cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boussy-Saint-Antoine
Istòria
La preséncia d'un menhir al bòrd de la Yerres demòstra l'aucupacion préhistorique del territòri pels Òmes.
A la mòrt de Childéric III, lo domeni reial de Brunoy es démembré en 750 en permetent aital la creacion de Buciacum, #que vendrà mai tard Boussy.
Philippe Auguste aviá cedit als religioses de Sant Germain dels Prés, una pòrta de París, amb autorizacion d'establir lo longitud de las remparts de las étaux e de las échoppes, a la condicion de manténer los torns, tourelles e fortificacions. En 1350, Simon de Buci #prene aquela pòrta a bail, la #reparar e lududes #daissar lo sieu nom.
La présence d'un menhir au bord de l'Yerres démontre l'occupation préhistorique du territoire par les Hommes.
À la mort de Childéric III, le domaine royal de Brunoy est démembré en 750 permettant ainsi la création de Buciacum, qui deviendra plus tard Boussy.
Philippe Auguste avait cédé aux religieux de Saint Germain des Prés, une porte de Paris, avec autorisation d'établir le long des remparts des étaux et des échoppes, à la condition d'entretenir les tours, tourelles et fortifications. En 1350, Simon de Buci prit cette porte à bail, la répara et lui laissa son nom.
Romain Colas était en 2008 le plus jeune maire de l'Essonne, à 28 ans.
Saint-Ouen-lès-Parey
Saint-Ouen-lès-Parey es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region del Grand Èst.
Geografia
Formée le 5 mars 1833 par la réunion de Parey et de Saint-Ouen, la commune est arrosée par l'Anger, affluent du Mouzon. Elle est longée au nord-ouest par l'autoroute A31.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Léonard-des-Bois
Saint-Léonard-des-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarta e la region dels Païses de Léger.
Hésingue
Hesingen en alemannisch (Hésingue en francés) qu'ei ua comuna francesa deu departament deu Haut Ren e de la region del Grand Èst.
.mit
(Massachusetts Institute of Technology) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 6 de julhet de 2016.
Chemiré-en-Charnie
Chemiré-en-Charnie es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarta e la region dels Païses de Léger.
Nòtas
<references group=N/>
Thillombois
Thillombois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Bargny
Bargny es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Thillombois
Geografia
Thillombois, A situat en lo nòrd es de la França a una altitud de 240 mètres. La municipalitat s'estend sus una superficie d'aperaquí 1300 a.
Bargny
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Thillombois
Geografia
Thillombois, est située dans le nord est de la France à une altitude de 240 mètres. La commune s'étend sur une superficie d'environ 1300 ha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Vincent-Bragny
Saint-Vincent-Bragny es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha.
Istòria
En 1161, l'avesque de Nivèrns, Bernard de Sant-Saulge, reconnait per cartas enviadas a la abbé Bernard II que la glèisa de Sant-Martin de Bragny aperten al Abbaye de Sant-Martin de Autun. N'en abril 1164, lo Pape Alexandre III, refugiat a França, reconeis per una que la Abbaye de Sant-Martin de Autun possedís plan lo patrocini de la curació de : " Ecclesiam Braigniaco ". En 1232, un acòrdi interven entre Jean, comte de Châlon e lo abbaye de Sant-Martin de Autun, sus la juridiction de Bragny e de Chenôves.
En 1373, lo paire abbé, Alexandre del Abbaye de Sant-Martin de Autun, dona als religioses del Prieuré de Bragny, la siá vida pendent tèrras a Girolles e a Sermizelles. Prieuré #Que los beneficis ne tòrnan a Sant-Martin de Autun.
En 1161, l'évêque de Nevers, Bernard de Saint-Saulge, reconnait par des lettres envoyées à l'abbé Bernard II que l'église de Saint-Martin de Bragny appartient à l'Abbaye de Saint-Martin d'Autun. En avril 1164, le Pape Alexandre III, réfugié en France, reconnaît par une que l'Abbaye de Saint-Martin d'Autun possède bien le patronage de la cure de : " Ecclesiam Braigniaco ". En 1232, un accord intervient entre Jean, comte de Châlon et l'abbaye de Saint-Martin d'Autun, sur la juridiction de Bragny et de Chenôves.
Ringkjøbing (comtat)
Lo comtat de Ringkjøbing (en danés Ringkjøbing amt) es un ancian comtat de Danemarc (en danés, amt).
Mauvesin (Òlt e Garona)
Mauvesin (Mauvezin-sur-Gupie en francés) es una comuna deu Vasadés istoric situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
Mauvesin es en gascon modèrne maishant vesin (mès la traduccion deu latin vicinium pòt tanben estar quartièr o vilatge). Es un deus nombrós noms donats a un castèth per har passar l'enveja de l'atacar aus enemics eventuaus e donar au bastiment o a son senhor una reputacion redobtabla. L'atestacion en latin de 1274 Malovicino (~Castrum) ensenha justament que i avèva un castèth, las autras donadas per Dòna Boyrie-Fénié per l'Edat Mejana son Malbezin (sègles XIII e XIV), Malvezin, Maubesin (sègle XIV).
En francés, l'ajustadís sur-Gupie data de 1897 e normalament an pas besonh de n'usar dens la conversacion correnta entre personas deu lòc e a l'entorn. La traduccion en occitan de sur dens lo contèxte es puslèu de que sus.
Lo nom deu riu es Gúpia [gy'pjǝ] o Gupia, lo prumèir es donat en amont. Ordinàriament, es lo nom d'origina. Segon Bénédicte Boyrie-Fénié (article Lagupie), l'etime porré estar Gelagupia > Lagupia puèi la pres per l'article. Si l'accentuacion d'origina èra sus u, e mèi s'èra sus i, farré benlèu supausar un etime en -uppia per que lo p se conservèsse sense modificacion, enquèra que dens quauques cas -p- intervocalica demòra coma p. Una possibilitat per lo nom en occitan seré de gardar Mauvesin sense ren mèi, segon l'usatge, perqué i a pas de confusion possibla a l'entorn. Ni http://www.locongres.org/fr/applications/top-oc/topoc-recherche/, ni http://toponimiaoc.webs.com/47utegarona.htm donan pas de solucion.
