cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Medusa (mitologia)
Versions del mite
Persèu arriba dins la cauna ont las tres Gorgonas son a dormir. Cobèrt du casco d'invisibilitat, capitat a s'aprochar de Medusa sens n'èsser vist mercé a rebat que li torna son bloquèr, avent plan sonh de desviar sa tèsta. Saisís Medusa a palpas e la decapitat, o amb l'espasa diamantina que ten de Zèus, o amb la harpè, podet utilizat pels Ititas e lors successors, que la tendriá d'Ermès o d'Atena. De la sang de Medusa ajason dos filhs, Crisaor, paire de Gerion, e Pegàs, lo caval alat. La sang que sortís de sa ferrida es reculhit pr Asclèpi : aqueste que rajava de la vena esquèrra es un poison, alara qu'aquesta de la vena drecha es un remèdi capable de ressuscitar un mòrt, li mite manifestant atan l'ambivaléncia caracteristica del farmacos.
Persèu plaça la tèsta de Medusa dins sa biaça e fugís amb sas sandalas aladas, tot essent amagat, amb son casco d'invisibilitat, las doas autras Gorgonas que lo percaçan. Segon Esiòde, encamba alara Pegàs. Utiliza la tèsta de Medusa, qu'a pas res perdut de son poder, per petrificar Atlas —un dels titans desfachs antan pels Olimpiens—, qu'aqueste li refusa l'espitalitat alara que se fa nuèch. L'endeman, alara susvolava lo desèrt de Libia, unas gotas de sang casudas de la tèsta de Medusa se transforman en dangierosas sèrps, que l'una tuarà mai tard un dels Argonautas. Contunha son viatge Persèu e apercep la verge Andromèda ligada nuda a una illeta rocasuda. La desliura, s'enaora tant fòrt qu'acaba per l'esposar, après n'aver satisfach los parents tuant lo mostre que devastava lor país. Al passatge, las algas a l'entorn del ròc son petrificadas en coralh. Coma l'oncle d'Andromèda, Finèu, li cercar brega pretendent que la jovent li èra promesa, lo petrifica amb la gorgona. Tornat a Serifos, petrifica atala Polidècte, que tengava sa maire presa, e ofrís fin finala a Atena la tèsta de Medusa, que la divesa, amb l'ajuda d'Efèst, fixa sus son bloquièr, l'egida. Aquesta, fabricada a partir d'una pèl de cabra, aviá tanben per foncion de semenar l'esglasi, tot coma lo gorgoneion, que n'es una mena de doble. vinheta|Detalh d'una estatua d'[[Atena vestida de l'egida ornada del « gorgonesion » (sègle I e II).
Copia arquaïsanta d'una estatua del Sègle V AbC Musèu Sainte-Croix (Peitieus).]] Descendencia de Medusa
Lo mite dins l'iconografia antica
vinheta|Amfòra del Pintre de Nessos (sègle VII AbC) presentant sul còl un combat entre [[Eracles e Nessos e, dejós, de Gorgonas percaçant Persèu.
Musèu nacional arqueologic d'Atenas.]] esquèrra|vinheta|Persèu portant un [[petàs, de sandalas aladas e sa biaça a l'espatla (la kibisis), desvia la tèeta per tuar Medusa.
Pitos orientalisant de relièus, v. 660 AbC. Lovre (CA 795).]] Medusa es gaireben sempre presentada de fàcia puslèu que de perfil. Segon diferents cercaires, las representacions mai ancianas de Medusa mòstran pas que la tèsta. Aquesta èra ja utilizada coma un talisman sus de vestits, de pèças de moneda o d'armas, plan abans l'epòca d'Omèr. Esiòde i apond un còrs e lo personatge de Persèu. Se trapa enseguida de bèlas representacions del personatge sus dos pitoi beocians de relèu e una amfòra de còl protoatic, totes tres venent del segond quart del sègle VII AbC. Suls primièrs, Medusa apareis coma un centaure femna, al mand d'èsser decapitada per Persèu, que desvia la tèsta per eviter la petrificacion. Sus l'amfòra d'Eleusis, Medusa jai, decapitada, d'entre las flors; sas sòrres, de forma umana mas de cara monstrosa, volon perseguir Persèu, mas son arrestadas per Atena que s'interpausa.
A la fin del sègle VII, la representacion de la tèsta sens còrs o masqueta de Medusa, tanben nomenada gorgoneion, evolua jol pincèl dels pintres de Corint, vila situada près d'Argos d'ont ven Persèu: a una cara redonda, amb d'uèlhs grosses protuberants, un nas aplatit e una barba; sovent tira la lenga. L'exemple mai conegut es una sieta atica de Lidos. Los mèsmes trachs de cara s'encontran encara dins un mosaïc romain del sègle II a Còrdoa. Tan a vegada d'alas, coma dins lo mosaïc trobat a Tarragona o aquesta d'Atenas.
La masqueta de Medusa, o gorgoneion, es l'emblèma mai frequent suls bloquièrs eroïcs dins la pintura de vases atics: « son efficacité visuelle se double d'une dimension sonore. La bouche distendue de Gorgo évoque le cri énorme d'Athéna surgissant dans le camp des Troyens [...] mais aussi le son de la flûte, qu'invente Athéna pour imiter la voix aiguë des gorgones ». aquesta masqueta, que pòt ornar lo bloquièr de que que siá guerrièr, es un element tipic de las representacions dl bloquièr d'Aquilles, l'imatge terrificant de la gorgona essent censat terrificar l'adversari, coma l'evòca Omèr mai d'un còps dins l'Iliada:
« [Aquilles] s’abriga tot entièr sota un bèl bloquièr de detz cercles d’aram e de vint fibas d’estam blanc, entre que n'i aviá una d’esmalt negre ont s’enrotlava Gorgò d’aspècte espaventós e als agachs orres. Al près èra la Crenta e la Terror.. »
A partir de la mitat del sègle V, lo gorgoneion s'encontra mai sovent coma ornament de l'egida d'Atena, e tanben sus de vases e dins l'escultura.
