cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mai de 68
Unes eslogans de mai 68
Unes d'aquestes eslogans foguèron utlizat e desviats per la publicitat comerciala.
Unes artistas del movement artistic de la Figuracion narrativa, regropats en particular al Salon de la jova pintura al començament de las annadas 1960, tenguèron un discors militant marcat a l'esquèrra extrèma e donavan a lor art un objectiu de transformacion sociala. Henri Cueco, Bernard Rancillac, Eduardo Arroyo e Gilles Aillaud participèron al talhièr de l'Escòla de las Bèlas Arts que realisava las afichas de Mai 68. La celèbra aficha « Nous sommes tous des Juifs et des Allemands » representant Daniel Cohn-Bendit es de Rancillac. Los filosòfs Michel Foucault e Gilles Deleuze comentèron las òbras de Gérard Fromanger; Jacques Derrida s'interessèt a Valerio Adami e Louis Althusser a Leonardo Cremonini.
Affiches
drecha|vinheta|Una aficha de Mai 68 A partir del 14 de mai a París, lo « Talhièr popular ex Escòla de las Bèlas Arts » produson de desenas d'afichas en serigrafia, abans d'èsser rejonh per d'autres « talhièrs populars » a Marselha, Can, Estrasborg, Amians, Grenòble, Montpelhièr e Dijon.
Estampadas a de milièrs d'exemplars, aqueste centenat d'afichas marcan lo visual dels eveniments e l'imatge que'n demora ara.
Pas cap d'aquestas afichas es pas signada, senon collectivament, « Atelier populaire ». Pas de drech d’autor individual mas una mòstra del trabalh collectiu al servici dels trabalhadors en lucha. « Trabalhar sus sa pichona idèa personala, quitament justa, es demorar dons l'encastre estrech de la concepcion borgesa » precisa un prospèctus destinat als « camaradas creators ».
En mai e juin de 1968, l’intersindicala de la Bibliotèca Nacionala dintra dins lo movements de volontaris recampan prospèctus, bandairòlas, afichas que son uèi un testimonitge unis de Mai 68.
Emissions radiofonicas
Chronique de Mai – Mai 68, vingt ans après… de Dominique Chagnaullaud, série de sept émissions d'une heure réalisées par Jean-Jacques Vierne à l'occasion du 20ème anniversaire des événements. Première diffusion sur France Culture entre le 1èr et le 9 août 1988. À base d'archives sonores, ces chroniques reprennent les principaux événements de Mai 68, de Nanterre à sa fin :
Èris
Èris (simbòl: ), oficialament (136199) Éris, es una planeta nana dau Sistèma Solar situada en delà de l'orbita de Netpun. Descubèrta en 2005, fa partida dei plutoïds mai sa natura precisa es pas encara segura. Son diamètre es estimat entre 2,300 e 2,400 km per una massa de 0,22 massa lunara, leugierament superiora a aquela de Pluton. A una trajectòria fòrça alunchada que demòra entre 37 e 98 UA dau Soleu. Per aquela rason, Èris podriá èsser un objècte espars eissit de la Cencha de Kuiper. Son estructura intèrna es desconeguda mai sa superficia, cubèrta de glaç brilhants, podriá èsser la marca d'una activitat geologica similara au criovolcanisme observat sus Pluton. A au mens un satellit naturau qu'es dich Disnòmia.
Mai de 68
Exposicions
drecha|vinheta|Mai 68, lo prospèctus en revòlta, 2018.
Referéncias
<references group="FJ"/>
Èris
Istòria
Èris foguèt brèvament considerada coma la 10 planeta dau Sistèma Solar. Pasmens, la multiplicacion dei descubèrtas d'objèctes similars a Pluton entraïnèt l'adopcion d'una definicion pus estricta de la nocion de « planeta ». Tre aost de 2006, Èris integrèt donc la categoria dei planetas nanas que recampa leis objèctes planetaris de massa tròp febla per contraròtlar son orbita. En 2008, integrèt tanben la categoria dei plutoïds. En 2010, una tiera de mesuras foguèt organizada per assaiar d'estimar la talha d'Èris gràcias a l'observacion de l'ocultacion d'una estela de la constellacion de la Balena.
Lo nom « Èris » foguèt adoptat per l'Union Astronomica Internacionala lo 13 de setembre de 2006. Foguèt prepausat en causa dei debats e dei controvèrsias sus la definicion de la nocion de planeta après la descubèrta de Sedna e d'autreis objèctes de massa importanta en delà de l'orbita de Pluton.
Caracteristicas
Coma la màger part dei plutoïds, Èris es un objècte pauc conegut en causa dei dificultats tecnicas que pausa son estudi. Lei conoissenças a son prepaus son donc generalament eissidas d'ipotèsis e de modèls teorics malaisats de verificar. Segon lei donadas actualas, Èris a un diamètre estimat entre 2,300 e 2,400 km e una densitat de 2,52. Auriá donc una talha similara a aquela de Pluton mai una massa superiora de 27%. Aquela massa pòu èsser calculada amb una precision importanta gràcias au periòde de revolucion de Disnòmia (15,8 jorns).
L'estructura intèrna d'Èris es, a l'ora d'ara, desconeguda. Segon lei modèls planetaris actuaus, la preséncia d'una diferenciacion es probabla. Dins aqueu cas, podriá i aver un nuclèu rocassós centrau cubèrt per de jaç de glaç. Certaneis ipotèsis consideran la possibilitat d'existéncia d'un criovolcanisme alimentat per de substàncias coma l'aiga, l'amoniac ò lo metan. D'efiech, un tau mecanisme permetriá d'explicar l'albedo important (0,96) de la superficia que dèu èsser cubèrta de glaç brilhants regularament renovelats.
La preséncia d'una atmosfèra fòrça tèuna e periodica es possibla segon leis observacions realizadas per la sonda New Horizons dins lo sistèma de Pluton. Aquela atmosfèra seriá gelada durant lei periòdes d'alunchament dau Soleu.
Orbita
Lo perihèli d'Èris es pron alunchat de Neptun per limitar l'influéncia de la planeta giganta sus l'orbita d'Èris. Dins aquò, una resonància orbitala 17:5 entre lei dos còrs es sospichada.
