cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Cassanha (Bigòrra)
Toponimia
La prononciacion qu'ei [la ka'sagno] (grafia fonetica deus autors). Las fòrmas ancianas que son : A La Casagna, A La Cassagne au sègle XII, Arnaldus Gillelmus de Lacasaie en, 1225 e 1229, Galterius de la Cassanha, en Gaute de la Cassanha, en 1283, La Cassagne en 1285, Augerius de Casanha, en latin, en 1300, Lacassanha, La Cassanha en 1313, De Cassanea, en latin, en 1342, La Cassanhe, La Cassanha en 1429, La Cassaigne (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII).
Segon Dauzat, La Cassanha que vien deu latin cassanea, derivat de cassanum, ancian provençau cassanha, « casso », emplegat dens un sens collectiu.
Segon Miquèu Grosclaude, lo nom que vien deu gascon cassanha.
Segon Xavier Delamarre, La Cassanha que vien deu gallic cassaniā, medish sens, derivat deu gallic cassanos, « casso ».
Rhodes (Mosèla)
Rhodes es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
Vilatge situat sus la presqu'isla de la étang del Stock.
Village situé sur la presqu'île de l'étang du Stock.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lira (constellacion)
La constellacion de la Lira (Lyra en latin) es una constellacion de l'emisfèri nòrd. Es famosa per son estèla principala, Vega, que fa partida deis estèlas pus lusentas dau cèu. Es tanben coneguda per la nebulosa M57, dicha nebulosa de la Lira, qu'es lo prototipe de la nebulosa planetària.
Camac
L'enterpresa que ho fondada en 1972 e que fabrica e desvolopa modèls dens totas las categoria (arpas de concèrt, celticas, electricas e mantua auta).
Era Granja
Era Granja (Lagrange en francés) qu'ei ua comuna d'Occitània, en Gasconha, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus dera region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei ['éra 'gran'dyo] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Lucualu (probabla error de lectura per Lapalu) en 1429, Lagrange en 1685, La Grange (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Segon Dauzat, La Granja que vien deth latin granica, « granja, pèça on consèrvan eth gran », puish per extension « ostau agricòla ». Segon Negre, La Granja que vien deth gascon granja, « granja, bòrda ». Segon R. Aymard, que vien deth latin granica; anciana meitaderia qui depenèva de l'Escaladiu.
Segon Miquèu Grosclaude, La Granja que vien deth latin granica, « granja », puish, dens aqueth cas, dependéncia dera abadia de L'Escaladiu.
Antèr
Antèr (mòrt lo 3 de genier de 236) foguèt lo 19 evesque de Roma de la Glèisa Romana segon la tradicion catolica dau 21 de novembre de 235 a sa mòrt. Succediguèt a Poncian (230-235) e foguèt remplaçat per Fabian (236-250).
Lyon & Healy
thumb|left|Arpa Lion & Healy, fin dei sègle XX, [[Metropolitan Museum of Art]] thumb|Ostau de Lion 1 Healy a Chicago Lyon & Healy qu'ei un deus principaus factors d'arpas, en mei que mei d'arpas de concèrt entau orquèstras simfonics. Que ho fondat a Chicago, Illinois aus Estats Units d'America en 1864 per George W. Lyon e Patrick J. Healy.
La soa botiga alavètz que venèva particions. Per la data de la soa fondacion a Chicago, qu'avón de partir lo grand incendi de 1871.
Que vadèn apuish factors d'instruments divèrses (guitarres, mandolins, banjo, coires, orguena, percussions et d'autes) e en 1884 que s'avièn dens la fabricaciond d'arpas.
En 1970 lo talhèr que ho aquesit peu grand factor de pianos Steinway & Sons.
Pennedepie
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Per endavant lo endroit i aviá @dénommer « Blosseville », del nom del solar situat a aquel endroit. S'ignòra la rason d'aquel cambiament de appellation.
Auparavant l'endroit était dénommé « Blosseville », du nom du manoir situé à cet endroit. On ignore la raison de ce changement d'appellation.
Masqueta
vinheta|Masquetas al Carnaval de Venècia. La masqueta, destinada a amagar, representar o imitar una cara, assegura fòrça foncions, variablas segon los luòcs e l'epòca. Simple objècte de divertiment o associat a un rite, òbra d'art o produch normalizat, se'n trapa per totes los continents. Es segon las escasenças associada e de fèstas (Halloween, dimars gras), o d'autras foncions (chamanisme, relíquia funenària). Tanben pòt representar d'animals coma lo cat representant dins unes païses l'independéncia.
Foncion estetica
vinheta|Masqueta tragica - Mosaïc roman de Pompèi vinheta|Masqueta de teatre Nò. esquèrra|vinheta|Masqueta o [[mascaron Art Novèl, Riga]] La masqueta, quitament se pren pas lo ròtle màger, constituís d'esperel una òbra d'art qu'es lo resultat de recercas formalas. D'artistas coma Auguste Rodin o Jean Carriès n'escultan sens ne donar una foncion mai qu'estetica. De masquetas d'en primièr donadas a de practicas magicas o misticas inspiran tanben de peintres coma Georges Braque e Pablo Picasso al començament del sègle XX. Pasmens, la masqueta aparéis sovent coma l'element d'un costum, un accessòri destinat a cambiar l'aparéncia de son portaire. Son sens se precisa alara a la lutz d'eveniments particulars, coma lo teatre o la fèsta. Una masqueta se dich tanben per de representacions de caras umanas, que s'utiliza dins los ornaments d'escultura e de pintura, son los « mascarons ».
Masqueta rituala
vinheta|Masqueta rituela Kwakwaka'wakw vinheta|Masqueta africana de l'etnie dels Baoleses La masqueta se pòt utilizar pendent de ceremonias ritualas (subretot en Africa). Alà, la masqueta servís en mai per amagar la cara tanben per representar un autre èsser, diferent d'aquel que lo pòrta. Aquel èsser pòt representar que siá una fòrça naturala d'origina divina, un medicinaire o un esperit, un aujòl que torna per benir o castigar, un esperit de la mòrt o del bòsc. Veire per exemple :
Riche (Mosèla)
Riche  es una comuna francesa administrada per lo departament de Mosèla de la region de Lorena.
Bussy (Char)
Bussy  es una comuna francesa administrada per lo departament de Char de la region dau Centre.
