cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oraci
Dins l'Antiquitat
Las Òdes, elas, son un ensemble liric coma pas cap autre autor latin antic latin posterior ne compausèt; pasmens, demoran l'òbra mai celèbra e comentada del poèta. Lor recepcion es de segur tibesa, mas lor qualitat suggerís a August de commandar a lor autor lo Cant secular, fasent tanben d'Oraci lo primièr poèta liric de Roma. La virtuositat e la varietat metrica del recuèlh son celebradas e imitadas per Estaci e Senèca. Al Sègle IV, Oraci inspira Prudenci, que torna interpretar los tèmas oracians dins un sens crestian, e es lo modèl màger principal de las partidas versificadas de la Consolacion de la filosofia de Boeci (vèrs 524).
Oraci ven lèu l'objècte d'estudis. Sa virtuositat metrica ocupas una partida important del tractat de versificacion De metris de Cesi Bas (mitan del sègle I). Los comentaris de l'òbra, coma aquel de Porfirion (sègle II o III) es un recuèlh d'estudis variats atribuits per un manuscrit a Elèni Acron, o Pseudo-Acron, regularament copiats, e sovent quitament amb los poèmas, mòstran una activitat academica importanta e de contunh consacrada al poèta
Citacions celèbras
Fòrça citacions d'Oraci venguèron celèbras e sembla que lor poder d'evocation participa a la cebritat du poèta, e quitament dempuèi l'Antiquitat.
Bailleau-Armenonville
Bailleau-Armenonville es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Geografia
La superficie es de 17.9 km². Bailleau-Armenonville Pòrta lo còdi Insee 28023 e a associat al còdi postal 28320. Se situa géographiquement a una altitud de 120 mètres aperaquí.
La municipalitat reagrupa divèrses ancians pòbles e caserius #que
Las linhas de camin de fèrre Auneau-Maintenon, de contunh Escomesas-Chartres per Gallardon n'an foncionat pel tràfec viatgèr de contunh unicament merça après 1945.
La superficie est de 17.9 km². Bailleau-Armenonville porte le code Insee 28023 et est associée au code postal 28320. Elle se situe géographiquement à une altitude de 120 mètres environ.
La commune regroupe plusieurs anciens villages et hameaux dont :
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
All's Well That Ends Well
vinheta|La primièra pagina de All's Well that Ends Well del First Folio de las pèça de Shakespeare, publicat en 1623. All's Well That Ends Well (Tot va plan, qu'acaba plan) es una pèça de William Shakespeare. Seriá estat escricha en 1604 e 1605, e d'en primièr publicat dins First Folio en 1623.
D'en primièr la pèça foguèt classificada coma un comèdia de Shakespeare, la pèça es ara considerada per de criticas coma una de sas pèça a problèma, atal nomenat que pòt pas èsser plenament classificada coma tragèdia o comèdia. Es pas una pèça de la mai estimada del dramaturg, que lo critica Harold Bloom escriguèt que pas degun, "levat George Bernard Shaw, jamai exprimiguèt amb fòrça entosiasme per All's Well That Ends Well."
Esquèma
Helena, lo rèire banc d'una comtessa francesa, es enamorada del filh de la comtessa: Bertram, qu'es indeferent d'ela. Bertram va a París per remplaçar son paire defunt per ajuda lo Rei de França malaut. Helena, la filha d'un doctor recentament defunt, seguís Bertram, en aparéncia ofrir al Rei sos servicis de medecinaira. Lo Rei es sceptic, e ela garantís la garison de sa vida: se el morís, ela serà mesa a mòrt, mas se el vui, ela causirà un espos dels cortesans. Lo Rei garís e Elena causís Bertram, que el la regeta, en rason de sa pauretat e de son estut bas. Lo Rei la força al maridatge, mas après la ceremonia Bertram sul pic se'n va a la gèrra en Itàlia sens un quita bais d'adieu-siatz. El ditz que serà maridat sonque après qu'ela aurà fach nàicer son enfant e portarà son anèl de familha. En Itàlia, Bertram es un guerrirèr victoriós e tanben un seductor fruchós de verges localas. Helena lo seguís en Itàlia, ven amiga de Diana, una verge qu'encanta Bertram, e aranjan qu' Helena prenga la plaça de Diana al lièch. Diana obten de Bertram l'anèl e cambi d'un d'Helena. D'aquel biais Helena, sens que Bertram se'n prenga consciéncia, consuma lor maridatge e pòrta son anèl. Helena torna cap a la comtessa rosselhonesa, qu'es orrifiada de çò qu'a fach son filh, e declara Helena coma sa filha a la plaça de Bertram. Helena fenh sa mòrt, e Bertram, pensant que se'n deliurèt, se'n torna. Ensag de se maridar amb la filha d'un senhor local, mas Diana se revèla e trenca l'engatjament. Helena aparéis e explica l'escambi d'anèl, anoncia que compliguèt l'esomesa de Bertram; Bertram, impressionat per tot çò qu'ela faguèt per lo ganhar, jura de l'amar. Tot s'acaba plan. I a una sosintriga amb Parolles, una associat desleal de Bertram. Un tèma recurrent que percors la pèça es la similaritat entre amor e guèrra – conquista/seduccion/traïson/manipulacion.
Sinòpsi
La pèça comença en Rosselhon ont lo jove comte Bertram ditz a-dieu-siatz a sa maire la contessa e Helena, al partir a la cort de París (amb lo vièlh Lòrd Lafew) jos l'òrdre del rei de França. Lo paire de Bertram defuntèt recentament e Bertram es jos la tutela del Rei e son servicial. Helena, una jova aristocrata minora e jos la tutela de la comtessa, que lo paire (un mètge talentós) ven de morir, deplora son amor impossible (o afogat) per Bertram, e lo perdent a París, çò que li es grèu alara que pels autres sembla plorar son paire. Parolles, un soldat coard e parasit de Bertram, fa intelligéncia amb Helena, comparant alara l'amor amorós e la pèrda de virginitat que s'esfòrçan de prene lo militar. Helena gaireben admés son anor per Bertram a Parolles abans de se'n anar per París amb Bertram e Lafew. Encara un còp sola, Helena se convenç de se batre per Bertram malgrat las escasenças, mencionant la malautiá del Rei per prene sa decision.
