cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ágatha Ruiz de la Prada
Ágatha Ruiz de la Prada y Sentmenat (nascuda a Madrid lo 22 de junh de 1960) z-es 'na sartressa e dissenhaira espanhòla. Estudièt a Barcelona en l'Escòla d'Art e Tecnicas de la Mòda. En 1981, presentèt sa primiera colleccion. Abita amb lo jornalista Pedro J. Ramírez.
Ei ua des personalitats mès arremarcables dera indústria deth teishut.
Vida
Ei hilha de Juan Manuel Ruíz de la Prada y Sánchiz, eth tresau marqués d'Oris e vint-e-siesau baron de Santa Pau. Corsèc es sòns estudis de mòda ena Escola d'Art i Tècniques de la Moda de Barcelona e realizèc es sues prumères desfilades ara edat de vint ans. Comencèc coma ajudanta deth prumèr dissenhaire dera Movida Madrileña, un des movements liberaus mès importants dera Espanha democratica deth sègle xx.
En pòc temps, creishèc era popularitat des sòns dissenhs, sustot entre mainades e adolescentes, pr'amor que son alegres e acoloridi. Creèc ua entrepresa damb eth sòn nòm dedicada ara mòda qu'aperten ath grop Tutto Piccolo. A devengut era mèrca de diuèrsi perhums femenins. A organizat mès de tres-centes desfilades en tot presentar naues collecions de ròba e complements entà jovens, mainatges e ninons. Dus viatges ar an amie endeuant era desfilada Madrid Fashion Week ena mentada vila ont mòstre es sues darrières creacions, era tanben i desfile. En 2010 la hec tanben en Milan (Itàlia) en tempsada d'ostiu. A plan de escaduda, sustot entre es jovens, e tanben a sedusit entrepreses coma Audi, Air Europa, DHL, Absolut e El Corte Inglés.
Coma descendenta des Barons de Santa Pau e es marquesi de Castelldosrius, en 2004 inicièc es tramitacions legaus entà obténguer aguesti dus títols nobiliaris. Eth 8 de hereuèr de 2012 mostrèc era sua naua colleccion de bosses e valises en Desfile para Cloe, celebrat en Ciutat de Mexic. Eth 10 de hereuèr de 2012 inaugurèc ena Avenguda Chapultepec de Guadalajara (Mexic) ua escultura arròsa en forma de còr, simbèu deth maxim exponent dera amor. Eth 26 de hereuèr presentèc es dissenhs dera naua tempsada ena Colombo (Sri Lanka) Fashion Week. Era sua dedicacion ara decoracion avitalhe orizons de mès en mès luenhencs. Òm valorèc plan eth sòn trabalh en dissenh deth vestiari e era scenografia dera pèça teatrau Sofocos, que medio siglo no es nada (Emponganada, miei sègle non ei cap arren), estreada en Madrid en gèr de 2013. Ara demora en Madrid, era sua vila natau, damb era sua parelha, Pedro J. Ramírez, e es sòns hilhs.
Productes
A dissenhat tà pèces de ròba e tota sòrta de complements: camises, bloses, pelhes, pledengues, lunetes, tapissi, creions, pintapòts, linçòs, orsi de peluisha, revelhs, pientes, tovalhòles, morralets, lampes, emboishi, tapaboques, agudacreions, gomes d'escafar, eca. Son objèctes que presenten colors víues damb motius amusants e plens de gòi : lues, esteles, soleis e còrs. Es sues colleccions son tostemp heresques e sensuaus, bensè ues caracteristiques que les hèn uniques.
Darrièrament tanben ei ua mèrca de perhums femenins, coma Beso (punet en castelhan) e Love love love (amor amor amor en anglés).
Botigues
Per tot eth mond i a botigues especializades que vénen objèctes damb dissenhs sòns. Era decoracion der espaci ei ua des qualitats mès arremarcables d'aguesti centres, ont predomine era color arròsa e es formes arredonides. I a un arramat d'aguestes botigues distribusides per fòrça endrets e pes grandes viles deth mond coma París, Barcelona, Casablanca, Filadèlfia, Baltimore, Beirot, Madrid, eca. En totau son mès de dues centes botigues en mès de cent quaranta païsi. Era majoritat se concentren en Espanha. Era darrièra que se dauric siguec en Madrid en hereuèr de 2012.
Canton dau Boscat
Lo canton dau Boscat es una division administrativa e electorala francesa de Guiana, venguda en 2015 simpla circonscripcion electorala, situada dens l'arrondiment de Bordèu, lo departament de Gironda e la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània. Lo conservèren en 2015 shens cambiar sa composicion. La lenga autoctòna es l'occitan gascon bordalés.
Istòria
En 1973, pr'amor de la creishença demografica urbana, creèren lo canton dau Boscat a partir dau canton de Bordèu-1. La refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions departamentalas de març 2015, cambièt pas la composicion dau canton.
María Rosa Lida de Malkiel
thumb|María Rosa Lida de Malkiel (Buenos Aires, lo 7 de noveme de 1910 - California, Califòrnia, lo 25 de seteme de 1962 que ho ua filològa e medievista argentina.
Neishè dens ua familha d'origina ashkenazi que parlava lo yidish. Qu'estudiè dens lo licèu de filha Figueroa Alcorta a Buenos Aires e que'n sortí en 1927 dab la medalha d'aur. Que ho diplomada de la facultat de filosofia e letras de l'Universitat de Buenos Aires en 1932 on e estudiè dab Amado Alonso ; que i ensenhè lo latin e lo grèc.
Dab ua borsa de la Fondacion Rockefeller qu'estudiè apuish a l'Universitat de Cambrige (Massashusetts) puei a l'Universitat de Califonia (Berkeley) on e rescontrè son futur espós, eth medish filològa e ispanista, Yákov Malkiel. En 1947 que dehenè la soa tèsi de doctorat subre lo poeta Juan de Mena. Qu'ensenhè a l'Unievrsitat de Harvard e puei dens mantunas autras au Estats Units.
Que ho membre correspondent de l'Academia Reiau Espanhòla e de l'Academia Argentina de Letras.
Nicolas Bachelier
Nicolas Bachelier (1487-1556) èra un mèstre maçon, engenhaire, arquitècte, e escultor avent colaborat a de fòrça realizacions arquitecturalas tolosanas del començament del sègle XVI, subretot d'ostals de familha.
Dos novelum inspirats de la Renaissença italiana
Sa primièra òbra grossa es l'Ostal de Bagis, que li foguèt comandat pel conselhièr al Parlament Joan de Bagis. Nicolas Bachelier i apondèt dos novelum dins l'arquitectura dels ostals tolosans, inspirats per la Renaissença italiana: lo decòrs de la pòrta centrala, e lo grand escalièr à l'italiana.
Aprèp, los parlamentaris de Tolosa l'emprguèron per bastir o decorar lors ostals urbans o castèls dels camps.
L'Ostal d'Assesat, que la construccion comencèt en 1555, foguèt confisada a Joan Castanhièr dich Nicot, mas los dessenhs serián de Nicolas Bachelier. La question fa controvèrsa, per manca de documents.
Lo seu nom demora coma un dels mai grands arquitèctas tolosan
De tota mena, dempuèi sa mòrt en 1556, Nicolas Bachelier foguèt celebrat coma un dels mai grands arquitèctes tolosans de son epòca. Ne testinònia Antòni Noguièr, autor d'una Histoire Tholosaine en 1556 que parla d'el coma un ; e sus las seunas òbras:.
A Tolosa, una Plaça pòrta lo seu nom.
Òbras
De las seus fòrça esculturas, demòran pas que L'Enfança de Jèsus e vint e tres frisas de busts, conservadas al Musèu dels Agustins de Tolosa.
Familha
Nicolas Bachelier aguèt al mens tres filh Domenge Bachelier(1530-1594), esculptor e arquitècte, que relisèt la construccion del castèl de La Reula en 1579, e Antòni Bachelier, esculpteur, e Gerauld Bachelier que participèt als decòrs realizats per la dintrada de Carles IX a Tolosa en 1564.
Centriòl
Los centriòls que son duas estructuras cellularas en forma de barrica e qui's troban au mitan deu Center Organizator deus Microtubuls o C.O.M. Lo Centre Organizator deus Microtubuls qu'ei un organet cellular d'on vaden (o, meilèu, e's forman e gessen) los microtubuls (formadas dab 13 protofilaments de proteïnas aperadas tubulinas), estructuras deu citoesqueleta (l'esqueleta de la cellula) e qui son implicat dens los procès cellulars qui domandan movements (com la division cellulara o lo carrejament de vesiculas). Cada "barrica" de centriòl qu'ei formada per 9 triplets de microtubuls qui forman un ceucle. Los microtubuls de cada triplet que son designat com A, B e C. Sol lo A (lo mei pròche deu dehens deu centriòl, qui ei compausat de 13 protofilaments) qu'ei sancer mentre qui lo B (qui partaja 3 protofilament dab A) e lo C (lo mei externe, qui partage 3 protofilament dab B) e son imcomplets. Los triplets que's ligan enter eth mercés a ua proteïna aperada nectina. Lo Centre Organizator deus Mircotubuls que's presenta compausat d'un diplosoma (un pareu de centriòls) e entornejat peu materiau pericentriolar.
Fustièr
thumb|200px|Espleits tradicionals d'un fustièr. Musèu Etnografic de la Ligúria occidentala, a Cervo (Itàlia). Un fustièr (var. hustèr) o carpentièr (var. carpentèr; charpentier; charpentèir), èra un mestièr de companhonatge que trabalha la fusta. Avián fòrça importància dins los bastiments d'abitacions e tanben de naus que desvolopèron una profession especifica: aquela dels fustièrs de marina. Cal tanben far mencion dels fustièrs que dempuèi la fin de l'Edat mejana trabalhavan dins las rèssas. Se cal mencionar tanben los menuisièrs que son encargats de realizar los mòbles e coma artistas i a los escultors de fusta.
Al sens contemporanèu
thumb|right|Exemple de fustariá tradicionala A l'ora d'ara, realiza e pausa de montatges participant a la constitucion de l'imòbles que las compausantas son lo fustatge e l'estructura generala.
Fins a la revolucion industriala son mestièr utilizava sonque la fusta. Amb lo desvelopament de la siderurgia sus d'autres materials, coma los metal, se dich alara fusteriá metallica e de fustièr de fèrre. Son domèni professional es la fusteriá.
Es ara encargat perdent que bastís o renova, de la construccion (talha) e plaçament (levatge) o de l'entreten de las fuseriás définitivas. Pòt trabalhar sus las glèisas, los monuments istorics, los ponts, los bastiments industrials o lo lotjament individual.
Esplèits
Las aisinas que li servisson son amassats dins lo banc de fustièr.
Materials utilizat en fustariá
Los principals materialas del fustièr son los seguents:
Referéncias
<div class="reflist references-column-count references-column-count-2" style="column-count: 2; -moz-column-count: 2; -webkit-column-count: 2; list-style-type:decimal;">
10 de genièr
Eveniments
1840 - Descubèrta de la Tèrra d'Adelia per Dumont d'Urville.
Decèsses
Veire tanben :
Frosins
Frosins (Frouzins en francés) es una comuna gascoa, situada dens lo departament de la Hauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Comuna de l'airal urban de Tolosa situada sul canal de Sent Martòri, a 15 km de Tolosa e 8 km de Murèth.
Los tèrmes de Frosins son las comunas de Vilanava Tolosana al nòrd, Sèishes al sud, Fontsòrbas e Plasença deu Toish a l'oèst, Ròcas a l'èst
Liasons regulièras en bus cap a Tolosa amb las linhas 57 e 58 de Tisséo.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Frosins èra de l'eleccion de Comenge, doncas de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de l'archidiocèsi de Tolosa e de la senescaucia de Tolosa. Le vocable de la glèisa es Sent Germèr. Tanlèu 1790, Frosins èra deu canton de Murèth.
Guèrras Napoleonencas
thumb|right|Pintura que representa [[Napoleon Bonaparte|Napoleon a la batalha d'Austerlitz, combat pus famós dei guèrras napoleonencas.]]
Lei guèrras napoleonencas son un ensemble de guèrras que se debanèron durant lo rèine de Napoleon Bonaparte. Perseguida dei guèrras revolucionàrias, lor començament es mau definit. Segon certaneis istorians, es possible de lo fixar au còp d'Estat de 1799 que permetèt a Napoleon de prendre lo poder. Per d'autrei, fau puslèu considerar la rompedura de la Patz d'Amians coma origina dei conflictes purament liats a la politica napoleonenca.
