cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Roche-Vineuse
Istòria
Durant la Révolution, pour suivre le décret de la Convention du 25 vendémiaire an II invitant les communes ayant des noms pouvant rappeler les souvenirs de la royauté, de la féodalité ou des superstitions, à les remplacer par d'autres dénominations (décret non-obligatoire), la commune change de nom pour La Roche-Vineuse, avant de reprendre son ancien nom. Durant la même décennie révolutionnaire, Saint-Sorlin absorbe la commune éphémère de Nancelles.
En 1908, Saint-Sorlin reprend le nom de La Roche-Vineuse, utilisé quelque temps sous la Révolution française.
Le gentilé des habitants de la Roche-Vineuse est Sorlinois ou Saint-Sorlinois.
Yoncq
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Monchaux-sur-Écaillon
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França.
Geografia
thumb|left|Lo Écaillon a Monchaux-sus-Écaillon La municipalitat de Monchaux-sus-Écaillon se situa a 15 km al sud-es de Valencianas, al bòrd de la Écaillon.
Se situa dins la fronti&egrave;ra del Enaut e del Cambr&eacute;sis entre las municipalitats de Thiant, Maing, Haspres & Verchain-Maugr&eacute;
thumb|left|L'Écaillon à Monchaux-sur-Écaillon La commune de Monchaux-sur-Écaillon se situe à 15 km au sud-est de Valenciennes, au bord de l'Écaillon.
Elle se situe à la frontière du Hainaut et du Cambrésis entre les communes de Thiant, Maing, Haspres & Verchain-Maugré.
Istòria
A, lo nom Moncellis (1147) o Moncels (1150) vòl dire pichon mont. Lo nom s'explica de la siá posicion sul tuc a lo-dessus del Écaillon. En l'archiu del diocèse de Cambrai Moncellis es tanben lo nom de Cantierada-Santa-Waast. Lo nom es escriu de contunh après Moncheaux, après Monchaux. En 1962, la municipalitat de Monchaux ven Monchaux-sus-Écaillon.
Monchaux Se tròba mencionat en los Cronicas de Froissart a l'escasença del sac de Haspres l'an 1340, las tropas de Guillaume II i passan. En 1566, al començament dels guèrras de religion la granja de Moncheaux servís de refugi per religiosas de la abbaye de Fontenelles, près de Valencianas.
Au, le nom Moncellis (1147) ou Moncels (1150) veut dire petit mont. Le nom s'explique de sa position sur la colline au-dessus de l'Écaillon. Dans les archives du diocèse de Cambrai Moncellis est aussi le nom de Monceau-Saint-Waast. Le nom est ensuite écrit tantôt Moncheaux, tantôt Monchaux. En 1962, la commune de Monchaux devient Monchaux-sur-Écaillon.
Monchaux se trouve mentionné dans les Chroniques de Froissart à l'occasion du sac de Haspres en 1340, les troupes de Guillaume II y passent. En 1566, au début des guerres de religion la ferme de Moncheaux sert de refuge pour des religieuses de l'abbaye de Fontenelles, près de Valenciennes.
Òme de Denisova
thumb|Er Òme de Denisova a estat era tresaua espècia apertenhent ath genre Homo que demorèc en Asia damb òmes moderns e neandertals enquia hè pauc temps. Er ominid de Denisova ( o de còps denisovan) qu'ei eth nom d'ua espècia d'ominid (deth genre Homo) identificat pera analisi genetica en març 2010. Es scientifics pensen qu'aguesta espècia demorèc entre 1 milion e 400.00 annades, en ua des regions mès poblades per er òme de Neandertal e Homo sapiens.
Descorbiment
Ua equipa de scientifics amiada per Svante Pääbo, der Institut Max Planck d'Antropologia Evolucionista en Leipzig, Alemanha, podec hèr era sequéncia der ADN mitocondrial (ADNmt) extret d'ua falange auricular d'un mainatge d'aperaquí 7 annades trapada damb quauques dents ena cauma de Denisova, enes montanhes der Altai, en eth sud de Siberia. Diuersi objectes trapats ena cauma ath madeish nivèu qu'es troçi de uassi sigueren datats damb era metoda deth Carboni 14 entre 30.000 e 48.000 annades BP.
Tot açò hèc pensar qu'aguest navèth ominid avie un ancessor comun damb er òme anatomicaments modern e damb er òme de Neandertal, que demorèc hè d'aperaquí 1 milion d'annades. Es sòns ancessors aurien arribat d'Africa per un camin desparièr d'aqueth hèt pes ancessors der òme de Neandertal o er òme modern e son d'ua espècia desparièra.
Era stratigrafia dera cauma confirma qu'es ominids de Denisova demoraven ena madeisha epòca qu'es òmes de Neandertal avien demorat amassa damb er òme modern.
Ara fin 2010, un estudi hèt sus era sequéncia der ADN nuclear extret d'ua falange trapada en eth madeish lòc confirmèc qu'er omininid de Denisova a ua origina comuna damb er òme de Neandertal. Tanben se trapa en un entre 4% e 6% deth genoma des melanesians actuaus e s'aurie espandit pro en Asia pendent era fin deth Pleistocèn. Un molar trapat ena cauma, d'un aute individú, a un ADNmt semblant ath dera falange trapada abans; es sues caracteristiques morfologiques, hen pensar qu'avie un aspecte plan gran e arcaic e confirmen, segons es autors, qu'era istòria evolutiva des ominids de Denisova ei desparièra dera der òme de Neandertal e es d'Homo sapiens.
En agost 2011, un article de Laurent Abi-Rached, publicat pera revista Science, descriguèc era sequéncia d'ADN d'aguest denisovan e confirmèc que i avien avut crotzaments damb Homo sapiens (7).
Er escambi de gens des denisovans as òmes moderns a deishat ua frequéncia plan nauta d'ua variant de gens HLA (HLA-B) enes gents d'Asia occidental, eth lòc mès segur on i agueren aguests crotzamens entre H. sapiens e es denisovans.
