cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vesancy
Istòria
Au Moyen Âge, siège de seigneurie, en son centre se trouvait la maison forte de Vesancy.
Lors de la vente de la maison forte en 1794, l'acte cite entre autres: « deux places de terrain et au milieu d'icelles trois pièces d'eau propre à tenir du poisson », et « Premier lot consistant en un fossé et une tour à l'entrée de ladite maison avec environ cinq pieds de larges sur la court de ladite maison dans toute sa longueur qui se confine a la place dite de l'Orme, le passage de l'entrée de la court de ladite maison de bise couchant et vent, plus avec un autre fossé, une tour un petit enclos de murs où sont les latrines et un poulailler ».
Pardias-Pietat
Pardias-Pietat (Pardies-Piétat en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [par'di n ɔs] (nasalizacion de i). Las fòrmas ancianas que son Bardinae au sègle XIau, Pardies de Lissarre en 1385, Pardies de Lixarra en 1450, Pardiees de Lixarre en 1535, Pardees en 1675, Pardies (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Gerhard Rohlfs, citat per Grosclaude, qu'explica Pardies per lo latin parietinae, « casa arroeinada », qui a donat pardina en aragonés, « montanha dab casas rusticas, pastenc dab cabanas, lòc inculte qui sèrv de pastenc ».
Segon Miquèu Grosclaude, la purmèra explicacion de Dauzat que harè de Pardias l'equivalent deus nombrós Pradinas, « las petitas pradas ». Mès que cau causir la segonda e la de Rohlfs. L'explicacion per Pradinas que supausaré ua metatèsi de r, mès, atau com remarca Pèire Bèc, la metatèsi de r que's hè en gascon totjorn en remontant cap au començament deu mot e jamèi dens l'aute sens (ex. capra > craba, dormire > dromir, fenèstra > frinesta). Pardias qu'ei donc l'equivalent deus pardinas d'Aragon, mot pirenenc, de *parietinas, « pastenc dab murets/murrets. Pr'amor deu semantisme larg de l'eretèr de *parietinas, la question de son sens precís dens lo cas de la localitat bearnesa que demora drubèrta.
Saint-Pompain
Saint-Pompain es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Pardias-Pietat
Toponimia
Pietat que correspón au nom d'ua capèra deu sègle XVIIau, dedicada a la Verge. Lissare o Lixarra qu'ei l'ancian nom d'ua partida de las comunas la plana de Nai. Qu'ei un nom basco qui ei lo medish que lo d'ua anciana comuna soletina aplegada dab Maulion. Segon J.B. Orpustan, lo nom ei pas lizarra, « los hrèishos », mès meilèu lex-t-aurre, « au davant deu flume », qui correspón a la situacion d'aqueras comunas près deu Gave de Pau.
Saint-Pompain
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group="N"/>
Poms
Poms (Pomps en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [pums] o [pumps]. Las fòrmas ancianas que son Poms au sègle XIVau, Pombs en 1443, Pomps (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Lanrigan
Lanrigan en breton ( Lanrigan en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Parpeçay
Parpeçay es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Endre e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Lézat
Lézat es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Villebois-les-Pins
Villebois-les-Pins (Villebois-les-Pins en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Taulinhan
Taulinhan (Taulignan en francés) es una comuna occitana dau Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Istòria
D'après cèrts autors, Taulinhan i auriá agut coma berceau la villa d'un ric patricien romain trucat Taulinanus. Ancian fief de la baronnie de Montauban, lo país èra antany environat de solids remparts perforats de divèrsas pòrtas poderosament fortificades. La principala èra aquela de Enguille. La se truca communément uèi la pòrta del Nòrd. Los sieus dos torns redonds an connectat per una galariá #que surmontent de las mâchicoulis. A lo sieu primièr escalona, del costat del bourg, i aviá mes lo còrs de guarda. La resisténcia #que #opausar en 1395, lo bourg de Taulinhan a las Companhiás bretonnes, es lo un dels mai brilhants faches d'armas, #que s'i siá produsit, a, en lo bas Dauphiné. Òmes, femnas e mainats #far bona guarda, pendent quatre mes, de la nautor de las siás remparts. Lo sieu vigilance pas #prene final que quand aguèron forçat l'enemic a deslotjar la contrée. La pòrta de Enguille de Taulinhan es lo un de las labors de guèrra medievala los melhor conservats de la region.
La, Taulinhan patís lo assaut d'una colomna alemanda #que #daissar dètz uèch victimas darrièr d'ela, abans de prosseguir la siá mortala randonnée sus Valréas.
D’après certains auteurs, Taulinhan aurait eu comme berceau la villa d’un riche patricien romain appelé Taulinanus. Ancien fief de la baronnie de Montauban, le pays était jadis entouré de solides remparts percés de plusieurs portes puissamment fortifiées. La principale était celle d’Enguille. On l’appelle communément aujourd’hui la porte du Nord. Ses deux tours rondes sont reliées par une galerie que surmontent des mâchicoulis. À son premier étage, du côté du bourg, était placé le corps de garde. La résistance qu’opposa en 1395, le bourg de Taulinhan aux Compagnies bretonnes, est l’un des plus brillants faits d’armes, qui se soit produit, au, dans le bas Dauphiné. Hommes, femmes et enfants firent bonne garde, pendant quatre mois, du haut de leurs remparts. Leur vigilance ne prit fin que lorsqu’ils eurent forcé l’ennemi à évacuer la contrée. La porte d’Enguille de Taulinhan est l’un des ouvrages de guerre médiévaux les mieux conservés de la région.
Le 12, Taulinhan subit l'assaut d'une colonne allemande qui laissa dix huit victimes derrière elle, avant de poursuivre sa mortelle randonnée sur Valréas.
Piets, Plasença e Mostron
Piets, Plasença e Mostron (Piets-Plasence-Moustrou en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Piets
La prononciacion qu'ei [pje'ts]. Las fòrmas ancianas que son Pietz, en 1409, Piegs en 1487, Piets en 1531, Piets (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Dauzat e Rostaing que pensan lo latin pectus, « piets, pieg, pieits » sembla pas conviéner en toponimia; que vau mei pinus, « pin », e sufixe diminutiu -ittum, dab tombada de -n- inter.
Segon Miquèu Grosclaude, la proposicion de Dauzat e Rostaing qu'ei acceptabla foneticament; mès lo sufixe diminutiu que pausa problèma : los pins que pòden créisher e lo nom que seré tròp temporari; lo sufixe collectiu vegetau -etum, dab un sens d' « ahorèst de pins », qu'ei ua auta possibilitat, mès alavetz, perqué la marca deu plurau -s ? com lo basco a manlhevat lo mot pinus au latin (pinaki = ahorèst de pins), un sufixe basco convién : que seré un sufixe locatiu a shiulanta -tz.
Jacques Boisgontier, dens la soa recension deu Dictionnaire toponymique des communes du Béarn que's demanda perqué un sufixe basco a shiulanta ei necessari quan Piets, « bòsc de pins », au plurau, e sufeish (Boisgontier que causeish donc lo sufixe collectiu vegetau -etum).
Plasença
La prononciacion qu'ei [pla'zensɔ]. Las fòrmas ancianas que son Plasence, en 1350, Plasensa en 1514, Plaisance en 1675, Plasence (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Saint-Vigor-le-Grand
Saint-Vigor-le-Grand es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
Comuna limitrophe al nòrd-es de Bayeux, en lo Bessin, importanta zòna d'activitat comerciala. Possedís tanben de divèrsas zònas residencialas.
Commune limitrophe au nord-est de Bayeux, dans le Bessin, importante zone d'activité commerciale. Elle possède aussi plusieurs zones résidentielles.
Piets, Plasença e Mostron
Mostron
La prononciacion qu'ei [mus'tru]. Las fòrmas ancianas que son Monstrou, en 1128, Mostror en 1131, Monstror en 1150, Mostroo en 1385, Mostruoo en 1504, Monstroo en 1538, Monstroô en 1552, Moustrou (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Lo nom que hè supausar un derivat de monasterium, « mostèr, monastèri ». Las atestacions que horneishen sufixes divergents : la de 1552 que hè pensar a ua finala en -n, las de 1131 e 1150 qu'an ua -r; mès la fin de la prumèra, Monstrou, que's deu léger [-ɔw] e non pas, a l'epòca, [-u] com en francés. Que sembla ua -l finau vocalizada, donc lo sufixe diminutiu eretat de -olum; Mostron que seré donc monasteriolum, « petit mostèr », com los Monistròls lengadocians o nòrd-occitans. Miquèu Grosclaude qu'escriu Mostròu, mès lo sufixe qu'a cambiat despuish lo sègle XII e la prononciacion actuala, shens nasalizacion, que dèisha ua sola solucion au problèma de la grafia, qu'ei Mostró.
Istòria
Piets, Plasença e Mostron que s'apleguén lo 22 de març de 1842.
Saint-Vigor-le-Grand
Istòria
Çò Mont Phaunus èra unes anautits luòcs del culte druidique gaulois fins a #çò que Sant-Vigor lo évangélise.
Le Mont Phaunus était un haut lieux du culte druidique gaulois jusqu'à ce que Saint-Vigor l'évangélise.
Houville-la-Branche
Houville-la-Branche es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Vigor-des-Mézerets
Geografia
Sant-Vigor-de detlos-Mézerets es als confins del Bocage virois, près de la Soïssa normande situada mai a l'èst. La municipalitat es pro retirada aqueles viaris freqüentats. Es accessible per la rota départementale 105 #que la connècta a La Capèla-Engerbold e Condé-sus-Noireau al sud-es, e Lassy e Montchamp al nòrd-oèst. La départementale 108 permet de prene Vassy al sud e Lénault e Lo Plessis-Grimoult al nòrd. La municipalitat vesina de La Rocque es accessibla a l'oèst per la D303 e Sant-Pierre-la-Vièlha a l'èst per la D166.
Lo nòrd del territòri communal es sus la vallée de la Druance #que lo délimite amb aqueles de Sants-Texans-lo-Blanc e Lénault. Los dos tèrces sud an situat sus un vallon creusé per la Ségande, ruisseau jos-afluent de la Druance pel Tortillon en venent de Vassy.
Pontiac e Vièlapinta
Pontiac e Vièlapinta (Pontiacq-Viellepinte en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Saint-Vigor-des-Mézerets
Geografia
Lo ponch en culminant (237 mètres) a situat a l'èst, sus un tuc en separant los dos vallons. Lo ponch mai bas (117 mètres) es al pè d'aquel tuc, a l'extrèm es, luòc de sortida de la Druance del territòri. La municipalitat es bocagère. Lo atlas dels païsatges de la Bassa-Normandie lo luòc, per la siá mai granda part, al nòrd-es de l'unitat de la Conca de Vire caracterizada per un « moutonnement de basses tucs schisteuses ». La vallée de la Druance, al nòrd-es, a classificat en l'unitat del Synclinal bocain.
Pontiac e Vièlapinta
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Saint-Vigor-des-Mézerets
Geografia
Saint-Vigor-des-Mézerets est aux confins du Bocage virois, à proximité de la Suisse normande située plus à l'est. La commune est assez retirée des axes routiers fréquentés. Elle est accessible par la route départementale 105 qui la relie à La Chapelle-Engerbold et Condé-sur-Noireau au sud-est, et Lassy et Montchamp au nord-ouest. La départementale 108 permet de rejoindre Vassy au sud et Lénault et Le Plessis-Grimoult au nord. La commune voisine de La Rocque est accessible à l'ouest par la D303 et Saint-Pierre-la-Vieille à l'est par la D166.
Le nord du territoire communal est sur la vallée de la Druance qui le délimite avec ceux de Saint-Jean-le-Blanc et Lénault. Les deux tiers sud sont situés sur un vallon creusé par la Ségande, ruisseau sous-affluent de la Druance par le Tortillon venant de Vassy.
Portèth (Bearn)
Portèth (Portet en francés) qu'ei ua comuna bearnesa deu Vic Vilh administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [pur'tɛt]. Las fòrmas ancianas que son de Portello, en latin, en 1337, Porteg en 1385, Pourtet en 1675, Portet en 1777, Portet (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Dauzat qu'explica pòrt, deu latin portus, ei un passatge en montanha e portèth ei un derivat, dab lo sufixe vienut de -ellum.
Segon Miquèu Grosclaude, que s'ageish deu resultat de portellum, mès lo sens ei pas de « passatge en montanha », meilèu de « lòc a l'acès » e tot simplament « ostau », devath l'efècte d'ua banalizacion medievala deu sens. Portèth qu'ei sus ua sèrra estreta e la foncion de passatge qu'ei evidenta.
Pontiac e Vièlapinta
Vièlapinta
La prononciacion qu'ei [,bjɛlɔ'pintɔ]. Las fòrmas ancianas que son Villa Picta, en latin, en 1270, Vielepinte en 1385, Biela-Pinta en 1429, Vielapinta en 1539, Bielepinte en 1737 Pontiacq-Viellepinte despuish qu'apleguèn las duas comunas lo 25 de junh de 1844.
Dauzat e Rostaing, per Vilapinta (Aude), lo nom que vien deu latin villa, « grana proprietat rurala, puish vilatge, puish lo sens actuau » e de l'adjectiu latin picta, « pintrada ».
Miquèu Grosclaude qu'accèpta l'ipotèsi precedenta, mès la motivacion de l'adjectiu qu'ei misteriosa.
Saint-Vigor-des-Mézerets
Geografia
Les principaux lieux-dits sont, du nord-ouest à l'ouest, dans le sens horaire, Glatigny, le Bourg, la Corbière, la Gillauminière, la Varende, le Moulin du Bœuf, la Futaie, les Mézerets, la Martinière, la Noë-Croule, Canteil, la Verrerie, le Champ des Prés, le Champ Gaillard, Canfort (aussi orthographié Canford), le Bosq, le Bois, Choparderie, Amboîne, la Roctière, la Chapelle Blanche et les Marettes. Le bois des Mézerets, à proximité de la Futaie, couvre la partie occidentale du versant dominant la Druance.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Servas (Ain)
Servas en arpitan ( Servas en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Champenoux
Champenoux es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Pleumeur-Gautier
Pleuveur-Gaoter en breton ( Pleumeur-Gautier en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Champenoux
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tenay
Tenay en arpitan ( Tenay en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Vilafrancha dau Chastèu
Vilafrancha dau Chastèu (Villefranche-le-Château en francés) es una comuna occitana dau Daufinat, situaa dins lo departament de Droma e la region de Ròse-Aups.
Tenay
Geografia
Situada a la fin dels gargamèlas de la Albarine la pichona bourgade se comprimeix sus cada marge en ocupant tanben las fòrtas pendentas #que dominan la glèisa. L'energia hydraulique e la proximitat de Lion (aperaquí 60 km) expliquen l'implantacion anciana de talhièrs ont trabalhavan de fòrça nombroses obrièrs e obrièras. Lo pont #que salva lo riu dins lo villatge data de 1765.
Les Damps
Les Damps en normand (Les Damps en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Tenay
Geografia
Située à la fin des gorges de l'Albarine la petite bourgade se tasse sur chaque rive en occupant aussi les fortes pentes qui dominent l'église. L'énergie hydraulique et la proximité de Lyon (environ 60 km) expliquent l'implantation ancienne d'ateliers où travaillaient de très nombreux ouvriers et ouvrières. Le pont qui enjambe la rivière dans le village date de 1765.
Les Damps
Geografia
Los Damps se tròba a un quilomètre de Pont-de-l'Arc, a 20 quilomètres al sud de Roan e a 35 quilomètres al nòrd de Évreux la longitud de la rota Val-de-Reuil -Elbeuf. Se tròba en bordure del Eure.
Tenay
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Les Damps
Geografia
Les Damps se trouve à un kilomètre de Pont-de-l'Arche, à 20 kilomètres au sud de Rouen et à 35 kilomètres au nord d'Évreux le long de la route Val-de-Reuil -Elbeuf. Elle se trouve en bordure de l'Eure.
Vilafrancha dau Chastèu
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Les Damps
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Santa Jala
Santa Jala (Sainte-Jalle en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Atestacions istoricas
Las atestacions istoricas donaas per Brun-Durand son castrum de Sancta Galla (1220), castrum de Sancta Jalla (1284), Saincte Jaille (1405), Sancto Gallo (1537), Saincte Jalle aux Baronnies (1627).
Atestacions occitanas
Joan-Loís Ramel a escrich lo toponim Santo-Jalo en nòrma mistralenca. Santo-Jalo es tanben la fòrma donaa per Frederic Mistral dins lou Tresor dóu Felibrige.
La comuna apareis amb lo nom de Sta Jala dins una carta de Droma e d'Ardecha dins la revista Pòrta d'Òc, mentre que Rogier Pasturel utiliza le nom Santa Jalla en nòrma classica.
Etimologia
Lo nom de la comuna ven de Santa Gala, verge de Valença (sègle VI). Lo nom iniciau dau luòc, Bagenus vicus, es puèi estat suplit per lo nom de la Santa, abans palatalizacion tipica dau vivaroaupenc en Jala.
Realizacion fonetica e toponim occitan
Lo nom de la comuna es prononciat [ˈsɑ̃tɔ ˈd͡ʒalɔ]. En occitan, coma son pas estaas conservaas las consonantas doblas dau latin quand se pronóncian pas, lo nom de la comuna en occitan es Santa Jala, sensa jonhent , e non pas *Santa Jalla.
Serrières-de-Briord
Serrières-de-Briord en arpitan ( Serrières-de-Briord en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Ponçon Dessús
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Serrières-de-Briord
Geografia
Villatge situat al confluisson del Rhône e de la Pernaz, cara al departament del Isère.
Ponçon Dessús
Toponimia
La prononciacion qu'ei [pun'su n de'sys]. Las fòrmas ancianas que son Ponsoo-Susoo en 1376, Ponso-Dessus en 1385, Ponsa-Dessus en 1402, Ponssoo-Dessus en 1538, Ponsson-Dessuus en 1546, Ponçon-Dessus en 1675.
Serrières-de-Briord
Geografia
Serrieres Significa una Serrure en patois.
Ponçon Dessús
Toponimia
Segon Dauzat, Ponçon Dessús que vien deu nom latin d'òmi Pontius e sufixe -onem.
Serrières-de-Briord
Geografia
Village situé au confluent du Rhône et de la Pernaz, face au département de l'Isère.
Maezon-ar-Stêr
Maezon-ar-Stêr en breton (Moisdon-la-Rivière en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Ponçon Dessús
Toponimia
Segon Miquèu Grosclaude, qu'ei inutile de tornar au latin, pr'amor lo nom Pons qu'ei plan atestat a l'Edat Mejana. Ponçon (escriut Ponson que vien de Pons (= Ponç) e sufixe -on. Per las indicacions d'orientacion (qui non son indicacions d'altitud) : Dessús qu'a lo sens de « situat au sud » (per rapòrt a Ponçon Devath).
Serrières-de-Briord
Geografia
Serrieres signifie une Serrure en patois.
Ponçon Dessús
Toponimia
A prepaus deu sufixe, Jacques Boisgontier, dens la soa recension deu Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, qu'escriu Miquèu Grosclaude constata la relativa frequéncia deu sufixe -on e l'absencia deu sufixe -an (deu latin -anum) shens botar los dus hèits en relacion. Boisgontier que pensa, a data desconeishuda, i avó substitucion d'un sufixe per un aute. Aquí perqué en Bearn i a los adjectius Suson, Sobiron, Juson, contra Susan, Sobiran, Jusan, en gascon comun. Ponçon qu'ei l'equivalent deus Ponçan deu Gers.
Serrières-de-Briord
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Au Moyen Âge, l'enquête de 1339, précise que Amblard de Briord, seigneur de Serrières, suite au traité intervenu avec le dauphin Humbert II, s'engage à construire au hameau de Briord, une « maison ou tour salle » pour son fils Artaud.
Dompierre-les-Tilleuls
Dompierre-les-Tilleuls es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Geografia
Situada en la vallée del Drugeon, Dompierre-los-Tilleuls es una municipalitat prèpa de Frasne e de Pontarlier. A una altitud mièja d'unitat|830|m, lo sieu païsatge environnant a constituit de plateaux e de montanhas. En lo moment del periòde hivernale, beneficia d'un enneigement abondiu #que compausa aital un marc magnific.
Située dans la vallée du Drugeon, Dompierre-les-Tilleuls est une commune proche de Frasne(2 km) et de Pontarlier (18 km). À une altitude moyenne de 830 m, son paysage environnant est constitué de plateaux et de montagnes. Lors de la période hivernale, elle bénéficie d'un enneigement abondant qui compose ainsi un cadre magnifique.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Coma la majoritat dels pòbles environnants, la preséncia de Dompierre-las-Tilleuls remonta a la s-|X|e}} e la siá istòria es principalament ligada a la Distincion de Lo Riu.
Nomenat Villa domni Petri aiçò èra una anciana station del prieuré de Romain-Moûtier #que tot lo domeni se'n trucava "#Enterrar sancti Petri. La siá glèisa existissiá abans 941, a aquela data, amb lo consentement de Conrad III de Bourgogne, Meynier, prévôt del abbaye de Agaune, inféodait al comte Aubry de Mâcon (o Albéric) la glèisa de Sant-Pierre #que situava, en aquela charte, en lo comtat de Warasch e mai justament en la Chaux-de Arlier (jubente e consentiente domini nostro Conrardo excellentissimo rege, qualiter tu, Albérice comes, humiliter petiisti, in pagui Warascum, ecclesiam quoe es constructa in aunora sancti Petri, in calma Arlicana, cum omnibus appenditiis, quoe ibi aspicere videntur Istòria de las Sires de Salins, Guillaume).
Aquela charte stipulait que lo sire de Salins deviá retre los fiefs, Gaucher de Salins voliá pas pas obtempérer a aquela clause e se permetiá quitament de usurper dels bens al prieuré de Romain-Moûtier. Lo cartulaire d'aquel prieuré remembrava los noms dels pòbles #que possedissiá, entre unes autres Dompierre, Bulle e Bouverans. La glèisa de Dompierre passava de contunh a la abbaye de Baume en 1083).
En 1245 Clémence, veusa de Odon de Layer, fasiá un tractat amb Jean de Chalon, comte de Bourgogne, en çò que tanh a un drech de gîte. En 1289 las proprietats que la abbaye de Romain-Moûtier possedissiá dins aquel vilatge avián comprés en l'acte d'escambi fach amb los senhors de la ostal de Chalon-Arlay. En 1485, lo 12 de febrièr, Hugues de Chalon concedissiá la affranchissement de la mainmorte a divèrses abitants e lo drech d'usatge en los sieus bòsques).
Lo vilatge de 210 abitants aperaquí uèi, en dependent del costat de Palanca, constituissiá una halte sus la rota de la Sal entre Pontarliet e Salins. Una capèla, La nòstra-Madama de la Délivrance, erigida a se tròba a la separacion del pòble sus un tuc boisée de tilleuls #que domina la plana de Arlier. La glèisa Santa-Pierre e Sant-Paul #que las originas ne remontan a la s-|X|e}} possedís una rica decoració interiora #que la chaire e las confessionnaux n'an atribuit a Auguste Fauconnet, cap de fila de las menuisiers-escultors locales a. La tradicion agricòla es sòlidament ancorada dins lo pòble; al començament del sègle, l'ostal VIÈLH i aviá especializat en la fabricacion del material agricòla. Una entrepresa subsisteix uèi. Dompierre Ven Dompierre-los-Tilleuls après la primièra Guèrra Mondiala.
Comme la plupart des villages environnants, la présence de Dompierre-les-Tilleuls remonte au et son histoire est principalement rattachée à la Seigneurie de La Rivière.
Nommé Villa domni Petri c'était une ancienne station du prieuré de Romain-Moûtier dont tout le domaine s'appelait "Terra sancti Petri. Son église existait avant 941, à cette date, avec le consentement de Conrad III de Bourgogne, Meynier, prévôt de l'abbaye d'Agaune, inféodait au comte Aubry de Mâcon (ou Albéric) l'église de Saint-Pierre qu'il situait, dans cette charte, dans le comté de Warasch et plus précisément dans la Chaux-d'Arlier (jubente et consentiente domino nostro Conrardo excellentissimo rege, qualiter tu, Albérice comes, humiliter petiisti, in pago Warascum, ecclesiam quoe est constructa in honore sancti Petri, in calme Arlicana, cum omnibus appenditiis, quoe ibi aspicere videntur Histoire des Sires de Salins, Guillaume).
Cette charte stipulait que le sire de Salins devait rendre les fiefs, Gaucher de Salins ne voulait pas obtempérer à cette clause et se permettait même d'usurper des biens au prieuré de Romain-Moûtier. Le cartulaire de ce prieuré rappelait les noms des villages qu'il possédait, entre autres Dompierre, Bulle et Bouverans. La glèisa de Dompierre passait ensuite à l'abbaye de Baume en 1083).
En 1245 Clémence, veuve d'Odon de Layer, faisait un traité avec Jean de Chalon, comte de Bourgogne, au sujet d'un droit de gîte. En 1289 les propriétés que l'abbaye de Romain-Moûtier possédait dans ce village étaient comprises dans l'acte d'échange fait avec les seigneurs de la maison de Chalon-Arlay. En 1485, le 12 février, Hugues de Chalon accordait l'affranchissement de la mainmorte à plusieurs habitants et le droit d'usage dans ses bois).
Le village de 210 habitants environ aujourd'hui, dépendant du canton de Levier, constituait une halte sur la route du Sel entre Pontarliet et Salins. Une chapelle, Notre-Dame de la Délivrance, érigée au se trouve à l'écart du village sur une colline boisée de tilleuls qui domine la plaine d'Arlier. L'église Saint-Pierre et Saint-Paul dont les origines remontent au possède une riche décoration intérieure dont la chaire et les confessionnaux sont attribués à Auguste Fauconnet, chef de file des menuisiers-sculpteurs locaux au. La tradition agricole est solidement ancrée au village; au début du siècle, la maison VIEILLE était spécialisée dans la fabrication du matériel agricole. Une entreprise subsiste aujourd'hui. Dompierre devient Dompierre-les-Tilleuls après la première Guerre Mondiale.
Poliac
Poliac (Pouliacq en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [puʎak]; los abitants que son los polhagués [lus puʎagés]. Que i a ua fòrma anciana : Pouliac (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Gerhard Rohlfs, citat per Grosclaude, qu'explica Poliac per lo nom latin d'òmi Polinus, dab lo sufixe -acum.
Miquèu Grosclaude qu'accèpta la proposicion de Rohlfs; Poliac qu'èra « la proprietat de Polinus''.
Chambley-Bussières
Chambley-Bussières es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
Aquela municipalitat #èsser un pòbli-frontièra amb la Alemanha dintratz 1871 e 1914. Lo 2 d'agost de 1914 lo VI Còrs d'Armada Francesa s'estendiá tot a la longitud de la frontièra, aquel jorn ailà, la declaracion de guèrra èra oficiala. A Chambley, la 83éme Brigada de Infanterie Francesa acantonava.
Cette commune fut un village-frontière avec l'Allemagne entre 1871 et 1914. Le 2 août 1914 le VIème Corps d'Armée Français s'étalait tout au long de la frontière, ce jour là, la déclaration de guerre était officielle. A Chambley, la 83éme Brigade d'Infanterie Française cantonnait.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Preséncia barbara d'epòca gallo-romaine (2ème) : de vestigis de bastiments gallo-romaines. Vilatge de l'anciana província de las Tres-Évêchés. Anciana basa de l'OTAN (Chambley-Bussières Aire Basa).
Présence barbare d'époque gallo-romaine (2ème) : vestiges de constructions gallo-romaines. Village de l'ancienne province des Trois-Évêchés. Ancienne base de l'OTAN (Chambley-Bussières Air Base).
Les Tonils
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Sainte-Radegonde (Doas Sèvras)
Probablhament Senta Radegonda o Senta Ragond(a) (Sainte-Radegonde en francés) es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Novela Aquitània.
Ponçon Devath e lo Potz
Ponçon Devath e lo Potz (Ponson-Debat-Pouts en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Sainte-Radegonde (Doas Sèvras)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Ponçon Devath e lo Potz
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Ponçon Devath
Segon Dauzat, Ponçon Devath que vien deu nom latin d'òmi Pontius e sufixe -onem; devath, « en bas ».
Segon Miquèu Grosclaude, qu'ei inutile de tornar au latin, pr'amor lo nom Pons qu'ei plan atestat a l'Edat Mejana. Ponçon (escriut Ponson que vien de Pons (= Ponç) e sufixe -on. Per las indicacions d'orientacion (qui non son indicacions d'altitud) : Devath qu'a lo sens de « situat au nòrd » (per rapòrt a Ponçon Dessús).
A prepaus deu sufixe, Jacques Boisgontier, dens la soa recension deu Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, qu'escriu Miquèu Grosclaude constata la relativa frequéncia deu sufixe -on e l'absencia deu sufixe -an (deu latin -anum) shens botar los dus hèits en relacion. Boisgontier que pensa, a data desconeishuda, i avó substitucion d'un sufixe per un aute. Aquí perqué en Bearn i a los adjectius Suson, Sobiron, Juson, contra Susan, Sobiran, Jusan, en gascon comun. Ponçon qu'ei l'equivalent deus Ponçan deu Gers.
Lo Potz
La prononciacion qu'ei [lu puts] (article definit totjorn present). Lo nom que vien deu gascon potz, deu latin puteum (e non pas de podium > puei).
L'Espitau d'Orion
L'Espitau d'Orion (L'Hôpital-d'Orion en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [lespi'taw du'rjun]. Las fòrmas ancianas que son Espitau d'Orion en 1255, L'espitau d'Aurion en 1344, L'hopital d'Erion (Froissart), La Commande de Aurion en 1537, L'Hospital d'Orion en 1620, L'Hopital d'Orion (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Lo mot espitau, deu latin hospitalem designa un establiment d'acuelh, plaçat sus ua grana rota o un itinerari de pelegrinatge, qui recep mei que mei pelegrins e qui depén d'un òrde religiós, com l'òrde deus Espitalèrs de Sent Joan de Jerusalèm. Orion qu'ei lo nom deu vilatge vesin,.
Porciuvas e Bocoa
Porciuvas e Bocoa (Poursiugues-Boucoue en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Porciuvas
La prononciacion qu'ei quauquarren com [pur'siybəs] o [pur'swibəs]. Ua fòrma anciana qu'ei Poursieugues (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Gerhard Rohlfs, citat per Grosclaude, e Dauzat e Rostaing que's basan sus l'explicacion deu diccionari de Simin Palay, a poursinglo, poursiugue, poursugue, p. 800-801, « sot, porcau, penon; abric, emban deu bestiar mei generaument »; segon Rohlfs, lo nom que vien deu latin porcile, « porcau, sot »,.
Miquèu Grosclaude que cita las fòrmas de l'Atlàs Lingüistic de Gasconha : [pur'singlɔ] (Val d'Aran, Haut Comenge, Vath de Loron), [pur'siewβɔ] (Centre Bigòrra, Haut Ador). La geografia d'aqueras fòrmas que muisha lo mot èra mei espandit d'autes còps e adara en via de disparicion. Lo sens qu'ei « porcau » o mei generaument « abric peu bestiar ».
Bocoa
La prononciacion qu'ei [bu'ku n ɔ] dab ua nasalizacion hòrta qui supausa un ancian Bocona. Ua fòrma anciana qu'ei Boucoue (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Lo nom qu'ei lo de l'ahorèst de Bocona, escrit Bocoe en 1371. L'origina qu'ei benlhèu lo latin medievau boconem, « turon, penent ».
Segon Xavier Delamarre, los noms celtics d'òmi Buccō e Bucconius son frequents; Bocona e Bocoa que vienen de bucconā, « la proprietat de Buccō ».
Istòria
Las comunas de Porciuvas e de Bocoa que s'apleguèn lo 11 de junh de 1841.
Durnes
Durnes es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Al Mièja Edat, lo châtelain de Durnes (o Durnay, Durnec, Durnac e Durne), situat en lo bailliage de Ornans, èra influisson pro. Lo castèl medieval i aviá situat sus un promontori en extrèm de scenari, a la reünion de la vallée de la Loga, de sòrta qu'un sol costat èra pas facilament accessible. D'aquel costat de las defensas complémentaires asseguravan la seguretat del luòc. La distincion de Durnes possedissiá sustot Etalans e de nombroses pòbles del scenari. Lo castèl i aguèt destruit pendent las guèrras de conquista del Franc Comtat del temps de Louis XIV. A la localizacion del castèl al luòc dich "lo castèl" a bastit uèi un ostal bourgeoise en datant de la 18e. Del castèl medieval subsisteixen los soubassements situats del costat vallée #çò que permet de se far una idèa sus l' importància del monument inicial. Mai bas, al luòc ditz "la Poutane", preséncia d'una maire e del luòc #que la tradicion orala dicha #que n'es la localizacion dels "penjats".
Au Moyen Âge, le châtelain de Durnes (ou Durnay, Durnec, Durnac et Durne), situé dans le bailliage d'Ornans, était assez influent. Le château médiéval était situé sur un promontoire en bout de plateau, au sommet de la vallée de la Loue, de sorte qu'un seul côté n'était facilement accessible. De ce côté des défenses complémentaires assuraient la sécurité du lieu. La seigneurie de Durnes possédait notamment Etalans et de nombreux villages du plateau. Le château fut détruit pendant les guerres de conquête de la Franche Comté du temps de Louis XIV. A l'emplacement du château au lieu dit "le château" est construit aujourd'hui une maison bourgeoise datant du 18e. Du château médiéval subsistent les soubassements situés du côté vallée ce qui permet de se faire une idée sur l'importance du monument initial. Plus bas, au lieu dit "la Poutane", présence d'une mare et du lieu dont la tradition orale dit que c'est l'emplacement des "pendus".
Moisy
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Precilhon
Precilhon (Précilhon en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [presi'ʎu n ]. Las fòrmas ancianas que son Precilhon en 1267, Plessilhoo en 1368, Precilhoo en 1375, Pressilho en 1405, Pressilhoo en 1421, Presylho en 1548, Persillon en 1776, Précillon (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Precilhon que vien deu nom latin d'òmi Priscilius, varianta de Priscillus, dab lo sufixe -onem. Precilhon qu'èra la proprietat de Priscilius,.
Pujòu (Bearn)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [py'jɔ] dab un -o hèra obèrt, alongat e diftongat en [ɔw]. Las fòrmas ancianas que son Puiou cap a 1125, Poiou en 1246, Puyou en 1327, 1385 e 1735, Puyôo (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Dauzat e Rostaing, Pujòu que vien deu latin podium « lòc haut, turon deu som mei o mensh arredondit » dab lo sufixe diminutiu -eolum.
Segon Miquèu Grosclaude, Pujòu que vien deu latin podium, « turon, hautin, tuc » dab lo sufixe diminutiu -olum; lo nom que designa un petit turon. Pujòu qu'ei l'equivalent deu lengadocian Pujòl.
Havelu
Havelu es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre e Vau de Léger.
Geografia
Havelu Es una pichona municipalitat de Eure-e-Loir situada en la arrondissement de Dreux, e en lo costat de Anet al nòrd del departament. A situat a 5 km de Houdan, e doncas de la frontièra amb las Yvelines.
Havelu est une petite commune d'Eure-et-Loir située dans l'arrondissement de Dreux, et dans le canton d'Anet au nord du département. Elle est située à 5 km de Houdan, et donc de la frontière avec les Yvelines.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo nom de Havelu vendriá del gaulois « abalo » (pomer), de meteissa raïtz que l'anglesa « crida » o de l'alemand « äpfel ». Aquela paraula i auriá tanben donat « abal » en vièlh breton e « aval » en breton modèrn. Se poiriá sarrar lo nom de Havelu de Avallon, en lo Yonne, Availles, en Ille e Vilaine, Aveluy, en la Soma, e Haveluy, en lo Nòrd.
Al cors del temps, lo nòstre vilatge s'es trucat Avallocium, a la Vida sègle e Havelutum, en 1626.
Qualques documents fan referéncia a Havelu :
> En 1129, amortissement pel Rei Louis VI dels « alleux » de Havelu, ditz de tèrras exemptas de dreches féodaux.
Arry (Sòma)
Geografia
Vilatge rural picard del Ponthieu, banhat per la Maye, traversada per la anciana rota nacionala 338 (actuala RD 938) e facilament accessibla per la autoroute.
Havelu
Istòria
> En 1444, los religioses del abbaye de Josaphat donan a bail « ung hostel seguts a Havelu ».
Arry (Sòma)
Geografia
Prèp de la Baia de Soma, a situat a 3 km a l'èst de Carrièra.
Havelu
Istòria
> En 1733, reconeissença al prieuré de Houdan de 9 libres de cens sus dos arpents a Havelu.
Sol monument de la municipalitat, la glèisa seriá del XVIe sègle. Lo chœur, d'estil roman, seriá mai ancian mas la pòrta occidentala es de tradicion gotica. En lo chœur, una plaque remembra que, dins aquela glèisa, pausa lo còrs de Mèstre Jean Forest Deschampoze, Chevalier de l'Òrdre militar de St Louis.
Arry (Sòma)
Geografia
Village rural picard du Ponthieu, baigné par la Maye, traversée par l'ancienne route nationale 338 (actuelle RD 938) et aisément accessible par l'autoroute.
Havelu
Istòria
Peu de documents nous permettent de retracer l’histoire d'Havelu. On sait qu'une voie gallo-romaine traversait la commune. Les agriculteurs en retrouvent parfois la trace en labourant leurs terres. En vue aérienne, des plans de « villas » se dessinent dans les champs, au lieu-dit « la Girauderie », des haches taillées ou polies ont été trouvées.
Arry (Sòma)
Geografia
Proche de la Baie de Sòma, il est situé à 3 km à l'est de Rue.
Havelu
Istòria
Le nom d’Havelu viendrait du gaulois « abalo » (pommier), de même racine que l’anglais « appel » ou de l’allemand « äpfel ». Ce mot aurait aussi donné « abal » en vieux breton et « aval » en breton moderne. On pourrait rapprocher le nom d’Havelu d'Avallon, dans l’Yonne, Availles, en Ille et Vilaine, Aveluy, dans la Somme, et Haveluy, dans le Nòrd.
Arry (Sòma)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Havelu
Istòria
Au cours du temps, notre village s’est appelé Avallocium, au VIe siècle et Havelutum, en 1626.
Arry (Sòma)
Nòtas
<references group=N/>
Havelu
Istòria
Quelques documents font référence à Havelu :
> En 1129, amortissement par le Roi Louis VI des « alleux » d’Havelu, c’est-à-dire des terres exemptes de droits féodaux.
> En 1444, les religieux de l’abbaye de Josaphat donnent à bail « ung hostel assis à Havelu ».
Champigneulles
Champigneulles es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Havelu
Istòria
> En 1733, reconnaissance au prieuré de Houdan de 9 livres de cens sur deux arpents à Havelu.
Seul monument de la commune, l’église serait du XVIe siècle. Le chœur, de style roman, serait plus ancien mais la porte occidentale est de tradition gothique. Dans le chœur, une plaque rappelle que, dans cette église, repose le corps de Maître Jean Forest Deschampoze, Chevalier de l’Ordre militaire de St Louis.
Sant Joan de Roians
Sant Joan de Roians (Saint-Jean-en-Royans en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Chenillé-Changé
Chenillé-Changé es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Geografia
La municipalitat se tròba en lo Nautor-Anjau, en la part orientala del segréen, al nòrd del departament.
Chenillé-Cambiat a situat a 35 km al Nòrd-Oèst de Angieus e a 19 km al Sud-Es de Castell-Gontier.
La commune se trouve dans le Haut-Anjou, dans la partie orientale du segréen, au nord du département.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Eskuz
Eskuz en breton ( Lécousse en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Talissieu
Talissieu en arpitan ( Talissieu en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Courlon
Courlon es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Rémy (Doas Sèvras)
Saint-Rémy  es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group="N"/>
Chanteheux
Geografia
Chanteheux A situat al nòrd-èst de Lunéville.
Chanteheux est situé au nord-est de Lunéville.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Paudy
Paudy es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Endre e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Corbeilles
Corbeilles es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Corbeilles A citat al començament del IXe sègle (Corbeis), coma apertenent al douaire d'una cèrta Gile (Gisla) veusa d'un cèrt Roin (Rothing). En #far don al abbaye de Gembloux #que vendiá de fondar los sieus pichons-fils sant Guibert, donation entérinée l'an 946 per una charte de Othon del Sant-Empèri.
Corbeilles est cité au début du IXe siècle (Corbeis), comme appartenant au douaire d'une certaine Gile (Gisla) veuve d'un certain Roin (Rothing). Elle en fit don à l'abbaye de Gembloux que venait de fonder son petit-fils saint Guibert, donation entérinée en 946 par une charte d'Othon du Saint-Empire.
Ramós
Ramós (Ramous en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [ra'mus]. Las fòrmas ancianas que son Ramons au sègle Xau, Arramos au sègle Xau, Arramos/Arremos en 1010-1032, Arramos/Aramos en 1385, Arramoos en 1405, Aramoos en 1546, Arremos en 1582, Ramous (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau). La prumèra fòrma, en contradiccion dab las autas, que vien d'un tròç perdut deu cartulari de Sòrda, citat per Marca au sègle XVIIau; per consequent, pòt pas estar verificada.
Segon Dauzat e Rostaing, Ramós que vien deu nom gotic d'òmi Aramoths. Lemoine, citat per Miquèu Grosclaude, qu'explica lo nom per lo mot gascon arram.
Chaouilley
Chaouilley es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sutrieu
Sutrieu en arpitan ( Sutrieu en francés) es una anciana comuna francesa situada dins lo departament d'Ain e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups. Lo 1èr de genièr de 2019, venguèt comuna delegada de la comuna novèla de Valromey-sur-Séran.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Vilaperdritz
Geografia
Vilaperdritz es situat a 9 km al nòrd-oèst de Remusat (capluòc del canton) e a 21 km al nòrd-est de Niom.
Las comunas limitrophes son Sant Mai, Saüna e Arnaion.
La Toscha
La Toscha (La Touche en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Geografia
La Toscha se situa a 16 km a l'èst de Montelaimar (capluòc de canton), a 17 m a l'oèst de Dieulofet e a 17 km al nòrd de Grinhan.
Las municipalitats limitrofas son Ròchafòrt, Pòrtas, La Bastiá de Rotland e Puegiron.
Arvillers
Arvili en picard (Arvillers en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Loisia
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Arvillers
Geografia
Bourg Rural picard del Santerre, situat près del anciana via romaine dicha Cauçada Brunehault, constituenta la anciana rota nacionala 334 (actuala RD 934). La municipalitat es a 30 km al sud-es de Amians e 11 km de Roye.
Lo anciana comuna de Saulchoy-sus-Davenescourt a #èsser ligada a la municipalitat l'an 1965.
Bourg rural picard du Santerre, situé à proximité de l'ancienne voie romaine dite Chaussée Brunehault, constituant l'ancienne route nationale 334 (actuelle RD 934). La commune est à 30 km au sud-est d'Amiens et 11 km de Roye.
L'ancienne commune de Saulchoy-sur-Davenescourt a été rattachée à la commune en 1965.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
S'es descobèrt en la municipalitat una pigassa-marteau en ròca dura perforée, aital coma las traces de doas villas gallo-romaines
Lo vilatge e la glèisa an #èsser incendiats pels Espanhòls l'an 1653
On a découvert dans la commune une hache-marteau en roche dure perforée, ainsi que les traces de deux villas gallo-romaines
Le village et l'église ont été incendiés par les Espagnols en 1653
Nòtas
<references group=N/>
Revenac
Revenac (Rébénacq en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.