cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Difteria
Mòde de transmission
C. pseudotuberculosis provòca tanben una zoonòsi, transmesa per las cabras.
Epidemiologia
En França, en Belgica e al Canadà, aquesta malautiá es sus la lista de las malautiás infecciosas a declaracion obligatòria, ,.
Epidemiologia istorica
La difteria es signalada coma malautiá correnta pertot en Euròpa, e tocant subretot los enfants, al sègle XVIII. Son espandiement epidemic ven maxim al sègle XIX. Dins los païses temperats, una persona sus 20 èra tocada de difteria (mai sovent abans l'edat de 15 ans) e 5 a 10 % d'entre elas ne morissián, e fins a 50 % dins las epidèmias mai grevas. Lo taus de mortalitat ligada a la difteria atengava de tauses de 50 a 100 per cent mila abitants e per an.
La fòrça e la frequéncia de las epidèmias variavan segon de cicles pluriannals d'una desena o d'un cinquantenat d'annadas.
Epòca prevaccinala dels païses industrializats
C. diphtheriae circula mai sovent, e los cases de difteria son nombroses, en mai de las infeccions inaparentas. Amb aquò, se crea una immunitat naturala, enforçada pe de tornada d'infeccions (rapèls naturals). Gaireben totes los joves adultes son alara immunizats, e tanben totes lo recents nascuts qu'obtenon una immunitat passiva per lor maire (los anticòrs protectors passant lo placenta), mas de corta durada (entre 6 meses e un an).
Pasmens s'observa, al començament del sègle XX una gravetat mendre, d'epidèmias mai escampilhadas, e un començament de limpament dels cases de las tièras d'edat mai nautas. Aquesta evolucion es atribuida e de factors socioeconomics : melhoracion del nivèl de vida, familhas amb mens d'enfants, promiscuitat mendre. Mai lo taus de mortalitat pels malauts cai de 50 a 15 % de las annadas 1880 a las annadas 1910, aquò es atribuit a la seroterapia (serum antidifteric).
Recrudescéncia pendent la Segonda Guèrra mondiala
vinheta|Una escòla de Londres en 1941. Un mètge explica als enfants perque van èsser vaccinats contra la difteria. Levat lo Reialme Unit, l'Euròpa coneis una novèla granda epidèmia de 1941 a 1945, mai de 200 cases per 100 000 abitants. Es al maxim en 1943 amb un milion de cases e près de 50 000 morts. En Alemanha mai de la mitat dels cases èran d'adults, çò que foguèt atribuit a la vaccinacion dels enfants, mas lo nombre global dels cases pels l'enfant tanben aumentèt. Aquesta evolucion seriá ligada a las condicions de guèrra, als movements de populacion, al gropament collectifu dels enfants venent de regions e mitans socials diferents, a de campanhas de vaccinacion tròp limitadas.
Los païses mai tocats en 1943 foguèron l'Alemanha (238 000 cases), los Païses-Basses (56 000 cases), la França (46 000 cases), la Norvègia (22 000 cases).
En 1945, la França aguèt 45 000 cases de difteria amb 3000 decès.
Disparicion gaireben totala de la difteria dins los païses industrializats (1945-1990)
En França, dins las annadas 1950, i aguèt mens de 2 500 cases cada an. La casuda es pro rapida dins las annadas 1960-70: un milièr de cases amb 36 mòrts en 1960, en 1965 251 cases amb 10 mòrts, 100 cases en 1968, mens de 10 cases en 1979. Dins las annadas 1980, se compta mens de 5 cases cada an (e pas cap de mòrt dempuèi 1982), lo darrièr cas autoctòn arribèt en 1989 ,.
aquesta evolucion s'encontra taneben dins los païses occidentals, coma los EUA (entre 1980 e 1995, 40 cases de difteria).
Pasmens se la difteria classica sembla disparéisser, lo bactèri responsable C. diphtheriae contunha de circular, podent se comportar coma un bactèri oportunista, tòca los adults sovent alcolics, toxicomans o immunodeprimits, personas sens-abrig. La malautiá se presenta pas coma una angina, mas coma una infeccion sovent septicemica.
Aqueste tipe d'epidèmia tocant d'adults en situacion precària e de promiscuitat arribèt als EUA al començament de las annadas 1970, e en Suècia (1984-1986) coma a Göteborg (10 cases amb 3 mòrts) e Estocòlme (6 cases). En Suècia, aquesta epidèmia menèt las autoritats a (tornar) vaccinar 80 000 personas, e a realizar mai de 10 000 prelevaments de gòrja permetent de tornar trobar mai de 50 portaires sans de C. diphtheriae, susceptibles d'èsser contagioses.
Païses en desvelopament (1960-1990)
Dins aquestes païses, las infeccions cutanèas de C. Diphtheriae son frequentas e constituisson la sèrva màger dels corinebactèris. Tenon un ròtle important dins lo fach de venir de biais natural e precòç. Dins diferents païses estudiats (Nigèria, Birmania, Afganistan...), 80 % dels enfants son atal immunizat a l'edat de 10 ans. Existís tanben d'infeccions diftericas cutanèas endemicas pels nenons, mas pas de grandas epidèmiias de difteria respiratòria (faringe, laringe) coma dins los païses industrializats a l'epòca prevaccinala.
Pasmens, quand de tals cases de difteria respiratòria arriban, las complicacions son frequentas, e lo taus de mortalitat pels malauts plan naut, per manca de  mejans sanitaris. Aqueste taus pòt aténher e passar los 15 a 20 %, coma a Dakar dins las annadas 1960, en Jordania (1977-1978), al Sodan (1978). L'OMS estima a 50 000 mòrts annals, la mortalitat per difteria dins los païses en desvolopament abans las annadas 1980. D'epidèmias sevèras de mai de 50 cases foguèron portats dins las annadas 1980-1990 (Iemèn, China, Argeria, Eqüator...).
Totas aquestas epidèmias evoluisson del mèsme biais, tòcan d'en primièr los joves enfants de mens de 10 ans (cobertura vaccinala insufisenta), puèi quand aquesta cobertura infantila aumenta, los adolescents e los adults son mai sovent tocats.