Observacion
La magnitud aparenta d'Èris es de + 19. Es donc observabla amb lei telescòpis pus poderós qu'existisson. En causa de son enclinason fòrça importanta, se tròba a l'ora d'ara dins la constellacion de la Balena. Pasmens, demòra un objectiu malaisat en causa de sa velocitat de desplaçament febla. Per l'identificar, es necessari de realizar un traçat precís de l'ensemble deis estelas de la zòna d'observar per assaiar de trobar un còrs en movement.
Jost Bürgi
Jost Bürgi (28 de febrier de 1552, Lichtensteig - 31 de genier de 1632, Kassel) es un relotgier, un astronòm e un matematician soís. Collaborator de Johannes Kepler (1571-1630), èra una personalitat scientifica reconeguda de son epòca e foguèt nomat relotgier imperiau. En particular, èra famós per sei relòtges astronomics e per seis instruments de mesura. Uei, es egalament conegut per son trabalh sus lei logaritmes. D'efiech, tre la fin dau sègle XVI, publiquèt de taulas trigonometricas que permetián de de realizar de multiplicacions ò de divisions de grands nombres gràcias a un sistèma d'addicions e de sostraccions (prostaferèsi). Puei, desvolopèt de tecnicas de calcul logaritmic que menèron a la publicacion d'una taula d'antilogaritmes en 1620. Pasmens, per de rasons desconegudas, l'edicion de sei trabalhs logaritmics foguèt incomplèta. La taula foguèt publicada soleta, sensa explicacion, e l'error foguèt pas corregida avans 1856. En consequéncia, sa taula demorèt pauc utilizada.
Ulea
Ulea es un municipi d'Espanha de la Comunautat Autonòma uniprovínciala de Múrcia.
Ferrières-en-Brie
Ferrières-en-Brie es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Bran
Bran es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
La Chalm e Ribenas
La Chalm e Ribenas es una comuna novèla gevaudanesa, creada lo 1èr de genièr 2019, que compren La Chalm e Ribenas. Es situada dins lo departament de Losera e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon. Lo chapluòc es Ribenas.
Economia d'Iraq
L'economia d'Iraq se caracteriza per una fòrta dependéncia de l'exportacion de petròli e per accentuar un desvolopament dirigit per d'organismes centrals. Abans lo començament de la guèrra contra Iran en setembre de 1980, lo futur de l'economia iraquiana èra brilhant. La produccion de petròli aviá atengut lo nivèl de 3,5 milions de barrils per jorn e las intradas del petròli somavan 21 miliards de dolars en 1979 e 27 miliards de dolars en 1980. Al començament de la guèrra, Iraq aviá acumulat aperaquí 35 miliards de dolars en de resèrvas de devisas.
La guèrra entre Iran e Iraq agotèt las resèrvas de devisas d'Iraq, destrusiguèt la siá economia e daissèt dins lo país un deute extèrne superior a 40 miliards de dolars. Après la fin del conflicte, las exportacions de petròli comencèron de pujar pauc a pauc, mercé al bastiment de nòus oleoductes e a la restauracion de las installacions destruidas.
Lene Marlin
thumb|250px|Lene Marlin en 2009 Lene Marlin Pedersen (Tromsø, Norvègia, 17 d'agost de 1980) es una cantaira norvegiana. Venguèt famosa internacionalament tre 1998 gràcias a sas cançons "Unforgivable Sinner" e subretot "Sitting Down Here" presentas sus son primièr album Playing My Game.
Logaritme neperian
Lo logaritme neperian ò logaritme naturau es la foncion logaritme de basa e. Generalament notat « ln » « log », es una foncion majora dei matematicas e dei sciéncias modèrnas en causa de son utilizacion dins mai d'un domeni. Es la foncion recipròca de la foncion exponenciala.
Joaquín Sorolla
Estudièt a Valéncia embe Francisco Pradilla e après estudièt en Itàlia e a París.
Pintèt lo retrait delh rei Anfós XIII d'Espanha.
Son ostal, "La casa Sorolla", se visita a Madrid.
Kappelkinger
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Abans 1150: Curbera es un alleu del Comte de Werde, Siegebert. Curbera #Qu'al fil dels ans se tranformera en Cungera =KINGER. En l'an 1150 Siegebert dona Curbera al Abbaye de Wadgassen, amb los #dire e la bassa, mièja e anautita justícia. La donation a confirmat l'an 1179 pel pape Alexandre III. En l'an 1200 Kappelkinger possedís ja una capèla. (Se tròba en l'archiu del prieuré de Insming la traduccion alemanda facha l'an 1617 pel vicari del Val-de-Guéblange). En 1224 lo abbaye de Wadgassen renóncia als sieus dreches sus Kappelkinger en favor del Comte Siegebert III e de los sieus fils Henri e recep a cambiament la mitat de las #dire a Guéblange. En 1727 Kappelkinger, fins ailà annèxa de la parròquia de Insming, a erigit en parròquia de la archiprêtré de Morhange amb Überkinger coma annèxa. Lo 12 de decembre de 1724 la destruccion de la capèla es ordonnée aital coma lo bastiment de la glèisa actuala, aquel als còstes del prieuré de Insming. Kappelkinger A erigit en parròquia dédiée a St Jacques en 1727. En 1732 a luòc lo bastiment de la glèisa de Kappelkinger. En 1790 las municipalitats de Kappelkinger e de Ueberkinger fan partida del Costat de Sarralbe, district de Sarreguemines, amb 7 autras comunas. En 1811 lo nombre de las municipalitats del costat de Sarralbe passa de 19 a 13, sièis comunas en avent #èsser suprimidas e amassadas a las municipalitats vesinas; A comptar d'aquela data Uberkinger es una annèxa de Kappelkinger.
19 d'octobre
Decèsses
Veire tanben :
Agronomia
L'agronomia es l'ensemble de las sciéncias exactas, naturalas, economicas e socialas, e de tecnicas qu’utiliza en practica e dins la compreneson de l'agricultura.
L'agronomia es diferenta de l'agrologia.
Definicion
Los tèrmes d'agricultura e d'agronomia son sovent utilizats l’un per l’autre, alara que s'agís de dos concèptes diferents.
