cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Preux-au-Bois
Geografia
Preux-au-Bois est un village de l'Avesnois qui se situe à la fois à 6 km de Landrecies et 11 km du Quesnoy par la D934. Le village est en lisière de la forêt de Mormal.
Pèire III d'Aragon
Pèire III d'Aragon (julhet ò aost de 1240, Valéncia - 11 de novembre de 1285, Vilafranca del Penedès), dich Pèire lo Grand, foguèt rèi d'Aragon, rèi de Valéncia e còmte de Barcelona de 1276 a 1285. Foguèt tanben rèi de Sicília de 1282 a 1285.
Premier fiu dau maridatge dau rèi Jaume I amb Iolanda d'Ongria, recebèt en 1241 lei regions de Valéncia, leis Illas Balearas, Rossilhon e Cerdanha. Son fraire recebèt Malhòrca onte demorèt independent fins a sa mòrt, çò qu'entraïnèt de tensions regularas entre lei dos princes.
Segon lei reglas de succession aragonesas, son reiaume foguèt devesit entre son fiu ainat Anfòs III (Aragon, Valéncia e Barcelona) e son fiu segond Jaume II (Sicília). Pasmens, la mòrt d'Anfòs en 1291 permetèt de tornar unificar rapidament lo domeni aragonés.
Olimpic d'Antíbol
vinheta|Chris Jones Olimpic d'Antíbol - Joan dei Pins, o lei "Sharks d'Antíbol", es un club professionau de basquetbòl fondat en 1933 basat a Antíbol. Jòga au AzurArena Antíbol (5 249 plaças).
Cerverí de Girona
thumb|right|[[Fotografia d'un extrach de poèma de Cerverí de Girona.]]
Cerverí de Girona (fl. 1259-1285; Cerveri de Girouno en nòrma mistralenca ), nascut Guillem de Cervera, èra un trobador catalan de la segonda mitat dau sègle XIII.
Autor pus prolific de son periòde ambé 120 poèmas e libres identificats, fasiá partida dei corts de Jaume I e de Pèire II. La complexitat de la vida de cort foguèt lo subjècte principau de son òbra. Sei tèxtes èran generalament acompanhats per d'érs de musica mai lei particions son uei totalament perdudas.
Helmar Frank
Helmar Gunter Frank (Waiblingen, Alemanha, 19 de febrièr de 1933 – Paderborn, Alemanha, 15 de decembre de 2013) foguèt un matematician alemand.
Almogía
Almogía es un municipi de la província espanhòla de Malaga e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Lo Crestet (Provença)
Lo Crestet (Crestet en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament de Vauclusa e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Danís Sampieri
Es tanben sòci del grop Raspigaous.
Lo Crestet (Provença)
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Le Fête
Le Fête es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Wikipèdia en ongrés
La Wikipèdia en ongrés es la version en lenga ongresa de l’enciclopèdia en linha Wikipèdia. Foguèt fondada lo 8 de julhet de 2003 jos l'impulsion de l'informatician ongrés Péter Gervai.
Gascon pirenenc
Eth gascon pirenenc qu'ei ua forma de gascon que presenta quauques particularitats qui permeten de'u distinguir deths autes parlars gascons dera plana shens estar vertaderament un sosdialècte. Er aranés, eths bearnés deras vaths d'Aussau, d'Aspa e de Varetons, eth gascon de Bigòrra que son varietats locaus deth gascon pirenenc.
Er article pirenenc
thumb|320px|Exemple d'article pirenenc (femenin) a Vielha, Val d'Aran Òm pòt arreconéisher eth gascon pirenenc abans tot peth emplec d'un article especiau aperat "article pirenenc", utilizat en totas eras vaths deths Pirenèus gascons (sonque ena Vath d'Aussau), de Coserans dinc ara Vath de Varetons en Biarn, com ena màger partida deths costalats de Manhoac e de Comenge:
Eth(s) ath lòc de lo(s) / Era(s) ath lòc de la(s)
Aqueste article, ath quau cau botar un "-s" ath plurau ath femenin ed ath masculin (eths / eras) com entath article classic, que coïncideish dab eths pronoms personaus ara tresau persona. Mès ath contrari deth article classic, aqueste no's contracta pas sonque ath masculin mès tanben ath femenin. Que coneish tanben daubuns cas de contraccions diferent respècte ath article
Fibra de carbòni
thumb|left|200px|Tròç de fibra de carbònithumb|100px|[[Yo-Yo Ma jogant dab un violoncèl de fibra de carbòni]]La fibra de carbòni qu'ei un materiau composit hèit mei que mei dab atòms de carbòni qui constitueishen cristaus alinhats au long d'un eish. Qu'ei expleitada per las soas caracteristicas principaus : la leugeretat, flexibilitat e la resisténcia.
Pokémon de la primièra generacion
Lista dels Pokémon de la primièra generacion.
Margarida de França (1553-1615)
vinheta Margarida de França o Margarida de Valesia, escaissada la reina Margot a partir del , es una princessa de la branca de Valesia-Engoleime (ostal de Valesia) de la dinastia capeciana, nascuda lo 14 de mai de 1553 a Sant German en Laye e mòrta lo 27 de març de 1615 a París. Elle èra filha del rei Enric II e de Caterina de Medici e la sòr dels reis Francís II, Carles IX e Enric III. Per son maridatge amb lo rei Enric III de Navarra, ven reina de Navarra en 1572, puèi reina de França en 1589 quand son espós accedís al tròn de França jol nom de Enric IV. Sus la demanda d'aquel darrièr, lo Papa declara la nullitat de son maridatge en 1599.
Son maridatge, qui deviá celebrar la reconciliacion dels catolics e dels protestants en 1572, foguèt terni pel masèl del Sant-Bertomieu e la recuperacion dels parrabastatges religioses qui seguiguèron. Ela meteisa participèt a la fronde dels princes pendent la conjuracion de las Malcontents ; çò que li valguèt la rancœur de son fraire lo rei Enric III. Dins lo conflicte qui opausèt aquel darrièr als Malcontents, prenec partit per Francís d'Alençon, lor fraire cabdèt.
Coma esposa del rei de Navarra, ensagèt de jogar un ròtle pacificateur entre son marit e la Corona de França. Ballottée entre la cort de França e la cort de Navarra, s'esforcèc de menar una vida conjugala aürosa, mas l'esterilitat de son coble e las tensions politicas pròprias a las guèrras de religion aguèron rason de son maridatge. Malmenée per un fraire ombrageux, refusada per un marit volage e oportunista, causiguèt en 1585 la via de l'oposicion. Elle prenec lo partit de la Liga e foguèt obligada de viure en Auvèrnhe dins un exili qui durèt vint ans.
Femna de letras reconeguda, esperit illuminat, mécène generosa, joguèc un ròtle important dins la vida culturala de la cort, en particular après son démariage e son retorn d'exili en 1605. Elle foguèt un vector de la pensada néoplatonicienne qui prône subretot la supremacia de l'amor platonic sus l'amor fisic. Al sègle XIX, son existéncia a donat naissença al mite de la « Reina Margot », segon lo subernòm popularizat per Alexandre Dumas dins son roman del meteis nom.
Joenessa d'una filha de França
Nascuda al castèl de Sant German en Laye, es lo seten enfant de Enric II e de Caterina de Medici. Elle es cristianada dins la religion catolica e a coma mairina sa tanta pairala, Margarida de França, filha de França, futura duquessa de Savòia (d'ont la causida de son prenom) e coma pairin lo prince de Ferrare Alphone II d'Este. Tres de sos fraires son venguts reis de França : Francís II, Carles IX e Enric III. L'una de sas sòrs, Elisabeth de França, foguèt la tresena esposa del rei Philippe II d'Espanha ; l'autre, Claude de França, foguèt maridada al duc Carles III de Lorena. esquèrra|vinheta|Margarida (cap a 1560) per François Clouet. Elle coneis pas fòrça son paire, mortalament nafrat durant un torneg en 1559. Amb sa maire, ela entretient dels rapòrts freges e distants, esprovant per ela una mèscla d'admiracion e de crentada. Elle es principalament elevada amb sos fraires Alexandre, duc d'Anjau (lo futur Enric III), e lo darrièr-nascut Hercule (puèi famós Francís), duc d'Alençon, pr'amor que sas sòrs partisson egalament en 1559 se maridar a l'estrangièr. Quand Carles  monta sul tròn a la mòrt de Francís II en 1560, viu a la cort de França al costat de sos dos fraires ainats, aital coma de jove Enric de Navarra (fils e eiretièr de la reina d'aquel país, Jeanne III). Elle es presenta als Estats generals de 1560 al costat de Renada de França, duquessa de Ferrare, filha del rei Louis XII. Elle acompanha egalament lo rei durant son grand torn de França de 1564 a 1566. Es a aquela ocasion que Caterina de Medici fach organizar de petits espectacles metent en scèna sos enfants, subretot una bergerie de Ronsard dins la quala Enric, alara duc d'Orleans ten lo ròtle de Orléantin, Francís, duc d'Alençon aquel de Angelot e Margarida aquel de Margot, de sòrta que Carles IX pren l'abitudEnricde sonar sa sòr Margot. vinheta|220x220px|Armas de Margarida de França, esposa d'Enric IV. Ela entretient primièrament d'excellents rapòrts amb sos fraires (a tal ponch que de rumors faràn puèi estat de relacions incestueuses amb Enric e Francís — quitament Carles). Es aital que quand Enric partís en 1568 préner lo comandament de las armadas reialas, fisa a sa sòr annadida de 15 ans la defensa de sos interèsses près de lor maire. Encantada d'aquela mission, se n'aquita consciencieusement mas, a son retorn, li'n testimónia pas cap de gratitud. Es almens çò que conta dins sas memòrias que redigís a partir de 1594.
Mentretant, un idilli es nascut entre la princessa e Enric de Lorena, duc de Guise, l'ambiciós cap de fila dels catolics intransigents. Las Guisa essent partidaris d'una monarquia plaçada jos la tutèla dels grands e preconizant de mesuras radicalas contra los protestants (siá l'opausat de çò que desiran los Valesias), una union es absoludament inenvisageable. La reaccion de la familha reiala es doncas fòrça violenta, d'autant que de negociacions matrimonialas son en cors. Aquel episòdi es benlèu a l'origina de la « òdi fraternelle durable » qui s'establís entre Margarida e son fraire Enric, aital coma de refroidissement de las relacions amb sa maire.
Lo duc de Guise es lo primièr d'una longa sèria d'amants prestats a Margarida. La princessa a recebut una educacion rafinada e possedís totas las qualitats per brilhar a la cort, a començar per sa éclatante beresa (« S'el i en eust jamai una al mond parfaicte en beresa, es la royne de Navarra », escriurà Brantôme ; Tallemant de las Réaux la descrich amb « de fòrtas gautas, una boca sensuala, un teint esclatant, un regard maliciós, dels pels negres e frisés qu'amagava frequentament sòus de las perrucas blondas »). Pasmens, es dificil de far la part de vertat e de la rumor demest las connexions qu'òm li prèsta. Coma pels autres membres de sa familha (subretot sa maire e son fraire Henri), los ragots circulant sus son compte pendent aquel periòde trebolat son estats particularament nombrós. Demest aquelas pretendutas aventuras, cèrtas, talas las relacions incestueuses amb sos fraires, son sens fondament, d'autres simplament platonics.
Maridatge amb Enric de Navarra
A la fin de las annadas 1560, Caterina de Medici prepausa en maridatge sa filha al fils de Philippe II d'Espanha, l'infant Carles, mas lo maridatge se fa pas. De seriosas negociacions an tant luòc per maridar Margarida al rei de Portugal Sebastian Ièr, mas son tant abandonadas.
Resurgit doncas l'idèa, ja evocada per Enric, d'una union amb lo jovent cap del partit protestant, lo jovent futur rei Enric de Navarra. Eiretièr presomptiu de la corona de França après los fils de França — mas la perspectiva d'una accession al tròn de França es alara fòrça luènha —, Enric es tant l'eiretièr de vastas possessions dins lo Sud-Oèst. Aquela union a subretot per objectiu la reconciliacion entre catolicas e protestants en seguida de la tresena guèrra de religion. vinheta| De las negociacions s'engatjan entre Caterina de Medici e la maire de Enric, la fòrça uganauda reina de Navarra Joana de Labrit. Las discussions son longas e dificilas. Joana de Albret se mesfisa de la reina maire de França, e exigís al prealable la conversion de Margarida al protestantisme. Mas deu cedir de cap al testarditge de la princessa a conservar sa religion e acaba, jos la pression del partit protestant, per donar son consentiment, non sens aver obtengut per sa futura polida-filha una verquièra considerabla. Morís pauc aprèp, Henri venent rei de Navarra jol nom de Henri . Pertocant Margarida, es non sens reticéncias que consent a esposar lo sobeiran erètge d'un residu de reialme.
Sens esperar la dispensa pontificala requerida en rason de la diferéncia de religion e del cousinage dels futurs esposes —  , lo « union exécrable » —  dels  — es celebrada lo 18 de august. Lo déroulement de las nòças es estat reglat de faiçon a satisfar los protestants, venguts nombroses assistir al maridatge de lor cap : la benediccion noviala a luòc davant lo parvis de Nòstra-Senhora de París, lor evitant aital de presenciar la messa ; e es donada pel cardenal de Borbon en qualitat d'oncle de Henri e non de preire. Las nòças son seguidas de tres jorns de fèstas somptuosas (19 al 21 d'agost de 1572) ; la reina Caterina i fa subretot realizar lo balet-mascarade La Defensa del paradís, (20 d'agost de 1572).
Masèl del Sant-Bertomieu
L'ententa entre catolicas e reformats dura pauc. Lo 22 d'agost, endeman de la cleda de las festivitats de nòças a luòc l'atemptat mancat contra l'amiralh de Coligny, l'un dels caps del partit huguenot qui s'esfòrce d'entrainar França dins una guèrra contra Espanha. Lo surlendemain, 24 de august, jorn del Sant-Bertomieu, los protestants son massacrats fins a l'interior de Louvre — . La proximitat del masèl a valgut al maridatge lo subernòm de « nòças vermeilles ». Es alara mai question de conciliacion e la dissolucion del maridatge poiriá èsser prononciada, mas Margarida causís de far pròva de leialtat envèrs son marit e refusa l'aufriment que sa maire li auriá facha de la desmaridar. [[Fichièr:Margot_Francois.jpg|vinheta|Margarida representada amb son fraire, lo duc Francís d'Anjau (a drecha) e son nebot, lo jove Enric de Lorena (al centre).
Detalh d'una de las tapissariás de la tenture de las Valesia.]] En 1573, la santat del rei Carles IX comença a seriosament declinar, mas l'eiretièr natural, son fraire Enric, favorable a una politica de fermetat contra los protestants, es estat elegit rei de Polonha. De grands senhors catolics moderats sostenon alara lo projècte de far montar sul tròn de França, en cas de vacança, lo fraire cabdèt, Francís, duc d'Alençon, reputat favorable a un compromés confessionnel dins los afars religioses.
Es lo titre
Es lo titre es lo títol del primièr album del Còr de la Plana, grop occitan de Marselha.
Margarida de França (1553-1615)
Masèl del Sant-Bertomieu
En 1574, mentre que Carles IX se morís, los qu'òm escaissa desenant los Malcontents, aliats als protestants, començan mantes complòts, lo mai celèbre essent la conjuracion de las Malcontents, per s'apoderar del poder. Per inclinacion per sos dos fraires ainats Carles e Enric, Margarida denóncia dins un primièr temps aquela fronde dins la quala son marit es partida prenante, mas acaba per cambiar d'aliança dins l'espèr benlèu de melhorar la situacion inconfortabla ont l'aviá mesa lo Sant-Bertomieu. Dempuèi lo masèl, èra tenguda en suspicion a l'encòp per son marit e per la corona. L'aveniment de Francís al tròn li auriá pogut permetre de retrobar la fisança dels dos camps.
Lo duc d'Alençon e lo rei de Navarra arriban finalament a se fugir, l'un en setembre de 1575 e l'autre en febrièr de 1576. Henri avertiguèt autanplan pas sa femna de sa partença. Margarida se retròba recluse a Louvre, dels gardas a las pòrtas de sa cambra, que Enric III de França la ten per compliça. Mas lo duc d'Alençon, qui s'es aliat als huguenots, a pres las armas e refusa de negociar tant que sa sòr serà captiva. Es doncas liberada e assistís amb sa maire a las pourparlers de pases. Desbocan a un tèxt extrèmament avantatjós pels protestants e pel duc d'Alençon, qui ven duc d'Anjau : l'edicte de Beaulieu. vinheta|Francís de França, du d'Anjau, Miniatura de Nicholas Hilliard, Londres, Victoria and Albert Museum (1577) En 1577, mentre que la guèrra civila repren, Margarida fach valer qu'es partejada entre la leialtat deguda a son marit e a son fraire ainat (e mai se, s'agissent d'aquel darrièr, es tota relativa) e reclame l'autorizacion de partir en mission dins lo sud dels Païses Basses (Nòrd de França e Belgica actuals) pel compte de son fraire cabdèt. Los flamencs, qui se son soslevats en 1576 contra la dominacion espanhòla, semblan dispausats a ofrir un tròn a un prince francés tolerant e susceptible de lor aportar lo supòrt diplomatic e militar necessari a la conquista de lor independéncia. Enric  accèpta finalament l'expedicion de sa sòr, i vesent l'ocasion de se desbarrassar d'aquel fraire geinant.
Prent pretèxt d'una cura a las aigas de Spa, Margarida partís doncas a l'estiu, en grand équipage. Elle consagra dos meses a sa mission. A caduna de las etapas de son viatge, ela se entretient, a l'escasença d'amassadas fastueuses, amb de gentilshommes ostilas a Espanha e, lor elogiant los merits de son fraire, tenda de las persuadir d'interès qu'aurián a se reünir a el. Elle fa tanben la coneissença del governador dels Païses Basses, Dòn Juan d'Àustria, lo venceire de Lepant, amb qui a un manten coral. Mas per Marguerite, lo retorn en França es movementat, a travèrs d'un país en plena insurreccion, mentre que, de surcroît, crenta que las tropas espanhòlas tempten de s'apoderar d'ela.
Finalament, se nosèt qualques contactes utils, lo duc d'Anjau poguèt ni sabèt ne tirar partit. esquèrra|vinheta|La reina Margarida Après aver mainat de sa mission a son fraire cabdèt, Maragarida tòrna a la cort, ont l'atmosfèra es totjorn tant tenduda. Los combats se multiplican entre mignons de Enric III e partidaris de Francís de França, al primièr reng de los quals Bussy de Amboise, pretendut amant de Margarida, « nascut, escriu-, per estre la terror de sos enemics, la glòria de son maistre e lo esperance de sos amics. » La situacion es tala qu'en 1578 Francís demande a s'absentar. Mas Enric i vei la pròva de sa participacion a un complòt : o fa parar en plena nuèch e lo consigna dins sa cambra, ont Margarida lo rejonch. Pertocant Bussy, es conduch a la Bastilha. Qualques jorns mai tard, Francís de França se fugiguèt tornarmai, gràcias a una còrda getada per la fenèstra de sa sòr.
Pauc aprèp, Margarida, qui a negat tota participacion a aquela evasion, obten enfin l'autorizacion de rejónher son marit. Enric III e Caterina de Medici ôtent aital a Henri III de Navarra un motiu de malcontentament. Caterina vei tanben las annadas passar e a totjorn pas d'eiretièr. Espèra de nòvas nòças e convida son gendre a far « acte de bon marit ». Benlèu espèran- tant que Margarida poirà jogar un ròtle conciliateur e ramener l'òrdre dins las províncias treboladas del Sud-oèst.
Per son retorn en granda pompa, Margarida es acompanhada de sa maire e de son cancelièr, un umanista, magistrat e poèta de renom, Gui Del Faur de Pibrac. Aquel viatge es l'ocasion de dintradas fastueuses dins las vilas traversadas, faiçon de ressarrar dels ligams distendus amb la familha régnante. Al tèrme de lor viatge, retròban enfin Navarra (qui a mes pauc de empressement a venir a lor amassada). Caterina e son gendre s'acòrdan sus las modalitats d'execucion del darrièr edicte de pacificacion — es l'objècte de la conferéncia de Nerac en 1579 — puèi la reina maire recupèra París. vinheta| Après sa partença, los esposes séjournent brèvament a Pau ont Margarida sofrís de la interdiction del culte catolic. S'installan puèi a Nerac, capitala de la Albret (qui fa part del reialme de França e ont s'aplica doncas pas la reglamentacion religiosa intoleranta en vigor a Bearn). Va s'emplegar a crear una cort rafinada. « La reina de Navarra aguèt lèu dérouillé los esperits e verrouillé las armas », escrich Agrippa d'Aubigné. Se forma d'efièch a l'entorn de Margarida una veritabla acadèmia literària. Otra Agripa, companh d'armas de Navarra, e Pibrac, lo poèta Saluste Del Bartas o encara Montaigne frequentan la cort. Margarida aguèt d'autre biais de nombroses escambis amb l'autor dels Ensages.
La cort de Nerac ven subretot celèbra per las aventuras amorosas qui s'i serián multiplicadas, al ponch d'aver inspirat Shakespeare per sa pèça Penas d'amor perdudas. « La comoditat i menèt los vicis, coma la calor las sèrps », denóncia Agripa. « La cort i foguèt un temps doça e agradiva ; que òm i parlava que d'amor, e dels plasers e passa-temps qui en dépendent », se felicite per contra Sully. Òm prèsta a Margarida una connexion amb l'un dels mai illustres companhs de son marit, lo vescomte de Turenne. Enric de Navarra s'emplega de son costat a conquistar l'ensems de las filhas d'onor qui an acompanhat son esposa.
Mas en 1579 esclata la « guèrra dels Amoroses » (la setena guèrra de Religion), aital nomenada perque òm a pretendut a tòrt qu'èra estada activada per Margarida per rancor envèrs son fraire ainat. I auriá butat lo vescomte de Turenne e auriá incitat sas damas d'onor, egalament ligadas a de capitanis huguenots, a l'imitar. Es verai que pendent lo conflicte, Margarida pren puslèu lo partit de son marit. En realitat, lo conflicte foguèt provocat per la marrida aplicacion del darrièr edicte de pacificacion e per un conflicte entre lo rei de Navarra e lo luòctenent general del rei de França en Guiana — província dont lo rei de Navarra es governador. Dura pauc (1579-1580), en part gràcias a Margarida qui suggerís d'apelar al duc d'Anjau per menar las negociacions. Son rapidas e desbocan a la patz de Fleix.
Es mentre que Margarida se éprend del grand escudièr de son fraire, Jacques de Harlay, senhor de Champvallon. Las letras que li a adreçadas illustran sa concepcion de l'amor, peada de neoplatonisme. S'agís, en privilegiant l'union dels esperits sus aquela dels coses — çò que significa pas per autant que Margarida aprècie pas l'amor fisic — de desbocar a la fusion de las anmas. Aquela concepcion es illustrada per un dialòg intitulat Lo Carrieron mal assortit (dont l'atribucion a Margarida a pasmens estada discutida).
Entre dos corses
En 1608, durant la naissença del prince Gaston de França, duc d'Anjau e futur duc d'Orleans, tresen filh de Henri IV e de Maria de Medici, es causida pel rei el meteis per èsser la mairina del nòu-nascut. Li dona d'autre biais aquel prenom de Gaston, en omenatge al comte Gaston IV de Fois-Bearn, ascendent del jovent prince.
Istoriografia
vinheta|Margarida de Valesia, , data exacta desconeguda. L'istòria de la princessa Margarida de Valesia es uèi velada per la legenda negra de la « reina Margot », lo mite d'una femna lubrica nascuda dins una familha maudite. Se de nombrosas calomnias son estadas espandidas del vivent autanplan de la princessa, son aquelas de son enemic Agrippa de Aubigné amb lo Divòrci Satiric qui an agut lo mai de succès. Trissada entre los dos camps, entrainada dins los conflictes qui esperrecavan sa frairièra, foguèt la tòca de panflets qui en fach pretendián travèrses ela sa maire, sos fraires o son marit. D'autant mai que   contemporanèus[evasiu] reconeissián que de totes los enfants de Caterina de Medici, èra la sola a possedir a l'encòp beresa, santat, intelligéncia e energia. Remarcable latiniste, èra fòrça cultivada e sabiá brilhar en societat coma dins lo salon literari de la Mariscala de Retz.
Luçac e Nontroneu
Luçac e Nontroneu (Lussas-et-Nontronneau en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Luçac
La prononciacion es [lʉ’saː] o [lʉ’sɛː]. Lo nom es atestat nonmas en 1760, Lussat. Luçac ven d'un nom latin d'òme, Lucius (Chantal Tanet et Tristan Hordé ajostan Luccaeus), emb lo sufixe -acum, , , latinizacion dau sufixe celtic -ācon. Luçac èra la propietat de Lucius (o, benleu, de Luccaeus).
Nontroneu
Nontroneu es atestat au mieg dau segle XIII, Ecclesia de Nontronello. Nontroneu es un diminutiu de Nontron (sufixe eretat de -ellum).
Margarida de França (1553-1615)
Istoriografia
D'autres istorians del s'ensagèron a una veritabla reabilitacion en temptant de desgatjar de gangue dels escandals la realitat de la femna de cap qu'èra, bravant las turbuléncias de la guèrra civila entre catolicas e protestants e operant finalament un remarcable restabliment.
Gui Breton inaugura subretot dins las annadas 1950 un periòde de ficcions eroticas qui minèt per bèl brieu l'imatge de la « reina Margot » près del grand public supausat friand d'escandals e d'istòrias scabreuses.
Dempuèi las annadas 1990, Éliane Viennot e Janine Garrisson an permés de reabilitar l'imatge dels darrièrs Valesia e de recordar lo distinguo a far entre Margarida de Valesia e la legenda de la Reina Margot.
Sacramento
Sacramento, oficialament la Ciutat de Sacramento ( en anglés : City of Sacramento), es la capitala de l'estat american de Califòrnia. Sa populacion èra estimada a 456,441 abitants, en 2004. Sa superfícia totala es 257 km².
thumb|230px|left|La vila de Sacramento, capitala de Califòrnia.
Embessonatges
La vila de Sacramento es bessonada damb las vilas seguentas (per òrdre cronologic):
Gigny (Iona)
Gigny  es una comuna francesa administrada per lo departament d'Iona de la region de Borgonha.
Geografia
Gigny A situat entre Tonnerre e Châtillon-sus-Seine
Gigny est située entre Tonnerre et Châtillon-sur-Seine
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
(501) Urhixidur
(501) Urhixidur es un asteroïde.
Pirenèus
Los Pirenèus (o a tòrt las Pirenèas ), tanben sonats popularament los Pòrts, son una cadena montanhosa entre la mar Mediterranèa (cap de Creus) e l'ocean Atlantic (golf de Gasconha), situada en Occitània (pendís nòrd), als Païses Catalans (èst), al Bascoat (oèst) e en Aragon (pendís sud).
Hériménil
Hériménil es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Pirenèus
En tèrmes d'estats, los Pirenèus separan França (pendís nòrd) e Espanha (pendís sud) e comprenon al mitan lo principat d'Andòrra. Las principalas excepcions a aquesta disposicion son formadas 1º per la Val d'Aran, una valada occitana que depend d'Espanha mas que se situa sul pendís nòrd del massís; 2º per lo vilatge catalan de Llívia qu'es una enclava espanhòla dins l'estat francés; 3º per la comarca catalana de Cerdanha situada sul pendís sud de la cadena, mas partejada entre França e Espanha.
Hériménil
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pirenèus
thumbnail|Pirenèus centrals thumb|Vista satellit dels Pirenèus. right|thumb|Estanh dels Gorgs, en Bearn
An una longor de 425 km e una largor que generalament fa pas mai de 100 km.
Maranvath
Maranvath o Maramvath (Marambat en francés) qu'ei ua comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Pirenèus
Lo gentilici es pirenenc -a.
Hériménil
Istòria
A Hériménil, lo 29 d'agost de 1914, l'enemic, #que i i èra arribat lo 24, s'a retut colpable de faches monstruosos. Los abitants an #èsser convidats a retre's dins la glèisa e i an #èsser mantenguts pendent quatre jorns, del temps que los sieus ostals avián saquejat, e que los Franceses bombardavan lo pòble. Vint-quatre personas an #èsser aucidas per un obus, al dedins de la bastissa. Coma una femna, #que i aviá pasturat a granda'pena sortir un instant, tornava amb un pauc de lach pels mainats, un capitani, furiós de veire #que s'i èra daissat passar aquela presoèra, se #exclamar : « Voliá pas #que se dobriguèsse la pòrta. Voliá que los Franceses tirèsson lo sieu pròpri pòble. » Aquel meteis capitani vendiá d'en un autre luòc de cometre, pauc de temps per endavant, un acte de cruauté révoltante. En avent assistit, lo monocle al œel, a la sortida jutjada per lududes tròp lenta de la Sra. Winger, Jove femna de vint-tres ans, #que, per aubedir a l'òrdre general, se dirigissiá cap a la glèisa, amb los sieus mossardets, una filha e dos joves òmes màgers totes tres de dètz-e-uèch ans, i aviá, per una paraula brèu, comandat als sieus soldats de far fuòc, e las quatre victimas s'èran abatudas, mortalment @frapper.
Maranvath
Geografia
La comuna qu'ei situada a 2 km de Vic en Fesensac (caplòc deu canton), 30 km d'Aush, 70 km d'Agen e de Tarba e 100 km de Tolosa, sus l'Òssa.
Pirenèus
Segond la mitologia grèga, los Pirenèus foguèron creats per Eracles, que faguèt un clapàs per enterrar la princessa Pirena.
Hériménil
Istòria
Los Alemands #daissar los cadavres dins la carrièra pendent dos jorns.
Maranvath
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Pirenèus
Principalas cimas
Qualques unas de las cimas pus importantas dels Pirenèus son, entre d'autras:
Maranvath
Toponimia
Segon Dauzat, Maranvath que vengueré benlèu de *Maran, format deu nom latin d'òme Marus, dab lo sufixe -anum e deu gascon vath. Negre non horneish d'explicacion.
Hériménil
Istòria
L'endeman, eles fusillèrent lo sieur Bocquel, #que, en ignorant las instruccions donadas, i èra demorat dins lo sieu ostal.
Maranvath
Personalitats ligadas dab la comuna
Maramvath que horní dus cònsols a la comuna de Vic en Fesensac, caplòc deu canton. Totis dus qu'èran hilhs deus haures deu vilatge. Lo purmèr qu'esté coronèu d'Empèri, Joseph Delom (1768-1826). Engatjat volontari autanlèu 1792, participèt a nombrosas campanhas, recebó la Legion d'Onor e prengó la soa retirada en 1815 abans d'èste elegit cònsol de Vic en 1821. Lo segond, Marc Castex (1914-2002), senator de Gers.
Hériménil
Istòria
En aquela municipalitat, vint-dos ostals an #èsser cremadas amb del petròli. Abans de metre lo fuòc a aquela de la madama Combeau, dels soldats, en piochant lo sòl de la soscava, an déterré una soma de sièis
A Hériménil, le 29 août 1914, l'ennemi, qui y était arrivé le 24, s'est rendu coupable de faits monstrueux. Les habitants ont été invités à se rendre dans l'église et y ont été maintenus pendant quatre jours, tandis que leurs maisons étaient pillées, et que les Français bombardaient le village. Vingt-quatre personnes ont été tuées par un obus, à l'intérieur de l'édifice. Comme une femme, qui avait pu à grand'peine sortir un instant, revenait avec un peu de lait pour les enfants, un capitaine, furieux de voir qu'on avait laissé passer cette prisonnière, s'écria : « Je ne voulais pas qu'on ouvrît la porte. Je voulais que les Français tirassent sur leur propre peuple. » Ce même capitaine venait d'ailleurs de commettre, peu de temps auparavant, un acte de cruauté révoltante. Ayant assisté, le monocle à l'œil, à la sortie jugée par lui trop lente de Mme Winger, jeune femme de vingt-trois ans, qui, pour obéir à l'ordre général, se dirigeait vers l'église, avec ses domestiques, une fille et deux jeunes hommes âgés tous trois de dix-huit ans, il avait, par un mot bref, commandé à ses soldats de faire feu, et les quatre victimes s'étaient abattues, mortellement frappées.
Álora
Álora es un municipi de la província espanhòla de Malaga e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Hériménil
Istòria
Les Allemands laissèrent les cadavres dans la rue pendant deux jours.
Le lendemain, ils fusillèrent le sieur Bocquel, qui, ignorant les instructions données, était resté dans sa maison.
Ils tuèrent également chez lui M. Florentin, âgé de soixante-dix-sept ans. Ce vieillard, qui reçut plusieurs balles dans la poitrine, fut probablement massacré à cause de sa surdité, qui l'empêcha de comprendre les exigences de l'ennemi.
Dans cette commune, vingt-deux maisons ont été brûlées avec du pétrole. Avant de mettre le feu à celle de la dame Combeau, des soldats, en piochant le sol de la cave, ont déterré une somme de six cents francs, qu'ils se sont appropriée.
Messimy
Messimy en arpitan (Messimy en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region de Ròse-Aups.
Geografia
La municipalitat de Messimy se situa en los Coteaux del Lionès, region del Sud-Oèst Lionès, a una vintena de quilomètres del centre de Lion. Fa partida de la Comunitat de Municipalitats dels Vallons del Lionès (CCVL) e se réfère al costat de Vaugneray.
Los principals quartièrs #que la compausan son entre unes autres Lo Bourg, Malataverne, Quinsonnas, La Bruyère, Las Granjas, Lo Mouchetier, èca.
Lo ponch mai elevat de la municipalitat se situa al Plan Sant-Romain, a 606 mètres d'altitud. Lo ponch çò de mès reven bas al cors del riu del Garon, a 257 mètres d'altitud.
La commune de Messimy se situe dans les Coteaux du Lyonnais, région du Sud-Ouest Lyonnais, à une vingtaine de kilomètres du centre de Lyon. Elle fait partie de la Communauté de Communes des Vallons du Lyonnais (CCVL) et se réfère au canton de Vaugneray.
Les principaux quartiers qui la composent sont entre autres Le Bourg, Malataverne, Quinsonnas, La Bruyère, Les Granges, Le Mouchetier, etc.
Le point le plus haut de la commune se situe au Plat Saint-Romain, à 606 mètres d'altitude. Le point le plus bas correspond au cours de la rivière du Garon, à 257 mètres d'altitude.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Wikipèdia en indonesian
La Wikipèdia en indonesian (Wikipedia Bahasa Indonesia) es la version en lenga indonesiana de l’enciclopèdia en linha Wikipèdia. Foguèt fondada lo 30 de mai de 2003.
Amata Kabua
thumb|Amata Kabua Amata Kabua (Isla Jabòr, 17 de novembre de 1928 – Honolulu, Hawaii, 20 de decembre de 1996) foguèt lo primièr President de las Illas Marshall de 1979 a 1996. Es lo paire d’un autre president, David Kabua.
Elisenda de Montcada
Elisenda de Montcada i Pinós (1292, Aitona - 1364, Pedralbes) foguèt rèina d'Aragon de 1322 a 1364. Filha de Pere II de Montcada, senhor d'Aitona, e d'Elisenda de Pinós, venguèt la quatrena frema de Jaume II d'Aragon lo 25 de decembre de 1322. En 1326, fondèt lo monastèri de l'Òrdre dei clarissas de Pedralbes dins la vila de Barcelona onte se retirèt un an pus tard après la mòrt de son marit. I foguèt enterrada a sa mòrt.
Lo monastèri de Pedralbes foguèt classat en 1931 e una partida dau complèx venguèt un musèu. Lo rèsta assosta totjorn una pichona clarissa.
Imling
Imling es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Los fondeuses de plomb de Imling es una istòria contenuda en los Contes e legendas de Lorraine al meteis títol #que Graouilly e Sant-Nicolas e los tres glaneurs.
Les fondeuses de plomb d'Imling est une histoire contenue dans les Contes et légendes de Lorraine au même titre que Graouilly et Saint-Nicolas et les trois glaneurs.
Alozaina
Alozaina es un municipi de la província espanhòla de Malaga e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Senolhac
Senolhac (Senouillac en francés) es una comuna lengadociana del País d'Albi situada dins lo departament de Tarn e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Toponimia
Per Dauzat e Rostaing, Senolhac ven del nom d'òme gallo-roman *Senullius, del gallés Senos, ambe lo sufixe -acum. Xavier Delamarre accèpta tanben lo nom inatestat de *Senullius (*Senullios en gal) e ne comenta pas l'origina.
Luòcs e monuments
I a quatre castèls sus la comuna de Senolhac :
- lo castèl de Linardièr,
- lo castèl de Sant Marcial (Marçal ?)
- lo castèl de Mauriac.
Pasmens que siá sul territòri de la comuna de Caüsac de Vera, se pòt tanben citar lo castèl de Saletas qu'es fácia d'aquel de Mauriac e amb que sovent èra en conflite.
Noidans-le-Ferroux
Noidans-le-Ferroux es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Pendent la segonda Guèrra Mondiala, 8 déportés èran procedentas de la comuna.
Durant la seconde Guerre Mondiale, 8 déportés étaient originaires de la commune.
Notre-Dame-du-Touchet
Notre-Dame-du-Touchet es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Akbar Hashemi Rafsanjani
Ali Akbar Hashemi Rafsanjani (Nough, 15 de febrièr de 1934) es un representant religiós de l'Islam. Foguèt president d'Iran entre 1989 e 1997.
Vandélicourt
Vandélicourt es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region dels Nauts de França.
Jean-Louis Touraine
thumb|250px|Jean-Louis Touraine en 2007 Jean-Louis Touraine (Lion, 8 d'octobre de 1945) es un mètge, scientific e politician francés. Especialista en immunologia, en tecnicas d'empeutatge e del SIDA, es tanben deputat de la Tresena circonscripcion de Ròse amb lo Partit Socialista.
Vandélicourt
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Associacion Esportiva de Mónegue Fotbòl Club
vinheta|Escut oficiau dau club. L'Associacion Esportiva de Mónegue Fotbòl Club (oficialament en francés: AS Monaco FC) es un club de fotbòl fondat en 1924 e basat a Mónegue. Lo club jòga aüra en Liga 1 francéa. Jòga a domicili dins l'Estadi Loís II qu'ofrís 18 523 plaças.
Gela
Gela (Gela en Italian, Gela en Sicilian) es ciutat de la region autonoma de Sicília, Itàlia de la Província de Caltanissetta.
Herserange
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
]]
[[Categoria:Comuna de =
Sant Pèire dels Camps
Sant Pèire dels Camps (Saint-Pierre-des-Champs en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Megaloceros giganteus
Lo megalocèros (Megaloceros giganteus), sonat autres còps cèrvi grand de las torbièras, foguèt lo pus grand cervid qu'aja existit. Semblava un dam grandàs e sas banas mesuravan fins a 3,5 m d'una extremitat a l'autra. Emai qu'aja viscut dins Euròpa tota e dins una granda partida d'Asia pendent un mièg milion d'ans avans son extincion recenta, dins l'usatge internacional es sovent apelat irish elk pr'amor que d'exemplars nombroses foguèron descobèrts dins las torbièras d'Irlanda del quaternari.
Preux-au-Sart
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Préseau
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
thumb|left|Ancian camin pavé de Aulnoy a Préseau Préseau a situat sus la D73 a ieu-camin entre Valencianas e Bavay.
thumb|left|Ancien chemin pavé d'Aulnoy à Préseau Préseau est situé sur la D73 à mi-chemin entre Valenciennes et Bavay. ==Istòria==
Se tròba una primièra mencion del luòc en 1173 quand aquel se truca « Presel », littéralement « pré » o « prada ». Aquel es pas #qu'en 1724 que lo vilatge #recebre lo sieu nom actual.
En la primièra mitat del, lo caseriu compte 22 fuòcs. La populacion viu essencialament de l'agricultura, un cartulaire de 1448 pòrta a 308 muids, una huitelée e tres quartièrs, la superficie de las tèrras conreades.
Préseau Èra la una dels sièis pairies del comtat de Valencianas, #çò que significa qu'aquela tèrra seigneuriale s'es transmés pendent generacions per la via de la sang, de paire en fils o en filha o a defècte entre fraires, quitament entre cosins los mai prèps.
Après la familha de Préseau ja citada en la primièra mitat del #venir los Maubeuge, del Gardin, de Boidts, de Lannoy, de Baudrenghien abans los ostals de Croses, de Beaufremez, de Beauffort e de Mérode.
On trouve une première mention du lieu en 1173 lorsque celui-ci s'appelle « Presel », littéralement « pré » ou « prairie ». Ce n'est qu'en 1724 que le village reçut son nom actuel.
Dans la première moitié du, le hameau compte 22 feux. La population vit essentiellement de l'agriculture, un cartulaire de 1448 porte à 308 muids, une huitelée et trois quartiers, la superficie des terres cultivées.
Préseau était l’une des six pairies du comté de Valenciennes, ce qui signifie que cette terre seigneuriale s'est transmise pendant des générations par la voie du sang, de père en fils ou en fille ou à défaut entre frères, voire entre cousins les plus proches.
Après la famille de Préseau déjà citée dans la première moitié du vinrent les Maubeuge, du Gardin, de Boidts, de Lannoy, de Baudrenghien avant les maisons de Croix, de Beaufremez, de Beauffort et de Mérode.
Wikipèdia en bielorús (ortografia classica)
La Wikipèdia en bielorús (ortografia classica) (Вікіпэдыя) es la version en taraškievica de l’enciclopèdia en linha Wikipèdia.
Jurelang Zedkaia
Jurelang Zedkaia (13 de julhet de 1950 – 7 d'octobre de 2015) es un òme politic de las Illas Marshall que foguèt president de la Republica de 2009 a 2012.
Flux piroclastic
Un flux piroclastic es una mescla cauda (de 300 °C a 800 °C) de gases, cendres e fragments de ròcas que se desplaçan pels pendisses d'un volcan durant una erupcion de tipe explosiu. Pòdon aténher los 200 km/h e se produson quora se collapsa lo front d'un flux de lava. Lo volum pòt èsser de qualques centenats de mètres cubes entrò a un milièr de quilòmetres cubes, mas normalament passan pas detz quilòmetres cubes.
Courlon-sur-Yonne
Courlon-sur-Yonne es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha.
Flux piroclastic
Los flusses piroclastics son formats de doas parts: lo flux basal, que se manten prèp del sòl e conten los fragments pus grands, e la nívol de cendra que s'enauça en dessús del sòl. Son especialament perilhoses perqué devastan completament la zona que s'i desplaçan. Per exemple, la famosa erupcion del Vesuvi de l'an 79 d.C. devastèt Pompèi e Herculan amb los flusses piroclastics eissits del volcan.
Courlon-sur-Yonne
Geografia
Courlon-Sus-Yonne es un vilatge rural situat sul marge drech del Yonne, a 18 km al nòrd de Sentit, e traversat en tota la siá longitud per la Départementale 23 #que, de Sentit a Montereau, doble en la plana la RN 6.
Courlon-sur-Yonne est un village rural situé sur la rive droite de l'Yonne, à 18 km au nord de Sens, et traversé dans toute sa longueur par la Départementale 23 qui, de Sens à Montereau, double dans la plaine la RN 6.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Dempuèi lo Mièja Edat, Courlon i aviá assegurat la siá proteccion per una enceinte #que #forçar totun pendent las guèrras de Religion las huguenots quand, per punir los abitants d'aver-los pas dobèrts la siá pòrta, #metre a sac, a fuòc e a sang tot lo pòble e #incendiar la glèisa, lo 23 de setembre 1567. Mai tard, quand Henri IV se #esforçar, entre 1590 e 1594, de s'amassar de Sens e lo Sénonais, lo pòrti de Nivèrns, en tement #que Courlon pas #servir de refugi als ligueurs, #far desmantellar los sieus remparts, en daissant pas subsistir que los fossés. En 1776, Courlon comptava 220 fuòcs e 630 communiants. Lo sieu territòri compreniá 4 600 arpents #que 450 plantats en vinha. L'aire, ne disiá-se, i èra fòrça son e i i aviá totjorn agut dins lo país fòrça ancians. La glèisa paroissiale #èsser en principi jol patrocini del abbaye de Santa-Colombe, fondada près de Sens l'an 620 e #que deteniá a Courlon un fief important, en dependent de la distincion de Bray. Mas en 1196 lo drech de nomentament del curé i aguèt mes al archevêque. Totun, Santa Colombe conservarà sul bourg e los luòcs vesins, quitament après la transaccion passada en 1736 amb lo Rechoard, un drech de distincion #que lududes informava aperaquí 2 300 libres per an. Lo abbé de Santa-Colombe èra a Courlon gròs décimateur pel blat e partejava amb lo curé la dîme del vin. Totes los ans, una part d'aquela darrièra dîme i aviá extrach per distribuir a cada abitanta, après la primièra messa de Pâques, un pan de 10 onces ½. La glèisa Santa-Lop ( sègle), testimòni principal d'un ric passat, a classificat monument istoric dempuèi 1912. Fa l'objècte d'importants trabalhs de restauracion de las siás maçonneries e de tampas. De amplàries fossés, #que ne demòra qualques vestigis, environavan lo pòble. La municipalitat consagra una sala, dobèrta l'estiu, al pintor Henri Montassier nascut a Courlon en 1880.
Le nom du village, écrit aussi jadis Corlon et Courleon, s’est prêté à plusieurs étymologies. Il faut écarter le «cursus longus», ou «cours long», qui n’est qu’un plat calembour. On retient plus ordinairement le «Curteleonis» du siècle, comme formé de «curtem», le domaine, et d’un nom d’homme germanique tel que Leto. Courlon eut donc été originairement: le «domaine de Leto». On propose aussi de faire dériver Courlon de l’expression latine «curule vadum» qui désignait un gué carrossable. Un tel gué se trouvait aussi en aval de Sens, sous le nom de Courchanvaux. Cette dernière étymologie a du moins le mérite d’expliquer l’implantation d’un village en ce point stratégique qui devait conditionner son histoire et le développement de son économie. Le gué de Courlon fut en effet pendant des siècles un important lieu de passage et de transactions entre les villages des deux rives de la basse Yonne. Ce trafic fut encore amélioré en 1851 par l’établissement d’un bac; mais la construction du pont de Champigny-sur-Yonne en 1865 lui fut fatal. Par contre, le barrage destiné à alimenter en eau le canal de dérivation creusé en 1878 lui fut bénéfique, créant un magnifique plan d’eau très apprécié des pêcheurs et aujourd’hui des amateurs de sport nautique.
Dès le Moyen Âge, Courlon avait assuré sa protection par une enceinte que forcèrent néanmoins pendant les guerres de Religion les huguenots quand, pour punir les habitants de ne pas leur avoir ouvert leur porte, ils mirent à sac, à feu et à sang tout le village et incendièrent l’église, le 23 septembre 1567. Plus tard, quand Henri IV s'efforça, entre 1590 et 1594, de se rallier Sens et le Sénonais, le duc de Nevers, craignant que Courlon ne servit de refuge aux ligueurs, fit démanteler ses remparts, ne laissant subsister que les fossés. En 1776, Courlon comptait 220 feux et 630 communiants. Son territoire comprenait 4 600 arpents dont 450 plantés en vigne. L’air, disait-on, y était très sain et il y avait toujours eu dans le pays beaucoup de vieillards. L’église paroissiale fut d’abord sous le patronage de l’abbaye de Sainte-Colombe, fondée près de Sens en 620 et qui détenait à Courlon un fief important, dépendant de la seigneurie de Bray. Mais en 1196 le droit de nomination du curé fut remis à l’archevêque. Toutefois, Sainte Colombe conservera sur le bourg et les lieux voisins, même après la transaction passée en 1736 avec le Rechoard, un droit de seigneurie qui lui rapportait environ 2 300 livres par an. L’abbé de Sainte-Colombe était à Courlon gros décimateur pour le blé et partageait avec le curé la dîme du vin. Tous les ans, une partie de cette dernière dîme était prélevée pour distribuer à chaque habitant, après la première messe de Pâques, un pain de 10 onces ½. L’église Saint-Loup ( siècle), témoin principal d’un riche passé, est classée monument historique depuis 1912. Elle fait l’objet d’importants travaux de restauration de ses maçonneries et couvertures. De larges fossés, dont il reste quelques vestiges, entouraient le village. La commune consacre une salle, ouverte l’été, au peintre Henri Montassier né à Courlon en 1880.
Nòtas
<references group=N/>