Recrudescéncia en ex-URSS (1990-1997)
Dins las annadas 1970, l'URSS camina cap a l'eliminacion de la difteria (0,1 cas per 100 000 abitants e per an). Lo punt mai bas es atenh en Ucraïna en 1975 amb 8 cases declarats, mas una primièra recrudescéncia se produch en Russia dins las annadas 1983-1985 amb mai de mila cases annals, tornant càser amens de 100 en 1986,.
Una segonda se debana a partie de 1990 amb, ongan, 1 431 cases de difteria gaireben 0,5 cases per 100 000 abitants. A partir de 1991, e pendent de la dislocacion de l'URSS, lo nombre de cases dobla gaireben cada 8 a 12 meses.
La difteria tòca subretot las zonas urbanas o densement pobladas. L'epidèmia, que comencèt dins la region de Moscòu, s'espandís a l'Ucraina e a gaireben totes los novèls Estats eissits de l'ex-URSS. Moscòu demora la vila mai tocada amb 28 % dels cases signalats en ex-URSS.
En 1994, se registra mai de 47 000 cases amb 1104 mòrts. L'OMS s'espandís alara a mai de 150 000 cases novèls en 1995, amb un risc d'espandiment en Euròpa, mas l'epidèmia s'estabiliza en 1995 a un maxim d'unes 50 000 cases. Merma enseguida pendent las annadas seguentas a la seguida del plan de luta realizat pel burèl de l'OMS per l'Euròpa.
Al total, l'epidèmia de 1990-1997 en ex-URSS d'en primièr toquèt los enfants, puèi una majoritat d'adults de 30 a 50 ans. Se compta 157 000 cases notificats pendent aqueste periòde, que mai de 4 000 mòrts, 38 a 82 % dels cases son d'adults ,. Lo taus de letalitat varia de 3 % (Russia) a 23 % (Turcmenistan). drecha|vinheta|350x350px|La difteria en [[1997 (Font: OMS)
<font size="+1" color="#FF0000">♦  Mai de 100 cases signalats
<font size="+1" color="#E08040">♦ 50 a 100 cases signalats
<font size="+1" color="#E0E080">♦ 1 a 49 cases signalats
<font size="+1" color="#C0C0C0">♦ Pas de cases signalats]] Selon l'OMS e los Centers for Disease Control and Prevention, aquesta epidèmia se debanèt a causa d'una politica vaccinala insufisenta a partir de las annadas 1980, seguit de las perturbacions sociopoliticas de las annadas 1990 ,.
Dins las annadas 1980, la cobertura vaccinala globala mejana dels joves de mens de 16 ans d'edat èra 80 %, mas amb de prigondas disparitats segon las Republicas. Una polemica sul vaccin difteria-tetanòs-cacarucha s'espandís alara dins los mèdias, ajudada pels mètges fasent una tièra de contra indications. Las autoritats donèron pas cap de responsa, mas ambian sovent lo calendrièr de vaccinacion, çò que daissa d'enfants non vaccinats.
En 1990, la cobertura vaccinala es insufisenta : 66 % dins la region de Moscóu, mens de 50 % segon las regions,.
La dislocacion de l'URSS provòca una manca de vaccins, e lor mala utilizacion (vaccins de rapèl utilizats en primo-vaccinacion), una abséncia de responsa centralizada e coordonada al començament de l'epidèmia, un retard dins la presa en carga dels cases.
L'epdèlia es favorizada pels movements de populacion civila (entre los Estats independents novèls) e militara (retorns d'Afganistan), d'un aumenta de la pauretat e de las inegalitats dins l’ex-URSS. La preséncia d'enfants non immunizats coïncidís amb aquesta d'una populacion d'adults sensibles (abséncia de rapèls, precaritat, etilisme). D'estudis ulteriors mostrèron qu'aquestes darrirès factors (accumulacion de subjèctes sensibles) tenguèron un ròtle mai important que los problèmas ligats a la qualitat o a l'accès dels vaccins.
Una reaccion coordonada, ajudada sus un esfòrt — sens precedent — de vaccinacion podèt fin finala arrestar l'epidèmia. Per exemple, en Russia, 80 milions de dòsis per adults en 1995, contra mens de 6 milions en 1992, 95 % de cobertura vaccinala dels enfants de 1 an d'edat en 1995 contra mens de 69 % en 1991.
Pendent aqueste periòde, mai de 20 cases, en ligam amb l'epidèmia en ex-URSS, arribèron dins diferents païses vesins o pròches : Finlàndia, Norvègia, Polonha, Alemanha, Bulgaria, dos ciutadans americans foguèron tocats per la malautiá sus plaça. Aquesta epidèmia de 1991-1997 montrèt que la difteria pòt tornar dins un país desvelopat del moment que cobertura cai un lindal critic.
Donadas del sègle XXI
A la seguida de l'epidèmia en ex-URSS, sus recomandacions de l'OMS e d'autras organizacions internacionalas, los païses europèus tornèron veire lors mejans de luta contra la difteria e realiza l'evaluacion de l'immunitat de la populacion per d'estudis de seroprevaléncia. Un ret europèu de vigiléncia de la difteria foguèt desplegat en 2006, lo DIPNET.
En França, coma dins d'autres païses europèus, près de la mitat dels adults (de mai de 40 ans) son pas sufisentament protegits. Aquò s'explicariá per una bassa progressiva de l'immunitat amb l'edat (per manca de rapèls vaccinals o naturals – exposicion e de subjèctes difterics –). Pasmens, la proteccion dels enfants e jovents (mens de 24 ans) es immunizada a mai de 90 veire 95 %.
Malgrat la susceptibilitat dels adults, l'epidèmia en ex-URSS s'espandiguèt pas, o gaire pas, en Euròpa; aquò es atribuit a la cobertura vaccinala nauta dels enfants. Pasmens, la propagacion, o pas, de las epidèmias de difteria, es pas entièrament elucidada. Entre autres factors, seriá ligada a la cobertura vaccinala dels enfants, l'immunitat dels adults, e las condicions socioeconomicas.
Dins lo mond
Lo nombre de cases annals de difteria notificats dins lo mond passèt de 98 000 en 1980 a 9 000 en 2000 e a 4 530 en 2015. Los païses amb lo mai grand nombre dins lo periòde 2010-2015 foguèron l'Índia (18350 cases sus 5 ans), l'Indonesia (3203 cases) e Madagascar (1633 cases). L'OMS nòta una sosnotificacion importanta en Africa e en Mediterranèa orientala.
