cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cana de sucre
Asagatge
Los camps de canas demandant fòrça aiga, de 13,000 a per ectara e par an amb de sistèmas d'assagatges pauc performants. Per exemple, un premièr assagatge se fa lo quita jorn de la semenason o l'endeman, pèi una semana aprèp, puèi per interval de 3 semanas fins al periòde de maturaduratat de la cana quand la planta a besonh que s'arresta l'irigacion. Los camps so mai sovent asagats per simple gravitacion, un tudèl perçat versant fòrça quantitats d'aiga dins cada rega. L'aiga raja fins al tèrme del camp, sovent a mai d'un quimomètre de distança per las grandas expleitacions. Los plants al començament del camp son negats jos de quantitats d'aiga tròp importantas, una granda partida de l'aiga utilizada ne servís sonque al deplaçament de la colada, e una bona partida es perduda per evaporacion. Una expleitacion pau eficaça pòt encara aumentar lo degalhatge a cauda del delai de desplaçament de l'expleitant entre un tèrme del camp a l'autre per detectar l'arribada de l'aiga puèi tornar tapar las vanas.
D'autres biais d'asagatge existisson, amb de sistèmas mobils linears, d'aspersadors fixes o mobils. Aqueles sistèms provòcan tanben d'importantas perdudas per evaporacion e de problèmas de reparticion de l'auga dins lo camp per l'aura.
De biais d'asagatge per gotejadors de superfícia o enterrats foguèron desvelopats, subretot al Brasil. Aqueles sistèmas fan mermar la quantitat d'aiga utilizada (de 40 a 90 %) se son plan gerits, e permeton al meteis temps la portada de nutriments dins d'engrais liquids o solubles. Semandon al contrari una bona mestresa tecnologica, dels dispositius de contraròtle de l'umiditat dels sols, del material per assegurar la bona mantenéncia del sistèma. Un l'inconvenient es de provocar una concentracion del sistèma racinari de plantas jos los des gotejadors, un sosdesvelopament del rèste del sistèma racinari, e doncas una granda fragilitat en cas de mancaments del sistèma. . Lo sistèma de gotejador enterrats permet l'utilizacion de la tecnica del brutladís abans recòlta, de melhors rendement per l'irrigacion (de 10 a ), e una expleitacion mecanica dels camps de cana per la culhida, l'aspersion d'engrais, pesticids e erbicids, e la luta contra las èrbas marridas pel sarclatge. Quand es plan mantengut, demanda mens de reparacions e possedís una durada de vida possible de 5 a 10 ans, çò que correspond a la durada de vida maximala d'una plantacion de cana de sucre. La cana de sucre necessita un periòde final de maduretat, tipicament a la sason seca quand manca d'aiga, e atal aumenta lo taus de sucre. Una bona mestresa de l'assagatge, subretot per gotejador, permet teoricament de contrarotlar lo moment de la maturedat en arrestant l'irrigacion.
Abondiments
La cana de sucre ama los sols rics en matèria organica, e un pH neutre o leugièrament acid (6,5 a 7,5),. Supòrta pasmens una granda varietat de tipes de sols, dels pH anant de 5 a 8,5, e quitament une leugièra salinitat que pasmens merma los rendements.
NPK
Los besonh en azòt (N) son modearts, e subretot concentrats pendent lo periòde de fòrta creissença intermediari, alara que son reduchs pels joves plants o las canas en maduracion. Aqueles besonhs son mai sovent abonduts pendent la semenason e aprèp la copa pels futurs rebrots, tradicionalament amb de fums o du compòst. Un manca en azòt es marcat per una coloracion verd clar de las fuèlhas que venon jaune, e una mòrt prematurada de las fuèlha d'edat. La cana de sucre pòt servar l'azòt absorbit mas d'abondaments en fin de cicle de cultura provòcan un aument del taus d'umiditat e de la tenor en sucres reductors, çò que provòca una bassa du rendement en produccion sucrièra. En Austràlia, dels ensags de cultura de sòja coma engrais plantat tornant al sol, abans la cultura de la cana, capitèron a fornir l'equivalent dels besonh en azòt de dos ans de cultura de cana. Des varietats de cana semenadas amb un simbiòt (Glucoacetobacter diazotrophicus) fixant l'azòt de l'aire foguèron desvolopats. ,,.
La cana demanda una bona quantitat de fosfòr (P), mai sovent prtat abans la semenason per de fums. Un manca de fosfòr se manifèsta sus la cana de sucre per de fuèlhas primas vert escur que viran cap al blau, de fuèlha d'edat que jaunisson e que las puntas secan, e un sosdevelopament racinari.
La cana a fòrça besonh de potassi (K), subretot al moment de la maduracion e de la florason, e las culturas demanda sovent de portada complementàrias en potassi per mantenir de bons rendements,. Un manca de potassi es marcat per de fuèlhas jaunissent pels bòrds e puntas, e brunissant aviadament las fuèlhas. Las tijas son primas e mòlas, e amb pauca fuèlhas. Los apondaments en potassi son lèu absorbits per las pluèjas, son doncas portats en quantitats redusida e de contunh.
Calci
Lo calci es present dins la membrana e lo chuc cellulari de la cana de sucre, que tend a s'accumular puslèu dins los teissut d'edat en rason de son manca de mobilitat. Una deficiença en calci es marcada per una coloracion jauna de las fuèlhas jovas, e de punts jaunes que brunisson sus las fuèlhas d'edat. Las mancas en calci son raras mas sa forma ionica agís amb la matièra organica e se fa tanben fòrça lèu lessivar per las pluèjas.
Magnesi
Un manca en magnesi es marcat sus las jovas fuèlha per une coloracion verd clar e jaunissan, e sus las fuèlhas d'edat per de punts jaunes que viran al brun iranjat..
Culhida
La culhida interven aprèp 10 a 12 meses, o 14 a 16 segon las practicas agricolas. Tipicament, la cana presenta un periòde de maduracion en sason seca, que lo taus de sucre aumenta fortament e que fòrça fuèlhas secan. La florason comença enseguida, la produccion de granas. Aquel dos elements provòcan una bassa del taus de sucre, e la cana es doncas generalament culhida just avans la florason o al començament. Un còp o dos se leva las fuèlhas mortas abans la culhida se pòdon far, per facilitar lo trabalh dels copaires.
