cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sant-Suliav
Geografia
Saint-Suliac est classé parmi les plus beaux villages de France depuis 1999 : ce village portuaire typiquement breton, situé sur la Côte d'Émeraude, est organisé autour de son église et de son port, en de multiples petites rues tortueuses et charmantes. C'est pratiquement une presqu'île, avec 12 km de rivage. Ses très nombreux sentiers côtiers de randonnées vont à la rencontre de sites naturels classés: au moulin à marée de Beauchet, aux anciennes salines des Guettes (fondées en 1736), à la Pointe du Puits, à la Pointe de Grainfollet, au Mont-Garrot, haut de 73 m, qui offrent de magnifiques belvédères sur l'estuaire de la Rance, sur les pays de Saint-Malo, Dol-de-Bretagne, Dinan et du Mont-Saint-Michel. La Rance est désormais séparée de l'océan par un barrage.
Rues étroites et maisons anciennes de granit sont tournées vers le port.
Auneau
Auneau es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Broingt-le-Bois
Saint-Broingt-le-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region del Grand Èst.
Mont-Saint-Léger
Mont-Saint-Léger es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Geografia
Vilatge situat en bordure de la Gourgeonne Superficie : 480 Ectaras #que 45 de bòsques Altitud : 372 m Scenari vallonné. Lo riu Gourgeonne voreja lo territòri a l'oèst.
Village situé en bordure de la Gourgeonne Superficie : 480 Hectares dont 45 de bois Altitude : 372 m Plateau vallonné. La rivière Gourgeonne borde le territoire à l'ouest.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Levada d'Ardecha
La Levada d'Ardecha (Lalevade d'Ardèche en francés) es una comuna occitana de Vivarés, situada dins lo departament d'Ardecha e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
La prononciacion es [lale'vadɔ], d'un informator de Prunet.
Faux-Villecerf
Faux-Villecerf es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Abans la Revolucion francesa, Manqui èra del bailliage de Tròias e Villecerf d'aquel de Sentit. Lo fief levava de Villemaur-sus-Vanne.
Avant la Révolution française, Faux était du bailliage de Troyes et Villecerf de celui de Sens. Le fief relevait de Villemaur-sur-Vanne.
Fays-la-Chapelle
Fays-la-Chapelle es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
A aperaquí 20 km de Tròias
A environ 20 km de Troyes
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Loire-sur-Rhône
Loire-sur-Rhône en arpitan (Loire-sur-Rhône en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region de Ròse-Aups.
Geografia
Loire Sus Rhône a situat en lo departament del Rhône, a 29 km de Lion en la vallée del Rhône entre las vilas de Givors e Viena (Isère).
Loire sur Rhône est située dans le département du Rhône, à 29 km de Lyon dans la vallée du Rhône entre les villes de Givors et Vienne (Isère).
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La region #èsser lo luòc d'implantacion de las Atheux, a.
Loire-Sus-Rhône es egalament lo berceau de la cerise trufat.
Pendent la Primièra Guèrra mondiala, Léonard Trufat mobilizat a Lion dins lo quartièr de Gerland es arboriculteur en lo civil. A Gerland, un cirerer atrai la siá atencion al ponch #que n'extrai qualques greffons #qu'implanta sus un merisier en la siá proprietat de Loire-sus-Rhône. Comença aital la carrièra de la variété #que pòrta lo sieu nom, consagrada a un grand futur doncas qu'es vengut numèro un de la produccion francesa.
Lo nom de la municipalitat a #èsser rallongé de Loire a Loire-sus-Rhône en 1968 amb l'arribada de la centrala termica EDF al començament dels ans 60 per evitar tota confusion amb lo departament vesin del meteis nom.
La région fut le lieu d'implantation des Atheux, au.
Loire-sur-Rhône est également le berceau de la cerise burlat.
Mont-le-Vernois
Mont-le-Vernois es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Loire-sur-Rhône
Istòria
Pendant la Première Guerre mondiale, Léonard Burlat mobilisé à Lyon dans le quartier de Gerland est arboriculteur dans le civil. À Gerland, un cerisier attire son attention au point qu'il en prélève quelques greffons qu'il implante sur un merisier dans sa propriété de Loire-sur-Rhône. Ainsi commence la carrière de la variété qui porte son nom, vouée à un grand avenir puisqu'elle est devenue numéro un de la production française.
Le nom de la commune a été rallongé de Loire à Loire-sur-Rhône en 1968 avec l’arrivée de la centrale thermique EDF au début des années 60 pour éviter toute confusion avec le département voisin du même nom.
Mont-le-Vernois
Geografia
Village de type comtois essentiellement rural situé sur un coteau à douze kilomètres à l'ouest de Vesoul.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Antany, La parca assegurava la connexion Dijon - Gray - Vesoul.
Autrefois, la gare assurait la liaison Dijon - Gray - Vesoul.
Pouilloux
Pouilloux es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha.
