cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rinôçérôse
Rinôçérôse, de còps escriut « rinôçérôse », es un grop electro de Montpelhièr (Occitània). Los sòcis de Rinôçérôse son Jean-Philippe Freu a la guitarra, Jean-Louis Palumbo (productor del grop) aus clavièrs, Rémi Saboul (ancian de Drive Blind) a la guitarra tanben, Patrice « Patou » Carrié a la bassa, Florian Brinker, Fred Pace, Franck Gauthier e Fred Ladoué.
Benimeli
Benimeli es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Naviri
Antiquitat e Edat Mejana
En Asia, la jonca chinesa demorèt lo naviri pus utilizat. Certanei foguèron tanben militarizadas e d'accions navalas importantas aguèron luòc dins la region, especialament durant lo periòde mongòl. De mai, se fau nòtar leis expedicions de la flòta de l'amirau Zheng He, entre 1405 e 1433, qu'explorèt l'Asia dau Sud-Èst, lo nòrd de l'Ocean Indian e una partida dau litorau african. Pasmens, a la fin dau sègle XV, la dinastia Ming adoptèt una politica isolacionista e limitèt – ò enebiguèt – lei viatges maritims. Lo melhorament dei naviris i foguèt donc plus una prioritat e lei progrès principaus foguèron d'ara endavant realizats en Euròpa.
La Renaissença e l'afiermacion de la propulsion de vela
A la fin de l'Edat Mejana e au començament de la Renaissença, leis Europèus capitèron de desvolopar lei sieus veliers capables de navegar sensa dificultat sus l'ocean. Lo premier foguèt la carraca qu'èra un grand velier de dos, tres ò quatre masts ambé una còca redonda que son estructura èra inspirada dau drakkar. Aquò li donava una bòna resisténcia e sei velas carradas èran pron eficaças per suprimir definitivament lei rems. Aquò liberèt ansin d'espacis suplementaris per lo transpòrt. Permetèt tanben l'invencion dau sabòrd e de l'artilhariá navala. A partir de la carraca, foguèt inventada la caravela qu'èra destinada ai viatges d'exploracion. Per aquò, aviá una còca auta per se protegir deis ondas, un fons plan per explorar lei rius e de velas triangularas (sovent latinas) per assegurar la manobrabilitat.
Au sègle XVI, apareguèt lo galion qu'èra un grand naviri ambé de velas carradas e una vela latina. Aviá tanben plusors pònts, çò que permetiá d'amainatjar de compartiments fòrça diferents. Per exemple, un nivèu podiá èsser utilizat per transportar de marchandisas e un autre per installar de batariás de canons. Fòrça polivalent, dotat de calas importantas e, sovent, d'un armament consequent, lo galion èra a l'origina destinat ai cambis ambé lei colonias e foguèt donc dotat d'una importanta capacitat de transpòrt e d'un armament consequent. Pasmens, s'impausèt tanben rapidament au sen dei fòrças navalas d'Espanha, d'Anglatèrra e dei Províncias Unidas.
Dins aqueu contèxte, lei galèras dispareguèron rapidament dei regions oceanicas car èran mens rapidas. De mai, la plaça necessària per lei rengs de remaires limitava desenant la capacitat de transpòrt ò empachava l'installacion de canons. Ansin, tant lei capacitats comercialas que militaras d'aquelei naviris demeniguèron. Son usatge demorèt important unicament en Mediterranèa onte lei condicions de vent irregularas podián encara immobilizar lei veliers. Pasmens, au sègle XVIII, lo declin de la galèra i èra tanben ben avançat e aqueu tipe de naviri dispareguèt definitivament au començament dau sègle XIX.
L'apogèu de la marina de vela e lo començament de l'especializacion
De la Renaissença au sègle XIX, la marina de vela dominèt lo mond maritim. Leis evolucions majoras d'aqueu periòde foguèron lo començament d'una especializacion entre lei diferents tipes de naviris amb au mens tres categorias principalas : lei naviris de pesca, lei naviris marchands e lei naviris de guèrra. De mai, per accelerar la produccion e facilitar lei reparacions, lei reglas de l'estandardizacion foguèron adoptadas a cha pauc. Lei naviris de pesca conoguèron pauc d'evolucions durant aqueleis annadas car l'activitat demorèt principalament l'òbra de particulars e necessitava pas l'usatge de naviris complèxs. En revènge, lei naviris marchands evolucionèron ambé l'aparicion de modèls unicament destinats au comèrci e d'ara endavant incapables de luchar còntra un naviri de guèrra. Un exemple d'aqueu tipe de naviri èra la gabarra, naviri marchand polivalent capable de transportar de mineraus, de fusta ò de bens manufacturats.
Lei cambiaments pus importants regardèron lei naviris de guèrra ambé l'aparicion de flòtas de guèrra permanentas. Aquò permetèt ais engenhaires navaus de concebre d'unitats especializats dins lo combat. La pus famosa foguèt lo naviri de linha equipat de plusors desenaus de canons devesits entre plusors pònts. Unicament destinat a la guèrra, venguèt lo còr dei marinas militaras europèas. En particular, après la Guèrra de Sèt Ans (1756-1763), la flòta francesa inventèt lo vaissèu de 74 canons que ne venguèt lo modèl gràcias a sa rapiditat, sa manobrabilitat e l'estandardizacion de sei pèças. Apareguèt ansin la nocion de « classa de naviri » que designa un ensems de naviris bastits segon un plan identic.
Durant lo meteis periòde, en Asia, apareguèron de naviris costiers cuirassats coma leis atakebune japonés. Fòrça lents mai ben protegits, èran considerats coma de fortalesas flotentas e destinats au combat litorau. Totjorn en Japon, se fau nòtar la construccion d'una imitacion de galion en 1614 que participèt a de missions diplomaticas en America e en Euròpa. Puei, entre lei sègles XVI e XVIII, de tecnologias europèas foguèron introduchas sus lei naviris nipons fins a l'adopcion de la politica isolacionista dau Shogunat Tokugawa.
Benissa
Benissa es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Naviri
La Revolucion Industriala
Simbòl de la Revolucion Industriala dau sègle XIX, la maquina de vapor comencèt d'èsser adaptada sus de naviris tre la fin dau sègle XVIII. La concepcion foguèt malaisada car la poissança dei premierei maquinas èra limitada. De mai, lo propulsor adoptada per transmetre la poissança de la maquina au naviri foguèt premier la ròda de pala qu'èra pas totjorn eficaça dins un environament marin. La vapor foguèt donc inicialament adaptada coma complement de la propulsion velica ò per de naviris fluviaus coma lei Steam boats estatsunidencs. L'utilizacion en mar se desvolopèt dins lo corrent deis ans 1830-1840 ambé lei premierei traversadas transatlanticas unicament realizadas amb una propulsion de vapor e ambé lo remplaçament de la ròda de pala per l'eliça. Après aquelei capitadas, la vapor venguèt pauc a pauc lo mejan de propulsion principau. Predominèt de 1870 a 1950 e entraïnèt la disparicion dei garniments a partir de 1900.
D'efèct, la disparicion dei velas foguèt relativament lònga car la propulsion de vapor aviá certaneis inconvenients. En particular, necessitava de crompar de quantitats importants de carbon e de pausas regularas per avitalhar lo naviri. Son còst demorèt donc lòngtemps un problema e lei veliers demorèron una solucion per lo transpòrt de certanei marchandisas. L'aparicion dei còcas de metau aviá permés d'aumentar sa longor e donc sa capacitat de transpòrt. Ansin, de veliers gigants contunièron de circular fins ai premiers decennis dau sègle XX. Un exemple d'aqueu tipe de naviri es lo clipper qu'èra destinat au transpòrt de bens fugidís entre Euròpa e leis Índias.
Dins lo domeni militar, maquina de vapor e còca metallica venguèron la nòrma a partir deis ans 1850. Aquò permetiá d'aumentar lo blindatge, la disponibilitat e la velocitat. La Guèrra de Crimèa (1853-1856) e la Guèrra de Secession (1861-1865) ne validèron lo concèpte. Lei naviris de linha dei sègles XVII e XVIII foguèron remplaçats per lo cuirassat. Au començament dau sègle XX, lei masts dispareguèron tanben sus lei naviris militars. Durant aqueu periòde, se fau tanben mencionar l'aparicion dau sosmarin imaginat l'Antiquitat per lei Grècs e lei Chinés. A partir deis ans 1860, lei marinas militaras occidentalas comencèron de s'equipar ambé de sosmarins e la Premiera Guèrra Mondiala (1914-1918) ne demostrèt l'interès.
En parallèl d'aqueleis evolucions tecnologicas, l'especializacion dei naviris contunièt. En matèria militara, aquò prenguèt la forma d'un espèctre larg de naviris leugiers, mejans e pesucs dotats d'un armament, d'una velocitat e d'un blindatge mai ò mens importants. Aquò sembla mens marcat per lei naviris marchands car lei naviris de carga polivalent demorèron fòrça majoritaris. Lo sègle XIX veguèt pasmens l'aparicion dau transportaire au pes (1852), dau naviri frigorific (1876) e dau petrolier (1886). Lo desvolopament deis empèris coloniaus necessitèt tanben l'establiment de liames estables entre colonias e metropòlis, çò que favorizèt l'aparicion dau paquebòt durant la premiera mitat dau sègle XIX.
Dempuei la Segonda Guèrra Mondiala
Apareguts pendent lo sègle XIX, lei motors de combustion intèrna agantèron una poissança sufisenta per d'aplicacions navalas au començament deis ans 1910. Franc de certanei naviris fòrça pichons, èran de tipe Diesel. A respèct dei maquinas de vapor, an una consumacion pus febla e ocupan un volum pus feble mai necessitan un carburant rafinat. Lo desvolopament de l'industria petroliera après la Segonda Guèrra Mondiala eliminèt aqueu problema e lei motors Diesel venguèron lo mejan de propulsion principau après la Segonda Guèrra Mondiala. En parallèl, l'especializacion dei naviris, tant militars que marchands, contunièt. De mai, en matèria militara, existís d'autrei tipes de propulsion coma la turbina de gas (apareguda durant leis ans 1950) e la propulsion nucleara (ans 1960).
D'efèct, la guèrra navala conoguèt plusors revolucions ambé l'introduccion de l'aviacion, de l'arma nucleara e de l'energia nucleara. D'ara endavant, èra possible de construrre de naviris amb una autonòmia quasi illimitada e amb una poissança de fuòc similara an aquela d'una basa aeriana ò de plusors silòs de míssils nuclears. En particular, lo sosmarin nuclear lançaire d'engenh, sosmarin discrèt equipat de míssils nuclears de portada lònga, venguèt lo fondament de l'equilibri de la terror – e de la patz entre lei dos Superpoissanças – durant la Guèrra Freja. Pasmens, lei marinas militaras contunièron de desvolopar de naviris convencionalas e se dotèron donc d'una gama larga de naviris anant dau patrolhaire au pòrta-avions.
Dins lo domeni marchand, l'especializacion entraïnèt l'aparicion dau pòrta-conteneires, dei naviris destinats au transpòrt de produchs quimics e de gas ò dau carrejaire. Lei naviris de servicis se multipliquèron tanben car lei naviris marchands, totjorn pus sofisticats, necessitan d'ara endavant de condicions precisas per foncionar. De mai, l'aumentacion de la talha dei naviris marchands – fins a la crisi petroliera deis ans 1970 – complicava lei manòbras portuàrias. Uei, l'introduccion dei tecnologias pus recentas au sen dei naviris permet de demenir lei consumacions, de transpòrtar de cargaments totjorn pus complèxs e de redurre la talha deis equipatges. En parallèl, l'aumentacion dau còst dei carburants petroliers entraïna d'estudis per tornar utilizar la propulsion velica coma complement dei motors embarcats.
La còca
La còca es la carcassa dau naviri e es formada dau bordat, dei pònts, dei bugets e deis organs d'enreddiment. A lo ròtle de flotaire e dèu dèu assegurar la flotabilitat e l'estanqueïtat. Pòrta tanben divèrseis apendicis importants coma lo timon, la deriva ò l'eliça de propulsion. Pòu èsser facha de fusta, de metaus (acier, alumini...) ò de materiaus composits. La màger part dei naviris an una còca unica e son dichs monocòca. Pasmens, existís de naviris multicòcas que son dichs catamarans (doas còcas) e trimarans (tres còcas).
Fisicament, una còca dèu èsser pus leugiera que la massa d'aiga desplaçada per son volum. Dèu tanben resistir ai constrenchas mecanicas liadas a la navegacion coma la pression de l'aiga, la pression de la superstructura ò lo tuert deis ondas. Sa forma dèu pereu permetre un desplaçament eficaç dins l'aiga ò permetre d'entrepausar una gròssa quantitat de marchandisas. D'un biais generau, un perfieu esfilat facilita lo desplaçament e una forma pus arredonida permet d'aumentar la capacitat de transpòrt. Seis elements principaus son :
Lo sistèma de propulsion
Tres categorias de propulsion maritmas existisson : umana, de vela e de motor. La propulsion umana necessita generalament l'usatge de rems mai pòu de còps èsser realizada amb una pertega. Es venguda rara mai existís totjorn per de naviris pichons d'espòrt ò de plasença ò coma mejan de propulsion segondari sus certanei veliers. La propulsion de vela es tanben venguda rara franc dei veliers de plasença. Pasmens, de projèctes son en cors d'estudi per crear de naviris marchandas mesclant propulsion motorizada e velas. Divèrsei garniments existisson que son mai ò mens adaptadas ai condicions oceanicas, maritimas ò litoralas.
La propulsion de motor utiliza generalament un motor Disel de dos ò de quatre temps ò una turbina de gas. Lei motors de dos temps son lei pus frequents. Pus rars, lei motors de quatre gas equipan de còps de naviris pichons ò mejans. Lei turbinas de gas son eissits de motor d'aviacion que foguèron marinizats. Permèton d'obtenir de poissança fòrça importanta mai necessitan una entretenença importanta qu'es sovent costosa.
Una possibilitat de propulsion, fòrça rara, es la propulsion nucleara qu'utiliza la calor emesa per un reactor nuclear per caufar un sistèma de vapor d'aiga. Fòrça eficaça e permetent una autonòmia de plusors annadas, es unicament utilizada sus certanei naviris militars e brisas-glaça.
Lo timon e lei sistèmas direccionaus
Lei naviris de propulsion umana an pas totjorn besonh d'un sistèma per contraròtlar la direccion car es possible d'utilizar lei rems ò lei pertegas per s'orientar. En revènge, un tal sistèma es obligatòri sus lei naviris de propulsion velica ò motorizada. Lo sistèma pus frequent es lo timon format d'un safran immergit a l'arrier de la còca. Accionat manualament ò automaticament, es bracat per la barra. Sus lei naviris recents, pòu se trobar d'autrei sistèmas coma lei propulsors orientables (motors fòrabòrd, pods...). Per lei manòbras portuàrias, lei propulsors d'estrava e lei velas deis extremitats permèton de virar un naviri.
Pònts, compartiments e superstructuras
Lei pònts permèton de sarrar la còca, de mantenir sa rigiditat e de devesir orizontalament l'espaci. De sospònts pòdon completar aquela foncion. De parets verticaus permèton de devesir l'espaci verticalament e de formar de compartiments que son utilizats per amainatjar de gabinas, de calas ò de cistèrnas per lo transpòrt de marchandisas, de salas destinats ai motors e ai maquinas necessàrias au foncionament dau naviri, lei sèrvas de carburant... etc. Au dessüs dau pònt, se tròba la superstructura que sèrv de luòc de vida per l'equipatge e de luòc de comandament e d'observacion per leis oficiers (passarela).
Autreis equipaments
Se cada naviri presenta d'equipaments pròpris en foncion de son ròtle, existís un ensems d'equipaments comuns que son frequents :
Lei naviris de carga (ò cargos)
Lei naviris de carga ò cargos son destinats au transpòrt de marchandisas lòng dei vias maritmas. Eiretiers dei naviris de comèrci ancians, son venguts fòrça especializats. An pasmens un ensems de caracteristicas comunas coma una còca d'acier plena que permet de maximizar lo volum intèrne per cargar mai de marchandisas. Lei naviris destinats au transpòrt de liquid son dotats de cistèrnas e aquelei destinats au transpòrt de solids de calas. La sala dei maquinas es normalament situada a l'arrier en dessota de la superstructura onte se tròba la passarèla e lo lotjament de l'equipatge. La propulsion es generalament assegurada per un motor Diesel de dos temps. Pasmens, sus de naviris pichons, se pòu trobar de motors de quatre temps. Enfin, aquelei naviris son sovent equipats de propulsors transversaus per facilitar lei manòbras portuàrias.
Lei naviris de carga son devesits entre doas categorias establidas segon la natura de cargament. Per lei marchandisas sècas, se tròba lei pòrta-conteneires que permèton lo transpòrt de bens plaçats dins de conteneires, lei transportaires au pes que son de naviris relativament polivalents permetent d'embarcar de produchs en sòrta (cerealas, mineraus, gravilhas...), lei carrejaires que son especializats dins lo transpòrt de veïculs e lei naviris frigorifics que son equipats d'installacion de freg industriau per protegir de produchs passadís (fruchs, carn...).
Lei naviris de passatgiers e lei naviris mixtes
Lei naviris de passatgiers son destinats au transpòrt d'individús. N'existís plusors tipes segon lo nombre de personas de transpòrtar e la distància de percórrer. Pòdon ansin èsser devesits entre doas categorias definidas per l'objectiu dau viatge. Au sen dei naviris principalament destinats au transpòrt, se tròban lei naviris bus qu'asseguran lo transpòrt lòng de linhas de transpòrt urban, lei barcas que permèton de passar lei rius, lei fèrris e lei naviris pròches (transbordaires, traversiers...) que permèton lo transpòrt de passatgiers e de veïculs sus de distàncias regionalas ò maritimas, lei naviris de velocitat granda que s'inspiran dei catamarans per agantar de velocitats autas, lei paquebòts de linha que permèton lo transpòrt de passatgiers e de veïculs sus de distàncias oceanicas e lei cargos mixtes que transpòrtan passatgiers e marchandisas.
La segonda categoria es sustot destinada a la plasença. Gropan lei naviris promenada que permèton de transpòrtar de toristas lòng d'un pichon itinerari e lei paquebòts que son equipats d'installacions mai ò mens luxuosas (cinèmas, teatres, piscinas...) e que permèton de realizar de crosieras d'una a tres setmanas.
Lei cabotaires
Lei cabotaires son de naviris de carga leugiers destinats au transpòrt de marchandisas ò de passatgiers lòng dei rotas litoralas. Son sovent especializats e son equipats de gruas e de mejans de manutencion car dèvon èsser autonòms dins de pòrts que son pas totjorn equipats per lo descargament de produchs.
Lei naviris de pesca
Lei naviris de pesca son destinats a la pesca e son sovent especializats. Presentan de variacions de talha e de tecnologias fòrça importants entre lei país e lei tipes de pesca practicats. Ansin, dins lei país paures, se tròba encara sovent de naviris de vela. Dins lei país desvolopats, lei tipes principaus son lei tartaniers que pescan amb un chalut e lei naviris usina equipats de chaluts gigants e d'installacions frigorificas permetent de campanhas de pesca lòngas.
Lei naviris de servicis
Lei naviris de servici son una categoria de naviris especiaus e sovent fòrça especializats. Son destinats a provesir de servicis particulars a d'autrei naviris. Mai d'un tipe existís :
Lei naviris militars
Per assegurar la defensa dei zònas litoralas, lei marinas militaras utilizan de naviris pus pichons amb una autonòmia mens importanta. Lei principaus son lei corvetas que son sovent d'unitats pauc blindadas mai que son equipadas d'armaments poderós. Puei, vènon lei patrolhaires que son de naviris leugiers principalament destinats a la susvelhança. Pasmens, certanei son equipats de míssils antinaviris capables de neutralizar totei lei tipes de naviris existents.
Regardant lei sosmarins, i a diferents destriaments que son possibles. Lo pus frequent es basat sus la propulsion e diferencia lei sosmarins de propulsion nucleara e dei sosmarins de propulsion convencionala. Lei premiers an una autonòmia fòrça importanta qu'es sustot limitada per lei limits mentaus de l'equipatge. Existís dos tipes principaus de sosmarins nuclears que son lei sosmarins nuclears lançaires d'engenhs (SNLE), armats de míssils nuclears de portada lònga, e lei sosmarins nuclears d'ataca (SNA) que son destinats a l'ataca d'autrei naviris. Lei SNLE, furtius e capables de demorar esconduts plusors setmanas dins l'ocean son la basa deis estrategias modèrnas de dissuasion nucleara. Lei sosmarins de propulsion convencionala son unicament de sosmarins d'ataca que sei missions son similaras ai SNA.
Lei naviris de plasença
Lei naviris de plasença son destinats au leser. Son de talha e de tecnologias variadas segon son usatge. Lei pus frequents son lei veliers de talha pichona destinats a la plasença, ai croiseras ò ai regatas. Lei pus importants son leis iòts que son de naviris de luxe destinats a una practica fortunada.
Lei naviris escòla
Lei naviris escòla son destinats a la descubèrta e a l'apprendissatge de la navegacion. Son entretenguts siá per lei marinas marchandas siá per lei marinas militaras. La màger part son de naviris de vela mai pòu de còps s'utilizar de naviris relativament modèrnes coma lo pòrta-elicoptèrs Jeanne d'Arc utilizat per França de 1964 a 2010.
Lei naviris immobilizats
Dins certanei cas, de naviris, generalament ancians, son immobilizats dins un pòrt. Pòdon èsser utilizats coma bastiments flottants. Tradicionalamet, èran utilizats coma ponton ò presons. Pasmens, uei, s'es tanben desvolopat un usatge de luxe (casinò) ò de torisme (naviri musèu).
Garganvilar
Garganvilar (Garganvillar en francés) es una comuna gascona, situada dens lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Garganvilar èra de l'eleccion de Ribèra Verdun, donc de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de la diocèsi de Montalban e de la senescaucia de Tolosa. Tanlèu 1790, Garganvilar èra deu canton de Sent Micolau de la Grava.
Nièla
Nièla o Niela (Nèle en picard e  Nesle en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Geografia
Nesle es una vilòta picarda dins la region naturala de Santerre, situada a l'èst del departament de Somme, al sud de Péronne, a l'èst d'Amians, a l'oèst de Saint-Quentin e al nòrd de Compiègne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestaciuons ancianas son Nigella (fòrma latinizada) en 1076 e Niela (en occitan ancian) entre 1208 e 1218 dins la Cançon de la Crosada.
Nòtas
<references group=N/>
Drive Blind (rock en anglés)
Drive Blind t'èra un grop de ròck noise dich francés mès ambe mai que mai cançons en anglés, basat sus Nimes (Occitània) pr'aquò fondat en 1991 sus Montpelhièr. Aprèp lor separacion en 1996, lo cantaire e guitarrista Rémi Saboul t'a integrat lo grop electro Rinôçérôse.
Biar
Biar es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Bouga (rap francés)
Bouga, escais de Madjid Boughachiche, es un cantaire provençal de soca argeriana que fa de rap francés e que demòra a Marselha (Occitània). Es conegut per sa cançon Belsunce Breakdown, sansònha pendent l'estiu de 2000, tirada de la benda originala del filme Comme un aimant. Belsunce (o Beltzuntze) es lo nom d'un barri de Marselha.
Casàl
Casàl (forma lombarda e emiliana; en italian e oficialament: Casalpusterlengo) es una comuna italiana de 14.953 abitants de la província de Lodi en Lombardia (Itàlia). Es la tresena vila après Lòd e Cudògn.
Geografia
Casàl es situat a 50 km al sud de Milan e a 15 km al nòrd de Plasença.
Istòria
Lo nom Casalpusterlengo  ven dels Marqués Pusterla, e significa ostal dels Pusterla.
Lo còr de la vida del vilatge es la plaça del pòble, entièrament renovada en 2008. Sus aquela plaça, la glèisa paroquiala, consacrada als sants Bartomieu e Martin, del sègle XIV. En fàcia de la glèisa se trapa l'ostal de vila.
Dempuei 1867 Casàl a un destacament de Pompièrs Volontaris (gaireben 40 òmes).
Los principals trabalhadors estrangièrs venon de:
Monuments e luòcs d'interès
Pas luenh del centre, a aperaquí dos quilomètres, lo Santuari de la Madòna dels Capucins assosta una polida estatua de la Verge, datant del sègle XV.
Gauvain Sers
|thumb|200px|right|Gauvain Sers en 2019
Gauvain Sers (Limòtges, lo 30 d'octobre de 1989) es un cantaire de Lemosin (Occitània) de lenga francesa.
Biografia
Nascut à Limòtges, Gauvain Sers a passat son enfància a Dun (en francés : Dun-le-Palestel) dins la Marcha. A seguit corses de composicion musicala e d'escritura a París.
El Poble Nou de Benitatxell
Benitachell es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Gauvain Sers
Biografia
A partir del mes d'octobre de 2016, assegurèt la primièra partida dels concèrts del Phénix Tour del cantaire francés Renaud. Te comença de cantar en cap d'aficha au Café de la Danse de París lo 24 de març e lo 29 d'abril de 2017.
Son primièr album, Pourvu, sortit lo 9 de junh de 2017, es une capitada de las bèlas : es d'ara enlà certificat disc de platina. Te conteng las cançons Pourvu, Hénin-Beaumont, Mon fils est parti au djihad, Dans mes poches e Entre République et Nation. Aital, fa son primièr Olympia lo 22 de març de 2018.
Merigon
Merigon ( Mérigon en francés) es una comuna occitana, situada dins lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Gauvain Sers
Biografia
Au mes de decembre de 2018, te sortís una cançon que va devenir culta : Les oubliés (los oblidats). Cançon engatjada, critica dubèrta d'una politica governamentala francesa pro-parisenca, lo tèxte se fa lo resson del malèstre ambient de la ruralitat (On est les oubliés, les trop loin de Paris, sèm los oblidats, los tròp luènh de París). Aital, es una cançon represa a l'encòp dins las manifestacions dels Corsets Jaunes, e mai dempuèi dins las manifestacions sindicalas. Lo segond album, logicament titolat Les Oubliés, te sortís lo 29 de març de 2019. El tanben es certificat disc de platina.
Merigon
Toponimia
Lo nom vendré benlèu, segon Dauzat e Rostaing, d'un nom germanic d'òme Maricho (gotic *Merico).
Gauvain Sers
Biografia
En 2021, te sortís un tresen album, Ta place dans ce monde.
Barrema
Barrema (Barrême en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Menat (Puèi Domat)
Menat (Menat en francés) z-es 'na comuna occitana dau departament dau Puèi de Doma e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Nòtas
<references group="N"/>
Busot
Busot es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Callosa d'en Sarrià
Callosa d'en Sarrià es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Bigastre
Bigastre es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Toponimia
Es dins una zona descatalanizada e pòrta oficialament lo nom espanhòl de Bigastro. Istoricament se disiá tanben Lugar Nuevo.
Gavrelle
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ménétrol
Nòtas
<references group="N"/>
Calp
Calp es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Bouze-lès-Beaune
Bouze-lès-Beaune es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
El Campello
Campello, el es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Garièrs
Garièrs (Gariès en francés) es una comuna gascona de Lomanha, situada dens lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Garièrs èra de l'eleccion de Lomanha, donc de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de la diocèsi de Montauban e de la senescaucia de L'Isla de Baish. Tanlèu 1790, Garièrs èra deu canton de Bèumont de Lomanha.
Nesle-l'Hôpital
Nesle-l'Hôpital es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Socializacion
vinheta|L'[[escòla venguèt dempuèi dos sègles un luòc màger de la socializacion.]] vinheta|Lo jòc collectiu, eventualament collaboratiu, contribuís tanben a la socializacion vinheta|L'imitacion dels adults e las retroaccions d'aqueles comptan d'entre los procediments màger de la socializacion de l'enfant (Illustracion  : La primièra gorjada. òli sus  tela) La socializacion es lo procediment pendent que un individú apren a viure en societat, qu'interioriza las nòrmas e las valors, e que bastís son identitat psicologica e sociala.
Resulta a l'encòp de la constrenchas impausadas per d'agents socials, mas tanben del desvelopament de comportaments prosocials e d'interaccions entre l'individú e son mitan fisic e sociocultural. Favorisa la reproduccion sociala sens eliminar las possibilitats de cambiament social.
Es lo procediment màger pendent l'enfança (« socializacion primària ») e l'adolescéncia, mas contunha tot lo long de la vida (« socializacion segondària »).
Procediment de socializacion
Comença a la naissença e se debana mai sovent dins la societat ont aparten l'enfant, mas se realiza tot lo long de la vida per s'acabar a la mòrt.
Los sociològs destrian doas grandas fasas de socializacion :
D'instàncias multiplas
Mai d'un agents (o instàncias) intervenon a las diferentas estapas d'aqueles procediments. La familha es de segur l'instància de socializacion mai determinanta, qu'es cronologicament la primièra. Pèrd pasmens lo monopòli de son influéncia sus l'enfant al delà de la primièra enfança. L'escòla, los grops de parelhs (amics), las organizacions professionalas (entrepresas, sindicats), las glèisas, las mosquetas, las associacions, los mèdias contribuisson tanben a l'aprendissatge de las valors, de las nòrmas e dels ròtles socials, d'un biais que pòt o perlongar, o contradire la socializacion familhla. S’interessant a las figuras d’engatjament juvenil, un estudi soís mòstra lo ròtle socializaires dels clubs esportius de proximitat.
De modalitats diferentas
Las modalitats d'aquel aprendissatge, qui transforma progressivament un recent nascut en èsser social, son multiplas. Es en partida, mas sonque en partida, lo resultat d'una educacion. Familhala o escolara, l'educacion es une entrepresa conscienta e explicita de transmission de valors e de nòrmas e contribuís donc de biais important a la socializacion. Mas s'aquela inclusís lo trabalh educatiu, s'i reduch pas. En efièch, l'aprendissatge de las normas e dels ròtles es tanben lo resultat d'un contraròtle social quotidian e repetit: la vida en societat expausa de contunh l'individú a de jutjaments de conformitat, e a las sanccions — positivas o negativas — que ne resulta, de l'escarni a las multas, passant per reduccion de pena e los compliments. Es a dire, las institucions educativas an pas lo monopòli de la socializacion. Mai, la socializacion pòt èsser lo resultat de transmissions inconscientas, es a dire inconscientas que siá per l'individú de socializar, o e subretot pels individús que lo socializant. Par exemple, quand de parents ofrisson una monaca a lor filha per Nadal, o se los ensenahires donan mai sovent la paraula, en classa, als mascles, es pas per contunhar los estereotipes de genre — i contribuisson pasmens, sens ne prene consciéncia.
Mas lo quita individú contribuís a sa socializacion, mejans d'esforces cognitius per que cerca, a son edat primièra, de descodar los signes que recep e a n'emetre. La lenga, subretot, tèis de normas e de ròtles implicites que s'introduson dins los esquèmas cognitius de l'individú a mesura qu'apren a parlar. L'asimetria dels genres gramaticals, per exemple, seriá pas sens efièch sus la construccion dels genres socials. Es a dire, l'individú parlant se socializa d'esperse, mejans lo lengatge, encara un còp sens o saber. Se poiriá far longa la lista de las modalitats de la socializacion (imitacion, identificacion, generalizacion, etc.) : ne son de fach tan diferentas que las multiplas influéncias que los individús, en societat, exercisson los uns sus los autres.
De socializacions diferenciadas
Se la socializacion provesís als individús d'esquemas culturals partejats, contribuís tanben, indissociablament, a las diferenciar. Aquela diferenciacion es dobla:
Socializacion de grop
Los individús recebon de socializacions diferentas segon lor grop d'apartenéncia. Una societat es pas un ensemble omogèn : es constituida de grops socials distinctes, dotats d'una cultura (en partida) pròpria, transmesa pendent la socializacion primària. Consequéncia: quand se debana, la mobilitat sociala es un procediment d'acculturacion, mai o mens aisit. Es çò que mòstra l'exemple classic, analisat per Richard Hoggart, d'un escolan borsièr, desorientat entre los còdes de l'escòla, ont costeja de jonvents eissits de mejans socials mai aisits del sieu, e la cultura populara de sa familha. Es mai sovent resolta lo sentit de la « dobla abscéncia » (Abdelmalek Sayad) viscuda pels individús migrant : preses per estrangièrs dins lor societat d'acuèlh, o son tanben quand tornan dins lor societat d'origina. Es tanben lo sens del fenomèn de « socializacion anticipatritz » (Robert K. Merton), quand un individú se complís per avança las nòrmas, non pas de son grop primari, mas d'un grop de referéncia que vòl rejónher.
Socializacion de genre
Los individús recebont de socializacions diferentas segon lor sèxe. Es un dels aspèctes mai poderoses de la socializacion que de transformar una diferéncia biologica (lo sèxe) en une diferéncia sociala (lo genre) : « Se naís pas femna, o venèm », escriviá Simone de Beauvoir, dins Lo Sèxe Segond. En aparéncia dictadas per une diferéncia genetica, las identitats masculinas e femeninas son en realitat de construccions socialas, produchas per la socializacion primària, e confortadas per la socializacion secondària, a l'escòla, dins la parelh, e al trabalh : las oposicions sexuadas son mai fòrtas a la sortida del sistème escolar qu'a l'intrada ; induson un partatge dels prestzfachs domestics e parentals dins lo parelh fòrça inegalitari ; aqueles peson sul taus d'activitat, lo temps de trabalh e la carrièra de las femnas — donc sus lor remuneracion.
Efièchs
Procediment decisiu per la construccion de l'individú coma èsser social, la socializacion fa debat entre la sociologia e la psicologia, e entre los diferents corrents de la sociologia. Aquel debat pòrta a l'encòp sus efièchs de la socializacion e sus lo marge de manòbra que daissa a l'individú.
La produccion d'un habitus
La primièra apròcha es aquela que ven d'Émile Durkheim a Pèir Bordièu : concebuda coma un procediment d'interiorizacion del social, la socializacion produch de disposicions durablas e contribuís a la reproduccion de l'òrdre social.
Segon lo vejaire durkheimian, la socializacion – que Durkheim destria pas de l'educacion – es un procediment per ontl la sociatat atrai a ela l'individú, mejan l'aprendissatge metodic de règlas e de nòrmas per las jovas generacions; favoriza e enfòrça l'omogeneïtat de la societat. D'ont l'importança donada per Durkheim a l'escòla, a qui assigna la mission de fabregar d'individús a l'encòp autonòmas e socializats : l'autonomia individuala e compatibla amb la coesion sociala sonque al tèrme d'una intériorizacion de las nòrmas.
Dins un vejaire bordeusian, la socializacion consistís tanben dins un procediment d'interiorizacion per l'individú dels biais de far e de pensar pròpris a son grop primari: produch un habitus, es a dire un ensemble de disposicions prigondament incorporadas, qu'orientaràn durablament las practicas, los gosts, las causidas, las aspareissons dels individús. Contribuís tanben a la reproduccion sociala, mai que se transmet d'una generacion a l'autra, de biais actiu o per impregnacion, un capital cultural (biais de parlar, gosts, coneissenças, etc.) a l'encòp fòça inegal segon los grops socials, e decisiu per la capitada escolara – donc sociala – dels individús.
Camoçariá
Aqueste cuer èra autrescòp realizat amb de pèls de camoç tractadas amb l'òli de peis, çò que ne fasiá un produch rar e car. Los artesans ensejavan donc de realizar de cuers de qualitat pròche utilizant la pèl d'animals d'abaliment, un tal cuer es alara nomenat « pèl camoçada ».
Lo camoçatge se raliza ara suls mèsmes tipes de pèl qu'aquestas utilizadas en blancariá (anhèl, cabra, vaqueta, feda…). s'òbra del meteis bias que dins la blancariá fins a la darrièra estapa que consistís a estirar la pèl e l'onchar amb d'òli de peis, puèi la folar per far penetrar l'òli. Pendent aquesta estapa s'aira regularament las pèls, sempre apondent d'òli.
La Canyada
Cañada es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
El Camp de Mirra
Campo de Mirra es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Crevant
Crevant es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Endre e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Camoçariá
La darrièra operacion del camoçatge consistís a far « cotonar » la pèl arracant sa « flor » amb una ganiva desafilada.
Existís en França una norma AFNOR que s'aplica a las pèls camoçadas : NF G59-001 de genièr de 1981, Cuers e pèls - Pèl camoçadas - Presentacion, dimensions e marcatge.
Miglòs
Miglòs o Milglòs (Miglos en francés) es una comuna occitana del País de Fois, situada dins lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Miglòs
Val pas la pena de parlar de l'etimologia que dona lo siti histariège. Se las fòrmas ancianas que cita, per un còp sense las plaçar dins un contèxte, son corrèctas, permeton dificilament d'explicar lo nom : Merglos, (1080, 1108…), Mereglos (1213), Melgloso (1243), Milglosio (1244), Melglos (1246). La primièra sillaba es benlèu a comparar ambe'l gallés mero-, « fòl, agitat », que poiriá segon Delamarre aver un sens en toponimia (Merobriga, en Lusitània, Meroliacense castrum, que donèt (Chastèl)marlhac, al Montelh), mès la segonda sillaba fariá puslèu pensar a quicòm d'aquitanic.
Baions
Baions (Bayons en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
Le site de Baions est formé par un vaste cirque, cerné de hautes montagnes, et où coule le Sasse, qui en sort par une clue étroite. Les anciennes communes rattachées à Baions en 1974 sont implantées dans des vallons parallèles entre eux, perpendiculaires au cours du Sasse et en aval de Bayons, sauf Astoin.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Marnay (Sòna e Léger)
Marnay  es una comuna francesa administrada per lo departament de Sòna e Léger de la region de Borgonha.
Messeix
Toponimia
Ni Dauzat, nimai los Féniés dison pas ren de Messeix. Lo gentilici notat en francés Messeiroux (comprene Messeiro(n)s probablament), que sembla pas una fabricacion, mas fariá pensar al sufixe -ariu, que dona -èir en auvernhat. Graficament, l'atraccion de las finalas lemosinas en -eix (que representa -es o -és en general) a benlèu jogat.
Nòtas
<references group="N"/>
Marnay (Sòna e Léger)
Geografia
Marnay Se'n situa en val de Saône.
Marnay se situe en val de Saône.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Frévillers
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Gascas
Gascas (Gasques en francés) es una comuna carcinòla, situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
La comuna èra del canton de Castèlsagrat de 1790 a 1801 (districte de Valença d'Òut e Garona),. Las comunas d'aquel canton (Castèlsagrat, Gascas, Montjòi, Pèrvila, Sent Clar) son carcinòlas e passèron çaquelà en Òut e Garona a la revolucion.
Marmagne (Sòna e Léger)
Marmagne  es una comuna francesa administrada per lo departament de Sòna e Léger de la region de Borgonha.
Geografia
Situat a una desena de quilomètres al sud del Creusot, Marmagne se situa al bòrd de la vallée del Mesvrin, riu #que se tirèt en lo Arroux a Etang sus Arroux.L'activitat es en majoritat rurala, ramaderia entr'autras.Cela dicha un cèrt nombre d'abitants an una activitat dobla, a saber un trabalh salariat dins la vila + una activitat rurala. Al nòrd de la municipalitat, fins al limit amb Autun, a situat lo Bòsc domaniale de Planoise, essencialament poblada de feuillus, hêtres, roures .Aquel bòsc es lo segond o tresena mai grand bòsc domaniale de França.
Situé à une dizaine de kilomètres au sud du Creusot, Marmagne se situe au bord de la vallée du Mesvrin, rivière qui va se jeter dans l'Arroux à Etang sur Arroux.L'activité est en majorité rurale, élevage entr'autres.Cela dit un certain nombre d'habitants ont une activité double, à savoir un travail salarié à la ville + une activité rurale. Au nord de la commune, jusqu'à la limite avec Autun, est située la Forêt domaniale de Planoise, essentiellement peuplée de feuillus, hêtres, chênes .Cette forêt est la deuxième ou troisième plus grande forêt domaniale de France.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
"...De nombroses noms de pòbles germaniques an donat naissença a noms de luòcs. En voici qualques exemples sul territòri francés: ... Los Marcomans:  Marmagne ..."
Per una Bulle d'abril 1164, lo Pape Alexandre III, confirma al Abbaye de Sant-Martin de Autun los donations #que lududes aguèron fach al temps antany #que lo patronnage de la curació de Marmagne, " Marmaignia ".
"...De nombreux noms de peuples germaniques ont donné naissance à des noms de lieux. En voici quelques exemples sur le territoire français: ... les Marcomans:  Marmagne ..."
Par une Bulle d'avril 1164, le Pape Alexandre III, confirme à l'Abbaye de Saint-Martin d'Autun les donations qui lui furent faites au temps jadis dont le patronnage de la cure de Marmagne, " Marmaignia ".
Castell de Castells
Castell de Castells es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Castalla
Castalla es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Ginebrièras
Ginebrièras (Génébrières en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Clara Luciani
Abans de cantar en sòlo, èra dins lo grop de ròck francés La Femme. Es devenguda plan populara gràcias a la capitada de sa cançon La Grenade, sansònha en 2018 e 2019.
Catral
Catral es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
El Castell de Guadalest
El Castell de Guadalest es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Gant (omonimia)
Gant pòt èsser
Cocentaina
Cocentaina es un municipi de la província espanhòla d'Alacant e de la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Cactus
Los Cactus, Cactèas o Cactacèas (Cactaceae) forman una familha de plantas de flors. Son gaireben totas de plantas grassas o plantas succulentas, es a dire de plantas xerofitas que servan dins lors teissuts de « chuc » per afrentat los longs periòdes de secada.
De plantas d'aquestas autras familhas, per convergéncia de las formas d'espècias somesas a las mèsmas constrenchas, ressemblan fòrça als cactus. Es lo cas per exemple de las eufòrbia cactiformas coma Euphorbia canariensis.
Per destriar los cactus verais de las plantas que lor ressemblan, cal far referéncia als critèris d'apartenéncia a la familha de las Cactaceae. L'identificacion se fa per la preséncia d'areòlas, e, coma mai generalament en botanica, per las flors e los fruchs.
Al contrari de las cresenças popularas, las Cactacèas son pas consideradas coma essent d'arbres. Los cactus cobrisson un larg ventalh de formas e de talhas. N'existís d'esfericas, cilindricas, en forma de pal, amb de fuèlhas punchudas o en forma de raquetas… Lo mai grand es Pachycereus pringlei, amb una talha mesurada de 19,2 m, lo mai pichon es Blossfeldia liliputiana, d’1 cm de diamètre un còp adult.
Etimologia
Lo mot cactus ven del grèc ancin / káktos, designant lo cardon. Foguèt utilizat coma lo nom del primièr genre d'aquestas plantas per Carl von Linné, abans que fòrça autres noms de genres se'n separèron.
Classificacion
esquèrra|vinheta|214x214px| Echinocactus grusonii La familha de las Cactaceae es una familha de plantas dicotiledònas que compren unas 2500 espècias destriada en unes 90 genres.
Cactus èra taben un nom de genre dins la classificacion binomiala codificada per Carl von Linné. Apareis sonque dins la classificacion actuala coma sufixe d'unes noms de genre, coma Echinocactus, Pterocactus, Stenocactus, etc.
Critèris de determinacion
L'apartenéncia a la familha de las Cactaceae se determina per quatre principals critèris : L'existéncia d'areòlas es lo critèri mai utulizat per l'apacionat, d'en primièr qu'est pas necessari d'esperar la florason e los fruchs per los observar, enseguida que, al contrari dels dos autres critèris, las areòlas existisson dins pas cap autra familha de plantas. Los agaves, los Lithops, las eufòrbias e los Pachypodium son pas de cactus.
Morfologia
drecha|vinheta|Lo genre Pereskia es un dels rares cactus a possedir de fuèlhas. Se destria sièis formas diferentas: Son de plantas erbacèas o d'arbrilhons, sovent de forma vegetativa particulara, amb la foncion clorofilliana transferida a las tijas. Sovent espinosas, perennas, mai sovent succulents, los cactus son a vegadas epifitas o escalants. L'aspècte actual dels cactus s'explica subretot per l'adaptacion a las condicions de secada, a l'origina dels desvelopament de la foncion d'estocatge e de la reduccion de las superfícias d'evaporacion. drecha|vinheta|350x350px|Aquesta illustracion mòstra qu'en periòde de secada, lo cactus se contracta. Las areòlas, mai contractadas, donan mens de presa al solelh. La foncion d'estocatge se vei per un espessiment de la tija, e, per unas espècias, pel desvolopament de raices tuberosas (Pterocactus tuberosus per exemple). Explica tanben l'apareission de las costelas o una disposicion dels tucons en espirala, que permeton, coma per un accordeon, la dilatacion e la retraccion del còs de la planta segon los des periòdes de pluèja e de secada, sens esquiç de l'epidèrme. La reduction de las superfícias d'evaporacion es traducha per un espessiment de l'epidèrme, a vegada quitament cobèrt d'una mena de cera, una diminucion del nombre d'stomats (trauqeuts permetent la respiracion), e subretot, per fòrça d'espècias, la despareission de las fuèlhas (vejatz evapotranspiracion).
Las flors de cactus son a vegada de talha granda. Coma las espinas e las brancas, butan sus las areòlas. Fòrça cactus florisson de nuèch. Lors flors son blancas o plan claras. Son pollinizadas per de parpalhons o autres insectes nocturns o per de pichons animals coma las ratapenadas. A l'interior de l'ostal, es un tust termic que farà florir lo cactus. Los fruchs d'unas espècias son comestibles (figuièr de Barbaria).