cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mazzola
Geografia
Elle se situe géographiquement à une altitude de 800 mètres environ. Mazzola se partagent en quatre hameaux, le village, e Casella, Saint Cyprien et Castelluccio situés dans une région fortement boisée (Châtaigneraies), au relief assez escarpé avec ses quatre groupes de maisons s'étalant de 800 à 1000 mètres. La commune forme l'extrémité orientale de l'ancienne pieve du Bozio. Le village s'étend sur 660 hectares depuis 1857, à cette date les quelque 200 hectares de l'enclave de Cacciani ont été rétrocédés à la commune de Sant'Andrea di Bozio.
Comèdia Occitana Tolzana
Associacion de comedians d'expression occitana, de vocacion locala e regionala, mas tanben panoccitana, que sos buts màgers son d'obrar per l'educacion populara (promocion de la lenga e de la cultura occitanas pel biais del teatre), de promòure lo Teatre occitan, e de formar de comedians d'expression occitana, lo tot dins lo encastre d'un professionalisme teatral assegurant una qualitat artistica màger.
Wikipèdia en danés
La Wikipèdia en danés es la version en lenga danesa de l’enciclopèdia en linha Wikipèdia. Foguèt fondada lo 1 de febrièr de 2002.
Leitza
Leitza es una comuna de la Comunautat Forala de Navarra al nòrd d'Espanha.
Istòria
Leitza qu’èra deu ducat de Gasconha originau. ,
Albèrt Pestort
thumb|250px|Albèrt Pestort dins las annadas 1920 Leon Albèrt Pestort (en francés: Albert Pestour; Manhac, 8 d'abril de 1886 – Colonhés e Champs Niers, 28 de decembre de 1965) foguèt un jornalista e escrivan occitan de Lemosin. Membre del Felibritge, foguèt un dels fondadors de "l'Eicola dau Barbichet" en 1923. Militant monarquista foguèt un dels collaboradors de l'Action française de Carles Maurràs.
Joves Poètas d'Òc
Joves Poètas d'Òc es lo nom d'un rescontre montat lo dimècres 14 de març de 2007, a l'Ostal d'Occitània de Tolosa.
Los poètas que lor fasián onor:
Artinhòsc
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Michel Rocard
Michel Rocard (Courbevoie, 23 d'agost de 1930-2 de julhet de 2016) es un òme politic frances, membre del Partit socialista (PS). Foguèt primièr ministre de França entre 1988 e 1991.
Malvi
Lo malvi es una lenga indoariana parlada en Índia.
Localisacion
La lenga es parlada dins l'oèst de Madhya Pradesh, dins los districtes d'Ujjain, Rathlam, Indore, Dewas, Shajapur, Mandsaur, Nimuch, Rajgarh, Sehore, Dhar, e Bhopal, e tamben dins lo districte de Jhalawar de l'estat de Rajasthan.
Anurognathus
Anurognathus ei un genre escantit de Pterosaure. Sonque s'a trapat enquia aué un fossil d'Anurognathus (ua maissa shens poncha) e i a pas mès que ua huelha en negatiu des despulhes d'ua esqueleta ena superficie d'ua pèira calisa d'Eischstätt, en Alemanha.
Siguec descrit en 1923 coma Anurognathus ammoni peth geològ bavarés Ludwig von Ammon. Ère Anurognathus un petit e gracios pterosaure, un des deth grop de coa longa, conegudi coma Rhamphorhyncoidea. Dens d'aguest grop aucupa ua plaça plan importanta pes sues caracteristiques. Auia ua coa cuerta e un nas peculiar o pygostyl, coma an es audèths mès encara ei classat coma rhamphorhyncoide per d'autes traches. Ei atau qu'a un uas metacarpian cuert, un cotx cuert e un cinquau det en et pe. Tamben auia un cran plan naut que hèia 3 cm de longada damb grani horats e dents petites dens ua maissa força ronda. Anurognathus ère un pterosaure qu'auia ua boca grana e se pensa qu'ère carnivòr. Tà gahar insectes coma es libelules o es abelhes de bòsc qu'ac hèia pendent eth vol e seriá plan destre. Auia un cos de sonque 5 cm de longada mès es dues ales èren plan longues (50 cm).
Hònt: The Illustrated Directory of Dinosaurs and Other Prehistoric Creatures, Greenwich Editions, 2005.
Benamocarra
Benamocarra es un municipi de la província espanhòla de Malaga e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Fresne-Saint-Mamès
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Gòra (riu)
La Gòra es un riu dau Lemosin, que cola dins lo departament de la Viena Nauta. Qu'es un afluent gauche de la Viena, 'donc un sos-afluent de la Léger. La Gòra conflua sur la limita de las comunas de Salhac e d'Estanhac en Charanta.
Toponimia
Gòra' ven d'una raiç preïndoeuropeana que vau dire riu.
Familha de partidas
En matematicas, una familha de partidas d'un ensemble \ \Omega indexada per un ensemble (non vuege) I es una familha d'elements de , l'ensemble dei partidas de \ \Omega. Autrament dich, es una aplicacion.
Union e interseccion d'una familha de partidas
Estent una familha de partidas de \ \Omega  :
Distributivitats recipròcas de l'union e de l'interseccion
Estent una partida B de \ \Omega e una familha de partidas de \ \Omega :
Complementari d'una union o d'una interseccion
Lo complementari de tota partida A de \ \Omega (a respècte de \ \Omega) se nòta. Estent una familha de partidas de \ \Omega  :
Extremadura
Extremadura pòt designar doas regions diferentas:
Govèrn de Vitebsk
right|250px|thumb|Mapa deu govèrn de Vitebsk. left|150px|thumb|Blason. Lo govèrn de Vitebsk (Витебская губерния Vitebskaya guberniya en rus) qu'èra ua division administrativa de l'Empèri rus.
Soïda
vinheta|Primièra pagina de la Soïda, dins una edicion del sègle XVI La Sóuda (del grèc ancian: Σοῦδα / Soũda) o Soïda (Σουίδας / Souídas) es una enciclopèdia grèga de la fin del sègle X. Es un obratge de referéncias, subretot per las citacions, plan sovent utilizat dins las òbras portant sus l'Antiquitat. Lo nom de l'obratge, la data de sa redaccion, l'identitat de son o de sos autors pausèron de delicats problèmas als cercaires.
Contengut
La Soïda es a l'encòp un diccionari qu'explicita las formas gramaticalas complèxas e dona las definicions de mots rares en grèc ancian. Es tanben una enciclopedia comentant de personas, de luòcs o d'institucions. Las fonts qu'utiliza son sovent biblics o antics e dona pauc de rensenhaments sus l'epòca bizantina. Ignorat a l'Edat Mejana, l'obratge foguèt produch dins l'emp§ri bizantin. Foguèt publicat pel primièr còp en Euròpa en 1499, a Milan, jol nom de Lexicon græcum.
Aqueste obratge considerable, d'un milion e mièg de mots, compren dintrada portant sus de donadas istoricas, biograficas e lexicograficas. Las dintradas son classificadas segon un sistèma l'encòp alfabetic e fonetic: los diftong son classificats après las vcalas simplas. Atal / ai es classificat après  epsilon. E oméga ven après  omicron, çò que correspond pas a la classificacion alfabetic grèc classic.
Es una compilacion de compilacions, qu'utilisa de biografias, bibliografias e autres ensenhes sus d'escrivans pagans e crestians, que gaireben desapareguèron: las scolias sus Aristofan, Sofòcles e Tucidides foguèron fòrça utilizats. Las noticias biograficas venon sovent, del quita dich de l'autor, de l'Onomatologion o del Pinax d'Esiqui de Milet (sègle VI). D'entre las autras fonts fòrça utilizadas figuran los Excerpta de Constantin Porfirogenèta, la Cronica de Jòrgi lo Monge, las biografias de Diogènes Laèrci, las òbras d'Atenèu e de Filostrat.
Autor unic o obratge collectiu
Per unes,,, Soïdas es un compilator de la fin del sègle IX contengut pel sol obratge de la Soïda, qu'auriá donc gaireben lo mèsme nom qu'el: Sóuda, Soïdas, Soïda. Una nota de prefàcia eronèa, conjectura erudita d'Eustat de Tessalonic, faguèt logtemps creire que la Soïda èra l'òbra d'un autor unic Soïdas. Ange Polician, erudit florentin de la fin del sègle XV, considerava qu'aqueste nom èra pas que supausat. Per piejar l'opinion de Polician venon los fachs que pas degun s’avança per dire dins qual país Soïdas visquèt, tanpauc l'opòca, e que diferents estils se costejan dins l'obratge.
Se Soïdas existiriá, se considèra qu'es un lexicograf grèc de la fin del sègle IX. Aqueste erudit auriá redigit una primièra version que seriá estat modificada e aumentada pels copistas successius.
Per d'autres, s'agís d'una compilation realizada per un collectiu de savents, corrigida e augmentada pels copistas qui se succediguèron find a sa primièra impression.
Pablo Sarasate
200px|thumb|Pablo SarasatePablo Sarate, batejat Martín Melitón Pablo de Sarasate y Navascués (Pampalona, lo 10 de març de 1844 - Biàrritz, lo 20 de seteme de 1908) que ho un compositor e un violonista virtuòse navarrés deu sègle XIX.
Soïda
Datas
Pendent sa novèla descobèrta dins l'Itàlia de la Renaissencça, foguèron evocadas la datas anant del règne d’August fin al sègle XIV. L'incertitud sur la data de sa composicion durèt fins al sègle XIX: « se créi que florissiá jol règne de l’emperaire bizantin, Alexiís Ier Comnèna ».
Pablo Sarasate
Qu'estudiè lo vriulon a Sant Jacme de Compostèla puish au Conservatòri de París. Que ho sostiengut e emparat per la reina Isabèl II d'Espanha qui'u crompè auprès deu laütièr francés Jean-Baptiste Vuillaume un vriulon d'Antonio Stradivari.
Soïda
Datas
L'obratge es ara datat de la fin del sègle X. La data aproximativa de composicion de l'obratge pòt se deduire de son contengut: jos l'article « Adam », l'autor del lexic dona una brèva cronologia de l'istòria mondiala que s'acaba amb la mòrt de l'emperaire Joan Ier Tzimisquès (976), alara que dins l'article « Constantinòble » son mencionats sos successors Basili II et Constantin VIII: la question es de saber se s'agís pas d'una interpolacion mai tardièra que lo tèxte original.
Pablo Sarasate
Las soas composicions que son mercadas per lo folclòre espanhòu, hèra popular en Euròpa a la soa epòca.
Soïda
Datas
Abans sa novèla descobèrta oficiala a la Renaissença, l'obratge aviá pasmens circulat dins l'Anglatèrra mediévala que Robert Grossetete (1175-1253) ne'n traduguèt de passatges substancials dins un quasernet de nòtas per son usatge personal.
Origina del nom
Diferenta etimologias son envisatjadas pel nom de Soïdas o de Sóuda. En 1998, Bertrand Hemmerdinger considèra que Soïda es lo nom du creator o del director de redaccion del grop de compilators del lexic.
Una autra interpretacion explica lo títol coma un acronim constituit a partir de las letras de Sunagogè onomastikès ulès di alphabeton o alara diaphorôn andrôn, « acampament del material onomastic segon l’alfabet », o « segon diferents òmes », çò que poiriá encara significar « lexic alfabetic o lexic biografic » o amb diaphorôn andrôn : « classament segon diferents istorians o diferents autors ».
Foguèt, tanben evocat, en grèc bizantin, « fortalesa », « valat », e en latin guida ou summa (« soma ») e sudarium (« susari ») mejan lo grèc tardièr soudarion.
Critica e comentaris
[[Fichièr:SudaArist.jpg|vinheta|Article sus Aristòtel, dins una edicion de la fin del sègle XV
« Filh de Nikomachos e Phaistia. Nikomachos èra mètge dins la tradicion de las Asclepiadas, de Nikomachos lo fils de Machaon. [1] [Aristòtel es vengut] de Stageira, una vila de Tràcia; [2] èra filosòf, un discípol de Platon, amb un quequejadís. Aviá de fraires e sòrres: Arimnestos t Arimnesta, e una filha per Pitias, la filha d'Ermeias l'eunuc que l'engendrèt malgrat sa castracion. [3] La filha d'Aristòtel se maridèt tres còps e après qu'aquesta que li aviá donat naissença siá mòrta abans son paire Aristòtel. Aviá tanben un filh Nikomachos, d'Erpillis la concubina que prenguèt après Pitias, filha d'Ermeias l'eunuc qu'èra sobeiran d'Atarneos. Aqueste luòc [es localzat] dins la Troada, e essent vengut esclau d'Eubolos lo Bitinian, Ermeias lo recebèt [d'el]. [4] E lo quita Ermeias venguèt l'amant d'Aristòtel. [5] Presidiguèt per 13 annadas [6] a la filosofia que foguèt nomenada peripateticiana; a aquesta se li donèt aqueste nom qu'el ensenhava sus una passetjada [peripatos] o dins un jardin, après qu'abandonèt l'Acadèmia ont Platon aviá ensenhat. Nasquèt dins la 99a Olimpiada [7] e seriá mòrt bevent la ciguda a Chalkis [Mite], avent estat condamnat a recebre aqueste castig, qu'aviá escrich un pean a Ermeias l'eunuc; [8] mas unes dison qu'es mòrt de malautiá quand aviá 70 ans d'edat. Timèu [1] dich contra Aristòtel qu'èra arrogant, imprudent e caput… [mas non pas] [2] un sofista pedant e detestable qu'auriá gardat son tresaur clavat ; al delà d'aquó, mancava pas una escasença d'aver sa cort, e cada còp, se mostrava golut e epicurian, pensant a sa boca abans que que siá d'autre. Pensi qu'un tal langatge poiriá pas èsser tolerat del moment qu'aquò aparéis coma sortit des pots de quin que siá gusàs sens escrupuls que fach d'aleatòrias accusacions davant una cort de justícia. [3] [Nota] aqueste Aristòtel s'impleguèt per natura a trempar son calam dns l'intellècte; que s'agisca de quina que si reflexion pauc necessària o de questions mai tecnicas, s'i es averat coma un èsser excepcional. [4] E « paraula aristoteliciana ». ».]] Aquesta compilacion de compilacions se presenta un pauc coma un forfolh inextricable: un diccionari de mots s’intrica amb un diccionari de causas; d'articles sus l’interpretacion dels mots alternan amb d'articles sus la vida de personatges illustres; aquò pòt quitament venir deconcertant lorsqu’un article sus Aristòtel es seguit per un article contra Aristòtel, coma s’èra un personatge diferent. Pasmens, pòt venir plan interessanta per la tièra de las notacions biograficas o de citacions.
Los fachs que compta son pas totjorn exactes, mas los obratges sus l’Antiquitat grèga citan plan sovent aquesta font. Èra un obratge fòrça popular e, per aquesta rason, fòrça manuscrits o extrachas foguèron conservats. D'autors mai tardièr coma Eustat de Tessalonica, Joan Zonaras, Constantin Lascaris o encara Maxim lo Grèc l'utilizèron fòrça.
Se l’autor se contentèt de recopiar la compilacion d’erudits de son epòca, lo faguèt fasent taire tota critica tot jutjament personal. Se los copistas successius apondèron error sur error en duplicant aquesta òbra manuscrita, aquesta compilacion conten un fòrça grand nombre de fachs, de detalhs e de citacions d’autors que s'encontran enlòc mai e qu'aurián estat perduts per sempre se un tal obratge aviá pas existit. Erasme sovent citèt e comentèt la Soïda dins sos Adatges (1508-1536).
Après Küster, fòrça savents se son ocupats de restablir o d’explicar de passatges de la Soïdas. Jakob Gronovius, celèbre erudit, excessiu e carpinhaire, disputèt fòrça aqueste obratge amb Küster.
Diferents ellenistas prenguèron e comentèron diferents passatges
Edicions
Dona una indexacion sus de tablèus tridimensionals, majans de logicials, e permet de classificar las entradas segon lo subjècte abordat. Dona trenta e tres causidas:
Castèlmauron d'Albret
Castèlmauron d'Albret,  (Castelmoron-d'Albret en francés) es una comuna deu Vasadés istoric, en Guiana, lingüisticament maròta e benlèu gascona, administrada per lo departament de Gironda e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània. Aquò's la mèi petita comuna de França (3,54 ectaras).
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Lo nom es escrit en latin Castri Mauronis (de ~), en 1289 ; lo site municipal dona la mencion de  dominus de Castedmauron, en 1081. Lo nom es compausat de Castèl [ o puslèu de Castèth, francizat en castel] e deu nom d'òme Mauron, que ven deu latin maurus, « brun de pèth ». La tradicion gascona de denominacion s'es un pauc perduda, perqué la comuna fut longtemps dens la Petita Gavacheria, d'aquí lo nom en Castèl-.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Castèlmauron èra residéncia d'una senescaucia, ,.
Benaoján
Benaoján es un municipi de la província espanhòla de Malaga e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Wikipèdia en finés
La Wikipèdia en finés es la version en lenga finesa de l’enciclopèdia en linha Wikipèdia. Foguèt fondada lo 21 de febrièr de 2002.
Émerainville
Émerainville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Agnetha Fältskog
Agnetha Åse Fältskog, nascut en 1950, es una cantaira de Suècia, qu'a foguèt membre del grop pop ABBA.
Émerainville
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Emocion
L'emocion, en la siá definicion mai generala, es un intens estat mental que sorgís dins lo sistèma nerviós de manièra espontanèa e provòca una responsa psicologica positiva o negativa. Es un impuls involontari originat coma responsa a las estimulacions de l'ambient qu'indusís de sentiments tant a l'èsser uman coma en d'animals e que desacadie de conduchas de reaccion automatica. L'emocion es matèria d'estudi de la psicologia, neurosciéncia e, pus recentament, de l'intelligéncia artificiala.
L'emocion es un procès neuroquimic e cognitiu ligat a la presa de decisions, la memòria, l'atencion, la percepcion, l'imaginacion, de mecanismes que lo procès de seleccion naturala a perfeccionat coma responsa als besonhs de subrevivença e reproduccion. L'interaccion de l'organisme amb l'entorn constituís la mairitz biologica de l'experiéncia subjectiva e sociala de l'èsser uman, qu'identifica d'aquela manièra lo caractèr favorable o desfavorable de l'entorn cap a aquela lucha.
Definicion d'emocion
E mai s'es un mot fòrça usual, es pas facil de prepausar una definicion universalament acceptada. I a un ample consens en acceptar la distincion entre emocion e sensacion. Sensacion pòt èsser entendut coma l'experiéncia subjectiva d'una emocion que sorgís fisiologicament al cervèl.
Etimologicament lo mot ven del latin (emotio, -onis) e es una combinason formada de e(x) (enfora) e motio (movement, accion, gèst). Se referís a la natura de l'emocion qu'es experimentada pels umans e pòt èsser tanben atribuida a una creatura quina que siá qu'exibisca de responsas complèxas similaras.
Fòrça psicològs definisson las emocions en tèrmes de tres atributs fondamentals:
Los tres atributs son necessaris per un plen eveniment emocional, e mai se l'intensitat de cadun pòt variar fòrça.
Dins lo modèl classic de cervèl de Paul MacLean (Triune brain), las emocions se definisson coma las responsas del cortèx dels mamifèrs. Se produsisson de responsas instintivas dempuèi lo cortèx reptilian que pòdon entrar en competéncia amb lo neocortèx mai logic, qu'es çò que rasona. L'investigacion actuala en lo sistèma de circuits neuronals de l'emocion suggerís qu'aquela es una part essenciala de la capacitat de presa de decision e planificacion umana, e que la famosa distincion facha per Descartes entre rason e emocion es pas tan clara.
Compausant fisiologic
Wolff demostrèt experimentalament que las parets de l'estomac reaccionan als estats emocionals en cambiant lo sieu flux sanguin, las contraccions peristalticas e las secrecions d'acid cloridric. Albert Ax determinèt la relacion entre las emocions e la frequéncia cardiaca, la conductivitat electrica de la pèl (ligada amb la transpiracion), la tension musculara, la temperatura de la cara e las mans, e la frequéncia respiratòria. Trapèt que las reaccions emocionalas davant lo perilh provocavan de reaccions similaras a l'accion de l'adrenalina; tanben que los actes insultants provòcan de reaccions muscularas, cardiacas e respiratòrias similaras a l'accion de l'adrenalina e noradrenalina. Gary Schowartz observèt que qualques reaccions emocionalas provòcan de cambiaments de tension musculara faciala imperceptiblas a simpla vista mas mesurablas per d'instruments.
Autres investigadors
Grand scientifics qu'an tractat lo tèma de l'emocion:
Papirús Ebers
Lo papirús Ebers es un tractat medicau redigit en Egipte entre lei sègles XVI e XIV avC. Tornat descubrir per Edwin Smith (1822-1906) en 1862, mesura mai de 20 m e contèn 877 paragrafs que depintan plusors malautiás e lei prescripcions correspondentas.
Euripides
Euripides, en grec ancian / Euripídês (Salamina vèrs 480 - Macedònia en 406) es un dels tres grands tragics de l'Atena classica, amb Esquil e Sofòcles. Unes autors antics li atribuisson 95 pèças, mas segon la Soïda, n'escriguèt pas mai de 92, que 18 o 19 conservadas dins lor integralitat; existís de fragments, unes de bona longor, de las autras pèças. Demora d'Euripides mai de pèças que d'Esquil e Sofòcles reünits, que sa popularitat augmentava alara que la lor declinava. Coneguèt un imens vam pendent l'epòca ellenistica. Conegut d'entre los escrivans de l'Atenas classica per sa simpatiá sens egala per totas las victimas de la societat, femnas compresas, sos contemporanèus l'associèron a Socrates, e ne faguèron lo pòrtavotz d'un intellectualisme decadent. Los dos personatges sovent se'n burlan los poètas comics coma Aristofanes. Alors que Socrates foguèt jutjat per èsser fin finala executat amb per motiu la « corrupcion de las mòrs », Euripides causiguèt l'exili volontari a una edat avançada, en Macedònia, ont morrís.
Euripides es l'origina de novelums qu'influencièron prigondament lo teatre, subretot per sa representacion dels eròis tradicionals e mitics coma de personas ordinàrias fasent fàcia a d'escasenças extraordinàrias. Foguèt, amb aqueste vejaire, un davancièr, e d'ecrivans mai tard adaptèron a la comèdia aquestes desvelopaments, qu'unes son caracteristicas del roman de cavalariá. Foguèt tanben « lo mai tragic dels poètas », se concentrant suls motius prigonds de sos personatges d'un biais inedich,. Foguèt « l'inventor de […] la gàbia teatrala ont se debana l'Othello de Shakespeare, la Phèdre de Racine o lo teatre d'Ibsen e de Strindberg, […] empresonant de femnas e d'òmes que se destruson mutualament per l'intensitat de lors amors e de lors òdis », e es tanben lo predecessor de Menandre.
Fonts
La vida d'Euripides es mal coneguda, las fonts ancianas son tardièras e utilizan d'elements dobtoses, sovent colportats pels poètas comics que'n foguèt la cibla : avèm una Vida, escricha per un autor anonim, mesclant fòrça legendas e de fachs credibles; un capítol de las Nuèchs Aticas d’Aulus Gelli consacrar a Euripides ; tres epigramas funeràrias de l’Antologia palatina.
Per Justina Gregory, los detalhs biografics venon gaireben totes de tres fonts inverificablas :
Començaments
Segon la tradicion, Euripides naís a Salamina lo mèsme jorn de la batalha, en 480, d'una famillha atenenca refugiada sus l'illa per escapar als Perses. Son nom vendriá de l'Euripos, estrech entre lo continent e l'illa d'Eubèu. Son paire, Mnesarc, èra un comerçant de detalh que viviá dins un vilatge pròche d'Atenas. Après qu'un oracle li aguèt anonciat que son filh èra destinat a ganhar de « laurièrs de la victòria », Mnesarc insista per que participe a un entraïnament en vista d'una futura carrièra d'atlèta. Serviguèt pendent un temps coma dançaire e portaire d'entorchas dins los rituals consacrats a Apollon Zosterios. Segon lo Tractat de l’Embriaguesa de Teofrast, Euripides foguèt botelhèr d'unes dels citutadans de tria, dels dançaires nomenats « Orquèstes », que dançavan a l'entorn del temple de l’Apollon delian. Aristofan insinuís mai d'un còp dins sas pèças qu'es de bassa extraccion, çò que confirma Teofrast. Pasmens, sa cultura mòntra una educacion carestiosa, près de sofistas coma Prodicos de Ceòs o Protagoras, çò qu'auriá pas estat possible se sa maire aviá veraiament vendut d'èrbas, coma lo dich una tradicion que lo trufa.
Euripides participa tanben a de jòcs gimnics, e es coronat als jòcs teseians. Contemporanèu de Socrates, es tanben son amic. Segon lo poèta comic Teleclides, lo filosòf foguèt lo coautor de las pèças d'Euripides. Segon Aristofan, lo pretendut autor collaborator èra un actor celèbre, Cefisofont, que partajava tanben son ostal de tragedian e tanben sa femna, alara que Socrates ensenhava a una escòla entièra de galejaires coma Euripides :
Carrièra teatrala
Euripides èra lo mai jove dels tres grands tragedians, que gaireben èran contemporanèus: sa primièra pèça foguèt jogada tretze ans après la primièra pèça de Sofocles, e sonque tres ans après lo cap d'òbra d'Esquil, l’Orestia. Alors qu'Esquil aviá combatut a Salamina, ont la Grècia aviá vencut la Pèrsa, Sofòcles aviá just l'edat per celebrar la victòria dins un còr de mainats, alara qu'Euripides naquèt lo quita jorn de la batalha. Una granda partiada de sa viada e de sa carrièra correspond a la guèrra del Peloponès, pendent que Atenas e Esparta se disputavan l'egemonia sus la Grècia, mas visquèt pas pro de temps per veire la desfacha finala de sa ciutat.
Comença la tragèdia a partir de 455. Sa primièra pièça, Las Peliadas, obten lo tresen prèmi. Empòrta enseguida un primièr prèmi a las Dionisias en 441 puèi dos autres en 428 e en 403 e ven lèu popular. Plutarc, dins sa Vida de Nicias, conta qu'après lo desastre naval de Siracusa en 413, los presonièrs atenencs capables de recitar de tiradas d'Euripides son relargats. En 420, representa Melanipa la Filosòfa, que Plutarc cita unes passatges, dins lo Dialòg sus l'Amor eissit de sas Òbras moralas (756b).
Darrièras annadas
Se seriá retirat e auriá realizat un ostal dins una balma de Salamina, « ont se constituiguèt una impausanta bibliotèca e visquèt en comunion jornalièra amb la mar e lo cèl. »
Dins Los Acarnians, Aristofan lo descriu coma un reclaus vivent una vida mornarosa dins una cabana, environat pels costums trocejats de sos personatges de reputacion dobtsa. Pasmens, se trapa una descripcion similara dins la pèça mai tardièra Las Tesmoforias, ont Agaton, un autre poèta tragic, es descrich dins de condicions tan estranhas o gaireben. Aqueste fach simboliza benlèu l'isolament d'un intellectual fòrça en avança sus son temps.
Retirada en Macedònia e mòrt
Après Oresta, produch en 408, Euripides se seriá retirat en 406 en Macedònia, a la cort d'Arquelaos. En camin, s'arrèsta un temps en Magnesia, o es onorat amb una proxenia. Arribat a la cort d'Arquelaos, escriu doas pèças, Las Bacantas e Arquelaos (uèi perduda).
Morís al començament de l'annada 406. « Una dobla tradicion voldriá que seriá mòrt trocejat per de cans — o per de femnas », o tocat per lo rufe ivèrn macedonian, segon un cercaire modèrne.
Òbra
Al vejaire de la pèrda massissa de la literatura antica, Euripides es fòrça melhor conservat qu'Esquil e Sofòcles (set pèças cadun) : 19 pèças son son conegudas de son nom, coma la satira Lo Ciclòp e Resos, apocrif. Es gaireben un cinquen de l'òbra complèta. L'espandida dels fragments (agrandida amb los papirs d'Oxirinc) es encara màger. Aquesta conservacion se deu d'en primièr a la popularitat d'Euripides qu'es mai granda que pel dos autres tragics, mas tanben a de principis pedagogics e a l'azard manuscrit. Se foguèt pas concervat çò qu'es considerat coma sas melhoras òbras (Telèf, Faeton, Andromèda).
Transmission
La transmission textuala de las pèças entre la data de lor composicion, al sègle V AbC e l'èra de l'estampariá, foguèt un procediment fòrça aleatòri pendent que una granda partida del trabal d'Euripides foguèt perduda o corrompuda.
Las pèças d'Euripides, coma aquesta d'Esquil o de Sofòcle, d'en primièr circulèron jos forma escricha d'entre los membres del public e los actors de pichons festenals, coma ajuda memòrias. Pasmens, de convencions literàrias avián encara pas estadas inventadas: i aviá pas d'espaci entre los mots, pas de verias règlas de pontuacion, ni d'elision, ni de marcas per la respiracion o pels accents (que son de guidas per la prononciacion e donc per la reconaissença del mòt), pas de convencion per simbolizar lo cambiament de personatge ni de didascalia, e los vèrs èran escrichs los uns seguent los autres coma de pròsa. Es possible qu'aquestes que crompavan aquestes tèxtes introdusián las lor marcas per l'interpretacion dels vèrs. De descobèrtas de papirs mòstran, per exemple, qu'un cambiament de personatges èra de biais negligit notat per una varietat de signes que seriá los equivalents dels actuals tirets, dos punts e punt final. L'abséncia de convencions editorialas modèrnas, que son una ajuda de la compreneson, foguèt de longas una font d'errors tocant la transmission dels tèxtes. D'errors s'acumulan tanben quand Atenas remplaça son viemh alfabet atic par l'ionian, un cambiament realizat per la lei en 403-402, apondent atal una novèla complicacion al trabalh de copia. Fòrça errors venon tanben de la tendéncia dels actors a interpolar de mots o de vèrs, produsent tant d'erros e de variacions que Licurg prepausèt una lei, en 330, dispausant « [...] que las pèças d'Esquil, de Sofòcle e d'Euripides devián èsser transcrichas e preservadas dins una institucion publica; que lo foncionari deuriá legir lo tèxte amb los actors ; e que totes las representacions que se conformarián pas a aquesta règla deviá èser fachas illegalas ». La lei foguèt pasmens lèu vite enfranh e fòrça d'actors contunhèron a far los lors cambiaments fns a 200, après aquesta abitud s'atudèt.
Escòla d'Alexandria
Es al començament del sègle III AbC qu'Aristofan de Bizanci regropa totas las pèças entièras d'Euripides en una edicion, collegidas a partir de copias anterioras, los acompanhant d'una introduccion atal que d'un comentari publica de biais separat. Aquesta practica d'edicion, que s'impausa e ven correnta, respècta diferentas convencions editorialas que los lectors modèrnes espèran encontrar, quitament s'i aviá pas totjorn d'espaci entre los mots, ni de pontuacion o alara pauc, nimai de didascalias. Mas i aviá d'abreviacions de noms que ara marcavan lo cambiament de personatge, los cants èran descopadas en cola (linhas) e en /strophaí (estròfas, e un sistèma d'accentuacion aviá estat introduch. vinheta|Fragment d'un [[codèx de velin entre los sègles IV e V, mostrant los vèrs en anapèstes de Medèu, linhas 1087-91. Tan brèu que sián, aquestes fragments influencièron las edicions modèrnas de la pèça.]] Après la creacion d'aquesta edicion estandarda, lo tèxte foguèt en granda partida levat d'erros, levat la corrupcion graduala inerenta a una copia manuscricha repetida. Fòrça errors arriban pendent lo periòde bizantin, quand se passa de l'escritura onciala a la minuscula, e fòrça errors èran degudas al fach que las grafias η, ι, οι e ει del grèc ancian correspondavan totas a un mèsme fonèma en grèc bizantin.
Vèrs 200 AbC una edicion d'òbras causidas (benlèu que d'autras edicions foguèron elaboradas mas se'n perdèt la traça), seleccionadas segon de critèris morals e pedagogics, comprenent detz pèças al total, e que conteniá de comentaris, nomenats scolias, dins las margas, benlèu a usatge escolar, comença a circular. D'edicions similaras apareguèron per Esquil e Sofòcle, cadun avent set pèças. Aquesta seleccion ven canonica amb lo temps, concernís Ecuba, Orèste, Las Fenicianas, Ipolit, Medèu, Alcèst, Andromac, Resus, Las Troianas e Las Bacantas. Los autres dramas foguèron pas retranscrichs pendent lo passatge al pargamin e foguèron progressivament perduts, tanben a causa dels elements exteriors e ostils: « L'expansion dels Gòts e de Tartars pel mond roman, la destruccion de las bibliotècas per de papas e d'emperaires colerics e fanatics, èran desfavorables al progrès mas pas entièrament fatals a la conservacion dels estudis literaris. ».
Edicion « alfabetica »
Euripides aguèt pasmens un astre melhor que los autres tragics que se conservèt una segonda edicion de son òbra, pedent l'epòca bizantina, 9 pèças compiladas dins un òrdre alfabetic de E a K e benlèu eissit d'una edicion complèta, mas sens scolias. Foguèron atal salvats lo prològ apocrif de Danaèa puèi Elèna, Electra, Eracles, Eraclides, Ciclòo, Ion, Las Suplicantas, Ifgenia en Taurida e Ifigenia a Aulis. Aquesta edicion alfabetica foguèt combinada a l'edicion de pèças causidas per un erudit bizantin desconegut, que recamp atal las 17 pèças que demoran. Las òbas causidas s'encontran dins diferents manuscrits medievals, mas dos manuscrits solament tièran las pèças en òrdre « alfabetic ». Aqueses manuscrits son sovent nomenats « L », segon la bibliotèca Laurenciana e « P » segon la bibliotèca Palatina, ont son gardats. Se pensa que P es eissit, per las pèças alfabeticas e unas de las pèças causidas d'un aujòl de L, mas que lo rèste ven d'una autra font. P compren totas las pèças complètas d'Euripides, mas manca a L Las Troianas e la fin de las Bacantas.
En mai de L e P, e fòrça autres manuscrits medievals, tenon tanben de fragments de pèças sus papir. Aquestes sovent podèron èsser deschifrats sonque mejans a tecnologia modèrna. En junh de 2005, de filològs classics de l'universitat d'Oxford trabalhèron sus un projècte comun avec l'universitat Brigham Young, utilizant la tecnologia d'imatgeria per resonància magnetica per tornar far legibles los escrits del Papir d'Oxisinc. Aquestas fonts permeton als especialistas de reconstituir las pèças originalas. Mas de pèças, coma Las Fenicianas e Ifigenia en Aulida, son fòrça corrompudas per d'interpolacions. De fach, la quita existéncia de las pèças « alfabeticas », o pulsèu l'abséncia d'una edicion equivalenta per Sofòcles e Esquil, poiriá aver desformat nòstra percepcion de las quitas qualitats d'Euripides, que gaireben totas sas pèças mens « tragicas » son dins aquesta edicion e los dos autres poètas tragics poirián aparéisser tanben a la limita del genre tragic tot coma aquestas de l'« infatigable experimentator » qu'èra Euripides se se possedava d'aquestes mai que l'edicion de lors caps d'òbra coneguts.
Cronologia
Euripides participa pel primièr còp a las Dionisias, lo celèbre festenal teatral atenenc, en 455, un an après la mòrt d'Esquil, mas es sonque en 441 qu'il ganha lo primièr prèmi. Sa darrièra competicion a Atenas data de 408. Las Bacantas e Ifigenia a Aulis foguèron representadas après sa mòrt, en 405, e emporta lo primièr prèmi de postum. En tot, sas pèças ganhèron lo primièr prèmi cinc còps.
Sas pèças e e aquestas d'Esquil e de Sofòcles testimònian d'una diferéncia de pensada. Aqueste lindal entre generacions se deu benlèu al desvelopament de la sofistica a partir de la mitat del sègle V AbC: Esquil continunhva de se referir a la Grècia arcaïca, Sofòcles èra en transicion entre dos periòdes e Euripides èra entièrament inspirat pel corrent novèl de l'Epòca classica. Quand s'observa las pèças d'Euripides dins l'òrdre cronologi, revelan tanben una possibla evolucion de pensada, çò que dona una mena de « biografia espirituala », que se resuma dins las estapas seguentas:
Pasmens, mai dels tres quarts de sas pèças son perdudas e quitament las pèças mai complètas que gardam nos permet pas de far una tièra exaustiva de son evolucion: atal, se Ifigenia en Taurida data del mèsme periòde que Las Bacantas, pèça plena de desesper, conten d'elements que venon tipics del novelum de la comèdia. Dins Las Bacantas, reataura lo ròtle tradicional del còr e del discors dins l'intriga tragica, e la pèça sembla èsser un trescol d'un assag de regression e d'arcaïszacion que paréis dins sas darrièras òbras. Supausadas aver estat compausadas sus las tèrras salvatjas de Macedònia, Las Bacantas dramatisan un aspècte primitiu de la religion grèga, e de criticas modèrnas an per aquò interpretat aquesta pèça d'un biais particular dins la biografia. Es vista coma una mena de conversacion sul lièch de mòrt a l'entorn d'una conversion o d'una renonciacion a l'ateïsme, un adssag del dramaturg de se desfar de l'accusacion d'impietat que condemnarà mai tard son amic Socrates, o lo signe d'una novèla cresença que la religion pòt èsser analizada de biais racional.
Fonts dirèctas
Las datas originalas de produccion d'unas pèças d'Euripides nos son conegudas per de documents antics, coma las listas dels premiats a las Dionisias, e se deu contentar d'aproximacions pel rèste. Lo dramaturg e son òbra son parodiats per de poètas comics coma Aristofan, las datas conegudas de las lors pèças servisson alara de terminus ante quem, quitament se l'interval entre los dos pòsca èsser considerable (per exemple, 27 ans separan Telèf, representada en 438, de sa parodia dins las Tesmoforias en 411). Las referéncias a d'eveniments contemporanèus donan un terminus post quem, quitament se a vegada, las referéncias pòsca precedir un eveniment databla (p. ex., los vèrs 1074-89 d'Ion descrivon una procession a Eleusis, episòdi benlèu escrich abans que los Eparciatas ocupèron la vila pendent la guèrra del Peloponès).
Estilometria
D'autres indicis de datacion son obtenguts per la estilometria. La tragèdia grèga e se compausa de partidas liricas e de dialògs. Aquestes darrièrs son subretot redigits en trimètres iambics (tres parelhs d'iambes per vèrs). Euripides « resòlv » a vegada las doas sillabas de l'iambe (˘¯) en tres sillabas (˘˘˘). Aquesta tendéncia s'accentuèt amb lo temps, fins a que lo nombre de « pes resolgut » d'una pèça pòt servir a indicar una data aproximativa de composicion (cf. infra). Se constata tanen un enriquiment del vocabulari, consistissent sovent en l'usatge de prefixes per modificar los sens dels mots, çò que permet al tèxte d'adoptar un ritme mai natural, tot en autorisant mai de subtilitats psicologicas e filosofics.
Mai, Euripides utiliza a l'escasença lo tetramètre trocaïc catalectic, considerat per Aristòtel coma lo mètre d'origina del dialòg tragic, dins sas darrièras pèças, alara que sembla l'avoir pas cap utilizat al començament de sa carrièra. Las Troianas constituisson lo primièr exemple d'un usatge espandit d'aqueste esquèma metric, çò qu'es simptomatic d'una tendéncia a l'arcaïsme que se pòt observar dins sas darrièras pèças,.
Las pèças tardièras fan tanben un usatge espandit de l'esticomitia, dialògs ont dos personatges se respondon vèrs per vèrs. La mai longa occurréncia d'aqueste procedimment representa 105 vèrs dins Ion (v. 264-369). Esquil passava jamai 20 linhas d'esticomitia; l'exemple mai long per Sofòcles passa pas cinquanta linhas, e es interromput mai d'un còp per de ἀντιλαβαί (Électre).
Las partidas liricas d'Euripides dins las partidas cantadas de sas òbras mostran l'influéncia de Timotèu de Milet dins las darrièras pèças. Lo ròtle del cantaire individual ven preeminent, e se li dona mai d'amplor, per li permetre de far veire sa virtuositat dins de duals lirics entre actors. Unas foncions del còr son remplaçadas per sas monodias. Mentratant, los òdes corals començan a adoptar de caracteristicas dels ditirambs, ressons de la poesia de Bacquilid, que presenta un tractament complèxe dels mites. A vegada, aqueste òdes corals semblan èsser ligats flac a l'intriga de la pèça, jonhent l'accion pas que dins lor ton. Las Bacantas, ont restaura lo ròtle tradicional del còr, constituisson pasmens un retorn als esquèmas ancians, benlèu per un efièch arcaïzant deliberat o simplament qu'i aviá pas de cantaires virtuoses en Macedònia, ont la pèça poiriá aver estat escricha.
Tragèdias
vinheta|Eraclès furiós, cratèri d'Asteas benlèu inspirat de La Folia d'Eraclès d'Euripides
Drama satiric
Lo Ciclòp ( / Kýklôps) es un drama satiric contant lo celèbre episòdi de Polifèma, dins l’Odissèa.
Òbras fragmentàrias
Demora de fragments de tragèdias formant un total d'unes 3,000 vèrs, que 1,000 per la sola Ipsipilia.
Òbra apocrifa
La Vida d'Euripides signala tres pèças apocrifas, Tennès, Radamantis e Pirithoòs, attribuidas a Critias[65].
Contèxte
La tragèdia atenenca a l'epòca d'Euripides èra una competicion publica entre dramaturgs, subvencionada per l'Estat, e que premiava los venceires. Las pèças, versificadas, èran recitadas o cantadas, e l'encastre de la representacion consistiá en un espaci circular o orquèstra ont lo còr podava dançar, un espaci pels actors, al nombre de tres (pels ròtles parlants) a l'epòca d'Euripides, un decòrs o /skênê, e unes efièchs especials: un ekkyklêma e una mèchanè, servissent a metre en òbra lo procediment de Apò mêkhanễs theós. Amb l'introduccion del tresen actor, novelum atribuit a Sofòcles, se comença a considerar lo jòc d'actor coma un talent que deviá èsser premiat per un prèmi, e que demandava un long aprendissatge dins lo còr. Euripides e d'autres dramaturgs compausèron en consequéncia sempre mai de partidas liricas destinadas als actors complits, e aquesta tendéncia s'enfòrça dins sas darrirèas pèças : la tragèdia èra un « genre vivent e movent ».
Los poètas tragics presentavan cadun una tetralogia, que compreniá tres tragèdias e un drama satiric.
Un genre didactic e ligat a l'experiéncia democratica
La tragèdia del sègle V AbC èra un luòc d'assemblament amb per objectiu de « manténer e desvelopar los fondaments morals » de la societat e ofrissiá als espectators una « esfèra de discussion institucionalizada de verai unica ». Lo ròtle d'un dramaturg èra pas sonque de divertir mas tanben d'educar sos conciutadans; se deviá alara èsser lo portaire d'un messatge.
Actualizacion dels mites
Los subjèctes èran tirats de la mitologia tradicionala, mas l'autor deviá se mostrar innovant per manténer l'interés del public; aquestes novelums menan a una novèla definicion de las figuras eroïcas, e a l'utilizacion del passat mitologic per tractar de problèmas actuals. La diferéncia entre Euripides e sos predecessors es granda: sos personatges parlan del present mai dirèctament e de biais mai polemic que lo faisián Esquil e Sofòcles, a vegada fins a tornar sus l'òrdre democratic. Atal, per exemple, Ulisses es descrich dins Ecuba coma un individú « de ment agila, del plasent parlar e que lo pòble agrada », es a dire una mena de demagòg que s'encontrava sovent a Atenas pendent la Guèrra del Peloponès. coma pòrtaparaulas dels problèmas contemporanèus, « semblan totes aver seguit al mens un cors elementari de declamacion publica ».
Los dialògs contrastan sovent de biais tan marcat amb lo reire plan mitologic e eroïc que sembla i aver aquí un objectiu parodic de la part d'Euripides. Per exemple, dins Las Troianas, ont la preguièra racionala de l'eroïna provòca lo comentari de Menelas :
Lo comic
Euripides es considerat coma lo davancièrs dels autors comics tant diferents coma Menandre e George Bernard Shaw.
Esquil e Sofòcles creavan, eles tanben, d'efièchs comics pel contraste entre l'eroïc e lo banal, mas utilizavan per çò far de personatges secondaris, alara qu'Euripides va al delà, utilizant tanben de personatges principals. Sas tòcas comicas pòdon èsser vistas coma un meja, d'accentuar lo buf tragic, e son realisme, que fa sovent paréisser sos personatges a la limita del ridicul, presenta un mond d'eroïsme avilit: « La pèrda de tota substéncia intellectuala e morala ven un element central de la tragèdia ».
Los viraments psicologics son corrents, e se debana tant aviadament que l'inconsisténcia dels personatges pujava la critica de fòrça, entre autres Aristòtel, que cita en exemple Ifigenia a Aulis. Per d'autres, aquesta inconsistença psicologica es pas un real punt de trucada per la creacion d'una bona pèça: « Euripides mira mai larg: cerca a expausar los dos plans, emocional e racional, que l'èsser uman confronta la sieuna mortalitat. » Unes, a vegada, considèran qu'un comportament imprevisible es realista dins una tragèdia: « pertot se vei l'òbra per Euripides una preoccupacion per la psicologia individuala e sos aspèctes irracionals [...] Per el, la tragèdia explora pel primièr còp los cantons intims de l'alma umana e daissa las passions far virar l'accion ». La tension entre la rason e la passion es simbolizada per la relacion amb los dieus, coma se lo vei dins la preguièra d'Ecuba, que respondon ni Zèus, ni la Rason, mas lo brutal Meneas coma se parlava al nom de las ancianas divinitats. E es lo cas per excelléncia dins Las Bacantas, ont lo dieu Dionís brutaliza los sieus adèptes. Puèi, quand los dieus apareisson, coma lo fan dins uèit de sas pèças entièras, son coma « sens vida e mecanicas ». A vegada condamnat per de criticas coma un biais pauc imaginativa per acabar una istòria, l'espectacle d'un dieu prononciant un jutjament del naut d'una maquina de teatre poiriá de fach aver per objectiu de provocar de biais deliberat un cèrt scepticisme cap a las dimensions religiosas e eroïcas d'aquestas pèças,. Tanben, sas pèças començan sovent d'un biais banal que mina l'illusion teatrala. A la diferéncia de Sofòcles, qu'establissiá lo luòc e lo contèxte de sas pèças per un dialòg introductiu, Euripides dona a una divinitat o a un personatge uman un monològ per dire dirèctament al public tot çò qu'aqueste a besonh de saber que comprenga l'accion subsequenta.
Escafament dels genres
Esquil e Sofòcles foguèron innovants, mas Euripides arribèt a un tal resultat dins aqueste « genre sempre movent » que podava aisidament capvirar del tragic al comic, del romantic al politic, una versatilitat que se vei dins sas pèças mas tanben dins le debanament de sa carrièra. Son potencial comic repausa dins son utilizacion de personatges « contemporanèus », sa sofisticacion, sa lenga gaireben familièra, e son usatge biaisut d'intrigas centradas sus las motivacions, que venon mai tard de caracteristicas de la novèla comèdia de Menandre, coma la « scèna de reconaissença ». D'autres tragedians avián tanben utilizat aquesta scèna, mas èra de buf epic, coma dins las Coefòras d'Esquil, qu'Euripides parodièt dins Electra. Euripides èra unic d'entre los tragedians per son incorporacion de critica teatrala dins son òbra. La mitologia, amb son resson d'exotisme, sas aventuras eroïcas e sas batalhas epicas, constituiá un terren potencial pel melodrama romantic e tanben per de comentaris politics sus un tèma marcial, de biais que las pèças d'Euripides son una mescla extraordinària d'elements diferents. Per exemple, Las Troianas, compausadas après lo chaple de Milos - su que Tucidides escriguèt un passatge celèbre - e pendent los preparatius de l'expeditcon de Sicília, son un panflet sul tèma de l'atrocitat de la guèrra, e versemblablament una critica de l'imperialisme atenenc, mas conten un dialòg comic entre Menelas e Ecuba e lo còur considèra Atenas, « tèrra benesida de Zèus » coma un refugi desirabla. Una tala complexitat, una tala ambiguïtat son tipicas de sos sentiments a l'encòp patrioti cs e pacifistas.
Dramas satirics
Los pauc fragments de dramas satirics atribuits a Esquil e Sofòcles mostran qu'èran de pèças d'estructura flaca, sens pas d'autre objectiu qu'aqueste de divertir. Al contrari, lo Ciclòp d'Euripides, sol drama complet concervat, es puslèu estructurat coma una tragèdia, e conten d'ironia critica caracteristica del rèste de son òbra. Es dins l'Alcèst, una mescla d'elements tragics e satirics, que son abiletat a escafar las frontièras entre los genres es mai visibla. Aquesta quatrena pèça de sa tetralogia de 438, es a dire la posicion qu'ocupan abitualament los dramas satirics, es una « tragèdia » que presenta Eracles coma un eròi satiric, dins de scènas convencionalas del genre satiric: una arribada, una taulejada, una victòria sus un ògre (aquí la Mòrt), una fin astruca, una fèsta, e una partença per d'aventuras novèlas.
Feminisme
Euripides èra taben conegut d'entre los escrivans de l'Atenas classica per sa simpatia sens egala per totas las victimas de la societat, que tanben i a las femnas,. Son public mascle conservator foguèt sovent trucat per las « eretgias » que plaçava dins la boca de sos personatges, coma aquestes mots de l'eroïna Medèa : « Peferariái lutar tres còp sota un bloquièr que de s'ajaire un sol còp ».
Natura umana e estatut social
Los protagonistas d'Esquil e de Sofòcles destriavan a vegada entre los esclaus servils per natura e aquestes que lo vengan oas per escasença, mas Euripides va al delà: afirma que la marca veraia de la valor d'un individú, es sa ment puslèu que sa condicion fisica o sociala. Atan, dins Ipolit, una reina malade d'amor se rasona al subjècte de sa posicion, e sas paraulas son un comentari sul meriti intrinsec e tanben qu'una reflexion sus l'adultèri : « Aqueste flagèl d'en primièr comencèt dins las familhas aristocraticas, e quand de causas vergonhosas semblan aprovadas pels eleits, alara lo pichon pòble a son torn comença a las considerar coma acceptablas... ».