A París, lo Rei e la notabilitat discutisson de la guèrra en Toscana, ont los nòbles de França rejonhon l'un o l'autre camp en cerca de lors glòria. Bertram, Parolles e Lafew arriban, e lo Rei lausa lo paire de Bertram coma vertadièrament mai onorable, umble e egalitarista d'entre los nòbles de son temps o d'aquel de Bertram. Aculhís Bertram coma s'èra son filh. esquèrra|vinheta|Aquarela d'Helena e la Comtessa,  Act I, Scèna iii. En Rosselhon, lo Bofon demanda la permission de se maridar çò de que el e la comtessa debaton. L' Intendent explica a la Comtessa qu'a ausit Helena se lamentar de son amor per Bertram malgrat lor difréncia sociala. La Comtessa, per simpatiá e vesent Helena coma la sieuna filha, obten sa confession. Helena admés son amor, mas (per convenéncia o estrategia) restanca son ambicion ja revelada. S'agradan qu'Helena farà lo viatge cap a París per ensejar de sonhar lo Rei, quitament a engatjar sa vida per l'escasença.
En Rosselhon, la Comtessa manda lo Bofon a París amb una letra per Helena, mas abans de partir lo Bofon tafura la Comtessa imitant los cortisans al biais auturós e enganaire.
De retorn a París, Lafew ensag de parlar dels poders del cèl dins un mond de scientifics, mas Parolles l'interromp a cada torn, ensejant de marcar de punts e crida que Lafew pense coma el. La conversacion mena cap a la garison miraculosa del Rei e de la femna que lo sonhèt. Dintran lo Rei e Helena, e los òmes son surpreses d'aprene que la femna es Helena (Lafew pòt èsser incredul, qu'es el qu'introduguèt Helena al Rei per intencion!). Lo Rei convòca los cortesans e el e Helena fan conéisser lor aranjament que deu ara causir un espos. Helena questiona brèvament unes cortesans (los dos primièrs fan un consenç superficial en fàcia del Rei mas de biais auturós e enganaire coma lo Bofon l'aviá mostrat de per abans). Helena causís Bertram se liurant a el, e lo Rei conclutz lo vòt. Bertram esita, demandant d'en primièr al Rei dels sieus uèis causir qui va maridar, alara mespresa sa pauretat e son manca de (bona) titulatura. Lo Rei ofrís d'argent e títol, e la lausa mai d'un biais a Bertram sens que s'opausa, mas Bertram encara refusa malgrat los dich sus la felicitat de la vertut de son estatut. Lo Rei, en colèra, menaça Bertram de la roïna e de son corroç. Bertram consent en paraula e lo Rei los aurà marida sens delai. A Parolles, Lafew menciona la retirada de Bertram e lo dever de Parolles envèrs el, çò que provòca una montada asirosa de mesprés de Parolles ont desdenha e menaça lo vièlh nòble. Lafew torna l'animositat, se'n va e torna per anonciar que Bertram es maridat puèi insulta Parolles al retorn. Bertram se planh de son astrada a Parolles e organiza sa fugida a la guèrra en Toscana, e remandant Helena a cò d'ela.
Lo Bofon, a son arribada, amb Parolles se disputan al subjècte de sa flaquesa de títol, dever e valor. Parolles fa la demanda a Bertram per qu'Helena se'n ana cap al Rei pendent que Bertram es ocupat a d'autras afars.
Lafew ensag sens capitar de convéncer Bertram de la brutalitat vana de Parolles. Bertram l'entendrà pas, e Lafew demanda a Bertram de remendar las relacions entre el e Parolles, d'un biais sarcastic, fins a la dintrada de Parolles, Lafew subtilament trabalha cap a l'acusacion franca de Parolles coma s'èra un òme plan vestit amagant pas que d'un clòsc. Bertram conta a Helena qu'a un afar urgent de reglar per lor maridatge surpresa e que li daissèt de quetions en suspens, e que tornarà a l'ostal dins dos jorns. Ela tròba lo coratge de li demandar un bais, mas el refusa.
A Florença, lo Duc local e los nòbles franceses discutisson de l'abstencion del Rei de França de la guèrra de Toscana, e lo Duc benastruga la participacion de fòrça nòbles franceses venguts cercar onor e glòria.
En Rosselhon, lo bofon informa la Comtessa del maridatge de Bertram e Helena, e tanben del tristum de Bertram, cal apondre que lo bofon perdèt l'interés de la femna que volgava maridar après que la visquèt a la cort parisiana. La comtessa legís la letra de Bertram, disaprovant sa fugida de Florença, e lo bofon braceja l'ambigüitat entre coardisa a la guèrra e dins lo maridatge. Helena e los nòbles (tornant de Florença) dintran per ensenhar de la fugida de Bertram e Helena, abatuda, legís la letra sardonica de Bertram demandant que l'aurà per espos quand portarà so anèl de familha e son enfant. La comtessa lo repudia e pren Helena coma la sieuna filha, donant als nòbles son messatge de disaprobacion que lo pòrten a Bertram. Helena, sola e amb l'esper que Bertram aja rason dels dangiers de la guèrra, projècta de deasparéisser de Rosselhon per la nuèch
En Rosselhon, la Comtessa legís la letra d'adieu-siatz d'Helena, aquela declant que se'n va de romiva cap a Compostèla. La Comtessa manda un mot a Bertram, esperant que torne de Florença ara qu'Helena es partida.
Los nòbles avisan Bertram del desonor de Parolles, que s'amalgaman lors reputacions e que se fa de dobtes sus Bertram. Bertram, ara mai receptiu per aquesta possibilitat, s'acòrda amb lo projècte dels nòbles de mandar Parolles que torne lo tambor, perdut dins la batalha, e a son retorn, de lo capturar alara qu'es desguisat en enemic. Parolles dintra dins la presa, fasent l'ufanós, jura de recuperar l'instrument. Bertram pren un Senhor per li mostrar Diana.
Helena alara que s'èra presentat a la Veusa, d'una nobilitat descasuda, la paga per prene l'anèl de la familha de Bertram e escambiar Diana per Helena al lièch dins una trapèla
A cò de la Veusa, Bertram ensag de cortesar Diana que s'interròga sus sos motius e bona fe. Un còp que Bertram mòstra son onestat eternela, e franca, Diana lo maneja per recobrar l'anèl, se vendent per l'anèl (per Helena) e sa virginitat. Accepta Bertram.