Xaffévillers
Xaffévillers es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Bussy (Char)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Xaffévillers
Geografia
thumb|left|Pont sus la Belvitte. Xaffévillers Es una municipalitat rurala adaigat per la Belvitte e situada a Unitat|8|km al nòrd de Rambervillers.
thumb|left|Pont sur la Belvitte. Xaffévillers est une commune rurale arrosée par la Belvitte et située à 8 km au nord de Rambervillers.
Istòria
Xaffévillers #Dispausar dins los primièrs meses de la Segonda Guèrra mondiala d'un terren de aviation que #, en lo contèxt de la « graciosa de guèrra », aguèron sus el desplegat las Curtiss Ora75 dels escadrilles SPA 160 « Diable roge » e SPA 155 « Pichon Poucet » del Grop de Caça II/4 ordinairement stationné a Rems, sus l' actuala Basa aeriana 112 Rems-Champagne.
Xaffévillers disposa dans les premiers mois de la Seconde Guerre mondiale d'un terrain d'aviation sur lequel, dans le contexte de la « drôle de guerre », furent déployés les Curtiss H.75 des escadrilles SPA 160 « Diable rouge » et SPA 155 « Petit Poucet » du Groupe de Chasse II/4 ordinairement stationné à Reims, sur l'actuelle Base aérienne 112 Reims-Champagne.
Falanja
La falanja es una formacion d'infantariá formada de lanciers. Sembla aparéisser dins lo corrent de la mitat dau milleni III avC en Mesopotamia. Conoguèt un desvolopament important en Grècia antica a partir dau sègle VII avC puei dins lo Reiaume de Macedònia au sègle IV avC. Pasmens, lei falanjas macedonianas foguèron esquichadas per lei legions romanas au sègle II avC en causa de sa manca de capacitat de manòbra fàcia ai legionaris pus leugiers e abils. Après aquela desfacha, dispareguèron fins a l'Edat Mejana e l'adopcion de formacions de lanciers utilizats ambé d'autrei soudats equipats d'armas de còrs a còrs.
Senat francés
Lo Senat (Sénat en francés) constituís la cambra nauta del Parlament francés segon lo sistèma delbicamerisme. A lo poder legislatiu amb l'Assemblada Nacionala. Segon l'Article 24 de la Constitucion de la Cinquena Republica francesa, es lo representant de las collectivitats territorialas e, amb l'Assemblada nacionala, dels franceses establits fòra de França. Ten sesilha al palais del Luxemborg.
La cambra nauta èra dominada per la drecha e del centre dempuèi lo commençament de la de la Cinquena Republica fins a 2011 que, pel primièr còp, l'esquèrra ganhèt la majoritat absoluda. Dempuèi lo 2 d'octobre de 2014, lo president del Senat francés es Gérard Larcher.
Lo Senat, que compta 348 senadors dempuèi lo renovelament de 2011, lo mòde d'eleccion evoluèt mai d'un còp. Dempuèi 2003, los senadors son elegits per 150,000 grands electors al sufragi universal indirècte, proporcional (52 %), o uninominal amb dos torns (48 %), per un mandat de sièis ans, renouvelable per mitat totes los tres ans dempuèi 2011.
Istòria
L'istòria de França donèt de noms diferents a la Segonda Cambra (o Cambra nauta) : Lo 10 de julhet de 1940, los senators presents a Vichèi votèron los plans poders per Philippe Pétain (235 votants, 212 per, 23 contra).
A l'origina, la lei del 14 de febrièr de 1875, que creèt lo Senat de la Tresena Republica, prescriviá que seriá compausat de 300 membres, que 225 elegits pels departaments e las colonias e 75 elegits a vida per l'Assemblada nacionala, lo Senators inamobles.
Sèti del Senat
left|thumb|Lo [[palais de Luxemborg, sèti del Sénat.]]
Lo Sénat ten sesilha al palais del Luxemborg, dins lo 6 arrondiment de París. La gàrdia republicana assegura la vigiléncia dels luòcs, qu'incluson los jardins publics situats en fàcia (jardin del Luxemborg) e lo musèu del Luxemborg.
Foncions
thumb|400px|right|Lo Senat dins las institucions de la Cinquena Republica
Adoptar lo budgèt e las leis
Lo Senat vòta lo budgèt e las leis: projèctes de lei presentats pel govèrn o proposicions de lei presentada par un parlementari. Un o mai senadors pòdon pausar una proposicion de lei al burèl del Senat, mas an cap de poder sus l'executiu, al contrari de l'Assemblada nacionale. E mai jos condicions, lo govèrn pòt s'opausar a une proposicion de lei.
Dempuèi 1958, lo mandat de senador es incompatible amb une foncion ministeriala. A sa nominacion al govèrn, l'elegit dispausa d'un delai d'un mes per causir entre lo mandat e la foncion. La meteissa règla s'aplica a un ministre elegit a un sèti de senador. Entretemps, lo ministre pòt pas participar als vòtes del Senat.
Lancier
Un lancier èra un soudat d'infantariá ò de cavalariá armat d'una lança coma arma principala. Fòrça utilizat fins au començament dau sègle XX gràcias au còst feble de fabricacion de la lança, lo lancier dispareguèt après la multiplicacion deis armas de fuòc sus lo prat batalhier. Pasmens, certaneis unitats an gardat son apelacion tradicionala de lancier.
Senat francés
Interim de la presidéncia de la Republica
La Constitucion francesa de 1958 autreja al president del Senat la carga d'assegurar l'interim de la presidéncia de la Republica dins lo cas que le Conselh Constitucional n'auriá constatat la vacança temporària o definitiva: decès, malautiá, demission, o d'autres cases.
Lo President del Senat Alain Poher venguèt per dos còps al palais de l'Elisèu per assegurar aquel interim: en 1969, aprèp la demission de Charles de Gaulle, puèi en 1974, aprèp la mòrt de Jòrdi Pompidor.
Revision constitucionala
La Constitucion de 1958 prevei, dins learticle 89, l'adopcion de revisions constitucionalas de dos biais:
Sola la primièra revision de l'article 6 en 1962, sul biais d'eleccion del President de la Republica passant d'un vòte per un collègi electoral de 80,000 grands electors, al sufragi universal dirècte seguèt pas la via tradicionala. Le general de Gaulle, savent lo Senat encontra, utilizèt l'Article 11 de la Constitucion definissent le referendum. Pasmens, aquel biais de revision èra pas previst per la Constitucion francesa e lo Conselh Constitucional siá sasit. Mas se declarèt pas incompetent a jutjar la conformitat de la lei referendària a la Constitucion, estimant que lo pòble, detenaire de la sobeiranetat, s'èra exprimit.