Geografia
Près de Montceau-las-Minas. Pouilloux Es una municipalitat situada en lo departament de Saône-e-Loire (region de Bourgogne). La vila de Pouilloux aperten al costat de la Fenestreta e a la arrondissement de Charolles. Los abitants de Pouilloux se trucan los Polliaciens e èran al nombre de 805 al recensement de 1999. La superficie es de 18.5 km². Se situa géographiquement a una altitud de 330 mètres aperaquí
Près de Montceau-les-Mines. Pouilloux est une commune située dans le département de Saône-et-Loire (région de Bourgogne). La ville de Pouilloux appartient au canton de la Guiche et à l'arrondissement de Charolles. Les habitants de Pouilloux s'appellent les Polliaciens et étaient au nombre de 805 au recensement de 1999. La superficie est de 18.5 km². Elle se situe géographiquement à une altitude de 330 mètres environ
Istòria
Sèm a 10 quilomètres de Montceau. Mas lo vilatge perché a tres quilomètres del Canal del Centre, en un bocage vallonné, indica clarament lo sieu appartenance dins lo país charolais. Per la pichona istòria, #que pren sovent la granda, Pouilloux fasiá antany partida del Comtat del Charolais #qu'aperteniá als Ducs de Bourgogne. E figuratz-vos que la siá proprietària, Ostal de Bourgogne, filha de Charles lo Téméraire, #aver l'idèa de épouser Maximilien d'Àustria. Incidéncia ? De 1477 a 1684, los abitants de Pouilloux #èsser Austrians e pagavan pas d'impòstes. Una autra epòca. Pouilloux Auriá lo sieu nom de la siá naissença, a, jos l' influéncia d'un prieuré nomenat "Prioratus de Poillyo". Lo fabrica de ceramica del Pont dels Vernes, bastida al bòrd del canal del Centre en 1837, #participar fòrça largament a la prospérité de Pouilloux, #que comptava en 1901 mai de 1100 abitants. Los citadins #que trabalhan a Montceau, al Creusot, a Sant-Vallier, a La Fenestreta, son venguts pichon a pichon s'installar en aquela campanha tranquilla, s'e mai se son uèi largament majoritàrias en la municipalitat, e mai se aquela i aja conservat lo sieu caractèr rural. Se se vei aviam volar bas a lo-dessus del pòble, es perque lo aérodrome del Conca minaire a installat sus un terren communal.
A tanben, perque es una realitat fòrça fòrta, a remembrar #que demòra una desena d'espleitacions agricòlas ont s'elèva principalament charolaises, mas tanben qualques montbéliardes e una vegada de cabras.
La vida a Pouilloux, es rythmée per las costums d'una populacion procedenta de la vila #qu'a sentit lo besonh de trobar un marc de vida rurala. Davant la sala de las fèstas, s'amassan sovent randonneurs #que partisson en chantonnant, los michons tira-bouchonnant sus gròssas sabatas, per seguir los innumerables sentiers traçats la longitud de las barralhas de bocage a las colors charolaises.
Lo Castèl del Martret, polit domeni de la fin de la, apòrta una beutat, del romanticisme e de la noblesa al païsatge de la municipalitat #que n'es orgulhosa. Polida proprietat de pèiras de talhas localas e d'un tet de pissarres adornat de dos torns poivrières, lo sieu parc e las siás dependéncias dins fòrça bon estat de conservacion en fan un patrimòni escàs.
Nous sommes à 10 kilomètres de Montceau. Mais le village perché à trois kilomètres du Canal du Centre, dans un bocage vallonné, indique clairement son appartenance au pays charolais. Pour la petite histoire, qui rejoint souvent la grande, Pouilloux faisait autrefois partie du Comté du Charolais qui appartenait aux Ducs de Bourgogne. Et figurez-vous que sa propriétaire, Marie de Bourgogne, fille de Charles le Téméraire, eut l'idée d'épouser Maximilien d'Autriche. Incidence ? De 1477 à 1684, les habitants de Pouilloux furent Autrichiens et ne payaient pas d'impôts. Une autre époque. Pouilloux tiendrait son nom de sa naissance, au, sous l'influence d'un prieuré nommé "Prioratus de Poillyo". L'usine de céramique du Pont des Vernes, construite au bord du canal du Centre en 1837, participa très largement à la prospérité de Pouilloux, qui comptait en 1901 plus de 1100 habitants. Les citadins qui travaillent à Montceau, au Creusot, à Saint-Vallier, à La Guiche, sont venus petit à petit s'installer dans cette campagne tranquille, si bien qu'ils sont aujourd'hui largement majoritaires dans la commune, bien que celle-ci ait conservé son caractère rural. Si l'on voit des avions voler bas au-dessus du village, c'est parce que l'aérodrome du Bassin minier est installé sur un terrain communal.
La vie à Pouilloux, est rythmée par les habitudes d'une population originaire de la ville qui a ressenti le besoin de retrouver un cadre de vie rural. Devant la salle des fêtes, souvent se rassemblent des randonneurs qui partent en chantonnant, les chaussettes tire-bouchonnant sur des grosses chaussures, pour suivre les innombrables sentiers tracés le long des haies de bocage aux couleurs charolaises.
Le Château du Martret, beau domaine de la fin du, apporte une beauté, du romantisme et de la noblesse au paysage de la commune qui en est fière. Belle propriété de pierres de tailles locales et d’un toit d’ardoises agrémenté de deux tours poivrières, son parc et ses dépendances en très bon état de conservation en font un patrimoine rare.
Semarey
Semarey es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Casimir Dauphin
thumb|left|thumb|Alexàdria dins leis annadas 1880Casimir Dauphin (Lòrgas, lo 4 de decembre de 1820 - Alexàndria, lo 11 de novembre de1888) fo un escrivan provençau e un regent en Egipte.
Semarey
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Casimir Dauphin
Regent de profession, venguèt inspector deis escòla en Baissa Egipte.
Es l'autor de poemas coma Paul, Marieta ò Lei vielhs camins.
Vescours
Vescours en arpitan ( Vescours en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
Vescours Fa partida de la Bressa. La Voye la trauèssa.
Vescours fait partie de la Bresse. La Voye la traverse.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sola (omonimia)
Sola pòt essèr:
Grèssa
Grèssa, Gressa , o erronèament Gresa de Vercòrs (Gresse-en-Vercors en francés) es una comuna occitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region d’Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Se tròba la sorsa d'un torrent dau meteis nom a Grèssa: la Grèssa o Gressa (Gresso en grafia mistralenca ).
Geografia
Situat a d'altitud e pus naut vilatge de  Vercòrs, Grèssa es dominat pel Grand Veimont, suc que culmina a. Situat dins lo Vercòrs trievés, lo territòri dau vilatge es integrat al Parc natural regional de Vercòrs, e gaudís d'una situacion privilegiada. Pas luènh, la siloeta majestuosa dau Mont Agulha, aquela ontanha inaccessibla;, es una de las Sèt meravilhas dau Daufinat.
