cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grussan
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : Gruxan en 1080, Gruissanum en 1156, Castrum de Gruissano en 1165, Groissanum en 1227, Grussan en 1259, Castrum de Groyshano en 1289, Villa de Grussano en 1302, Gruyssanum en 1326, Groxsa en 1342, Castrum de Grossano en 1344, Ecclesia de Gruysano en 1445, Grussa, Gruyssa en 1537, Grussan en 1585, Grucssan en 1590, Gruixa en 1594, Greusa en 1594, Gruisan en 1671, Gruissan en 1781. La prononciacion occitana es Grusà, dins la grafia de l'abat Sabarthès, donc [gry'sa]. Grussan seriá lo resultat del nom gallic d'òme Grussius, ambe'l sufixe -anum. Autra solucion (tirada de Negre ?), totjorn ambe -anum, lo nom latin d'òme Crocius, foneticament malaisida. Cal precisar que -ano(n) es tanben un sufixe celtic e qu'un nom gallic ambe'l sufixe -an- es pas una formacion ibrida. Delamarre dins Noms de Lieux celtiques de l'Europe ancienne non cita ni Grussan nimai lo nom d'òme Grussios.
Ranchal
Geografia
Lo vilatge a situat en la nautor Beaujolais. Es limitrophe amb las municipalitats de Belmont-de-la-Loire e de Belleroche, comunas del departament de la Loire.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Santa Eulalia Bajera
Santa Eulalia Bajera es una comuna de la Rioja.
Auvers (Naut Léger)
Auvers (Auvers en francés) z-es una comuna auvernhassa situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Bateleire de las savanas
Lo Bateleire de las savanas (Terathopius ecaudatus (Daudin, 1800)) es un rapaç diürne qu'aparten a la familha dels Accipitridae. Es probablament a l'origina de l'ausèl Zimbabwe.
thumb|250px|left|Plan gròs
Manuel Ignacio de Vivanco
Manuel Ignacio de Vivanco Iturralde (Valparaíso, Chile, 15 de junh de 1806 - Lima, Peró, 16 de setembre de 1876) foguèt un militar e politician peroan. S'autoproclamèt president de Peró lo 20 de març de 1843 e servèt aquela foncion fins al 17 de julh de 1844.
Ancerville (Mòsa)
Ancerville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region del Grand Èst.
Geografia
Bordada al sud-oèst per la Marna, Ancerville es prèp de l'aglomeracion de Saint-Dizier, cap de-luòc de la Nauta Marna, mas se situa sul plan del Barrois,es lo 1er vilatge mòsian en abandonant la Champanha.
Bordée au sud-ouest par la Marne, Ancerville est proche de l'agglomération de Saint-Dizier, chef-lieu d'arrondissement de Haute-Marne, mais se situe sur le plateau du Barrois,c'est le 1er village meusien en quittant la Champagne.
Istòria
Segon las divèrsas étymologies que donen los documents e los autors, Ancerville (1180), Anserum villa, Ancrvilla (pouillé 1749), Anselmi villa (D. Calmet), Lo bourg apareis i aver #èsser al començament una d'aqueles villas gallo-romaines #que se #establir successivament sul sòl dels Gaules après la conquista de Jules César e #que, per la accroissement dels abitants agropats jos la proteccion dels senhors pendent lo Mejan Age, #venir pauc a pauc de las aglomeracions mai o mens importantas. Las antiquitats gallo-romaines, las monedas de las empereus, las sépultures e las armas trobadas a pusieurs recuperacions siá en la enceinte meteissa del pòble, siá en la campanha, autorizan aquela conjecture, sens #que se pòsca aver de besonh l'epòca ont #èsser fondat Ancerville. Mercés a la salubrité de lo sieu climat, a la posicion topographique del territòri gaireben tot entièr situat sus un scenari leugièrament ondulé de tucs e de vallées en inclinant verd lo sud oèst, mercés a la constitucion variada, a la fertilité de lo sieu sòl prigond en humus,a la riquesa del minaré dempuèi longtemps espetat e al facilitat d'o transformar en fèrre sus luòc al mejan dels forges a braces #que los foguets se alimentaient de combustible als bòsques contigus, coma la testifiquen las cantieradas de crassiers #que se'n tròba a cada passatge en los alentours del pòble, Ancerville viu la siá populacion créisser de manièra a formar una distincion considerabla. Pendent lo periòde de las invasions barbaras e lo regim de la féodalité fins al XIe sègle, se tròba pas cap de monument relatiu a l'istòria del pòble. Sòla la data de 1080 testifiqui l'existéncia d'un grop d'abitacions en #çò que #èsser probablament lo nuclèu primitif del pòble. (Extrai de Nòta sus Ancerville escrich pel abbé Gabriel Guèine, chanoine honorari de Verdun e aumonier de las madamas dominicanes de Bar lo Pòrti l'an 1893)
