cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Realisme socialista
En Union Sovietica
Mas aquò, foguèt pas acceptat per unes membres del Partit Comunista, qu'apreciavan pas los estils modèrns coma l'impressionisme o lo cubisme, qu'aqueles movements èran prealables a la Revolucion e èran associats sovent a l'art decadent borgés. Lo realisme socialista èra, d'un biais una reaccion contra l'adopcion d'aqueles estils decadents. Se cresiá que los dichs d'art non representatiu serián pas compreses pel proletariat e serián donc pas utils dins l'Estat per la propaganda. Lo quite Lenin se lamentava del refús de la beutat qu'èra vièlha, e descriviá explicitament l'art coma un besonh d'utilizar lo siue pròpri patrimòni: la cultura proletària deu èsser lo desvolopament logic del fons de la coneissença acumulada jol jo de la societat capitalista, proprietària e burocratica. Los estils d'art modèrn semblava refusar la seguida amb aquel patrimòni, mai qu'afrontavan la longa tradicion realista russa e la representacion de la complexitat de l'art.
Lo realisme socialista venguèt politica estatala lo 1932 quand lo primier sovietic Iòssif Stàlin promulguèt lo decrèt "Sus la reconstruccion de las Organizacions Literàrias e Artisticas". E donc, en 1932 s'establiguèron los Sindicats d'Artistas de Leningrad e de Moscòu, que portèron l'istòria de l'art postrevolucionari cap a sa fin, comença alara l'epòca de l'art sovietic. A Leningrad, lo celèbre artista e professor Kuzma Petrov-Vodkin foguèt elegit coma primièr president del Sindicat d'Artistas. Aquela causida faguèt venir la fondacion del darrièr desvolopament del Sindicat d'Artistas e Academia Artistica de Leningrad coma còrs creatiu unificat.
En 1932, l'Institut dels Arts Visuals del Proletariat de Leningrad foguèt transformat en l'Institut de Pintura, Escultura e Arquitectura, nomenat Ilïa Repin en 1944. Lo periòde de 15 ans de reforma de contunh del màger institut d'art del país se realizèt. Alara donc, amb per basa l'Escòla de Leningrad, un institut superior d'educacion artistica d'un tipe nòu e un sindicat unificat professional de Leningrad, foguèt creat a la fin de 1932. En 1934, Issaak Brodski, discípol de Ilïia Repin foguèt nomenat director de l'Academia Nacionala d'Arts e de l'Institut de Pintura, Escultura e Arquitectura de Leningrad. Brodski invitèt de pintors destriats e pedagògs pe qu'i ensenhen alà, coma Konstantí Iuon, Pavel Naumov, Boris Ioganson, Semió Abugov, Pavel Ixillingovski, Dmitri Kardovski, Alexander Osmerkin, Nikolai Radlov, Ievgeni Lansere, Alexander Lubimov, Rudolf Frentz, Nikolai Petrov, Victor Sinaiski, Vasili Ixukhaev, Dmitri Kiplik, Nikolai Punin, Vasili Mexkov, Mikhaïl Bernshtein, Efim Txeptsov, Ivan Bilibin, Matvei Manizer, Piotr Butxkin, Anna Ostroumova-Lebedeva, Alexandr Karev, Leonid Ovsiannikov, Sergei Priselkov, Ivan Stepaxkin, Konstantí Rudakov e d'autras. esquèrra|vinheta|220x220px|"de Ponts de Leningrad" d'Alexander Semionov. Totas las mòstras d'art d'entre 1935 e 1940 desaprovavan las demandas que la vida artistica del periòde correspondavan pas a l'ideologia e que los artistas devián se sometre a çò que se nomenava alara "òrdre social". Un grand nombre de païsatges, retrachs e pinturas de genre mostrat a aquela epòca seguisson pas que d'intencions tecnicas, liuras donc de quina ideologia que siá. Lo genre pinctural tanben èra aprovat del meteis biais.
Pendent lo periòde de postguèrra, entre los decènnis de 1950 e 1960, l'Escòla de Pintura de Leningrad atengava l'apogèu. Las nòvas generacions d'artistas diplomat de l'Academia (Institut d'Arts Repin) entre 1930 e 1950 arribavan al melhor. Èran coitoses per presentar lor art, e trabalhavan sus l'experimentacion e volgavan s'apropriar çò que savián e n'aprene mai. Aquels temps e lors contemporanèus, amb l'ensemble de lors idèas, imatges e produccion trobèt sa plena expression dins los retrachs realizats per Lev Rússov, Victor Orexhnikov, Boris Korneev, Oleg Lomakin, Semió Rotnitski, Vladimir Gorb, Samuil Nevelxtein, Engels Kozlov, los païsatges de Nikolai Timkov, Vladimir Ovxinnikov, Serguei Osipov, Alexander Semionov, Arseni Semionov, Vasili Golubev, Nikolai Galakhov o Dmitri Maevski, los quadres de genre de Nikolai Pozdneev, Iuri Neprintsev, Ievsei Moiseenko, Andrei Milnikov, Pipa Veselova, Mikhaïl Trufanov, Iuri Tulin, Mikhaïl Natarevitx, eca.
Dins aquel periòde, la vida donèt fòrça tèmas apassionants pels artistas, amb quantitat d'imatges de topics recurrents e de figuras e imatges positius. Lo legat dels grands artistas e dels movements artistics venguèt disponible de nòu per la discussion publica e son estudi. Aquò alarguèt fòrça la compreneson de l'art realista e espandiguèt sas possibilitats. Èra la renaissença de nòu de la concepcion del realisme qu'èra estat l'estil en dominant de l'art rus pendent tota son istòria. La tradicion realista faguèt pujar las fòrça brancas de la pintura contemporanèa, comprenent la pintura de la natura, l'estil "sever" e l'art decoratiu. Totun, de movements coma l'impressionisme, lo postimpressionisme, lo cubisme e l'expressionisme aguèron de fervents de seguidors e interprètas.
Lo Sindicat d'Escrivans de l'Union Sovietica foguèt fondat per controtlar lo trabalh dels autors, e la nòva politica demorèt dicidida dins lo Congrès d'Escrivans Socialistas de 1934. Aquela politica s'apliquèt inexorablament en totas las esfèras de la produccion artistica. Los artistas que s'alunhavan de la linha oficiala èran severament reprimits. Las formas e los contenguts demorèron fòrça limitats, alara que l'art expressionista, surrealista, astrach, religiós e erotic essent enebits. Las experiéncias formalas, coma los dialògs intèrnes, lo corrent de consciéncia, l'absurd, l'associacion de forma liura e trencadas tanben èran enebits. Tot aquò èra considerat coma "decadent", inintelligible pel proletariat o contrarevolucionari.