Dins los païses de taus de cobertura naut, la difteria infantila diminuís, e tanben la circulacion de las socas toxigenicas. L'abséncia de rapèls naturals fa alara los adolescents e adults vulnerables a d'eventualas epidèmias de difteria. Aqueste risc es agrevat pels cambiaments socioeconomics : migracion rurala cap a las vilas, cambiament de mòde de vida, melhoracion de l'igièna... que pòdon paradoxalament transformar çò q'èra unaepidèmia infantila en epidèmia d'adults.
Aqueste risc fa necessari una novèla politica vaccinala espandida (rapèls pels adolescents e jovents) basada sus de modèls matematics (còst-eficacitat dels rapèls vaccinals).
Euròpa
En França, de 2001 a 2014, 9 cases importats per C. diphtheriae foguèron notificats, mai 8 cases a Maiòta.
En 2002, la definicion dels cases devent èsser declarats foguèt espandit a las socas de Corynebacterium ulcerans toxinogènas.
En França metropolitana, de 2002 a 2013, 28 cases autoctòns de difteria per C. ulcerans foguèron notats. S'agiriá majoritòriament de femnas (18 sus 28), de mai de 60 ans d'edat. L'estatut vaccinal èra conegut pas que per 6 cases, 2 avián recebut reçu una dòsi de rapèl dins los 20 ans precedents. 14 cases avián d'animals de companhiá, los estudis veterinaris mostrèron que pas que dos cans èran portaires de C. ulcerans. En 2014, un novèl cas arribèt (persona de 80 ans mòrta, que noirissiá de cats vagants amb 2 portaires positius).
En Euròpa, de 2000 a 2006, 7 païses signalèron de cases esporadics de C. ulcerans toxigenics : França, Alemanha, Itàlia, Païses Basses, Romania, Suècia, Reialme Unit.
Lo 3 de junh de 2015, un enfant de sièis ans dins un estat greu es diagnosticat en Espanha, à Barcelona. Auriá presentat los primièrs simptòmas lo 23 de mai. Èra pas vaccinat en rason de l'oposicion als vaccins de sos parents. 150 personas son plaçadas jos contraròtle medical enforçat. La Russia, encara confrontada a la difteria, envia de serum en Espanha. Es lo primièr cas censat en Espanha dempuèi la disparicion de la malautiá trenta ans de per abanç. L'enfant mororà de seguidas de la malautiás lo 27 de junh de 2015, es a dire gaireben un mes après son admission dins un centre espitalièr.
Descripcion clinica
La difteria es causada per de socas toxigènas du bacil Corynebacterium diphtheriae de biotipes gravis, mitis o intermedius. La malautiá pòt presentar de manifestacions localas (produchas pel quite gèrme) e de manifestacions generalas (degudas a la toxina secretada pel gèrme).
L'angina comuna
vinheta|Falsa membrana difterica dins sa forma classica. La difteria es una angina que se caracteriza per la formacion de falsas membranas a la dintrada de las vias respiratòrias. Mai sovent bilaterala e asimetrica, aparéis après una incubacion de 2 a 5 jorns. Lo començament es mai sovent insidiós e progressiu (angina roja, puèi blanca e aparicion de las falsas membranas en 1 o 2 jorns). La fèbre es moderada a l'entorn de 38°5.
L'angina s'accompanha d'adenopatias cervicalas e sosmaxillaras, sensiblas. L'estat general demora pro bon.
Dins un contèxte epidemic, un tractament d'urgéncia es instituit après las mòstras de confirmacion.
Lo nas es tanben plan sovent infectat (mas la difteria nasala isolada es mai rara e mens greva). Mai raras encara son la difteria del conduch auriculari o la difteria d'una plaga cutanèa (subretot tropicala).
Aquesta angina pòt se presentar o evoluar en una forma mai greva : fèbre nauta de 40°, espandiment de las falsas membranas, aument del volum de las adenopatias, aparicions de signes toxinics.
Manifestacions localas
La localizacion dels bacils sul laringe pòt provocar l'asfixia per l'obstruccion del conduch aerian: es lo crop. Frequenta al començament del sègle XX aquesta complicacion venguèt rarissima dins les païses desvelopats. Los cas actuals de laringitas obstructivas (« fals crop ») son puslèu deguts o a Haemophilus influenzae, a al virus parainfluenza. Lo crop o difteria larinjada se manifèsta per un empachament respiratòri e per avalar. Las falsas membranas fòrman una codena espessa, gris camós, estriada de sang. La lenga es brunenca amb fetiditat de l'alen. La tos es rauca, mas la votz atudada. Las adenopatias son negadas dons un voluminós edèma que desforma lo còl. Sens intervencion, l'obstruccion progressiva del passatge de l'aire provòca la mòrt en unas oras.
Manifestacions generalas
Pòdon accompanhar l'angina, o aparéisser alara que l'angina desapareguèt. Son degudas a la capcitat del bacil de produire de toxinas diftericas que, difusant per la via sanguina, an una afinitat subretot pel miocardi (còr) e lo sistèma nerviós periferic, mai accessòriament per la glandulas surrenalas.Per manca  d'un diagnostic precòç, aquò pòt provocar de paralisias, veire la mòrt de la persona tocada (damatge cardiac o treble del ritme cardiac).
Aquestas manifestacions generalas pòdon començar per una prostracion e de vomits, de trebles cardiacs, e una paralisiá precòça del vela del palais.
Se destriavan autrecòps: lo sindròma malin precòç de Marfan qu'arriba 7 jorns après lo començament de l'angina (paralisia del vela, miocardita, sindròma emorragic e insufiséncia renala), e lo sindròma tardèr de Grenet 4 a 5 setmanas après lo començament de l'angina (paralisias de l'accommodacion ocular e del vela, paralisias de nèrvis periferics dels membres inferiors, d'evolucion ascendenta amb risc d'insufiséncia respiratòria). Mai rarament, lo sistèma nerviós central pòt èsser tocat.
Los damtges toxinics cardiacs se manifestan per una taquicardia o una bradicardia, una casuda de la pression arteriala. L'electrocardiograma fa lo diagnostic de miocardita mostrant de trebles de la conduccion. La mòrt pòt arribar per manca cardiac.