Selon les diverses étymologies que lui donnent les documents et les auteurs, Ancerville (1180), Anserum villa, Ancrvilla (pouillé 1749), Anselmi villa (D. Calmet), le bourg paraît avoir été au début une de ces villas gallo-romaines qui s'établirent successivement sur le sol des Gaules après la conquête de Jules César et qui, par l'accroissement des habitants groupés sous la protection des seigneurs durant le Moyen Age, devinrent peu à peu des agglomérations plus ou moins importantes. Les antiquités gallo-romaines, les monnaies des empereus, les sépultures et les armes trouvées à pusieurs reprises soit dans l'enceinte même du village, soit dans la campagne, autorisent cette conjecture, sans que l'on puisse préciser l'époque où fut fondé Ancerville. Grâce à la salubrité de son climat, à la position topographique du territoire presque tout entier situé sur un plateau légèrement ondulé de collines et de vallées inclinant verd le sud ouest, grâce à la constitution variée, à la fertilité de son sol profond en humus,à la richesse du minerai depuis longtemps exploité et à la facilité de le transformer en fer sur place au moyen des forges à bras dont les fourneaux s'alimentaient de combustible aux forêts attenantes, comme l'attestent les monceaux de crassiers que l'on trouve à chaque pas dans les alentours du village, Ancerville vit sa population grandir de manière à former une seigneurie considérable. Durant la période des invasions barbares et le régime de la féodalité jusqu'au XIe siècle, on ne rencontre aucun monument relatif à l'histoire du village. Seule la date de 1080 atteste l'existence d'un groupe d'habitations dans ce qui fut probablement le noyau primitif du village. (extrait de Notice sur Ancerville écrit par l'abbé Gabriel Renard, chanoine honoraire de Verdun et aumonier des dames dominicaines de Bar le Duc en 1893)
Oliva (Valéncia)
Oliva (Valéncia) es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Organizacion Meteorologica Mondiala
L’Organizacion Meteorologica Mondiala es una institucion especializada dei Nacions Unidas fondada lo 23 de març de 1950. Son ròtle es de participar a l'elaboracion dei nòrmas d'estandardizacion dei mesuras meteorologicas, d'encoratjar lei cambis d'informacions meteorologicas entre lei país, de desvolopar leis aplicacions meteorologicas per lo transpòrt ò l'agricultura e d'assegurar la coordenacion de projèctes internacionaus de recèrca ò de formacion.
Gara d'Agulhon
Foguèt mesa en servici en 1856 per la Companhiá dels Camins de fèrre del Miègjorn.
Es una gara de la SNCF, desservida per de trens TER Nòva Aquitània.
Situacion ferroviària
Establida a 35 mètres d'altitud, la gara es situada al punt quilometric (PK) 107,501 de la linha de Bordèu Sant Joan a Seta Vila.
T-62
Lo T-62 es un carri de combat sovietic aparegut en 1961 e derivat dau T-55. Son armament foguèt revolucionari car foguèt lo premier carri capable de tirar d'obús-flècha. La produccion en seria granda en Union Sovietica comencèt en 1962 fins a 1975. 20,000 exemplars foguèron fabricats. La Corèa del Nòrd e Checoslovaquia produguèron tanben aqueu veïcul.
Lu Chaslar
Geografia
miniatura|centre|Situacion dau Chaslar en Nauta Vinhana
Montelhs (Roergue)
Montelhs, (Monteils en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Santurdejo
Santurdejo es una comuna de la Rioja.
Intel Core (microarquitectura)
drecha|vinheta|Microarquitectura Core La microarquitectura Core es una microarquitectura x86 d'Intel, que succedís en 2006 a las arquitecturas P6 e NetBurst.
Foguèt utilizada per totes los processors x86 produches per Intel a l'epoca, dempuèi lo processor per ordinator portable fins al processor Xeon per servidor, d'abòrd gravats en puèi en.
Los processors de marca Core 2 utilizan exclusivament l'arquitectura Core.
Guilhèm de Vilaret
Guilhèm de Vilaret, nascut a Alenc cap a 1235 e defuntat en 1305 a Limassol (Grècia), foguèt lo 24en grand mèstre dels cavalièrs de l'Òrdre de Sant Joan de Jerusalèm de 1300 a sa mòrt. Abans aquò èra estat luòctenent e prior de Sant Geli, puèi rector del Comtat Venaicin per lo papa Gregòri X e conselhièr del rei Carles Ièr de Sicília.
Ricardo Bofill
thumb|Ricardo Bofill Ricardo Bofill o en catalan Ricard Bofill Leví (Barcelona, 5 de decembre de 1939 - 14 de genièr de 2022) foguèt un arquitècte catalan.
Biografia
Faguèt sos estudis a Barcelona, puèi a l'Escòla d'Arquitectura de Genèva.
En 1963, s'acompanha d'un grope d'arquitectes, engenhaires, sociològs e filosòfs, nuclèu de çò qu'es uèi lo Taller de Arquitectura, installat a Barcelona. Aquela equipa internacionala interven pertot dins lo monde e utiliza de tecnicas mai modèrnas e de son pròpri saber far acumulat pendent mai de 40 ans.
Lo dessenh de la vila es una disciplina plan aprigondida pel Taller de Arquitectura, coma dins las vilas europèas de Bordèu, Luxemborg e Madrid, e mai Boston als Estats Units d'America e Kōbe al Japon. D'entre los principals projèctes desvolopats en China i a lo concors per la Vila Olimpica de Quingdao, Landmark Buildings, ensems d’immòbles de granda nautor, los novèls quartièrs d’abitacions The Reflections e Sunshine Upper East Side, lo Shangrila Hôtel, (2009).
Lo quartièr d'Antigòna a Montpelhièr, que son projècte comencèt en 1980 contunha de s'enriquir de novèlas edificacions.
D'entre las grandas infrastructuras realizadas en Espanha cal signalar l’Aeropòrt de Barcelona el Prat en 1992 e son extension, lo novèl terminal T1, (junh de 2009) e a Madrid, lo Palais dels Congrèsses.