Es scientifics podèren saber a travers der ADN que i avie un uas plan ancian (d'aperaquí 80.000 annades) e decodificaren eth genoma der ominid de Denisova entà plaça'c entre es òns cosins mès proches, es neandertals e er òme modern. Es analisis, publicades en agost de 2012 ena revista americana Science (8) arremerquen qu'era diversitat genetica ère plan importanta entre es denisovans e qu'ua part de sòns gens contunhèc ( e aguesta part non ei pas petita) en es abitants actuaus d'Asia deth Sud-Èst, en particular, en es Papús (9).
Una navèth estudi demostra qu'ua part deth materiau genetic de Denisova siguec selleccionada positivaments entà ajudar Homo sapiens a adaptar-se a naus environaments e sustot ara nauta hauçada. Ua variant deth gen EPAS1 qu'ère d'aguesti ominids amelhorèc eth transport d'oxigen e ei present solament entre es tibetans e en es chinesi Han era proporcion qu'ei menor (10).
Origina des fossils
Era equipa de Svante Pääbo publiguèc eth 4 de deseme 2013 ena revista Nature (11) ua analisi genetica der ADN mitocondrial (maternal) d'un femur trapat ena Sima de los Huesos, en eth lòc preïstoric d'Atapuerca, en Espanha. Aguest femur apertenh a un grop de 28 individús dera espècia Homo heidelbergensis e an 300.000 annades. Homo heidelbergensis e Homo neanderthalensis èren plan semblants e pr'açò era equipa scientifica cre qu'aguesti gens trapats apertenhen as darrèrs.
Mès "luenh de descorbir aguesta associacion entre ambdús [...], era analisi d'aguest ADN mitocondrial mostrec en vertat qu'er Homo dera cauma dera Sima de los Huesos ei geneticaments mès proche ar òme de Denisova que ar òme de Neandertal (12)".
Pääbo cre qu'Homo heidelbergensis e es neandertals non èren familha. Pensa qu'es "Homo dera cauma dera Sima de los Huesos èren [...] ancessors comuns der òme de Denisova e er òme de Neandertal (12)". Es gens de Neandertal son mès luenhtans pr'amor que i aguec un fenomen classic de deriva genetica e quauques caracteristiques se perdèren quan bèri uns grops o individús non aguèren pas descendéncia. Era semblança mès grana damb es denisovans serie, donques, fortuita segons ua analisi d'un petit nombre de sequéncies d'ADN mitocondrial. "Ua ipotesi [...] que non poirie éster probada se non avem ADN nuclear des uassi des Homo heidelbergensis trapats ena cauma dera Sima de los Huesos. E açò ei pr'amor qu'er ADN nuclear permet rebastir non solament es linhes maternaus, mès tanben es linhes paternaus (12). thumb|Eth crotzament de denisovans damb er òme modern l'ajudèc a demorar melhor en lòcs damb nauta hauçada. Aué es tibetans qu'an plan de sòns gens. Mes se eth crotzament d'Homo heidelbergensis e de Neandertal encara a d'éster demostrat, eth qu'avec damb es denisovans sembla éster segur tot e que encara a d'éster confirmat damb mès precision.
Anatomia
Sabem pauc sus es caracteristiques anatomiques exactes des denisovans pr'amor qu'es soletes despulhes descobertes son un uas de det, dus dents, eth materiau genetic des quaus a sigut recolhit, e un uas d'ortelh. Er uas deth deth solet ei plan long e robust, plan mès que non er d'un òme modern. Era suspresa siguec qu'apertenhie a ua hemna e aquerò vò díder qu'es denisovans èren plan robusti, dilhèu damb era madeisha forma qu'er òme de Neandertal. Era dent non a pas es caracteristiques morfologiques des neandertals o es òmes moderns (13). Ua caracterizacion iniciau der uas der ortelh hèc pensar que poirie aperténher a un ibrid neandertal-denisovan, tot e que quauqu'n a ditz qu'era morfologia non ère definitiva. Er ADN d'aguest uas d'ortelh siguec analizat per Pääbo (14). Dempús d'aver estudiat eth genoma sancer Pääbo e d'autes confirmèren qu'er òme avie avut ibrids damb es denisovans (15).
Referéncies
1.- (en) Johannes Krause, Qiaomei Fu, Jeffrey M. Good, Bence Viola, Michael V. Shunkov, Anatoli P. Derevianko, Svante Paabo (2010) « The complete mitochondrial DNA genome of an unknown hominin from Southern Siberia », Nature, vol. 464, pp. 894-897 (24 mars 2010) (résumé en anglais [archive]) 2.- (en) Scientists say they've identified new human ancestor [archive] ; par David Brown, 25 mars 2010. 3.- L'homme d'Altaï, une nouvelle espèce d'hominidé ? [archive], www.hominides.com, 24 mars 2010. 4.- Un nouveau type d'hominidé découvert en Sibérie [archive], Lemonde.fr avec AFP, 24 mars 2010. 5.- (en) New hominin found via mtDNA [archive], The Scientist. 6.- (en) Reich et al., « Genetic history of an archaic hominin group from Denisova Cave in Siberia [archive] », Nature, vol. 468, p. 1053-1060, 23 décembre 2010. 7.-Laurent Abi-Rached, « The Shaping of Modern Human Immune Systems by Multiregional Admixture with Archaic Humans », Science, vol. 334, no 6052,‎ 10 juillet 2011, p. 89-94 (ISSN 0036-8075, 1095-9203, DOI 10.1126/science.1209202, lire en ligne [archive]) 8.- Matthias Meyer, « A High-Coverage Genome Sequence from an Archaic Denisovan Individual », Science,‎ 30 août 2012 (ISSN 0036-8075, 1095-9203, DOI 10.1126/science.1224344, lire en ligne [archive]) 9.- La génétique arrache ses secrets de famille à un cousin des Néandertaliens [archive] 10.- « Altitude adaptation in Tibetans caused by introgression of Denisovan-like DNA » [archive] 11« A.- mitochondrial genome sequence of a hominin from Sima de los Huesos [archive] », par Svante Pääbo & all, Nature, 505, 403–406, doi:10.1038/nature12788, publié en ligne le 4 décembre 2013.12.- a, b et c « De l’ADN ancien jette le trouble sur les origines de l’Homme » [archive], Nicolas Revoy, jeudi 5 décembre 2013, Le Journal de la science 13.- http://www.nature.com/nature/journal/v468/n7327/full/nature09710.html [archive] 14.- https://en.wikipedia.org/wiki/Denisovan#cite_note-newscientist-10 15.- http://www.nytimes.com/2013/12/19/science/toe-fossil-provides-complete-neanderthal-genome.html?pagewanted=all&_r=0 [archive]
Tetí
200px|thumb|left|Tèxte dehens la piramide de Teti on òm ved lo son nom de Rei de Hauta e baisha Egipte mentavut mantuns còps. 200px|thumb|left|Restas exterioras de la piramida de Teti. Tetí que ho lo purmèr faraon de la VI dinastia egipciana. Que regnè durant lo sègle -XXIV. Qu'ei mentavut per Maneton dab lo nom de Orthoes e lo Canon Reiau de Turin qu'ei deficient sus la soa mencion.