Tradicionalament, los camps de cana de sucre son brutlats per far fugir las sèrps e autres animals venimoses, e facilitar l'accès dels copaires a de camps aclarits e de tijas de canas desgalhadas de las fuèlhas mortas. Aqueles fuòcs espectaculars brutlan intensament e s'atudan gaireben sulcòp. Los copaires copan la tija de la cana just al dessus del primièr nos, levant la tèsta, e n'en fan dos s'es tròp longa. La concentracion en sucre es maximala dins la partida bassa de la tija. Las tèstas son daissada sul camp, que tornan una partida dels nutriments en se descompausant. Las tijas de canas son enseguida assemblada e cargées sus un camion que los pòrta cap a l'usina qu'es sempre pròche de las expleitacions, perque la degradacion del taus de sucre de la cana coupada es rapid: 2,4 punts de riquesa en 10 jorns. Aquela degradacion s'acompanha d'una perduda de pés de l'òrdre d'1 % per jorn.
La recòlta de la cana es mecanizada. Las canas copadas per las maquinas se desgradan mai aviadament qu'amb de copaires manuals, e se cal las portar aviadament a l'usine. Permet la culhida de las canas sens brutlar los champs, çò que daissa fòrça matèria organica dins lo camp per la plantacion venenta e forma un palhatge empachant lo rebrot de las èrbas concurrenciant los joves rebrot de cana.
Los rendements dels camps de cana son fòrça variables, e dependon fòrça de las practicas agricolas e de las condicions naturalas (riquesa dels sol e clima). Las pichonas expleitacions tradicionalas dona mai sovent dels rendements de l'òrdre de 40 tonas de cana per ectara, las vastas expleitacions dotadas de material e de bona tecnicitats produson de rendements anant de 60 a 80 tonas a l'ectara. Los rendements mondials son en augment de contunh, amb una mejana de gaireben 65 tonas de cana a l'ectara. Qualques expleitacions obtenon de rendements despassant los 100 a 130 tonas de cana a l'ectara.
Rebrot
Un abondament en fems o compòst es tradicionalament realizat sul pè de la cana copada que rebrota. Un camp de cana es expleitat de 2 a 10 ans avans d'èsser plantat de nòu. De grandas expleitacions fòrça productivas tornan plantar aprèp 2 a 3 copas per evitar une bassa de rendement. D'expleitacions familialas o tradicionalas expleitan lo camp pendent los 10 ans e copas de la seu durada de vida maximala, malgrat la bassa de rendement. D'expleitacions plan gerida capitan a far 5, 7 e fins a 10 culhuidas sens bassa tròp penalizanta du rendement, veire amb un augment del rendement pendent las primièras copas.
Beire-le-Fort
Beire-le-Fort es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Cana de sucre
Fabricacion del sucre de cana
Lo sucre que conten las tijas de cana es de sacaròsa. Aquela sacaròsa es un dels produichs de la fotosintèsi (transformacion de l'energia luminosa en energia quimica). La cana accumula aquel sucre dins las tijas coma resèrva energetica. La quantitat de sacaaròsi contenguda dins la cana es en mejana de 12 a 15 %. Per extraire e concentrar aquel sucre, la cana deu èsser somesa a un tractament que se complexifiquèt amb los ans. Ara, lo processus se mecanzèt fòrça e permet d'obtenir un produch d'una granda puretat.
Beire-le-Fort
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cana de sucre
Fabricacion del sucre de cana
Vaquí las principalas operations per extraire lo sucre de la cana:
Lo metòde dich del Paire Labat
Introducha en 1654 pels exiliats olandeses venent de Brasil, lo metòde tradicional de fabricacion del sucre dins los ostals antilheses foguèt gaire modificat pendent prèp de dos sègles. Aquel metòde foguèt descrich amb fòrça detalhs per un monge dominican, lo paire Jean-Baptiste Labat.
Dins lo metòde tradicional, la cadena de las operacions passa per une succession de sièis caudièras prèp d'un mètre de diamètre, caduna possedava un nom e una fonccion especificas. Une còp la coseson acabada, lo sucre liquid es versat dins de grandas cubetas de fusta que se cristalliza. Lo sucre refrejit - o massa cuècha - es pausat dins de recipients traucats per daissar colar lo sirop. Aprèp quatre setmanas, lo sucre èra purjat de tot siròp e prèt per èsser exportat. Lo siròp es reculhit per produire per distillacion un rom industrial de qualitat inferiora al rom agricòl.
Produccion artesanala de sucre de cana entièr
Una produccion sucrièra artesanala encara se practica dins de pichonas expleitacions agricolas dins de païses pauc mecanizats, coma en America du Sud, en Africa o lo soscontinent indian. Dins de pichonas plantacions assegurant d'esperela la produccion de sucre de cana non rafinat, la cana es encora a l'encòp trissada dins una premsa artesanala compausada de dos cilindres verticals qu'una partida forma un engre anatge aparelhant dos cilindres, e que le movement rotatiu se fa per correja ligada a un motor o per un palanc modut per traccion animala. Lo chuc de cana (veson) cola enseguida dins una regòla fins una granda ola en forma de parabòla (2 a 3 mètres de diamètre) al dessús d'un forn que lo combustible es la bagassa secada. Lo chuc es chaufat per far evaporar l'aiga dins une succession d'olas. Lo transvasament successiu permet de levar la mai granda partida dels rèstes de cana encara presents dins lo chuc. Lo siròp es ensegida refrejit per formar de pans.
Aquel tipe de sucre de cana non rafinat conten encara una granda partida de sa melassa.
Autarquia
L'autarquia es un tèrme economic que caracteriza una economia sensa cambi car cada individú i es autosufisent. Pòu s'aplicar a un país qu'entretèn pas de relacions comercialas amb lo rèsta dau mond. Pasmens, en realitat, au nivèu d'un país, l'autarquia complèta existís pas e a jamai existit.
Cana de sucre
Bagassa
La bagassa es compausada de rèstes fibroses eissits del trissatge de la cana de sucre copada per l'extraccion du chuc de cana. La bagassa representa prp 30 % del pes de cana copada menada en usina. Lo taus d'umiditat se situa entre 40 e 50 %, e conten encara una pichona quantitat de sucre residual. La bagassa secada es compausada per mitat de cellulòsa, l'autre mitat essent subretot de l'emicellulòsa e de linhina.
