cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sent Mont
Toponimia
Sent Mont qu'ei atestat en 1055, Sanctus Mons. La pprononciacion qu'ei semmoun. Lo nom qu'es format de mont (deu latin mons) e de l'adjectiu sent (deu latin sanctus). , . A l'Edat Mejana, lo mot mont que podèva aver lo sens de « sèrra, tuca ligada a un lòc de culte ». Centre istoric, mei o mensh, de Gasconha, los avesques gascons s'i amassèn mei d'un còp, lòc d'un monastèri que fondè en 1040 lo senhor Guiraud de Sent Mont, Sent Mont que podèva estar dens la tradicion populara un lòc sacrat.
Cadilhon
Consultar Cadilhon (Pirenèus Atlantics.
Istòria
Véder Familha de Sent Mont.
Economia
Viticultura : Costalats de Sent Mont (AOVDQS)
Passejada deis Anglés
vinheta|La plaja (a esquèrra) e la passejada (a drecha). La passejada deis Anglés es una avenguda que costeja lo bòrd de mar dins la baia dei Àngels, a Niça. Son istòria, ligada ai debuts dau torisme internacionau, e sa situacion excepcionala, en bòrd de mar, bordejada per d'ostalariás prestigiosas, ne fa una dei mai celèbras avengudas au mond.
Mérida (Espanha)
Mérida (Mérida en espanhòl; Méria en estremenc) es la capitala de la comunautat autonòma espanhòla d'Extremadura. Sa populacion èra estimada a 54,894 abitants en 2007. Sa superfícia totala es.
Luòcs e monuments
L'ensemble arqueologic es sus las listas del Patrimòni Mondial de l'Umanitat, amb:
Fricòt
Un fricòt (var. arragost, estofat, ragost ) es una preparacion culinària constituida d'una mescla de carn, d'èrbas, de tartiflas ò de leguminosas cuecha a fuòc doç dins una saussa.
A respèct deis autrei plats similars, lo fricòt necessita sovent rossir la carn, sovent ambé de cebas, d'èrbas e de tartiflas, dins una caçairòla. Aquò sèrv de basa a la preparacion de la saussa qu'es pauc a cha pauc completada per l'ajust d'aiga, d'un beure locau (vin, biera...), d'autreis èrbas ò leguminosas. La cuecha es lònga e dura generalament d'oras.
Comunautat de comunas dera Vath d'Aspa
200px|thumb|Logotipe de la comunautat de comunas de la Vath d'AspaLa comunautat de comunas de la Vath d'Aspa qu'ei ua anciana estructura intercomunau francesa situada dehens lo departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Composicion
Qu'amassava las 13 comunas deu canton d'Acós.
Istòria
La comunautat de comunas que's creè lo 1èr de gèr 1995. Que fusionè dab la comunautat de comunas deu Pèmont Auloronés, la comunautat de comunas de Geusvath e la comunautat de comunas de la Vath de Varetons entà crear lo 1èr de gèr 2017 la Comunautat de comunas deu País d'Auloron e de las Vaths du Haut Bearn, qui vadó la Comunautat de comunas deu Haut Bearn per arrestat deu 18 d'agost 2017.
Ilhéus
Ilhéus es una vila brasilièra del litoral sud de l'Estat de Bahia. Es situada a una latitud de 14° 47' 20" sud e una longitud de 39° 02' 56" oèst, a una altitud de 52 m. Sa populacion èra estimada a 220 932 abitants en 2006. La vila ocupa una superfícia de 1841 km².
Sopa
La sopa (var. menèstra ) es una preparacion culinària liquida ò onchós, freja ò cauda, qu'es generalament servit au començament dau repàs. Es generalament constituida d'èrbas ò de leguminosas e, segon lei regions, de proteïnas animalas (carn, peis, lach, uòus, fromatge...), de matèrias grassas (lard, burre, òli...), d'espessissents (farina, feculas...) ò de fruchs.
Corrençan
Corrensan o puslèu Corrençan, (Courrensan en francés) qu'ei ua comuna gascoa d'Occitània situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Lo nom qu'es atestat en 1068 : ''eccl. Correntiani''. Que vengueré segon Dauzat d'un nom d'òmi latin Corentius, damb lo sufixe -anum. Los Feniés que causeishen Currentius, mès las duas -r- que's pòden explicar simplament per l'atraccion deu vèrbe córrer. Segon Negre, Biran que vengueré deu nom de persona Burus (variacion atestada de Burrus), dab lo sufixe -anum. Segon Negre, Corrençan que vengueré deu nom de persona « romanic » (---> latin) Corinthianus, shens sufixe. Corrençan qu'èra donc probablament una anciana grana proprietat antica qu'avèva per mèstre Corentius o Currentius o Corinthianus.
Personalitats ligadas damb la comuna
Jacques Brunel Jogaire e entrainaire de Rugbi de XV
Comunautat de comunas de Provènça Verdon
La Comunautat de comunas de Provènça Verdon es una intercomunalitat, provençala situada dins lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur. Son còdi SIREN es 200040202. La lenga autoctòna es l'occitan provençau.
Istòria
La comunautat de comunas de Provènça Verdon se creèt lo 1er de genier de 2014 per la fusion de las comunautats  de comunas de Verdon Mont Major e de Provènça d'Argenç en Verdon. La comuna de Bras se n'anèt de la comunautat novèla cap a la comunautat d'aglomeracion de la Provènça Vèrda.
Eugèni IV
thumb|left|200px|Escut d'Eugèni IV200px|thumb|Eugèni IVEugèni IV (vadut Gabriele Condulmer ; Venècia, 1383 - lo 23 de heurèr de 1447), qu'èra un monge benedictin e que ho papa enter 1431 e 1447.
Comunautat de comunas de Provènça Verdon
Istòria
Ambé aquela, fòrma lo País de la Provènça Vèrda.