Que ho sepelit dens la soa piramida, uei pro arrueinada, de Saqqarah e entornejat de tombas de notables de la soa cort (en particlular deu mastaba deus sontiati Mereroka qui esposè la soa hilha Seshehset) e de piramidas de las soas reinas.
Vigny
Vigny pòt essèr:
Niel (mètro de Tolosa)
Situacion sul malhum
Niel es situada sus la linha B del mètro de Tolosa, entre las estacions En Palòt al nòrd-oèst, e Sent Anha-SNCF al nòrd-èst.
Istòria
L'estacion foguèt originalament un projècte de pòl multimodal entre la linha B del mètro, e lo camin de fèrre (linha D), abandonat en 1999, abans la construccion de la linha de mètro.
Saint-Gervais (Val d'Oise)
Saint-Gervais es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Transfusion sanguina
thumb|Pòcha de sang per realizar una transfusion Una transfusion sanguina es una operacion que consistís a injectar, per perfusion intravenosa, de sang o de derivats sanguins.
Istorica
La transfusion sanguina (fins a 1918 *cf. çai dejós*, se pòt pas vertadièrament parlar de transfusion : s'agiriá alara de « dons de sang ») es fòrça anciana  : l'istòria dels ancians Egipcians e lo Tractat d’anatomia d'Erofil na fan mencion. Dins gaireben totes aqueles ensages, la sang emplegada èra d’origina animala.
En 1492 : lo papa Innocenci VIII subiguèt lo primièr tractament de cellulas viventas. Persuadit per un mètge que lo sol tractament èra una transfusion, se faguèt injectar successivament la sang de tres mainats de dètz ans que ne moriguèron. La cura lo tuèt.
En 1616: William Harvey, un mètge anglés comença a parlar dins slas seunas leiçons de la circulacion sanguina. En 1628, faguèt publicar sa descobèrta. Aquò mòstra que la sang servís a transportar quicòm mas a l’epòca se sabiá pas encara qué. Aquelas coneissenças son aquelas de l'occident. De fach la pichona circulacion sanguina (pulmonària) aviá ja estat descricha per Ibn al Nafis (1223-1288) mètge de l'escòla de Damasc, que las òbras tornèron èsser descobèrtas en Alemanha en 1927. vinheta En 1667 : Lo 15 de junh de 1667, Jean-Baptiste Denis, un mètge francés fòrça reputat a l’epòca, mètge personal de Loís XIV, es lo primièr a far injectar, de biais plan documentat, la sang d’un animal cap un òme. Injècta la sang d’un anhelon a jove d'un quinzenat d'ans patissent d'una fèbre que demorava aprèt un vintenat de sagnada. Dins l'idèa que benlèu aviá estat pel tractament, li injectèt nòu onças (gaireben 300 gramas) de sang arterial d'anhèl. Lo pacient, segont lo raconta, guerís sul còp de biais definitiu.
En 1668 : Antoine Mauroy, un malaut patissent de butadas de foliá furiosa que tornan, es transfusat per Jean Baptiste Denis amb de sang de vedèl per dos còps. Presenta enseguida de simptòmas interpretats ara coma resultant d'una alergia: malaise, ematuria. Morís a la seguida d'un ensag de tresena transfusion. Sa veusa far una denóncia. Denis, que declara aver pas pogut far la tresena transfusion falta de trobar una vena, es sortit de l'afar.
En 1788 : foguèt mòstrat qu’un can aflaquit per una pèrda de sang a sonque besonh d’una injeccion de sang per que se torne animat. Donc la meteissa causa es possible pel òmes. Tanben se sap alara que la sang servís a transportar de l’oxigèn indispensable a la vida.
En 1818 : onga, las primièras transfusions de sang d'uman cap a uman foguèron realizadas. La sang d'animals es pas mai utilizat car tròp de pacients moriguèron. S'espèra de resultats melhors amb la sang umana mas los mètges a l'epòca ignoran l'existéncia dels grops sanguins -sistèma ABO e grop rhesus. Donc fòrça pauc d'escasença de capitada mai fòrça mai qu'amb la sang d’animal. Las primièras beneficiàrias son de femnas après la jasilha, aflaquida per las pèrdas de sang.
En 1820 : torna la transfusion amb de sang animala que fòrça problèmas arriban coma la coagulacion de la sang umana (fòrça mai rapida qu'aquela de la sang animala) mas tanben fòrça malautiás e d'epidemias s'espandisson per la sang umana.
En 1916 : primièra capitada per Albert Hustin sus la conservacion de la sang umana: apondent de citrat de soda, coagula gaireben pas mai. Encara, Rous e Turner, aguuèron l'idèa d'apondre un sucre, la dextròsa, per aumentar la durada de conservacion de la sang. Mas aquel metòde podèt èsser aplicada sonque 1943, amb Loulit que mòstra que cal apondre un pauc d'acid citric per empachar l'inconvenient de la caramelizacion del sucre pendent l'esterilizacion de las aisinas. La conservacion de la sang pòt tanben anar fins a quaranta jorns, alara qu'èra pas que de quatre jorns en 1915.
