cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montjean-sur-Loire
Geografia
Comuna ligérienne del Nòrd dels Mauges, Montjean a situat approximativement en un triangle format de las vilas de Angieus, Nantas e Cholet, en la pichona region ligérienne suls bòrds de la Loire, al mièg dels coteaux de vinhas e d'òrtas.
Montjean Fa partida del departament de Maine-e-Loire.
Samorai
Originas
Turnbull indica que passèron rapidament del servici imperial a aquel dels rics proprietaris terrenals de las províncias, que deuriánt luchar contra los emishi, los bandits e los proprietaris terrenals rivals. Precisa atal qu'aqueles primièrs clans de samorais descendavan d'originas modèstas, mas se plaçavan jol capitenajat de descendents de linhadas impérialas minoras, que s'anèron cercar fortuna dins las contradas salvatges. Los dos mai poderoses clans de samorais de la fin de l'edat Heian, los clans Taira e Minamoto, venon d'aquela tradicion, descendent respectivament dels emperaires Kammu e Seiwa.
Montjean-sur-Loire
Geografia
Commune ligérienne du Nòrd des Mauges, Montjean est situé approximativement dans un triangle formé par les villes de Angers, Nantes et Cholet, dans la petite région ligérienne sur les bords de la Loire, au milieu des coteaux de vignes et de vergers.
Samorai
L'edat Heian
Se l'edat Heian es per la cort imperiala un periòde de patz e de prosperitat, las províncias, al contrari, èran tocats per de revòltas païsanas pr'amor d'impòst pesucs, reprimdas pels kokushi (governaires de províncias nomenats pel gouvèrn imperial). Los petits païsans se placèron jos la proteccion de poderoses familhas de proprietaris terrenals, que d'aquel fach s'enriquissián e venguèron lèu capable de recrutar d'armadas privadas, constituidas de guerrièrs professionals, mas tanben de simples civils (païsans, artesans, ciutadans).
Montjean-sur-Loire
Geografia
Montjean fait partie du département de Maine-et-Loire.
Samorai
L'edat Heian
Aquelas armadas donavan una certa poténcia e una independéncia grandissenta a aqueles proprietaris terrenals, rics, mas descridats per l'aristocracia de Kyōto, e lor permetavan de defendre la lors tèrras contra de menaças divèrsas, mas tanben de s'espandir als despens de lors vesins. E mai, d'uns tentavan de se desengatgar de la tutèla del govèrn central, çò que provoquèt de revòltas que participèron qualques primièrs govèrns samorais.
Premièras rebellions
En 935, Taira no Masakado, governaire de la província de Shimosa, tuèt lo seu oncle Kunika e liguèt fòrça guerrièrs, ganhant atal lo contraròtle de gaireben tot lo Kantō e s'autoproclamèt emperaire en 939. Lo meteis an, sus las còstas de la mar interiora, Fujiwara no Sumitomo rassemblèt de wakō (pirats) e se revoltèt tanben.
Foguèt aisit pel govèrn de rebutar aquelas primièras revòltes samorais, se contentant d'empleguèt d'autres clans per luchar contra las primièras.
En 1028, Taira no Tadatsune se revoltèt tanben e prenguèt lo contraròtle du Kantō. La cort tardèt alara de reagir, segon Louis Frédéric, A la fin de quatre meses, pasmens, la cort envièt contra Taira no Naokata, que foguèt vincut. En 1031, Minamoto no Yorinobu se jonhèt a la fòrças de pacificacion imperiala, obliguèt Tadatsune a se rendre, e prenguèt lo contraròtle del Kantō.
Aprèp, las familhas dels samorais mai influentas, coma los Taira e los Minamoto, foguèron apeladas a la cort per assegurar la securitat de l'emperaire e de l'aristocracia, amb que faguèron pauc apauc de ligams, pasmens que gardant un estatut fòrça bas. Los jōkō, entre autre, s'acompanhavan de gardias del còrs samouraïs a demòra dins lo seu palais, los hokumen no bushi (çò que se pòt traduire per « samorais del costat nòrd ».)
Guèrras dins lo nòrd d'Honshū
Dins las províncias del Tōhoku, la partida nòrd de l'illa d'Honshū, mai recentament colonizada e luènh de la capitala, de senhors ensagèron d'escapar a l'influéncia de la cort. En 1051, Abe no Yoritoki se levèt e la província de Mutsu foguèt tocada pels afrontaments de la guèrra de Zenkunen, que durèt en realitat fins a 1062, lo general de las fòrças imperialas, Minamoto no Yoriyoshi (filh de Yorinobu) avent fach apèl al clan Kiyohara de la província de Dewa. La cort atribuèt los bens del clan Abe a aquelas darnièrs, e quand en 1083 Minamoto no Yoshiie, filh de Yoriyoshi, foguèt nomenat jutge dins una querèla intèrne dels Kiyohara, ne profeitèt per los destruire al cors de çò que se nomena la guèrra de Gosannen. Estimant qu'aviá agit per de rasons personalas, la cort refusèt de li atribuir una recompensa e deguèt levar de parcèlas sul seu domèni per pagar los seus òmes. Segon Mitsuo Kure (Samouraïs, p. 14), aquel acte lo faguèt fòrça popular e fòrça familhas de samorais venguèron al seu servici.
Intrigas a la cort
Aquelas primièras rebellions samorais, accions isoladas e menadas luènh de la cort aguèron finfinala pauc d'impacte dins la constitucion del poder de la fin del sègle XII. Al contrari, los clans de samorais presents a la cort profeitèron de la lucha de poder entre l'emperaire Go-Shirakawa e l'Empaire retirat Sutoku en 1156. Aprèp la dicha rebellion d'Hōgen, l'influéncia dels regents Fujiwara mermèt fòrça e los clans Taira e Minamoto capitèron a ganhar de posicions importantas a la cort.