Normanville (Eure)
Normanville en normand (Normanville en francés) es una comuna normanda administrada per lo departament d'Eure de la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Montigny-sur-Vence
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Hettenschlag
qu'ei ua comuna francesa deu departament deu Haut Ren e de la region del Grand Èst.
Apomys
Apomys es un de rosegaires de la sosfamilha dels Murins.
Lista de las espècias
Compren las espècias seguentas :
Jutlàndia Meridionala (comtat)
La Jutlàndia Meridionala (en danés Sønderjylland) es un ancian comtat de Danemarc (en danés, amt).
Arborimus
Aqueste genre compren las espècias seguentas :
Gentilly
Gentilly es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val de Marna e la region d'Illa de França.
Masièras e Naressa
Masièras e Naressa (Bénédicte Boyrie-Fénié escriu exactament Masièras-Naressa ), Mazières-Naresse en francés, es una comuna perigòrda situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Gentilly
Nòtas
<references group=N/>
Masièras e Naressa
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Masièras
Sus la mapa de Joan Tarde (prumièra meitat del sègle XVII), lo nom es escrit Mazieres.
La prononciacion es [ma'ʒjɛrɔ]. Bénédicte Boyrie-Fénié coneis pas de fòrmas ancianas. Dauzat e Rostaing donan al mot, que ven del latin maceriae, lo sens de « roïnas que datan de l'epòca romana ». B. Boyrie-Fénié, que sap que i a pas de vestigi arqueologic dins la comuna, aima mai lo sens donat per Ernèst Negre : « entorn de la bòria, meitadariá, granja ». Per memòria, lo sens donat per lo Gaffiot es de « mur, paret de barradura en pèiras secas ».
Naressa
Sus la mapa de Joan Tarde (prumièra mitat del sègle XVII), lo nom es escrit Nareßes.
La prononciacion es [na'reʃɔ]. Bénédicte Boyrie-Fénié coneis pas de fòrmas ancianas e postula un idronime prelatin *Nar-, associat al sufixe latin -itia. *Nar- poiriá explicar lo mot lengadocian narsa, « terren fangós, chauchàs, fangàs ». Lo rapòrt emb lo mot narsa (probablament d'origina gallica) e lo sens de « sanha, terren fangós » an una certana probabilitat : Naressa es dins un luèc puslèu planièr, près d'una clòta situada 3 m pus bas. I a tanben un nom gallés d'òme que poiriá correspondre, Narios : * Narissā ?
Brêmes
Brêmes es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França, ancianament del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Atlàs (massís)
thumb|right|300px|La cadena d'Atlàs es colorada en irange sus aquela fòto satellit de [[Magrèb]] Atlàs  (cabil: Idurar n leṭles, arabi: جبال الأطلس ) es una cadena de montanhas del nòrd d'Africa que s'espandís sus aperaquí a travèrs Marròc, Argeria, e Tunisia. Lo pic mai naut es Jbel Toubkal, amb un altitud de al sud de Marròc. Lo segond somalh es M'Goun amb. La cadena d'Atlàs dessepara las còstas de la mar Mediterranèa e de l' ocean Atlantic del desèrt de Sahara. La populacion d'aquelas montanhas es mai que mai berbèra en Marròc e cabila en Argeria. Los tèrmes per 'montanha' en berbèr son adrar e adras, que serián a l'origina del toponim. thumb|left|250px|Païsatge del Naut Atlàs Las montanhas son devesidas en mai d'una cadenas desseparadas, lo Mejan Atlàs, Naut Atlàs, e Anti-Atlàs. L'Atlàs Telian mai bas corrís prèp de la còsta e l'Atlàs Saharian mai larg s'estend pus al sud per s'acabar dins las montanhas d'Aurès situadas en Argeria e Tunisia. Atlàs constituís una de las divèrsas províncias fisiograficas de la division màger del sistèma alpin african.
Mesnil-sous-Vienne
Mesnil-sous-Vienne <p style="padding-top: 1em">  en normand (Mesnil-sous-Vienne <p style="padding-top: 1em">  en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Chapelle-Saint-Martin
La Chapelle-Saint-Martin en arpitan (La Chapelle-Saint-Martin en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de Savòia e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Montigny-sur-Meuse
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Geografia
Lo toponyme vendriá de doas paraulas latinas : Mos (mont, montanha) e Ignis (fuòc) d'ont lo nom Mont(agne) del fuòc, coma la li auriá trucada las Gaulois e las Romains #que #elevar un torn amb un fuòc sus las nautors boisées ardennaises amb la fin de comunicar amb los pòbles environnants.
Montigny-Sus-Meuse es un pichon vilatge francés del departament de las Ardenas e de la region Champanha-Ardena #que s'estend sus aperaquí 6 ectaras la longitud de la RD8051 (ex.RN51) de la plana en partida inundable entre lo massís forestal e la Meuse.
La municipalitat aperten administrativement al costat de Fumay e al arrondissement de Charleville-Mézières e fa partida de la Comunitat de Municipalitats Ardennes Marges de Meuse.
Le toponyme viendrait de deux mots latins : Mons (mont, montagne) et Ignis (feu) d'où le nom Mont(agne) du feu, comme l'aurait appelée les Gaulois et les Romains qui élevèrent une tour avec un feu sur les hauteurs boisées ardennaises afin de communiquer avec les villages environnants.
Montigny-sur-Meuse est un petit village français du département des Ardennes et de la région Champanha-Ardena qui s'étale sur environ 6 hectares le long de la RD8051 (ex.RN51) de la plaine en partie inondable entre le massif forestier et la Meuse.
Colombières
Colombières es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de Normandia.