La produccion mondiala de bagassa se situa entre 250 e 350 milions de tonas per an. Prèp 60 % d'aquela produccion es utilizada coma combustible dins las sucreriás, per caufar de forns e per la produccion d'electricitat (produccion de vapor per combustion dins una caudièra ligada a un turboalternator), produsent l'alimentacion energetica de l'unitat de transformacion, que fonciona gaireben en autosufiséncia energetica. Fòra de las sucreriás, la bagassa tanben se brutla dins de centralas de bagassa per produire de calor e d'electricitat,. Lo rèste de bagassa non utilizat coma combustible pòt servir a la fabricacion de papièr, de panèls de particuls, de liechièra animals, de noirritura pel bestial, de basa de compòst, eca.
Guido da Siena
Guido da Siena foguèt un pintor sienés de la fin del sègle XIII e que foguèt un dels primièrs mèstres de l'escòla sienesa. Lo seu estil es de tendéncia bizantina.
Cana de sucre
chuc de cana
Lo chuc de cana se trai per passatge de tijas de cana de sucre dins una premsa. Lo veson conten 70 % d'aiga, 14 % de sacaròsa, 14 % de matèria linhosa e 2 % d'impuretats. Se consoma coma bevenda dins fòrça païses.
Se produch de biais artesanl e en sucreriá, lo chuc de cana fa l'objècte d'una evaporacion, condusent al siròp, qu'es clarificat puèi concentrat per n'extraire lo sucre cristallizat brut, la cassonada. La cassonada dona de sucre brun, que pòt èsser comercializat dirèctament o transformat en sucre blanc dins une rafinariá. Lo veson pòt tanben far l'objècte d'una fermentacion e d'una distillacion, per obtenir lo rom agricòl.
Melassa
La melassa es lo rèste liquid aprèp extraccion del sucre del chuc de la cana. La melassa es encara fòrça sucrada, negrenca e viscosa. Conten encora una quantitat flaca de sucre, de vitamina B6 e de minerals (calci, magnesi, potassi e fèrre). Pòt far l'objècte d'una fermentacion e d'una distillacion, per produire lo rom industrial.
La melassa pòt tanben èsser fermentada e distillada per la produccion d'alcòl pur o d'etanòl, per de fins farmaceuticas o, totjorn mai, de biocarburant, carburant per veïculs (de biais totjorn mai important subretot al Brasil). Aquela fermentacion pòt tanben permetre la produccion d'acetona, de gliceròl e d'acid citric.
La melassa tanben utilizada per l'alimentacion umana o per l'alimentacion del bestial (sovent mesclat a la bagassa). Es tanbeni utilizada coma aliment de basa per la cultura de levura del fornièr
La melassa pòt servir per ralentir la solidificacion d'una colada de ciment Portland per que la colada venenta li cole plan malgrat un delai de qualques jorns.
La melassa pòt tanben servir d'engrais, entre autre coma abondament dins los camps de cana de sucra.
Cana de taula
Las tijas de cana de sucre servisson tanben dirèctament pet l'alimentacion umana, coma lecariá. La moselha extèrne fòrça dura es levada, e lo troç de cana es copat en quatre dins lo sens vertical per èsser mastegat.
Produccion d’etanòl
La cultura de la cana se desvelopa fòrça al Brasil, per la produccion de biocarburant.
Aspects economics
Mai de cent païses sus 130,000 km² ne fan butar. Los vint primièrs an reculhits 1,218 milions de tonas en 2003, siá 91 % du total. Los mai grands productors son Brasil, Índia e China.
La concuréncia del Bledarava de sucre ès granda, mas los rendements son mai flacs, en particular en comparason des produccions en païses tropicals mecanizat dispausant d'un clima favorable. La cultura de la cana de sucre coneguèt tresòls e crisis pendent la seuna istòria (abolicion de l'esclavatge, espandiement de malautiás e parasits, desvolopament de bledarava de sucre, eca.), mas tanben del fòrt vam recent dels biocarburants.
Istòria
thumb|upright=0.8|right|Vièlh [[truèlh de cana de sucre de fusta dins lo Goiás, Brasil]] La cana de sucre es coneguda dempuèi la preïstòria (Neolitic), e seriá originari de Nòva Guinèa o d'Indochina. Sa cultura s'espandiguèt progressivament a las illas a l'entorn, puèi arribèt l'Índia e en China. L'extraccion del sucre de cana es atestada en China gaireben sièis sègles abans Jèsus Crist. Es l'expedicion d'Alexandre lo Grand fins a l'Indus vèrs -325 que la faguèt coneisser pel primièr cop als Europèus, i a se traça dins los escrichs de Nearc.
Foguèt importada en Pèrsia vèrs lo sègle VI. Dempuèi lo sègle VII, los Arabis l'introduguèron dempuèi Pèrsia dins l'ensems dels territòris qu'occupavan, coma Chipre, Creta, fins en Espanha pendent lo sègle VIII. L'expleitacion d'aquelas grandas plantacions foguèt realizada per d'esclaus, biais de produccion que persistèt fins a l'abolicion de l'esclavatge. L'Occident tornèt descobrir lo sucre amb las crosadas.
Aquel produch demorèt lontemps en Euròpa vendut pels apoticaires (que lo nom latin Saccharum officinarum). Sempuèi lo sègle XIII, l'intensificacion del comèrci, lo gost del luxe e la nòva clasa borgesa dins las vilas n'espandiguèt l'usatge.
La prisa de Constantinòple pels Turcs arrestèt lo comèrci amb la mar Negra e las vilas italianas tobèron alara d'autres centres de produccion: la cana ja cultivada dins las possessions mediterranèas, illas Balearas, Sud de l'Espanha e du Portugal foguèt introducha dins las Nòvas illas d'atlanticas recentament descobertas (Canàrias) puèi dins las conquèstas de las Índias occidentalas.
La cana de sucre foguèt introducha dins las Antilhas per Cristòl Colomb pendent lo seu segond viatge en 1493, que mercé al clima favorable la cultura leu prosperèt. Aquela cultura que damanda fòrça man d'òbra alimentèt le trafec dels esclaus venent d'Africa.
Al sègle XVII, la cultura de la cana se generalizèt dins las colonias francesas. Dins De l'esprit des lois, Montesquieu caricatura la defensa dels expleitants sucrièrs esclavagistas:.