D'un biais general, l'agronomia es la sciéncia qu’a per objectiu de comprendre los mecanismes en jòc en agricultura e de los melhorar. Aquò explica que se pòt parlar de sciéncia agronomica.
L'agricultura, ela, es la practica de l'activitat agricòla. Idealament, l'agricultura se noirís de las reflexions agronomicas, e lo contrari.
Istòria de l'agronomia
Segon l’istorian Gilles Denis, l'agronomia aparéis en Euròpa al sègle XVIII, amb lo desvelopament del metòde scientific e d'una « ideologia de l'utilitat » que mena comprene e a mestresar la natura. Seriá tanben ligada al desvelopament de l'economia politica, de la fisiocracia e de l'idèa que l'agricultura es la font essenciala de riquesa d'un reialme. Per Gilles Denis, es donc anacronic de parlar d'agronomia abans son aparicion dins l'Euròpa del sègle XVIII. Al contrari, Jean Boulaine, definissent l'agronomia coma un « còrpus de coneissença relativas a la mesa en valor, a l’expleitacion e a la conservacion del mond rural, e sistèmas de tecnicas que permeton de los metre en valor », considèra que l'agronomia aparéis dins lo metèis temps que l'agricultura.
Antiquitat
Se dempuèi l’Antiquitat mai anciana, las evocacions dels trabalhs rurals son presents dins l'iconografia (bas-relèus egipcians per exemple) e fan l'objècte de l'atencion dels eleits dins unas civilizacions (ròtle de las paradeisias, palais e bòrdas imperialas, dins l'Empèri pèrsa aquemenid) cal esperar l'agronòma punic cartaginés (anciana Tunisia) Magon per que siá fach referéncia a un tractat d'agronomia estructurat. Sa valor foguèt tan reconeguda que lo Senat roman ordonèt de’n far la traduccion. D'un biais general l'aristocracia romana marcava un cèrt interés per l'agronomia çò que se tradusís per una succession d'autors (Caton lo Vièlh, Varron, Columèla, Palladius...) e de tractats portant sus l'agricultura.
De l’Edat Mejana al començament del sègle XIX
A l’Edat Mejana, lo progrès agronomic s’espandís subretot per la abadiás mai que mai benedictinas. A partir de Reneissença, le reviscol general de l'escritura e de la lectura toquèt tanben l'agronomia. Se d’en primièr se fa pas que publicar en latin puèi dins las lengas vernacularas los tractats antics, mai tard se produguèt de tractats originals.
Al sègle XVIII e començament del XIX, los fisocratas s'interesson a l'agricultura dins son aspècte economic, alara qu'un ensemble de grands proprietaris terrencs (Jethro Tull, Arthur Young, Mathieu de Dombasle) experimentant de metòdes novèls que difusan dins d’obratges e codifican a vegada jos forma de teorias. En parallel se crean de societats nacionalas o localas d'agricultura e de bòrdas experimentalas.
Sègle XIX
L'agronomia ven disciplina universitària pendent lo sègle XIX, se desvolopan a l’encòp la recerca e l'ensenhament a l’entorn de l'agricultura. Participan al movement dins la primièra mitat del sègle d’agronòmas coma Thaer, Thouin ou de Gasparin. Las contribucions de Liebig preparan l'avèniment de l'agricultura industriala.
sègles XX e XXI
Dins la segonda mitat del sègle XX, l'agronomia viu de prigondas mutacions sus un plan epistemologic e tecnic. Es tanben confrontada a de prigondas mutacions del contèxte agricòl.
L'agronomia subís une ruptura conceptuala que consacra sa separacion definitiva d’amb l'agricultura e son avèniment coma sciència d’espese: ara, la teoria scientifica precedís lo recamp de las donadas, al contrari de çò que prevaliá de per abans. Caracterizada per de concèptes novèls, coma lo « perfi cultural » (S. Hénin) que permet un apròchi teoric de l'estudi dels sols, l'itinerari tecnic o lo sistèma de cultura.
Dins la segonda mitat del sègle XX, l'agronomia es tanben confrontada a de cambiaments prigonds del contèxte agricòla. Après una fasa de fòrta creissança de la produccion agricòla, caracterizada pel desvelopament dels engrais e pesticids de sintèsi, ligats als progrèsses parallèls realizats en matèria de produccions vegetalas e animalas (seleccion e melhoracion), l'agricultura es confrontada a una tièra de dificultats. Las foncions economicas, environamentalas e socialas de l'agricultura son uèi al còr d'un vast debat de societat. De recentas crisis (vaca fòla, organismes modificats geneticaments, pesticids, Escherichia coli O104:H4), mostrèron plan la complexitat e l'importança d’aqueste debat, en metent per exemple en evidéncia lo ligam entre recerca agronomica e interés economics: associacion fòrça eficaça per accelerar lo novelum mas fasent problèma del moment que cal de l'evaluar objectivament. En efièch, los especialistas, implicats dins de programas industrials pòdon se trobar jutges e partidas. Es lo problèma mai general del conflicte d'interés espandit als cercaires.
A partir de las annadas 1980, d’aisinas novèlas son disponiblas per la recerca agronomica. La biologia moleculària dona de novèlas possibilitats per la seleccion varietala (cartografia puèi sequençatge dels genòmas, creacio d'OGM), l'estudi dels patogèns e damatjoses o l'estudi de las comunautats microbianas dels sòls o del rumen (qPCR, metagenomic). Lo desvelopament de l'informatica permet lo vam de la modelizacion e de la biometria mercé al desvelopament de mejans poderoses de calcul estatistics ara d’usatge corrent pendent las experimentacions.
Al vejaire de las importantas dificultats economicas del mond agricòl e païsan pendent las annadas 1980-90 marcada per una casuda de contunh del prètz de las matèrias agricòlas, unes agronòmas estiman indispensable de metre a jorn los mecanismes explicatius de l'evolucion de l'agricultura los ligant a l'evolucion de la demanda sociala. L'apròche agronomic purament local es enriquit e completat per un vejaire amb per objectiu replaçar l'agricultura e los sistèmas de produccion realizats dins lo contèxte mondial. A l'ora de la mondializacion dels escambis, paréis impossible d'interpretar coma cal las estrategias agricòlas sens conéisser las politicas agricòlas e los acòrdis internacionals subretot dins l’encastre de Organizacion mondiala del comèrci que condiciona lo prètz de las matèrias primièras e donc la renda de las produccions.
Desvelopament dels concèptes conciliant environament e agricultura
Las degradacions environamentalas, ligadas a l'agricultura industriala, al déesvelopament industrial e al creis fòrt de la populacion mondiala, provoquèron fòrça questions e menèt al desvelopament, veire l'aparicion de novèlas preoccupacions per la sciéncia agronomica (despollucion, tractament dels degalhs, amenatjament rural, luta biologica, luta integrada e produccion integrada). L'agricultura es confrontada tanben a las crisis de subreproduccion
Dins aqueste contèxte, lo vam de las novèlas tecnologias, biotecnologia e informatica, dobriguèt de camps novèls d'estudis menant al desvelopament de l'agricultura de precision. Mas existís un desacòrdi entre los agronòmas sus la plaça de donar a las novèlas tecnologias dins la resolucion dels problèmas actuals. Unes i veson que de mejans segondaris, quitament susceptibles mêmes d'agreujar los efièchs pervèrses de l'agricultura industriala quand d'autres ne fan lo pilar d'una novèla revolucion verda. A l’opausat d'autras solucions foguèron prepausadas pels agronòmas, basadas sus l'utilizacion de las regulacions naturalas dels agroecosistèmas: agricultura de conservacion, agricultura sostenibla, agroecologia, intensificacion ecologica, revolucion doblament verta... D’agronòmas tanben s’interessèron a l'agricultura biologica, una forma d'agricultura nascuda fòra de la recerca agronomica. D’entre d'autras formas d'agricultura se volent respectuosas del mitan, la biodinamia e la permacultura son marginalament estudiadas per d’agronòmas. Dins las annadas 1990 se fa tanben la promocion del concèpte de multifoncionnalitat de l'agricultura qu’a par objectiu de prene en compte dins las politicas agricòlas la diversitat de las foncions socialas e environamentalas de l'agricultura (sobeiranetat alimentària, emplec, gestion dels païsatges...) al delà de la foncion de produccion agricòla.
Al començament del sègle XXI se multiplica dins la literatura scientifica dels tèrmes designant de novèlas formas d'agricultura mai respectuosas de l'environament : agricultura sostenabla, agricultura sostenable de nivèls d’intrants flacs, ecoagricultura, modernizacion ecologica de l’agricultura...
Agronomia: una sciéncia locala
L'agricultura essent una mesa en valor d'un territòri donat avent las sieunas caracteristicas, l'agronomia replaça de coneissenças genericas dins un contèxte local. S'agís en efièch de comprene un mitan per ne tirar lo melhoe partit agricòl. Dins sa partida que tracta de las quita practicas agricòlas, l'agronomia es estrechament ligada a la pedologia dins la mesura on es estrechament ligada als sòls e als climats, que son pas jamai los meteisses d'una region a l'autra. Es la rason per que en França, per exemple, unas especializacions se fan en agronomia tropicala, que las especificitats son pas comparablas a l'agricultura de la metropòli. Se fa sovent referéncia al terrados, que devon èsser tractats de bais diferent los uns dels autres.
.android
(sistèma d'esplecha) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuei lo 7 de novembre de 2014.
Senhalens
Senhalens (Seignalens en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : Sanctus Stephanus de Segnalens en 1271, Ecclesia de Senhalensis en 1296, Villa de Semalenxis, Appamiensis dyocesis en 1302, De Senhalenchis en 1318, Senhalenx en 1389-1589, Signalens en 1768, Seignallens en 1807. La prononciacion occitana es Segnalens, dins la grafia de l'abat Antòni Savartés, donc [seɲa'lens]. Senhalens vendriá d'un nom germanic d'òme ambe'l sufixe -ing(os), Sini-hari per Dauzat e Rostaing, segon Ernst Gamillscheg, Senera segon los Féniés (a la seguida d'Ernèst Negre ?) . Sini-hari presenta pas tant de dificultats foneticas.
Blòc 0421
Lo  es un blòc (en francés, îlot) del sector de dins lo principat de Mónegue.
Sa superfícia es de 0.
.claims
("reclamacion" en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuei lo 2 de mai de 2014.
Marc Riboud
thumb|Marc Riboud (1975) Marc Riboud, nascut lo 24 de junh de 1923 a Saint-Genis-Laval (Ròse) e mòrt lo 30 d'agost de 2016  foguèt un fotograf francés.
Es conegut, entre autres, per sos libres suls sieus reportatges en Asia: Les Trois bannières de la Chine, Face of North Vietnam, Chine Instantanés de voyage, e mai recent Vers l'Orient et Cuba.
Biografia
Marc Riboud es lo cinquen enfant d'une frairiá de set. Grandiguèt dins una familha borgesa lionesa (son paire èra diplomat de l'IEP París e un amic de jovensa de Maurice Schlumberger, que seguissiá la carrièra dels enfants Riboud, e lo grand èra dels fondators de la Lionesa de Banca). Es lo fraire dels industrials Antoine e Jean Riboud. En 1944, resistant, participa als combats del Vercòrs, que rejonh amb lo promés de sa sòrre Françoise que vegèt èsser abatut per las fòrças d'ocupacion, una experiéncia que lo marquèt a vida e determinèt sa vocation,. Après la Liberacion, estudièt a l'École centrale de Lyon de 1945 a 1948.
Comença fotografia amb l'aparelh fotografic Vest Pocket Kodak ofèrt per son paire. En 1937, a 14 ans, pren sos primièrs imatges a l'exposicion internacionala « Arts e tecnicas dins la vida modèrna » a París. Tanben fotografia los castèls de Léger.
En 1955, va a Istanbul (amb la Land Rover de George Rodger) e passa en Iran, Afganistan, Paquistan per aténher Índia, ont demora un an abans d’obtenir son visa per la China ont fa en 1957 son primièr long sejorn. En 1958 acaba son viatge en Orient Extrèm per un sejorn al Japon que foguèt amb Women of Japan lo subjècte de son primièr libre (amb un tèxte de Christine Arnothy). Torna prene la rota anat d’Alaska en ivèrn de 1958 fins a Acapulco.
De 1960 a 1962, Marc Riboud fotografia las independéncias africanas, fa de sejorns en Argeria e fotografia l'alegresa de l’independéncia en julhet de 1962.
En 1965,torna en China e fotografia lo desencadedament la revolucion culturala e publica Les Trois Bannières de la Chine edicions Robert Laffont.
En 1967, present a Washington a una manifestacion contra la guèrra al Vietnam, fotografia una militanta que tend una flor als soldats. Aquela fotografia, La Filha a la flor vengèt una icòna de la patz. En 1968, fotografia las manifestacions estudiantas de mai a Paris e viatja al Nòrd e Sud de Vietnam ont torna en 1969, en 1972 e tanben 1976 ont fotografièt la reeducacion forçada dels quadres pel poder comunista.
Pendent los ans 1970,  torna en China ont seguís son evolucion e transformacions fins a son darrièr sejorn a Shanghai en 2010. En 1973, cobrís lo procés del Watergate a Washington. Mai d'un còpa va a Praga per sosténer los signataris de la Carta 77 e subretot son amiga Anna Farova, istoriana de la fotografia. En 1979, es a Teheran pendent la presa d'otagtes de l'ambassada dels Estats Units d'America e per fotografiar los folas en deliri festejant lo retorn de l'aiatollà Khomeini.
En 1980, va en Polonha per un long reportatge sus Solidarnòsc. En 1987 fotografia a Lion lo procés de Klaus Barbie. A partir de 1986, suls conselhs de son amic lo pintre Zao Wou-Ki descobrís Huang Shan, fascinat per la beutat d'aqueles monts qu'inspirèron los pintres chineses. Tanben fa de sejorns a Angkor, amoroses d'aqueles temples envasit per de raïces e los arbres seculars.
Dins los ans 1990, acompanha sas mòstras pel mond e publica de libres. En 1998, après l’apartheid, va en Afrique del Sud, à Johannesbourg, a Soweto e dins de vilatges alunhats de la capitala.
En 2008, va a Nòva York per fotografiar la victòria de Barack Obama. En 2009, publica de fotografias del Tibet dins Les Tibétains amb de tèxtes d'André Velter qu'encontrèt per aquel libre coma o compta pendent lor entreten sus l'mission Sagesses bouddhistes en novembre del meteis an. En 2010 fa un darrièr vitge a Shanghai per inaugurar una mòstra. Sa santat fragila l'obliga a demrar a París fins a sa mòrt, lo 30 d'agost de 2016,.
Publicacions
Las fotografias de Marc Riboud foguèron publicadas dins fòrça revistas coma Life, Look, Le Nouvel Observateur, Paris-Match, Géo, Stern. Per dos còps ganhèt los prèmis Overseas Press Club Award (en 1966 per The Three Banners of China eten 1970 per Face of North Vietnam). Recebèt a Nòva York lo prèmi de Leica Timelife Achievement en 2001.
En 2012, son libre Vers l'Orient, publicat a las editions Xavier Barral, qu'amassa de fotografias presas pendent son viatge de jovença en Orient e Asia, recep lo prèmi Nadar.
Mòstras
Ans 1960 Ans 1970 Ans 1980 Ans 1990 Ans 2000 Ans 2010
La Unión
La Unión es un municipi d'Espanha de la Comunautat Autonòma uniprovínciala de Múrcia.
Panèl d'anóncia d'un passatge per pedons en França
Lo panèl d'anóncia d'un passatge per pedons es un panèl de senhalizacion qu'indica la preséncia d'un (o mantun) passatge per pedons, situat a una distància d'environ 50 mètres del primièr en zòna urbana, e 150 mètres dins la campanha.
Parasitisme
Lo parasitisme es l'estat d'un organisme, dich lo parasit, que viu au despens d'un organisme eissit d'una autra espècia, dich l'òste. Lo parasit utiliza l'òste per se norrir, per s'assostar ò per se reprodurre.
Monisme (parlamentari)
Definicions
Se pòt destriar dins lo drech constitucional lo parlamentarisme dualista o orleanista del parlamentarisme monista.
Lo regim dualista
Lo regim parlamentari dualista, o classic, foguèt inicialament lo sol regim parlamentari practicat. Aparegut dins las monarquias europèas, en lo Reialme Unit (de 1792 a 1834), en França (de 1814 a 1848) e en Belgica (a partir de 1831), es una etapa màger entre l’absolutisme reial e la sobeiranetat del pòble.
Dins un regim parlamentari dualista, lo govèrn es responsable devant lo parlament e devant lo cap de l’Estat, eretièr de l’ancian monarca absolut (devengut rei del pòble o president). Aquela responsabilitat de l’executiu devant lo legislatiu se basa sul principi d’egalitat e de collaboracion dels poders, e coma o escriguèt Auguste Burdeau sus la monarquia de julhet de 1830 a 1848, jos un « regim parlamentari autentic » [es a dire dualista] « lo Parlament e lo Rei [son de] fòrça sensiblament egala ».
La teoria dualista repausa sus dos postulats :
Dins las monarquias, l’afondrament de la legitimitat reiala en favor d'aquela del govèrn (en Anglatèrra a partir del començament del sègle XIX), balha una transformacion dels regims. Lo cap de l’Estat ten mai que mai un ròtle formal dins l’exercici dels poders. Anam doncas cap a un sistèma de tipe monista.
Lo regim monista
Lo govèrn es responsable solament debant lo Parlament (d’ont lo nom de parlamentarisme monista) e lo cap del govèrn (generalament nomenat Premièr ministre o President del govèrn pòt pas èsser revocat per lo cap de l’Estat (pasmens dins cèrts païses, lo poder de nominacion es formalament dins sas mans).
Lo parlamentarisme monista s’impausèt en Euròpa al cors del sègle XIX e es uèi lo tipe de regim parlamentari de luenh pus espandit dins lo mond. Dins los païses coma lo Reialme Unit, los Païses Basses o Belgica, le passatge d’un parlamentarisme dualista a un parlamentarisme monista s'efectuèt al cors del sègle XIX. Dins lo meteis temps, l’evolucion francesa cap a un parlamentarisme monista es pus brutala e pus tardiva.
La responsabilitat politica del Govèrn davant lo Parlament pòt s'exprimir de divèrsas manièras :
Lo parlamentarisme monista se manifèsta tanben per un escafament del cap de l'Estat fins a reservar al president o al monarca un ròtle representatiu.
