cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Macbeth
Acte V
Abans l'arribada dels sieus enemics Macbeth aviá aprés que Dama Macbeth s'èra suicidada, lo fasent s’afonsar dins un prigond e pessimista desper e donar son monològ "Tomorrow, and tomorrow, and tomorrow" (V.v.17–28). Alara que sosca sus la brevetat e l'insignificança de sa vida, pasmens espèra los angleses e la fortifica Dunsinane. Es segur que las profecias de la Devinairas li asseguran l'invinsibilitat, mas es pres d'espavent al aprene que l'armada anglesa avança sus Dunsinane encobèrta de rams copats dels bòscs de Birnam, dins una aparenta realizacion d'una de las profecias.
La batalha culmina amb la confrontacion de Macduff e Macbeth, que tua de Jove Siward dins lo combat. Las fòrça anglesas trespassant son armada e lo castèl. Macbeth se fa fòrt qu'a pas de rason de crénher Macduff, que poirà pas èsser tuat per quin que siá òme nascur d'una femna. Macduff declara que nasquèt per cesariana "from his mother's womb / Untimely ripp'd" (V.8.15–16), e non par per una femna, complissent la segonda. Macbeth realiza tròp tard que faguèt una mespresa sus las paraulas de las Devinairas. Pasmens se realiza qu'es condemnat, contunha la lucha. Macduff lo tua e l'escapita, complissent la seguida de la profeciat.
Macduff pòrta lo cap de Macbeth sus l'empont e Malcolm explica que l'òrdre es restaurat. Fin finala fa referéncia a Dama Macbeth, alara, revèla "'tis thought, by self and violent hands / Took off her life" (V.ix.71–72), mas lo mòde de suscidi es pas desvelat. Malcolm, ara Rei d'Escòcia, declara d'intencions benvolentas pel país e invita tota las gents a assistir a son coronament a Scone.
Pasmens es Fleance, e nom pas Malcolm, qu'es plaça sul tròn, la profecia de las Devinairas al subjècte de Banquo ("Thou shalt get kings" ) èra considerada pel public contemporanèu Shakespeare coma vertat: James VI d'Escòcia (mai tard James Ièr D'Anglatèrra) èra supausat un descendent de Banquo.
fonts
esquèrra|vinheta|La primièra edicion de las cronicas d'Anglatèrra, d'Escòcia e d'Irlanda de Raphael Holinshed, 1577. drecha|vinheta|"Macbeth e Banquo encontrant las devinairas" de Holinshed's Chronicles (1577) Macbeth foguèt comparat a l'Antony and Cleopatra de Shakespeare. A l'encòp Antòni e Macbeth son de personatges cercant un mond nòu, quiti a sacrificar l'ancian. Ambedos son en lucha pel tròn e an un 'nemesis' a afrontar per aténher lo tròn. Per Antòni, lo nemesis es Octav; per Macbeth, es Banquo. Endacòm lo quita Macbeth ditz Antòni "under Banquo / My Genius is rebuk'd, as it is said / Mark Antony's was by Caesar. " Fin finala, ambedos pèças contenon de poderosas e manipulatriças figura femne: Cleopatra e Dama Macbeth.
Shakespeare utilizèt d'istòrias de diferents contes de Holinshed's Chronicles, una istòria populara de las illas britanicas plan coneguda per Shakespeare e sos contemporanèus. Dins Chronicles, un òme nomenat Donwald vei de membres de sa familha assacinat pel sieus rei, lo rei Duff, que s'èra acomodat de devinairas. Après que foguèt butat per son esposa, el e quater dels sieus servicials tuan lo Rei dins lo sieus ostal. Dins Chronicles, Macbeth es descriu luchant per portar lo reialme fàcia a l'inaptutud del rei Duncan. El e Banquo encontran tres devinairas, que fan exactament la meteissas profecias que dins las versions de Shakespeare. Macbeth e Banquo alara ensems complòtan lo murtre de Duncan, jos l'insisténcia de Dama Macbeth. Macbeth dura pendent un regne de detz ans abans d'èsser capvirat per Macduff e Malcolm. Lo parallels entre las doas versions son eveidents. Mas, d'especialistas coma penson que lo Rerum Scoticarum Historia de George Buchanan correspond mai a la version de Shakespeare.
Pas d'autra version de l'istòria dona Macbeth tuant lo rei dins lo quita castèl de Macbeth. Los savents veson aquel cambiament de Shakespeare coma un apond al costat escur del crime de Macbeth essent una violacion màger de l'espitalitat. De versions diferentas de l'istòria çò qu'es comun a l'epòca donan Duncan tuat dins una emboscada a Inverness, e pas dins lo castèl. Shakespeare combina l'istòria de Donwald e del Rei Duff per donar un cmbiament significatiu de l'istòria.
Shakespeare fa un autre cambiament important. Dins Chronicles, Banquo es un complice de Macbeth dins lo murtre del Rei Duncan, e jogant un ròtle important s'assegurant que Macbeth, e non pas Malcolm, prenga lo tròn dins lo còp d'estat que seguís. A l'epòca de Shakespeare, se  pensava que Banquo èra un aujòl de Jaume Stuart. (al sègle XIX foguèt establit que Banquo es pas un personatge istoric, los Stuarts son vertadierament de decendents d'una familha bretona que migrèt en Escócia pauc de temps après l'epòca de Macbeth.) Lo Banquo descich dins la fonts primièras es plan diferent del Banquo creat per Shakespeare. Las criticas prepausèron mai d'una rason per aquel cambiament. Primièra, descriure l'aujòldel rei coma assacin podiá èsser riscat. D'autres autors de l'epòca qu'escriguèron sus Banquo, coma Jean de Schelandre dins Stuartide, tanben cambièron l'istòria descrivent Banquo coma un nòble, pas un murtièr, benlèu per las mèsmas rasons. Segonda, Shakespeare auriá cambiat lo personatge de Banquo simplament qu'i aviá pas de necessitat dramatica d'un autre complice al murtre; pasmens, i aviá necessitat d'un contrastre dramatic a Macbeth—un ròtle que fòrça especialistas argüisson l'incarna Banquo.
D'autres savents mantenon qu'un argument solide es donat associant la tragèdia al Complòt de la polvera de 1605. Coma o presenta Harold Bloom en 2008
Data e tèxte
Macbeth se pòt pas datar amb precision, a causa de las diferéncias significavas entre las edicions in folio e in quarto, es pasmens considerada coma contemporanèa de las autras tragèdias canonicas (King Lear, Hamlet, e Othello). De savents datan l'escritura primièra de la pèça al començament de 1599. Coma la pèça pauriá celebrar los aujòls del rei Jaume e l'accession al tròn dels Stuarts en 1603 (Lo quita Jaume pensava èsser lo descedent de Banquo), d'autres savents penson qu'es pauc probable que la pèça siá compausada abans de 1603 e suggerisson que la marcha dels uèit reis—que las devinairas mòstran Macbeth dins la vision de l'Acte IV—es un omenatge al rei Jaume. Encara d'autras criticas penson que la pèça seriá escricha en 1606 après lo Complòt de la polvera per que son possiblas las allusions al complòt de 1605 e del procés seguent. De fach, i a fòrça allusions e de pròvas possiblas del Complòt, e, alara, fòrça criticas s'acordan que "Macbeth" foguèt escrich en 1606. Las instruccions de Dama Macbetha son espós, "Look like the innocent flower, but be the serpent under't " (1.5.74–5), seriá una allusion a una medalha batuda en 1605 per remembrar l'episòdi ont lo rei Jaume se salv d'una sèrp amagada entre liris e ròsas.
Subretot, lo discors del Portièr (2.3.1–21) ont aculhís un "equivocaire", un bordièr, e un sartre en infèrn (2.3.8–13), foguèt supausat èsser una allusion al procés del 28 de Març de 1606 e l'execucion del 3 de Mai de 1606 dels jesuista Henry Garnet, que se fasiá nomenar "Bordièr", amb un "equivocaire" fasent referéncia a defensor de Garnet utilizant la restriccion mentala "equivocation". Lo portièr ditz que l'equivocaire "committed treason enough for God's sake " (2.3.9–10), que subretot liga la restriccion mentala amb traïson dins la cresença Jesuista que la restriccion mentala es licita sonque- "per l'omor de Dieu", afermissent l'allusion a Garnet. Lo portièr contunha a dire que l'equivocaire "yet could not equivocate to heaven " (2.3.10–11), rebaten l'umor negre circulant la velha l'execucion de Garnet Lo "sartre anglés" que lo portièr admet en infèrn (2.3.13), seriá una allusion a Hugh Griffin, un sartre intrerrogat per l'Arquevesca de Canterbury lo 27 de november e 3 de deecembre de 1607 pel ròtle que joguèt dins la "palha miracolosa" de Garnet, una infama espiga de blat qu'aviá banhat dins la sang de Garnet se cahant dins la forma d'un retrach pareissent a Garnet, que los catolics interpretan coma un miracle. Lo sartre Griffin ven celèbre e lo subjècte de verses publicats amb son retrach sus la pagina títol.
Quand Jaume ven rei d'Anglatèrra, un sentiment d'incertitud s'installa dins la nacion. Jaume èra un rei escocés lo filh de Maria reina dels escoces, un catolic leial e un traïdor anglés. Dins los mots del critica Jonathan Gil Harris, "Macbeth èra una pèça per una Anglatèrra postelisabetana England fàcia a çò que significariá d'aver un rei escocés. L'anglatèrra sembla en comparason benvolenta al respècte de mejancièr de nòrd empedegat dins dins un passat mamarquic saguinós e tuaire...Macbeth pòt se situar dins l'Escòcia medievala, mas es emplit de material d'interèst per l'Anglatèrra e los sobeirans d'Anglatèrra." De criticas argüisson que lo contengut de la pèça es un messatge clar per Jaume, lo novèl rei escocés, rei d'Anglatèrra. Garry Wills dona la seguenta eveidéncia que "Macbeth" es una Pèça Polvera (un tipe de pèça emergissent sul còp seguent los eveniments del Complòt de las Polvèra).
La pèça utiliza unes mots claus que lo public de l'epòca reconeisaràn coma d'allusion al Complòt. Dins son presic de 1605, Lancelot Andrewes comença, al subjècte del fracas dels Complotaires lo jorn del senhor "Que siá justa o fola, aürosa o trista (coma lo poèta Lo nomena) lo grand Diespiter, 'Lo Paire dels jorns' n'es de fach desls dos" Shakespeare comença la pèça utilizant los mots "fair" (just) e "foul" (fals) dins los primièrs discors de la devinairas a Macbeth. E mai, la pèça pòt pas aver estat escricha après aquel epòca, a causa que venguèt la referéncia per d'autras òbras, coma lo Knight of the Burning Pestle de Francis Beaumont, que foguèt escrich en 1607-1608. Linhas 21-30 son d'allusions claras a la scèna ont lo fantauma de Banquo's visita e treva Macbeth a la taulejada:
esquèrra|vinheta|La primièra pagina de Macbeth, estampat sul Segond Folio de 1632 Los savents citan un divertiment vist pel rei Jaume a Oxford l'estiu de 1605 las caracteristicas de las tres "sibilas" coma sòrres; Kermode presuma que Shakespeare pòt aver entendut l'istòria e ne far allusion a las tres sòrres. pasmens, A. R. Braunmuller dins l'edicion de New Cambridge pensa los arguments per 1605–6 pauc concluent, e argüís sonque per una data primièra de 1603. La pèça es pas considerada escricha après1607, mai que, coma nota Kermode, i a "d'allusions plan claras a la pèça en1607."
Macbeth foguèt pel primièr còp estampada dins lo Primièr In Folio de 1623 e l'In Folio es la sola font del tèxte. Lo tèxte seguent foguèt fòrça modificat per una seguida de mans. La mai notabla es l'inclusion de doas cançons de la pèça The Witches Thomas Middleton (1615); Se pensa que Middleton inclusiguèt una scèna en mai al subjècte de las devinairas e d'Hecate, aquelas scènas venguèron fòrça popularas pel public. Aquelas revisions, que dempuèi l'edicion Clarendon de 1869 son inclusidas dins l'Acte III, scèna v, e una partida de l'Acte IV, scèna I, son sovent indicadas dins los tèxtes modèrnes. Sus aquelas basas, fòrça savents rebutan las tres de las inclusions amb la divesa Hecate cama inautenticas. Quitament se sens lo materal d'Hecate, la pèça es fòrça mai corta, e alara lo tèxte de l'In Folio pòt deribar d'una òbra subta copada pel jòc de escenic.
Vincly
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Macbeth
Una tragèdia de caractèrs
Al mens dempuèi los analisis d'Alexander Pope e Samuel Johnson centrèron la question de l'ambicion de Macbeth, vist comunament coma lo trach dominant del personatge. Johnson afirma que Macbeth, plan estimat per sa valentia militària, es dins son ensems blaimat. Aquela opinion torna dins la literatura critica, e, segon Caroline Spurgeon, es partejada pel quita Shakespeare, que en aparéncia amb intencion degrada son eròi lo vestissent debiais inadaptat e dona a Macbeth un aire ridicul: Sa farda sembla o tròp granda o tròp pichona per el;– coma son ambition es tròp granda e sa personalitat tròp pichon per son novèl e illegitim ròtle de rei. Quand paréis coma "dressed in borrowed robes ", après son títol novèl de Thane de Cawdor, profetizat per las devinairas, foguèt confirmat per Ross (I, 3, ll. 108–109), Banquo comenta: "New honours come upon him, / Like our strange garments, cleave not to their mould, / But with the aid of use" " (I, 3, ll. 145–146). E, fin finala, quand lo tirant tyrant es dins la baia de Dunsinane, Caithness lo vei coma un òme ensjant en van de ligar un vestit larg sus el amb una cencha : "He cannot buckle his distemper'd cause / Within the belt of rule " (V, 2, ll. 14–15), alara qu'Angus, dins un meteis nimisme, resuma çò que totes jamai pensèt dempuèi la pujada al poder de Macbeth: "now does he feel his title / Hang loose about him, like a giant's robe / upon a dwarfish thief " (V, 2, ll. 18–20).
Vincly
Geografia
Lors du second tour de l'élection présidentielle française de 2002, Vincly fut la treizième commune de France, à avoir voté le plus pour Jean-Marie Le Pen. Son score dans la commune fut de 54,29 %.
Macbeth
Una tragèdia de caractèrs
Pasmens per d'autras criticas, foguèt malaisit de resòlvre lo motiu de Macbeth. Robert Bridges, per exemple, percep un paradòxe: un personatge capable d'expimir, abans l'orror persuasiva del murtre de Duncan, seriá estat incapable de cometre un crime. Per fòrça criticas, las motivacions de Macbeth al primièr acte aparéis fòsc e incapable. John Dover Wilson fa l'ipotèsi que lo tèxte original de Shakespeare a de scènas suplementàrias extra ont esposa e espós parlan de lors plans. aquela interpretacion es pas vertadierament provabla; pasmens, lo ròtle motivant de l'ambicion per Macbeth es reconegut de biais universal. Las accions diabolicas motivadas per aquela ambitcion sembla lo prene dins un cicle venent totjorn mai diabolic, coma lo quita Macbeth o reconéis: "I am in blood/Stepp'd in so far that, should I wade no more,/Returning were as tedious as go o'er. "
Vincly
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Macbeth
Una tragèdia de caractèrs
Tabalhant sus la traduccion russa de Shakespeare, Boris Pasternak compara Macbeth a Raskolnikov, lo protagonista de Crime e Castig de Fyodor Dostoevsky. Pasternak argüís que "ni Macbeth ni Raskolnikov tampauc nasquèt criminal o marrit per natura. Ambedos venon criminals per de realizacion copablas, per deduccions de las premissas falsas." Contunha a arguir que Dama Macbeth es "feminina";... una d'aquelas esposas activas, cochosas" que ven per son espós "executritz, mai resolguda e consequenta qu'el meteis." Segon Pasternak, fa pas qu'ajudar Macbeth a espelir los sieus vòts, quitament al prejudici d'ela.
Val-de-Mercy
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Noalhan
Naualhan/Noalhan (Noaillan en francés) es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, administrada pr'eu departament de Gironda de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Arcaishon
Arcaishon es una comuna bogesa de Gasconha situada dens lo departament de Gironda e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Noalhan
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Suso de Toro
thumb|320px|Suso de Toro en 2014 del temps d'una entrevista Xesús Miguel de Toro Santos, mai conegut coma Suso de Toro (Sant Jacme de Compostèla, 10 de genièr de 1956) es un escrivan galèc. Es un dels autors mai famoses de la literatura galèga contemporanèa. Sos libres son estats revirats dins mantas lengas estrangièras e cèrtas òbras sias son estadas adaptadas al cinèma coma: Trece badaladas e Polaroid.
Arcaishon
Istòria
Au començament, Arcaishon n'èra qu'ua partida de La Tèsta. Avant qu'obrissi, en 1823, lo prumèir otèl-establissament de banhs deu virat, las estructuras d'aculh n'èran pas que cabanas de gemaires en locacion. Estut donc l'essòr d'Arcaishon, e las celebritats frequentent l'endret esturen nombrosas. Aquò's lo 2 de mai 1857 que Napoleon III creèt, per decret imperiau, la comuna d'Arcaishon, per desmembrament de La Tèsta. A d'aquesta mèsma data, lo camin de hèr de Bordèu a La Tèsta estut prolongat dinc a d'Arcaishon. Per rentabilisar aqueth investissament, los frairs Emile e Isaac Péreire crompèren 96 ha de terranhs forestèirs e creèren la vila d'ivèrn. En 1862, ruas son traçadas, casinòs e villàs bastits. En 1926, Arcaishon es classada estacion balneària.
Noalhan
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Noalhan (Montasinum de ~), en 1220, Noilla (Amaneus de ~), en 1242, Noailhano (Amaneo de ~), en 1273, Novelhano (de ~), en 1273, Noailhan (Miletus de ~), Novelliano (par. de ~), en 1274, Novelliano (de ~), en 1281, Novelliano (de ~), en 1289, Noalhano, en 1294, Novelliano (pro Montasio de ~), en 1295, Noilhanum (dominus de ~), en 1307-1317, Novellianum, en 1307-1317. La prononciacion es [nawa'jã].
Arcaishon
Istòria
Lo purmèr maire d'Arcaishon, Alphonse Lamarque de Plaisance, membre de societats sabentas, collectèt cançons tradicionalas en gascon dens lo Sud-Gironda e ne'n hit una publicacion.
Suso de Toro
En 2014 lo president de la Generalitat de Catalonha li autregèt la Crotz de Sant Jòrdi.
Noalhan
Toponimia
Dauzat e Rostaing citan una de las atestacions en Novelliano, que recusan a causa de la fòrma modèrna. Interprètan lo nom com un derivat de novalis, « tèrras eishartigadas dempui gaire », dab lo sufixe -anum. Son seguits per Jacques Astor (citat per Bénédicte Boyrie-Fénié). Negre (citat tanben per B. Boyrie-Fénié) part probablament de las fòrmas latinas en Novelliano e explica lo nom per Novellianus, nom roman d'òme, en postulant l'atraccion deu latin novalia. Bénédicte Boyrie-Fénié admet mèilèu l'explicacion de Negre. Explica la prononciacion [nawa'jã] per un passatge de o iniciau pretonic a au, en prenent l'exemple de aunor < onor, çò qu'es una error : l'aunor ven de la onor.
Arcaishon
Toponimia
Arcaishon au començament ua capèra (Nòstra Dauna d'Arcaishon) dens ua ahorèst, estó urbanizada e destacada de La Tèsta en 1857. Louis Maurin qu’i vei lo basco arkaitz, “pena, escarpament”.
Suso de Toro
Ensages e recuèlhs d'articles
thumb|250px|Suso de Toro en 2006 durant una session d'autografiament
Noalhan
Toponimia
Se Negre avè augut totas las fòrmas ancianas, auré constatat que totas las que son en Novel- son en latin e que las en occitan s'interprètan com Noalh-. La latinizacion supausa adaptacion e interpretacion a partir de las fòrmas oralas o escritas occitanas, aquí perqué las que son dirèctament en occitan an mèi de pes. Un derivat de novalis/novalia es donc una solucion mèi racionala que Novellianus, que l'adjectiu novèl/navèth inspirèt benlèu aus escribas.
Arcaishon
Toponimia
Eirac o Airac, ancian vilatge, Eyrac en francés, present sus la mapa de l'Estat Major (purmèra mitat deu s. XIX). Toponim galloromanic. L’ipotèsi de l’influéncia de l’arriu Eira n’es pas guaire crededera.
Las Avathilhas. Les Abatilles en francés. Derivat de "avath", vath petita enter duas picas (dunas).
Saint-Benoît-la-Chipotte
Saint-Benoît-la-Chipotte es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region del Grand Èst.
Geografia
left|thumb|Localizacion Sant-Benoît-la-Chipotte es una localité essencialament agricòla e forestala suls primièrs tucs del massís dels Vòges. Se tròba de Rambervillers e a Unitat|14|km  de Raon-l'Estapa pel caulet de la Chipotte. La siá superficie es de 2069 ectaras #que 42 ectaras en bòsc communale.
Niché En la vallée del Monseigneur, afluent drech de la Mortagne, adossat als primièrs contreforts del massís vosgien, lo vilatge jouit d'un micro-climat favorable. Lo relief se n'elèva a l'èst (Barrémont, Varrinchâtel), linha de crêtes partejada amb Sant-Remy.
left|thumb|Localisation Saint-Benoît-la-Chipotte est une localité essentiellement agricole et forestière sur les premières collines du massif des Vosges. Elle se trouve à 7 km de Rambervillers et à 14 km de Raon-l'Étape par le col de la Chipotte (456 m). Sa superficie est de 2069 hectares dont 42 hectares en forêt communale.
Niché dans la vallée du Monseigneur, affluent droit de la Mortagne, adossé aux premiers contreforts du massif vosgien, le village jouit d'un micro-climat favorable. Le relief s'élève à l'est (Barrémont, Varrinchâtel), ligne de crêtes partagée avec Saint-Remy.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
thumb|left|La nécropole militara D'importants combats s'an desenrotllat del 26 d'agost al 24 de setembre 1914. #Èsser particularament homicidas.
thumb|left|La nécropole militaire D'importants combats se sont déroulés du 26 août au 24 septembre 1914. Ils furent particulièrement meurtriers.
Noalhan
Toponimia
Per comprene la prononciacion [nawa'jã] (que devèva èste [nawa'ʎan] avant la francizacion de la prononciacion), l'exemple de Noalhac, a 30 km de Noalhan, a una certana utilitat. Noalhac a gardat una prononciacion en tres sillabas : [nua'ʎak] (e pas [nwa'ʎak]). Per Noalhan, l'evolucion pòt èste atau : [nua'ʎan] > [nuwa'ʎan] (introduccion d'una consonanta per evitar l'iatus, qu'es una varianta consonantica de [u]) > [nawa'ʎan]. Fau interpretar la darrèra evolucion au còp com una dissimilacion de u, perqué l'articulacion [-uw-] es mauagida, e com una assimilacion a las vocalas de las autas sillabas; la dissimilacion es a la basa e l'assimilacion es un mejan. La grafia pòt adméter Naualhan, mès pas *Navalhan : la consonanta intèrna a una foncion anti-iatica, es pas lo resultat deu v de novalis.
Macbeth
Coma tragèdia de l'òrdre moral
Lo manlèu màger de Macbeth considerat mai sovent coma venent de la tragèdia medievala es lo tractament dins la pèça de l'òrdre moral. Glynne Wickham liga la pèça, mejans lo Portièr, a un mistèri a la davalada als enfèrns. Howard Felperin argüís que la pèça a una posicion mai complèxa fàcia a la "tragèdia cretiana ortodòxa" qu'es mai sovent admés; mòstra la parentat entre la pèça e l'Eròdes lo Grand del drama luturgic medieval.
Lo tèma de l'androginia es sovent vist coma un aspècte particular del tèma del desòrdre. L'inversion dels genres normatius es mai sovent associat a las devenairas e amb Dama Macbeth al biais qu'aparéis a l'acte primièr. Quin que siá lo gra de simpatia de Shakespeare per de talas inversions, la pèça s'acaba amb lo retorn a las valors normativa dels gendes. De criticas psicoanaliticas feministas, coma Janet Adelman, faguèron lo ligam del tracatment de la pèça suls sèxes dels ròtles coma lo tèma màger de l'òrdre natural capvirat. Segon aquel vejaire, Macbeth es castigat per aver violat l'òrdre moral cambiant los cicles de la natura (que se figura feme); de la quita nature (incarnat pel movement de Birnam Wood) es partida del retorn a l'òrdre moral.
Troguéry
Trogeri en breton ( Troguéry en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Macbeth
Coma tragèdia poetica
De criticas dels començaments del sègle XX èran en reaccion contra çò que vesián coma un excessiva dependéncia de l'estudi dels personatges dins la critica de la pèça. Aquela dependéncia, mai estrechament associat a Andrew Cecil Bradley, es clara dempuèi Mary Cowden Clarke, que sovent precisa, s'es extravagant, cossí comptant las mestressas femnas de la vida de Shakespeare abans que siá autor. Suggerís, per exemple, l'enfant de Dama Macbeth fa referéncia al primièr acte morís pendent una accion militara insensada.
La Mascaria e lo Maligne
vinheta|Macbeth e Banquo amb las devinairas by Henry Fuseli Dins la pèça, las Tres Devinairas representan l'escur, lo caòs, e lo conflicte, alara que jògan d'agents e de testimòni. Lor preséncia transmet la traïson e catastròfa imminenta. A l'epòca de Shakespeare, los mascs èran vists coma la pièger que los rebèls, "lo mai conegut traïdor e rebèl que se pòsca èsser." I a pas sonque los traïdors politics, mas tanben de traïdos esperituals. Fòrça de la confusion que nais d'eles ven que son capable de passar la frontièras entre la realitat e lo supernatural. Son prigondament enrasigadas dins ambedos monds qu'es impossible de saber se contraròtlan lo destin, o se ne son simplament d'agents. Provòca la logica, sens èsser subjècte de las règlas del mond real. Lo verses de las Devinairas al primièr acte: "Fair is foul, and foul is fair: Hover through the fog and filthy air " se dich sovent que dona lo ton al rèste de la pèça establissent la confusion. Vertat que la pèça es emplit de situacions ont lo maligne es presetat coma bon, alara que lo bon es rendut marrit. Lo vèrs "Double, double toil and trouble," exprima clarament lor resolucion: cercan pas que trebolum pels mortals lors entorns. Lo discors de la Devinairas sembla fòrça a aquel de Medusa dins la pèça d'Anthony Munday Fidele and Fortunio publicada en 1584, e Shakespeare benlèu se n'inspirèt.
Puslèu que de demandar directament a Macbeth que tua lo rei Duncan, la devinairas utilizan una forma subtila de temptacion disent a Macbeth qu'es destinat a venir rei. Plaçant aquela pensada a la ment, lo guidant efectivament dins la dralha de la sieuna destruccion. Aquela mena de temptacion es utlizada a l'epòca de Shakespeare. Primièr, argüisson, una pensada es plaça dins la ment de l'òme, puèi la persona the person tanben se pòt pèrdre dins aquela pensada coma la rubutar. Macbeth se luira a ela, alara que Banquo rebuta.
Segon J. A. Bryant Jr., Macbeth tanben Macbeth utiliza de parallèls Biblicals, subretot entre lo murtre de Duncan e lo murtre del Crist:
"Quin que siá lo biais que se vei, que siá istòria o tragèdia, Macbeth es tipicament crestian. Se pòt simplament far lo compte de las allusions Biblicas coma Richmond Noble o faguèt; se pòt anar al delà e estudiar lo parallels entre l'istòria de Shakespeare e las istòrias de l'Ancian Testament de Saul e Jezebèl coma Jane H. Jack o faguèt; o encara examinar amb W. C. Curry la progressiva corrupcion de Macbeth al vejaire de la teologia medievala."
Supersticion e "La pèça escocesa"
Alara que fòrça dirián uèi que lo malastre a l'entorn de las produccions de las pèças son pas qu'escasença, actors e autres gents del teatre considèran qu'es malastruc de far mencion a Macbeth dins un teatre, e a vegada s'i referissson de biais indirècte, per exemple "la pèça escocesa", o "MacBee", per se referir als personatges títols, "Senhor e Dama M", o "Los reis escoses".
Se dich que Shakespeare (o los correctors) utilizèt de sòrts de mascs vertadièrs dins lo tèxte, que se disèron contrariadas las mascas e obligadas a maldire la pèça. Atal, al dire lo nom de la pèça dins un teatre e promet lo fracaç a la produccion, e benlèu causar de damatges fisics o la mòrt del membre del despartiment. I a d'accidents, misfortunes e malaür quitament de mòrts jogant lo ròtle de Macbeth.
Un incident singular que se prèsta d'esperel a la supersticion es Astor Place Riot. La causa de la bagarra es lo conflicte entre doas performanças de Macbeth, es sovent atribuit a malediccion.
Diferentas metòdes existisson d'avalir la malediccion, segon l'actor. Una, atribuïda a Michael York, es de sortir sul còp de l'edifici ont es assemblat l'empont amb la persona que prononcièt lo nom, passar a l'entorn tres còps, escopir per lors espatles esquèrra, disent una obscenitat esperant èsser invitat a tornar intrar. Un autre "ritual" popular es de quitar la pèça, picant a la pòrta tres còps, èsser invitar a intrar, e citar un vèrs d'Hamlet. Un autre es de recitar de verses de The Merchant of Venice, pèsant aver un jòc astrat. D'autras fonts A Midsummer Night's Dream es tanben una pèça astruca.
Saint-Priest-la-Vêtre
Probablament Sent Priest (Saint-Priest-la-Vêtre en francés; lo nom occitan dau riu es pas segur) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Léger e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Geografia
vignette|Localizacion dau vilatge e de las comunas aus alentorns|left Saint-Priest-la-Vêtre fa partit de Forés. Se tròba à 7km de Neitrable, entre Saint-Julien-la-Vêtre e Saint-Jean-la-Vêtre. La ribièra que cola dins lo vilatge es la Vêtre.
Toponimia
Lo nom la Vêtre (ortografiat Lavoètre en occitan sul wiki arpitan e las Vastres sus Bdtopòc) ven dau riu dau meteis nom que traversa la comuna.
Las atestacions ancianas son Ecclesia Sancti Prejecti en 1225, Saint Priet entre 1260 e 1317, Parrochia Sancti Preiecti Lavaistres en 1311, Ad Pontem Infirmarie Sancti Prijecti en 1324, Sanctus Preiectus de Lavastre en 1330, S. Priest en 1379, Sanctus Preiectus Lavestre en 1403, Parrochia Sancti Preiecti Lavaytre en 1427, Sanctus Preiectus Lavestre en 1476, Sainct Priestz la Vestre en 1614, Saint-Prix-la-Westre en 1743, Saint-Prist-la-Vestre au segle XVIII sus la mapa de Cassini, Saint-Priest-la-Vestre en 1789, Priest-la-Vêtre a la Revolucion, an II.
Montsegur (Arièja)
Montsegur (en francés Montségur) es una comuna d'Occitània, en Lengadòc, situada dins lo País d'Òlmes, lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Es lo centre administratiu de la comuna de son nom. Sa populacion (1999) es de 117 abitants. Se trapa a una distància de 10 km de L'Avelhanet, de 29 km de Puègverd, de 37 km de Fois e de 82 km de Tolosa. Aqueste vilatge deu una partida de son prestigi al castèl de Montsegur, bastit sus un castrum antic que foguèt un dels darrièrs centres de resisténcia de la ierarquia catara al sègle XIII.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [munse'ɣy]. Las fòrmas ancianas son castrum Montis Securi en 1241, 1244, 1263, Montem Securum en 1243, 1244, 1246, (castrum) Montis securi, Montem Securum en 1249, Castrum Montis Securi, Montem Securum en 1273, Monte Securo en 1274 e 1295, Montis Securi en 1305, Mons Securus en en 1318-25, Monsegur'', cap a 1330. Segon Dauzat e Rostaing, le nom de Montsegur ven del latin mons « mont », ambe'l latin securus, le « provençal » segur. Segon Negre, Alan Novèl, B. Boyrie-Fénié, citats per Patrici Pojada, le nom de Montsegur ven de l'occitan mont e l'adjectiu segur, donc mont segur, en seguretat. Segon Astor, los Féniés, citats per Patrici Pojada, lo nom a lo sens de « segur, en seguretat, a l'abric del perilh ». Segon Miquèu Grosclaude, per Montsegur (Bearn), lo nom format de mont + segur marca la valor militara del lòc; segon Bouvier, citat per Patrici Pojada, per Montsegur (Droma), l'adjectiu segur, associat a mont, marca una bona fortificacion. Segon Lemoine, citat per Patrici Pojada, mont + segur es un nom emfatic donat per un senhor a son castèl per tal d'inspirar respècte e englag. Segon André Cherpillod (Dictionnaire étymologique des noms géographiques, 1991), citat per Patrici Pojada, las latinizacions medievalas venon d'una etimologia populara qu'escond una origina basca : muno, montanha, puèg, eguzki/iguzki, solelh, o egun, jorn. Montsegur seriá un ancian lòc de culte solar. Segon Patrici Pojada, i a de Montsegurs de Bearn a Daufinat e son totis formats sul nom occitan mont e l'adjectiu segur. Lo toponime designa un lòc segur, aparat, naut, supausat a l'abric del perilh e qu'a donc una valor militara.
Frontenard
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sune Bergström
Sune Karl Bergström (1910 - 2004) foguèt un bioquimista suedés. Recebèt lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina en 1982, amb Bengt Ingemar Samuelsson e John R. Vane, per l'estudi de las prostaglandinas.
Saint-Clair-du-Rhône
Nom desconegut en arpitan ( Saint-Clair-du-Rhône en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Arvid Carlsson
Biografia
Nasquèt lo 25 de genièr de 1923 dins la vila de Uppsala, capital del comtat del meteis nom. Estudièt medecina a l'Universitat de Lund, estudis que li calguèt interrompre per realizar lo servici militar durant la Segonda Guèrra Mondiala, en se licenciant finalament l'an 1951. A comptar d'aquel moment se consacra a la recèrca scientifica amb la docéncia, inicialament a l'universitat de Lund e dempuèi 1959 coma catedratic de farmacologia de l'Universitat de Götteborg.
Haussy
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Istòria
En 1285, Sandroi o Sandrars (Alexandre) de Haussy es present entre los chevaliers convidats pel comte de Chiny als festivités de Chauvency-lo-Castèl. Jacques Bretel lo cita de divèrsas fes en lo moment de la baralha del tournoi amb los Montigny, los Lalaing procedentes de Lallaing, Fléchin, Auberchicourt, Hondschoote, a las paissièras amb las Briey e la siá clan de Lorrains.
En 1285, Sandroi ou Sandrars (Alexandre) de Haussy est présent parmi les chevaliers invités par le comte de Chiny aux festivités de Chauvency-le-Château. Jacques Bretel le cite plusieurs fois lors de la mêlée du tournoi avec les Montigny, les Lalaing originaires de Lallaing, Fléchin, Auberchicourt, Hondschoote, aux prises avec les Briey et leur clan de Lorrains.
Freidafònt
Freidafònt (Fridefont en francés) z-es 'na comuna auvernhata d'Occitània, situada dins lo departament delh Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Freidafònt
Las fòrmas ancianas son Frigidus fons, en 1338, Freidaffon, Freidefon, Froideffont (en francés), Freidaffont, en 1494, Fridefon, en 1623, Frideffount, en 1624, Fredafon, en 1680, Freidafont, en 1681, Fraydefons, en 1784, Fridefont (mapa d'Estat-major, sègle XIX). Lo sens es evident : fònt freida; los compausants son eiretèirs delh latin frigida e fontem. , Mas lo nom oficial èra Sarrus taiqua 1909, nom tanben de la paròcha sus la mapa de Cassini; Freidafònt èra un simple vialatge, mas plaçat sus un luòc pus planèir que Sarrus, situat sus un sèrre (grafia Cristian Omelhièr). La prononciacion, notada a La Vàstria, es [fridɛfɔn]. La grafia Freidafònt es etimologica, mas ei- pretonic se simplifica regularament en -i en auvernhàs.
Molins-sur-Aube
Molins-sur-Aube es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region del Grand Èst.
Freidafònt
Sarrus (nom francés)
Sarrus es un ancian luòc situat a l'oèst de Freidefònt e que tresplomba lo barratge. Las fòrmas ancianas son Cerrus, en 1338, Sarrus, Saurruc, al sègle XIV, Sarus, en 1669, Sarunière, en 1688. Quanha es l'origina ? Lo gallés Sarrō ? o pusleu un derivat de sèrra/sèrre/serre (la grafia de Cristian Omelhièr, serre, es probablament fonologica) amb lo resultat delh sufixe -uceus, solucion confòrma a la situacion geografica ? La grafia deu èsser Sarrús.
Molins-sur-Aube
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Freidafònt
Manhac
Manhac èra al sud-èst de Freidafònt, sus un serre. Las fòrmas ancianas son Manhac, en 1296, Maignac, Maymac, en 1494, Manhat, en 1628, Maignat, en 1665, Manial, en 1670, Maignhac, en 1676, Mainac, en 1682. Manhac vendriá d'un nom latin d'òme Magnius/Magnus o benleu Mannius o lo nom celtic Maguno (o Magino), amb lo sufixe gallés -āco(n), latinizat en -acum. , Mas Magnius pòt escondre lo nom gallés Magn(i)os (de magnā, « las ròchas » e pas « lo grand », coma en latin). Manhac èra donc probablament una anciana granda proprietat antica qu'aviá per mèstre un òme que portava un d'aquelhs noms.
Mallet (nom francés)
Las fòrmas ancianas son Milata, latinizacion de 1250, Melet, en 1337, Meletum, al sègle XIV, en latin, Mealetum, en 1458, Mallet, Mellet, Meslet, en 1494, Méallet, en 1784. Lo nom sembla Méallet e deu aver la meima origina. Mallet poiriá venir del latin melus, « pomèir », amel sufixe collectiu -etum, o de lors eiretèirs. Una autra possibilitat, segon Jacques Lacroix, es lo gal (gallés, gallic) miletu-, « destruccion, roina ». La fòrma occitana actuala del nom es pas coneissuda, mas la diftongason de la prumeira sillaba (Mel- > Meal-), pusleu a la fin de l'Edat Mejana, es probabla.
Nòtas
<references group="N"/>
Beaumerie-Saint-Martin
Beaumerie-Saint-Martin es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Beveuge
Beveuge es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Beaumerie-Saint-Martin
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Beveuge
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Le Bocasse
Le Bocasse es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Competéncia (drech)
La competéncia es, en drech, lo drech qu'un tribunal o un jutge a de coneisser de tala o tala matèria, de tala o tala causa.
Le Bocasse
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Competéncia (drech)
En Drech constitucional francés, l'Estat a la « competéncia de la seuna competéncia » segon l'expression del jurista Georg Jellinek.
Ferrière-Larçon
Ferrière-Larçon es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre.
Competéncia (drech)
Tipes de competéncias en drech
Per èsser exacte, existís mai d'un tipe de competéncias en drech:
Le Bocasse
Istòria
La municipalitat se #trucar Lo Bocasse-Valmartin de la fusion de las doas comunas l'an 1825 fins en 1962.
Ferrière-Larçon
Geografia
Aquela vila a situat sus la vallée del Larçon
Le Bocasse
Istòria
La commune s’appela Le Bocasse-Valmartin de la fusion des deux communes en 1825 jusqu’en 1962.
Ferrière-Larçon
Geografia
cette ville est située sur la vallée du Larçon
Comunautat de comunas de la Tenarèsa
La  qu'ei ua comunautat de comunas francesa, situada dens le departament de Gers.
Ferrière-Larçon
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Comunautat de comunas de la Tenarèsa
Composicion
Nòtas per las grafias :
Maliseets
Los maliseets (endonim: wolastoqiyik) son una tribú algonquiana d'americans nadius qu'aperten a la confederacion wabanaki. Son lo pòble indigèna del riu Sant Joan e de las vals vesinas, en Nòu Brunswick e Quebèc en Canadà, e en Maine als Estats Units. Uèi los Maliseets an tanben emigrats dins d'autres parts del monde.
Istòria
A l'epòca de l'encontra amb los europèus, los wolastoqiyik èran subretot cutivadors mas tanben caçaires e culhèires. Los exploradors franceses foguèron los primièrs d'establir un negòci de las forraduras amb eles que venguèt important per tot lo territòri. Las merças europèas èran presadas pels Wolastoqiyik perque li èran utilas per l'agricultura e la caça. Los jesuïtas franceses establiguèron tanben de missions, que qualques wolastoqiyik i foguèron convertits al catolicisme; amb las annadas de colonialisme, fòrça aprenguèron lo francés. Los franceses los disián malecite, en adaptar lo nom que lor donavan las autras tribús. Après la desfacha de la Guèrra de Sèt Ans, los franceses daissèron sos territòris a la Grand Bretanha, e los maliseets tanben (sens lor demandar son vejaire).
Situacion actuala
Uèi, al Nòu Brunswick, demòran aperaquí 3,000 maliseets a Madawaska, Tobique, Woodstock, Kingsclear, Saint Mary's e Oromocto. Son tanben 600 a Houlton Band en Maine e 1200 a Viger en Quebèc. Un nombre desconegut de Wolastoqiyik demòran fòra resèrva dins d'autres endreches del mond.
Demòran aperaquí 650 parlaires natius de maliseet, e 1,000 de Passamaquoddy, dels dos costats de la frontièra entre Nòu Brunswick e Maine; fòrça son vièlhs, e mai se qualques joves an començat d'aprene e de preservar la lenga.
Omet
Omet (Omet en francés) es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda de la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn. La geografia de la comuna es simpla. Lo borg d'Omet es sus la medisha sèrra que Donzac. La comuna comprend tanben las duas pentas, la dau sud fòrta, la dau nòrd doça e donc poblada (Morisset, Jordy, Le Bizoc, etc). Dus rius parallèles au nòrd e au sud limitan lo territòri.
Begla
Begla  o benlèu Bègla (Bègles en francés), es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, situada dens lo departament de Gironda e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Cuissy e Geny
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region dels Nauts de França.
Begla
La comuna es lo teatre d'una òbra majora en gascon bordalés : Los Secrets dau Diable.
Cuissy e Geny
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Comunautat de comunas d'Artanhan en Fesensac
La  qu'ei ua comunautat de comunas francesa, situada dens le departament de Gers.
Electrum
thumb|right|Pèças de moneda en electrum.
Comunautat de comunas d'Artanhan en Fesensac
Composicion
Nòtas per las grafias :
Electrum
L'electrum es un aliatge compausat d'aur e d'argent que pòu s'observar dins la natura ambé de proporcions variadas. Foguèt fòrça utilizat durant l'Antiquitat, especialament en Egipte.
Begla
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Omet
Toponimia
Las fòrmas ancianas son apud Omed, sense data, Sanctus-Sulpicius-de-Brinhac, en 1339-1340, Contor de Brinhaco, en latin, en 1341, B. de Ometo presbyter, en latin, en 1375, Sanctus-Sulpicius-de-Brinhaco, en latin, en 1398.
Brinhac èra benlèu la parròpia primitiva dont Omet dependé : la glèisa d'Omet garda lo medish dedicatari, Sulpicius. Ren permet pas de localizar aqueth vilatge e seré improbable, damb tant de sègles de coexisténcia daus dus noms, qu'estusse un aute nom per Omet (cas diferent de Palhet / Seroa, simple càmbiament de nom dau medish lòc).
Pierre des Vaux de Cernay
Pèire de Vaux-de-Cernay (floruit, 1215) èra un monge Cistercian de l'abadiá de Vaux-de-Cernay e cronicaire de la crosada dels albigeses. La seuna Hystoria Albigensis es una de las fonts primàrias pels faches de la Crosada.
La cronica seriá estat escricha entre 1212 e 1218, e tracta dels faches que ne foguèt lo testimòni e que se passèron entre 1203 e 1208, amb d'autres posteriors. Lo seu oncle Gui de Vaux de Cernay, predicava contra lo catarisme mercé a Simon de Montfòrt fins a çò que foguèsse nomenat evesque de Carcassona en 1212.
Pèire aviá seguit la Quatrena Crosada amb Gui fins a Zadar en Dalmàcia, e se liguèt a Simon benlèu en 1210.
Pèire coneguèt Monfòrt personalament. Los seus escriches son considerats parcials del costat catolic mas mai objectius que los d'autres caçaires d'erètges e parlava plan de la teologia catara. Lo fach que la cronica s'acaba a partir de 1228 fa pensar qu'alara l'autor moriguèt.
Récicourt
Récicourt es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
dins lo XVI sègle, la glèisa SANTA-VINCENT de RECYCOUR #que jouxtait la capèla seigneuriale en pèira dicha dels Senhors DEL HAUTOY, èra en bòsc. En junh 1580, acuèlh lo temps d'un prec, lo moraliste Michel EYQUEM de MONTAIGNE en partance per lo sieu grand viatge a Euròpa. Cap a 1720, i aguèt remplaçat per una bastissa en pèira #que la mai polida part n'a constituit per lo sieu campanal considerable en bulbe doble.
Las municipalitats de Brabant-en-Argonne e de Brocourt-en-Argonne an #èsser ligadas a aquela de Récicourt lo 1er 1973 n'an de contunh #èsser desligadas en 2003.
Au XVIème siècle, l’église SAINT-VINCENT de RECYCOUR qui jouxtait la chapelle seigneuriale en pierre dite des Seigneurs DU HAUTOY, était en bois. En juin 1580, elle accueille le temps d’une prière, le moraliste Michel EYQUEM de MONTAIGNE en partance pour son grand voyage en Europe. Vers 1720, elle fut remplacée par un édifice en pierre dont la plus belle partie est constituée par son clocher remarquable en bulbe double.
Les communes de Brabant-en-Argonne et de Brocourt-en-Argonne ont été rattachées à celle de Récicourt le 1973 puis en ont été détachées en 2003.
Dompierre-sur-Mer
Dompierre-sur-Mer es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Rodés Aglomeracion
Rodés Aglomeracion, ancianament comunautat d'aglomeracion del Grand Rodés, es una intercomunalitat, roergassa, situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Son còdi SIREN es 241 200 187.
La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian roergàs.
Istòria
Lo districte del Grand Rodés se creèt lo 25 d'aost de 1964, puèi se mudèt en comunautat d'aglomeracion en decembre de 1999,.
Lo conselh de comunautat decidiguèt d'abandonar en 2015 l'anciana denominacion « comunautat d'aglomeracion del Grand Rodés » per una pas tan pesuga : « Rodés Aglomeracion ».
L'intercomunalitat se creèt un conselh de desvolopament en febrièr de 2001, amassada consultativa de 70 sòcis que representan l'ensemble de la societat civila e qu'a per visada de soscar al projècte d'aglomeracion.
Lo 1èr de genièr de 2014, las comunas de La Barraca de Fraisse, Manhac e Cambolaset, de la comunautat de comunas del País Barraquièr, abandonan aquela comunautat en la metent en perilh financièr e dintran dins la comunautat d'aglomeracion, puèi fan enrè lo 1èr de genièr de 2016.
Composicion
Lo territòri de l'intercomunalitat correspondiá entrò 2016 als tres ancians cantons de Rodés (Rodés Èst, Rodés Oèst, Rodés Nòrd), puèi amb la fusion de Druèla e Balsac, aquela darrèra comuna del canton de Marcilhac (Valon) abans 2015, s'i ajustèt.
Bitum
Lo bitum es una substància compausada d'un mescla d'idrocarburs fòrça viscosa, e de còps solida, sota pression e temperatura atmosferica e de color negra. Coneguda tre l'Antiquitat sota forma naturala, es d'ara endavant un produch obtengut per la destillacion de petròli.
Saint-Julien-de-l'Escap
Saint-Julien-de-l'Escap es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Prèmi Paul-Langevin
Lo Prèmi Paul-Langevin es un prèmi scientific francés creat en 1956 e atribuit per la Societat Francesa de Fisica. Permet de guierdonar un fisician francés per sei trabalhs en fisica teorica.
Luseta
La luseta, lusèrna (var. lucèrna, lutzèrna gasc.), la/lo lutz(-en-)cambra, lo cuòu-lutz o babau lusent (Lampyris noctiluca), e los polisemics e imprecises babaròt(a), baba, canilha, cuca, es una espècia d’insectas coleoptèrs de la familha daus Lampyridae, de la sosfamilha daus Lampyrinae. S'aparenta a las Luciòlas (sosfamilha daus Luciolinae).
Saint-Julien-de-l'Escap
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Luseta
Lo mot latin lampyris ven se-mesma dau grèc λαμπειν, « raiar ».
Noms dialectals
Los noms exclusius del gascon son lo/la lutz(-en-)crampa/cramba per la femèla (e enquicòm mai), lo cuu-lusent/ludent, lusèrna/lutzèrna per lo mascle, vèrmi de lutz/lusent/de sent Jan, bernat/barbòt lusent/ludent, la cuca de lutz, lo lugran, l'alucacramba, del lemosin l'aluchachambra, e de l'aupenc la ''lusarela/lusentena. esclairaboièr (Cruesa), esclairacuol (Puèi de Doma), luciòla'' (Dordonha).
Belin e Beliet
Belin e Beliet (Belin-Béliet en francés) es ua comuna gascona situada dens lo departament de Gironda e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Récourt-le-Creux
Récourt-le-Creux es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Arpalhargues e Aurelhac
Arpalhargues (e Aurelhac), mens probable Arpalhargas (Arpaillargues-et-Aureillac en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luòc:
Istòria
La comuna d’Arpalhargues annexèt Aurelhac en 1813.