En 1918 : pendent la Primièra Guèrra mondiala fòrça progresses se realizèron en medecina e subretot al subjècte da la sang. Foguèt pendent aqueles ans que las primièras « vertadièras » transfusions se realizèron a granda escala (transfusions prenent compte de grops sanguins) e subretot a l'Ambumança de l'Ocean a La Panne (Belgica). thumb|Dispositiu de transfusion de còs cap a còs utilizat pendent la Segonda Guèrra mondiala. En 1940 : Karl Landsteiner e son compatriòta Wiener descobrisson ensems lo factor Rhesus del nom del monard macaco utilizat dins l’experiéncia. Las transfusions venon encara mai seguras pels recebeires.
Es Charles Richard Drew que conceptualiza e realiza la primièra banca de la sang, que permzt de balhar de sang als Britanics pendnet la Segonda Guèrra mondiala, entre 1940 e 1941.
Produchs sanguins labils
Produchs eissits de donas de sang e utilizats en dirècte ou après un tractament realizats al nivèl dels EFS. Al contrari dels medicaments derivats de la sang tractats industrialament a partir del plasma de fòrça donaires - Immunoglobulinas, Fraccions coagulantas, Fibrogamina, C1 esterasi, etc.
Transfusion de sang totala
Existís gaireben pas pus en practica.
Transfusions omològas
La sang ven d’un donaire uman, que jamai foguèt transfusat autre que lo quita pacient a la condicion que los grops sanguins sián compatibles entre donaire e recebeire.
Transfusion de concentrats eritrocitaris (Concentrats de Globuls Roges - CGR)
La sang totala donada subís una deleucocitacion puèi una centrifugacion que permetrà de destriar las cellulas sanguinas del plasma, los globuls roges essent majoritaris e representant de 40 a 45% del volum, se nomena lo sediment « CGR » — concentrat de globuls roges. Se garda pendent 42 jorns a 4° (+/-2°) i apondent 100 ml d'una solucion conservatritz « SAG Man » — salina, adenina, glucòsa, mannitòl. La transfusion de CGR es dempuèi mai de trente ans utilizada a la plaça de la transfusion de la sang totala car evita lo risc de suscarga en aumentant sonque l'ematocrita dins l'encastre de las anemias sevèras mal toleradas, e permet de dispausar de plasma per la preparacion de medicaments derivats. Existís lo CGR estandard, lo CGR fenotipat, lo CGR CMV negatiu, lo CGR deleucocitat (o son totes, lo CGR non deleucocitat avent en practica pas mai d'indicacion), lo CGR irradiat e lo CGR congelat, de fenotipe rare de conservacion fòrça longa.
Perfusion de concentrats plaquetaris
Es utilizat sonque per la luta contre lo trebolum emorragic, subretot en cas de manca medullar, a vegadas per de trombopatias constitucionalas o induchas (Clopidogrel).
Plasma sanguin
Sa conservacion necessita la congelacion (preservacion de las proteïnas termolabilas) a -25 °C. La durada de conservacion dels plasmas umans congelats es d'un an. Sols los plasmas obtenguts per aferèsi (prelèvament unicament del plasma per donaire mascle — lo plasma de las femnas podent conténer, a la seguida de prensas, d'anticòrs anti-HLA susceptibles de provocar un edèma pulmonar) son transfusats coma plasmas terapeutics.
Transfusion autològa diferida (TAD) o autotransfusion
A l'esperar une intervencion fòrça emorragica, es possible de prene d'unitat de sang cinc setmanas abanç, de las sevar e de las injectar pendent l’acte operatòri. Lo risc de contaminacion virala es nul, i a pas de risc immunologic, mas lo risc bacterian es çò mème, veire mai grand segon l'edat e la patologia del patient, que per una transfusion omològa. Aquela tecnica es en diminucion fòrta. Es pasmens incontornabla pels pacients avent un grop sanguin rarissime, antigèn public negatiu (Grop Bombay, MNS:-5, Vel-, RH:32,-46,…).
Transfusion de sang utilizat a partir del sagnament operatòri
Las ematias recobradas son aspiradas, centrifugadas,lavadas e injectadas de nòu. Aquel metòde demanda una preparacion e de materials especials (cell saver) e pòt respondre a una cirurgia fòrça aseptica (vasculara e ossosa) e fòra de tota malautiá cancerosa o infecciosa.
Utilizacions
La quita sang complèta s'utiliza gaireben pas pus: del sang del donaire, s'extrai unes tipes de compausats:
Globuls roges
La transfusion de concentrats eritrocitaris (globuls roges) remplaça ara aquela de la sang totala. Aqueles concentrats eritrocitaris son mai sovent obtengut dempuèi de sang totala, excepcionalament per aferèsi. Aqueles concentrats pòdon se gardar 42 jorns a una temperatura fixada entre + 2 °C e + 6 °C. Se transfusa de concentrats de globuls roges per curar d'anemia ligadas o a una emorragia, o a una insufisença medullara, o a una anomalia de sintèsi de l'emoglobina o de membrana eritrocitària. La transfusion es indicada sonque se l'anemia es mal suportada clinicament, ou presenta un risc particular, per la femna en prensa per exemple. L'indicacion de la transfusion per las autras anemias se discuta, subretot dins las anemias emoliticas autoimmunas, o per manca de fèrre o de vitaminas.
Plaquetas
Es possible de concentrar de plaquetas amb de sang totala de mai d'un donaire (procediment inicial e totjorn utilizat). Tanben se las pòt prene a un donaire unic per aferèsi, es a dire que se pren de la sang de donaire sus una maquina automatica que, per centrifugacion diferenciala, garda una partida de las plaquetas e torna la sang apaurida en plaquetas al donaire.
Aquela tcnica d'aferèsi permet de prene pro de plaquetas a un sol donaire (unas 4 x 10<sup contenteditable="false">11, o 400 miliards) per curar un pacient. Las plaquetas del se regenèran pro rapidament car ne produsís de 100 a 200 milions per minuta. La dona de plaquetas servís a de malautiás provòcan una manca aquelas; coma las leucemias e las aplasias. Las leucemias son de càcers de la sang. S'utiliza la quimioterapia per tuar las cellulas cancerosas, mas aquò tua de cellulas non malautas, coma las cellulas productrises de plaquetas, que ne mancan. L’aplasia es una malautiá de la mesolha ossosa, l’organ que produch las cellulas sanguinas fan pas mai son ròtle.
