cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eva Perón
thumb|200px|Evita Perón Eva Duarte de Perón (nascuda a Los Toldos lo 7 de mai de 1919 - mòrta a Buenos Aires lo 26 de julhet de 1952), coneguda per son escais d'Evita Perón, foguèt la femna de Juan Domingo Perón, militar e president d'Argentina de 1946 a 1955 e tanben de 1973 a 1974. Es un dels personatges mai celèbres de l'istòria argentina.
Biografia
thumb|left|200px|Ostau d'Evita a [[Los Toldos]]Lo lòc de neishença d'Evita (vaduda Eva Ibarguren) qu'ei un enigma. Un document faus establit per era quan esposè lo generau Perón que mentau Junín lo 7 de mai de 1922. Que s'a credut longtemps qu'èra en vertat a Los Toldos en 1919 d'estar lo lòc on e pravè dab la soa familha. En vertat, çò qui sabem qu'ei que lo son pair qu'èra un proprietari de tèrras qui avèva ua vita dobla dab ua familha oficiau dab la soa molhèr e mainatges non arreconeguts dab la mair d'Evita, Juana Ibarguren. Per aquesta rason, la mainada que seré dilhèu vaduda dens la proprietat pairau La Unión. Ua auta ipotèsi que mentau la quita ciutat de Junín on la mair e seré dilhèu anada entà i arrecéber assisténcia medicau.
Mainada, Evita qu'avó de sofrir mantuns abaishaments per'mor d'estar ua hilha naturau. Lo son pair non arreconegó pas cap deus sons hilhs dab Juana Ibargurene e que viscón dab chic de mejans financièrs. Qu'èra un proprietari d'origina basca francesa, politician conservator e chic onèste. A la soa mort, la familha d'Evita qu'avó d'abandonar lo camps on vivèvan entà installà's a Los Toldos on totòm la sabèva "hilha naturau". Durant la soa carrièra politica, que's pelegè contra aquesta mena de discriminacion. thumb|200px|left|Fotografía ausada presa dens lo son temps de praubèr Durant la soa infància pauc gaujosa qu'aimè hèra lo cinèma e las recitacions e que comencè a aver saunèis de har l'actriça un dia.
Arron, la familha que's mudè a la ciutat de Junín on Juana Ibarguren avó ua pension. Un ser, lo cantaire Agustín Magaldi que s'i ostalè e Eva que's las virè entà'u convéncer de l'ajudar a anar a Buenos Aires entà realizar aqueth saunei.
Estadi (bastiment)
Un estadi es un òbra urbanistica que sa tòça es d'aculhir d'espòrts.
Eva Perón
Biografia
thumb|200px|Evita hens la radio en [[1941]]Las purmèras annadas que hon mauaisidas e Evita non s'i escadè pas brica au cinèma. que patí la hami e lo praubèr. Qu'avó quitament de har fotografias leugerament eroticas (per aquestas tempsadas). Lo son succès qu'arribè a la ràdio on fin finau e aquesó ua certa notorietat e un poder d'influéncia qui la dè lo parat de tornar au cinèma, aqueste còp per la grana pòrta (en poder, enter autes causas procurar celluloïde, qui dens las annadas 40 e èra hèra rar). Aquesta situacion que generè rivalitats, la mei famosa dab l'actriça Libertad Lamarquè qui anè dinc a exilià's au Mexic.
Estadi (bastiment)
Istòria
Sota l'Antiquitat grèca, s'agis bèu promier d'una pista de córrer basada sus la mesura omonima.
Eva Perón
Biografia
En 1944 un terratrem que segotí la ciutat de San Juan (capitau de la província de San Juan). A l'escadença de l'espectacle de solidaritat au Luna Parcque rescontrè lo generau Juan Domingo Perón en plena pujada de cap au poder e qu'anava esposar.
Estadi (bastiment)
Istòria
Encuei, es mai que mai un ròdol que reçaup d'eveniments dedicats ais espòrts totes, individuaus coma collectius.
Eva Perón
Biografia
En 1945 Perón que ho arrestat e detiengut dens l'Isla Martín García ; qu'èra quitament prèst a abandonar tot espèr de carrièra politica e a se retirar de la vita publica ; totun, los sons partisans que mobilizèn las massas e qu'obliguèn lo govèrn a'u liberar lo 17 d'octobre de 1944. Arron, que's bastí la legenda d'ua Evita qui aurè mobilizadas las massas era medisha, mes aquò qu'ei faus puish qu'en aqueras temporas Evita n'avèva pas cap pes politic.
Província d'Avellin
La Província d'Avellin es una província de la region de Campània en Itàlia. Caup la comuna de Montagut, una colonia "provençala".
Estadi (bastiment)
Estadis en Occitània
Au còntra d'una idèia espandida, l'espòrt lo mai popular en Occitània tota es lo fotbòl, que lei quatres premiers estadis màgers dins lo país son d'estadis dedicats bèu premier au fotbòl amb un capacitat totala de 161000 plaças, emai pòscon reçaupre un parèu de còps l'an de partidas de rugbi. Emai a Tolosa, capitala mondiala dau rugbi de club, lo Tolosa FC capita d'aguer a l'encòp un estadi que fa quasi lo doble de l'equip de rugbi e una mejana d'espectators de mai de 20 000 personas, superiora a n'aquela de l'Estadi Tolosenc que recampa aperaquí 19000 personas a la partida , ben luench dei 50000 personas de mejana per partida au Velodròme de Marselha.
Eva Perón
Biografia
Qu'aproheitè totun de la pujada politica deu son marit, vadut president, entà préner la soa revancha sus l'oligarquia. Com purmèra dauna que devèva presidir la Sociedad de Beneficiencia (la Societat de Benhasença) qui èra ua associacion de hemnas de l'oligarquia qui's divertivan dab lo pretèxte de recoltar moneda entaus praubes. Non volèvan pas d'Eva Perón (hilha naturau, vaduda prauba, a la campanha, actriça e peronista) mes fin finau e cap d'ua longa procedura que se l'avón d'acceptar. Qu'èra la debuta d'ua competicion enter era e las daunas de l'oligaquia.