En responsa al Congrès Rus de 1934, los escrivans mai importants de l'esquèrra estatsuniana se reuniguèron dins lo Primièr Congrès d'Escrivans Americans del 26 e 27 d'abril de 1925 a Chicago, e l'amassada recebèt lo sosten d'Stalin. Waldo David Frank foguèt lo primièr president de la Liga dels Escrivans Americans, que recebèt lo sosten del Partit Comunista dels Estats Units. Qualques romancièrs se resistiguèron al contraròtle, e la Liga se dissolguèt après l'invasion de l'Union Sovietica per las fòrças alemandas.
Las restriccions mermèron après la mòrt d'Stalin en 1954, mas l'Estat contunhèt a vigilar l'expression artistica. Aquò provoquèt l'exili de fòrça artistas, coma per exemple lo Grop d'Odessa, originari d'aquela vila. Los artistas independents seguissent l'Union Sovietica contunhèron de sentir l'ostilitat de l'Estat: per exemple, en 1974, una mòstra d'art non oficial realizada près de Moscòu foguèt atacada, e las òbras destruidas mejançant de canons d'aiga e bulldozers (veire Mòstra del Bulldozer). Las politicas de la glasnòst e de la perestroïka impulsadas per Mikhaïl Gorbatxov pendent lo decènni de 1980 facilitèron l'aument de l'interès pels estils d'art alternatius, mas lo realisme socialista contunhèt coma l'estil oficial de l'Estat fins al 1991. Foguèt sonque amb la dissolucion de l'Union Sovietica que los artistas poguèron trabalhar sens censuras.
Dins los autras estats socialistas
vinheta|Lo pòble de [[Wuhan en lucha contra l'inondacion de 1954, descriu del monument erigit en 1969.]] Après la Revolucion Russa, lo realisme socialista venguèt un movement literari internacional. Las tendéncias socialistas dins la literatura s'establiguèron al decènni de 1920 a Alemanha, França, Checoslovaquia e Polonha. Entre los escrivans qu'acompanhèron lo desvolopament d'aquel movement a l'oèst son Louis Aragon, Johannes Becher, Jaroslav Ašek e Pablo Neruda.
La doctrina del realisme socialista dins autras republicas popularas foguèt legalament enforçada entre 1949 e 1956. Cobrissiá totes los domçnis de las arts literàrias e visualas, que las realizacions mai espectacularas se trapan dins lo camp de l'arquitectura, considerada coma una pèça clau en la creacion d'un nòu òrdre social, destinada a difusar la doctrina comunista influenciant la consciéncia dels ciutadans atal coma sa vida videnta. Pendent aquela granda entrepresa, los arquitèctes quitèron d'èsser de simples engenhaires realizant de carrièras e de bastits per venir d'engenhaires de l'alma umana. Lo tèma general, al delà de la simpla estetica d'un dessenh urban, èra d'exprimir d'idèas grandiosas e far créisser los sentiments d'estabilitat, de permanéncia e de poder politic.
A l'ora d'ara, los sols païses que seguisson encara aqueles principis estetics son la Corèa del Nòrd, Laos e, per extension, Vietnam. Ocasionalament, La Republica Populara China tòrna al realisme socialista per s'escasenças especificas, coma los cartèls idealizats de propaganda per promòure lo programa espacial chinés. Lo realisme socialista aguèt pauc impacte dins lo mond non comunista, ont èra majoritàriament vist coma un mejan totalitari per impausar lo contraròtle estatal suls artistas.
La Republica Socialista Federala de Iogoslavia foguèt una notabla excepcion entre los païses comunistas, qu'après la Trencadura Tito-Stalin de 1948, abandonèt lo realisme socialista entre autres elements de per abans importats del sistèma sovietic e permetèt una mai granda libertat artistica. Miroslav Krleža, un dels principals intellectuals iogoslaus, prononcièt un discors al Tresen Congrès d'Escrivans de l'Aliança de Iogoslavia, a Ljubljana en 1952, qu'es considerat coma un ponch d'inflexion de denonciacion iogoslava del dogmatisme del realisme socialista.
A causa de sa natura controvertida, lo realisme socialista se pòt considerar coma tabó dins los païses occidentales. Per exemple, lo 2007, l'escultor chinés Lei Yixin foguèt causit per realizar lo Memorial Nacional Martin Luther King Jr.; Mas coma que Lei aviá realizat d'òbras de realisme socialista en China (divèrsas estatuas de Mao Zedong), la causida foguèt largament criticada als EUA, fins a que en 2008 foguèt rebutat lo dessenh de Lei pel memorial del Doctor King. Dins una letra del 28 d'abril, la comission afirmèt que la presentacion de Yixin èra una expression inapropiada del Dr. King E que lo modèl de Yixin remembrava a un genre d'escultura politica qu'èra estat recentament destruït dins d'autres païses, senhalant la retirada de divèrsas estatuas d'estil realista socialista pendent e après l'aclapament de l'Union Sovietica.
Consequéncias
Los precèptes regdes del realisme socialista empachèron fòrça la libertat dels artistas sovietics. Fòrça artistas e autors vegèron lor òbra censurada, ignorada o refusada. Mikhaïl Bulgàkov, Per exemple, se vegèt obligat d'escriure en secrèt son òbra màger, Lo Mèstre e Margarida, malgrat de succèsses precedent coma Garda Blanca. En 1936, Dmitri Chostakovitch foguèt dirèctament condemnat per son opèra Lady Macbeth de Minsk dins un article publicat dins la Pravda titulat Embolh puslèu que musica, e pauc après cambièt cap un estil mai conservador (se diguèt qu'aquel article èra estat escrich personalament pel meteis Stalin). Serguei Prokofiev trobèt tanben que son lengatge musical conteniá subretot de restriccions pendent los ans precedents a son retorn en Union Sovietica en 1935, subreto après l'èrsa provocada pel Decret Jdanov de 1948, e mai contunhèt compausar, 5 ans après. Alexandr Mosolov foguèt expulsat del Sindicat de Compositors Sovietics en 1936 e empresonat dins un golag un an après per aver compausar una musica formalista, e foguèt reabilitat après que sa composicions posterioras mostrèron pas mai de rèstas de son individualisme precedent.
