cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estocòlme
Clima
Lo clima d'Estocòlme es de tipe continental, del fach de la latitud fòrça septentrionala, e del relatiu alunhament de l'ocean Atlantic. Las sasons son fòrça marcadas amb d'ivèrns freds e d'estius suaus a cauds, aquò degut a una granda diferéncia dins la durada de la jornada entre lo solstici d'estiu (18+ oras de jorn) e lo solstici d'ivèrn (6 oras de jorn). Los recòrds de temperatura a Estocòlme son de al maximum e  al minimum. Pasmens, la temperatura es pas jamai davalada en dessós de - dempuèi l'ivèrn de 1986-1987. Lo nombre d'oras d'ensolhelhament es 1830 oras.
Achuar
Los achuars son un pòble amerindian qui viu dens la selva amazonica de Peró e d'Eqüator. Son un dels quatre pòbles jivaro, amb los shuar, los huambisa e los aguaruna.
En Peró, vivon dins la region dels flumes Pastaza e Morón.
Vela latina
La vela latina es un tipe de vela utilizada tradicionalament mai que mai en Mar Mediterranèa. Son nom ven del latin vela alla trina e caracteriza sa forma triangulara.
La vela es envergada sus l'antena qu'es acimelada per son mitan a un costat de l'arbre. Aquela antena es generalament formada de doas pèças : la pus espessa clinada cap a la proa es apelada car e la pus prima enauçada cap a la popa es sonada pena.
thumb|Vela latina
Apareguda al sègle II-IV, d'inspiracion roman, la vela latina s'es rapidament difusada dins la Mediterranèa tota.
Pirargirita
La pirargirita es un minerau de color negre ambé de rebats roges sorns. A una duretat de 2,0 e una densitat de 5,77-5,87. Es format de sulfo-antimòniüre d'argent (simbòl quimic : Ag3SbS3) cristallizat segon un sistèma trigonau de classa ditrigonala piramidala. Dins la natua, aquelei cristaus son sovent estriats e forman d'agregats massís. Son esclat es submetallic ò adamantin.
La pirargirita se troba generalament dins de venas idrotermalas de temperatura bassa. De còps, se forma a partir de l'alteracion de l'argentita ò de galenas argentifèras. Es associat ambé l'argentita, d'autrei sulfurs e de mineraus de ganga. Es un minerau argentifèr que son esplecha es limitada en causa de sa raretat.
En Occitània, dos jaciments de pirargirita existisson a Motomet e a Ussèl.
Catedrala de Nòstra Dòna de Rodés
La Catedrala de Nòstra Dòna de Rodés (Lengadòc), que foguèt bastida a partir del sègle XIII e coneguèt de remodelacions fins al sègle XVI, es la catedrala del Diocèsi de Rodés e Vabras e un dels edificis religioses mai importants de Roèrgue.
Descripcion
La Catedrala de Rodés es un monument impressionnant que s'aubora coma un gigant al mitan de la ciutat amb son cloquièr qu'arriba fins a 87 m. Es un bastiment massís que mesura 102 m de long e 37 m d'ample. Los murs de l'edifici son sostenguts gràcias a d'enòrmes arcs botants e de contrafòrts, çò que lo fa semblar a una mena de fortalesa. Lo portal sud es ricament ondrat amb 108 estatuas. Lo cloquièr, mòstra de l'art gotic, fach de gres ròsa es un cap d'òbra d'elegància e de subtilitat artistica malgrat son aspècte massís. Lo bas del cloquièr es una mena de torre de plan cairat, mas dapasset mentre s'i monta pren mai de refinament e d'elaboracion, amb de sas torrèlas d'angle. En naut, los nivèls superiors ostentan una riquesa artistica rara amb d'estatuas de sants, de balustradas, qualques arcs trilobats o quadrilobats, de pinnacles demest d'autras causas.
Istòria
thumb|180px|left|Lo cloquièr de la catedrala Las primièras traças d’una catedrala son del temps de l’avesque Sant Dalmàs, cap a 516, valent a dire un pauc aprèp los sègles IV e V, quand se realizèt la cristianizacion del país. Malgrat aquò la basa de l’edifici actual sembla que data d’entorn l’an 1000. Demòran sonque qualques vestigis escasses d’aquela epòca que quand lo cloquièr se destrantalhèt en 1276 s’entamenèt una reconstruccion de la catedrala romanica. La reconstruccion durèt mai de tres sègles per s’acabar. Foguèt l’avesque Ramon de Calmont d’Òlt qu’i metèt la primièra pèira en 1277. Lo país puèi foguèt agarrit durament per conflictes (la guèrra de cent ans) e marranas (coma la pèsta negre en 1348), sens comptar divèrsas batèstas politicoreligiosas que faguèron que la construccion de l’edifici tardèsse tant de temps. thumb|280px|Vista de l'interior de la catedrala Puèi, a la fin del sègle XIV s’installèt lo cloquièr, un bastiment defensiu, coronat d’una sageta de fusta. Durant lo sègle seguent, las òbras se faguèron mai constantas e aital s’acabèt lo còr e sa vòuta e s’entamenèt la construccion del transèpte e de las primièras travadas de la nau.
Participèron a las òbras divèrses artistas dels mai importants d’aquel temps, coma l’escalpraire borgonhon Jacques Morel e un pauc mai tard, al sègle XVI, Francés d’Estanh e Jòrdi d’Armanhac. Aquestes darrièrs donèron un vam novèl a la construccion. En 1510, aprèp que qualques obrièrs atudèssen pas corrèctament de brasas lo cloquièr cremèt. Per astre, l’incendi se propaguèt pas e causèt pas que d’estralhs limitats. La reconstruccion d’aqueste foguèt entrepresa per un centenat de picapeiriès, capitanejats per Antòni Salvan, de 1513 a 1526.
L’ensems de la catedrala foguèt acabat finalament a l’entorn de 1531.
Ambutrix
Ambutrix en arpitan ( Ambutrix en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Aibes
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Ahmad Hasan Al Bakr
Ahmad Hasan Al Bakr o mens exactament Ahmed Hassan al-Bakr (أحمد حسن البكر), militar (brigadièr-general), foguèt president d'Iraq entre 1968 e 1979. Foguèt tanben primièr ministre del país en 1963 e entre 1968 e 1979.