Montigny-sur-Meuse
Geografia
La commune appartient administrativement au canton de Fumay et à l'arrondissement de Charleville-Mézières et fait partie de la Communauté de Communes Ardennes Rives de Meuse.
Colombières
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo vilatge i aguèt liberat la pels soldats aliats, lo general american Omar Bradley #installar lo quartièr general del 12 Grop d'armadas dins lo castèl de Colombières.
Montigny-sur-Meuse
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Montigny-Sus-Meuse apareis cap al mièg de la coma apertenenta dins lo Comtat de Suro.
Montigny-sur-Meuse apparaît vers le milieu du comme appartenant au Comté de Liège.
Jutlàndia Septentrionala (comtat)
La Jutlàndia Septentrionala (en danés Nordjylland) es un ancian comtat de Danemarc (en danès, amt).
Aplodontia
L'Aplodontia rufa, lo "vibre de montanha", es un rosegaire d'America del Nòrd, lo sol de son genre. Sinonims : Sewell, Aplodontie.
Es aparentat als esquiròls e als Vibres, mas forma una familha separada. Es un rosegaire pro grand (amb un còrs de 30 a 46 cm de long, mas una coa fòrt corta, de 1 a 2 cm, e un pes de 0,9 a 1,8 kg).
Viu dins los bòsques de montanha umids de la còsta pacifica de l'America del Nòrd, en Canadà e als Estats Units, de la Colómbia Britanica a Califòrnia. Mas es pas especialament atirat per l'aiga, contràriament a çò que son nom poiriá daissar suggerir.
Aqueste animal cava de terrièrs pauc prigonds mas ramificats, ont viu sol o en coble. Ivèrna pas.
La Chapelle-sur-Dun
La Chapelle-sur-Dun es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Aplodontia
La femèla met al mond de dos a sièis pichons al cap d'un mes de gestacion.
La Chapelle-sur-Dun
Geografia
La municipalitat a traversat pel Dun.
Aplodontia
L'espècia es classada coma "quasimenaçada" en rason d'un airal de reparticion pro restrench (env. ), e de la raretat de doas sosespècias sus las sèt que compta l'espècia.
La Chapelle-sur-Dun
Geografia
La commune est traversée par le Dun.
Aplodontia
Ligams extèrnes
Sits de referéncias taxinomicas : Autres ligams extèrnes : Fòtos : Bibliografia :
La Chapelle-sur-Dun
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Hindlingen
Hindlingen en alemannisch ( Hindlingen en francés) qu'ei ua comuna francesa deu departament deu Haut Ren e de la region d'Alsàcia.
Bleigny-le-Carreau
Bleigny-le-Carreau es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha.
Geografia
Es perché sus un tuc, aquela aicí mesa sus un scenari, en escampant l'orizont sus divèrsas desenas de quilomètres. Aquel tuc, nascuda del mancatz situada a lo sieu pè a l'orient (la manque de Quenne), es lo ponch ont la seguda arribat a lo sieu ponch culminant sul marge drech del Iona; es tan ailà coma comença a prene lo faciès occidental de la Puisaye. Lo sieu principal bòsc a situat a l'oèst, lo Thureau de St-Denis.
Lo caseriu, Thorigny, a situat a l'oèst del pòble, en un vallon al pè del Thureau de St-Denis, entre lo bòsc e lo ruisseau de la Rajola.
La commune est à dix kilomètres environ d'Auxerre, dans la direction de Chablis ou encore Ligny-le-Châtel.
Il est perché sur une colline, celle ci posée sur un plateau, balayant l'horizon sur plusieurs dizaines de kilomètres. Cette colline, née du faille située à son pied au levant (la faille de Quenne), est le point où l'assise atteint son point culminant sur la rive droite de l'Iona; c'est aussi là qu'elle commence à prendre le faciès occidental de la Puisaye. Sa principale forêt est située à l'ouest, le Thureau de St-Denis.
Le hameau, Thorigny, est situé à l'ouest du village, dans un vallon au pied du Thureau de St-Denis, entre la forêt et le ruisseau du Carreau.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
La Chapelle-Saint-Ouen
La Chapelle-Saint-Ouen es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La municipalitat de la Capèla-Santa-Ouen es sortida de la fusion l'an 1863 de las parròquias de la Capèla-Santa-Ouen, de Bòsc-Gautier e de Bruquedalle.
Forma latinisée Capellam Sancti Audoeni en 1185 - 1189. Sant Ouen, archevêque de Roan a. Normalement Al nòrd de la linha Joret, s'esperariá la forma normanno-picarde capelle cossí per Capelle-los-Grands en lo departament de l'Eure.
De meteis, Bòsc-Gautier (Bosco Gauteri cap a 1240) a testificat jos la siá forma francesa, del temps que la forma normande Bòsc-Vautier es pas pas emplegada.
Bruquedalle (Brokedale 1185 - 1189) es un toponyme anglo-scandinave compausat del vièlh anglés brōaiçò ', ruisseau e del vièlh anglesa dæla ' o vièlh norrois dalr, vallée. Lo tèrme lòsa subsisteix en lo normand enrajola, évier, passat en francés al sens actual.
La commune de la Chapelle-Saint-Ouen est issue de la fusion en 1863 des paroisses de la Chapelle-Saint-Ouen, de Bois-Gautier et de Bruquedalle.
Forme latinisée Capellam Sancti Audoeni en 1185 - 1189. Saint Ouen, archevêque de Rouen au. Normalement au nord de la ligne Joret, on attendrait la forme normanno-picarde capelle comme pour Capelle-les-Grands dans le département de l'Eure.
De même, Bois-Gautier (Bosco Gauteri vers 1240) est attesté sous sa forme française, alors que la forme normande *Bosc-Vautier n'est pas employée.
Bruquedalle (Brokedale 1185 - 1189) est un toponyme anglo-scandinave composé du vieil anglais brōc, ruisseau et du vieil anglais dæl ou vieux norrois dalr, vallée. Le terme dalle subsiste dans le normand dalle, évier, passé en français au sens actuel.