Dins lo domeni dels equipaments culturals, lo Taller de Arquitectura realizèt lo Centre de Musica l'Arsenal de Mètz, lo TNC, Teatre Nacional de la Catalonha a Barcelona, l’Escòla de Musica Shepherd, dins l’Universitat de Rice a Houston, e Lo Centre Cultural Miguel Delibes a Valhadolid.
Sas principalas influéncias son los arquitèctes Palladio, Mansart e Ledoux.
Fondèt en 1963, Le Taller de Arquitectura, a Barcelona amb Manuel Nuñez Yanowsky (autor de las « arenas de Picasso » a Marne-la-Vallée), Ramòn Collado e sa sòrre Ann, coma una cellula de « brainstorming transdisciplinaria ».
Qualques realizacions
Ricard Bofill realizèt mai de cinc cents projèctes dins una cinquantana de païses diferents.
Pierre Mac Orlan
thumb|right|Pierre Mac Orlan Pierre Dumarchey, dich Pierre Mac Orlan (Péronne, 26 de febrièr de 1882 - Saint-Cyr-sur-Morin, 27 de junh de 1970) foguèt un jornalista, paraulièr e romancièr francés.
Hartèra
Hartèra foguèt un movement politic occitan de joinesa localizat a Pau en Bearn. Se definiguèt coma lo movement de la joventut d'Occitània. Tenguèt una orientacion d'esquèrra plan marcada. S'es integrat al movement Libertat! en 2009.
Vesvres-sous-Chalancey
Vesvres-sous-Chalancey es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Olleria
Olleria es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Estacion de trabalh
vinheta|Un exemple d'espaci de trabalh artesanal pel [[Dessenh ajudat per ordinator|DAO.]] Una estacion de trabalh es una unitat foncionala informatica avent abitualament de capacitats de tractament especializat e integrant d'organes d'intradas-sortidas orientats vèrs un utilizaire.
Una estacion de trabalh utiliza un ordinator potent de mantun microprocessors religat a un malhum informatic que l'utilizaire pòt utilizar pel tractament, l'estocatge e l'afichatge de modelizacions o d'analisis complèxes gràcias a de logicialss multifenèstras.
Rohaire
Rohaire es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Treilles-en-Gâtinais
Treilles-en-Gâtinais es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Geografia
La municipalitat a situat en lo airal urban de Montargis.
La commune est située dans l'aire urbaine de Montargis.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Jol Ancian Regim, Treilles dépendait del archidiaconé del Gâtinais e del archevêché de Sens.
Sous l'Ancien Régime, Treilles dépendait de l'archidiaconé du Gâtinais et de l'archevêché de Sens.
Sojuela
Sojuela es una comuna de la Rioja.
Sorzano
Sorzano es una comuna de la Rioja.
Olocau
Olocau es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Girona Futbol Club
thumbLo Girona Futbol Club qu'ei un club de fotbol de la vila catalana deu medish nom.
Que ho fondat en 1930 e que pugè en Purmèra division deu campionat espanhòu en 2017. DEsempuish que tornè baisha totun.
La soa casa qu'ei l'Estadi Municipau de Montilivi, estreaten 1970.
Qu'ei de destaca que lo 29 d'octobre de 2017, en plena crisi dau Procès catalan, que vencè lo Real Madrid, siant Carles Puigdemont, lo president destituit, ancian cónsol de Girona e suportaire conegut deu club.
Origny-le-Butin
Origny-le-Butin es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Bastida de Marnhac
La Bastida de Marnhac (Labastide-Marnhac en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Escles
Escles es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Geografia
Escles Es una municipalitat de la Vôge constituida de tres caserius : Maupotel, lo Void de Escles e lo Centre. Espina dorsal de las monts Falçs, la linha de parteja d'aigas entre mar del Nòrd e Mediterrani délimite lo sud del territòri : lo Madon, afluent de la Moselle, i nais a qualques quilomètres de la font de la Saône a Vioménil.
Escles est une commune de la Vôge constituée de trois hameaux : Maupotel, le Void d'Escles et le Centre. Épine dorsale des monts Faucilles, la ligne de partage des eaux entre mer du Nord et Méditerranée délimite le sud du territoire : le Madon, affluent de la Moselle, y naît à quelques kilomètres de la source de la Saône à Vioménil.
Istòria
thumb|left|250px|Eglise del Invention de Sant-Etienne Escles, #que se'n coneis pas pas lo nom ancian, èra una bourgade gallo-romaine sus la via activa de Cor (Anautita-Saône) a la vallée de la Moselle.
Cap de-luòc d'un ban en comprenent tanben Lerrain e Vioménil, Escles aperteniá al bailliage de Darney. La siá glèisa, jol vocable de sant Étienne, èra lo banc d'un doyenné del archidiaconé de Épinal, al diocèse de Sant-Dié. La curació èra a la collation del capítol de Remiremont e al concors.
A la Revolucion, Escles ven çò cap de-luòc d'un costat del district de Darney, costat absorbit l'an 1801 per aquel de Darney.
La populacion arribada a lo sieu apogée l'an 1846 amb 1560 abitants.
Lo pòble, al centre de la bohada descendent del 11 de julhet de 1984, a patit d'importants dégâts per la grêle e lo vent.
thumb|left|250px|Eglise de l'Invention de Saint-Etienne Escles, dont on ne connaît pas le nom antique, était une bourgade gallo-romaine sur la voie allant de Corre (Haute-Saône) à la vallée de la Moselle.