L'accès a la localitat es assegurat, dau costat nòrd, per una rota que passa per una gòrja pro estrecha ont raja la Grèssa e dominada per una alinhament de blòc rocós, lo Ròc dau Castèl Verd e lo Ròc dau Palai.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Es pas estat retrobat de formas ancianas per Gresse-en-Vercors que, sus las mapa des Cassini, apareis jos un simple Greße, lo dobla S anotat amb un ß. Per contra, un toponim es estat retrobat a Mévouillon en 1273 dins Droma, amb un Gressia en 1270.
Gressa significa «lo país de las pèiras», alteracion del cèlta gravo o grava qual designava «un endrech ont la pèira o lo rocàs es abondant», las peirièras romanas de la Cleyrie poirián corroborar aquela explicacion. Òm a bèl brieu cridat los abitants de Gresse-en-Vercors los «cailloux» en francés.
Lo nom de la Gresse seriá un derivat dels mots «Gressa» e «Gressano» que significarián un sòl gravelós e codolós.
Vercors es apondut au nom de Gressa en 1954.
Champey
Champey es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Henri De Champey, chevalier, aital coma los sieus dos fraires Guyemard e Girard, avián citat en 1258, lo sieu ostal portava : de sable a la banda de sòus, cargat de tres molettes de esperons de caras. A aquela meteissa data viviá Jean dicha Malecher, sire de Aroz e de Champey, bienfaiteur de las abbayes de la Caritat (situada a Corneux, comuna de Sant-Broing) e de Luòc-Creissent (erigida a Mancenans). Jean aviá de tèrras a Champey, Bavans e Étouvans e los sieus fils aîné Pierre deviá lududes succedir en las siás fiefs abans de defallir en 1327. L'ostal de Champey li caliá subsistir encara un sègle abans de apagar-se en la persona de Otthenin de Champey, genet, #qu'aviá tanben lo vilatge de Couthenans. Abans de defallir, vendiá a Henri de Cemboing e Jeanne de Romain, la siá esposa, "los sieus eiretatges e tèrras de Champey, compreses una #ostal-fòrta e caminada de pèira, fosselée entour e pont-levis, en essent del fief de Neufchâtel". En 1550, Jean de Andelot, primièr genet de Charles Quint, possedissiá aquel fief #qu'aviá d'Olivier e Claude de Diesse. En 1570, lo fief èra amassat a la distincion de Héricourt.
Visserey O Vicerey èra un vilatge situat en los environs de Champey. Lo capítol de Montbéliard possedissiá de tèrras en aquel masatge caseriu en 1196. Seissanta ans mai tard, Guyemard, chevalier de Champey, e Henri lo sieu fraire realizavan un escambi amb lo abbaye La nòstra-Madama de Belchamp : ".. E tot #çò que los aperten dins las hitas de Visserey devers Vali". Lo pòble sembla aver-i desaparegut a perque una charte de 1333 en avent de besonh la designacion dels bens abandonats al comte de Montbéliard, Henri de Montfaucon, repren en detalh l'acte de 1196 mas sens citar Visserey.
Henri de Champey, chevalier, ainsi que ses deux frères Guyemard et Girard, étaient cités en 1258, leur maison portait : de sable à la bande d'argent, chargé de trois molettes d'éperons de gueules. À cette même date vivait Jean dit Malecher, sire d'Aroz et de Champey, bienfaiteur des abbayes de la Charité (située à Corneux, commune de Saint-Broing) et de Lieu-Croissant (érigée à Mancenans). Jean avait des terres à Champey, Bavans et Étouvans et son fils aîné Pierre devait lui succéder dans ses fiefs avant de décéder en 1327. La maison de Champey devait subsister encore un siècle avant de s'éteindre dans la personne d'Otthenin de Champey, écuyer, qui tenait aussi le village de Couthenans. Avant de décéder, il vendait à Henri de Cemboing et Jeanne de Romain, son épouse, "ses héritages et terres de Champey, compris une maison-forte et cheminée de pierre, fosselée entour et pont-levis, étant du fief de Neufchâtel". En 1550, Jean d'Andelot, premier écuyer de Charles Quint, possédait ce fief qu'il tenait d'Olivier et Claude de Diesse. En 1570, le fief était réuni à la seigneurie d'Héricourt.
Visserey ou Vicerey était un village situé dans les environs de Champey. Le chapitre de Montbéliard possédait des terres dans ce hameau en 1196. Soixante ans plus tard, Guyemard, chevalier de Champey, et Henri son frère réalisaient un échange avec l'abbaye Notre-Dame de Belchamp : ".. et tout ce que leur appartient dedans les bornes de Visserey devers Vaux". Le village semble avoir disparu au car une charte de 1333 précisant la désignation des biens abandonnés au comte de Montbéliard, Henri de Montfaucon, reprend en détail l'acte de 1196 mais sans citer Visserey.
Sent Lari (Nauts Pirenèus)
Sent Lari qu'ei ua anciana comuna deths, associada dab Sola dens la comuna de Sent Lari e Sola desempuish lo 1 de genièr de 1964.
Toponimia
De Sent Ilari, damb lo nom Ilari passat per aferèsi a Lari.
Sent Ilari, en latin Hilarius, èra mai que mai un avesque de Peitieus, Sant Alari de Peitieus, al sègle IV, un papa, al sègle V, o un avesque d'Arle, al sègle V,.
Sola (Nauts Pirenèus)
Sola qu'ei ua anciana comuna deths associada dab Sent Lari dens la comuna de Sent Lari e Sola desempuish lo 1 de genièr de 1964.
Region del Centre (França)
La region del Centre es una division administrativa e una collectivitat territoriala francesa renomada Centre e Vau de Léger en 2015.