Los nòbles parlan de la letra de la maire de Bertram expriment sa desaprobacion, cossí lo deserv, de son grossièr comportament, e de la recenta rumor de la mòrt d' Helena a Compostèla. Dintra Bertram, avent arenjat sos afars lèu ara qu'a aprés la mòrt d'Helena. Los nòbles, esperan qu'el se rendrà compte amb Parolles demascat, lo prenent los uèlhs clucats a cò de Parolles, que ven de donar d'inforacions sus la situacion militara de Florença per se salvar. Es tanben, sul còp a amagar la personalitat de Bertram a l' "enemic" quand se decobrís lo bilhet per Diana, l'avisant de tornar l'argent de Bertram qu'aviá donat per la seduire que de segur va la traïr. Se desrevelan e envergonhejan Parolles de lor silenci. Sol e umiliat, ne conclutz de los seguir de retorn en França. vinheta|A 1794 la scèna finala Helena, la Veusa e Diana parlan de lor succés (la seduccion se realizèt fòra de scèna entre IV.ii. e IV.iii.) e Helena perpensan sus l'amor-asir de Bertram, (o seductors-enganaires de son biais, o dels òmes en general) pendent l'acte sexual. Demanda a la Veusa e Diana que l'acompanhen a cò del Rei per acabar sa victòria o encalada de Bertram.
En Rosselhon, la Comtessa, Lafew e lo Bofon ploran la pèrda d'Helena. Lafew prepausa al Rei que Bertram espose sa filha, que la Comtessa se'n acorda.
A Marselhas, Helena, la Veusa e Diana mandan un  Gentilòme cap a eles en Rosselhon amb una letra pel Rei al subjècte de Bertram.
En Rosselhon, Parolles, ara mendicaire pudent, demanda ajuda a Lafew, que li permet de sopar.
Lo Rei, Lafew e la Comtessa ploran la pèrda d' Helena e decidisson de perdonar lo jovenet ufan insensat qu'es Bertram. Lafew e Bertram an arenjat son maridatge amb la filha de Lafew, e consentís lo Rei. Dintra Bertram, demandant perdon, e fasent mòstra de son amor per la filha de Lafew, que se n'enamorèt al primièr agach. Aquel amor provòca lo desdenh per Helena, que l'agrada sul tard. Lafew, que lo domèni passarà a Bertram per maridatge, demanda l'anèl a Bertram per la donar a sa filha. Bertram li dona l'anèl de Diana (que ven d' Helena). Lo Rei, Lafew e la Comtessa reconeisson la jòia coma l'anèl que lo Rei aviá donat a Helena, çò que denega Bertram. Lo Rei l'a sasit, suspectant una engana (Lo Rei sap qu'ela l'auriá rendut a Bertram solament dins son lièch, e Bertram crei qu'aquò es impossible). Lo Gentilòme arriba, donant la letra de Diana e Helena al Rei, ont es declarat que Bertram s'engatja a se maridar amb Diana del moment qu' Helena morís. Lafew revòca la man de sa filha. Dintran Diana e la Veusa e Bertram reconeis que las coneis, mas pas que la seduguèt o li prometèt lo maridatge, pretendent qu'es una putana Florentina. Diana mòstra l'anèl de familha de Bertram, e crida Parolles coma testimòni dels esfòrces de Bertram per la seduire. Bertram cambia d'istòria, afirmant li aver donat nèciament l'anèl en pagament de son libertinatge. Diana après demanda l'anèl d' Helena, coma o reconeis la cort, coma aquel que donèt a Bertram dins lo lièch. Alara que la confusion es al comol, Parolles, quichat, admit que Bertram la seduguèt e se la colquèt, e Diana explica cossí a pres l'anèl d'Helena. Après lo tust de la cort, Helena explica çò dels anèls, e qu'a amb succés emplidas las condicions de l'escomesa sardonica de Bertram. Bertram fa la jurada de l'amar vejent qu'ela a fa onestament tot aquò e pòt l'explicar. Helena s'engatja onestament, o just divorciarà de Bertram. Lafew accepta Parolles coma servicial. Lo Rei ofrís a Diana una dòt e l'espos de sa causida. L'actor jogant lo Rei alara s'avança e comença l'epilòg, declarant que tot va plan se Helena e Bertram parlan sincèrament, e demanda l'aprobacion del public.
Fonts
vinheta|Una copiá de The decameron containing an hundred pleasant nouels. Wittily discoursed, betweene seauen honourable ladies, and three noble gentlemen, de Boccaccio's estampat per Isaac Jaggard in 1620. La pèça es basada sul conte (3.9) de Boccaccio, Lo Decameron. Shakespeare auriá legit una traduccion anglesa de William Painter dins Palace of Pleasure.
Lo títol de la pèça enoncia lo provèrbi All's well that ends well (Tot va plan, qu'acaba plan), que significa que los problèmas pauc impòrtan del moment lo resultat es bon.
Analisi e critica
Es pas evident que All's Well èra populara a l'epòca de Shakespeare e demorèt una de la mens conegudas, en partida a causa de son eterodòxa mescla de la logica del conte de fada, del capvirament dels gendres e del realisme cinic. L'amor d'Helena per un Bertram en aparéncia pas amable es malaisit d'explicar sus una pagina, mas al jòc pòt venir acceptable fasent jogar un actor vertadièrament atractiu o se lo jòga al biais naïu e inocent pas encara près per amar coma cal, e tant Helena coma lo public pòdon lo veire capable de desvolopament emocional. Aquesta darrirèra interpretacion ajuda a passar la scèna finala ont Bertram subte cambia de l'asir a l'amor en una linha. Aquò es un problèma subretot pels actors formats a admirar lo relisme psicologic. Pasmes, de lecturas alternativas instisson sul "se" dins sa promesa equivoca: "se ela, mon senhor, pòt me lo far saber clarament, I'amarai tendrament, sempre, sempre tendrament." Aquí, i a pas quin que siá cambiament d'avís. De realizacions coma aquela del National Theatre de 2009, en aparéncia fan la promesa de Bertram coma s'èra veraia, mas a la fin de la pèça man dins la man amb Helena, el, agach drech lo public suggerissent que s'amaisa sonque per salvar la fàcia a la cara del Rei.