Formas cutanèas
La difteria cutanèa se distria per la preséncia de falsas mambranas sus una plaga o una ulceracion cutanèa preexistenta, sovent subreinfectada per estafilocòcs e estreptocòcs.
Presenta un mòde de difusion important dins los familiars d’un cas, que sovent desconeguda e de diagnostic tardièr, subretot dins los païses tropicals.
La pòrta de dintrada es sovent una plaga, una fissada d’insècte, un ulcèra cutanèu. La lesion evolua tipicament cap a una ulceracion redonda dolorosa, de bòrd indurat, violacèu a vegada cobèrt d’una crèsta grisenca, veire de falsas membranas. La garison espontanèa es longa (de setmanas). Las complicacions toxinicas son identicas mas mens frequentas que dins los damatges respiratòris.
Diagnostic
Lo diagnostic de confirmacion es basat sus la mòstra del bacil sortit de la gòrja e/o del nas de preferéncia realizat abanç la presa d'antibiotics.
Lo tractament deu pas èsser diferit en esperant los resultats de laboratòri.
Lo diagnostic microbiologic se basa subretot sus la mesa en cultura, la recerca d'una produccion de toxina, e la deteccion del gèn de la toxina difterica per amplificacion genic (PCR).
Tractament
Lo pacient es isolat en cas de suspicion del diagnostic (sortida de mitan escolar scolaire o del trabalh, isolacion a vejaire de la gotetas respiratòrias). Dins lo temps de la confirmacion, contunha l'isolacion fins a que doas mòstras espaciadas de 24 oras al mens sián negativas, al mens 24 oras après arrèst l'antibioterapia. Totes los objèctes en contacte amb lo pacient devon èsser desinfectats.
Lo tractament curatiu deu comportar subretot la seroterapia antitoxica. S'aplica pas que per las infeccions ligadas e de bactèris tox+. La seroterapia es instituida en urgéncia abanç la confirmacion del caractèr tox+ se de signes toxinics apareisson. L'antitoxina difterica essent d'origina equina, un tèst cutanèu (o conjonctival) per exclure una ipersensibilitat deu sempre ne precedir l'administracion.
La seroterapia es tan mai eficaç que son administracion es mai precòç. En efièch, permet de neutralizar la toxina circulanta dins lo sang e los teissuts, mas es ineficaç sus la toxina ja fixada sus sas cellulas ciblas. Al delà del 2d o 3n jorn, las complicacions son tan mai frequentas e la mortalitat mai nauta que la seroterapia es mai tardièra.
Prevencion
La prevencion collectiva repausa sus la vaccinacion generalizada de la populacion.
Los subjèctes avent estat en contacte amb lo malaut devon èsser identificats. Totas las personas avent estat dins los 7 jorns precedents en contacte pròche amb un cas de difterie sona a risc. Los contactes pròches son: los membres de la familha del mèsme fogal, les relacions intimas (potons), los subjècte trabalhant dins la mèsme pèça, los amics pròches, los visitors, los personals de santat expausats, los passatgièrs vesins pendent un viatge de longtemps en transpòrt en comun.
Totes los subjèctes en contactes son vaccinats o meses a jorn.
Difterias animalas
La difteria aviària es la forma, dicha « umida », de la variòla aviària qu'èra pas deguda a un bacil mas a un virus. La difteria del vedel o crop del vedel es la forma larinjada aguda d'una infeccion pel bactèri Fusobacterium necrophorum.
Presidente Nereu
Presidente Nereu es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Princesa (Santa Catarina)
Princesa (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Rim-Sin
Rim-Sin foguèt un rèi dau reiaume de Larsa. Succediguèt a Warad-Sin (1834-1823 aC) e foguèt lo rèi darrier de la dinastia. D'efèct, capitèt d'abòrd de prendre Isin e d'annexar son territòri vèrs 1794 o 1793 aC. Pasmens, entre 1764 e 1763 aC, foguèt desfach per Hammurabi de Babilònia e capturat.
Lengas oceanianas centralas
Las lengas oceanianas centralas (o lengas fijianas-polinesianas, lengas pacific central) son un grop de lengas oceanianas parladas a Fiji e en Polinesia.
Classificacion
La classificacion intèrna de l'oceanian central es :
Bellignies
Bellignies es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França.
Lengas oceanianas del sud
L'ipotèsi del vanuatu nòrd-central
Lynch (2018) dobta fortament de la validitat d'aquel grop. Clark reconstruís un protovanuatu nòrd-central, que Lynch estima èsser en fach tan pròche del protooceanian, que la possibilitat d'un grop vanuatu nòrd-central n'es d'un biais fondamental afeblida. De mai las innovacions comunas que Clark dona per justificar lo ligam entre las lengas del nòrd e del centre, se tròban pas dins totas la lengas, çò qu'invalida l'ipotèsi d'una origina comuna.
Richard Errett Smalley
Richard Errett Smalley (n. en 1943, m.2005) foguèt un quimista american. Recebèt, amb Harold Walter Kroto e Robert Curl, lo Prèmi Nobel de Quimia en 1996, per lor descobèrta de las fullerènas.
Saint-Pierre-des-Loges
Geografia
Sant-Pierre-de detlas-Porterias fa partida del costat de Molins-la-Camina mas es gaireben totalament enclavée entre los costats de L'Agla-Oèst, de La Ferté-Frênel e del Merlerault.
Saint-Pierre-des-Loges fait partie du canton de Moulins-la-Marche mais est presque entièrement enclavée entre les cantons de L'Aigle-Ouest, de La Ferté-Frênel et du Merlerault.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1839, Sant-Pierre-de detlas-Porterias (482 abitants l'an 1836) absorbeix Échauménil (180 abitants),.
La question criminala Anisse Leboë se desenrotlla a Sant-Pierre-de detlas-Porterias a la Noël 1923. L'assassin a condemnat pel Tribunal de segudas de la Adorna lo 13 de mai de 1924.
En 1839, Saint-Pierre-des-Loges (482 habitants en 1836) absorbe Échauménil (180 habitants),.
Chaux (Còsta d'Aur)
Chaux  es una comuna francesa administrada per lo departament de Còsta d'Aur de la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Châteauneuf-Val-de-Bargis
Châteauneuf-Val-de-Bargis es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha Franca Comtat.
