cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexandre Millerand
Estudièt lo drech, e venguèt famós amb Georges Laguerre, per defendre Ernest Roche e Duc-Quercy, los instigadors de la cauma de Decazeville en 1883. Millerand ocupèt la plaça de Laguerre al jornal de Georges Clemenceau, La Justice. Foguèt elegit deputat pel departament de Sèina en 1885 coma radical-socialista. Amb MM. Clemenceau e Camille Pelletan foguèt arbitre dins la cauma de Carmaus (1892). Foguèt un dels defensors dins la cambra en matèria de legislacion sociala, e la siá influéncia cresquèt après que fòrça politics restèsson descreditats per l'escandal de Panamà.
Foguèt lo cap de l'ala esquèrra socialista, qu'arribèt a aver 60 deputats e editava lo jornal La Petite République. Lo sieu programa prepausava la proprietat collectiva dels mejans de produccion e l'associacion internacionala dels trabalhadors, mas quand en junh de 1899 dintrèt far partida del govèrn de "defensa republicana" de Pierre Marie Waldeck-Rousseau coma ministre de comèrci, se limitèt a practicar de reformas en marina mercant, del comèrci e l'educacion tecnica, del sistèma postal, e lo melhorament de las condicions del trabalh. Per aiçò creèt un departament separat, la Direction du Travail, e los burèus de pensions e asseguranças atenguèron lo reng de "direccion."
Malgrat que faguèt de nombrosas concessions a l'esquèrra, coma l'intrada de coneguts sindicalistas al Conselh Suprèm del Trabalh, organizar de comitats d'entrepresa e donar d'instruccions als inspectors del trabalh que se metèsson en contacte amb las seccions sindicalas, l'aprobacion de leis de proteccion a la classa trabalhadora e d'una lei per pensions als ancians (1905), foguèt desaprovat per Rosa Luxemburg e Jules Guesde. La siá influéncia dins lo partit se redusiguèt e en 1903 ne foguèt expulsat.
Se contunhèt de se mòure cap a la drecha e en 1920 foguèt nomenat primièr ministre pel president Paul Deschanel, e quand aquel demissionèt per motius de salut, foguèt elegit president coma candidat de compromís entre lo nomenat Blòc nacional e lo blòc d'esquèrras. Nomenèt primièr ministre Georges Leygues, qu'aviá força experiéncia politica mas pauca ambicion, causa que permetèt al President d'enfortir los sieus poders executius. Coma las doas cambras refusavan de lo sostenir, se vegèt obligat de nomenar primièr ministre Aristide Briand, candidat acceptat tant per l'esquèrra coma per la drecha. Totun, Millerand l'obliguèt de demissionar al cap d'un an, e nomenèt lo conservador republican Raymond Poincaré.
Foguèt alavetz acusat de favorir los conservadors en contra de la neutralitat tradicionala dels presidents franceses. Lo 14 de julhet de 1922, escapèt d'un assag d'assassinat del jove anarquista francés Gustave Bouvet. Dos ans mai tard demissionèt en veire que creissiá lo conflicte entre la cambra elegida e lo president, sustot après la victòria del Cartel des Gauches. Gaston Doumergue, alavetz president del Senat, foguèt elegit per lo remplaçar.
Alexandre Millerand moriguèt en 1943 e foguèt enterrat al cementèri de Passy.
Marhashi
Marhashi èra un reiaume antic situat sus lo plan iranian que se desvolopèt entre 2500 e 1900 avC. Dispareguèt vèrs 1800-1700 avC.
Awan
Awan èra una ciutat-estat o una region de l'Elam antic. Foguèt una poissança majora dins lo sud-èst d'Iran au millenari III avC qu'èra en relacion ambé leis estats de Mesopotamia.
Pau de Tars
vinheta|San Pau, Chiesa dei Santi Severino e Sossio, [[Nàpols, Campània]]
Sant Pau apòstol conegut tanben coma l'Apòstol dels Gentils o encara Pau de Tars (originalament Saül de Tars), (Tars entre 7 e 10 - Roma 64 o 67), es considerat coma una figura clau dins lo desvolopament, l'evangelisme e la predicacion del cristianisme dins l'empèri roman, important interprèt dels ensenhaments de Jèsus de Nazaret. Es venerat coma sant dins tota la crestiantat.
Fonts documentàrias
La font màger sus la vida de Sant Pau es lo material contengut dins sas epistòlas e dins lo libre dels Actes dels Apòstols. Las epistòlas contenon pauca informacion sus la vida passada de Pau. Lo libre dels Acte conten mai d'informacions, pasmens se cobrís pas la totalitat de las partidas de sa vida, coma sa probabla execucion a Roma.
Las fonts que mencionan Sant Pau, fòra dels tèxtes del Nòu Testament, son:
La Bessoniá (de Montredond)
La Bessoniá (de Montredond) (Montredon-Labessonnié en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Tarn e de la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Pau de Tars
Vida de Pau segon los tèxtes ancians
Dins sas epistòla i a d'informacions sus sa biografia:
Es en 36, anant cap a Damasc alara percaçava de crestians per los menar a Jerusalèm per èsser jutjats que se debana la siá conversion, que li aparéis Crist segon los Actes dels Apòstols: Alara que caminava arribèt que, près de Damasc, subte se faguèt un treslús celèste a son entorn, e al càser a tèrra entendèt una votz que li disiá: "Saul, Saul, perqué me secuta?"''. Respondèt: "Qual ès, Senhor?" Li diguèt: "Ieu soi Jèsus, aquel que tu secutas. Lèva-te, vai te'n a la vila, e te diràn alà çò que te cal far. A Damasc i demorèt tres jorns vesent pas mai e sens manjar ni beure pas res. Dins sas epistòlas parla pas d'aquel fach, mas afirma que persecutava los crestians e que li apareguèt Jèsus coma un que nais fòra de temps'' (1 Corintians 15, 8). Recobra sul còp la vista, se convertís al cristianisme e es batejat per Ananias. Comença a ensenhar e a predicar dins las sinagògas de Damasc que Jèsus es lo Messias que los josieus espèran. Retòrna a Jerusalem ont Bernabé, ancian companh d'escòla l'espera, e lo presenta als apòstos, ont contunha i predicar.