Pasmens, en 1180 comencèt la guèrra de Gempei, una guèrra de succession al tròn imperial, los Minamoto reconstituits sostant un candidat diferent d'aquel dels Taira. A la fin dels cinq ans de guèrra, los Taira foguèron fin finala eliminats e Minamoto no Yoritomo installèt lo primièr bakufu, avant d'èsser nomenat shogun en 1192. Pel primièr còp, Japon èra dirigit per de samorais, e lo demorèt fins a 1868.
L'aveniment dels Tokugawa
Amb la pacificacion del periòde Edo, la foncion combatanta dels guerrièrs mermèt e aqueles venguèron de foncionaris. Daissèron lo costat guerrièr per las ceremonias, e començar a s'interessar als arts (subretot l'escritura). Pasmens, benlèu per tornar a las valors, de règlas fòrça estrictas foguèron codificadas, jol nom de Bushidō (viá del guerrièr). Le suicidi ritual del seppuku — atal conegut jol nom d'Hara-Kiri (literalament "dubrir lo ventre" ) — deuriá èsser interdit a qualques periòdes pel shogun (senhor militari de Japon). En efècte, per salvegardar son onor, un samorai deviá se far seppuku se passava malaür al seu mèstre, a la seuna familha, o simplament s'aviá fach una pèca grava, lo seu senhor podava li comandar a quin que siá moment lo seppuku s'estimava pas èsser satisfach. Aquel rite provocava a vegada de damatges dins los rengs dels samorais.
L'educacion del jove Samorai
Dins la tradicion, lo filh de Samorai èra somés a una disciplina fòrça estricta. Lo temps de las amanhagadas maternalas èra dolorosament cort. Quitament avant d'aver vestit la seunas primièras bragas, èra privat tant que possible des contactes afectuoses e quitament foguèt ensenhat a rebutar totes aqueles tipes sentiments de l'enfança. Tot plasir osiós èran mesurat pel mens e lo benaise quitament enebit, levat en cas de malautiá. Atal, dempuèi lo moment que sabèt parlar, foguèt enjonch de considerar lo dever coma lo sol guide de la seuna existéncia, lo contraròtle de se coma la primièra règla de conducha, lo sofriment e la mòrt coma dels accidents sens importança de punch de vista individual.
Aquela educacion austèra s'acompanhava d'imperatius fòça mai constenhents, destinats a deselopar una impassibilitat totala que l'enfant ne deviá jamai quitar, levat dins l'intimitat de l'ostal. Los gojats èran abituats a la vista del sang essent forçats a assistir a d'execucions. Devián pas manifestar cap d'emocion. De retorn a l'ostal, èran obligats a manjar de ris colorat de roge sang amb un jus de prunas salat, per rebutar tot sentiment d'oror secret. D'esprovas encora mai peniblas podavan èsser impausada, quitamenent als dròlles fòrça joves. Per exemple, los obligavan a anar sols, a mièjanuèch, sul luòcs del supplici, e a tornar lo cap d'un dels condamnats per pròba de lor coratge. En efècte, la paur dels mòrts èra jutjada tant mespresable d'aquela dels vivents per un samorai. Lo jove samorai deviá aprene a s'aparar contra totas las paurs. Dins totas aquelas esprovas, la mai perfecha mestresa de se èra exigida. Cap de fanfaronada seriá estat tolrada amb mai d'indulgéncia que lo mendre signe de coardiá.
Grandissent, l'enfant deviá se satisfar, coma distraccions, d'aqueles exercicis fisics que, aviadament e pel rèsta dels jorns, preparant lo samorai a la guèrra: Kenjutsu, jujutsu, Bajutsu,  Kyujutsu respectivament art del sabre, lucha,  equitacion, tir a l'arc. Se causissèt per el de companhons d'entre los filhs dels domestics, mai edats qu'el e triats per lor abiletat dins l'exercici dels arts marcials. Los seus repais, pasmens qu'abondants, n'èran pas fòrça rafinats, los seus vestits leugièrs e rudimentàris, levat per las grandas ceremonias. Quand estudiava, en ivern, se se passava qu'aviá freg als mans que pòsca pas mai se servir del seu pincèl, se li ordonava de se banhar dins l'aiga glaçada per restablir la circulacion. Se lo gèl agrepissiá los pès, se l'obligava a corrir dins la nèu. Mai rigorós encara èra l'entraïnament militar: l'enfant aprengava de bona ora que la pichona espasa de cencha èra pas una joguina.
Pauc a pauc, passant de l'enfança a l'adolescéncia, la vigiléncia qu'èra somés mermava. Èra daissat mai en mai liure d'agir segon lo seu pròpre jutjament, amb la certitud que li seriá pas pardonat la mendre error, que se repentiriá tota la vida d'una ofensa grava e qu'un repròche meritat èra de mai crénher que la quita mòrt.
Atal, aparat per las mors candidas de la vida del vielh Japon, lo jove samorai gardava en grandissent una puretat d'esperit e una simplicitat de còr excepcionalas.
Lo samorai aprengava lo seu mestièr al sen d'escòlas ancianas donavan una formacion a las armas, a l'estrategia, al rensenhament e als diverses aspèctes de l'art de la guèrra. Aquelas koryu, escòlas ancianas, foguèron l'encastre que fabreguèt l'excelléncia tecnica e morala del samorai.
Fenain
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França.
Samorai
Diferents tipes de samorai
Un samorai n'avent pas de ligam a un clan o a un daimyō (senhor feudal) èra nomenat un rōnin. Un samorai qu'èra un vassal dirècte del shogun èra nomenat hatamoto.
Fenain
Geografia
200px|left|thumb|Fenain dins son canton e son arrondiment
Samorai
Diferents tipes de samorai
Pasmens, totes los soldats n'èran pas samorais, aqueles constituián una eleita que sriá l'equivalent dels cavalièrs europèus; l'armada, dempuèi lo periòde Kamakura, repausava sus de largas tropas de fantassins de basa nomenats ashigaru e recrutats subretot d'enter los païsans.