Fòrça criticas considèran que la fin tronca es un incovenient, amb aquesta conversion subte de Bertram. Mantunas explanacions foguèron donadas. I a (coma sempre) la possiblat d'un tèxte mancant. Unes suggeriguèron que la conversion de Bertram significa que deu èsser subte e magica segon que lo tèma principal de la pèça es: 'una joventa biasuda realiza d'actes per ganhar un espos de naissença màger rebecós'. D'autres considèran que Bertram deu pas èsser considerat coma mespresable, simplament coma un jovent novelari s'aleiçonant de valors.
Foguèt recentament considerat que Thomas Middleton collaborèt amb Shakespeare per aquesta pèça.
L'Endevinaira
La Contarèla de bon'aventura, pòt far referéncia a divèrsas òbras :
Lo Trichaire amb l'as de carrèu
Lo Trichaire amb l'as de carrèu es una pintura pencha de per Georges de la Tour.
La Magdalena de la velhòla
La Magdalena a la velhòla es un tablèu pintat per Georges de la Tour.
Luei
Luei (Louey en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus dera region administrativa d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Aute vilatge o quartièr : Eth Som deth Bòsc.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [lwéy] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : De Luei, Luey ath sègle XII, ville de Luey, la biela de Loey, la biela de Loiei enter 1163 e cap a 1185, A Loey, cap a 1200-1230, De Loy en 1313, De Louei en 1342, Loey en 1379, Loey en 1429, Louey (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
R. Aymard qu'evòca solucions : 1. loira (etimologia populara), 2. uelh, « uelh, hont », 3. luenh/loi, 4. vielh francés loy, loige, « lotja, acès » 5. nom germanic format a partir de Hlod etime de Loís.
Segon Miquèu Grosclaude, totas aqueras proposicions que son foneticament impossiblas; Grosclaude que prepausa shens certitud eth latin logium, « estrada, empont », per representar ua petita elevacion de terrenh.
Anna Lesko
Anna Lesko (Chişinău, Moldàvia, 10 de genièr de 1979) es una cantaira de dance pop romanesa.
La Verge de l'Anonciada
La Verge de l'Anonciada, tanben apelada L'Anonciada de Palèrme, es una pintura realizada entre 1474 e 1476 per Antonello da Messina e l'òbra seuna mai famosa.
Dancourt-Popincourt
Dancourt-Popincourt (Sonme) en picard (Dancourt-Popincourt en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Galaxia de Seyfert
Lei galaxias de Seyfert son un ensems de galaxias espiralas caracterizadas per un nuclèu fòrça lusent e compacte. Aqueu tipe d'objècte gropa benlèu 5% de l'ensems dei galaxias e, ambé lei quasars, fòrma lo segond tipe fòrça frequent de galaxias activas. D'efèct, son nuclèu es una fònt importanta de raionaments electromagnetic radio, infraroge, ultraviolet e X. Son origina es desconeguda mai es probable liada a l'activitat de son trauc negre supermassís centrau.
Nadalet de Requistar
Lo Nadalet de Requistar es un cant del sègle XIX escrich en 1864 pel requistarés Pau Bonnefous (1780-1849) e que se canta per totas las messas de Nadal a Requistar.
Villars-lès-Blamont
Villars-lès-Blamont es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Geografia
Villars-lès-Blamont Es un vilatge termierèr, limitrophe de la Soïssa : a situat entre Damvant e Pierrefontaine-lès-Blamont, sul Scenari de Blamont.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sant Josèp carpentièr
Sant Josèp carpentièr es un tablèu pintat per Georges de la Tour.
Païta
Païta es una comuna ultramarina administrada per la collectivitat d'otramar de la Nòva Caledònia (Província Sud)
Ouégoa
Ouégoa es una comuna francesa administrada per la collectivitat d'otramar de la Nòva Caledònia, al nord de la Grande Terre dins la Província Nòrd, a aperaquí 35 km al nòrd-oèst de Pouébo, a 40 km a l'èst de Koumac (còsta oèst) e a 409 km de Nomea.
La comuna aperten a l'airal costumièr de Hoot ma Waap.
Noïc
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Novigo, en l'an 1000, ecclesiam Sti Saturnini de Novigo... sieus fons de Novigo, en 1120, Noihc, en 1185, ecclesia de Noig, en 1185, Nochia, en 1268, Nohic, en 1271, de Noyco, en 1318, capellanus de Noyeco en 1385, Noic, en 1538, etc.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Noïc èra de la diocèsi civila del Bas-Montalban, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de la diocèsi de Montalban, de la senescauciá de Tolosa. En 1790, èra del canton de Grisòlas, passèt dins lo canton de Vilabrumièr en l'an VIII, puèi tornèt al canton de Grisòlas en l'an X.
Campionat del Mond d'atletisme de 1993
thumb|75 px|right|... [[Atletisme... ]] thumb|400 px|right|... Lo [[Gottlieb-Daimler-Stadion... ]] thumb|400 px|right|... idem... thumb|400 px|right|... [[Stuttgart 1993... ]]
Serez
Serez en normand (Serez en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Coriolanus
vinheta|300x300px|Coriolanus, Act V, Scèna III. Gravat per James Caldwell segon una pintura de Gavin Hamilton. Coriolanus (Coriolan) es una tragèdia de William Shakespeare, seriá estat escricha entre 1605 e 1608. La pèça se basa sus la vida del líder roman legendari Caius Marcius Coriolanus. La tragèdia es de las darrièras escrichas per Shakespeare, amb Antony and Cleopatra.
Coriolanus es lo nom donat a un general roman après que donèt mai d'un succès militari a Roma contra diferentas revòltas desfisant lo govèrn. Seguent aqueste succés, Coriolanus dintra en politica e cerca lo lideratge. Son temperament conven gaire per venir un líder popular es lèu destituit, alara s'alinha per acordar sa idèas segon sa çò que vòl. Las alianças que fabrega sus son camin causan sa pèrda finala.