Estadi (bastiment)
Estadis en Occitània
Tièra per capacitat deis estadis en Occitània :
Eva Perón
Biografia
thumb|200px|left|Evita dens la soa fondacion arrecebent los praubes.Dens aqueste combat, shens non pas desbrembar d'on e vieneva, que's pelegè entaus praubes entaus mainatges e entà las joenas mair solas. Los mejans emplegats n'èran pas tostemps legaus (qu'empleguè mantuns biais d'intimidacion suber los qui podèvan pagar) e shens cap de comptabilitat mes que balhava era medisha e directament l'ajuda aus praubes en bèth los arrecéber particularment o en tot distribuir presents aus mainatges. Au contra de la Sociedad de Beneficiencia lo pretzhèit b'èra pas de donar causas de pauc valor aus praubes mes au contre de'us tornar la dignitat (en bèth auherir, per exemple a ua mainada o a ua hemna prauba lo vestit qui n'avèva pas entà har la purmèra comunion o lo maridatge). Aqueste contacte e aquesta atencion dirècta de cap aus quaus e consacrava dias sancèrs que la dèn ua popularitat de las granas e massiva. Qu'e atau qui vadó Evita e los qui aperava afectuosament los sons descamisados (los "shens camisa").
thumb|200px|Evita dab lo Papa [[Piu XII]]En 1947 que he ua virada en Euròpa. Que ho arrebuda peu president Auriol e peu Papa Pi XII ; en Soïssa l'oligarquia argentina qu'empleguè la soa influéncia entà qui la vesita oficiau no hossi pas ua escaduda ; en Anglatèrra la reina que's las virè entà non la pas arrecéber, donc Evita n'i anè pas ; fin finau la consecracion qu'arribè dab lo viatge en Espanha on ho arrecebuda com ua reina per'mor lo dictator Francisco Franco insollat qu'avèva hèra besonh de l'ajuda d'Argentina.
A maugrat d'aquesta miei escaduda, Evita au son retorn en Argentina que ho arrecebuda per ua horrera entosiasta de descamisados.
La popularitat d'Evita que sostienè la deu regim peronista. Totun, dens l'entoratge politic de Perón, aquesta popularitat b'èra pas tan grana. En tan que moviment populista, lo peronisme qu'amassava sensibilitats e interès politics hèra desparièrs e tots b'èran pas virats de cap aus interès deus praubes dehenuts per Evita.
left|200px|thumb|Evita au balcon de l'[[Ostau Arroset]]A l'escadença de las eleccions de 1951 e de la Convencion peronista, las massas de militants peronistas qu'esperavan la formula Perón com president e Evita com vicepresidenta. Au balcon quan lo pòble ac demandava en cridant, Evita que domandé au son marit çò qui calèva arrespóner ; aqueste que digó alavetz digas que òc mes shens non pas ac díser. Evita qu'empleguè ua formula ambigüosa e que declarè au micro Que harèi com ac digui lo generau.. Fin finau non ho pas causida com vicepresidenta. Que's morí chic de temps arron d'un càncer de l'utèrus e au cap d'ua longa agonia.
Chic arron, lo son hrair, Juan, qu'èra trobat mort (oficiaument suicidat).
Necrografia
thumb|200px|left|Obsèquias d'Evita de cap au congrès.A la soa mort, lo còs d'Eva Perón que ho momificat peu doctor Pedro Aras. Lo regim peronista qu'organizè obsèquias nacionaus. Las massas qu'arrecontín de cap a Buenos Aires entà demorar òras e quitament diadas entà la poder véder un darrèr còp (tan per tan quauques segondas). Arron, que ho hicat au som de la tor de la CGT per demorar la bastida d'un mausolèu pas jamei entamenat. En 1955, un còp d'Estat aperat Revolución Libertadora que capvirè lo generau Perón. Lo navèth president, lo generau Aramburu, que volèva har desaparéisher lo còp mes shens non pas los destrúser per'mor de las soas conviccions catolicas. Que'u he estujar per l'armada. Totun, hens sengle estujau, candelas alucadas qu'apareishén ; que hon interpretadas per l'armada com signes que l'oposicion peronista armada d'esquèrra e sabèva on e demorava lo còs de la soa madona. Un militar que ho encargat de l'escóner en çò son ; fatigat e en plena paur paranoiaca qu'aucidè la soa molhèr prenhada un còp qu'aquesta e tornava a casa en la bèth préner per un terrorista. Aramburu que decidí d'estujar aqueste còs a l'estrangièr dab un faus nom e en tot mandar mantuns atahuts enter pèrder las pistas. thumb|200px|Lo doctor Pedro aras dab la momia d'Evita.Non voló quitament pas saber eth medish on èra anat fin finau ; que ho lo generau d'origina bearnesa Alejandro Agustín Lanusse qui s'encargué de l'operacion. Per aquesta rason, quan mantuas annadas arron, Aramburu e hore près, torturat e executat per la guerrilla, non podó pas conh.essar on e demorava lo còs qu'avèva estujat. En vertat qu'èra sepelit a Milan hens lo cemitèri deu Verano devath lo nom de María Maggi.
Un còp vadut president e prèst a tornar la democracia (e donc lo poder au generau Perón), Lanusse que s'encarguè de l'operacion invèrsa : tornar lo còs au generau Perón alavetz en exili a Madrid hens lo quartièr de Puerta de Hierro. Aquò que ho hèit en 1971. Dab lo son retorn au poder, aqueste que he tornar en Argentina lo còs de la soa dusau molhèr en que la he sepelir au cemitèri de La Recoleta (paradoxaument lo cemitèri de l'oligarquia qui tant avèva combatuda).
Graveson
Graveson (en grafia mistralenca Gravesoun) es una comuna provençala, situada dins lo departament dei Bocas de Ròse e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
Graveson Se tròba entre Tarascon ( au sud) e Avinhon. Prèp d'Arle, de la Camarga e deis Aupilhas.
Lengas cangin
Las lengas cangin son una grop de lengas parladas en Senegal e en Gàmbia. Constuïsson una branca de las lengas atlanticas de la granda familha de las lengas nigèrocongolesas.
Classificacion
La classificacion intèrna del cangin es :
Marigny-Brizay
Marigny-Brizay es una anciana comuna francesa dau departament de Viena e de la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Lapte
Lapte (Lapte en francés) z-es una comuna velaiesa, situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Leopold Skulski
Leopold Skulski (1878 - probablament en 1940) quimista e òme politic, foguèt lo primièr ministre de Polonha entre decembre de 1919 e junh de 1920.
.men
("òmes", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 20 de mai de 2015.
Leopold Skulski
Empresonat pels sovietics, moriguèt probablament dins las presons del NKVD.
Var (omonimia)
Var pòt èsser:
Elios
Personificacion del Solelh, Elios es progressivament assimilat a Apollon, dieu de la musica e de las arts. Dins la mitologia romana o la mitologia nordica, correspond a Sol.
Mite
Sos dos ròtes màger son de menar lo carri del solelh —dins aqueste cas es a vegada confondut amb Apollon, que representa pasmens mai la lutz que lo solelh—, e de revelar tot çò qui se passa sus Tèrra. Dins l’Odissèa, es el que revèla a Efèst las amors copablas d'Arès e Afrodita. Dins l’Imne omeric a Demetèr, aprena  Demetèr qu'Adès raubèt sa filha Persefòna. L'imna lo qualifica d'« observaire divin dels Dieus e dels òmes », alara qu'Omèr lo nomena « aqueste que vei e entend totas las causas ». Lo compositor cretés Mesomèda de Crèta li dediquèt un imne al sègle II.
L’Odissèa conta tanben que possedís de tropèls de buòus e de fedas dins l'illa de Trinacria (la Sicília). Ulisses i acòsta dins son retorn a Itaca. Al cant XI pel devin Tiresias, enebís a sos òmes de tocar als tropèls sagrats. Alara que dormís pasmens, aquestes darrièrs, atalentats, tuan las vacas. Elios crida vengença près de Zèus que folzeja la nau d'Ulisses : aqueste foguèt lo sol subrevivent.
Sa descendéncia es nombrosa. Omèr cita Lampecia e Faetusas, concebudas amb la ninfa Nere : son elas que gardan los tropèls de lor paire. De l'Esperida Egle, tanben aguèt las Caritas. De l'Oceanida Perse, aguèt  Eetèus, rei de Colquida, Perses, rei de Taurida, Augias, rei d'Elida, Dilemma, Circe e Pasifae. De l'Oceanida Climèna, aguèt Faeton e las Eliadas.
Quand los dieus se partegèron los diferents païses de la tèrra, l'illa de Rhodes encara èra jos la ondas de la mer. Mas aqueste jorn, Elios èra absent e pas degun aviá pensat a el. Recebèt donc pas una partida del partatge de la tèrra. Mas a aqueste moment, l'illa de Rhodes emergiguèt de la mar, e amb avec le consentement de Zèus, prenguèt possession, e tanben de la ninfa de l'illa, Rhode. Ven alara lo paire de sept filhs, eròis de l'illa.
Clicia èra una ninfa grèga, filha d'Ocean e de Tetis. Foguèt amada d'Elios, mas remplaçada per Leucotoe. Lo diguèt alaara al paire d'aquesta, Orcamos, que castiga sa filha per l'aver desonorada la rebondent dins lo sable. Mas puslèu de permetre a Clicia de tornar prene l'amor d'Elios, la mòrt de Leucotoe li balha pas que lo sentiment d'aquesta. Desesperada, se seta nuda suls ròcs e i demorarà pendent nòu jorns, sens aiga ni manjar, capvirada al solelh, Elios. Ven jauna e bruna de son treslus, foguèt metamorfosada en eliotròpi.
Culte
vinheta|Bronze roman representant Elios portant la corona raiada, sègle I, [[Lovre]] Los Grècs pòrtan un grand respècte a Elios, que poirian segon eles acabar de se levar s'es pas justament onorat. Mai, que lo Solelh vei tot çò que se passa sus la Tèrra, es sovent invocat dins los juraments solemnes : « Ne juri per Elios » significa  : « de verai, lo Solelh ne pòt èsser lo testimòni ». Pasmens, lo culte d'Elios es pauc espandit als epòcas arcaïc e classic, levat a Rhodes, qu'es lo fondator mitic la divinitat màger. Las monedas de Rhodes le representan, sos prèires son eponimes e son temple abriga los archius de la ciutat. Una estatua colossala es erigida en son onor en 292 AbC. : lo colòs de Ròdes.
Se desvolopa a partir de l'epòca ellenistica, subretot en Egipte ont es assimilat le dieu solar Ra e ont los Ptolemèus encoratjan lo culte sincretic d'Elios-Serapis. A l'epòca romana, Elios ven una divinitat universala jol nom de Sol, gardant un fòrt ancoratge egipcian.
En literatura, Elios es progressivament confondut amb Apollon-Febus, dieu de la lutz solara, de la divinacion, de la musica e de la poèsia. Pasmens se Faeton siá lo filh d’Elios, Ovidi utiliza lo nom Febus quand parla d'aqueste darrièr, aqueste nom significant « lo Brilhant ».
Representacions artisticas
Elios es d'en primièr representat de cara redonda, encastrat per une abondenta cavaladura que las flòtas son censadas figurar los rais del solelh, per exemple sus las monedas de Rhodes batudas al sègle V AbC, o encora sus una idria atica de Karlsruhe que lo mòstra assistent al jutjament de Paris. A partir del sègle IV AbC, lo dieu arbòrda sovent, mas pas sempre, un diadèma que raja dels rais solars. A l'epòca arcaïca, es figurada amb una barba; las representacions ulterioras lo mòstran imbèrbe. Es sovent presentat sus son quadriga, coma a Delfes, sul pilar que los Rhodiens erigiguèron en fàcia del temple al sègle IV AbC.
Sa representacion antica mai celèbra es lo colòs de Ròdes, una de las set meravilhas del mond. Rhodes abriga tanben d'autras estatuas celèbras, qu'una de par Carès de Lindos e una autra per Lisip, son mèstre.
Lengas mel
Las lengas mel son una grop de lengas parladas en Guinèa, Guinèa Bissau, Libèria e Sierra Leone. Constuïsson una branca de la granda familha de las lengas nigèrocongolesas.
Classificacion
Las lengas mel fuguèron inclusas dins lo grop atlantic per Dalby (1965), puèi per Sapir (1971). I a pasmens de pròvas claras d'una parentat pròchas entre aquels grops, fòra de lor apartenéncia a la familha nigèrocongolesa. Per exemple, la comparason de la lista Swadesh del wolòf amb aquela del temne dona pas que 3% de mots similars. L'inclusion, perpausada per Sapir e Wilson (1989), de tres autras lengas dins l'atlantic, lo sua, lo limba e lo gola, es tanpauc fondada.
La classificacion intèrna del mel es, :
Hillsboro (Dakota del Nòrd)
Hillsboro es una ciutat de l'estat american de Dakota del Nòrd. Sa populacion èra estimada a 1.603 abitants, en 2010. Sa superfícia totala es 2,83 km².