La Revolucion francesa perturbèt lo transpòrt maritime del sucre eissit de la cana amb las colonias. Puèi al començament del sègle XIX, lo Blocus continental instaurat per l'empèri napoleonian contra Anglatèrra provoquèt un aument del prètz. La sucre de Bledarava se desvolopèt e concurrença dempuèi la cana de sucre.
Efiech d'Akerlof
L'efiech d'Akerlof, de còps dich efiech de marca, es un fenomèn d'excepcion a la lèi de l'ofèrta e de la demanda. Es definit que lo fach que de consumators crompan de bens ò de servicis a un prètz superior au prètz mejan car pensan que son de bens de qualitat superiora.
Parnay (Maine e Léger)
Parnay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Gajan (Hauts Pirenèus)
Gajan (Gayan en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament deus Hauts Pirenèus e la region administrativa d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [ga'ya] (grafia fonetica deus autors). Las fòrmas ancianas que son : De Gaya, De Gaia au sègle XII, A Gaia cap a 1200-1230, De Gayano, en latin, en 1313 e 1379, De Gajano, en latin, en 1342, Gayan en 1429, Gayan (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII).
Segon Dauzat e R. Aymard, Gajan que vien deu nom latin d'òme Gaius, dab lo sufixe -anum.
Segon Negre, Gajan que vien deu nom latin d'òme Gaianus.
Segon Miquèu Grosclaude, l'ipotèsi de Negre qu'es inutilament complicada. Lo nom deu proprietari antic qu'ei lo latin Caius/Gaius, talament espandit qu'èra vienut lo simbèu deu paisan roman, puish deu roman. Lo sufixe qu'ei -anum (a pauca distància que i a en Bearn Gaion, dab un aute sufixe, o un sufixe vienut diferent.
Edmund Vance Cooke
thumb|Edmund Vance Cooke Edmund Vance Cooke (Port Dover, Ontàrio, 5 de junh de 1866 – Cleveland, Ohio, 18 de decembre de 1932) foguèt un poèta canadianoamerican.
Vaux-Saules
Vaux-Saules es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Estanh (Hauts Pirenèus)
Estanh (Estaing en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra, en Lavedan, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
Autes vilatges e quartièrs : Era Vath-d'Aucun, era Vath-de-Bun, era Vieleta. vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [és'tagn] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : L'Eou d'Estaing en 1438, copia 1671, Le lac ou Eou apellé d'Estaing, en 1609, copia de 1671, Lac de Lestaig (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
R. Aymard qu'escriu eth nom deth lac que passè ath vilatge. Segon Miquèu Grosclaude, lo nom que vien deth gascon estanh. Negre que parla de francizacion per la grafia. En realitat, l'escritura -ing qu'èra ua faiçon d'exprimir era molhadura dera nasala.
Istòria
Qu'apleguèn en 1836 era seccion dera Vath de Bun dab era seccion dera Vath d'Aucun entà formar era comuna d'Estanh. Qu'apèran enqüèra eth lòc Era Vath. Aqueras vaths qu'èran luenh deths ancians caplòcs.
Morau
Lo morau (en morau : moravščina) es lo nom de còps donat a las varietats del chèc parladas en Moràvia, una region istorica en Republica Chèca. Al recensament chèc de 2011, 108 469 personas declarèron lo morau per lenga mairala. Coma lo biarnés, lo morau presenta pas cap d'unitat e se compausa de parlars que sas termièras correspondon pas amb las termièras istoricas o presentas de Moràvia.
Placy
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Aurès
L’Aurès (del tamazight Awras significant « massís », atal Adrar n'Awras es literalament lo « mont del massís », es a dire lo massís montanhós) es un vast territòri montanhós istoric e etnolinguïstic a l'èst d'Argeria, onte vivon majoritàriament los shauis, grop berberofòn.
Evocacion anciana
thumb|Anciana mapa de Djebel Aoures per Luis RINN en 1893. Le recit de Procòp dins las Guèrra dels Vandals indica qu'en 539, quand lo general bizantin Solomon foguèt enviat pel segond còp en Africa per l'emperaire Justinian, pacifiquèt d'en primir las províncias de Zeugitana, de Numidia e de Byzacèna. Volguèt enseguida sometre l'Aurès amb una partida de l'armada bizantina comandada per Gontaris, venguda campar prèp del flum Abigas, a costat Baghaí, vila alara abandonada aprèp las atacs dels Aorasians. Aprèp un combat perdut, lo general bizantin deguèt se retirar, quand arrivèt, amb lo rèsta de l'armada, Solomon que li envièt d'ajudas e campèt a mai naut.
Situacion
left|thumb|upright=1.3|Releu del Nòrd d'Africa. thumb|Imatge presa dempuèi lo vilatge d ' Ighz ' ar n Taqqa o Oèd taga dins l'Aurès.|ligam=Special:FilePath/IMG_1539.JPG
thumb|right|La selva de Bohmama ([[Chelia) entre la wilaya de Batna e Khenchela.]]
Lo nom Aurès designa en majora partida tota la cadena orientala del massís de l'Atlàs, avent coma representant son suc de Chelia e subretot las ancianas vilas Mascula Khenchela e Lambèse Tazolt.
Segon Ammar Negadi :
Topografia
L'Aurès forma la partida èst de l'Atlàs presaharian que lo trescòl es lo mont Chelia a d'altitud.
L'Aurès es una region comprenent una cadena de montnaha e de planas s'espandissent sus l'actuala Argeria e l'actuala Tunisia. Es un massís que dona gaire de passatges nòrd/sud, mas parcialament traversat per una depression sinclinala nòrd-èst/sud-oèst al fons de que raja l'oèd Abiod.
thumb|La piscina circulara e la Font Cauda d'[[Hammam Essalihine]]
Clima
thumb|Lo mont de Boserdon ( a [[Hammam Essalihine]]
Los ivèrns son fòça fregs, la temperatura aten a vegada los -18 °C sens factor umids. Los estius son fòrça cauds, fins a 50 °C a l'ombra. Las variacions de temperatura son fòrça importantas dins aquela region del mond.
Dins l'Aurès, la temperatura estivala varia de 30 °C a 38 °C.