Aibes
Istòria
Vilatge del costat de Solre-lo-Castèl, designat jol nom de Alba, Albes, en un cartulaire del Abbaye de Aulne, #que i possedissiá de bens importants, entre unes autres la granja de Coulmy, #que li avián a el annexat un molin e una cerveseria. Aquela abbaye i partejava lo produch dels dimes del abbaye de Lobbes, e lo capítol de Maubeuge, #que i èra collateur de la parròquia. A aquela parròquia se ligava la glèisa de Quiévelon.
Lo vilatge de Aibes èra lo banc d'una distincion #que los posseïdors n'an citat en un grand nombre de títols ancians. Entre eles, se tròba de cartas datadas del 9 de novembre de 1292 que # Gilles, sire de Aibes, chevalier, declara per el que lududes e las siás hoirs auràn dorénavant en fief e aumenatge de Jean de Avesnes, comte de Enaut, e de los sieus successors, la vila de Montigny, #que possedissiá per endavant coma franc-alleu.
Sus la mapa del Comtat de Enaut l'an 1579, lo nom de la municipalitat es orthographié "Ebbe".
Aibes Barrava 18 fuòcs l'an 1469, e 30 l'an 1791.
Aquel vilatge a #èsser pendent un continuament de sègles la residéncia del doyen de chrétienté del décanat de Maubeuge, al centre #que se'n trobava melhor mes que la vila cap de-luòc.
Al mièg de la, se trobava al sud-oèst del pòble una granja #qu'a #èsser donada a la Abbaye de Aulne per Jacques de Avesnes, e #que, coma fòrça d'espleitacions ruralas isoladas, se trucava lo Mesnil, del latin mansilum. Las bastissas d'aquela granja, #que qualqu'uns ne datan del douzième sègle, existisson totjorn. Implantats a l'entorn d'un grand tribunal barrat rectangulaire, èran fins en 1986 lo banc d'una importanta espleitacion agricòla. Dempuèi, an #èsser restaurats e transformats en centre de accueil.
En 1848, 13 esquelets e de las armas blancas an #èsser descobèrts sul territòri de la comuna. thumb|Comuna-escor
Village du canton de Solre-le-Château, désigné sous le nom d’Alba, Albes, dans un cartulaire de l’Abbaye d'Aulne, qui y possédait des biens importants, entre autres la ferme de Coulmy, à laquelle étaient annexés un moulin et une brasserie. Cette abbaye y partageait le produit des dimes de l’abbaye de Lobbes, et le chapitre de Maubeuge, qui y était collateur de la paroisse. À cette paroisse se rattachait l’église de Quiévelon.
Le village d’Aibes était le siège d’une seigneurie dont les possesseurs sont cités dans un grand nombre de titres anciens. Parmi eux, on trouve des lettres datées du 9 novembre 1292 par lesquelles Gilles, sire d’Aibes, chevalier, déclare que lui et ses hoirs tiendront dorénavant en fief et hommage de Jean d’Avesnes, comte de Hainaut, et de ses successeurs, la ville de Montigny, qu’il possédait auparavant comme franc-alleu.
Sur la carte du Comté de Hainaut en 1579, le nom de la commune est orthographié "Ebbe".
Aibes renfermait 18 feux en 1469, et 30 en 1791.
Ce village a été pendant une suite de siècles la résidence du doyen de chrétienté du décanat de Maubeuge, au centre duquel il se trouvait mieux placé que la ville chef-lieu.
Au milieu du, on trouvait au sud-ouest du village une ferme qui a été donnée à l’Abbaye d'Aulne par Jacques d’Avesnes, et qui, comme beaucoup d’exploitations rurales isolées, s’appelait le Mesnil, du latin mansilum. Les bâtiments de cette ferme, dont certains datent du douzième siècle, existent toujours. Implantés autour d'une grande cour fermée rectangulaire, ils étaient jusqu'en 1986 le siège d'une importante exploitation agricole. Depuis, ils ont été restaurés et transformés en centre d'accueil.
En 1848, 13 squelettes et des armes blanches ont été découverts sur le territoire de la commune. thumb|Mairie-école.
Ahmad Hasan Al Bakr
Biografia
Al-Bakr dintrèt a l'academia militar en 1938 après èsser durant sièis ans mèstre d'escòla. En 1941 prenguèt part al còp d'estat de Rashid Ali Gaylani e quand aquel foguèt acalorat foguèt arrestat e separat de l'armada, ont poguèt tornar en 1957, en obtenent alavetz lo gra de general de brigada. Faguèt partida del grop dels "Oficièrs Liures" que lo 14 de julhet de 1958 desroquèron la monarquia. Lo 7 de març de 1959 se produsiguèt un còp d'Estat qu'esclatèt a Mossol, dirigit pel coronèl Chawaf e d'autres oficièrs que reclamavan l'union amb la Republica Aràbia Unida. L'aviacion leiala bombardèt los rebèls e Chawaf moriguèt e los oficièrs rebèls foguèron executats. Al-Bakr foguèt acusat d'aver sostengut la revòlta e foguèt retirat de l'armada en passant a la resèrva. En aquel temps al-Bakr dintrèt al partit Baath ont arribèt lèu als luòcs dirigents.
Lo 8 de febrièr de 1963, coma general a la resèrva e membre dirigent del Baath organizava un còp d'estat que desroquèt Abd al-Karim Qasim (que foguèt executat lo jorn 9). Los colpistas bombardèron lo palais presidencial amb avions e anoncièron per la radio que Qasim èra mòrt, mas aquel èra passat la nuèch a l'ostal de la siá maire e sortèt dins la carrièra per se daissar veire. Alavetz los colpistas envièron los tancs de l'III Armada, Qasim foguèt cercat e a la nuèch capturat. Nombroses militars fisèles a Qasim e divèrses politics comunistas foguèron executats totun. Atenguèt lo poder un Conselh Nacional Revolucionari presidit pel nasserista Abdul Salam Arif, qu'aviá fòrça prestigi (mas gaudiguèt pas de cap de poder) amb al-Bakr coma cap de govèrn e vicepresident. Ali Salah Saadi, Secretari general del Baath foguèt nomenat viceprimièr ministre e ministre de l'Interior e d'autres membres del partit ocupèron de nautas cargas dins lo govèrn. Saadi dins lo partit èra socialista e partidari de reformas socialas radicalas mentre al-Bakr representava lo corrent nacionalista moderat partidari d'un aprochament a Gamal Abdèl Nassèr. Saadi organizèt unas milícias amb lo nom de Gàrdia Nacionala que serviguèron de polícia politica e aguèron fins a 20,000 membres. La repression foguèt virulenta e sagnanta contra los simpatizants de Qasim e los comunistas e totes los caps militars considerats prèps al comunisme foguèron executats, quitament los de la resèrva; foguèt tanben executat Hasan Radawi, secretari general del Partit Comunista Iraquian e dos membres del Comitat Central.
