cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bizhui-an-Dour
Bizhui-an-Dour (en breton, oficialament en francés: Bieuzy) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha.
Duclair
Duclair es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Istòria
La municipalitat resulta de la fusion de las doas ancianas parròquias de Duclair e del Vaurouy (« Val Rouil » en 1469).
Existéncia d'una glèisa e d'un monastèri d'òmes l'an 671 ; lo abbaye i aguèt destruit pels Normands a. Estralls De la peste a. Lo baron de Duclair a citat entre los guerrers de Hastings (1066). Ocupat pels Angleses l'an 1360. Peste L'an 1479. Fabrica importanta de cervesa a. Léproserie, Fins a la Revolucion, al mont Davilette.
Una linha de camin de fèrre en connectant Barentin e Duclair a inaugurat l'an 1881.
La clouterie Mustad a fondat l'an 1891. Es victima d'un violent incendi l'an 1893.
Lo 22 d'agost de 1896, la municipalité recep lo president Félix Faure acompanhat del ministre de las Questions estrangièras, Gabriel Hanotaux.
En 1928, l'otèl de vila e la sala de las fèstas an inaugurat en preséncia del ministre de l'interior Albert Sarraut.
Baussat
Lo 1er de genier de 2017, fusionet emb autras uech comunas per formar la comuna novela de Maruelh en Perigòrd.
Duclair
Istòria
Dels bombardements pendent la Segonda Guèrra mondiala apunten lo bac. Lo 11 de julhet de 1943, la clouterie a bombardat. Elle est victime d'un violent incendie en 1893.
Baussat
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Duclair
Istòria
Le 22 août 1896, la municipalité reçoit le président Félix Faure accompagné du ministre des Affaires étrangères, Gabriel Hanotaux.
En 1928, l'hôtel de ville et la salle des fêtes sont inaugurés en présence du ministre de l'intérieur Albert Sarraut.
Des bombardements durant la Seconde Guerre mondiale visent le bac. Le 11 juillet 1943, la clouterie est bombardée.
Rimogne
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Villeconin
Villeconin es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Rimogne
Istòria
Lo nom de Rimogne apareis per las primièras fes en un acte signat per Pèira de Montcornet, senhor del luòc en 1158. Consistís en una concession de terren concedida als religioses de Signy per l'espleitacion d'un recors mineral, la pissarra. Segon lo abbé Champsaur, Rimogne èra pas del temps qu'un simple masatge caseriu en dependent d'un vilatge mai al nòrd : Farigny ont se trobava un castèl #que i aguèt destruit cap a 1436 pels Liégeois. Pierre de Montcornet, fils de Hugues de Montcornet, los renauís aquela autorizacion abans de l'estendre, en 1220, als religioses de Signy. Los religioses del abbaye de Foigny dintran en l'espleitacion de la pissarra lo meteis an. Los religioses se partejaràn los recorses fins a, data #que li vendon a el las siás possessions. Los laïcs dintran en jòc. Lo remembre dels fraires es encara present dins lo vilatge a travèrs del luòc-dich e la carrièra de Bòna-Fontaine.
Villeconin
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Rimogne
Istòria
Le nom de Rimogne apparaît pour la première fois dans un acte signé par Pierre de Montcornet, seigneur du lieu en 1158. Il consiste en une concession de terrain accordée aux religieux de Signy pour l'exploitation d'une ressource minérale, l'ardoise. Selon l'abbé Champsaur, Rimogne n'était alors qu'un simple hameau dépendant d'un village plus au nord : Farigny où se trouvait un château qui fut détruit vers 1436 par les Liégeois. Pierre de Montcornet, fils de Hugues de Montcornet, leur renouvelle cette autorisation avant de l'étendre, en 1220, aux religieux de Signy. Les religieux de l'abbaye de Foigny entrent dans l'exploitation de l'ardoise la même année. Les religieux se partageront les ressources jusqu'au, date à laquelle ils vendent leurs possessions. Les laïcs entrent en jeu. Le souvenir des moines est encore présent dans le village à travers le lieu-dit et la rue de Bonne-Fontaine.
Lo nom de Rimogne apareis per las primièras fes en un acte signat per Pèira de Montcornet, senhor del luòc en 1158. Consistís en una concession de terren concedida als religioses de Signy per l'espleitacion d'un recors mineral, la pissarra. Segon lo abbé Champsaur, Rimogne èra pas del temps qu'un simple caseriu en dependent d'un vilatge mai al nòrd : Farigny ont se trobava un castèl #que i aguèt destruit cap a 1436 pels Liégeois. Pierre de Montcornet, fils de Hugues de Montcornet, los renauís aquela autorizacion abans de l'estendre, en 1220, als religioses de Signy. Los religioses del abbaye de Foigny dintran en l'espleitacion de la pissarra lo meteis an. Los religioses se partejaràn los recorses fins a, data #que li vendon a el las siás possessions. Los laïcs dintran en jòc. Lo remembre dels fraires es encara present dins lo vilatge a travèrs del luòc-dich e la carrièra de Bòna-Fontaine.
Villeconin
Istòria
Contràriament a aquel #que se legís de còps, aquel vilatge tira pas pas lo sieu nom de hypothétiques "conilhs" ("conilh" en se sonant conin ne ancià francés), mas d'un cèrt Conain (latin Conanus), coma se o vei per la manièra #que lo nom del vilatge n'a escrich a la s-|XII|e}} en latin, Villa Conani, "domeni de Conain", Conain constituent la prononciation locala d'un nom typiquement breton, Conan.
En 2008 Bernard Gineste a prepausat una ipotèsi que # aquel Conain seriá segon el un descendent de Berthe de Bles-Chartres, sœur de Thibaud III de Bles, veusa de Alain III de Bretanha e maire de Conan II, pòrti de Bretanha de 1040 a 1067; s'agiriá benlèu de Conan II lududes-meteissa. L'ipotèsi es de tant mai versemblant que la glèisa paroissiale es jos la invocació de sant Aubin, sant breton #que, a, se'n fasiá un discipol de sant Melaine; justament la sépulture de Conan II se tròba a Roazhon en la abbatiale Sant-Melaine.
En 1185, en pagament al amiable d'un conflicte entre los chanoines de La nòstra-Madama de Chartres e los Espitalaris de Sants-Texans de Jerusalem, Rainaud II, avesque de Chartres, dona la parròquia de Villeconin a aquel òrdre, #que la aurà fins a la Revolucion francesa, jol nom d'òrdre de Malta.
Cap a 1388 Jean de Montagu, senhor de Marcoussis e surintendant a las finanças fa édifier çò castèl de Villeconin.
Contrairement à ce qu'on lit parfois, ce village ne tire pas son nom d'hypothétiques "lapins" ("lapin" se disant conin en ancien français), mais d'un certain Conain (latin Conanus), comme on le voit par la façon dont le nom du village est écrit au en latin, Villa Conani, "domaine de Conain", Conain constituant la prononciation locale d'un nom typiquement breton, Conan.
En 2008 Bernard Gineste a proposé une hypothèse selon laquelle ce Conain serait un descendant de Berthe de Blois-Chartres, sœur de Thibaud III de Blois, veuve d'Alain III de Bretagne et mère de Conan II, duc de Bretagne de 1040 à 1067; il s'agirait peut-être de Conan II lui-même. L'hypothèse est d'autant plus vraisemblable que l'église paroissiale est sous l'invocation de saint Aubin, saint breton dont, au, on faisait un disciple de saint Melaine; précisément la sépulture de Conan II se trouve à Rennes dans l’abbatiale Saint-Melaine.
En 1185, en règlement à l'amiable d'un conflit entre les chanoines de Notre-Dame de Chartres et les Hospitaliers de Saint-Jean de Jérusalem, Rainaud II, évêque de Chartres, donne la paroisse de Villeconin à cet ordre, qui la tiendra jusqu'à la Révolution française, sous le nom d'ordre de Malte.
Mornay-Berry
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Villeconin
Istòria
Vers 1388 Jean de Montagu, seigneur de Marcoussis et surintendant aux finances fait édifier le château de Villeconin.
La Romagne (Ardenas)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
==Administracion==
Sorbiers (Léger)
Sorbiers es una comuna francesa, situada dins lo departament de Léger e la region de Ròse-Aups..
La Hérie
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sant Julian delh Sèrre
Sant Julian delh Sèrre (Saint-Julien-du-Serre en francés) es una comuna occitana de Vivarés situada dins lo departament d'Ardecha e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicielativaon r
La Malmaison
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Calenzana
Calenzana es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Istòria
La municipalitat es rica n'istòria.
Coquelles
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Calenzana
Istòria
La commune est riche en histoire.
Coquelles
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Écrainville
Écrainville es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
Comuna del costat de Goderville.
Situada a una altitud compresa entre 60 e 139 mètres, Écrainville s'estend sus 247 ectaras.
Sise Dintre Goderville e Criquetot-lo Esneval, la municipalitat a constituit de nombroses caserius :
Commune du canton de Goderville.
Située à une altitude comprise entre 60 et 139 mètres, Écrainville s'étend sur 247 hectares.
Sise entre Goderville et Criquetot-l'Esneval, la commune est constituée de nombreux hameaux :
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
De nombroses documents permeton de far remontar l'aucupacion del territòri a l'epòca franque, quitament a periòdes anteriors. Lo abbé Dicquemare descrich, en 1778, lo encripta del anciana marnière de Maucomble, al Val-Miellé, e lo sieu estudi dels 150 esquelets umans #que i an descobèrt daissa pensar qu'aquela encripta remonta a la s-|XI|e}} doncas que la glèisa Santa-Denis data d'aquel periòde.
Los primièrs documents escriches en mencionant Écrainville o lo un de los sieus caserius remontan a la fin de la. En 1180, lo senhor de Tennemare o Tannemare figura suls registres del Tauler de Normandie. A partir de la, las Foville se transmeton de paire en fils la distincion de Écrainville e reagrupen los principals fiefs jos la siá autoritat. Dempuèi la fin de la naisson los projèctes de reünion de comunas. Lo ordonnance del 25 d'octòbre de 1826 amassa Tennemare a Écrainville.
A, l'indústria texila rurala es encara fòrça florissante declina de contunh a partir d'ans 1920.
De nombreux documents permettent de faire remonter l’occupation du territoire à l’époque franque, voire à des périodes antérieures. L’abbé Dicquemare décrit, en 1778, la crypte de l’ancienne marnière de Maucomble, au Val-Miellé, et son étude des 150 squelettes humains qui y sont découverts laisse penser que cette crypte remonte au puisque l’église Saint-Denis date de cette période.
Les premiers documents écrits mentionnant Écrainville ou l'un de ses hameaux remontent à la fin du. En 1180, le seigneur de Tennemare ou Tannemare figure sur les registres de l’Échiquier de Normandie. À partir du, les Foville se transmettent de père en fils la seigneurie d’Écrainville et regroupent les principaux fiefs sous leur autorité. Dès la fin du naissent les projets de réunion de communes. L’ordonnance du 25 octobre 1826 réunit Tennemare à Écrainville.
Au, l’industrie textile rurale est encore très florissante puis elle décline à partir des années 1920.
Sent Guiraud (Òlt e Garona)
Sent Guiraud, foneticament [siŋgi'raw], nom coneishut sovent coma [seŋgi'raw] dens las comunas vesinas, es una comuna deu Vasadés istoric situada dens lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
Una fòrma anciana en latin es atestada per 1287 : Sancto Geraldo (de ~). Tots los especialistas (Dauzat e Rostaing, Ernèst Negre, Astor (citats per Bénédicte Boyrie-Fénié), Bénédicte Boyrie-Fénié ela-meteissa, son d'acòrd : l'origina es lo nom germanic Geraldus (en latin), qu'es lo deu senhor d'Orlhac (Auvèrnhe), que fondet una abadia que pòrta son nom en 894, en tornant d'un pelegrinatge a Roma. Lo nom es format de gair, ger, «aste, lança» (simbòle guerrier), e de wald, «governar». La finala -ald, enquèra presenta a Orlhac (Sant Guirald), es venguda -aud per vocalizacion. Lo nom maròt (gavache) es Saint-Giraud.
Catigny
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lanques-sur-Rognon
Lanques-sur-Rognon es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Sent Guiraud (Òlt e Garona)
Istòria
Sent Guiraud fut incorporat a Levinhac de Guiana de 1839 a 1868.
Lanques-sur-Rognon
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Dépendait Al 12ème del castèl de Nogent. Cap de-luòc d'una baronnie #que los darrièrs senhors abans la Revolucion n'an preses lo títol de marques. Existéncia d'un castèl destruit al 19ème.
Dépendait au 12ème du château de Nogent. Chef-lieu d'une baronnie dont les derniers seigneurs avant la Révolution ont pris le titre de marquis. Existence d'un château détruit au 19ème.
Ectot-l'Auber
Ectot-l'Auber es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Le Pré-Saint-Gervais
Le Pré-Saint-Gervais es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Sant Danís e la region d'Illa de França.
Nòtas
<references group=N/>
Belesmas
Belesmas (Beleymas en francés), es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [be’lɛjma]. Las fòrmas ancianas son Belesma, au segle XIII (citada per Dauzat mas pas per Tanet e Hordé), Belemas, en 1268, Bellesmas (citadas per Tanet e Hordé),. Lo nom de Belesmas vendriá dau nom de la divessa gallesa Belisama, ligada au fuec e a las farjas e assimilada a Minèrva, segon Dauzat, Tanet e Hordé, , d'estandis que lo site de las comunas de Dordonha es pas tant afirmatiu. La rason de sa prudéncia es benlèu lo plurau aparent, que s'explicariá si es un collectiu (l'ensemble daus abitants). La fòrma orala atèsta dau desplaçament de l'accent tonic en lemosin dins los mots en -as, mai que mai los femenins pluraus.
La Còsta Sant Andrieu
La Còsta Sant Andrieu (La Côte-Saint-André en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situada dins lo departament d'Isèra e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ornans
Ornans es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de Borgonha Franca Comtat. thumb|left.
Sant-Jermen-an-Il
Sant-Jermen-an-Il en breton ( Saint-Germain-sur-Ille en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Ornans
Geografia
thumb|left|Los dos marges de la Loga a Ornans Ornans se tròba en la vallée de la Loga, sul traçat del anciana RN 67. La municipalitat a situat a Unitat|25|km}} al sud-es de Besançon, a Unitat|29|km a l'èst de Quingey, a Unitat|35|km  al nòrd-oèst de Pontarlier, a Unitat|37|km  de Salins-los-Bains e a Unitat|42|km  de Baume-las-Madamas.
Sant-Jermen-an-Il
Geografia
A 20 minutas de Roazhon, en direccion nòrd, entre los aisses viaris en portant cap a Lo Mont-Sant-Michel d'una part (RD175) e cap a nobr|Sant-Malo d'autra part (RN137), Sant Germain-sus-Ille a dotat d'una halte SNCF (linha Roazhon-Sant-Malo).
Lo bourg a situat sus una crête rocosa e forma un promontori sus la vallée del riu lo Ille #que flueix en limit oèst e sud del territòri communal, n'estrecha symbiose amb lo canal de Ille-e-Rance.
Ornans
Geografia
Ornans se trouve dans la vallée de la Loue, sur le tracé de l'ancienne RN 67. La commune est située à 25 km au sud-est de Besançon, à 29 km à l'est de Quingey, à 35 km au nord-ouest de Pontarlier, à 37 km de Salins-les-Bains et à 42 km de Baume-les-Dames.
Chérisay
Chérisay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarta e la region dels Païses de Léger.
Sant-Jermen-an-Il
Geografia
À 20 minutes de Rennes, en direction nord, entre les axes routiers menant vers Le Mont-Saint-Michel d’une part (RD175) et vers Saint-Malo d’autre part (RN137), Saint Germain-sur-Ille est doté d’une halte SNCF (ligne Rennes-Saint-Malo).
Chérisay
Nòtas
<references group=N/>
Sant-Jermen-an-Il
Geografia
Le bourg est situé sur une crête rocheuse et forme un promontoire sur la vallée de la rivière l’Ille qui coule en limite ouest et sud du territoire communal, en étroite symbiose avec le canal d’Ille-et-Rance.
Istòria
L'origina del nom a ligat a sant Germain, avesque d'Aussèrra a. Lo bourg #conéisser a la appellation Sant Germain de Aubigné cossí en fasent partida de la distincion de Aubigné. A, l'espleitacion de tèrra glaise lududes #valer lo nom de Sant Germain lo Argilier e jos la Revolucion, aquel #èsser Germain-la-Montanha.
L’origine du nom est lié à saint Germain, évêque d’Auxerre au. Le bourg connut aux l’appellation Saint Germain d’Aubigné comme faisant partie de la seigneurie d’Aubigné. Au, l’exploitation de terre glaise lui valut le nom de Saint Germain l’Argilier et sous la Révolution, ce fut Germain-la-Montagne.
Bilioù
Bilioù en breton (Billio en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha.
Escrima
L’escrima es un espòrt de combat. S'agís de l’art de tocar un adversari amb la punta o lo talh (estòc e talh) d’una arma blanca sus de partidas valablas sens èsser tocat.
S'utiliza tres tipes d'armas: l'espasa (disciplina olimpica dempuèi 1900 pels òmes e 1956 per las femnas), lo sabre (disciplina olimpica dempuèi 1896 pels òmes e 2004 per las femnas) e lo floret (disciplina olimpica dempuèi 1896 pel òmes e 1924 per las femnas). Aquelas tres armas son sexuadas : espasa femenina e mascla, floret feminin e mascle e sabre feminin e mascle. Las esprovas son individualas o per equipas. Son donc al total dotze.
L'escrima es un dels espòrts ont lo francés es la lenga oficiala. Cada païs utiliza sa lenga per las competicions nacionalas, mas quand la competicion ven internacionala, lo francés es obligatòri per l’arbitratge. ''« En Garde ! Êtes-vous prêts ? Allez ! Halte ! »'' L’arbitra dispausa, mai, d’un còdi de signe per explicar cada frasa d’armas.
Istòria
Se consideram l’escrima coma l’art de manejar las armas de ponh, son istòria comença amb l’umanitat. Dempuèi l’Antiquitat, los testinònis de combats amb l'arma blanca son nombroses, per exemple dins los bas relèus Egipcians del temple de Ramsès III a Medinet Habou.
La concepcion modèrna de l’escrima aparéis al meteis temps que l'arma de fuòc. Fins alara, las tecnicas devián s'adaptar a las proteccions que portavan l'adversari coma la còta d’armas o l'armadura. Amb l'apareisson de la polvera, la corsa en avant entre l'aisina ofensiva, l'espasa, e la proteccion, l’armadura, perd son utilitat: l'arma de fuòc caduca l'armadura, e quitament dangierosa, car alentís lo movement de la cibla. L'espasa ven alara mai fina e leugièra.
Etimologia
En bas latin, escrima se disiá schermare e en italian scherma que significavan combatre, tirar d'armas. Mai recentaent lo mot « escrima » vendiá de l'escandinau skrimen, o de l’alemand medieval skremen, significant « art de se defendre ». Se pòt definir l'escrima coma l'art de se servir de las armas de talh e d'estòc per se defendre e per tocar l'adversari.
L’origina
vinheta|283x283px|Espasas medievalas L’escrima medievala estona subretot per la riquesa de son repertòri, al contrari de las idèas comunas que fa pensar al contemporanèu sonqu'a d'espasas enòrmas e de bloquièrs pesucs e grands d'acièr. Se practica gaireben totas las armas blancas, es a dire de talh, perforantas o contondentas, possiblas : l’espasa, la massa, lo martèl de guèrra, la lança, lo destral, la daga, lo ponhal e mai. La mestresa de totas aquelas armas ven en dirècte d'una practica de l'escrima gaireben pas que suls camps de batalha. Encara contra las idèas comunas, lo guerrièr medieval es pro rapid (aquela qualitat totjorn foguèt a la basa de l'escrima) e fòrça mai liuire de sos movements que se pensa.
De Fechtbücher (Tractats d'escrima, en alemand) foguèron escrichs dels sègles XIV a XVI<abbr class="abbr" title="Seizième"> per de mèstres germanics; coma Johannes Liechtenauer, lo mèstre incontestat del sègle XIV e Hans Talhoffer, mèstre soís del sègle XV. Mòstran alara que la practica de l'escrima es mixta, mas minoritària per las femnas, e es objècte de presentacions especifica dins aqueles tractat. Aquela teorizacion de la practica femenina desaparéis dos sègles mai tard, amb los mèstres d’armas franceses, a l’epòca ont l'escrima coma espòrt se destria de l'escrima de combat.
Es en Itàlia que de nòus mèstres, inventius e avantgardistas, fan lor apareisson als sègles XIV e XV : coma Fiore dei Liberi (1350–1420), cortisan del duc d'Este. Fiore dei Liberi publica en 1410 un tractat d’escrima que pauc a pauc uniformizar a l'escala europèa lo manejament de las armas: S’agís de son unica òbra, le Flos Duellatorum. Es considerat coma le fondator de l’escòla italiana. esquèrra|vinheta|Raspièra, primièra mitat dels sègle XVII Al sègle XV l'escrima conéis son primièr revolum amb l’invencion de la raspièra. Aquela arma, excepcionala per son epòca transforma la vision de la disciplina. Es lo primièr pas cap a una escrima de léser: s'agís dels primièrs concors e competicions d'escrima, que succedisson als ancians tornegs per una noblesa que vei s'atudar los fuòcs de la cavalaria. La raspièra aparéis en Espanha vèrs 1470. Son nom ven de l’espanhòl espada ropera, es a dire « espasa que se pòrta amb vestits » : mai simplament, s’agís de la primièra espasa de vila.
Pendent lo sègle XV, la raspièra, que l'usatge s'espandís en Mediterranèa, per exemple fins en Itàlia. Los mèstres italians coneisson l’arma mas pas son manejament: tornan inventar, de lor costat, lo biais d’utilisar la raspièra segon l’ensag de Camillo Agrippa. S'alonga ( 1,10 m ), sa punta s’afina e sa lama s’estrechís. Arma polivalenta, permet amb tant d'aise de portar des còps d'estòc e de talha.
La raspièra, de fach, respond a l’apareisson de las armas de fuòc. Aquelas darrièras avent provocat la desapareisson progressiva de las armuras, que pòdon pas las contrar, las armas blancas pòdon tanben s’afinar e preferar la finesa e la rapiditat a la fòrça brutala. Son usatge s'espandís pauc a pauc dins tota l’Euròpa de l’Oèst : dins los ans 1490–1500, arriba en França amb las guèrras d'Itàlia; apapréis en Anglatèrra e en Alemanha vèrs 1515.
En França, la codificacion de l’escrima, la definicion de sos tèrmes e l'organizacion d'una pedagogia de l'escrima se faguèt pendent lo sègle XVII per de mèstres d’armas coma Le Perche du Coudray, Besnard o Philibert de la Touche. L’abséncia de masca de proteccion amn trelís metallic mena a l'elaboracion de la frasa d'armas.
L'espòrt
vinheta|Presentacion al President Félix Faure al Palais de l'Elisèu en 1895 Las règlas actualas foguèron definitivament fixadas sonque tardierament. Calguèt esperar la creacion de la Federacion Internacionala d’Escrima (FIE) per que las règlas sián acceptadas per totes los païses. En junh de 1914, la FIE reünida en comission a París redigís los reglaments de las tres armas acabant amb quinze ans de polemicas e lo boicòt de las esprovas de floret als Jòcs Olimpics d'Estocòlm en 1912. vinheta|Anja Fichtel (a drecha) als campionats del mond en 1993 Lo floret e lo sabre masculin son armas olimpicas als primièrs Jòcs Olimpics en 1896. L’espasa masculina o ven en 1900. La primièra arma feminina es lo floret; intègra le programa olimpic en 1924. Es sonque en 1996 que l'espasa feminina ven arma olimpica e en 2004 qu'aparéis lo sabre feminin.
L’universalizacion
Antan, l'escrima èra un espòrt per l’elèit que commencèt amb lo sègle XIX dins unes païses europèus. Dempuèi son apareseisson als Jòcs olimpics de 1896, tres païses se partejan la majoritat de las medalhas: França, Itàlia e Alemanha. Ara l'escrima es constituida d'esportius de tot nivèl social.
Après segonda guèrra mondiala, los païses de l’Euròpa de l'Èst, guidats per una gestion ideologica de l'espòrt comencèron a s'interessar fòrça a l'escrima. Amb Ongria qu'a una longa tradicion al sabre, l’URSS, Polonha e dins una mendre mesura Romania venguèron concurrenciar seriosament los païses occidentals suls podiums.
La dubertura sul mond es pro tardièra. Comença dins los ans 1950 per l'apareisson de tiraires coreans e chineses.
L’America fa una dintrada encara mai tardièra sus las pistas d'escrime. Levat Cuba mercé al campion Ramón Fonst e sos floretistas dels ans 1990, los Estats Units d'America comencèron a emergir dins la segonda mitat dels ans 1990, après la casuda del mond comunista e en partida gmercé al recrutament de fòrça mèstres d'armas.
L’Africa domora pauc presenta al nivèl mondial. Sol l’Egipcian Alaaeldin Abouelkassem capita a emportar la medalha d'argent de l’eprova individuala de floret als Jòcs olimpics d'estiu de 2012 organizats a Londres, donant a l’Egipte e al continent african sa primièra medalha de la disciplina dins una competicion mondiala. Existís tanben de tiraires de bon nivèl coma en Tunisia o en Argeria.
Las valors
L’escrima contribuís a desvelopar e enforçar aquelas valors, dins una armonia del còs e de l'esperit.
Las armas
L’escrima esportiva contemporanèa utilisa tres armas diferentas : lo floret, l’espasa e lo sabre. Aquela escrima de tres armas se constituiguèt a la fin del sègle XIX. Totas aquelas armas son presentas a las competicions de nivèl olimpic (le sabre feminin dintrèt als Jòcs olimpics d'Atenas en 2004).
La lama de l’arma per adult es dicha per convencion lame <abbr class="abbr" title="numéro">no <abbr class="abbr" title="numéro"> 5. Pels enfants, lo pe e la talha de l'arma son adaptats.
Dins las acadèmias classicas, s'ensenha lo manejament d’armas d’escrima istorica e d’escrima medievala coma la granda cana, la raspièra, l’espasa bastarda (o espasa d'una man e mièg), la daga e los diferents tipes de bloquièrs. Es possible de practicar l’escrima anciana en utilisant d'accessòris: vestits, coma la capa, o autre, coma una lampa.
Lo floret
Lo floret foguèt creat al sègle XVII per servir d'arma d'entraïnament e d'estudi. Es la sola arma que jamai sortiguèt de las salas d'escrima (al contrari del sabre que foguèt utilizat suls camps de batalha e l'espasa pels duèls).
Es una arma leugièra — 500 gramas per una longor de 110 cm — e flexibla que la seccion de lama es rectangulara. La tòca se fa sonque amb la punta.
Lo floret es una arma d'estudi, es mai sovent la primièra arma ensenhada als debutants, e es tanben practicada en competicion. Son nom ven de la flor de lana, autrecòps enrotlada al tèrme de la lama per evitar las nafras. Pel passat, las femnas èran autorizadas a tirar sonqu'al floret e la leugieretat de l'arma ne fa son manejament aisit pels enfants. Ara, pasmens s'es conselhat d'aprene al mens los principis fondamentals del floret, los escrimaires pòdon començar amb quina que siá de las tres armas.
L'airal de tòca al floret es restrencha, es un eritatge del temps ont los equipaments de seguretat èran limitats. Los còps a la cara èra alara dangieroses fauta de masc, la tèsta es pas una cibla valida. L'airal foguèt reduch al tronc sol, zona ont los cops portats serián men dangieroses se las armas  èran pas, plan astruc, neutralizadas. Al floret, coma al sabre, es estrictament interdit de "substituer" una superfícia valabla (tronc) per una superfícia non valabla (ex. braç o tèsta).
Lo reglament internacional de 2009 dispausa que la baveta (partida jol masc) deu èsser conductritz. Lo floret es una arma d'estòc solament. L'accion ofensiva d'aquela arma se realiza donc per la punta e pas que per la punta. Coma al sabre, se de respectar de convencions pendent un assalt. I a donc pas de « coup double ». En cas de tòcas simultanèas, la tòca es acordada al tiraire qu'aviá la prioritat. Aquela prioritat depend de la frasa d'armas determinada per la convencion del floret. Se pâs cap de tiraires aviá la prioritat, pas cap de tòca es marcada.
Dins las pichona categorias, la punta es aparada per un bilha de cauchoc nomenada « mosca », permet los assalts corteses sens risc de nafra pendent l'entraïnament d'escrima.
Montigny-sur-Aube
Montigny-sur-Aube es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Escrima
Lo floret
Al floret, Cal 500 gramas de pression sul boton per qu'una lampa s'enlusís indicant que l'adversari foguèt tocat (de verd o de roge dins una partida valabla o de blanc dins una partida non valabla).
Montigny-sur-Aube
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Escrima
L’espasa
L’espasa modèrna foguèt inventada al sègle XIX per se batre en duèl. Es una arma d'estòc sonque. s'utilizava avant, a partir del sègle XVI, la raspièra, qu'evoluiguèt en espasa de cort jos Loís XIV. L'accion ofensiva d'aquela arma se realiza donc per la punta e pas que per la punta. Es una arma mai pesuga — 750 g per una longor de 110 cm maxim (punhada d'una longor de 20 cm maxim) — e mens flexibla que lo floret, e sa lama es de seccion triangulara. La superfícia valabla compren tot lo còs del tiraire, vetits e equipament compreses.
Quand los dos tiraires son tocat al meteis temps, e que l'aparelhl enregistra valablament ambedoas tòcas (pas mai de 0,25 segondas d’escart ambedoas), i a « coup double », es dire un punt marcat per cadun.
L’espasa possedís dos fials electrics, ambedos empegats a la lama, que connectan lo boton al tèrme de l’espasa a las dos de las tres presas que son al dedins del clòsc.
Aquela arma se dich « non convencionala » qu’obeís pas a de règlas de prioritat coma lo floret e losabre : las condicions e las règlas del combat son donc fòrça similaras a aquela dels ancians duèls.
Lo sabre
Lo sabre es una arma que los assalts lson fòrça dificils de realizar pels neofits, la prioritat donada a l'ataca associada a la relativa facilitat per tocar son adversari fasent los combats fòrça rapids.
Los assalts
Las tres armas se practican seguent de convencions destriadas. Las grandas diferéncias son : la superfícia valabla, lo biais de tocar l'adversari, e la forma e lo pes de l'arma. Las règlas de prioritat d'ataca son tanben diferentas. Amb las tres armas estrictament enebit de portar de cops amb la clòsca o d'utilizar lo braç non armat per quina fin qui siá
La pista
L'aparelh electric dispausa de quatre luces; s'enlusís del costat del tiraire que tòca. La lutz verda o la lutz roja (cada tiraire a la sieuna color) indica qu'una tòca valabla es estat portada. Las luces blancas (una per cada tiraire) indica qu'una tòca es estat portada mas sus una zona non valabla (sonque pel floret). Per l'espasa, pas cap de lutz blanc s'enlusís. Los quita escrimaires son ligats al sistèma pel fial tibat mercé als enrotlaires. Per jutjar la materialitat de la tòca, sola l'indicacion de l'apparelh de contraròtle fa fe. Jamai l'arbitra pòt declarar un tiraire tocat sens que l'aparelh aja regularament registrat la tòca, levat en cas de sancions (sortida arrièra de la pista dels dos pès o carton roge per una fauta.
La pista ont los tiraires evoluan es metallic e non conductritz, es donc impossible de portar una tòca al sol levat tocar fòra de la pista. Los tiraires an interdiccion formala de daissar traïnar la punte de lor arma sus la pista pendent l'assalt.
L'equipament del tiraire
L'equipament dels tiraires se compausa, quina que sián las armas:
L'arbitratge
L'arbitra d'escrima vigila al bon debanament de l'assalt. Crida los tiraires sus la pista, verifica la conformitat de lor material <sup class="reference cite_virgule">, (soscoirassa, tèsta de punta, eca.) e manipula lo cronometra e, se cal, lo tableu de compte dels punts o la fuèlha de marca. Es lo sol abilitat a accordar o refusar una tòca, de constatar una fauta e sancionar en consequéncia. Un tiraire pòt pasmens far apellacion a una instança superiora, lo directòri tecnic de la competicion, per verificar un punt litigiós del reglament. La decision del directòri subrepassa aquela de l'arbitra que deu la far aplicar. Dins las esprovas de naut nivèl, l'arbitra es assistit d'assessors qu'an un ròtle consultatiu, mas non decisional; al floret e al sabre l'arbitratge video se pòt demandar per resòlvre un litigi al subjècte de las questions de prioritat. Es tanben utilizat a l'espasa per contestar la validitat d'una tòca.
L'article t.120 del reglament tecnic de la FIE definís las fautas e sancions. Las fautas son escalonadas en quatre grops de gravetat creissanta, lo primièr grop contenent las fautas minoras e lo quatren las fautas mai gravas. Las fautas son sancionadas par tres tipes de cartons.
L'arbitra dona aquelas sancions segon lo barèma seguent : Las fautas dle primièr grop constituissent las infraccions a las règlas minoras o accidentelas (butassada, còs a còs intencional, etc.), las fautas del segond grop de las fautas intencionalas (còp brutal, tòca portada volontariament fòra de l'adversari), las fautas del tresen grop de las fautas de natura a perturbar l'òrdre. Las fautas del quatren grop assembla de fautas gravas de natura diversa : antiseportivitat, tricheriá, refús de saludr l'adversairi, eca. Los cartons son cumulables, un tiraire que recebèt un carton roge pòt donc pas mai recebre de carton jaune, quitament se cometèt pas de fauta del primièr grop.
Estructura d'una competicion
S'es corrent la mescla de las categorias a l'entraïnament es corrent, es pas del meteis en competicion, ont las categorias d'edats son fòrça estrictas. Lo subreclassament, es a dire la possibilitat per un tiraire de far una competicion d'una categoria d'edat directament superiora a la sieuna, veire, mai rarament, lo doble subreclassament (2 categorias al dessús) es autorizat. Lo contrari es pasmens enebit, levat de Veterans que pòdon contunhar a participar a las competicions Senior.
La segonda partida es una competicion amb un tablèu per eliminacion dirècta etablit a partir del classament a la fin de la fasa de grops. Los assalts se debanan en 15 tòcas, ritmadas en tres tèrç temps de tres minutas. Entre aqueles tèrç temps, una minuta de repaus es donada al tiraire, que se vòl pòt s'entreténer amb son mèstre d'armas. Al sabre, la partida es divisada en dos temps, separats pel moment ont l'un dels tiraires marca l'ochena tòca. Lo vainceire es aquel qu'aténh lo primièr las 15 tòcas o, alara, es en tèsta a la fin del temps reglamentari.
Al floret e a l'espasa, pendent las doas fasas, se lo temps reglamentari es agotat alara que los dos adversaris son a egalitat a la marca, una minuta de temps addicional es donada, amb un tiratge al sòrt. Aquela minuta se debana a la "mòrt subte", es a dire que le primièr tiraire que fa una tòca empòrta l'assalt. Se pas cap de tòca es pas donada, lo ganhant del tiratge al sòrt empòrta l'assalt.
Als Jòcs olimpics, la competicion compren pas de torn de grops. Lo tablèu per eliminacion dirècta es basat sul classament internacional.
Existís, dins l'Armada de l'aire francesa, una competicion especifica per equipa en relai de 7 tòcas. Cadae equipa compren un floretista, un sabraire e un espasista dintrant en liça dins aquel òrdre. La primièra equipa fasent 21 tòcas ganha l'encontra.
Encontra per equipas
Las esprovas per equipas son sexuadas als Jòcs Olimpics, e mixtas als Jòcs Olimpics de la Jovença.
La tecnica
La fòrça pura en escrima es pas la primièra qualitat. Melhor es de soscar (aviat) avant d'agir, la preséncia d'esperit (saber reagir de biais adaptat e al bon moment) essent la qualitat màger d'un escrimaire. Coma totes los autres espòrts, l'escrima demanda de concentracion, d'agilitat, d'endurança, mas tanben de tecnica qu'es per exemple.
La posicion de garda
La garda est la posicion mai favorabla que pren lo tiraire per èsser prèst a la defensiva, a l'ofensiva o a la contra ofensiva.
L'escrimaire se ten lo bust regde e de perfil e las espatlas amagadas per donar mens de superfícia valabla possibla a l'adversari. L'arma deu èsser plaçada de biais a menaçar l'adversari tot preservant une posicion permetent de se defendre (la punta cap a l'adversari).
Beler
Beler en breton ( Billiers en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha. .
Escrima
La posicion de garda
Pel floret e l'espasa, la posicion de garda tradicionala es la sexta, pel sabre la posicion de garda tradicionala es la tèrça. Al floret, la punta es dirigida cap a l'espatla advèrsa e lo braç armat se ten un pauc en escartat del tronc. A l'espasa, la punta es dirigisa cap a la man armada advèrsa e lo braç es mièg alongat. Al sabre, la punta es dirigida cap a l'espatla e lo braç armat es près del còs.
La posicion de garda conéis de modificacions pendent lo combat, seguent la tactica causida.
Al floret e a l'espasa, lo braç non armat es plaça en arrièr e levat per se téner melhor de perfil, e de far redge lo bust equilibrant lo braç armat. Al sabre, se plaça en arrièr de l'esquina que l'adversari pòsca pas aténher e per mesura de seguretat. Presfach discutible perque los cops portats a l'esquina son autorizats, una man daissada a l'esquian es sovent tocada.
Los pès son plaçats perpendicularament d'una distança d'un còp e mièg de la longor dels pès de l'escrimaire. Las cambas sont plegadas de 130 e 150 gras per far mai aisit los desplaçaments, las esquivas e las fendas; lo centre de gravitat es baissat per favorizar l'equilibri.
Existís una autra escola, sovent nomenada « escola russa » o « escrima scientifica/modèrna » que preconisa una posicion de garda diferenta: l'escrimaire se plaça pas de perfi profil, mas demora fàcia cap a l'adversari. Lo braç armat demora près del còs (pas mai luènh qu'una man), mas pendent la partida amb arma electrica lo tiraire deu prene garda a tocar pas la vèsta perque se l'adversari tòca sa lama i aurà una tòca. Lo braç non armat demora lo long del còs mas se mòu a vegada per far « contra pes », pretzfach benlèu d'utilitat discutibla. Aquela escola modifica tanben lo biais de realizar unas accions, per exemple retardant l'alongament de braç pendent la fenda (puslèu que d'o far abans, s'o fa pendent) per ganhar en velocitat de punta e d'evitar d'« anonciar » sas « intencions » tròp d'ora. Es subretot practicada pel Russes e Italians.
Las diferentas posicions de l’arma
Alara que l'orientacion del còs demora sensiblament totjorn la meteissa en escrima, existís diferents biais de posicionar son arma. Las positcons en escrima permeton de metre en plaça de tecnicas ofensivas o defensivas. Per exemple al sabre, posicionar son arma l'esquèrra (en quarta per exemple), permetrà de se defendre d'una ataca visant la partida esquèrra (linha del dedins) del còs de l'escrimaire, mas tanben d'atacar l'adversari sus sa partida drecha. Las "partidas" del còs son nomenada "linhas", las posicions de man son numerotadas d'1 a 8. Aquelas posicions son associadas a la linha qu'aparan, per cada linha, i a una posicion en pronacion (onglas jos la man) e una en supinacion (onglas al dessús de la man) : vinheta|245x245px|Las linhas en escrima
Los desplaçaments
Aqueles desplaçaments servisson tanben a far de fintas, simplas o compausada, per enganar lo tiraire advèrs La finta se pòt tanben realizar amb una ataca falsa que provocarà la desestabilizacion l'adversari, puèi une autre quand pren la parada de la primièra.
En complement d'aqueles fondamentals s'apondon los desplaçaments seguents:
L’ataca
L'ataca pòt èsser: simpla (realizada en un sol temps) o compausada (precedida d'una o mai fendas).
Existís 3 atacas simplas: Aquelas tres atacs simplas se pòdon precedir d'une o mai fintas; se dich alara atacas compausadas : las mai utilizadas son l' "un-dos" e lo "doblat" (una finta de despresa o de copat seguit d'una despresa (nomenat « trompament » que consistís a evitar la parada advèrsa), la finta del cop drech-desengatjat, la finta de copat-copat... tot aquò cambiant de linhahorizontala e/o verticala e/o diagonala.
L'ataca, simpla o compausada, pòt èsser precedida de preparacions d'ataca. Se destria : Lo contacte dels fèrres, l'engatjament, pòt permetre al tiraire abans l'ataca de jutjar son adversari e entre autre preveire los sieus cops. La sensacion tactila correspondanta (mai eficaç que l'agach) se nomena en escrima lo sentiment del fèrre. Dins l'escrima modèrna, l'engatjament ven totjorn mai rare, mas lo "sentiment del fèrre" garda sa valor dins las autras escasenças de contactes dels fèrres (parada, presa de fèrre...).
La parada
Existís mai d'un mejans de se defendre. Las paradas son d'accions defensivas que la fin es d'asegurar d'obtenir la ripòsta e de tocar. Escartan la lama advèrsa de la cibla. Las paradas principalas correspondon a las divèrsas posicions de la man, e son uèi : la prima, la segonda, la tèrça, la quarta, la quinta, la sexta, la septima e l'octava.
Se destrian las paradas principalas segon la posicion de l'avantbraç. En supinatcon, son las paradas de sexta (posicion de la garda dins las armas de punta), quarta, septima, octava. Dins totas aquela posicions, lo pomèl de l'arma es al dessús de la man. En pronacion, son las paradas de prima, segonda, tèrça (posicion de la garda al sabre) e quinta. Dins aquelas posicions, lo pomèl es jos la man.
Las paradas circularas (per exemple lo contre-de-sexta) consistissent en un movement circular de la lama se terminant dins la posicion de partença (de sexta per un contre-de-sexta, de quarta per un contre-de-quarta, etc.). Aquel movement circulari permet de prene la lama advèrsa e de la blocar dins la posicion d'arribada, per enseguida menar la ripòsta. A cada parada correspon alara una parada circulara. La mai usitilizada es lo contre-de-sexta (al floret e a l'espasa), accion redobtable e plan eficaç se lo teraire la realiza amb la rapiditat necessària. Las paradas al Sabre son :
La ripòsta
Se la parada es pas seguida d'una ripòsta, lo tiraire que parèt pòt subir una remisa d'ataca (dangierosa car es alara malaisit d'executar mai d'una paradas successivament). Es a l'arbitre d'apereciar, après una parada, l'interval de temps pendent que la ripòste se pòt realizar e gardant sa prioritat. Aquel brieu de temps es pas definit estrictament : se dich "temps d'escrima" per designar la fraccion de segonda necessària a un escrimaire per realizar una accion simpla, coma l'alongament del braç per exemple. Alara, una ripòste subte (dins lo temps d'escrima) se deu jutjar prioritari sus la remisa d'ataca.
A l'espasa, i a pas de "prioritat".
Traumatologia
Cal gardar a la ment que, quitament se las lamas son non copantas e que lo tèrme de la lama es o corb, o aparat per un boton electric, lo floret, l'espasa e lo sabre demoran fondamentalament d'armas blancas capablas de ferrir gravament. Es per aquela rason que los escrimaires pòrtan un vestit de proteccion fasent l'objècte d'un contraròtle rigorós pendent las competicions de totes nivèls.
S'aquel equipament es plan vestit, un escrimaire a pas de crénherque d'eventuals equimòsis provocats per la tòcas un pauc violentas (subretot al sabre, ont los cups de talh pòdon èsser violents. Pendent una ataca plan menada, la lama de l'espasa o del floret es facha per pligar dins un cert sens e donc absorbar l'essencial de l'energia de la frapa). Cal tanben far mèfi a la man non gantada que ten pas l'arma, car la punta d'una espasa o la lama d'un sabre pòt a vegada plan escarraunhar la pèl.
Lo risc màger per un escrimaire es de veire la lama de son adversari se trencar pendent una frapa, ç que se passa regularament. En teoria, las lamas son concebudas per se trencar amb unz seccion plana, en practica la lame se pòt trencar de biais, presentant alara una punta acerada. Lo vestit de proteccion es concebut per resistir a una frapa amb una lama trencada, çò qu'empacha los accidents serioses.
Levat aquelas constrenchas particularas a l'escrima, es evidentament necessari de s'escaufar, excutant per exemple una seria de fondamentals o s'entraïnant sus un manequin, per evitar clacatges e elongacions muscularas. Son mai sovent localizats al nivèl de las cambas que son sollicitadas fòrça e dins una postura pauc naturala, e subretot dins la campa de pièja. Los adductors, que patisson d'extensions particularament traumatisantas, son subjèctas a aquel tipe de nafra. En cas de dolor persistanta en posicion de garda, se recomanda al tiraire d'acabar l'esfòrç.
Las pièjas del tiraire, subretot sollicitadas, pòdon far l'objècte de diferents traumatismes. Lo tiraire deu èsser atentiu a la posicion dels sieus pès, sens que s'expausa a de torceduras articulàrias al genolh o mai sovent de cavilha, o bien a de tendinitis, tanben puslèu al nivèl de la cavilha (Tendon d'Aquille). Una bona posicion de pès assegura pasmens pas una seguretat totala. Una retirada realizada per reflèxe, per exemple per evitar una tòca, pòt provoca un torçadura. la ferrida es alara inevitabla.
L'escrimaire pòt, per la natura dels sieus deplaçaments, èssr subjècte a de bofigas al talon, a la basa de la vlta plantara e als artelhs. Amb la practica, las bofigas tendon a aparéisser mens frequentament e son mens dolorosa. De bana se forma naturalament jol pè e agís coma proteccion contra las bofigas, mas modifica sensiblament la percepcion del tiraire al respècte dels sieus desplaçaments. Portar de caucetas en dejós de las caucetas d'escrima e un mejan eficaç per prevenir las bofigas.
Lo frejament de la ponhada pòt provocar d'autras bofigas, als dets. Téner de biais ferm de la ponhada es conselhada per mermar leo frejaments, pasmens lo problèma pòt contunhar se la forma de la ponhada correspond pas a la morfologia de la man del tiraire. Una ponhada diferenta deu ala èsser installada, e la ponhada del tiraire pòt tanben far l'objècte d'un entraïnament especific per d'optimizar la presa en man de son arma.
L’escrima andiesport
Uèi l'escrima andiespòrt es una escrima d'esperela que s'adapta plan a la practica en cadiera rotlanta. Los escambis son fòrça aviats e los reglaments son pròches de l'escrima tradicionala. La tecnica fondamentala demora la meteissa, mas de règlas particulara son aplicadas.
Tojorn mai d'entraïnaments son comuns entre andicapats e valids son organizats. e de competicions en commun (sus un meteis site) permetent atal d'integrar de biais mai concrèt los esportius andicapats a la comunautat dels escrimaires.
Existís de competicions andiespòrts al nivèl nacional e internacional.
De salas prepausan l'escrime pels mal e non vesents que tiran de pè e se repèran al contacte entre las lamas. Per qu'una tòca siá valabla, es necessari qu'aja un contacte de fèère abans la tòca.