Composicion
<mapframe text="Provènça Verdon" latitude=43.615 longitude=5.912758 zoom=10 width=450 height=300> [ { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q1151936", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Artigues" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q658840", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Barjols" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q1154634", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Brue-Auriac" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q1149951", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Esparron" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q1151869", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Fox-Amphoux" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q1151797", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Ginasservis" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q1469520", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Montmeyan" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q375587", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Pontevès" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q817780", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Rians" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q840199", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Saint-Julien" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q1469382", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Saint-Martin-de-Pallières" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q817738", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Seillons-Source-d'Argens" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q817621", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Tavernes" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q1364226", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "Varages" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q1469639", "properties": { "stroke": "#ff0000", "fill":"#ffb100", "stroke-width": 2, "description" : "La Verdière" } }, { "type": "ExternalData", "service": "geoline", "ids": "Q12789", "properties": { "description":"Var" } } ]
Vèire tanben
thumb|600px|center|Mapa deis EPCI de Var lo 1èr de genier de 2019
Doas Chasas
Doas Chasas (en francés Deux-Chaises) es una comuna occitana de Borbonés situada dins lo departament d’Alèir e la region francesa d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Geografia
Doas Chasas es situada sus la rota de Molins a Montmarault.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Istòria
Doas-Cadièras, Duabus Marides (802), del latin duae casae, « dos ostals », es una fòrça anciana parròquia, concédée a la abbaye de Sant-Denis en 636 e restituida a aquela abbaye l'an 1082. Figura en los chartes de 636, 802 e 1082 jol nom de villa e ecclesia de Duabus Marides.
Deux-Chaises, Duabus Casis (802), du latin duae casae, « deux maisons », est une très ancienne paroisse, concédée à l'abbaye de Saint-Denis en 636 et restituée à cette abbaye en 1082. Elle figure dans les chartes de 636, 802 et 1082 sous le nom de villa et ecclesia de Duabus Casis.
Saint-Gilles-des-Marais
Saint-Gilles-des-Marais es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Loís Romieu
Discípol d'Antòni Bigòt e felibre, acompanhèt Frederic Mistral a las fèstas catalano-provençalas tengudas a Barcelona en 1867. Son òbra, plan abondosa, tendís a èsser populara, al còq ue manifesta un ton de gaug que dissimula, a penas, una sensibilitat afectada per desgràcias familiaras. Entre sos melhors recuèlhs, cal citar La rampelada (1868), La jarjalhada (1879) e Lei cauquilhas d’un romieu (1894).
L'escrivan e son òbra
Romieu foguèt un poèta comic que recebèt una influéncia importanta d'un autre autor dei mai celèbres dau país de Nimes: Antòni Bigòt. Pasmens contràriament a aqueste empleguèt pas lo parlar nimesenc mas lo provençau rodanenc de Frederic Mistral. Amic intim dau felibre de Malhana e membre dau Felibritge, participèt ben activament a la renaissença de l'occitan dins lo terraire nimesenc a partir de sa primièra òbra: La rampelada. Collaborèt a fòrça revistas coma per exemple l'Armanac Provençau, la Revue Félibréenne, Lo Felibritge, Lo Cacha-fuòc. Escriguèt tanben qualques cançons coma Lo maset de Mèste Romieu o Jamai. Foguèt proclamat majoral e recebèt la cigala de Nimes e Capolièr dau Felibritge en 1876. Fondèt a Nimes lo jornal Le Dominique, que venguèt puèi La Cigalo d'Or en 1888.
Bibliografia
thumb|right|180px|Loís Romieu
Ligams extèrnes
Òbras numerizadas subre lo site CIEL d'Oc:
Òbras numerizadas subre lo site Occitanica:
Kemezung
Lo kemezung (o kemedzung, dumbu, dumbo) es una lenga beboïda parlada al Cameron.
Localisacion
Lo kemezung es parlat dins la comuna de Misaje situada dins lo departament de Donga-Mantung, dins la Region Nòrd-Oèst de Cameron.
Trefacio
220px|vinheta Trefacio es un municipi de la província espanhòla de Zamora dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Graçay
Graçay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Char e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Monterde
Monterde es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Entrepan
Segon la legenda, l'entrepan foguèt inventat per lo còmte de Sandwich (1718-1792) en 1762 per manjar durant una interminabla partida de cartas. Pasmens, en realitat, l'entrepan existiá ja au sègle XVI e lo ròtle dau còmte de Sandwich foguèt subretot d'aver popularizat aqueu plat.
Sent Rostesi
Sent Rostesi (Saint-Rustice en francés) es una comuna lengadociana de Frontonés, situada dins lo departament de la Nauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Comuna de l'airal urban de Tolosa situada a 26 km al Nòrd de Tolosa al tèrme del vinhal de Frontonh. Los tèrmes municipals son al Nòrd la commune de Pompinhan dins lo departament de Tarn e Garona; a l'Èst al Miègjorn e a l'Oèst la comuna Castèlnau d'Estretasfonts. Accès per la RN20 nomenada « rota de París ».
Topografia
La topografia de la comuna se compausa de tres partidas: una sul plan de Frontonés, lo vilatge sus la costièra, e la plana ont i a lo Canal lateral a Garona e lo passatge del tren.
Antiquitat del sègle IV a V
Sant Rostesi es conegut mercé a d'escavaments arqueologics que revelèron en 1834 una granda vilà galloromana. Foguèt citada coma praedium roman: las mosaïcas reveladas dins la vilà representan l'Ocean, la Font Aretusa, Tètis, las Ninfas oceanicas. Uèi depausadas al Musèu de Sant Raimond de Tolosa. Aquela vilà foguèt compausada de 10 salas destinadas als banhs d'usatge frequent pels Romans utilizant las aigas superioras d'una font situada al delà del vilatge.
Via romana
L'estacion galloromana de Maurin foguèt descobèrta en 1981 per l'abat Georges Braccrabère. Fòrça materials de construccion coma de tròces de mortièr ròse, de placa de marbre, de terralha blancas, grisas o brunas, de rèstas de veiral, e de ceramica.
Nauta Edat Mejana
Lo nom del vilatge ven del sant martir Rusticus, evesque de Caors, assassinat en 630. L'anciana glèisa, qu'es prèp del cimentèri d'uèi, diocèsi de Tolosa, foguèt dedicada a Sant Pèire de Silva Agra e abrigava los rèstas.
Glèisa de Sant Pèire de Silva Agra (sègle VIII) En 783 l'evesque de Caors daissa al monastèri de Moissac la glèisa de Sant Rostesi; ulteriorament, una carta de 817 auriá balhat lo lòc a l'abadiá del Mas d'asilh, e en 1107 aquel fèu catolic torna a l'abadiá de Moissac. Aquela glèisa tornèt èsser bastida mai d'un còp aprèp l'an mil quand foguèron bastidas fòrça glèisas per mercejar Dieu per aver retardar la catastròfa de la fin del monde segon las prediccions d'ancians escrichs. .
Guèrras de religion Lo 18 d'octobre de 1567, los senhors calvinistas a l'entorn de Montalban se presentèron amb lor armada davant los barris de Frontonh. Destruiguèron una partida de las muralhas de la ciutat, encendièron lo castèl e massacrèron una partida dels abitants, las decoracion e joièls de la glèisa de Sant Rostesi foguèron pilhats, e l'edifici cremat. Aprèp aquelas guèrras, Lo Parlament de Tolosa ordenèt d'enquèstas
En 1615 la glèisa foguèt bastida sus tres costats amb de pèiras e de brica, e de l'autre ont èra la dintrada èran mescladas tàpia e fusta. Èra compausada de quatre bacins Sant Sacrament, Nòstra Dama, Sant Rostesi, lo Purgatòri. En 1643 lo recit de la visita del curat de Frontonh descriu lo campanar en forma de pansièra amb doas campanas, la glèisa mesurava 7 canas de long e 3 canas de larg.
La font venerada de Sant Rostesi
La font que se disiá miraculosa èra situada jos l'altar de la glèisa, dins una cròta. Los abitants anavan posar d'aiga d'aquela font. Pendent sa visita, l'arquevesque Colbert en 1680 ordenèt al curat de ne tapar la dubertura e de far una sacristia en luòc de la font. Pendent de sègles, foguèt pas abandonada per la populacion. S'utilizava fòrça sas aigas per alimentar lo vilatge, foguèt canalizada en doas direccions amb tèrme, un potz restana e dos bacins bastits: un dins lo vilatge davant lo convent (lavadors) e l'autre al bas del cementèri.
Administracion als Tempses Modèrnes Pendent l'Ancian Regime, Sent Rostesi èra de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de l'archidiocèsi de Tolosa, de la senescauciá de Tolosa. Le vocable de la glèisa es Sent Rustic.
Protoïstòria
La Protoïstoria se situa cronologicament entre la Preïstòria e l'Istòria. Las fonts per son estudi son gaireben totalament arqueologicas, encara que i a tanben de tradicions oralas. Es una epòca de desvolopament cultural de civilizacions distintas, del començament de l'escritura e de la metallurgia. Es generalament ligada amb la segonda Edat del Fèrre.
Sent Rostesi
Nauta Edat Mejana
Administracion a l'Epòca Contemporanèa En 1790, Sent Rostesi èra del canton de Castèlnau d'Estretasfonts, en l'an IX, del canton de Frontonh.
L'abat Prunet (1838-1907)
Intellectual e manual, èra passionat pel monde de las abelhas, fabriquèt mai de 300 bornhons. Enviava sas merças dins tota Euròpa fins en America, e amb aqueles revenguts, posquèt elevar d'enfants al seminari e enviar fòrça secors. L'abat Prunet es lo fondador del mai important agropament d’apicultors tolosans, que vendrà apuèi lo Sindicat d’Apicultura Miegjornala. François Prunet nasquèt lo 9 de febrièr de 1838 a Montjòire, e mòrt lo 28 de febrièr de 1907 a Sent Rostesi. Repausa dins lo cementèri de Sent Rostesi. (A&J B.)
Lo centenari 1907-2007
Los abitants del vilatge li volguèron far omenatge pel centenari de sa mòrt. Lo 3 de març de 2007, un ofici religiós foguèt celebrat per Monsenhor Robert Le Gall archevesque de Tolosa en companhiá dels representants municipals e dels Sent Rostesians que poguèron veire de manuscrits objèctes e fotografias sus sa persona e una exposicion fotografica relatant lo vilatge al sègle XIX .
Instruccion publica a Sent Rostesi 1883-20xx
L'ensenhament public continua d'èsser donat dins la comuna dempuèi 1883. Lo conselh municipal en conformitat amb la lei en vigor decidiguèt que la comuna entretendriá per sos fonses una escòla primària.
L'escòla de Sent Rostesi
La primièra pèira de l'escòla foguèt pausada en 1882, dins aquel bastiment destinat a l'escòla coabitèron l'escòla e l'ostal de vila pendent un sègle. L'ostal de vila demorèt a l'estatge pendent 70 ans. Descendèt al debàs dins los ans 1950 e l'estatge venguèt lo lotjament dels ensenhants. En 1985 l'ostal de vila s'installèt dins lo presbitèri de l'abat Prunet (Passejada dels Ametlièrs) Dins los ans 1990, los abitants parents dels escolans defendèron amb energia lor escòla, per evitar la tancadura d'una classa planificada per l'acadèmia de Tolosa.
Canal lateral a Garona e passatge del tren
Una primièra mesa en aiga permet dempuèi 1845 a de barcas d'anar cap al pòrt novèl de Moissac. En 1848, Agen foguèt religat a Tolosa. Lo trafec de merças representava en 1897 e  en 1903. Subretot de merças fins als ans 1970, la navegacion sul Canal lateral a Garona es uèi de lesir, coma sul Canal del Miègjorn.
La construccion de la linha de camin de fèrre entre Bordèu e Seta, via Tolosa comencèt aprèp 1850. La mesa en servici s'efectuèt entre 1855 e 1858.
La glèisa de Sent Rostesi (sègle XII e XIX)
Dicha « glèisa novèla » bastida al centre del vilatge, es la reproduccion de l'anciana glèisa de Sant Pèire, levats los campanars. En 1863 los dessenhs de l'arquitècte diocesan de Tolosa, M Fitte, foguèron aprovats pel conselh municipal. Lo conselh acceptèt las donas generosas dels abitants mas pas sufisentas per finançar las òbras. Una novèla campanha de dona capitèt.
Le 18 de mai de 1865, se pausèt la primièra pèira. L'abat Prunet faguèt apondre la vòlta, plastre al murs e 17 veirals (ostal Chalos peintre veirièr de Tolosa). E foguèron bastidas doas flèchas. L'abat Prunet, mercé als beneficis de sas ruchas, poguèt decorar lo santuari Es una glèisa d'estil neoromanic
Lo Presbitèri uèi Ostal de vila (sègle XIX)
lo presbitèri bastit per l'abat Prunet venguèt l'ostal de vila de Sent Rostesi en 1985.
Los Pichons Trens del canal
Prèp de la resclausa d'Embalens de Sent Rostesi sul canal, en cò de Philippe Perrier se pòt descobrir sos trens miniaturas e lo filh Laurent fa de miniaturas de camions".
Sent Clar (Carcin)
Sent Clar (Saint-Clair en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Menthon-Saint-Bernard
Menthon-Saint-Bernard en arpitan (Menthon-Saint-Bernard en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de la Nauta Savòia e la region de Ròse-Aups.
Geografia
Menthon-Sant-Bernard se situa sul marge es del lac d'Anecí, al pè dels Dents de Lanfon, al sud del Mont Veyrier e al nòrd del Calhau de Cara, a 9 km al sud-es de Anecí.
David Cameron
David William Donald Cameron (Londres, 9 d'octobre de 1966) es un politician anglés del partit conservador. Foguèt primièr ministre del Reialme Unit entre l'11 de mai de 2010 e lo 13 de julhet de 2016.
Menthon-Saint-Bernard
Geografia
Menthon-Saint-Bernard se situe sur la rive est du lac d'Annecy, au pied des Dents de Lanfon, au sud du Mont Veyrier et au nord du Roc de Chère, à 9 km au sud-est d'Annecy.
David Cameron
En junh de 2016, après lo referendum sul manten del Reialme Unit dins l'Union europèa, a l'eissida del qual los angleses se prononcièron per la partença del Reialme Unit de l'UE, David Cameron anóncia sa demission venenta.
Menthon-Saint-Bernard
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Vèrs 1008, dins lo primièr castèl bastit 2 sègles per endavant, i seriá nascut Sant Bernard de Menthon, fondator del hospice del Grand-Sant-Bernard, canonisé en 1220. Es çò sant patron dels montagnards.
Chaponost
Chaponost en arpitan (Chaponost en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region de Ròse-Aups.
Menthon-Saint-Bernard
Istòria
La familha de Menthon, totjorn proprietària del castèl, es arribat en 1190 en procedéncia de Bourgogne, lo sieu fondator èra Jean de Menthon.
Lo castèl actual a començat a èsser bastit a, conten de nombroses tresaurs : mobiliers, de libres, tapisseries.
Chaponost
Geografia
Commune de la banlieue Sud Ouest de Lyon.
Menthon-Saint-Bernard
Istòria
Al, lo amiral Nicod de Menthon, #èsser governador de Niça, mai tard Guillaume de Menthon #èsser tinent-general de Savoie.
Chaponost
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Menthon-Saint-Bernard
Istòria
Al, Renascut de Menthon #èsser un grand colleccionaire de plantas e un artista.
La municipalitat se engrandeix amb lo ajout, lo 17 de febrièr de 1864, dels Choseaux (#que se trobava sus la municipalitat de Talloires) e, lo 26 de junh de 1910, dels Presles (#que se trobava sus la municipalitat de Veyrier-de detlo-Lac). La parròquia de Menthon es tanben engrandida pel Concordat amb lo ajout del vilatge dels Choseaux.
Chaponost
Istòria
Aqueduc gallo-romain Del Gier : 92 arcades de Chaponost
Samossà
Le samossà es una bonheta de forma triangulara originària dau nòrd deis Índias qu'es constituit d'un farçum d'èrbas, de carn, de pebron e d'espècias (generalament de curcuma e coriandre).
Chaponost
Istòria
Aqueduc gallo-romain du Gier : 92 arcades de Chaponost
Menthon-Saint-Bernard
Istòria
Al, Henri de Menthon #èsser deputat en Anautita-Saône e François de Menthon #èsser un dels fondators de la Resisténcia francesa, créateur del « movement Liberat » a Anecí e a Lion, éditeur d'un periodic clandestin ("Libertat" de contunh "Combat"), ministre de la Justícia del govèrn provisòri a la Desliurança, fiscala al tribunal de Nurembèrg e fondator del movement de la Joenessa obrièra catolica.
Cresancey
Cresancey es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Menthon-Saint-Bernard
Istòria
Al 2 de març de 1943 (jol regim de Vichy), la municipalitat de Menthon es renommé Menthon-Sant-Bernard.
Cresancey
Geografia
La municipalitat situada en un vallon a traversat per un riu la Tenise.
La commune située dans un vallon est traversé par une rivière la Tenise.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Menthon-Saint-Bernard
Istòria
La famille de Menthon, toujours propriétaire du château, est arrivée en 1190 en provenance de Bourgogne, son fondateur était Jean de Menthon.
Uña de Quintana
Uña de Quintana es un municipi de la província espanhòla de Zamora dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Menthon-Saint-Bernard
Istòria
Le château actuel a commencé à être construit au, il contient de nombreux trésors : mobiliers, livres, tapisseries.
Cresancey
Istòria
S'es pretengut que l'istòria de Cresancey remontava a divèrses millenaris, doncas que dels vestigis de l'edat del bronze i an #èsser trobats. S'es avéré desgraciadament ... Que lo punyal en bronze "tipe del Rhône" a mange massiu e a tres rivets aital coma l'espasa del tipe Morenges trobats en una carrièra de sable al luòc-dich « las Rougeots » legadi al musèu de Besançon èran manqui .. L'existéncia del vilatge a testificat en 1212, quand la glèisa a aportat a la abbaye de Corneux. L'existéncia del primièr senhor en portant lo nom de Cresancey a mencionat en 1274. Lo vilatge es affranchi en 1771 pel marques de Choiseul e lo genet Jean Hugues Brulon, los coseigneurs. Etymologie : Cresancey Poiriá venir de la paraula « creuse » #qu'es un tèrme d'origina prélatine passat en roman e #qu'a pogudas designar la vallée, (cossí en lo Creusot en Bourgogne).
On a prétendu que l'histoire de Cresancey remontait à plusieurs millénaires, puisque des vestiges de l'âge du bronze y ont été retrouvés. Il s’est avéré malheureusement ... que le poignard en bronze "type du Rhône" à manche massif et à trois rivets ainsi que l’épée du type Morenges trouvés dans une carrière de sable au lieu-dit « les Rougeots » légués au musée de Besançon étaient des faux .. L'existence du village est attestée en 1212, lorsque l'église est apportée à l'abbaye de Corneux. L’existence du premier seigneur portant le nom de Cresancey est mentionné en 1274. Le village est affranchi en 1771 par le marquis de Choiseul et l'écuyer Jean Hugues Brulon, les coseigneurs. Etymologie : Cresancey pourrait venir du mot « creuse » qui est un terme d’origine prélatine passé en roman et qui a pu désigner la vallée, (comme dans le Creusot en Bourgogne).
Ambres
Ambres (Ambres en francés) es una comuna occitana del Lengadòc castrés situada dins lo departament de Tarn e de la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus
Menthon-Saint-Bernard
Istòria
Au, l'amiral Nicod de Menthon, fut gouverneur de Nice, plus tard Guillaume de Menthon fut lieutenant-général de Savoie.
La commune s'agrandit avec l'ajout, le 17 février 1864, des Choseaux (qui se trouvait sur la commune de Talloires) et, le 26 juin 1910, des Presles (qui se trouvait sur la commune de Veyrier-du-Lac). La paroisse de Menthon est aussi agrandie par le Concordat avec l'ajout du village des Choseaux.
Au, Henri de Menthon fut député en Haute-Saône et François de Menthon fut un des fondateurs de la Résistance française, créateur du « mouvement Liberté » à Annecy et à Lyon, éditeur d'un journal clandestin ("Liberté" puis "Combat"), ministre de la Justice du gouvernement provisoire à la Libération, procureur au tribunal de Nuremberg et fondateur du mouvement de la Jeunesse ouvrière catholique.
Au 2 mars 1943 (sous le régime de Vichy), la commune de Menthon est renommé Menthon-Saint-Bernard.
Batalha dau Cap Nòrd
La batalha dau Cap Nòrd se debanèt dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala lo 26 de decembre de 1943. Opausèt una flòta britanica (1 cuirassat, 4 crosaires e 8 destroièrs) renfòrçada d'un destroièr norvegian a una esquadra alemanda (1 crosaire e 5 destroièrs). S'acabèt per una victòria navala dei Britanics que capitèron d'aprefondar lo crosaire de batalha Scharnhorst (aperaquí 1,860 marins tuats) e subiguèron ges de pèrda significativa.
Lathus-Saint-Rémy
Lathus-Saint-Rémy (nom francés; lo nom occitan es pas documentat ) es una comuna, en partida occitana, en partida peitavina, situada dins lo departament de Vinhana e la region de Novela Aquitània.
Geografia
miniatura|gaucha|Lathus: La Gartempa, vers 1920.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lathus Es una fòrça anciana parròquia dédiée a sant Maurici de Agaune, vocable #que situa la siá creacion a la charnière entre l'Antiquitat e la Nautor Mièja Edat. La siá vasta vasta confirma aquela ancienneté.
La glèisa del bourg èra antany fortificada. En la campanha, divèrses sojorns an #aver un passat d'ostal fòrt (castèl del Cluseau, torn de Lenet).
L'influéncia culturala limousine i èra sensibla (causida dels noms e tradicion de migracion saisonnière maçonnante jos l'Ancian Regim). Lo principal soc nòble en residint a Lathus al èra la familha de Blom.
La municipalitat rurala vesina de Sant-Rémy-en-Montmorillon (aquel nom es ne fa una corrupcion del Sant-Romois originel, #que reexpedeix a sant Romain e pas a sant Remi de Rems) a #èsser ligada administrativement a Lathus en 1972.
Los FFI del grop Amilcar desfilan a Lathus, lo 14 de julhet de 1944, del temps que los Alemands son encara presents en la region.
Lathus est une très ancienne paroisse dédiée à saint Maurice d'Agaune, vocable qui situe sa création à la charnière entre l’Antiquité et le Haut Moyen Âge. Sa vaste étendue confirme cette ancienneté.
L’église du bourg était autrefois fortifiée. Dans la campagne, plusieurs demeures ont eu un passé de maison forte (château du Cluseau, tour de Lenet).
L'influence culturelle limousine y était sensible (choix des prénoms et tradition de migration saisonnière maçonnante sous l'Ancien Régime). La principale souche noble résidant à Lathus au était la famille de Blom.
La commune rurale voisine de Saint-Rémy-en-Montmorillon (ce nom est en fait une corruption du Saint-Romois originel, qui renvoie à saint Romain et non à saint Remi de Reims) a été rattachée administrativement à Lathus en 1972.
Les FFI du groupe Amilcar défilent à Lathus, le 14 juillet 1944, alors que les Allemands sont encore présents dans la région.
Avenc
right|thumb|250px|Davalada dins un avenc Un avenc es un cròs caracteristic de las regions carsticas dels Grands Causses, plan sovent format per l'esfondrament de la vòuta d'una cavitat karstica degut a la dissolucion dels jaces calcaris.
Es una cavitat que se dobrís dins lo sòl e que presenta mai que mai la forma d'un potz vertical de mal accedir. Las dimensions de l'obertura superficiala d'aquelas cavitats badivas son variablas: de qualques decimètres entrò a 200 m ; aital meteis lor prigondor pòt èsser enòrma.
Los avencs de granda prigondor e/o d'una obertura fòrça larga recebon d'unes còps lo nom d' o. Sinonim: iga.
Noni
Lo noni (o nooni, noone) es una lenga beboïda parlada al Cameron.
Graves-Saint-Amant
Graves-Saint-Amant es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Noni
Localisacion
Lo kemezung es parlat dins l'arrondiment de Noni situat dins lo departament de Bui, dins la Region Nèord-Oèst de Cameron.
Graves-Saint-Amant
Comunas limitròfas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Liberalisme
Lo liberalisme es un grop d'ideologias politicas e filosoficas qu'es fondat sus la cresença en la libertat individuala e l'egalitat davant la lei ; los liberals considèran que la limitacion del poder del sobeiran es la primièra condicion de la defensa d'aquelas.
Sablièras
Sablèiras (Sablières en francés) es una comuna occitana de Vivarés, situada dins lo departament d'Ardecha e la region d’Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Graves-Saint-Amant
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Sablièras
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Liberalisme
Lo liberalisme afirma la supremacia de l'accion individual sobre la collectiva. Aquò significa que las estructuras de govèrnement redusíscan lor intervencion au minim de besonh per garantir la convivéncia, en seguissent la filosofia del laissez faire, laissez passer ("daissar far, daissar passar").
Principis
Lo liberalisme es fondat sus l'idèa que los umans possedisson de dreches fondamentals que se cal pas violar. Aquels dreches son nomenats "dreches naturals".
Las Palmas de Gran Canaria
Las Palmas de Gran Canaria (o Las Palmas) es la capitala de la comunautat autonòma espanhòla de las Illas Canàrias e tanben una de las vilas pus grandas d'Espanha. Sa populacion èra estimada a 377,203 abitants en 2007. Sa superfícia totala es de 100,55 km² dins l'illa de Grand Canària.
Liberalisme
Liberalisme e capitalisme
Los liberals son estacats a la proprietat privada. Aital, acceptan que lo capitalisme es une consequéncia logica de la pensada liberala e lo sol sistema economic qu'es compatible amb lo liberalisme.
Las Palmas de Gran Canaria
E tanben capitala de la província de Las Palmas. Las Palmas de Gran Canaria es la vila pus poblada de las Canàrias e es considerada la vila amb lo melhor climat del mond segontes un estudi de l'Universitat de Siracusa (Nòva York).
Liberalisme
Liberalisme e capitalisme
Çaquelà, lo capitalisme es pas lo liberalisme, que lo capitalisme vòl dire sonque que los mejans de produccions son privatizats. Un sistèma capitalista es pas liberal se la libertat d'actar e l'egalitat davant la lei son pas assegurats. De mai, los liberals luchan per que disparescan los monopòlis legals, las subvencions de l'Estat e la mai granda part de las reglamentacions.
Montón
Montón es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Evangèli segon Marc
vinheta|Sant Marc escrivent l'Evangèli L'Evangèli segon Marc es un dels quatre evangèlis canonics, acceptats per la Glèisa. Marc es lo creador del genre literari «evangèli»: conta l'istòria de Jèsus de Nazaret e fa la proclamacion de fe en Jèsus, mòrt e ressuscitat. Foguèt compausat entre los ans 65 e 70, es alara l'evangèli mai ancian.
Pairilhac
Pairilhac (Peyrilhac en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de la Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Evangèli segon Marc
Segon la teoria de las doas fonts, aquel evangèli es una de las fonts màger dels evangèlis de Luc e Matèu, los tres forman los evangèlis sinptics.
Lo sieu public privilegiat son los pagans (sustot las comunautats ellenisticas de l'empèri Roman), perque mòstra de tèrmes e costumas josievas, ne donant los equivalentes grècs, quiti conténer unas errors que mòstran qu'èra pas un òme palestinian.
Pairilhac
Geografia
400px|gaucha|miniatura|Situacion de Pairilhac dins Limòtges Metropòli
Evangèli segon Marc
I a un escrich nomenat evangèli secrèt de Marc que conta los faches dempuèi una optica romana. De savents afirman qu'es reculhit pel meteis autor de l'evangèli segon Marc, mas es pas clar.
Data de composicion
La majoritat dels especialistas biblics data la redaccion d'aquel evangèli, dins son estat actual, entre los ans 65 e 75.
Segon la teoria de las doas fonts, se crei que Marc es l'evangèli mai ancian, e que foguèt utilizat coma font per Matièu e Luc, que se serián escrich entre los ans 80 e 100. Divèrses autors considèran que lo mai de probable es que foguèsse compausat vèrs l'an 70.
Unes savents, an prepausat de datas anterioras, alara que d'autres lo datan d'epòcas mai tardièras coma la Revòlta de Bar Kokhbà.
Faches de la narracion
Se dona fòrça importància als poders de Jèsus per garir o far de miracles. Aparéis pas l'infança ni los fachs posteriors a la resurreccion, perque se vòl centrar suls fachs de Jèsus e sa resurreccion.
Lo quita títol d'aquel Evangèli (1,1) dona la primièra indicacion sus l' òbra que seguís: es l'evangèli, es a dire, la bona nòva de Jèsus, lo Messias, lo Filh de Dieu. Lo tèma màger es la persona de Jèsus e son activitat, que se debana subretot dins tres grands airals geografics: Galilèa (1,14-8,26), lo camin cap a Jerusalem (8,27-10,52) e Jerusalem meteis (11,1-16,8).
Dins la primièra estapa, après se que se faguèt batejar per Joan, Jèsus tòrna en Galilèa e comença a i anonciar la bona nòva de Dieu (1,14). Lo periòde de Galilèa es format de tres seccions (1,14-3,6; 3,7-6,6a; 6,6b-8,26). Caduna d'aquelas seccions conten un resumit de l'activitat de Jèsus (1,14-15; 3,7-12; 6,6b), una scèna concernant los discípols (1,16-20; 3,13-19; 6,7-13), de diferents episòdis ligats als ensenhaments e accions de Jèsus (1,21-3,5; 3,20-5,43; 6,14-8,13) e la preséncia d'actituds contra Jèsus —d'adversaris, del pòble e de familhars (3,6; 6,1-6a)— o de manca de compreneson —dels discípols (8,14-21). Al centre de l'evangèli, i a la nomenada confession messianica de Cesarèa de Felip (8,27-30), que Pèire reconéis Jèsus coma Messias.
La segonda granda estapa del ministèri de Jèsus se desbana sul camin cap a Jerusalem e dins la quita vila (8,27-16,8). A partir d'ara se parlar dobertament del Messias e del sieu destin. Dins una primièra seccion (8,27-10,52), Jèsus, ja reconegut pels discípols coma Messias (8,27-30), se manifèsta dins las tres aóncias de la passion, mòrt e resurreccion (8,31; 9,31; 10,32-34) qu'es lo sieu camin coma Filh de l’òme. Malgrat la dificultat dels discípols per comprene lo camin de Jèsus (8,32-33; 9,32-34; 10,35-37), contunha a los ensenharr (8,34-38; 9,35-50; 10,38-45). La segonda seccion se debana a Jerusalèm meteis (11,1-13,37), ont Jèsus acaba son ministèri mejanç unas accions al temple (11,11.15-19) e amb d'ensenhaments divèrses (11,27-13,37). Fin finala, l'evangèli culmina amb lo recit de la passion (cc. 14-15) e l'anóncia de la resurreccion (16,1-8).
En 16,8 s'acaba l'evangèli de biais subte. S'agís d'una fin dobèrta a la responsa activa dels lectors o auditors. Lo messatge de l'Àngel conten una invitacion als discípols de s'amassar amb Jèsus a Galilèa, ont el ara ven de los precedir. Ailà, enfortits amb la lutz de la resurreccion, seguiràn de nòu lo Senhor.
A aquel final abrupte seguisson unes versets (16,9-20) que contenon de recits d'apareisson de Jèsus. Aquel apèndix, inspirat dels evangèlis de Luc e de Joan, foguèt escrich, probablament, al primièr tèrç del sègle II.
Trachs teologics caracteristics de l'Evangèli de Marc
Marc destaca los contenguts de lo sieu evangèli de biais premeditat e ordenat, rdaissent al segond plan l'aspècte biogràfic. Per exemple gropa las parabòlas al capítol 4, l'escatologia al 13, dins lo capítol primièr descriu una jornada tipica de Jèsus: cossí predica, garís, prega e instruís los discípols.
Los tèmas pertocant travèrsan lo sieu evangèli, podèm legir de paraulas sul Reialme de Dieu a 1,15; 9,1; 10,13-16.25. De Dieu Paire a 8,38; 11,25; 13,32; 14,36. De la crotz e lo sofriment que li caldrà patir (tripla anóncia de la passion) e qu'es ja anonciat al començament de la narracion (3,6). Los sieus discipols tanben de partejaràn aquela sofrença (8,34-38; 10,38-39). Marc tanben insistís sus una tendéncia a soslinhar l'umanitat de Jèsus: manja e beu (2,16), se fatga e dormís (4,38), sentissent compassion (6,34), venent triste (3,5).
Fin finala cal destacar los òrdres de silenci o «secrèt messianic». Jèsus enebís als sieus interlocutors que divulguen lo sieu poder miraculós e la siá condicion de Messias (1,44; 5,43; 7,36). Aquelas òrdres an la fin d'evitar que siá mal comprés lo sieu messianisme. Jèsus vòl far comprene que lo camin que prepausa pòt pas èsser comprés corrèctament se que non se compren qu'es lo camin que pòrta a la crotz e a la resurreccion.
Salada
vinheta|Un [[saladièr .]] Una salada o una ensalada (variantas: sarada (marselhés) ); sarau (auvernhat)) es una preparacion culinària constituida de fuelhas d'èrbas potatgieras que son de còps garnidas de vinaigreta. Segon lei regions, es completada per d'autreis ingredients coma de lieumes, d'uòus, de fromatges ò de carn.
Una granda salada es una (en)saladassa, e una pichona es una (en)saladeta.
Woippy
Woippy es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Evangèli segon Joan
L'Evangèli segon Joan es lo darrièr dels evangèlis canonics del Nòu Testament de la Bíblia e aquel que s'aluenha mai de la version dels autres tres (nomenats evangèlis sinoptics). L’Evangèli segon Joan es una de las òbras mai teologicas del Nòu Testament. Es al la fin del sègle I en un temps que la confrontacion entre los seguidors de Jèsus e lo judaisme fasisian èra fòrça viva. L’Evangèli segon Joan vòl estimular e refermar la fe dels crestians dins un contèxt cultural qu'es pas Palestiniana de Jèsus de Nazaret. Utilisa un vocabulari e un esquèma força diferent d'aquel que se tròba dins los evangèlis sinoptics. L’òbra s'elaborèt pendent un bon nombre d’ans e s'enriquissent e s'engenhèt a mesura que las circonstanças demandavan esclariments e d'apregondiments de lo sieu messatge fondamental. Lo nuclèu de tradicions mai ancianas sus Jèsus i es encara perceptible; pasmens, al mement de l'escritura del còrs central de l’evangèli, l’autor torna aquel material amb un estil personal e caracteristic, de sòrta qu'es fòrça malaisit distinguir dins lo tèxte las tradicions mai ancianas.
L'evangèli es destinat a las comunautats crestianas e es aquel que mòstra mai lo aspèctes mistics e esperitals. Atal se dich qu'es la version mai "dificila". Utiliza pas los autres evangèlis coma font -malgrat que los coneis-, mas d'autres manuscrichs, la majoritat perduts. Ten una vision mai negativa que los autres evangèlis suls josieus. Dona una importança especiala a l'Esperit Sant. Des savent i an identificat d'elements gnostics. L'apostòl Tomàs (simbòl d'aqueles que dobtan) ten un ròtle fòrça important dins l'apareisson de Jèsus après la mòrt. drecha|vinheta|Joan Evangelista, de Carlo Grivelhe, c. 1475.
Autor
L'òbra es atribuida tradicionalament a Joan Evangelista (Joan, lo filh de Zebedèu), discípol de Jèsus, mas segon la data de composicion (a l'entorn de l'an 100) es pauc probable que siá estat escrich per el. Es probablament òbra d'una comunautat crestiana fondada pel quita apòstol, benlèu aquela Efès. Fa pensar mai a una composicion en estapas: un nuclèu inicial, un espandiment catequetic e una darrièra redaccion finala de l'ensems. La tradicion atribuissi tanben a aquel apòstol las tres Letras de Joan e l'Apocalipsi.
Faches de la narracion
L’evangèli se dividís clarament en doas grandas partidas, precedidas per una introduccion poetica e un apendix, mai corts.
Prefaci
La prefaci es un imne que presenta Jesucrist dins una relacion de plena intimitat amb Dieu abans de la creacion. Es estonant de veire que lo contengut d’aqueles versets se repetís de biais sistematic per tota l’evangèli.
Primièra partida
La primièra partida de l’òbra (1,19-12,50) presenta una seguida de signes prodigioses de Jèsus e de dialògs, que la figura centrala es Jèsus. Lo fil conductor d’aquela primièra partida son las discussions de Jèsus amb los «josieus» (los representants del pòble d’Israèl que vòlon pas creire en Jèsus) e los sieus dialògs amb d'autres personatges que li son pròches (Nicodèm, la samaritana, Marta e Maria). A diferéncia dels evangèlis sinoptics, la majoritat de las scènas se debanan a Jerusalem o près d’aquela vila, a vegada dins lo temple e pendent las fèstas josievas. Dins las discussions se mòstra una confrontacion entre Jèsus e lo judaisme, que resson mai al temps que s’escriu l’evangèli que non pas al temps que Jèsus visquèt. Los dialògs, per contra, rebanton los senhals prodigioses realizats per Jèsus e servisson a aprigondir unes elements centrals de la fe de la comunautat: lo baptisme, lo culte, l’eucaristia, la resurreccion.
Segonda partida
La segonda partida conta l’ora de la glòria de Jèsus, lo Filh (13-20). D'en primièr se vei Jèsus e los sieus discípols pendent lo sopar d'adieu (13-17). Jèsus anoncia çò va venir a que l’Esperit Sant aurà un ròtle fondamental. Anoncia tanben son abséncia, mas promet que tornarà. Lo lector d’aquel evangèli se sentís transportat al moment de la patença de Jèsus: fa partits dels discípols e escota Jèsus qu'illumina sa vida e sas dificultats e àncias presentas.
Lo rèsta de la segonda partida de l’evangèli fa lo recit de la passion e la resurreccion (18-20). Dins aquel quatren evangèli la passion ven en una marcha triomfala de Jèsus cap a la crotz, qu'es presentada mai coma un tròn que coma un suplici. Los recits de las apareisson volon explicar lo passatge de la vida terrestra de Jèsus capa a nòva preséncia («Auroses aqueles que creiràn sens aver vist», 20,29).
Teologia
Lo fil conductor de l’evangèli es la fe (1,12). Cal una adesion totala a Jèsus, lo Messias, lo Filh de Dieu (1,49; 20,31). L’adesion a Jèsus es la font de la plenitud e del sens: la vida (5,24). Pasmens, aquela fe, qu'es pas mai qu'autra causa que «creire en Jèsus» (12,11), es òbra de Dieu (6,29) e es fruch de l’accion de l’Esperit (7,39), que pòrta lo cresent a viure coma Jèsus. Los discípols recebon un comandament nòu que s’aimen los unes als autres tal coma el los aimèt (13,34), mas l’Esperit adapta aquel ensenhament de Jèsus mejans l'avartiment e la compreneson (14,26). Alara una relectura de l’existéncia terrestra de Jèsus es tanben un biais d’illuminar la vida de la comunautat. Cal prene en compte que se fa partit de la vida de Jèsus quand se viu en plenitud la vida comunitària.
L’Evangèli segon Joan es una òbra amb dos nivèls que s’entrelaçan e que s’illuminan mutualament: la vida de Jèsus e la vida de la comunautat que crei en aquel quite Jèsus. Alara pas es rare que lo tèxte joanic intègre dins la vida de Jèsus d'eveniments qu'apertenon a la vida de la comunautat: los cresents en Jèsus son expulsats de la sinagoga (9,22) perque confessan que Jèsus es lo Messias; la practica de la comunautat en relacion amb l’eucaristia fa referéncia directament a la vida de Jèsus (6,22-29); la situacion de la comunautat pendent la dura l’abséncia de Jèsus se projectèt dins la darrièra cena e la pregària que Jèsus fa per los sieus (c. 17). Aquela pregària es marcada per una promesa que se repeta: «tornarai a vosautres» (14,18).
Tanben los evangèlis sinoptics s’escrivon a la lutz de la fe d'après Pascax, e, doncas, arriban tanben a entrelaçar la vida de Jèsus e la vida de la comunautat. Es màger lo ròtle de Jèsus dins los evangèlis, mas o es pas mens dins las comunautats crestianas primitivas, en fach n’es un rebat.
Manuscrits
drecha|vinheta|Lo manuscrich P52 de la bibliotèca Ryland, datat abans de 125 es lo mai ancian fragment de l'Evangèli segon Sant Joan. Lo mai ancian manuscrich conegut del nòu testament es un fragment de l'Evangèli segon Sant Joan. Aquel fragment de papir, de la talha d'una carta de credit foguèt descobèrt en Egipte en 1920 e demòra conservat a la bibliotèca John Rylands de Manchester, jos la referéncia P52. Conten lo passatge del procès de Jèsus per Pilat (Joan, 18:31-33) d'un costat e de l'autre (Joan 18:37-38). Es datat d'abans de l'an 125.
Elisabeth Dmitrieff
thumb|right|140px|Elisabeth Dmitrieff. Elisabeth Dmitrieff (1851 - 1910 o 1918) foguèt una feminista russa e una personalitat de la Comuna de París (1871).
Maximin Delòcha
Biografia
Maximin Delòcha nasquèt a Tula en 1817 e anèt estudiar lo drech a Tolosa. Quand venguèt avocat, en 1836, dintrèt dins un estudi a Bordèu. Aprèp qualques temps, decidiguèt de cambiar de vida e se n'anèt en Argeria en 1846, ont trabalhèt coma director de las òbras publicas a Argièr. Tornèt cap a l'estat francés en 1850. Recebèt en 1860 lo segond prèmi Gobert per son edicion del Cartulari de Bèulòc de Lemosin. Recebèt la Legion d'onor.
Elisabeth Dmitrieff
Dempuei 2007, una plaça dau III arredoniment de París porta son nom.