Los concentrats plaquetaris an una durada de vida de 5 jorns jos una agitacion de contunh e mantenguts entre + 20 °C per que se consèrve totas las activitats emostaticas.
Las plaquetas eissidas de donas de sang total (mescla de concentrats de plaquetas eissidas de dons de sang total -MCP) son indicadas a priori en cirurgia, las plaquetas obtengudas per aferèsi son indicadas en cas d'immunizacion HLA, o per l'evitar.
Plasma
Lo plasma sanguin es lo liquid realizant lo transpòrt dels nutriments e degalhs. Conten de proteïnas (anticòs e factors de coagulacion). Lo prelèvament de plasma se revèla per aferèsi. Lo procediment es gaireben lo meteis a aquel del prelèvament de plaquetas, levat que se prelèva unes 600 ml de plasma al donaire al que se torna sa sang apaurida en.
Un còp prelevat, lo plasma pòt aver doas orientacions.
Riscs e complicacions
Lo risc transfusional existís, mas demòra inferior al risc d'èsser pas transfusat se l'indicacion d'una transfusion foguèt plan pausat. Lo risc viral es evitat fòrça melhor dempuèi los ans 1990, çò que limitava e de còps qu'i a de biais excessiu, l'usatge a las transfusions. Dempuèi los ans 2005, s'obsèrva un aument de las transfusions de 3 % cada an. Aquel aument es degut a doas rasons. D'un costat, una seguretat melhora dels produchs, e una diminucion de la paur de lor utilizacion (ligada en partida al diagnostic genomic viral, recèrca dels virus VIH e VHC per biologia moleculara) çò que provoquèt una diminucion importanta de las transfusions autològas diferidas (T.A.D.). D'un autre costat un aument de la durada de vida e de la populacion vièlha.
Los riscs son d'origina immunologica, infecciosa, o ligats als volums transfusat:
Riscs immunologics
fin finala, una simpla ineficacitat transfusionala pòt èsser ligada a un anticòrs present a çò dels recebeire al vejaire d'un antigèn present suls elements figurats transfusats. Anticòrs antieritrocitaris pels globuls roges, anti HLA, anticòs ABO e anti HPA per las plaquetas.
Lo chòc transfusional
Quand se transfusa una persona amb un produch incompatible per exemple amb lo sistèma ABO, se realiza una seriá de reaccions immunitàrias podent provocar la mòrt del pacient: los anticòrs del reveire reagisson en efèit amb los antigèns del donaire çò que provòca d'un costat una emolisi intravasculària aguda dels erirocits transfusats que se manifèsta per la preséncia d'emoglobina dins le plasma (emoglobinemia) e las urinas (emoglobinuria) e d'un autre costat, una coagulacion intravasculàrias disseminada (CIVD) font a l'encòp de trombe e de risc emorragic. La consequéncia del chòc transfusional non pres en carga es un collaps irreversible.
Se la persona es conscienta, sentirà a vegada una viva dolor a las lombaras; pendent una operacion cirurgicala, se vei una emorragia en capa. Dins unes cases, i aurà una abséncia de reaccion per immunodeficiéncia, mas tanben unes casses inexplicats d'abséncia de reaccion. Quand se n'apercebon a temps, lo pacient deu èsser tracat per emodialisi.
Cal notar que per una transfusion al cec se pòt estimar qu'i a gaireben 64 % d'escasença que la dona siá compatibla. S'aquel tipe de transfusion es reservat al cases grèus, s'estima donc, que transfusant al cèc, se salvarà dos pacients sus tres. Amb doas unitats, la proporcion cai a quatre sus dètz.
Riscs infeccioses
Son minimizats aqueles riscs en tres estapas :
Substituts sanguins
Son en cors de desvolopament per cobrir la manca de donaires e los riscs transfusionals.
Santeau
Santeau es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Marie Mauron
thumb|Marie MauronMarie Mauron (de son verai nòm Maria Antoneta Roumanille ; Sant Romieg de Provença, lo 5 de mai de 1896 e lo 31 d'octòbre de 1986) fuguèt una regenta, escrivana, poetessa provença la e tanben francesa e una provençalista, majorala dau Felibritge.
Aillevans
Aillevans es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Fournet-Blancheroche
Geografia
Municipalitats limitrophes : Charquemont e La Chaux-de-Fons.
Communes limitrophes : Charquemont et La Chaux-de-Fonds.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Jos l'Ancian Regim, l'actual territòri de Fournet-Blancheroche i aviá trucat La Capèla, dempuèi lo bastiment d'una capèla (1714) erigida en parròquia l'an 1743 per Antoine-Pierre II de Grammont.
La municipalitat i aguèt creat l'an 1874 (lo sieu territòri levava per endavant de la municipalitat de Charquemont). Lo primièr cònsol en #èsser François-Xavier Joubert (1874-1878), #qu'èra adjunt de Charquemont dempuèi 1837.
Sous l'Ancien Régime, l'actuel territoire de Fournet-Blancheroche était appelé La Chapelle, depuis la construction d'une chapelle (1714) érigée en paroisse en 1743 par Antoine-Pierre II de Grammont.
La commune fut créée en 1874 (son territoire relevait auparavant de la commune de Charquemont). Le premier maire en fut François-Xavier Joubert (1874-1878), qui était adjoint de Charquemont depuis 1837.
Haraucourt-sur-Seille
Haraucourt-sur-Seille es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Landrethun-lès-Ardres
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Haraucourt-sur-Seille
Geografia
La commune est située dans le Saulnois au sud du département de la Moselle, à 8 kilomètre au sud-est de Château-Salins et à 4 kilomètre à l'est de Moyenvic. Elle fait partie du parc naturel régional de Lorraine.
Landrethun-lès-Ardres
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Haraucourt-sur-Seille
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Vallier-sur-Marne
Saint-Vallier-sur-Marne es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Osorkon II
thumb|200px|left|Perhiu d'Osorkon II, Lovre thumb|left|Triada Her, Oser, Isis, Lovre Osorkon II que ho un faraon de la XXIIau dinastia egipciana. La soa capitala qu'èra Tanis.