Rinhac (Carcin)
Rinhac (Rignac en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Dagonville
Dagonville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Avermes
Avermes es una comuna francesa situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Dagonville
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Avermes
Geografia
Avermes es situat al nòrd-èst del departament de l'Alèir, sus la RN 7.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Joan Brudieu
thumbvinheta|Monument a Joan Brudieu a [[La Seu d'Urgèl|La Seu d'Urgell, òbra de Philippe Lavaill, 1992]] Joan Brudieu (Limòtges, 1520 - La Seu d'Urgell, 1591) que ho un compositor lemosin que hè la soa carrièra en Catalonha.
Qu'ei l'autor d'un Requiem e de madrigaus en Catalan e en Castelhan.
Ua hestejada de musica que porta lo son nom a la Se d'Urgell desempuish 2011.
Lomont-sur-Crête
Lomont-sur-Crête es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Turku
Turku (en suedés, Åbo) es la pus anciana ciutat finlandesa e tanben un pòrt important. Sa populacion èra estimada a 174,868 abitants, en 2006. Sa superficia totala es 306,42 km².
thumb|230px|left|L'Universitat de Turku.
Cultura dels camps d'urnas
La cultura dels camps d'urnas es una civilizacion indoeuropèa de l'Edat del Bronze desvelopada en Euròpa Centrala, caracterizada per de necropòlis d'incineracion.
Juan Perón
Juan Domingo Perón (nascut lo 8 d'octobre de 1895 – mòrt lo 1èr de julhet de 1974) èra un oficièr e òme politic argentin. Foguèt elegit tres còps President d'Argentina de 1946 a 1955 e de 1973 a 1974. Perón e sa femna Eva èran bravament populars dins una part importanta de la populacion argentina e son encara considerats uèi coma d'icònas pels membres del Partit Peronista. Los admiraires de Perón aplaudiguèron sos esfòrces per eliminar la pauretat e per donar de dignitat al trabalh, mentre que sos detractors considèran qu'èra un demagòg e un dictador. Donèt vam al movement politic conegut coma lo Peronisme, movement encara popular dins l'Argentina d'ara. Aqueste movement vòl èsser o se definís coma una tresena via entre lo capitalisme e lo socialisme. Perón foguèt un dels presidents mai controversiats d'Argentina per son implicacion dirècta amb lo nazisme aprèp la Segonda Guèrra Mondiala.
Comtat de Niça
La ò lo Comtat de Niça (en occitan italianizat: la Contèa de Niça), que si sòna finda lo País Niçard, es una
region istorica d'Occitània, a l'èst, a l'entorn de la vila de Niça e que s'espandisse tra la mar Mediterranèa (Còsta d'Azur), lo riu de Var e la cresta de l'extrèm sud dei Alps.
La sieu capitala es la vila de Niça.
Lo gentilici es niçard -a.
La sieu populacion es de 506,694 abitants (en lo 1999).
Geografia
Lo territòri de la Comtat de Niça correspònde mai ò mens a l'actual arredoniment de Niça en lo departament dei Alps Maritims. La màger part de la Comtat es montanhoa e la part mediterranèa s'espandisse sus un trentenau de quilomètres.
La vila de Niça es totjorn estada la vila principala de la Comtat.
Demografia
La populacion de la Comtat actuala viu essencialament a Niça e en riba de mar. En lo rèirepaís, li comunas de Còntes, Toreta-Levenç, Levenç, Sospèr, L'Escarea, e Brelh forman li ciutats mai importanti.
Vequí li 5 comunas mai pobladi de la Comtat:
Istòria
vinheta|Mapa d'Itàlia en lo 1843 A l'inici èra una part de l'ancian comtat de Provença, pi a partir dau 1388, foguèt una partida dau ducat de Savòia (que venguèt lo reiaume de Sardenha en lo 1720). Pilhèt lo nom de Comtat de Niça a una data indeterminada après la dedicion a Savòia. Foguèt pi annexat a l'estat francés en lo 1860.
Despí aquò, forma l'arredoniment de Niça qu'es la màger part dau departament dei Alps Maritims, totun si garda lo nom de Comtat de Niça per designar aquela region culturala e istorica que la sieu personalitat es tot plen fòrta.
Istoricament, lo Principat de Mónegue es enclavat dins lo Comtat de Niça mas non ne'n fa partida. La vila de Menton, embau País Mentonasc, faïan partida dau Principat de Mónegue (fins en lo 1861, quora foguèron restacats a l'estat francés).
Bandiera e blason
vinheta|171x171px|Blason de la Contèa Lo drapèu de la Comtat correspònde ai armas descrichi ensinda en francés : « D'argent à l'aigle couronnée de gueules au vol abaissé, empiétant une montagne de trois coupeaux de sable issant d'une mer d'azur mouvant de la pointe et ondée d'argent ».
En la sieu Notice historique sur les blasons des anciennes provinces de France (1941), Jacques Meurgey, en soslinhant que la Comtat non a jamai possedit d'armas especifiqui, atribuïa aqueli de la Vila de Niça a tot lo país.
L'apondeson de la mar es pus recenta.
Bibliografia
BARELLI Herve [Hervé], ROCCA Rogier [Roger] (1995) Histoire de l'identité niçoise, Niça: Serre
Cultura dels camps d'urnas
Es devesida en tres fasas: preliminara, colonizadora, e d'estabilizacion.
Fasa preliminara
Aquesta fasa constituís una etapa de transicion entre lo Bronze mejan e lo Bronze final. Es caracteristica d'aquesta etapa la barreja dins las necropòlis dels dos sistèmas d'entèrrament: inumacion en túmuls e incineracion. Se pensa que de tribús o de grops protocèltas, probablament pauc nombroses, se barregèron entre grops de populacion de culturas neoliticas tardivas, en s'installant suls passatges estrategics (gas de rius e afluents).
Fasa colonizairitz
Lo primièr periòde, o periòde preliminar (1200 a 1100 aC) es seguit per un segond periòde (1100 a 1000 aC) que compren una epòca de colonizacion e d'apropriacion de tèrras e de començament de la cultura de la tèrra. A aquesta epòca quand se produtz un desvolopament decisiu de la tecnica del bronze: s'aboca lo material fondut dintre de mòtles de nuclèu reservat en lo batent e lo durcissent per tal d'obténer de placas fòrça primas que s'utilizavan per confeccionar de vas o recipients. La ceramica atenhèt tanben una perfeccion notabla e encara que se coneis pas lo torn, las pèças ceramicas (inspiradas sus de complèxas pèças obtengudas amb de laminas de bronze) son d'una superfícia fòrça fina e d'un polit e un acabat extraordinaris. L'incineracion s'estend e se fa generala. Los cavaments indican de "fons de cabana" (zòna catada d'un a dos mètres ont se localizan de descobèrtas) que lor densitat indica l'existéncia de vilatges vertadièrs. L'economia passa del predomini dels pastres (fin de l'Edat del Bronze a una economia majoritàriament agricòla. L'utilizacion de la fauç de bronze, e l'invencion dels carris de ròdas contribuïguèron al desvolopament de l'agricultura e la populacion que la practicava venguèt sedentària.