Personatges
Romans
Vòlcs
autres
Sinòpsi
Lo cap de l'armada Volca, Tullus Aufidius, a combatut Marcius en mantunas occasions e lo considèra coma enemic jurat. L'armada Romana es comandada per Cominius, amb Marcius coma adjunt. Alara que Cominius mena sos soldats a l'encontra de l'armada d'Aufidius, Marcius mena un recampament contra la ciutat Volca de Corioli. Lo sètge de Corioli es d'en primièr infructuós, mas Marcius capita a forçar la dobertura de las pòrtas de la ciutat, e los Romans la conquerisson. Quitament s'es agotat per la batalha, Marcius marcha aviat per rejònher Cominius e combatre d'autras fòrças Volcas. Marcius e Aufidius fan un combat singular, que s'acaba sonque quand los soldats personals d'Aufidius son entraïnats luènh de la batalha. esquèrra|vinheta|1800 pintura de Richard Westall de Volumnia suplicant Coriolanus de pas destruire Roma. En reconeissença de son grand coratge, Cominius dona a Caius Marcius l'agnomen, (escais oficial), de Coriolanus. A lor retorn a Roma, la maire de Coriolanus, Volumnia encoratja son filh a venir cònsol. Coriolanus esita, mas se somet als desirs de sa maire. Ganha sens esfòrç lo sosten del Senat roman, e sembla a primièra vista tanben ganahar los plebèus. Mas, Brutus e Sicinius planifican la desfacha de Coriolanus e empusan una autra revòlta en oposicion a çò que venga cònsol. En fàcia d'aquesta oposicion, Coriolanus s'enrabia e s'escampa sul concèpte de lei populara. Compara lo fach de permetre als plebèus d 'aver lo poder suls patricians a permetre als ''còrbs de picar los aglas". Los dos tribuns condemnan Coriolanus coma traïdor per sas paraulas, e ordonan son bandiment. Coriolanus torna qu' es el de bandís Roma de sa preséncia.
Après aver èsser exiliat de Roma, Coriolanus cerca Aufidius dins la capitala Volca, Antium, e ofrís qu'Aufidius lo tua ofensat que lo país lo fòrabandiguèt. Esmogut per son malastre e onorat de se batre a costat del grand general, Aufidius e sos superiors abraçan Coriolanus, e li permeton de menar un novèl assalt contra Roma.
Roma, en panica, ensag desesperadament de persuadar Coriolanus d'arrestar sa crosada crusada venjadoira, mas Cominius e Menenius campitan pas. Fin finala, Volumnia es mandada per encontrar son filh, acompanhada de l'espoda de Coriolanus, Virgilia, de lor enfant, e de la casta damoisèla Valeria. Volumnia capita a dissuadir son filh de destruïre Roma, e Coriolanus puslèu conclutz un tractat de patz entre Vòlcs e Romans. Quand Coriolanus torna a la capitala Volca, de conspirators, organizats per Aufidius, lo tuan per sa traïson.
Fonts
vinheta|La primièra pagina de The Life of Caius Martius Coriolanus de Thomas North,1579 traduccion de "Las vidas dels nòbles grècs e romans" de [[Plutarc.]] Coriolanus es grandament basat sus "Life of Coriolanus" de Thomas North, traduccion de Las vidas dels nòbles grècs e romans de Plutarc (1579). La formulacion del discors de Menenius al subjècte del còrs politic ven de Remaines of a Greater Worke Concerning Britaine de  William Camden, (1605), ont lo Papa Adrian IV compara un govèrn plan menat a un còrs que "totas las partidas complisson los foncions, sol l'estomac demora inactiu e consomís tot;" la fabla fa allusion al Livy de Philemon Hollandand tanben tornant al Policraticus de John of Salisbury (font Camden) e A Marvailous Combat of Contrarieties de William Averell's (1588).
Le Roncenay-Authenay
Le Roncenay-Authenay en normand (Le Roncenay-Authenay en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Coriolanus
Fonts
D'autras fonts foguèron suggeridas, mas son pas gaire seguras. Shakespeare se seriá inspirat de Ad Urba condita de Tit Livi, traduch per Philemon Holland, e benlèu digèst de Tit Livi per Lucius Annaeus Florus; ambedos tèxtes utilizats comunament de las escòlas Elisabetanas. Lo discors de Machiavèl sus Tit Livi èra disponible dins de traduccion manuscrichas, e poiriá aver estat utilizat per Shakespeare. Taben a podut utilizar la "Font originala de Plutarc, las Antiquitats Romanas de Dionís d'Alicarnas, e tanben la sieuna gramatica escolar de Costuma e lei romana".
Le Roncenay-Authenay
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Coriolanus
Datacion del tèxte
esquèrra|vinheta|La primèra pagina de The Tragedy of Coriolanus del First Folio de las pèças de Shakespeare, publicat en 1623 Gaireben totes los savents datan Coriolanus del periòde 1605–10, amb 1608–09 mai considerat, pasmens se las pròvas disponiblas permeton pas granda certitud.
La pèça foguèt publicada pel primièr còp dins lo First Folio de 1623.
Analisi e critica
A. C. Bradley descriu aquesta pèça coma "bastit a grand escala," coma King Lear e Macbeth, mas se difencia d'aqueles dos cap d'òbra d'un biais important. Lo guerrièr Coriolanus es benlèu lo mai opac dels eròis e de las eroïnas de las tragèdias de Shakespeare, rarament pausa de monològs o de revelacions suls motius tenent a son isolacion crane de la societat Romana. Dins aqueste sens, sembla mens als eròis e eroïnas Shakespearencs eterencs e soscaires  coma Macbeth, Hamlet, Lear e Cleopatra, e semblan mai als personatges anciants de la literatura classica coma Aquilles, Ulisses, e Enèu—o, tornant cap a la creacion literària de l'epòca de Shakespeare, lo conquistaire de Marlowe, Tamburlaine, que l'ufan militar encontra de parallels dins Coriolanus. Los lectors e espectators lo vegèron coma un personatge sens simpatia, tanben son ufan caustic es estranh, gaireben a vegadas delicatament equilibrat per son esitacion a lausar sos compatriotas e sa reticéncia d'utilizar e a calomniar per de ganhs politicas. Sa repugnança a èsser lausat poiriá èsser vist coma una expression de son ufan; se considèra del sieu imatge, considerant qu'acceptar lo laus poiriá implicar qu'aquesta valor siá afectada per l'opinion dels autres sus el. Aquesta pèça es mens jogada que las autras tragèdias, e es pas universalament considerada coma cap d'òbra. Dins son libre Shakespeare's Language, Frank Kermode descriu Coriolanus coma "probablament la mai feròçament e engenhosament planificada e formulada de totas la tragèdias".
Lemberg (Mosèla)
Lemberg es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region del Grand Èst.