Velesmes-Essarts
Velesmes-Essarts es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Angerville-la-Campagne
Angerville-la-Campagne en normand (Angerville-la-Campagne en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
La commune d'Angerville-la-Campagne est pas très loin de la ville d'Évreux. Elle est au sud d'elle, sur la route de Dreux.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Region del Nòrd
La region del Nòrd es lo nom donat dins mai d'un país a una region septentrionala:
Region del Centre (Còsta d'Evòri)
La region del Centre es una anciana region de la Còsta d'Evòri. Creada en 1991, es redusida en 1996 e renomada region dels Lacs en 1997. La capitala n'èra Iamossocrò.
Istòria
La region es creada en 1991 amb 5 departaments.
En 1996, es devesida en 2: la part occidentala se garda lo nom de Centre, la part orientala deven part de la nòva region del Centre-Èst.
En 1997, es renomada region dels Lacs.
Villereversure
Villereversure en arpitan ( Villereversure en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
Villereversure Se'n situa en lo Revermont.
Villereversure se situe dans le Revermont.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Villereversure Pòt èsser citada per la siá participacion activa en lo moment de las lâchers de provisions e armas per aviation en lo moment de la Segonda Guèrra Mondiala.
Villereversure peut être citée pour sa participation active lors des lâchers de provisions et armes par aviation lors de la Deuxième Guerre Mondiale.
Daillancourt
Daillancourt es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region del Grand Èst.
Geografia
Daillancourt Es un vilatge plàcid d'Anautita-Marna situat en l'anautita vallée de la Blaise, riu long de 85 km #que se tira en  la Marna. A l'intrada del pòble, sul nòu pont en salvant la Blaise una station de vigilància e prevencion de las cregudas i a #èsser installada. La municipalitat dispausa de tres fonts #qu'una ne servís a alimenter lo vilatge n'aiga potabla.
Es egalament près de Colombey-los-Dos-Eglises e  Chaumont.
Lo pòble es ne retrai de la rota e possedís d'ostals caractéristiques en pèiras blancas del país.
Somari
Daillancourt est un village paisible de Haute-Marne situé dans la haute vallée de la Blaise, rivière longue de 85 km qui se jette dans la  Marne. A l'entrée du village, sur le nouveau pont enjambant la Blaise une station de surveillance et prévention des crues y a été installée. La commune dispose de trois sources dont une sert à alimenter le village en eau potable.
Le long de la Blaise, il se situe en aval des villages de Guindrecourt-sur-Blaise  et de  Blaise en amont de Bouzancourt, de Cirey-sur-Blaise, d' Arnancourt et de Doulevant-le-Château.
Il est également à proximité de Colombey-les-Deux-Eglises et  Chaumont.
Le village est en retrait de la route et possède des maisons caractéristiques en pierres blanches du pays.
On y trouve également un marais qui est le seul marais alcalin du quart nord-ouest de la Haute-Marne constitué d'une roselière et d'une mégaphorbiaie. En plus des coléoptères, des libellules ou des rhopalocères caractéristiques de ce type de milieu, on y rencontre deux papillons protégés en France : le cuivré des marais le fadet des tourbières, tous les deux inscrits dans le livre rouge de la faune menacée en France et sur la liste rouge des insectes de Champagne-Ardenne.
Sommaire
Villes
Vela en arpitan ( Villes en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Daillancourt
Istòria
Se tròba mencion del pòble en un acte de 1235 que # Andronin, fils de Renaud de Châtillon, vend per el al abbaye de Clarasvals una partisca #dire d'aquel pòble. Pichon a pichon, lo pòble passa a las mans dels religioses del abbaye de Clarasvals. En 1286, los religioses e lo prieur de Vignory affranchirent en partida los sieus abitants.
Villes
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Daillancourt
Istòria
Lo nom i aguèt portat per una familha de Chaumont ennoblida l'an 1450 jos Charles VII en la persona de Jacquinot de Daillancourt : genet, senhor de Buxerolles e de la siá femna Marguerite de Zurle de Laharmand #qu'aguèron tres mainats : Pierre, Guillaume e Nicolas.
Herbeys
Geografia
La municipalitat de Herbeys a limitat per aquelas de Poisat, Gières, Sant-Martin-de Uriage, Vaulnaveys-la-Nautor e Brié-e-Angonnes.
Daillancourt
Istòria
Lo nom i aguèt portat fins a la XVIII en la persona de Étienne de Daillancourt cònsol perpetu de Revel n'Anautita-Garonne e tinenta generala de polícia.
Herbeys
Geografia
La commune d'Herbeys est limitée par celles de Poisat, Gières, Saint-Martin-d'Uriage, Vaulnaveys-le-Haut et Brié-et-Angonnes.
Daillancourt
Istòria
Daillancourt est une petite commune de Haute-Marne qui était divisée autrefois en plusieurs seigneuries dont la plus importante était réunie au comté d’Ambonville appartenant à la famille de Choiseul.
Herbeys
Istòria
Lo vilatge de Herbeys li caliá ja existir a, perque en çò de mès d'ancian pouillé del diocèse de Grenòble, #que la redaccion ne remonta al començament de la , se tròba la mencion de la siá glèisa paroissiale : ECCLESIA SANCTI VICTORIS de HERBISIUM (glèisa Santa-Victor de Herbeys). Aquela mencion pròva #que Herbeys èra ja un centre pro important per formar una parròquia. Es probable que dempuèi l'epòca gallo-romaine se trobavan de divèrsas espleitacions desservies per la via romaine . Aquela via romaine #èsser fins a la sola rota practicable per retre's de Herbeys a Grenòble.
Daillancourt
Istòria
On retrouve mention du village dans un acte de 1235 par lequel Andronin, fils de Renaud de Châtillon, vend à l'abbaye de Clairvaux une parte des dîmes de ce village. Petit à petit, le village passe aux mains des religieux de l'abbaye de Clairvaux. En 1286, les religieux et le prieur de Vignory affranchirent en partie ses habitants.
Herbeys
Istòria
Lo nom de Herbeys al cors dels sègles
Daillancourt
Istòria
Le nom fut porté par une famille de Chaumont anoblie en 1450 sous Charles VII en la personne de Jacquinot de Daillancourt : écuyer, seigneur de Buxerolles et de sa femme Marguerite de Zurle de Laharmand qui eurent trois enfants : Pierre, Guillaume et Nicolas.