Foguèt l'apòstol que dobriguèt la Glèisa naissenta als "gentils". A aquela epòca l'ensenhament s'adreçava als josieus per los convertir. A uèlhs dels primièrs crestians, que se sentián encara josieus, los non circoncits (los "gentils") èran de personas paucas frequentablas e quitament consideradas impuras e donc lo messatge de Crist semblava pas adreçat a elas. Segon Luc, lo Concili de Jerusalèm ensaja de convéncer los autres caps de la primièra comunautat crestiana que se podiá èsser crestianat (rite de la purificacion) sens èsser circoncit (Actes 21, 15-26). Pasmens las tensions contunhèron amb lo corrent dirigit per Jaume (Galatas 2, 11-14).
Foguèt un grand viatjaire que fondèt e sostenguèt las primièras glèisas de tot l'èst del bacin mediterranèu e quand li èra pas possible de visitar las comunautats comunicava personalament per letras.
Lo grand compromés amb los gentils e sas fèrmas conviccions religiosas creèron enemistats entre unes josieus. Foguèt arrestat a Jerusalèm e prèst d'èsser linchat, mas sos contactes e lo fach d'aver la ciutadanetat romana lo salvèron d'una mòrt segura. Lo governador roman l'emprisonèt pendent dos ans a Cesarèa de Palestina. A la demanda del quite Pau, foguèt enviat per mar cap a Roma per comparéisser dabant l'emperaire. Una tempèsta lo desvièt a Malta ont demorèt unes meses, arribèt a Roma ont s'installèt, d'en primièr en libertat susvelhada e après liure. Moriguèt decapitat, fòrça probablament en 67, en consequéncia de las repression per l'incendi de Roma en 64, pendent lo mandat de Neron.
Los viatges de Pau
vinheta|250x250px|Primièr viatge de Sant Pau vinheta|250x250px|Segond viatge de Sant Pau vinheta|250x250px|Tresen viatge de Sant Pau Après sa conversion a Damasc, Pau demora un temps a Jerusalèm, tòrna a Tars a l'ostal dels sieus paires e òrna fin finala amb Bernabé a Antiòquia, vila ont pel primièr còp los discíples de Jèsus son nomenats crestians. Se pòt datar los viatges entre 45 e 58.
Lo primièr viatge se debana 45 a 49 e amb Bernabé e lo cosin d'aquel Joan Marc. Prenon la mar de Seleucia cap a Chipre, on cambia son nom de Saul pe Paulus (son cognomen roman) e visitan tanben Pamfília e Antiòquia de Pisidia per tornar de nòu a Jerusalèm. Segon los Actes dels Apòstos foguèron pas gaire plan recebuts e quitament insultats.
Lo segond viatge se seriá debanat entre 50 e 52 e es acompanhat per Siles. Se van pel fèrm tèrra d'Antiòquia cap a Siria e Cilícia fins al sud de Galàcia. Alà se jonh Timotèu e passant per las regions de Frígia e Mísia. Dintran en Euròpa, ont fonda la primièra comunautat crestiana a Filipos. Segon lo Nòu Testament, Pau visitèt la vila per dos còps en 56 e 57. La Letran als Filipencs data de 61 e 62 e se crei que se realiza sul pic l'instruccion de Pau. Contunha lo viatge a Tessalonica, Atenas e Corint. Tòrna a Antiòquia passant per Efes e Cesarèa de Palestina.
Lo procurator roman Antoni Felix l'envia près a Cesarèa dins la província de Judea ont es mes en libertat en 60 pel nòu procurator Porci Fest. Fasent apelacion a la ius civitatis, es a dire al drech de ciutadanetat roma na que gaudís coma filh de Tars, demanda èsser jutjat a Roma e evita d'aquel biais d'èsser jutjat pel Sanedrin: Lo quatren viatge de Pau se debana a la prima del 61 e un còp arribat a Roma es mes en libertat susvelhada fins a 63 qu'es liberat. Los darrièrs jorns de la vida de Pau demòran pas gaire clars e se n'a solament constància pels Faches dels Apòstols. Segon unes contunhèt de visitar las comuautats crestianas d'Orient e n'i que contan que foguèt a Tarraco. (Romans 15, 24).
Mòrt per decapitacion
drecha|vinheta|350x350px|Decapitacion de Sant Pau per Enric Simonet, 1887. Quand tòrna a Roma se debanan revòltas e persecucions de Neron contra los crestians. Es condemnat a mòrt per decapitacion en 64 o 67. Dins aquel periòde de tres ans se supausa que faguèt un viatge mai, coma aquel Tarraco, que ne demòra d'escrich. Segon la tradicion crestiana l'execucion se debanèt lo 29 de junh, lo meteis jorn que Sant Pèire foguè crucificat capvirat.
Foguèt enterrat a la Via Ostiense de Roma. En 17 de febrièr de 2005 lo Vatican, publiquèt que s'èra trobat un sarcofag jos l'autar màger de la basilica de Sant Pau e que poiriá conténer las rèstas de Pau.
Aquela informacion se basa sus la tradicion crestiana que ditz que Pau moriguèt pendent la persecucion de Neron, decapitat, una pena de mòrt digna reservada als ciutadans romans. Se debanèt a Aqua salviae, just al sud de Roma, probablament en 67. A subjècte de las circonstàncias de la mòrt de Pau, las letras donan pas informacion utila e tanpauc los Actes, escrich vèrs 80, que s'acaba l'istòria de Pau amb son arribada a Roma ecaptiu.
Din la letra als Corintians, de Climent I, al fin del I, fa allusion al martiri de Pau "en vertut del prefècte", mas es explicit sul nom del prefècte nimai lo luòc, la data, la causa e la forma de martiri.
Tertulian, a la fin del sègle II, informa qu'a Roma "ganhèt sa corona per morir coma Joan (lo Baptista, tanben decapitat).
Dins l'apocrif Martiri de Sant Pau (tr. Es.), Partida dels Actes de Pau (final del sègle ii), se descriu en detalh la mòrt de Pau per exprimir la volontat de Neron. Coma d'autres tèxtes apocrifs es jutjada pels istorians contemporanèus legendari.
Problematicas sus la vida de Pau
I a fòrça aspèctes de la vida de Pau que demòran pas plan explicits ni dins los tèxtes del Nòu Testament ni pels istorians de son epòca: sa dobla apertenença josieva e romana, sa conversion radicala, los contactes amb las autoritats romanas e la paternitat d'unas epistòles atribuidas a el.