Écuelle
Écuelle es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
A l'origina lo vilatge i aviá constituit per un prieuré en dependent de la abbaye de Theuley a Vars; Los senhors de Vergy avián una part de la seigneurerie laica, amb los comtes de Champlitte e los comtes de Vaudrey. Lo vilatge a #èsser incendiat e saquejat en 1569, de contunh aniquilat en 1595 per Tremblecourt.
À l'origine le village était constitué par un prieuré dépendant de l'abbaye de Theuley à Vars; Les seigneurs de Vergy avaient une partie de la seigneurerie laïque, avec les comtes de Champlitte et les comtes de Vaudrey. Le village a été incendié et pillé en 1569, puis anéanti en 1595 par Tremblecourt.
Saint-Jean-de-Moirans
Nom desconegut en arpitan (Saint-Jean-de-Moirans en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region d' Auvèrnhe Ròse Aups.
Geografia
Cohabitation De planas e de tucs, situada en mejana a unitat|200|m d'altitud, a unitat|23|km  aperaquí al nòrd de Grenòble.
La municipalitat a dividit l'an 42 caserius e de luòcs-diches. thumb|upright=.3|left|Blason thumbnail|right|Pòble a flanc de serral
Cohabitation de plaines et de collines, située en moyenne à 200 m d'altitude, à 23 km environ au nord de Grenoble.
La commune est divisée en 42 hameaux et lieux-dits. thumb|upright=.3|left|Blason thumbnail|right|village à flanc de coteau
La Beceireta
La Beceireta (Labesserette en francés) es una comuna occitana d'Auvèrnhe situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Saint-Jean-de-Moirans
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Çò pouillé del diocèse de Grenòble levat en 1110, menciona pas pas de Sants-Texans-de-Moirans. La parròquia èra lo banc d'un establiment del Òrdre de Sants Texans de Jerusalem #que i aviá probablament remplaçat un establiment dels Templiers destruit.
La Beceireta
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Jean-de-Moirans
Istòria
Lo 14 de julhet 1313 « en los camps a lo-dessus de l'Ostal de l'espital de St Jean, supra Moyrencum » de las convencions aguèron passat entre Édouard de Savoie e lo Dauphin Jean, amb la fin d'observar una trèva d'un an e tres mes, e d'obténer una desliurança réciproque dels presoèrs faches pendent las guèrras entre las Dauphinois e las Savoyards.
Fiònia (comtat)
Lo comtat de Fiònia (en danés Fyns Amt) es un ancian comtat de Danemarc (en danés, amt).
Saint-Jean-de-Moirans
Istòria
Es çò 5 de genièr 1355, pel Tractat de París e per mandement de l'avesque als sieus diocésains #que Voiron e de Sants-Texans-de-Voyron aguèron ligat al Dauphiné e doncas a la França, a #que Humbert II aviá cedit lo sieu domeni en 1349.
Abans 1789, de Sants-Texans-de-Moirans existissiá pas que coma parròquia en dependent de las Châtelleries de Moirans, Voiron e la Buisse.
La Beceireta
Toponimia
Las fòrmas ancianas son La Bessayreta en 1528, La Besseyrete-en-Aulvergne en 1536, Bessarète en 1542, La Bessaireta en 1545, La Bessairete en 1564, La Bessayrette en 1607, Labessarette en 1610, Labiéserète en 1628, La Vessairète en 1632, La Vaisserette en 1635, La Besseyrette en 1667, La Vesserette en 1670, La Veysserette en 1682, La Besserete al sègle XVIII sus la mapa de Cassini.
Saint-Jean-de-Moirans
Istòria
Le pouillé du diocèse de Grenoble dressé en 1110, ne mentionne pas Saint-Jean-de-Moirans. La paroisse était le siège d'un établissement de l'Ordre de Saint Jean de Jérusalem qui avait probablement remplacé un établissement des Templiers détruit.
Le 14 juillet 1313 « dans les champs au-dessus de la Maison de l'hôpital de St Jean, supra Moyrencum » des conventions furent passées entre Édouard de Savoie et le Dauphin Jean, afin d'observer une trêve d'un an et trois mois, et d'obtenir une libération réciproque des prisonniers faits durant les guerres entre les Dauphinois et les Savoyards.
La Beceireta
Nòtas
<references group="N"/>
Saint-Jean-de-Moirans
Istòria
Avant 1789, Saint-Jean-de-Moirans n'existait que comme paroisse dépendant des Châtelleries de Moirans, Voiron et la Buisse.
Bazicourt
Bazicourt es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Buissy
Buissy es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mont-Laurent
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Hirsingue
Hirsingen en alemannisch ( Hirsingue en francés) qu'ei ua comuna francesa deu departament deu Haut Ren e de la region d'Alsàcia.
Beauchamp (Val d'Oise)
Beauchamp es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Meuilley
Meuilley es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Thillot
Geografia
Thillot est situé au pied des Côtes de la Meuse, entre Hannonville-sous-les-Côtes et Saint-Maurice-sous-les-Côtes.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Luc-sur-Mer
Luc-sur-Mer es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
La commune de Luc-sur-Mer se situe au sud de la baie de Seine et au cœur de la Côte de Nacre. Au nord du Calvados, elle se trouve aussi à 15 km de Caen (20 minutes en voiture). Le territoire communal est au croisement de trois unités paysagères : un espace littoral et balnéaire, un espace rural et un espace périurbain. Le croisement de ces variables engendre un paysage remarquable.
Istòria
Una nécropole mérovingienne a #èsser descobèrta l'an 1936.
Saint-Remy-en-Bouzemont-Saint-Genest-et-Isson
Saint-Remy-en-Bouzemont-Saint-Genest-et-Isson es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Luc-sur-Mer
Istòria
En 1839, Luc-sus-Mar cedís lo masatge caseriu de la Délivrande a la municipalitat de Douvres (#que prendrà en 1961 lo nom de Douvres-la-Délivrande),.