Fonches-Fonchette
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Aurès
Clima
La quantitat de pluèja indica prèp de 325 mm de mejana annadièr al nivèl de las grandas vilas mas aquelas quantitats son fòrça mai nautas als monts qu'i a de microclimas umids. Las nevadas arriban cada an a partir de la segonda mitat del mes de novembre e fins al començament de març. Los monts demoran nevats fins al mes d'abril veire al començament de mai. Alara que de pluèjas diluvianas son constatadas dins l'Aurès, los domatges son considerables.
Fauna e flora
thumb|upright=0.8|Los [[aglands de l'euse constituisson una partida importanta del regim alimentari dins l'Aurès]]
Fonches-Fonchette
Nòtas
<references group=N/>
Aurès
Fauna e flora
Qualques espècias de peises vivon dins las aigas de rius prèp de Timgad.
L'Aurès guerrièra, tèrra de revòlta, de conquèsta e d'insomeses
L'Aurès e sa tribú los shauis totjorn foguèt tèrra de revòltas e de començament de conflites dempuèi l'Antiquitat mas tanben abans, ,
Recits istorics de l'antiquitat fins ara
left|thumb|[[Medghassen la sepultura dels reis Numids e patriarca dels Zenèts segon Ibn Kheldoun ]] thumb|right|Roïnas de [[Timgad ]] thumb|upright=0.8|[[Massinissa, rei dels Massíls 206- 203 puèis rei dels Numids 203-148. Ajudèt los Romans a vèncer Cartage.]]
Lo mausolèu de Medghassen dins Aurès data de 300 ans AbC. S'agís d'un monument numid; es lo mai ancian de l'actuala Argeria. Aurès seriá estat lo fogal dels Zenèts. Segon l'ipotèsi controversiada d'Ibn Khaldon Medghassen seriá lo patriarca dels Zenèts.
Los Romans fondèron Lambèsa a Batna coma capitala del sètge roman. Fòrça vilas e capitalas se desvelopèron, Tobna, Timgad (Batna), Cirta e Tiddis a Constantina, Madaura e Baghaï a Khenchela, Theveste a Tebessa, Diana (Zana) a Batna, Ipòna a Annaba, Tibilis e Calama a Guelma, Nicivibus o N'gaous a Batna, Vescera a Biskra, Djemila, Thagaste, vila natala de Sant Augustin, Madaure (M'daoroch) dins la Wilaya de Souk-Ahras, Sitifensium a Setif.
Massinissa, nascut vèrs 238 AbC dins la tribú dels Massíls (Mis Ilès) e mòrt al començament de genièr de 148 AbC, unifiquèt Numidia. Fòrça reis li succediguèron.
Fòrça caps berbèrs se revoltèron enseguida dins Aurès. Tacfarinas (primièr sègle après Crist), combat l'Empèri Roman jol reialme de l'emperaire Tibèri. Faraxen, en 253, venent del Djurdjura, ataquèt la Numidia romana , amb l'ajuda de cinc tribús, los Quinquegentiani e los Babars e les tribús originàrias d'Aurès, del sud e d'Hodna. Foguèt pres a Lambèsa, a 10 km de Batna vèrs 260 ApC. Las inscripcions qu'indican sa captura pels Romans son a Lambèsa. Se pòt tanben citar lo nom de Iabdas, rei d'Aurès, vèrs 536.
Los Vandals e los Bizantins influencièron la region. De revòltas foguèron contada pels istorians coma dels Zenèts..
Enseguida, los musulmans arribèron per islamizar la region. Koceila e Dihya s'imposèron al nòrd de la region e dins tot l'èst d'Africa del Nòrd.
Al sègle VII, d'aprèp Ibn Khaldon, l'Aurès èra subretot abitats dels Aurebas, tribú de Koceila, dels Zenèts Djerawa, tribú de la reina Kahina-Dihiya, e dels Hoaras. Las tribús Aurebas son tanben descrichas coma essent originaris de l'actuala Libia.
L'unitat politica e administrativa de la Berberiá Orientala e Centrala èra en granda partida realizada per Kusayla que s'èra convertit a l'Islam. Dempuèi alara, un conflicte esclatèt entre aquel cap berbèr e lo cap de las armadas omeias. Cairoan foguèt presa per Koceila, aquel darrièr tornèt al cristianisme. Oqba Ibn Nafaa tuèt Koceila. Dihya, dicha la Kahina, prenguèt lo cap de la resisténcia. Eissida de la tribú dels Djerawa foguèt elegida o nomenada a aquela carga pel conselh de la confederacion de las tribús. Dihya tuèt Oqba Ibn Nafaa segon Ibn Khaldoun, venjant Koceila.
Dihya procedèt atal a la reünificacion de fòrça tribús de l'Africa del Nòrd orientala e del Sud. Dihya vencèt per dos còps la granda armada Omeia mercé a l'apòrt dels cavalièrs dels Ayth Ifren. Regnèron sus tota l'Ifriqiya pendent cinc ans. Dihia foguèt vencuda dins una darrièra batalha contra los Omeias. Foguèt la sola femna de l'istòria a combatre l'empèri omeia. Aprèp la desfacha de la Kahina, la populacion d'Aurès, region a l'encòp entre las actualas Argeria e Tunisia e una partida de l'actuala Libia (la província de l'Ifriqiya), aderiguèt al principis de l'Islam.
Ibn Khaldoun escriguèt que le comandant Musa ben Nusayr aumentèt los seus militars en exigissent 12,000 Berbèrs de l'Ifriqiya (que l'Aurès èra partit) per tornar islamizar las demai populacions situadas a l'Oèst de sa província (Ifriqiya); cal precisar qu'en arabi l'Oèst o Occident o País del solelh clocant se dich Magrèb e tanben d'una partida de l'islamizacion del Magrèb ja comencèt jol precedent Oqba e qu'i a ed milièrs de quilomètres entre l'Aurès de l'Edat Mejana o Cairoan e Tanger es a dire a de meses de marcha e encara mai de tribús berbèrs a convertir o tornar coma lo menciona Ibn Khaldoun. Ibn Khaldon jamai escriguèt que los 12,000 òmes exigits serviguèron a la conquèsta d'Andalosia, d'Espanha o de l'occident crestian. Ibn Khaldon escriguèt segon la conquèsta del Magrèb per las tropas de Musa ben Nusayr, Tariq, governador de Tanger, i demorèt amb 12,000 berbèrs venent d'èsser convertits acompanhat de 27 Arabis cargat de lor formacion coranica, sens cap d'autre precision, coma l'origina de las etniás presentas. Es solament aprèp aver jutjat l'Islam pan ancrorat al Marròc que Moussa Ibn Noçaïr tornèt en Ifriqiya que demandèt en 711 Tariq ibn Ziyad demorant a Tanger de conquerir Espanha,. Enseguida, de conflites entre Berbèrs e dinastias arabias (Omeias, Fatimidas, Abbassidas) son senhaladas pels istorians dins la region d'Aurès coma Al Bakri e Ibn Khaldon.
