cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Etruscs
Jòcs etruscs
thumb|Jogaire de cottaba, v. [[-510, musèu del Lovre]] Coma fòrça mai rites e tradicions grècs importats pels Etruscs, puèi transmés en granda partida als Romans, dentre los jòcs mai coneguts, los ludi, per lor representacion sus las frescas dels tombèls, las scènas dels vases a figure nere o  rosse, los objèctes que nos parvenguèron. Notam subretot lo lançat de gotas de vin sul kottabos, l'askôliasmos, un jòc d'equilibri sus una oire de pèl conflada d’aire e oilada, lo jòc de l'empusa, los jòcs del circ, , aquel de la pelota (episkyros o harpastum), los dats etruscs
Pel absorbent
Descripcion
La zone pilificaira forma un manchon de qualques centimètres de nautor al tèrme de la raiç just après la còfa e la zona d'elongacion. Se destruís de contunh pel naut, remplaçada per una sisa suberosa, alara que de pels nòus se forman a sa basa. Atal demora de contunh alunhat de la còfa e accompanha l'alongament de la raiç. Los pels an una vida transitòria de qualques jorns fins a qualques setmanas segon la vigor de la creissença.
Etruscs
Jòcs etruscs
Sovent aqueles jòcs èran de rites sacrats, destinats a las celebracions funèbras, coma la bòxa.
Pel absorbent
Descripcion
Lo nombre de pels absorbents es plan important e pòt despassar lo miliard amb una densitat podent capitar 2,000 pels per de superfícia racinària. Aumentan considerablament la superfícia d'escambi entre la raiç e lo sol. Un estudi per exemple denombrèt près de 15 miliards de pels absorbents sus un sol plant de segal, representan una superfícia de per une supefícia racinària totala que fa apr'aqui.
Etruscs
Medecina
Los Etruscs avián una bona coneissença de la medecina (anatomia e fisiologia).
Pel absorbent
Descripcion
Unas plantas son desprovesidas de pels absorbents, coma lo cocotièr (Cocos nucifera), d'autres plantas aquaticas o orchidèas epifitas de racinas aerianas...
Etruscs
Medecina
Teofrast (-380 — -370) escriguèt dins son Istòria de las Plantas :« Esquil establit dins las Elegias que l'Etruria es rica en mètges e que la raça etrusca es una d'aquela que cultiva subretot la medecina ».
Pel absorbent
Descripcion
Per las raices amb ectomicorizas, la formacion de pels absorbents foguèt inibida; lor ròtle d'absorpcion d'aiga e de nutriments es alara fa per las ifas de la mycota simbiòta.
Etruscs
Medecina
Segon l'Etrusca disciplina, recuèlh roman dels tèxtes de referéncia de las practicas religiosas e divinatòrias etruscas, la vida umana atengava al maximum 84 ans, divisada en dotze còp sèt ans e tant que l'èsser uman aviá pas atengut dètz còp sèt ans, podava conjurar lo destin per de rites propitiatòris.
Pel absorbent
Foncions
Los pels absorbents an per foncion principala l'absorpcion d'aiga, per compensar la transpiracion de las partidas aerianas, e d'elements minerals necessaris a la sintèsi de moleculas complèxas. An tanben un ròtle dins l'elaboracion d'associacions simbioticas amb de bacterias fixatriças d'azòt, coma las nodositats de las Fabacèas (Leguminosas) o las actinorizas.
Etruscs
Medecina
Fòrça escavacions arqueologicas descobriguèron fòrça sanctuaris que se trapèt de reproduccions anatomicas mòstrant de lors coneissenças dins aquel domèni.
Pel absorbent
Foncions
L'absorpcion d'aiga se fa, esquematicament, per osmòsi, lo mitan intracellular essent ipertonic al respècte de la solucion aquosa del sol. L'aiga pòt traversar la membrana per difusion mas intra majoritòriament per de pòres fòrça permeablas, las aquaporinas.
Etruscs
Medecina
Los etruscològs ne deduguèron que los « fidèes » demandavan en escambi de donas la garison de la partida malauta qu'èra reproducha o en cera o en gèis e plaçada al pé de sanctuari prèp del dieu venerat.
Pel absorbent
Foncions
L'absorpcion d'elements minerals, selectiva e independanta del flus idric ligat a la transpiracion, se fa amb transpòrt actiu. Gaireben totes son dirèctament posadas jos forma d'ions dins la solucion del sol (en solucion aquosa leugièrament acida, fòrça sals son dissociats). Unes (coma lo fèrre) son pas solubles jos aqueles pH o dificilament dissociables: son absorbats jos forma de quelats.
Etruscs
La prevencion
Per l'amenatjament de lor mitan de vida, trabalhèron de contunh dins la aboniment dels paluns e lo contraròtle dels cors d'aiga prèp de que èran bastidas las ciutats per la construccion de galeriás equipadas de placas de plomb perforadas permetent de menar l'aiga dins de luòcs que podavan stagnar e contribuir a la formacion d'agents patogèns.
Ponteceso
Ponteceso es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Etruscs
Botanica medicinala
Pels suènhs los Etruscs utilizavan:
Padrón
Padrón es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Etruscs
Termalisme
Los Etruscs èran adèptas del termalisme. Coneissavan las benfachs e las proprietats de las aigas termalas qu'emplegavan pel suènh de fòça malautiás. Las funts termalas èran de sanctuaris especializats e la possibilitat d'accés a las aigas se faisiá per etapas segon de rites apropriats coma la compra preventiva de las representacions votivas de las partidas anatomicas de sonhar (ex-voto anatomic), lor acrocatge suls parets del temple e l'imersion dins las aigas.
Teurgia en medecina
La medecina etrusca èra de tipe teurgic :
Lo diagnostic de la malautiá èra lo fruch de l'apèl als oracles e als prodigis, lor observacion determinavan tanben lo tradtement: Lo ritual religiós èra compausat de suplicas, priguièras, invocacions, processions, sacrificis d'animals mejans l'aruspici.
Quirurgia
D'entre las pèças arqueologicas trobada dins d'escavacions figuran fòrça aisinas quirurgicalas atal que fòrça representacions dins las tombas.
La circoncision èra practicada e de pèças arqueologicas representant d'organs anatomics coma le còr, los palmons, lo fetge, d'utèrs.
Odontologia
Los Etruscs èran d'aisits transformators de metals e utilizèron las tecnicas del trabalh de l'aur per ne far de protèsis dentarias Las dents devent remplaçar las mancantas èran maintengudas per des ponts en aur e èran tirada de dents animalas parfèctament adaptadas.
Ortopedia
Sus los esqueletas de las necropòlis, los etruscològs trobèron de membres fracturats, recompausats e sòudats, lo pacient avent subreviscut pendent d'ans.
Expandiment e declin
Lo maximum de la prosperitat e de l'espandiment de la civilizacion etrusca foguèt atengut entre 600 e 350 AbC. En -535 en efècte, los etruscs, alliats als Cartagineses (d'istorians emplegan l'expression de « Confederacion etruscocartaginesa »), emportèron la batalha navala d'Alalia (Aleria) al larg de Corsega, contra los foceans de Massalia, (colonia grèga de l'antica Marselha), dins la lucha que los opausavan pel contraròtle de Mediterranèa occidentala. L'arrèst de l'expandiment etrusc comencèt a la fin del meteis sègle, puèi venguèt lo declin pendent lo sègle -V. Roma foguèt la primièra a se liberar de la dominacion etrusca en caçant los Tarquins vèrs -509 ; puèi los Latins dins lor ensems se ne liberèron amb l'ajuda d'Aristodèma de Cumes a la batalha d'Aricia en -506. Las avançadas etruscas demorèron atal isoladas en Campania, s'aflaquiguèron aprèp la desfacha navala de Cumes en -474, e foguèron perdudas en -423 a la conquèsta de Capoá pels Samnits. Al nòrd, l'invasion galleses destruiguèt las ciutats etruscas de la val del Pò al començament del sègle -V. En -396, Roma conqueriguèt Véies, espandent atal son influéncia sus tota l'Etruria miègjornala. Pendent mai de dos sègles, a l'iniciativa l'una o del'autra de lors ciutats, los Etruscs lutèron contra l'espandiment romana. Mas en -295, pasmens que coalizats amb la populacion d'Ómbria, los galleses cisalpins e los Samnits, foguèron vencuts a la batalha de Sentinum: en qualques decennis foguèron totalament assujetits a Roma e inclusits, per de tractats especifics, dentre los « aliats » de la peninsula italiana, fins a que la ciutadaniá romana lor siá acordada pendent de la Guèrra Sociala de -90--88.
Eritatge cultural
thumb|Cratèri en calici etrusc Malgrat de la pèrda de lor autonomia politica, los Etruscs contunhèron a exercir encara una granda influéncia en Itàlia sul plan cultural, religiós e artistic. Roma, que jos August aviá fach d'Etruria la setena region d'Itàlia, subiguèt fòrtament lor influéncia, que demorèt dins las institucions, los biais de vida, la lenga, los gosts, l'amor del luxe, del faste e dels convits, la dança e la musica. Gosts etruscs atestats per las pinturas de las tombas, pasmens qu'aquelas darrièras nos rensenhan subretot suls gosts de las classas ricas, es a dire suls gosts d'una minoritat de la populacion. L'emperaire Claudi essent d'esperel un especialista de la cultura etrusca. L'esperit creatiu del pòble etrusc (un artesanat abil e las seunas tecnicas aprigondidas) surgissent de nòu fòrça sègles mai tard en Toscana pendent la Renaissença.
Los dieus romans, que fòrça pensan èsser empruntats als Grècs, son en realitat empruntats als Etruscs. Atal, los Etruscs veneravan Menrva, divesa armada, Tinia, dieu poderós del cèl, Turan, divesa de la poténcia feminina, los Tinias Clenar, bessons filhs de Tinia, o Hercle, filh de Tinia que foguèron impausat de trabalhs. Aqueles dieus èran pas representats avant que los Etruscs encontèron los Grècs e lor Panteon. Prenguèron doncas l'iconografia grècga per representar lors dius, que gardèron lor originalitat (an pas las meteissa istòrias). Los Etruscs en seguida transmetèron lor Panteon (noms e iconografias) als Latins (que surimpausèron aquel Panteon a lors pròpris divinitats anterioras).
La Triada capitolina romana (Jupitèr/Junon/Minèrve), marca culturala romana que fòrça vilas romanas bastiguèron un temple de triple cella es tanben eissida dels Etruscs, per qu'aquel tipe de temple es corrent. Aquel de Roma auriá estat inaugurat, segon la tradicion, en -509, primièra anada de la Republica aprèp aver caçat los reis etruscs. Çò que permet de deduire que fuguèt comandat e bastit jos la dominacion etrusca de la Vila.
D'autres simbòls, plan fortament roman, coma lo sèti curul dels senators romans, son dirèctament empruntats als objèctes de poder etrusc. S'agissiá d'un sèti plegadís per carris, privilègi aristocratic.
Ferabràs
thumb|250px|Representacion de Ferabràs dins una edicion de la fin del sègle XV Ferabràs (forma occitana; en francés es Fierabras) es un roman occitan de tematica epica carolingiana, escrich entre 1230 e 1240 e que compta aperaquí 5.000 vèrses. Es una adaptacion d'un cant de gesta francés de meteis nom qu'es de cap a 1170.
L'istòria
L'òbra conta de batalhas legendàrias, e entremièg l'istòria d'una sarrasina que ven crestiana per amor. Carlesmanhe ataca Espanha per i recuperar las relíquias de la Passion, que son dins las mans de l'emir Balan, que son filh, un gigant de mai de quatre mètres sonat Ferabràs, es un eròi vertuós. Vençut per Olivièr durant un combat, es illuminat per l'Esperit Sant e se convertís al cristianisme. Atacat pels sarrasins, es embarrat per son pare dins una torre. Pasmens sa sòrre Floripar, qu'es enamorada de Guiu de Borgonha, ajuda Rotland e Carlesmanhe a véncer Balan, que morirà en se negar a se convertir al cristianisme. L'òbra es una exaltacion del cristianisme coma vertut fantastica mai que coma un fe. Lo tèxt occitan inspirèt una version posteriora en italian, lo Cantare di Fierabraccia e Ulivieri dins la segonda part del sègle XIV. N'existisson tanben doas versions anglesas Sir Ferumbras (de la fin del sègle XIV o de la debuta del XV) e Firumbras qu'es incomplet. Una òbra anglesa del sègle XV Sowdon of Babylon combinèt aquesta istòria amb una autra òbra. L'escrivan espanhòl Calderón de la Barca empleguèt qualques elements d'aquesta istòria dins son drama La puente de Mantibile.
A Pobra do Caramiñal
A Pobra do Caramiñal es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Ferabràs
L'istòria
En 1823, lo compositor Franz Schubert escriguèt una opèra que sonèt Fierrabras, que se fondamentava sus cèrtas istòrias a l'entorn de la conversion del cavalièr.
Lo baume de Ferabràs èra un pocion magica que lo cavalièr trobèt dins sas aventuras e que foncionava coma gariment universal. Sa fama s'esperlonguèt mai enlà de las istòrias carolingianas e apareguèt coma un motiu dins lo Quichòte.
Marolles (Calvados)
Marolles  es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
A 12 km de Lisieux en lo País de Auge.
À 12 km de Lisieux dans le Pays d'Auge.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
O Pino
O Pino es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Boyeux-Saint-Jérôme
Boyeux-Saint-Jérôme en arpitan ( Boyeux-Saint-Jérôme en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Rois
Rois es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Boyeux-Saint-Jérôme
Geografia
Comuna de l'Ain, situada en lo Bugey, la municipalitat a compausat de sièis caserius : Boyeux, Sant-Jérôme, Châtillon-de-Cornelle, Cornelle, Lo Lancieux e Poncieux.
Lo territòri escarpé de la municipalitat es principalament compausat de pâturages, de vinhas e de bòsques. La municipalitat a traversat per de nombrós sentiers pédestres pittoresques.
Commune de l'Ain, située dans le Bugey, la commune est composée de six hameaux : Boyeux, Saint-Jérôme, Châtillon-de-Cornelle, Cornelle, Le Lancieux et Poncieux.
Le territoire escarpé de la commune est principalement composé de pâturages, de vignes et de bois. La commune est traversée par de nombreux sentiers pédestres pittoresques.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Pòble mencionat dempuèi lo.
Village mentionné dès le.
As Pontes de García Rodríguez
As Pontes de García Rodríguez es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Foucherolles (Loiret)
Foucherolles es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Martainville (Calvados)
Martainville  es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Rianxo
Rianxo es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Porto do Son
Porto do Son es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Bauma de Transit
Bauma de Transit (La Baume-de-Transit en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Atestacions istoricas
Leis atestacions istoricas son Ecclesia parrochial Sancti Sepulchri de Balmis, Tricastrinensis diocesis (1416), Castrum de Balmis (1437), Baulme de Transy (1539), Baulme de Trancy (1539), Baulmes (1585), Baume-Marat (1793).
Atestacions occitanas
F.Mistral a ortografiat La Baumo de Transit en nòrma mistralenca. Tanben en nòrma mistralenca, lo nom de la comuna es estat ortografiat Baumo de Transit, sensa article, per JL.Ramel e dins la revista L'Aiòli.
Realizacion fonetica e toponim occitan
Lo tèrme generic Bauma es localament regularament utilizat solet per designar la comuna. L'element especific Transit completa lo tèrme generic per identificar la comuna deies autrei Baumas, çò que dona per nom complet Bauma de Transit.
Lo nom de la comuna se pronóncia ['bawmɔ de tʀɑ̃'si]. L'apondon d'un article se pòt ausir dins l'usatge, probablament sota l'efiech de son existéncia dins lo nom francés, combinat amb lo fach que Bauma es tanben un nom comun. Se pòt notar la realizacion du diftong -AU- en [ aw ] e non pas en [ ɔw ], çò qu'es regular dins aquesta zòna de Droma.
Ribeira
Ribeira es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Infantariá de marina
L'infantariá de marina es tradicionalament formada dei tropas terrèstras embarcats sus lei naviris militars per lei protegir ò per menar d'operacions 	amfibias a partir d'una basa d'assaut maritima. Dempuei la fin de la Segonda Guèrra Mondiala, la distincion entre infantariás convencionala e de marina s'es estompada en causa dau desvolopament dei mejans de projeccion de fòrças. Pasmens, es demorada coma marca de tradicion d'un regiment ò designacion de tropas d'elèit.
Bonchamp-lès-Laval
Bonchamp-lès-Laval es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Geografia
Bonchamp Es limitrophe a l'èst de Laval.
Bonchamp est limitrophe à l'est de Laval.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Dry (Loiret)
Dry es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre e Vau de Léger.
Geografia
La municipalitat a situat sul marge esquèrre de la Loire a 20 km al sud oèst de Orléans, prèp de la rota départementale 951 en connectant Orléans a Bles e de las autoroutes A10 e A71.
La commune est située sur la rive gauche de la Loire à 20 km au sud ouest d'Orléans, proche de la route départementale 951 reliant Orléans à Blois et des autoroutes A10 et A71.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toques
Toques es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Santiso
Santiso es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Aiffres
Aiffres es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Lureuil
Lureuil es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Endre e la region dau Centre.
Aiffres
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Teo
Teo es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Brégnier-Cordon
Brégnier-Cordon en arpitan ( Brégnier-Cordon en francés) es una comuna francesa situada dins la region d'Auvèrnhe Ròse Aups e lo departament d'Ain.
Mellionnec
Melioneg en breton ( Mellionnec en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Brégnier-Cordon
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mellionnec
Geografia
Mellionnec Pichon bourg del "kreiz breizh" Centre-Bretanha se situa al limit del Morbihan. Lo Scorff, cors d'aiga importanta #que travèrsa lo departament del Morbihan, pren la siá font dins lo vilatge de Sant-Auny.
Mellionnec petit bourg du "kreiz breizh" Centre-Bretagne se situe à la limite du Morbihan. Le Scorff, cours d'eau important qui traverse le département du Morbihan, prend sa source dans le village de Saint-Auny.
Sada (La Coronha)
Sada es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Prunay le Temple
Prunay-le-Temple es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Ivelinas e la region d'Illa de França.
Nòtas
<references group=N/>
Girolles (Loiret)
Girolles  es una comuna francesa administrada per lo departament de Loiret de la region dau Centre e Vau de Léger.
Geografia
La municipalitat a situat en lo airal urban de Montargis.
La commune est située dans l'aire urbaine de Montargis.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
San Sadurniño
San Sadurniño es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Trazo
Trazo es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Drougez
Drougez en breton ( Drouges en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Geografia
Comuna de 1 165 a, l'activitat principala de la municipalitat es l'agricultura, totun qualques artesans i exercisson la siá activitat. Drouges A situat sus l'ais Vitré Châteaubriant a 7 km de la Guerche-de-Bretanha en lo triangle, Roazhon, Nantas, Laval. Distant De 45 km de Roazhon, 100 km de Nantas e 45 km de Laval, Drouges a coma cap de-luòc de costat La Guerche-de-Bretanha e fa partida de la Comunitat de Municipalitats del País Guerchais.
Commune de 1 165 ha, l’activité principale de la commune est l’agriculture, toutefois quelques artisans y exercent leur activité. Drouges est située sur l’axe Vitré Châteaubriant à 7 km de La Guerche-de-Bretagne dans le triangle, Rennes, Nantes, Laval. Distante de 45 km de Rennes, 100 km de Nantes et 45 km de Laval, Drouges a comme chef-lieu de canton La Guerche-de-Bretagne et fait partie de la Communauté de Communes du Pays Guerchais.
La Bauma d'Ostun
La Bauma d'Ostun (La Baume-d'Hostun en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Atestacions istoricas
Las atestacions istoricas son Balmas (1050), Balmas de Roianis (1070), villa de Balmis (1174), Balma Osteduni (1386), La Balme d'Otun (1430), Balma de Hosteduno (1485), La Baume Dotun (1571), La Baulme d'Aultun (1584), La Baume d'Autun (1788).
Atestacions occitanas
F.Mistral a ortografiat La Baumo d'Oustun en nòrma mistralenca. A tanben capturat per la comuna d'Ostun en mai d'Oustun una fòrma daufinenca Ostue.
Realizacion fonetica e toponim occitan
Lo tèrme generic La Bauma es localament regularament utilizat solet per designar la comuna. L'element especific Ostun completa lo tèrme generic per identificar la comuna de las autras Baumas, çò que dona per nom complet La Bauma d'Ostun.
Lo nom de la comuna es prononciat [la 'bomɔ dɔ'tœ̃]. La comuna es dins una zòna ont lo diftong -AL- de Balma, après una evolucion amb vocalizacion en -AU-, s'es simplificat en [ o ]. Quant a la prononciacion d'Ostun, lo -S- s'es escafat davant l'oclusiva sorda -T-, çò qu'es regular en nòrd de Droma. Se pòt notar tanben que la comuna es dins una region de transicion per çò qu'es la nasalizacion finala de las fòrmas en -UN ; es franc possible que, dins un passat recent, la prononciacion en [ ɔ'tœ̃ ] siguèsse en concuréncia amb una prononciacion en [ ɔ'tø ], que correspondriá mai a la fòrma Ostue donaa per Mistral.
Vedra
Vedra es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Buellas
Buellas en arpitan ( Buellas en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
Buellas A situat entre la plana bressane e lo scenari dombiste.
Buellas est située entre la plaine bressane et le plateau dombiste.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Val do Dubra
Val do Dubra es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Inercia
En fisica, l'inercia d'un còs dins un referencial galilèu (dich inercial) es sa resisténcia a una variacion de velocitat. L'inercia es en rapòrt amb la massa del còs: mai aquela es granda, mai la fòrça requerida per modificar son movement será importanta.
La nocion d'inercia es a la basa del principi d'inercia, primièra lei de Newton. Es encara considerada coma la nòrma en fisica classica. Se la calguèt tornar interpretar e l'aumentar per rebatir los desvelopaments de la teoria de la relativitat e de la mecanica quantica.
Istoric
Abans la Renaissença, la teoria mai generalament acceptada del movement dins la filosofia occidentala es la fisioca aristoteliciana que nega lo principi d'inercia: sgon la teoria del « movement natural » d'Aristòtel, un movement unifòrme rectilinha eternal (cosses pesucs o « greus » cap al bas coma la tèrra e l'aiga, cosses leugièrs cap al naut per l'aire e lo fuòc) es impossible dins un cosmos finit, alara que lo « movement violent » s'acaba quand la Fòrça que li donèt l'impulsion s'arrèsta de s'exercir, l'objècte, mòugut per una proprietat intèrna de finalitat, essent alara tornat cap son luòc natural de repaus.
Galilèu, per son principi de relativitat, abandonèt la teoria de l'impetus, descrich lo movement inercial (casuda liura, bòla sus un plan clinat) sens prepausar de leis.
Isaac Newton establiguèt lo primièr los principis matematics descrivent lo movement d'un còs, qu'es dins sa primièra lei, tanben coneguda jol nom de principi d'inercia.
Christian Huygens definiguèt las nocions de fòrça centrifuga (fòrça d'inercia d'un objècte en rotacion dins de referencials non inercials) e de moment d'inercia.
Newton s'inspirèt de trabalh efectuat par Galilèu e Descartes per l'enonciacion d'aquela lei dins sas Philosophiae Naturalis Principia Mathematica publicat en 1686.
En 1835, Gaspard Gustave Coriolis descriu matematicament dins son article Sus las equacions del movement relatiu dels sistèmas de cosses una autra fòrça inerciala, la fòrça de Coriolis.
Inercia, massa, eca
L'inercia es una proprietat precizada per lo principi d'inercia, valable dins los referencials inercials (mai exactament: definís aqueles referencials).
L'inercia, nocion qualitativa, es quantificada per la massa inerta qu'interven al moment de la definicion de la fòrça, la quita fòrça essent una quantificacion de l'idèa d'esfòrç necessari a influar sul movement inercial coma l'expausa lo principi d'inercia.
I a pas de teoria unica acceptada qu'explica la font de l'inercia. Diferents esfòrts notables a aquel nivèl los faguèron de fisicians coma Ernst Mach (vejatz lo principi de Mach), Albert Einstein, Dennis W. Sciama e Bernard Haisch, mas aqueles esfòrts foguèron totes criticats per de teoricians seguent.
Per respondre a la question recentament, on peut cal citar los trabalhs de C. Johan Masreliez (2006-2009), per l’edificacion d'una teoria del cosmos amb espandiment d'escala, , e aquels de Vesselin Petkov (2009).
Referencials
L'inercia s'exprimís diferentament segon lo tipe de referencial de l'observator.
Rotacion
Lo moment d'inercia es l'equivalent rotacional de la massa inerciala.
Aigonnay
Aigonnay es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Bambó
Los bambós forman une tribú apartenent a la familha de las Poaceae (Graminèas). Son caracterizats per de tijas formadas d'un cluèg clòts linhificat a la creissença fòrça aviada. Los bambós s'adaptèron a plan climas (tropicals, sostropicals, e temperats). Son donc presents naturalament sus totes los continents levat Euròpa e Antartida.
Lo bambó foguèt utilizat de fòrça biais de contunh dins l'istòria: coma planta ornementala, de manjar e de material.
Los rizòmas paquimòrfs
Son corts e espesses e s'encontran pels bambós de mata (Bambusa glaucescens, Bambusa vulgaris, Fargesia murielæ, ''Fargesia nitida'
Los rizòmas leptomòrfs
Son longs e prims e s'encontran pels bambós raiç orizontal (Semiarundaria, Sasa, Pleioblastus).thumb|120px|Fuèlha de Phyllostachys nigra
Fuèlha
Coma per tota graminèa, las fuèlhas comprenon una gaina o forrèl, envolopa del clèg, que presenta al suc una ligula e d'aurelhetas mas o mens desvelopadas. Lo petiòl es plan cort e lo limb fòrça long, de nervaduras parallèlas, constituís la partida mai aparenta de la fuèlha.
La fuèlha del bambó es donc clarament talhada, causa gaireben unic pel monocotiledònas, pels Poacèas. Los bambós essent pas arbres, an pas de brancas e cal pas parlar de « branca » de bambó, per nomenat en realitat la fuèlha del bambó.
Vilarmaior
Vilarmaior es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Bambó
Cluèg
thumb|esquèrra|Alara que lo bambó siá pas un arbre segon la botanica, se dich sèlva de bambó ([[Arashiyama, Kyoto, Japon)]] thumb|120px|Brot jove de bambó gigant La tija principala es un cluèg, o cana, linhificada, fistulosa (es a dire en forma tube) bugetada als noses. La creta visibla als noses es la traça de la gaina de las fuèlhas casudas. Lo cluèg pòt se divisar en rams fuelhoses, aqueles divisats en ramets.
Missy (Calvados)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bambó
Cluèg
La fusta dels cluèges, rica en silici, es fòrça dura resistenta. La talha de las tijas varia segon las espècias de mens d'un mètre fins a uns. La velocitat de creissença pòt èsser par qualques espècias fòrça espectaculara, fins un mètre per jorn (vigor que los Chineses aurián utilizat per ne far un supplici).
Florason
thumb|Inflorescéncia d'un bambó american
La florason dels bambós presenta de caracteristicas, que pasmens son pas totjorn verificadas:
La simultaneïtat de la florason es pas encara scientificament explicada. Un dels ipotèsis seriá una memòria genetica, una informacion contenguda dins l'ADN del bambó e diferenta segon cada espècia.
Las flors, puslèu raras, apareisson a l'aissèla de las fuèlhas, tanben sus las tijas jovas o sus las tijas d'edat. Son amassadas en epiculas.
Fruch
Lo fruch es amb la flor l'estructura mens coneguda dels bambós. De cariopses pòdon èsser trapada per qualquas espècias d'Arundinariinae.
Espandiment
La majora partida de las espècias de bambós son subretot originàrias d'Asia e d'America son presentas a d'altituds variablas, fins a dins l'Imalaia. De raras espècias son espontanèas en Africa continentala e en Oceania. Pas cap son espontanèas en Euròpa. Lor airal d'espandiment coneguèron una fòrta progression per la cultura. thumb| Nastus borbonicus, bambós endemics de l'illa de la [[Reünion]]
Cultura
thumb|Sèlva de bambó a [[Taiwan.]] A causa de la florason aleatòria du bambó, la cultura modèrna se fa amb porreta d'un tròç de rizòma servat amb las racinas. Lo bambó deu aver a l'entorn de quatre ans per poder èsser metre en porreta. Se pren un tròç de tres clèg consecutius per ne far una porreta. Los plants joves demandan d'ombra per rafrescar las racinas superficialas e los brots joves. Après d'ans lo fuelhatge sufís a portar l'ombra necessària. Se planta la mòta de rizòmas dins una tèrra fresca e umida, plan assecada en ivern. La plantacion se fa entre març e abril après las darrièras geladas o entre agost e setembre. La mòta es d'en primièr banhada en fasent atencion que se trenca pas puèi plaçada dins un sol trabalhat mesclat amb de terranha. Se cobrís fin finala de tres bonas jaças de torba. Un paissèl pòt èsser util. Assagar un còp per setmana pendent l'estiu. Atencion, las racinas e rizòmas son envasissentas e empachan lo rèsta de la vegetacion. Al començament de prima, cal copar las tijas inutilas au ras e abondar lo sol s'es paure.
Emponts
thumb|Emponts de bambós a Shanghai Lo cluèg de bambó es utilizat per sa resisténcia e sa leugieretat pels emponts dels Gratacèls. D'entre los dètz mai nauts del mond, aqueles del Two International Finance Center e Central Plaza  de Hong Kong, la Jin Mao Tower  de Shanghai, lo Shun Hing Square  Shenzhen o lo Citic Plaza  de Guangzhou (Canton), en China, tanben s'utilizèron aquel material.
Escritura e dessenh
Lo bambó es tanben utilizat en dessenh e en pintura, coma aisina per dessenhar amb la tinta de China.
Vimianzo
Vimianzo es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Bambó
Bambó e environament
Dins l'encastre d'una utilizacion del bambó dins la construccion coma material ecologicament performant, una equipa olandesa comparèt l'emprenta ecologica de l'acièr, del béton, de la fusta locala e exotica, e del bambó -importat de Costa Rica- per de construccions a çò lor. Es aquela del bambó qu'es mendra. Mas cal tanben soslinhar que los bambós son repertoriats coma espècias invasivas. D'espèceias, per lors aptituds a s'espandre amb lors rizòmas, fan un vertadièr prejudici à la biodiversitat dels ecosistèmas, sonque a l'escala locala.
Planta alimentària
thumb|Grelhs de bambó (takenoko) vendus al [[Japon]] thumb|Los [[panda gigant|pandas gigants se noirisson pas que de bambós.]] Los grelhs de totas las espècias son comestibles, pasmens qu'uns pòdon èsser pro amars. Phyllostachys edulis fa l'objècte de culturas industrialas. Los brots joves son culhits, coma se fa amb los espargues, al moment que puntan de tèrra. Gaireben totas las espècias se manjan pas crudas per que amaras. Son bolhidas o rostidas dins lor envelopa, que se lèva après e se talhona los brots pels preparar en salade, en fritura o en salsa. Los brots de qualques espècias (Sasa) pòdon èsser rostidas e majada dirèctament.
Valdoviño
Valdoviño es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Bambó
Planta ornamentala
Los bambós son de plantas decorativas pel fuelham, que verd o mirgalhat de blanc o de jaune, per lors tijas, los clègs, coma aqueles del Phyllostachys, que la coulors sont variadas: verd, negre, jaune, pigalhat, raiat, eca., e per lor portadura, de la planta cobrissenta a bambó de granda talha. Son sovent utilizats en matas a la talvèra de las pèças d'aiga o en barranha (Phyllostachys nigra henonis o Phylostachys nigra boryana). Se ne pòt far de bonsaïs, amb per exemple lo Phyllostachys humilis.
Pasta de papièr
Los bambós pòdon produire de pasta de papièr. Aquel usatge es fòrça ancian en China.
Textil
Amb mai d'un milièr d'espècias conegudas e fòrça aplicacions, lo bambó conqueriguèt lo mercat del textil amb fòrça publicitat. Un procés similari a la transformacion de la pasta de papièr en raiona permet de cambiar la cellulòsa del bambó en viscòsa. En 2004, la China - primièr productor mondial de bambós - exportèt l'equivalent d'un milion de dollars de bambós destinats al sector del textil.
Fabricacion de tissu moleton, esponga, velors utilizats per la fabricacion de pèrnas lavablas (per que absorbant) e mai.
Objèctes manufacturats
thumb|Grifolet de bambó.
Fabricacion de mòbles, postam, paissèls, canas de pèscas, arcs, instruments de musica de vent o de percussion, aisinas divèrsas (ventalhs, ombrelas, pòts à tabat, etuis, paniers…).
Après aver ensajat de centenas de substàncias, Thomas Edison imaginèt, en 1880, de montar sas ampolas de filaments de bambó carbonizats. E l'experiença capitèt.
Construccion
thumb|Construccion en una setmana d'un ostal 100 % bambó certificat parasismic e paraciclonic Se fa de construccions leugièras (ostalets, palfics, bugets). Simón Vélez es un dels arquitèctes màger dins la concepcion d'estructura en bambó.
Gondreville (Loiret)
Gondreville es una comuna francesa administrada per lo departament de Loiret de la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Charrey-sur-Seine
Charrey-sur-Seine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Gendrey
Gendrey es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Vilasantar
Vilasantar es un municipi de la província espanhòla de La Coronha e de la Comunautat Autonòma de Galícia.
Prunay en Yvelines
Prunay-en-Yvelines es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Ivelinas e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
La Chapelle-sur-Furieuse
La Chapelle-sur-Furieuse es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Champdor
Champdor en arpitan ( Champdor en francés) es una anciana comuna francesa situada dins lo departament d'Ain e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups. Lo 1èr de genièr de 2016, fusionèt amb Corcelles per formar la comuna novèla de Champdor-Corcelles.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bouchamps-lès-Craon
Bouchamps-lès-Craon es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Geografia
La municipalitat a situat en lo sud-Mayenne.
La commune est située dans le sud-Mayenne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Jol Ancian Regim, la municipalitat fasiá partida del fief de la baronnie angevine de Craon dépendait de la sénéchaussée principala d'Angieus e del país d'eleccion de Castell-Gontier.
Sous l’Ancien Régime, la commune faisait partie du fief de la baronnie angevine de Craon dépendait de la sénéchaussée principale d'Angers et du pays d'élection de Château-Gontier.
Le Manoir (Calvados)
Le Manoir  es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de Normandia.
Geografia
La comuna del Manoir es situada en Bessin a aperaquí uèit quilomètres de Bayeux e 6 quilomètres de las plajas del Desbarcament, dins la val de Seulles.
Las comunas pus pròchas son : Vienne-en-Bessin, Bazenville, Saint-Gabriel-Brécy, Villiers-le-Sec e Esquay-sur-Seulles.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo territòri de la municipalitat a viscut dempuèi l'epòca romaine, en testifica la hita milliaire descobèrta l'an 1819 près de la via Bayeux-Bénouville. Qualques vestigis de bastiment an egalament #èsser trobats sus una pèça de tèrra dicha la Granda Mionne, a costat del castèl de Beaupigny, en lo moment de registres practicats per Arcisse de Caumont l'an 1829.
Lo vilatge actual a establit sul camin longeant la Seulles #que duplica la via romaine al Anautita Mièja Edat. A mencionat per las primièras fes en 1025 jos Richard II, pòrti de Normandie, quand aquel dona la glèisa Santa-Pierre del Solar (- sègles) al abbaye de Jumièges.
Le territoire de la commune est habité dès l'époque romaine, en témoigne la borne milliaire découverte en 1819 près de la voie Bayeux-Bénouville. Des vestiges de construction ont également été trouvés sur une pièce de terre dite la Grande Mionne, à côté du château de Beaupigny, lors de fouilles pratiquées par Arcisse de Caumont en 1829.
Le village actuel est établi sur le chemin longeant la Seulles qui double la voie romaine au Haut Moyen Âge. Il est mentionné pour la première fois en 1025 sous Richard II, duc de Normandie, lorsque celui-ci donne l'église Saint-Pierre du Manoir (- siècles) à l'abbaye de Jumièges.
La Boissière (Mayenne)
La Boissière es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Geografia
La Boissière a situat sus l' anciana frontièra de la Anjau cara a la Bretanha.
La municipalitat a situat en lo sud-Mayenne.
La Boissière est située sur l'ancienne frontière de l'Anjou face à la Bretagne.
La commune est située dans le sud-Mayenne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo vilatge de la Boissière a situat al bòrd de l'anciana via romaine #que connectava Angieus a Roazhon. Una villa gallo-romaine a #èsser repérée sus fòtos aerianas.
A la fin del Mièja Edat, Anne de Bretanha venguda reina de França, daissa lo sieu nom a l'anciana via romaine venguda lo « camin de la Reina Anne ».
Jol Ancian Regim, de la Mièja Edat fins a la Revolucion francesa, la municipalitat fasiá partida del fief de la baronnie angevine de Craon dépendait de la sénéchaussée principala d'Angieus e del País d'eleccion de Castell-Gontier.
Demòra de l'anciana glèisa paroissiale de Sant-Christophe, lo chœur roman vengut la capèla Santa-Christophe.
Devrieg
Devrieg en breton (Drefféac en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
La Boissière (Mayenne)
Istòria
La municipalitat es egalament coneguda per lo sieu patrimòni : lo sieu bourg 1900, lo castèl de la Boissière e lo Solar de Merlin, luòc touristique creat l'an 2007 #que permet de descobrir la Mièja Edat e las siás legendas (veire Luòcs e monuments).
Le village de la Boissière est situé au bord de l'ancienne voie romaine qui reliait Angers à Rennes. Une villa gallo-romaine a été repérée sur des photos aériennes.
À la fin du Moyen Âge, Anne de Bretagne devenue reine de France, laisse son nom à l'ancienne voie romaine devenue le « chemin de la Reine Anne ».
Sous l’Ancien Régime, du Moyen Âge jusqu’à la Révolution française, la commune faisait partie du fief de la baronnie angevine de Craon dépendait de la sénéchaussée principale d'Angers et du Pays d'élection de Château-Gontier.
La commune est également connue pour son patrimoine : son bourg 1900, le château de la Boissière et le Manoir de Merlin, site touristique créé en 2007 qui permet de découvrir le Moyen Âge et ses légendes (voir Lieux et monuments).
Mondeville (Calvados)
Mondeville  es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La commune de Mondeville a fait l'objet de nombreuses fouilles
Saint-Laurent-de-Condel
Saint-Laurent-de-Condel es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Jos la Revolucion, Sant-Laurent-de-Condel absorbeix lo territòri de la municipalitat d'Acre.
Sous la Révolution, Saint-Laurent-de-Condel absorbe le territoire de la commune d'Acre.
Courcelles (Loiret)
Courcelles  es una comuna francesa administrada per lo departament de Loiret de la region dau Centre e Vau de Léger.
Geografia
Courcelles Se situa en lo Gâtinais, a aperaquí 48,5 km al nòrd-es de Orléans, la prefectura, e a aperaquí 11,5 km al sud-sud-es de Pithiviers, una dels dos jos-prefecturas del Loiret. La municipalitat a traversat per la Rimarde, aital coma per la Autoroute francesa A19, dempuèi junh 2009.
Es la 151 comuna situada sus la Méridienne Verda en materializant çò meridià de París.
Bèumont de Diés
Bèumont de Diés (Beaumont-en-Diois en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Courcelles (Loiret)
Geografia
La siá superficie es de 6,3 km².
Bèumont de Diés
Toponimia
Las atestacions istoricas son castrum Bellimontis (1165), ecclesia Beate Anne Bellimontis (1509), Beaumont en Diois (1750). H.Schook a ortografiat lo nom de la comuna Bèumont dins sa revista occitanista Lo Pitron , mai Beumont dins son Tresaur dau Dioàs.
Lo nom de la comuna es prononciat [ bɛw'mũ de 'djes ].
Courcelles (Loiret)
Geografia
I i aguèt un remembrement de 495 ectaras amb 386 proprietaris. Abans lo remembrement, la municipalitat comptava 2,917 parcelles en 1858 illòts de proprietats, comptava alavetz 10,5 quilomètres de camin. De contunh, après lo remembrement, 568 parcelles la compausavan e comptava 27 quilomètres de camin. Siatz una reduccion de 74 %.
Courcelles se situe dans le Gâtinais, à environ 48,5 km au nord-est d'Orléans, la préfecture, et à environ 11,5 km au sud-sud-est de Pithiviers, une des deux sous-préfectures du Loiret. La commune est traversée par la Rimarde, ainsi que par l'Autoroute française A19, depuis juin 2009.
Elle est la 151 commune située sur la Méridienne Verte matérialisant le méridien de Paris.
Sa superficie est de 6,3 km².
Il y eut un remembrement de 495 hectares avec 386 propriétaires. Avant le remembrement, la commune comptait 2,917 parcelles en 1858 îlots de propriétés, elle comptait alors 10,5 kilomètres de chemin. Puis, après le remembrement, 568 parcelles la composaient et elle comptait 27 kilomètres de chemin. Soit une réduction de 74 %.
Istòria
Çò de mès d'ancian document conegut a aquel jorn #que faga mencion de Courcelles a datat de 1123 : Bozon, abbé de Sant-Benoît-sus-Loire, concedís als religioses del Tribunal-Dieu, un drech de dîme suls bens #que possedís lo sieu monastèri a Courcelles. Lo abbé Thibault crompa en 1262 a Guillaume de Cottainville las tèrras #que possedís en las parròquias de Bouilly e de Courcelles per 50 libres parisis. Aquelas tèrras pòrtan encara lo nom de « tèrras del coan ». La parròquia de Courcelles èra del diocèse de Sens, dédiée a Sant-Jacques-çò de-Màger. S'i aunora egalament Sant-Hubert e Santa-Appoline. Lo curé #èsser longtemps escuelhut pel abbé de Sant-Benoît ; après 1709, o #èsser pel archevêque de Sens.
Courcelles est cité au début du (Curceles), comme appartenant au douaire d'une certaine Gile (Gisla), veuve d'un certain Roin (Rothing). Elle en fit don à l'abbaye de Gembloux que venait de fonder son petit-fils Saint Guibert, donation entérinée en 946 par une charte d'Othon.
Le plus ancien document connu à ce jour qui fasse mention de Courcelles est daté de 1123 : Bozon, abbé de Saint-Benoît-sur-Loire, accorde aux religieux de la Cour-Dieu, un droit de dîme sur les biens que possède son monastère à Courcelles. L'abbé Thibault achète en 1262 à Guillaume de Cottainville les terres qu'il possède dans les paroisses de Bouilly et de Courcelles pour 50 livres parisis. Ces terres portent encore le nom de « terres du couvent ». La paroisse de Courcelles était du diocèse de Sens, dédiée à Saint-Jacques-le-Majeur. On y honore également Saint-Hubert et Sainte-Appoline. Le curé fut longtemps choisi par l'abbé de Saint-Benoît ; après 1709, il le fut par l'archevêque de Sens.
Chaise-Dieu-du-Theil
Chaise-Dieu-du-Theil en normand (Chaise-Dieu-du-Theil en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Istòria
Cadièra-Dieu-de detlo-Theil es una municipalitat de 245 abitantas permanentas (recensement de 1999). Lo nombre total d'abitants (amb los résidents secondaires) s'elèva a 260.
La municipalitat de Cadièra-Dieu-de detlo-Theil a #èsser creat continuament a la réunification de dos pòbles, Cadièra-Dieu situat sul marge esquèrre de la Iton e Theil sul marge drech. Aquela réunification s'es concretat lo 4 de març de 1836.
Chaise-Dieu-du-Theil est une commune de 245 habitants permanents (recensement de 1999). Le nombre total d'habitants (avec les résidents secondaires) s'élève à 260.
La commune de Chaise-Dieu-du-Theil a été créée suite à la réunification de deux villages, Chaise-Dieu situé sur la rive gauche de l'Iton et Theil sur la rive droite. Cette réunification s'est concrétisée le 4 mars 1836.
Guilly (Loiret)
Guilly  es una comuna francesa administrada per lo departament de Loiret de la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa