le, Bourth est l'un des éléments des domaines des seigneurs de Tillières. Au, la baronnie de Bourth passe par héritage aux Le Veneur.
Habitée par plus de 2,000 personnes vers 1850, elle subit ensuite l'exode vers les grandes villes et est ramenée à 1,100 au début du. La population atteint officieusement 1,200 en 2008 grâce à une politique de lotissements.
Estadi Bordalés (rugbi de XV)
L'Estadi Bordalés es la seccion de rugbi de XV de l'Estadi Bordalés. Foguèt fondada en 1889. Dominèt lo campionat de França de Rugbi de XV d'avans 1914. En 2006, fusionèt son equipa premiera ambé aquela de CA Begla per formar l'Union Bordèu Begla.
Busserotte-et-Montenaille
Busserotte-et-Montenaille es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Vic (Catalonha)
Vic es un municipi catalan de la província de Barcelona del Principat de Catalonha.
Vallromanes
Vallromanes es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
Keller
Keller (Breizh) en breton ( Le Cellier en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Natàlia Poklònskaia
Tanben sonada popularament Nyash Myash, es una jurista russa de Crimèa. En seguida de l'ocupacion russa de Crimèa, l’ 25 de març 2014 - 6 october 2016, foguèt causida coma procuradora generala de Crimèa pel govèrn de Serguèi Aksiònov. Demissionèt lo 27 de setembre de 2016. Venguèt celèbra internacionalament, e subretot dins los païses asiatics, aprèp una conferéncia de premsa. A partir d'aquel moment suscitèt la veneracion de mantun admirador que la transformèron lèu en un personatge anime dels mai populars.
Galariá
Representacions japonesas de Nyash Myash
Boissets
Boissets es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Ivelinas e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Vilada
Vilada es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
Momias chinchorros
Lei momias chinchorros son de momias umanas eissidas de la cultura chinchorro. Aquela cultura existiguèt de 7,000 a 1,050 avC lòng dau litorau dau Chile septentrionau e dau Peró meridionau. Foguèt lo premier pòble qu'utilizèt de tecnicas de momificacion artificialas e lei momias chinchorros son donc lei pus ancianas conegudas a l'ora d'ara. Certanei datan de 5,050 avC.
Richard
Richard (forma nòrdoccitana) o Ricard (forma sudoccitana) es un prenom e patronim de las originas germanicas utilizat en Occitània e endacòm mai.
.press
("premsa" en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 31 de mai de 2014.
Thizy (Ròse)
Thizy es una anciana comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region de Ròse-Aups. Lo 1èr de genièr de 2013, es incorporada dins la nòva comuna de Thizy-les-Bourgs.
Geografia
Situada sus un esperó rocós, Thizy se tròba a una vintena de km de Roanne e a 67 km de Lion.
.attorney
("mandatari" en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 31 de mai de 2014.
Viladecans
Viladecans es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
Referendum sus l'independéncia de Catalonha
Lo referendum sus l'independéncia de Catalonha es un referendum, de caractèr en ligant, que se celebrèt lo 1 d'octòbre de 2017. L'organiza lo Govèrn de Catalonha, format après d'eleccions que los partidaris del referendum obtenguèron la majoritat. Totun, lo Govèrn del Reialme d'Espanha s'i opausa.
La question foguèt: «Voletz que Catalonha vengue un estat independent en forma de republica?». Se faguèt dins las 3 lengas oficialas de Catalonha: catalan, occitan e castelhan.
Julieta Venegas
Julieta Venegas (nascuda lo 24 de novembre de 1970, Long Beach) es una autora, una compositritz e una cantairitz mexicana de musica pop e de rock'n'roll. Capabla de parlar espanhòu, anglés e portugués e de jogar de plusors instruments, a ganhat sièis Latin Grammys e un Grammy Award.