Las armas
thumb|[[ō-yoroi armadura. (Musèu nacional de Tokyo)]] Lo samorai utilizava gaireben 40 armas amb una mencion especiala pel katana, grand sabre, qu'èra lo sol que podava lo portar. Etudiava los kobudo, los arts marcials japoneses d'avant 1868, al sein de las koryu, escòlas ancianas. Donanva una granda importança al katana, seguent tanben lo Bushidō per que lo katana es l'anma del samorai. Quand un enfant aviá passat l'edat de 13 ans, podava obtenir un wakizashi (sabre pichon) e un nom d'adulta pendent una ceremonia nomenada "Genpuku" (元服). Pendent aquela ceremonia, vengava samorai. Obtengava tanben lo drech de portar un katana, mas l'espasa èra normalament blocada amb un ligam per aparar los accidents. Un katana e un wakizashi ensemble son nomenat un daisho (literalament : "grand e pichon").
Lo wakizashi èra "la lama d'onor" d'un samorai e quitava jamai lo seu costat. Lo samorai dormava amb aquel e lo menava quand dintrava dins un ostal e deviá daissar fòra las seunas armas principalas.
Lo tanto èra un pichon punhal, e èra portada a vegadas a la plaça del wakizashi dins un daisho. Èra utilizat quand un samorai deviá far seppuku o hara-kiri (suicidi). Pasmens, plaçat dins lo keikogi (« vestit d'entraïnament »), lo tanto èra una arma de punh fòrça utilizada pels assassinats o los combats de prèp.
L'arma favorita del samorai èra lo yumi (l'arc). Lo yumi demrèt lo meteis fins l'apareisson de la pòlvera de canon e dels fusils al sègle XVI. L'arc de carrèlas d'estil japonés essent pas una arma fòrça poderosa en comparason amb l'arc classic d'Eurasia. Sa talha permetava de lançar diverses projectils coma de flèchas enflamadas, e flècha-senhals d'una portada eficacia de 50 mètres, e mai de 100 mètres quand la precision n'èra pas importanta. Èra ordinàriament utilizada de pè darrièra un tedate (手盾), una granda paret de bambó mobila, mas podava tanben utilizada a caval. La costuma de tirar a caval, yabusame (流鏑馬), venguèt una ceremonia shintoista.
Lo nodachi es un sabre d'aspècte similar al katana, mas que mesura prèp 150 cm ; èra reservat ald samorais mai fòrts. Aquel tipe d'arma èra plan adaptada a la lucha contra las unitats de cavalaria.
Al sègle XV, lo yari (lança) venguèt tanben una arma populara. Aviá remplaçat lo naginata sul camp de batalha quand la bravesa personala venguèt mens importanta, e las batalhas, mai organizada. Lo yari èra mai simple a utilizar e mai mortal qu'un katana. Una carga, de caval o a tèrra, èra mai eficacia quand una lança èra utilizada, e donant mai de 50% de escasença de vencer un samorai armat d'un tachi, forma primitiva de katana adaptada al combat montat, a vegadas nomenat per error « daïkatana » dins la cultura occidentala. Dins la Batalha de Shizugatake, que Shibata Katsuie foguèt vencut per Toyotomi Hideyoshi (o Hashiba Hideyoshi), las « sèt lanças » de Shizugatake (賤ヶ岳七本槍) joguèron un ròtle crucial dins la victòria.
Las armas blancas utilizadas pels samorai ganhèron fòrça en qualitat amb de sègles, fins a arribar a una qualitat inegalada: las lamas fabregadas segon la tradicion japonesa son encara a l'ora d'ara las melhoras que l'Òme aja fachas sul plan de las qualitats fisicas, mercé a de tecnicas complèxas de fabregatge e de trempa desvelopadas pels fabres d'armas japoneses, coma lo Tamahagane, acièr especial obtengut amb de sable ferruginoses.
Wittes
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Wittes: Cohem(caseriu Ligat l'an 1 821)
Prieuré sant Jean-Baptiste de Cohem èra un prieuré bénédictin. Creat a l'aperaquí de 1095 per cinc chevaliers flamencs e una madama aumônière, a apertengut al abbaye de Molesmes continuament a una entrevista amb lo comte de Flandre de contunh als jesuïtes wallons (bulle del pape Sixte V lo 31 de julhet de 1586) Aquela possession (La nòstra-Madama-de-Cohem) serà contestée per François del Clèrgue, abbé e sieur de la Rochefoucauld, abbé de la abbaye de Molesmes ; #encobrir donarà luòc a un procès l'an 1717 contra los jesuïtes del collègi de Sant-Omer (veire las memòrias de las antiquaires de la Morinie e las œuvres de Cochin).
Wittes: Cohem(hameau rattaché en 1 821)
Murvaux
Murvaux es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Haye-Pesnel
La Haye-Pesnel es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Albinhac (Lemosin)
Albinhac, nom a verificar (Albignac en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Drujac
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Drutgiacus, en latin, al sègle XII, Drughacum, latinizacion de 1464, Drugalum, latinizacion de 1473 [benleu una marrida lectura], Drugat, en 1628, Drughac, en 1632, Druzac, en 1633, Druchac, en 1652, Druhac, en 1653, Drugiac, en 1654, Drugach, en 1670, Drugac, en 1680, Drugeac, en 1688, Drugheac, en 1689, Durgeac, en 1695, Drougeac, en 1753, Drageac, en 1784. I a pas de problèma per la finala, que ven del sufixe gallés -āco(n), latinizat en -acum dins los tèxtes. Dauzat prepausa lo nom latin d'òme Drusius pel radical, mas Drusius auriá donat *Drusac e la confusion entre -s- e -j- en auvernhàs a epòca anciana, amai près del lemosin, es improbabla. Xavier Delamarre chausís pusleu un nom gallés (gal, gallic), *Druvios o eventualament *Drudios, « Deljàrric ». La prononciacion es [dry'za], a Ascoralha, o [dry'ʒa] a Chaucinac - o entremeig. Per la segonda sillaba, comparar amb Brajac.