Un gué (vadum) traversant le Madon explique la dénomination du Void.
À la Révolution, Escles devient le chef-lieu d'un canton du district de Darney, canton absorbé en 1801 par celui de Darney.
La population atteint son apogée en 1846 avec 1560 habitants.
Le village, au centre de la rafale descendante du 11 juillet 1984, a subi d'importants dégâts par la grêle et le vent.
Exploracion
L’exploracion es l'acte de cercar a descurbir una causa desconeguda, generalament un luòc geografic, un pòble, d'informacions ò de ressorsas. Lo tèrme referís sovent a l'exploracion geografica qu'aguèt un ròtle istoric important de l'Antiquitat a la premiera mitat dau sègle XX. La figura de l'explorator de regions desconegudas venguèt un classic de l'imaginari e foguèt adaptada mai d'un còp en literatura. Pasmens, pòu far referéncia a l'estudi d'un sistèma desconegut en medecina (operacion destinada a obtenir d'informacions sus un organ...), en geologia (prospeccion miniera), en filosofia (estudi d'un subjècte), en astronomia (descubèrta de la superficia dei planetas...) ò dins d'autrei domenis.
Paulhac (Nauta Garona)
Paulhac (Paulhac en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de la Nauta Garona e la region administrativa d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Comuna de l'airal urban de Tolosa situada a 22 km al Nòrd-Èst de Tolosa.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Paulhac èra de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de l'archidiocèsi de Tolosa e de la senescauciá de Tolosa. Le vocable de la glèisa es Nòstra Dòna. Tanlèu 1790, Paulhac èra del canton de Montastruc.
Villecerf
Villecerf es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Ciconiiformes
L'òrdre dels ciconiifòrmes compren classicament 5 familhas d'ausèls eissanquièrs, repartidas en 3 sosòrdres :
Sotes
Sotes es una comuna de la Rioja.
Bandièra de la fiertat bisexuala
vinheta|La bandièra de la fiertat bisexuala. vinheta|Militants bisexuals a la [[marcha de las fiertats de Londres de 2016, amb las colors de la bandièra bi.]] La bandièra de la fiertat bisexuala foguèt concebuda per Michael Page en 1998 afin de donar a la comunautat bisexuala son pròpri simbòl comparable a la bandièra arcolan de la comunautat LGBT dont fa partida. Sa fin èra d'acréisser la visibilitat dels bisexuals, tant demest la societat dins son ensemble e al sen de la comunautat LGBT.
Faverdines
Faverdines es una comuna francesa, situada dins lo departament de Char e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mottier
Mottier es una comuna arpitana dau Daufinat, situada dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Piedigriggio
Pedigrisgiu en còrs (Piedigriggio en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Niederbronn-les-Bains
Bad Niederbronn en alemannisch (Niederbronn-les-Bains en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
La localité a traversat en tota la siá longitud pel Falkensteinerbach, un jos-afluent del Rhin.
La localité est traversée dans toute sa longueur par le Falkensteinerbach, un sous-affluent du Rhin.
Ontinyent
Ontinyent es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Classificacion d’Aarne e Thompson
La classificacion d’Aarne e Thompson (AaTh) es un catalòg que regropa los contes segon los elements comuns e lor assigna un numèro que facilita las comparacions entre relats de diferentas culturas e entre versions de la meteissa istòria.
Bellicourt
Bellicourt es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Geografia
Bellicourt se tròba sus la RD 1044, ex-RN 44 dintre Cambrai e Sant-Quentin e a lo-dessus del principal tunèl del canal de Sant-Quentin. Lo caseriu de Riqueval, situat al sud del bourg, marca l'intrada del tunèl, #lo que arriba a Vendhuile. Los péniches en transitant entre lo Escaut e la region parisienne son tractées per un toueur #qu'es lo darrièr de França, e que # los VNF an obtengut per el lo renauiment de la concession d'espleitacion per 15 ans encara.
Bellicourt se trouve sur la RD 1044, ex-RN 44 entre Cambrai et Saint-Quentin et au-dessus du principal tunnel du canal de Saint-Quentin. Le hameau de Riqueval, situé au sud du bourg, marque l'entrée du tunnel, lequel atteint Vendhuile. Les péniches transitant entre l'Escaut et la région parisienne sont tractées par un toueur qui est le dernier de France, et pour lequel les VNF ont obtenu le renouvellement de la concession d'exploitation pour 15 ans encore.
thumb|left|Lo canal a Riqueval, llogaret de Bellicourt Bellicourt se tròba a la rota RD 1044, entre Cambrai e Saint-Quentin, d'ont es a 13 quilomètres e jol principal tunèl del canal de Saint-Quentin.
Bellicourt es troba a la carretera RD 1044, entre Cambrai i Saint-Quentin, d'on està a 13 quilòmetres i sota el principal túnel del canal de Saint-Quentin.==Istòria==
Terroba
Terroba es una comuna de la Rioja.
Otos
Otos es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Saint-Julien-des-Landes
Saint-Julien-des-Landes es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Vendea e la region daus País de Leire.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Garait
Garait (prononçat en marchés coma en francés, en francés Guéret) es una comuna occitana de Lemosin situada dins lo departament de Cruesa e la region de de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Hans Fischer
left|80px|Medalha prèmi Nobel
Garait
Geografia
left|thumb|400px|Lu Lemosin linguistic e administratiu, Garait e sas vilas principalas
Hans Fischer
Hans Fischer (1881-1945) foguèt un quimista alemand. Recebèt lo Prèmi Nobel de Quimia en 1930, per sos trabalhs sus la constituion de l'emina e de la clorofilla e especialament per la sintèsi de l'emina.