La doctrina politica darrièr lo realisme socialista rebat la censura generalizada de las societats comunistas. Al delà de las consideracions politicas que provoquèt d'òbras coma aquelas de George Orwell foguèron enebidas, l'accès a la literatura e l'art estrangièr demorèt tanben limitat se basant sus de rasons esteticas. L'art borgés e totas las formas de experimentalisme e formalisme foguèron denonciadas coma decadent, degenerat e pessimista, e tanben coma anticomunistas en principi. L'òbra de James Joyce foguèt durament e particularament condemnada. Lo resultat foguèt que fins al decènni de 1980 lo public dels païses comunistas aguèt pas un accès liure a fòrça òbras occidentalas, e fòrça se jonguèron als observaires occidentals que denonciavan lo realisme socialista coma simpla propaganda.
Nòtas
<div class="reflist references-column-count references-column-count-2" style="-moz-column-count: 2; list-style-type: decimal;">
Saint-Jacut-de-la-Mer
Sant-Yagu-an-Enez en breton ( Saint-Jacut-de-la-Mer en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Geografia
thumb|left|Plaja sud de l'isla de las Ebihens
thumb|left|Plage sud de l'île des Ebihens
Istòria
La parròquia Santa-Jacut, antany telefonada Landouar, enclavée en la évêché de Sant-Malo fasiá partida del doyenné de Bobital en levant del évêché de Dòl e èra jol vocable de Jacques lo Minèr de contunh de La nòstra-Madama.
La paroisse Saint-Jacut, autrefois appelée Landouar, enclavée dans l'Sant-Maloù faisait partie du doyenné de Bobital relevant de l'évêché de Dol et était sous le vocable de Jacques le Mineur puis de Notre-Dame.
Cròs de las Abitarèlas
right|250px Lo cròs de las Abitarèlas es una prigonda dolina situada sul Causse de Gramat. Se tròba a de Gramat, en Carcin, dins lo departament d'Òlt, dins l'enclaus del Centre d'Estudis de Gramat (terren militar) dependent de la Delegacion Generala de l'Armament. Se dobrís a d'un pichon pont de pèira sonat de l'Abitarèla) encambant la via de camin de fèrre entre Briva e Rodés. En anant cap al nòrd-oèst, òm tròba 3 autres cròses semblants: aqueles de las Biaças, de Bèdas e de Ròc d'Arena. A la superfícia, lo camin de fèrre de Gramat a Rodés seguís lo traçat del riu sosterranh.
center|582px|Plan esquematic del malhum de las Abitarèlas 100px|right|thumb|Davalada d'espeleològ dins lo cròs aerian de las Abitarèlas en 1996. Lo cròs aerian (marca 0 del plan) es una dolina en forma de fonilh de de prigondor e aperaquí  de circonferéncia que se dobrís sul platèl calcari a  d'altitud. Del costat oèst, la penda equipada de ralhs per vagonets es cobèrta d'una vegetacion abondanta; de l'autre, lo balç es abrupte. En bas, un ancian site d'experimentacion desafectat ocupa lo fons del cròs. Una pichona font descricha per Martel giscla a qualques mètres en dessús del fons del balç. en aval, al pè del balç, se dobrís lo tunèl orizontal de de long, 2 de larg e 2,5 de naut, cavat en 1948. Un trauc dins una paret de beton d' d'espessor permet l'accès al potz d'intrada.
Krautergersheim
Krautergersheim en alemannisch (Krautergersheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
thumb|left|200px|Intrada del vilatge de Krautergersheim thumb|left|200px|d'Afichas en remembrant lo jumelage del pòble thumb|left|200px|La carrièra principala del pòble
Krautergersheim a situat en lo arrondissement de Sélestat-Erstein e del costat de Obernai.Lo vilatge a situat près de la via rapida A 35 en direccion de Barr e Estrasburg. Existís dos principals terroirs :
Los abitants an trucat los Chouvillois e los Chouvilloises.La municipalitat ocupa una superficie de 6,4 km². Los pòbles mai prèps son Meistratzheim, Innenheim, Hindisheim,  e a 12 km al Sud-Oèst, Illkirch-Graffenstaden la mai granda vila la mai prèpa.
thumb|left|200px|Entrée du village de Krautergersheim thumb|left|200px|Panneaux rappelant le jumelage du village thumb|left|200px|La rue principale du village
Krautergersheim est situé dans l'arrondissement de Sélestat-Erstein et du canton d'Obernai.Le village est situé à proximité de la voie rapide A 35 en direction de Barr et Strasbourg. Il existe deux principaux terroirs :
Istòria
Los vestigis de la civilizacion romaine e de las quès mérovingiennes testifiquen de l'aucupacion del luòc de Krautergersheim. Pel continuament aquel son los Alamans #que se fixan als alentours de la Vida e del s. Qualques actes escriches mencionan la possession del pòble per divèrsas abbayes: en 735 pel abbaye de Murbach, en 778 del çò Abbaye de Hohenbourg (Mont Santa-Odile) e en 1050 pel abbaye de Baumgarten.
Lo pòble serà dévasté en 1587 en lo moment de la guèrra de Religion; a incendiat per mercenaires de passatge. Pendent la Guèrra de Trenta Ans las tropas del general Ernst von Mansfeld al servici dels en protestants saquegen e saccagent las glèisas e las abbayes, en mautractant las paysans, e en cremant lo pòble. En 1632 aquel son los Suedeses del Rei Gustave II Adolphe, venguts al auxili dels protestants alemands,  #que penetren en Alsace, en ocupant totas las vilas fortificades #que Benfeld  e ne meton a sac Krautergersheim. En 1634, dos ans après la mòrt de lo sieu rei, los Suedeses abandonan lo Alsace, mas lo sieu remembre demòra fòrtament enrasigat en la memòria collectiva. A partir del, divèrsas familhas seigneuriales se partejan lo pòble. La familha Berckheim possedís un castèl #que i aurà crompat mai tard per Bernard-Frédéric de Turckheim e la siá esposa Lili Schoenemann - l'amor de Goethe - Al començament del, lo préfixe Kraut a apondut al nom de la localité per la distinguir de lo sieu homonyme, situat près de Molsheim lo pòble testifica del ancienneté de la cultura intensiva del chou e de la fabricacion de la choucroute. En lo moment de la casuda de la Empèri, de las unitats austrianas ocupan Krautergersheim pendent tres ans.
Las activitats del pòble se partejan entre la cultura de la poma de tèrra, la fabricacion industriala de la choucroute, la indústria del bastissa e un fòrt sector artesanal e comercial.