Ne, la plaja de Luc fa partida de Sword Beach, mas las récifs litorales incomòde lo débarquement, l'essencial de las tropas afiliadas a Sword desembarcaran cap a la Bretxa de Hermanville.
Saint-Remy-en-Bouzemont-Saint-Genest-et-Isson
Geografia
La municipalitat a traversat pel Isson, pichon afluent de marge esquèrre de la Marna. S'alonga del nòrd al sud en un bocage als sòls humides, parsemé de nombroses étangs. Lo bòsc ocupa 733 a, principalament en lo Bòsc dels Usatges.
Binic
Binic (Binic en galò e Binig en breton) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Luc-sur-Mer
Istòria
Une nécropole mérovingienne a été découverte en 1936.
Binic
Geografia
Binic Se situa en la part oèst de la baia de Sant-Brieuc : la Còsta del Goëlo (#que va del rega de Talbert al anse de Yffiniac). Lo sieu pòrt de plaisance, accessible solament a marée anautita, prepausa 500 luòcs a ondada. A freqüentat per qualques vaissèls de persec litoral.
Segon lo recensement de 1999, compta 3,110 abitants. La siá populacion es a pauc près multiplicada per tres l'estiu.
Binic A dividit dins divèrses quartièrs :
Binic se situe dans la partie ouest de la baie de Saint-Brieuc : la Côte du Goëlo (qui va du sillon de Talbert à l’anse d’Yffiniac). Son port de plaisance, accessible seulement à marée haute, propose 500 places à flot. Il est fréquenté par quelques bateaux de pêche côtière.
Selon le recensement de 1999, elle compte 3,110 habitants. Sa population est à peu près multipliée par trois l’été.
Binic est divisé en plusieurs quartiers :
Istòria
Binic Tira lo sieu nom del préfixe pen (#que significa cap de) e de Ic #qu'es lo nom del riu vesin #que se tira en la mar. Binic Es doncas la desbocadura de la Ic. Se detla sobrenomena Citadas Brumas o encara Lo Gra de Beutat de las Còstas-de Armor.
L'istòria de Binic remonta al neolític (dintratz 3500 e 1800 av. J.-C.). N'efièch, s'i es trobat de monuments mégalithiques tal çò dolmen La Taula de Margot (destruissi en 1816 en lo moment de trabalhs del pòrt).
Al Mièja Edat, Binic (alavetz trucada Benic) èra un pichon vilatge del mai una vintena d'ostals. Mas aiçò èra totun un grand luòc de fièras e de mercats ont venián los abitants dels pòbles alentours.
En 1821, mercés a François Lo Saulnier de Sant-Jouan, un armador binicais, e amb lo supòrt de la Duchesse de Angoulême, filha de Louis XVI, Binic ven una municipalitat a despart entièra en se desligant de la parròquia de Étables-sus-Mar. Compta alavetz 1611 abitants. Cal esperar 1840 perque los limits entre Binic e las municipalitats de Étables-sus-Mar e de Pordic sián definitivament arturadas.
Al, Binic #conéisser lo sieu apogée en venent, en 1845, lo primièr pòrt francés pel Grand Persec. Lo pòrt recebiá annalament 150 a 160 naus e l'activitat se partejava entre lo persec a Tèrra-Nòva e lo cabotage (importation de sal, de vin, de bòsc del Nòrd, de farinas e légumes). Binic Èra alavetz lo primièr pòrt de persec a la morue.
Lo periòde correspondent al primièr quatren de la, fins al lindal dels ans 1930, es per la comuna aquela d'una mutation en prigondor perque l'activitat de persec a la morue dins Tèrra-Nòva e a Islàndia i viu tant e mai se mal los sieus darrièrs decenis.
Acaradas pendent la guèrra als sosmarins alemands, a l'auça de còstes de armement e a las reglamentacions sul persec de mai en mai estrictas -sustot a Islàndia- en los ans 1920 e a la competéncia de las chalutiers a vapor, los goélettes #que dempuèi los ans 1860 èran emblématiques dels pòrts del Goêlo acaban per desaparéisser/desaparéisser.
Luc-sur-Mer
Istòria
En 1839, Luc-sur-Mer cède le hameau de la Délivrande à la commune de Douvres (qui prendra en 1961 le nom de Douvres-la-Délivrande),.
Binic
Istòria
Mai recentament s'es desvolopat lo persec a la coquille Sant-Jacques, spécialité de la baia de Sant-Brieuc. Dempuèi 1992, los chalutiers binicais desembarquin lo sieu persec al nòu pòrt de Sant-Quay-Portrieux, vila vesina de 6 quilomètres.
Luc-sur-Mer
Istòria
En juin, la plage de Luc fait partie de Sword Beach, mais les récifs côtiers gênant le débarquement, l'essentiel des troupes affiliées à Sword débarqueront vers la Brèche d'Hermanville.
Binic
Istòria
Dintratz 1906 e 1956 Binic a #èsser desservie pel Camin de Fèrre départemental de las Còstas-de detlo-Nòrd e a #aver la siá estacion sus la esplanade de la Banche, vast espaci remblayé e ganhat sus la cauma d'en un autre luòc bastit a aquel efièch per l'enginhèr Briochin Louis Auguste Harel de la Noë.
Vémars
Vémars es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Binic
Istòria
Lo camin de fèrre a daissat a Binic de las traces importantas : citam sustot los dos viaductes (viaducte de la Hasée dicha del Can negre en cara de la station de épuration e viaducte de Beaufeuillage en cara de la zòna artesanala) situats totes los dos la longitud de la D4 en direccion de Lantic.
Saint-Remy-en-Bouzemont-Saint-Genest-et-Isson
Geografia
La commune se compose des trois hameaux dont elle reprend le nom. Elle est située légèrement au sud de la vallée de la Marne, à l'ouest du lac du Der-Chantecoq et 14 km au sud-est du chef-lieu d'arrondissement Vitry-le-François.