Nòtas
<references group="N"/>
Bornèl
Bornèl (Bournel en francés) es una comuna agenesa, situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Sent Severin
Sent Severin (Saint-Séverin en francés) es una comuna de Charanta occitana, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Bornèl
Toponimia
La prononciacion es [bur'nɛl]. Bornèl es atestat en 1520, en latin, r. de Bornello. Dauzat cresiá que lo nom veniá d'un mot prelatin, *bòrn-, emb lo sufixe latin -ellum. En realitat, Bornèl es lo diminutiu de Bòrn. I a un castèl a Bòrn e Bornèl ne podiá dependre. Lo sens de bòrn es « bòrd », que se pòt tanben escriure bòrn [Bòrn es al bòrn d'un planòl], confòrmament a l'usatge de l'ancian occitan. Lo sens de Bornèl es pas dirèctament en relacion emb lo de bòrn, puèi que lo borg es en situacion invèrsa : dins una depression de 100-110 m, environada de puègs de 150 a 160 m.
Istòria
La parròquia èra annèxa de Montaut pendent l'Ancian Regime.
Sent Severin
Lo parlar de la comuna es l'engolmesin.
Comunas limitròfas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Dormans
Dormans es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Le Temple (Loir e Char)
Le Temple es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loir e Char e la region dau Centre.
Fontaine (Auba)
Fontaine  es una comuna francesa administrada per lo departament d'Auba de la region de Champanha-Ardena.
Geografia
thumb|left|Lo Cresson A unitat|56|km de Tròias e  de Bar-sus-Alba, Fontaine, comuna del costat de Bar-sus-Alba a situat sul marge esquèrre del Alba al pè de la montanha. Es desservie per la RD13 e s'estend sus 568 a.
thumb|left|Le Cresson À 56 km de Troyes et 3 km de Bar-sur-Aube, Fontaine, commune du canton de Bar-sur-Aube est situé sur la rive gauche de l’Aube au pied de la montagne. Elle est desservie par la RD13 et s’étend sur 568 ha.
La rivière Le Cresson traverse la commune.
Dungeons & Dragons
thumb|Logotip de Dungeons & Dragons Dungeons & Dragons (abreujat en D&D o DnD) es un jòc de ròtle de fantasia medieval actualament publicat per Wizards of the Coast. Lo Dungeons & Dragons original, dissenhat per Gary Gygax e Dave Arneson, foguèt publicat d'en primièr en 1974 per la companiá de Gygax's, Tactical Studies Rules (TSR). Originalament derivèt dels jòcs de taula de guèrra (coma Chainmail) jogats amb papièr, gredons e dets, la publicacion de D&D es largament considerada coma lo principi dels jòcs de ròtle modèrns, e per extension, de totes los videojocs de ròtle (JDR, o RPG en angés) e jòcs de ròtle multijogaires massís jugats per internet (MMORPG pels seus sigles en anglés).
Los jugaires de D&D inventan de personatjes fictius que s'embarcan en aventuras imaginàrias que combatan fòça menas de monstres de ficcion, ganhant de tresaur, agissent entre eles, e ganhant de punts d'experiéncia per venir totjorn mai poderoses segon que progressa lo jòc. D&D se diferéncia dels jòcs de taula de guèrra tradicionals assignant un personatge unic personatge concrèt per cada jogaire, e non de legions e d'armadas. D&D utiliza pel primièt còp lo concèpte del Dungeon Master (DM), un narrator e arbitre responsable de crear l'ambiença imaginària del jòc. Lo DM modèra las accions dels personatjes dels jogadaires e scenariza los ròtles dels personatges non jugaires (PNJs).
Lo vam de Dungeons & Dragons permetèt lo rapid espandiment de sistèmas de jòc similars, coma RuneQuest, Tunnels and Trolls, Traveller, e Arduin. Malgrat aquela competicion, D&D contunha dominar la industria dels jòcs de ròtle pendent tota la seuna existéncia, gaudisson d'una posicion dominanta sul mercat, gaireben intocable. En 1977 lo jòc foguèt divisit en doas versions sensiblament diferentas: la simpla Dungeons & Dragons e la mai complèxa Advanced Dungeons & Dragons (abreujat en AD&D o ADnD). Al 2000, la version simplificada del jòc es foguèt interrompuda e la tresena Edicion de Dungeons & Dragons foguèt publicada. La version actuala del jòc, publicada en Julhet de 2003, es Dungeons & Dragons v3.5 (tanben coneguda coma tresena Edicion Revisada o D&D3.5).
En 2007, Dungeons & Dragons continua essent lo jòc de ròtle mai conegut e vendut, a 20 milions de jugaires estimat pel monde e amb mai d' ( 8/1/2007) en venta de libres e equipa (segon una informacion de la BBC). Los productes de la marca Dungeons & Dragons formavan mai de 50% dels productes dels JDR venduts en 2002. Fòra de las comunautats de jòc, D&D se transformèt en un metonim utilizat sovent per se referir als jòcs de ròtle en general.
Saint-Micaud
Saint-Micaud es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha.
Cours-la-Ville
Cours-La Ville es una anciana comuna francesa situada dins lo departament de Ròse e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Lo Telh (Alèir)
Lo Telh (en francés Le Theil) es una comuna occitana de Borbonés situada dins lo departament d’Alèir e la region francesa d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Cours-la-Ville
Geografia
Cours-la-Ville se situa a 70 quilomètres de Lion. A traversat per un riu, la Trambouze.
Lo Telh (Alèir)
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
Tilleyum 1327, Tilia 1351 < oc. Telh. E. Negre
Cours-la-Ville
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
L'implantacion umana debuta a l'entorn de Cors dempuèi lo ère neolític. En l'an -1400, lo territòri de Cors a ocupat pels Ambivarètes pichon vilatge celte, client dels Éduens. Al epòca gallo-romaine, a, una de las nombrosas vias secondaires en connectant la Saône e la Loire passa per Cors, en venent de Mardore e se dirigís cap a Cuinzier. De contunh a, del temps que regna Charles II Lo Chauve, tot daissa supausar que la parròquia de Cors i auriá preses naissença. La primièra mencion conegut de Cors data de l'an 1219 e se definís aital : Capellanus de Còrs. Reconstruit O édifié, lo castèl de Elsthieugues sembla l'èsser cap a 1300, del temps que Cors, sul plànol religiós, depen del diocèse de Mâcon. En 1496, los Damasc son alavetz senhors de Esthieugues e, a la fin de la, aquerisson totes dreches de justícia sus las siás tèrras.