Herbeys
Istòria
I a agut de contunh un retorn a la latinisation :
Daillancourt
Istòria
Le nom fut porté jusqu'au XVIII en la personne d'Étienne de Daillancourt maire perpétuel de Revel en Haute-Garonne et lieutenant général de police.
Herbeys
Istòria
l'an 1777 (Estat de las parròquias del Dauphiné), lo nom del vilatge s'escriu HERBEYS e cambiarà pas mai.
Le village d’Herbeys devait déjà exister au, car dans le plus ancien pouillé du diocèse de Grenoble, dont la rédaction remonte au début du , on trouve la mention de son église paroissiale : ECCLESIA SANCTI VICTORIS de HERBISIUM (église Saint-Victor d’Herbeys). Cette mention prouve qu’Herbeys était déjà un centre suffisamment important pour former une paroisse. Il est probable que dès l'époque gallo-romaine se trouvaient plusieurs exploitations desservies par la voie romaine . Cette voie romaine fut jusqu'au la seule route praticable pour se rendre d’Herbeys à Grenoble.
Le nom d'Herbeys au cours des siècles
Puis il y a eu un retour à la latinisation :
En 1777 (État des paroisses du Dauphiné), le nom du village s'écrit HERBEYS et ne changera plus.
Region del Nòrd (Còsta d'Evòri)
Istòria
La region es creada en 1991 amb 4 departaments. En 1997, es renomada region de las Savanas.
Saint-Marcouf (Marga)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Demografia
.
La Magistèra
La Magistèra (Lamagistère en francés) es una comuna agenesa situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Tè negre
vinheta|Une tassa de tè negre Un tè negre, o angloindian, es un tè que subiguèt una oxidacion complèta. Gaireben totes los tès consomits en Occident son de tès negres, transformats segon le procediment « ortodòxe » o lo procediment « CTC », dos biais de fabricacion realizats pels Britanics al sègle XIX. Alara qu'un tè verd perdiá sa frescor après 12 a 18 mois, un tè negre se pòt servar pendent d'ans sens pèrdre sa sabor. Es donc mai aisidament transportable e comercializable. Aquelas rasons foguèron longtemps preferits aquel tè en Occident.
Aqueles tès son nomenats tès roges dins lo mond chines (se lo cal pas confondre amb l'infusion de rooibos, a vegada nomenar abusivament « tè roge » per de rasons marcatica). Çò que los Chineses nomenavan a l'origina tè negre, es un tè pòstfermentat, un tè oolong entièrament fermentat essent passar per una pòstfermentacion (coma lo pu-erh). Per aquò de sèrvan d'annadas dins de pòts en tèrra entrepausats dins de cavas fresca. Son alara de tès de garda, fòrça cercat e fòrça cars.
En occident lo tè negre es plan sovent perfumat (mescla amb d'autras causas) e de bassa qualitat (tè en sacon par exemple). Las bonas culhidas se fan mai raras qu'aquelas d'autres tipes de tè (verd, Oolong...). Es un tè d'en primièr comercial entre l'Asia e Occident, çò qu'influéncia la qualitat, ont las grandas superfícias comercialas exigisson un rendement e un prix bas.
Fabricacion
vinheta|Fuèlhas de tè negre vietnamian
Lo procediment CTC
Existís de variantas a aquel metòdes, la familha dels tès negres essent la mai granda e espandidas pel mond.
Mai sovent, los negociants mesclan de fuèlhas trissadas venent de plantacions diferentas (fins a 70) per obténer un tè de sabor precias correspondent al produch que comercializan jos forma de saquets.
Preparacion
Un tè negre se prepara dins una teièra amb una aiga fremissenta (95 °C) pendent un temps determinat per la quantitat de tè e son volum d'aiga (existís pas de durada precisa). La bevenda obtenguda, a vegada astringenta, es sovent addicionada de lach de sucre en Anglatèrra e en Índia. Al contrari seràn sempre consomits purs en China, puslèu seguent lo metòde del gongfu cha.
Les Champs-Géraux
Lez Chaun-Jeraud en galò; Maez-Geraod en breton ( Les Champs-Géraux en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Istòria
Creada l'an 1934, per separacion del bourg de Évran.
Créée en 1934, par séparation du bourg d'Évran.
Chaussoy-Epagny
L’Queuchoy-Épagny (Sonme) en picard (Chaussoy-Epagny en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La glèisa es una anciana lépreuserie. Es la rason que # a situat per el a la separacion e entre los pòbles de Chaussoy, Epagny e Hainneville.
La glèisa est une ancienne lépreuserie. C'est la raison pour laquelle elle est située à l'écart et entre les villages de Chaussoy, Epagny et Hainneville.
Nòtas
<references group=N/>
Tè blanc
drecha|vinheta|Fuèlhas de Bai Hao Yin Zhen de la província del [[Fujian.]] Lo tè blanc (en chinés 白茶 pinyin : báichá, en japonés 白茶 Shiracha) es un tè leugierament oxidat, unes 12 %, segon lo metòde tradicional. Abans lo tè verd (qu'es el tanben pauc transformat), es lo tè que conéis la transformacion mai fèble al respècte de la fuèlha fresca del teièr. Sas culhidas tradicionalas son raras e sovent costosa, subretot lo Bai Hao Yin Zhen 白毫银针 compausat pas que de borrons.
Fabricacion
De jovas fuèlhas son culhidas amb lo borrons, puèi secadas al solelh e fin finala a l'ombre (o encara torrodas a la vapor). La diferéncia amb lo tè verd consistís en l'abséncia de blasiment, de torratge e de rolatge. Las fuèlhas de tè blanc conservan fòrça proprietats de la fuèlhas frescas del tè. An tanben una densitat fòrça fèble, al respècte de las fuèlhas rotladas — o, a l'extrèma, al tè premsat.