Binic
Istòria
thumb|upright=4|center|La près de mar a marée bassa
Binic tire son nom du préfixe pen (qui signifie chef) et de Ic qui est le nom de la rivière voisine qui se jette dans la mer. Binic est donc l’embouchure de l’Ic. On la surnomme Cité des Embruns ou encore Le Grain de Beauté des Côtes-d'Armor.
Vémars
Nòtas
<references group=N/>
Binic
Istòria
L'histoire de Binic remonte au néolithique (entre 3500 et 1800 av. J.-C.). En effet, on y a retrouvé des monuments mégalithiques tel le dolmen La Table de Margot (détruit en 1816 lors de travaux du port).
Au Moyen Âge, Binic (alors appelée Benic) était un petit village d'au plus une vingtaine de maisons. Mais c'était toutefois un grand lieu de foires et de marchés où venaient les habitants des villages alentours.
En 1821, grâce à François Le Saulnier de Saint-Jouan, un armateur binicais, et avec l'appui de la Duchesse d'Engoleime|Engoleime, fille de Louis XVI, Binic devient une commune à part entière en se détachant de la paroisse d'Étables-sur-Mer. Elle compte alors 1611 habitants. Il faut attendre 1840 pour que les limites entre Binic et les communes d'Étables-sur-Mer et de Pordic soient définitivement arrêtées.
Au, Binic connut son apogée en devenant, en 1845, le premier port français pour la Grande Pêche. Le port recevait annuellement 150 à 160 navires et l'activité se partageait entre la pêche à Terre-Neuve et le cabotage (importation de sel, de vin, de bois du Nord, de farines et légumes). Binic était alors le premier port de pêche à la morue.
La période correspondant au premier quart du, jusqu'au seuil des années 1930, est pour la commune celle d'une mutation en profondeur car l'activité de pêche à la morue à Terre-Neuve et en Islande y vit tant bien que mal ses dernières décennies.
C'est pour le port une période très morose qui débute. Elle va durer une trentaine d'année.
Plus récemment s'est développée la pêche à la coquille Saint-Jacques, spécialité de la baie de Saint-Brieuc. Depuis 1992, les chalutiers binicais débarquent leur pêche au nouveau port de Saint-Quay-Portrieux, ville voisine de 6 kilomètres.
Entre 1906 et 1956 Binic a été desservie par le Chemin de Fer départemental des Côtes-du-Nord et a eu sa gare sur l'esplanade de la Banche, vaste espace remblayé et gagné sur la grève d'ailleurs construit à cet effet par l'ingénieur Briochin Louis Auguste Harel de la Noë.
Le chemin de fer a laissé à Binic des traces importantes : citons notamment les deux viaducs (viaduc de la Hasée dit du Chien noir en face de la station d'épuration et viaduc de Beaufeuillage en face de la zone artisanale) situés tous les deux le long de la D4 en direction de Lantic.
thumb|upright=4|center|Le bord de mer à marée basse
Saint-Remy-en-Bouzemont-Saint-Genest-et-Isson
Geografia
La commune est traversée par l'Isson, petit affluent de rive gauche de la Marne. Elle s'allonge du nord au sud dans un bocage aux sols humides, parsemé de nombreux étangs. La forêt occupe 733 ha, principalement dans le Bois des Usages.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Milhan (Òlt e Garona)
Milhan, foneticament [mi'ʎan] o [mi'jan] (eventualament de Garòna) (en francés Meilhan-sur-Garonne dempuèi 1919, Meilhan avant) es ua comuna gascona de Vasadés, situada dens lo departament d'Òut e Garona e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Bénédicte Boyrie-Fénié dona nombrosas atestacions, que son en latin (quan i a una vocala après -n) o en occitan, quasi totas en Mi- : Millan (1253, 1242-1255), Millans, 1242-1255, Millanum (1242-1255), Milhanum (1242-1255, 1274, 1370), Milhan (1275, 1280, 1407), Miliano (1283), Milhano (1291), Amilhano (sègle XIV); n'i a duas pr'aquò que son en Me- : la prumèira, Meliano (ecclesia Sancti Eparchi de ~) [Sent Cibard es encara lo patron de la glèisa, bastida entre 1851 e 1853], en 1126, e la de 1376, Melha. Dus ajustadís tardius precisan la situacion geografica : supra Garonam, en latin, en 1370, e sobre Garona en 1407.
Saint-Remy-en-Bouzemont-Saint-Genest-et-Isson
Istòria
Pendent la Revolucion francesa, la municipalitat de Sant-Remy-en-Bouzemont se trucava Bouzemont e aquela de Sant-Genest La Fraternité.
Milhan (Òlt e Garona)
Toponimia
Dens l'ensemble, los especialistas son d'acòrd sus l'origina deu nom : lo nom d'òme gallés Mellius (causit per Dauzat e Rostaing e per Jacques Astor) o lo nom d'òme latin Aemilius, damb lo sufixe latin -anum. Aemilius + anum es tanben la causida de Bénédicte Boyrie-Fénié, que cita pr'aquò l'opinion de Negre, dirèctament un nom de persona Aemilianus, sense sufixe. Se tracta donc d'una anciana propietat gallo-romana, que pòrta lo nom deu mèste. La vocala iniciala dispareishut (aferèsi) a epòca anciana (veire las atestacions) e l palatala (l molhada) se iodizèt (vengut un -i- de transicion entre las duas sillabas) recentament (la prononciacion normativa consèrva -l- palatala). L'aferèsi de a- s'explica per la confusion damb la preposicion.
Bénédicte Boyrie-Fénié causís lo nom de Milhan de Garòna (la prononciacion damb o ubèrta caracteriza las populacions que viven près deu flume, las que viven pus lunh disen Garona).
Remarcas sus la grafia
Noyers (Eure)
Noyers en normand (Noyers en francés) es una comuna normanda administrada per lo departament d'Eure de la region de Normandia.