Bourgvilain
Bourgvilain es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha.
Pau de Tars
Problematicas sus la vida de Pau
Coneissiá l'aramèu, l'ebrieu e lo latin, malgrat que la sa lenga mairala èra lo grèc e es amb aquela lenga que legís la Bíblia dels Setanta. Tot aquò fa a pensar que proveniá d'una rica familha de comerçants ebrèus installats a Tars, alavetz una pròspera e comerciala colònia hel·lènica de l'empèri roman, doncas que dispausava del drech a la ciutadania romana e en seguint una practica fòrça comuna dins las familhas josievas de l'epòca e, mai que mai dins los rabins, aprenguèt un mestièr manual benlèu aquel de teissier o faseire de tenda, segon los Actes dels Apòstols (18, 3 e 20, 34). D'estudis recents ne fan un mèstre de la dialectica e la retorica dins la meteissa dralha dels filosòfs grècs e que de segur coneguèt l'influéncia ellenistica de Tars e es dins aquel contèxte que sorgiguèron las antítesis caracteristicas del messatge de Pau: dieu-mond, justícia-pecada, esperit-carn, òme vièlh-òme nòu o esperit-letra.
Bourgvilain
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pau de Tars
Problematicas sus la vida de Pau
Al subjècte de la celèbra e radicala conversion al cristianisme i a tanben força controvèrsias. L'iconografia e la cresença populara lo fan caire d'un caval, qu'es pas dins las epistòlas nimai los Actes. De scientifics, coma lo neurobiolista Francisco J. Rubio, suggeriguèt que lo treslús celèste que vegèt pel camin de Damasc se poiriá agir d'una ataca epileptica del lòbe temporal, qu'aqueles tipes d'epillepsia de visions místics sovent acompanhadas d'un sentiment de plaser. Tanben se poiriá agir d'una allucinacion fruch benlèu d'una intensa insolacion. Alara que l'òme èra d'estatura pichona e d'una fragila santat e patissiá d'una dolorosa malautiá cronica que descriu dins Galatas 4, 13-15: ''Remembratz perqué vos anoncièri la bona nòva lo primièr còp: es qu'èri malaut. La vista del mièu còrs malaat èra repunhant per vosaltres, e pasmens m'avètz pas mesprisat o rebutat. Al contrari, vous m'avètz aculhit coma un àngel de Dieu, o quitament coma Jèsus Crist. Èretz tan astrucs! Que vos passèt? Pòdi vos far aquel tesmòni: s'aviá estat possible, vos seriatz arrancat los uèis per me los donar!''
Pau signa sas letras del nom de Paulos (en grèc, παυλος), tradusit per Pau. Dins los Actes dels Apòstols tanben se nomena Saul fins a Act 13,9. Alara pren lo nom de Pau. Aquel cambiament de nom s'interpretat al respècte de saconversion del judaisme al cristianisme. "Saul" es lo nom josieu e "Pau" es lo nom crestian. pasmesn, lo biblista Günther Bornkamm ditz que i a pas cap de basa per afirmar que lo cambiament de nom siá ligat a la conversion. Pels josieus ellenistas èra fòrça comun d'aver un doble nom: un grèc e un ebrièu. D'autres autors coma Giorgio Agamben soslinhan l'estranha similitud fonetica entre Saulos e Paulos que la diferencia se fa pas que sus una letra e lo fach qu'i a pas relacion entre l'origina del nom semitic, qu'es lo nom del Rei Saúl que ellenitzat donaSaulos; alara que Paulos es la forma ellenizada del nom latin Paulus, que significa "pichon". Se suggerís aital que Pau cambièt son nom dins lo sens esclau de Crist. E puslèu que d'utilizar lo nom del primièr Rei d'Israèl adopta un nom del latin ellenizat significant "pichon". Aquela interpretacion es fòrça coerenta vesent lo biais qu'el meteis s'exprimís: Que soi lo mendre dels apòstols — de verai, quitament meriti quitament pas d'èsser sonat apòstol —, que secutèri la Glèisa de Dieu (1 Còr 15,9). Aquel sentiment e sa constitucion fisica sembla èsser lo motiu del cambiament de nom. Que que siá es probable qu'utilizava los dos noms segon ont èra.
Epistòlas Paulinas
Es atrubuit a Pau l'escritura de diferentas epistòlas destinadas a diferentas comunautats crestianas, coma: D'aquel listat solament las set primièras fan consens sus la paternitat paulines. La question venguèt en 1840 quand los trabalhs del teològ alemand Ferdinand Christian Baur considerèt que solament quatre son atribuiblas a Pau (Romans, Corintians 1 e 2 e Galatas). Pasmens se lo corrent exegetic de la critica radicala considerèt que pas cap èran autentics, los teològs Hilgenfeld (1875) e Ora J. Holtzmann (1885) apondèron a la lista de Baur las epistòlas a Filemon, 1 als Tessalonians e Filipians a las "letras incontestablas" o epistòlas "protopaulinas". tanpauc i a acòrdi se las escrituras son de Pau o dels sieus collaborators o discípols.
Lo 1976 lo cardenal e jesuïta Albert Vanhoye publica un trabalh ont admet que l'«epistòla als Ebrièus» es pas exactament una letra (i a pas de destinatari tampauc de comjat coma fa Pau dins las autras), mas puslèu un tractat, non destinat als ebrièus mas als gentils e es pas escricha per Pau. Mai probable seriá que foguèt escricha pels sieus discípols fasent una pseudoepigrafia per tòca d'èsser mai versemblants.
Principis paulins controversiats
Unas interpretacions paulinas son controversiadas e sovent foguèron criticadas. Friedrich Nietzsche remembra, per denonciar la mesa en valor de çò que designa coma la decadéncia que se deu imputar al cristianisme, a unes versets de Pau e escriu: foguèt aquí la formula, 'in hoc signo', la decadéncia foguèt victoriosa (L'Anticrist, 51). Los versets de Pau als qual Nietzsche fa referéncia son los seguents: Son actitud dura dins unas epistòlas contribuiguèt a la discriminacion de mai d'un grops pendent los sègles. son incleméncia contrasta fòrça amb la mansuetud del messatge Jèsus de Nazaret que trobam dins los evangèlis.
Tanben es acusat d'una cèrta misoginia dins sas letras, que donèt l'argument, que s'utiliza fins ara, per justificar la posicion segondària de la femna disn l'ierarquia eclesiastica.