Après los reconstructions progressiuas del castèl de la Villette e del presbytère (a l'ora d'ara la plaça), Cors compti 346 fuòcs en 1789 e pren lo nom de Trambouze en 1792. En 1814, lo cardinal Fesch, oncle de Napoleon s'amaga qualques jorns a Corses e dona 500 francs per la reconstruction d'una nòva glèisa. Aquela s'elèva en 1820, lo anciana en essent transformada en lòtjas e lo sieu campanal en preson. A partir de 1825, aquel son 760 obrièrs #que trabalhan a la fabricacion de las tampas de coton. La Vila reclama la siá independéncia en 1846 (la populacion en contunhant a créisser amb 4,588 abitants), e l'obtendrà en 1865, en redusint de Corses de 613 ectaras e de 1,200 abitants. En 1881, los primièrs mestièrs a tisser mecanicas per la tampa apareisson e la populacion arribada a la siá reünion : 6,929 abitants a Corses e 1,139 dins la Vila. Lo camin de fèrre arriba a Cors en l882, al meteis temps #que se bastisson doas escòlas e una gendarmerie. Fin finala, lo 22 de julhet 1889, per marcar la fin del sègle d'una pèira negra en l'istòria coursiaude, 2,000 obrièrs se meton en cauma sul refús dels patrons de concedir lo unification e un aument de las tarifas de manièra en lo moment de la mecanització. Aquel movement dure nòu mes, ponctué de desfiladas, de échauffourées e d'explosion de pompas artesanalas. D'aquela considerabla lucha sociala, los obrièrs e obrièras del texil coursiaud obtendràn per longtemps dels salaris e de las condicions de trabalh entre los melhors a França.
Cors dètz alavetz la siá prospérité a la fabricacion de la tampa, #qu'en la segonda part de la e lo començament de la, es a l'origina de nombrosas fabricas fòrça florissantes. La Primièra Guèrra mondiala afligís la populacion coursiaude en lududes en assignant lo pesat balanç de 224 ciutadans mòrtes al camp d'onor, #que 36 ne son issus del bourg de la Vila. Pendent los combats de 39-45, aquel son trenta-e-unes soldats (#qu'un dins la Vila) #que n'an aucit. Après lo passatge de l'armada Alemanda en junh 1940, Cors viu dins zòna liura fins decembre 1942. Fin finala, entre 1948 e 1960, los conflictes homicidas de Indochine e de Algèria fan quatre nòvas victimas de guèrra.
En 1974, lo vilatge de la Vila a ligat a Cors en formant aital la municipalitat de Cor-la Ciutat. Mas a aquela epòca, La Vila demòra una municipalitat mancomunat. Aquel es pas #qu'en 2005 que las doas comunas fusionan, après lo réferendum del 28 de novembre de 2004.
L'implantation humaine débute autour de Cours dès l'ère néolithique. En l'an -1400, le territoire de Cours est occupé par les Ambivarètes petit peuple celte, client des Éduens. À l'époque gallo-romaine, aux, une des nombreuses voies secondaires reliant la Saône et la Loire passe par Cours, venant de Mardore et se dirige vers Cuinzier. Puis au, alors que règne Charles II Le Chauve, tout laisse supposer que la paroisse de Cours aurait pris naissance. La première mention connue de Cours date de l'an 1219 et se définit ainsi : Capellanus de Cors. Reconstruit ou édifié, le château d'Elsthieugues semble l'être vers 1300, alors que Cours, sur le plan religieux, dépend du diocèse de Mâcon. En 1496, les Damas sont alors seigneurs d'Esthieugues et, à la fin du, ils acquièrent tous droits de justice sur leurs terres.
Après les reconstructions progressives du château de la Villette et du presbytère (actuellement la poste), Cours compte 346 feux en 1789 et prend le nom de Trambouze en 1792. En 1814, le cardinal Fesch, oncle de Napoléon se cache quelques jours à Cours et donne 500 francs pour la reconstruction d'une nouvelle église. Celle-ci s'élève en 1820, l'ancienne étant transformée en halles et son clocher en prison. À partir de 1825, ce sont 760 ouvriers qui travaillent à la fabrication des couvertures de coton. La Ville réclame son indépendance en 1846 (la population continuant à croître avec 4,588 habitants), et l'obtiendra en 1865, réduisant Cours de 613 hectares et de 1,200 habitants. En 1881, les premiers métiers à tisser mécaniques pour la couverture apparaissent et la population atteint son sommet : 6,929 habitants à Cours et 1,139 à La Ville. Le chemin de fer arrive à Cours en l882, en même temps que se construisent deux écoles et une gendarmerie. Enfin, le 22 juillet 1889, pour marquer la fin du siècle d'une pierre noire dans l'histoire coursiaude, 2,000 ouvriers se mettent en grève sur le refus des patrons d'accorder l'unification et une augmentation des tarifs de façon lors de la mécanisation. Ce mouvement dure neuf mois, ponctué de défilés, d'échauffourées et d'explosion de bombes artisanales. De cette remarquable lutte sociale, les ouvriers et ouvrières du textile coursiaud obtiendront pour longtemps des salaires et des conditions de travail parmi les meilleurs en France.
En 1974, le village de La Ville est rattaché à Cours formant ainsi la commune de Cours-La Ville. Mais à cette époque, La Ville reste une commune associée. Ce n'est qu'en 2005 que les deux communes fusionnent, après le réferendum du 28 novembre 2004.
Comunautat de comunas de Tucas e Planas del País Lafrancesenc
La Comunautat de comunas de Tucas e Planas del País Lafrancesenc es una intercomunalitat, carcinòla, situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Son còdi SIREN es 200 067 122.
Montdardièr
Montdardièr (Montdardier en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Comunautat de comunas de Tucas e Planas del País Lafrancesenc
La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian (bas carcinòl).