Aquelei guèrras opausèron França a de coalicions formadas a l'entorn dei poissanças europèas majoras dau periòde coma lo Reiaume Unit, Àustria, Prússia e Russia. Divèrsei principats e reiaumes segondaris concluguèron d'alianças amb lei dos camps segon seis interès. Fins a 1812, lei guèrras se debanèron a l'avantatge de França que poguèt estendre sa dominacion sus la màger part de l'Euròpa Occidentala. Pasmens, entre 1812 e 1815, plusors desfachas entraïnèron l'afondrament dau Premier Empèri e lei Francés perdiguèron la totalitat de sei conquistas.
Lo Congrès de Viena redefiniguèt lei frontieras europèas e organizèt l'isolament de França. Assaièt tanben de mantenir la coalicion conservatritz qu'aviá permés de véncer Napoleon. En parallèl, lo Reiaume Unit aprofichèt son succès per venir la premiera poissança mondiala. Russia, vengut un actor major de la diplomacia europèa, es considerat coma l'autre venceire important dei guèrras.
L'acabament dei guèrras revolucionàrias
Après lo succès de son còp d'Estat dau 18 de brumari, Napoleon Bonaparte eiretèt de la situacion exteriora malaisada laissada per lo Directòri. D'efiech, après la revirada de la Premiera Coalicion (1792-1797), lo Reiaume Unit aviá finançat la Segonda Coalicion (Reiaume Unit, Àustria, Prússia, Russia, Portugau, Nàpols, leis Estats Pontificaus e l'Empèri Otoman). Fidèus a sa politica tradicionala que consistía a empedir l'emergéncia d'una poissança egemonica en Euròpa continentala, lei Britanics volián limitar la poissança francesa.
Avans la presa dau poder de Bonaparte, leis armadas coalizadas avián obtengut plusors succès còntra d'armadas francesas mau organizadas. Son retorn permetèt una reorganizacion d'aquelei fòrças per tornar atacar en Itàlia e en Alemanha. Lo 18 de junh de 1800, Bonaparte bateguèt leis Austrians a Marengo. Quauquei jorns pus tard, leis Austrians foguèron tornarmai durament batuts per lo generau Moreau a Hohenlinden. Dirèctament menaçada, Àustria signèt la Patz de Lunéville e se retirèt dau conflicte.
Aquò entraïnèt la dissolucion de la Segonda Coalicion mai lei combats continuèron entre Francés e Britanics sus lei teatres d'otramar. Au nivèu navau, la Royal Navy enregistrèt mai d'una victòria, çò que li permetèt de mantenir sa dominacion maritima. En parallèl, en Egipte, lo còrs expedicionari francés foguèt pauc a pauc assetjat dins Alexàndria. En fàcia d'aqueu blocatge generau, lei dos camps negocièron la Patz d'Amians, concluda lo 25 de març de 1802.
La represa de la guèrra francobritanica
La Patz d'Amians foguèt rompuda tre lo 18 de mai de 1803. D'efiech, ni lei Francés ni lei Britanics avián l'intencion d'executar lei clausas dau tractat consideradas coma contràrias a seis interès. La guèrra reprenguèt donc rapidament. Pasmens, fins a l'invasion francesa d'Espanha, demorèt principalament maritima. Per empedir la formacion d'una flòta continentala tròp importanta, lei Britanics avián atacat per suspresa lo pòrt de Copenaga. Aquò entraïnèt una lònga guèrra entre Danemarc e lo Reiaume Unit que s'acabèt per una victòria britanica. Pasmens, fins a 1812, lei Danés secutèron lei naviris anglés.
La Guèrra de la Tresena Coalicion
thumb|right|Pintura representant la [[batalha de Trafalgar.]]
Lei causas de la Guèrra de la Tresena Coalicion son lo renfòrçament de la preséncia francesa dins lei regions conquistadas a l'oèst de Ren e en Itàlia. Gràcias a son sostèn financier, Londres poguèt reünir Àustria, Russia, Suècia e Nàpols. L'objectiu èra de restaurar l'independéncia dei regions ocupadas per l'armada francesa, especialament lei País Bas. Per lei Britanics, un interès particular èra d'alunchar l'armada francesa reünida dins lo nòrd de França en vista d'un desbarcament en Anglatèrra. La guèrra comencèt oficialament lo 29 d'aost de 1805.
En despiech de sa superioritat numerica, lo camp coalizat s'organizèt pas d'un biais eficaç. D'efiech, leis Austrians ocupèron Bavièra amb una armada de 70,000 òmes, comandats per lo generau Mack, sensa esperar l'arribada dei tropas russas. Aquela armada foguèt donc suspresa per la rapiditat de la reaccion de Napoleon que l'enceuclèt dins la vila d'Ulm (25 setembre - 20 d'octòbre). Finalament, Mack foguèt obligat de capitular e lei Francés poguèron perseguir son avançada vèrs l'èst. Intrèron dins la capitala austriana mentre que lo rèsta dei fòrças austrianas jonhèt lei Rus. Pasmens, lo 2 de decembre, aquela armada unificada foguèt esquichada per lei Francés a la batalha d'Austerlitz. Àustria abandonèt alora la coalicion e abandonèt Venècia au Reiaume d'Itàlia (dirigit per Napoleon) e Tirol au Reiaume de Bavièra.
Sus lei mars, en revènge, leis operacions se debanèron a l'avantatge dei Britanics. En particular, lo 21 d'octòbre, l'esquadra de l'amirau Horatio Nelson destruguèt una flòta francoespanhòla a la batalha de Trafalgar. Aquò permetèt a la Royal Navy d'enebir lo passatge de la Marga per lei naviris francés.
La Guèrra de la Quatrena Coalicion
Pasmens, coma durant la guèrra precedenta, lei Prussians ataquèron sensa esperar l'arribada dei Rus. Lo 14 d'octòbre de 1806, la màger part de l'armada prussiana foguèt anientada ai batalhas d'Ièna e d'Auerstadt per Napoleon e lo manescau Davout. Lo 27, lei Francés intrèron dins Berlin. Gràcias a aqueu succès, poguèt acabar sa reorganizacion territòriala d'Alemanha e ordonar lo Blocus Continentau còntra lo Reiaume Unit. L'idèa èra de minar la poissança britanica en atacant son comèrci.
Puei, Napoleon se dirigiguèt vèrs l'èst per atacar lei Rus. Après una victòria malaisada a Eylau (7-8 de febrier de 1807), destruguèt una armada russa a la batalha de Friedland (14 de junh de 1807). Lo 7 de julhet, lo tsar Alexandra I acceptèt de signar la Patz de Tilsit. Se Russia foguèt tractada amb consideracion, Prússia i perdiguèt la mitat de son territòri, çò que permetèt a Napoleon de tornar crear un estat polonés, lo Grand Ducat de Varsòvia, que foguèt plaçat sota proteccion francesa. De mai, per redurre l'ostilitat suedesa, França s'opausèt pas a una ataca russa en vista d'annexar Finlàndia (Guèrra de Finlàndia).
La Guèrra d'Espanha
thumb|right|Pintura representant l'insureccion de la populacion de [[Madrid lo 2 de mai de 1808.]]
En 1807, Napoleon concluguèt un acòrdi amb Espanha per permetre lo passatge d'una armada francesa destinada a atacar Portugau, aliat dau Reiaume Unit. Pasmens, aquela preséncia militara dins la Peninsula li permetèt de s'ingerir dins leis afaires espanhòus. En abriu de 1808, un conflicte dinastic e una demanda d'arbitratge de reversar Carles IV e Ferrand VII. Pasmens, la populacion espanhòla acceptèt pas aquela usurpacion e la capitala se revoutèt lo 2 de mai. Se la repression foguèt eficaça en Madrid, un còrs francés deguèt capitular lo 18 de julhet a la Bailén, enceuclat per de milicians espanhòus.
Aquela insureccion obliguèt lo generau Junot d'abandonar sei posicions en Portugau. Inquiet, Napoleon prelevèt divèrseis unitats en Alemanha per formar una armada de 80,000 òmes. Una brèva campanha li permetèt de restablir la dominacion francesa (novembre de 1808 - genier de 1809). Dins aquò, maugrat de reformas importantas coma l'abolicion dei drechs feudaus e de l'Inquisicion, lei fòrças napoleonencas se turtèron a una guerilha acarnada. Ansin, lei Britanics aprofichèron la situacion per desbarcar de tropas e contestar la preséncia francesa dins la Peninsula Iberica. Aquò permetèt ai Portugués de rebutar la segonda temptativa d'invasion de son territòri (febrier-març de 1809).
Napoleon deguèt lèu quitar Espanha en causa de la formacion de la Cinquena Coalicion. Laissèt lo comandament au manescau Masséna. Pasmens, dins lei fachs, la màger part deis armadas demorèron dirigidas dempuei París, çò que limitèt fòrça l'eficacitat dei tropas francesas que deguèron pauc a pauc abandonar lo contraròtle de la region. Lei rasons d'aquela error son desconegudas. Segon certaneis istorians, Napoleon considerava Espanha coma un teatre segondari pauc interessent. Per d'autrei, voliá i fixar de tropas terrèstras britanicas per empedir l'organizacion d'incursions sus lo litorau francés eu meteis.
La desfacha de la Cinquena Coalicion
thumb|right|Extension de l'[[Premier Empèri Francés|Empèri Francés (blau sorn) e de seis estats vassaus ò aliats (blau clar) en 1810.]]
La Cinquena Coalicion se formèt en 1809 entre lo Reiaume Unit, Àustria, Sardenha e Sicília. Dins lei fachs, Londres financèt la guèrra e Viena provesiguèt lei tropas terrèstras. Lei coalizats pensavan aprofichar l'immobilizacion dei fòrças francesas en Espanha per atacar en Alemanha e en Polonha. Pasmens, leis ofensivas austrianas dins aquelei regions obtenguèron pas de resultats interessents. Au contrari, l'armada dau Grand Ducat de Varsòvia s'impausèt a la batalha de Raszyn (19 d'abriu de 1809) e intrèt en Galícia.
En parallèl, Napoleon mobilizèt d'armadas novèlas e preparèt una importanta còntra-ofensiva. Lei 21 e 22 d'abriu, lei 200,000 Austrians de l'arquiduc Carles rompèron una temptativa d'enceuclament mai perdiguèt 14,000 òmes a batalha d'Eckmühl. Aquò permetèt ai Francés de conquistar Viena. L'arquiduc Carles utilizèt alora Danubi per renfòrçar sei defensas. Aquò li permetèt d'arrestar una premiera ataca francesa a la batalha d'Essling (21-22 de mai). Pasmens, foguèt durament batut a la batalha de Wagram (5-6 de julhet).
La campanha de Russia
thumb|right|Pintura representant la retirada dei tropas francesas en [[Russia en 1812.]]
En 1812, lo tsar Alexandre I refusèt de perseguir sa cooperacion amb Napoleon. En particular, abandonèt lo Blocus Continentau, çò qu'èra una rompedura deis acòrdis de Tilsit. Napoleon, convencut qu'aquela situacion anava menar a una guèrra, preferiguèt preparar rapidament lo conflicte e organizar una ataca massisa de Russia. Per aquò, amb l'ajuda de seis aliats, reüniguèt una armada de 650,000 òmes (dont 270,000 Francés). Lei combats comencèron lo 23 de junh de 1812.
Pasmens, lei Rus refusèron lo combat dirècte. En plaça, adoptèron una tactica de tèrra cremada. Ansin, lei batalhas majoras foguèron raras e pas decisivas maugrat de combats importants a Smolensk (16-17 d'aost) e, subretot, a la Moskova (7 de setembre). Aquela darriera batalha foguèt la pus saunosa dei guèrras napoleonencas amb 27,000 tuats e bleçats dins lei rengs francés e mai de 45,000 dins l'armada russa. Aquela victòria permetèt a Napoleon d'intrar dins Moscòu. Pasmens, lei Rus refusèron de negociar la patz e destruguèron la vila dins un incendi gigant. Lo 18 d'octòbre, lei Francés abandonèron sa conquista per se retirar sus de basas pus seguras per passar l'ivèrn.
La campanha d'Alemanha
thumb|right|[[Pintura representant la batalha de Leipzig.]]
L'amplor de la desfacha francesa en Russia favorizèt la formacion d'una Seisena Coalicion a l'entorn dau Reiaume Unit, de Russia, de Prússia, d'Àustria e de Suècia. Pasmens, Napoleon capitèt de tornar constituir sei fòrças. Puei, prenguèt posicion en Alemanha onte decidèt d'atacar lei divèrseis armadas coalizadas per empedir sa joncion. Obtenguèt ansin dos succès importants a Lützen (2 de mai de 1813) e a Bautzen (20-21 de mai de 1813). Pasmens, sensa cavalariá, poguèt pas perseguir lei vencuts e lei destrurre.
Après una alta-au-fuòc dau 4 de junh au 13 d'aost que permetèt ai dos camps d'acabar son organizar, lei dos camps assaièron de concentrar seis efectius per un combat decisiu. Amb l'ajuda de seis aliats alemands, lei Francés poguèron reünir 650,000 òmes còntra 1,15 milions per la coalicion. Aquela superioritat numerica permetèt ai Coalizats d'escafar lei consequéncias negativas de divèrsei desfachas. La concentracion dei doas armadas aguèt finalament luòc a Leipzig (16-19 d'octòbre). Fòrça saunosa, aquela batalha veguèt lo cambiament de camp de la màger part dei principats e reiaumes alemands aliats a Napoleon. Batuts, lei Francés deguèron abandonar lo sud d'Alemanha maugrat la resisténcia de mai d'una garnison dins lo nòrd dau país (sovent fins a 1814).
La campanha de França
Après una pausa durant l'ivèrn de 1814-1815, plusors armadas coalizadas (gropant 500,000 òmes) ataquèron dirèctament lo territòri francés. En fàcia, Napoleon poguèt gaire recampar 70,000 òmes. Pasmens, aquela pichona armada ganhèt plusors batalhas. Aquò necessitèt la mesa en plaça d'una coordenacion deis atacas coalizadas (Tractat de Chaumont, 9 de març). Aprofichant son avantatge numeric, lei Coalizats poguèron alora ocupar París lo 30 de març. Abandonat per sei generaus, Napoleon abdiquèt lo 6 d'abriu a Fontainebleau.
Après la victòria dei Coalizats, la monarquia francesa foguèt restablida. Napoleon gardèt son títol imperiau e foguèt exiliat sus l'illa d'Elba. Deviá recebre una pension de part dei venceires. França deguèt abandonar la màger part dei conquistas revolucionàrias e napoleonencas.
La Guèrra de la Setena Coalicion
thumb|right|Pintura representant la resisténcia dei fantassins [[Escòcia|escocés atacats per la cavalariá francesa a la batalha de Waterloo.]]
La Restauracion de l'Ostau de Borbon venguèt rapidament impopular en França, especialament au sen de l'armada. Lo 1 de març de 1815, Napoleon desbarquèt donc en Provença amb una pichona armada per tornar conquistar lo poder. Obtenguèt lo raliment dei generaus mandats per l'arrestar e poguèt intrar dins París abandonat per Loís XVIII.
Aqueu retorn de Napoleon foguèt pas acceptat per la quasi totalitat dei poissanças europèas. Aquò entraïnèt la formacion d'una coalicion gropant lo Reiaume Unit, Russia, Prússia, Àustria, Suècia, lei País Bas e la màger part deis Estats alemands. Aquò permetèt ai Coalizats de dispaurar rapidament de 700,000 òmes còntra 280,000 Francés.
Per empachar la concentracion dei fòrças coalizadas, Napoleon chausiguèt de començar la guèrra. Ataquèt ansin en Belgica onte lei Prussians foguèron susprés a la batalha de Ligny (16 de junh). En parallèl, bateguèt lei tropas britanicas dau duc de Wellington a la batalha dei Quatre-Bras (16 de junh). Pasmens, aquelei victòrias foguèron rapidament annuladas per la victòria angloprussiana de Waterloo (18 de junh). Aqueu combat permetèt ai Coalizats de destrurre la principala armada francesa. Napoleon abdiquèt un segond còp e lei Britanics l'exilièron sus l'illa de Santa Elena. I moriguèt en 1821.
Consequéncias
thumb|right|Carta politica d'[[Euròpa après lo Congrès de Viena en 1815.]]
Lei consequéncias politicas dei guèrras napoleonencas foguèron sancionadas per lo Congrès de Viena. França i perdiguèt totei lei conquistas realizadas dempuei 1792 e foguèt enceuclada per un ensemble d'Estats encargats de contenir la difusion deis idèas revolucionàrias. Dins lo rèsta dau continent, Russia, Àustria e Prússia formèron una aliança conservatritz destinada a reprimir lei movements revolucionaris futurs. Aquò èra un succès important per Russia que venguèt un actor major de la scena diplomatica europèa. Pasmens, lo venceire principau dei guèrras napoleonencas foguèt lo Reiaume Unit que venguèt la premiera poissança mondiala fins a la Premiera Guèrra Mondiala.
Au nivèu uman, lei guèrras revolucionàrias foguèron un ensemble de conflictes saunós. D'efiech, lo nombre totau de mòrts es estimat entre 2,5 e 3,5 milions. França perdiguèt aperaquí un milion d'abitants, çò qu'agravèt son declin en Euròpa. Pasmens, seis adversaris subiguèron tanben de pèrdas grèvas : benlèu 600,000 abitants en Espanha, au mens 40,000 en Russia, 376,000 en Àustria, 312,000 au Reiaume Unit, 250,000 en Prússia e 250,000 en Portugau. Se fau egalament nòtar la mòrt d'au mens 320,000 Italians engatjats dins lei dos camps.
Enfin, lei guèrras napoleonencas representan un quadre important per l'istòria militara. D'efiech, l'aumentacion deis efectius mobilizats, la violéncia dei combats e leis innovacions estrategicas e tacticas foguèron l'objècte d'estudis importants amb de teoricians coma Antoine de Jomini ò Carl von Clausewitz. Lei principis edictats durant aqueu periòde dominèron fins ai guèrras deis ans 1860-1870. Una partida demòra d'actualitat e es totjorn estudiat dins leis acadèmias militaras.
Larnàs
Larnaç (Larnas en francés) es una comuna occitana situada dins lo departament d'Ardecha e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
La prononciacion es [lar'nas] a Sant Thomé. Larnàs es atestat alh sègle X Archimbaldus tenet [...] et in Larnatis ecclesiam Sancti Petri ; çò que permet de dire que l'opinion de Dauzat, lo sufixe acum e lo nom latin d'òme Larenus, es improbabla, en tot cas per lo sufixe.
Alcalá la Real
Alcalá la Real es un municipi de la província espanhòla de Jaén e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Lewarde
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
250px|[[Jacinthe dels bòsques|Jacinthes dels bòsques en lo bòsc de Lewarde començament en mai|thumb|left]] 250px|Intrada de Lewarde|thumb
right|120px|Çò [[Centre istoric minèr de Lewarde|centre istoric minèr|thumb]]
right|120px|Le [[Centre historique minier de Lewarde|centre historique minier|thumb]]
Istòria
Lo vilatge de Lewarde, #que significa La Guarda, pren naissença sus una crête boisée (los monts Sant-Rémi) a l'entorn d'una zòna fortificada, bastida pel comte d'Enaut a, d'ont se podiá susvelhar la frontièra comuna dins los Comtats de Flandres e d'Enaut.
Lo fief de Lewarde compreniá, al Mièja Edat, aperaquí la mitat de la municipalitat, l'autre en essent incluse al fief dels Vésignons. Aquel darrièr compreniá e compren totjorn un bòsc ont se pòt admirar un torn e un obélisque.
Als s, de ricas familhas #demorar en Lewarde : los Béharelle, Dervaux, Delegorgue... D'ont l'edificacion d'importants ostals bourgeoises o de castèls. Se tròba qualques d'aqueles patronymes sus las pèiras tombales del cementèri.
A la fin del Ancian Regim, es en la una de las abitacions de la vila #que #nàisser Jacques-François Momal #que vendrà fòrça rapidament un pintor renommé.
En lo moment dels dos conflictes mondiales, los abitants de la municipalitat #èsser durement tocats. Dos de monuments als mòrtes commémorent aqueles eveniments.
Lo vilatge viviá antany del agricultura, mas tanben de la extraction del grès #que demòra fòrça present dins lo pòble, en particular a la glèisa e lo sieu ancian cementèri. Aquelas activitats aguèron remplaçat, al començament de la, per la extraction houillère cossí ne testifiquen la « vila Béharelle », la ancià cavalièr minaire dels Houillères, la Fosse Delloye e lo sieu Centre Istoric Minèr, e pel desvolopament d'una cerveseria.
Uèi, lo sindicat d'iniciativa de Lewarde a plantat una vinha, en los ancians jardins del presbytère al pè de la glèisa, mantengut per bénévoles de l'associacion.
Sul luòc del anciana fosse Delloye se tròba uèi çò de mès de grand Centre istoric minèr de França. Es a las fes un centre de documentacion e un luòc touristique #que presenta de nombroses objèctes, esturments e maquinas. Lo visitant, guidat per de ancians minaires, pòt se far egalament una idèa del trabalh en los minas de carbon en recorrent de las galariás reconstituées. Reprenon lo concept de las minas-images utilizadas per las companhiás minaires per la formacion de los sieus personals.
Le village de Lewarde, qui signifie La Garde, prend naissance sur une crête boisée (les monts Saint-Rémi) autour d'une zone fortifiée, construite par le comte de Hainaut au, d’où l'on pouvait surveiller la frontière commune aux Comtés de Flandres et de Hainaut.
De cette zone fortifiée, il ne reste rien. Mais, c'est à cet endroit supposé, sur le fief de Lewarde, que fut construite l'église du village.
Aux s, de riches familles vécurent à Lewarde : les Béharelle, Dervaux, Delegorgue... d'où l'édification d'importantes maisons bourgeoises ou de châteaux. On retrouve certains de ces patronymes sur les pierres tombales du cimetière.
À la fin de l'Ancien Régime, c'est dans l'une des habitations de la cité que naquit Jacques-François Momal qui deviendra très vite un peintre renommé.
Au commence l'édification de chapelles à Lewarde, la dernière datant des années 1950.
Aiserac
Aiserac (Eyzerac en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Lewarde
Istòria
Lors des deux conflits mondiaux, les habitants de la commune furent durement touchés. Deux monuments aux morts commémorent ces événements.
Aiserac
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [ɛjze’rɒ]. Las fòrmas ancianas son Azeracum, en latin, au segle XIII, Eyzeracum, en latin, en 1365, Ayzeracum, en latin, en 1555. Dauzat tòrna a la pagina d'Aserac, per'mor de la prumiera fòrma, sens s'engatjar clarament sus l'etime. Per la mesma rason e sens pausar lo quite problèma, Chantal Tanet e Tristan Hordé donan la mesma etimologia qu'Aserac, lo nom (latin) de persona Acer emb lo sufixe -acum [latinizacion dau sufixe celtic -ācon]. Lo site de las comunas de Dordonha aima mai lo nom « galloroman » Azere, implicitament emb -acum. Aiserac es pas Aserac e la prumiera fòrma es benleu deguda a la dificultat daus escribas medievaus a transcriure los diftongues absents dau latin.
Lewarde
Istòria
Le village vivait autrefois de l'agriculture, mais aussi de l'extraction du grès qui reste très présent dans le village, en particulier à l'église et son ancien cimetière. Ces activités furent remplacées, au début du, par l'extraction houillère comme en témoignent la « cité Béharelle », l'ancien cavalier minier des Houillères, la Fosse Delloye et son Centre Historique Minier, et par le développement d'une brasserie.
Aujourd'hui, le syndicat d'initiative de Lewarde a planté une vigne, dans les anciens jardins du presbytère au pied de l'église, entretenu par des bénévoles de l'association.
Sur le site de l'ancienne fosse Delloye se trouve aujourd'hui le plus grand Centre historique minier de France. C'est à la fois un centre de documentation et un lieu touristique qui présente de nombreux objets, outils et machines. Le visiteur, guidé par d'anciens mineurs, peut également se faire une idée du travail dans les mines de charbon en parcourant des galeries reconstituées. Elles reprennent le concept des mines-images utilisées par les compagnies minières pour la formation de leurs personnels.
Sandrine Gruda
Sandrine Gruda (nascuda lo 25 de junh de 1987 a Canas) es una jogaira de basquetbòl occitana que jòga interiora.
Otariidae
Los Otarids (Otariidae) son una de Mamifèrs de l'òrdre dels Carnivòrs (ancianament dins l'òrdre dels Pinnipèdes).