Lavaudieu
Lavaudieu (Lavaudieu en francés) z-es una comuna auvernhassa situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Geografia
La Senouire travèrsa lo territòri comunal.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Istòria
Sant Robert, issu del capítol de Brioude, fonda lo abbaye de la Cadièra-Dieu de contunh un prieuré de moniales, #que n'es en dependent, a Sant-André-de-Comps.
Lo Abbaye Sant-André de Lavaudieu, bastida l'an 1057 per sant Robert de Turlande, es la sola abbaye de Auvergne a aver-i gardat lo sieu cloître roman. Possedís frescas romanas, #que la fòrça polida fresque d'estil byzantin de lo sieu réfectoire. S'i conserva la còpia en frêne del famós Crist roman en bòsc polychrome #que n'es a l'ora d'ara conservat al Louvre. #Albergar bénédictines fins a la Revolucion.
Saint Robert, issu du chapitre de Brioude, fonde l'abbaye de la Chaise-Dieu puis un prieuré de moniales, qui en est dépendant, à Saint-André-de-Comps.
L'Abbaye Saint-André de Lavaudieu, construite en 1057 par saint Robert de Turlande, est la seule abbaye d'Auvergne à avoir gardé son cloître roman. Elle possède des fresques romanes, dont la très belle fresque de style byzantin de son réfectoire. On y conserve la copie en frêne du fameux Christ roman en bois polychrome qui est actuellement conservé au Louvre. Il hébergea des bénédictines jusqu'à la Révolution.
Brécy-Brières
Brécy-Brières es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Èra pas de faire
Èra pas de faire es lo primièr album publicat en 1992 del grop occitan los Fabulous Trobadors.
Aprèp qualques annadas de jotas verbalas dins lo quartièr Naut Bernat de Tolosa, lo grop perven a publicar son primièr album sus un label independent.
Alejo Vidal-Quadras
250px|thumb|Alejo Vidal-Quadras Alejo Vidal-Quadras Roca (tanben s'emplega la forma Aleix en catalan), nascut a Barcelona lo 20 de mai de 1945, es un fisician, escrivan e òme politic catalan.
Partit Comunista dels Obrièrs de França
vinheta|Logo oficial amb la [[Fauç e martèl|fauç e lo martèl.|alt=|150x150px]] Lo Partit Comunista dels Obrièrs de França (oficialament Parti communiste des ouvriers de France, abreujat PCOF) es un partit politic francés d'extrèma esquèrra, que se definís coma marxista-leninista e revolucionari.
Eissit del corrent dich «prò-albanés», lo PCOF es nascut lo 18 de març de 1979, data anniversari de la Comuna de París.
Alejo Vidal-Quadras
Es licenciat de Sciéncias Fisicas e professor de Fisica Atomica e Nucleara a l'Universitat Autonòma de Barcelona.
Ruèiras (Carcin)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Alejo Vidal-Quadras
Es estat president del Partit Popular de Catalonha (1991-1996), deputat al Parlament de Catalonha (1988-1999), senador autonomic de la representacion del Parlament de Catalonha (1995-1999).
Ruèiras (Carcin)
Toponimia
Ruèiras sembla venir de rosièiras 'terrenh cobèrt de ròsas o de rosièrs' (Clovis Brunel dins son estudi «Vida e miracles de sancta Flor».
Alejo Vidal-Quadras
Foguèt elegit membre del Parlament Europèu en 1999 e reelegit en 2004. Dempuèi 2004 n'es tanben lo vicepresident.
La Chaise
La Chaise es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
La Cadièra se situa a una latitud de 48.366667° Nòrd e a una longitude de 4.666667° Èst. Al nivèl nacional, lo vilatge ocupa lo 36350 reng amb la siá populacion, lo 22081 reng per la siá superficie e lo 36135 reng per la siá densitat.
La Chaise se situe à une latitude de 48.366667° Nord et à une longitude de 4.666667° Est. Au niveau national, le village occupe le 36350 rang avec sa population, le 22081 rang par sa superficie et le 36135 rang par sa densité.
La Chaise se situe à une latitude de 48.366667° Nòrd et à une longitude de 4.666667° Est. Au niveau national, le village occupe le 36350 rang avec sa population, le 22081 rang par sa superficie et le 36135 rang par sa densité.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Polibasita
La polibasita es un minerau de color negre ò roge cerieisa. A una duretat de 2,0-3,0 e una densitat de 6,0-6,2. Es format de sulfo-antimòniüre d'argent e de coire (simbòl quimic : (Ag, Cu)16Sb2S11) cristallizat segon un sistèma monoclinic de classa prismatica. Dins la natura, aquelei cristaus an un habitus tabular pseudoexagonau. Son esclat es metallic.
La polibasita se troba generalament dins de venas idrotermalas de temperatura bassa. I es associat ambé d'autrei sulfurs e de mineraus de ganga. Es un minerau argentifèr que son esplecha es limitada en causa de sa raretat.
Épertully
Épertully es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Fomerey
Fomerey es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Jos l'Ancian Regim, Fomerey dépendait del ban de Bocquegney en lo bailliage de Darney.
A la Revolucion, la municipalitat es incluse en lo costat de Domèvre abans de prene en 1801 aquel de Épinal.
Sous l'Ancien Régime, Fomerey dépendait du ban de Bocquegney dans le bailliage de Darney.
À la Révolution, la commune est incluse dans le canton de Domèvre avant de rejoindre en 1801 celui d'Épinal.
Singapor
Densitat 6 369 ab/km² Jorn 9 d'agost de 1965
.新加坡 (chinés)
.சிங்கப்பூர் (tamol) Singapor (//), oficialament la Republica de Singapor, es una ciutat-Estat e una illa situat en Asia del Sud-Èst al sud de la peninsula Malaia. Se compausa solament d'una vila, la ciutat de Singapor.
Istòria
En 1819, Thomas Stamford Raffles prenguèt lo contraròtle de la vila per afrontar la dominacion comerciala olandesa dins la region. En 1826, Singapor, Malaca e Penang constituisson una colonia britanica, los Establiments dels Estreches (Straits Settlements).