Al contrari de la pensada comuna, lo tè blanc es fòrça leugièrament oxidat, a causa de l'abséncia d'un procediment de coseson quina que siá que degradariá l'enzim responsable d'aquela oxidacion. Coma aquel tè es fòrça pauc manipulat (pas de rotlatge), aquela oxidacion se realiza sonque en superfícia.
La província chinesa del Fujian es una de las mai conegudas en matèria de tè blanc.
Preparacion
Lo tè blanc demanda una infusion de gaireben 5 a 10 minutas (o mai) dins una aiga de font pauc minerala entre 30 e 75 °C. Aquela infusion a bassa temperatura evita la destruccion d'unas vitaminas. Lo biais melhor de lo preparar e de lo beure es d'utilizar un zhōng (o gaiwan), una tassa de porcelana amb un tapador tradicionalament utilizada en China.
Caracteristicas
Lars licors cristallinas son subtilas e refrescantas. S'agís d'un tè fresc sovent utilizat en China en estiu per se desassadar.
Lo tè blanc permetriá de reduire l’obesitat regulant l'estocatge de las grassas.
Varietats
Tanben existís de tè blanc venent de Sri Lanka, d'Índia (Darjeeling), de Nepal (òrt de Guranse), de Tailàndia, e tanbne d'Africa australa (varietats antlers, fusta de cervids, del Malawi per exemple).
Varaize
Varaize es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
La Chavatte
L’Chavate (Sonme) en picard (La Chavatte en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Audincourt
Audincourt es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Audincourt aperteniá al comtat de Montbéliard #que i aguèt ligat a la França en 1793. A aquela epòca, Audincourt se trucava Adincoürt. Audincourt #èsser la cœur d'una pichona ret de camin de fèrre secondaire #que lo connectava a Hérimoncourt (dobèrt l'an 1887), Beauliet-Mandeure (1899) e la parca de Montbéliard via Sochaux (1904), espetat per la Societat del Tramvia de la Vallée de Hérimoncourt (TVH) al mejan de tramvias a vapor tractèsse per de pichonas locomotores bicabines. Aquela ret de 20 km a via unica e métrique #cessar la siá activitat l'an 1932 e i aguèt remplaçat per una connexion per autocar, ,.
Audincourt appartenait au comté de Montbéliard qui fut rattaché à la France en 1793. À cette époque, Audincourt s'appelait Adincoürt. Audincourt fut le cœur d'un petit réseau de chemin de fer secondaire qui le reliait à Hérimoncourt (ouvert en 1887), Beauliet-Mandeure (1899) et la gare de Montbéliard via Sochaux (1904), exploité par la Société du Tramway de la Vallée d'Hérimoncourt (TVH) au moyen de tramways à vapeur tractés par de petites locomotives bicabines. Ce réseau de 20 km à voie unique et métrique cessa son activité en 1932 et fut remplacée par une liaison par autocar, ,.
Viriat
Veriat en arpitan ( Viriat en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ciutat Metropolitana de Roma Capitala
La Ciutat Metropolitana de Roma Capitala es una ciutat metropolitana italiana, qu'aperten a la region de Laci, qu'amassa 121 comunas. Son capluòc es Roma, capitala de la Republica italiana. Remplaça la província de Roma dempuèi lo 1èr de genièr de 2015.
Politica e administracion
thumb|Lo palais de Valentini, sèti de la ciutat metropolitana de Roma Capitala La ciutat metropolitana es dirigida per un conse, qu'es lo de la vila de Roma, un conselh metropolitan elegit e una conferéncia metropolitana consultativa, ambedós presidits pel conse.
Virieu-le-Grand
Virieu-le-Grand en arpitan ( Virieu-le-Grand en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Mar (aiga)
Mar (Mars en francés) es una ribièra occitana e francesa que cola dins lo departament de Cantal. Afluent principal de la Sumena (nom?), es sonc un sosafluent de Dordonha. Sa val es un daus sèt vals principalas que raian autorn dau Puèi Marin.
Toponimia
Las atestacions ancianas son Flumen Maire al sègle XII; Aqua dicta de Mar en 1290; Aqua de Mare en 1473; Rivière de Mas en 1653; Ribière Cabade (non datat), nom vernacular a la comuna de Sant Vincenç.
Nòtas
<references group="Nòta"/>
Chépy
Chpy (Sonme) en picard (Chépy en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sètge de Tolosa (1211)
Lo primièr sètge de Tolosa es una operacion militara de Simon IV de Montfòrt dins la tòca de conquerir lo comtat de Tolosa sul comte Ramond VI.
Tè Oolong
vinheta|De fuèlhas de tè Oolong dins un bòl. Lo tè Oolong o Wulong (chinés tradicional: 烏龍 ; pinyin: wūlóng ; literalament: « dragon negre ») es un tipe de tè amb oxidacion incomplèta. Lo mot Oolong significa dragon negre e son origina ven d'una legenda chinesa : un plantaire vegèt sorgir un dragon negre d'un teièr que las fuèlhas donèron de notas fustadas de castanha e d'avelana del Oolong. Aquel tè es tanben nomenat en China en referéncias de la color de son infusion : se dich tè bleu-verd (青茶).
Sètge de Tolosa (1211)
Las causas
En 1211, lo comte Simon de Montfòrt acabava la prisa de contraròtle de las vescomtats Trencavel (Besièrs, Albi, Carcassona e Rasés) penant las principalas plaças fòrtas (Menèrba, Termes e Cabaret). La luta contra los catars i podèt èsser plan menada, mas demrava de regions que lo catarisme demorava fòrça enrsigat. Èran de possessions del comte Ramon VI de Tolosa (Tolosan, Roergue, Carcin, …).
Tè Oolong
L'Oolong es un tè d'oxidacion enzimatic incomplèta (de 12 a 70 %), constituit tradicionalament de fuèlhas entièras, paure en cafeïna. Al subjècte de l'oxidacion, se situa entre los tès negres, entièrament oxidats, e los tès verds non oxidats. Son origina es dins la region chinesa del Fujian, d'nt ven un grand nombre d'Oolongs celèbres. A costat de la China continentala, Taiwan es l'autre grand país de l'Oolong, ont sa produccion data del sègle XIX.