Las autras revisions de la Constitucion seguèron la procedura de l'article 89, coma aquela pel cinquenat, aprobat per via referendària en 2000.
Especificitats
En applicacion de l'article 26 de la Constitucion, lo senador, coma lo deputat, beneficia d'un regim d'immunitat parlementària.
Lo Senat francés patroniza lo Prèmi del Senat del libre d'istòria.
Las reladions entre l'executiu e los Senadors
Tradicionalament, los ministres son èissits mai de l'Assemblada nacionala que del Senat. Aquò pòt explicar que lo mandat de senador es mens expausat mediaticament qu'aquel del deputat.
Composicion dels collègis electorals
Los senadors son elegits pels grands electors, reünits dins cada departament dins un collègi electoral que se compausa atal:
Los senadors son doncas d'elegits d'elegits, perque designats pel sufragi universal indirècte, a saber pels grands electors, qu'els meteisses foguèron elegits al sufragi dirècte. Lo collègi electoral compren prèp de 150,000 personas:
Mòde d'eleccion
Dempuèi la mesa en aplicacion de la lei n°2003-697 del 30 de julhet de 2003 :
Critèris de candidatura e durada del mandat
Dempuèi 2011, cal aver 24 ans revoluts per èsser candidat. De 2004 a 2011, la limita èra de 30 ans minimum e 35 ans abans de 2004.
Fins a 2004, los senadors èran elegits per nòu ans e renovelats per tèrç totes los tres ans (serias A, B e C, segon le classament alfabetic dels departaments).
Dempuèi lo renovelament de setembre de 2004, la durada del mandat es progressivament redusida a sièis ans, lo renovelament se ferá en doas serias cada tres ans. Una partida dels senadors elegits en 2004 lo foguèron per 7 ans, l'autre, per 9 ans.
Senador onorari
Aprèp 18 ans de mandat, lo senador sortent a drech al títol de « senador onorari ».
Efectiu e origina geografica dels elegits
thumb|Reparticion departamentala dempuèi 2008. Nomenat tanben Nauta assemblada, lo Senat se compausa de 348 senadors elegits. La reparticion dels sètis dels senadors par departament foguèron modificats per rebalar las evolucions de la populacion francesa.
Presidéncia del Senat
Lo president del Senat en 2014 es Gérard Larcher, elegit lo 2 d'octobre de 2014 aprèp la victòria de la drecha a las senatorialas, succedís a Jean-Pierre Bel.
Lo ròtle del president es de representar lo Senat e de dirigir los debats de l'assemblada. Deu èsser consultat pel president de la Republica quand aquel darrièr vòl dissòlvre l'Assemblada nacionala o exercir los poders excepcionals autrejat per l'article 16 de la Constitucion. Lo president del Senat assegura l'interim en cas de vacança de la Presidéncia de la Republica (mas sens lo drech de recorir al referendum, de dissòlvre l'Assemblada nacionala o de demandar una revision de la Constitucion). Aquò arribèt dos còps, aprèp la demission du general de Gaulle (1969) e aprèp la mòrt de Jòrdi Pompidor (1974), Ambedos còps l'interim foguèt assegurat per Alain Poher.
Dins l’òrdre de presesilha definit pel decret del 13 de septembre de 1989, lo president del Senat ven en tresena posicion (aprèp le President de la Republica e lo Primièr ministre). Es doncas lo tresen personatge de l’Estat.
Lo president del Senat designa tres dels nòus membres del Conselh constitucional e l'una de las tres personalitats qualificadas al Consemlh superior de la magistratura mas tanben de membres d'autras autoritats de regulacion: dos dels membres de l'Autoritat de regulacion de las comunicacions electronicas e de las pòstas, l'una de las tres personnalitats qualificadas de l'Autoritat dels mercats financièrs e tres dels membres del Conselh superior de l'audiovisual.
Lo president del Senat dispausa dempuèi 1825 del Pichon Luxemborg, òstal tocant lo palais del Luxemborg.
Los presidents del Senat jos la Cinquena Republica
Jos la Cinquena Republica, lo Senat cenguèt sièis presidents :
Burèl del Senat
Le burèl a totes los poderes per presidar a las deliberacions e organizar e dirigir totes los servicis d'aquela assemblada.
Budgèt e remuneracion dels senadors
Lo budgèt del Senat es de en 2007, que  pel manteniment del Jardin del Luxemborg e  pel Musèu del Luxemborg.
Los senadors percevon, al 1 de genièr de 2011, una indemnitat mensuala de bruts, calculada segon lo tractament dels fonccionaris ocupant los emplecs mai naut de l'Estat. S'apond l'indemnitat representativa de còsts del mandat de per la locacion d'un luòcs de permanéncia per exemple, eca. Lo senador pòt s'adjundre de 1 a 3 collaborators salariats pel Senat. Dispausa per aquò de per mes. Les atacats parlamentaris an un salari minimum brut de per un temps plan. La règla vòl qu'un senador pòt emplegar pas qu'un sol membre de sa familha. S'es son esposa, lo salari deu pas depassar e de  per un autre membre. Los senadors an deavantatges en natura equivalents a aqueles dels deputats.
Nòtas e referéncias
<References/>
Les Authieux
Les Authieux en normand (Les Authieux en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Thibouville
Thibouville en normand (Thibouville en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La municipalitat de Thibouville i aguèt aumentat en 1791 de l'anciana parròquia de contunh comuna de La Cambe.
La commune de Thibouville fut accrue en 1791 de l'ancienne paroisse puis commune de La Cambe.
Oran
Istòria
Se mostrèt un abitat preïstoric dins la zona per las escavacions arqueologicas dels sègles XIX e XX. Que se descobrigèron d'artefactes d'ominids a Tighennif prèp de Mascara remontant a, e l'ocupacion de las baumas del Quartièr, de Kouchet El Djir, e las carrièras d'Eckmühl, remuntant al paleolitic e neolític. Uns enrè nasquèt lo grop dels iberomauritans; a prèp de 120 km al sud-oèst d'Oran, dins la region d'Ojda, la bauma de Taforalt conten lo jaç mai important d'aquela epòca. Aquela civilizacion s'espandigava pel Magrèb abans de se mesclar progressivament vèrs la mitat del millenni IX AbC amb las populacions capsianas per formar los aujòls dels berbèrs e toarègs.