Durant la Segonda Guèrra Mondiala, lo 15 de febrièr de 1942 l'illa es presa per l'armada japonesa, que l'ataca dempuèi la tèrra sens resisténcia que las defensas de la ciutat son orientadas cap a la mar.
Après la guèrra, Endrabatz Kuan Yew es elegit Primièr Ministre. Lo sieu partit, lo Partit d'Accion Populara (People's Action Party) propausa l'integracion dins la Federacion de Malàisia, çò qu'es fach en setembre de 1963. Pauc après, en 1964, las diferéncias se manifèstan e l'independéncia de la Republica de Singapor es proclamada lo 9 d'agost de 1965.
Politica
Singapor es una republica parlamentària unitària amb un sistèma de Westminster de governament parlamentari monocaméral, e son sistèma juridic es basat sus la common law. Mentre que lo país es una democracia multipartite amb d'eleccions liuras, lo governament del Partit d'accion populara exercís un contraròtle e una dominacion importants sus la politica e la societat.
Geografia
Malgrat que Singapor siá pas qu'una sola vila, los limits administratius correspondan a las circonscripcions electoralas. Aquestas son revistas a cada eleccion legislativa per prene en compte l'evolucion demografica.
Economia
Amb sa creissença basada sul comèrci internacional e la mondializacion de l'economia, s'es integrat a l'economia mondiala pel liure-escambi amb de barrièras o de las tarifas minimalas o nullas, una industrializacion orientada cap a l'exportacion, e una acumulacion granda d'investiments estrangièrs dirèctes recebuts, resèrvas de cambi e actius detenguts per de fonzes sobeirans. Un país plan desvolopat, a lo segond PIB per abitant lo mai naut al mond. Los singaporians gaudisson de l'una de las mai longas esperanças de vida, de las velocitats de connexion Internet los mai rapids, dels tausses de mortalitat infantila los mai basses e dels nivèls de corrupcion los mai basses al mond.
Cultura
Malgrat sa talha pichona, Singapor a una diversitat de lengas, de religions e de culturas. Los ancians primièrs ministres de Singapor, Lee Kuan Yew e Goh Chok Tong, an declarat que Singapor correspond pas a la descripcion tradicionala d'una nacion, la qualificant de societat en transicion, soslinhant que los singaporians parlan pas totes la meteissa lenga, partejan la meteissa religion, o an las meteissas costumas. Los singaporians que parlan l'anglés coma lenga mairala penjarián probablament cap a la cultura occidentala, mentre que los que parlan lo chinés coma lenga mairala penjan principalament cap a la cultura chinesa, qu'a de ligams amb la religion populara chinesa, lo bodisme, lo taoïsme e lo confucianisme. Quand Singapor es venguda independenta del Reialme Unit en 1963, la màger part dels ciutadans singaporians èran de trabalhaires migrants de passatge qu'avián pas l'intencion de demorar de longa. I aviá tanben una importanta minoritat de gents de la classa mejana, nascuts localament, coneguts amb lo nom de Peranakans o Baba-Nyonya-descendents d'immigrants chineses del 15en e sègles 16en. La flor nacionala de Singapor es l'orquidèa ibrida, Vanda 'Miss Joaquim', nommada en memòria d'un Singapor-Nascuda Armeniana, qu'a crosat la flor dins son jardin a Tanjong Pagar en 1893. Singapor es coneguda coma la Ciutat dels Leons e de nombroses simbòls nacionals tals coma las armas e lo simbòl del cap de leon utilizan un leon.
Sent Justin (Astarac)
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Sent Justin
Que i a mei d'un sent d'aqueth nom, mes per rasons de proximitat, lo qui donè lo nom a la parròpia qu'es probablament lo prumèr avesque de Tarba, au sègle IV (siti Nominis) o V (Dauzat e Rostaing), Justinus en latin, , e Bénédicte Boyrie-Fénié que precisa se morí avant 420 e ei enterrat a Sent Justin (Gers).
Samasan
Per Samasan, véser a l'article.
Istòria
Segon ua legenda deu sègle XIXau, lo vilatge qu'ei bastit sus las arroeinas de l'anciana vila supausada de Pardiac. Que i avè, deu sègle XI au sègle XIV, ua abadia qui ho cambiada en perbostat. En 1822, Samasan que ho annexada a Sent Justin.
Ambronay
Ambronê en arpitan ( Ambronay en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Rio de Janeiro (estat)
Rio de Janeiro es un estat de la Region Sud-Èst de Brasil. Confronta l'estat de Espírito Santo al nòrd, Minas Gerais a l'oèst, e São Paulo al sud-oèst. Es bordat per l'Ocean Atlantic a l'èst e al sud.
Sa capitala es la famosa ciutat toristica de Rio de Janeiro. Las vilas principalas de l'estat son: Rio de Janeiro, Nova Iguaçu, Niterói, Duque de Caxias e São Gonçalo. La superfícia totala de l'estat es similara a la de Danemarc.
Istòria
right|thumb|300px|Batalha en la Baia de Guanabara entre franceses e portugueses, en [[15 de març de 1560, que culminèt amb la destruccion de la Fortalesa Coligny.]] A l'epòca de l'establiment del sistèma de Capitanias Hereditárias en Brasil, lo territòri de l'actual estat de Rio de Janeiro se trobava comprés en trams de la Capitania de São Tomé e de la Capitania de São Vicente. La region anèt pas immediatament colonizada pels portugueses, en vertut de l'ostilitat dels indigènas establits en lo litoral.
Entre 1555 e 1567, la baia de Guanabara foguèt ocupada per un grop de colons franceses, jol comandament de Nicolas Durand de Villegaignon, que pretenián aicí installar una colònia nomenada França Antartica ("France Antarctique"). Per evitar aquela aucupacion e assegurar la possession del territòri per la Corona de Portugal, en 1 de març de 1565, foguèt fondada a vila de Rio de Janeiro, per Estácio de Sá, en venent a se constituir la Capitania Reala de Rio de Janeiro.
Al sègle XVII, l'elevatge e lo cultiu de cana de sucre impulsèron lo progrès, definitivament assegurat quand lo pòrt comencèt a exportar aur extrach de Minas Gerais, en lo sègle XVIII. Entre 1583 e 1623 la principala region productora de sucre en lo sud de Brasil se desplacèt de la Capitania de São Vicente per la de Rio de Janeiro, près de la baia de Guanabara. A fins del sègle XVII i aviá 120 grands plantacions de cana en la region.