Saint-Remy-en-Bouzemont-Saint-Genest-et-Isson
Istòria
Sant-Remy-en-Bouzemont-Sant-Genest-e-Isson es nascut l'an 1836 de la fusion de tres comunas :
Noyers (Eure)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Remy-en-Bouzemont-Saint-Genest-et-Isson
Istòria
Pendant la Révolution française, la commune de Saint-Remy-en-Bouzemont s'appelait Bouzemont et celle de Saint-Genest La Fraternité.
Saint-Remy-en-Bouzemont-Saint-Genest-et-Isson est née en 1836 de la fusion de trois communes :
Milhan (Òlt e Garona)
Toponimia
Lo que creèt la pagina, en 2011, coneishèva pas lo libre de Bénédicte Boyrie-Fénié, sortit en 2012, e tot çò que conten sus las nombrosas fòrmas ancianas e la prononciacion contemporanèa. Aquí perqué causit Melhan, probablament segon lo francés Meilhan.
La question de Me- o Mi- es pas un ahar d'etimologia : que lo nom de persona sia Mellius o Æmilĭus, damb i brèva, l'evolucion es normalament *Melhan. Pr'aquò, quasi totas las atestacions après 1126 son en Mi- e n'i a pro per assegurar que la prononciacion èra atau. Coma la prononciacion contemporanèa es tanben en Mi-, s'encapriciar a escriure Me- serè crear una contradiccion insuportabla entre l'orau e l'escrit, inutilament perqué Milhan es pas una deformacion recenta.
Un còp la prononciacion Milhan installada, autorn dau sègle XIII, la possibilitat d'un afebliment en Me- de la sillaba iniciala, pretonica e donc fragila, èra totjorn possible; es plan çò qu'arribèt (atestacion de 1376), provisòriament o esporadicament perqué la prononciacion en Mi- tornèt paréisher, segon l'atestacion de 1407, e que contunhèt dens la prononciacion modèrna. Cau notar tanben que l'atestacion Melha de 1376, sense -n finala, es suspècta d'èstre pas d'origina locala, nimèi gascona.
Per totas aqueras rasons, la sola grafia possibla es Milhan e pas *Melhan.
Milhan o Milhan de Garòna ? *Milhan sobre Garòna o *Milhan sobre Garòna, confòrmament a las atestacions de 1370 o 1407, son fòrmas inatestadas dens lo gascon modèrne, que causeish puslèu -de Garòna. L'usatge corrent es Milhan, sense precision. Lo risque que Melhan (Gers), o un autre Melhan, anciana comuna francesa de Gers annexada per Ordan e La Ròca, sia tanben un Milhan, harè preferir Milhan de Garòna; mès l'argument es fragile, pui que pòdon precisar la localisacion en cas de necessitat. Sembla donc prudent de gardar Milhan coma fòrma normala en occitan, confòrma a l'usatge locau exclusiu.
Istòria
En 1793, lo nom oficiau de la municipalitat èra « Meilhan, Jusix et Saint Sauveur de Meilhan » (Milhan, Josic e Sent Sauvador de Milhan, o dau Lisòs). Las autas duas partidas de la municipalitat venguren las comunas de Josic e de Sent Sauvador entre 1793 e 1800.
Sant Germain
Sent German (Saint-Germain en francés) es una comuna occitana de Vivarés, situada dins lo departament d'Ardecha e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
La prononciacion d'un informator de Prunet es [sendʒer'mo]. Sent e sant altèrnan dins los toponimes a l'entorn, mas aquel polimorfisme es lexicalizat : los locutors atribuïsson estrictament un o l'autre a tal o tal toponime, amai se son conscients de lor equivaléncia semantica. Cf. Sant Sarnin (Vivarés), a 5 km, informator identic.
Arabia (província romana)
vinheta|350x350px|La província romana d'Arabia Petrèa La província romana d'Arabia o Arabia petrèa foguèt creada en 106 per la conquista del reialme nabatèu (que la capitala èra Petra) qu'èra un dels darrièrs reialmes de l'Orient Mejan jos protectorat roman. Tèrme per la caravanas vengudas del Sud arabic o del golf Persic, ocupava una region importanta pels ligams estrategics dels Romans entre Egipte d’un costat, Judèa e Siria d’autra costat. La província d'Arabia malgrat sa creacion tardièra foguèt plan integrada a l'empèri e sa region garda de restes arqueologics importants de la preséncia romana.
Hirtzbach
Hirzbach en alemannisch ( Hirtzbach en francés) qu'ei ua comuna francesa deu departament deu Haut Ren e de la region d'Alsàcia.
Arabia (província romana)
Conquista
En 106, A. Corneli Palma, legat de Siria, ocupa aquel reialme sens dificultat, e de fach una província imperiala nomenada Arabia, governada per un legat propretor, installat al nòrd de la novèla província a Bostra (Bosra). La legion III cirenaïca venguda d’Egipte i es transferida. Dempuèi alà, cobrís Egipte e Judèa de las eventualas atacas vengudas de l’Èst, e prepara lo projècte de Trajan de guèrra contra los Parts. En temps de patz, contraròtla la granda rota comerciala de Damasc a Petra, que va enseguida capa a Aela (Aqaba) e la mar Roja, Egipte e Alexàndria o lo golf Persic pel desert.
Pasmens la prosperitat de Petra merma après son annexion e l’obertura de novèlas rotas comercialas partant de Palmira o d’Alexàndria.
Istòria de la província
Jols darrièrs Antonins, Marc Aurèli e Còmmode, la garnison militara de la província es presenta fins al tèrme de l'Arabia desèrta, al mai près de las rotas menant cop a l'Arabia felix, per exemple a Dumatha.
Al començament de regne de Septimi Sever, l'Arabia es espandida cap al nòrd, al prejudici de la província de Siria. Lo cristianisme s'installa a Bostra, la capitala, e vèrs 213-214 lo governaire Furni Julian deu cridar l'evèque d'Alexàndria (que li envia lo jove Origenes) per apasimar un conflicte que divisavan los cretians de la província.