Istòria
La comunautat de comunas de Tucas e Planas del País Lafrancesenc foguèt creada lo 1èr de genièr de 2017, a la seguida de l'Esquèma de Cooperacion Intercomunala (SDCI). Es lo resultat de la fusion de doás comunautats de comunas :
Montdardièr
Geografia
Lo territòri de la municipalitat materializa una fraction sud del Massís Central. S'estend sus una part del causse de Blandaç.
Comunautat de comunas de Tucas e Planas del País Lafrancesenc
Istòria
thumb|center|350px|L'anciana CC del Sud Carcin de La Francesa thumb|center|350px|L'anciana CC de las Laissas e Planas dels dos Cantons
Composicion
thumb|500px|center|Mapa de la comunautat de comunas.
thumb|500px|center|Mapa de las densitats de populacion.
Hargnies (Ardenas)
Hargnies es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Theneuille
Theneuille es una comuna francofòna de Borbonés, situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe.
San-Damiano
San Damianu en còrs (San-Damiano en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Avesnes-lès-Bapaume
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Louye
Louye en normand (Louye en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Una istòria de la municipalitat es disponibla ne comuna
Une histoire de la commune est disponible en mairie
Marcilly-et-Dracy
Marcilly-et-Dracy es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Jòc de ròtle sexual
Lo jòc de ròtle sexual es una mena de jòc de ròtle erotic : es un jòc d'actitud sexual que dos individús o mai i jògan un ròtle per realizar lor fantasme. Lo seriós del jòc de ròtle despend dels individús implicats, e lo contèxte pòt èsser simple o detalhat/elaborat, e pòt quitament èsser realizat mejans un scenario e de costums. Practicament cada ròtle pòt venir la basa una experiéncia erotica.
La popularitat d'Internet tanben permet d'encontras en linha de tipe sexual, coneguda sol tèrme « cibersèxe », podent implicar los jòcs de ròtle.
Aquò pòt èsser considerat coma dangierós; un mòt de còde es conselhat per arrestar e practicar de tals actes en tota securitat.
BDSM
La majora partida dels jòcs de ròtle sexuals implican diferents estatuts e expausan un aspècte de dominacion e somission del domèni BDSM. Los ròtles representon de posicions dominantas o non. Qualques individús, coma aqueles avent un estil de vida Gorean pòdon utilizar la los pròpra imaginacion. L'individú que contraròtla es sovent nomenat « dominant » alara que l'individú contraròtlat es nomenat « somes ».
Existís fòrça scenaris, coma:
Nòtas
<References/>
Chifra
Dins un sistèma de numeracion, una chifra es un simbòl o caractèr que sèrve a representar un nombre.
Harcy
Harcy es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Geografia
Situé au sud-ouest du massif de l'Ardenne (à ne pas confondre avec les Ardennes : le département), à la limite géologique entre les terrains primaires (cambrien au nord) et les terrains secondaires (marnes et calcaires marneux du Lias au sud), Harcy fait encore partie de l'Ardenne mais plonge déjà vers cette dépression périphérique, ce couloir où coulent la Chiers, la Meuse et plus particulièrement la Sormonne et qui conduit au carré (affleurements sédimentaires du Bassin Parisien) qui constitue le reste du département.
Situat al sud-oèst del massís del Ardenne (a pas confondre amb los Ardennes : lo departament), al limit géologique entre los terrens primaris (cambrien al nòrd) e los terrens secondaires (marnes e calcaires marneux del #Ligar al sud), Harcy fa encara partida de la Ardenne mas immergís ja cap a aquela depression périphérique, aquel correder ont flueixen la Chiers, la Meuse e mai particularament la Sormonne e #que condusís al cairat (affleurements sédimentaires de la Conca Parisenc) #que constituissi la rèsta del departament.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lagery
Lagery es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Boulogne e Billancourt
Boulogne e Billancourt (en francés: Boulogne-Billancourt) es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Nauts de Sèina e la region d'Illa de França.
Nòtas
<references group=N/>
Férin
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França.
Geografia
200px|left|thumb|Férin dans son canton et son arrondissement
Beaubec-la-Rosière
Beaubec-la-Rosière es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Fouchères (Auba)
Fouchères  es una comuna francesa administrada per lo departament d'Auba de la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La glèisa de Fouchères fut donnée, à la fin, à l'abbaye de Molesme, qui y établit un prieuré; en 1250, elle fit un acte de pariage avec Thibaut IV, comte de Champagne. A la Révolution, la seigneurie appartenait à François Rémond, marquis de Montmort. Au, le château de Vaux (construit entre 1720 et 1740) fut acheté par Maupas, préfet de police du 2 décembre.
Jędrzej Moraczewski
Jędrzej Moraczewski (1870-1944), engenhaire e òme politic, foguèt primièr ministre de Polonha entre novembre de 1918 e genièr de 1919.
Sistèma de numeracion
Un Sistèma de numeracion es un sistèma d'escritura qu'utiliza de chifras per escriure lei nombres.
Per exemple la quantitat : oo oo oo oo oo oo (dotze) es indicada
Manèl Zabala Sánchez
Manèl Zabala Sánchez (Barcelona, 1968) es un jornalista e escrivan catalan en occitan e catalan.
Es collaborador dels suplements culturales dels jornals Avui e La Vanguardia, es tanben productor, redactor e presentador de Infòc, un informatiu cultural en lenga occitana que s'emet setmanalment a Barcelona Television. Es autor dels libres de relats Ieu sabi un conte... (2001, Prèmi de la Critica Serra d'Or) e Massa cafè (2003, Prèmi Nuevo Talento FNAC), aital coma del roman infantil El camaleó, el gripau i la vella Serengueti (1997). A editat l'antologia Contes d'Occitània (2004) e los sieus relats son estats publicats, en version castelhana, a Espanha e a Mexic.
Féron
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Métabief
Métabief es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Geografia
Métabief Es la via d'accès ideal al Mont d'Aur (ponch culminant del departament del Doubs amb 1,463 m d'altitud) per las pistas, remontadas mecanicas rotas o encara en randonnée.