En 1763, Rio de Janeiro foguèt transformat en sedença del Vicerenhe de Brasil e capitala de la colònia. Amb lo cambiament de la familha reala portuguesa cap a Brasil en 1808, tanben en l'epòca de l'aucupacion de la Peninsula Iberica per Napoleon Bonaparte, la region foguèt fòrça beneficiada amb reformas urbanas per recebre a Cort portuguesa. D'entre los melhoraments, se destacan: la transferéncia d'organs d'administracion publica e justícia, la creacion de nòvas glèisas, espitals, casèrnas, fondacion del primièr banc del país - Banc do Brasil - e la Premsa Reala. Los ans seguents sorgiguèron tanben lo Jardin Botanic, la Bibliotèca Reala (uèi Bibliotèca Nacionala) e la Academia Reala Militara, antecessora de l'actuala Academia Militar das Agulhas Negras.
Creacion de la Municipalitat Neutrala
thumb| right|190px|Pan de Sucre. Aquelas diferéncias per rapòrt a las autras unitats administrativas del país faguèron amb que, l'an de 1834, la vila foguèsse transformada en Municipalitat Neutrala, en demorant coma capital del país. Ja la Província de Rio de Janeiro passèt a aver la meteissa organizacion politic administrativa de las autras, e la siá capitala passèt a èsser Vila Reala de Praia Grande, localitat cristianada en 1835 de Niterói.
Après l'edicion de la Lei Complementària nº20 en 1974, signada pel president Ernesto Geisel, se fondèron los estats de la Guanabara e de Rio de Janeiro en 15 de març de 1975. La capitala del nòu estat (que mantenguèt lo nom de Rio de Janeiro) passèt a èsser la vila de Rio de Janeiro, en se tornant la situacion politica-territoriala anteriora a 1834, an de la creacion de la Municipalitat Neutrala. Foguèron mantenguts encara los simbòls de l'ancian estat del Rio de Janeiro, mentre los simbòls de la Guanabara passèron a èsser los simbòls de la vila de Rio de Janeiro.
Geografia
L'estat es traversat per de planas e de montanhas parallelas al litoral. Dins lo sud de l'estat, las montanhas son situadas pròchas de la mar, dins las vilas de Parati e Angra dos Reis. Pròche de la ciutat de Rio de Janeiro, lo relèu s'escampa dins una vasta superfícia de tèrras planas drenadas per de rius, nomenada Baixada Fluminense. Aquesta region es traversada per la rota Rodovia Presidente Dutra, que fa lo ligam entre las vilas de Rio de Janeiro e São Paulo.
Entre 70 e 130 km al nòrd-èst de la ciutat de Rio de Janeiro i a tres vilas de clima temperat montanhòl: Petrópolis, Teresópolis e Nova Friburgo, plaçadas dins la region de la Serra dos Orgãos. Al limit dels estats de Rio de Janeiro, São Paulo e Minas Gerais i a tanben doas vilas amb clima montanhòl: Itatiaia e Penedo.
Economia
Industria L'estat de Rio de Janeiro a un ancian mas important pargue industrial, concentrat dins la val del riu de Paraíba do Sul (dins las vilas de Resende, Porto Real e Volta Redonda) e dins la region de la Baixada Fluminense. Una de las industrias pus conegudas de l'estat es la Companhia Siderurgica Nacional (CSN), productora d'acièr situada dins la vila de Volta Redonda. A Porto Real se tròba una fabrica d'automobilas Peugeot, e a Resende una fabrica de camions de Volkswagen.
Tanben cal senhalar l'industria de construccion navala dins las vilas de Rio de Janeiro e Niterói. Dins la Baixada Fluminense i a tanben una activitat de rafinatge de petròli e una industria petroquimica dins la vila de Duque de Caxias.
Torisme
Lo torisme es una de las activitats economicas principalas de l'estat. Lo torisme se concentra mai que mai dins la capitala de l'estat, Rio de Janeiro, mercé a sas plajas (Leme, Copacabana, Leblon, Ipanema, Barra), al Crist Redemptor e a la montanha Pão de Açúcar (Pan de Sucre).
thumb|right|200px|Plaja dos Anjos, en la vila de Arraial do Cabo, situada a 160 km a l'èst de la capitala. Las autras vilas litoralas de notar son:
Autras opcions son las vilas de clima montanhòl:
Kings de Sacramento
Los Kings de Sacramento ("reis de Sacramento", en anglés Sacramento Kings) son una equipa professionala estatsuneca de basquetbòt de l’NBA. Lo sèti es a Sacramento, en Califòrnia. Jògan dins la Division del Pacific de la Conferéncia de l’Oèst de l’NBA.
Comunautat d'aglomeracion de Var Esterèu Mediterranèa
La Comunautat d'aglomeracion de Var Esterèu Mediterranèa es una intercomunalitat, provençala situada dins lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur. Son còdi SIREN es 200035319. La lenga autoctòna es l'occitan provençau.
Istòria
La comunautat d'aglomeracion de Var Esterèu Mediterranèa se creèt lo 1er de genier de 2013 per un arrestat prefectorau dau 13 de decembre de 2012, en fusionant la comunautat d'aglomeracion de Frejús-Sant Rafèu (2 comunas) e la comunautat de comunas de País Mar Esterèu (2 comunas), ambé extension a la comuna deis Adrechs, sènsa intercomunalitat fins ara.
Vèire tanben
thumb|600px|center|Mapa deis EPCI de Var lo 1èr de genier de 2019
Zhuangzi
Zhuangzi pòt referir a:
Griasca
Griasca (Gréasque en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament dei Bocas de Ròse e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Belestar de Lauragués
Belestar de Lauragués ( Bélesta-en-Lauragais en francés) es una comuna lengadociana en Lauragués, situada dins lo departament de la Nauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Belestar èra de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de la diocèsi de Sant Pàpol e de la senescauciá de Lauragués. En 1790, Belestar èra del canton de Sant Felitz, en l'an XII, del                  canton de Revèl. Le vocable de la glèisa, annèxa dels Casses, es Sant Joan Baptista. Bélesta prenguèc oficialament le nom de Bélesta-de-Lauragais per decret del 29 de genièr 1921 (de-Lauragais o ''en-Lauragais ?).
Soultz-les-Bains
Sulzbad en alemanic (Soultz-les-Bains en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region del Grand Èst.
Grentheville
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
90377 Sedna
Sedna (simbòl: ) es un objècte transneptunian dau Sistèma Solar descubèrt en 2003. D'un diamètre estimat a un milier de quilomètres, es probablament una planeta nana.