Les vestiges de la civilisation romaine et des tombes mérovingiennes attestent de l'occupation du site de Krautergersheim. Par la suite ce sont les Alamans qui se fixent aux alentours du VIe et du s. Des actes écrites mentionnent la possession du village par diverses abbayes: en 735 par l'abbaye de Murbach, en 778 du l'Abbaye de Hohenbourg (Mont Sainte-Odile) et en 1050 par l'abbaye de Baumgarten.
Les activités du village se partagent entre la culture de la pomme de terre, la fabrication industrielle de la choucroute, l'industrie du bâtiment et un fort secteur artisanal et commercial.
Cròs de las Abitarèlas
Lo riu raja dins una nauta galariá, de 10 a de larg, pauc penjadissa:  per  (0,7%). Segon la nautor d'aiga, la traversada se pòt far a pè o en batèu. Las ribas son constituidas de grands talus argiloses fins al sifon Alinat emplonsat en 1948. Aquel sifon long d'aperaquí s'orienta a l'oèst (Azimut 300° per, puèi 270° per ), sa prigondor atenh  e la nautor liura mejana entre la vòlta e lo sòl es de  amb un restrenhament de. Lo luòctenent de naviri Alinat trobèt de seguida una partida emergida de, puèi un novèl sifon
150px|right|thumb|Vista del riu de las Abitarèlas. 200px|left|thumb|[[Cascada calcificada dins lo cròs de las Abitarèlas.]] La penda generala de la ribièra dempuèi l'embarcador (marca 1) al caòs terminal (marca 26) es febla: per  (0,4%). Las galariás superioras son fòrça argilosas per amor de las cregudas en abséncia de corrent d'aire entraïnant la decantacion de las particulas en suspension dins l'aiga. Òm tròba pas d'argila dins las galariás activas: demòran netas per de fòrts corrents. D'amplas e fòrça nautas galariás (de 5 a de larg e pus de  de naut) menan a la Sala del Còn (marca 20) situada a  de l'embarcador. Los plafonds fòrça nauts son pas sovent visibles. En periòde d'aigas bassas, la traversada se fa en caminant dins l'aiga suls bancs de gravièr. En amont de l'afluent de la Medusa cal encambar una pichona cascada (marca 11), lo primièr caòs, lo segond caòs (marca 15), lo shunt (blocaire de seguretat) fossil del pasatge de Nadal (marca 17), la cascada abans la Sala del Còn ont lo riu sortís d'un bèl sifon. L'espaciosa Sala del Còn (marca 20) es longa de, larga de 30 e nauta de 70. Lo còn es un talus d'argila s'elevant al sud a en dessús de la ribièra. Lo passatge Taisne que seguís implica una novèla dificultat dins lo percors. De conduches fossils, basses e en desòrdre se i dirigisson cap a un balcon a en dessús del riu: las escalas 24 (marca 22), a  de l'intrada. La ribièra raja alavetz dins un canyon estrech e fòrça corrodut de mal traversar. Òm i tròba una granda sala apelada la (marca 24), de passatges de tipe "conduch forçat" amb d'aiga prigonda e lo Caòs Kupieck (marca 25). La traversada es blocada a de l'intrada per un grand caòs (marca 26) situat al dejós de la granda dolina de Lòse situada en dejós de Flaujac.
L'afluent principal del riu es constituit pel malhum de la Medusa (marcas 4 a 10) que presenta prèp de de grandas galariás. Se poiriá agir parcialament d'un ancian conduch fossil laissat per la ribièra principala. Una de sas brancas amont es un prigond sifon (marca 9) getant de sabla en temps de creguda.
Albumina
Pels mammifèrs, es una proteïna plasmatica producha pel fetge. L'albumina fa partit de las raras proteïnas del plasma sanguin a èsser pas glicosilada es a dire que compòrtan pas de porcion osidica aponduda per un procediment enzimatic. Al contrari, l'albumina fa partit de la fructosamina (l'ensems de las proteïnas glicadas presentas dins lo serum), donc se pòt glicar. Dins l'uòu la clara es tanben constituida d'albuminoíds. Se la trapa dins lo lach, dins los muscles e dins lo plasma sanguin. L'albumina es tanben presenta dins los vegetals, subretot dins las granas de cerealas. An la proprietat de coagular a l'entorn de.
Quimia
L'albumina se constituís d'un grop de proteïnas simplas formadas de carbòni, d'idrogèn, d'oxygèn, d'azòt e d'un pichon percentatge de sofre. L'albumina es coagulabla jos l'accion de la calor, dels acids minerals, de l'alcòl, de l'etèr. Es solubla dins l'aiga e dins las solucions fablament concentradas de sal.
La serum albumina umana conten 610 acids aminats, e sa pes molecular es de. La mièjavida de l'albumina dins la sang umana es de gaireben 20 jorns.
Ròtle pels vertebrats
L’albumina es subretot essenciala pel manten de la pression osmotica indispensabla a la bona reparticion dels liquids entre los vaissèls sanguins e los teissuts o lo mitan intersticial.
Per l'èsser uman
L’interval normal de concentracion en albumina dins la sang es de 34 à 46 g · L -1 , mas la mejana demora mai sovent  e representa abitualament gaireben 60 % de las proteïnas plasmaticas; totas las autras proteïnas del plasma son designadas collectivament jol nom de globulinas.
Utilizacions
Coma l'albumina coagula quand es calfada a <span title="159,8 °F ou 344,2 K" contenteditable="false">, es utilizada per levar dels precipitats trobles e clarificar las solucions dins lo rafinatge del sucre e dins d'autres procediments. L'albumina forma de compausats insolubles amb fòrça sals metallics coma lo clorur de mercuri(II), lo sulfat de coire, lo nitrat d'argent. Es tanben utilizada coma antidòt contra de poisons. Una pasta d'albumina mesclada a d'idroxid de calci (calç atudada) se transforma en una massa fòrça dura, utilizada coma ciment per remendar las teralhas trencadas.
Tanben se pòt utilizar coma substitut du plasma en cas d'ipovolemia a la seguda d'un estat de tust.
En fotografia, foguèt utilizada al sègle XIX per l'estampa a l'albumina.
En medecina
Lo taus d'albumina dins la sang es nomenat albuminemia. Se la pòt mermar dins unas escasenças : desnutricion, sindròma nefrotic, <abbr class="abbr" title="et cetera">eca.