Garait
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Courmas
Courmas es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Garait
Edat Mejana
Es au sègle VIIen que Lantarius, compte de Limòtges, persuadèt lo monge Pardulf (o sant Pardós) de rejónher son domeni rural de Waractus. Pardulf, ermita reputat per sos poders de taumaturg, i venguèt abat d'un monastèri a l'entorn dauqual un vilatge se bastiguèt. L'ensems foguèt destruit pels Vikings au, mas una modèsta ciutat i foguèt rebastida, que donèt naissença a Garait.
Courmas
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Garait
De las guèrras de religion a la Revolucion francesa
En 1514 la vila ven capitala de la Marcha. Puèi en 1790 sa vocacion de sètge administratiu se vegèt confirmada quora la vila es chausida coma chapluec de departament. Entre 'quelas doas datas, Garait coneis plusors insurreccions contra l’impòst, la maltôte : le 1èr de junh de 1705, seguent l’exemple daus abitants de Limòtges, plusors centenas d’insurgents atacan los emplegats de las Bòrias genaralas e los uissiers, totes encharjats de levar l’impòst. Dins lo vam, la fola lapida l’entrepaus de la bòria daus tabats. Dins 'quelas afaires, la solidaritat populària se manifesta e las autoritats municipalas aiman mai far pas res. En 1785, tornarmai plusors centenas d’abitants de la vila capitan de desliurar una femna.
Fraates V
Fraates V (o Fraataces) foguèt lo rei de l'estat part de 3 abC a 4 apC. Succidiguèt a fraates IV. En 4 apC, fuguèt destituat. Orodes III li succediguèt.
Garait
Segle XIXen
En junh de 1848, los revoltats d'Ajanh son de païsans de las comunas d'Ajanh, Lada Peire e Piònac que marchan vers Garait. Vòlon desliurar lors camaradas emprisonats per s'estre opausats a l'impòst que l’Assemblada conservatritz ven de votar en junh de 1848 A l'Intrada de la vila, l'afrontament emb la Garda nacionala fa setze mòrts entre los manifestants. Pendant la Segonda Republica, la comuna de Garait es de gaucha (la Montagne).
Dempuèi l'Edat Mejana, coma dins totas las comunas dau departament, beucòp d'òmes partissián chasca an dins las grandas vilas sus los chantièrs dau bastiment per se faire embauchar coma maçon, charpentièr, lausaire... Es aital que los maçons de la Cruesa venguèron bastisseires de catadralas, en 1624, bastiguèron la pansièra de La Rochèla, au sègle XIX, participèron a la construction dau Paris dau baron Haussmann. Inicialament temporària de mars a novembre, l'emigracion venguèt definitiva : aital Cruesa perdiguèt la mitat de sa populacion entre 1850 et 1950.
Segle XXen
Pendant la Segonda Guèrra Mondiala, nombrós crosauds requerits per lo Servici dau trabalh obligatori rejonhon los camps daus maquisards. Entre eles, tres joves de Garait John Allan Colomb, 21 ans, Robert Janvier, 18 ans e Jacques Nouhaud, 19 ans seràn tuats pels alemands lo 7 de setembre de 1943 dins lo bòsc de Toraud. Albert Fossey alias François èra en 1943 lo cap departemental adjonch daus Movements units de la Resisténcia (MUR) de la Cruesa, puèi le chap departementau daus maquís de l'Armada secreta de la Cruesa. En 1944 serà lo chap departementau daus FFI de Cruesa emb lo grad de luòctenent-colonel. Lo 7 de junh de 1944 dirigiguèt la prumièra Liberacion de Garait puèi los alemands tornèron prendre la vila lo 9 de junh. Après una guerilha dins l'ensems dau departament, Garait es tornarmai desliurat lo 25 d'agost de 1944 per los maquisards dau comandant François. Es Roger Cerclier que recebèt la redicion de la garnison alemanda de Garait. Dins las annadas 1960, los enfants reünionés envejats en Cruesa èran aculhits tre lors arrivada dins un fogal de Garait. Puèi èran envoiats dins de familhas d'acuelh en Cruesa. Uèi es l' l'Espaci Creòl qu'ocupa los bastiments.
Blason
thumb|center|150px|en francés :D'azur à la forêt de sinople sur une terrasse du même, au cerf passant d'or brochant sur le tout.
Intercomunalitat
Dempuei lo de genier de 2013, Garait es lo chapluec de la comunautat d'aglomeracion dau Grand Garait. Abans la creacion dau Grand Garait, la comuna fasiá chapluec de la comunautat de comunas de Garait Sent Vauric.
Andernay
Andernay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Trans (Mayenne)
Trans (Mayenne) es una comuna francesa administrada per lo departament de Mayenne de la region dels Païses de Léger.
Andernay
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Trans (Mayenne)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tirgo
Tirgo es una comuna de la Rioja.
Paiporta
Paiporta es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Sergei Rakhmaninov
thumb|Sergei Rakhmaninov (1901) Sergei Vasilievich Rakhmaninov (Сергей Васильевич Рахманинов, 1873-1943) foguèt un compositor e pianista rus del començament del sègle XX.
