cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nteng
Localisacion
Lo nteng es parlat dins la zòna de govèrn local de Qua'an Pan, dins l'estat de Plateau, en Nigèria.
Classificacion
Lo nteng es una lenga chadica de la branca bole-angas del chadic de l'oèst, ont fa partida del grop angas.
Linha 8
Lo terme linha 8 es utilizat per designar un grand nombre de linha de transpòrts en comun :
Valon
thumb|400px|Airau ont se parlan lei dialèctes dau valon. Lo valon (walon en valon) es una lenga romanica de la familha d'oïl. Es parlat dins la màger part de Valonia e dins la zona de Givet, en França.
Molièras de Céser
Molièras de Céser (Molières-sur-Cèze en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Istòria
La comuna se creèt en 1882, daus territòris de Mairanas, Robiac e Ròca-sadola e Sent Joan de Ceba.
Sahún
Sahún es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
NB. Cal descastelhanizar lo títol (modèl : catalan.
Linha 9
Lo terme linha 9 es utilizat per designar un grand nombre de linha de transpòrts en comun :
Châtelneuf (Léger)
Châtelneuf (Léger) es una comuna francesa administrada per lo departament de Léger de la region de Ròse-Aups .
Frédéric Passy
Frédéric Passy (París, 20 de mai de 1822 - Neuilly-sur-Seine, 12 de junh de 1912) foguèt un economista e politician francés. Sa contribucion per espandir lo pacifisme recebèt lo Prèmi Nobel de la Patz en 1901, amb Jean Henri Dunant. Son filh, Paul Passy, foguèt un grand lingüista que portèt de contribucions notablas dins lo domeni de la fonetica.
Laurent Korcia
Laurent Korcia (París, 7 de novembre de 1964) qu'ei un violonista francés.
Que comencè a estudiar lo vriulon aus 8 ans e qu'apregondí au Conservatòri de París. Aus 18 ans que ganhè la segonda posicion deu Prèmi Paganini (la màger aquesta annada qui lo purmèr prèmi non ho pas autrajat a negun). Que ho tanben consacrat per ua Victoire de la Musique com solista de l'annada de 2002.
A despart deu son percors classic e academic on los sons enregistraments contribuèn dab originalitat a l'enriquesiment deu repertòri deu vriulon, que s'a ensajat a enregistrament eunqüèra mei originaus dab ua collaboracion dab lo cantaire de ròc Jean-Louis Aubert e un disque de musica de cinèma.
Que jòga dab lo stradivarius de Zahn de 1719 prestat per la societat LVMH.
Salas Altas
Salas Altas es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Gleisanueva de Vern
Gleisanueva de Vern (en francés: Église-Neuve-de-Vergt) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Ecclesia Nova d'Uschel, en 1346, de Ussel, en 1365, francizat en du Sel en 1539 [en francés, du sel a lo sens de de la sau], Gleize Neuve, au segle XVII. En concurréncia emb de Vergt (= de Vern), du Sel èra enquera utilizat coma determinant au segle XIX. La prononciacion es [glejʐɒ’nɛvɒ] [de’vɛr]. Gleisa ven del latin vulgar *eclesia (ecclesia en latin classic, mot tirat dau grec); lo prumier sens èra « assemblada, amassada, achampada » e lo nom passèt au bastiment per metonimia. Gleisa nova, nueva s'explica perqué una gleisa novelament bastida (diferenta de la gleisa actuala que data dau segle XIX) ne'n remplacet una de vielha. Lo determinant actuau Vern es lo nom dau canton e vila vesina. Ussel es lo mesme nom que lo de la vila d'Ussèl. Lo nom ven dau gallés uxellos, ouxellos, qu'a lo sens de « naut », , , , adjectiu que la situacion geografica de Gleisanueva, a 238 m e pus nauta au còp que au nòrd e au sud, justifica fòrt plan. Ussel èra donc lo nom ancian de Gleisanueva de Vern.
Tàpia
vinheta|Ostal de tàpia en [[Auvèrnhe (region)|Auvèrnhe]] vinheta|Paret de tàpia, Eden Project, [[Cornoalha (Angleterre)]] Lo tàpia es un sistèma constructiu de tèrra cruda, coma bardís o palhabart. Se realiza de cofratges. La tèrra es idealament gravelosa e argilosa, mas se trapa sovent de construccions de tàpia relizada amb de tèrras finas.
Introduccion
vinheta|Tipe de cofratge utilizat en Bressa al sègle XVIII Es lo principi mai ancian de construccion de fondacions dichas « ancorada ». Es bastit de tèrra comprimada e a vegada cobèrt d'un enduch de calç per de rasons subretot esteticas.
Istòria
Lo tàpia es una tecnica anciana, que tornèt al vam dins lo mond occidental après las òbras de François Cointeraux (sègle XVIII) al subjècte. Sos obratges foguèron traduchs dins lo mond entièr. En França, i a una granda quantitat de bastits rurals de tàpia datant dels sègle XVIII, XIX e començament del XX dins la region Ròse Alps : Isèra, vals de la Sòna e du Ròse, Bressa, la Léger, etc.
En Orient, la tecnica es utilizada depuèi de milenaris, la vila de Bam n'es un exemple : fondada al sègle V AbC, la ciutat encara existís malgrat lo tèrratrem de 2003.
Espandiment geografic de las construccions de tàpia
vinheta|L'ostal Gueffier à La Roche-sur-Yon Lo tàpia es fòrça utilizat dins lo Daufinat e lo pemont de Savòia.
Lo tàpia tornèt al Marròc, per exemple dins lo sud, per la construccion dels ksar coma Aït-ben-Haddou,que permet de s'aparar dels calimasses frequents dins la region, dins los contrafòrts de l'Imalaia, en China, en Sudamerica e en Turquia. Es encara utilizat jos de formas tradicionalas. La tecnica coneis de succès dins d'utilizacions contemporanèas (mas lo tàpia es gaireben sempre estabilizat amb de ciment) en Austràlia, dins le sud dels EUA, en Alemanha, Soïssa e Àustria.
Per economia, la vila novèla de La Roche-sur-Yon foguèt bastida en tàpia. Demora ara un sol edifici, l'ostal Gueffier, bastit amb aquesta tecnica.
Diferents estrats de descomposicion de la ròca maire
[[Fichièr:Soil_profile.jpg|esquèrra|vinheta|288x288px|Los diferents orizonts d'un perfil de sòl
B: Tèrra utilizada pel tàpia
C: Ròca maire alterada]] La formacion d’un sòl, nomenada pedogenèsi, menat, segon los procediments fisicoquimics, a son estratificacion: son los orizonts del sòl. Lo nombre, l’espessor e la composicion d'aquestes orizonts son a l’origina de la diversitat dels sòls presents sus Tèrra. Lo jaç superior es constituit de matèria organica en descomposicion (palhat) e es pas interessant per la construccion (preséncia d’enements linhoses, fuèlhas, branquilhons..). Aqueste orizont, ric en umús, se reconeis a sa color escura (fins a negra). Per auçar de parets de tèrra, cal primièr identificar la tèrra a dispocion per determinar lo sistèma constructiu retengut.
Analisi de la tèrra
Per conéisser los domènis possibles d'utilizacion d'una tèrra, es util de ne conéisser la composicion. Alara se realiza un estudi de la granulometria su un escandalh representatiu de la tèrra a utilizar.
Per çò far, cal escavar sota la tèrra vegetala, e de levar la mòstra sus las parets del trauc, e non pas del fons, per n'assegurar la provenéncia.
Se realiza enseguida una decantacion plaçanr la mòstra dins un bocal contenent d'aiga. Per efièch de gravitacion, de sisas van se formar, e permeton de determinar las proporcions dels diferents ligants e agregats present dins la tèrra. La sisa mai nauta compren d'argilas, puèi venon los limons, los sables, puèi las gravas e pèiras. Aqueste metòde a l'avantatge d'èsser aisidament de realizar amb pauc de mejans, demora pasmens aproximativa.
Un metòde mai rogorós mas mai constrenhenta demada l'utilizacion de crivèls de talhas diferentas que permeton de destriar los grans de diferentas talhas (a sec o sota l'aiga). Après secatge se pòt pesar e determinar en pes lo taus de cada fraccion.
L'observacion del patrimòni bastís d'una region dona tanben una fòrça bona indicacion de las tecnicas constructivas utilisablas amb la tèrra locala.
Caracteristicas del tàpia
vinheta|Paret realizat en 2007 a Confignon, Genèva. Es important de remembre que cada tèrra es diferenta e que las tecnicas de far lo tàpia varian. se pòt donc dire que cada paret de tàpia es unic. Las valors donadas çai dejós son donc indicativas.
Resisténcia mecanica
Coma o mòstra lo quadre, lo tàpia resistís plan a la compression. Mas en renovacion, las règlas de seguretat impausan de considerar lo tàpia coma avent una resisténcia a la compression do sonque un a dos bars.
Isolacion, perspirança, inercia
drecha|vinheta|200x200px|Bòrda en tàpia a [[Saint-Nicolas-de-Macherin|St-Nicolas-de-Macherin]] La conductivitat termica (λ) del tàpia essent de 0,8 watt per mètre-kelvin, se pòt pas considerar coma un bon isolant, que gaireben totes los isolants termique an un lambda de 0,04. Mai sovent la parets de tàpia fasent 60 cm, avèm una resisténcia termica R de 0,75 mètre carrat-kelvin per watt. De comparar als 20 cm d'un isolant amb un lambda de 0,04, que dona alara un R de 5, se conclutz que la qualitat isolanta del tàpia es pas pro bona.
La capacitar termica volumica (o calor volumica) del tàpia es al contrari interessanta, d'unes 500Wh/m3°C. Las parets van alara servar d'energia pendent las jornadas solelhadas, e la tornar de nuèch, al moment mai freg de la jornada.
Sa perspirança, capacitat de regular la vapor d'aiga, es tanben excellenta (μ de 10), e una paret de tàpia se gava d'umiditat per se defar de demai dins l'abitat, e la tornarà se ven a mancar.
Parets captors, parets calfants
Aquestas qualitats enonciada, se pòt afirmar la pertinéncia d'aqueste sistèma constructiu en faciada sud coma paret captadoira o utilizar coma paret interiora de sosten per servir de massa a un ostal concbut amb una envelopa fòrça isolanta (ex : ossada de fusta).
Realizacion
vinheta|Jean-Baptiste Rondelet los esplechs del tàpia vinheta|Jean-Baptiste Rondelet Ostal de tàpia Segur qu'existís una multitud de tipes de relizacion pel materia qu'es lo tàpia. Segon lo luòc ont se trapa, se bastís pas del mèsme biais. Çò que seguís es donc pas pròpre a tota las construccions.
Toat, fondament e abric de teulat
Una atencion particulara deu èsser portada al toat, que canalize e escampe las aigas de regòlament. Apara los fondaments de las variacions d'umiditat.
La paret de fondament sevís a aparar lo tàpia de l'umiditat dels sòls. Cal en efièch copar de totas las aigas, que sián estadissas, capillaras o regisclantas. La nautor de la paret varia donc segon la pluviometria de la region. Dins las construccions recentas amb paret de fondament de beton servís tanben d'armadura del bas.
L'abric de teulat servís tanben a aparar dels maltemps las parets de tàpia e los enduchs. La paret es mai sovent realizada de peira, basti a la calç. Se daissarà los jonts clòts.
Se lo tàpia risc d'èsser en contacte dirècte amb una umiditda de contunh, la tèrra pòt èsser emendada (o estabilizada) amb de ciment, o de calç, per exemple per una paret mièjaenterrada.
Malon
Pendnet la realizacion d'un malon de debàs, per regular l'umiditat, se pòt realizar un dispositiu de ventillacion, subretot se sèm en terren umid. vinheta|Paret de tàpia
Cofratges
Las parets de tàpia non cobèrts de rebatedís daissan sovent veire en França las sisas de mortièr que son utilizadas per melhrar la coesion entre los diferents cofratges. Dins d'autras régions, i a pas de ligants entre los diferents cofratges (al Marròc per exemple). Sus unes parets de tàpia, las sisas de mortièr escartadas d'unes 50 cm pòdon aver un autre ròtle. Son pausadas sonque suls bòrds del cofratge en mèsme temps que la tèrra o per melhorar la resisténcia a l'erosion de la superfícia de la paret (coma dins los caires de la construccion en foto çai contre), o per melhorar la pièja del rebatedís. Sovent se vei de traucs qu'èra utilizat per la fixacion de l'empont e dels covratges.
Es conselhat d'utilizar una tèrra un pauc umida contenent unes 10 % d'argila o de ciment senon (en dejós de 10 % de ligant, la paret seriá tròp fragila e al dessús de 15 % i a risc de fendilhas) amb una densita d'unes 1 400 kg/m³ per de tèrra levada e 2 000 kg/m³ un còp compactada en tàpia.
Los apòrts de tèrra dins lo cofratge se fan per jàças de 10 a 15 cm de nauteur que al delà un bon compactatge es pas pus possible.
Armadura
L'armadura se realisa mai sovent a cada estatge novèl. Se realiza amb de toròls clavelats, dins l'espessor de la paret, puslèu cap a l'exterior. S'utiliza la fusta verda, que secarà al mèsme temps que la tàpia.
Dubertura
vinheta|241x241px|Talh d'una paret de tàpia En construccion nòva, lo lindal d'una dubertura deu passar de 30 cm de cada costat d'aquesta.
Per dubrir una fenèstra o una pòrta, se plaça d'en primièr lo lindal. Es preferable de metre en òbra tres lindals mens largs, puslèu qu'un sol. Atal, dins un primièr temps, se fragiliza la paret sonque sus un tèrç de son espessor totala. L'esfòrt es alara reportat per aqueste primièr lindal, e se pòt enseguida talhar la paret sus tota l'espessor, per pausar las autras pèças de fusta. Un còp lo lindals plaçats, se talha lo tàpia sota aqueste per realizar la traucada. Se pòt preferirr un arc de pèire o de bricas.
Sus una mèsma paret, la superfícia de dubertura deu pas passar un tèrç de la superfícia totala de la faciada. Tota dubertura deu èsser être alunhada al minim d'un mètre d'un caire del bastit.
Travetas
Las travetas se pòdon fixar pendent la construccion o tanben en renovacion. Que que siá, cal las pausar sus un pòst per aumentar la superfícia de pièja de biais a limitar los esfòrces a la compression per arribar a 2 bars maxim.
Rebatedís
vinheta|220x220px|fenièra de tàpia en [[Auvèrnhe Ròse Aups|Ròse-Alps]] Vaquí un exemple de realizacion de rebatadisses que n'i a fòrça mai : La suberfícia deu èsser levada de poscas. L’umidificar amb d'aiga, plan umidificar la paret de vespre e torna lo far l'endeman. Se pòt cobrir amb de calç aeriana amb un taus d'1/4 de calç aeriana, 1/4 de teulet e 1/2 de sable, aquesta mescla transforma la calç aeriana en un compausat solid, perspirant e estanc. La granulometria deu aver un maxim de 5 mm e progetat miègliquid. Enseguida ven lo rebatadís d'una espessor d'unes 1  1,5 cm sempre amb lo mèsme mortièr, mas d'una granulometria de 2 mm maxim, en que s'apond de fibras talhadas d'unes 5 cm, filassa, cambe, peks d'animals etc. Ven enseguida la sisa darrirèra d'1 à 1,5 cm amb lo mèsme mortièr fibrat. Un blanquiment se pòt realizar amb 1/4 de calç aeriana fina, 1/4 de teulet fòrça fin e 1/2 de sable fòrça fin.
Fixacion dins la paret
Lo metòde tradicional de fixacion de cargas pesugas dins lo tàpia consistís a negar una pèça de fusta dins la paret pendent de sa realizacion. Tanben se pòt realizar una fixacion de gip o de calç, realizant un trauc en coa d'aronda.
Mai rapid e eficaç dins de tàpia contenent pas tròp de peiras, se vissa en dirècte de vitz longas de 15 a 20 cm amb una bona vissadoira.
Las fendilhas de cachament diferencial
La paret plena se cachan mai rapidament que las partidas amb traucadas. De fendilhas apareisson donc dins los caires de lor pièja. Aquestas aflaquissan pas l'estructura. Las fendilhas diferencialas son diferentas de las fendilhas estructuralas dins lo sens ont lor aparicion es reversibla veire instablas.
Las fendilhas estructuralas
Tòcan l'estructura del bastir. Son provocadas per de desòrdres estructurals grèus: marrida davalada de cargas, cachament de sòls, marrits fondaments, etc.
Lo sol remèdi de qualitat es tornar a la sosòbra que consistarà a rebastir los basaments o las davaladas de cargas.
Las fendilhas de retirada
Son degudas a un secatge tròp rapid del tàpia o a la qualitat de la tèrra utilizada (tèrra tròp argilosa). Se reconeisson aisidament, verticalas, que situadas al nivèl dels racòrds de cofratge. Son benignas se pòdon reparar amb de Rebatedisses.
Rompedura de permeabilitat
Lo tàpia es un material vivent e respira, es a dire qu'absorba e larga l’umiditat ambianta. Es possible que pendent la vida d’un bastit de tàpia, aquesta nocion aja estat obligada d’ont l’aparicion d'unes desòrdres : rebatedisses bofigat, traças de saunitre.
Per de rasons d’estetica o de practica (mens de posca), se plaça sovent de rebatedisses. Mas, amb las annadas, lo rebatadís se bofiga. La causa ven que lo rebatedís bloca l'evacuacion d'umiditat del tàpia. Cal don evitar d'utilizar un rebatedís estanc (sovent a base de ciment) e de privilegiar unes a basa de calç fèblament idraulic o de tèrra cruda, que respiren plan melhor.
Fòrça construccions de tàpia, subretot en Nòrd-Daufinat, foguèron bastidas sens molon de basa. Aquesta tecnica aviá l’avantatge de permetre a l’umiditat contenguda dins los sols de poder s’evaporar liurament. La construccion d’un molon mai tard fòrça l’umiditat a pujar al nivèl de las parets e apareis de saunitre.
Lista dels primièrs ministres d'Índia
thumb|right|130px|Blason d'Índia. Lo primièr ministre d'Índia es lo cap de govèrn del país. Es convidat pel president de la Republica a formar un govèrn. Vaquí una lista dels primièrs ministres d'Índia dempuèi l'independéncia, en 1947.
* em exercici
** segond mandat
*** Lo Partit del Congrès Indian venguèt Congrès I (I per Indira)
La Celle
La Celle es una comuna francesa, situada dins lo departament de Char e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Texas
right|250px|thumb|Texas sus l'empont a [[Lorient en Bretanha en 2011]]
Texas ès un grop anglofòn de pop ròck escocés fondat en 1985 a Glasgow (Escòcia). Lor musica es passada d'un son blues ròck sus lor primièr album Southside (1989) al disco pop sus lor album Red Book (2005).
Texas es estat format en decembre de 1985 per la cantaira Sharleen Spiteri, lo guitarrista Ally McErlaine, lo bassista Johnny McElhone e lo bataire Stuart Kerr.
Lor nom « Texas » es un omenatge al film París Tèxas de Wim Wenders, sortit en 1984.
Lor primièr concèrt es estat balhat en març de 1988 a l'Universitat de Dundee en Escòcia.
Lo grop s'es fach conéisser en 1989 amb lo single I Don't Want a Lover, extrach de lor primièr album Southside, album que s'es vendut a dos milions d'exemplars capvath lo monde entièr, e lor cançon la mai coneguda se ditz Summer son, gròs tube a la fin de l'annada de 1999.
Linha D
Lo terme linha D es utilizat per designar un grand nombre de linha de transpòrts en comun :
The Corrs
The Corrs es un grop irlandés format per quatre fraires e sòrres que fan una combinason entre la musica tradicionala irlandesa e la musica pòp contemporanèa. Pendent sa carrièra an enregistrat de succèsses coma Runaway, Only when I sleep,I never loved you anyway, Radio, Breathless o Summer Sunshine, e se son venduts mai de 35 milions de sos disques.
Jim, Sharon, Caroline e Andrea Corr son originaris d'un villatge sonat Dundalk, a la termièra amb l'Irlanda del Nòrd. Sos parents, Gerry e Jean, musicians totes dos, los inculquèron sa passion per la musica e los encoratgèron a aprendre a jogar de diferents instruments. D'en primièr Sharon e Jim comencèron de jogar dins un pub, e mai tard, los quatre fraires e sòrres formèron lo grop.
Lo primièr pas cap a la capitada foguèt quand participèron a un casting pel filme d'Alan Parker The Commitments. Ailà foguèron escotats per John Hughes, que decidiguèt venir son manager. Foguèt gràcias a el que coneguèron son primièr productor, David Foster.
Lo grop sortiguèt en 1995 son primièr àlbum de títol Forgiven not forgotten (Perdonat mas pas doblidat) que se vendèt a cinc milions de còpias aperaquí. Foguèt seguit del disc mai famós, Talk on Corners en 1997 e puèi una edicion especiala en 1998. Puèi espeliguèt l'àlbum del concèrt acostic per MTV, Unplugged, e l'àlbum d'estúdio In Blue l'an 2000, que permetèt al grop de conquerir lo mercat american gràcias al títol Breathless.
L'annada seguenta se faguèt la recopilacion Best Of que compta amb la collaboracion de l'espanhòl Alejandro Sanz. En 2002 presentèron un concèrt a la television VH1 que i participèron tanben Bono (U2) e Ron Wood amb de tèmas novèls. Lo concèrt seriá editat en CD jol nom de VH1 Presents: The Corrs, Live In Dublin. Aprèp quatre annadas qu'editèron pas cap d'album, publican en 2004 Borrowed Heaven e en 2005 sortisson son darrièr album, Home, que repren de tèmas tradicionals irlandeses e de cançons inspiradas d'aquesta mena de musica, en ensajar aital de tornar cap a las originas del grop. Segons lo site oficial del grop, lèu se publicarà Dreams: The Ultimate Corrs Collection.
Jakato
Localisacion
Lo jakato es parlat dins la vila de Dokan Tofa, dins l'estat de Plateau, en Nigèria.
Classificacion
Lo jakato es una lenga chadica de la branca bole-angas del chadic de l'oèst, ont fa partida del grop angas.
Salas Bajas
Salas Bajas es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Sarde
Lo sarde (var. sard) (sardu en sarde) qu'ei ua lenga romanica parlada dens l'illa de Sardenha a l'excepcion deu nòrd (dialèctes de tipe còrs), de la vila de L'Alguer (on la lenga vernaculara ei lo catalan) e de Carloforte, de dialècte genovés au sud-oèst. Qu'ei ua de las lengas romanicas mei conservatoras de la fonologia e la morfologia latina, e que's deu shens dobte a la conquista dorèca de Sardenha peus romans, puish a l'isolament de l'illa.
Lo sarde que compta dus grans dialèctes, lo logodorés au centre de l'illa e lo campidanés au sud. La limba sarda unificada qu'ei un estandard basat suu logodorés, qui ei mei pròche deu latin, e mei natre e mei parlat per'mor de l'isolament relatiu deus parçans on se parla. Campidanese Sardinian [sro]
Gallurese Sardinian [sdn]
Logudorese Sardinian [src]
Sassarese Sardinian [sdc]
Quauques caracteristicas deu sarde:
300px|right|thumb|Lengas e dialèctes en Sardenha
Ligams extèrnes
http://www.limbasarda.it/
http://www.ditzionariu.org/
Singlar
Lo singlar (Sus scrofa) es un mamifèr omnivòr pròche del pòrc, que n'es l'ancèstre, aparten a la familha dels Suids. Aquesta aparten al taxon dels Artiodactils suifòrmes.
Etimologia
Lo substantiu masculin singlar ven del latin vulgar  que significa literalament « pòrc solitari » e d'en primièr designèt « lo mascle que viu sol » .q
Distribucion geografica
Lo singlar se retròba dins de regions diferentas. Se destria mai d'una sosespècia :
Linha 10
Lo terme linha 10 es utilizat per designar un grand nombre de linha de transpòrts en comun :
Gary Gygax
thumb|250px|Gary Gigax a la Gen Com Indy en 2007 Ernest Gary Gygax (Chicago, 27 de julhet de 1938 – Lake Geneva, Wisconsin, 4 de març de 2008) foguèt un escrivan e conceptor de jòcs american. Venguèt famós gràcias a la capitada del jòc de ròtle qu'inventèt Dungeons & Dragons amb Dave Arneson e pr'amor d'aquesta creacion es considerat coma lo paire d'aquesta mena de divertiment. Foguèt un dels cofondadors de l'entrepresa TSR, Inc. amb Don Kaye en 1974.
Nicolau Glaudi Fabri de Peiresc
thumb|200px|Retrach de PeirescNicolau Glaudi Fabri de Peiresc (Beujanciá, 1580 - Ais de Provença, 1637) foguèt un intellectuau provençau de l'epòca barròca, scientific, òme de letras, conselhier au Parlament de Provença. Coma astronòm, faguèt la primièra mapa de la luna basada subre d'observacions au telescòpi e descobriguèt la Nebulosa d'Orion. Entre sas recèrcas, i aguèt la determinacion de la longitud de divèrses luòcs a l'entorn de la Mediterranèa e en Africa del Nòrd. Aguèt una corespondéncia sostenguda amb nombroses personatges e scientifics de son epòca, coma Malherbe, Rubens, Pèire Gassendi o Galilèu.
Chantresac
Chantresac (Chantrezac en francés) es una anciana comuna situada dau departament de Charanta e de la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas. Fusionet emb Romasieras e Loberc Mas Diu per formar la comuna de Romasieras Loberc en 1970.
Sèrp (musica)
thumb|200px|Ua sèrpLa sèrp qu'ei un instrument ancian hèit de husta mes de la familha deus coire per'mor d'estar provesit d'ua embocadura. Qu'ei envolopat dab cuèr e horadat entà poder jogar gamas cromaticas. Qu'ei donc pròche de la familha deus cornettos. Qu'ostendeish ua forma de sèrp entà poder apropia los sos horat e entà estar mei cort e poder estar gahat peu musician.
La soa tessitura qu'ei baisha e equivalenta au trombon o au tuba modèrnes qui'u remplacèn dens las orquèstras.
Capsicum annuum
Capsicum annuum es una espècia de pebron apertenent a la familha Solanaceae. Es originari d'una region anant de Colombia fins al sud dels Estats Units, es a l'ora d'ara l'espècia del genre Capsicum pus cultivada dins lo mond entièr. L'espècia engloba una granda varietat de formas e de talhas de pebrons, i comprés los pebrons suaus e d'unas varietats de pebrons picants talas que los jalapeños, lo pebron del Nòu Mèxic e lo pebre de Caiena.
Châtelus (Léger)
Châtelus (Léger) es una comuna francesa administrada per lo departament de Léger de la region de Ròse-Aups.
Scarlett Johansson
thumb|Scarlett Johansson a la Convencion Internacional dels Comics en 2013 a San Diego Scarlett Marie Johansson (Nòva York, 22 de decembre de 1984) es una actritz americana. Venguèt famosa internacionalament per son ròtle dins Lost in Translation de Sofia Coppola. Es un dels sex symbols mai importants d'Hollywood contemporanèament, e foguèt causida coma la femna mai sexy del mond per la revista Esquire en 2006 e 2013.
Sa Còla de Lop
Sa Còla de Lop (La Colle-sur-Loup en francés) es una comuna occitana dau Comtat de Provença, situada dins so departament dei Aups Maritims e sa region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Scarlett Johansson
Viu actualament, e dempuèi 2014, a París amb un publicista francés.
Sa Còla de Lop
Toponimia
Sa comuna es dins sa zona de s’article salat. La Còla de Lop es una forma forastiera.
Eurythmics
right|250px|thumb|[[Annie Lennox, cantaira de Eurythmics]]
Eurythmics es un grop anglés de pop ròck e new wave, originària de Londres (Anglatèrra). Es estat fondat per la cantaira de soca escocesa Annie Lennox e son companh a l'epòca, lo guitarrista Dave Stewart. Son acompanhats ocasionalament d'autres musicians. Eurythmics e conegut una capitada enòrma tan plan sul plan comercial qu'artistic pendent las annadas 1980.
Annie Lennox e Dave Stewart s'encontran dins las annadas 1970 e èran dins los grops The Catch, puèi The Tourists. En seguida de la dissolucion dels Tourists, contunhan amassa lor carrièra jol nom de Eurythmics. Se lor primièr album In the Garden es una malescaduda, lo segond, entitolat Sweet Dreams, capita capvath lo monde entièr gràcias a la cançon synthpop que lo balhèt lo nom.
Lor cançon Sweet Dreams (Are Made of This) es estada represa pel grop rock gotic american Marilyn Manson, e tanben en francés per Sylvie Vartan (Déprime).
Sacabota
thumb|200px|Un par de sacabotasLa sacabota (deu francés ancian saquer e boiter, qu'ei a díser e ) qu'ei un instrument de coire de la Reneishença provesit d'ua colissa entà poder har variar la soa longor e atau poder jogar gama cromatica com aquò b'ei tanben lo cas entau trombon qui ei considerat com un deus sons descendents.
Qu'èra tanben aperta de menestrel per oposicion a la trompeta militara (qui èra ua trompeta naturau) de longor fixa e incapabla d'interpretar melodias cromaticas.
Meaucé
Meaucé es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre e Vau de Léger.
Geografia
Altitud mièja =205 mètres. Superficie = 11.59 km.
Las vilas e de pòbles a costat de Meaucé son : La Loupe (cap de-luòc de costat) a 1.8 km, Fontaine-Simon a 2.3 km, Vaupillon a 2.8 km, Manou a 4.1 km, Sant-Éliph a 4.4 km.
Altitude moyenne =205 mètres. Superficie = 11.59 km.
Les villes et villages à côté de Meaucé sont : La Loupe (chef-lieu de canton) à 1.8 km, Fontaine-Simon à 2.3 km, Vaupillon à 2.8 km, Manou à 4.1 km, Saint-Éliph à 4.4 km.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Front popular (França)
Lo Front popular es una coalicion de partits d'esquèrra que governèt França de 1936 a 1938. Regropava los tres partits màger d'esquèrra, la SFIO, lo Partit radical socialista e lo Partit comunista (que sostengava los dos primièrs sens participar directament al govèrn), mas tanben tota una nebulosa d'autres movements.
Lo govérn de Front popular foguèt lo primièr de la IIIa<abbr class="abbr" title="Troisième" contenteditable="false"> Republica dirigit pels socialistas. Comencèt de reformas socialas importantas e constituís fins ara una de las referéncias incontornablas de la memòria e de l'istòria de l'Esquèrra francesa : los comjats pagats, la reduccion del temps de trabalh amb la setmana de quaranta oras e l'establiment de las convencions collectivas.
La reaccion militanta al 6 de febrièr de 1934
Dins l'istòria de l'Esquèrra francesa, es en reaccion a la jornada de revòlta del 6 de febrièr de 1934 per las ligas (Accion francesa, Jovença patriòtas, eca.) que los partits d'esquèrra decidisson de s'unir contra « lo dangièr faissista » e las tentativas de la drecha extrèma per establir en França un regime dictatorial equivalent e l'Itàlia faissista.
A partir del 12 de junh de 1934, un movement en favor d'una unitat d'accion comença a se realizar pendent de manifestacions de carrièra a París e en region.
De fach, se los socialistas e comunistas son autenticament convencuts qu'acaban de viure una tentativa de còp d'Estat per que s'establisca un regime autoritari, reacionan d'en primièr de biais escampilhat. A l'encòp concurrents e adversaris depuèi la scission eissida del Congrés de Tors de la SFIO, que nasquèt la SFIC que vendrà mai tard lo PCF, ambedos partits obrièrs patisson a retrobar lo dialòg. Pels comunistas, que seguisson de prèp las instruccions de la Tresena Internacionala, lo capitalisme es intrat dins sa « tresena fasa: lèu serà dins un periòde de crisi que l'obligarà a agressar l'URSS. Pendent aquel conflicte, que penson inevitable, arribarà, los comunistas auràn per pretzfach de lutar energicament contra la borgesia, quin que siá lo costat politic (dins aquel vejaire, los radicals o los republicans socialistas son assimilats a la drecha e tractats de faissistas). Fondamentalament revolucionari, lo PCF considèra quitament que lo combat deu s'espandre a la SFIO, copabla de contribuir a far abocar la Revolucion presican de politicas reformistas.
La SFIO, ela, se mesfia d'un Partit comunista que, al proposar un front unic, cercarià en realitat a traire cap a el los militants socialistas los alunhant de lors dirigents. Mai los socialistas, aliats tradicionals dels radicals, se sabon mal amb aqueles. Los dos partits ja coneguèron ensems per dos còps l'experiéncia de la coalicion, dins lo Cartèl de las Esquèrras, en 1924 e 1932. D'acòrdis de desistiments recipròquis lor avián permés d'investir una majoritat absoluda de sètis a la Cambra dels deputats. Mas, cada còp, socialistas e radicals acabèron per intrar en conflicte sus las questions economicas e socialas : los primièrs refusant fin finala lor sosten als govèrns dels seconds, los radicals acabavan per se ligar amb la drecha e los socialista de passar a l'oposicion. Sus la question de la responsabilitat del fracàs ambedos s'acusan e los rapòrts son, dempuèi 1934, plan conflictuals. En concrèt, los socialistas coma los comunistas, atacan violentament los radicals, lor perdonant pas lor aliança amb la drecha dins lo govèrn Doumergue, alara que los radicals repròchan als socialistas d'aver pas èsser eficaç dins lor sosten pendnet las doas experiéncias del Cartèl, çò que ne fa a lors vejaires d'aliats definitivament pauc frecantables.
Mas, lo 6 de  febrièr desencadenèt una dinamica qu'amguèt pauc a pauc las querèlas d'aparelh. L'endeman d'aquela jornada, de comitats antifaissistas se forman, comprenent de socialistas, de radicals e de representants de divers grops d'esquèrra, mas jamai de comunistas. Los partiments ideologics demoran. Lo 9 de febrièr, lo PCF e la CGTU organisan un grand rassemblament plaça de la Republica, contra lo faissisme e las ambiguïtats del govèrn. De son costat, la SFIO preferís rejònher per una manifestacion la crida de la CGT a la cauma generala pel 12 de febrièr. Lo PCF decidís de se jònher a la manifestacion, esperant tojorn traire a el los militants socialistas plaçant d'orators tot lo long del cortègi. Mas es lo contrari que se realiza: « los militants comunistas se jònhon al cortègi socialista, abandonant emponts e orators comunistas, e es al crit d'« Unitat ! Unitat ! » que los militants d'ambedos partits caminan ensems ».
Donc son los militants ordinaris, contra la volontat dels estats-majors levat Jacques Doriot, que fan del 12 février 1934 una manifestacion unitària, e preparan atal los esperits a l'idèa de Rassemblament popular. Es l'episòdi simptomatic d'una union antifaissista fòrça mai precoç a la basa qu'al cap d'ambedos partits que los dirigents s'òdian.
Lo revirament del Partit comunista
De fach, l'evolucion cap a l'unitat es pas evidenta, la direccion del PC essent d'en primièr temps ostil a tot aprochament amb la SFIO, en conformitat a la tactica « classa contra classa » elaborada dins los ans 1920 per la Tresena Internacionala. Mas, lo 26 de junh de 1934 a Ivry, Maurice Thorez realisa una virada a 180° cridant a l'unitat d'accion amb los socialistas.
Las explicacions d'aquela espectaculara virada son diversas e, per unes, controversadas. Es clar que de segur es amb la benediccion de l'internacionala, dirigida par Moscòu, que Thorez opèra aquel cambiament d'estrategia, la question demorant en suspens de saber se los comunistas franceses l'avián d'en primièr sollicitada o se l'iniciativa ven sonque del Komintern. De rasons interioras ne juguèron de segur, en mai de la volontat unitària de la basa: la tactica « classa contra classa » aviá mostrat sas limitas isolant lo partit e provocant una reculada del PC a las eleccions de 1932. Mas es subreot que Stàlin torna evaluar lo dangièr faissista, considerat fins alara coma accessòri, quand l'installacion solida d'Hitler al poder se confirma, que lo PC adòpta una atcitud unitària, e apond l'adjectiu francés a son nom.
Dubrís alara la via cap a la formacion d'un « Front popular » (l'expression es atribuida a Eugen Fried, representant de l'Internacionala comunista en França), amb coma primièra etapa la signatura entre los dos partits marxistas d'un pacte d'unitat d'accion lo 27 de julhet de 1934, ont s'entjan a jònher lors fòrça dins la luta contra lo faissisme e lo govèrn d'Union nacionala de Gaston Domergue.
Mas Thorez vòl pas ne demorar aquí e passa per la drecha una SFIO que, espantada, l'espandís a Nantas lo 10 d'octobre de 1934 suggerir « l'aliança de las classas mejanas amb la classa obrièra » e la constitucion d'un rassemblament mai qu'obrièr serà « popular », çò que constituís clarament un apèl a un partit radical, representant de las classas mejanas. De fach, Thorez considèra que los resultats de las eleccions cantonalas d'octobre de 1934, ont la drecha extrèma progressa trasent cap a ela d'ancians electors radicals, « mòstran que la « corsa de velocitat » engatjada entre los faissistas e los partits obrièrs per la conquista de las classas mejanas », tocadas pel caumatge e desorientadas politicament. Integrant los radicals a la logica d'union a l'esquèrra, Thorez espèra crear aquela dinamica. Aqueles darrirèrs, fòrça mesfisants al vejaire dels comunistas, refusan d'en primièr aquela proposicion d'aliança, posicion logica dins la mesura ont participan als govèrns d'Union nacionala: lo partit radical sembla penjar a drecha.
Lo raliament dels radicals
Pasmens, a l'estiu de 1935, la pression del penjal esquèrra del partit, coma los « Joves Turcs » e d'Édouard Daladier (que cerca un espaci politic après son fracaç del 6 de febrièr de 1934), mena Édouard Herriot a acceptar l'aprochament amb la SFIO e lo PC. De fach, fòrça elements, en mai de la volontat de gaireben totes los miltants de basa de renosar amb la tradicion d'un ancoratge a esquèrra del partit, suggerisson l'aliança amb lo Rassemblament popular. En efièt, lo partit radical, quitament ligat a la drecha dins los govèrn de trèva, subís de gaireben totes sos partenaris de criticas sovent violentas, anant de l'incompeténcia fins a la corrupcion, quitament se la politica de drecha menada per aqueles govèrns dona d'aise un nombre totjorn mai important de militants.
Al meteis temps, los comunistas fan d'elògi del partit radical, eritièr segon eles de la Revolucion francesa e representant d'una classa mejana ara solidària del proletariat. Lo darrièr verrolh cai quand l'Union sovietica s'apròcha de França enseguida la visita de Laval a Moscòu en mai de 1935. Lo PCF pòt alara votar los budgets militars e daissa passar un discors patriotic que trenca amb sas posicions anterioras que de segur va satisfar los Radicals.
Coma la eleccions municipalas de mai de 1935 se caracterizan encara per una reculada del partit radical, levat ont s'èra ligat amb la SFIO, Herriot a vetadièrament pas pus d'argument per contunhar la politica d'aliança amb la drecha, e lo comitat executiu del partit, « emportat per la mistica unitària antifaissista », decidís lo 3 de julhet de participar a la granda manifestacion unitària del 14 de juilhet.
La manifestacion del 14 de julhet de 1935
La causida de la data, a l'encòp fèsta revolucionàrias e festa nacionala, e del luòc (la manifestacion seguís lo mèsme percors qu'aquela del 12 de febrièr de 1934) es significatiu. Subretot, pel primièr còp, militants e caps radicals (coma Daladier), socialistas e comunistas desfilan ensems amb d'autres pichons partits, sindicats e associacions (CGT, CGTU, CVIA, Liga dels Drechs de l'òme...), dins una manifestacion de près de 500 000 personas e « dins l'euforia d'una unitat retrobada de l'esquèrra ». La solemnitat del moment es enforçada per la redaccion d'un jurament, escrich per Jean Guéhenno, André Chamson, e Jacques Kayser, que fan totes los manifestants, que reafirma l'importança de la mobilizacion antifaissista e fan sorgir d'objectius per melhorar la situacion del país.
Un programa electoral moderat e ambigú
Lo programa del Front popular, censat s'estructurar a l'entorn de son lèma electoral « Pan, Patz, Libertat », es mai concretament organizat en doas rubricas.
Las mesuras preconisadas pel Front popular en matèria economica son plan consequentas, pasmens se encara marcadas del sagel del compromés. Fòra de la volontat de reformar la Banca de França la sostrasent a l'influéncia dels seus 200 mai gros actionaris (las « 200 familhas », aquela « paret d'argent » qu'aviá trencat en 1925 lo primièr govèrn del Cartèl de las Esquèrras), « s'agís, a l'exemple de Roosevelt als Estats Units, de menar, coma se dirà mai tard, una politica de relança per la consomacion, que s'espèra que torne de la produccion, la reduccion de la tesaurizacion e lo retorn de la creissença » : « reduction de la setmana de trabalh sens reduccion del salari ebdomadari », « plan de grandas òbras d'utilitat publica », creacion d'un « fons nacional de caumatge » e d'un regime de retirada pels vièlhs trabalhadors. Amb aquò s'apond en matèra agricòla la realizacion d'un Ofici nacional de las cerealas destinadas a regularzar lo mercat e lutar contra les especulators.
De fach, quitament sul plan economic, aquel programa moderat del « mai pichon denominator comun » demora modèste e s'arrèsta a preveire la « realizacion dels preztfachs imediats » per resòlvre la crisi e aportar « una solucion a las injustícias socialas mai evidents [...], sens tocar a las estructuras de la societat », coma o volgavan los socialistas. D'aquel vejaire, es fòrça mai pròche dels vejaires del partit radical qu'aqueles de la SFIO, mai estatista alara que los radicals demoran fondamentalament de liberals. Aquò anèt pas sens crear de tensions entre lo partit radical e los socialistas, mas aqueles darrièrs deguèron renonciar donat la ferotja volontat del PC de far mòstra de moderacion per assegurar lo raliament de las classas mejanas al Front popular. Constituís pas mai qu'una basa de desistiment pel segond torn, cada partit defendent al primièr torn lo seu programa, que la compatibilitat amb lo programa de Front popular es pas totjorn evidenta. Aicí coma en politica estrangièra, las divergéncias entre aliats, las ambiguïtats son nombrosas, quitament se dins un primièr temps l'entosiasme dels militants pòt los mantenir calhat.
Victòria e rapòrts de fòrças intèrnes al Front popular
Profeitant de son unitat (los desistiments entre lo primièr e le segond torn foguèron gaireben sistematics e alara, los repòrts de vòtes, subretot comunistas, melhor qu'en 1928 e 1932), de la crisi economica e de l'abséncia d'una politica alternativa a drecha (ont l'argument de campanha màger se limita a l'anticomunisme), lo Front popular empòrta una victòria neta a las eleccions legislativas dels 26 d'abril e 3 de mai de 1936, amb gaireben 57 % dels vòtes exprimits al primièr torn e enviant, a l'eissit del segond, un total de 386 deputats sus 608 sètis a la Cambra dels deputats, que 147 per l'SFIO. Lo caractèr espectacular – quitament a l'epòca – d'aquel succés electoral vòl pas dire que l'opinion francesa seriá alara virada plan a l'esquèrra. Coma o solinha Eric Hobsbawm, lo trionf del Front popular « resulta de l'aument de sonque 1 % dels vòtes obtenguts pels radicals, los socialistas e los comunistas en 1932 », ja favorable a l'esquèrra verai, e lo succés del Front popular met subretot « dramaticament de relèu los costs de la desunion passada ».
Malgrat aquela relativa estabilitat del còs electoral d'esquèrra, las evolucions que fa cadun dels tres partenaris del Front popular permeton d'enlusir l'evolucion de l'opinion d'esquèrra. « Lo partit comunista podava legitimament aparéisser coma lo grand venceire de la consultacion : amb 1 500 000 vòtes, doblava sos vòtes de 1932 ». L'essencial d'aqueles ganhs son realizats als despens dels socialistas, que compenson lor pèrda dins lo mitan obrièr e prenguent sus l'electorat rural del Partit radical.
De fach, los radicals ( 1 400 000 vòtes), compromés per lor participacion als govèrns de drecha e per los sosten a la politica de deflacion, mas tanben a causa de la bipolarizacion del vòte, perdon 350 000 vòtes. Pasmens, lo caractèr estrategic de lor plaça dins la coalicion governamentala deu pas èsser negligit. Se los radicals venguèron mens ufanoses, son lors 106 deputats que permeton al govèrn d'existir, que los 219 deputats socialistas e comunistas correspondon exactament los 219 deputats de la drecha. D'aquel fach, los radicals aflaquits jogan pasment un ròtle pivòt. Sufís que causisson de penjar cap als moderats coma en 1926 o 1934, e lo govèrn de Front Popular désaparaitriá. Paradoxalament, pasmens se « batuts pels electors lo 26 d'abril, los radicals son en posicion d'arbitres, dins la mesura de far o desfar las majoritats, e lor poténcia parlementària fa d'el, al quite moment ont lor partit comença son declin, los mèstres vertadièrs del jòc politic francés ».
Lo govèrn Blum
Quitament se la progression del PCF dins son electorat tradicional es real, la SFIO consèrva un electorat estable de près de 2 milions de vòtes. Primièr partit de França, aparéis alara natural que lo cap del novèl govèrn siá eissit d'eles. Léon Blum s'esfòrça pasmens de demorar pragmatic : destria l'exercici de la conquista d'aquel poder. Los Franceses n'avent pas donat de majoritat als « proletarians » (SFIO e PCF sols), ne dedusís qu'es impossible, dins la situacion actuala, de transformar las estructuras socialas de França per anar dins lo sens de la societat socialista. Pledeja donc en favor de l'aplicacion mai estricta del programme del Front popular: lo 31 de mai, declara al Conselh nacional de la SFIO, que. Seguí qu'agiràn a l'interior del regime actual, d'aquel meteis regime qu'avèm mostrat las contradiccions e las iniquitats tot lo long de nòstra campanha electorala ». L'experiéncia serà donc pas socialista, mas se limitarà a una novèla fòrma de reformisme social. Blum vei tanben un segon avantatge a venir al cap del govèrn : « ocupant » lo poder, los socialistas pòdon directament empachar los faissistas de s'i installar.
De fach, aquela majoritat parlamentària inedita investit lo primièr govèrn de dominanta socialista de la Tresena Republica, e Léon Blum es nomenat president del Conselh pel President de la Republica Albert Lebrun, lo 4 de junh de 1936. Al contrari de la tradicion de la Tresena Republica, Blum decidís de se cargar de « pas cap de responsabilitat particulara per se consacrar tot entièr a la direccion del govèrn », pòca d'enforçar la presidéncia del Conselh: « A son vejaire, lo cap del govèrn deviá pas se limitar a coordonar l'accion dels ministres, mas deviá vertadièrament dirigir, al biais del Primièr ministre britanic ». Blum dispausa vertadièrament d'una autoritat reala sul govèrn que presidava.
Léon Blum s'arrèsta pas de definr lo ròtle devolut al President del Conselh: fa novelum tanben al crear de pòstes novèls ministerials e destriant los ses ministèris e de personalitats novèlas, quitament se de barons del radicalisme tenon lor plaça, coma Camille Chautemps, Yvon Delbos (ministre dels Afars estrangièrs) o Édouard Daladier, vice president del Conselh, ministre de la Defensa nacionala e de fach numero 2 del govèrn.
L'equipa amassada per Blum compta fòrça ministres neofits coma los socialistas Vincent Auriol a las Finanças e Georges Monnet a l'Agricultura, coma lo jove (36 ans) Léo Lagrange, nomenat sossecretari d'Estat a los Espòrts e lésers, e lèu trufat per la drecha e la drecha extrèma coma titulari del « ministèri de la canha ». Recruta tanben a la font dels Joves Turcs, « aquela novèla generacion d'elegits radicals nonconformistas e ancorats a esquèrra », a de pòstes que jutja importants : l'Educacion nacionala per Jean Zay (32 ans), l'Aire per Pierre Cot. Mai, Blum es lo primier a nomenar de femnas (Suzanne Lacore, Irène Joliot-Curie e Cécile Brunschvicg) coma secretàrias d'Estat, alara qu'an pas encara lo drech de vòte.
Lo govèrn es globalament dominat pels socialistas (20 ministres e secretaris d'Estat, contra 13 radicals), los comunistas causisson de lo sosténer de l'exterior. En efièt, tot assegurant Blum de lor sosten total, lo PCF preferís donar pas presa a las paurs revolucionàrias progidas dins las classas mejanas per l'oposicion, que « mostrava de contunh sans cesse l'espavental de « l'òme amb cotèl entre las dents » e predisiá la violéncia bolchevica de brèu tèrme ». Aquela posicion en mai del vantatge de se comprometre pas tròp amb un poder domorat borgés e contunhar lo cas escasent lor imatge al sen de las massas, ont lor influéncia aumenta.