Lo nom es empruntat al grèc ώτάριον « aurelha pichona ».
Los Otariidats son devesits en dos s :
Tir amb arc
Aquel article tòca subretot de las diferentas menas de competicions practicada ara en Occident, pel tir amb arc zen japonés, se legirà l'article kyudo, per la descripcion detalhada de l’arc e dels accessoris de l’arquièr se legirà l’article arc.
Lo tir amb arc est un espòrt olimpic. Per las competicions, òmes e fenmas son separats.
Istoric
Pendent 10 000 ans al mens, lo tir amb arc èra practicat per caçar o far la guèrra. Vèrs 1500, l'arrribada de l'arcabusa provòca una desapareisson progressiva de l'utilizacion guerrièra de l'arc. Lo tir amb arc ven alara un léser puèi un espòrt d'esperse. L'una de las primièras competicions se debana en 1583, en Angletèrra, amb mai de. A partir del sègle XIX se tira amb arc pel léser, pasmens se l’utilizacion per la caça desapareguèt pas completament.
Las competicions de tir amb arc èran als Jòcs olimpics de 1900, 1904, 1908 e 1920 puèis, après una longa interrupcion, lo tir amb arc i tornèt en 1972.
Organizacions
Ara, al nivèl mondial, doas federacions promovon lo tir amb arc : la Federacion internacionala de tir amb arc (FITA) vengut World Archery Federation (WA) en julhet de 2011 e l'International Field Archery Association (IFAA).
En França, lo tir amb arc es representat per la Federacion francesa de tir amb arc e la Federacion francesa de tir liure, mas es tanben integrat dins de federacions multiespòrts coma:
Los caçaire amb arc son groupats dins la Federacion francesa dels caçaires amb arc (FFCA).
Sola la World Archery Federation es reconeguda pel comitat internacional olimpic.
Los diferents tipes d'arc
vinheta|Escut, las flèchas marcant 10 e 9 punts. vinheta|Una monitritz ensenha lo tir amb arc a una campaira de la colonia de vacanças « Wooden Acres », 14 d'agost de 1942, [[Montreal.]] Los arcs utilizats ara an pas pus res de veire amb los aujóls. La fusta bois es sovent remplaçada per de fibras de veire o de carboni e de l'alumini. An un visor, d'un pausaflècha, d'estabilisators, d'amortidors, de peses, e, per unes, de camas (carrèlas d'axe descentrat) que demultiplican la poténcia de l'arc. Alara, pendent las competicions, las flèchas tiradas cap a la cibla pòdon passar  una velocitat de.
D'entre lo arcs modèrnes, i a mai d'un tipes d'arc :
Las diferentas practicas
vinheta|Concors en sala a I a doas federacions de tir amb arc al nivèl internacional : la WA (World Archery Federation) e l'IFAA (International Field Archery Association) qu'an de règlas de competicions diferentas e permeton pas los meteis materials. Aquelas règlas evoluan de contunh.
Disciplinas de la World Archery Federation
Dins totas las practicas de la WA e afiliadas, lo competitor deu tirar sas flèchas dins un temps donat. Pendent los tirs en equipa (3 tiraires), lo temps es cronometrat alara que los tiraires se succedisson sul pas de tir. Las distanças e las talhas dels escuts son valablas sonque per de categorias d'edat d'arquièrs. Lo temps donat per tirar una volada de 6 flèchas es de 4 minutas. Las categorias d’arcs autorizadas varian segon la competicion.
Tir en sala
En competicion, lo tir en sala se practica a sus escuts (cibla) de ø (o ø a ) o sur « trespunts » (tres punt alinhats, equivalents a las zonas centralas de l'escut de ø o ø), en dos còp de 10 voladas de 3 flèchas o 60 flèchas (suls trespunts, una flècha per punt).
Tir en exterior
drecha|vinheta|250x250px|Un concors exterior Tir sus cibla en plen aire, sus terren mai o mens plan.
En arc classic, s'agís de la disciplina olimpica, e se practica a una distança de sus l'escut de.
Dempuèi 2011, los arcs de carrèla tiran a sus l'escut dee  redusit al 5 (es a dire qu'i a pas las zonas de marca de 1 a 4 punts).
Tir en campanha
Disciplina internacionala, que se practica en terren accidentat a descobert o buscat, sus un percors de 24 ciblas que las distanças son: Las distanças conegudas van de 5 a, las distanças desconegudas de 10 a pels classics e arc de carrèla. Pels arcs nuds (sens visor), las distanças van de 5 a en desconegudas e de 5 a  en conegudas. L'arquièr tira une volada de tres flèchas per cibla, so al tota 72 flèchas. A 3 minutas per tirar sas tres flèchas.
I a 3 categorias dins lo reglament internacional : L'arc long, « Longbow » es pas una categoria coneguda per la WA ni per la FFTA.
Tir Natura
Lo tir natura es un percors de 21 ciblas plaçadas a distanças variablas (5 a ) que se realiza en plena natura. Las ciblas son d'imatges animalièrs amb una zona tuada e une zona nafrada. Sus cada cibla deu evaluar la distança e tirar 2 flèchas en 30 o 45 secondes (segon lo tipe d'arc o la categorie d'edat), cada flècha essent tirada d'un pas de tir diferent. Un concors oficial se debana sus 2 percors de 21 ciblas dins la jornada. La disciplina demanda las caracteristicas seguentas desplaçament e tir rapid, precision. Jamai aquela disciplina se deu comparar a la caça ont la distança de tir jamai passa lo. Sovent la posicion del tiraire es complèxa per aver un bon angle de tir.
Los punts son comptats d'aquel biais:
Tir 3D
Lo tir 3D es recent. L'arquièr tira pas sus un imatge de doas dimensions, mas sus la replica d'un animal. L'idèa essent de s'aprochar d'una situacion de caça.
Pel tir 3D de la World Archery Federation, las règlas seguentas s'aplican :
L'esquiarc
L'esquiarc es una disciplina de percors associant lo tir amb arc e l'esqui de fons. Es l'equivalent del biatlon olimpic associant tir a la carabina e esqui de fons. La World Archery Federation reconéis oficielament auquela disciplina en 1991.
Los atletas devon tirar sus d'escuts de de  de diamètre alternant la posicion de pès e de genholhs.
Tir en sala
Un « Flint indoor round» se tira sus des ciblas field : 56 flèchas a distanças entre 10 e 30 yards. En « standard indoor », l'arquièr tira 60 flèchas sus de ciblas rondondas blancas e blavas de de diamètre a una distança fixa de 20 yards.
Percors Field e Hunter
vinheta|Competicion internacionala, hunting round. Aicí d'arquièrs amb d'arcs ed carrèlas. Percors de 14 ciblas redondas « field » o « hunter » a distanças conegudas entre 80 yards e 15 yards. Cal tirar 4 flèchas de 4 pals diferents. I a pas de limita de temps.
Animal Round
Un percors de 14 ciblas de cartas animalièras. I a de competicions amb de distanças conegudas e d’autras a distanças desconegudas. Las distanças varian de 15 a 60 yards ( a ).
Tir 3D
A la diferéncia de las règlas de la World Achery Federation, lo tir 3D de l'International Field Archery Association aplica pas de limita de temps. I a fòrça reglementacions pel mond, unas amb de tirs sus de 3D dispuasats per tropèls o encara sus de ciblas moventas.
Tir 3D de dos flèchas
Las distanças e le nombre de ciblas son los meteis que sus las cartas animalièras. La distança de tir es totjorn desconeguda. I a tres zonas suls animals, tuat, vital e nafrat. Las doas flèchas comptan. I a tanben un percors, ont l'arquièr pòt pas tirar qu'una flècha per animal.
Notas e referéncias
<References/>
Sari (Iran)
Sari es una vila d'Iran. Sa populacion èra estimada a 262 627 abitants en 2005.
Daluèis
Daluèis (Daluis en grafia mistralenca ; Daluis en francés) es una comuna occitana dau Comtat de Niça, situada dins lo departament dei Aups Maritims e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
Las Gòrgas de Daluèis, crosadas pel Naut Var en sòls de pelita roja, son absoludament magnifics. Son estadas talhadas pel Var en l'extremitat oèst de la Copòla de Barron. La Copòla de Barron correspond a una remontada de socle paleozoïc que fa aflorar una espessa seria permiana.
En estiu, los auratges representan un perilh important.
La tuta del Gat, riu sosterranh de 720 m de longor, es particularament fotogenica.
Istòria
La vila apareis jol nom de "Castrum de Adalueiso", de contunh de "Adalosio" al s. XIII, de contunh Adaluys o Addaluys, Adaluy.
La vila aperten a la branca de Daluèis de la familha de Castelana-Vilanòvae; de contunh una dependécia dels Templiers e, après la siá condemnacion, als Espitalaris de Sants-Texans-de-Jerusalem. La vila apertendrà fin finala a las Villeneuve-Beauregard.
En 1348, lo 18 de febrièr, signatura de l'acte d'abitacion de Daluèis signat amb lo senhor de Barrême.
En 1760, un tractat entre la França e lo rei de Sardenha rectifica la frontièra e luòc Daluèis e Guillaumes en lo Comtat de Niça.
Daluèis Fasiá alavetz partida del diocèse de Glandèves, e de la viguerie de Guillaumes
Pendent la guèrra de las Alpes, entre Franceses e reialme Sarde, lo general austrian de Wins #que comanda l'armada Austro-sarde establís una plaça de commandement a Daluèis en 1793.
A partir del 18 de julhet 1944, las tropas alemandas installadas a Touët-sus-Var an lançats d'atacs contra los maquis F.F.I. Pels vallées de la Nautor-Var e del Cians. Aqueles primièrs atacs en avent fracassat, #reprene l'endeman pels crêtes. Los maquisards débordés an abandonat las siás posicions près de Daluèis per remontar cap a Guillaumes de contunh cap a Entraunes.
En 1388, après la mort de la reine Jeanne, à la différence des autres parties de l'est de la Provence qui rendront hommage au comte de Savoie, Daluèis, comme Guillaumes, Entrevaux et Sausses se déclareront fidèles aux comtes de Provence de la maison d'Anjou. En 1481, comme le reste de la Provence, Louis XI étant héritier du dernier comte de Provence, Daluis a été intégré au royaume de France.
Daluèis faisait alors partie du diocèse de Glandèves, et de la viguerie de Guillaumes
Pendant la guerre des Alpes, entre Français et royaume Sarde, le général autrichien de Wins qui commande l'armée Austro-sarde établit un poste de commandement à Daluis en 1793.
À partir du 18 juillet 1944, les troupes allemandes installées à Touët-sur-Var ont lancés des attaques contre les maquis F.F.I. par les vallées du Haut-Var et du Cians. Ces premières attaques ayant échoué, elles reprirent le lendemain par les crêtes. Les maquisards débordés ont abandonné leurs positions près de Daluis pour remonter vers Guillaumes puis vers Entraunes.
Solvent
thumb|right|Esquèma [[molecular mostrant la dissolucion d'un blòt de clorur de sòdi dins l'aiga.]]
Un solvent (var. solvant ) es una substància, liquida ò supercritica a sa temperatura d'utilizacion, qu'a la proprietat de dissòuvre, de diluïr ò d'extraire d'autrei substàncias sensa lei modificar quimicament e sensa se modificar eu meteis. Lei solvents an d'aplicacions dins de sectors fòrça diversificats coma l'industria quimica, la sintèsi organica, lo desgraissatge, lei pinturas, lei tenchas, etc. Dins la vida vidanta e la natura, l'aiga es lo solvent pus frequent.
Generalitats
D'un biais generau, leis atòms e lei moleculas de meteissa natura se recampan per formar un liquid ò un solid. Un solvent a la capacitat d'empachar aqueu mecanisme en dispersant lei particulas. Plusors proprietats explican aqueu fenomèn e lei capacitats de dissolucion d'un solvent donat. D'efiech, existís pas de solvent universau e la classificacion dei solvents es donc basada sus lei proprietats generalas d'aquelei substàncias.
Classificacion segon la polaritat
La polaritat descriu la reparticion dei cargas electricas negativas e positivas dins una molecula ò a l'entorn d'un liason quimica. Es engendrada per la diferéncia d'electronegativitat e per la posicion dins l'espaci deis atòms. En solucion, una substància polara a donc d'afinitats amb una autra espècia polara e, a l'opausat, una substància apolara a d'afinitats amb una espècia apolara.