Son estructura intèrna e sa composicion son desconegudas. A una superficia de color roge sorn que sa temperatura seriá de 25 K. Es probablament cubèrta d'un jaç d'idrocarburs dau tipe tolin, d'azòt, de metanòl, de metan e d'aiga. La preséncia d'azòt indica l'existéncia possibla d'una atmosfèra efemèra.
Lo periòde orbitau de Sedna es comprés entre 11,800 e 12,100 ans. Seguís una orbita fòrça elliptica amb un afèli estimat a 960 UA e un perièli a 76 UA. Son periòde de rotacion es mau conegut ambé de calculs anant de 10 oras a 50 jorns. Enfin, Sedna auriá ges de satellit.
Aurpiment
L'aurpiment (var. orpiment) es un minerau de color jaune qu'a una duretat de 1,5-2,0 e una densitat de 3,48. Fa partida dei sulfurs d'arsenic (simbòl quimic : Ag2S3) cristallizat segon un sistèma monoclinic de classa prismatica. Pasmens, dins la natura, lei cristaus son fòrça rars e l'aurpiment s'observa en agregats. Son esclat es adamantin ò resinós.
Se troba generalament dins de venas idrotermalas de temperatura bassa. I es associat ambé lo realgar, lo cinabre e de borats. Es utilizat coma fònt d'arsenic, dins l'industria dau cuer e per la fabicacion de semiconductors ò de fotoconductors. Dins lo corrent de l'Antiquitat e de l'Edat Mejana, èra utilizat coma pigment.
Nana bruna
Una nana bruna es un objècte celestiau que sa massa es inferiora a la massa minimala necessària a la fusion termonucleara de l'idrogèn-1 mai superiora a aquela permetent la fusion dau deutèri. Segon lei modèls astronomics, aquò correspondriá a una massa situada entre 13 e 75 massas jovianas. Pòu èsser considerada coma una estela mòrt-nada.
L'existéncia d'un tal objècte foguèt suggerida per lo premier còp dins lo corrent deis ans 1960. Pasmens, sa deteccion demorèt lòngtemps impossible. La premiera observacion dirècta aguèt solament luòc en 1995 ambé la descubèrta de Teide 1 dins l'amàs de la Cloqueta e de Gliese 229B dins la constellacion de la Lèbre.
En 2015, 2,800 nanas brunas èran estadas identificadas. En despiech d'aqueu nombre relativament feble – liat ai dificultats de deteccion d'un astre tant sorn – son probable d'objèctes fòrça frequents.
Carl von Linné
Carls Nilsson o Carl Linnaeus, latinizat en Carolus Linnæus, que portarà lo nom de cavalièr Carl von Linné aprèp son anobliment (Råshult, 23 de mai de 1707 - Uppsala, 10 de genièr de 1778), foguèt un naturalista, botanista, zoologista e mètge suedés, fondator de la sistematica modèrna e creator de la nomenclatura binomiala de las espècias viventas, encara emplegada per la biologia modèrna.
Aniche
Geografia
Aniche Se situa a la cœur de la region de la Ostrevent.
Aniche se situe au cœur de la région de l'Ostrevent.
Canaletto
Giovanni Antonio Canal (Venècia, 18 d'octobre de 1697- Venècia, 19 d'abril de 1768), mai conegut jol nom de Canaletto, es un pintre venician celèbre per sos panoramas (vedute) de Venècia.
Es dels representants mai importants, amb Bernardo Bellotto e Francesco Guardi, del « vedutisme » (o pintura dels païsatges urbans) italian. Avec Giambattista Pittoni e Giovanni Battista Tiepolo, es dels màger Vièlhs mètres italian de la Renaissença veniciana.
Sas pinturas marian la rigor geometrica de la perspectiva amb una representacion luminosa del jòc de las ombras e luces, ligant l'ordonnçament dels bastits amb lo groüm de la vida ss las aigas del grand canal o la representacion remembrant los eveniments solemnes e fastuoses. Aquestas representacions resultan a l'encòp d'una observacion meninosa de l'atmosfèra, de la causida de las condicions precisas de lutz per cada moment particular del jorn e d'un dessenh objectiu segon los principis de la geometria.
Biografia
vinheta|La Cort dem peirièr (vèrs 1725, National Gallery, Londres). vinheta|Lo Palais dels dògas (1725, [[Columbus (Ohio)|Columbus, Columbus Museum of Art).]] alt= Maison de Canaletto - Castello - Venise|esquèrra|vinheta| Ostal de Canaletto, dins lo quartièr de Castello à [[Venècia]]
Jovença e formacion
Es dins lo talhièr del paire que Canaletto apren la pintura. A partir de 1716 ajuda son paire, amb son fraire Cristoforo, a pénher los decòrs per doas òbras de Vivaldi e Fortunato Chelleri, representats als teatres Sant'Angelo e San Cassiano a Venècia.
En 1720, lo jove Giovanni es a Roma amb son paire Bernardo per realizar los decòrs de dos dramas teatrals d'Alessandro Scarlatti, Tito Sempronio Gracco e Turno Aricino, que se jòga al carnaval al Teatro Capriciana. Lo libret menciona que los decòrs son realizats per Bernardo Canal e son filh Antonio. Lo viatge a Rome es decisiu per Giovanni Antonio Canal. Es aquí que ten los primièrs contactes amb los pintres de vedutisme. Tres importants artistas màgere del vedute constituisson de referéncia : es Viviano Codazzi (1604 – 1670), qu'Antonio a pas podut conéisser de viu, Giovanni Paolo Panini e l'olandés Caspar van Wittel (mai tard nomenat Gaspare Vanvitelli), considerat coma un dels paires del vedutismo.
Las primièras òbras que son atribuidas a Canaletto venon de las annadas de demoança a Roma, quitament se per unas la paternitat es pas encara segura: son Sanata Mariea d'Aracœli e lo Capitòli e Temple d'Antonin e Faustina. Aquestas òbras mostran un Giovanni Antonio Canal que comença a s'afirmar, per exemple dins lo rendut impeccable de la perspectiva.