Geografia
Châteauneuf-Val-de-Bargis es una pichona bourgade a 31 quilomètres al sud-es de Cosne. Situada en una sòrta de cuvette, a dominat per tucs pro elevats, levat de l'oèst, per ont se flueix lo ruisseau trucat la Sillandre. La municipalitat, #que s'estend sus près de 5 000 ectaras, compta pas mai gaire que 500 a 600 abitants.
Indigne lo bourg, la municipalitat reagrupa una bona vintena de caserius e de domenis isolats : Asvins, los Barbèrs, Bellary (chartreuse de Bellary), los Bornets, Bretollier, Chamboyard, Chamery, lo Castèl-de-lo-Torn, lo Châtelet, Chaume, lo Crot-Ravard, lo Evêque, Fonfaye, Fontenaille, la Girardine, lo Molin, lo Pont, lo Potin, Prélong, lo Pressour, las Quatre-Carrièras, la Rolande, las Taulas, Tresseux...
Amb Chasnay e Nannay, Châteauneuf es la una dels tres comunas #que constituisson lo val de Bargis.
Châteauneuf-Val-de-Bargis est une petite bourgade à 31 kilomètres au sud-est de Cosne. Située dans une sorte de cuvette, elle est dominée par des collines assez élevées, sauf à l'ouest, par où s'écoule le ruisseau appelé la Sillandre. La commune, qui s'étend sur près de 5 000 hectares, ne compte plus guère que 500 à 600 habitants.
Outre le bourg, la commune regroupe une bonne vingtaine de hameaux et de domaines isolés : Asvins, les Barbiers, Bellary (chartreuse de Bellary), les Bornets, Bretollier, Chamboyard, Chamery, le Château-de-la-Tour, le Châtelet, Chaume, le Crot-Ravard, l'Evêque, Fonfaye, Fontenaille, la Girardine, le Moulin, le Pont, le Potin, Prélong, le Pressour, les Quatre-Rues, la Rolande, les Taules, Tresseux...
Avec Chasnay et Nannay, Châteauneuf est l'une des trois communes qui constituent le val de Bargis.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cercier
Cèrciér en arpitan (Cercier en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de la Nauta Savòia e la region de Ròse-Aups.
Geografia
Cercier A situat a la cœur dels tucs del marge esquèrre de las Usses.
Cercier est située au cœur des collines de la rive gauche des Usses.
Istòria
La primièra traça de Cercier apareis al Mièja Edat, amb la preséncia de fraires templiers al luòc-dich Latrossaz, ont possedisson un ostal, una capèla e un forn.
La glèisa, consagrada a La nòstra-Madama de la Assomption, a #èsser bastida a la fin del Mièja Edat.
Malgrat aiçò dels archéologues an trobat, en una plantació de pomer, de las rèstas d'una villa (o d'una granja) en datant de l'epòca romaine.
La première trace de Cercier apparaît au Moyen Âge, avec la présence de moines templiers au lieu-dit Latrossaz, où ils possèdent une maison, une chapelle et un four.
L'église, consacrée à Notre-Dame de l'Assomption, a été construite à la fin du Moyen Âge.
Cependant des archéologues ont retrouvé, dans une plantation de pommier, des restes d'une villa (ou d'une ferme) datant de l'époque romaine.
Jagdpanzer IV
Lo Jagdpanzer IV es un caçaire de carris alemand de la Segonda Guèrra Mondiala.
Desvolopat a partir dau quadre dau Panzer IV, èra destinat a remplaçar lei StuG III e IV. Per aquò, èran dotats d'un blindatge bas e d'un canon de 75 mm (PaK 39 ò PaK 42 ). La produccion comencèt en genier de 1944 e s'acabèt ambé la capitulacion dau Reich en mai de 1945.
Lo Jagdpanzer IV foguèt considerat coma un succès per la Wehrmacht e la Waffen-SS. En particular, enregistrèt mai d'un succès au sen dei seccions anticarris dei divisions blindadas alemandas sus lei frònts de l'Oèst e de l'Èst. Pasmens, a la fin de la guèrra, foguèt sovent utilizat coma carri de combat en causa de la manca de veïculs. Dins aqueu ròtle, obtenguèt de resultats pus mitigats.
Giovanni Verga
thumb|250px|Giuvanni Verga Giovanni Carmelo Verga (en sicilian: Giuvanni Verga; Catània, 2 de setembre de 1840 – Catània, 27 de genièr de 1922) foguèt un escrivan e dramaturg sicilian. Gràcias a son òbra es actualament considerat coma lo representant principal del corrent literari italian nomenat verisme (realisme italian). En 1920 lo govèrn italian lo nomenèt senador a vida.
Windstein
Windstein en alemannisch (Windstein en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
La municipalitat se compausa del vilatge de Windstein e del masatge caseriu de Jaegerthal.
Jaegerthal S'un vilatge recorregut pel Schwarzbach e lo Soultzbach, al bòrd de la étang de Jaegerthal. Aquel alimentait N'energia hydraulique una forja al tot començament del #que ne demòra encara ruïnes classificadas. La familha de Dietrich en aquerint aquela forja abans la Revolucion francesa, e #far lo sieu primièr passatge en l'indústria. Lo caseriu Protegiguèsse egalament un castèl apertenent encara a la familha de Dietrich.
La commune se compose du village de Windstein et du hameau de Jaegerthal.
Jaegerthal est un village parcouru par le Schwarzbach et le Soultzbach, au bord de l'étang de Jaegerthal. Celui-ci alimentait en énergie hydraulique une forge au tout début du dont il reste encore des ruines classées. La famille de Dietrich en acquérant cette forge avant la Révolution française, y fit ses premiers pas dans l'industrie. Le hameau abrite également un château appartenant encore à la famille de Dietrich.
Istòria
Lo pòble es a las mans de las Windstein, de contunh de las Durckheim.
Le village est aux mains des Windstein, puis des Durckheim.