Mai tard s'installèron de colonias fenecianas que demòra una immensa necropòli dicha dels andaloses, del perpòde punic entre los sègles VI e I AbC. Los fenicians faguèron un establiment comercial a Madagh a l'oèst d'Oran; los romans devolopèron lo luòc de Portus Magnus a a l'èst, dins la vila actuala de Bethioua. Benlèu lo pòrt de Marsa al-Kabir (Mers-el-Kébir) èra alara Portus Divini. La region d'Oran èra nomenada Unica Colonia e èra reputada per la doçor de la vida quotidiana e la prosperitat; fòrça estatuas anticas trobadas dins l'Oranés son conservada al musèu d'Ahmed Zabana. Al sègle II la region vegèt una immigraciin josièva dempuèi la Cirenaïca e Egipte, e del rèsta de Magrèb. La preséncia romana conduguèt a l'arribada de cristians al segle IV coma lo mòstran los rèstas qu'uns son conservats al muèeu d'Oran. Aquela emigracion induguèt l'arribada tardièra dels primièrs josièu pendent lo Bas Empèri, d'en primièr dins las vilas de la còsta. A la casuda de l'Empèri la vila se despoblèt a causa de l'ocupacion dels vandals en 445, de la reconquèsta pels Bizantins en 533, de la pèsta del temps de Justinian a partir de 541 e fin finala de la conquèsta arabia en 645.
thumb|200px|Orania Oran foguèt fondada pels comerçants arabis venent de Al Andalús al començament del sègle X (903), prèp de la baia de Marsa al-Kabir, benlèu Portus Divini. A l'epòca l'imamat kharigita de Tahert (dinastia rustamida) s'acabava e s'esfonrèt pauc aprèp. E Oran se trobèt al centre del conflicte entre los fatimidas, los nòus senhors, e los omeias de Còrdoa. En 910 e 954 la vila foguèt destruïda e sempre reconstruïda.
En 1081 tombèt dins las mans de Yússuf ibn Taichfin lo cap almoravit; aqueles la tenguèron fins a 1145. Coma la autras vilas costièras patiguèt del cambi del comèrçi e de la rota de l'aur cap a Marraquèsh e de segur de las atacas normandas que qu'ataquèt Bugia la capitala hammadida. En 1145 passèt als almohadas fins a que demòre dins los domènis dels seus vassals los zayyanidas o abdalwaditas de Tlemcen, que jos Yaghmurassan foguèron reconeguts coma senhors del Magrèb central (1235). Oran venguèt lo centre del comèrçi amb Al Andalús mercés al seu pròpi pòrt e aquel de Marsa al-Kabir, fòrça pròcha. Venguèt alara, amb Hunayn, lo principal luòc maritim del Magrèb central unificat pel govèrn de Tlemcen, entre lo Muluya e lo sud de la Cabilia.
Pendent lo sègle X Ibn Hawkal descriguèt un pòrt fòrça actiu qu'exportava de blat. Al sègle XI al-Bakri segnalèt que lo pòrt èra dotat d'una granda rada aparada dels vents. Al-Mukaddasi a la fin del sègle X e al-Idrisi al sègle XII, se mostrèron surpreses pel trafec intens del pòrt. L'almohade Abd al-Mumin constituiguèt una flota a Marsa al-Kabir. Al començament del sègle XV Leon l'African escriguèt que lo pòrt de Mars al-Kabir aviá pas de parelh dins lo mond entièr. La vila, al costat del pòrt, èra descricha coma activa, dispausant de fabricas e basars; al-Idrisi disiá qu'èra rodejada de jardins (òrts) e de molinas. Leon l'African avaluava la populacion en sièis mil fuòcs una partida de josieus arribats subretot aprèp 1391 quand comencèron las persecucions sagnantas dels castelhans; la vila s'espandigava cap als barris a Kaguenta, al delà del riu Ras al-Ayn. Vila aparentament independenta mas jol contraròlte de Tlemcen, ensejava coma las autras de compensar la bassa de l'activitat comerciala.
A la fin del sègle XIII, la vila aculhèt un grand nombre de josieus malhorquins aprèp de la presa de l'illa de Malhòrca pels reis de la Corona d'Aragon, que contribuiguèron a la prosperitat de la vila. A la mitat del sègle XIV (1347) casèt un temps dins las mans dels marinidas. En 1437 venguèt vassala dels hafsidas. Aprèp la dubertura de las rotes comercialas portuguesas de l'Atlantic (que rendèt inutila la traversada del Sahara) e la casuda del reialme de Granada, dins la Peninsula Iberica, Oran comencèt a declinar, venguent un amagat de piratas.
En julhet de 1501 foguèt atacada pels portugueses. En 1505 los castelhans capitanejat per Pere Navarro conqueriguèron Marsa al-Kabir e Oran (17 de mai de 1509). La populacion tombèt a la mitat militars; la tancadura de la vila als musulmans mermèt encara la populacion; los josieus foguèron convertits de fòrça o expulsats. Prèp d'Oran los castelhans derrotèron lo pirata otoman Arudj, qu'aviá prés d'Argièr. A Tlemcen los castelhans avián installat un rei vassal en 1509 e en 1517 los otomans encerclèron l'emir e pausèron sul tròn Abu-Hammu III (1517 - 1527). Khayr al-Din Barba-rossa, fraire d'Arudj, capitèt a establir un Estat al Magrèb central expulsant los abdalwaditas en 1550 e pausant sul tròn a al-Hàssan ibn Abi-Muhàmmad (1550-1555) amb que s'acabèt la dinastia. Lo governador espanhòl comte d'Alcaudete, faguèt un pacta amb los marroquins en 1554, e podèron conservar Oran que dominèron pendent dos sègles levat una corta dominacion otomana, venguèt un "praesidio" amb lo fòrt de la Santa Crotz dominant lo pòrt e la vila; aquel fòrt, coma aquel de Sant Andreu, lo Burdj al-Hawdi e las Pòrtas de Canastèl e d'Espanha son encara visibles a l'ora d'ara. L'òrt a l'entorn que foguèt fòrça redusit pendent lo domèni espanhòl foguèt confiat a la tribú aliada dels Banu Amir ("Los Moros de Patz").