Un notable de l’òrdre equestre originari de la region de Bosra fa una pujada excepcionala : M. Juli Filip, o Felip l'Arabi participa en 241 à la campanha contra los Pèrsas, e remplaça en 243 lo defunt Timesitèu coma prefècte del pretòri e tutor del jove emperaire Gordian III. En 244, los soldats eliminan Gordian III e proclaman emperairez Felip. Regna de 244 a 249 (es el que celèbra lo milen aniversari de Roma, en 248). vinheta|Limitas de l'Arabia romana seguent las reformas de la tetrarquia Pendent lo sègle IV, las reformas de la tetrarquia partisson l'Arabia romana en província mai pichonas e separan los poders militars e civils dins las província, mas pas en Arabia Petrèa, governada per un dux et praeses, çò que mòstra los riscs d’inseguritat e las menaças forastièras.
Quand lo cristianisme s’impausa dins l’Empèri roman, los luòcs biblics mitics de la província d’Arabia son edificat en luòcs de culte, coma lo monastèri de Siyagah al mont Nebo, e fòrça glèisas. Los remarcables decòrs de mosaïcs trobats pels arqueològs dins aquelas glèisas permeton de caracterizar una escòla de mosaïstas dicha de Madaba.
Al sègle VI, Justinian <abbr class="abbr" title="premier">Ier <abbr class="abbr" title="premier"> sortís de la província de tropas permanentas, e confia sa defensa als Gassanids, Arabis crestians.
Lo grand conflicte entre los Bizantins e los Persas tòca la província d’Arabia, passatge per la conquista persa d'Egipte en 619. Après la victòria definitiva dels Bizantins suls Persas en 628, la província torna dins l’Empèri, per pauc de temps : los musulmans n'acaban amb la dominacion romana, prenent Jerusalèm en 638 puis d’Alexàndria en 642.
Al sègle VIII, de fòrça tèrratrem a d'epidèmias acaban la roïna de la civilizacion urbana grecoromana de l'Arabia Petrèa.
Meudon
Meudon es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Nauts de Sèina e la region d'Illa de França.
Nòtas
<references group=N/>
Villebon
Villebon pòt essèr:
Arvicanthis
Lista de las espècias
Aqueste genre compren las espècias seguentas :
Odense
Odense es la tresena vila de Danemarc per òrdre d'importància e la pus granda situada dins l'illa de Fiònia. 400px|thumb|left
Arvicanthis
Lista de las espècias
A las qualas qualques classificacions classicas apondon :
E la classificacion filogenetica apond tanben :
Ligams extèrnes
Taxinomia: Autres sits:
Montmeillant
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Symphorien-de-Lay
Saint-Symphorien-de-Lay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Léger e la region de Ròse-Aups.
Gajan e Viladieus
Gajan e Viladieus (Gaja-et-Villedieu en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Gajan
Las fòrmas ancianas son : Gaianum villare en 844, Villare Gajanum en 881, Gaianum, in comitatu Redense en 889, Villa de Gaiano en 1108, Castrum de Coiano = Gaiano en 1215, De Guano en 1319, Gajan en 1594, ''N.-D. de Gajan en 1404-1639, Gagea'' en 1781. Gajan ven del nom latin d'òme Gaius ambe'l sufixe -anum.
Viladieus
Viladieus es un ancian priorat de l'abadiá de Sant Policarpi, del vocable de Sant Ferriòl. Las fòrmas ancianas son : Villa seu castrum quod dicitur Villadei en 1259, Bajulus de Villa Dei en 1308, Sainct Ferriol du lieu de Villedieu, annexe de Galan en 1404-1639, Ville de Dieu... Vialle de Dieu en 1563, Villededieu en 1647 e 1665, Villedieu, ancien cimetière, a las Gleyses vieilles en 1790, Villedieu, hameau, 7 feux en 1807. Vila ven del latin villa; lo sens passèt d'« ostal de campanha » a « granda propietat rurala » a « vilatge », puèi al sens actual. Lo nom de vila pòt èsser acompanhat d'un nom de valor religiosa, -dieu(s). Las Vila Dieu(s) son generalament d'ancianas comandarias de l'Òrde de Malta, mes sembla pas d'èsser lo cas aicí. A l'Edat Mejana, los complements del nom son sovent sense la preposicion de; es un rèsta de la declinason latina.
Vilamartin
Es una anciana rectoriá de la diocèsi de Narbona, del vocable de Sant Pèire e de Sant Pau. Las fòrmas ancianas son : Villamartini en 1234, Villa Martini en Redesio en 1262, Rector de Vilamartino en 1351, Villemartin en Razès en 1376-1587, Sainct Pierre de Villemartin en 1639, Ville Martin en 1807. Per vila, véser lo paragrafe precedent. Lo determinant es lo nom de baptisme del sant evangelizator de las Gàllias e avesque de Tors; lo nom es probablament posterior al sègle IV. Conferir ambe Moliets e Vilamartin.
Pansey
Pansey (Pancey abans lo 1er genièr de 2011) es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Pancei L'an 1284. Lo nom de la localité es identica a Pancé (Ille-e-Vilaine) e Pancy (Aisne, Penci 1114), d'origina gauloise -ākon de localizacion e de proprietat. En realitat, s'agís mai lèu d'un nom de persona gallo-romain, basat en la paraula gaulois panto- « souffrance » [?], testificat En lo onomastique personal gauloise : Diopantus, Uerpantus.
Albert Dauzat et Charles Rostaing citent le nom de personne latin Pantius, suivi du suffixe -acum, d'origine gauloise *-ākon de localisation et de propriété. En réalité, il s'agit plutôt d'un nom de personne gallo-romain, basé sur le mot gaulois panto- « souffrance » [?], attesté dans l'onomastique personnelle gauloise : Diopantus, Uerpantus.
Verrières-le-Buisson
Verrières-le-Buisson es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Jean-de-Soudain
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
80px|left|Blason