La municipalitat de Métabief a situat a Nombre|75|km}} al sud de Besançon, 20 km al sud de Pontarlier e 5 km al nòrd-oèst de la frontièra suisse #que la vila lo mai prèp èst Vallorbe a Nombre|10|km –  (musèus, tutas, èca.). La crête de la Caffode se'n tròba a 4,5 km.
Lo parc natural regional de la Nautor-#Jurar es distant d'aperaquí 8 km.
Métabief est la voie d'accès idéale au Mont d'Or (point culminant du département du Doubs avec 1,463 m d'altitude) par les pistes, remontées mécaniques routes ou encore en randonnée.
La commune de Métabief est située à 75 km au sud de Besançon, 20 km au sud de Pontarlier et 5 km au nord-ouest de la frontière suisse dont la ville la plus proche est Vallorbe à 10 km (musées, grottes, etc.). La crête de la Caffode se trouve à 4,5 km.
Le parc naturel régional du Haut-Jura est distant d'environ 8 km.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo nom de la municipalitat ven de "mete" o "methe" per hita e de "bief" #que significa ruisseau. Se tròba la traça del nom de la municipalitat l'an 1250 en lo moment de la redaccion d'una convencion de délimitations de las tèrras. Los abitants de Métabief an #èsser affranchis n'en agost 1393 per Texans de Chalon.
Lo decrèt de la  classifica la municipalitat de Métabief entre la lista de las stations nacionales d'espòrts d'ivèrn.
La municipalitat a aculhit los Campionats del mond de VTT en 1993 amb un recòrd d'afluéncia (70,000 personas sul luòc en lo moment de la jornada del dimenge). Nicolas Vouilloz a unas nòvas fes #èsser sagrat campion del mond (Junior) en lo moment de la pròva de descenuda ongan-ailà. La categoria élite a atengut per l'american Mike King
La municipalitat acuèlh los Campionats d'Euròpa de VTT.
La municipalitat acuèlh los Campionats de França de VTT.
Dubertura del nòu télésiège 6 luòcs #que permet l'accès a l'ensems del domeni e la connexion amb l'ensems de las pistas dels sectors de Métabief, " Paradises ", " Súpers-Longevilles " e " Piquemiette ".
La municipalitat acuèlha FESTO, amassada annala de joves espérantophones.
Le nom de la commune vient de "mete" ou "methe" pour borne et de "bief" qui signifie ruisseau. On trouve la trace du nom de la commune en 1250 lors de la rédaction d'une convention de délimitations des terres. Les habitants de Métabief ont été affranchis en août 1393 par Jean de Chalon.
En 1793, la commune porte le nom de Mestabiez, puis de Metabief en 1801.
Le décret du 12 classe la commune de Métabief parmi la liste des stations nationales de sports d'hiver.
La commune a accueilli les Championnats du monde de VTT en 1993 avec un record d'affluence (70,000 personnes sur le site lors de la journée du dimanche). Nicolas Vouilloz a une nouvelle fois été sacré champion du monde (Junior) lors de l'épreuve de descente cette année-là. La catégorie élite est remportée par l'américain Mike King
La commune accueille les Championnats de France de VTT.
Ouverture du nouveau télésiège 6 places qui permet l'accès à l'ensemble du domaine et la liaison avec l'ensemble des pistes des secteurs de Métabief, " Paradis ", " Super-Longevilles " et " Piquemiette ".
La commune accueille FESTO, rencontre annuelle de jeunes espérantophones.
Anatolia
thumb|300px|Imatge satellita de [[Turquia. Anatolia correspond als dos terces oèst de la part asiatica de Turquia.]] Anatolia o Asia Menora es una peninsula a l'oèst d'Asia. Son territòri correspond actualament a la part asiatica de Turquia.
Lunery
Lunery es una comuna francesa, situada dins lo departament de Char e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Chicandier
vinheta Chicandier o Laurent Regairaz (1978-) es un umorista e actor francés de la region de Sant-Estève, nascut vés Bron (Auvèrnhe-Rose-Aups).
Jòga lo ròtle d'Ordralphabétix dins lo film Astérix et Obélix : L'Empire du Milieu de Guillaume Canet (2022), inspirat de la seria de benda dessenhada Astérix.
Linça
Linça (Linxe en francés) qu'ei ua comuna gascona de Marensin o Maransin situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
La comuna de Linça qu’es situada en Maransin, a 10 km de la Mar Grana. Lo vilatge qu’es bastit suu bòrd deu Binau, petit arriu qui’s gita dens l’estanh de Lon.
Las comunas vesias que son : Castèths, L'Esperon, Lo Binhac, Lit e Micse, Vièla-Sent Gironç, Sent Miquèu-Escalús.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'es ['linsə]. Las fòrmas ancianas que son Sanctus Martinus de Linsa, en latin, aus sègles XI-XII, Lince (mapa de 1630), Linxe (mapas de 1638, 1647 e 1651), Lince (mapas de 1714 e de 1733).
L'origina n'es pas tanpauc fines, com ac creden sovent, mès l'eretèr de *lintea (terra) : lòc on creish lo lin
Istòria
L’eglisa de Sent Martin de Linça qu’es mentavuda au sègle XIIau (Sanctus Martinus de Linsa). Qu’es estada fortificada deu temps de la Guèrra de Cent Ans. Lo campanèr qu’èra reputat lo mei haut deu parçan, e las campanas que s’entenèn, ce dísen, dinc au pont de Dacs (27 km). Despitat en 1868 pr’amor que miaçava de càder, n’es pas jamei estat arrebastit.
Hèitas e hèits :
Administracion
thumb|right|La glèisa de Sent Martin de Linça thumb|right|L'ostau "Darricau", mairia de Linça thumb|right|La sala de las hèstas
Bagneaux
Bagneaux es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha.
Geografia
Bagneaux A situat 2 km al èst de Villeneuve-lo Archevêque. La municipalitat crompan tanben los caserius de Rateau e los Caminava, una granja isolada (los Grands Essarts) #qu'an situat al nòrd del vilatge aital coma un ancian molin transformat ne abitacion : Maupas.
