cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Empèri Espanhòl
La guèrra civila entre los conquistadores
La Governacion de Nòva Castelha començava al nòrd dins lo pòble de Santiago e, pel sud, acabava après 270 lègas. D'alà cap al sud, començava la Governacion de Nòva Toledo e s'espandissiá sus 200 lègas. Diego de Almagro, governador de Nòva Toledo, realizèt un viatge al sud cap a Chile que prenguèt près de dos ans, de 1535 fin a 1537 per s'acabar a Arequipa. Lo viatge per Chile foguèt dur e penós e trobèt pas res per satisfar los sieus interèsses, quitament al arribar a la nautor de l'actuala Valparaiso. A son retorn s'organizèt lo suslevament de Manco Inca Yupanqui. D'un costat descoratjat pels resultats de son viatge cap a Chile e d'un l'autre dins la cresença qu'èra dins sa governacion, decidiguèt lo far personièr. Après la captura e desbranda dels incas, Almagro empresonèt a Gonzalo e Hernando Pizarro e se proclamèt governador. Anèt alara cap ​​a la còsta fins a Lima. Dins lo trajècte fondèt la vila de Chincha amb l'intencion de la convertir en capitala de la Governacion de Nòva Toledo, la cristianant amb lo nom de Vila de Almagro. Après, aquela capitala seriá transportada a Sangallo. Almagro Avancèt sus Lima per la còsta mentre Francisco Pizarro o fasiá per Mala, ont los dos conquistadores s'acordèron una trèva fins a l'arribada d'un emissari de l'emperaire Carles V. Un autra estipulacion foguèt que mentre se resolguèsse lo desacòrdi Diego de Almagro contunhariá d'èsser governador a Cusco e daissariá en libertat a Gonzalo e Hernando Pizarro. Après los acòrdis Diego de Almagro tornèt prene son camin cap a Cusco. De son costat Francisco Pizarro ordenèt a Hernando Pizarro, ja liberat, que torne a Cusco a marcha forçada pel camin d'Huaytará, menant de tropas leialas. Fin finala las doas armadas espanhòlas s'afrontèron près del Cusco lo 6 d'abril de 1538 a la Batalha de las Salines. Las tropas d'Almagro foguèron derrotadas e el foguèt fach presonièr e captiu, menat cap a Cusco. Foguèt alà jutjat e condemnat a mòrt per estrangulacion. Diego de Almagro foguèt executat lo 8 de julhet de 1538, e son filh mestís, del meteis nom, jurèt venjança. Dotze almagristas dirigits per Juan de Rada organizèron una emboscada a Francisco Pizarro a Lima e l'auciguèron alà lo 26 de junh de 1541. Mentretant, la colonizacion americana contunhava d'avançar. Nòva Granada foguèt fondada pendent los an 1530 e Juan de Garay fondèt Buenos Aires lo 1536. Dins los ans 1540, Francisco de Orellana explorava la sèlva e arribava al riu Amazonas. En 1541, Pedro de Valdivia contunhèt las exploracions de Diego de Almagro dempuèi lo Peró cap al sud e i instaurèt la Capitania Generala de Chile. Lo meteis an, l'empèri Muisca, qu'ocupava lo centre de Colómbia, foguèt fin finala conquistat.
Conquista de las Filipinas
En Asia en 1521 lo navigaire Ferrand de Magallan arribèt a l'archipèla filipina e prenguèt possession juridica de las illas, jol tròn espanhòl, mas sens daissar un sol soldat. E mai s'èra conegut que los indigènas èran fin finala docils volgavan pasmens prene lo poder de Portugal sus las Índias Orientalas, Hernán Cortés envièt tres vaissèls cap a Asia que faguèron vela de Zihuatanejo en 1527. En camin dos d'eles naufraguèron, e lo tresen arribèt, mas capitèron pas a trobar lo corrent del retorn. Après 1541, López de Villalobos foguèt enviat pel vice rei Antonio de Mendoza per dirigir una expedicion cap a las Índias Orientalas en cèrca de rotas comercialas novèlas. En 1543 la flòta toquèt la còsta sud de l'illa de Luçon (Filipinas), ont explorèron la còsta e faguèron contacte amb los indigènas de l'archipèla. Partiguèron d'alà mai a l'orient fins a arribar dins l'illa de Leyte e las nomenèron d'illas Filipinas en onor al rei Felip II. A causa de la fam e d'un vaissèl que foguèt arruïnat per un accident de navigacion, l'expedicion foguèt desastrosa e tenguèt anar cercar refugi a las Molucas, domèni portugués, e après qualques escaramossas foguèron preses prisonièrs. L'assag de colonizacion de Filipinas acabèt pas atal.
Panamà
Panamà pòt designar :
Empèri Espanhòl
Conquista de las Filipinas
Lo vice rei Luis de Velasco encarguèt Miguel López de Legazpi a far mar dins una nòva expedicion. Faguèt vela dempuèi lo Novèl Reialme de Galícia (uèi Jalisco), en 1564 e dins lo viatge conquistèt Guaján, las Illas de Saavedra (Illas Marshall) e las Illas Marianas; s'espandiguèt tanben lo domèni espanhòl en diverses ponts de l'illa de Formosa (Taiwan), las Molucas e lo nòrd de Bornèo. A causa de raretat del progiment, Legazpi se vegèt forçat a se transportar d'illa en illa e espandir los domònis alà. Lo movement foguèt aisit, donca que dins las illas, coma al Mexic, los clans èran afrontats e Legazpi establiguèt aisidament de ligams d'amistat que li permetèron se mòure d'isla dins isla. La conquista de las Filipinas foguèt possibla sonqu'en 1565 visant pel primièr còp las tèrras de nòva ispanhas lo Galion de Filipinas. Amb lo temps aquela rota venguèt lo ligam màger que fasiá lo jonhent entre las possessions de la Monarquia d'Espanha en America amb los seus bastions d'Asia. Un dels principals luòcs ont èran servats los bens portats d'Orient èra Nòva Orleans, sus la còsta del Golf de Mexic. Las rotas foguèron establidas per mai de dos sègles, mas los camins de l'Orient al pòrt de Acapulco, ont se descargava las merças, èran de plens de riscs, malautiás e atacas piratas. Los produits dins lo comèrci èran seda, espècias e aur.
La conquista de Veneçuèla, l'Orinòc e la recèrca de l'El Dorado
La preséncia espanhòla a las còstas de Veneçuèla èra precària. Après que l'espleitacion de pèrlas comencèsse a saturar en Margarida e se descobriguèsson de nòvas fonts de riquesa a Mexic, lo govèrn espanhòl se concentrèt dins aquelas autras regions. Es atal coma en 1561, quand lo conqueridor rebèl Lope d'Aguirre arribèt a Margarida, capitèt prene l'illa amb facilitat. Sa tropa realizèt de chaples dins l'illa. D'alà naveguèt cap a Borburata lo 7 de setembre. Dempuèi Borburata comencèt un viatge a tèrra que lo portariá a Barquisimeto, ont arribèt lo 22 d'octòbre. Dins los seguents jorns se produguèt una seria de escaramossas amb los espanhòls de la region que lo volián sometre. Lo 27 seriá mòrt per un de los seus seguidors, pas abans que tuèt la seuna pròpria filha, que l'aviá acompanhada dins traversada dempuèi lo Peró. En 1567 Diego de Losada dintrèt dins la val dels Caracas. Las tropas castelhanas s'afrontèron amb las tribús indigènas lo 25 de julhet d'ongan, la Batalha de Maracapana. Aquel se considèra coma lo jorn de fondacion de la vila de Santiago de León de Caracas. Lo 8 de setembre del meteis an, Diego de Losada fondèt lo pòrt de Nuestra Señora de Carballeda sus la còsta. En 1569 Pedro Malaver de Silva partiguèt de Castelha amb sièis cents soldats, qu'unes 100 venguèron amb sos femnas e filhs, 300 esclaus, 200 cavals, 500 vacas, 1000 fedas e 200 pòrcs e de cabras per colonizar Veneçuèla. Après un malaisit viatge, desembarquèt a Margarita en mai de 1569. Se demorèron alà 150 colons. D'alà partiguèt a Borburata. Passèt a Valéncia e abandonèron alà fòrça colons e sa siás familhas. En 1576 Juan de Pimentel arribèt a Caraballeda per èsser lo nòu governador, e de partiguèt dins la val de Caracas, ont en 1578 decidiguèt de convertir la vila dins la nòva capitala de la província de Veneçuèla. Entre 1579 e 1580 Garci González de Silva realizèt las darrièras expedicions contra los indians Cumanagoto dins la zòna dels Vales del Tuy. Los indigènas d'aquelas regions patiguèron de biais massiu de malautiás qu'avián pas de resisténcia immunologica. Entre las epidèmias mai conegudas i a la veròla que se produsiguèt en 1580, segon çò que sembla quand un vaissèl portugués arribat de Guinèa amb d'esclaus africans portèt l'epidèmia. I aguèt tanben d'autras epidèmias que toquèron las populacions indigènas a la fin del sègle XVI. Pauc a pauc, los indigènas foguèron desplaçats de las melhoras zònas de cultura. En 1583 la comarca de Valéncia patiguèt de l'ataca de las tribús caribas que venián del sud e Garci González de Silva rebutèt aquela incursion.
Las darrièras conquistas a Veneçuèla èran a la carga de Joan Orpí e del Potz; que en 1623, utilizant lo pseudonim de Gregorio Izquierdo per se far passar per castelhan, s'embarquèt coma soldat dins una expedicion destinada a defendre las ricas salinas d'Araya (Veneçuèla). En 1624 Diego de Arroyo Daza, governador de la Provincia de Cumaná a l'actuala Veneçuèla nomenèt Orpí Luòctenent General de la província, emplec qu'ocupèt fins a 1627-28. Aquel meteis an, lo tribunal de la Reiala Audiéncia de Sant Domingo reconeguèt son títol de licenciat en Drech obtengut a Barcelona, causa que, après son sojorn a Cumaná, li permetèt d'èsser assessor juridic a Caracas per comanda de la meteissa Audiéncia. En 1631 se transpòrta a la Sant Domingo. Alà, la Reiala Audiéncia sollicitèt de volontaris per realizar, amb los seus pròpris mejans militars e economics, la conquista de la zòna abitada pels indians cumanogotos, qu'empachavan las comunicacions e lo comèrci entre las governacions de Veneçuèla e Cumaná. Orpí Optèt realizèt aquela mission e en decembre de 1631 li foguèt fin finala comandada a el e fondèt los establiments de Santa María de Manapire e San Pedro Mártir, mas li foguèt revocada la concession de la colonizacion e governacion de las nòvas conquistas. Tornèt a l'exploracion, conquista e colonizacion, en desfasent definitivament los cumanogotos en 1637. En Febrièr de 1638 fondèt Nueva Barcelona del Cerro Santo (l'actual Barcelona de Veneçuèla). Lo territòri qu'agropèt jol sieu mandat s'estendiá dempuèi San Felipe de Austria (uèi Cariaco) fins al Cabi Codera, e dempuèi cap a l'Orinòc. Podèt pas l'espandir mai perque trobèt una fòrta oposicion de las governacions vesinas, las limitas que n'èran ja prefixadas, qu'alara lo sieu luòctenent fondèt San Miguel de la Nueva Tarragona del Batey en 1645. Nomenèt sa jurisdiccion Nueva Cataluña, e mai se mai tard las autoritats de la Corona ratifiquèron pas oficialament lo nom.
Catastròfa demografica amerindiana e trafic d'esclaus africans
Amb l'arribada e la conquista d'America, pels europèus, èran traçats lo plans d'espandiment que demandanvan de man d'òbra bon mercat. Al començament se faguèron los esclaus dins los pòbles indigènas americans mas la legislacion espanhòla pausèt fòrça lèu l'aplicacion d'aquela practica (mercés als escrits de Bartolomé de las Casas e de l'Escòla de Salamanca), e faguèt que sián importadas de personas en esclavatge d'Africa, qu'en mai avián màger resisténcia fisica e a las malautiás, subretot las tropicalas, atal comencèt un comèrci de grand escala d'esclaus africans: lo comèrci negrièr o Maafa. Dins las colònias espanhòlas d'America, los esclaus negres, mas subretot los indigènas, foguèron massivament utilizats dins las minas d'aur, argent e coire. Los portugueses importèron d'esclaus negres per l'espleitacion dels jaciments aurifèrs de Minas Gerais descobèrts a fins del sègle XVII.
Al Peró, dins las minas del Potosí, la populacion indigèna patissiá d'una espleitacion sosumana. De desenas de milièrs d'indigènas foguèron someses a la mita, un sistèma local d'escalvatge qu'èra ja abitual, mas l'usatge l'intensifiquèron los espanhòls, e aumentèt encara mai jos las instàncias del vicerei Francisco de Toledo, amb la manca de man d'òbra per l'industria minièra. Los mitayos (atal nomenats los indians someses a la mita) deviántrabalhar fins a 16 oras per jorn, cavant de tunèls, extrasent lo metal manualament o al pic, eca. Èran fòrça frequents los aclapaments e autres accidents, donant la mòrt de centenats de trabalhadors. Las revòltas èran atudadas dins lo sang e lo fuòc. Gaireben 15.000 indigènas serián mòrts dins l'espleitacion de l'argent, entre 1545 e 1625. La produccion d'argent atenguèt lo maxim vèrs l'an 1650, moment que las vetas comencèron a s'agotar, e Potosí intrèt en decadéncia que jamai ne tornèt.
Jos l'absolutisme dels borbons
Carles II nomenèt eritièr de la Monarquia d'Espanha lo jove Felip V mas aquel èra pas preparat a dirigir la monarquia e foguèt pas plan recebut en Espanha quan los cortesans comencèron a veire que era apatic, cast, piós, fòrça seguidor dels vòts del seu confessor e melancolic. Lo desir dels altres poders per Espanha e possessions se podava pas tancar amb lo testament reial. Alara los afrontaments èran gaireben inevitables; l'archiduc Carles d'Àustria se resignèt pas, atal comencèt la Guèrra de Succession d'Espanha (1702 - 1713). Aquela guèrra e las negligéncias comesas provoquèron de novèlas desbandadas de las armas espanhòlas, se desbanant sul quita territòri peninsular. Atal se perdèt Oran, Menòrca e Gibartar. En el tractat d'Utrecht (1713), les potències europees decidiren quin seria el futur d'Espanya en relació a l'equilibri de poder. El nou rei de la casa de Borbó, Felip V, va cedir el Regne de Sicília i part del territori del Milanesat als Savoia; i els altres territoris continentals (Comtat d'Holanda, Regne de Nàpols, Milanesat i Regne de Sardenya) a l'Arxiducat d'Àustria. I Gibraltar i Menorca a Anglaterra, així com la possibilitat de comerciar amb les Índies Occidentals.
Amb lo monarca Borbon se realizan pendent lo sègle XVIII las ancianas idèas mercantilistas francesas del sègle XVII basadas sus una monarquia absoluda que contrarotlava de biais centralizat l'economia. Las lors preocupacions màger èra de trencar lo poder de l'aristocracia creòla e afeblir lo contraròtle territorial de la Companhiá de Jèsus: los jesuistas foguèron expulsats d'America espanhòla en 1767. En mai dels consultants americans ja establits dins la Ciutat de Mexic e Lima, tanben o faguèron a Veracruz e Guadalajara. Entre 1717 e 1718 las institucions del govèrn de las Índias, lo Conselh de las Índias e la Casa de Contractación, se transportèron de Sevilha a Cadis, que se convertiguèt en l'unic pòrt de comèrci amb las Americas.
Los organs executius foguèron someses a la sobeiranetat dirècta del monarca absolut mejans las secretarias d'Estat qu'èran l'embrion dels futurs ministèris. Se reformèt lo sistèma de las doanas e tarifs, e se creèt lo cadastre (pasmens se capitèt pas a reformar totalament la politica contributiva). Se tornèt estructurar tanben l'armada en regiments nòus e s'unifiquèron las diferentad flòtas e d'arsenals de l'Armada. Dins aquelas reformas s'impliquèron d'òmes coma José Patiño, José Campillo o Zenón de Somodevilla. A aquelas reformas seguiguèt una nòva politica revengista que cercava recuperar los domenis liurats al Tractat d'Utrecht. Espanha s'afrontèt amb Portugal per la Colonia del Sacramento, dins l'actual Uruguai, qu'èra la basa de la contrabanda britanica pel Riu de la Plata. En 1750 Portugal cediguèt la colònia a Espanha en cambi de set de las trenta reduccions guaranís dels jesuistas dins la frontièra amb Brasil. Los espanhòls expulsèron los jesuistas, provocant un conflicte amb los guaranís que durèt onze ans. Lo desvolopament del comèrci naval promogut pels Borbons en America foguèt interromput pendent la Guèrra de Sèt Ans (1756 - 1763) qu'Espanha e França s'afrontèron a la Grand Bretanha e Portugal per de conflictes colonials. Los succèsses espanhòls al nòrd de Portugal foguèron eclipsats per la presa anglesa de L'Avana e Manila. Fin finala lo Tractat de París (1763) acabèt amb a la guèrra. Amb aquela patz Espanha recuperèt Manila e L'Avana e mai tornèt a Portugal la Colonia del Sacramento. E França liurèt la Loïsiana a l'oèst del Mississipí, amb sa capitala, Nòva Orleans e Espanha cediguèt la Florida a la Grand Bretanha. Que que siá, lo sègle XVIII foguèt un periòde de prosperitat de l'empèri d'otramar mercés a la creissença de contunh del comèrci, subretot pendent la segonda mitat del sègle, a causa de las reformas dels borbons. Las rotas d'una sola nau a intervals regulars foguèron lentament remplaçats per l'anciana costuma d'enviar las flòtas de la Índias, e pendent los ans 1760 e aviá de rotas regulars entre Cadis, L'Avana e Puerto Rico e a intervals mai longs amb lo Río de la Plata, ont s'èra creat un nòu vicereialme en 1776. La contrabanda, qu'èra fòrça perjudicial per l'empèri dels Absborg, mermèt quand se metèron en marcha las naus de registre.
En 1777 una nòva guèrra amb Portugal acabèt amb lo Tractat de Sant Ildefons, qu'Espanha recobrava la Colonia del Sacramento e ganhant las illas de Annobon e Fernando Poo, dins las aigas de Guinèa en cambi de se retirar de sas nòvas conquistas al Brasil. Mai tard, dos faits tustèron l'America espanhòla e al meteis temps mostrèt l'elasticitat del nòu sistèma reformat: lo soslevament de Tópac Amaro al Peró en 1780 e la rebellion a Veneçuèla. Dins los ans 1780 lo comèrci interior de l'Empèri aumentava e sa flòta se faguèt fòrça màger e rendable. La fin del monopòli de Cadis pel comèrci american supausèt la renaissença de las manufacturas espanhòlas. Lo fach mai notable foguèt la creissença rapida de l'indústria textila en Catalonha, qu'a la fin del sègle mostrava de signes d'industrializacion amb una rapida e estonanta adopcion de maquinas de filar, venguent indústria textila màger de la Mediterranèa. La productivitat agrària se mantenguèt bassa malgrat los importants esfòrces per introduire de nòva maquinas per la populacion rurala.
Lo redreçament progressiu de las guèrras se tornèt èsser interromput per la participacion espanhòla a la Guèrra de l'Independéncia dels Estats Units d'America (1779 - 1783), piejant los estats revoltats e l'afrontament conseqüent amb la Grand Bretanha. Lo tractat de Versalhas de 1783 supausèt de nòu la patz e la recuperacion de Florida e Menorca e l'abandon britanic de Campeche e la Còsta de Los Mosquitos al Cariba. Pasmens, Espanha manquèt son assag per recuperar Gibartar. Amb la Convencion de Nutka (1791), se resolguèt la disputa entre Espanha e Grand Bretanha suls establiments britanics e espanhòls sus la còsta del Pacific, se limitant alara la frontièra entre los dos estats. Aquel meteis an lo rei Carles IV ordenèt a Alessandro Malaspina de cercar lo passatge del Nòrd-oèst (Expedicion Malaspina). Pauc après se desbandèron los angleses pendent la Guèrra de l'aurelha de Jenkins dins son assag per conquistar l'estrategic emplaçament de Cartagena de las Índias.
Decadéncia de la Absolutisme dels Borbons
Après la Revolucion Francesa del 1789, Espanha se jonguèt amb los estats absolutistas per combatre la revolucion. Una armada dirigida pel general Ricardos ocupèt lo Rosselhon, mas sonque unes ans après, lo 1794, foguèt expulsat per las tropas francesas que contunhèron d'avançar al delà dels Pirenèus. Manuel Godoy, primièr ministre volgava realizar una politica de pacificacion amb França: amb la patz de Basilèa de 1795 se realisèt la retirada francesa encambi de la mitat de l'isla de l'Espanhòla (l'actuala Haití). En 1796 foguèt signat lo tractat de Sant Ildefonso, que supausèt una aliança amb la França napoleoniana contra de la Grand Bretanha. Lo combat naval del cap de Sant Vicenç s'acabèt amb la victòria per la flòta britanica, que mai tard subiguèt de fracases a Cadis e Santa Cruz de Tenerife. En 1802 foguèt signada la Patz d'Amians que Menorca tornèt al domeni espanhòl. Tornèron lèu las ostilitats, realizant lo projècte napoleonian d'una invasion per la Marga. Mas la destruccion de la flòta espanhòla arroïnèt lo plan e metèt lo dobte de la capacitat que se mantenga l'empèri.
En 1808 Napoleon profeitèt de las disputas entre lo rei espanhòl Carles IV e lo sieu filh, lo futur Ferran VII, per los obligar a li cedir lo tròn, de biais qu'Espanha foguèt presa per Napoleon sens tirar una sola bala. Quand Napoleon decretèt lo Blocatge Continental, Espanha collaborèt amb França a l'ocupacion de Portugal, que refusèt se sometre a la volontat de Napoleon. D'aquel biais las tropas francesas intrèron al territòri de l'Estat, prenent de posicions en guarnisons de la frontièra. Après la desbandada de Trafalgar, Espanha se trobèt amb una armada amb dificultats per s'afrontar l'anglesa e se copèt de la comunicacion amb otramar. Lo 2 de mai de 1808 se produguèt un soslevament popular, que los espanhòls contra lo domèni francés s'organizèron en milícias (Juntas) e pel territòri se realizèron las accions contra los franceses derivant en una guèrra. De biais similar, se comencèron a s'organizar de conselhs dins las colonias americanas, piejant lo rei Ferran, que ben lèu,venguèron de fòrças insurgentas per se far independents d'Espanha. Las guèrras d'independéncia de las colònias ispanoamericanas comencèron a se desencadenar quand las disputas pel tròn entre lo rei espanhòl Carles IV e lo sieu filh lo futur Ferran VII se'n profeitèt Napoleon per los obligar a abdicar a Baiona lo 1808, establissent coma rei José Bonaparte, e Ferran demorèt captiu. Davant l'abséncia d'una autoritat en Espanha e l'exili de Ferran VII, los pòbles ispanoamericans, jos la direccion dels creòls, comencèron una sèria d'insurreccions contra las autoritats colonialas. La primièra insurreccion se produguèt lo 25 de mai de 1809 dins la vila de Chuquisaca al Vicereialme del Río de la Plata, que surgiguèron de soslevaments per tot lo continent per formar de conselhs d'autogovèrn. En Nòva Espanha, a diferéncia de las autras colònias espanhòlas, lo conselh d'insurreccion dels creòls, que s'amassèt dins la ciutat de Mexic lo 1808, atudèt quin que siá assag d'independéncia, amb l'intencion de demorar coma territòri de la corona espanhòla, a causa de la preséncia d'un percentatge fòrça considerable de populacion creòla e peninsular. L'independéncia, doncas, pendent 10 ans, se'n encargèron los contingents republicans formats de mestisses e indigènas.
Las autoritats espanhòlas en America, après que lo rei Ferran VII recupere la corona en 1814, reprimiguèron fòrça los conselhs d'autogovèrn essent considerats illegals. Los movements populars dins las colònias espanhòlas, inspirats per la Guèrra de l'Independéncia dels Estats Units d'America, aprigondèron las insurreccions per s'afrontar dobertament al rei espanhòl dons una guèrra de domèni continental amb objectiu d'establir de republicas independentas. Dins la Guèrra d'Independéncia Ispanoamericana Simón Bolívar se destaquèt coma un important cap dels insurgents. Cuba e Puerto Rico demorèron jos la dominacion coloniala. Dempuèi 1814 a 1830, e après de complicats procediments politics, las colònias espanhòlas en America venguèron de nacions independentas: Argentina, Bolívia, Colómbia, Còsta Rica, Cuba, Chile, Eqüator, Mexic, Paraguai, Peró, las Províncias Unidas d'America Centrala, la Republica Dominicana, l'Uruguai e Veneçuèla.
La Guèrra d'Africa
A Espanha, la Guèrra de l'Independéncia foguèt seguida per la monarquia absoluta e fin finala en 1833 l'instauracion del Reialme constitucional d'Espanha. A l'epòca se destaca lo prètzfach de Leopoldo O'Donell responsable del bastiment del primièr camin de fèrre en Espanha, l'annexion de territòris marroquins e de Saigon. Dempuèi 1848 se debanan d'assassinats, pirateriás e d'autres incidents amb las tribús termièras de las Illas Alhucemas, Ceuta e Melilla. En 1859 lo comandant de Ceuta, en acòrdi amb lo govèrn, comencèt a bastir una seria de fortins a l'entorn de Ceuta, lo primièr al començament del mes d'agost a Santa Clara. Lo 10 las òbras foguèron destruidas per la cabiliá d'Anyera, mas los espanhòls contunhèron lor prètzfach e intrèron en territòri marroquin per talhar d'arbres, e plantèron las pèiras de delimitacion de biais arbitrari. Lo 5 de setembre de 1859 lo govèrn O'Donnell envièt una dura nòta de protestacion al sultan e aquel acceptèt las imposicions espanhòlas de reposicion de las pèiras de limit levadas, comprenent aquelas que se mencionèron en una nòta de clarificacion lo 3 d'octòbre, mas lo govèrn espanhòl voliá la guèrra e lo 15 d'octòbre menacèt lo Marròc de començar d'òbras segon establit per la nòta del 5 del mes precedent. Lo sultan protestèt cortesament mas O'Donnell respondèt amb una nòta violenta en reïterant las exigéncias e l'estenduda de la frontièra de Ceuta fins a la sarrada de Bullones. Lo 3 de novembre O'Donnell foguèt nomenat comandant de las fòrças en Africa, amb tres còrs d'armada dirigida pels generals José Ortiz Echagüe, Juan Zavala de la Puente e Antonio Ros de Olano, e una division de resèrva dirigida per Joan Prim e de Prats e una division de cavalleriá comandada per Antonio Alcalá Galiano, en totala 40.000 òmes e comencèt la Guèrra d'Africa (1859-1860).
Seguiguèron la batalha de Castillejos, la batalha de Tetoan e la batalha de Wad-Ras. Après aquela los marroquins demorèron desmoralizats e lo 24 de març se tornèron a las negociacions de patz. O'Donnell concediguèt dos jorns per acceptar los sieus tèrmes, e lo 25 de març Muley Abbas se presentèt al campament espanhòl, e acceptèt amb l'unica condicion que Tetuán seriá solament en poder d'Espanha de biais temporari, fins al pagament de l'indemnizacion de guèrra. Lo 26 de març de 1860 foguèt signat a Tetuán lo tractat de Wad-Ras o de Tetuán, qu'acaba a la guèrra, sens satisfa degun que los espanhòls pensavan qu'èra pròche de la victòria obtenguda, e los marroquins que devián pagar una indemnizacion desproporcionada a sa capacitat economica. Lo tractat de comèrci que foguèt signat beneficièt pas a Espanha mas a las societats d'autres païses subretot Grand Bretanha e França. La cession de Santa Cruz de la Mar Pequeña, fixada al tractat, foguèt pas seguida d'una ocupacion e sonque provoquèt de futurs problèmas.
Guèrras de Cuba e Filipinas
En 1868 esclatèt la guèrra de Detz Ans  (1868 - 1878), que foguèt la primièra guèrra d'independéncia cubana contra las fòrças reialistqs espanhòlas. La guèrra comencèt amb lo Bram de Yara, dins la nuèch del 9 al 10 d'octòbre de 1868, dins la proprietat La Demajagua, qu'aperteniá a Carlos Manuel de Céspedes. Acabèt dètz ans mai tard, sens que se realize l'independéncia de Cuba. Aquela guèrra aguèt un caractèr anticolonialista, antiesclavista e de desliurança nacionala. De mai dempuèi lo punt de vista cultural ajudèt que lo sentiment de nacionalisme s'aferme. Se lutèt pel progrès de l'economia e societat, que prenguèt un carctèr contracultural (venguèt d'una soscultura que se transformèt en un movement contracultural que tractava de desfar una cultura egemonica que representava una trèva pel desvolopament de Cuba e del mond). La guèrra comencèt quand Cespedes donèt la libertat als sieus esclaus e legiguèt la Declaracion d'Independéncia (lo manifèste del 10 d'octòbre), lo 10 d'octòbre de 1868.
Amb l'experiéncia de la Guèrra de Dètz Ans, un supòrt màger de las fòrças politicas independentistas cubanas e una consciéncian nacionala màger, los liberators concebèron la campanha "Invasion d'Occident" qu'aviá per tòca de prene aquel sector de l'illa. Foguèt pas de sometre l'Orient de Cuba ont las fòrças reialistas avián de grandas dificultats per conténer los independentistas. Pasmens, José Martí e Antonio Maceo moriguèron en la luta: Martí gaireben al començament de la guèrra (19 de mai del 1895) e Maceo dins una emboscada a l'oèst de L'Avana lo 7 de decembre de 1897 (episòdi que contèt lo cap de lo sieu Estat Màger, lo catalan Josep de Miró e Argenter). Las tropas independentistas èran al bòrd de la victòria finala quand la guèrra prenguèt un autra cap: Lo cuirassat nòrd-american Maine, qu'èra en visita dins la Baia de l'Avana espetèt. Aquel fach signifiquèt l'intrada dels Estats Units d'America dins lo conflicte menant a la Guèrra Ispanoestatsuniana. La declaracion de guèrra a l'Espanha se faguèt pas esperar e los combats que se centravan abans a l'interior, se transportèron al mar: Las flòtas reialistas podèron pas respondre als modèrns cuirassats nòrdamericans. La presa de Santiago de Cuba e la superioritat militar de las tropas nòrdamericanas obliguèron als espanhòls a se rendre en 1898. L'eveniment dobriguèt pas a l'ocupacion nòrdamericana de Cuba fins a 1902. Dins lo Tractat de París, Espanha cedèt sas colonias (Cuba, Puerto Rico e Filipinas) als Estats Units d'America. L'exclusion dels representants de las tres colònias mostrèron l'arma colonialista dels Estats Units d'America, e mai se las fòrças independentistas d'aqueles païses portèron lo pes màger de la guèrra.
La decadéncia finala amb lo Franquisme
En 1848, las tropas espanhòlas conquistèron las Illas Chafarinas. La pèrda de la màger part de l'Empèri American menèt Espanha a se bolcar totjorn mai dins los sieus domènis en Africa, subretot après la traumatica desbranda contra los Estats Units d'America en 1898. En 1860, après la guèrra amb Marròc, aquel país cediguèt Sidi Ifni. Las decennias seguentas de collaboracion francoespanhòla impliquèron l'establiment e l'espandiment de protectorats espanhòls al sud de la vila e la sobeiranetat espanhòla foguèt reconeguda en la Conferéncia de Berlin de 1884: Espanha administrava Sidi Ifni e lo Sahara Occidental ensems. Espanha reclamèt tanben un protectorat a la còsta de Guinèa dempuèi lo Cap de Bajador fins al Cap de Blanc. Rio Muni venguèt protectorat en 1885 e en colonia en 1900. Las reclamacions disputadas al subjècte de Guinèa foguèron resolgudas dins lo Tractat de París (1898).
Lo domèni espanhòl al Sahara durèt fins al 1975 quand la Marcha Verda forcèt la retirada espanhòla profeitant que Franco se morissiá. Lo futur de la província es gaire segur que Marròc reclamava la sobeiranetat alara pas cap d'autre estat o organizacion la reconeguèt. Marròc reclama las Islas Canàrias, Ceuta, Melilla.
America
[[File:Spanish_colonization_of_the_Americas.png|thumb|259x259px|Espandida maxim dels territòris del continent american considerats pròpris per l'Empèri Espanhòl
]]
Asia
Tanben i aviá unes establiments espanhòls dins l'isla de Bornèo.
Oceania
Tanben i aguèt unes establiments puntual dins l'isla de Nòva Guinèa.
Controvèrsia: lo primièr empèri global
Se considèra lo portugués coma lo primièr e mai duradís empèri colonial qu'aja jamai existit; dempuèi la presa de Ceuta en 1415, fins a la devolucion de Macau als chineses l'an 1999. Foguèt a l'encòp lo primièr empèri en aver de colònias per totes los continents, qu'establiguèt de possessions al Brasil, en Africa, en Índia, e al sud-èst asiatic, arribant fins a l'Ocean Pacific per l'illa de Nòva Guinèa alara que l'Empèri Espanhòl prenguèt pas cap de possession en Oceania, e s'establiguèt quitament pas cap permanent en Asia (furtivament illas Filipinas, en 1565).
Referències
<div class="reflist references-column-count references-column-count-2" style="column-count: 2; -moz-column-count: 2; -webkit-column-count: 2; list-style-type:decimal;">
Motor de reaccion
Dins lo langatge corrent lo tèrme reactor fa referéncia a un motor de reaccion e de combustion intèrna. Es a dire un motor amb un compressor axial mogut per una turbina ("cicle de Brayton"), amb la poissença restanta porgissent la propusion per una tuvièra. Los avions de reaccion fan servir aqueles tipes de motors per los viatges sus longa distància. Los primièrs avions de reaccion utilizavan de reactor relativament ineficients per lo vòl subsonic. Los avions de reaccion subsonics modèrns an generalament un motor de reaccion de nauta dilucion o turbofan. Aqueles motors an una velocitat superiora e consoman mens de carburant que los motors de piston o los turboreactors sus de longas distàncias.
Formiga
Au mens 12,000 espècias de formigas son estadas identificadas a l'ora d'ara e s'estima qu'au mens 10,000 siguen encara de descubrir. Franc d'Antartida, son presentas sus totei lei continents, especialament dins lei zònas eqüatorialas d'Africa, d'America dau Sud e d'Asia. Son capablas d'esplechar de fònts fòrça variadas de manjar coma d'insèctes, de cadabres de mamifèrs o d'aucèus, de granas, de fruchs, de campairòls e de substàncias sucradas produchas per d'autreis insèctes o de plantas.
La talha d'un formiguier varia de quauquei desenaus d'individús amb de ligams fòrça febles entre elei a unei milions d'individús formant de colonias o de supercolonias fòrça organizadas. Lei formiguiers pus importants son magerament compausats de formigas asexuadas qu'an pas d'alas e que son dichas « obrieras », « soudats »... etc segon l'especializacion de l'individú. De còps, certanei supercolonias son compausats de nis seperats per de distàncias d'unei centenaus de quilomètres.
Animere
L'animere es una lenga kwa parlada en Ghana. La lenga es en dangièr.
Formiga
Taxonomia
La familha Formicidae fa partida de l'òrdre Hymenoptera, qu'inclutz tanben leis abelhas e lei guèspas. Leis analisis filogeneticas suggerisson que lei formigas son aparegudas fa 110 o 130 milions d'annadas. Aquelei premierei formigas tenguèron de caractèrs pròpris ai formigas e ai guèspas modèrnas coma o mòstra un fossil vièlh de 80 milions d'annadas, descubèrt en 1966. Après l'aparicion dei premierei flors fa 100 milions d'annadas, se diversifiguèron fortament per venir una espècia majora de la vida terrèstra vèrs la fin dau Cretacèu fa 60 milions d'annadas. D'efèct, durant lo periòde dau Cretacèu, lei formigas primitivas representavan probablament 1% de la populacion insècta. En revenge, après lo començament de l'èra terciària, la proporcion de formigas dins lei depaus fossils se monta entre 20 e 40% deis insèctes.
Animere
Localisacion
L'animere es parlat a Kecheibe e Kunda, dins lo centre èst de Ghana, per los benimbere.
Formiga
Reparticion
Lei formigas son presentas sus totei lei continents levat d'Antartica. Certaneis illas grandas coma Groenlàndia, Islàndia, Hawaii o en Polinesia tènon pas d'espècias nativas mai foguèron colonizadas per d'espècias importadas. Ocupan de ròdols ecologics força variats e son tanben capablas d'esplechar de fònts de manjar fòrça diferentas. Lei formigas an donc conegut un desvolopament e una multiplicacion fòrça importants. Ansin, a l'ora d'ara, representaràn solament 1 a 2% dau nombre totau d'espècias d'insèctes mai probablament entre 15 e 20% de la massa totala deis organismes vivents sus la Tèrra, e bessai 25% dins lei regions eqüatorialas.
En Occitània, de formigas frequentas son Linepithema humile (espècia invasiva), Crematogaster scutellaris, Lasius Niger o Formica rufibarbis. Certaneis espècias son fòrça frequentas dins certanei mitans geografics especifics coma Formica rufa dins lei regions montanhósas o Messor barbarus dins lei zònas mediterranèas.
Morfologia
Coma totei leis insèctes, lei formigas an un exosqueleta devesit en tres partidas principalas (tèsta, torax, abdomèn) e sièis cambas. Pasmens, presentan divèrsei caracteristicas especificas entraïnant per d'adaptacions a l'organizacion sociala d'un formiguier. Ansin, la màger part dei formigas an ges d'ala, certaneis organs an conegut de modificacions importantas coma de cambiaments de foncion (per exemple, l'agulhon venimós) e certaneis espècias presentan un poliformisme important en causa de l'especializacion deis obrieras.
Tèsta
La tèsta d'una formiga es l'endrech onte son situats divèrseis organs sensitius coma leis uelhs, leis ocelas e leis antenas. Es tanben lo luòc onte son situadas lei mandibulas e la boca de la formiga. Leis uelhs son, coma per la màger part deis insèctes, d'uelhs compausats permetent de detectar lo movement e leis ocelas, o uelhs simples, permèton de detectar la luminositat o la polarizacion. Pasmens, levat de quauqueis excepcions, la vision dei formigas es marrida. Ansin, leis antenas que permèton de detectar lei produchs quimics, lei movements d'èr e lei vibracions an un ròtle fòrça important e permèton d'assegurar la màger part dei comunicacions de la formiga. Enfin, lei mandibulas son un organ primordiau car permèton lo transpòrt dau manjar, lo transpòrt d'objèctes, la bastida dau formiguier e la defensa.
Torax e cambas
Lo torax es la zòna dau còrs de la formiga que fa la joncion entre la tèsta e l'abdomèn. Es tanben l'endrech onte lei cambas son liats au còrs de la formiga. Coma totei leis insèctes, lei formigas an sièis cambas acabadas per d'arpas que permèton lo desplaçament sus totei tipes de matèrias, compres de superficia verticalas o de l'envèrs.
Abdomèn
L'addomèn es l'endrech onte son situats la màger part deis organs intèrns d'una formiga coma lei sistèmas reproductiu, respiratòri, digestiu e de còps un sistèma defensiu coma de glandolas o un agulhon venimós. Lo sistèma reproductiu es generalament actiu solament dins lo cas dei formigas sexuadas e non per leis obrieras. Pasmens, existís fòrça espècias capablas de produrre d'obrieras amb un sistèma reproductiu susceptible d'activacion. Lo sistèma digestiu a la particularitat d'aver una pòcha capabla de servir de sèrva de manjar. Lo contengut d'aquela pòche, dich gavais sociau, permet de norrir la formiga pus tar o un autre membre dau formiguier gràcias a una trofalaxia. Enfin, lo sistèma d'agulhon es eissit d'una evolucion de l'organ utilizat per d'autreis insèctes per pondre d'uous.
Alas
La màger part dei formigas sexuadas an d'alas. Lei masclas lei gardan durant tota l'existéncia mai mòron rapidament après l'acoblament. Totjorn après l'acoblament, lei rèinas s'arrançan leis alas. Existís d'espècias raras que sei sexuats an pas d'alas. Ansin, d'un biais generau, la màger part dei formigas an ges d'ala.
Polimorfisme
Dins lei formiguiers de certaneis espècias, leis individús presentan de diferéncias fisicas permetent de devesir lei membres d'una colonia en foncion de la talha. Lei pus pichons son dichs minor e lei pus grands major. En causa de sa talha superiora e de sei mandibulas pus poderós e sovent pus perilhosas per un enemic eventuau, leis obrieras major son de còps dichas « soldiers ». Dins certaneis espècias, existís tanben una tresena categoria sonada media amb una talha intermediària. Lei formigas sexuadas an egalament una diferéncia de talha importanta a respèct deis obrieras asexuadas. Lei femèlas tènon generalament una talha fòrça superiora.
Desvolopament e reproduccion
La formiga fa partida deis insèctes a metamorfòsi complèta a partir d'un uou. Lei larvas demoran dins lo formiguier onte son norridas e protegidas per lo rèsta de la colonia. La reproduccion es l'òbra dei formigas sexuadas que son generalament en nombre limitat dins la colonia. L'acoblament se debana generalament durant un vòl nupciau mai pòu tanben aver luòc dirèctament dins lo formiguier. Puei, lei femèlas fertilizadas van cercar un endrech o partir amb un grop d'obrieras per fondar una colonia novèla.
Desvolopament
Lo desvolopament d'una formiga adulta passa per una succession d'estadis successius que son l'uou, la larva e la ninfa. Se l'uou es fertilizat, la progenitura serà una femèla, autrament serà un mascle. Après quauquei setmanas, leis uous espelisson per donar de larvas que son fòrça dependentas. D'efèct, lei larvas an pas de patas e devon èsser norridas per leis adultes. La norridura es generalament donada per trofalaxia. Pasmens, certaneis espècias donan tanben ai larvas un manjar solid coma de tròç de presas. Aquel estadi dura entre unei setmanas e quauquei mes onte se debanan divèrsei transformacions. Puei, la larva vèn una ninfa (o un cocon per leis espècias dau genre Formicinae) que se transforma en formiga adulta en quauquei setmanas o mes. A respèct dei larvas, lei ninfas son totjorn pas mobilas mai tènon d'apendix liures.
Lei formigas adultas novèlas demòran dins lo formiguier durant lei premiers jorns per s'ocupar de la rèina, dei larvas e dei ninfas. Puei, participan pauc a pauc ais òbras de la construccion e de l'entretenença de la colonia. Enfin, prenon part a l'avitalhament e a la defensa de la colonia en fòra dau formiguier. Aquelei cambiaments d'activitats pòdon èsser bruscs dins la vida d'una formiga. Aquò es de còps descrich coma una division en castas temporalas. Una ipotèsi per explicar aqueu fenomèn es que lo mandadís dei formigas pus ancianas, e donc pus susceptiblas de morir d'una causa naturala, sigue pus acceptable per la colonia.
Reproduccion
thumb|right|Preparacion d'un vòl nupciau.
thumb|right|Mascle dau tipe [[Lasius ambé seis alas.]]
La reproduccion dei formigas depend principalament de la rèina, o dei rèinas, de la colonia. D'efèct, levat de quauqueis espècias de formigas que tènon pas de rèina, son generalament lei solets membres dau formiguier que pòdon pondre d'uous. Pòdon viure entre quauquei mes e un trentenau d'annadas e èsser activas tot l'an dins lei regions eqüatorialas e totei lei mes cauds dins lei zònas pus frejas. En revènge, lei mascles an una existéncia fòrça corta car mòron après l'acoblament. Aqueu darrier a luòc de dos biais principaus que designan tanben lo mòde de formacion d'una colonia de formigas.
Lo premier es lo vòl nupcial e lo segond es, dins un formiguier amb unei rèinas, la partença d'una rèina e d'un grop d'obrieras per fondar una colonia novèla. Durant lo vòl nupcial, lei formigas sexuadas s'acoblan. Puei, lei mascles mòron lèu. Pasmens, aquò es pas un problèma car lei femèlas pòdon conservar leis espermatozoïdes necessaris durant tota sa vida après l'acoblament. Puei, especèron seis alas e cèrcan un endrech per començar de pondre d'uous. Lei premiereis obrieras son feblas e pus pichonas que lei formigas adultas d'un formiguier ja format mai son capablas de servir immediatament la colonia e d'agrandir lo nis, de cercar dau manjar e de s'ocupar dei larvas. Es d'aqueu biais que la màger part dei formiguiers son fondadas.
Dins aquò, dins certaneis espècias, lo vòl nupciau es rar o a pas luòc. Per exemple, es lo cas de l'espècia europèa de Linepithema humile que sei formiguiers son creats dins un luòc novèu per la partença d'una rèina e d'un grop d'obrieras dau nis principau. Aqueu biais permet la formacion d'un ensems de colonias fòrça estendut. Dins aqueu cas, l'acoblament pòu aver luòc dins lo nis avans la partença dei formigas.
Durada de vida
La durada de vida d'una formiga varia principalament en foncion de sa casta. Leis obrieras vivon generalament entre un e tres ans enterin que certanei rèinas pòdon viure fins a trenta ans. En revènge, la durada de vida dei mascles es fòrça corta e s'acaba solament après quauquei mes d'existéncia durant lo vòl nupciau.
Comportament e ecologia
Coma insèctes sociaus, lei formigas s'ocupan magerament de la bastida e de l'entretenh de la colonia, de sa proteccion e de son avitalhament en norridura. Per aquò, son capablas de comunicar entre elei, generalament gràcias a la produccion de feromònas, e d'ocupar o d'esplechar de ressorsas variadas gràcias a una mobilitat granda.
Locomocion
Lei formigas non sexuadas tènon pas d'alas e lei rèinas pèrdon lèu lei sieunas après l'acoblament per acomençar la fondacion d'una colonia. Ansin, la màger part dei formigas se desplaçan d'a pè. Pasmens, existís d'espècias capablas de sautar, coma Harpegnathos saltator, o de planar coma Cephalotes atratus. La capacitat de planar podriá èsser fòrça frequenta entre lei formigas vivent dins leis aubres dei regions eqüatorialas.
De mai, certaneis espècias se pòdon desplaçar sus l'aiga en formant de pònts o de radèus flotants compausats d'obrieras arrapadas ensems. Aquelei radèus podrián explicar la colonizacion d'illas alunchadas per d'espècias. Enfin, existís tanben una formiga que pòu nadar e viure dins de nis immergits dins la mangròva d'Austràlia.
Alimentacion
Lei formigas presentan una diversitat fòrça importanta d'alimentacion. Aquela pòu variar entre un regim diversificat aprofichant cada causa comestibla descubèrta per la colonia e una alimentacion fòrça especifica amb una fònt quasi unica de manjar.
D'efèct, la màger part dei formigas tròban lor norridura gràcias a la caça d'autreis insèctes. Per exemple, en Occitània, es lo cas dei formigas dau genre Formica, tanben dichas formigas rossas o formigas dei bòscs. Ansin, aqueleis espècias son aparadas per la lèi de divèrsei país, coma França o Itàlia, per lor ròtle dins la lucha còntra leis invasions d'insèctes. Lei presas de la caça pòdon egalament èsser de mamifèrs o d'aucèus pichons. Lei rèstas d'animaus mòrts son tanben una fònt d'alimentacion importanta e se supausa que 90% dei cadabres presents dins la natura son netetjats e consumats per lei formiguiers. Una autra fònt de manjar per lei formigas son lei granas dei plantas. Existís de formigas especializadas dins lei recòltas de granas o de fruchs, especialament dins lei regions de la Mar Mediterranèa ambé, per exemple, lo genre Messor. Enfin, un gròs nombre de formigas practican lo norrigatge d'autreis insèctes en cambi de manjar. Es principalament lo cas dau norrigatge de nierons.
Fòrça d'espècias de formigas utilizan aquelei tres fònts de norridura. Pasmens, existís tanben de regims pus estrictes o de fònts pus originalas. Per exemple, lei obrieras dau genre Atta realizan de culturas de campairòls sus una terralhada de fuelhas recoltadas per la colonia. D'autreis espècias vivon associadas amb una planta. Ansin, certaneis aubres dau tipe Acacia pòdon donar ai formigas de substàncias sucradas en cambi d'una proteccion còntra leis insèctes. Enfin, dins certaneis espècias, leis obrieras son pas capablas de copar esperelei d'insèctes o de granas e son obligadas d'aver un grop d'obrieras esclavas, generalament eissidas d'uous capturats dins d'autrei formiguiers, per preparar lo manjar que serà finalament empassat per trofalaxia. Coma per lei fònts d'alimentacion, certanei formigas esclavagistas son especializadas per la captura d'uous d'una espècia donada o, au contrari, son capablas d'atacar mai d'una espècia diferenta.
Comunicacion
Lei formigas comunican generalament entre elei en utizant de feromònas que percebon gràcias a seis antenas. Existís tanben d'espècias que pòdon produrre de sòns ambé lor mandibulas que son bessai de senhaus de comunicacion.
Lei feromònas son produchas per divèrsei glandolas que la pus coneguda es aquela de Dufour situada dins l'abdomèn. Son utilizadas per marcar lo camin fins a una fònt de manjar, per mobilizar la colonia còntra un enemic , per sinhalar la casta d'una obriera ... etc. De mai, lei feromònas an un ròtle dins la formacion dei larvas car lo desvolopament de certanei castas d'obrieras especializadas, coma lei soudats, es definit per la preséncia o non d'odors caracteristicas d'una rescòntre amb una colonia rivala per leis obrieras entornant la norridura au nis. La formacion dei femèlas es tanben dirigida parcialament per lei feromònas emesas per la rèina.
Construccion de la colonia
La màger part deis espècias de formigas utilizan de formiguiers permanents e de còps relativament complèxes. Pasmens, i a tanben de formigas nomadas que fabrican de nis provisòris.
Lei formiguiers fix son fachas dins d'endrechs variats que pòdon èsser dins la tèrra, sota de pèiras, dins la fusta, dins leis aubres... etc. Certaneis espècias fan un nis ambé de fuelhas corduradas. Lei luòcs onte installar un nis son generalament chausits sonhosament per cada espècia. Per exemple, Camponotus Cruentatus fondan generalament son nis dins lei terrans cauquiers, solelhats e sota lei pèiras. Divèrsei mòdes de construccion son sovent utilizats per la fabricacion d'un nis. Lei principaus son lei galariás e lei chambras sota la tèrra, que forman generalament la màger part dau formiguier, e la realizacion de dòmas de tèrras o de brondilhas a la superficia. Dins certaneis espècias coma Formica rufa, aquelei dòmes pòdon agantar una autor superiora a un mètre.
Pasmens, existís egalament de formigas nomadas, especialament lei formigas legionàrias d'America dau Sud o d'Africa. Aquelei formigas altèrnan de periòdes de migracion e de periòdes fix onte la colonia caça a l'entorn dau nis. Pasmens, dau fach de la preséncia provisòria dei formigas dins un endrech, forman un nis non permanent fach d'obrieras encrocadas per formar de chambras e de corredors.