cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Judaïsme
L'emergéncia dei corrents modèrnes
A la fin dau sègle XVIII, un autre ensemble de judieus alemands reagiguèt a l'aparicion dau judaïsme laïcizat. Pus moderats que lei hassidistas, voliá gardar sa practica religiosa sensa contestar la participacion a la vida de la societat. Per aquò, demandavan de reformas. Dins lo corrent dau sègle XIX, aquò donèt naissença au judaïsme reformat (ò judaïsme liberau) que se difusèt en Euròpa Occidentala e ais Estats Units. Sei partisans contestèron l'infalhibilitat dei tèxtes e suprimiguèron divèrsei rites jutjats inutils ò obsolets. Transformèron tanben lo rèsta per o simplificar e o raprochar de la liturgia protestanta. Au finau, après divèrsei rescòntres per armonizar lei rites, desvolopèron una vision qu'abandonèt l'estatut de pòble elegit dei judieus per o considerar coma una comunautat dau temps present. S'interessèron ais idèas modèrnas favorizant ansin l'aparicion dau sionisme.
En parallèl de la formacion dau judaïsme reformat, d'autrei judieus assaièron de conciliar modernitat e practica religiosa tradicionala. Una dei figuras majoras d'aqueu corrent foguèt lo rabin alemand Zacharias Frankel (1801-1875), fondator dau premier seminari rabinic modèrne. Prepausant estudis biblics e universitaris, foguèt a l'origina dau Movement Massorti (ò judaïsme conservator). Pauc a pauc, capitèt de s'organizar per entendre son influéncia, especialament ais Estats Units, e venir una tendància importanta dau judaïsme.
Lei judieus que gardèron son mòde de vida tradicionau foguèron qualificats d'ortodòxs per lei reformats. Aquel ensemble es caracterizat per la conservacion de rites ancians, per una maufisança a respècte de la modernitat (e de còps per son refús complet) e per un isolacionisme sociau important (compres amb lei judieus d'autrei comunautats). Dins aquò, es tanben devesit per de desacòrdis importants. Per exemple, existís de movements ortodòxs antisionistas que condamnan la recreacion d'Israèl sensa l'acòrdi de Dieu mentre que d'autrei sostènon lo projècte. La reconoissença deis autrei judieus, especialament lei reformats, coma judieus es egalament una fònt d'oposicions vivas entre lei tenents de l'unitat dau judaïsme e aquelei d'un respècte absolut de la lèi divina.
Dins aquel encastre, lei hassidistas foguèron l'objècte d'una maufisança en causa de la tendància de certanei comunautats de considerar lo fondator dau movement coma un messia. Pasmens, un raprochament aguèt pauc a pauc luòc e l'hassidisme es uei considerat coma una branca de l'ortodoxia judieva.
L'aparicion de l'antisemitisme modèrne e l'Olocaust
A partir de la Renaissença, lei persecucions dirèctas còntra lei judieus demeniguèron en Euròpa Occidentala per disparéisser durant lo sègle XVIII amb l'adopcion de politicas d'emancipacion. Pasmens, demorèron una realitat persistenta en Euròpa Orientala fins au sègle XIX e, d'un biais generau, l'antisemitisme demorava fòrt dins tot lo continent. D'efiech, a partir deis ans 1850, lo desvolopament dau nacionalisme e dau racisme modèrne entraïnèron un renovelament de l'antisemitisme amb l'aparicion ò la generalizacion deis idèas de « raça judieva » e de complòt internacionau iniciat per lei judieus per dominar lo mond e abatre lei nacions. Un exemple famós dei tèsis d'aquel antisemitisme novèu es resumit dins lei Protocòls dei Savis de Sion que depintan un plan imaginari concebut per lei judieus e lei maçons per conquistar la planeta gràcias au capitalisme e a la modernizacion industriala.
Aquò entraïnèt l'emigracion de comunautats judievas, generalament originàrias d'Euròpa Orientala, en America. En parallèl, se formèron de movements antisemitas violents. Lo pus poderós foguèt lo nazisme d'Adolf Hitler que prenguèt lo poder en Alemanha en 1933. Adoptèt rapidament de lèis antisemitas permetent de marginalizar lei judieus. Pasmens, venguèt mai e mai violent e a partir de la Segonda Guèrra Mondiala, organizèt l'exterminacion industrializada dei judieus europèus. Aquò entraïnèt la mòrt de 6 a 7 milions de judieus, principalament en Euròpa de l'Èst onte mai d'una comunautat dispareguèt.
La creacion d'Israèl
L'amplor dei crims nazis aguèt doas consequéncias majoras per lei judieus. La premiera foguèt una demenicion fòrta de l'antisemitisme dins lei regions tradicionalament crestianas. La segonda foguèt l'acòrdi dei Poissanças per crear un estat judieu en Palestina. Dich Israèl, èra l'objectiu dau movement sionista e foguèt fondat en 1948 en despiech de l'oposicion dei populacions arabas expulsadas. Aquò marquèt lo començament d'un lòng conflicte, totjorn en cors, entre Israèl e divèrsei país arabs vesins. Marcat per sièis guèrras importantas, a permés ais Israelians de fondar un estat que se considera coma lo fogau nacionau dau pòble judieu. Pasmens, dèu gerir una importanta minoritat araba.
Aquela creacion aguèt d'efiechs sus la diaspòra car Israèl favoriza l'imigracion dei judieus. Ansin, lei comunautats de l'èx-URSS e d'Etiopia venguèron s'i installar durant leis ans 1990. Lei judieus dei país musulmans foguèron tanben obligats d'emigrar en causa de l'ostilitat deis Arabs après 1948. Enfin, lei subrevivents de l'Olocaust abandonèron l'Euròpa Orientala e Centrala. Ansin, au començament dau sègle XXI, la comunautat judieva es organizada a l'entorn de dos pòls principaus (Israèl e la vila de New York) e de quauqueis ensembles segondaris coma lei regions de París ò de Londres.
Au nivèu religiós, lo projècte sionista, inicialament portat per lei corrents laïcs, obtenguèt lentament lo sostèn dei corrents religiós. Dins aquò, a tanben favorizat l'aparicion de tensions entre lei tendàncias modernistas e lei comunautats pus conservatritz. Dins lei cas pus grèus, de combats leis opausèron. L'integracion dei judieus etiopians es tanben fòrça malaisada en causa de rites diferents e de lor origina africana que se turta au racisme antinegre d'una partida de la populacion israeliana. Au nivèu politic, es egalament apareguda la question dau sionisme. En defòra de la comunautat judieva, a suscitat la formacion d'una oposicion a l'expulsion deis Arabs dau territòri israelian e a la colonizacion israeliana en Palestina. Entre lei judieus, a causat una division entre lei corrents favorables a l'existéncia d'Israèl e aquelei que la consideran coma un afrònt a la volontat divina.
La Torah
thumb|right|Rotlèu de la [[Torah.]]
Lo judaïsme es fondat sus la Torah, un ensemble de cinc libres redigits entre lei sègles IX e VI avC. Segon la tradicion judieva, foguèron dictats per Yahve eu meteis. Cònta l'istòria deis Ebrieus de la creacion dau mond a la mòrt de Moïses. Contèn tanben lei prescripcions divinas fixadas ais Ebrieus per Yahve e transmesas per l'intermediari de Moïses. Entre lei pus importantas, se pòdon citar l'obligacion dau monoteïsme, l'enebiment dau proselitisme, l'obligacion d'observar lo sabat e leis autrei jorns dedicats a Yahve, divèrsei règlas regardant lo foncionament de la familha (respècte absolut dei parents per leis enfants, mecanismes de solidaritat...), divèrsei rites de puretat (obligacion de la circoncision...), de lèis pertocant l'eiretatge ò l'enebiment de la divinacion.
Traduch dins mai d'una lenga, lo tèxte originau, en ebrieu, presenta d'imprecisions en causa dei limits de l'escritura utilizada (abséncia de ponctuacion e de vocalas, consonantas amb doas prononciacions diferentas...) ò de problemas dins lo tèxte eu meteis (oblits, contradictions...). Aquò foguèt a l'origina de la tradicion mistica dau judaïsme qu'assaia de trobar lo mot divin originau escondut per aqueleis « imperfeccions ».
Lei libres profetics
Lei libres profetics dau judaïsme son devesits en tres còrpus. Lo premier es la seguida dirècta de la Torah e continua l'istòria deis Ebrieus de la conquista de Canaan au rèine de Jehu (841-814 avC). Lo segond depinta tres eveniments ulteriors liats a la destruccion dei reiaumes ebrieus e l'exili dei deportats a Babilònia. Lo tresen es un ensemble de dotze racòntes, pas aisats de situar dins la cronologia generala de la Bíblia, que s'acaban amb lo retorn deis exiliats.
Lei profètas son d'individús tocats per la volontat divina per desliurar un messatge ais umans, generalament per condamnar lei desviacions dau pòble ebrieu e rementar la necessitat d'obeïr escrupulosament ai precèptes de la Torah. Per aquò, pòdon recebre de poders miraculós, aver una vision de Dieu e de son cortegi ò ocupar de posicions sociales importantas. Dins la tradicion judieva, son donc considerats coma d'exemples aplicats de la lèi de Yahve permetent de la completar ò de l'interpretar.
Leis autrei tèxtes biblics
La darriera partida de la Bíblia judieva contèn un ensemble de tèxtes despariats tractant d'eveniments situats avans lo retorn deis exiliats de Babilònia. Sa forma definitiva foguèt fixada après lo sègle I apC e l'origina dei 24 libres que la compausan es pas totjorn clara. De mai, sembla d'existir de diferéncias amb lei versions crestianas, çò qu'indica una estabilizacion malaisada d'aqueleis escrichs. Ansin, lor importància teologica es la pus febla dau còrpus dei tèxtes sants.
La literatura talmudica
thumb|right|Edicion modèrna dau [[Talmud de Babilònia.]]
A l'aparicion dau judaïsme, la transmission deis interpretacions de la Torah èra essencialament orala e realizada au sen dei familhas ò dau clergat. Pasmens, amb l'aumentacion dei menaças exterioras e dei desacòrdis, de prèires comencèron de fixar sei pensadas a l'escrich. Afiermèron tanben l'existéncia d'una Torah orala, la Mishna, transmesa dempuei Moïses que permetiá de resòuvre lei problemas dau tèxte biblic.
Serbia
De la casuda de Milosevic a l'independéncia de Montenegro
De 2001 a 2006, la vida de Serbia foguèt dominada tres questions principalas. De'n premier, de tensions recurrentas opausèron lo president federau, Vojislav Kostunica (Partit Democrata de Serbia, DSS), e lo Premier Ministre de Serbia, Zoran Djindjić (Partit Democrata, DS). Segondament, l'union entre Serbia e Montenegro, darrier vestigi de Iogoslavia s'anosiguèt pauc a pauc. Enfin, tresenament, leis Albanés de Kosova s'engatjèron dins un procès d'independéncia gràcias au sostèn deis Occidentaus.
Regardant la politica, Zoran Djindjić foguèt assassinat en març de 2003. Lo govèrn accusèt lei servicis especiaus, totjorn fidèus a Slobodan Milosević d'èsser responsables dau murtre. Una purga entraïnèt alora l'arrestacion de 4,000 personas au sen dei fòrças de seguretat e de l'armada. Aquò permetèt de redurre l'influéncia de l'ancian president mai pas d'unir lei dos partits principaus. Ansin, en 2003, lo DSS e lo DS ganhèron leis eleccions mai mau capitèron de trobar un acòrd per dirigir lo país. Vojislav Kostunica formèt finalament un govèrn minoritari rapidament afeblit per l'eleccion de Boris Tadić (DS) coma president en 2004.
Pertocant Montenegro, una darriera temptativa de mantenir l'union aguèt luòc en 2003 ambé l'adopcion d'una constitucion federala novèla. Pasmens, un referendum sus l'independéncia dei doas republicas constitutivas èran previst en 2006 e la politica montenegrina contunièt de s'alunchar de Serbia. Ansin, en mai de 2006, lo referendum s'acabèt per l'independéncia de Montenegro. Serbia i perdiguèt son accès a la mar.
En Kosova, l'administracion dei Nacions Unidas mau capitèt d'amaisar lei tensions entre Sèrbes e Albanés. Au contrari, d'esmogudas recurrentas opausèron lei doas comunautats, especialament en 2004. De 2005 a 2007, de negociacions entre Belgrad e la província donèron ges de resultat car Kosova revendica l'independéncia, çò qu'es categoricament refusat per lei Sèrbes, sostenguts per Russia.
La Republica de Serbia
En 2006, après l'independéncia de Montenegro, Serbia èra fòrça isolada. Sa politica actuala se centra sus dos axes que son la restauracion de sa sobeiranetat sus Kosova (ò au mens lo partiment de la region) e lo redreiçament d'una situacion economica marrida dempuei leis annadas 1990.
Regardant l'economia, Serbia pòu comptar amb una creissença economica importanta dempuei la casuda de Slobodan Milosević. Son objectiu es subretot d'intrar au sen de l'Union Europèa. Una demanda oficiala d'adesion foguèt ansin formulada en 2009. Pasmens, lo país dèu realizar de reformas importantas per liberalizar son economia e contentar la Comission Europèa e lo FMI, çò que pòu venir una fònt de problemas importants dins un país onte lo ròtle de l'Estat es fòrça important (500,000 foncionaris sus una populacion de 7,5 milions d'abitants en 2011).
Koné Oumar
Koné Oumar es un atlèta de Còsta d'Evòri, medalha d'òr ai Juecs Paralimpics d'Atlanta en 1996 e de Sydney en 2000.
Seis especialitats son lo 400 m e lo 800 m.
Arquimèdes
Arquimèdes de Siracusa (en grèc: /Arkhimếdês), nascut a Siracusa vèrs 287 av. J.-C. e mòrt a Siracusa en 212 av. J.-C., foguèt un scientific grèc de Sicília de l'Antiquitat, fisician, matematician e engenhaire.
Entre sei domenis d'estudi en fisica, se pòt citar l'idrostatica, l'estatica e l'explicacion dau principi dau paufèrre. Se li atribuís la concepcion de divèrs dispositius innovants, coma lo vitz d'Arquimèdes.
Judaïsme
La literatura talmudica
Contestada per lei corrents basats unicament sus lei tèxtes sacrats, aquela tendància menèt à la formacion de dos còrpus qu'integrèron a l'escrich lei practicas tradicionalas dau pòble ebrieu. Lo premier foguèt lo Talmud de Jerusalèm, redigit entre lei sègles II e V. Tractant de totei lei subjèctes de la vida vidanta, es pasmens pauc desvolopat car la situacion dei judieus èra alora fòrça precària en Palestina. Aguèt donc una influéncia limitada au contrari dau Talmud de Babilònia. Compilat vèrs lo sègle VI, conoguèt un succès important gràcias a sei comentaris detalhats. Editat mai d'un còp, foguèt fòrça estudiat durant l'Edat Mejana e inspirèt divèrsei concèptes adoptats per lo judaïsme modèrne.
La literatura judieva medievala
A partir dau sègle IX, la tradicion talmudica e la redescubèrta de l'òbra d'Aristòtel entraïnèron la formacion d'un corrent filosofic assaiant de mesclar aqueleis ensembles. En particular, cerquèt de respòndre a de problematicas dau Talmud dins lo quadre de la logica aristoteliciana. Basa fondamentala deis arts profans dau periòde (medecina, astronomia, matematicas...), permetèt ansin l'intrada dei concèptes sabents de l'Edat Mejana dins la tradicion judieva. Pus tard, i favorizèt la difusion de la sciéncia.
Lo movement de la Cabala es un corrent mistic e esoteric aparegut vèrs lo sègle XII, probablament a partir d'una tradicion pus vièlha. Leis autors de la Cabala prepausèron una òbra permetent au fidèu de se raprochar de Dieu. Lo Zohar es l'obratge major dei cabalistas que se turtèron a l'ostilitat dau clergat fins au sègle XIV. Dins aquò, pauc a pauc, seis idèas se difusèron e l'espiritualisme venguèt una dimension reconeguda dau judaïsme en mai dau respècte dei precèptes divins.
Lo periòde medievau veguèt tanben lo desvolopament d'una literatura legislativa dicha Halakah. Iniciat per Rachi, es un còrpus teologic pensat per presentar e explicar brèvament lo biais de respecter lei comandaments de la lèi divina. Aquò menèt a l'aparicion de còdis presentant lei règlas de seguir dins cada aspècte de la vida vidanta. Permetèt de metre en plaça una importanta jurisprudéncia, utilizada per reglar leis afaires intèrnes dei comunautats judievas, fins a la publicacion de Choulhan Aroukh. Fòrça important, aqueu tèxte unifiquèt lo miticisme dei cabalistas amb la dimension utilitària de la Halakah e es totjorn una referéncia a l'ora d'ara.
La literatura cabalista modèrna
La literatura cabalista modèrne es apareguda durant la segonda mitat dau sègle XVI amb lei trabalhs de Moïse Cordovero (1522-1570) e Isaac Louria (1534-1572). Renforcèt la preséncia de l'espiritualisme dins lo judaïsme. La màger part dei corrents foguèron tocats per aquela influéncia mai aguèt un ròtle primordiau dins la formacion de l'hassidisme en justificant sa liturgia festiva.
La filosofia judieva modèrna
La filosofia judieva modèrna se formèt durant lo sègle dei Lutz. Es marcada per la volontat dei filosòfs judieus de prepausar una respònsa judieuva a de questions pertocant l'ensemble de la societat. Es donc un movement modernista e desirós de favorizar l'integracion dei judieus au sen de lor societat nacionala. A l'origina dau judaïsme reformat, assaièt donc d'abandonar l'idèa de « religion pòble » per la remplaçant per lo modèl crestian de la religion de fidèus. Pasmens, aqueu projècte foguèt jutjat tròp extrèm e mau capitèt. En plaça, lei reformistas poguèron suprimir divèrsei rites arcaïcs.
Durant la segonda mitat dau sègle XIX, se fau nòtar que la filosofia judieva donèt naissença a mai d'una pensada. Rarement religiosas, aqueleis idèas aguèron pasmens una certana influéncia sus lei mitans religiós. La pus importanta foguèt lo sionisme que menèt a la creacion d'Israèl. Dins aquò, d'autrei concèptes se difusèron dins la filosofia generala. I venguèron la fònt de progrès importants, especialament a la fin dau sègle XIX e au començament dau sègle XX.
Simbòls
Lo judaïsme a au mens tres simbòls istoric. Lo pus frequent es l'estèla de sièis brancas qu'es dicha estèla de David. Aperegut au sègle XIII, es un motiu protector inspirat per l'estèla inscricha sus son bloquier per lo rèi David. Lo simbòl pus ancian es la Menorah, un candelièr de sèt brancas utilizat dins lo Temple de Jerusalèm. Enfin, au nivèu individuau, un ostau judieu es tradicionalament marcat per la preséncia de la Mezouza, un pichon rotlèu de pergamin contenent lo tèxte dau Chema Israel qu'es apausat au lintèu de la pòrta d'intrada.
Luòc de culte
thumb|right|Intrada d'una [[sinagòga de Varsòvia.]]
Lo luòc de culte dau judaïsme es la sinagòga, un bastiment destinat ais activitats religiosas, ais estudis teologics, a la vida de la comunautat e a l'educacion deis enfants. Son organizacion e son arquitectura varian segon lei regions e leis epòcas car existís pas de plan predeterminat. Pasmens, dins la màger part dei sinagògas, se tròban un santuari principau destinat a la preguiera, de pèças pichonas dedicadas a l'estudi e una sala permetent de reünir la comunautat.
Lo santuari contèn generalament un autar, dich arca, onte son gardats de rotlèus de la Torah. De ridèus ornats sarran sovent l'arca. Una candèla etèrna representa la Menorah dau Temple de Jerusalèm, lo candelièr antic vengut simbòl dau judaïsme. Dins lei sinagògas asquenasitas, la pèça es dotada d'una plataforma que permet de dirigir l'ofici. En lei Sefarditas, l'oficiant utiliza puslèu un pupitre.
En fòra de la sinagòga, dos autreis endrechs an una importància religiosa. Lei yeshivot son d'institucions d'estudi dei tèxtes religiós. Permèton de formar lei rabins e lei mètres. Lei mikve son de banhs rituaus.
Foncions religiosas
Lo judaïsme tèn un nombre important de foncions religiosas. Durant l'Antiquitat, avans la destruccion dau Temple, existiá de castas sacerdotalas. Lei Cohanim èran de prèires encargats de la conducha dei rites e lei Levitas formavan lo personau necessari au foncionament de l'edifici. Pasmens, lei dos grops dispareguèron après lei guèrras còntra lei Romans.
Uei, la posicion religiosa pus frequenta es aquela de rabin qu'èra inicialament acordada per lo Temple a un erudit dins lo domeni de la legislacion judieva. Après la disparicion dau clergat cohanim, la nominacion de rabins novèus foguèt gerida per lei comunautats elei meteissei. Una formacion foguèt mesa en plaça e d'ierarquias apareguèron. Pasmens, ges d'autoritat centrala remplacèt lo Temple e lo poder dei Grands Rabins modèrnes excedís gaire lei limits dei comunautats que l'acceptan coma cap religiós.
Dins la vida vidanta, lei rabins son l'autoritat espirituala de sa comunautat. I an lo ròtle d'arbitre en matèria d'observància religiosa, de mèstre dins la transmission de la conoissença e d'autoritat morala. En revènge, son pas reconeguts coma intermediari entre Dieu e lei fidèus, ròtle tengut per lei profètas.
En fóra dau rabin, leis autrei posicions de remarca son :
L'ensemble dei foncions religiosas es dubèrt ai femnas dempuei lo sègle XIX dins lei corrents reformistas. L'accès es possible, mai rar, dins lei movements conservators (dempuei leis ans 1980) e es totjorn enebit dins lei comunautats ortodòxs.
Tradicions principalas
Lei judieus reconoisson l'autoritat suprèma de Yahve, considerat coma lo dieu unic. Se remembran de l'Aliança entre Yahve e leis Ebrieus, acòrdi permetent a aqueu pòble d"obtenir la proteccion de Yahve en cambi d'un respècte estricte de la lèi divina. Pasmens, en fòra d'aquelei principis comuns, existís de divergéncias teologicas prefondas entre lei diferentei brancas dau judaïsme.
Lèis alimentàrias
Lo judaïsme tèn de lèis alimentàrias precisas qu'enebisson la consumacion de mai d'un aliment. De mai, emet de prescripcions de respectar regardant una partida importanta dau rèsta. Ansin, es defenduda de manjar lo sang, la carn d'un animau carnivòr (compres un peis coma lo bechet) ò aquela dau pòrc, dau cavau ò deis animaus vivent sus lei fons marins.
Aquelei lèis foguèron ben observadas per lei judieus fins au sègle XIX, compres per de grops isolats coma la comunautat de Kaifeng en China. Dins aquò, dempuei lo sègle XVIII, son denonciadas coma un arcaïsme per lei teologians reformators. Ansin, a l'ora d'ara, lor observància per lei fidèus varia entre lo respècte de quauquei reglas tradicionalas (enebiment dau pòrc) au mantenement estricte de tot l'ensemble.
Puretat familiala
Lo judaïsme tèn pereu de règlas de puretat que regisson lei relacions entre òmes e femnas. Lei pus coneguts son l'enebiment dei rapòrts sexuaus durant lei menstruacions e l'obligacion de pudor. Lo premier ponch, dich Niddah, èra tradicionalament fòrça important e la construccion dau mikve, lo banh rituau permetent ai femnas de se purificar, èra sovent jutjada coma una prioritat.
Dins lo judaïsme modèrne, l'observància d'aquelei règlas es desenant sovent l'òbra dei corrents pus tradicionalistas ; lo rèsta dei judieus n'aplica de versions reduchas ò lei considera coma d'archaïsmes. Aquò entraïna de còps de conflictes grèus, especialament en Israèl, entre liberaus e ortodòxs.
Eveniments individuaus
La vida dei judieus es ritmada per un ensemble de rites e de celebracions marcant son intrada e son evolucion personala au sen de la comunautat fins sa mòrt. Lei pus importantas son :
Eveniments collectius
Lei celebracions collectivas dau judaïsme, lei moeddim, ocupan aperaquí 150 jorns de l'annada judieva (que dura 354 jorns). Lei pus importantas son definidas dins la Torah e dins leis autrei tèxtes sacrats mai es possible d'apondre d'eveniments nacionaus, comunautaris ò locaus. De mai, lo debanament precís de certanei celebracions foguèt fixat ulteriorament durant l'Antiquitat ò l'Edat Mejana.
L'observància d'aquelei fèstas varia dempuei lei reformas dei sègles XVIII e XIX. Una partida importanta dei rites es estada abandonada e plusors celebracions importantas son reduchs a d'eveniments familiaus permetent d'afiermar una identitat judieva. Dins aquò, demòra una certana influéncia coma la demenicion deis activitats durant lo sabat ò lo mantenement de certanei rites dau dòu. De son caire, lei corrents pus ortodòxs assaian de respectar l'ensemble dei tradicions.
Conversion
Lo proselitisme es totalement absent dau judaïsme dempuei l'Antiquitat Romana. Lei conversions son donc raras. Entraïnan de desacòrdis entre reformators, conservators e ortodòxs. Dins aquò, per simplificar, cada corrent demanda una adesion sincèra a sei tèsis religiosas e a son mòde de vida. La circoncision es exigida maugrat quauqueis excepcions fachas per de movements reformators dau sègle XIX.
Tota conversion es considerada coma definitiva. Es pas annulada per una conversion a un autre crèire.
Arquimèdes
Se considèra generalament Arquimèdes coma lo pus grand matematician de l'Antiquitat e un dei pus grands de totei lei temps,. Utilizèt lo metòde d'exaustion per calcular l'aira sota un arc de parabòla per mejan de la soma d'una seria infinida e balhèt un enquadrament de pi d'una precision remarcabla. Introduguèt tanben l'espirala que pòrta son nom, de formulas per lei volums limitats per lei superfícias de revolucion e un sistèma engenhós per exprimir de nombres fòrça grands.
A diferéncia de seis invencions, leis escrichs matematics d'Arquimèdes foguèron gaire coneguts dins l'Antiquitat. Lei matematicians d'Alexàndria leis avián legits e citats, mai la premiera compilacion foguèt facha ren qu'en 530 après Jèsus Crist per Isidòr de Milet, mentre que lei comentaris de l'òbra d'Arquimèdes escrichs per Eutocius au sègle VI durbiguèron per lo premier còp l'òbra d'Arquimèdes a un public pus larg. Lo nombre pron reduch de còpias de l'òbra escricha d'Arquimèdes qu'an subreviscut a travèrs l'Edat Mejana es estat una fònt poderosa d'inspiracion per lei scientifics de la Renaissença, mentre que la descubèrta en 1906 d'òbras inconegudas d'Arquimèdes dins lo palimpsèst d'Arquimèdes a balhat d'idèas novèlas sus lo biais qu'obtenguèt de resultats matematics.
Elements biografics
Se conois gaire la vida d’Arquimèdes; per exemple sabèm pas se se maridèt ni s'aguèt d'enfants. Leis informacions que lo pertòcan vènon principalament de Polibi (202 av. J.-C. — 126 av. J.-C.), Plutarc (46 - 125), Tit Livi (59 av. J.-C. – 17 ap. J.-C.) o ben encara per lo cas de l’anecdòta de la banhadoira, de Vitruvi, arquitècte roman celèbre. Aqueleis escrichs son donc, alevat per Polibi, fòrça posteriors a la vida d’Arquimèdes.
En çò que pertòca lei matematicas, avèm conoissença de divèrsei publicacions, òbras e correspondéncias d'Arquimèdes. Per còntra, considerèt pas util de botar per escrich seis òbras d’engenhaire que lei conoissèm solament per d'autrei.
Arquimèdes seriá nascut a Siracusa en 287 av. J.-C. Son paire seriá un astronòm, Fidias, fiu d’Acupater, qu'auriá començat son instruccion. Èra contemporanèu d'Eratostènes. Se supausa que completèt seis estudis a la fòrça celèbra Escòla d'Alexàndria. Siam segurs aumens que ne conoissiá de professors puei que s'es retrobat de letras qu’auriá escambiat amb elei.
Pròche de la cort de Hieron II, rei de Siracusa, intrèt a son servici coma engenhaire e participèt a la defensa de la vila durant la Segonda Guèrra Punica. Moriguèt en 212 av. J.-C. quand lei fòrças dau Roman Marcellus s'apoderèron de la vila après dos ans de sètge.
Apòrts en geometria
Arquimèdes es un matematician de granda envergadura, principalament geomètra. S’interessèt a la numeracion e a l’infinit, afirmant per exemple qu’aviá l’idèa de l’infinitat dei grums de sabla, mai que lei faudriá nombrar (es l’objècte dau tractat intitulat tradicionalament L’Arenari, Ψάμμιτης). Un sistèma de numeracion vesin d'aqueu d’Arquimèdes èra l’objècte dau libre I (mutilat) de la Colleccion Matematica de Pappus d’Alexàndria. La màger part de seis òbras pertòcan la geometria ambé:
Apòrts en mecanica
Se considèra Arquimèdes coma lo paire de l'estatica. Dins son tractat, De l'equilibri dei figuras planas, s'interèssa au principi dau paufèrre e a la determinacion de centres de gravitat.
Metèt en practica sei conoissenças teoricas dins un grand nombre d'invencions. Li devèm, per exemple,
Legenda
L'engèni d'Arquimèdes en mecanica e en matematicas fa d'eu un personatge excepcionau de la Grècia antica e explica la creacion a son sujet de fachs legendaris. Seis admirators, entre elei Ciceron que descurbiguèt sa tomba, Plutarc que relatèt sa vida, Leonard de Vinci, e pus tard Auguste Comte an perpetuat e enriquit lei còntes e legendas d’Arquimèdes.
Judaïsme
Judaïsme ortodòx
Lo judaïsme ortodòx compren l'ensemble dei movements judieus qu'assaian de respectar lei lèis divinas escrichas e oralas coma l'ensenhan la tradicion, lei reflexions dei teologians pus importants (autoŕs dau Talmud, Maimonides, Yosef Karo...) e lei rabins. Sei corrents principaus son lei Hassidim, lei sionistas religiós, leis ortodòxs estatsunidencs e lei Haredim e son principalament installats en Israèl, dins la region de New York e en Euròpa Occidentala. Relativament devesits, son mai ò mens units per lo refús de reconóisser leis autrei formas de judaïsme coma una maniera corrècta de seguir lei precèptes divins, per una maufisança a respècte de la tecnologia modèrna e per lo refús de reconóisser lei conversions au judaïsme acceptadas per lei reformats ò lei conservators. Un nombre important de comunautats ortodòxas refusan tanben de se mesclar amb de personas exterioras, çò que pòu menar a la formacion de quartiers especifics. Enfin, leis autoritats religiosas i tènon un ròtle primordiau car son cargadas de definir l'aplicacion de la lèi dins la vida vidanta.
Isòssa
Isòssa (Yzosse en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [i'zɔsə].Las fòrmas ancianas que son : Usshos, Ysosensis, Ysossa (Cartulari de Dacs, sègles XI-XII). Isosse, Ysosse de Sént Pé de Vic, qui son atestats dens mapas deus sègles XVII e XVIII.
Bénédicte Boyrie-Fénié, en acòrd globau dab Dauzat e Rostaing, amei Ernèst Negre, qu'interprèta lo toponime peu cognomen Isus, rare mès atestat, dab lo sufixe aquitanic -otz(e) ; que's tracta d'-ossa per Dauzat e Rostaing. Usshos deus sègles XI-XII que hè pensar a Ishós Vocala finau en -a o en -e ?
Judaïsme
Judaïsme Massorti
Lo judaïsme Massorti (ò judaïsme conservator) es una tendància fondada per de reformators moderats dau sègle XIX. Venguèt un corrent important au sègle seguent e es uei ben implantat en America dau Nòrd. Lei conservators assaian de mantenir una via intermediària entre l'abandon de la tradicion per lei reformators e lo refús dau cambiament deis ortodòxs. Per aquò, seguisson la Halakah mai acceptan son evolucion segon leis evolucions de la societat. Per exemple, reconoisson la possibilitat per lei femnas de venir rabin e mai se la causa demòra rara.
En causa d'aqueu posicionament median, lo conservatisme judieu es de còps tocat per de desacòrdis que pòdon entraïnar d'esquismes. Lo pus important se debanèt en 1963 e s'acabèt per l'aparicion dau judaïsme reconstruccionista.
Judaïsme reformat
Lo judaïsme reformat (tanben dich liberau ò progressista) es un corrent aparegut a la fin dau sègle XVIII. Es fòrça present en America dau Nòrd e dins lei país anglosaxons. Es basat sus l'observacion de l'evolucion regulara de la lèi dins lo corrent de l'istòria e sus la necessitat de l'adaptar a la vida modèrna. Lei reformats son donc relativament permeables ais evolucions politicas e socialas (feminisme...). De mai, se reconoisson l'inspiracion divina a l'origina dei tèxtes sacrats, lei consideran coma de redaccions umanas, susceptiblas d'èsser criticadas. Ansin, an modificat una partida non negligibla de la liturgia amb la supression de mai d'un rite jutjat obsolèt.
Lo reconstruccionisme
Lo reconstruccionisme judieu es un corrent aparegut en 1963 après un esquisme au sen dau movement Massorti. Conoís un certan desvolopament ais Estats Units. Fòrça favorable ais evolucions socialas (feminisme, lucha còntra lei discriminacions sexualas...), considera que l'accion sociala ò la proteccion de l'environament an la meteissa importància que la preguiera e l'estudi religiós.
Lei Beta Israèl
Lei Beta Israèl son un pòble judieu d'Etiopia que foguèt isolat dau rèsta dau judaïsme per la conquista musulmana de la riba de la Mar Mediterranèa. Ignorèron donc leis evolucions dau judaïsme rabinic e sei rites retrason fòrça au judaïsme dau periòde dau Segond Temple. A partir dau sègle XIX, restabliguèron de liames amb lei comunautats europèas. Per tornar afiermar son apartenància au judaïsme, abandonèron plusors particularismes e se raprochèron dei règlas seguidas per leis ortodòxs. Pasmens, foguèron pas reconeguts coma judieus per Israèl avans 1975. La quasi totalitat dei Beta Israèl emigrèron alora dins aqueu país onte son integracion es pas totjorn aisada.
Lo caraïsme
Lo caraïsme es una branca dau judaïsme que foguèt fòrça importanta durant l'Edat Mejana e qu'amassèt a son apogèu, entre lei sègles IX e XI, aperaquí 40% dei judieus. Conoguèt un declin important après l'apparicion dei movements cabalisticas e còmpta uei solament 30,000 a 50,000 fidèus, principalament installats en Israèl.
Lei caraïtas se caracterizan per lo refús de la Mishna, la partida orala de la lèi. Refusan tanben lo monopòli dei rabins en matèria d'exegèsi biblica. En plaça, utilizan la Torah escricha per dedurre la conducha de tenir dins de circonstàncias non precisadas dins la Bíblia. Acceptan pasmens d'integrar de tradicions oralas dins sei rites se son pas en contradiccion amb la Torah.
Difusion
Coma per la màger part dei religions, la determinacion precisa de la difusion dau judaïsme dins lo mond es malaisada car necessita d'addicionar de donadas d'origina divèrsa. De mai, dins lo cas dau judaïsme, aquò es complicat per la confusion frequenta entre lo pòble judieu e lei fidèus dau judaïsme. Enfin, lei chifras produchas son sovent l'òbra d'organizacions religiosas aguent un interès a maximizar ò minimizar certanei movements.
Pasmens, quina enquista que siga, lo judaïsme apareis coma una religion amb pauc de fidèus. D'efiech, se lo nombre totau de Judieus es generalament estimat entre 14 e 21 milions, una partida es atèa ò agnostica. En defòra d'Israèl onte representan mai de 70% de la populacion, fòrman totjorn de minoritats fòrça pichonas (mens de 2% de la populacion totala). Dins aquò, la tradicion comunautària a sovent permés la constitucion de grops localament pus importants.
Au començament dau sègle XXI, la comunautat judieva mondiala èra organizada a l'entorn de dos pòls principaus que son Israèl (6,3 milions de Judieus) e New York (2,2 milions). De comunautats importantas existisson tanben dins d'autrei vilas estatsunidencas (Los Angeles, Miami...), canadencas (Toronto), sud-americanas (Buenos Aires) e europèas (París, Londres). En revènge, lei comunautats d'Euròpa Orientala e d'Etiopia an quasi disparegut en causa d'una emigracion massisa en Israèl.
Arquimèdes
Eurêka
Coma a totei lei grands sabents, la memòria collectiva a associat una frasa, una fabla transformant lo descurbeire en eròi mitic: a Isaac Newton es associada la poma, a Louis Pasteur lo pichon Joseph Meister, a Albert Einstein la formula E = mc².
Per Arquimèdes, serà lo mot Eurêka! (en grèc /heúrêka significant « Ai trobat! ») qu'auriá prononciat en corrent nus a travèrs lei carrieras de la vila. Segon Vitruvi, Arquimèdes veniá de trobar la solucion d'un problèma pausat per Hieron II, tiran de Siracusa. En efièch, Hieron aviá balhat a un orfèbre una quantitat d'or per façonar en una corona. Per èsser segur que l'orfèbre l'aviá pas enganat en substituissent d'argent (metau mens car) a una partida de l'or, Hieron demandèt a Arquimèdes de determinar s'aquela corona èra efectivament constituida d'or unicament, e senon, d'identificar sa composicion exacta. Es dins sa banhadoira, mentre que cercava dempuei de temps, qu'Arquimèdes trobèt la solucion e sortiguèt dau sieu en prononciant la frasa famosa. Bastava de mesurar lo volum de la corona per immersion dins l'aiga puei de la pesar per comparar sa massa volumica a aquela de l'or massís.
L'anecdòta es mausegura. Figura pas dins lei pròpris escrichs d'Arquimèdes. En mai, lo metòde utilizat (calcul de la massa volumica de la corona) es pron simple e a pas de relacion ambé l'empencha d'Arquimèdes, que sa concepcion es fòrça mai complèxa. Es probable que Vitruvi ague agut fum d'una descubèrta d'Arquimèdes subre lei còrs immergits dins l'aiga, sensa ne saber mai.
Lo sètge de Siracusa e lei miraus d'Arquimèdes
thumb|220px|Utilizacion dau soleu per defendre Siracusa
Segon la legenda, pendent lo sètge de Siracusa per la flòta romana, Arquimèdes auriá mes au ponch de miraus gigants per reflectir e concentrar lei rais dau soleu dins lei velas dei naviris romans e ansin leis abrar. Aquò sembla gaire probable, car la tecnica de l'epòca (existissiá que de miraus en bronze polit) permetiá pas de fabricar de miraus de grandei dimensions.
La mòrt d’Arquimèdes
En -212, après dos ans de sètge, lei Romans prenguèron Siracusa. Lo generau Marcus Claudius Marcellus desirava pasmens d'esparnhar lo sabent. Malurosament, segon Plutarc, un sordat roman crosèt Arquimèdes mentre qu'aquest traçava de figuras geometricas au sòu, s'estent pas avisat de la presa de la vila. Destorbat per lo sordat, Arquimèdes li auriá mandat: « Desaigues pas mei cercles! » (Μη μου τους κύκλους τάραττε). Lo sordat, encanhat, l’auriá alora tuat d’un còp d’espasa. En omenatge a son gèni, Marcellus li faguèt de grandei funeralhas e faguèt dreiçar un tombèu adornat d'esculturas que representavan leis òbras dau defunt.
Tractats
Arquimèdes escriguèt divèrs tractats, que dotze nos son estats transmés. Se supausa que quatre o cinc d'elei se perdèron.
Economia d'Espanha
L'economia d'Espanha cresquèt en mejana de 5% per an entre 1986 e 1990. Aprèp una recession al començament del decenni de 1990, l'economia tornèt créisser a partir de 1994.
Pertús d'Antioche
thumb|right|Situacion dau pertús
Lo pertús d'Antioche es un estrechs situat en França dins lo departament de la Charanta Maritima. Separa l'illa de Ré (au nòrd) de l'illa d'Oleron (au sud).
Vers l'oèst, lo pertús dona sus l'ocean Atlantic.
thumb|center|upright=5.0|Vuda panoramica dau Pertús d'Antioche de la Poncha dau Chay.
Gassin
Gassin (en occitan e en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Le Baizil
Le Baizil es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Villy-en-Trodes
Villy-en-Trodes es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo qualificatiu ven del bòsc de la Trode, uèi bòsc de Villy. Succursale De Marot los-lès-Bailly, la glèisa aperteniá dempuèi 1117 a Montiéramey, #que ne possedissiá tanben la distincion. En 1377, lo vilatge i aguèt amassat a la prévôté de Tròias. Dels tuileries an testificat l'an 1488, tres molins cap a 1770, tres manufacturas de faïence e de poterie en 1789.
Le qualificatif vient de la forêt de la Trode, aujourd'hui bois de Villy. Succursale de Marot les-lès-Bailly, l'église appartenait dès 1117 à Montiéramey, qui en possédait aussi la seigneurie. En 1377, le village fut réuni à la prévôté de Troyes. Des tuileries sont attestées en 1488, trois moulins vers 1770, trois manufactures de faïence et de poterie en 1789.
Mauchamps
Mauchamps es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Istòria
La, Claude de Aubray, (1526-1609), en vivent chevalier, senhor e baron de Bruyères-lo-Châtel, Sant-Sulpice, Mauchamps e Sant-Chéron, trépasse a París, màger de 83 ans. Es inhumé en lo Glèisa Santa-André-de detlos-Arts, près de la muralla del chœur.
Las siás armas son: "De sòus a tres trèfles de sable, acompanhats d'un creissent de caras n'espatla"
Le 31, Claude d'Aubray, (1526-1609), vivant chevalier, seigneur et baron de Bruyères-le-Châtel, Saint-Sulpice, Mauchamps et Saint-Chéron, trépasse à Paris, âgé de 83 ans. Il est inhumé en l'Église Saint-André-des-Arts, près de la muraille du chœur.
Ses armes sont: "D'argent à trois trèfles de sable, accompagnés d'un croissant de gueules en abîme"
Chassean
right|thumb|200px|Pigassas d'ecoglita polida servadas al [[Musèu d'Istòria Naturala de Tolosa|Musèu d'Istòria Naturau de Tolosa]] Lo Chassean o Chassenc. qu'ei ua cultura preïstorica deu Neolitic Mejan qui's desvolopè, haut o baish, enter 4200 e 3500 ans abans l'èra crestiana.
Que deu lo son nom au site eponim de Chassey-le-Camp, vilatge deu departament de Sòna e Léger, en Borgonha, los elements deu quau estón lo purmèr còp descrivuts per Joseph Déchelette en 1912. Lo tèrme qu'estó arreprés per Joan Arnal en 1950 entà designar l'ensemble de las industrias deu (Windmill Hill a Avebury, Almeria, Michelsberg, Lagozza, Cortaillod...). Rapidament, aquera définicion hèra englobanta qu'estó revisada per Ramon Riquet (1959) qui arretiengó l'etiqueta chasseana entà las produccions deu Neolitic Mejan francés. Que's destria despuish ençà un Chassean meridionau (Mieidia-Pirenèus, Auvèrnhe, Borgonha, Lengadòc-Rosselhon, Provença-Aups-Còsta d'Azur e nòrd de Itàlia) en mei d'un Chassean septentrionau dens lo Bacin Parisenc.
Sent Jòri las Blos
Sent Jòri las Blos (Saint-Jory-las-Bloux en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [ʂɛ̃ n ’zɔri] [lɑː’blu]. Las fòrmas ancianas son Sanctus Georgius de las Blos au segle XIII, S. G. de las Blotz en 1275, S.G. de Blodiis, en latin, en 1382,. Sent Jòri o Jòrgi o Jòrdi, nom grecolatin, es un martir de Capadòcia au sègle IV (lo que tuet lo dragon) o l'apòstol de Velai au sègle III. Blos es escur maugrat la fòrma de 1382; Chantal Tanet e Tristan Hordé lo confonden emb blòt, error evidenta, ,. Jòri representa la fòrma dissimilada de Georgius, *Georius.
Giuseppe Conte
Giuseppe Conte (Volturara Appula, 8 d'agost de 1964) es un jurista e òme d'estat italian. Nascut dins la region de Polha, estudièt lo drech a l’Universitat de Roma "La Sapienza" e venguèt professor universitari de drech privat. Dintrèt en 2013 al Conselh de la justícia administrativa.
Lo 23 de mai de 2018, foguèt encargat de formar lo novèl govèrn d'Itàlia. Renoncièt lo 27 de mai. Lo 31 de mai es tornar cargat de formar un govèrn pel president Mattarella. Demissionèt en febrièr de 2021 per daissar la plaça a Mario Draghi.
Hilla Limann
Hilla Limann (1934-1998) diplomata e òme politic foguèt president de Ghana entre 1979 e 1981.
Los Llanos de Aridane
Los Llanos de Aridane es un municipi de la província espanhòla de Santa Cruz de Tenerife dins la Comunautat Autonòma de las Illas Canàrias.
William Hicks
William Hicks (1830 - 5 de novembre de 1883) foguèt un militar britanic. Participèt a divèrsei guèrras colonialas de la segonda mitat dau sègle XIX coma l'expedicion de 1868 còntra Etiopia ò la Guèrra Angloegipciana de 1882. En 1880, se retirèt de l'armada britanica ambé lo reng de coronèu e intrèt au servici dau khediv d'Egipte. Foguèt alora mandat en Sodan onte lei tropas angloegipcianas devián faciar l'insureccion madista. Foguèt cargat d'una expedicion còntra Kordufan après la conquista de la region per lei Madistas. Pasmens, sei tropas foguèron atacadas per de fòrças numericament superioras e anientadas a la batalha d'El Obeid (3-5 de novembre de 1883). Hicks foguèt tuat a la fin de la batalha dins lo corrent de l'afondrament dei darrierei defensas angloegipcianas.
Cihuri
Cihuri es una comuna de la Rioja.
Agoncillo
Agoncillo es una comuna de la Rioja.
Pònt de Chinvat
thumb|right|Representacion dau pònt de Chinvat sus un sarcofag sogdian (fin dau sègle VI).
Lo pònt de Chinvat es, dins lo zoroastrisme, lo pònt que separa lo mond dei vivents e lo mond dei mòrts. Es tanben lo luòc de jutjament de l'arma dau fidèu. Aquelei qu'an realizat mai de bòneis accions que de marridas pòdon contuniar vèrs l'Ostau dei Cants que correspònd au paradís. Leis autrei son dirigits vèrs l'Ostau dau Druj onte dèvon esperar un certan temps avans d'èsser acceptat dins l'Ostau dei Cants.
Amberra
Amberra (nom istoric, veire la toponimia; Amberre en francés) es una comuna francesa dau departament de Viena e de la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Nòtas
<references group="N"/>
Ochánduri
Ochánduri es una comuna de la Rioja.
Ar Releg-Kerhuon
Ar Releg-Kerhuon en breton ( Le Relecq-Kerhuon  en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Breuil (Marna)
Breuil es una comuna francesa administrada per lo departament de Marna de la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Matanza de Acentejo
La Matanza de Acentejo es un municipi de la província espanhòla de Santa Cruz de Tenerife dins la Comunautat Autonòma de las Illas Canàrias.
Província de Jujuy
200px|left|thumb|[[Purmamarca, serra de las set colors]] Jujuy qu'ei ua província argentina situada enter Bolívia e ua auta província d'Argentina aperada Salta. L'oest de Jujuy qu'ei bordat per la cordilhèra deus Andes. Lo quéchoa (tanben aperat quíchoa) qu'ei emplegat dens aquesta província au costat deu castelhan. La soa capitala qu'ei Sant Salvador de Jujuy.
Djebelemuridae
Los Djebelemuridae son una familha escantilhada de primats estrepsirrhins ancians d'Africa. La familha a cinc genres
Referéncias
Categoria : Mamifèr preïstoric
Biomolecula
Lei biomoleculas son lei moleculas que constituïsson leis èssers vivents. Lei quatre bioelements mai abondoses dins leis èssers vivants son lo carbòni, l'idrogèn, l'oxigèn e l'azòt, e representan a l'entorn de 99% de la massa de la majoritat dei cellulas.
Sent Sauvaire e Camriu
Sent Sauvaire e Camriu (Saint-Sauveur-Camprieu en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Adrenalina
260px|thumb|right|Estructura de l'adrenalina L'adrenalina o epinefrina es una ormona e un neurotransmetor, un aminoalcòl secretat per las capsulas suprarenalas. Es secretada en situacions d'estrès e provòca l'excitacion de l'organisme: ipertension sanguina, dilatacion dels bronquis... Forma de cristals que s'enfosquisson amb l'aire e la lutz; cap a se fondon. Es solubla dins de solucions aquosas d'alcalis minerals; dins una solucion neutra o alcalina s'oxida e produsís d'adrenocròm.
Istòria
En mai de 1886, William Batas descriguèt la descobèrta de la substància produsida per la glandola adrenala dins la revista New York Medical Journal. Malgrat aiçò, foguèt identificada en 1895 per Napoleon Cybulski, un fisiologista polonés. La descobèrta foguèt repetida en 1897 per John Jacob Abel. Jokichi Takamine, un quimista japonés, descobriguèt la meteissa ormona en 1900, sens coneissença de las descobèrtas anterioras. Foguèt sintetizada artificialament pel primièr còp per Friedrich Stolz en 1904.
Dimars gras
Calendièr
La data del Dimars gras es mobila dins lo calendrièr gregorian.
Es associada a la data de Pascas, - lo primièr dimenge que seguís la luna plena que seguís l'equinòcci de prima (lo 21 març) - data donc sempre compresa entre lo 22 de març e lo 22 d’abril. Lo Dimars gras es lo darrièr jorn avant lo començament del periòde de quaresma, 41 jorns + 6 dimenges, o fin finala 47 jorns avant Pascas, es a dire entre lo 3 de febrièr e lo 9 de març. Las datas actualas d’aquesta fèsta son los dimars seguents, segon lo comput, :