Auxonne
Auxonne es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Sètge de Tolosa (1211)
Las causas
Ramon aviá tentat de se far perdonar al concili de Sant Geli, mas lo legat del papa Arnaud Amalric aviá decidit de lo far tombar e l'aviá fach condamnar e aviá confirmat son excomunicacion. Segon las règlas de la Glèisa e de la feudalitat, los bens d’un excomuniat apartenenián al primièr senhor capable de las conquerir. Atal Arnaud Amalric aviá incitat Simon de Montfòrt a lo far, qu'aviá començat per prene La Vaur.
Lo sètge
Ramon de Tolosa, prevesent lo sètge, aviá fach encendiar Castèlnòu d'Arri puèis aviá menat los païsans, las culhidas e lo bestial per de nòire a l'avitalhament de Simon de Montfòrt. Simon de Montfòrt beneficiá d’un bataillon de crosats, menats per Tibald, comte de Bar e de Luxemborg. Lo camin anant a Tolosa e venant de Carcassona èra gardada pel castèl de Montferrand, tenut per Baudoïn de Tolosa, lo fraire de Ramon VI. Mas ne dispausava d’efectius insufisents, se rendèt aprèp dos assalts e faguèt aleujança prèp de Montfòrt. D’autras fortalesa se rendèron aprèp Montferrand, e Simon de Montfòrt aprochava de Tolosa dins la primièra mitat del mes de junh de 1211.
Los cònsols envièron une delegacion prèp de Simon de Montfòrt e del legat Arnaud Amalric, protestant contra lo sètge que se preparava, afirmant lo ligam de la populacion a la fe romana e fasent remembrar que cinq mila d’entre eles avián contribuit a la presa de La Vaur. Los caps de la crosada lor demandèron alara de caçar lor comte, çò a que los cònsols respondèron que podavan pas, essent tenguts pel jurament de fidelitat, e que la Glèisa lor aviá pas ordonat de rompre lo jurament. Arnaud Amalric lor declarèt que se rebutèron pas lor comte, los crestians de Tolosa seran assimilats a d'eretics o a de recelaires d’eretics. Amb aquò, la delegacion dintrèt en vila e tota la populacion tolosenca decidiguèt de far front comun fàcia als crosats.
Sens maquina de guèrra, Simon de Montfòrt faguèt aterrir los valats e faguèt bastir de grandes targas per aparar los seus soldats quand s’aprochavan dels barris. Los Tolosencs faguèron una sortida per prene aquelas targas, mas n'emportèron pas que doas e daissant qualques mòrts sul camp de batalha. Contra l’avís del comte de Tolosa, lo cap dels rotièrs organizèt una sortida al moment de la sèsta, mas l’alèrta foguèt donada per Simon de Nòufle e los rotièrs foguèron rebutats.
Al tèrme de dos setmanas, lo sètge aviá pas avançat, l'avitalhament de l’armada totjorn mai dificil. Atal Simon de Montfòrt se rendèt compte que capitará pas, e levèt lo sètge lo 29 de junh.
Auxonne
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tè Oolong
L'Oolong es un tipe de tè popular en Asia, ont es mai sovent servit dins los restaurants.
Aquel tipe de tè es sens amarum.
Procediment
Las fuèlhas son d'en primièr blasidas al solelh e a l'aire liure (萎凋). Puèi, son mescladas dins de panièrs de bambó per ne damatjar los bòrds e aumentar la superfícia d'oxidacion (摇青). Enseguida, son bolegadas e secadas per las esclarir (揉青). Son fin finala rotladas dins una bacina de fèrre après aver arrestat subte lor oxidacion per calfatge (杀青); estapa fòrça importanta pel desvolpament de l'aròma, se pòt realizar fins a 40 còps. Mai sovent cort, pasmens variable, l'oxidacion de l'Oolong pòt anar de 12 %, çò que fa un tè puslèu vedt (metòde chinés), a 70 % per un tè gaireben negre (metòde de Formosa). Las fuèlhas son refregidas, secadas, puèi los productors lor attribuisson un gra abans de los condicionar.
Efièch
en mai de la cafeïna, ques estimulanta, lo tè oolong conten de la cis-jasmona e de cis-jasmonata de metil, los dos compausats màger odorants del jasmin, qu'aumentan l'activitat dels receptors A del GABA, agissent donc coma d'anxiolitics e de sedatius, quitament quand son absorbats per inalatcion.
Jardin dels Felibres
thumb|250px|Estèla commemorativa del 50n anniversari de la fondacion de la Federacion Regionalista Francesa Lo Jardin dels Felibres es un jardin que se tròba dins lo parc de Sceaux dins aquesta vila francesa, a ras de la glèisa ont se tròba la tomba de Florian, autor cevenòl de divèrsas faulas. L'endrech es ondrat de bustes dels autors e actors mai representatius del Felibritge universal o parisenc.
Lo Jardin a un ròtle important dins la celebracion dels eveniments occitanistas que se realizan a Sceaux, ciutat que ven la capitala de l'occitanisme parisenc a la fin de la prima. S'i accedís a partir de l'avenguda del President Franklin D.Roosevelt.
Istòria
200px|left|thumb|Bust de Florian Foguèt en 1879 que se creèt lo Jardin dels Felibres a Sceaux gràcias a una idèa de l'escrivan provençal, Pau Arena, membre important del Felibritge de París per i poder transportar las rèstas de Florian qu'èran estadas servadas dins lo jardinet de la glèisa aprèp la destruccion en 1806 del cementèri ont restava lo poèta lengadocian.
Lo lòc coneguèt una remodelacion que s'acabèt en mai de 2004 (an que marcava lo centenari de l'obtencion per Mistral del Prèmi Nobel de Literatura) per i apondre lo bacinet de la glèisa. S'i plantèron tanben de falabreguièrs còsta la glèisa per ramentar l'origina occitana dels poètas.