En 1707 foguèt atacada pels marroquins de Mulay Ismail e en 1708 pel bei turc Mustafa ben Yusef (Bey Bu Shalagham), que l'ocupèt (2 de genièr de 1708); alara l'activitat portuària reviscolèt, mas quand tornèron los espanhòls lo 1 de julhet de 1732 dins una expedicion capitanejada per José Carrillo de Albornoz comte de Montemar. En 1770 la vila aviá 532 ostals particulièrs e 42 edificis, amb una populacion de e. Entre 1780 e 1783, Carles III prepausèt un escanbi de la vila a Anglatèrra per Gibartar. En 1790 partiguèt un terratrem que la damatjèt seriosament causant tres mil mòrts; la vila èra tròp dangierosa de mantenir e tròp onerosa de reconstruire pel rei Carles IV; pendent un an negocièt amb lo dei d'Argier per la seuna cession; aprèp un nòu sètge e un segon terratrem que desorganizèt las defensas, lo 12 de setembre de 1791 signèt un tractat segon que los espanhòls evacuèron la vila en 1792, ne prenguèt possession lo bei de Mascara Kul-Oghlu Muhammad ibn Othman, dich Muhammad al-Kabir (Muhammad el Gran); alara depassava pas los dotze mil abitants. Muhammad transportèt la capitala del beylik de l'oèst e comencèt la reconstruccion, atreuent los rurals de la zona, josieus e musulmans d'autras vilas. Lo 8 d'octobre de 1792 concediguèt diversas favors al josieus per los atreure. La vila tornèt trobar una certana activitat e una limitacion de piratariá. En 1794 patiguèt d'una epidèmia de pèsta e la vila tornèt a se despoblar.
Lo 4 de genièr de 1831, lo general comte Charles-Marie Denys de Damrémont, cap de l'expedicion francesa, dintrèt a Oran. En 1832 se faguèt qualques combats amb las tropas d'Abd al-Kader fòra de la vila. L'armada francesa damatjèt fòrça la vila, subretot los ostals de fusta destruïdas per obtenir de lenha, mas tanben al patrimòni de tota l'epòca musulmana. Lo 6 de genièr de 1834 lo tractat amb Abd al-Kader establiguèt un cònsol d'aquela dins la vila. Lo 31 de genièr de 1838 foguèt enartada en comuna. Aprèp la rendicion d'Abd al-Kader la vila a declinar, e capitava pas lo nivèl de populacion anteriora fin a 1872. La populacion europèa e josièva venguèt majoritària (e lo demorèt fins a la independéncia) thumb|300px|Desbarcament del [[moros a Oran aprép l'expulsion de la peninsula espanhòla en 1609.]] A partir de 1890, la vila comencèt a créisser de contunh depassant los cent mil abitants amb lo cambi de sègle. D'èrsas succesivas d'emigrants musulmans faguèron pujar la populacion arabi: en 1926,  en 1936 e  en 1948. Pasmens las populacions musulmana e europèa, vivian segregadas; los quartièrs musulmans èran la Medina Jdida (Madina Djadida o Vila Nòva) e los quartièrs del sud e sud-oèst coma al-Hamri, Medioni, Petit Lac, Planteurs, Victor Hugo, Cité Petit e Eckmuhi.
Lo 8 de novembre de 1942 se debanèt a Argièr, Casablanca e Oran, l'operacion Torcha. Aprèp dos jorns de combats entre las fòrças del Regim de Pétain e los aliats, fòrça superiors, Oran capitulèt (10 de novembre).
Institut polytechnique de Paris
L’Institut polytechnique de Paris (o pus simplament IP Paris) es una granda escòla francesa situada a Palaiseau.
Oran
Istòria
L'1 de mai de 1952 i aguèt de trobles; en novembre de 1954 esclatèt la guèrra; Larbi Ben M'Hidi capitèt la wilaya qu'englobava tota l'Orania (en 1957 li succediguèt Boussouf); Ahmed Zabana prenguèt lo comandament a Zahana (Saint Lucien) a d'Oran. Lo 8 de novembre de 1954 a se debanèt la batalha de Ghar Boudjelida douar Chorfa a El Gaada, e Zabana foguèt fach presonièr, condemnat a mòrt e executat. Del 9 al 13 la visita de De Gaulle a la vila va provoquèt de manifestacions e trebolum amb de mòrts. Lo « non » al referendum de 1961 provoquèt un estat de sètge e comencèron lo incidents a Oran fomentats pel FLN, amb 25 mòrts. L'OAS èra fòrta dins la vila e atacava los musulmans e franceses en desacòrdi. Foguèt lo darrièr recapte de l'organizacion; en decembre de 1961 l'OAS tuèt lo colonel Rançon, cap del 2 Burèl d'Oran. En 1962 quand los franceses acceptèron per referendum lo principi d'autodeterminacion, los afrontaments entre europèus e musulmans esclatèron a Oran; lo 13 de genièr de 1962 un escabòt de l'OAS executèt tres membres del FLN a la preson d'Oran, e l'endeman 4 fugitius foguèron assassinats. A la prima e l'estiu los europèus e musulmans se liurèron als piègers orrors de la guèrra fin finala l'OAS d'Oran capitulèt.
Al cens de 1954 la populacion èra de e la josièva e europèa de. Fins a 1962 demorèt la vila mai europèa d'Argeria.
Ara es un pòrt comercial situat al centre d'una importanta zona industrial. Es sèti universitari. Oran es una de las pòrtes d'Argeria. Es ligada per via maritima e aeriana Alacant.
Fonts
Una partida de las donada istoricas e demograficas venon de l'Enciclopèdia de l'Islam, article Wahran, XI, p. 54 a 57
Gil Vicente
Gil Vicente (v. 1465 — v. 1536) es considerat coma lo primièr grand dramaturg portugués, en mai d'èsser poeta de renom. Coma òme de teatre, tamben seriá estat musician, actor e meteire en scèna. Es considerat coma lo paire del teatre portugués, e quitament de l'iberic - que tanben escriguèt en castelhan - partejant la paternitat de la dramaturgia espanhòla amb Juan del Encina.
D'unes l'identifican coma l'orfèbre, autor de la Custódia de Belém (ostensòri de Belém), mèstre de la balança a la moneda, e coma lo mèstre de Retorica del rei Manuèl I.
Biografia
drecha|vinheta|339x339px|Gil Vicente, representacion parangonica, seguent l'estatua de Francisco de Assis Rodrigues per la faciada del Teatre nacional Dona Maria II.