Union de l'Euròpa Occidentala
L'Union de l'Euròpa Occidentala (UEO, en anglés WEU) èra una organizacion europèa de defensa e de securitat que son tractat foguèt signat lo 23 d'octobre de 1954 entre França, lo Reialme Unit, la Republica Federala d'Alemanha, Itàlia, Belgica, los Païses Basses e Luxemborg, aprèp l'escac de la Comunautat Europèa de Defensa, que demorèt sens activitat pendent d'ans. A partir de 1984 e subretot al començament dels ans 1990, foguèt identificada pels Estats membres per vendre lo supòrt de la politica europèa de defensa mas lo projècte seguèt pas. La Politica Europèa de Securitat e de Defensa (PESD) foguèt creada en 1998, per assumir aquel ròtle. Malgrat que lo dispositiu normatiu de l'UEO foguèsse pas integrat totalament per la PESD, qualques uns de sos trabalhs, de sas iniciativas, de sos acòrdis concluses amb d'autras organizacions e de sos organs foguèron integrats per l'Union Europèa. L'UEO foguèt totalament dissolguda en junh de 2011.
Moïses
thumb|right|Representacion de Moïses durant son rescòntre amb [[Yahve durant l'episòdi dau boisson ardent (sinagòga de Dura Europos).]]
Moïses es un personatge de l'Ancian Testament que lo considèra coma un profèta major dei religions abraamicas favorizat per de revelacions e d'intervencions dirèctas de Yahve, lo Dieu unic deis Ebrieus. Es ansin reconegut coma l'intermediari de Dieu, cargat de guidar son pòble d'Egipte vèrs Canaan e de recebre e transmetre lei Taulas de la Lèi. Durant aqueu periple, foguèt lo beneficiari de miracles divèrs e famós coma lei dètz plagas d'Egipte ò lo passatge de la Mar dei Joncs. Pasmens, mau capitèt de mantenir leis Ebrieus dins l'observança estricta dei règlas edictadas per Yahve que lei condamnèt a quaranta d'errança dins lo desèrt.
En causa d'aquela importància, Moïses es una fònt d'inspiracion importanta per leis arts dempuei l'Antiquitat. En particular, foguèt l'objècte de plusors pinturas, esculturas, libres ò films.
Lei fònts escripturalas
L'existéncia de Moïses es unicament mencionada dins la Bíblia que cònta sa vida dins lei cinc premiers libres de l'Ancian Testament. Es tanben citat dins d'autrei partidas de la Torah e dins lo Nòu Testament. L'arqueologia a tanben identificat ges de vestigi ò de traça liat a Moïses ò a seis aventuras tant en Egipte qu'en Palestina. Per la màger part deis istorians, Moïses es donc un personatge legendari que foguèt creat durant lo periòde de redaccion de la Bíblia ebraïca entre lei sègles IX e III avC. D'efiech, au contrari d'autrei personatges istorics citats dins la Bíblia, existís ges de traça de Moïses dins de documents escrichs per d'autrei culturas. En particular, es pas present dins leis archius egipcians. Dins aquò, maugrat aquela abséncia, quauquei personas sostènon l'ipotèsi de l'existéncia de Moïses coma un personatge istoric dau sègle XIII avC transformat per l'apondon de trachs legendaris.
Naissença e adopcion
thumb|right|[[Pintura dau sègle XVII representant lo sauvament de Moïses per una princessa egipciana.]]
Moïses seriá nascut durant lo periòde d'installacion dei dotze tribüs ebrievas en Egipte. D'efiech, après divèrsei dificultats coma una famina grèva, lei descendents d'Abraam abandonèron Canaan. Aquela partença foguèt favorizada per la posicion de governador d'Egipte ocupada per Josèp, lo fiu dau patriarca Jacòb. Pasmens, après la mòrt de Josèp e dau faraon aguent acceptat l'intrada deis Ebrieus sus son territòri, lei relacions entre Egipcians e Ebrieus se degradèron. Considerant lei descendnts de Jacòb coma una menaça, lo faraon leis utilizèt per realizar de trabalhs malaisats e penós. Puei, ordonèt l'exterminacion dei novèu-nats mascles.
La naissença de Moïses auriá agut luòc dins aqueu contèxte dins la tribü de Levi mai lo tèxte biblic dòna pauc de detalhs. Sa maire, Yokebed, èra pas capabla d'escondre son existéncia. Per empedir son execucion, auriá decidit de lo depausar dins una banasta abandonada lòng dei ribas de Nil. L'enfant foguèt descubèrt per la filha dau faraon que l'adoptèt avans de lo rendre a sa maire vertadiera que foguèt chausida coma norriça. Pus tard, Moïses s'entornèt en cò de sa maire adoptiva que li donèt son nom. Moïses foguèt educat a la cort dau faraon. Pasmens, vengut adult, decidèt de liar son sòrt a aqueu de son pòble après aver descubèrt sei sofrenças. Rompèt definitivament amb son enfança e sa jovença en tuant un Egipcian copable d'aver picat un Ebrieu.
La revelacion divina
thumb|right|[[Pintura de 1823 representant la setena plaga d'Egipte.]]
Après lo murtre de l'Egipcian, Moïses deguèt s'enfugir. Trobèt una sosta dins lo Desèrt dei Madianitas onte sauvèt lei filhas dau prèire Jetró qu'èran menaçadas per de pastres. Per lo regraciar, Jetró li donèt una de sei filhas coma esposa e li permetèt de s'installar en cò d'eu. Pasmens, durant aqueu sejorn, Yahve apareguèt per lo premier còp a Moïses sota la forma d'un boisson ardent e li revelèt son nom. Li ordonèt de desliurar son pòble e de lo guidar vèrs Canaan. Ansin, Moïses s'entornèt en Egipte.
A son retorn, recebèt l'ajuda de son fraire Aaron per faciar lo faraon que refusèt inicialament de liberar leis Ebrieus. Pasmens, Yahve sostenguèt leis esfòrç dei dos òmes e liberèt lei dètz plagas sus leis Egipcians. Divèrsei catastròfas subrenaturalas toquèron lo país entraïnant deis epidemias, la destruccion dei recòltas e la disparicion dau Soleu pendent tres jorns. Finalament, Yahve decidèt de tuar totei lei fius ainats dei familhas egipcianas e lo faraon autorizèt leis Ebrieus de quitar son reiaume.
L'exòde vèrs la Tèrra Promesa
thumb|right|[[Pintura representant Moïses amb lei Taulas de la Lèi.]]