Unes cases impausan la perfusion d'albumina : ipoalbuminemia sevèra (taus inferior a  22 g · L -1  ), sindròma nefrotic refractari, ictèr nucleari del menon, tust ipovolemic del mainat e de la femna presa, infeccion del liquid d'ascit, reanimacion.
Albumina serica serica
L'albumina serica bovina o en anglés  : bovine serum albumin (BSA), es una font d'albumina extracha del serum del la sang de buòu. Es utilizada en biologia moleculara, per exemple per saturar las membranas d'ibridacion dels Western blots.
Basili II lo Bulgaroctòn
Basili II lo Bulgaroctòn (vèrs 958 - 15 de decembre de 1025) foguèt lo basileus de l'Empèri Bizantin dau 10 de genier de 976 au 15 de decembre de 1025. Succediguèt a Joan I Zimisces (969-976) e foguèt remplaçat per Constantin VIII (1025-1028).
Considerat coma un deis emperaires pus prestigiós de l'Istòria de l'Empèri Bizantin ambé Justinian (527-565) e Heraclius (610-644), foguèt la figura pus importanta de la dinastia macedoniana que dirigiguèt l'Empèri de 867 a 1057. Son rèine foguèt marcat per un redreiçament fòrça important de la poissança bizantina ambé de victòrias militaras dins lei Balcans, en Anatolia, en Caucàs, en Crimèa e en Itàlia, amb un redreiçament de l'economia e dei finanças imperialas e amb una somission de l'aristocracia terrenca au poder centrau.
Periòde de minoritat
Fiu ainat de l'emperaire Roman II (959-963) e de Teòfano, foguèt coronat coemperaire en 960 durant lo rèine de son paire. Pasmens, après la mòrt de Roman II en 963, una revòuta militara impausèt Nicèfor II Focas (963-969) e Joan I Zimisces (969-976) sus lo tròne imperiau. Durant aqueu periòde, Basili e son fraire Constantin foguèron ben tractats. Basili recebèt una educacion militara avançada mai es pas depintat coma un intellectuau per lei cronicas bizantinas. En 976, venguèt oficialament lo cap de l'Empèri après la disparicion sensa eiretier de Joan I. Pasmens, fins a 985, Basili II demorèt sota la tutèla d'una regéncia dirigida per lo parakoimomenos Basili Lecapèn.
Aquela regéncia foguèt un periòde de trèbols intèrnes en causa dei rivalitats entre lei principaleis ostaus de l'aristocracia terrenca. D'efèct, per acceptar lo poder deis emperaires usurpators Nicèfor II Focas e Joan Zimisces, lei grands proprietaris avián obtengut de privilègis importants. Inquiets quant a una remessa en causa d'aquelei concessions per un futur emperaire dotat de la legitimitat dinastica, certanei senhors sostenguèron donc de temptativas de còp d'estat. La pus importanta foguèt aquela de Bardas Skleros que sei tropas ocupèron la màger part d'Anatolia e menacèron Constantinòple. Suscitèt l'interès de Basili II per leis afaires de l'Estat e l'emperaire comencèt de s'opausar au regent. En 985, Basili Lecapèn foguèt arrestat en causa d'un complòt e estremat dins un monastèri.
La reduccion deis oposicions intèrnas
Basili II reinèt oficialament ambé son fraire Constantin VIII qu'èra estat coronat coemperaire en 961. Pasmens, dins lei fachs, s'ocupava de la gestion deis afaires importants de l'Estat e laissava solament a son fraire lei foncions de representacion. Tre 987, deguèt luchar còntra la revòuta dei generaus Bardas Skleros e Bardas Focas. Lei dos caps rebèls avián conclut un acòrd de partiment de l'Empèri mai son aliança èra fragila. Per faciar aquela situacion, l'emperaire capitèt d'obtenir lo sostèn dau prince Vladimir de Kiev (980-1015), çò que li permetèt de renfòrçar son armada e de formar la famosa garda varega que venguèt rapidament una unitat d'elèit de l'armada bizantina. Ansin, poguèt eliminar e tuar successivament sei dos adversaris (Focas en 989 e Skleros en 991).
Après aquela victòria, Basili II se preocupèt de redurre la poissança de l'aristocracia terrenca que son poder aviá permes ai dos usurpators de formar e d'entretenir sei tropas. En particular, ordonèt la restitucion de tèrras aquistadas d'un biais illegau a sei proprietaris legitims. Restabliguèt tanben l'anciana obligacion, dicha Allelengyon, per lei senhors pus poderós d'un territòri de pagar leis impòsts dei pichons proprietaris incapables de cumblir seis obligacions fiscalas. Aquelei mesuras permetèron ai païsans de prosperar tornarmai, çò qu'aumentèt finalament lei revenguts dau govèrn e sostenguèt la politica militara dau rèine.
La defensa dei frontieras e l'expansion militara
Aguent assegurat son poder d'un biais definitiu en 989, Basili II deguèt rapidament defendre lei frontieras imperialas. Cinc frònts foguèron actius durant son rèine : Bulgaria, l'Itàlia dau Sud, Caucàs, Crimèa e Siria. Dins aquelei regions, lei Bizantins, après d'annadas de dificultats, avián tornarmai l'avantatge dempuei 948. Aprofichant lei ressorsas militaras, diplomaticas e economicas de l'Empèri, l'emperaire capitèt d'empachar d'atacas coordenadas de seis enemics. Poguèt ansin concentrar sei fòrças còntra Bulgaria que menaçava Constantinòple dempuei mai d'un sègle.
La conquista de Bulgaria
Après una desfacha còntra lei Bulgars en 986, sa premiera campanha importanta còntra leis enemics exteriors aguèt luòc en 995 quand rompèt lo sètge fatimida d'Alèp gràcias a una campanha d'ivèrn en Anatolia. Puei, capitèt de restablir lei liasons amb Antiòquia, annexèt una partida de Georgia e impausèt finalament en 1001 una trèva de dètz ans au califa fatimida Al-Hakim. Aquò li permetèt d'atacar Bulgaria cada annada de 1001 a 1018. Lo 29 de julhet de 1014, i ganhèt la batalha de Kleidion onte de miliers de soudats bulgars foguèron tuats ò capturats. Segon la legenda, 15,000 presoniers foguèron emborniats entraïnant la mòrt dau tsar Samuel I a la vista dei mutilats. Puei, gràcias a una politica de seduccion de l'aristocracia bulgara (títols prestigiós, mantenement de certaneis institucions pròprias, maridatges entre ostaus bulgars e bizantins... etc.), aquò li permetèt de conquistar la totalitat de Bulgaria e de restablir la frontiera bizantina lòng de Danubi.
Leis autrei conquistas
thumb|right|L'[[Empèri Bizantin en 1025 a la mòrt de Basili II.]]
Après la somission de Bulgaria, l'emperaire dirigiguèt seis armadas vèrs leis autrei frònts. En particular, en 1021, restaurèt la senhoriá bizantina en Armenia e en Georgia. En Itàlia, un acòrd economic e militar ambé Venècia (992) li permetèt de restaurar la preséncia bizantina dins lo sud de la peninsula, en Dalmàcia e en Croàcia. En 1016, Basili II mandèt tanben una armada en Crimèa per sostenir Kiev còntra lei Khazars, çò que li permetèt de consolidar lei posicions bizantinas dins la region. Ansin, a sa mòrt, l'Empèri Bizantin dominava tornarmai lo nòrd-oèst dau bacin mediterranèu e s'estendiá de Croàcia a Armenia.
La politica religiosa e la conversion de Russia
La politica religiosa de Basili II foguèt caracterizada per son intervencion dins leis afaires de la Glèisa per chausir dirèctament lei patriarcas e per son sostèn a la conversion de Russia. Ansin, mai d'un patriarca de son rèine foguèt nomat sensa l'acòrd d'un sinòdi, çò que suscitèt divèrsei conflictes. Pasmens, l'autoritat de l'emperaire èra sufisenta per s'impausar e s'una partida dau clergat èra maucontenta, aviá pas pron de poder per entraïnar de trèbols religiós. En Itàlia, sostenguèt lei papas d'origina romana còntra leis emperaires germanics.
La conversion de Russia foguèt un axe major de la diplomacia bizantina durant lo rèine de Basili II e Constantinòple sostenguèt la conversion dau prince Vladimir de Kiev ambé lo mandadís de missionaris e la conclusion d'un maridatge entre Vladimir e Ana Porfirogènit, sòrre de l'emperaire. Aquò permetèt ai Bizantins de ganhar lo sostèn dau Rus' de Kiev, d'i estendre son influéncia culturala e de protegir sei possessions de Crimèa. Ansin, fins a la Quatrena Crosada (1204), Kiev e Constantinòple entretenguèron de relacions bònas e economicament importantas.
La politica culturala
La cultura e leis arts, florissents durant tot lo periòde macedonian, interessèron jamai personalament l'emperaire. Au contrari, Basili II es considerat coma un dei sobeirans mens cultivats de l'istòria bizantina. Pasmens, negligiguèt pas totalament lo domeni artistic car li èra necessari per sostenir sa politica. En particular, contunièt lei dons d'òbras artisticas a certaneis institucions religiosas ò a divèrsei sobeirans estrangiers.
De mai, l'òbra culturala de Basili II se limitèt pas unicament a aqueu sostèn. Ansin, en 989, deguèt se preocupar de la restauracion de l'Hagia Sophia qu'èra estada en partida destrucha per un tèrratrem. La fisèt a un arquitecta armeni que l'acabèt en 993. Ordonèt tanben de trabalhs dins lo Palais dei Blaquernas e la restauracion de divèrsei glèisas.
Succession
Basili II aguèt una jovença que foguèt depintada coma dissoluda per divèrsei cronicaires coma Miquèu Psellos (1018-1078). Pasmens, lo comportament de l'emperaire cambièt totalament après la revòuta de Bardas Skleros e adoptèt un ascetisme estricte fins a sa mòrt. Aquò renforcèt sa popularitat au sen de l'armada e dau mond païsan mai entraïnèt de problemas de succession car Basili II se maridèt jamai e aguèt ansin ges d'enfant. A sa mòrt, son fraire Constantin VIII li succediguèt brèvament avans d'èsser remplaçat per sei filhas après la sieuna disparicion. Lo tesaur acampat per Basili II (aperaquí 200,000 liuras d'aur siá mai de doas annadas de revenguts) permetèt a sa dinastia de se mantenir aisament au poder mai sei successors se revelèron mens competents. En particular, lei reformas agràrias de Basili II subrevisquèron pas a sa mòrt e l'aristocracia terrenca retrobèt rapidament sei privilègis ancians. Ansin, la dinastia macedoniana perdiguèt lo poder tre la resurgéncia de menaças militaras exterioras a la fin deis annadas 1050.
Montclar de Lauragués
Montclar de Lauragués (Montclar-Lauragais en francés) es una comuna lengadociana en Lauragués, situada dins lo departament de la Nauta Garona e de la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Montclar èra de la diocèsi civila de Mirapeis, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de la diocèsi de Mirapeis e de la senescauciá de Lauragués. Le vocable de la glèisa es Sant Alari. En 1790, Montclar èra del canton d'Avinhonet, en l'an VIII, del canton de Vilafranca. Oficialament, Montclar prenguèc le nom de Montclar-Lauragais per decret del 22 de març 1929.
Mihály Csokonai Vitéz
Nascut en 1773 a Debrecen e mòrt dins la meteissa vila en 1805, poèta. En ongrés, lo seu nom se ditz «Chòcònò-í Mihhalh».
Sa vida
Lo seu pepin èra pastor protestant (Debrecen èra la vila mai protestanta d'Ongria, la sonavan «la Geneva ongresa» o la «Roma calvinista») e lo seu paire barbièr-cirurgian e professor. Los estudis, los fa al Collègi Reformat de la vila (lo «Reformatus Kollégium») ont ensenhan alavetz los melhors professors del país. Amb amics del collègi, se dedica a la descobèrta de las autras literaturas, qu'el es cargat d'aprener l'italian (que l'ongrés es a la fin del sègle XVIII una lenga amenaçada, que los Austrians, mèstres del país, ensajan de far morir per daissar lòc a l'alemand, e i a donc pas gaire de traduccions). En 1794, es nomenat professor al meteis collègi e ensenha las versificacions latina, grèga, italiana e ongresa. Mas son biais de viure e d'ensenhar agrada pas brica a la direccion, qu'aquel professor «pèrd lo seu temps bevent vin e fumant pipas». Li cal partir de Debrecen en 1795 per un autre collègi protestant a Sárospatak, puèi a autras vilas del nòrd d'Ongria abans de far de jornalista a Pozsony (uèi Bratislava) quand i sèi la Dieta ongresa en 1796. Arriba en 1797 a Komárom ont ven amorós-pèc de Julianna Vajda, la filha d'un mercadièr de la vila. Li tròba l'escais de «Lilla» (qu'es dempuèi aquò un pichon nom plan corrent en Ongria) e li dedica fòrça poesias durant los nòu meses de lor passion. Mas Lilla deu esposar un autre òme e Csokonai partís per d'autras vilas de Transdanubia ont fa de professor dins los collègis ont a amics. Es ja conegut per sos verses e escambia letras amb los òmes qu'ensajan de reviscolar la lenga et la literatura ongresas coma Kazinczy. Torna a Debrecen en 1800 ont es encara sa maire (son paire moriguèc l'an 1786). Ara, viu de sa pluma e viatja sovent per legir poèmas o cercar una situacion pus establa. Mas l'ivèrn es pas aisit a Debrecen e lo seu ostal qu'a cremat dins lo grand fuòc de 1802. Trapa fred legint una òda jos la pluja a un entèrrament a Nagyvárad (uèi Oradea, en Romania) en abriu 1804 e morís a Debrecen en genièr 1805.