Versets que son utilizats fins a uèi per justificar l'omofobia.
L'idèa que lo matrimòni es un mendre mal, mas que lo celibat es preferible l'exprimís tanben en las siás epístoles:
Fin finala, i a sa idèas utilizadas per justificar l'inegalitat "naturala" dels òmes dins las posicions socialas e lo necessitat d'absolutisme del cap dins la ierarquia de la societat, concebuda coma lo cap temporari del còrs místic de Jesucrist:
Dimension morala
Sant Pau consacra los darrièrs capítols d'unas de sas letras (conegut coma lo "parenetiche", es a dire, va exhortar) a la conducha morala, alara que la partida iniciala es puslèu consacrada als concèptes dogmatics. Dins aqueles mai sovent indica diferentas caracteristicas, e son de problèmas contextualizats e dirigits als cresents e la comunitat destinataris.
Sul plan practic, Pau, coma Jèsus, foguèt pas un revolucionari, es a dire, prepausèt pas l'eliminacion de las estructuras injustas de la societat. Predicava pas dirèctament l'abolicion de la guèrra, o de l'esclavatge, o la rebellion contra los govèrns injusts, o la valorizacion dels grops socialament desafavorisats coma las femnas, o los mainats. Mas, de passatges sas letras menan lo crestian a refusar l'injustícia dins las relacions socialas. Pau predica l'amor als enemics, un jutjament just e un tractament uman dels esclaus, lo dever dels marits a amar lor femna coma se meteis, èsser pas sevèr amb los mainats, e lo dever d'ajudar los paures.
Al subjècte de la morala sexuala, Pau contunha los ensenhaments de Jèsus e la tradicion josieva, e destaca la valor del maridatge e condemna lo comportament sexual extramatrimonial. A diferéncia de la predicacion de Jèsus, lo tèma de las condemnacions sexualas es plan present dins las letras paulinas, alara que dins lo mond grecoroman vivián èran comunas las formas d'una cèrta libertat sexuala. Condemna la porneia, que se compren mai sovent quin tipe que siá de relacion sexuala fòra del maridatge, o en contra de natura, amb divèrsas traduccions coma "la prostitucion, la fornicacion, l'impureta, e la adultèri". Quitament l'omosexualitat es explicitament condemnada per Pau.
Un element present dins la pensada de Pau, qu'es pas paréis pas tan clar dins tradicion josieva e en l'ensenhament de Jèsus, es la comparason de la relacion espós-esposa amb la Glèisa de Crist. A la diferéncia de la lei josieva, qu'admet la repudiacion de son esposa de la part del marit, e a la seguida de Jèsus, Pau considèra que lo maridatge es indissoluble per ambedoas partidas. I a una excepcion, mas, qu'es lo nomenat "privilègi paulin": es lo cas de divòrci d'un conjunt non cresent, absent de l'ensenhament de Jèsus e que la tradicion crestiana posteriora manten.
Contra la tradicion josieva (levat los essenians), Pau, coma Jèsus, admet la superioritat del celibat: lo maridatge es bon, qu'es melhor  de se maridar pas (1Cor7). Aquela preferéncia se confirmèt per la tradicion crestiana posteriora (vejatz lo celibat dels clergues, monges e fraires) e mai tard refusada de la partida de la tradicion protestanta.
Província de Plasença
La Província de Plasença (en italian provincia di Piacenza) es una província de la region d'Emília-Romanha en Itàlia.
Autariba (Alèir)
Autariba (Hauterive en francés) es una comuna dau Borbonés occitan, situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Mouterre-Silly
Mouterre-Silly es una comuna francesa dau departament de Viena e de la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas limitròfas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Caminada dab bastons
Desvolopament dera caminada dab bastons tau Nordic Walking, movement esportiu de hauta difusion
Era origina deth Nordic Walking qu'ei hèra discutida: americana o finesa?
Lo Monestier de Gaselha
Lo Monestier de Gaselha (ancianament Monestier en riba de Gaselha) (Le Monastier-sur-Gazeille en francés) z-es una comuna velaiosa, situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
La prononciacion es [lu munes'tje], d'un informator nascut a Issarlés.
Manishtusu
Manishtusu èra un sobeiran d'Akkad que reinèt vèrs 2270-2255 avC. Èra lo fraire de son predecessor Rimush. Dirigiguèt divèrsei campanhas còntra lei reiaumes dau plan iranian.
Comunas de Dordonha
Per las autras comunas, vejatz Listas de las comunas de França.
Lista de las 557 comunas del departament de Dordonha per òrdre alfabetic, amb lor còdi INSEE e lor còdi postal principal, e mai lor apartenéncia a las principalas estructuras intercomunalas en 2004. Vejatz tanben la lista dels cantons e la lista de las comunas ancianas.
Fonts
Lo Sit del Conselh Generau de dordonha
(CAP) Comunautat d'aglomeracion Perigordina, creada en 2000.
Estadi Niçard
L'Estadi Niçard (oficialement en francés Stade niçois) es un club professionau de rugbi de XV basat a Niça e fondat en 1912.
Lo club foguèt vicecampion de França en 1983 e emportèt lo Challenge Yves du Manoir en 1985. Jòga aüra dins la terça division francéa de rugbi de XV: la Federala 1.
Denant dau 2012, lo club foguèt nomenat Racing Club de Niça.
Batalha de l'Atlantic (1939-1945)
La batalha de l'Atlantic designèt l'ensems deis operacions navalas que se debanèron durant la Segonda Guèrra Mondiala dins l'Ocean Atlantic. Conoguèt d'extension en Mar Mediterranèa, dins l'Ocean Indian e dins l'Ocean Artic. Opausèt principalament lei sosmarins alemands e italians ai naviris d'escòrta e ai avions antisosmarins aliats. L'objectiu de l'Axe èra de realizar lo blocus deis Illas Britanicas e d'empachar lo passatge dei convòis americans a destinacion d'Euròpa.