Linhan
Linhan, , [li'ɲo], [li'ɲan] (Ligna, Lignò o Ligno en grafia mistralenca ; Lignan-sur-Orb en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Lo gentilici es linhanés -esa.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [li'ɲan] (actuala), [li'ɲo] (tradicionala, encara coneguda). Las fòrmas ancianas son : villa vocabulo Lignano, in villa Lignano, ecclesia S. Vincentii, après 1010, Lignano en 1030, 1053, villa que vocant Lignan en 1077, in castro et in villa de Lignano en 1131, municionem de Lidigan [legir: Lignan] en 1159-81, castrum Lignani en 1216, de Linhano en 1344, lo castel de Linha en 1363, Linhan en 1562, de Lignano al sègle XVI, de Linhano en 1636, Lignan en 1643, 1708, Linhan ou Lignan en 1740-1760, Lignhan en 1740-1760, Lignan en 1770-72 (mapa de Cassini). D'autres noms semblables gardan la prononciacion locala autentica : LIGNON (masatge de Riòls), atestat Lignon en 1298 [1746], 1501 [1746], etc, Ligno en 1650, 1722, Linon en 1773-4 (mapa de Cassini); prononciacion [li'ɲõ]; totjorn a Riòls, a 7 km al sud, LIGNO (ostal), atestat Linio en 1773-4 (mapa de Cassini); RUISSEAU de LIGNE (Valròs e Montblanc), Rec de Ligno (cadastre de Valròs); prononciacion [li'ɲo]; nom de familha Lignon derivat del noms dels lòcs precedents. Lo contributor a un dobte sus la bona lectura d'una mencion de 1298, Lignon per masatge de Riòls.
Segon Dauzat, Linhan ven del nom latin d'òme *Linius (inatestat segon Dauzat), derivat de Linus, amb lo sufixe -anum ; segon Hamlin (per Linhan, la comuna e lo masatge de Riòls, non pas l'ostal), Linhan ven del gentilici o de l'escais-nom latin (del nomen o del cognomen) Linius, amb lo sufixe -anum. Linhan èra una proprietat galloromana.
NB. L'accent tonic es sus la segonda sillaba, çò qu'exclutz la grafia Linha.
.dentist
("dentista" en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 31 de mai de 2014.
George Noble Plunkett
thumb|250px|George Noble Plunkett en agost de 1921 a Dublin George Noble Plunkett, tanben sonat Conte Plunkett (en irlandés: An Cunta Pluincéad; Dublin, 3 de decembre de 1851 – Dublin, 12 de març de 1948) foguèt un politician nacionalista irlandés.
Saint-Riquier
Saint-Ritchier en picard (Saint-Riquier en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Joan de Lugio
Joan de Lugio es, vèrs 1230-1240, lo pensaire màger del catarisme, dins l'escòla del dualisme absolut (que se distinguís del dualisme mitigat de la comunautat de Concorezzo).
Esclarmonda de Perelha
Esclarmonda de Perelha èra la filha de Raimon de Perelha, senhor del castèl de Montsegur. Nasquèt après 1224 e moriguèt lo 16 de març de 1244, sul lenhièr de Montsegur.
Joan de Lugio
Biografia: un catar
Joan de Lugio nascut a Bergam, dins la region de Lombardia, Itàlia. Es lo filh màger de l'avesque de Desenzano. Foguèt avesque de sa comunautat catara de Desenzano vèrs 1250. Escriguèt un gròs tractat, perdut, dont Raynier Sacconi daissèt un brèu analisi, e un ensemble de 7 pichons tractats, lo tot gropat jol títol: Libre dels dos principis, qu'es conservat, en latin (Liber de duobus principiis).
.market
("mercat" en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 31 de mai de 2014.
Joan de Lugio
Pensada: lo dualisme absolut
Segon Joan de Luigio, dos principis regnan dins l'univèrs, son totes los dos etèrns, mas son inegals. L'un es lo Ben, Dieu, l'autre es lo Mal. (Renat Nelli).
Esclarmonda de Perelha
Familha
Èra la filha de Raimon de Perelha, senhor de Montsegur e de son castèl, nascut entre 1180 e 1184 e mòrt après 1244, e de Corba de Lantar, mòrta lo 16 de març de 1244 sul lenhièr de Montsegur. Èra infèrma. Aviá un fraire, Jordan de Perelha, mòrt vèrs 1214 e tres sòrres: Felipa, Braida e Arpaís.