Fasa d'estabilizacion
La tresena epòca (1000 a 900 aC) es d'estabilizacion e de desplaçament local de populacions, e reapareisson d'enterraments en túmuls (benlèu faches per de populacions que se desliuravan de la preséncia protocèlta o per de populacions sosmetudas recentament) e de decoracion ceramica de talhas prigondas. I a cap de dobte que la cultura dels camps d'urnas se difusa a aquesta epòca per tota Gàllia e qu'entra a la Peninsula Iberica, probablament pels passatges centrals dels Pirenèus. Benlèu èran anteriorament entrats d'elements del grop illiri, abans 1000 aC, venent d'Itàlia o de Provença, coma o suggerisson Martín Almagro o Santaolalla. Tre 900 aC a 800 aC se produtz un cambiament climatic decisiu. D'un clima caud e sec se passa a un clima de pluèjas persistentas e d'inondacions en seria. Es abandonat mai d'un implantament de las zònas bassas de las ribas dels rius.
L'arribada protocèlta e cèlta al sud dels Pirenèus
L'arribada cèlta a la Peninsula Iberica la dividirem en quatre fasas:
Los protocèltas dins la Peninsula Iberica
Probablament al torn de 900 aC, los primièrs grops protocèltas traversèron los Pirenèus e s'establiguèron pròche d'Èbre dins las províncias actualas de Lhèida e Saragossa, en bastissent de vilatges pròches de fònts e de rius, plaçats sovent dins de zònas nautas. Mantun istorian crei que mai d'una ondada de protocèltas de la Cultura dels Tumuls traversèt los passatges Pirenencs occidentals cap a 950 aC (o benlèu abans), mas la majoritat dels protocèltas qu'entrèron (o benlèu totes) pertanhián ja a la Cultura dels camps d'urnas. Los grops protocèltas qu'arribèron dins la Peninsula constituissián de grops nombroses, e cambièron pas l'estatut etnic local, mas après l'emigracion dels grops protocèltas establits en Aragon e Catalonha (al cant de l'aportacion futura de grops indoeuropèus de la cultura dels camps d'urnas e de la cultura de Hallstatt o cèltas), modifiquèron la composicion etnica de divèrsas regions. Los primièrs protocèltas bastiguèron de vilatges de cabanas. Aquelas cabanas èran de fusta e de forma circulara, amb una sola cambra e una pòrta d'accès unica, e amb lo tech en forma de copòla amb de brancatge e de palha. Amb los protocèltas arriba la tecnica de fondre lo fèrre, mas son utilizacion foguèt fòrça escassa. En fach, i aviá dins la Peninsula Iberica d'objèctes de fèrre anteriors a l'arribada dels protocèltas e sembla pas que l'arribada de pòbles que mestrejavan la tecnica de fondre aumentèsse sensiblament lor produccion. Eslos protocèltas establits dins la Peninsula Iberica cultivèron lo froment e l'òrdi e fan de pastres de bestial bovin e lanièr, e de segur lo comèrci. Probablament amb los cambiaments climatics, aquelas populacions pogèsson l'Èbre en cercant d'implantaments novèls (cap a 850 aC) e arribèron en Navarra ont persistissiá tanben una cultura neolitica amb penetracion magra dels metals, la del pòble pirenenc estendut d'Aragon a la serra cantabrica. Coneissèm divèrses establiments protocèltas, coma lo de Cabezo de Cruz, a Cortes (Navarra), dins una plana alluviala d'Èbre. Aqueste establiment mòstra una populacion de pageses e agricultors, que lor cultura perdurèt fins a 700 aC quand foguèt remplaçada per una autra ondada indoeuropèa caracterizada per la fabricacion de ceramica de còl cilindric, que perdurèt fins a c. 400 aC. Aqueles primièrs establiments protocèltas introdusiguèron l'agricultura coma activitat principala dins la val d'Èbre fins avuèi. Lors tecnicas lor permeton de cultivar lo froment e l'òrdi e introdusisson tanben lo milhet e d'autras culturas de l'òrta coma lo navet. Crian al delà de fedas, vacas e pòrcs e se consagran a la caça, subretot la de cèrvis. Lors implantaments son permanents. Dins totas las necropòlis dels establiments estudiats i a d'entèrraments nombroses de la tradicion dels camps d'urnas, sens tumuls ni monolits indicadors. A la meteissa epòca (cap a 850 a 700 aC) se constata l'utilizacion de baumas artificialas (per exemple, a Valtierra (Navarra), abitada sens cap de dobte per una populacion indigèna, e que lor utilizacion perdurèt pendent tot lo periòde dich de Hallstatt, çò que constituís pas un fach isolat.
Innovacions
De segur los protocèltas portèron en Espanha los cavals, animals que i aviá a l'estat salvatge pendent lo Paleolitic, mas que avián puèi emigrat e desparegut de la Peninsula Iberica per los cambiaments climatics. L'utilizavan per lors desplaçaments e coma animal de carga. L'utilizacion del caval supausèt un cambiament plan important per la vida quotidiana: permetiá de se desplaçar amb fòrça rapidesa a distàncias longas, facilitava los desplaçaments e las comunicacions e remplaçava lo buòu e l'ase coma animals de carga. La combinason del caval amb las armas de fèrre donava als cèltas una superioritat militara màger subre las populacions autoctònas e lor permetiá de se desplaçar a granda distància, amb rapidesa, e de constituir una fòrça egemonica. D'autras novetats aportadas pels protocèltas foguèron la cervesa de grans e lo vin. La cervesa d'òrdi o d'autres grans foguèt introducha en Espanha pels primièrs emigrants, e prenguèt lo nom de celia o ceria (en França foguèt nomenada cervisia). Segurament per influéncia de las costumas localas, la cervesa de la Peninsula Iberica èra diferenta de la de França. Aprenguèron a l'elaborar amb abiletat granda e se conservava per fòrça temps. Se sap que la cervesa d'òrdi foguèt beguda pels frigis, tracis, armenis e illiris; demest los darrièrs èra de consomacion frequenta cap a 1200 aC. Lo vin èra conegut pels pòbles indoeuropèus dempuèi l'Antiquitat, benlèu abans la separacion del tronc indoari (cap a 3000 aC), e tanben èra conegut en Egipte e Orient Mejan. Lo vin s'espandiguèt cap a 2000 aC per Grècia e los Balcans, en l'espandir especialament los illiris (1500 a 1000 aC) e après los grops protocèltas e cèltas (1000 a 600 aC) que l'aportèron dins la Peninsula Iberica. Ça que la, ja que lo vin èra conegut pels fenicians, e èra estat introduch per els meteisses al sud de la Peninsula Iberica, poguèt èsser tanben arribat per aquesta autra via.