Lo Jardin ten actualament onze bustes en comptar lo de Florian.
Batalha de Tolosa (721)
La batalha de Tolosa se debanèt lo 9 de junh de 721 e l'eissida foguèt la victòria del Ducat d'Aquitània sul Califat Omeia. Aquela victòria permetèt de brisar lo sètge de Tolosa e d'arrestar un temps las campanhas omeiadas en Euròpa de l'Oèst pendent un pauc ma d'un decenni.
Contèxte
Aprèp aver conquerit lo Reialme visigòt de Tolosa, las Omeiadas, menadas pel governaire d'Al Andalús Al-Samh ibn Malik al-Khawlani, amassava una armada per passar los Pirenèus e conquerir Septimània e Aquitània. Començada en 719, la campanha foguèt d'e primièr un succès amb la presa de Narbona. Tolosa foguèt assètjada en 721, e Eudes, lo duc d'Aquitània, se n'anèt quèrre l'ajuda del Reialme franc. Los Austrasians èran engatjats amb Carles Martèl dins una guèrra contra los Saxons, e èra en Neustria e en Borgonha qu'Eudes trapèt de renfòrts per la seuna armada. Tres mes mai tard, tornèt brisar lo sètge de Tolosa, sul punt de se rendre.
Debanament
Las Omeiadas, seguras aprèp la fugida iniciala d'Eudes, defendavan sonque flacament lor camp e utilisavan pas d'avantcorreires. L'efècte de surprisa foguèt total e las Omeiadas foguèron encercladas per l'armada d'Eudes, que los ataquèt pels flancs e lor infligiguèt de pèrdas pesugas. Lo sètge de Tolosa foguèt levat e As-Samḥ capitèt a fugir amb qualques subrevivents, mas foguèt ratrapat e tuat.
Consequéncias
Las pèrdas omeiadas, que seriá estat comptada amb exactitud, serián de 3,750 mòrts. En 730, lo governaire Abd al-Rahman ibn Abd Allah al-Rhafiqi tornèt amassar una granda armada e se lancèt a la conquèsta del Reialme franc. Aprèp qualques primièrs succès, foguèt arrestat par Carles Martèl a la batalha de Peitieus.
Fòrça cronicaires arabis considèran la desfacha de Tolosa mai importanta qu'aquela de Peitieus, e la majoritat dels istorians considèra que sul plan macroistoric, aquela batalha es capitala, perque dona a Carles Martèl del temps per consolidar son poder e bastir l'armada de veterans que battrá las Omeiadas a Peitieus. En efècte, dins lo decenni degent la batalha de Tolosa, Carles Martèl esitava pas a sasir las proprietats de la Glèisa per pagar de partesans e, aprèp aver securisat lo seu poder e pacificat la frontièra nòrd per totes los mejans necessàris (amb tanben la corrupcion dins qualques cases), podèt financiar la seuna armada e se preparèt a la campanha omeiada seguenta. Çò que li valguèt une granda enemistiat de la part de la Glèisa, mas, aprèp la batalha de Peitieus, Roma vejèt rapidament la necessitat de l'armada franca.
Populisme
vinheta|Amb la seva retòrica sobre "el 99%" (el poble) contra "l'1%" (l'elit), el moviment internacional Occupy va ser un exemple de moviment social populista. vinheta|Tal com es defineix a la carta de Nolan, el populisme (i el totalitarisme) es troba a la part inferior esquerra. vinheta|Una caricatura del 1896 en què William Jennings Bryan, un ferm defensor del populisme, s’ha empassat el símbol del Partit Demòcrata d’Amèrica. Lo populisme ven del concèpte latin de Populus que significa pòble e que s'utiliza ara coma tèrme politic per designar diferents corrents eterogenèus mas que totes se caracterizan per la seuna aversion discursiva o reala dels elèits economics e intellectuals, lo seu reget dels partits tradicionals (institucionals e ideologics), la seuna denonciacion de la corrupcion politica que farián las classas privilegiadas e lo seu apèl de contunh al "pòble" coma font del poder.
L'apareisson del populisme coma fenomèn social es ligada al processus de modernizacion rapid o un cambi revelant una actitud critica davant los diferents graus de desevolupament qu'aqueles processus pòdon generar dins las divèrsas classas o regions d'un país e en consequéncia creant una inegalitat dins de domènis diverses de la societat. Lo tèrme populisme s'utilsa en politica en doas accepcions diferentas, una d'aquelas a un sens positiu, mas aquela que s'utlisa mai a una connotacion pejorativa.
Dins qualques cases s'identifica de biais erronèu lo populisme amb la demagogia: mas aquela darrièra se referís al discors del politic cercant a influenciar las emocions dels electors, lo populisme se referís a las mesuras que pren un politic, cercant l'acceptacion dels electors.
Lista dels presidents d'Àustria
thumb|200px|Blason d'Àustria. Lo president es lo cap d'Estat d'Àustria. Aquesta es la lista dels presidents d'Àustria, de 1919 (aprèp l'extincion d'Àustria-Ongria) fis a uèi.
Canton de Vesinh
Lo canton de Vesinh es una anciana division administrativa de Roergue, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Milhau, lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. A la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions de 2015, totas las comunas passèron dins lo canton novèl de Raspas e Leveson (burèu centralizator : Lo Pònt de Salars). La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian roergàs.
Istòria
Los cantons de Vesinh e de Segur se creèron en 1790 dins lo districte de Severac del Castèl.
En 1801, lo canton de Vesinh siaguèt conservat e lo de Segur suprimit.
A las eleccions departamentalas del 22 de març de 2015, en aplicacion del decret n° 2014-205 del 21 de febrièr de 2014, lo canton siaguèt suprimit.
Semezanges
Semezanges es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Villeneuve (Ain)
Villeneuve es una comuna francesa situada dins lo departament d'Ain e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Geografia
Es situada en la region naturala de Dombes.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa