cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Canton (China)
Penetracion europèa
Las missions estrangièras de París i establiguèron un vicariat apostolic d'en primièr confisat a Monsenhor Guillemin. Aquel i faguèt bastir la Catedrala del Còr Sacrat qu'encara existís.
Los autres pòrts dubèrt al meteis temps èran Fuzhou, Xiamen (Amoy), Ningbo e Shanghai.
Invasion japonesa
Pendent l'invasion japonesa, la vila patiguèt dempuèi l'automne de 1937 de violents bombardaments estrategics sus d'objectius civils, provocant la redaccion d'una resolucion de blaime per la Societat de las Nacions contra Japon. L'armada imperiala i bastiguét tanban l'unitat de recerca bacteriologica 8604, una filiala de l'unitat 731, ont de mètges japoneses practicavan d'experimentacions sus des cobais umans.
Ara
thumb|left|300px|Vista de Canton dempuèi lo fluvi de las Pèrlas
Foguèt una de las primièras vilas a se dubrir als investiments estrangièrs al començament dels ans 1980. La proximitat d'Hong Kong favorizèt l'emergéncia de tot lo Guangdong.
Fribourg (Mosèla)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Canton (China)
Ara
La fièra internacionala de Canton, que se debana dos còps l'an (abril e octobre), es una de las mai grandas fièra comerciala del mond. S'i fan de negòcis de textil fins a l'electronica.
Fribourg (Mosèla)
Istòria
Lo pichon vilatge a bastit a l'entorn de la siá motte féodale : lo Thalbourg. En bastint lo Thalbourg, las gents avián la possibilitat de se defendre de las pillards. Quitament l'avesque de Mètz i èra vengut bastir un castèl al pè d'aquela motte. Castèl #que pas #visitar jamai. Bastit l'an 1340 per escapar a las violéncias de las Messins, monseigneur Claude Sant-Simon ordonna la siá demolicion l'an 1747. La còlera de las Fribourgeois #èsser granda mas i aguèt rasat fins al sòl e las siás pèiras #servir a bastir la granja dels "basses tribunals". Un nòu castèl, aquel del senhor del Puisot e del Stock i aviá lududes tanben #èsser bastit a l'abric de la motte féodale. Los dos castèls an existit a Fribourg pendent mai de #cent ans. Aquel darrièr existís totjorn e los proprietaris fan tot per salvaguardar-o.
Canton (China)
Ara
La populacion passèt de 7,126,000 abitants segon lo cens de 2001 a 10,500,000 segon lo recensament de 2003, e 15,000,000 en 2008.
Fribourg (Mosèla)
Istòria
A Albeschaux, comuna de Fribourg, la capèla Santa-Anne défie lo temps. Bastida plan abans l'arribada de las chevaliers de Malta, Santa-Anne e Rhodes (pòble vesin) remembren los sieus remembres. Los chevaliers se #installar al coatz Augustines a Sants-Texans-de-Basel a.
Montreuil (Vendèa)
Montreuil  es una comuna peitavina administrada per lo departament de Vendea de la region daus País de Leire.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Fribourg (Mosèla)
Istòria
Le petit village est construit autour de sa motte féodale : le Thalbourg. En construisant le Thalbourg, les gens avaient la possibilité de se défendre des pillards. Même l'évêque de Metz était venu construire un château au pied de cette motte. Château qu'il ne visita jamais. Construit en 1340 pour échapper aux violences des Messins, monseigneur Claude Saint-Simon ordonna sa démolition en 1747. La colère des Fribourgeois fut grande mais il fut rasé jusqu'au sol et ses pierres servirent à construire la ferme des "basses cours". Un nouveau château, celui du seigneur du Puisot et du Stock avait lui aussi été construit à l'abri de la motte féodale. Les deux châteaux ont existé à Fribourg pendant plus de cent ans. Ce dernier existe toujours et les propriétaires font tout pour le sauvegarder.
A Albeschaux, commune de Fribourg, la chapelle Sainte-Anne défie le temps. Construite bien avant l'arrivée des chevaliers de Malte, Sainte-Anne et Rhodes (village voisin) rappellent leur souvenirs. Les chevaliers s'installèrent au couvent des Augustines à Saint-Jean-de-Basel au.
Canton (China)
Geografia
thumb|right|260px|La zona del delta del fluvi de las Perlas incluent la prefectura de Guangzhou. Situada dins la partida centre sud du Guangdong, Guangzhou s'espandís de 112 ° 57 'à 114 ° 03' de longitud È e 22 ° 26 ' a 23 ° 56' de latitud nòrd. La vila fa partit de la megalopòli del Dèlta del fluvi de las Perlas e lo centre vila foguèt siruada a costat del mont Baiyun, qu'es localament momenat. La superfícia totala de l'entitat administrativa de la vila es de, que 10 districtes osupan (1,483.96 milles carrés), alara que dos ocupan lo rèsta. La nautor de la prefectura aumenta en general del sud-oèst al nord-èst, amb de monts formant l'espina dorsala de la vila, e l'ocean per davant.
La vila es situada a la broa del fluvi de las Pèrlas, a una centena de quilomètres de bòca del seu dèlta,.
Clima cantonés
Lo clima cantonés es a l'origina del nom clima subtropical umid (dich tanben « clima chinés »), un tipe de clima localizat dins una partida de China, du Japon, dins lo sud dels Estats Units d'America, lo nòrd d'Argentina, l'èst de l'Africa del Sud e lo sud èst d'Austràlia. Se caracteriza per una umiditat granda amb una pluviometria anadièra de, d'ivèrns doces amb una temperatura mensuala de en genièr e d'estius cauds e moises amb una temperatura mensuala de  en julhet. Las precipitacions son abondantas tota l'anada. Canton es jos l'influéncia de la monson e la sason dels tifons s'espandís de junh a setembre. Sol l'automne, d'octobre a decembre, es luminós.
Administracion
Canton es cap luòc dels districtes seguent: Yuexiu (fusionat amb Dongshan), Liwan, Haizhu, Tianhe, Baiyun, Huangpu, Fangcun, Huadu, Conghua, Zengcheng, Panyu.
Cultura cantonesa
thumb|right|[[Catedrala del Còr Sacrat de Canton]]
La vila de Canton es, d'entre las tres mai grandas vilas chimesas actualas que demòra mai alunhada geograficament de Pequin; la seuna integracion culturala e politica es tanben aquela que foguèt mai tardiva. Los cantoneses, pròche d'Hong Kong e plutôt influencés par l'Occident, gardan un sentiment d'independéncia.
Le clima subtropical du Guangdong inspira un biais devida miègjornal plan diferent de las províncias nòrd del Yangzi Jiang.
La coisina cantonesa es reputada.
Lo cantonés es un dels rares dialèctes chineses que benefica de caractèris pròpres, que l'utilizacion foguèt popularzat per l'utilizacion coma lenga oficiala a Hong Kong.
Lo simbòl de la vila es una estatua representant cin cabras, que se pòt veire dins lo pargue Yuexiu.
Universitats
Universitats nacionalas
Economia
thumb|Lo CBD del [[Districte de Tianhe, amb la CITIC Plaza.]]
Canton es la tresena mai granda vila de China continentala, aprèp Shanghai e pequin. Capitala de la provícia del Guangdong, la província de China continentala mai rica en tèrme de PIB, contribuís fórça a la produccion de riquesa dels país. Per Guangzhou passa la mai granda partida dels produchs manufacturats de dèlta de la Riu de las Perlas, es una de las principalas agglomeracion comerciala de China continentala. En 2009, lo PIB nominal de la vila atenh, o , aquel per abitant es de o. La Fièra de china a Canton es organizada cada an en abril e en octobre es organizada pel ministre del comerci chinés. Inaugurada a la prima de 1957, la Fièra es un evenement major per la vila. Dempuèi la 104 edicion, l'ancian site de Liuhua Complex es pas mai utilizat la fièra foguèt transferida a Pazhou Complex.
Torisme
thumb|250px|La novèla torre de television en [[2007]] Existís mai de 180,000 ostelarias, restaurants e entrepresas de servici. 40 % del pargue chinés de taxis roges circulan a Canton.
A Canton i a fòrça pargues fòrças espandits e plan consebuts e dos zòos.
Luòcs d'interèst
thumb|light|280px|Lo temple dels aujols de la familha Chen
Guangzhou, una de las cinc mai granda agglomeracion del país, es una vila reputada per tota China per la gastonomia. S'i trapa la Citic Plaza, l'una de la dètz mai nautas torres del mond, amb 391 mètres, sus l'illòta de 沙面Shamian, consèrva una remarcable arquitectura coloniala datant de la fin del sègle XIX. Lo musèu de la tomba dels Yue del Sud presenta una fòrça bèla colleccion d'objèctes arqueologics descobèrts en 1983.
Esport
thumb|right|240px|L'[[Estadi Olimpic de Guangdong]]
L'Estadi Olimpic de Guangdong foguèt bastit pels des Jòcs Olimpics d'estiu de Pequin de 2008. Aquel estadi olimpic omniesports pòt abrigar 80,000 spectators foguèt inaugurat l'11 de novembre de 2001 per la dubertura dels 9 Jòcs nacionals de la Republica populara de China.
Subdivisions administratives
La vila sosprovinciala del Canton exercís la seuna jurisdiccion sus dotze subdivisions - dètz districtes e deux vilas districtes .
Notas referéncias
<References/>
Ghjacumu Santu Versini
Ghjacumu Santu Versini (Marignana, 10 d'abril de 1867 - Aiacciu, 21 de decembre de 1922) foguèt un escrivan còrs. Aqueste regent fondèt amb son collèga Saveriu Paoli A Cispra en març de 1914, una revista que marquèt durablament la vida cultura de Corsega. Recebèt l'escais "Buscagliulu".
Ostal Seilhan
thumb|Vista generala thumb|Vista generala
L'ostal Seilhan foguèt donat per Pèire Seilhan, viguièr del comte de Tolosa, a Domenge de Guzmán segon un acte datat del 25 d'abril de 1215.
Lo bastiment fa ara partit de l'Universitat Catolica de Tolosa. Es lo luòc ont foguèt fondat l'òrdre dels Predicaires. Foguèt bastida suls ancians barris galloromans de la vila, compòrta d'elements datant del sègle XIII al Sègle XVII. L'associacion tolosenca de Sant Domenge comprèt l'ostal en 1988.
La capèla
thumb|Lo plafon de la capèla Aquela sala d'en primièr foguèt la capèla del luòc, puèi un tribunal de l'Inquisicion e ara un anfiteatre de l'Universitat catolica. Lo plafon se constituís d'una seria de cinc còps tres quadres del sègle XVII presentant la vida de Sant Domenge, coma una granda benda dessenhada. Aquela seriá foguèt pinta per Balthasar Moncornet, un fraire dominican. L'òrdre encoratja en efècte los seus membres a exprimir lors talents, coma los artistics, lor daissant fòrça libertat.
Un autre mòstra Sant Pèire e Sant Pau ofrissent a Domenge lo baston de caminada, las Escrituras e las caus del Reialme, per reconciliar las gents amb Dieu.
Un autra encara mòntra un can tenent dins lo morre una entòrcha enfuocada davant un glòbe terrèstre, que se referís a la paraula d'Evangili disent que Jèsus ven alucar un grand fuòc sus Tèrra. Lo can, un dels simbòls de l'òrdre foguèt gardat a causa del jòc de mòts: lo « can del mèstre » se dich en latin Domini canes, que remembra lo mòt « dominican ».
La cambra de Domenge
thumb|La cambra de Sant Domenge Se pòt i veire de rèstes de barris galloromans de la vila. Un veiral i será lèu apondut (en 2015), per remenbre los de la dona de l'ostal a Sant Domenge.
Doas cambras anexadas mòntran l'un de quadres de Sant Tomàs d'Aquin e l'autre un lièch e una tunica avent apartenguèt a Henri-Dominique Lacordaire, que reviscolèt l'òrdre aprèp la Revolucion francesa.
Seriá de quadres
Sièis quadres situats a l'estatge presentent la vida de Sant Domengz.
Vouxey
Vouxey es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Geografia
Lo vilatge se situa a Unitat|7|km}} al nòrd de Châtenois, separat de Removille pel Vair.
Le village se situe à 7 km au nord de Châtenois, séparé de Removille par le Vair.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Vouxey Fasiá partida del marquisat de Removille, bailliage de Neufchâteau, e aperteniá dins l'ostal de Bassompierre. A l'esperital, lo patrocini de la glèisa i aviá confiat a la abbé de Chaumousey, lo ressort paroissial en comprenent Courcelles-jos-Châtenois e Dolaincourt.
De 1792 a l'an X, la municipalitat #èsser cap de-luòc d'un costat en lo district de Neufchâteau.
Vouxey faisait partie du marquisat de Removille, bailliage de Neufchâteau, et appartenait à la maison de Bassompierre. Au spirituel, le patronage de l’église était confié à l’abbé de Chaumousey, le ressort paroissial comprenant Courcelles-sous-Châtenois et Dolaincourt.
De 1792 à l’an X, la commune fut chef-lieu d'un canton dans le district de Neufchâteau.
Mecanica classica
La mecanica classica es un domeni de la fisica qu'es basada sus lei teorias d'Isaac Newton. Permet de descriure lo movement d'un objècte macroscopic que sa velocitat demora febla a respèct de la velocitat de la lutz. Desvolopat a partir dau sègle XVII, foguèt la basa de la fisica fins a la fin dau sègle XIX e l'aparicion de la mecanica quantica e de la relativitat generala. Considerat coma un cas particular d'aquelei teorias, demora fòrça utilizat per leis engenhaires e per certanei scientifics car es totjorn ben adaptat per depintar lo movement dins lei condicions usualas de la vida vidanta.
Lidòs
Lidòs (Lizos en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra situada dens lo departament deus Hauts Pirenèus e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Mecanica classica
De l'Antiquitat a l'Edat Mejana
Tre l'Antiquitat, divèrseis intellectuaus (filosòfs, engenhaires...) prepausèron d'idèas per descriure lo foncionament de fenomèns naturaus. Pasmens, maugrat un nombre important de teorias variadas, se fau subretot destriar lo trabalh d'Aristòtel car sa pensada e sei desvolopaments venguèron la nòrma en Euròpa e en Orient Mejan fins a la Renaissença.
Lidòs
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Mecanica classica
De l'Antiquitat a l'Edat Mejana
A respèct de la màger part dei proposicions concurrentas, la mecanica aristoteliciana èra basada sus l'idèa — concèpte fòrça novator durant l'Antiquitat — que de lèis abstrachas devián regir lo foncionament de la natura. De mai, èra basada sus la logica e sus l'observacion. Ansin, Aristòtel e sei disciples acomencèron d'estudiar lo movement deis objèctes. Destrièron lei nocions de « movement naturau » (qu'es responsable dau retorn deis objèctes a son ponch de partença) e de « movement fòrçat » (qu'es responsable dei movements impulsats d'un objècte a un autre). Amb aquò, establiguèron lo fach qu'un movement non naturau s'arrestava quand lei fòrças a l'origina dau desplaçament disapareisson. Puei, postulèron l'existéncia d'un vuege ipotetic ont un objècte deviá demorar immobil ò tombar amb una velocitat infinida, çò qu'èra una teoria relativament pròcha de la nocion contemporanèa d'inercia. Lo movement èra alora explicat per la creacion d'un vuege en avans de l'objècte que son rempliment per l'èr permetiá de crear un vent entretenent lo movement.
Occitan aguiainés
miniatura|300px|Reparticion de l'occitan ancian. L'occitan aguiainés es lo nòrd-occitan qu'era parlat en Peitau, Engolmés, Aunís e Sentonge (lo nòrd d'Aquitània, sonat Aguiaina  ), liat estrechament au lemosin e lo marchés e confrontant emb lo gascon. Laisset un solide substrat dins lo peitavin-sentongés, qu'a contunhat d'evoluïr au costat dau lemosin e presenta emb eu de traits comuns non partatjats emb l'occitan ancian.
Lidòs
Toponimia
Lidòs que vien deu nom latin d'òme Lisius, dab lo sufixe aquitan -ossum. Lidòs qu'èra ua anciana grana proprietat antica qui avèva per mèste Lisius,.
Mecanica classica
De l'Antiquitat a l'Edat Mejana
Après la mòrt de son fondator, lo trabalh d'Aristòtel conoguèt mai d'un aprigondiment per explicar de movements pus complèxs coma aqueu d'una sageta tirada per un arc. La mecanica aristoteliciana foguèt adoptada per Platon qu'estudièt lei movements circulars. Pasmens, lei successors de Platon èran pas d'acòrdi ambé certaneis aspècts de la teoria d'Aristòtel e au sègle VI, apareguèron lei premierei versions de la teoria deis impetus. Predominanta fins a la Renaissença, aquela teoria remplacèt lo vuege ipotetic d'Aristòtel per l'existéncia d'una fòrça dicha impetus que permetiá de mantenir un movement fins a son agotament. L'intensitat de l'impetus despendiá de l'accion iniciala a l'origina dau movement.
Lidòs
Lòcs e monuments
right|250px|thumb|Plancarta de carrèra. right|250px|thumb|Plancarta de carrèra.
Occitan aguiainés
Origina
Lo dialecte, coma lo lemosin e lo marchés, ven dau protolemosin, que s'es estendut fins a la linha von Wartburg. Pasmens, l'occitan aguiainés es un parlar especific.
Mecanica classica
Lo Periòde Modèrne
Au començament dau sègle XVII, la descubèrta dau telescòpi permetèt a Galileo Galilei (1564-1642) de realizar d'observacions astronomicas (Jupitèr e sei lunas, la Luna... etc.) que confirmèron lo modèl eliocentric prepausat per Nicolau Copernic (1473-1543). Galilei estudièt tanben la tombada deis objèctes. Seis experiéncias li permetèron d'establir la premiera teoria modèrna de l'acceleracion e la rotacion unifòrma de la Tèrra.
Occitan aguiainés
Literatura
Era lo dialecte d'expression poetica dau trobador Richard Còr de Leon, rei d'Anglhaterra e prince-duc d'Aquitània, e de nombrós trobadors (occitanofòns) eran originaris de quelas regions, per exemplhe Jaufré de Ponç e Rigaut de Berbezilh, tots dos de Sentonge.
Mecanica classica
Lo Periòde Modèrne
A partir d'aquelei trabalhs, Isaac Newton (1643-1727) capitèt d'unificar lei tres lèis principalas dau movement (la lèi de l'inercia, la segonda lèi de Newton e la lèi de l'accion e de la reaccion) e de leis utilizar per resòuvre plusors problemas importants de la mecanica dau periòde. Puei, de lèis similaras foguèron establidas per d'autrei domenis de la fisica, çò que permetèt la formacion progressiva de la mecanica classica.
Paul Walker
vinheta
Mecanica classica
Lo Periòde Modèrne
Aquela evolucion contunièt fins au començament dau sègle XIX e lo perfeccionament continú deis otís matematics (mecanica lagrangiana, mecanica hamiltoniana... etc.) permetèt d'aplicar la mecanica classica a la màger part dei fenomèns estudiats per lei fisicians. Pasmens, a la fin dau sègle, mau capitèt d'explicar certanei fenomèns observats dins de sistèmas infinidament pichons (problema dau còrs negre... etc.) ò dins de sistèmas infinidament grands (electromagnetisme, movement de Mercuri a l'entorn dau Soleu...). Aquelei limits entraïnèron lo desvolopament de la mecanica quantica e de la relativitat generala que s'aplican respectivament ai problemas regardant l'infinidament pichon e ais objèctes amb una velocitat pròcha de la velocitat de la lutz.
Lo ròtle actuau de la mecanica classica
Uei, la mecanica classica fa partida de la mecanica quantica e es plus una teoria independenta. Pasmens, es totjorn utilizada per depintar lo movement d'objèctes non infinidament pichons e amb una velocitat pas pròcha de la velocitat de la lutz. Ansin, es encara fòrça utilizada per la màger part dei scientifics e deis engenhaires.
Principis de basa
La mecanica classica estudia principalament lo desplaçament d'objèctes pontuaus a partir d'un nombre reduch de paramètres que son sa posicion dins l'espaci, sa massa e lei fòrças que li son aplicadas. En mai, dos principis governan lo desplaçament d'un objècte. Lo premier es la conservacion de l'energia. Lo segond es lo principi de localitat que dona que leis objèctes son unicament influenciats per leis objèctes situats a proximitat. Per depintar lo movement d'objèctes non pontuaus, fau ajustar d'autrei paramètres coma sa rotacion.
Arrondiments de Charanta
Lo departament de Charanta a 3 arrondiments :
Mecanica classica
Sistèma de referenciau
Per situar un ponch dins l'espaci, la mecanica classica utiliza un ensems de sistèmas de referenciau dichs referenciaus inerciaus. Dins aqueu tipe de referenciau, l'acceleracion d'un objècte somés a ges de fòrça ò a de fòrças se compensant es nulla. Aquò permet una expression relativament simpla dei lèis depintant lo movement.
Arrondiments de Charanta
Istòria
A la creacion dels arrondiments, en 1800, Charanta n'aviá 5:
Mecanica classica
Sistèma de referenciau
De referenciaus non inerciaus existisson tanben. Son en acceleracion a respèct d'un referenciau inerciau. Aquò permet donc de representar leis efècts d'aquela acceleracion coma una fòrça d'inercia e de gardar l'aspèct relativament simple dei calculs menats dins lei referenciaus inerciaus.
Arrondiments de Charanta
Istòria
En 1926, los arrondiments de Barbezieux e Rufec son suprimits. Las comunanas dau primier son annexadas a l’arrondiment de Conhac. Las comunas de l’arrondiment de Rufec son annexadas a l’arrondiment de Confolent.
En 2008, las comunas de l’ancian arrondiment de Rufec passan dins l’arrondiment de Confolent.
Mecanica classica
La velocitat
La velocitat correspond au taus de cambiament de posicion a respèct dau temps. Es definida coma una grandor vectoriala qu'es la derivada de la posicion en foncion dau temps. En mecanica classica, diferentei velocitats pòdon s'addicionar ò se sostraire. De mai, son expression despend dau referenciau chausit e pòu donc variar en foncion de l'observator (que prend generalament un referenciau qu'arrenja sei calculs). Per exemple, s'una veitura rodelant vèrs l'èst a 70 km/h lòng d'una rota drecha passa un camion rodelant dins la meteissa direccion a 50 km/h, lei menaires dei dos veïculs auràn d'impressions diferentas : per lo menaire dau camion, la veitura se desplaça vèrs l'èst a 20 km/h (70 − 50 = 20) mentre que per lo menaire de la veitura, lo camion se dirigís vèrs l'oèst a 20 km/h.
Arrondiments de Charanta
Istòria
En 2017 los limits son chamjats per correspondre a las intercomunalitats.
Mecanica classica
L'acceleracion
L'acceleracion correspond au taus de cambiament de la velocitat a respèct dau temps. Es definida coma la derivada de la velocitat ò coma la derivada segonda dau vector posicion. Quand la velocitat demenís, es de còps dicha deceleracion. Coma la velocitat, es una grandor vectoriala que pòu s'addicionar ò se sostraire.
Fòrça e segonda lèi de Newton
La segonda lèi de Newton ò principi fondamentau de la dinamica es una relacion fondamentala de la mecanica classica. Permet de liar l'acceleracion d'un còrs dins un referenciau a la resultanta dei fòrças que s'i aplican.
Trabalh e energia
Lo trabalh d'una fòrça correspond a l'energia fornida per aquela fòrça quand son ponch d'aplicacion se desplaça. Es responsable de la variacion d'energia cinetica dau còrs que subís aquela fòrça. L'energia correspond a la capacitat d'un objècte de produrre de l'energia. N'existís dos tipes que son l'energia cinetica que correspond a l'energia liada au movement d'un còrs e l'energia potenciala que correspond a l'energia liada ais interaccions entre dos sistèmas.
Se lei fòrças aplicadas a l'objècte en movement son conservativas, l'energia totala dau sistèma, sòma deis energias cinetica e potenciala, demora constanta. Gràcias au principi de conservacion de l'energia, aquò permet d'obtenir de relacions permetent de liar lo trabalh de la resultanta dei fòrças au desplaçament d'un objècte. En revènge, s'una fòrça au mens es dissipatritz d'energia (fòrças de fretament... etc.), l'energia totala va pauc a pauc demenir fins a l'aplant dau movement.
La mecanica lagrangiana
La mecanica lagrangiana (ò mecanica analitica) foguèt desvolopada a la fin dau sègle XVIII per Joseph-Louis Lagrange (1736-1813). Es una formulacion fòrça matematizada de la mecanica classica qu'a una portada fòrça generala. Favorizèt lo desvolopament de la fisica teorica dins lo corrent dau sègle XIX e una partida de son formalisme es totjorn utilizat en mecanica quantica.
Sa basa matematica es l'operator lagragian que permet de descriure d'un biais concís lo movement a partir dei variablas dinamicas. Per aquò, la mecanica lagrangiana s'interessa pas au concèpte de ponch materiau coma Newton mai a una grandor dicha accion. L'aplicacion dau principi de mendra accion permet alora de depintar una trajectòria sensa se preocupar dei fòrças de supòrt que pòdon èsser relativament complèxas d'exprimir.
La mecanica hamiltoniana
La mecanica hamiltoniana es un melhorament important de la mecanica lagrangiana que foguèt desvolopat per lo premier còp en 1833 per lo sabent irlandés William Rowan Hamilton (1805-1865). Coma l'òbra de Lagrange, son trabalh aguèt una importància majora en fisica teorica e son formalisme foguèt a l'origina dau formalisme modèrne de la mecanica quantica. Sa basa es l'operator hamiltonian qu'es la transformada de Legendre dau lagrangian. Gràcias a l'utilizacion deis eqüacions d'Euler Lagrange, permet una reformulacion pus simpla dei resultats obtenguts per Lagrange.
Limits relativistas
Tre la fin dau sègle XVII, la mecanica classica mostrèt de limits dins la resolucion de certanei problemas. De'n premier, lo principi d'accion instantanèa qu'èra sota-estendut per leis eqüacions de Newton entraïnèt rapidament de dificultats, compres a Isaac Newton eu meteis, car s'acordava mau ambé leis observacions de l'Univèrs. Puei, lo desvolopament de l'electromagnetisme entraïnèt la descubèrta de plusors fenomèns (movement de la lutz, descripcion dau corrent electric...) que respectavan pas (ò gaire) leis eqüacions de la mecanica classica. Leis astronòms descurbiguèron tanben d'objèctes que son orbita èra pas calculable ambé leis eqüacions classicas.
Limit quantic
Regardant lei sistèmas infinidament pichons, la mecanica classica a donc limits importants que son la quantificacion dei grandors dins lei sistèmas de talha pichona (de l'òrdre d'un atòm) e lo principi d'incertitud d'Heisenberg. Lo premier empacha la definicion deis otís de la mecanica classica car lei fòrças ò lei potenciaus pòdon pas èsser depintats ambé de grandors quantificadas. Lo segond empacha la definicion precisa de coordenadas per descriure la trajectòria d'un objècte.
Brancas
La mecanica classica es devesida entre mai d'un domeni que son generalament definits per lo ponch de vista adoptat per l'observator dau movement. Ansin, se pòu destriar plusors disciplinas segon lei proprietadas estudiadas : Existís tanben una definicion dei disciplinas basada sus l'objècte estudiat : Enfin, lei dos sistèmas de classament pòdon èsser mesclar per destriar, per exemple, la cinematica dau ponch de la dinamica dau solid indeformable.
Occitan aguiainés
De l'occitan au peitavin-sentongés
miniatura|300px|Reparticion dau peitavin-sentongés. miniatura|300px|Limite òc-oïl en [[1875.]] Los dialectes ancians dau nòrd-oest de l'Aquitània son estats progressivament remplhaçats dau nòrd au sud per de dialectes d'oïl entre lo seglhe XII e lo seglhe XX,. Los parlars d'oïl actuaus de quelas regions conservan de nombrós traits d'origina occitana. Aitau Liliane Jagueneau (lingüista, universitat de Peitieus) declara que "Lo lexic peitavin-sentongés a un grand nombre de termes en comun emb l'occitan, e podem dire que sul plan lexicau en particular, lo peitavin-sentongés es lo perlonjament de l'occitan en domeni d'oïl". Piare Bonaud (universitat de Clarmont-Ferrand) aviá perabans establhit una lista de 1200 vocablhes comuns au peitavin-sentongés e a l'occitan e declarat que "Dins queu domeni, es pas exagerat de dire que quauqu'un que volriá causir sos mots emb suenh en peitavin-sentongés poiriá quasiment parlar un occitan en fonetica d'oïl!" . Jacques Pignon (lingüista, universitat de Peitieus) aviá establhit, despuei 1960, la preséncia en peitavin de nòu traits fonetics e de set formas gramaticalas comuns emb l'occitan. Pèire Bèc dins lo compte-rendut que fa dau trabalh de Jacques Pignon pensa pusleu que son 10 traits fonetics que son comuns au peitavin e a l'occitan e non 9, lo tractament peitavin dau sufixe -arius podent segon eu s'explicar per una continuitat emb lo gascon.
Dins lo sud de Sentonge, lo clivatge fòrça pus brutau entre sentongés e gascon fai pensar pusleu a una causa accidentala. L'abat Th. Lalanne troba l'explicacion dins las devastacions de la guerra de Cent Ans. D'efieit, la region es estada fòrça estreitament implicada dins de lutas qu'avián ja començat pres de tres seglhes abans la guerra de Cent Ans. En 1152, Alienòr d'Aquitània, divorciava d'emb Loís rei de França qu'aviá esposat en 1137 per se remaridar dos ans pus tard emb Enric  de Plantagenest, comte d'Anjau, e futur rei d'Anglhaterra. Las lutas que s'enseguisson troberon provisòriament lor conclusion dins lo restachament dins un primier temps de Peitau a la corona de França. Es una etapa importanta dins l'istòria de la lenga pr'amor que lo francés ven alara la lenga de la chancelariá.
Lo Guide du Pèlerin de Saint-Jacques-de-Compostelle, escrit au seglhe XII, distinguís ben lo sentongés. Chau comprendre dins queu contexte que lo sentongés era alara de l'occitan (e non lo sentongés actuau), e qu'òm lo destriava dau francés, en chaminant dau nòrd au sud.
Après la mòrt de Loís IX, la guerra reprenguet mai fòrtament. Peitieu deven pendent un temps la capitala de França jos Charles VII. Sentonge e Engolmés devenon un daus champs de batalha en rason de lor proximitat emb Guiana, quelas províncias essent tengudas pels anglo-aquitans. Las guerras que s'i son passada sus fogueron particularament murtrieras. A queles ravatges s'ajostan las epidemias de pestas repetidas, dont la pesta negra de 1349. Après la fin de la guerra marcada per la desfaita daus anglo-aquitans a Castilhon (Gironda) en 1453, la populacion de la region era decimada a 90%. S'es fait apeu de maniera massiva a de populacions francofònas (parlaires de la lenga d'oïl) vengudas de regions pus au nòrd per la repoblar (Peitau, Anjau...). Es aitau que s'explica, sembla, l'abséncia de tot parlar intermediari entre lenga d'oïl e lenga d'òc en Sentonge.
S'avera que despuei lo començament dau seglhe XIII certs documents de Sentonge (ex. Le coutumier d'Oléron ), e queus d'Aunís (ex. "Le Terrier du Grand fief d'Aunis" ) e de Peitau (ex. : "Le vieux coutumier du Poitou" ) eran ja redigits dins una lenga d'oïl, que maugrat la francizacion a l'escrit, mostrava ja los principaus traits dau peitavin e dau sentongés. Mas a la mesma epòca daus documents de Sentonge centrau (ex. "Charte du Mas Verlaine près de Berbezilh" ), o dau sud-est de Peitau (ex. : "Les Coutumes de Charroux" ) eran dins una lenga que portava la marca de l'occitan.
Limite meridionau
Lo limite meridionau es pas segur pr'amor que lo sud de Sentonge es partatjat entre atestacions daus parlars aguiainés e gascon. Veire occitan sentongés per d'exemples.
Reconstitucion en occitan restablhit
Es possiblhe de reconstituir una version moderna d'occitan aguiainés segon las atestacions e las prononciacions (es a dire, de "triangular" l'occitan ancian aguiainés emb la toponimia, lo marchés, e lo peitavin-sentongés).
Nòta: Es possiblhe tanben que d'islòts de betacisme existiguessen en occitan aguiainés, per exemple dins lo nom de la Voltona.
Comparason daus dialectes
Los mots en italica son supausats.
Nòtas
<references group="N"/>
Paul Walker
Paul William Walker IV (Glendale, Califòrnia, 12 de setembre de 1973 - Santa Clarita, Califòrnia, 30 de novembre de 2013) foguèt un actor american. Venguèt famós internacionalament en 2001 gràcias a son ròtle de Brian O'Conner, lo personatge principal del film The Fast and the Furious.
Glatigny (Mosèla)
Glatigny es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Vèze
La Vèze es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Montbeton
Montbeton (Montbeton en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Montbeton èra de la diocèsi civila del Bas-Montalban, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de la diocèsi de Montalban e de la senescauciá de Tolosa. En 1790, Montbeton èra del canton de Sent Porquièr, puèi passèc al canton de Montuèg en l'an X.
Campionat del Mond d'atletisme de 1987
thumb|75 px|right| ... [[Atletisme... ]]
Los segonds Campionats del Mond d'atletisme se debanèron a Roma (Stadio Olimpico) del 28 d'agost al 6 de setembre de 1987.
I participèron 1451 atlètas representant 159 païses.
Leon VI (papa)
Leon VI (mòrt vèrs decembre de 928 - febrier de 929) foguèt un papa de la Glèisa Catolica Romana de junh de 928 a sa mòrt. Succediguèt a Joan X (914-928) e foguèt remplaçat per Estève VII (929-931). Dins lo corrent de son pontificat, confirmèt lei decisions dau Sinòde de Split per reglar leis desacòrds de la Glèisa en Dalmàcia. S'ocupèt tanben de melhorar la defensa de la peninsula italiana còntra leis incursions dei Sarrasins.
Arrondiment de Granòble
L’arrondiment de Granòble es una division administrativa e una anciana division electorala francesa del departament d’Isèra. Es partejat entre Occitània e Arpitània.
Istòria
Creat en 1800, l’arrondiment de Granòble annèxa en 1926 l’arrondiment de Sent Marcelin. En 2017, pèrd 24 comunas annexadas a l’arrondiment de Viena.
Arrondiments d'Isèra
Lo departament d’Isèra a 3 arrondiments :
Istòria
En 1852, 1967 e 1971 l’arrondiment de Viena cedís de comunas al departament de Ròse.
En 1926, l’arrondiment de Sent Marcelin es suprimit. Sas comunas son annexadas a l’arrondiment de Granòble.
En 2015, la fusion de doas comunas dels arrondiments de Viena e La Tor del Pin fai passar la novela comuna dins l’arrondiment de La Tor.
En 2017 los limits son chamjats per correspondre a las intercomunalitats : 24 comunas de l’arrondiment de Granòble e una de l’arrondiment de La Tor passan dins l’arrondiment de Viena, que cedís sièis comunas a l’arrondiment de La Tor.
Crécy-en-Ponthieu
Carcy-in-Pontiu en picard (Crécy-en-Ponthieu en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
thumb|left|La batalha de Crécy, vista per un artista en avent particularament "interpretat" la topographie. thumb|L'anciana estacion de Crécy
Es ailà (ne fa mai justament a l'Oèst entre aquel bourg e lo vilatge de Estrées-lès-Crécy) #que i aguèt luòc la Batalha de Crécy lo Data|26|d'agost|1346, pendent la chevauchée de Édouard III en lo moment de la Guèrra de. Una crotz (la Crotz de Bohême) en près de rota ne soslinha la localizacion. Es a anotar #que #èsser leugièrament desplaçada en lo moment de la siá restauracion per la siá ponduda en valor cap a 1900.
La vila #èsser desservie de 1892 a 1951 per las Camins de fèrre départementaux de la Soma, una companhiá de camin de fèrre de interès local a via métrique.
thumb|left|La bataille de Crécy, vue par un artiste ayant particulièrement "interprété" la topographie. thumb|L'ancienne gare de Crécy
C'est là (en fait plus précisément à l'Ouest entre ce bourg et le village d'Estrées-lès-Crécy) qu'eut lieu la Bataille de Crécy le 26, durant la chevauchée d'Édouard III lors de la Guerre de Cent Ans. Une croix (la Croix de Bohême) en bord de route en signale l'emplacement. Il est à noter qu'elle fut légèrement déplacée lors de sa restauration pour sa mise en valeur vers 1900.
La ville fut desservie de 1892 à 1951 par les Chemins de fer départementaux de la Somme, une compagnie de chemin de fer d'intérêt local à voie métrique.
Nòtas
<references group=N/>
João Lourenço
João Manuel Gonçalves Lourenço, militar n. 1954, es lo president actual d'Angòla.
Granda Guèrra dau Nòrd
La Granda Guèrra dau Nòrd es una guèrra que durèt de 1700 a 1721. Opausèt Suècia a una coalicion fluctuanta bastida a l'entorn de Russia, de Danemarc, de Saxònia e de Polonha-Lituània. Segon lei circonstàncias, d'autrei país sostenguèron un dei dos camps e certanei belligerants combateguèron dins lei dos camps. Entraïnèt una modificacion importanta de l'equilibri entre lei poissanças en Euròpa dau Nòrd e en Euròpa Centrala amb lo declin de Suècia e de Polonha e l'emergéncia de la poissança russa.
Causas
thumb|right|Retrach de [[Carles XII de Suècia|Carles XII, personalitat majora de la guèrra.]]
Louis de Brouchoven de Bergeyck
Lo conte Louis Charles Joseph Marie de Brouchoven de Bergeyck (Anvèrs, 14 de mai de 1871 - Anvèrs, 20 de decembre de 1938) foguèt un politician bèlga. Ocupèt la foncion de governador de la província d'Anvèrs del 15 de novembre de 1907 fins al 14 de març de 1908 abans de venir membre del Parlament Bèlga de 1908 a 1912 e puèi senador de 1918 a 1936.
Granda Guèrra dau Nòrd
Causas
La causa dau conflicte foguèt la volontat dei coalizats de demenir la poissança suedesa en Mar Baltica en aprofichant la mòrt dau rèi Carles XI (1660-1697) e son remplaçament per Carles XII (1697-1718). En particular, Russia voliá tornar obtenir un accès maritim a la Mar Baltica e Danemarc aviá perdut plusors territòris durant lei guèrras precedentas. Polonha-Lituània, dirigida en union personala per lo prince de Saxònia, August II, èra dins una situacion similara. Gràcias a una tiera de tractats, lei tres formèron una aliança e preparèron una ataca a partir de 1699.
Pasmens, lei previsions dei coalizats regardant Carles XII èran faussas. Maugrat sa jovença, lo sobeiran suedés èra un cap militar energic e competent que dispausava d'una armada e d'una flòta ben entraïnadas e ben comandadas segon lei critèris dau periòde.
Debanament
thumb|right|[[Pintura de la batalha de Poltova (8 de julhet de 1709) qu'es considerada coma la batalha decisiva de la guèrra.]]
Lo començament de la guèrra foguèt marcat per l'activitat importanta de Carles XII. Sensa laissar l'iniciativa a seis enemics, concentrèt sei fòrças còntra Danemarc. Gràcias au desbarcament d'una armada a proximitat de Copenaga, capitèt de l'eliminar de la guèrra après solament quauquei setmanas de combats. Puei, lei Suedés infligiguèron una importanta desfacha ai Rus a la batalha de Narva (1700) avans de se dirigir vèrs Polonha, batuda a son torn en 1706 a la batalha de Fraustadt. L'an seguent, Carles XII decidèt d'atacar en direccion de Moscòu mai sei fòrças foguèron vencudas a Lesnaya en 1708 avans d'èsser anientadas a Poltava (1709).
Dins aquò, aquela desfacha marquèt pas la desfacha de Suècia car l'Empèri Otoman decidèt d'intervenir dins lo conflicte. Aquela fasa durèt fins a 1714 e s'acabèt a l'avantatge dei Turcs que capitèron d'enceuclar una armada russa dins la region dau riu Prot. Per obtenir la liberacion de sei tropas, lo tsar Pèire I foguèt obligat de cedir quauquei territòris a Constantinòble e de laissar lo liure passatge a Carles XII vèrs Suècia.
Reduchs a la defensiva, lei Suedés deguèron faciar d'atacas de part de totei lei poissanças dau nòrd d'Euròpa (Russia, Polonha-Lituània, Danemarc, Reiaume Unit, Prússia... etc.). De 1714 a 1716, perdiguèron la màger part de sei possessions alemandas. Après aquela revirada, Carles XII decidèt d'organizar una còntra-ataca còntra Norvègia per sortir tornarmai Danemarc de la guèrra e empedir l'intrada de naviris britanics dins la Mar Baltica. Pasmens, lo projècte mau capitèt e lo rèi foguèt tuat durant lo sètge de Fredriksten. En parallèl, lei Rus conquistèron Finlàndia gràcias a una victòria obtenguda a Storkyro en 1714.
A partir de 1719, l'afebliment suedés permetèt a la flòta russa de menar d'incursions sus la riba orientala de Suècia. Inquietat a l'idèa d'un afondrament totau dau país, lo Reiaume Unit signèt la patz amb Estocòlme e mandèt una esquadra per arrestar lei movements rus. Dins aquò, lei negociacions de patz durèron encara dos ans avans l'acabament definitiu dau conflicte en 1721.
Consequéncias
thumb|right|Carta representant lei pèrdas territòrialas [[Suècia|suedesas en 1721 a la fin dau conflicte.]]
Lei tractats de patz permetèron a Suècia de recuperar Finlàndia mai lo reiaume deguèt acceptar la pèrda de la màger part de sei territòris alemands, d'Estònia, de Livònia, d'Ingria e d'una partida de Carelia. Poissança dominada dau nòrd d'Euròpa avans la guèrra, Estocòlme deguèt laissar la plaça a Russia qu'es lo venceire principau de la guèrra. L'autre perdaire dau conflicte es Polonha-Lituània que subiguèt de destruccions fòrça importantas e que poguèt jamai restaurar sa poissança e empedir l'emergéncia de Prússia. Lo ressentiment suedés entraïnèt d'autrei guèrras còntra Russia. S'acabèron per de desfachas que permetèron a Sant Petersborg d'aumentar sei gasanhs territòriaus.
Lo conflicte aguèt tanben de consequéncias demograficas grèvas dins lei regions balticas, en Euròpa Centrala e en Euròpa Orientala car favorizèt la formacion e la difusion d'una epidemia de pèsta. Propagada per lei soudats e lei refugiats, la malautiá ravatjèt Polonha de 1704 a 1710 (75,000 mòrts) e lei ribas de la Mar Baltica de 1709 a 1713 (300,000 a 400,000 victimas). Lo bilanç dins leis autrei regions tocadas es mens clar.
Adrian II
Adrian II (792-872) foguèt lo 106 papa de la Glèisa Catolica Romana. Succediguèt a Nicolau I (858-867) e foguèt remplaçat per Joan VIII (872-882).
Elegit en 867 après dos pontificats refusats, èra partisan d'una papautat ai poders largs e importants. S'impliquèt donc dins mai d'una question regardant la vida e la politica dei monarcas ò deis evesques occidentaus. Ansin, tre son eleccion, levèt l'excomunicacion còntra Lotari e organizèt un concili a Roma ambé lo patriarca de Constantinòple, a l'origina d'un esquisma au sen de la Glèisa, per lo faire depausar. Pasmens, maugrat aqueu succès, aguèt per la seguida divèrsei desacòrds ambé l'emperaire bizantin Basili e lo novèu patriarca per reglar l'afaire d'aquel esquisma. D'efèct, au contrari dei caps de la Glèisa Orientala, Adrian II voliá jutjar leis evesques aguent sostengut l'esquisma, ço qu'èra pas dins lo domeni de competéncia juridica de Roma.
Sainte-Foy (Vendèa)
Sainte-Foy  es una comuna peitavina administrada per lo departament de Vendea de la region daus País de Leire.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Asimant
Un asimant es un objècte capable de produire un camp magnetic. Aquel camp magnetic es pas vesedor mas es responsable de la proprietat principala de l'asimant: una fòrça que rebuta tot autre objècte ferromagnetic, coma lo fèrre, e trai o rebuta los autres asimants. Los asimants pòdon èsser permanents o temporaris, los asimants permanents necessitan pas cap d'influéncia extèrna per generar son camp magnetic mentre que los asimants temporaris, coma per exemple los electroasimants generan solament son camp magnetic mercé al corrent electric. Los asimants permanents se pòdon formar d'un biais natural, coma dins lo cas de la magnetita, mas pòdon tanben èsser fabricats artificialament.
Cressy-Omencourt
Quèrsin-Omincourt (Sonme) en picard (Cressy-Omencourt en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Arrondiment de Sent Marcelin
L’arrondiment de Sent Marcelin es una anciana division administrativa e electorala francesa del departament d’Isèra. Èra partejat entre Occitània e Arpitània.
Istòria
Creat en 1800, l’arrondiment de Sent Marcelin disapareis tre 1926. Sas comunas rejónhan l’arrondiment de Granòble. Una part d’aquelas passa en 2017 dins l’arrondiment de Viena.
Ouilly-le-Vicomte
Ouilly-le-Vicomte es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
Ouilly-Lo-Vicomte a situat al nòrd de Lisieux sus la rota de Pont-l'Avesque.
La municipalitat a traversat per la Touques e la Paquine.
Lo GR 26 en connectant d'Escomesas a Villers-sus-Mar, travèrsa egalament la comuna.
Ouilly-le-Vicomte est située au nord de Lisieux sur la route de Pont-l'Évêque.
La commune est traversée par la Touques et la Paquine.
Le GR 26 reliant Paris à Villers-sur-Mer, traverse également la commune.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Hagen (Mosèla)
Hagen es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lombrés
Lombrés (Lombrès en francés) qu'ei ua comuna gascona de Comenge situada en eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [loum'brés] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Lombrez en 1767, Lombres (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII). Es pas citada en 1387. Seré un vilatge tornat fondat après eth abandonament d'Areulet ? .
Segon Dauzat, Lombrés qu'es un nom escur; l'ombrés, « endret solombrós » qu'es improbable; comparar damb Lombèrs (Savés). Segon R. Aymard, Ombrès que seré era solucion gascona ideau.
Segon Miquèu Grosclaude, era idèa d'un lòc solombrós qu'es improbabla, pr'amor de é barrat (cf. ombrèr), deth plurau e deth site deth vilatge. Michel Morvan (Nouvelle Revue d'Onomastique, n° 23-24, 1994, p. 240), d'après ua atestacion de 1200 deth cartulari de Comenge, hornida per Lejosne, Lumberii, qu'i ved Ilumberri, « vila nava », donc ua origina « bascoaquitana », com per Lombèrs (Savés) o Lumbier (Navarra). Comparar pr'aquò damb Lomner.
Ouilly-le-Vicomte
Istòria
Al cors del periòde revolucionari de la Convencion nacionala (1792-1795), la municipalitat a portat los noms de Ouilly-l'Union e de Ouilly-sobratz-la-Touques.
En 1824, la municipalitat absorbeix aquela vesina de Bouttemont.
En 1960, Ouilly-lo-Vicomte repren una part de la municipalitat de Sant-Jacques #que lo territòri communal n'es tanben repartit entre las municipalitats de Beuvillers, Hermival-lo-Val, Lisieux e Rocques.
Au cours de la période révolutionnaire de la Convention nationale (1792-1795), la commune a porté les noms dOuilly-l'Union et dOuilly-sur-la-Touques.
En 1824, la commune absorbe celle voisine de Bouttemont.
En 1960, Ouilly-le-Vicomte reprend une partie de la commune de Saint-Jacques dont le territoire communal est aussi réparti entre les communes de Beuvillers, Hermival-les-Vaux, Lisieux et Rocques.
Sassey
Sassey en normand (Sassey en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Crémery
Crémerin (Sonme) en picard (Crémery en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Le 7 octobre 1870, le ballon monté George Sand, parti de la place Saint Pierre à Paris, assiégée par les prussiens, piloté par Joseph Revillod et monté par Charles May, M.Raynold et Étienne Cuzon atterrit à Crémery après avoir passé les lignes ennemies.
Nòtas
<references group=N/>