Que joguè un ròtle deus grans dehens l'istòria de l'art egipcian en bèth enriquir lo temple de Bastet a Per Bastet (Bubastis) e en tot bastir tanben ua sala monumentau dab colomnas Atoricas (qui cèrtes caps monumentaus e son expausats uei au Lovre) ; qu'ei tanben de la soa epòca que data ua de las esculturas mei famosas de l'art egipcian ua triada de Osr, Isis e Her (Osiris, Isis e Òrus) expausada tanben au Lovre).
Grandas vilas d'Occitània
L'airal urban englòba l'aglomeracion (pòl urban) e mai las comunas de la corona periürbana coma almens 40% de la populacion residenta qu'a un emplec trabalha dins l'aglomeracion o dins de comunas atiradas per aquela (definicion INSEE).
Las chifras indicadas son las de la populacion totala (amb dobles comptes) per las comunas, e sens dobles comptes per las aglomeracions e airals urbans.
Hansle Parchment
` thumb|250px|Hansle Parchment en 2015 a Beijing Hansle Parchment (Saint Thomas, Jamaica, 17 de junh de 1990) es un atlèta jamaican especialista del 110 mètres baranhas.
Moncheaux
Geografia
Situada dins lo país de Pévèle.
Située dans le pays de Pévèle.
Medalha d'Aur de la Generalitat de Catalonha
thumb|250px|Medalha d'Aur de la Generalitat de Catalonha La Medalha d'Aur de la Generalitat de Catalonha (en catalan: Medalla d'Or de la Generalitat de Catalunya) es la distincion onorifica mai nauta autrejada per la Generalitat de Catalonha. Foguèt instituïda lo 17 de mai de 1978 pel President de la Generalitat, Josep Tarradellas.
La redaccion originala de l'institucion del prèmi, tròp brèva e ambigüa, foguèt reescricha en 2004 per tal de clarificar son contengut.
Atribucion
Dempuèi 2004, la recompensa pòt pas èsser autrejada normalament a mai de doas personas cada an.
La Chapela de Gresinhac
La Chapela de Gresinhac (La Chapelle-Grésignac en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, situada dins lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [lɒθɒ’pɛlɒ] [degreʐiː’ɲɒ]. Las fòrmas ancianas son Capella de Grasinhaco (latinizacion) au segle XIII, La Chapelle Gresinhac au segle XVI. Lo mot chapela aguèt los sens successius de « partida de la gleisa de Tors que gardava lo manteu, la cappa, de Sent Martin », de « partida de gleisa amb un autar segondari » (sens enquera conservat), puèi de « pichona gleisa ». Gresinhac es lo nom d'un vilatge vesin, [situat a l'est dins la mesma comuna]; Gresinhac es format dau nom latin Graecinius, derivat de graecus, « lo grec », emb lo sufixe -acum , , latinizacion dau sufixe celtic -ācon. Gresinhac èra la propietat de Graecinius.
300px
Oliva
thumb|right|220px|Olivas sus una branca d'oliu L'oliva es lo fruch de l'olivièr. Botanicament es una drupa de pèl lisa, d'envolopa carnuda rica en matèria grassa contenent un clòsc força dur, ossós que dedins i a una grana, rarament doas. La seuna color d'en primièr es verda, puèi ven negra quand es madura.
Olivada
La culhida de l'oliva se fa en espandir un ret jos l'arbre e en fasent tombar los fruchs dedins amb de pèrgas o de maquinas. La sason de l'olivada va de novembre fins a genièr, per las olivas destinadas a l'extraccion d'òli. La trolhada se fa al pus lèu, lo meteis jorn per tal d'evitar la fermentacion.
Oliva de taula
thumb|right|200px|Mantuna varietats d'olivas al mercat de Tolon A l'excepcion de qualques varietats coma la Thrubolea grèga, se pòt pas consomar las olivas de taula sens tractament per ne levar l'amargor. Se pòt far sonque en las botant dins l'aiga e en cambiar l'aiga mantun còp o en las sometre a l'accion de l'idroxid de sòdi amb una fermentacion finala (sistèma espanhòl o sevilhan) o sens fermentacion (sistèma californian o occitan). Se manja sola o coma ingredient dins de recèptas nombrosas (tapenada o guit amb olivas...)
Òli d'oliva
L'utilizacion màger de l'oliva es per l'extraccion de l'òli considerat coma lo melhor dels òlis alimentaris.
Lou Quinse
thumb|Lou Quinse en 2017
Lo Quinze (Lou Quinse en grafia locala) es un grop de rock metal d'Itàlia, de còps quitament qualificat de pagan metal, fondat en 2006 e ara establit a Turin dins lo Piemont, còsta Arpitania e las Valadas Occitanas. Es çò qu'explica que Lou Quinse canta mai que mai en occitan, en arpitan e en piemontés, las tres lengas localas emplegadas dins la region de Turin e que son tanben las lengas mairalas dels musicians del grop segon lor origina.
Lor musica mescla lo heavy metal e la musica folclorica occitana, de segur, la musica locala del patrimòni cisalpenc, ambe quitament d'influéncias bretonas celticas e tan plan mediterranencas.
A l'ora d'ara, e après qualques cambiaments de musicians, lo grop es compausat de Daniele Quaranta au cant, de Furio Sguayzer a l'acordeon, de Michele Tron a la flaüta e a la boha, de Ivan Di Vincenzo a las guitarras e au bouzouki irlandés, de Domenico Santoro a la bassa e de Davide Di Vincenzo a la batariá.
Benjamin Netanyahu
Benjamin Netanyahu (בנימין נתניהו en ebrieu; Tel Aviv, 21 d'octobre de 1949) es un arquitècte e politician israelian. Es l'actual primièr ministre d'Israèl dempuèi març de 2009. Tanben foguèt primièr ministre entre 1996 e 1999.
Sent Martin de Senhans
Sent Martin de Senhans (Saint-Martin-de-Seignanx en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
La comuna de Sent Martin qu’es lo capdulh deu canton e la ciutat la mei estenuda deu territòri. Que cobreish duas zònas distintas : las bartas (terras aigassudas bordejant lo flumi Ador) e lo sequèr (terra hauta e seca deu costalat).
<mapframe text="Mapa Occitana de Senhans (IEO-BdTopoc)." latitude="43.544069" longitude="-1.384792" zoom="12" width="386" height="335" align="center" />vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [sənmar'tiŋ]. Las fòrmas ancianas que son Sanctus Martinus de Signanum, en latin, aus sègles XI-XII, St Martin (mapa deu començament deu sègle XVII, shens data), S. Martin (mapa de 1630), St Martin (mapa de 1647), S. Matan (mapa deu començament deu sègle XVIII), S. Martin de Seignans (mapa de 1714), S. Martin de Seignan (mapa de 1733).
L'agionime qu'ei lo nom de Martinus, avesque de Tors, evangelisator de Gàllia au sègle IV, mòrt en 397, celèbre pr’amor deu partatge deu son màntol, ,.
Lo determinant, Senhans, qu'ei lo nom deu parçan. Las atestacions que son : Signano au sègle XI, Seygnanz en 1242, Seingnians e Seynans en 1253, Seignanx en 1305, de Senhanxa en 1527. Senhans que vien probablament de la tribú deus Cocosats citada per Plini, chafrada Sexsignani. Segon J.P. Bost, lo sens militar d'origina de signani qu'a ací simplament lo sens de « branca de la tribú » (que n'i avè shèis). L'evolucion deu nom qu'ei marcada per ua aplologia : *Seisinhans > *Seinhans. La finau qu'ei regularament au plurau romanic en -s.
Saint-Clément-de-la-Place
Saint-Clément-de-la-Place es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Geografia
Sant-Clément-de-lo-Luòc se situa a 17 km de Angieus.
Saint-Clément-de-la-Place se situe à 17 km d'Angers.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Pierre-es-Champs
Saint-Pierre-es-Champs es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Geografia
St Pierre-ès-Camps fa partida del país de Bray. La municipalitat a vorejat pel Epte a l'oèst, limit géographique e istoric de la Picardie e de la Normandie.
St Pierre-es-Champs fait partie du pays de Bray. La commune est bordée par l'Epte à l'ouest, limite géographique et historique de la Picardie et de la Normandie.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo luòc de la Còsta Santa Hélène testifica d'una aucupacion umana dempuèi la ère neolític.
Jos la Revolucion, la municipalitat a #èsser reputacion Pierre-Ès-Camps abans de trobar lo sieu nom complet pel continuament.
Le site de la Côte Sainte Hélène témoigne d'une occupation humaine depuis l'ère néolithique.
Sous la Révolution, la commune a été renommée Pierre-Es-Champs avant de retrouver son nom complet par la suite.
Sent German dau Pug
Sent German dau Pug (Saint-Germain-du-Puch en francés) es una comuna occitana de Bordalés, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda de la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son totas en latin : Sanctus Germanus de Podio, aus sègles XI-XIII, parrochia de Sancto Germano, en 1273, Elyas de Podio, en 1299, ''a cappella Sancti-Germani de Podio arch. de Inter-duo-Maria, en 1326, cappella Sancti-Germani-de-Podio'', en 1342. Sent German ven dau latin Germanus, avesque d'Aussèrra au sègle V, ,. Lo segond element ven de la granda familha du Puch, en francés, donc dau Pug, que i bastit una casa fòrta en 1330. Aqueth patronime ven dau nom comun pug, fòrma bordalesa dau resultat de podium. Lo castèth dau Grand Pug es pas netament sus un pug, çò que confirma una origina patronimica (nom de persona) puslèu qu'oronimica (vocabulari dau relèu). I a tanben un castèth dau Petit Pug dens la comuna.
Ròcabruna (País mentonasc)
Ròcabruna ò Ròcabruna e/de Caup Martin, (Roquebrune-Cap-Martin en francés dempuèi 1913, Cabbé-Roquebrune de 1890 a 1913, Roquebrune abans) es una comuna occitana dau País mentonasc. Es administrativament dins lo departament dei Aups Maritims e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur de l'estat francés.
Geografia
thumb|left|350px|Vista de Ròcabruna Caup Martin.
La municipalitat es limitrophe de la principauté de Mónegue.
Se pòt distinguir en lo sieu se divèrses ensems :
- lo Cap Martin, ont se situan la Comuna e lo burèu de Plaça principala, lo Parc dels Oliviers, fòrça grand parc #qu'a #èsser ofrit per un ancian cònsol de la vila, e fin finala de nombroses otèls e residéncias privadas. Se pòt la considerar coma la part touristique ;
- Carnolès (a l'èst), ont se situan d'escòlas, collègi, licèu religiós e una granda part de la populacion ;
- Sant-Roman (a l'oèst), limitrophe de Mónegue, ont se tròban los terrens de tennis del Puja Carlo Country Club, lo Old Beach Otèl e de nombroses comèrcis.
Dintre aqueles dos povàses s'estendon las nombrosas residéncias a la longitud de las départementales 6007 e 6098 (ex RN7 e RN98). Roquebrune Se escalona suls tres corniches e lo autoroute A8.
La commune est limitrophe de la principauté de Monaco.
On peut distinguer en son sein plusieurs ensembles :
- le Cap Martin, où se situent la Mairie et le bureau de Poste principal, le Parc des Oliviers, très grand parc qui a été offert par un ancien maire de la ville, et enfin de nombreux hôtels et résidences privées. On peut la considérer comme la partie touristique ;
- Carnolès (à l'est), où se situent écoles, collège, lycée religieux et une grande partie de la population ;
- Saint-Roman (à l'ouest), limitrophe de Monaco, où se trouvent les terrains de tennis du Monte Carlo Country Club, l'Old Beach Hotel et de nombreux commerces.
Entre ces deux pôles s'étendent les nombreuses résidences au long des départementales 6007 et 6098 (ex RN7 et RN98). Roquebrune s'étage sur les trois corniches et l'autoroute A8.
Istòria
Ròcabruna es fondada en 970 pel comte de Venetemilha, Conrad.
En 1355, vendon Ròcabruna e Menton aus Grimaldi dau Mónegue, que las tendràn cinc sègles.
En 1793, Ròcabruna es annexada a França, torna au Mónegue en 1814. En 1848 se proclama vila liura amb Menton jos la proteccion del rei de Sardenha. Per o mercejar de la siá ajuda a la unification italiana, lo rei Victor-Emmanuel II cedís a la França çò comtat de Niça. Es doncas en 1860, que los abitants consultats per plébiscite an ligat a la França. En 1861 Roquebrune e Menton venon vertadièrament francesas, lo govèrn de Napoleon III en pagant a la principauté de Mónegue quatre milions de franc-aur en escambi del legs de las vilas de Menton e Roquebrune a la França que # deteniá sus el dreches.
Despuèi l’annexion francesa, la comuna a cambiat dos còps de nom oficial. En 1890 ven Cabet e Ròcabruna. En 1913 ven Ròcabruna e Caup Martin.
Comission Europèa
La Comission Europèa (en anglés : European Commission) es l'organ executiu e promotor del procediment legislatiu de l'Union Europèa. Es compausat de 27 delegats (un de cada Estat membre de l'Union Europèa, apelat comissari), cadun d'eles devent gaudir d'una independéncia décisionnelle maximala de cap al governament nacional que l'a designat. A sa sedença al bastiment Berlaymon a Brussèlas.
Representa e protegís los interèsses de l'Union Europèa dins son ensemble e dispausant de monopòli del poder d'iniciativa legislativa, prepausa l'adopcion d'actes legislatius de l'UE dont l'aprobacion finala apartenís al Parlament europèu e al Conselh de l'Union Europèa Sindicat; es egalament responsable de la començada de las decisions politicas pels organs legislatius, gerís los programas de l'UE e las despensas de sos fonzes estructurals.
L'actuala Comission Europèa es presidida per Ursula von der Leyen dempuèi 2019.
Composicion
La Comission es compausat de 27 comissari (un per Estat membre e mai lo president), causits pels governaments respectius. Los membres comprenon lo president e lo naut representant de l'Union pels afars estrangièrs e la politica de securitat (PESC) coma vicepresident. Lo president pòt nommar d'autres vicepresidents.
Los comissaris son assistits per una administracion centrala qu'es, per sos efectius (27 000 personas mai o mens en 2007), la mai importanta de l'Union Europèa. Los comissaris son en cap de cas representant de lor país de provenença, e coma comissàrias de la Comission Europèa agir dins l'interès dels estats membres de l'Union.
« [..] Los membres de la Comission son causits sus la basa de lor competéncia generala e de lor engatjament europèu e demest de personalitats ofrent totas las garantidas d'independéncia."
" [..] La Comission exercís sas responsabilitats en tota independéncia. Sens prejudici de l'article 18, paragraf 2, los membres de la Comission sollicitan pas ni accèptan pas d'instruccions de cap de governament, institucion, organ, ofici o organisme. S'abstenon de tot acte incompatible amb lors foncions o amb l'exercici de lors foncions. »
(TUE, art. 17 par.3)
Sengòr (Gers)
Sengòr (Saint-Go en francés) qu'ei ua anciana comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus. Despuish 1822, qu'es annexada a Boson, adara Boson e Gelanava.
Geografia
I a pas de vertadèra aglomeracion, sonque la glèisa, quauques ostaus e la maison comuna de Boson e Gelanava, suu camin qui va de Boson a Gelanava : Sengòr qu'es au centre de la comuna, au nòrd de Mimort o Mimors (nom francés) qui ei part delà Midor, au nòrd-oèst de Gelanava e au sud-èst de Bosonet e de Boson. La glèisa que tresplomba la vath de Midor.
Toponimia
La fòrma francesa de Saint-Go que's tròba tanben hens las fòrmas ancianas de Sengòr (Lanas) e lo nom qu'ei probablament lo medish. Per aquera darrèra comuna, Bénédicte Boyrie-Fénié qu'explica son nom atau. Sengòr qu'es un faus agionime (un faus nom de sent). Que vieneré de *sen agor, format d'un prumèr element *sen, d'origina aquitanica, qu'auré lo sens de situacion dominanta, de promontòri, de mus, çò qui correspón a la realitat geografica, e d'un segond element qui es lo gascon agor, mot probablament manlevat au basque, ací au sens de « sec, eishuc ». Cf. Òssagòr, Lesgòr. La situacion geografica de nòste Sengòr, dab sa glèisa au bòrn deu planèr qui domina la vath de Midor, que justifica l'explicacion enqüèra milhor.
Frigia
drecha|vinheta|situacion aproximativa de la region tradicionala de Frigia en [[Anatolia|Asia Menora (jaune) e espandiment maximal del reialem Frigian (irange).]] La Frigia (du grèc ancian : ) es un ancian país d’Asia Menora, situit entre la Lidia e la Capadòcia, sus la partida occidentala del plan anatolian. Segon Erodòt, los Frigians avián al començament lo nom de Brigs e aurián demorat en Macedònia e en Albania, puèi serián passats en Tràcia, abans de migrea, per l'Ellespont, un pauc abans la guèrra de Tròia dins aquesta vila en Asia Menora. Se Erodòt a rason, es possible que los Frigians ajan fach partit dels Pòbles de la mar.
Istòria
esquèrra|vinheta|Site de [[Gordion, capitala de la Frigia.]] Los Frigians son un pòble indoeuropèu vengut de Tràcia o de la region del Danubi. Se sap per Erodòt qu'èran vesins al segon millenari AbC. amb los Macedonians, e que cambièron lo nom de lor pòble, « Brigs », en migrant en Anatòlia. Ocupèron vèrs 1200 AbC. la partida centrala e occidentala de l'Asia Menora, profiechant de l'aclapament de l'Empèri itita. vinheta|Brigs, los Frigians Europèus Segon la legenda, a l'epòca arcaïca (après la guèrra de Tròia), lo mai grand rei frigian es Gordias, un païsan que recep lo tròn a la seguida d'un oracle. Fonda la capitala, Gordion (araYassihüyük/Polatlı). Sens enfant, adòpta Midas. Bacus li acòrda un vòt, après que Midas aja aculhit Silèn alara qu'èra ebriac, que li dona lo poder de transformar tot çò que tòca en aur. Enseguida, los reis frigians pòrtan alternativament los noms de Gordias e Midas. De legendas fan tanben de Tantal un reifrigian.