Abu Yezid de la tribú dels Banon Ifren capvirèron los Fatimids ajudat per las tribús Zenèts d'Aurès mas foguèt vencut pels Zirids, aliats dels primièrs temps als Fatimids.
Los Hilaliens ganhèron la batalha contra los Berbèrs. I aguèt un acòrdi entre ambedoas partidas. Los Hilaliens venguts amb lors familhas vivián amb los Berbèrs amb a vegadas de tensions. Seguèt un periòde d'unificacion amb la dinastia dels Almoads (dinastia berbèr). Aprèp, los Hafsides(dinastia berbèr) prenguèron tota la region fins a l'arribada dels Otomans.
Al sègle XIX la region foguèt mièg conquerida per França. De revòltas (Ahmed Bey, los Zaatchas, los movements nacionalistas argerians) se faguèron contra l'ocupacion francesa fins al començament de la Guèrra d'Argeria. Aurès es un territòri qu'abriguèt mai de 20 mila maquisards. L'Armada francesa patiguèt sa mai granda desfacha aprèp Indochina dins Aurès.
A causa de la geografia, Aurès es dificils d'accès per las fòrças estrangièras. Pasmens l'islamizacion ganhèt sus aquel relieu escalabrós. L'armada francesa donèt l'escais als combatents d'Aurès, los òmes invisibles. Mas las lutas intèrnas faguèron de ravatges dins tota la region e dins Argeria pendent la Guèrra d'Argeria e los començaments de l'Argeria independanta.
La partida occidentala d'Aurès fa partit de l'actuala Argeria aprèp l'independéncia de 1962.
Populacion
Aquela region abriga las tribús shauis. Mas amb lo temps e del meteis biais qu'al nòrd d'Argeria, d'argerians de totas originas confondudas s'i installèron, subretot dins las vilas. La region d'Aurès compren las wilayas de, Batna, Khenchela, Om el Boaghi, Sok-Ahras, Tebessa e la partida nòrd de la wilaya de Biskra.
Pasmens lo país shaui es mai vaste e compren, en mai d'Aurès, d'autras wilayas e s'espand sus una partida de la wilaya de Tebessa e lo sud de la wilaya de Guelma.
Una cultura mai d'un còp milenària
La region dispausa d'un vaste potencial cultural e lo tèrme « cultura » es vaste. Atal « culturalament » parlant, vaquí qualques personalitats eissidas d'Aurès:
Praticas culturalas de la region d'Aurès
La circoncision es una practica milanària dçns l'Aurès segon totjorn lo meteis ceremonial.
Artesanat
thumb|right|Tassa d'Aurès (vèrs 1970) thumb|right|Terralha decorada d'Aurès (vers 1970) thumb|right|Aucèl, terralha d'Aurès (vèrs 1970)
Terralha
Segon mai d'un istorians, las terralhas d'Aurès apareguèron dins las especificitats plasticas de lor decòrs talhats e de lors formas carenadas, coma mai pròchas de las primièras formas de l'art berbèr.
Decoradas de relieu o de talhs, las terralhas d'Aurès son enducha d'una laca roja escura o bruna, lo « loq », practica a l'encòp ornamentala e impermeabilizant las terralhas.
Lo « tarbot » a un perfil original, redond al bòrd, sens mesplan, clinant leugièrament cap a l'exterior en quatre punts oposats, sovent soslinhat d'òscas.
Montfort (Maine e Léger)
Montfort es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Aurès
Terralha
Le « fán », utilizat per còser la galèta, es pas vernissada mas ornada de releus amb de linhas e punts roges.
D'autres terralha, benlèu de joguinas, an de formas d'animals (coma d'aucèls).
Tissatge
thumb|left|Tissatge d'Aurès, region de Ghofi (vèrs 1970) La tecnica del tapís de lana es pas locala, son los tissatges, les cobèrtas, coissins e saquetas pal grans que son caracteristics de l'estil d'Aurès. A la lana sivent se mèscla lo pel de cabra.
Montfort (Maine e Léger)
Geografia
Commune angevine, Montfort se situe dans le Saumurois.
Aurès
Tissatge
Los « tellis » son sovent compausat de bendas de coulors, mas se los pòt ornar d'orlats o de linhas coirats. De larges registres sombres, sur lesquels un décor semble brodé, de pèças en lasange se pòdon apondre a la superfícia. .
Jòias
thumb|right|Jòias shauis, Musèu de l'òme, París
Montfort (Maine e Léger)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Aurès
Pintura
Fòrça pintres europèus e subretot francese, orientalistas, pintavan pedent lor demorànças dins l'Aurès de paisatges e retraches, coma Gaston Bouchinet (Los Sarrasins, 1898 - Verdun de Garona, 1966), Eugène Deshayes (Argièr, 1862 - Argièr 1939), Paul Fenasse (Argièr, 1899 - New Braulnfeg, Tèxas, 1976), Eugène Girardet (París, 1853 - París, 1907), Louis Granata (Spezzano Grand, 1901 - Selon de Provença, 1964), Édouard Herzig (Neuchâtel, 1860 - Argièr, 1926), Roger Irriéra (Bordèu, 1884 - Ais de Provença, 1957), L. (Léonie?) Lebas, Constant Louche (Argièr, 1880 - Grenòble, 1965), Fritz Müller (Blida, 1867 - Argièr, 1926), Maxime Noiré (Guinglange, Mosèla - 1861 - Argièr 1927), Jules Van Biesbroeck (Portici, Itàlia, 1873 - Brussèlas, 1965).
D'artistas, coma Jeballah Bellakh , nasquèron e vivon dins de vilas d'Aurès. D'autres son morts coma Abdo Tamine e Cherif Merzogui. E mai imigrèron cap a Euròpa coma Hoamel Abdelkhader que viu en Itàlia.