Après sa liberacion, lo pòble ebrieu comencèt una lònga errança dins lo desèrt guidat per una colona de fuòc creada per Yahve. Aqueu trajècte foguèt pontuat per divèrseis episòdis mai ò mens subrenaturaus. Lo pus famós es probablament lo passatge de la Mar dei Joncs que foguèt dubèrta per Yahve per permetre la fugida deis Ebrieus perseguits per una armada egipciana menada per lo faraon desirós de se venjar. Lo Dieu Unic tornèt sarrar la mar sus lei perseguèires que foguèron anientats. Durant un autre racònte famós, Yahve ajudèt leis Ebrieus en creant la manna, un manjar que permetèt ai fugidors de subreviure dins lo desèrt.
Dins aquò, l'eveniment pus important de l'exòde es la revelacion divina a la cima dau Mont Sinai. Yahve i chausiguèt Moïses per recebre lei dètz comandaments que constituïsson lo còr de la Torah. D'efiech, renovelament de l'aliança entre Yahve e leis Ebrieus, aquelei lèis èran la condicion permetent a aqueu pòble de s'entornar en Canaan. Pasmens, certaneis Ebrieus dobtèron dei paraulas d'un dieu invisible e preferiguèron demandar a Aaron de fabricar una idòla semblant a un vedèu d'aur. De mai, contestèron l'autoritat de Moïses. Tot aquò suscitèt la colèra de Yahve que lei condamnèt a errar quaranta ans suplementaris dins lo desèrt.
Aquela durada lònga èra necessària per instruire la generacion novèla dau pòble ebrieu dins la Lèi. Ansin, coma lo rèsta deis Ebrieus aguent fugit d'Egipte, Moïses aguèt pas lo drech d'intrar en Canaan. Après un òrdre de Yahve, fisèt la direccion dau viatge a Josue. Vièlh de 120 ans, poguèt mandar un regard vèrs la Tèrra Promesa avans de morir sus lo Mont Nebo.
Dins l'Ancian Testament
Dins la Bíblia, Moïses es descrich coma un òme dotat d'una importanta autoritat naturala, d'un coratge considerable, estacat a la justícia, capable d'umilitat e sensa ambicion personala. Per aquela rason, tèn un ròtle major « d'Elegit de Dieu » dins lo racònte biblic car aqueu personatge i a una dimension politica (fondator dau pòble ebrieu escapat d'Egipte) e religiosa (fondator de la basa dau judaïsme). Per aquò, ocupa de foncions de cap politic, de diplomata, de legislator, de prèire e de profètas. Ansin, dèu guidar son pòble dins un viatge malaisat, li donar una lèi, organizar lo culte (definicion dei rites, dau calendier liturgic, bastida dau tabernacle... etc.), escotar la volontat divina per la transmetre ais Ebrieus e organizar sa succession.
Dins lo Nòu Testament e l'Alcoran
Moïses ocupa de foncions similaras dins lei tradicions crestianas e musulmana. D'efiech, sa figura es utilizada coma modèl per Jèsus e Maomet que son tanben incomprés e bandits per son pòble. Lei dos profètas ulteriors son tanben cap politic, legislator e prèire cargat d'organizar una aliança novèla entre Yahve e l'umanitat. Lo parallèl es probablament encara pus important dins l'islam car Maomet es egalament obligat de fugir son país en causa de l'ostilitat dei caps de La Mèca que son explicitament comparats au faraon. Enfin, dins lei doas religions, Moïses anóncia la venguda de Jèsus ò de Maomet.
Defensa de Madrid
La defensa de Madrid ò lo sètge de Madrid designa un ensems de combats que se debanèron dins la província e dins la vila de Madrid dins lo corrent de la Guèrra Civila Espanhòla entre octòbre de 1936 e març de 1939. Per lei republicans, l'objectiu èra de tenir lo contraròtle de la capitala espanhòla e de sei linhas d'avitalhament. En fàcia, lei nacionalistas assaièron premier de conquistar la vila puei d'i isolar un maximom de fòrças republicanas. Finalament, la ciutat foguèt ocupada per lei tropas de Franco pendent l'afondrament dau camp republican a la fin dau mes de març de 1939.
Causas e preparacion de la batalha
Lei premiers combats acomencèron en Madrid durant lo còp d'estat nacionalista de julhet de 1936. Pasmens, lei militars i foguèron rapidament blocats per de milícias obrieras e lei fòrças de polícia localas. Lo 20 de julhet, après dos jorns de batalha, lei nacionalistas madrilencs èran dispersats e la capitala sota lo contraròtle dau govèrn. Lei generaus nacionalistas decidèron donc de se dirigir còntra Madrid ambé leis armadas dei generaus Mola au nòrd e Franco au sud. Recebèron d'ajudas dei regimes faissistas alemands e italians.
De son caire, lei republicans obtenguèron un sostèn militar sovietic e organizèron una armada novèla a partir dei milícias obrieras, dei fòrças de polícia e dei tropas militaras encara fidèlas. La decision de Franco de sauvar premier la garnison nacionalista blocada dins Toledo permetèt ai republicans de melhorar sei defensas. Aquò retardèt l'ofensiva que poguèt pas començar avans octòbre permetent l'arribada de renfòrç (unitats sovieticas e bregadas internacionalas). De mai, permetèt ai republicans d'establir de posicions fòrtas a l'èst de la vila per i gardar lo contraròtle dei rotas e empachar un blocus totau.
La batalha de Madrid
L'ofensiva generala dei nacionalistas còntra Madrid durèt dau 8 au 23 de novembre de 1936. Lei republicans èran pus nombrós e protegits per de fortificacions mai lei nacionalistas avián un equipament e un comandament superiors. De mai, èran sostenguts per de fòrças regularas alemandas e italianas. Leis asalhidors passèron Manzanares e agantèron lo sector de la Casa de Campo, de la Ciutat Universitària e dau quartier de Moncloa-Aravaca per una defensa acarnada dei milicians e dei volontaris internacionaus.
Lo 9, lei nacionalistas ataquèron lo sector de la borgada de Carabanchel mai la zòna, fòrça urbanizada, favorizava la defensa e l'ofensiva foguèt blocada. Puei, dins lo corrent de la nuech, de còntra-ofensivas de la XI Bregada Internacionala permetèron de reconquistar lei posicions perdudas. Lo 10 e lo 11, l'arribada dei milícias anarquistas d'Aragon de Buenaventura Durruti permetèron d'organizar de còntra-ofensivas novèlas. Pasmens, lo 12, una temptativa de la XII de desblocar la vila mau capitèt e permetèt ai nacionalistas de preparar una segonda ofensiva generala.