Las primièras comandas
drecha|vinheta|Grand Canal vèrs Rialto (vèrs 1723, [[Venècia, Ca' Rezzonico).]] Tornat a Venècia en 1720, Canaletto s'inscriu a la frairia (la fraglia dei pittori veniziani) dels pintres. Decidís d'abandonar lo decòrs de teatre. Canaletto imita los vedutisti venicians que son sos davancièrs, amb Luca Carlevarijs e Marco Ricci, e comença a se consacrar a temps plen a la pintura de vistas de la vila. Carlevarijs aviá creat un mercat propici, pels sieus quadres de vista e de remembre d'eveniments solemnes; qu'aviá publicat, a partir de 1703, un recuèlh de 103 aigafòrtas titulat Le Fabriche e vedute di Venezia (Monuments e vistas de Venècia), ont fa novelum prepausant de vedute concebudas en perspectiva.
un dels primièrs comanditaris importants es lo mercant Stefano Conti que passa mejans lo pintre Alessandro Marchesini e comanda a Canaletto quatre òbras, amb una vista de Campo SS. Giovanni e Paolo. Alessandro Marchesini, pintre originaro de Verona, installat a Venècia vèrs 1700, se descobrís alara una evocacion de negociant. Agís pel compte del colleccionaire Stefano Conti. Aqueste, après aver constituit una colleccion d'òbras, subretot de quadres vèrs 1705-1706, que complèt per de crompats poncuals mai tard, encara a Marchesini en 1725 per d'autres quadres. Quatre quadres son comandats, en dos temps, a Canaletto, e liurats en 1725 e 1726. Conti demanda e obten, per cadun d'aquestes quadres, una descripcion detalhada per l'artista çò que permet de saber exactament de quines quadre s'agís. Aquestes èran encara dins la collection Pillow dins las annadas 1950, ara dinsns la Pinacoteca Giovanni e Marella Agnelli que conten en tot sièi Canalettos. vinheta|Campo SS. Giovanni e Paolo  (version data de 1741). Alessandro Marchesini escambia una longa correspondéncia amb Stefano Conti al subjècte dels quadre, dempuèi lo projècte fins lor acabament. Cada setmanas, fa Conti un compte-rendut escrich. Sembla aver secutar Canaletto per far que s'acaben de quadres, e tanben sembla aver assajat de se justificar près de Conti pels retards constats. Es a aqueste subjècte qu'afirma que la realizacion dels quadres pren mai de temps que Canaletto los pench a l'exterior. Links considèra que Canaletto, coma totes los pintres de son epòca, penhava en talhièr; es sonque al sègle XIX que se pench a l'exterior. Pasmens, Canaletto de segur fasiá de marcatges e esboces, amb o sens camera obscura. Marchesini se plengava tanben de la duretat de Canaletto dins las negociacions suls preces, mas aquí, tanben es plan a l'encòp per justificar lo pretz naut que Conti deurà pagar, e per mostrar que sens son entremisa, lo pretz auriá estat encore mai naut. Aquestes documents accreditan l'opinion que Canaletto es irós, afric, tenent pas los delais, totas afirmctions de prene amb prudéncia, que servisson tant a valorizar lo ròtle de l'intermediari. Fa los mèsmes repròchis McSwiney, lo primièr dels intermediaris angleses. esquèrra|vinheta|Riva degli Schiavoni (1730, Sir John Soane's Museum, [[Londres).]] Un autre client important d'aqueste periòde es lo Feldmarschall Johann Matthias von der Schulenburg, qu'èra en servici a la Republica de Venècia e ne reformèt l'armada. Afogat d'art, constituís dins sa demorança de Ca' Loredan suls bòrds del Grand Canal una importanta colleccion d’òbras d'artistas coma Rafèl, Lo Corrègio, Giorgione, Jules Romain. Schulenburg comanda a Giovanni Antonio Canal entre autres una vista de Corfó, per celebrar la victòria obtenguda per l'Alemand dins l'illa grèga contra los Otomans, e una Riva degli Schiavoni ara servada al Sir John Soane's Museum de Londres.
L'encontra amb Joseph Smith
Avent aquerit una cèrta reputacion, le Canaletto comença a èsser remarcar per d'afogats angleses: pendent lo sègle XVIII, Venècia èra fòrça frequentadas pels jovents de l'aristocracia britanica que complisson lor Grand Tour que la vila paludenca èra una de las estapas obligadas. vinheta|Allegoria de tomba de Lord Somers (vèrs 1726, Birmingham's Museum and Art Gallery) Canaletto prnguèt sos primièrs contactes amb de comanditaris angleses mejans Owen McSwiny, un impresario d'opèra e marcant d'art irlandés. L'irlandéq Owen McSwiney es installat a Venècia après aver quitat l'Anglatèrra per causa de quicanèla. Lo mai important de sos comanditaris es lo duc de Richmond en 1723. Capita a convéncer lo duc d'un projècte pro unic, qualificat d'« estranh folastre » per un contemporanèu : far relizat vint quadres, allrgorias de tombèls remembrant los grands òmes de l'istòria anglesa recenta. E mai, aquestes serián penchs en comun per un grop de pintres, cadun se cargant de la partida del quadre que li correspond melhor. Los pintres son, entre autres, Canaletto per l'arquitecture e los bastits, Giovanni Battista Cimaroli pels païsatges e Giovanni Battista Piazzetta pels personatges. En 1726, lo projècte es ja plan avançat e dos quadres son acabats, qu'un representa la tomba de lòrd Somers, grand cancelièr d'Anglatèrra, un autre aquesta de John Tillotson, arquevesque de Canterbury. Lo duc crompa detz quadres que garda a çò d'el a Goodwood, (Sussex). Mentrtant, Canaletto pench de vistas sur coire, coma un Grand Canal, lo pont du Rialto vst del nòrd (1727) que son sempre visible al castèl de Goodwood. esquèrra|vinheta|Bucentaure al Cai lo jorn de l'Ascension (vèrs 1730, collecvion privada). drecha|vinheta|Bucentaure al Cai lo jorn de l'Ascension (version de 1740, [[Turin, La pinacotèca Giovanni e Marella Agnelli).]] En mai d'aquestas vistas, lo Canaletto comença a realizar, vèrs la fin de las annadas 1720, de representacions dichas commemoratius. Las pinturas commemorativas del Canaletto son plan espectacularas e donan un testimòni tangible de l'esplendor de las celebracions de la serenissima. D'entre aquestas pinturas i a un dels caps d'òbra mai celèbres de l'artista, le Bucentaure al Cai lo jour de l'Ascension, que la primièra version data de 1729. Lo quadre es uèi servat al Bowes Museum, en Anglatèrra. L’òbra representa çò qu'èra benlèu la fèsta mai coneguda del Venicians, lo maridatge de la mar. La fèsta se debanva cada annada lo jorn de l'Ascension. Dins la pintura, l'artista representa lo retorn del Bucentaure, la nau de parada, cap al palais dels dògas, amb la granda nau enrodada per un cortègi d'una miriada d'autras naus.