Coriolanus
Analisi e critica
T. S. Eliot famosament proclamèt Coriolanus coma superior a Hamlet dins The Sacred Wood, ont nomena l'anciana pèça, amb Antony and Cleopatra, la capitada tragica màger del Bard. Eliot escriu un poèma en doas partidas sus Coriolanus, "Coriolan" (una alternativa de Coriolanus); tanben fa allusion a Coriolanus dins un passatge de son The Waste Land escrivent, "Reviscolar per a moment un Coriolanus tencat."
Lemberg (Mosèla)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Coriolanus
Analisi e critica
Coriolanus a la distinccion d'èsser una de las raras pèças de Shakespeare bandida dins de democracias al temps moèrnes. Foguèt brèvament enebida en França a la fin dels ans 1930 per causa qu'utiliza d'elements fascistas, e Slavoj Žižek notèt son interdiccion dins l'Allemanha de postguèrra a cause d'intens militarisme.
Los personatges de Coriolanus son mens familiars que los personatges deTroilus and Cressida o Antony and Cleopatra, pasmens se partejan d'interesses tematics amb aquestas pèças.
Poindimié
Poindimié es una comuna francesa d'otramar situada en Nòva Caledònia (Província Nòrd)
Andy Kaufman
Andy Kaufman es un conegut actor American de comèdias del cinèma.
Kaarel Eenpalu
Kaarel Eenpalu, nascut Karl August Einbund (1888 - 1942) jornalista e òme politic, foguèt primièr ministre d'Estònia en doas ocasions: entre mai e novembre e 1932, e entre 1938 e 1939.
Karben
Karben es una vila d'Èssa, en Alemanha. Es situada à 18 km au Nòrd de Francfòt de Men. Karben jos sa forma actuala foguèt fondada en 1970 a la seguida d'un gropament de vilatges peichons (Klein-Karben, Gross-Karben, Okarben, Kloppenheim, Rendel, Burg-Gräfenrode, et Petterweil).
Depuèi unas annadas son escòla organiza d'escambis amb le collègi santa Maria de Sant Andrieu de Cubzac.
Embessonatges
La vila faguèt embessonatge amb:
Cazars
thumb|Extension maximala de l'influéncia cazara ai sègles VIII e IX.
Lei Cazars son un pòble nomada que fondèt un empèri entre Caucàs, Vòlga e la Mar Caspiana au sègle VII. Aliats ai Bizantins e mèstres de plusors rotas marchandas, venguèron una poissança importanta capabla de batre leis armadas sassanidas e arabas e d'adoptar lo judaïsme coma religion. L'apogèu d'aquel Estat se debanèt ai sègles VIII e IX. Menaçats per lei Pechenègs, lei Cazars foguèron durament batuts per lei Rus' en 965 e perdiguèron la màger part de son territòri. Dispareguèron dins de circonstàncias mau conegudas au sègle XIII, benlèu après una invasion dei Cumans ò dei Mongòls.
Leis originas dei Cazars
L'organizacion tribala dei Cazars sembla complèxa mai es egalament pauc coneguda. Segon lo geograf persan Istakhri (850-957), èran devesits entre dos ensembles principaus dichs « Cazars Blancs » e « Cazars Negres ». Pasmens, l'existéncia d'aquelei clans majors es pas confiermada.
La formacion de l'Empèri Cazar
La formacion de l'Empèri Cazar es una consequéncia de l'afondrament de l'Empèri constituït per lei Göktürks. Fondat après la desfacha dei Ruanruans en 552, aquel empèri nomada conoguèt rapidament de tensions intèrnas que menèron a sa fragmentacion. Lei Protobulgars e lei Cazars foguèron lei beneficiaris principaus d'aquela disparicion. Ansin, vèrs 650, lei Cazars poguèron venir independents sus un territòri situat entre lo nòrd de Caucàs e Vòlga. Per aquò, expulsèron lei Protobulgars vèrs lo nòrd-oèst.
L'apogèu dei Cazars
thumb|right|[[Fotografia d'un yarmaq cazar.]]
Vèrs 750, la capitala foguèt transferida a Itil, un endrech situat a l'embocadura de Vòlga que permetiá d'assegurar un contraròtle eficaç dei trafecs marchands regionaus. Una taxa de 10% sus leis activitats comercialas èra l'unica fònt de revenguts de l'Estat que bateguèt de monedas d'argent dichas yarmaqs. Au nivèu militar, lei Cazars mantenguèron son aliança amb Constantinòble e de maridatges regulars foguèron concluts entre l'elèit dei dos Estats. Renforcèron tanben sei fòrças amb l'integracion d'autrei pòbles nomadas coma lei Pechenègs. Per lei Bizantins, aquela aliança èra primordiala car la poissança dei Cazars lei protegissiá còntra leis incursions deis autrei pòbles de l'estèpa eurasiatica.
Lo declin e la fin de l'Empèri Cazar
thumb|right|[[Fotografia aeriana dei roïnas de Sarkel durant leis ans 1930.]]
Lo declin de l'Empèri Cazar comencèt a la fin dau sègle IX. En 889, sei vassaus pechenègs decidèron de tornar venir independents. Passèron Vòlga e anèron s'installar entre Dòn e Dnièpr avans de migrar per conquistar lo reiaume magiar d'Etelköz (au nòrd-oèst de la Mar Negra). Au sègle seguent, la conversion dei Rus' au cristianisme modifiquèt leis alianças au nòrd de Caucàs. Lei Bizantins sostenguèron desenant lei Rus' que poguèron renfòrçar sa posicion après la somission de divèrsei pòbles eslaus.
La disparicion definitiva dei Cazars se debanèt au sègle XIII. Es probablament liada ais invasions mongòlas que ravatjèron la region durant aqueu periòde. Lei Cumans, un pòble nomada, son egalament de còps citats coma lei responsables de la disparicion dei Cazars car s'installèron au nòrd de Caucàs au sègle XI.
Cultura
thumb|right|[[Tomba cazara ornada d'un simbòl judieu.]]
Au nivèu culturau, lei Cazars son principalament coneguts per la conversion au judaïsme de sa dinastia reinanta e de la màger part de sa noblesa. Lei Cazars descurbiguèron aquela religion vèrs 735 après la conquista de Crimèa ò gràcias a de contactes amb de marchands judieus de Constantinòble. L'adopcion dau judaïsme es probablament liada a una chausida estrategicas deis elèits cazars que devián faciar la pression dau cristianisme, de l'islam e dau bodisme. Li permetiá de limitar l'influéncia de sei vesins bizantins e abbassidas. Dins aquò, demorèron fòrça tolerants e l'exercici dau cristianisme e de l'islam foguèt pas geinat per lo poder.