Aquel assaut acomencèt lo 19 après un important tir d'artilhariá. Lei nacionalistas passèron tornarmai Manzanares e concentrèron seis atacas còntra la Ciutat Universitària onte Durruti foguèt tuat. Pasmens, lei defensors arrestèron rapidament l'avançada nacionalista gràcias a la densitat urbana dau sector. Puei, Franco assaièt d'obtenir la capitulacion de la capitala gràcias a un bombardament generau. Dins aquò, la populacion refusèt de se sometre e lei tirs s'arrestèron a partir dau 23. Lo frònt s'estabilizèt lòng dei posicions tengudas per lei dos camps (Ciutat Universitària, Carabanchel... etc.) e lei sindicats organizèron lo transferiment deis industrias vitalas dins lei tunèus dau metrò, çò que permetèt de contuniar d'assegurar lo foncionament de la vila durant tota la guèrra.
La presa de la vila
Madrid foguèt finalament conquistada a la prima de 1939 après l'afondrament dei tropas republicans sus lo frònt catalan. Dins la capitala, lei fòrças republicanas se devesiguèron entre lei partisans d'una capitulacion negociada e aquelei d'una continuacion de la guèrra. Lo 5 de març, lo generau Segismundo Casado arrestèt lei caps comunistas de la vila, partisans principaus de la perseguida dei combats, e prenguèt lo contraròtle de la capitala. Puei, assaièt de negociar ambé Franco. Pasmens, aquò entraïnèt l'afondrament de sei fòrças e una ataca nacionalista rescontrèt ges de resisténcia lo 26 de març. Dos jorns pus tard, la vila èra sota lo contraròtle de Franco.
Aurelhan (Lanas)
Aurelhan (Aureilhan en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bòrn situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [awrə'ʎaŋ]. Las fòrmas ancianas que son Haurenihano en latin, en 1274, Hausehano en latin, en 1274, Aurelhano en latin, en 1315, S. Vincentius de Aurelhan, shens data, capella de Aurilhano en latin, en 1326, etc.
Dauzat qu'explica Aurelhan vien deu nom latin d'òmi Aurelius dab lo sufixe -anum.
Negre (citat per Bénédicte Boyrie-Fénié) que cred Aurelhan vien d'un nom latin d'òmi Aurelianus, Astor (citat tanben per B. Boyrie-Fénié) deu nom latin d'òmi Aurelius (tirat d'Aurius).
Bénédicte Boyrie-Fénié que sièc Dauzat e Astor e que causeish tanben lo nomen Aurelius.
Quilombo (Santa Catarina)
Quilombo (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Aurelhan (omonimia)
Aurelhan (deu latin: Fundus Aurelianus) pòt designar duas comunas de Gasconha:
Fouronnes
Fouronnes es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Rancho Queimado
Rancho Queimado es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Arenas (mètro de Tolosa)
drecha|sens_quadre|250x250px drecha|sens_quadre|250x250px Arenas (Arènes en francés) es una estacion de la linha A del mètro de Tolosa e de las linhas T1 e T2 del tramvai de Tolosa, situada dins lo quartièr de las Arenas a Tolosa. Es situada al nivèl de la plaça Agapito Nadal, dins l'oèst del centre-vila, a costat del licèu de las Arenas.
Espleitada per Tisséo, l'estacion se troba al còr d'un pòl d'escambis multimodal comprenent l'estacion de mètro de la linha A, la gara Sant Çubran desservida pels TER d'Occitània e la linha C, e l'estacion de tramvai de las linhas T1 e T2. Possedís tanben una gara rotièra, terminus de la màger part de las linhas de bus Tisséo de l'oèst de l'aglomeracion. L'estacion es tanben desservida per la linha 305 del ret Arc-en-Ciel. Enfin, l'estacion a dos parcatges relais.
Situacion sul malhum
Arenas es situada sus la linha A del mètro de Tolosa, entre las estacions Font l'Estanh al sud, e Pè d’Auca al nòrd-èst. Es tanben situada sus las linhas T1 e T2 del tramvai, entre las estacions Zenit a l'oèst e Deodat de Severac al sud-èst.
Accès e acuèlh
L'estacion de mètro es sosterranha, sus tres nivèls : al primièr nivèl se troba los cais, lo segond es lo nivèl intermediari permet la dessèrta dels dos cais, e lo tresen es la sala dels bilhets e los accès. Los cais compten dotze pòrtas, çò que permet de recebre de ramas doblas, de quatre veituras, mesurant 52 m.
Dessèrta
Coma dins l'ensemble del mètro tolosenc, la primièra partença dels caps de linha es a 5h15, e la darrièra es a 0h del dimenge al dijòus, e 3h lo divendres e dissabte.
Intermodalitat
L'estacion es en correspondéncia ambe mantun mòdes de transpòrts, totes situats en susfàcia, formant lo pòl multimodal de las Arenas, dont la gara SNCF de Sant Çubran – Arenas, una estacion de tramvai, una gara rotièra e dos parcatges relais.
La gara de Tolosa Sant Çubran Arenas, autrescòps Tolosa Sant Çubran, es situada sus la linha Tolosa - Aush. Es desservida pels trens TER de Miègjorn-Pirenèus de la linha n° 21 (Tolosa - Colomièrs - Aush) qu'una partida, entre las estacions Arenas e Colomièrs - SNCF), nomenada linha C, se pòt utilizar le bilhet de Tisséo.
La gara de Tolosa Sant Çubran, d'avant la linha de mètro e foguèt melhorada per permetre la correspondéncia entre le mètro, les bus e les trens e le tram.
L'estacion de las Arenas es una estacion de las linhas T1 e T2 del tramvai de Tolosa. Cal pas confondre amb l'estacion Arenas Romanas, autra estacion del tram.
Une sala d'espèra es situada en dessús de l'estacion de mètro, al nòrd.
Arquitectura
Le Forum de las Arenas (estacion de mètro, gara ferroviària, gara de bus e lo parcatge Arenas 1) foguèt realizat per Architecture-Studio. L'òbra artistica de l'estacion de mètro, compausada d'ondadas blavas sus las parets es de l'artista Olivier Debré