La fin de la cultura dels camps d'urnas
La cultura dels camps d'urnas (1200 a 725 aC) que s'estendiá per granda partida de França, lo sud d'Alemanha, una partida d'Itàlia e la val d'Èbre dins la Peninsula Iberica, entrèt en decadéncia e despareguèt jos l'influéncia de l'emigracion de pòbles estrangièrs butats pels traci-cimmeris provenent d'Ucraïna e del sud de Russia, e aqueles butats pels escitas. La pression exercida pels pòbles escitas al sègle VIII aC causèt l'emigracion dels pòbles de las estèpas d'Ucraïna e del sud de Russia, del grop traci-cimmeri, en pojant Danubi, en arribant fins en Ongria e puèi en Bavièra, en desplaçant las populacions cèltas d'aquestas zònas. Aquestes emigrants, en contacte amb los orientals, donèron luòc a la cultura de Hallstatt.
La Cambe (Calvados)
La Cambe es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
La Cambe es una municipalitat del Calvados situada en lo Bessin e lo Parc natural regional dels Marais del Cotentin e del Bessin, a 7,5 quilomètres de Isigny-sus-Mar e 23 quilomètres de Bayeux. La Cambe se tròba sul trajècte de la rota nacionala 13 #que connècta Cherbourg a París.
La Cambe est une commune du Calvados située dans le Bessin et le Parc naturel régional des Marais du Cotentin et du Bessin, à 7,5 kilomètres d'Isigny-sur-Mer et 23 kilomètres de Bayeux. La Cambe se trouve sur le trajet de la route nationale 13 qui relie Cherbourg à Paris.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Noam Chomsky
thumb|right|Noam Chomsky Avram Noam Chomsky (Хомський en ucraïnian (AFI: ) (nascut a Filadèlfia en Pensilvània lo 7 de decembre de 1928) es un lingüista e un pensaire politic estatsunidenc.
Professor de Lingüistica de l'Institut Tecnologic de Massachusetts, desvolopèt la Gramatica generativa e transformacionala.
Contribuiguèt a la revolucion de la psicologia cognitiva amb l'òbra Conducha Verbala, revision de l'òbra de B. F. Skinner, ont questiona l'aprochament conductista a l'estudi sus la ment e sul lengatge, dominant dins los ans 1950.
Sa vision naturalista sus l'estudi del lengatge a tanben influenciat la filosofia del lengatge e la filosofia de la ment. Establiguèt un classament dels lengatges formals en tèrmes de lor poder generatiu, apelat.
En mai de son òbra lingüistica, Chomsky es reputat per sa defensa de la libertat d'expression, per son activisme politic, e per sa critica de la politica exteriora dels Estats Units e d'autres govèrns. Se considèra coma un socialista libertari simpatizant de l'anarcosindicalisme.
Porte des Lilas (mètro de París)
Situacion
L'estacion es implantada a la joncion dels baloards Sérurier e Mortier, dels avengudas de la Porte-des-Lilas e Gambetta, e de la carrièra de Belleville.
Estacion « Cinema »
Desafectada dempuèi la barradura al public de la, l'estacion situada sus la ligason entre las linhas 3 bis e 7 bis conéis una segonda vida en servissent de decòr als tornatges de publicitats e de filmes ,.
Tornatges
Lo prètz de locacion de l'estacion per un tornatge es en mejana comprés entre 15 000 e 18 000 €, mas aquò pòt variar segon los demandas e lo temps passat dins los sosterranhs ,. La RATP declara un chifra d’afars annal de locacion de l'estacion de 200 000 €.
Joan Gilles
Joan Gilles (Tarascon, lo 8 de genièr de 1668 – Tolosa, lo 5 de febrier de 1705) fo un compositor barròc provençau actiu subretot a Tolosa e autor d'un famós requiem.
Aquesta òbra fo comandada per la mort d'un capítol mai, coma la sei fius voguèron pas pagar tant de musicians coma va demandava l' òbra, l'autor la sagerèt e la laissèt dins son testament per èu quand venguesse lo moment de son sepeliment. Ansin si faguèt e lo compositorn francès Michel Corrette conta que de bòn grat mantun musician dau Tolosan venguèt l'interpretar. Fo tanben lo requiem causi per Jean-Philippe Rameau en 1764, Stanisław Leszczyński, Rei de Polonha en 1766 e Loís XV de França en 1774.
Aurinh
Aurinh (Aurin en francés) es una comuna lengadociana en Lauragués, situada dins le departament de la Nauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Comuna de l'airal urban de Tolosa situada en Lauragués a 22 km a l'Èst de Tolosa
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Santa Apollònia (nom supausat) èra de l'archidiocèsi de Tolosa e de la senescauciá de Lauragués.
Pendent l'Ancian Regime, La Fraixinette (La Fraissineta) èra una comunautat non parròquia la diocèsi civila de Tolosa e de la senescauciá de Lauragués. Fosquèc incorporada a Aurinh tanlèu 1790. La Fraissineta es al sud de Santa Apollònia.
Bòrshch
thumb|250px|Una sieta de bòrshch amb de [[crèma fresca.]] Lo bòrshch es una sopa de legums mai que mai ucraïniana, qu'en general compren de bledarabas, element essencial que li dona sa color viva roja. D'autres ingredients suplementaris abituals, segon la preparacion, son las mongetas, lo caulet, las carròtas, los cogombres, las trufas, las cebas o tomatas) que son cuèch mai sovent separadament de la bledarava. Òm i pòt apondre tanben de campairòls e de la carn (polet, pòrc o buòu).
Es comunament admes que lo bòrshch ven a l'origina d'Ucraïna, mas fa partit tanben de l'eritatge culinari local de plusors païses de l'èst e del centre d'Euròpa. Lo potatge es dit barščiai en Lituania, barszcz en Polonha, боршч en Bielorussia, борщ en Russia e Ucraïna.
Montsec (Mòsa)
Montsec  es una comuna francesa administrada per lo departament de Mòsa de la region del Grand Èst.
Fèlix Castanh
Biografia
Fèlix Castanh nasquèt a La Bastida Fortunièra de Carcin en 1920 dins una familha de classa mejana. Son paire èra un engenhaire d'òbras publicas e sa maire professora de francés. Comencèt sa vida professionala coma obrièr agricòla aprèp d'estudis de letras al licèu Louis le Grand. Faguèt puèi lo regent abans d'ensenhar coma professor de collègi. Escrivan occitan, militant occitanista (organizaire del Festenal de Montalban, de la Mòstra del Larzac, del Centre internacional de Sintèsi del Barròc, etc.). Mai d'un obratge inedit. Darrièras publicacions :
Ideologia
La pensada de Castanh es a l'encòp politica e culturala. Milita per una descentralizacion prigonda dins l'estat francés, que permetriá de reconéisser las lengas minorizadas coma l'occitan e que liberariá las energias creativas, especialament dins la produccion artistica. En tot criticar lo centralisme de l'estat francés, Castanh rèsta partisan de l'unitat d'aquel estat e pensa qu'Occitània es una partida indissolubla de França. Vòl demostrar aquela idèa en prepausar una analisi originala de l'istòria de la literatura occitana, que segon el se seriá totjorn inserida dins l'espaci francés. Per consequent Castanh critica lo nacionalisme occitan (dins sas tendéncias independentistas o autonomistas). Critica tanben lo regionalisme perque considèra qu'es un replec negatiu sus las regions.
Tanben Castanh èra membre del Partit Comunista Francés.
La pensada de Castanh es coneguda dempuèi la mitat del sègle XX mas a laissat una influéncia fòrta a partir dels ans 1990 dins una partida del movement occitanista, que revendica sa pensada. Es lo cas de la revista Linha Imaginòt e de certans grops de musica coma Massilia Sound System e los Fabulous Trobadors (mai que mai amb Claudi Sicre).
Castanh representa aital un dels tres grands pòls ideologics de l'occitanisme. Los dos autres pòls, divergents de Castanh, son representats per las pensadas de Robèrt Lafont e de Francés Fontan.
Lista dels primièrs ministres de Turquia
Republica de Turquia
* =interim
Crevans-et-la-Chapelle-lès-Granges
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Aurigny
Aurigny (en anglés : Alderney, en normand auregnés : Aoeur'gny) es una de las illas las illas Normandas, dependéncia de la corona britanica. Fa partida del bailatge de Guernesey.
Mesura de long e  de larg, çò que ne fa, per son espandida, la tresena illa de l'archipèla. Es l'illa anglonormanda mai pròcha a l'encòp de las còstas francesas (a de La Hague sul Cotentin) e de la Grand Bretanha.
Enonciat performatiu
Es un concèpte creat per J. L. Austin dins son libre How to Do Things With Words. La performativitat definís la qualitat d'un enonciat que realiza, per sa sola enonciacion, l'accion que descriu.
Origina del concèpte
Dins son libre How to Do Things With Words (= Coma far de causas amb los mots), J. L. Austin interroga la natura prigonda dels enonciats. Vei una diferéncia fondamentala entre dos tipes de frasas:
Exemples
Per exemple: te prometi (performatiu) de venir deman. L'accion es prometre e es realizada per lo quite acte de paraula que consistís a dire qu'òm promet. Bategèt lo paure can magre « Manja-quand-n’a » (Cantalausa). Batejar es aicí un enonciat performatiu vist que realiza l'accion de donar un (escais)nom.
Performativitat
J. L. Austin e los actes de paraula
Dins son trabalhs per definir los actes de paraula, Austin finiguèt per aclarar e aprigondir sa reflexion, en dintrar dins lo camp de la pragmatica. De fach, abandonèt sa primièra classificacion de frasas constativas e performativas per propausar una tripla classificacion:
La posteritat del tèrme
Aqueles concèptes trobèron lèu d'autras utilizacions. Es vertat que la performativitat non solament pòt èsser utilizada per los estudis literaris mas tanben per los sociològs que son sensibles als problèmas de poder. Clarament cal pas se panar la fàcia, la performativitat pòt èsser interpretada coma una relacion de poder, que rementa un dels objectius de la retorica e de sa volontat de convéncer. Es aital que de feministas americans coma Judith Butler, insistèt sus lo poder del discors que, per o far brac, modèla las consciéncias.
Pèire Jòrdi Latecoèra
thumb| Pèire Jòrdi Latecoèra (Pierre-Georges Latécoère en francés) (nascut lo 25 d'agost de 1883 a Banhèras de Bigòrra - mòrt lo 10 d'agost de 1943 a París) es un entrepreneire francés emblematic dels començaments de l'aviacion e subretot de l'aviacion comerciala.
Presentacion
Format a l'Escòla Centrala de París, venguèt al cap d'una entrepresa de familha fabricant de material rolant per la Companhiá dels Camins de Fèrre del Miègjorn. Pendent la Primièra Guèrra Mondiala es nomenat a l'artilhariá a causa de sa marrida vista.
L'Entrepresa contribuiguèt tanben a la naissença e al desvolopament de l'aviacion postala. Aquela se faguèt mercé al coratge de sos primièrs pilòts, vertadièrs davancièrs de l'aviacion, considerats a l'epòca coma eròis. En efècte, dins los ans 1920, cada vol èra una aventura riscada.
A l'epòca, envisatgèt de crear una linha aeriana entre Tolosa e Casablanca. Lo projècte se realizèt en 1919, malgrat l'oposicion del govèrn espanhòl reticent a daissar volar en dessús de son territòri. En 1924, la linha foguèt prolongada fins a Dakar e, aquel còp, èran las tribús mauras que faguèron de problèmas. Arrapèron los aviators qu'èran forçats d'atterrir sus lors territòris e los liurant pas que contra de fòrts rescats.