Joan de Lugio
Pensada: lo dualisme absolut
Nèga lo liure-arbitre.
Esclarmonda de Perelha
Lo lenhièr de Montsegur
Esclarmonda passèr sa vida en familha amb los parents. Lo paire faguêt tornar bastir lo castèl de Montsegur per albergar e aparar la comunautat catara que s'i refugièt.
Viladecavalls
Viladecavalls es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
Esclarmonda de Perelha
Lo lenhièr de Montsegur
En mai de 1243, dins l'encastre de la Crosada dels albigeses, una armada enviada pel rei Loís IX comença lo quatren sètge del castèl. Après detz meses, los assetjats se rendon. Los crestians pòdon partir mas aquestes que demòran dins la fe catara son condemnats al lenhièr.
220 personas morisson dins un lenhièr collectiu, coma Esclarmonda, sa maire Corba e sa granda Marquesia de Lanta, tres jorns après aver recebut lo consolamentum per venir de perfièchas cataras.
La Boissière École
La Boissière-École es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Ivelinas e la region d'Illa de França.
.host
("òste" en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 31 de mai de 2014.
Vilanova de Sau
Vilanova de Sau es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
.software
("programum" en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 31 de mai de 2014.
Pèira dau Soleu
La Pèira dau Soleu, de còp dicha calendier astèc ò cuauhxicalli, es una òbra majora e famosa de l'art astèc. Es un disc de 3,6 mètres de diamètre e de 1,22 mètre d'espessor realizat dins un blòt monolitic de basalt. Son pes es d'aperaquí 24 tonas. Èra probablament un cuauhxicalli, es a dire un autar e un receptacle de sacrifici. Foguèt escultat durant lo rèine d'Axayacatl (1469-1479) per la fèsta dau fuòc novèu de 1479.
Vilafranca del Penedès
Vilafranca de Penedés (Vilafranca del Penedès en catalan, Villafranca del Panadés en espanhòl) es un municipi de la província de Barcelona en Catalonha.
La Chapèla (Volaure)
La Chapèla [lɔʃaˈpɛlɔ] (Vollore-Montagne en francés) es una comuna auvernhata dau departament dau Puèi de Doma e de la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Toponimia
Las atestacions ancianas son la Chapelle de Trinquart au sègle XVIII sus la mapa de Cassini.
Istòria
A l'epòca galloromana, l'una de las quatre grandas vias estrategicas romanas partissent de Lugdunum (Lion) traversava Auvèrnhe en passant per Volora.
Davant la Revolucion francesa, le borg actual se sonava La Chapelle-Trinquart en francés (en 1647, Gilbert-Gaspard de Montmorin de Sant-Hérem, senhor de Volaure, faguèt una fondacion importanta: aquela de la chapèla de Sente Aga, qu'a prés ulteriorament le nom de chapèla Trinquart que foguèt bastida lòng dau velh chamin de Volaure a Bordilhon (nom supausat; Bourdillon en francés) en un luòc completament isolat dit Trinquart) e fasiá part de la parròcha de Volaure, qu'en 1790 foguèt trocejada en doas comunas: Volaure e Volaure Montanha. Los limits actuaus de la comuna son estats fixats per decret imperiau dau 01/02/1813.
Los 8 e 9 de julhet de 1944, de combats entre una patrolha alemanda de SS e un grop de resistents an entrainat la mòrt de 17 personas.
Nòtas
<references group="N"/>
Vilanova del Vallès
Vilanova del Vallès es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
Vilanova del Camí
Vilanova del Camí es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
Vilalba Sasserra
Vilalba Sasserra es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
.vet
(acorcha de "veterinari" en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 31 de mai de 2014.
Clamenç de Roma
250px|thumb|Veiriau de la catedrau de [[Meaux (França) on s'i representa Clement de Roma]] Clamenç de Roma (Clemens Romanus en latin) qu'esté ua personalitat deu cristianisme ancian gessida deu judaïsme ellenistic qui ei considerat per la tradicion catolica com lo 4 avesque de Roma, de 89 a 97.