Son òbra
«Versek» (Poesias) 1789 a 1804
«Dorottya» 1798
Ménil-Hubert-sur-Orne
Ménil-Hubert-sur-Orne es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
Çò Mesnil-Hubert, Vilatge situat en los tucs de la Soïssa normande en lo departament del Adorna, es al limit del Calvados, près de Pont-de Ouilly. Lo luòc-dich Lozier a ligat a aquela comuna.
Le Mesnil-Hubert, village situé dans les collines de la Suisse normande dans le département de l'Orne, est à la limite du Calvados, près de Pont-d'Ouilly. Le lieu-dit Lozier est rattaché à cette commune.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Agot (ribièra)
Agot (Agout en grafia mistralenca; Agud, Agot en occitan ancian; Agotus en latin ) es una ribièra situada en Lengadòc, Occitània. Es un afluent de Tarn.
Geografia
Pren sa font dins lo Pargue Natural Regional del Naut Lengadòc dins los monts d'Espinosa en Naut Lengadòc (departament d'Erau) e se geta dins Tarn a Sant Sulpici (departament de Tarn).
Lo riu a sa font al som d'Espinosa, près de l'aigavèrs. Las aigas que rajan al versant sud se dirigisson cap a la Mar Mediterranèa, mas las aigas d'Agot elas, rajan sul pendís nòrd-oèst, del costat atlantic e se van getar dins Tarn, doncas puèi dins Garona per s'acabar dins l'Ocean Atlantic.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : fluvium qui dicitur Aquotis (variacion : Aguotis) en 819 o 820, Agotum en 858-863, la rivière d'Agout en 1556, ''Agout R. en 1770-72 (mapa de Cassini).
Segon Ernèst Negre, lo nom d'Agot es lo resultat del bas latin *ad-guttum, « canal, toat (dogat) » ; segon Hamlin, seriá puslèu una fòrma latina *aquotem, derivat d'aiga. Lo latin aviá de derivats en -t, coma aquaticus, aquator, e de derivats en -o, coma aquor, aquositas, aquosus, mas una varianta *aquotem es al limit de çò que lo bas latin mai barbar podiá endurar.
Nòtas
<references group="N"/>
Àustria
Àustria (var. Austria; Österreich en alemand), oficialament la Republica d'Àustria (Republik Österreich [ʀepu'bli:k ˈʔœstɐˌʀaɪ̯ç] en alemand), es una republica federala dau centre d'Euròpa. Es bordada a l'oèst per Soïssa e Liechtenstein, au nòrd per Alemanha e la Republica Chèca, a l'èst per Eslovaquia e Ongria, e au sud per Eslovènia e Itàlia.
Es membre de l'Union Europèa dempuei 1995. La capitala es Viena (1,825,287 abitants dins l'airal metropolitan). Lo gentilici es austriac -a (o austrian -a).
De la Preïstòria a l'Antiquitat
La region d'Àustria es poblada dempuei au mens 8000 avC. Lo premier estat conegut, lo reiaume de Norica, foguèt fondat au sègle II avC per de populacions cèltas de la cultura de Hallstatt que s'installèron pauc a pauc entre 800 e 400 avC. Gràcias a la produccion e au comèrci de sau e de fèrre, èra un reiaume liat au comèrci europèu e probablament un territòri prospèr. Aqueu comèrci permetèt d'establir de relacions ambé la Republica Romana e lo reiaume de Norica èra un aliat de Roma. Pasmens, en 16 avC, sostenguèt la revòuta de Panònia còntra lei Romans. Desfach, foguèt integrat a l'Empèri Roman en 40.
De l'Antiquitat a l'establiment de l'Ostau dei Habsborg dins la region de Danubi
Après la conquista de Norica, lei Romans contraròtlavan la màger part dau territòri de l'Àustria modèrna que foguèt devesit entre lei províncias de Rètia, de Norica e de Panònia. A partir dau sègle II, l'endrech foguèt menaçat per d'invasions de pòbles germanics e l'Empèri Roman i organizèt lo limes de Danubi e i mandèron mai e mai de legions (2 legions en 80, 4 en 125, 7 au sègle III).
Pasmens, quand l'Empèri Roman d'Occident s'afondrèt au sègle V, la region foguèt ocupada per lei Lombards fins a 568 puei per leis Avars. A partir dau començament dau sègle IX, leis Avars deguèron faciar leis atacas de l'Empèri Carolingian de Carlesmanhe (768-814). Foguèron vencuts en 811 e la region foguèt annexat au territòri carolingian. Ne'n formèt una marcha militara dicha Marcha de l'Èst (Ostmark) fins ais invasions ongresas. De 900 a 955, la marcha foguèt ocupada per leis Ongrés avans una reconquista en 955 per lei tropas dau Sant Empèri Roman Germanic de l'emperaire Oton I. En 976, Oton II nomèt lo comte Leopold de Babenberg coma margrava dau país que foguèt dich Àustria (Oesterreich) per lo premier còp en 996.
En 1251, Ottokar II de Boèmia venguèt duc d'Àustria après un periòde de tensions entre divèrsei pretendents. Capitèt de conquistar o de crompar la region d'Egerland en 1266, de Caríntia en 1269 e Friol en 1272. Pasmens, intrèt en conflicte ambé l'emperaire Rodòlf de Habsborg (1273-1291) a prepaus de la succession imperiala de 1272 e foguèt tuat en 1278 a la batalha de Marchfeld. Sei fèus foguèron ocupats per Rodòlf que lei donèt a son fiu en 1282.
De l'establiment dei Habsborg ais eiretatges de Boèmia e d'Ongria
L'Ostau de Habsborg apareguèt au sègle XI en Soïssa e capitèt rapidament d'aumentar sei domenis en Alsàcia (comtat de Sundgau, landgraviat d'Auta Alsàcia) e Soïssa (comtat de Lenzborg). Gràcias a una politica abila, capitèt d'aumentar son territòri e de pausar lei fondacions de l'estat austrian modèrn. D'efèct, tre 1264, Rodòlf de Habsborg, que foguèt elegit emperaire en 1273, obtenguèt per eiretatge de possessions dins la region de Brisgau, en Soïssa Occidentala, lo comtat de Kyborg e lo landgraviat de Turgòvia avans de prendre possession dei fèus d'Ottokar II de Boèmia après la batalha de Marchfeld.
La politica de l'Ostau de Habsborg foguèt similara a aquela dei Babenberg e lei novèus ducs d'Àustria se concentrèron sus l'aumentacion dau nuclèu territòriau format per la dinastia precedenta. Pasmens, la fin dau sègle XIII foguèt marcada per la pèrda de Caríntia mau compensada per lo gasanh dau margraviat de Burgau en 1301. L'etapa decisiva de l'ascension dei ducs d'Àustria se debanèt durant la segonda mitat dau sègle XIV quand, en 1355, lei Habsborg reprenguèron lo contraròtle de Caríntia e aquistèron la region de Tiròl. D'ara endavant, la dinastia ocupava una posicion estrategica dins leis Aups e, franc de la pèrda definitiva de Soïssa en 1499 après una tièra de guèrras, lei possessions Habsborg s'aumentèron ai sègles XIV e XV de divèrsei territòris coma lo comtat de Feldkirch en 1365, lo comtat de Bludenz en 1376, lo comtat de Hohenberg en 1381, la vila de Trieste en 1382, lo comtat de Saeckingen en 1401 e lo comtat de Bludenz en 1451.
En 1453, per marcar la poissança de la dinastia, lei Habsborg obtenguèron lo drech de transformar lo Ducat d'Àustria en Archiducat. Puei, en 1477, la mòrt dau duc de Borgonha e lo maridatge entre sa filha unica e l'eiretier austrian Maximilian de Habsborg permetèt ais Austrians de prendre lo contraròtle de la màger part dei territòris dau duc (País Bas e Franca Comtat). Enfin, en 1500, obtenguèt lei comtats de Goritz, de Pustherpal e de Mitterborg.
De la batalha de Mohács ai guèrras revolucionàrias
Après lo renfòrçament dei possessions Habsborg au sen dau Sant Empèri Roman Germanic e en Euròpa Occidentala, l'annada 1526 e lo desastre ongrés de Mohács donèron un vam decisiu a l'expansion territòriala d'Àustria que va annexar Ongria e Boèmia. Àustria venguèt la poténcia principala d'Euròpa Centrala. Pasmens, leis ambicions dei Habsborg se turtèron ais interés deis autrei poissanças europèas e ai divisions religiosas entraïnadas per la Reforma. En 1648, França e Suècia capitèron de vencre lei Habsborg de Viena a l'eissida de la guèrra de Trenta Ans e poguèron empachar la dinastia austriana de contraròtlar lo Sant Empèri. Aquela desfacha obliguèt leis Austrains de se concentrar sus l'extension d'Àustria. Per aquò, aprofichèron lo declin d'Espanha e participèron ai guèrras còntra l'Empèri Otoman e Polonha per realizar divèrsei conquistas. En revènge, a partir dau sègle XVIII, la posicion d'Àustria en Alemanha foguèt pauc a pauc menaçada per l'emergéncia de Prússia.
La batalha de Mohács se debanèt lo 29 d'aost de 1526 e s'acabèt per la destruccion de l'armada ongresa e la mòrt de son rèi Loís Jagellon (1516-1526). Aquela desfacha entraïnèt l'afondrament dau reiaume d'Ongria e l'intrada en guèrra de l'archiduc Ferdinand I (1520-1546) que capitèt après una guèrra malaisada de blocar l'avançada otomana e d'ocupar una partida deis estats de Loís II (Boèmia e Ongria occidentala). Après la division dei possessions Habsborg entre una dinastia espanhòula e una autra austriana en 1519 per Carles Quint (1506-1558), aquò permetiá de faire d'Àustria una poissança majora gràcias a un territòri important e a son influéncia au sen deis institucions dau Sant Empèri Roman Germanic.
Pasmens, lo rèsta d'Euròpa èra opausat a l'idèa de veire l'Ostau de Habsborg prendre lo contraròtle d'un Sant Empèri que son govèrn centrau serià vengut pron poderós per unificar l'empèri a l'entorn deis interés Habsborg. L'enemic principau èra França que formèt una aliança ambé leis estats protestants d'Euròpa en lucha còntra leis ambicions de Viena. De 1618 a 1648, aqueleis oposicions entraïnèron la Guèrra de Trenta Ans que s'acabèt per la victòria de França e de seis aliats. Lo Sant Empèri Roman Germanic veguèt seis institucions modificadas per assegurar l'autonòmia de sei membres e empachar una presa de contraròtle per l'Ostau de Habsborg. De mai, Àustria perdèt sei territòris d'Alsàcia.
L'ostilitat entre Viena e l'axe París-Istambol contunièt après aquela guèrra e au començament dau sègle XVIII. Leis Austrians s'opausèron ais ambicions territòrialas de Loís XIV (1643-1715) e aprofichèron la perseguida dau declin espanhòu per conquistar una partida dei País Bas e dau nòrd d'Itàlia. Pasmens, lei succès austrians pus importants se debanèron en Euròpa Orientala còntra lei Turcs e lei Polonés. Dins lo premier cas, Viena conquistèt la segonda mitat d'Ongria, Transilvània e una partida de Serbia e una partida de Valaquia de 1699 a 1719. Pasmens, Sèrbia e Valaquia foguèron perduts en 1739. Dins lo segond cas, Àustria participèt ai partiments dau país de 1772 a 1795.
Durant aqueu periòde, l'advèrsari principau d'Àustria venguèt Prússia que son emergéncia e seis ambicions, sostenguts per lo Reiaume Unit, menacèron l'equilibri europèu. Aquò entraïnèt la signatura d'una aliança ambé França mai lei diferentei guèrras entre Viena e Berlin s'acabèron a l'avantatge prussian e per la pèrda de Silèsia au profiech de Frederic II (1740-1786) e dau Ducat de Parma au profiech d'Espanha.