Una excepcion : la Vª Republica Francesa
En França, la Constitucion de la Vª Republica afirma la responsabilitat del govèrn devant lo Parlament, e, dins la practica, lo govèrn es responsable egalament devant lo cap de l’Estat : l’istòria de la Vª Republica mòstra ben que (levat 1962) lo Parlament renversa pas los govèrns e que los Premièrs ministres qu'an demissionat o an fach a la demanda del president de la Republica.
.credit
("crèdit" en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuei lo 24 d'abril de 2014.
Perugino
thumb|right|Lo Perugino: autoretrait Pietro di Cristoforo Vannucci dich lo Perugino (Il Perugino) (nascut v. 1448 a Città della Pieve, prèp de Perosa, en Ómbria — mòrt en 1523 a Fontignano frazione de Perosa) es un pintre italian de la Renaissença qu'apartenguèt a l'escòla ombriana, que foguèt un dels mèstres de Rafèl. Pintèt subretot de quadres religioses, multiplicant madònas elegantas e àngels melancolics sens fòrça varietat, « trabalhant dins la religion per s’enriquir » (Élie Faure).
Biografia
Lo Perugino se formèt en estudiant las òbras de Piero della Francesca e de Verrocchio, que foguèt probablament son disciple a Florença entre 1470 e 1472, en companhiá de Leonardo da Vinci. Trabalhèt principalament en Ómbria, a Florença e a Roma, tanben a Luca, Bolonha, Venècia, Cremona, Ferrara e Milan.
Dins sas òbras de jovença òm destaca las Scènas de la vida de Sant Bernat (1473), L'Adoracion dels Magues (1476) e Verges variadas dispersadas dins de nombroses musèus d'Euròpa que foguèron longtemps atribuidas a Verrocchio. Dins totas aquelas òbras se pòt veire una mescla de las influéncias de sos dos mèstres.
Trabalhèt a Roma a partir de 1478. Entre 1480 e 1482, contribuiguèt a las frescas de la Capèla Sixtina amb d'autres grands mèstres de l'epòca. Lo Perugino i pintèt tres scènas, que doas en collaboracion amb Pinturicchio (lo Baptisme del Crist e Moisès viatjant en Egipte). Se desliurèt pauc a pauc de l'exemple de Piero della Francesca, privilegièt dins sos composicions la clartat, l'equilibri e lo classicisme de las formas.
Quessoy
Kesoue en breton ( Quessoy en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Perugino
Biografia
Dins las òbras del Perugino, coma dins las del Pinturicchio o del jove Rafèl, lo païsatge es pas considerat coma un simple element decoratiu al fons del quadre. Un dialòg se deviá establir entre lo païsatge e las figuras del primièr plan, visant a inscriure aquelas dins un espaci vast, segon de rapòrts armonioses. Aquela interpretacion aguèt per efèit de permetre al pintre de trobar dins son quadre un equilibri perfèit entre evocacion del real e construccion mentala.
En 1485, Pietro Vanucci foguèt nomenat ciutadan d'onor de Perosa, d'ont lo subrenom de Perugino.
Quand sa reputacion foguèt facha, son activitat venguèt versanta. Dubriguèt dos talhièrs, un a Perosa, l'autre a Florença. A aquel moment son òbra atenguèt la pus granda maduretat, amb fòrça composicions inseridas dins d'amples espacis dobèrts. Sas produccions se multipliquèron, mas de còp que i a perdèron en qualitat, quand aguèt pas temps d’assegurar tota la realizacion. Demòra pasmens lo melhor pintre de l'Itàlia de son temps coma o nòta Agostino Chigi, en 1500 : « Perugino [...] è il meglio mastro d’Italia ».
thumb|right| upright 1.5 |La Nòça de la Verge, entre [[1500 e 1504, Musèu de las Bèlas Arts de Can]]
Dins las darrièras annadas de sa vida trabalhèt intensament per las principalas glèisas d’Ómbria e de Toscana. Isabèla d'Este li comandèt en 1503 Lo Combat de l'Amor e de la Caritat (Lotta tra Amore e Castità), per son studiolo del palais ducal de Màntoa (uèi al Musèu del Lovre). En 1508, lo papaJuli II li fisèt la decoracion de la copòla de la cambra de l'encendi del Borg (Stanza dell'Incendio del Borgo) al Vatican. A partir d'aquela data, trabalhèt a Perosa e a l'entorn, mas se nòta un certan apauriment de l'estil e una repeticion de sas pus grandas composicions.
Lo Perugino influencèt fòrtament Fiorenzo di Lorenzo coma a son començament Rafèl.
Villanueva del Río Segura
Villanueva del Río Segura es un municipi d'Espanha de la Comunautat Autonòma uniprovínciala de Múrcia.
Perugino
Òbras
thumb| upright 1.5 |Baptisme del Crist del Duomo de [[Città della Pieve]] thumb| upright 1.5 |Remesa de las claus a Sant Pèire ([[1481) Fresca, 335 x 550 cm, Capèla Sixtina, Roma]]
París
Al Musèu del Lovre
Can
Al Musèu de las Bèlas Arts de Can
Nancí
Al Musèu de las Bèlas Arts de Nancí
Tolosa
Al Musèu dels Agustins de Tolosa
Lion
Al Musèu de las Bèlas Arts de Lion
Chicago
Art Institute of Chicago
Blòc 0422
Lo  es un blòc (en francés, îlot) del sector de dins lo principat de Mónegue.
Sa superfícia es de 0.
Ossadjas
Ossadjas o meilèu Ossatjas (Ossages en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [u'sadjəs]. Las fòrmas ancianas que son Orsagges, Orsages cap a 1105, Sanctus Saturninus de Ossatges aus sègles XI-XII, Arnaldus de Satges en 1270, Ussadges en 1289, Otsage en 1299, Ossages (mapas de 1714 e de 1733).
Lo nom que sembla viéner deu cognomen Urso o Ursus dab lo sufixe -aticus/atica : ursáticas (terras). La liquida r qu'ei assimilada per la shiulanta s : Ursáticas > Ussáticas. La seguida qu'ei [u'sadeɣas] > [u'sadeas] > [u'sadjas] > [u'sadjəs]. L'atestacion de 1270 que s'explica per la confusion de la prumèra sillaba dab la preposicion au. J.B. Orpustan qu'explica lo nom per urd-, « planèr, lòc planèr » dab ua evolucion en urz-/orz-, mès que caleré explicar lo sufixe. Ossatjas qu'ei un nom de proprietat antica, la proprietat d'Ursus.
Maubèc (Vauclusa)
Maubèc (Maubec en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament de Vauclusa e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Yecla
Yecla es un municipi d'Espanha de la Comunautat Autonòma uniprovínciala de Múrcia.
Nicolas Chuquet
Nicolas Chuquet (entre 1445 e 1455, París - 1488, Lion) es un matematician francés de la fin dau sègle XV. Installat dins la vila de Lion a partir de 1480, es famós per sei tractats matematics. Lo pus important es Triparty en la science des nombres, publicat en 1484, que presenta lo concèpte de nombre (compres lo zèro e lei nombres negatius), lei racinas e de trabalhs que prefiguran lo logaritme. Intègra tanben l'escritura x0 = 1 e de consideracions sus l'escritura dei grands nombres. L'escala lònga de notacions d'aquelei nombres es ansin de còps dicha « escala de Chuquet ».
Grez-Neuville
Grez-Neuville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La populacion, relativament nombrosa per çò qu'es de las parròquias vesinas (193 fuòcs l'an 1688, 226 fuòcs l'an 1700, 300 fuòcs l'an 1789, 1,269 abitants l'an 1790), èra pro egalament repartida doncas que, totjorn segon los abitants, en 1777 : ; en sabent que los mainats pas communiaient generalament pas abans l'edat de dètz a catorze ans, a, las doas parts de la parròquia lor caliá èsser a pauc près tanben pobladas. Fin finala, del punt d'enguarda religiós, administratiu e judicial, la parròquia dépendait del diocèse de Angieus e del archidiaconé d'Indignatz-Maine, levava de l'autoritat del governador de Anjau e del intendant de Tors, e èra del ressort del Parlament de París e del bailliage d'Angieus.
Dividida territorialement per la Mayenne, Grez-Neuville li caliá conéisser/conéisser una organizacion e un desvolopament diferenciat de part e d'autra del riu. Diferenciats al nivèl de la cronologia primièrament : contràriament a #çò que poiriá daissar pensar la toponymie, es lo bourg de Neuville #qu'es çò de mès d'ancian doncas qu'a mencionat dempuèi 834, quand sant Aldéric i establís una métairie. Lo sieu nom, Nòva Villa in Andecavo, poiriá. Per çò qu'es de Grez, es en 1122 #qu'a mencionat per las primièras fes, quand Nicolas de Neuville #autorizar lo sieu vassal, Raoul de Grez, a bastir una capèla dédiée a sant Jacques, près de lo sieu ostal, sul marge esquèrre de la Mayenne. . La glèisa paroissiale en se trobant, ela, coma lo presbytère, a Neuville. Grez E Neuville avián connectat per un pont, mencionat l'an 1462, mas #que la data de bastiment n'es desconeguda, e #que i aguèt destruit al mai tard en 1576. S'i aguèt pas alavetz d'autra solucion que lo recors a un bac, perilhós doncas que #fluir a divèrsas recuperacions, ,.
Grez-Neuville, malgré son nom composé, n’a toujours formé qu’une seule et unique paroisse sous l'Ancien Régime, mais une paroisse regroupant deux bourgs, Grez et Neuville, séparés par la Mayenne. Voilà comment les habitants décrivaient leur paroisse en 1777 :
La population, relativement nombreuse par rapport aux paroisses voisines (193 feux en 1688, 226 feux en 1700, 300 feux en 1789, 1,269 habitants en 1790), était assez également répartie puisque, toujours selon les habitants, en 1777 : ; sachant que les enfants ne communiaient généralement pas avant l’âge de dix à quatorze ans, au, les deux parties de la paroisse devaient être à peu près aussi peuplées. Enfin, du point de vue religieux, administratif et judiciaire, la paroisse dépendait du diocèse d’Angers et de l’archidiaconé d’Outre-Maine, elle relevait de l’autorité du gouverneur d’Anjou et de l’intendant de Tours, et était du ressort du Parlement de Paris et du bailliage d’Angers.
Divisée territorialement par la Mayenne, Grez-Neuville devait connaître une organisation et un développement différenciés de part et d’autre de la rivière. Différenciés au niveau de la chronologie tout d’abord : contrairement à ce que pourrait laisser penser la toponymie, c’est le bourg de Neuville qui est le plus ancien puisqu’il est mentionné dès 834, lorsque saint Aldéric y établit une métairie. Son nom, Nova Villa in Andecavo, pourrait. Quant à Grez, c’est en 1122 qu’il est mentionné pour la première fois, lorsque Nicolas de Neuville autorisa son vassal, Raoul de Grez, à construire une chapelle dédiée à saint Jacques, près de sa maison, sur la rive gauche de la Mayenne. . L’église paroissiale se trouvant, elle, comme le presbytère, à Neuville. Grez et Neuville étaient reliés par un pont, mentionné en 1462, mais dont la date de construction est inconnue, et qui fut détruit au plus tard en 1576. On n’eut alors d’autre solution que le recours à un bac, dangereux puisqu’il coula à plusieurs reprises, ,.
20 d'octobre
Decèsses
Vejatz tanben:
Confolèuç
Confolèuç (Couffouleux en francés) es una comuna lengadociana en País d'Albi situada dins lo departament de Tarn e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Confolèuç
Confolèuç, dins una comba, ven del latin confluentes, «jonhent, ajustador, ajustant». L'atestacion de 1147 per Pèus e Cofolèus, Confoulens, mòstra que, la finala èra en -ens (puslèu que -èns) : dempuèi l'Edat Mejana, mai que mai en Albigés, -n- dins lo grope -ns s'es vocalizada en [-w-], e la vocala -e- precedenta s'es dobèrta en -è- a l'encòp.
Sant Barç
La prononciacion es [san'bas]. Lo sent es Euparchius, confondut ambe Vedastus, d'aquí lo nom francés Sent Vaast. Las fòrmas ancianas son Sti Eparchii, al sègle XIII, Sti Barci en 1202, Sti Epartii, Sto Epartis en 1219,.
Chasnais
Chasnais es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Vendea e la region daus País de Leire.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Pont-sur-Vanne
Pont-sur-Vanne es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha.
Geografia
Ciutat del Sénonais, situada en lisière nòrd de la Bòsc de Othe, Pont-sus-Vanne a situat sus lo ais Sentit - Tròias #que seguiguèsse la Vanne, riu afluent marge drech del Iona. Lo aqueduc De la Vanne #que dessert Sens e la region parisienne passa a proximitat.
Ville du Sénonais, située en lisière nord de la Forêt d'Othe, Pont-sur-Vanne est située sur l'axe Sens - Troyes que suit la Vanne, rivière affluent rive droite de l'Iona. L'aqueduc de la Vanne qui dessert Sens et la région parisienne passe à proximité.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Raucourt-au-Bois
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Istòria
Origina del nom : del latin Curtis : l'espleitacion e de la anthroponyme Rudulfi o Raoul, nom del proprietari o régisseur.
Las originas del luòc son fòrça anciana e Raucourt-a lo-Bòsc situat la longitud de l'anciana via romaine #que condusissiá de Bavay a Vermand, #que limita lo vilatge a l'èst e lo separa de la bòsc de Mormal.
Cap a 1180-1200, lo vilatge pòrta lo nom de Roccurt o Roecort. Al Mièja Edat, la primièra mencion del pòble data de la, se o tròba mencionat en un cartulaire (recueil de proprietat) de la proprietat de Cambrai. D'aquela longitud passada pauc de traces son arribats fins a entitat perque los conflictes e destruccions se seguisson al cors dels sègles en aquela region de passatge, objècte de nombrosas convoitises…
La distincion de Raucourt-a lo-Bòsc, es entre las mans de las Landas a. A la Revolucion, aperten a Cordier #que emigra e li cal vendre lo sieu castèl e las siás tèrras per éponger los sieus deutes. Un castèl a existit en cara de la comuna actuala, mas a #èsser destruit cap a 1912. Lo pòble a pas glèisa. Ligat a Louvignies-Quesnoy fins a la fin de la, l'es a aquela de Englefontaine a partir de 1805.
Traversat pel Ruisseau del Castèl e lo ruisseau del Molin, Raucourt al Bòsc se situa al orée del Bòsc de Mormal, entre Jolimetz e Englefontaine. Longée Per la Via Romaine “ Bavay – Vermand ” lo pòble es fòrça Ancian doncas qu'a citat dempuèi la en un cartulaire de la catedrala de Cambrai. Lo sieu sol patrimòni istoric residís en la siá Capèla “ La nòstra Madama de Bonsecours ” #qu'a fach l'objècte d'investigacions Istoricas.
Origine du nom : du latin Curtis : l’exploitation et de l’anthroponyme Rudulfi ou Raoul, nom du propriétaire ou régisseur.
Les origines du lieu sont fort anciennes et Raucourt-au-Bois situé le long de l’antique voie romaine qui conduisait de Bavay à Vermand, qui limite le village à l’est et le sépare de la forêt de Mormal.
Vers 1180-1200, le village porte le nom de Roccurt ou Roecort. Au Moyen Âge, la première mention du village date du, on le trouve mentionné dans un cartulaire (recueil de propriété) de la propriété de Cambrai. De ce long passé peu de traces sont parvenues jusqu’à nous car les conflits et destructions se suivent au cours des siècles dans cette région de passage, objet de nombreuses convoitises…
La seigneurie de Raucourt-au-Bois, est entre les mains des Landas aux. À la Révolution, elle appartient à Cordier qui émigre et doit vendre son château et ses terres pour éponger ses dettes. Un château a existé en face de la mairie actuelle, mais il a été détruit vers 1912. le village n’a pas d’église. Rattaché à Louvignies-Quesnoy jusqu’à la fin du, il l’est à celle d’Englefontaine à partir de 1805.
Traversé par le Ruisseau du Château et le ruisseau du Moulin, Raucourt au Bois se situe à l’orée de la Forêt de Mormal, entre Jolimetz et Englefontaine. Longée par la Voie Romaine “ Bavay – Vermand ” le village est très Ancien puisqu’il est cité dès le dans un cartulaire de la cathédrale de Cambrai. Son seul patrimoine historique réside dans sa Chapelle “ Notre Dame de Bonsecours ” qui a fait l’objet de recherches Historiques.
Vez
Vez es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia. Es lo centre istoric del comtat de Valois.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Vez tira lo sieu nom d'un gua [latin: vadum] sus Tardor. E mai se ja poblat a l'epòca gauloise, aquel son los fraires en dependent de Sant-Médard de Soissons #que #amassar la populacion a l'entorn del gué al començament de la abans de fondar en 1160 una abbaye #que i aurà fortificat a  per venir l'actuala granja de Sant Mard. Vez #Èsser pendent cinc sègles la primièra capitala del Valís, d'aquel Valís #que lududes deu lo sieu nom (pagus valensis, de contunh Valisus = país de Vez). A la mòrt de Eléonore de Vermandois, Comtesse de Valís, en 1214, lo comtat #requèir en lo domeni reial, e, lo meteis an, a l'endeman de la batalha de Bouvines, Philippe Auguste #far don del comtat a Raoul Duchemin, #lo que, vengut Maréchal de França e en prenent lo nom de Raoul de Estrées, seriá lo ancêtre de la celèbra Gabrielle de Estrées. Vez #Demorar fins a la fin de la un luòc fòrt important capabla de resistir victorieusement als "Jacques", als Angleses, als Bourguignons e als "Ligueurs". Es, uèi, un vilatge pittoresque amassat a l'entorn de la siá glèisa classificada. Lo donjon del castèl féodal, vulgairement trucat Lo Torn, i aguèt bastit amb las siás remparts per Jehan III de Vez en 1360. Per endavant pas existissián que l'abitatge e la capèla, rebâtis per Raoul de Estrées. L'ensems, spécimen #perfièch d'arquitectura militar de las XIII e s, i aguèt restaurat pauc après per Louis de Orléans e vendut cossí plan nacional a la Revolucion. Lo General Mangin i establís lo sieu Quartièr General l'an 1918.