Luòc e data de naissença
Pasmens s'es considerat coma data mai probabla de sa naissença 1466 — ipotèsi defenduda, entre autres, per Queirós Veloso — se prepausèt 1460 (Braamcamp Freire) o entre 1470 e 1475 (Brito Rebelo). Se basant sus las informacions donadas per la quita òbra de l'autor, i a de contradicions. Lo Velho da Horta, la Floresta de Enganos o l'Auto da Festa, indican 1452, 1470 e abans 1467, respectivament. Dempuèi 1965, data de las festivitats oficialas comemorativas del cinquen centenari de la naissença del dramaturg, 1465 es acceptat de biais unanim.
Frei Pedro de Poiares lo dich nascut a Barcelos, mas es pas gaire segur. Pires de Lima prepausèt Guimarães coma sa tèrra natala - ipotèsi combatibla se s'identifica lo dramaturg a l'orfèbre, que la ciutat de Guimarães longtemps foguèt un bèrç privilegiat pels joielièrs. Las gents de Guimarães s'englorian d'aquesta ipotèsi.
Lisbona es tanben sovent considerada coma lo luòc de naissença. D'autres, pasmens, indican las Beiras - de fach, existís de referéncias sus aquèste airal geografic de Portugal, coma dins la toponimia o pel biais de parlar dels personatges. José Alberto Lopes da Silva segnala qu'i a pas dins l'òbra vicentina de referéncias a Barcelos nimai a Guimarães, mas de desenas d'elements en rapòrt a las Beiras. I n'a d'òbras entièras, de personatges, torns, lengatges. De la coneissença que l'autor mòstra d'aquesta region es malaisit d'obténer se nasquèt dins lo nòrd tot en vivient la màger partida de sa vida a Évora e Lisbona.
Poèta orfèbre
Cada libre publicat sus Gil Vicente es, gaireben sempre, defensor d'una de las tèsis l'identifican coma essent o essent pas l'autor orfèbre. En favor d'aquesta ipotèsi ven del fach que lo dramaturg utiliza de tèrmes tecnics d'orfebrariá dins son òbra.
D'intelletuals portugueses polemiquèron al subjècte. Camilo Castelo Branco escriguèt, en 1881, lo document "Gil Vicente, Embargos à fantasia do Sr. Teófilo Braga" - que defendava qu'es una sola pessona l'orfèbre e lo poèta, mentre que Camilo defendava qu'èran doas pessonas diferentas. Teófilo Braga cambièt d'opinion après una estudia de Sanches de Baena que mostrava de genealogias distintas de dos individús amb per nom Gil Vicente, pasmens se Brito Rebelo ensajèt de mostra l'inconsisténcia istorica d'aquestas doas genealogias, utilizant de documentos de la Torre do Tombo. Lopes da Silva, dins l'òbra citada, avança una desena d'arguments per provar que Gil Vicente èra orfèbre quant escriguèt sa primièra òbra, inspirada per Auto del Repelón, de Juan del Encina que ne manlèva en mai de l'istòria, tanben los personatges e la sieuna lenga, lo saiagués.
Le Barboux
Le Barboux es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Gil Vicente
Donadas biograficas
Se sap que se maridèt pel primièr còp amb Branca Bezerra, de que nasquèron Gaspar Vicente (nascut en 1488, e se n'anèt cap a Índia dins la Armada de 1506 e foguèt Moço da Capela Real en 1519, an que moriguèt celibatèri e sens decendéncia) e Belchior Vicente (nascut en 1504 o 1505 e moriguèt abans lo 13 de Març de 1552, foguèt Moço de Capela puèi venguèt escudièr de l'Ostal Reial e prenguèt l'ofici de secretari de la Feitoria de Mina, maridat amb Guiomar Tavares e paire de Paula Vicente, batizada l'11 d'Abril de 1549, e de Maria Tavares).
Le Barboux
Geografia
La municipalitat es termierèra de la Soïssa e es situada a qualques quilomètres de La Chaux-de-Fonds.
La commune est frontalière de la Suisse et elle est située à quelques kilomètres de La Chaux-de-Fonds.
Gil Vicente
Donadas biograficas
Auriá estudiat a l'Universitat de Salamanca, Espanha. esquèrra|vinheta|320x320px|Lo Monològ del vaquièr, cossí l'auriá jogat lo quita Gil Vicente, segon la vision del pintre Roque Gameiro. La primièra òbra coneguda es, la pèça en castelhan Auto da Visitação (Moralitat de la visitacion), tanben conegut coma Monólogo do Vaqueiro,(Monològ del Vaquièr) foguèt representada dins los apartaments da reina Maria, consòrta de Manuèl I, per celebrar la naissença del prince (lo futur rei Joan III) - aquesta primièra representacion marca l'istòria del teatre portugués. Se debanèt la nuèch del 8 de Junh de 1502, en preséncia, de rei e de la reina, de Leonor d'Avís (veusa del rei Joan II) e de Beatritz, maire del rei.
Le Barboux
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Gil Vicente
Donadas biograficas
Venguèt, alara, responsable de l'organizacion dels eveniments del palais. Dona Leonor demandèt al dramaturg de tornar jogar la pèça per las matinas de Nadal, mas l'autor, considerant que l'ocasion meritava quicòm mai, escriguèt l'Auto Pastoril Castelhano (Moralitat Pastorala Castelhana). De fach, l'Auto da Visitação (Moralitat de la Visitacion) a d'elements clarament inspirats de l' "adoracion dels pastors", en relacion amb la naissença del Crist. La scèna mòstra una ofèrta de donas simplas e rusticas, coma formatges, al futur rei, a qui fan pressatge de fachs grands. Gil Vicente que, en mai d'aver escrich la pèça, tanben la metèt en scèna e la joguèt, utilizan l'encastre regiós de la nativitat mas dins una perspectiva profana. Gausissent de l'interés de Dona Leonor, que venguèt sa granda protectritz los ans seguents, Gil Vicente prenguèt consciéncia qu'amb son talent podava far mai qu'adaptar simplament la pèça per d'escasenças diferentas, e pasmens similàrias.
S'orfèbre vertadièrament èra, realizèt son primièr cap d'òbra dins aqueste art - Custódia de Belém (ostensòri de Belém) - facha pel Monastèri dels Jeronims, em 1506, produch amb lo primièr aur venguda de Moçambic. Tres anos après, aqueste meteis orfèbre venguèt titulari del patrimònio d'orfebrariá al Convent del Crist de Tomar, Nòstra Dona de Belém e de l'Espital de Totes los Sants a Lisbona.
I a tanben encara de donadas al subjècte del personatge que: en 1511 es nomenat vassal del Rei e, un an après, se sap qu'èra representant de la bandièra dels orfèbres dins "Casa dos Vinte e Quatro". En 1513, lo mèstre de la balança de l'Ostal de la Moneda, tanben del nom de Gil Vicente (que siá lo mèsme o non, coma ja dich sai dessús, se lo sap pas), foguèt causit pels autres mèstres per los representar al conselh del rei a Lisbona. vinheta|220x220px|Autograf de Gil Vicente. Foguèt el que dirigiguèt la fèstas en onor de Dona Leonor, la tresena esposa de Don Manuèl, en 1520, un an abans qu'arrstèt de servir Don Joan III, obtenent lo prestigi amb que podava se permetre de far la satira del clergat e a la noblesa dins sas òbras e quitament s'adreiçar al monarca criticant sas posicions. O faguèt en 1531, amb una letra al rei ont defend los Marranos.
Moriguèt en luòc desconegut, benlèu en 1536 que a partir d'aquesta data s'encontra pas mai de referéncia a son nom dins los documents de l'epòca, alara acabèt d'escriure a partir d'alara.
Contèxte istoric
vinheta|303x303px|Obras de Garcia de Resende, que compren Miscelânea ont a Gil Vicente se dona la paternitat del teatre portugués.
Lo Teatre portugués abans Gil Vicente
Lo teatre portugués nasquèt pas amb Gil Vicente. Aqueste mite, creat per diferents autors de renom, coma Garcia de Resende, dins Miscelânea, o son filh, Luís Vicente, a l'escasença de la primièra edicion de la "Compilacion" de l'òbra complèta del paire, se pòt justificar l'importança indenegable de l'autor dins lo contèxte literari peninsulari, mas es tanben vertat qu'existissiá de representacions teatralas abans de la nuèch del 7 al 8 de Junh de 1502, data de la primièra representacion de "Auto do vaqueiro" (Moralitat del vaquièr) o "Auto da visitação" (Moralitat de la visitacion), dins los apartaments de la reina.
Ja pendent lo regne de Sans I, los dos actors portugueses mai ancians, Bonamis e Acompaniado, realizèron un espectacle de "arremedilho", que foguèron pagats pel rei amb una donacion de tèrras. L'arquevesque de Braga, Dom Frei Telo, se referís, dins un document de 1281, a de representacions liturgicas per l'escasença de la fèstas catolicas màger. En 1451, lo maridatge de l'infanta Dona Leonor amb l'emperaire Frederic III d'Alemanha foguèt tanben acompanhat de representacions teatralas.
Seguent las cronicas portuguesas de Fernão Lopes, Zurara, Rui de Pina o Garcia de Resende, tanben a la corts de Joan I, Anfós V e Joan II, se fasiá d'espectacles scenarizats. Rui de Pina se referís, per exemple, a un "momo", ont Joan II participèt personalament, jogant lo ròtle de "Cavaleiro do Cisne", dins un scenari d'ondas agitadas (realizat amb de telas), ont dins una flauta de naus qu'estampèt la sala s'ausiguèt lo son de trompètas, tambors, artilhariás e musica executada per d'artistas de cort, e tanben d'una equipa d'actors vestits de biais espectacular.
Pasmens, pauc demora dels tèxtes dramatics previcentins. Sonqua las eglògas dialogadas de Bernardim Ribeiro, Cristóvão Falcão e Sá de Miranda, André Dias publicada en 1435 un "Pranto de Santa Maria" son considerat coma un esboç rasonable d'un drama liturgic.
Dins lo Cancioneiro Geral de Garcia de Resende existís de tèxtos tanben significatius, coma Entremez do Anjo (intermèdi del Àngel) (atal designat per Teófilo Braga), de D. Francisco de Portugal, Conte de Vimioso, o las encontradas d'Anrique da Mota (Farsa do alfaiate, (Farça del sartre) seguent Leite de Vasconcelos) parlent de tèmas e personatges provocants coma "un clèrg sus un tonèl de vin que se caiguèt per tèrra", entre autres episòdis amusants.
Benlèu Gil Vicente aviá assistit a unas d'aquestas representacions. Ne venguèt, mai, de segur, a las mestrejar fòrça plan, coma o diguèt Marcelino Menéndez Pelayo lo considerant coma "figura mai importanta dels dramaturgs primitius de la peninsula", quitament arribant a dire que pas degun "lo depassèt dins l'Euròpa de son temps".
Tanben Sá de Miranda signala la diferéncia amb las òbras del Classicisme comparadas amb lo Teatre de Gil Vicente. Seguent Clóvis Monteiro, dins la seguida de la comèdia Estrangeiros (Estrangièrs) de 1527, un personatge identificat coma la quita Comèdia parlant de se meteis fasa allusion al teatro vicentin. Tanben l'autor insistís cambiant pas lo nom de Comèdia per aquel d'Auto (moralitat).
Caracteristicas màger
Son òbra ven a la seguida del teatre iberic popular e religiós que ja se jogava (mas amb de forma mens trabalhadas). Los tèmas pastorals, presents dins los escrichs de Juan del Encina influencièron fòrça sa primièra fasa de producion teatrala e demora esporadicament dins son òbra posteriora, de granda diversitat e amb de mejans mai sofisticats. De fach, son òbra a una vasta diversitat de formas: l'auto (moralitat) pastoral(a), l'alegoria religiosa, las narracions biblicas, las farças d'escasença e autos narratius. esquèrra|vinheta|282x282px|Ilustracion de l'edicion originala del Auto da Barca do Inferno Son filh, Luís Vicente, dins la primièra compilacion de totas sas òbras, las classifica en autos e mistèris (de caractèr sagrat e de devocion) e en farças, comèdias e tragicomèdias (de caractèr profan). Pasmens, quina que siá la classificacion es redutritz - de fach, cal just pensar a la Trilogia de las Barcas per verificar cossí d'elements de la farça (los personatges venent d'aqueste mond) se mesclan amb d'elements alegorics religioses e mistics (lo Ben e lo Mal).
Gil Vicente dessenhèt, dins una comèdia rafinada, la societat portuguesa del sègle XVI, monstrant una capacitat aguda d'observacion per traçar lo perfil psicologic dels personatges. Critica severament las costumas, segon la maxima de Molière ("Ridendo castigat mores" - de rire castiga las mors), Gil Vicente es tanben un dels mai importants autors satirics de la lenga portuguesa. En 44 pèças, utilisa una granda quantitat de personatges sortits de l'espèctre de la societat portuguesa. I a fòrça marins, gitanos, campanhòls, fadas e demònis e de referéncias – sempre amb un lirisme natural – a de dialèctes e lengatges populars. Gil Vicente manten lo lengatge abitual dels personatges.
Entre sas òbras i a "Auto Pastoril Castelhano" (Moralitat pastorala Castelhana, 1502) e Auto dos Reis Magos (Moralitat dels Reis Magues 1503), escrich per celebrar Nadal. Dins aqueste tèma i a tanben Auto da Sibila Cassandra (Moralitat de Sibila Cassandra, 1513), que, fins a fa pauc èra considerat coma un signe davancièr dels ideals de la Renaissença portuguesa, torna utilizar un raconte ja present dins General Estória d'Anfós X. Son cap d'òbra es la trilogia satirica Auto da Barca do Inferno (Moralitat de la Barca de l'infèrn, 1516), Auto da Barca do Purgatório (Moralitat de la Barca del Purgatòri, 1518) e Auto da Barca da Glória (Moralitat de la Barca de la Glòria, 1519). En 1523 escriguèt la Farsa de Inês Pereira (Farça d'inés Pereira)''. '' vinheta|256x256px|Moralitat de Mofina Mendes Mai sovent son remarcats, coma aspèctes positius de sas pèças, l'imaginacion e l'originalitat; lo sens dramatic e las coneissenças dels aspèctes en rapòrt amb la problematica del teatre.
D'autors consideran que son espontaneïtat, mai que rebat de biais eficaç los sentiments colectius e exprimissent la realitat critica de la lor societat, fa mancar la reflexion e l'inclinacion. De fach, la forma que s'exprimís es simpla, plan e dirècte, sens grandas fioriduras poeticas.
Son lirisme religiós, de raíç medieval e que mòstra d'influéncias dins Cantigas de Santa Maria (Cantics de Santa Maria) es plan present, per exemple, dins Auto de Mofina Mendes (Moralitat de Mofina Mendes) dins la scèna de l'Anonciacion, o dins una preguièra a Sant Agustin dins Auto da Alma (Moralitat de l'Alma). Alara, a vegadas, se nomena lo "poèta de la Verge".
Son lirisme patriotic present dins "Exortação da Guerra" (Exortacion de la guèrra), Auto da fama (Moralitat de la Glòria) o Cortes de Júpiter (la Cort de Juputèr) se limita pas a glorificar, dins estil epic e ufan, la nacionalitat: de fach, es critica e eticament preocupat, subretot, per çò que ditz suls vicis naissents de la novèla realitat economica, eissida del comèrci amb l'Orient:Auto da Índia (Moralitat de l'Índia). Lo lirisme amorós, el, capita a ligar l'erotisme e estautiá amb influéncias mai eruditas (Petrarca, per exemple).
Elements filosofics
L'òbra de Gil Vicente rebat una vision del mond que sembla e se posicionar dins una perspectiva personala del Platonisme: existís dos monds - Lo Primièr Mond, de serenitat e d'amor divin, que pòrta la patz interiora, lo calme e una "glòria treslusenta", coma o conta dins sa letra a Joan III; e lo Mond Segond, que dessenha dins sas farças: un mond "tot fals", plen de "corrògs", de desòrdre sens esper, "sens certitud segura". Aquestes dos monds se rebaton en tèmas diferents dins son òbra: d'un costat, lo mond de las decas umanas e de las caricaturas, donat sens granda preocupacion de versemblança o de rigor istorica. vinheta|256x256px|Primièra pagina de Auto de Moralidade. Fòrça autors critican Gil Vicente per sos anacronismes e errors na narratius, mas, per aquestes que consideran lo mond dessenhat coma plen d'errors, passant de pauc la realitat, son sens importança e sens damatge per lo mensatge que vòl transmetre. D'un autre costat, l'autor valoriza los elementos mitics e simbolics religioses de Nadal: la figura de la Verge Maire, del Dieu Nenon, de la nuèch nadalenca, monstrant aicí fòrça lirime e una vontat d'armonia e de puretat artistica qu'existís pas dins sas òbras conegudas coma essent de critica sociala.
Personatges
Auto da barca do inferno:
Legat
Tan important es lo trabalh de Gil Vicente qu'Erasme, lo filosòf olandés, estudièt la lenga portuguesa per poder apreciar son òbra dins lo tèxte original. Son estil es a l'origina a l'escòla de Gil Vicente, o escòla populara, avent per modèl de causas simplas del pòble.
L'òbra de Gil Vicente se resuma pas al teatre, i a tanben la poesia que foguèt influenciada per l'estil palacian e los tèmas dels trobadors.
De compositors trabalhèran lo poemas de Gil Vicente jos forma de lied (subretot dempuèi de traduccions fachas per Emanuel von Geibel), coma Max Bruch o Robert Schumann. Sos enfants, Paula e Luís Vicente, son responsables de la primièra edicion des sas òbras complètas. En 1586, foguèt estampada una segonda edicion, amb fòrça passatges censurars per l'Inquisicion. Solament al sègle XIX se tornèt descobrir l'autor, amb una tresena edicion en 1834, a Amborg, realizada per Barreto Feio.
Òbras
Songon la lista de las òbras de Gil Vicente dins l'òrdre de la Compilacion de 1562:
Referéncias
<References/> Traduccion de l'article Gil Vinvente en portugués
Dromesnil
Dromeni (Sonme) en picard (Dromesnil en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Chambon (Char)
Chambon es una comuna francesa administrada per lo departament de Char de la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Driencourt
Dryincourt en picard (Driencourt en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Geografia
Vilatge rural situat a l'èst de Péronne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
De las traces de villa gallo-romaine i an #èsser d'amassadas, aital coma dels sosterranhes refugis (muches).
Lo vilatge a #èsser destruit pendent la Primièra Guèrra mondiala.
Le village a été détruit pendant la Première Guerre mondiale.
Catedrala de Nòstra Dòna de Chartres
La catedrala de Nòstra Dòna de Chartres es una catedrala del sègle XIII que se tròba a Chartres dins la Beauce.