En mai de 1930 la linha ligant Dakar a l'America del Sud foguèt inaugurada per Mermoz sus un avion Latecoèra. Aprèp venguèt lo desfís del subrevol de la Cordilhièra dels Andes contada per Antoine de Saint-Exupéry dins son roman Vol de nuèch.
thumb|180px|right|Monument commemoratiu a [[Biscarròssa]]
Èra passionat e construiguèt d'idravions de gròsses tonatges.
Lo Latécoère 631 « Paquebòt dels aires », faguèt la linha Biscarròssa-Fort-de-France del 4 de julhet de 1947 al 1 d'agost de 1948 transportant 2,000 passagièrs amb doas vòltas cada mes. Lo 21 de febrièr de 1948, lo Late 631 nº 7, fabrica al Havre e anant a Biscarròssa, foguèt pres dins una tempèsta de nèu e s'enfozèt al mar. Sièis meses puèi, lo Late 631 nº 6 se perdèt dins la nuèch del 1 d'agost de 1948 entre la Martinica e França amb cinquanta uèit victimas.
La companhia Latecoèra existissiá encara en 2006, e fabricava d'elements d'aeroestructuras per cinc grands constructors aeronautics mondials: Airbus, Boeing, Bombardier, Dassault Aviation et Embraer.
En 2007, Airbus anoncièt la filializacion de qualques sites industrials coma dins lo modèl desvolopat per Boeing. Latecoèra se posicionèt suls sites de Méaulte e de Saint Nazaire Ville. Mas en 2008, la direccion d'EADS decidiguèt de vendre pas mai.
Pisieu
Pisieu en arpitan (Pisieu en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Isla de la Ciutat
200px|thumb|left|Isla de la Ciutat en 1609, deu temps deu [[Noste Enric]]200px|thumb|Isla de la Ciutat a l'etat mejana ([[Las Mot Ricas Òras deu duc de Berric)]] L'Isla de la Ciutat qu'ei situada au còr de París dens lo Ièr arrondiment. Qu'ei lo lòc on vadó la vila, en purmèr poblada per lo pòble gallés deus Parisii, puish conquestada per las legions romanas a l'escadença de la batalha de Lutècia. 200px|thumb|left|Isla de la Ciutat vista desempuish lo [[pòrt de la Tournelle]] Deu temps de la Lutècia galloromana qu'èra lo lòc on e's trobava lo palais deu governador e un temple. Uei, suber l'emplaçament d'aqueste temple que's quilha la catedrau de Nosta Dauna de París. A la caduda de l'Empèri Roman, lo pòble de la vila qu'abandonè l'arribèra esquèrra entà se tornar concentrar dehens las parets de l'Isla de la Ciutat.
Le Perchay
Le Perchay es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Isla de la Ciutat
Suber aquesta isla òm troba tanben la Santa Capèra e lo palais de la Concergeria. Devath lo parvís de Nosta Dauna de París que poden véder las fondacions de l'antica Lutècia.
Le Perchay
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Solbach
Solbach en alemanic (Solbach en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region deu Grand Èst.
Istòria
Solbach Fasiá partida de l'anciana distincion del Ban de la Ròca.
Solbach faisait partie de l'ancienne seigneurie du Ban de la Roche.
Baldwin Spencer
Winston Baldwin Spencer, sindicalista e òme politic n.1948, es l'actual primièr ministre d'Antigua e Barbuda.
Foguèt durant 25 ans un important dirigent sindical. Foguèt eligit al parlament pel primièr còp lo 1989 en representant lo pòble de St. Johns Rural West Constituency.
La Ferté-Hauterive
La Ferté-Hauterive es una comuna francofona, situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Władysław Sikorski
Władysław Eugeniusz Sikorski (1881-1943) militar e òme politic, foguèt lo primièr ministre de Polonha entre decembre de 1922 e mai de 1923. Dempuèi setembre de 1939 foguèt primièr ministre del país en exili, entre lo 30 de setembre de 1939 e sa mòrt, lo 4 de julhet de 1943.
Las circonstàncias exactas de siá mòrt en un accident d'avion a Gibartar demòran en discussion, e existisson teorias que foguèt una conspiracion.
Brainville-sur-Meuse
Brainville-sur-Meuse es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region del Grand Èst.
Istòria
Brainville Es vengut Brainville-sus-Meuse en 1924.
Brainville est devenue Brainville-sur-Meuse en 1924.
Felip Douste-Blazy
Felip Douste-Blazy, nascut lo 1 de genièr de 1953 a Lorda, es un òme politic francés, membre de l'UDF puèi de l'UMP.
Cardiològ, foguèt deputat cònsol màger de Lorda puèi de Tolosa. E aprèp Ministre de la Cultura, de la Santat e dels Afars Estrangièrs, es uèi Conselhièr especial del Secretari General de las Nacions Unidas, encargat de las fonts innovadoras de finançament del desvolopament.
Jovença
Natiu de Lorda, Felip Douste-Blazy seguèt d'estudis de medecina a Tolosa onte faguèt son internat en 1976, e sostenguèt sa tèsi en 1982. Foguèt cardiològ a Lorda e a Tolosa, a l'espital de Purpanh a partir de 1986. Venguèt professor de medecina en 1988 a la Facultat de Sciéncias de Tolosa, en epidemiologia, economia de la santat e de prevencion.
Començaments politics
Dintrèt en politica en març de 1989 coma cònsol màger de Lorda.
Foguèt elegit deputat europèu, sus la lista Centre per Euròpa, en junh del meteis an pel Partit Popular Europèu.
A Lorda, Filip Douste-Blazy axèt son accion sul torisme. La RN 21, l'aeropòrt Tarbes-Aussun-Lorda e la novèla gara SNCF, lo novèl ofici del torisme e de de luòc d'acuelh pels malauts. Mas la Cambra Regionala dels Comptes constatèt en 1997 un aument dels còstes de foncionament de la vila. Los impòsts locals aumentèron de 77,8 % entre 1988 e 1994, per baissar a partir de 1998 , lo deute de la vila èra de 206 milions de francs o per capita en 2000.
Ministre de la Cultura
Sostenguèt de Jacques Chirac per venir president, foguèt nomenat ministre de la Cultura lo 18 de mai de 1995 aprèp la victòria.
Coma ministre de la cultura dirigiguèt sa politica cap als territòris urbans e rurals desfortunats, en associant los actors de l'agençament del territòri e de l'Educacion Nacionala.
Deputat e cònsol màger de Tolosa
En junh, aprèp l'escac a las eleccions legislativas, tornèt a son sèti de deputat dels Nauts Pirenèus, venent president de l'UDF-Alliance a l'Assemblada Nacionala.