Musica
Lo folklore es diversificat dins las regions d'Aurès. La musica tradicionala es paln representada. Los primièrs cantaires amb vam internacional son Aissa Jermoni e Ali Khencheli. L'estile de musica Rahaba es pròpri a tota la region d'Aurès. E mai, d'autres estiles de musica existisson coma l'estile araboandalós]], amb Salim Hallali o Youcef Bokhantech.
Un autre genre de musica moderna shaui s'impausèt dins la region. Aquela musica atipica es una mescla d'inspiracions de rock, de blues, de folk e de raï en lenga shaui e arabi. Qualques instruments de musica son pròpris a la region coma la Gasba e d'autres coma la Zorna son especifics a l'ensems de la musica orientala.
Avet
thumb|250px|grana fossila d'Abies milleri, de long, Klondike Mountain, Ferry County, Washington, EUA, [[Eocèn, Ipresian, - 49 milion d'ans.]] thumb|250px|Branca e agulhas fossilizadas d'Abies milleri, de long, Klondike Mountain, Ferry County, Washington, EUA, [[Eocèn, Ipresian, - 49 milion d'ans.]]
Los avets (var. sap) son d'arbres conifèrs del genre Abies originaris de las regions temperadas de l'emisfèri nòrd. Apertenon a la familha dels Pinaceae. Se coneisson pel biais que son fixadas las agulhas sus la camba, e de per sa forma que diferís del fals avet e a las seunas pinhas quilhadas que se desagregan quora son maduras.
Son d'arbres monoïcs de ruscas a vegadas punchada de folhòla resinifèras, de brancas verticilada e estatjada. Las agulhas d'avet son fixadas una per una al contrari del pin blanc.
Classificacion e reparticion
Las darrièras òbras de revision del genre Abies per Farjon, 1990 citadas per Earle 2004 permeton de distinguir 51 espècias d'avets e de situar las relacions entre las diferentas espècias del biais seguent:
Seccion Balsamea
grop del avet balmièr (Asia boreala, America del Nòrd, e nautas montanhas mai lo sud)
Seccion Grandis
grop de l'avet de Vancouver (Oèst des Estats Units d'America; Mexic e Guatemala, en planas al nòrd, altituds mejanas al sud)
Seccion Abies
grop de l'avet blanc (Euròpa, Orient Mejan)
Seccion Piceaster
grop de l'avet d'Andalosia (Sud d'Espanha e Africa del Nòrd
Seccion Momi
(Asia, Imalaia, sovent a d'altituds bassas a mejanas)
Seccion Amabilis
(còstas del Pacific de l'America del Nòrd e de Japon, nautas montanhas pluviosas)
Seccion Pseudopicea
(Imalaia de nauta montanha)
Seccion Oiamel
(Mexic, en nauta montanha)
Seccion Nobilis
(oèst dels Estats Unis d'America, en nauta montanha)
Seccion Bracteata
(còtas de Califòrnia)
Reparticion geografica
Reparticion de las espècias americanas:
Nosibles
D'erugas dels parpalhòls de nuèch (eterocèrs) se noirrisson d'avet.
Territòri catalan liure
thumb|«La bandièra estelada, simbòl dels desirs sobeiranistas del pòble de Catalonha». Lo territòri catalan liure o territòri catalan desliurat es l'ensems de las comunas e comarcas que sos elegits an votada una resolucion demandant al Parlament de Catalonha de bastir un estat sobiran catalan. Las resolucions precisan que d'un biais provisòri s'aplica la legislacion espanhòla.
A la fin de decembre de 2012, 188 municipis e 5 conselhs comarcals se son declarats territòri catalan liure, çò que representa 10% de la populacion de Catalonha.
=Municipis e comarcas declarats= thumb|center|550px|Mapa dels municipis (blau escur) e las comarcas (blau clar) catalanas que se son declarats territòri catalan liure.
Didier Burkhalter
250px|thumb|Didier Burkhalter en 2011 Didier Eric Burkhalter (Neuchâtel, 17 d'abril de 1960) es un politician soís, membre del Partit Liberal Radical Soís. Es membre del Conselh Federal de Soïssa dempuèi l'1 de novembre de 2009. Foguèt en 2014, lo President de la Confederacion Elvetica.
Biografia
Didier Burkhalter nasquèt en 1960 a Neuchâtel. Passèt son enfança a Auvernier, un vilatge a ras del Lac de Neuchâtel. Obtenguèt sa licéncia en sciéncias economicas a l'Universitat de Neuchâtel en 1982. Exerciguèt puèi divèrsas foncions academicas e dins l'economia privada. Tres ans aprèp de s'èsser coneguts a Londres del temps d'un viatge lingüistic, se maridèt amb Frierun Sabine Schuchter, originària de la region de Voralrberg en Àustria, en 1986, e an tres filhs amassa: Loïc (nascut en 1988), Nathaniel (nascut en 1990) e Adrien (en 1992).
En 1985, se faguèt membre del Partit Radical Democratic (PRD), qu'es actualament lo Partit Liberal Radical (PLR). Aprèp ocupèt la foncion de secretari del PRD del canton de Neuchâtel e, en temps plen, lo de secretari romand al sen del secretariat general del PRD. En 1991, foguèt elegit al Conselh comunal de la vila de Neuchâtel, e ne demorèt membre fins a 2005. Durant aquel temps presidiguèt l'entitat tres còps, de 1994 a 1995, de 1998 a 1999 e finalament de 2001 a 2002.
Au cours de sa carrière politique, Didier Burkhalter a été parlementaire communal a Hauterive, NE, cantonal (Grand Conseil neuchâtelois) e federal.
Foguèt elegit al Conselh nacional en 2003, puèi al Conselh dels Estats en 2007. Del temps de sos mandats al Parlament federal, il a siégé dins mantuna commission. Didier Burkhalter a également été membre de la delegacion soïssa auprès de l'Assemblada parlementaire de l’Organizacion per la Seguretat e la Cooperacion en Euròpa (OSCE).
Lo 16 de setembre 2009, l’Assemblée fédérale a élu Didier Burkhalter al Conselh federal. En 2010 e 2011, il dirigeait le Département fédéral de l’intérieur (DFI). Le 1er genièr de 2012, il a pris la tête del Departament federal dels afars estrangièrs.
Lo 4 de decembre de 2013, l'Assemblada federala elegiguèt Didier Burkhalter president de la Confederacion per l'annada 2014.
La Pellerine (Maine e Léger)
La Pellerine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Diiriye Guure
Diiriye Guure, (1860 - 1920) que ho rei d'Darawiish e senhor d’Dhulbahante deu 1895 dinc a la soa mòrt. Que ho lo dusau monarca de l'Ostau de Shirshore. Lo son regnat que marquè pregondament l'istòria Darawiish per'mor, entà poder divorciar de la soa purmèra molhèr, l'Nugaal en se bèth desliurar de l'autoritat de la Imperis europeus.
Fougeré (Maine e Léger)
Fougeré es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Geografia
Aquel vilatge angevin de l'oèst de la França se situa en lo Baugeois, al nòrd de Baugé, sus las rotas D82 #que va de Jarzé a la Flêche, e D217 #que va de Baugé a Durtal.
Lo Baugeois es la part nòrd-es del departament de Maine-e-Loire. Es délimité al Sud per la vallée de la Authion e aquela de la Loire, e a l'Oèst per la vallée de la Sarthe.
L'altitud de la municipalitat vària de 27 a unitat|102|mètres –, Per una altitud mièja d'unitat|65|mètres  –. Lo relief del Baugeois es principalament constituit d'un scenari, als terrens sablonneux, siliceux o calcaires, caracterizats per de amplàries affleurements sédimentaires, crétacés, sables e calcaires a las tinturas claras.
La siá superficie es de mai d'unitat|24|km|2 –  (2,418 ectaras). Una part de la municipalitat compòrta de zònas naturalas d'interès ecologic, floristique e faunistique (ZNIEFF), per la zòna del ruisseau Lo Verdun e aquela de la vallée del Loir de Pont-de-Braye a Bazouges-sus-Loir.
Lo sieu climat a temperat, de tipe océanique. Lo climat angevin es particularament doç, de per la siá situacion entre las influéncias océaniques e continentalas. Generalament los ivèrns son pluvieux, los congelats escasses e los estius ensoleillés.
Las municipalitats los mai prèps son Sant-Quentin-lès-Beaurepaire, Montigné-lès-Rairies , Cheviré-lo-Roge , Los Rairies , Cré , Montpollin , Claus , Bazouges-sus-lo-Loir , Vaulandry e Échemiré.
Ce village angevin de l’ouest de la France se situe dans le Baugeois, au nord de Baugé, sur les routes D82 qui va de Jarzé à La Flêche, et D217 qui va de Baugé à Durtal.
Le Baugeois est la partie nord-est du département de Maine-et-Loire. Il est délimité au Sud par la vallée de l'Authion et celle de la Loire, et à l'Ouest par la vallée de la Sarthe.
L'altitude de la commune varie de 27 à 102 mètres, pour une altitude moyenne de 65 mètres. Le relief du Baugeois est principalement constitué d'un plateau, aux terrains sablonneux, siliceux ou calcaires, caractérisés par de larges affleurements sédimentaires, crétacés, sables et calcaires aux teintes claires.
Sa superficie est de plus de 24 km (2,418 hectares). Une partie de la commune comporte des zones naturelles d'intérêt écologique, floristique et faunistique (ZNIEFF), pour la zone du ruisseau Le Verdun et celle de la vallée du Loir de Pont-de-Braye à Bazouges-sur-Loir.
Son climat est tempéré, de type océanique. Le climat angevin est particulièrement doux, de par sa situation entre les influences océaniques et continentales. Généralement les hivers sont pluvieux, les gelés rares et les étés ensoleillés.
Les communes les plus proches sont Saint-Quentin-lès-Beaurepaire (3 km), Montigné-lès-Rairies (4 km), Cheviré-le-Rouge (4 km), Les Rairies (5 km), Cré (6 km), Montpollin (6 km), Clefs (6 km), Bazouges-sur-le-Loir (7 km), Vaulandry (9 km) et Échemiré (9 km).
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La tèrra apertendrà a la familha del nom fins a, e la municipalitat comportarà dos beneficis Fins al començament de la , #qu'aguèron amassat l'an 1968.
Jol Ancian Regim, la municipalitat dépendait de la sénéchaussée angevine de Baugé, del diocèse d'Angieus e del archiprêtré del Lude.
A la réorganisation administrativa #que #seguir la Revolucion, en 1790 la municipalitat i aguèt ligat al costat de Claus, #venir de contunh cap de-luòc de costat (An III), de contunh #èsser definitivament ligada l'an 1800 al costat de Baugé. I aguèt integrat al district de Baugé, de contunh en 1800 al arrondiment de Baugé, e a la siá desaparicion l'an 1926, a la arrondissement de Saumur.
La terre appartiendra à la famille du nom jusqu'au, et la commune comportera deux bénéfices jusqu'au début du , qui furent réunis en 1968.
Sous l'Ancien Régime, la commune dépendait de la sénéchaussée angevine de Baugé, du diocèse d'Angers et de l'archiprêtré du Lude.
À la réorganisation administrative qui suivit la Révolution, en 1790 la commune fut rattachée au canton de Clefs, devint ensuite chef-lieu de canton (An III), puis fut définitivement rattachée en 1800 au canton de Baugé. Il fut intégré au district de Baugé, puis en 1800 à l'arrondissement de Baugé, et à sa disparition en 1926, à l'arrondissement de Saumur.
Amanda Simpson
vinheta|Amanda Simpson en 2010. Amanda Renae Simpson, nascuda lo 26 de març de 1961 a Chicago (Illinois, Estats Units), es vicepresidenta del departament de recèrca e tecnologia a Airbus Americas e foguèt secretària adjunta de la Defensa dels Estats Units per.
Al moment de sa nominacion al pòst de conselhièra tecnica principala al Burèu de l'Industria e de la Seguretat en 2010, es devenguda la primièra femna obèrtament trans nomenada per una administracion presidenciala.
La Trinité-de-Réville
La Trinité-de-Réville en normand (La Trinité-de-Réville en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Las doas comunas de la Trinité e de Réville an #èsser amassadas l'an 1842.
Les deux communes de La Trinité et de Réville ont été réunies en 1842.
Berchères-sur-Vesgre
Berchères-sur-Vesgre es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo masatge caseriu de La Vila-la Évesque, #que dépendait de la avesque de Chartres, a #èsser amassat a la municipalitat en 1854.