A l'origina de progrès tecnics importants en matèria de deteccion e de concepcion dei naviris, s'acabèt per una victòria aliada car lei sosmarins alemands èran pas pron nombrós per atacar totei lei convòis aliats (au minimom, 74% dei convòis passèron sensa subir de pèrdas). De mai, après l'intrada en guèrra deis Estats Units d'America, leis Aliats podián remplaçar aisament lei pèrdas subidas tot en aumentant mai lo nombre de sei cargos. Enfin, a partir de 1943, la generalizacion dau sonar permetèt ais Aliats tracar pus eficaçament lei sosmarins. Pasmens, aperaquí 3,500 cargos e 175 naviris de guèrra aliats foguèron aprefondats entraïnant la mòrt d'au mens 45,000 marins. En fàcia, 783 sosmarins foguèron destruchs causant la mòrt de 30,000 militars e la captura de 5,000 presoniers.
La Bastida de Paumèrs
La Bastida de Paumèrs (en francés Labastide-Paumès) qu'es ua comuna gascoa, situada dens lo departament de la Hauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Es tanhenta de L'Isla de Haut, en Savés.
Istòria
Auban qu'èra ua parròquia de la diocèsi de Lombèrs e de la senescaucia de Tolosa.Lo vocable de la glèisa, annèxa de Polastron, qu'es pas coneishut. Auban qu'es au sud de la comuna, au limit damb Polastron. I a pas cap de glèisa nimei de cementèri.
Velaiés (sosdialècte)
Lo sosdialècte velaiés es una varianta de l'auvernhat parlada en Velai.
"Vivarovelaiés" e "parlars protestants de Velai"
Los parlars protestants de Velai foguèron estudiats tardivament (annadas oitanta) e èran ignorats dels dialectològs istorics (Juli Ronjat, Pèire Bèc, Albèrt Dauzat...).. Aquela enclava (Maset de Sent Vòi, Lo Chambon ) practica un "conservatisme fonetic" (garda las consonantas finalas...).
Velaiés centrau
La rèsta de Velai (amb l’excepcion de Crapòna que parla lo nord-auvernhat) es de "sud-auvernhat" e constituis lo "velaiés centrau".
Gramaticas e diccionaris
Jules de Vinols, Vocabulaires de Patois Vellavien (1891) : en linha (Google books)
Augustin Marie Girard, Grammaire vellave (1925, reed 2012)
Òbras tipicas :
Antòni Clet; Monsieur Lambert (1757) , en linha (Google books)
Regis Masoiér e Victorin Bonnefoi : "Per rire badatz me" (1911), en linha (Occitanica)
Audric del Vilar
Segon la vida de Marcabrun, del Vilar aviá trobat Marcabrun davant la sieuna pòrta quan èra pichon e foguèt coma un paire per el. Los biografs an sabut tot aquò pr'amor d'unas cansons satiricas trobadas demest eles. La primièra foguèt una d'Aldric del Vilar ont Marcabrun es citat, al començament del poèma, e que s'apela Tot a estru (16b.1), e ont Marcabrun ditz qu'Aldric es lo Seigner n'Audric (293.43).
Aldric podiá aver escrich per respondre al gap de Marcabrun, D'aisso lau Dieu. Aquò es logic pr'amor que Marcabrun ditz qu'acceptarà totjorn un pan e mai que siá dur. Aital, la metrica de Marcabrun tanben bremba un pauc la d'Aldric o podiá ben èsser qu'aguest fogùesse lo sieu mèste. De mai, Aldric apelava Marcabrun Pan-Perdut.
Amar-girid
Amar-girid èra un cap de la vila d'Uruk que dirigiguèt sensa succès una revòuta d'Uruk, d'Ur, de Lagash, d'Adab e de Shuruppak còntra Naram-Sin.
Notre-Dame-du-Pré
Geografia
La nòstra-Madama-de detlo-Pré a situat a Unitat|15|km}} de Moûtiers en la vallée de la Tarentaise (Savoie). De la siá situacion en balcon a Unitat|1300|mètres, la municipalitat facha cara al massís de la Lauzière e al mont Quermoz. Lo vilatge es pas distant que d'Unitat|7|km de Montalbert, lo un dels 10 pòbles del domeni de la Plagne. Los sieus abitants an trucat los Pravérins.
Notre-Dame-du-Pré est situé à 15 km de Moûtiers dans la vallée de la Tarentaise (Savoie). De sa situation en balcon à 1300 mètres, la commune fait face au massif de la Lauzière et au mont Quermoz. Le village n'est distant que de 7 km de Montalbert, l'un des 10 villages du domaine de la Plagne. Ses abitants sont appelés les Pravérins.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Chambonàs
Chambonàs (Chambonas en francés) es una comuna occitana de Vivarés situada dins lo departament d'Ardecha e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Istòria
Veire egalament la pagina consagrada a la familha e a la seigneurerie de La Guarda de Chambonas
Voir également la page consacrée à la famille et à la seigneurerie de La Garde de Chambonas
Sa'a
Lo sa'a es una lenga oceaniana parlada a las Illas Salamon.
Localizacion
Lo sa'a es parlat dins las illas de Malaita del Sud e d'Ulawa.
Classificacion
Lo sa'a fa partida de las lengas malaita-makira, restacadas a las lengas salamonicas del sud-èst, un grop de las lengas oceanianas. Aquestas fan partida de la branca malaiopolinesiana de la familha austronesiana.
Comunautat de comunas dau País de Faiença
La Comunautat de comunas dau País de Faiença es una intercomunalitat, provençala situada dins lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur. Son còdi SIREN es 200004802. La lenga autoctòna es l'occitan provençau.
Istòria
La comunautat de comunas dau País de Faiença foguèt creada lo 21 d'aost de 2006 per arrestat prefectorau e compreniá exactament las 8 comunas dau canton de Faiença. Succedissiá au SIVOM dau País de Faiença fondat en 1972.
Lo 1er de genier de 2014, Banhòus (qu'èra dins lo canton de Frejús dins sa composicion d'avans 2015) entrèt dins la comunautat.
Vèire tanben
thumb|600px|center|Mapa deis EPCI de Var lo 1èr de genier de 2019
Bodisme mahayana
Lo bodisme mahayana (sanscrit: महायान mahāyāna, literalament lo "Grand Veïcul") es la fòrma de bodisme que compta lo nombre mai grand de fisèls. Recampa entre 53,2% e 65% dels bodistas segon las estimacions donadas. Es seguit per lo bodisme theravada que recampa un pauc mai de 30% dels fisèls. Es la fòrma dominanta de bodisme en Asia de l'Èst, a Vietnam e s'es tanben espandit istoricament dins de regions que reçaupèron d'immigrants chineses, japoneses, coreans o vietnamians (Singapor, Malàisia...). Se la doctrina a las meteissas basas doctrinalas coma las autras ramificacions del bodisme, se distinguís ça que la per de variacions dins lo culte e dins los libres causits per fondar la fe. Per exemple, los bodistas mahayana seguisson pas lo Canon Pali qu'es la basa de la fe dels bodistas theravada. Lo bodisme vajrayana es pro vesin del mahayana. Per aquesta rason es, de còps, considerat coma religat al mahayana.