Tibors de Sarenom
Tibors De Sarenom (s. XII) èra una nòbla e trobairitz occitana.
Vida
Existís una vida de Tibors que nos informa qu'èra una dama de Provença, d'un castèl apartenent a Blacas d'Aups, que se nomena Sarenom (Sarenon, Sant-Auban). La vida indica tanben qu'èra cultivada e saberuda e sabiá trobar. E èra enamorada e foguèt aimada e onorada pels òmes notables de la contrada, e crenta e obesida per las damas. La vida acaba en disent que faguèt aqueles coblets qu'envièt a lo sieu amant, e reprodusís un fragment d'uèch vèrses, qu'es l'unic tèxte que nos parvenguèt de Tibors.
La poesia conservada de segur es fragmentària, que lo manuscrit es deteriorat. Se discutís per saber de quin tipe de poesia seriá; coblet, canso, o alara tenson. Bec clina per l'ipotèsi qu'es la primièra estrofa d'una canso. En quin cas que siá, la vida fa allusion a aqestas coblas, causa que permet far l'ipotèsi qu'aquela estròfa (coblet) es la primièra d'una composicion mai longa o que Tibors es l'autora d'autras pèças (non conservadas).
Bernart Sicart de Maruèjols
Bernart Sicart de Maruèjols (...1230...) èra un trobador lengadocian originari de Maruèjols (actualament en Losera).
Tibors de Sarenom
Vida
La vida del cançonièr H es acompanhada d'una miniatura qu'es un retrach de la trobairitz.
Aquela trobairitz s'es identificada amb personatges istorics; l'identificacion es gaireben segura mas sens certitud absoluda. Tibors D'Aurenja, filha de Raimbaut II de Aurenja, e son marit Guilhem d'Omelas aguèron doas filhas, las doas nomenadas Tibors (a vegada destriadas coma Tibors la granda, e Tiborgeta la pichona); lo filh d'aquesta familha foguèt tanben un trobador Raimbaut d'Aurenja, qu'eritèt lo títol de sa maire. Tibors D'Aurenja, la maire, moriguèt en 1150. Sembla que la trobairitz seriá estat mai possiblament sa filha, la sòrre granda del trobador, menora al moment de la mòrt de sa maire. Tibors de Sarenom se maridèt primièr amb Gaufred de Mornas, que moriguèt en 1150, e après amb Bertran dels Bauç, amb qui aguèt almens tres filhs: Uc, que seriá paire de Barral dels Bauç, Bertran e Guilhem dels Bauç, tanben trobador, e una filha nomenada tanben Tibors e possiblament una autra nomenada Ermelina. Tibors Seriá mòrta abans de la fin del sègle XII.
Vilassar de Dalt
Vilassar de Dalt es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.
.mortgage
("ipotèca" en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 31 de mai de 2014.
Bernart Sicart de Maruèjols
Biografia
La vida de Bernart Sicart nos es completament desconeguda que pas qu'un sol de sos trabalhs nos pervenguèt, un sirventés titolat Ab greu cossire, que Bernart i comenta la Crosada dels Albigeses e la perda de la cultura occitana que se'n seguèt. Se pensa que lo sirventés, dedicat al sobeiran Jaume I lo conqueridor, foguèt escrich en 1230, pauc aprèp lo Tractat de París. Lo mètre e la melodia del siventés foguèron manlevats al trobador catalan Guilhèm de Cabestanh. Estilisticament seguís lo trabalh de Pèire Cardenal.
Son tèxt es mai que mai una ataca contra los crosats franceses, los òrdres militars del Temple e dels espitalièrs, e los clergues que predicavan la crosada e suportavan lo Papa. Es un planh plen de tristesa tant coma de ràbia e d'aversion, a l'encòp emocionalament intens e fòrça sarcastic. Lo fragment mai conegut de la composicion d'en Bernart es: "Ai, Toloza e Proensa e la terra d'Agensa, Bezers e Carcassey, qui vos vi e quo us vey!"
Vilassar de Mar
Vilassar de Mar es un municipi de la província catalana de Barcelona e de la Generalitat de Catalonha.