Lodenvièla
Lodenvièla (Loudenvielle en francés) qu'ei au còp ua anciana comuna e ua comuna navèra gascona de Comenge, ena Vath de Loron, situada en eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
Autes vilatges o quartièrs : Tramedaigues, Saussars. vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Lodenvièla
Era prononciacion qu'ei [loudém'byèlo] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : De Lodunvilla, en latin, en 1387, Loudemviele en 1694.
Segon Dauzat, Lodenvièla que vien deth nom germanic d'òmi Laudo(ne) o Lodo(ne), dab eth latin villa « proprietat rurau ». Segon Negre, Lodenvièla que vien benlhèu deth idronime Loron e deth gascon vièla, puish atraccion de Lodervièla.
Segon Joan Coromines e J.B. Orpustan : Lodenvièla que vien deth prelatin lute, « lau » o lurte, « esbonida ». R. Aymard que hè remarcar un vilatge dens un corredor de laus o d'esbonidas ei pauc versemblable.
Segon Miquèu Grosclaude, Boisgontier que remarca a bon dret eths toponimes en -vièla (de villa) e son sovent precedits d'un nom germanic de persona. Dauzat qu'ei eth mei près dera vertat. Montledós que vien tanben d'un nom germanic. Lodenvièla que vien probablament deth nom germanic d'òmi Lodone (?), dab eth gascon vièla, deth latin villa, « proprietat rurau ».
Aranvièla
Era prononciacion qu'ei [aram'byèlo] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : De Aramvilla, en latin, en 1387, Arambiele en 1694.
Miquèu Grosclaude que ved duas ipotèsis :
Istòria
Dempuish 1806 era comuna que compren las ancianas comunas de Lodenvièla e Aranvièla e despuish 2016 Armentèula.
Ponérihouen
Ponérihouen (en paicî : Pwäräiriwâ, literalament " la boca del flume") es una comuna administrada per la collectivitat d'otramar de la Nòva Caledònia dins la Província Nòrd, sus la còsta èst, a 280 km de Nomea, a 30 km de Poindimié (nòrd-oèst) e a 45 km de Houaïlou.
Al recensament de 2019, comptava 2 420 abitants.
La comuna aperten a l'airal costumièr de Paici-Camuki.
Lac Rapel
Lo Lac Rapel qu'ei un lac artificial chilen en la província de Cachapoal, region de O'Higgins. Lo lac es situado a 110 m d'altitud, a una superficia de 80 km2 e una contenéncia de 695 000 000 m3.
Daurada (Tolosa)
thumb|[[Plaça de la Daurada]] thumb|[[Basilica de la Daurada]] La Daurada es un quartièr de la vila de Tolosa, situat al centre vila, sus las ribas de Garona. Es un luòc privilegiat pels passejaires e toristas que profièchan del flume.
Istòria
Èra un dels uèch capitolats. Sas colors èran lo verd e blanc.
Tarsul
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lesse (Mosèla)
Geografia
Outremont Es lo nom d'una separacion de Lesse.
Outremont est le nom d'un écart de Lesse.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Eleccions departamentalas de 2021 en França
Las eleccions departamentalas de 2021 en França permeton lo renovelament dels conselhs departamentals. Los 39 departaments occitans son pertocats. La drecha se ganha 3 departaments e ne ten desenant 21. L'esquèrra se'n ganha 3 e n'a desenant 18.
L'Espinet (quartièr de Tolosa)
vinheta|333x333px|Una residéncia universitària bastida en 2010 L'Espinet est un quartièr de Tolosa dependent del quartièr de Ranguèlh. Es pauc poblat e compren subretot d'establiments scientifics e universitaris coma lo LAAS del CNRS qu'i es installat dempuèi 1967, o l'ENAC e lo CNES. I a tanben le estadi Struxiano e los caps de linhas de bus -68.
Es limitat a l'oèst pel canal de la Doas Mars que lo separa del grand quartièr de Ranguèlh. A l'èst es l'avenguda Latécoère que fa lo tèrme amb Montaudran. L'avenguda Latécoère essent una via rapida, ne resulta que lo quartièr es pro encadenat. La realizatcion d'Aerospace Campus poiriá lo cambiar.
Istòria
esquèrra|vinheta|Castèl de L'Espinet (2013) Lo nom del quartièr ven del castèl de L'Espinet, ara proprietat del CREPS de Tolosa.
Eleccions regionalas de 2021 en França
Las eleccions regionalas de 2021 en França permeton lo renovelament dels conselhs regionals. Las 5 regions occitanas son pertocadas. Los presidents sortissents son totes tornat elegits.
Josse Lieferinxe
Josse Lieferinxe (actiu entre 1493 e 1503-08) foguèt un pintre francés originari de Flandra. Foguèt un dels pintres màgers d'aquel movement pictural de la fin del sègle XV apelat escòla d'Avinhon, pr'amor que sos pintres demoravan en Avinhon o dins los alentorns.
La suá vida
Josse Lieferinxe es, segon las melhoras probabilitats, nascut dins lo diocèsi de Cambrai, en Hainaut, dins la Belgica actuala. Aqueste païs fasiá partit dèus territòris del Duc de Borgonha. Un document ditz qu'èra originari d'una borgada apelada Engure qu'es identificada al vilatge actual d'Enghien. Aquela teoria es corroborada pel fach que lo seu nom, Lieferinxe, rapèla lo nom del vilatge essent dins lo vesinatge immediat : Lieferinge.
Quand lo retrobam a Avinhon e en Provença pus tard, dins las annadas 1490 e 1500, Lieferinxe i es conegut coma pintre picard o neerlandés. Coma mantuns autres - Enguerrand Quarton o Bartolomieu d'Eyck per exemple -, Lieferinxe es un pintre flamenc o venent de l'Euròpa del nòrd e que foguèt atrach en Avinhon per la granda activitat artistica de la region d'aquel temps. En 1503, esposèt Miquèla Changenet, filha del pintre Joan Changenet qu'èra alavetz un grand mèstre de la pintura en Avinhon. Es possible que Lieferinxe poguèsse aver perfeccionat son art dins lo talhièr de Changenet. Lieferinxe es senhalat coma defuntat en 1508, e la darrièra mencion d'el vivent remonta a 1505. Podèm pensar qu'es mòrt entre 1505 e 1508.
Loït
Loït (Louit en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra situada dens lo departament deus Hauts Pirenèus e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [lou'wit] (grafia fonetica deus autors). Las fòrmas ancianas que son : Auger de Loit, cap a 1184, Auger de Loid en 1188, Loid en 1225, 1229, 1257 e 1285, Loyt en 1313, De Loito, en latin, en 1342, Loit en 1429, Loüit (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII).
Segon R. Aymard, en tant que suggestion : ancian francés loy, loie deu francic *laubja, « acès, lòtja ».
Segon Miquèu Grosclaude, l'idèa d'Aymard qu'ei a escartar categoricament; lo nom qu'ei escur.
Joan Miralhet
Joan Miralhet, que nasquèt de cap a l'annada 1394, benleu a Montpelhier, e que moriguèt abans l'8 d'octobre de 1457, èra un pintor francés qu'obrava a Marselha e a Niça dins las annadas abans e aprèp 1418. Sabèm de segur que venguèt fach ciutadan de Niça en l'an 1432, çò-puèi qu'i moriguèt.
Daours
Dour (Sonme) en picard (Daours en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Geografia
thumb|left|Confluence A Daours del [[Hallue e de la Soma l'an 1757]]
thumb|left|Confluence à Daours de l'[[Hallue et de la Somme en 1757]]
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Blazar
Un blazar es un quasar compacte qu'es probable compausat d'un trauc negre supermassís situat au centre d'una galaxia elliptica giganta. Son la fònt de giscles de plasma que son a l'origina d'un important raionament electromagnetic.
Segon certaneis ipotèsis, quasars e blazars serián d'objèctes identics vists segon d'angles diferents dempuei la Tèrra.
Dalbada
thumb|250px|right|[[Glèisa de Nòstra Dama de la Dalbada]] thumb|200px|right|[[Ostal de Bagis]] Vièlh quartièr tolosenc, la Dalbada se situa a l'entorn de la Glèisa de Nòstra Dòna de la Dalbada e de la carrièra de la Fondariá. Lo quartièr es compausat subretot d'abitacions ancianas.
Orgulh
Orgulh (Orgueil en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Orgulh èra de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de l'archidiocèsi de Tolosa, de la senescauciá de Tolosa. En 1790, èra del canton de Grisòlas, passèt dins lo canton de Vilabrumièr en l'an VIII, puèi tornèt al canton de Grisòlas en l'an X, coma Noïc.
Dargnies
Dérgny en picard (Dargnies en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Geografia
La municipalitat se situa ne nautor de la vallée de la Bresle, al nòrd de Beauchamps, en lo Vimeu industrial.
La commune se situe en hauteur de la vallée de la Bresle, au nord de Beauchamps, dans le Vimeu industriel.
Nòtas
<references group=N/>
Parisòt (Tarn e Garona)
Parisòt (Parisot en francés) es una comuna roergata situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Declaracion d'Independéncia de Catalonha
La Declaracion d'Independéncia de Catalonha es un tèxt politic que declara la constitucion de la Republica Catalana, coma Estat independent e sobeiran, de drech, democratic e social. La declaracion dispausa tanben l'intrada en vigor de la Lei de transicion juridica e constitutiva de la Republica e l'inici del procès constituent, democratic, de basa ciutadana, transversala, participatiu e en ligant. Lo document foguèt signat per la majoritat independentista del Parlament de Catalonha lo 10 d'octòbre de 2017, après que lo «Òc» a l'independéncia ganhèsse en lo Referendum sus l'independéncia celebrat lo 1 del meteis mes.
Verge de misericòrdia
La Verge de misericòrdia, tanben dicha Nòstra-Dòna de misericòrdia o ancara Maire de misericòrdia, es un tèma iconografic plan important dins la pintura religiosa catolica e ortodoxa.
Enguerrand Quarton
Enguerrand Quarton (nascut dins lo diocèsi de Laon entre 1410 e 1415, mòrt a-z Avinhon entre 1444 e 1466) foguèt un pintor, veirièr e enluminaire francés, que d'unas de sas òbras son reconegudas coma de caps d'òbra màger dels sêgle XV, fasent de Quarton un dels pintors màger de l'escòla de pintura d'Avinhon, aquò dins un sègle dominat per las escòlas italiana e flamenca.
Lodervièla
Geografia
Aute vilatge o quartièr : Montlaur.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [loudér'byèlo] (grafia fonetica deths autors). Que i a ua fòrma anciana : De Lodirvilla, en latin, en 1387.
Segon Dauzat, Lodervièla que vien deth nom germanic d'òmi Laud-hari, dab eth latin villa, « proprietat rurau ». Segon Negre, Lodervièla que vien benlèu deth gascon lodèra, « peirèra de lòdas, lòsas, lausas », dab vièla.
Segon Miquèu Grosclaude, era proposicion de Negre qu'ei pauc versemblabla, pr'amor eth diccionari Palay hè de lodèr eth shafre deth monde d'Adervièla e de Labassèra, non pas de Lodervièla. Era ipotèsi de Dauzat qu'ei milhora; donc nom germanic d'òmi Laud-hari ?), dab villa, era proprietat de Laud-hari . Ernèst Negre qu'èra un excellent fabricant d'etimologias popularas.
Sid the Science Kid
Sid the Science Kid es un programa de television d'animacion american.
La Violéncia e lo Sacrat
La Violéncia e lo Sacrat es un assag de René Girard publicat en 1981 dins loqual ven desvelopada la teoria del boc-emissari o boc expiatori.
Avoudrey
Avoudrey es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
D'après la forma latinizada Avoldreia de 1188, lo nom deu vilatge, significaré « pomareda », per lo bas alemand apuldr (= pomèr). .
Suls catorze membres del équipage, quatre prendràn la Soïssa. Los autres auràn représ pels alemands e acabaràn la guèrra en camps de presoèrs. La vouivre es una legenda celèbra de Franca-Comtat, e de Avoudrey.
Salvi
vinheta|Arpa Salvi de concèrt Salvi es un atalhers occitan d'arpas, e un dei pricipaus d'Euròpa. Se tròba au Peasc dins lei Valadas.
Fuguèt fondat per Victor Salvi, un entreprenaire, arpista e laütier nascut a Chicago, èu meme filh d'un laütier venecian.