Lo gorgoneion es tanben lo motiu mitologic mai frequent suls sarcofages etruscs del sègle V, que se'n trapèt de desena d'exemplars. Segon Isabelle Turcan, « les gorgones appartenaient au monde des morts que les pythagoriciens situaient précisément dans la lune, œil unique de la nuit. Cela explique la présence de têtes de gorgones sur des monuments funéraires (sarcophages, autels) même si cette représentation avait aussi une valeur apotropaïque visant à éloigner les mauvais desseins des détrousseurs de morts. » Lo ligam de Medusa amb lo mond dels mòrts sembla confirmat pel fach que « les deux représentations les plus connues de Méduse tuée par Persée se trouvent sur deux temples consacrés à Artémis, celui de Sélinonte et celui de Corfou. » Mas Artèmis es associada a la luna e a la mòrt.
Las masquetas de la Gorgona son sempre de fàcia e remarcablament semblablas las unas a las autras per un mèsme epòca. Se pòt pasmens constatar que la representacion passèt per tres fasas. Las masquetas arcaïcas an una cara redonda, d'uèlhs protuberants, una boca granda dubèrta mostrant dents e cròcs, amb una lenga sortissent. An sovent de pèls boclats entremesclats de sèrps. Las masquetas mai ancianas pòdon èsser masclas o femnas e pòrtan sovent una barba. Aqueste trach despareis quand lo mite serà associat amb aqueste de Persèu. Lo gorgonéion enseguida pèrd son aspècte grotesc e esglasiant, tot gardant la lenga sortida e las dents aparentas; la barba desapareis e las sèrps venon de boclas. Dins un tresen temps, poirà prene l'aparéncia d'una bèla joventa, solas las boclas de la cabeladura remembrant son associacion amb las sèrps e sa nature monstrosa. a partir de -490, Pindar evòca atal dins un de sos poèmas « Medusa de las gautas bèlas ». Es una de las primièras representacions de la Gorgona jols trachs d'una bèla femna. Per l'escasença, l'art foguè en retard sus la poesia.
Explicacions racionalisantas
Dempuèi un epòca ancian, aqueste mite faguèt l'objècte d'interpretacions istoricisantas, jos l'influéncia de l'evemerisme, visant a li trobar un substrat istoric veridic.
Segon Palaifatos, amic d'Aristòtel e autor de las Istòrias incresiblas, Persèu seriá un pirata que, per panar una estatua d'aur, nomenada Gorgona, qu'amagava en Etiopia las tres filhas de Forcis, auriá executat l'una d'elas, que se nomenava Medusa. Auriá enseguida plaça l'estatua de la Gorgona sus sa nau e seriá anat d'illa e illa, exigís de rescat dels abitants. Arribat a Serifos, tanben demanda d'argent, mas las gents del país li diguèron de tornar unes jorns mai tard per qu'ajan lo temps de trobarr l'argent. Quand torna Persèu, trapa l'illa abandonada e fòrça pèiras quilhadas sus la plaça centrala. Difusa alara la legenda que los abitants aviá estat transformats en pèira per aver refusat de pagar.
Diodòr de Sicília, dins sa Bibliotèca istorica, explica lo mite coma resultant d'una guèrra entre lo pòble de las Gorgonas e las Amazonas, que capitanejavan la reina Merina. Vencudas, las Gorgonas pasmens tornèron trobar lor poténcia jos la reina Medusa. Un eròi grèc nomenat Persèu acabarà per tuar Medusa, alara que las Amazonas serán batudas per Eracles, çò que fa desapareisser los darrièrs reialmes dirigits per de femnas.
Segon Pausanias, Medusa es una reina que, après la mòrt de son paire, d'esperela torna prene l'espèctre, e regne sus sos subjèctes près du lac Tritonid, en Libia. Es tuada pendent la nuèch pendent una campanha contra Persèu, un prince del Peloponès.
Per Pomponi Mela e per Alexandre de Mindos, la Gorgona vendriá del catoblepas, animal monstruós vivent en Africa, dotat d'una enòrma crinièra e que l'agach virat cap al bas auriá lo poder de petrificar aquestes que mira; aqueste animal seriá de fach una mena de bufle o de gno.
Edat Mejana
A l'epòca cretiana, existís d'autras interpretacions racionalizantas d'aqueste mite. Fulgenci lo Mitograf escrich que Medusa, avent eritat d'una granda soma d'argent, se n'èra servit per desvelopar l'agricultura. Son succès aviá interssat Persèu, mas aqueste, puslèu que de l'esposar, l'auriá tuada, amb l'ajuda d'Atena. Aquò significa, segon aqueste autor, que l'union de la saviesa e de la fòrça masculina pòt véncer lo poder e lo gaubi de la femna.
Dins las Etimologias, Isidor de Sevilla interprèta lo mite coma una metafòra, les Gorgones étant « trois sœurs identiquement belles, comme si elles avaient un œil unique, qui frappaient à ce point ceux qui les regardaient que l'on pensait qu'elles les changeaient en pierres ».
Al sègle XII, devolopant la posicion de Fulgenci e d'Isidor, Bernard Silvestre prepausa dins son comentari de Virgili una interpretacion allegorica segon que Persèu, personificant la vertut e ajudat per Atena la saviesa, capita a arrestar las tendéncias perversas representadas per Medusa. L'autor anonime de l'Ovid moralizat va encara mai luènh e descriu Medusa coma una « putana ... sàvia e enganaira / Ganèla e maliciosa ». Lo mèsme tèma torna dins una interpolacion de Roman de la Ròsa.
Renaissença
vinheta|[[Mosaïc roman|Mosaïc descobèrta en 1741 dins une vilá romaana de Tusculum. Atena e Medusa son doas figuras indissociablas.]] Lo tèma de Medusa foguèt fòrça populara dins la pintura de la Renaissença e del sègle XVII, per exemple amb l'estatua de Persèu tenent la tèsta de Medusa de Benvenuto Cellini (1554) : segon una istoriana de l'art, aquesta estatua volgava avertir contra lo poder politic crosant de femnas en Itàlia.
Medusa apareis coma la femna fatala per excelléncia dins los quadres d'un pintre de l'escola flamanda, vèrs 1600, e un autre de Peter Paul Rubens (1618), ont las sèrps e los escòrpis a l'entorn de la tèsta captan l'agach e suggerisson un personatge fòrça verinós. Lo Bernin li consacra un bust en 1630.
La representacion mai celèbra es benlèu lo bloquièr d'aparat, pench per Caravaggio 1592–1600), ont la sang raja de la tèsta frescament decapitada. La cara, qu'exprimís a l'encòp incredulitat e surpresa, a de trachs un pauc masculins, lo pintre avent pres un jovent coma modèl. Al contrari de las ancianas representacions apotropaïcas, aqueste pintura es pas un talisman, mas a per objectiu de celebrar la destruccion d'una poténcia bèla mas dangerierosa.
Medusa ne ven atal a incarnar l'arquetipe de la femna fatala : lo poder de la femna residís dins son gaubi erotic, que pòt far mal usatge, amb la consequéncia implicita que tota femna es dangierosa e se deu tenir a l'escart.
Rioseco de Tapia
Rioseco de Tapia es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
(234) Barbara
(234) Barbara es un asteroïde.
Medusa (mitologia)
Sègle XIX
Los poètas romantics son pivelats pel mite de Medusa e donan de desvolopament novèls al tèma de la femna fatala.
Aqueste agach novèl comença amb un poèma fragmentari que Percy Shelley escriu en 1819 après aver vist a Florença un quadre representant la tèsta de Medusa enrodada de sèrps — un quadre de 1600, d'en primièr atribuit a Leonardo da Vinci, mas en fach d'un pintre de l'Escòla flamanda e que le tèma serà utilizat per Rubens. Lo poèta s'interessa al gaubi d'aquesta cara e a la beutat que mòstra son òrre, enartant dins una antitèsi le « charme tumultueux de la terreur ».
Lo movement de reabilitacion se desvelopa amb l'escòla prerafelita en Angletèrra, que presenta Medusa coma una victima. Se descobrís alara que, dins lo raconte del viol de Medusa per Poseidon, es la victima, puslèu que lo violor, qu'aviá estat castigada per Atena, inaugurant una longa tradicion de justícia biasuda. Puslèu repulsion, es empatia que lo poèta e pintre Dante Gabriel Rossetti sentís pel drama interior de la femna, empatia que s'exprimís dins lo quadre Aspecta Medusa, que se sap que representa Medusa amb sa decapitacion o Andromèda mirant lo rebat de Medusa dins l'aiga. Aqueste agach novèl es lo subjècte del quadre d'Edward Burne-Jones, La tèsta funèsta, ont tres personatges se clinan sus lors tèstas rebatudas a la superfícia d'un potz.
Tanben se sentís aqueste movent d'empatia per Carlos Schwabe (1895) e subretot Arnold Böcklin que tractèt lo subjècte dins unes quadres.
Mitologia comparada
L'apartenéncia de Medusa a las divinitats preolimpianas sembla indicar qu'aqueste mite a un substrat fòrça ancian. Per Joseph Campbell, los luòcs de culte a la divesa maire e a las divinitats femnas aurián estat remplaçat per un panteon novèl pendent l'arribada en Grècia dels envasidors. Los diferents estats del mite rebatriá atal le passatge d'una societat matriarcala cap a una societat patriarcala. Dins lo mite de Medusa, tot coma dins aquestes de la Quimèra e de l'Idre de Lèrna, las divinitats femininas son associadas a la Tèrra (Gaia), per oposicion a las divinitats olimpianas que demoran dins lo cèl. Totes tres an en comun d'èsser de mostres e d'aver unes de lors trachs de sèrps, que lo ligam amb la tèrra, lo feminin e lo mistèri es plan ancian. Pasmens, dins le cas de Medusa, lo poder malefic es convertit en objècte de proteccion un còp lo mostre decapitat.
Segon unas interpretacions, la masqueta de Medusa vendriá del demòni Humbaba, qu'aviá estat decapitat per l'eròi dins l'epopèia de Gilgamesh. Tanben se faguèt d'aprochaments amb lo dieu egipcian Bès. Aqiestas tèstas èran reputadas aver leo poder d'escartar los demònis. Son sempre presentadas de fàcia. De parallèls tanben foguèron prepausats amb lo demòni indian Kirtimukha e la divesa Kali, e tanben amb de figuras de divinitats en Indonesia, en China e al Japon. Pels Astècs, la divesa de la mòrt Mictecacihuatl presenta tanben de trachs similars a Medusa. Totas aquestas representacions an en comun d'èsser esglasiantas e de servir en mèsme temps de protection.
Se basant sus una analisi du tèxte omeric e de las donadas arqueologicas, Thalia Feldman, especialista en istòria de l'art, fa l'ipotèsi que la quiste de Persèu e la decapitacion de Medusa serián d'origina postomerica. Mas, lo tèma d'una tèsta sens còrs, lo gorgoneion, seriá plan ancian, coma lo mòstra per exemple una terralha d'epòca arcaïca trobada jol Partenon. Aqueste motiu auriá sa font dins la necessitat per l'èsser uman d'exorcizar sas paurs, per exemple los representant jos la forma d'una masqueta de grimaças, d'una figura d'esglasi. Lo gorgoneion seriá donc a l'origina una cambacrusa. Lo fach que lo gorgoneion siá una tèsta de femna sembla indicar qu'es lo rèste d'un estat de sociatat matriarcal, las figuras terrorisantas essent naturalament associadas al genre que ten l'autoritat. Lo mite de Medusa donc bastís sul tèma d'una cara irsuta e animal, dodat d'un agach qu'aviá lo poder de transformar l'òme en pèira, de lo castrar. Après de cambiaments de societat e d'estructura familhala, entre los sègle VIII e VI, lo mite evoliguèt, fasent a aquesta masqueta un còrs de femnas e suscitant un eròi capable de la decapitar. Un imatge complèt de Meduda apareis pel primièr còps sul fronton del temple d'Artèmis a Corcir, eregida en -580. I es presentadas amb totes sos atributs : sèrps entrelaçats sul pitre, boca de grimaças, lenga sortida, uèlhs protuberants, alas dins l'esquina.
Per Tobin Siebers, Atena e Medusa son intimament ligadas, coma dos pòls opausats, e partejant una istòria de rivalitat e de fenomèns inversats. La naissença d'Atena, que naís cascada del crani de son paire Zèus, ofrís en efièch un imatge inversada de la mòrt de Medusa, que dona naissença a Pegàs e a Crisaor jasent de son cap. Gelosa de la beutat de Medusa, Atena arma e guida Persèu per anar tuar sa rivala. Victoriosa, la pausa de la masqueta de Medusa sus son egida contunha a marcar la presencia subliminala de l'autra, coma se l'una n'èra pas que lo doble de l'autre.
Un mite pluridimensional
Coma nota Janine Filloux: « dempuèi la nauta Antiquitat la figura de Medusa assegura de biais continú una possibilitat de donar expression e de canalizar l’impacte de la paur del feminin. ».
Lo mite prepausa de representacions complèxas e contrastadas del femenin, per exemple per la pausa de la tèsta de Medusa sus l'egida d'Atena, opausant tanben dins un mèsme imatge la sensualitat femna a la rason, qu'a estat vencuda. Las mèsmas figuras antiteticas son tanben assembladas près de l'eròi per excelléncia qu'es Persèu: Medusa, que l'agach provòca e petrifica los òmes, e Andromèda, la jova verge timida que quitament pas gausa mirar un òme. A aquestes personatges, cap apondre a Danae, qu'aviá salvat Persèu d'una mòrt segura alara qu'èran encara al bèrç.
D'analistas tanben mostrèron l'importança de chifre tres dins aqueste mite: tres Gorgonas, tres Grèas, tres donas de las nimfas, tres estapas dins la mission de Persèu.
Dins La Naissença de la tragèdia, Friedrich Nietzsche vei la decapitacion de Medusa coma lo simbòl de la luta del principo apollinian d'òrdre e de lutz contra lo costat dionisiac, escur, intuitiu e estrambordat:
Lo mite contunha sempre d'interessar filosòfs e cercaires de diferntas disciplinas. Fascina subretot los intellectuals franceses de la sgonda mitat del sègle XX. Dins son autobiografia, Roland Barthes establís una equivaléncia entre Medusa e la doxa, descrivent aquesta darrièra coma « una massa gelatinosa que pega al fons de la retina [...] e petrifica l'agach d'aqueste que la miran ».
Dins Glas, Jacques Derrida analisa l'usatge que fa Hegel de Medusa coma una metafòra del judaïsme, que a la proprietat de petrificar tot çò que mira. Dins Destruire la pintura, Louis Marin analisa lo quadre del Caravage coma una ecfrasis del mite per la pintura e n'identifican lo subjècte coma essent l'agach, Medusa incarnant lo suc del narcissisme al moment ont se vei rebatuda dins lo miralh de Persèu, çò que la fa càser dins la mòrt.
Un conta d'iniciacion
Roger Caillois vei dins le raconte de l'expedicion de Persèu anant tuar la Gorgona un perfièch exemple de conte d'iniciacion: Se basant sus l'iconografia mai anciana, en efièch, considèra que la tèsta de la Gorgona « es pas res pus qu'una masqueta » et qu'aqueste servís tant a aparar de l'adversari qu'a espantar. Estrechament ligat al cercle e a l'uèlh, lo recors a la masqueta es un fenomèn universal.
Antropologia de l'agach
Lo mite pòrta a un estudi antropologic de l'agach, a causa de l'importança que dona a l'agach e tanben a l'utilizacion del gorgoneion coma amulet aparant del mal uèlh. L'idèa que l'agach pòt aver un poder malefic se trapa dins gaireben totas las culturas, en mai dels racontes legendaris, mas tanben dins de tèxtes religioses coma la Bíblia e l'Alcoran. Aquesta cresença al mal uèlh es encara pro espandit. Dins las annadas 1980, una enquèsta près d'estudiants universitaris americans mostrava que, sus una mòstra de 1 300 personas, 84 % des femnas e 73 % dels òmes son convencuts que pòdon sentir quans qualqu'un los agach.
Lo mite pòt tanben èsser interrogat a la lutz de la teorie de Lacan sus la pulsion escopica. L'agach es en efièch present jos diferenta variacions dins aqueste mite, que siá al subjècte de Medusa e Andromèda, mas tanben jos la forma original de l'uèlh: uèlh protuberants de Medusa, uèlh unic que se partejan las Grèas, mal uèlh que se'n cal desviar que que siá. L'agach essent ligat al desir, es font d'ànsia per excelléncia: se fondant dins l'agach de l'autre, « lo subjècte percep mai lo mond de las representacions, mas es confrontat a son manca d'èsser ».
Interpretacion de Freud
Dins un article brèu titulat « La Tèsta de Medusa », ont s'interròga sus la sexualitat femenine, Sigmund Freud prepausa una interpretacion psicanalitica d'aqueste mite segon que la decapitacion de Medusa seriá una representacion de la castracion.
La terror qu'inspira lo mostre seriá donc la paur de la castracion, resultant de la vista de quicòm qu'èra pas censat veire nimai gaitar. Aquesta ànsia apareisserà pel mainat que, podent pas percebent los organs genitals femenins, descobrís que la menaça de castracion es plan reala. Aquesta interpretacion de Freud establís atal un « lien entre sexe et effroi [qui] est attesté aujourd’hui par les travaux d’anthropologues, de philosophes et d’historiens ».
Per Janine Filloux, « L’orror del sèxe de la maire es orrer de l’inceste. La figura de Medusa es possibilitat de representacion de l’orror de la fusion incestuosa amb l’animalitat de la natura femena, de l’orror de l’inceste prototipic jos forma de fantasma de retorn a l’origina. » En contrepè de l'horror qu'inspira, « la vue de Méduse, nous dit Freud, apporte également au spectateur une consolation puisque la pétrification, le devenir rigide, signifie érection. » Tanben, las sèrps sus la tèsta de Medusa, malgrat la paur qu'inspiran, contribuissariá a mesclar l'orror, coma substituts simbolics del penis, que l'abséncia èra precisament font d'ànsia.
Lo contrapè positiu de Medusa es « la divesa verge Atena que pòrta aqueste simbòl de l’orror sus son costum, venent per là femna inaprochabla exercissent sa defensa contra tot desir sexual. » Per son interpretacion del mite e sa teoria generala de la sexualitat, Freud a « seta l’imatge de la femna coma èfort fàvia al sèxe precari, (mas pas per fòrça feble), al sèxe mascle. »
Interpretacion de Ferenczi
En responsa a l'interpretacion de Freud, son discípol Ferenczi s'interroguèt tanben sus la significacion del mite:
Lo mite de Medusa contariá cossí lo sèxe femenin foguèt vencut, desfach, dins la luta originària.
Psicologia jungiana
Carl Jung s'interessèt a « l'efièch Medusa », fenomèn de petrificacion psiquica que se debana quand lo pacient es confrontat a una situacion en aparéncia inextricabla. Insistís sul fach que Medusa ten, coma tot èsser uman, un costat esperital. Per cedar pas a las fòrças destructriças, cal seguir l'exemple de Persèr e mirar las fòrças de destruccion sonque pel biais d'un miralh. Medusa e Atena son deux arquetipes del femenin: alara que l'una es asexuada e apara las prioritats masculinas e lo contraròtle del patriarcat, l'autra incarna lo penjal caotic, erotic e incontrarotlable de la femna.
Segon Paul Diel, las Gorgonas, que son de mostres, pòdon pas que « simbolizar l'enemic interior a combatre » e correspondon a de « desformacions monstruosas de las tres pulsions » que son la socialitat, la sexualitat e l'espiritualitat. Medusa simbolisariá « la perversion de la pulsion esperitala » qu'es « l'estagnacion vanitosa » e sa cabeladora de sèrps manifestariá « le torment de la culpabilitat rebutada ». La quista de Persèu es universala que consistís per tot òme a afrontar la sieuna vertat interiora en reconeissent sa vanitat copabla e rebutada: « Medusa simbolisa l'imatge desformat de se […] La petrificacion per l'orror (per la tèsta de Medusa, miralh desformant) es duguda a l'incapacitat de suportar objectivament la vertat a vejaire de se. Una sola actitud, una sola arma, pòt protegir contra Medusa: la mirar pas per èsser pas petrificat d'orror, mas captar son imatge dins lo miralh de vertat. » Afrontant l'orror de la petrificacion qu'aviá suscitada en el sa vanitat rebutada, l'eròi pòt l'extirpar de se e la dissòlvre. Mas cal pas lo far que quand lo miralh desformant qu'es Medusa es endormit e que la vei mejans lo bloquièr que li dona Atena, « divesa de la combativitat esperitala, divinitat de la saviesa e de la vertat ». Çò fasent, complís lo precèpte plaçat sul fronton del temple de Delfes: .
La decapitacion de Medusa provòca la naissença de Crisaor, symbòl d'espiritualizacion, e de Pegàs, simbòl de sublimacion. « L'imagination perverse doit mourir afin que naissent les deux formes de l'imagination créatrice : la spiritualité et la sublimité ».
Lectura feminista e estudis sul genre
Dins un ensag al biais de manifèste titulat « Lo rire de la Medusa », Hélène Cixous (1975) desvelopa l'oposicion entre la rason masculina e lo còrs femenin, representat per Medusa e salvatjament reprimit. Prenent lo mite a contrapè (« Medusa es pas mortala : es bèla e ritz »), ironiza sus las teorias freudianas e refusa la metafòra de la femna vista coma « un continent negre » que caldriá cartograficar e colonizar, e pledeja en favor del desir e de la liberacion de las femnas al respècte del discors masculin. Rebutant lo mite de la femna fatala incarnada per Meduae, suggerís que la liberacion dels esterotipes pòt venir pas que de l'escritura de las femnas, que devon tornar s'apropriar lor còrs e lor sexualitat. Lunh d'èsser confinada als organs genitals, la libido feminina coneis pas de frontères e es d'òrdre cosmic, englobant ambedos sèxes, amb mila e un lindals de gausiment. Las ancianas estructuras d'òdi et de dominacion devon cedar lo pas a d'apòrts d'egalitat basats sul don e l'amor.
La tèsi de Cixous influencièt tot un corrent de recercas feministas. Criticant a son torn las teorias freudianas, Sarah Kofman denòncia lo mite coma un recit fallocentric. Per Susan Bowers (1990), lo mite de Medusa presenta un imatge pervertida d'una divesa qu'èra onorada dins la cultura matriarcala. Se piejant sus las paginas que Sartra a consacradas al tèma de l'agach e del biais qu'aqueste determina lo rapòrt a altrú, Bowers suggerís que la cultura patriarcala feguèt de Medusa — e per extension de totas las femnas — l'objècte dl'agach mascle per evitar que los òmes sián pas d'espereles objectifiats per l'agach de Medusa. L'interdit de mirar Meduse poiriá tanben èsser ligat a l'interdit de contemplar lo divin. Al subjècte de las masqueta de Medusa, seriá una expression simbolica de la rabia de las femnas o de la femna en situacion de poder.
Las criticas fan pasmens que la Medusa feminista es pas aquesta del mite grèc original. Cada epòca tornèt ecrire lo mite a son biais, ne fasent un instrument de discussion de las sieunas cresenças e inquietuds.
(235) Carolina
(235) Carolina es un asteroïde.
Alexàndria (omonimia)
Alexàndria pòt designar mai d'una vila:
Cordelle
Cordelle es una comuna francesa, situada dins lo departament de Léger e la region de Ròse-Aups.
Mazeray
Mazeray es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Argnan
Argnan (en piemontés, Argnan en italian) es un vilatge piemontés de la província de Turin. Comptava 1.057 abitants en decembre de 2010.
19 de junh
Decèsses
Veire tanben :
Balangero
Balangero (en piemontés: Balangé) es una comuna piemontesa situada dins la província de Turin. La localitat, situada a 25 km al nòrd-oèst de Turin, comptava 3.219 abitants en decembre de 2012.
La Robla
La Robla es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Espanhòu
L'espanhòu (var. espanhòl) o tanben castelhan (autonim: español, castellano) qu'ei ua lenga romanica que la soa varietat estandard ei originària de la region de Castelha dont pòrta lo nom. Au dia de uei, que's parla en tota Espanha e en un sarròt de país deu continent american. Que compta 330 milions de personas, 450 milions en comptant los qui'u parlan com segonda lenga.
Meslay-le-Vidame
Meslay-le-Vidame es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Archi
L'archi es una lenga caucasenca del nòrd-èst parlada en Russia.
Classificacion e dialèctes
L'archi es classificat dins la familha de las lengas caucasencas del nòrd-èst, ont forma lo grop lesguic amb l'aghol, l'agvan, lo bodokh, lo kryz, lo lesguian, l'odi, lo rotol, lo tabassaran e lo tsakhor.
Meslay-le-Vidame
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
(237) Coelestina
(237) Coelestina es un asteroïde.
Espanhòu
Que hè partida deu grop de las lengas indoeuropèas, e a l'interior d'aqueras, de las lengas latinas. Per aquò, per rasons istoricas (preséncia aràbia e musulmana en Espanha durant sèt sègles), que possedeish ua grana quantitat d'elements arabis.
Istòria
La lenga espanhòu que's desvolopè dens lo centre-nòrd de la Peninsula Iberica, a partir deu latin vulgar, dab l'influéncia d'un substrat celtic e d'un substrat basc, e la d'un superestrat arabi. Entermiei las caracteristicas de l'espanhòu que trobam la lenicion (latin: vita, castelhan: vida), la palatalizacion (lat annum, cast año), e la diftongacion de las vocalas bracas e e o deu latin vulgar (lat terra, cast tierra; lat novum, cast nuevo); dauvuns d'aqueths cambiaments fonologics que's tròban en d'autas lengas romanicas.
Durant la Reconquesta, aqueth dialècte deu nòrd que s'espandí de cap au sud e a d'autas regions de la Peninsula Iberica.
Lo prumèr diccionari latin-castelhan (Gramática de la Lengua Castellana) qu'estó publicat a Salamanca en 1492 per Elio Antonio de Nebrija. A comptar deu sègle XVI, dab la colonizacion espanhòu, la lenga que guanhè America e dauvuas regions de l'Asia. Au sègle XX, que s'introdusí en Guinèa Eqüatoriau e au Sahara Occidentau.
Distribucion geografica
Lo domeni primitiu de l'espanhòu qu'èra lo nòrd de la Castelha actuau. Dab la Reconquista, que hasó recular au sud lo mossarabi e l'arabi. Atau, dempuish la fin de l'Edat Mejana, lo domeni de basa de l'espanhòu qu'ei la part mei grana e mei centrau d'Espanha, de Castelha dinc a Andalosia, sens las zonas perifericas on i a lengas minorizadas (çò ei: occitan a Aran, catalan, basco e galèc; dauvuns que pensan que l'astrurleonés e l'aragonés non son pas tanpauc integraders dens l'espanhòu).
Dab mei de 100 milions d'abitants, Mexic que compta la mei importanta populacion de lenga espanhòu deu monde. Apuish qu'arriban las de Colómbia (44 milions), Espanha (43 milions), Argentina (39 milions) e los Estats Units (30 milions).
L'espanhòu qu'ei la lenga oficiau de 20 Estats: Argentina, Bolívia (cooficiau dab lo quíchoa e l'aimara), Colómbia, la Còsta Rica, Cuba, Espanha (cooficiau dab l'occitan en Catalonha, lo catalan, lo basco, e lo galèc), l'Eqüator, Lo Salvador, la Guinèa Eqüatoriala (cooficiau dab lo francés), Guatemala, Honduras, Mexic, Nicaragua, Panamà, Paraguai (cooficiau dab lo guaraní), Peró (cooficiau dab lo quíchoa e l'aimara), la Republica Dominicana, Uruguai, Veneçuèla e Chile.
Aus Estats Units, l'espanhòu qu'ei parlat per 40 milions de personas; qu'ei cooficiau dens l'estat deu Nòu Mexic e dens lo territòri de Puerto Rico.
Fonologia
Lo sistèma consonantic de l'espanhòu qu'a coneishut cambiaments deus importants qui'u separan de la rèsta de las lengas ibericas: Totun, la prononciacion anciana de l'espanhòu que s'ei conservada en judeoespanhòu, la lenga deus judius sefarditas, parlada peus descendents deus judius expulsats d'Espanha au sègle XV.
Sintaxi
Entà destacar un sol trèit sintaxic originau de l'espanhòu, citem l'emplec, en cas que i a, de la preposicion a, davant un complement d'objècte dirècte. Aqueth emplec qu'existeish tanben en gascon mes n'i ei pas tant espandit: ¿Le conoces a aquel hombre?, "E coneishes ad aqueth òmi?"; Veo a Pedro, "Que vei (a) Pèir".
Alfabet
Segon la nòrma classica del castelhan, l'alfabet espanhòl ten 27 letras dins l'òrdre seguent:
Aa Bb Cc Dd Ee Ff Gg Hh Ii Jj (Kk) Ll Mm Nn Ññ Oo Pp Qq Rr Ss Tt Uu Vv (Ww) Xx Yy Zz
Los noms de las letras son:
Los Digrafs CH | che |cha, che, chi, cho, chu | chà, che, chi, chò, cho LL | elle |lla, lle, lli, llo, llu | jà, je, ji, jò, jo (En Argentina /sh/) RR | erre |-rra, -rre, -rri. -rro, -rru | rrà, rre, rri, rrò, rru
Variacions dialectaus
Qu'existeishen variacions dialectaus de las importantas dens las regions d'Espanha e d'America. La prononciacion deu nòrd-centre d'Espanha, especialament la prononciacion de la vila de Valhadolid, qu'ei considerada com l'estandard internacionau, e las diferéncias que son granas dab l'espanhòu d'America Latina, mes tanben de regions com Andalosia.
Saint-Étienne-du-Rouvray
Saint-Étienne-du-Rouvray es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Tanavela
Tanavela (Tanavelle en francés) es una comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las fòrmas ancianas son in villam que vocatur Tanavellam, en 1065, in Tanavella, aecclesiam de Tanavella, en 1060-1108. Per los Féniés, Tanavèla seriá derivat de la raiç oronimica *tan-, una varianta de tar-, preceltica. . Xavier Delamarre parla pas de Tanavela, mas cita de noms gallés que començan per Tan- (tanno-, « euse », o nom de persona) e d'autra part, lo mot ualos, « sobeiran, prince », en rapòrt probable amb uellaunos, « mèstre, comandant ». Lo liam semantic entre la foncion de comandament e un vegetal, siaguèsse un albre, es pas evident, encara que los vegetals e animals podián aver, en gallés, un sens simbolic e religiós en mai de lor sens purament fisic; d'un autre costat, la situacion geografica de Tanavèla podiá èsser, dins l'Antiquitat, a l'origina de la preséncia d'una fortalesa e doncas d'una foncion de poder politic e militar. Fortalesa delhs euses ? fortalesa d'un òme que son nom deriva de l'euse ? Sens que nos eschapa totalament ? En tot cas, dins un territòri fòrtament marcat per la preséncia celtica, l'ipotèsi d'un nom gallés a una certana versemblança. La prononciacion es [tana'vilə] al borg (e tonic se muda sovent en [i] en auvernhàs) e [tana'belə] a Serièrs,.
Nòtas
<references group="N"/>
Christmas
Christmas (calendas, en anglés) pòt èsser:
.taipei
(de la vila chinesa) es un nom de domeni generic geografic. Es en servici dempuei lo 23 d'octobre de 2014.
Ans 1550
../.. | Ans 1520 | Ans 1530 | Ans 1540 |  Ans 1550 | Ans 1560 | Ans 1570 | Ans 1580 | ../..
Istòria
1556 : en China, tèrratrem de Shaanxi que tuèt entre 820 000 e 830 000 personas (aperaquí 60% deis abitants de la region). La quasi totalitat dei vilas e dei vilatges de la província de Shaanxi foguèron destruchs. 1557 : en Africa Orientala, conquista dau pòrt de Massaua per leis Otomans. Aquò isolèt Etiopia e l'empachèt d'ara endavant d'agantar la Mar Roja. 1559 : en Etiopia, mòrt dau negus Gelawdewos (1540-1559) que foguèt remplaçat per son fraire Menas. Lo negus novèu capitèt d'empachar lei Turcs installats a Massaua d'avançar en direccion dau sud.
Cultura
thumb|right|Premiera pagina dei [[Crónicas del Perú.]] 1553 : publicacion dau premier tòme dei Crónicas del Perú (« Crònicas de Peró » en occitan) dau conquistador e cronicaire espanhòu Pedro Cieza de León. Gràcias a un trabalh important de collècta de testimònis, es una òbra majora de la literatura eissida de la descubèrta e de la conquista de l'Empèri Inca.
Sciéncias e tecnicas
1551 : començament de la publicacion de Historia animalium (« L'Istòria deis animaus ») que s'acabèt en 1587. Òbra de 3,500 paginas escrichas per lo naturalista soís Conradus Gesnerus (1516-1565), depintèt plusors espècias e prepausèt un premier assai de taxonomia qu'inspirèt per la seguida lei trabalhs de Rudolf Jakob Camerarius e de Carl von Linné. 1551 : publicacion de Canon doctrinæ triangulorum de Georg Joachim Rheticus (1514-1574). Dins aqueu tractat, foguèt utilizat per lo premier còp un triangle, en plaça d'un ceucle, per definir e representar lei foncions trigonometricas. 1551 : descripcion d'un modèl rudimentari d'una turbina de vapor per l'engenhaire e sabent turc Taqi al-Din (1526-1585). Pasmens, son invencion trobèt ges d'aplicacion dins lo contèxte tecnologic dau periòde. 1551 : fabricacion dau premier teodolit modèrne per lo matematician Leonard Digges (vèrs 1515 - vèrs 1559). 1552 : introduccion en Euròpa dei trabalhs dau mètge arab Ibn al-Nafis (1213-1288), especialament son estudi e sa premiera descripcion de la circulacion dau sang dins lo còrs uman (1242), per lo mètge espanhòu Miguel Servet (1511-1553). 1552 : a Venècia, publicacion de Tabulae anatomicae dau mètge Bartolomeo Eustachi (vèrs 1510-1574). Son trabalh conteniá plusors descubèrtas regardant leis òs, lei muscles, lei nèrvis, lei venas e la foncionament de l'aurelha. Ansin, un canau intèrne de l'aurelha es uei dich trompa d'Eustachi. 1554 : estudi dau movement de casuda dei còrs per lo matematician e fisician italian Giovanni Battista Benedetti (1530-1590). Ne'n publiquèt un pichon tractat dich Demonstratio proportionum motuum localium qu'es considerat coma un trabalh precursor de Galileo Galilei. En particular, demostrèt que la resisténcia subida per un còrs durant sa casuda es proporcionala a sa superficia e non a sa massa. 1556 : publicacion d'un obratge revolucionari De re metallica (« De la causa metallica ») escrich per lo sabent alemand Georgius Agricola (1494-1555). Aqueu libre gropava la quasi totalitat dei conoissenças dau periòde sus la metallurgia e prepausèt una classificacion novèla dei mineraus coneguts qu'èra diferenta dei concepcions misticas de l'alquimia. Permetèt de desvolopar l'estudi scientific dei mineraus e dei metaus e marquèt la fondacion de la mineralogia e de la geologia modèrnas. 1557 : premiera mencion escricha coneguda de platin dins un manuscrit dau sabent italian Julius Caesar Scaliger (1484-1558). Pasmens, aqueu metal èra ja conegut e utilizat dempuei de sègles en America dau Sud. 1557 : invencion dau signe "=" per lo matematician galés Robert Recorde (vèrs 1512-1558) que l'utilizèt dins son obratge The Whetstone of Witte (« La mòla de Witte »). 1559 : introduccion dau tabat en França per lo diplomata Joan Nicot (1530-1604). 1559 : publicacion d'un tractat d'anatomia escrich per lo cirurgian italian Realdo Colombo (1510-1559). Basat sus seis observacions e son experiéncia, permetèt de melhorar la comprenença dau foncionament dei paumons.
(238) Hypatia
(238) Hypatia es un asteroïde.
La Peirèra
La Peirèra (Lapeyrère en francés) es una comuna lengadociana en Volvèstre (mès lingüisticament gascona probablament ), situada dens lo departament de la Nauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Comuna de l'airal urban de Tolosa al tèrme amb Arièja situada en Volvèstre a 40 km al Sud de Murèth e 58 km al sud de Tolosa vignette|upright=1.8|centre|Mapa de la comuna e de las comunas prèpas.
Toponimia
L'etimologia de La Peirèra, en mai de l'article, es lo latin petra, damb lo sufixe -aria. Lo sens es « peirèra ».
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, La Peirèra èra del Comtat de Fois, de la generalitat d'Aush, de la diocèsi de Rius e de la senescauciá de Pàmias. La glèisa èra jol patronatge de Nòstra Dama. En l'an VIII e l'an XII, la comuna èra Lapeyrère et Guignolas. Foguèt del canton de Montesquiu de Volvèstre tanlèu 1790. I a un lòc Guinolas, Guinoulas, Guignolas, segon las mapas, al sud de la comuna (*Guin(h)olàs, *Guin(h)olars ?).
Kerrouz
La Rócierr en galò; Kerrouz en breton (La Rouxière en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Christmas (Ocean Indian)
L’illa de Christmas (literalament, illa de Nadal) es una illa de l’Ocean Indian que constituís un dels Territòris Australians de l'Ocean Indian.
Roperuelos del Páramo
Roperuelos del Páramo es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Sabero
Sabero es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Manòsca
Manòsca (Manosque en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Lo gentilici es manosquin, manosquina.
19 de mai
Decèsses
Vejatz tanben:
Manòsca
Geografia
Manòsca es situada au sud-oèst dau departament deis Aups d'Auta Provença, dins lo Pargue Regionau de Leberon. Lo centre es au pè d'una còla, que li dison lo Mont d'Aur, a la riba drecha de Durença.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Devisa
Omnia in manu Dei sunt (Tot es dins lei mans de Dieu)
Orrorin tugenensis
Orrorin tugenens seriá ua espècie lèu d'ominin que demorèc d'aperaquí demest 6.1. e 5.7 millions d'annadas e siguec descurbert en 2000. Encara ei pas confermat s'Orrorin ei un ancessor des umans moderns. Eth sòn descurbiment siguec ua arrason contra era ipotesi que didia qu'es australopitecids èren ancessors umans coma ipotesi mès estesa sus era evolucion umana en 2012 (1).
Eth nom deth genre Orrorin (plural Orroriek) vò díder "òme originau" en Tugen (2) (3) e eth nom dera soleta espècie classada, O. tugenensis, ven de Tugen Hills, en Kenya, on siguec trapat eth prumèr fossil en er an 2000 (3). En 2007 se traparen 20 fossils mès
Fossils
Es 20 fossils trapats en 2007 includissen : era part de darrièr d'ua maissa en dus peces, ua simfisi e diuerses dents, tres peces de femur, un umer facial, ua falanx proximal e ua falanx distal de dèt (4).
Dempús qu'es fossils seguessen trapats en 200 aneren ath museu comunautari deth vilatge de Kipsaraman, mès aguest barrèc. Des d'aqueth moment e segontes eth conservator dera Comunautat de Museus de Kenya, Eustace Kitanga, es fossils son en un banc secret de Nairobi (5).
Classament
S' Orrorin demostra èster un ancessor uman directe, es australopitecids coma Australopithecus afarensis (Lucy) aurien d'èster classats coma ua branca lateral dera familha des ominids : Orrorin demorèc auans, gaireben 3 millions d'annadas auans e ei plan mès parièr as umans moderns que non pas Australopithecus afarensis. atau qu'eth femur d' Orrorin ei morfologicaments mès proche ath d'Homo sapiens que non pas eth de Lucy. Totun. encara i a discussion sus aguest ponch (6).
D'autes fossils (mamifèrs), trapats ena Lukeino Formation, mostren qu' Orrorin demorec en un environament de bosc totjorn verd e pas ena savana coma diden diuerses teories dera evolucion umana.
Descurbiment
Era equipa que trapec aguesti fossils en 2000 auia coma cap Brigitte Senut e Martin Pickford (2) deth Museu Nacional d'Istoria Natural. Es descurbidors concludiren qu' Orrorin ei un ominin sus era base d'ua locomocion bipede e era sua anatomia dental. Segontes açò, diden qu'era desseparacion demest es ominins e es grani simis africans siguec hè 7 millions d'annadas, pendent eth Messinian.
Açò ei disparièr deth qu'arremerquen es relotges molleculars, mès i a pas pro acòrd demest era majoritat de paleoantropològs. Es 20 fossils an sigut trapats en quate lòcs dera Lukeino Formation : d'aguesti, es fossils de Cheboit e Aragai son es mès ancians (6.1 millions d'ans) mentre qu'es trapats en Kapcheberenk son mens ancians (5.7 millions d'ans) (4).
(239) Adrastea
(239) Adrastea es un asteroïde.
Marpent
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
La Fosse-Corduan
La Fosse-Corduan es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Grand-Rullecourt
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Guerstling
Guerstling es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Grand-Rullecourt
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Guerstling
Geografia
La municipalitat n'a traversat pel riu la Nied.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Aubin-en-Bray
Saint-Aubin-en-Bray es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Geografia
thumb|left|100px|Lo blason de Picardie
Sant-Aubin a situat en la part picarde del país de Bray. Aquel país es una pichona region naturala de França situada a l'èst e al sud-es de Roan, a caval suls departaments de la Seine-Maritima e de la Oise partejada entre las regions de Anautita-Normandie e de Picardie. Es una region de bocage #que se caracteriza per lo sieu sòl argileux favorable als herbages e a la ramaderia bovina laitier.
Los pòbles mai prèps son Espaubourg a 1,2 km en oèst, Ons-en-Bray a 3 km al sud es, Cuigy-en-Bray a 3,6 km en oèst e Lalandelle a 3,7 km al sud.
thumb|left|100px|Le blason de Picardie
Saint-Aubin est situé dans la partie picarde du pays de Bray. Ce pays est une petite région naturelle de France située à l'est et au sud-est de Rouen, à cheval sur les départements de la Seine-Maritime et de l'Oise partagée entre les régions de Haute-Normandie et de Picardie. C'est une région de bocage qui se caractérise par son sol argileux favorable aux herbages et à l'élevage bovin laitier.
Les villages les plus proches sont Espaubourg à 1,2 km en ouest, Ons-en-Bray à 3 km au sud est, Cuigy-en-Bray à 3,6 km en ouest et Lalandelle à 3,7 km au sud.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
thumb|left|100px|Vista laterala de la glèisa de Sant Aubin-en-Bray
De la dynastie de las capétiens de la branca de las Valís, Charles VI dicha Charles lo Ben-Aimat (1368-1422) #cedir las tèrras de Sant Aubin-en Bray en 1380, l'an de lo sieu accession al tròn de França, al chanoine de Beauvais Arnaud Corbie  #que #venir mai tard cancelièr de França. Las tèrras an apertengut pel continuament dins l'ostal de Flavacourt, aguèron separat l'an 1405 per crear una nòva curació. Lo senhor de Flavacourt (1396-1415) èra general sul fach de las Ajudas per Charles VI. La glèisa #èsser rebâtit al deu-neuvième sègle las siás vidrieres datan del vinten.
thumb|left|100px|Vue latérale de l'église de Saint Aubin-en-Bray