Originas del mahayana
Se coneis pas amb clartat l'origina del mahayana. Se sembla que lo mahayana apareguèt coma una seria de règlas per bodhisattvas. Èra pas tanpauc una escòla concurrenta a las primièiras escòlas bodistas mas puslèu un apròchi diferent, mai idealista, dins las practicas religiosas. Se data generalament l'aparicion del bodisme mahayana als primièrs Sutras Mahayanas.
Los Sutras Mahayanas
Los Sutras Mahayanas foguèron escriches dins lo sud d'Índia, dins la region d'Andhra probablament dins lo sègle 1 a.C. o un pauc abans. Constituisson la basa filosofica que donèt naissença al mahayana e a mai d'una escòla de pensada. Demest aquestas, las escòlas madhyamaka e yogācāra foguèron las primìèiras escòlas que desvolopèron lo còr de la pensada mahayana.
Expansion fòra Índia e declin en Índia
Lo bodisme mahayana s'espandiguèt a partir del sègle II. En China comencèt d'èsser seguit en particular gràcias a la revirada dels Sutras Mahayanas en chinés per Lokaksema. En Índia, se desvolopèt rapidament dins l'Empèri Kushan.
Per çò qu'es de las escòlas de pensada, l’escòla madhyamaka foguèt fondada al sègle II per Nāgārjuna e son disciple Aryadeva. L'escòla cittamātra apareguèt un pauc pus tard, al sègle IV. Malgrat las capitadas doctrinalas d'aquestas escòlas e lo triomfe relatiu entre los sègles V e VII lo bodisme mahayana foguèt despoderat de son influéncia per lo reviscòl de l'indoïsme e, dins una mesura mendra, per l'arribada de l'islam. Lo nombre de seguidors del mahayana s'amermèt fòrça entre los sègles VII e XII e lo mahayana degrunèt completament al sègle XIII fins a un quasi avaliment.
En China, al contrari, floriguèt e s'espandiguèt dins tot lo mond chinés (Japon, Corèa, Vietnam).
Referéncias
Bechert, Heinz. “Notes on the Formation of Buddhist Sects and the Origins of Mahayana.” In German Scholars on India, Vol.1. Varanasi, India: Chowkhamba Sanskrit Series Office,1973.
Hirakawa, Akira. “The Rise of Mahayana Buddhism and Its Relationshipto the Worship of Stupas.” Memoirs of the Research Department of the Toyo Bunko 22 (1963): 57–106.
Lamotte, Étienne. “Sur la formation du Mahayana.” In Asiatica: Festschrift Friedrich Weller. Leipzig, Germay: Harrassowitz, 1954.
Tieffenbach
Tieffenbach en alemannisch (Tieffenbach en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region del Grand Èst.
Istòria
En 718, lo nòble Chrodoin fa establir lo sieu testament en favor del abbaye de Wissembourg. I lègue entre unas autras possessions #çò que lududes aperteniá a Tieffenbach, vilatge #que i aviá fach reconstruire de los sieus pròpris mièges.
Beaumont-la-Ferrière
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La primièra manufacture de fèrre-blanc a França a fondat cap a 1665 a Beaumont-la-Ferrière per Louis L'Anatz, als còstes del rei.
La première manufacture de fer-blanc en France est fondée vers 1665 à Beaumont-la-Ferrière par Louis Le Vau, aux frais du roi.
Split
Split (en grèc ancian Ασπάλαθος, Aspalathos, en Latin Spalatum) es la segonda vila mai poblada de Croàcia e lo sèti del Comitat de Split-Dalmàcia. Al recensament de 2010, lo comtat comptava e la vila , que  de Croats.
Es un grand pòrt, industrial e toristic de la còsta dalmata.
Marat Safin
Marat Safin es lo fraire de Dinara Safina, tanben tennista. Se retirèt en 2009.
Split
Dominacion romana
Aquela vila presenta la singularitat d'aver èsser bastida a l'interior, puèi a l'entorn, del palais de Dioclecian.
Aquel emperaire roman — d'origina dalmata — se faguèt bastir un imense palais sus la seuna còsta natala, de 294 a 305. I demorèt pendent la seuna retirada. Aquel palais, en mai dels bastiments residencials, comprenon de tèrmes, una bibliotèca, un temple dedicat a Jupitèr, casèrna abrigant une gàrdia, e cenchat de barris. L'ensems ocupa una superfícia de sus 180, soit. Le front de mar es encara constituit del barri del palais. Sul ce front de mar, existís encara la pòrta maritima, que dins l'Antiquitat, permetent a las naus d'acostar directement.
A l'Edat Mejana
A l'Edat Mejana, le palais se transformèt en vila quand los abitants de la ciutat romana mejancièra de Salona (capitala de la província romana de Dalmàcia) s'i refugièrn (en 615). Establiguèron d'stals nauts dins o contra los barris, o los monuments antics. Le mausolèu de Dioclecian es transformat en catedrala dedicada a Sant Domnius o Duje, patron protector de la vila, en 650, lo temple de Jupitèr en batistèri.
Dominacion veneciana
Aprèp la casuda de l'Empèire roman d'Occident, Split tombèt jol contraròlte dels Bizantins e l’indépend"ncia que gausissiá del sègle XII al sègle XIV, li permetèt de se desvelopar e de coneisser un remarcable vam economic. En 1420, Split foguèt conquerida per la Republica de Venécia que capitèt a contrarotlar l’essencial de las relacions comercialas e economicas sus l’Adriatica. La menaça de las invasions turcas obliga a la construccion d’imposants barris al sègle XVII. La preséncia de l’autoritat veniciana foguèt sovent ligada a une periòde de desvelopament economic e urban. Lo centre istoric de Split compòrta fòrça abitacions d'estil venician (palais del rector, ostal de ville, torre veniciana). La dominacion veniciana s'acabèt en 1797.
Al sègle XIX
De 1805 a 1813 Split èra, coma tota la Dalmàcia, governada per França e Napoleon al sen de las Províncias ilirianas. La primièra carrièra modèrna de la vila se nomena encara Marmontova del nom del Marescal Marmont administrator de las províncias iliriana, e lo suc de Marjan a lo nom de Telegrin (a l'epòque que lo telegrafe optic francés èra situat aquí). Aprèp los Franceses en 1810, Split e Dalmàcia integrèron l'Empèri Austriac puèi l'Àustria-Ongria fins al Tractat de Saint-Germain-en-Laye del 10 de setembre de 1919. Alara tot en conservant los seus particularismes lengüistics. Atal, a las culturas venicianas e eslavas, s'apond pauc a pauc un substrat germanofòn. Los Dalmatas jonglan entre lo croat, l'italian e l'alemand. Se Trieste venguèt lo principal pòrt de Cisleitania - Àustria - e Rijeka (Fiume) lo principal pòrt de Transleitania - Ongria - lo pòrt de Split demòra un fòrt ancoratge per la marina de guèrra austroongresa.
Al Sègle XX
A la casuda de l'Àustria-Ongria, amb la fondacion del Reialme dels Sèrbes, dels Croats e dels Slovèns, Split se trobèt dins la Dalmàcia « iogoslava » (mai vaste), al contrari de Zadar (Zara) que domina la Dalmàcia italiana (mai pichona e partejada). La cultura croata revicolèt fàcia a una elèita que contunha de cultivar las influéncias austriacas e venecianas.
Split a l'ora d'ara
La vila es inscricha sus la lista del Patrimòni Mondial de l'Umanitat per lo seu palais de Dioclecian, mas tanben per la catedrala de Sant Domnius de Split.
E mai, la vila abriga lo musèu Ivan Meštrović, escultor croat disciple de Rodin.
Província de Ravena
La Província de Ravena (en italian provincia di Ravenna) es una província de la region d'Emília-Romanha en Itàlia.
Picardia (província)
100px|thumb|Escut de Picardia Picardia qu'ei ua província istorica de França situada au nòrd de l'Isla de França istorica (qui anava de Compenha dinc a Orleans) ; Picardia que s'espandiva enter de Bolònha de Mar dinc a l'actuau departament de l'Aisne. Enter la mort de Carles lo Temerari e lo Tractat deus Pirenèus la soa nòrd qu'èra lo cap septentrionau de França.
Picardia que vien de pique l'utis capherrat dab lo quau los picards e cultivavan lo loa tèrra (en oposicion aus paisans francillians qui èran boscassèrs). Atau lo pòble picard qu'èra aperat picard peus flamencs neerlandofòns (mentre que los picards be parlavan la lenga d'oïl, romanica) e piocheur peus francillians.
La Picardia istorica qu'amassa los parçans seguents : Amianés, Bolonés, Calaisi, Ponthieu, Saterre, Thiérache, Vermandois e Vimeu.
A la creacion deus departaments francés en 1790, la màger part de la Picardia istorica que ho integrada dens lo departament de la Somme (Lo Pas de Calais, l'Aisne e l'Oise que's prengón los autes tròç). La Region de Picardia que ho creada en juntant Picardia de la Somme, de l'Aisne dab parçans deu sud de l'Oise istoricament francillians, e en tot deishar la còsta nordica de Picardia a la Region deu Nòrd-Pas de Calais.
Thanvillé
Thannweiler en alemannisch (Thanvillé en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
Thanvillé Se situa près de divèrses pòbles : Sant-Maurici, Sant-Pierre-Bòsc, Villé, Neubois e Triembach-a lo-Val. Lo vilatge es prèp de la A 35 #que permet de connectar Estrasburg, Sélestat, Colmar, Mülhausen e Belfòrt.Es la primièra localité traversada per la rota de Sélestat (a 11 quilomètres de Sélestat e a 5 quilomètres de Villé). Thanvillé Se situa sul marge esquèrre del Giessen sus una superfícia de 191 a solament. A l'image de Sant-Maurici, lo ban communal s'es installat sus un interfluve limitat :
Lo vilatge a installat al intersection del anciana Rota de la Sal e del vallon de Sant-Pierre-Bòsc, pauc abans lo confluisson del ruisseau del Giessen. La municipalitat de Thanvillé compta qualques ostals situats en l'aglomeracion de Sant-Maurici e una part de l'aglomeracion de Sant-Pierre-Bòsc (marge drech del ruisseau) #que la glèisa #que se'n tròba aital singularment excentrée. Los abitants de Thanvillé se trucan los Thanviléens.
Thanvillé se situe à proximité de plusieurs villages : Saint-Maurice, Saint-Pierre-Bois, Villé, Neubois et Triembach-au-Val. Le village est proche de la A 35 qui permet de relier Strasbourg, Sélestat, Colmar, Mulhouse et Belfort.Elle est la première localité traversée par la route de Sélestat (à 11 kilomètres de Sélestat et à 5 kilomètres de Villé). Thanvillé se situe sur la rive gauche du Giessen sur une surface de 191 ha seulement. À l'image de Saint-Maurice, le ban communal s'est installé sur un interfluve limité :
Le village est installé à l'intersection de l'ancienne Route du Sel et du vallon de Saint-Pierre-Bois, peu avant le confluent du ruisseau du Giessen. La commune de Thanvillé compte quelques maisons situées dans l'agglomération de Saint-Maurice et une partie de l'agglomération de Saint-Pierre-Bois (rive droite du ruisseau) dont l'église qui se trouve ainsi singulièrement excentrée. Les habitants de Thanvillé s'appellent les Thanviléens.
Sent Laurenç de Gòssa
Sent Laurenç de Gòssa (en francés: Saint-Laurent-de-Gosse) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Lo vilatge tipic de Sent Laurenç de Gòssa qu’a mantuns centres d’interès : lo castèth privat de Ròl-Montpelhèr (sègle XIIau), ua hòrt bèra glèisa gotica, pòrtas-a-desbondada e un sistèma hòrt particular de desaigatge de las bartas d’Ador, o enqüèra bòrdas de neurissatge de guits gras. Lo vilatge eth medish que’s tròba au pè d’un turon de 79 m de hautor. Lo pont d’Urt, aperat tanbenh d’auts còps « Pont de Pitres », qu’estó bastit a la fin deu sègle XIXau preu Gustave Eiffel tà ligar las duas arribas d’Ador, arremplaçar l’anciana gabarra de truversar, e perméter aus Landés de’s rénder mei aisidament au Bascoat vesin.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [sənlaw'rœns]. Las fòrmas ancianas que son Sanctus Laurentius de Terrejusan, en latin, aus sègles XI-XII, Sanctus Laurentius de Terces jusan, en latin, aus sègles XI-XII, S. Laurans (mapa de 1638), St Laurens (mapa de 1647), S. Laurent (mapa de 1714), St Laurent (mapa de 1733).
L’agionime qu’evoca Sent Laurenç, un diacre espanhòu martirizat a Roma en 258 sus un grilh ardent. Per çò qui es deu nom deu país, « Gòssa », que procedeish d’un ancian « Gonòssa », coneishut suu Cartulari de Dacs aus sègles 11au e 12au, dab lo sens de « tèrras las mei hautas », çò qui correspon efectivament en ua realitat suu terrenh, medish quan las altituds e son hòrt relativas. L'evolucion segon Bénédicte Boyrie-Fénié que seré *gòienòssa [cf. basco goyen] > *gòinòssa > *gònòssa > gòssa (tombada de -n- intervocalica). Terrejusan, au contrari, qu'a lo sens de « tèrra mei baisha » : Sent Laurenç, a 39 m, qu'ei a costat d'un pitèr de 79 m. La fòrma Terces jusan qu'ei ua error : Sent Laurenç qu'ei a 20 km de Tèrcis.
Intel 8080
L’Intel 8080 es l'un dels primièrs microprocessors concebuts e fabricats per Intel. Presentat en abril de 1974, aqueste processor 8 bits qui fonccionava a, es generalament considerat coma lo primièr microprocessor vertadièrament utilizable dins una unitat centrala de tractament.
Flavigny
Flavigny pòt essèr:
Arbent
Arbent en arpitan ( Arbent en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lilhac
Lilhac (Lilhac en francés) qu'es ua comuna gascoa de Comenge, situada dens lo departament de la Hauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Lilhac qu'èra de l'eleccion de Comenge, doncas de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de la diocèsi de Comenge e de la senescaucia de Tolosa. Lo vocable de la glèisa, annèxa de Selèrm, qu'es Senta Quitèira. Tanlèu 1790, Lilhac qu'èra deu canton de L'Isla de Haut.
Adad-nerari Ier
Adad-nerari Ier èra un sobeiran de l'Empèri Assirian que reinèt vèrs 1308-1275 avC. Succediguèt a Arik-den-ili e foguèt remplaçat per Salmanazar Ier. Après un afebliment relatiu sota lei rèines de sei predecessors, sa politica foguèt marcada per una extension novèla de l'Empèri còntra Babilònia au sud e lo reiaume d'Hanigalbat a l'oèst.
Assyriska kungar
Rambervillers
Rambervillers es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La vila a #èsser volguda al per un cèrt Rambert, comte de Mortagne o abbé de Senones, las fonts divergent a lo sieu afar. Al, Étienne de Bar, avesque de Mètz, environa lo bourg de estacades e de fossés, de contunh al , Jacques de Lorraine, egalament avesque de Mètz, remplaça las estacades de bòsques per una muralla flanquée de 24 gròsses torns.
En dependent del évêché de Mètz, passa a la França amb las Tres-Évêchés l'an 1552. Pauc de temps après, la vila a incendiat per l'armada huguenote jols òrdres del baron de Bollweiler, mas se lèva rapidament. Es en 1581 que los bourgeois decidisson lo bastiment de l'Otèl de vila.
Après lo tractat de Ryswick (1697) e a l'extrèm de vint ans de negociacions, lo pòrti de Lorraine Léopold se vei atribuir la châtellenie de Rambervillers en 1718. La vila e la siá distincion redevienent totun francesas amb duché de Lorraine en 1766.
La, en levant dels embusses contra lo envahisseur prussien, 200 guardas nacionales resistisson un jorn contra mai de 2000 Alemands. Per aquel acte de bravoure, la vila #recebre la Légion d'onor tandis #que se donava lo sieu nom a la carrièra de Rambervillers en lo 12 arrondissement de París.
La cité a été voulue au par un certain Rambert, comte de Mortagne ou abbé de Senones, les sources divergent à son sujet. Au, Étienne de Bar, évêque de Metz, entoure le bourg de palissades et de fossés, puis au , Jacques de Lorraine, également évêque de Metz, remplace les palissades de bois par une muraille flanquée de 24 grosses tours.
Dépendant de l'évêché de Metz, elle passe à la France avec les Trois-Évêchés en 1552. Peu de temps après, la ville est incendiée par l'armée huguenote sous les ordres du baron de Bollweiler, mais elle se relève rapidement. C'est en 1581 que les bourgeois décident la construction de l'Hôtel de ville.
Après le traité de Ryswick (1697) et au bout de vingt ans de négociations, le duc de Lorraine Léopold se voit attribuer la châtellenie de Rambervillers en 1718. La ville et sa seigneurie redevienent pourtant françaises avec duché de Lorraine en 1766.
Elle fut chef-lieu de district de 1790 à 1795.
Le 9, en dressant des barricades contre l'envahisseur prussien, 200 gardes nationaux résistent un jour contre plus de 2000 Allemands. Pour cet acte de bravoure, la ville reçut la Légion d'honneur tandis qu'on donnait son nom à la rue de Rambervillers dans le 12 arrondissement de Paris.
Aubencheul-au-Bac
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Dompierre-aux-Bois
Dompierre-aux-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Prunus avium
Amb lo guindolièr (Prunus cerasus), es una de las doas espècias de cerièrs salvatges a l'origina de las varietats cultivadas a l'ora d'ara.
Descripcion
L'amarovièr es un arbre grand de fust dreit e cilindric, de creissença rapida, qu'atenh 15 a de nautor e  de diamètre. Viu aperaquí 100 ans e demanda fòrça lutz.
Sa rusca fina a tendéncia a s'exfoliar en correjas orizontalas. Los ramèls joves son brun-roge, brilhants.
Las fuelhas son elipticas, altèrnas, dentadas. Lo pecol de 2-7 cm de long, pòrta doas glandas rojas a la basa del limbe (los nectaris). Aquelas glandas nectarifèras son tanben présentas en çò d'autras espècias del genre Prunus.