Bagneaux est située 2 km à l'est de Villeneuve-l'Archevêque. La commune comprend aussi les hameaux de Rateau et les Marchais, une ferme isolée (les Grands Essarts) qui sont situés au nord du village ainsi qu'un ancien moulin transformé en habitation : Maupas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Se tròba traça del nom de la municipalitat dempuèi 872 : Baméoléum #qu'evolucionèt en Balmoléum, Baingolaie, Bagnent, Bannault, Bainos, Baignax e fin finala Bagneaux. Demòra pas res de l'ancian ostal fòrta de Maulny-lo-Repaus, #que la localizacion n'a #èsser enregistrat en lo moment del bastiment de la autoroute A5 : es lo luòc ont Sant Louis i auriá recebut la Corona d'espinas crompada a l'emperaire Baudoin II, emperaire de Constantinople, lo 10 d'agost de 1239. Aquela relique a de contunh #èsser presentada dins la glèisa de Villeneuve-la Archevêque, de contunh a Sentit abans de prene París e expausada a la Santa-Capèla.
On trouve trace du nom de la commune dès 872 : Baméoléum qui va évoluer en Balmoléum, Baingolaie, Bagnent, Bannault, Bainos, Baignax et enfin Bagneaux. Il ne reste rien de l'ancienne maison forte de Maulny-le-Repos, dont l'emplacement a été fouillé lors de la construction de l'autoroute A5 : c'est le lieu où Saint Louis aurait reçu la Couronne d’épines achetée à l'empereur Baudoin II, empereur de Constantinople, le 10 août 1239. Cette relique a ensuite été présentée dans l'église de Villeneuve-l'Archevêque, puis à Sens avant de rejoindre Paris et exposée à la Sainte-Chapelle.
Luòcs e monuments
thumb|left|300px| La comuna de Bagneux.
Nòtas
<references group=N/>
Thiel-sur-Acolin
Thiel-sur-Acolin es una comuna francofòna de Borbonés, situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bossés
Bossés o Bossesc, (Boussès en francés) qu'es una comuna agenesa situada dens lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'es [bu'ses]. Las fòrmas ancianas que son capellanus de Bosesquio, en latin, en 1369-1370, ecclesia de Boscesco, en latin, au segle XIV.
Bénédicte Boyrie-Fénié qu'arrefusa l'ipotèsi d'Astor, pr'amor de las fòrmas ancianas e de e barrat de la prononciacion. Lo sufixe que seré lo sufixe preceltic -isco, crotzat damb un sufixe germanic de qualitat -isc. Lo sens que seré de « lòc favorable au bòsc ». En partent du mot germanic *bosk, l'evolucion que seré *boscisco > *Boscesco > Bossesc (dissimilacion) > Bossés (amudiment de la finala). La dificultat qu'es lo grop [sk] + [e] mia a [js] (exemple : nascere > nàisser); mès es pas atau ací; B. Boyrie-Fénié que supausa donc ua dissimilacion deu prumèr k anteriora a l'amudiment deu darrèr k vengut finau : *boskisko > *bossisko (que i avè dus k dens lo nom).
Edward Adelbert Doisy
Edward Adelbert Doisy (Hume, 3 de novembre de 1893 - Saint Louis, 23 d'octobre de 1986) foguèt un bioquimista, mètge e professor universitari nòrd-american premiat amb lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina l'an 1943.
Biografia
Orientèt la siá recèrca scientifica a l'entorn de las ormonas sexualas. Aital l'an 1923 amb Edgard Allen inventèt la primièra dosificacion dels estrogèns, lo 1929 isolèt l'estrona, un dels compausants del estrogen, e lo 1935 lo estradiol.
Interessat tanben en la vitamina K, atenguèt descobrir la siá estructura quimia. L'an 1943 foguèt premiat amb lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina «per los sieus trabalhs en l'obtencion de la vitamina K e la siá estructura». amb Henrik Dam.
Val-d'Ornain
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La municipalitat resulta de la fusion operada lo 1 en genièr 1973 de tres pòbles situats en aval de Fains-Véel :
La commune résulte de la fusion opérée le 1 janvier 1973 de trois villages situés en aval de Fains-Véel :
Canton de Cauçada
Lo canton de Cauçada es una anciana division administrativa de Carcin, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Montalban, lo departament de Tarn e Garona e la region de Miègjorn-Pirenèus, ara d'. Dempuèi 2015, Cauçada es burèu centralizator del canton novèl d'Avairon-Lère, Cairac, Mirabèl, Realvila e Sent Vincent d'Antejac son del canton novèl de Carcin-Avairon (burèu centralizator : Albiàs), e las autras 6 comunas son del canton novèl de Carcin-Roergue (burèu centralizator : Sètfonts). La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian (bas carcinòl).
Istòria
Los cantons de Cauçada, de Mirabèl e de Realvila se creèron en 1790 dins lo districte de Montalban, dins l'Òut.
En 1801, lo canton de Cauçada foguèt conservat e los autres dos suprimits,.
A las eleccions departamentalas del 22 de març de 2015, en aplicacion del decret n° 2014-273 del 27 de febrièr de 2014, lo canton foguèt suprimit.
Coucy-le-Château-Auffrique
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region dels Nauts de França.
Geografia
Lo borg de Coucy-le-Château-Auffrique es situat a l'oèst de Laon e aperaquí a mièg camin entre Chauny (al nòrd) e Soissons (al sud).
Masrimbaud
Masrimbaud o Mas Rimbaut o Mas Rimbaud (Marimbault en francés) es ua comuna gascona de Vasadés administrada pr'eu departament de Gironda de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Coucy-le-Château-Auffrique
Geografia
L'abitat se despartís sus 2 nivèls : la vila basse (ont convergisson las vias de comunicacion) e l'anciana ciutat fortificada (enclausa dins los barris, sul costat del castèl fòrt, el meteis sul promontòri que domina las vals d'Oise e d'Ailette).
Masrimbaud
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Coucy-le-Château-Auffrique
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa