cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joan Pau Verdier
Òbra
Tanben fuguet un daus prumiers a estre editat per n'ostau de produccion nacionau (Philips) en 1973 emb lo disc Occitània sempre. Queu contracte emb Philips faguet un pauc polemica dins lo mitan occitanista, qu'a quela epòca qu’era considerat per quauqu’uns coma vendre son eime au diable parisenc…
Auei quela mentalitat es 'chabada e beucòp d’artistas occitans voldrián signar sus un label de dimension estatala, mas ben pauc zo pòden far ! Joan Pau Verdier contunha sa carriera; en particular, a revirat en lemosin de las numerosas chançons dau Léo Ferré e anima tots los diumencs a miegjorn n’emission occitana sus France Bleu Peirigòrd, quò se 'pela "Meitat chen, meitat pòrc" (en companhiá dau Marçau Peironin).
Escriguet la benda originala dau filme Istòria d'Adrian, de Joan Peire Denis.
Elif Şafak
thumb|250px|Elif Şafak Elif Şafak, tanben escrich sovent jos la forma anglesa Shafak (Estrasborg, 25 d'octobre de 1971) es una escrivana e cronicaira turca. Es un dels autors mai apreciats del país e l'escrivana que sos libres son dins las melhoras vendas. Sos libres, escriches mai que mai en turc mas de còps que i a tanben en anglés, son estats revirats en 39 lengas estrangièras. Son primièr roman, Pinhan, recebèt lo Prèmi Rumi en 1998.
Bel-Ibni
Bel-Ibni foguèt un rèi dau reiaume de Babilònia. Fidèu dau rèi assirian Sennacherib, foguèt nomat rèi de la vila après la fin de la segonda insurreccion de Merodach-Baladan II en 703 aC. Pasmens, Bel-Ibni se revoutèt tanben ambé l'ajuda de l'Elam e de Merodach-Baladan. Vencut en 700 aC, foguèt exiliat dins l'Empèri assirian.
Elif Şafak
Biografia
Elif Şafak nasquèt a Estrasborg en 1971 dins una familha de diplomatas turcs. Quand sos parents divorcièron, demorèt amb sa maire. Passèt son adolescéncia dins divèrses païses, en Espanha a Madrid e en Jordania a Amman, abans de tornar a Turquia. Ailà se diplomèt en Relacions Internacionalas en Orient Mejan a l'Universitat Tecnica d'Ankara. Obtenguèt puèi una mestresa en sciéncia del genre e estudis feminins. Aprèp passèt un doctorat en filosofia dins lo departament de sciéncia politica d'aquela universitat que capitèt amb una tèsi sus la deconstruccion de la feminitat dins l'Islam. Ensenhèt la cultura e l'istòria otomana a l'Universitat Bilgi d'Istanbol e mai tard, a partir de 2002, trabalhèt coma professora als Estats Units dins las universitats de Boston, Michigan e de Tucson.
Gentilici
Un gentilici o etnonim es lo mot que designa los abitants d’un luòc, d'un país, d'un continent, d'una region, d'una província, o una identitat nacionala o etnica, etc. Es de còps fòrt diferent del toponim qu'es un nom pròpri (invariable en occitan).
Lo gentilici es la denominacion dels estatjants d’un luòc per rapòrt a aqueste luòc. Per las populacions migrantas coma los Rroms (encara diches Roms o Tsigans) per exemple s'emplegarà doncas un tèrme coma etnonim o etnic de preferéncia puslèu que gentilici, perque es malaisit de lor ligar un luòc geografic significatiu e que lo tèrme designa mai que mai una origina etnica.
Doncas :
Linairòlas
Toponimia
Lo nom de la localitat es atestat jos la fòrma Linayrolas en 1373.
Chaussan
Chaussan en arpitan (Chaussan en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region de Ròse-Aups.
Geografia
center|thumb|650px|Vista Panoramique sus las Alpes e lo massís del Pilat dempuèi lo camin dels Ravières en amont de Chaussan (Rhône)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Disqueta
thumb|right|[[Fotografia de tres modèls de disqueta.]]
Una disqueta (ò disc sople) es un supòrt d'estocatge de donadas informaticas amovible. Inventada en 1950, èra basada sus un disc magnetic protegit. Conoguèt plusors versions que foguèron fòrça utilizadas fins ais ans 1990. A partir d'aqueu periòde, foguèron pauc a pauc remplaçadas per d'autrei supòrts amovibles coma lei claus USB. En parallèl, venguèt possible de gardar una quantitat importanta de donadas sus lei discs durs deis ordinators personaus. Dins mai d'un logiciau, La produccion foguèt ansin arrestada en 2011. Pasmens, dins mai d'un logiciau, l'icòna d'enregistrament es totjorn representada per una disqueta.
Tèrra de Francés Josèp
thumb|right|Imatge satellit de l'archipèu en [[2011.]]
La Tèrra de Francés Josèp es un archipèla d'origina volcanica de la Mar de Barents situat au nòrd de la Nòva Zembla. Compren 191 illas d'una superficia totala de 16,134 km² que son somesas a un clima polar. Foguèt oficialament descubèrta en 1875 per l'expedicion austroongresa de Julius von Payer (1841-1915) e Karl Weyprecht (1838-1881). Pasmens, foguèt benlèu observada per lo navegaire Nils Fredrik Rønnbeck (1820-1891) dins leis ans 1860. L'archipèla recebèt lo nom de l'emperaire Francés Josèp I d'Àustria (1848-1916) mai foguèt pas annexat.
Durant la premiera partida dau sègle XX, leis illas foguèron revendicadas per Norvègia e per Russia. Aquò durèt fins a son annexion definitiva en 1926 per l'URSS. Lei Sovietics i fondèron quauquei basas militaras ò meteorologicas e l'accès ais illas foguèt reduch per de mesuras administrativas. Durant la Guèrra Freja, foguèt considerada coma una posicion estrategica per defendre lo nòrd de l'Union Sovietica e l'espaci entre la Tèrra Francés Josèp, la Nòva Zembla e Siberia foguèt utilizat per mai d'un entraïnament militar. Après 1991, un santuari naturau i foguèt creat per protegir la fauna e la flòra. Uei, Russia garda quauquei installacions dins l'archipèla mai lo nombre d'ocupants es feble (17 en 2013).
Arcisac eths Angles
Arcisac-Eths Angles (Arcizac-ez-Angles en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [arsi'zak (éz 'anglés)] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : De Artizaco, en latin, en 1313, De Arsisaco, en latin, en 1342, de Arcisaco, en latin, en 1379, Arcisac en 1429, Arcizac ez Angles tanlèu 1736, Arcisac-des-Angles en 1790, Arcizac des Angles (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Tots eths autors que son d'acòrd sus un nom latin d'òmi Arcisus, dab eth sufixe « galloroman » [en realitat purament celtic e anterior ara conquèsta] -acum (qu'èra era propietat d'Arcisus). Aqueth cognomen que concerneish quate comunas en Bigòrra, ..
Segon Miquèu Grosclaude ez (en francés) qu'a eth medish sens qu'eth francés ès (licencié ès-lettres) : dans les. L'autor que cred era soa aparicion tardiva provaré ei un francisme recent. Grosclaude qu'auré devut pensar era grafia particularament sauvatja ez musha que era administracion francesa a pas reconeishut eth son ès. Que prepausa occitanizar (çò qui a pas besonh d'ac estar) aqueth supausat francisme per eth article definit simple eths, o per eth article definit contractat deths. Malurosament, Patrici Pojada qu'a seguit aqueth artificialisme.
Organizacion Europèa de Cooperacion Economica
L'Organizacion Europèa de Cooperacion Economica (OECE) (en anglés Organization for European Economic Co-operation (OEEC)) es l'ancèstra de l'OCDE. Fondada en 1948, pendent economic de l'OTAN, aguèt la carga iniciala de repartir los crèdits acordats pel Plan Marshall entre los païses de l'Euròpa Occidentala. Contribuiguèt tanben a la liberalizacion dels escambis e permetèt lo renforçament de la coordinacion economica entre païses membres.
Creacion
Lo « Programa de restabliment europèu » o Plan Marshall aviá per condicion la creacion d'una organizacion europèa permetent als estats de gerir eles meteisses los fonzes pagats pels Estats Units per lor reconstruccion.
L'OECE es creada per la Convencion de Cooperacion Economica Europèa del 16 d'abril de 1948, a l'eissida de la Conferéncia de París. Còmpta 17 membres: Àustria, Belgica, Danemarc, França, Grècia, Irlanda, Islàndia, Itàlia, Luxemborg, Norvègia, los Païses Basses, Portugal, lo Reialme Unit, Suècia, Soïssa, e Turquia, e mai la futura Republica Federala d'Alemanha, representada pels tres comandaments d'ocupacion a l'Oèst. Lo Territòri Liure de Trieste participèt tanben a las òbras de l'OECE fins al reglament de son estatut definitiu.
Los objectius de l'OECE son la coordinacion de l'esfòrç de reconstruccion de l'Euròpa Occidentala, lo ressarrament dels ligams economics dels membres e la liberalizacion del comèrci e dels escambis monetaris.
Foncionament
L'OECE es dirigida per un Conselh que recampa totes los Estats membres (normalament al nivèl de lors ambassadors), e que pren sas decisions a l'unanimitat. Aqueste es assistit d'un Comitat Executiu de sèt membres designats cada an pel Conselh. Los trabalhs son conduches al sen d'una quinzena de comitats tematics.
S'apiejan sul Secretariat General de l'Organizacion, ancèstre del de l'OCDE e installat coma el al castèl de la Muette, a París. La foncion de Secretari General foguèt exercida successivament pel francés Robert Marjolin (1911-1986) de 1948 a 1955, puèi son compatriòta René Sergent.
L'istòria de l'OECE es dominada per mai d'un futur « paire fondator » de las Comunautats Europèas (Paul-Henri Spaak, Alcide De Gasperi) o d'autras grandas figuras de la cooperacion europèa d'aprèp guèrra (Paul Van Zeeland, Anthony Eden, Reginald Maudling).
Realizacions
L'OECE d'en primièr permetèt la mesa en òbra del Plan Marshall,
Las pressions americanas menan los Europèus a liberalizar lo comèrci de la mitat dels escambis privats, dins los sectors de basa (bens alimentaris, matèrias primièras) e los bens manufacturats. L'OECE contribuís atal al movement general d'abaissament de las barrièras als escambis comercials dins lo quadre del GATT, sens çaquelà pervenir a crear una union doanièra.
L'OECE complís tanben una bèla òbra d'armonizacion e d'escambi d'informacions estatisticas.
A l'eissida del Plan Marshall (1952), l'OECE declina e se tròba instrumentalizada per l'OTAN (que s'apoja sus sos comitats per alimentar sos pròpris trabalhs). La creacion de la CEE en 1957 trevira sa situacion e fa fracassar, especialament, la conclusion d'un acòrdi de liure escambi dins lo quadre de l'Organizacion.
L'OCDE, comprenent tanben los Estats Units e Canadà, se substituís a l'OECE a l'ocasion de l'entrada en vigor de sa Convencion fondatritz, en 1961.
Ligams extèrnes
Istòria de l'OECE sul site de l'OCDE
Badalhac
Badalhac (Badailhac en francés) z-es 'na comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Boyer
Boyer pòt essèr:
Badalhac
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lauro Müller (Santa Catarina)
Lauro Müller (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Badalhac
Toponimia
Las fòrmas ancianas de Badalhac son Badailhac, Badailhan, en 1583, Badalhiac, en 1610, Badailhat, Vadailhac, en 1668, Vadalhiac, en 1677, Badaliac, en 1692, Badalhac, en 1693, Badaillac, Bedaillac, en 1784. Badalhac ven d'un nom gallés d'òme Batalios, amb lo sufixe gallés -āco(n), latinizat en -acum,. Badalhac èra donc probablament una anciana granda proprietat antica que aviá per mèstre Batalios.
Nòtas
<references group="N"/>
Montrevault-sur-Èvre
Montrevault-sur-Èvre es une comuna francesa novèla situada dins lo departament de Maine e Léger, en région Païses de Léger, creada lo 15 de decembre 2015. Es nascuda de la fusion de las onze comunas de la comunautat de comunas de Montrevault Communauté (Montrevault Comunautat) : La Boissière-sur-Èvre, Chaudron-en-Mauges, La Chaussaire, Le Fief-Sauvin, Le Fuilet, Montrevault, Le Puiset-Doré, Saint-Pierre-Montlimart, Saint-Quentin-en-Mauges, Saint-Rémy-en-Mauges e La Salle-et-Chapelle-Aubry.
Toponimia
Veire a La Boissière-sur-Èvre, Chaudron-en-Mauges, La Chaussaire, Le Fief-Sauvin, Le Fuilet, Montrevault, Le Puiset-Doré, Saint-Pierre-Montlimart, Saint-Quentin-en-Mauges, Saint-Rémy-en-Mauges e La Salle-et-Chapelle-Aubry.
Demografia
Per l'evolucion demografica abans 2015, veire a La Boissière-sur-Èvre, Chaudron-en-Mauges, La Chaussaire, Le Fief-Sauvin, Le Fuilet, Montrevault, Le Puiset-Doré, Saint-Pierre-Montlimart, Saint-Quentin-en-Mauges, Saint-Rémy-en-Mauges e La Salle-et-Chapelle-Aubry.
Amman
Amman es la capitala de Jordania. Sa populacion èra estimada a 2,125,400 abitants, en 2005.
thumb|430px|left|Vista d'Amman.
Ròcha de Renier
Ròcha de Renier (Roche-en-Régnier en francés) z-es una comuna velaiosa, situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Batalha d'Hiritum
La batalha d'Hiritum foguèt la batalha decisiva de la guèrra de 1765-1763 aC qu'opausèt l'aliança compausada dei rèis d'Alèp, de Babilònia e de Mari còntra l'armada de l'Elam. Leis aliats foguèron venceires e leis Elamits bateguèron en retirada en 1763 aC.
Arua
Arua (en francés: Arue) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
Las fòrmas ancianas que son ''par. d'Arua, en latin, en 1274, de Rua, en latin, en 1274, d'Arue, au començament deu sègle XIV, Arüe, en 1335, ecclesia d'Arue, en 1336, Arvum'', en latin, en 1572. La latinizacion de 1572 qu'ei artificiala e shens logica fonetica. La prononciacion qu'ei [a'ry]. Probable qu' Arua vien pas d'arruda (planta), deu latin ruta (que i averé un sufixe collectiu), nimèi deu latin ruga, qui donè rua. Arua que sembla d'estar un idronime. Que i a, sus la mapa dita « N. de Fer », un lòc Arües au jonhent deus dus Lui, enter Morlana e La Reula (Bearn) e ar- qu'ei ua basa idronimica anciana : l'Avre (afluent de Somme) qu'a ua fòrma anciana Arua, Aar que seré *Arura devath l'empèri roman.
Joan Carles Vidal que part d'ua mencion trobada dens Gregòri de Tors, (glèisa) de Atroa en Vici Juliensis, qui segon eth pòt correspóner dab Arua; lo toponime qu'auré ua bona afinitat dab lo protocèlta *adtreba > *attreba « establiment » ; mès lo resultat de -tr- que seré ''-ir-.
Conley
Patronim
Lo nom de Conley es aquel de plusors personalitats (per ordre cronologic) :
Anglatèrra
Anglatèrra (en anglés England, ; en cornic Pow Sos) es una de las quatre nacions constitutivas reconegudas oficialament que compausan lo Reialme Unit. La capitala es Londres e lo gentilici es anglés -esa.
Leoberto Leal (Santa Catarina)
Leoberto Leal (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
La Longeville
La Longeville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Geografia
La Longeville fa partida del Saugeais.
La Longeville fait partie du Saugeais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lebon Régis
thumb|250px|Situacion geografica de la vila de Lebon Régis dins l'estat Lebon Régis es una vila de l'estat brasilian de Santa Catarina.
Sanaa
thumb|230px|left|Vista de Sanaa.
Joan Jaurés (mètro de Tolosa)
Joan Jaurés (Jean Jaurès en francés) es una estacion de las linhas A e B del mètro de Tolosa. Es l'unica estacion a establir una correspondéncia entre las doas linhas, atal que la mai frequentat del mètro tolosenc, ambe mai de 20 milions de validacions en 2016. Es situada dins lo centre-vila de Tolosa, dins lo quartièr Sant Jòrdi, a proximitat de la plaça Wilson.
Situacion sul malhum
Joan Jaurés es situada sus la linha A del mètro de Tolosa, entre las estacions Capitòli al sud-oèst e Marengo SNCF al nòrd-èst.
L'estacion es tanben situada sus la linha B, entre las estacions Joana d'Arc al nòrd-oèst e Francés Verdier al sud-èst.
Accès e acuèlh
L'estacion se compausa en fach de doas estacions relacionadas: sus linha A, l'estacion es situada a l'èst e pus prigonda que l'estacion de linha B.
L'estacion de la linha A es equipada d'un cai central amb dètz pòrtas li permetent de recebre de ramas de 26 m de doas veituras. Uèi solament una rama es en servici.
Sus la linha B, i a tres cais per doas vias : lo cai central s'utiliza per l'embarcament dels passatgièrs, los cais laterals pel desbarcament. Las pòrtas de la rama se dobrisson dels dos costats; pasmens, per menar los viatjaires a sortir del bon costat, la senhalizacion visuala embarcada indica un sol costat e las pòrtas del cai central se dubrisson amb un retardament a respècte d'aquelas del cai lateral. Aquel sistèma permet de reduire lo temps d'arrèst dins l'estacion.
Dessèrta
Coma dins l'ensemble del mètro tolosenc, la primièra partença dels caps de linha es a 5h15, e la darrièra es a 0h del dimenge al dijòus, e 3h lo divendres e dissabte.
Arquitectura
L'estacion compta doas òbras d'art: sus la linha A, una anamorfòsi se revelant a un certan ponch de l'escalièr d'accès sud de las Passejadas de Joan Jaurés, foguèt realizada per Felice Varini. La fresca abstraita de la linha B foguèt realizada par Julije Kneifer.
Lindóia do Sul
Lindóia do Sul es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Bazuel
Bazuel es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region Nòrd-Pas de Calais. Sa populacion en.
Chantenay-Saint-Imbert
Chantenay-Saint-Imbert es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Èrs Mòrt
L'Èrs Mòrt o l'Èrs es una ribièra occitana.
Chantenay-Saint-Imbert
Istòria
Aquel vilatge a #èsser un important luòc romain se se'n jutgi pels vestigis nombroses #qu'an #èsser exhumés en lo moment de trabalhs divèrses : per enterrer las linhas téléphoniques, coma per creuser de las fondacions d'ostals. De nombrosa rèsta de poteries, de las sarcophages an #èsser trobats, #que mòstran que Chantenay a #èsser constantament viscut.
Èrs Mòrt
Geografia
Pren font en Lauragués. S'escampa dins Garona al nòrd de Sent Jòri, al nivèl de la comuna d'Ondas, en Nauta Garona, aprèp aver longat del sud al nòrd la comuna de Tolosa e recebut lo Giron en riba drecha e la Marcaissona en aval de Montaudran.
Chantenay-Saint-Imbert
Istòria
Dintratz 1790 e 1794, la municipalitat absorbeix aquela vesina de La Ferté-Langeron ; aquela darrièra, al cors del periòde revolucionari de la Convencion nacionala (1792-1795), a portat provisoirement lo nom abracat de La Ferté.
En 1888, Chantenay, #que portava lo meteis nom que lo vilatge prèp de Nantas (aquel darrièr en avent #èsser dempuèi ligat dins aquela vila) es vengut Chantenay-Sant-Imbert. Sant-Imbert es una separacion situada sus la rota nacionala 7, a un quilomètre del bourg de Chantenay, situat lududes-quitament sus la pichona nautor.
Ce village a été un important site romain si l'on en juge par les vestiges nombreux qui ont été exhumés lors de travaux divers : pour enterrer les lignes téléphoniques, comme pour creuser des fondations de maisons. De nombreux débris de poteries, des sarcophages ont été trouvés, qui montrent que Chantenay a été constamment habité.
Entre 1790 et 1794, la commune absorbe celle voisine de La Ferté-Langeron ; cette dernière, au cours de la période révolutionnaire de la Convention nationale (1792-1795), a porté provisoirement le nom abrégé de La Ferté.
En 1888, Chantenay, qui portait le même nom que le village proche de Nantes (ce dernier ayant été depuis rattaché à cette ville) est devenu Chantenay-Saint-Imbert. Saint-Imbert est un écart situé sur la route nationale 7, à un kilomètre du bourg de Chantenay, situé lui-même sur la petite hauteur.
Le Plessis-Luzarches
Le Plessis-Luzarches es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Quadrilatèr
Un quadrilatèr es una figura plana constituida per quatre vertèxes e de quatre segments (o costats) ligant aqueles verxess dos a dos de biais a terminar un entorn tancat.
Chamoy
Chamoy es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Étraye
Étraye es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Istòria
thumb|220px|Etraye. La glèisa vue du cimetière. Carte postale ancienne.
Pouant
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Nusrat Fateh Ali Khan
Nusrat Fateh Ali Khan (en punjabi: نصرت فتح علی خان ; Faisalabad, Paquistan, 13 d'octobre de 1948 – Londres, 16 d'agost de 1997) foguèt un cantaire e musician paquistanés. Aqueste artista famós internacionalament èra subretot un cantaire de qawwali, la musica devocionala dels sofís.
Luiz Alves
Luiz Alves es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Luzerna (Santa Catarina)
Luzerna (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Macieira (Santa Catarina)
Macieira (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
La Chapelle-Saint-André
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Doug Stone
Douglas Jackson Stone, mai conegut coma Doug Stone (Marietta, Georgia, 19 de junh 1956) es un cantaire american de musica country. Coneissèt cèrta notorietat tre 1991 gràcias a la cançon "In a Different Light".
Aeropòrt de Tan Son Nhat
200px|right|thumb|Aeropòrt de Tan Son Nhat Aeropòrt de Tan Son Nhat es un aeropòrt de Ho Chi Minh (ciutat), Vietnam. L'aeropòrt es situat a 7 km al nòrd-oèst de la Ciutat de Ho Chi Minh. Es construit sus l'emplaçament istoric de l'aerodròme de Tan Son Nhut a una altitud de 10 m. L'aeropòrt s'espandís sus 850 ectaras de terren sus la comuna de Tan Binh. La capacitat d'acuèlh de l'aerogara es de 25 milions de passatgièrs. L'aeropòrt de Tan Son Nhat foguèt creat en 1932, a l'entorn d'un pòl industrial. Lo site aculhiguèt l'aviacion civila a partir de 1933, dins de cabanas de fusta. La primièra aerogara data de 1933.
Shalom
right|200px Shalom (שלום) es un mot ebrieu que significa «patz». Coma en occitan, se pòt referir tan a la patz entre doas partidas coma tanben a una patz interiora, calma o tranquillitat d'un individú. S'utiliza tanben coma formula de salutacion, equivalent a «adieu».
La raiç lingüistica de shalom la podèm ligar amb le-shalem, que significa «completar, retribuir, pagar, compensar». Per aquò se pòt dire que es pas sonque l'abséncia de conflicte o la desaparicion d'ostilitat, mas que lo shalom significa tanben un retorn a l'equilibri, a la justícia e l'egalitat integrala.
Se pòt utilizar solet, coma la forma abreviada de la frasa Shalom Aleichem (literalment «la patz siá amb tu») que se pòt traduire coma adieu (una salutacion).
Tom Lester
Thomas William Lester, mai conegut coma Tom Lester (Laurel, Mississipí, 23 de setembre de 1938) es un actor e evangelista american. Es conegut per son ròtle d'Eb Dawson dins la sèria de television Green Acres, e es aparegut tanben dins los films Gordy e Benji.
Óblast d'Arkhangelsk
L'Óblast d'Arkhangelsk (en rus:Арха́нгельская о́бласть, Arkhanguelskaïa oblast) es una division territoriala de Federacion de Russia, o óblast. L'óblast d'Arkhangelsk cobrís una superfícia de. Comprend l'archipèla de Francés Josep, la Nòva Zembla e lo districte autonòm de Nenetsia e las illas de Solovetsky dins la mar Blanca. Sa populacion èra de 1 227 626 abitants al recensament de 2010.
La vila d'Arkhangelsk, amb una populacion de 348 716 abitants al recensaent de 2010, es lo centre administratiu de l'óblast. La segonda pus granda vila es Severodvinsk, qu'abriga Sevmash, lo principal chantièr naval de la marina russa. Entre las vilas pus pobladas e pus ancianas de l'óblast, òm tròba Kholmogory, Kargopol e Solvychegodsk; existís un cèrt nombre de monastèris ortodòxes russes, dont lo monastèri Antoniev Siysky e lo site del patrimòni mondial de las illas Solovetsky dins la mar Blanca.
Lo cosmodròm de Plesetsk es un de las tres basas espacialas de Russia (las doas autras essent Kapustin Yar dins l'óblast d'Astrakhan e Yasny dins l'óblast d'Orenbourg).
Gilbertés
Lo gilbertés (o kiribati) es una lenga oceaniana parlada en Kiribati.
Localizacion
Lo gilbertés es parlat dins las illas que constituïsson l'estat de Kiribati.
Classificacion
Lo gilbertés es una de las lengas micronesianas. Aquestas son un grop de las lengas oceanianas, que fan partida de la branca malaiopolinesiana de la familha austronesiana.
Lo gilbertés es classat per Lynch, Ross e Crowley (2002) coma una de las doas brancas del micronesian central. Las autras lengas del grop micronesian central forman l'ensem trukic-ponapeïc.
Escritura
L'alfabet gilbertés es :
La sequéncia /ti/ es realizada : Las vocalas podon èsser longas:
Arcisans Avant
Arcisans Avant (Arcizans-Avant en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra, en Lavedan, dens l'arribèra de Sent Savin, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [arsi'zans a'bann] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Arcisaas cap a 1035 e en 1285, Arcisans en 1168, ''Br. d-Arcizac e B. d'Arcisag ath sègle XII, Raymundus Arnaldi de Arcisanis en latin, en 1300, De Arcisanis, en latin, en 1342, de Arcisanis Anterioribus, en latin, en 1379, Arcisans, Arsisans en 1429, Arcizans o Arcizans-Avant, tanlèu 1738, Arcisans-Avant'' en 1790.
Tots eths autors que son d'acòrd sus un nom latin d'òmi Arcisus, Arcisius, dab eth sufixe latin d'apertenéncia -anum (qu'èra era propietat d'Arcisus). Aqueth cognomen que concerneish quate comunas en Bigòrra. Per era finau, Negre que parla d'ua -s parasita, en realitat, segon Miquèu Grosclaude, que s'ageish deth sufixe plurau -anos. Abans que marca eth vilatge ei ath levant respècte a Arcisans Dessús,.
Mafra (Santa Catarina)
Mafra (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Festival de la Cançon d'Eurovision Júnior 2020
Lo Concors Eurovision de la cançon júnior 2020 (en anglés: Junior Eurovision Song Contest 2020, en francés: Concours Eurovision de la chanson junior 2019 e en polonés: Konkurs Piosenki Eurowizji dla Dzieci 2020) es un concors musical televisiu, que se fa annalament dempuèi l'an 2003. Se celebrarà a Polonha, après la siá segonda victòria consecutiva.
Robèrt II de França
Robèrt II de França (conegut tanben com Robèrt lo Pietadós) que ho lo hilh e l'eretèr d'Uc Capet e atau lo dusau Rei deus Francs de la dinastia capeciana.
Que ho un deus monarcas de l'an 1000.
Qu'arrecebó ua educacion de las solidas auprès de Gerbèrt d'Orlhac (lo papa d'origina auvernhata).
Enric VIII d'Anglatèrra
thumb|Enric VIII d'AnglatèrraEnric VIII d'Anglatèrra, (28 de junh de 1491 - 28 de genèr de 1547) que ho rei d'Anglatèrra e senhor d’Irlanda deu 22 d'abril de 1509 dinc a la soa mòrt. Que ho lo dusau monarca de l'Ostau de Tudor. Lo son regnat que marquè pregondament l'istòria anglesa per'mor, entà poder divorciar de la soa purmèra molhèr, Catarina d'Aragon qu'instaurè l'anglicanisme en se bèth desliurar de l'autoritat de la Glèisa Catolica Romana.
La soa preocupacion entà obtiéner un eretèr mascle que'u mièn tanben a se maridar 6 vegadas.
Mairuelh
Mairuelh (Meyreuil en francés ) es una comuna provençala, situada dins lo departament dei Bocas de Ròse e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Thorens-Glières
Thorens-Glières en arpitan (Thorens-Glières en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de la Nauta Savòia e la region de Ròse-Aups.
Major Vieira
Major Vieira es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Thorens-Glières
Geografia
Mai de la mitat de lo sieu territòri a constituit per la montanha de Jos-Dinnatz (2 004 m), una part de la montanha de las Frêtes (1 651 m), una part del Parmelan (1 676 m).
Thorens-Glières se situe à 19 kilomètres au nord-est d'Annecy. Commune de piémont, Thorens garde la haute vallée de la Fillière.
Plus de la moitié de son territoire est constitué par la montagne de Sous-Dine (2 004 m), une partie de la montagne des Frêtes (1 651 m), une partie du Parmelan (1 676 m).
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
left|thumb|120px|Camille Benso, comte de Cavour, en disfressa oficial. Sembla #que i i aja #aver aicí una villa gallo-romaine.
Thorens #Èsser una municipalitat de l'ancian Comtat de Genève
Dempuèi l'an 1060, lo castèl comanda lo scenari dels Glières e l'anciana via romaine. Viscut per la familha de Brutas dempuèi 1559, Thorens #èsser lo sojorn de Sant François de Brutes e la villégiature del Primièr Ministre piémontais Camille de Cavour (1810-1861). Lo castèl conserve los remembres, objèctes e œuvres d'art en avent apertengut al sant avesque, al fondator de l'Unitat italiana e a la siá familha.
François de Brutes, fils aîné dels 13 mainats del Sr. E la Sra. De Boisy, es nascut dins lo castèl de Brutes o. A crescut en aquel marc champêtre #que lududes li cal manièra versemblant inspirat las siás nombrosas metafòras manlevadas a la natura. Se pòt descobrir l'estatua, la glèisa, la capèla de Brutas, lo Castèl de Thorens #que la visita ne fa descobrir 1000 ans d'istòria, al gré dels donjons e de salas de guarda ( – ), de la cosina a las imponents caminadas (1632) e dels salons, cambras e bureaux ricament meublés. En 1860, l'emperaire Napoleon III ven secrètement a Thorens per trobar lo comte de Cavour en çò que tanh al rattachement de la Savoie a la França.
De 1750 a 1861, una manufacture de veires creats pel marques de Brutes, #foncionar en la « vallée de Usillon » #qu'ofrissiá una part dels recorses necessaris a aquela indústria (aiga, bòsc), lo sable glacière en provenent de Villy-lo-Bouveret. Las pèças èran çò de mès sovent marcadas d'una « T » simbòl de la verrerie de Thorens. Las solas traces d'aquela activitat son lo luòc-ditz « La Verrerie » e l'ostal dels directors de la manufacture venguda « colònia Cæcilia ».
Un autre periòde importanta es aquela de la Segonda Guèrra Mondiala, en lo moment que # çò Scenari dels Glières n'a escuelhut coma terren de parachutage pels Aliats, #protegir de genièr en març 1944, de nombrós maquisards. La, un atac massiu, en mobilizant pas mens de 10 000 òmes appuyés pel aviation, a portat per las tropas alemandas e las miliciens franceses. Los mejans meses en œuvre èran entièrament disproportionnés, malgrat aiçò los Maquis pas #pèrdre aquela batalha desigual #qu'après una lucha héroïque. Aquela batalha es demorada un simbòl de la Resisténcia francesa. Un monument a #èsser bastit en 1973 a l'iniciativa de las rescapés de las Glières, aquela œuvre d'art modèrn simboliza la Resisténcia e l'esperança. Al dedins del monument se tròban d'unes autres œuvres de l'artista Émile Gilioli.
left|thumb|120px|Camille Benso, comte de Cavour, en costume officiel. Il semble qu'il y ait eu ici une villa gallo-romaine.
Thorens fut une commune de l'ancien Comté de Genève
Depuis l'an 1060, le château commande le plateau des Glières et l’ancienne voie romaine. Habité par la famille de Sales depuis 1559, Thorens fut la demeure de Saint François de Sales et la villégiature du Premier Ministre piémontais Camille de Cavour (1810-1861). Le château conserve les souvenirs, objets et œuvres d’art ayant appartenu au saint évêque, au fondateur de l’Unité italienne et à leur famille.
François de Sales, fils aîné des 13 enfants de M. et Mme de Boisy, est né au château de Sales le 21. Il a grandi dans ce cadre champêtre qui lui a vraisemblablement inspiré ses nombreuses métaphores empruntées à la nature. On peut découvrir la statue, l’église, la chapelle de Sales, le Château de Thorens dont la visite fait découvrir 1000 ans d’histoire, au gré des donjons et salles de garde ( – ), de la cuisine aux imposantes cheminées (1632) et des salons, chambres et bureaux richement meublés. En 1860, l'empereur Napoléon III vient secrètement à Thorens pour rencontrer le comte de Cavour au sujet du rattachement de la Savoie à la France.
De 1750 à 1861, une manufacture de verres créée par le marquis de Sales, fonctionna dans la « vallée d'Usillon » qui offrait une partie des ressources nécessaires à cette industrie (eau, bois), le sable glacière provenant de Villy-le-Bouveret. Les pièces étaient le plus souvent marquées d'un « T » symbole de la verrerie de Thorens. Les seules traces de cette activité sont le lieu-dit « La Verrerie » et la maison des directeurs de la manufacture devenue « colonie Cæcilia ».
Une autre période importante est celle de la Seconde Guerre Mondiale, lors de laquelle le Plateau des Glières est choisi comme terrain de parachutage par les Alliés, il abrita de janvier à mars 1944, de nombreux maquisards. Le 26, une attaque massive, mobilisant pas moins de 10 000 hommes appuyés par l’aviation, est menée par les troupes allemandes et les miliciens français. Les moyens mis en œuvre étaient complètement disproportionnés, cependant le Maquis ne perdit cette bataille inégale qu’après une lutte héroïque. Cette bataille est restée un symbole de la Résistance française. Un monument a été construit en 1973 à l’initiative des rescapés des Glières, cette œuvre d’art moderne symbolise la Résistance et l’espoir. À l'intérieur du monument se trouvent d’autres œuvres de l’artiste Émile Gilioli.
Centre Internacional de Recerca e de Documentacion Occitanas - Institut occitan de Cultura
Lo Centre Internacional de Recerca e de Documentacion Occitanas-Institut occitan de cultura (CIRDÒC-Institut occitan de Cultura) situït a Besièrs e a Pau es un establiment public de cooperacion culturala de la vocacion internacionala cargat de la sauvagarda mai de la valorizacion del patrimòni occitan. Sas colleccions, constituïdas dempuèi mai de trenta ans e de longa enriquesidas representan mei de 150 000 documents testimoniant de 1000 ans de creacion occitana, cultura que fosquèt a l'origina del fenomèn dels trobadors. Lo Centre es tanplan una mediatèca publica, a Besièrs, dubèrta a totes, entègrament consacrada a la lenga e civilizacion occitanas. Lo CIRDÒC-Institut occitan de Cultura dispausa tanben dau labèl Etnopòli, gessit de l'ancian Institut occitan Aquitània. Lo centre desvelòpa d'otisses en linha per la coneissença e la valorizacion de la cultura occitana, coma Occitanica, lo portal de l'internet occitan.
Lo Centre Internacional de documentacion occitana (1975-1995)
En 1975 l'universitari Jacme Boisgontier, l'escrivan Ives Roqueta e lo doctor Robèrt Sirc, adjunt al conse de Besièrs, amòdan lo projècte istoric d'una bibliotèca centrala de la cultura occitana en fondant lo Centre Internacional de documentacion occitana (CIDÒ), una associacion lei 1901. La volontat de crear una bibliotèca occitana èra jà estada mencionada per Max Roqueta en 1945, quora escriviá "çò qu'impòrta es qu'una vertadièra bibliotèca siague consacrada als libres d'òc [...] aital seriá tornada a Frància una part luminosa del sieu dardalh."
Tanlèu la creacion de la bibliotèca nocèla, de donacions afluïsson de totes los parçans occitans, mendre que los bibliotecaris collèctan o aquesisson fòrça documents ancians e contemporanèus. Lo CIDÒ menarà una activa politica de valorizacion de la cultura occitana en produsent de nombrosas mòstras e libres.
En 1995, l'associacion que gerís lo CIDÒ es dissòuta e las colleccions son fidadas a la Vila de Besièrs.
Creacion del Centre InterRegional de Desvelopament de l'Occitan - Mediatèca occitana (1998-2018)
En 1998, la region Lengadòc-Rosselló (anuèch partida integranta de la region Occitània) e la vila de Besièrs crean un sindicat mixte per fin de servar, enriquesir e valorizar las colleccions gessidas del CIDÒ. Fondan aital lo primièr establiment public entègrament consacrat ad una lenga regionala en Frància.
Un grand bastit modèrne es construït al bèl còr de Besièrs, sul siti universitari Du Guesclin, per aculhir la mediatèca occitana granda. En 2006, lo CIRDÒC-Mediatèca occitana franquís una etapa novèla de cap a la constitucion d'una institucion publica bèla de l'occitan en signant un partenariat de pòle associat amb la Bibliotèca nacionala de Frància. Lo CIRDÒC es d'ara enlà cargat de la publicacion de la Bibliografia occitana internacionala e de la creacion d'un malhum d'institucions publicas conservant de colleccions occitanas.
Creacion del Centre Internacional de Recerca e de Documentacion Occitanas - Institut occitan de Cultura (2019)
Aquela iniciativa sèc la logica establida per l'article 103 de la lei NOTRe, e que met en davant la responsabilitat partatjada de l'Estat emai de las collectivitats territorialas (notadament regionalas) sus la cultura dins la mira dels dreches culturals, tal coma enonciats per la convencion sus la proteccion e la promocion de la diversitat de las expressions culturalas e qu'es explicitament citada per l'article de lei.
Las colleccions
Enriquesidas de longor per de dons dirèctes, de legats o d'aquisicions, las colleccions del CIRDÒC representan de cap 150 000 documents ancians e modèrnes, testimònis de mai de dètz sègles de creacion en lenga occitana : manuscrits, archius, libres, particions, revistas e jornals, estampas, afichas, fotografias, objèctes, eca. Lo CIRDÒC desvelòpa tanplan las colleccions de la siá mediatèca publica en prepausant per la consulta sul lòc o lo prèst a domicili la totalitat de la produccion occitana actuala: literatura, musica, cinèma, assags, libres e documents joinessa.
Mutigney
Mutigney es es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Beaucamps-Ligny
Beaucamps-Ligny es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França.
Sason
300px|thumb|Animacion mostrant las diferentas sasons sus Tèrra.
Beaucamps-Ligny
.
Sason
D'un punt de vista astronomic, una sason correspond a l'interval de temps que la Tèrra ocupa dins una partida de l'espaci pendent sa revolucion a l'entorn del Solelh. Es l'enclinason de l'axe dels pòls combinada amb la revolucion de la Tèrra a l'entorn del Solelh, coma aquò se produsís una alternança de las sasons. Correspondon als periòdes que separan lo passatge de la Tèrra sus de punts de son orbita o, recipròcament, del Solelh sus de punts de l'esfèra celèsta, e que la mecanica celèsta designa per equinòccis e solsticis.
Atal, dins las zonas de clima temperat, las sasons astronomicas correspondon a pauc prèp a quatre estapas d'evolucion del clima dins l'annada: prima, estiu, automne, ivèrn. Dins las zonas de clima tropical, se parla tanben de sasons mas dins lo sens de sason de las pluèjas e de sason seca.
Variacions climaticas e mecanica celèsta
Las variacions climaticas sasonièras son creadas per un doble factor: d'un costat la revolucion de la Tèrra a l'entorn del Solelh, e d'un autre costat l'enclinason de l'axe nòrd-sud de rotacion jornadièra de la Tèrra en regard al plan de son orbita a l'entorn del Solelh (ecliptica).
thumb|right|450px|Alternança de las sasons dins l'[[emisfèri Nòrd.]]
Per un observator terrèstre, tot lo long de l'annada, lo Solelh, que siá fixe, pareis d'oscillar a l'entorn de l'eqüator, coma aquò esclaira particularament e successivament:
Los noms de las sasons e las variacions climaticas son doncas inversats dins los dos emisfèris.
left|thumb|300px|Del nòrd al sud: lo tropic del Càncer, l'eqüator e lo tropic del Capricòrne.|left
Efèits termics de las sasons
Segon lo pensar comun, las sasons dependrián de la distància Tèrra-Solelh, la Tèrra essent pus prèpa del Solelh d'estiu que d'ivèrn. Aquela idèa es falsa, perque explica pas las variacions de la durada del jorn, o l'inversion de las sasons entre los emisfèris austral e boreal. La distància mejana Tèrra-Solelh es de 150 milions de quilomètres amb una variacion annala de + 0 - 2,5 milions de quilomètres (o 1,6 %). Uèi, la Tèrra es pus prèpa del Solelh (perièli) vèrs lo 3 de genièr e pus alunhada (afèli) vèrs lo 4 de julhet, o respectivament (per l'emisfèri nòrd) environ doas setmanas aprèp lo solstici d'ivèrn (pel perièli), e lo solstici d'estiu (per l'afèli). Foguèt l'invèrs fa 12,900 ans, segon lo cicle de precession dels equinòccis.
A causa de la variacion de la distància Tèrra-Solelh, las sasons deurián aver un contrast pus grand dins l'emisfèri sud que dins l'emisfèri nòrd. Mas, fòrça sovent d'efèits locals (proximitat dels oceans, vents dominants…) venon contradire aquela prevision.
Aquela variacion a una autra consequéncia, perque la Tèrra se desplaça pus rapidament a l'entorn del Solelh quand es pus prèp. Per aquò, la sason sus aquela tomba lo 3 de genièr, es pus corta.
⇒ Es quand la Tèrra es pus prèp del Solelh que sa superfícia es (globalament) pus freda ! Aquò es a causa principalament del desequilibri del repòrt tèrra/ocean entre los dos emisfèris: l'emisfèri sud essent a 90 % marin. Lo fenomèn d'inèrcia termica elevada dels oceans (efèit de la capacitat termica elevada de l'aiga) dominariá los autres efièits (ex: albedo diferent). ⇒ La temperatura globala integrada de la Tèrra seriá atal pus elevada a l'afèli (qu'al perièli) de.
Sason astronomica e calendièr
Dins la tradicion europèa, lo començament de las sasons se definís pels solsticis e los equinòccis: la prima comença a l'equinòcci de març (vèrs lo 21), l'estiu al solstici de junh (vèrs lo 22), l'automne a l'equinòcci de setembre (vèrs lo 23), l'ivèrn al solstici de decembre (vèrs lo 21). Dins aquela tradicion, lo jorn pus long e avent la pus fòrta incidéncia dels rais del solelh se considèra coma lo debut de l'estiu. Aquò ten compte d'una realitat: lo 21 d'abril, pòt encara gelar e lo 23 d'agost, fa encara calimàs: pasmens l'insolacion d'aqueles dos jorns es gaireben egala. En França, lo jorn en mejana pus caud es vèrs lo 28 de julhet e pus fred vèrs lo 27 de genièr. Es l'inèrcia termica qu'indusís un retard entre declinason del Solelh e temperatura. En comparant la Tèrra amb una caçairòla sul fuòc, lo solstici d'estiu (21 de junh en França o 21 de decembre en Austràlia) correspond a una caçairòla sus un fuòc viu. Quand se baissa un pauc (çò que correspond a la baissa progressiva de la durada de l'ensolelhament pendent los meses d'estiu) la temperatura continua encara d'aumentar.
Es pas parièr en Orient. Los solsticis e los equinòccis son considerats coma lo mitan de las sasons. Atal, lo 21 de junh essent lo mitan de l'estiu e pas lo començament, l'estiu debuta doncas vèrs lo 6 de mai, l'automne vèrs lo 6 d'agost, l'ivèrn vèrs lo 6 de novembre, la prima vèrs lo 6 de febrièr (quand comença lo periòde del novèl an chinés). Aquò seriá la consequéncia d'un mendre retard termic dins lo clima continental que dins lo clima oceanic, ont l'aiga a un fòrt efèit de tampon termic.
Aquela explicacion es encara mai logica que Russia admet una definicion intermediària de las sasons, a mièg camin entre la concepcion europèa e la concepcion chinesa : prima: 1 de març, estiu: 1 de junh ; automne: 1 de setembre; ivèrn: 1 de decembre.
L'estructura de l'annada calendària en quatre sasons s'aplica pas pertot; es caracteristica de las regions de la zona temperada. Entre los dos tropics par exemple, lo Solelh es totjorn sufisentament prèp de la perpendiculara per que la diferéncia de temperatura entre estiu e ivèrn siá pas fòrça marcada. I a alara sovent solas doas « sasons » (al sens climatic) : una sason de las pluèjas e una sason seca, e lo clima i es tropical (o ben desertic, segon la situacion geografica).
Fèstas
Esquematicament dins las diferentas tradicions borealas, dempuèi de millenaris, se marca cada novèla sason per una fèsta:
Aquelas fèstas avián, dins lo monde rural, una fòrta importància tant sociala coma religiosa. A l'ora d'ara, l'accent es puslèu mes sus lor aspècte festiu e/o comercial.
Inspiracion artistica
thumb|250px|Mosaïc roman representant las quatre sasons.
Las sasons an dempuèi totjorn inspirat los artistas coma los pintres, los compositors…
Las Quatre Sasons de Vivaldi ne son sens dobte l'illustracion musicala pus coneguda, mas i a tanben, per exemple, Las Sasons (òbra per piano sol) de Chaikovskii.
Maracajá
Maracajá es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Saint-Patrice-du-Désert
Saint-Patrice-du-Désert es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Al cors del periòde revolucionari de la Convencion nacionala (1792-1795), la municipalitat a portat lo nom de Lo Desèrt.
Au cours de la période révolutionnaire de la Convention nationale (1792-1795), la commune a porté le nom de Le Désert.
Rosèiras (Naut Léger)
Rosèiras (Rosières en francés) z-es una comuna velaiesa, situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Maravilha (Santa Catarina)
Maravilha (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Bastida (vila)
Una bastida es lo nom que designa tres a cinc cents vilas nòvas fondadas en Occitània entre 1222 e 1373, despartidas sus 14 departaments actuals. Entre la Crosada dels Albigeses e la Guèrra de Cent Ans, aquestas fondacions respondèron a d'unas caracteristicas comunas d'òrdre economic, politic e arquitectural, correspondent a un vam urban excepcional en Euròpa a aquesta epòca. Se pòt citar entre las mai conegudas o caracteristicas las bastidas de Montflanquin, Mont Pasièr, Granada, Miranda o ben encara Liborna e la vila bassa de Carcassona.