Son succès pels clients angleses es rapid. Dempuèi novembre de 1727, McSwiney podavan escriure al duc de Richmond, al respècte de doas vistas venicianas sus coire, sus un total de quatre, comnadas a l'artiste, qu'aviá tròp d'engatjaments per poder los onorar dins los delais convengut, e ne plénher lo pretz nauts.
Lo mai important dels agents de Canaletto, qu'es a l'encòp mécèn, client, conselhièr, e amb qui serà en relacion pendent una trentenat d'annadas, es Joseph Smith. A partir de sos començament a Venècia, Joseph Smith capita dins sos afars, e los mèna pendent seissenta ans. Es cònsol britanic a Venècia entre 1744 e 1760. Smith es un colleccionaire afogat de quadre, aigafòrtas, dessenhs, monedas, mas subretot de libres. Cosntituís una bibliotèca reputada. A subjècte dels quadres, possedís, en mai de Canaletto, de capricci de Carlevarijs, de pèças de Rosalba, d'òbras de Senatiano e Marco Ricci, e de quadre de de Zuccarelli.
Smith, après aver estat client, jòga pel Canaletto lo ròtle de « mecèna » interessat e d'intermediari amb la rica clientèla anglesa. En 1735 fa paréisser lo Prospectus Magni Canalis Venetiarum (Descripcion del Grand Canal de Venècia). Lo prospectus, que le nom complèt es ''Prospectus Magni Canalis Venetiarum, addito Certamino Nautico et Nundinis Venetis: Omnia sunt Expressa ex Tabulis XIV. Pictis ab Antonio Canale, in Aedibus Josephi Smith Angli, Delineante atque Incidente, Antonio Visentini, Anno MDCCXXV'' conten quatorze gravaduras, las dotze primièras son de vistas del Grand Canal, dins l'òrdre ont se pòt los observar davalant lo canal, puèi virant a l'entorn de la Salute, puèi tornant cap al Rialto : exactament çò que veriá un torista que fa lo torn de Venècia. Las doas darrièras, d'un biais apondudas, exaltan los festenals que pòt ofrir Venècia, la fèsta del Bucentaure, e una Regatas sul Grand Canal. Los dos darrièrs quadres son mai recents (vèrs 1732). Lo prospectus que - segon los dires de Smith - es tirat en un nombre restrench d'exemplars, deu emplir diferentas foncions : Es primièr, per son contengut e par sa talha (mesura unes 40 × 60 cm), un libre agradable de légir, pel sieu meriti artistic, que Antonio Visentini, lo gravador, es un artista de granda valor. Es enseguida un catalòg qu'invita las personas interessadas pel trabalh de Canaletto a anar veire los originals in Aedibus Josephi Smith Angli, dins la demora de l'Anglés Joseph Smith, e de'n comandar eventualament des semblables. Aqueste objectiu sembla aver capitat. Es mai un argument d'ufan per Smith de poder mostrar sas possessions a sos interlocutors angleses.
L'activitat de negociant de Joseph Smith atenh son cómol pendent la segonda mitat de la annadas 1730. D'importantas personas de la noblesa britanica, coma lo comte de Fitzwilliam, lo duc de Bedford John Russell, lo duc de Leeds Thomas Osborne e lo comte de Carlisle Charles Howard comandan de quadres del Canaletto. A aqueste periòde venon d'importantas òbras coma Lo Dòga a la fèsta de Sant Ròc, encara una òbra de caractèr commemoratiu, servada a la National Gallery de Londres e una autra vista de la plaça Sant Marc, servada a Cambridge als EUA. D'autras òbras executadas pels clients angleses son Cai dels Schiavoni cap a l'èst , realizada vèrs 1738-1440 e servada ara dins los musèus del castèl des Sforza de Milan, una vista de Plaça Sant Marc cap al sud-èst servada a Washington e una vista de l'angle nòrd-èst sevada a Ottawa.
La darrièra comanda veniciana de Canaletto abans sa partença es lo dessenh de campanil sus la plaça Sant Marc, tocat pel pericle lo 23 d'abril de 1745.
Lo periòde anglés
vinheta|La Tamisa e la City de Londres vista de Richmond House (1747, colleccion privada). esquèrra|vinheta|Lo Pont de Westminster lo jorn de la dintrada en foncion del lord-màger (1746, Centre d'art britannique de Yale). esquèrra|vinheta| Lo Castèl de Warwick (vers 1748, Centre d'art britanic de Yale). vinheta| Vista de la Tamisa e de la City per una arca de Westminster Bridge (1747, colleccion privada). esquèrra|vinheta|Whitehall etPrivy Garden vista de Richmond House (1747, colleccion particulara). vinheta|L'Abadiá de Westminster amb la procession de l'òrdre del Banh, (1749, [[abadiá de Westminster).]] esquèrra|vinheta|La Rotonda de Ranelagh (1754, [[Londres, National Gallery)]] Canaletto se'n va per Londres en 1746, a 49 ans d'edat. Fòrça pintres italians abans el avián fach de demoança en Anglatèrra, atirat per las possibilitats ofèrtas; entre elas, la familha Ricci (Canaletto admirava subretot Marco), Pellegrini, Amigoni, Bellucci. George Vertue, antiquari, gravador, e cronicaire, nòta dins un de sos quasernets :« A la fin  demai [1746] arrba a Londres, en provenéncia de Venècia, lo celèbre pintre de vista Canaletti de Venècia, la multitud de sas òbras fachas a l'estrangièr per de nòbles angleses e gentilòmes li balhèt una granda reputacion e per sos excellents talents e l'excelléncia dins aqueste domèni, es considerat en granda estima e de segur sas vistas e òbras que relizèt aquí donèron la mèsma satisfaccion - pasmens se fòrça personas possedisson ja fòrça de sos quadres. »
Per preparar son arribada a Londres, Joseph Smith escriguèt a McSwiney. Aqueste dintrèten contacte ambThomas Hill, l'ancian preceptor du duc de Richmond (ancian client de Canaletto, entre autre de seria d'allegorias de las tombas). Capita lo contacte, en 1747, a la celebrissima La Tamisa e la City de Londres vista Richmond House e son pendent Whitehall e Privy Garden vista de Richmond House. Lo quadre li inspirèt la frasa « Canaletto vei Londres amb los uèlhs d'un Venician ».