Icaria
Icaria (en grèc modèrne : Ικαρία), localament Nicaria (Νικαριά), amb per ancian nom Dolequè, es una illa grèga de la mar Egèa orientala. Son nom ven d’Icar, lo filh de Dedal dins la mitologia grèga, que será casut dins la mar pròcha de l’illa.
Etimologia e mitologia
Doas originas son prepausadas pel nom de l'illa. Poiriá venir del fenician Ikor que fariá referéncia a l'abondància de peissons se trapant dins las aigas a l’entorn d’Icaria. L'interpretacion mai espandida es aquesta de la legenda d'Icar, filh de Dedal, casur dins las aigas près de l'illa alara que las alas que li aviá permés de s'escapar del laberint fondèron que s'èran aprochat tròp près del solelh.
Situacion
esquèrra|vinheta|Armenistis e Gialiskari sus la còsta nòrd de l'illa Icaria se situa a l'èst de la mar Egèa, entre Samos, situada al Nòrd-Èst a 10 milas nauticas, Miconos, a 26 milas a l'oèst e Quios, a 56 milas  al nòrd. L'illa es a 143 milas nauticas del Pirèu.
Icaria es a vegada considerada coma partida de las esporadas orientalas, a vegada de las esporadas miègjornala amb lo Dodecanés.
Geologia, relèu e vegetacion
Es una de las mai grandas illas de la mar Egèa orientala: sa còsta s'espandís sus e sa superfícia totala es de. Ten una forma alongada e s'espandís del nòrd èst al sud èst. Es gaireben tota cobèrta pel mont Ateras (ancianament Pramnos), que lo suc mai naut es lo pic Melissa (1 040 m). Aqueste mont pren tota la longor de l'illa e s’acaba en terrassas cap al sud. Al nòrd i a la sola region de plana a Cambos e Faros. L'illa a la forma d'una nau capvirada, coma l'aviá observat al sègle XV lo vitjaire Cristoforo Buondelmonti,.
L'illa fa partit d'un vast ensems geologic anant de l'Asia menora a las Cicladas. Sa formacion geologica es d’aprochar d’aqueta de sa vesine Samos. Es subretot compausada de sistres metamorfics (gneiss subretot amb d’inclusions de marbre e micasistre). Al sud (Agios Nikolaos) se trapa una vasta zona de bauces argiloses. Suls dotze vilatges de l'illa, onze son montanhoses. Sol Evdilos, al nòrd d'Icaria es miègmontanhós.
Climat
Lo clima es tipicament mediterranèu, amb de precipitacions annalas de mai de. La temperatura mejana annala atenh los, amb una mejana dels maxims de e de minims de. De fums frequents e de nivòls fasent los sucs pro umids, quitament en estiu. De vents del nòrd e del nòrd oèst pro fòrts bufan tota l'annada. L'ivèrn es cort, doç, amb fòrça aigacis.
Flora e fauna
L'aspècte pelat dels suc de l'Ateras es subretot lo resultat de las pasturas. Las pichonas zonas estalivadas indican que l'illa èra entièrament cobèrta de boscs.
Administracion
vinheta|Le dèma d'Icaria dempuèi la reforma Kallikratis (2010) Icaria forma un dèma (municipalitat) e un districte regional de la perferia d'Egèa Septentrionala. Avant la reforma Kallikratis (2010), èra del nome de Samos.
vinheta|250x250px|Agios Kirykos.
Preïstòria e periòde arcaïc
De rèstes neolitics foguèron trobats dins diferents sites de la region de Cambos, datant d'unes 70000 AbC. Dins la region d'Agios Kyrikos, de rèstes de fondacions d'abitacions foguèron descobèrts. E dins diferents luòcs de l'illa, d’esplechs e d'autres objèctes foguèron trobats. Es provat que l'illa èra abitada pendent lo periòde geometric. Près de l'acropòli de Katafygi (region d'Agios Kyrikos), de las tombas d’aqueste periòde foguèron descobèrtas. Sul site de Nas, de terralhas del sègle VII AbC. foguèron ecavadas.
Pendent las guèrras medicas, Icaria èra jos la dominacion pèrsa. Es enseguida venguda una de las primièras aliadas d'Atenas pendent la Primièra Aliança Ateniana. Après la Guèrra del Peloponés, dins las annadas 405 - 394 AbC., l'illa casèt sota lo contraròtle de Esparta. Pendent lo sègle IV AbC., las ciutats de l'illa formavan una confederacion jol nom d'Icaria.
Periòde ellenistic e roman
Pendent lo periòde ellenistic, a l'epòca de las lutas entre los successors d'Alexandre lo Grand, Icaria foguèt successivament conquerida per Ptolemèu I, Demetrios Poliorcèta, Antiòc, lo rei de Pergam per, fin finala, èsser incorporada dins l'Empèri roman en 133 AbC. De fonts mencionan qu'al sègle I AbC., l'illa èra desolada e que los abitants de Samos l'utilizavan coma pastura pel bestial.
L'anciana ciutat d'Ini Seriá localizada per las roïnas descobèrtas près de Cambos. Força fragments, d’ancianas esculpturas e d’inscripcions son encara visiblas sus unas parets d’edificis. Sul puèg d'Agia Irini, los rèstes d'un barri de cencha foguèron descobèrts. Dins la mèsma region e a Raches, de cementèris dels sègle V e  IV Ab<abbr class="abbr nowrap" title="avant Jésus-Christ">C. Foguèron descobèrts sus la còsta. Las recercas sus las inscripcions confirmèron que l'illa aviá adoptat lo culte d'Artèmis Tauropolos, una divesa d'origina orientala, subretot a Nas. Près de Katafygio i a una granda acropòli e a costat un cementèri del peròde classic comaneçar foguèt decobèrt.
Lo vilatge de Therma, al sud de l'ille, s’espeliguèt a caisa de la preséncia de sas fonts terapeuticas.
Periòde bizantin
Lo vilatge d'Ini, al nòrd de l'illa, venguèt celèbre. Pendent los sègles VII e VIII, Icaria, coma d'autras illas de la Mar Egèa, es de contunh atacada per de piratas, subretot los Sarrasins. Per se protegir d’eles, los abitants bastiguèron los celèbres ostals « antipiratas », tot de pèire, invisibles dempuèi la mar.
En 1191, lo Genivés Benest I conquerís l'illa. Passa en seguida dins las mans de Bizanci, puèi en dels Genoveses. Pendent lo periòde bizantin, Icaria èra plaçada jos l'autoritat genovesa de Chios. La resisténcia dels Icariens es descricha atal: « Los provedits an quitat l'illa e son anats a Chios, en Crimèa e en Africa (Egipte), alara los pavres prenguèron los monts. ».
Es subretot per fugir los piratas que los abitants quitèron la còsta e s'installèron l'interior de país. Lo sègle XV es marcat per las atacas des piratas, coma lo celèbre Barbarossa que provòca la terror dins las illas de la mar Egèa. Los abitants se refigian alara dins los monts. Lo vilatge de Lagada data d’aquesta epòca. Es situat dins un val abrigada pels monts, al tèrme oèst de l'illa.
Ocupacion otomana
L'illa passa jos dominacion otomana en 1524.
De 1835 a 1869, Icaria, Leros, Calimnos e Patmos constituiguèron la província otomana autonòma de Tetranesia, dirigida per quatre Ancians. Los Icariens resistisson tanben a l'ocupacion en jetant lo primièr agha turc d'un ròc amb son palanquin « e sas campanas que sonèron » prenent l'entièra responsabilitat de lor acte: « Mèstre, l'avèm fach, totes » an dich.
Finalament, pendent d’années, l'illa èra considerada coma inabitada de biais que ni los piratas, ni los Turcs occupèron l'illa pendnet lo primièr sègle de la dominacion otomana.
A partir del sègle XVIII, de pichonas comunautats s'installèron sus las còstas e bastiguèron de vilates.
Al sègle XIX, lo comerci se devolopa amb los mercands d’Esmirna e l’iila produch de carbon vegetal, de rasims e du vin. Gaireben totas las construccions publicas, glèisas, escòlas, les carrièras e de ponts de pèire datan d’aqueste periòde.
Segonda Guèrra mondiala
L'illa coneguèt de grandas pèrdas materialas e umanas pendent la Segonda Guèrra mondiala, sota l'occupacion italiana puèi alemane. Lo nombre exacte de victimas es pas conegut, mas dins lo sol vilatge de Karavostamo, mai de cent personas son mòrtas de fam.
Epòca modèrna
Lo nivèl de vida melhorèt fòrça après las annadas seissenta, quand lo govèrn grèc comencèt a investir dins las infrastructuras de l'illa per favorizar lo torisme.
Icaria es tanben considerat coma una de las cinc « zonas blavas mondialas », regions que coneisson una longevitat excepcionala de lor populacion. A Icaria, una persona sus tres atenh los, sa populacion conéis « un taus de càncer de 20 % mai bas e un taus de malautiás cardiacas de 50 % mai bas e gaireben pas de deméncias. »,.
Transpòrts
Dempuèi la construccion en 1995 del pichon aeropòrt, i a de vols gaireben cada jorn depuèi l'aeropòrt d'Atenas.
Termalisme
Icaria es coneguda per sas fonts termalas. Dos vilatges se nomenan « Therma » o « Loutra »: un a dos quilomètres al nòrd d'Aghios Kyrikos e l'autre, a dos quilomètres al sud-oèst.
Dialècte
Lo dialècte d'Icaria presenta d'importantas especificitats. Segon lo linguïsta grèc Chatzidakes, lo dialècte d'Icaria aparten al grop del Sud e es pròche d’aqueste de las illas del Dodecanés, subretot Leros, Ròdes, Calimnos. Mantenon tanben unes arcaïsmes.
Arquitectura
vinheta|250x250px|Près del vilatge d'Arthousa, la capèla Theoskepasti (cobèrta-per-Dieu), bastida dins un ròc. On peut distriar tres grandas categorias d'abitacions pendent lo periòde « sorn », lo sègle XIX e la primièra partida del XX.
Lo primièr tipe d’ostal plan original es lo kamares (vòlta), bastit dins los ròcs o lori (rocasses de granit). Aqueste tipe d'abitation se desvolpèt a l'oèst de l'illa a causa de la geomorfologia de la region. N’i a a Mavri, Karkinari, Vrakades. Los abitants los nomenan theoktista o katikitiria. Tanben n’i a a Magganites e Pezi.
Al començament del sègle XIX, un autre tipe d’ostal d’una pèça aparéis. Es lo pichon ostal « antipiratas », que subiguèt pauc de modificacions fins al sègle XX. Aquestes ostals an sempre un ont toujours una paret bastida davant lo faciada, amb a vegada un banc, qu’amaga la dintrada de l’ostal. Los ostals de Raches, Comaro, del sud de Pezi son caracteristics d’aqueste tipe.
Al començament del sègle XX, lo dangièr dels piratas es escartat e aquestes ostals son utilizats coma residéncia secondária. Uèi, son sovent utilizadas coma remisas e d'establa pel bestial. Un nòu tipe d'abitat aparéis amb una autra ocupacion de l'espaci. D’ostals de doas pèças e dos estatges son bastits. Se nomenan pyrgos (torre) o pyrgami. Segon la tradicion, a la fin del sègle XVIII, de populacions de Mani seriá vengudas s'installar a Icaria e i aurián portat lor arquitectura tipica, las torres o los pyrgi.
Fins a 1930, los Icarians evitan de s'installar sus la còsta. Lo cambiament se passa a la fin del sègle XX amb lo desvelopament del comèrci e de la pèsca. A l’epòca que se desvolpa Agios Kirykos, que comptava pas que ostals en 1841.
Après la Segonda Guèrra mondiala, d’ostals novèls son bastits, amb lo confòrt modèrne. Son d’ostals de dos estatges, amb de teulats de quatre penjals, de balcons, des cornissas... Los modèls venon d'autras illas o de l'Asia menora.
Musica e dança
L’Ikariotikos es una dança tradicionala de l'illa. Autrescòp, èra una dança fòrça lenta, mas uèi l'Ikariotikos es una dança fòrça rapida. D’especialistas estiman qu’aquesta version rapida se nomena de fach Ballos.
Las danças e las musicas tradicionalas son plan viventas a Icaria e fan partit de la vida videnta. Tot lo long de l'an, los Icarians organizan de baptismes, maridatges e fèstas ont se dança al son de la musica tradicionala.
L'orquèstre tradicional icariòta utiliza d’instruments coma lo violon, la tsabona (mena de bodega) e lo pidavli (mena de flaüta).
Dempuèi 2006, las tres municipalitats de l'illa s'associan per organizar l’Icarus Festival. S'agís d'un festenal de musica, dança, teatre « de dialòg entre las culturas. Lo festenal s'identifica al mite d'Icar que volèt per las frontièras, s'enaurèt per la libertat e agiguèt ausard que que li costèsse. ».
Equitacion
L’equitacion es la tecnica de conducha d'un chivau sota l'accion de l'òme. Aguèt istoricament un ròtle utilitari que permetiá de facilitar lei desplaçaments umans e un ròtle militar ambé l'aparicion de còrs de cavalariá. Ambé la generalizacion de la motorizacion, s'orienta principalament vèrs l'espòrt e lei lesers. Lei disciplinas d'equitacion modèrnas son fòrça variadas. Lo concors complèt d'equitacion fa partida dau programa dei Jòcs Olimpics.
Estat liure d'Icaria
L'illa d'Icaria proclamèt unilateralament son independéncia (Ελεύθερας Πολιτείας Ικαρίας) de l'Empèri otoman lo 17 de julhet de 1912, profiechant d'una de las guèrras balcanicas que captava l'atencion de las autoritats otomanas. Pendent cinc meses, Icaria es un Estat independent, amb sas fòrças armadas, sa bandièra, sos sàgels e son imne. Ioannis Malahias, mètge, foguèt lo sol president d’aqueste breu Estat. Fogèron de meses dificils, amb de carestiás alimentárias, un isolament maritim e lo risc d'una agression italiana. Lo 28 d’octobre, une assemblada populara proclama l'Enosis (union amb la Grèceia). La flota grèga arriba dins l'illa lo 4 de novembre de 1912, per sosténer la secession e empachar l'Itàlia de la prene. L'illa es oficialament ligada a la Grècia en junh de 1913.
La Folhada
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Los sonets de Shakespeare
Los sonets de Shakespeare es lo títol d'una colleccion de154 sonets accreditats a William Shakespeare que cobrís de tèmas coma lo passatge del temps, l'amor, la beutat e la mortalitat. Los primièrs 126 sonets son adressats a un jovent; los darrièrs 28 a una joventa.
Los sonets foguèron publicats d'en primièr en 1609 in quarto amb lo títol original: ''SHAKE-SPEARES SONNETS. Never before Imprinted. (pasmens se los sonets 138 e 144 ja avián estat publicats en 1599 dins lo recuèlh The Passionate Pilgrim''). L'in quarto s'acaba amb "A Lover's Complaint", un poèma naratiu de 47 estròfas de set decasillabs escrich en rima reiala.
Los sonets al jovent exprimisson de biais irresistible, l'amor obsessional. Lo tèma màger del debat es de totjorn se demora platonic o ven fisic. Los primièrs 17 poèmas, (procreation sonnets), son adreissats al jovent li demandant de que se marride e aja d'enfants per qu'immortalizèsse sa beutat la passant a la generacion venenta. D'autres sonets exprimisson l'amor de l'orator pel jovent; groar de solitud, mort, e la brevetat de la vida; sembla criticar lo jovent per estimar mai un poèta rival; exprimís de sentiments ambigús per la mestressa de l'orator; e fa un jòc de mot sul nom del pèta. Los darrièrs dos sonets son de tractaments allegorics dels epigramas grècs en referéncia al "pichon dieu de l'amor" Cupidon.
Dedicacion
Las inicialas 'T.T.' fariá referéncia a l'editor, Thomas Thorpe, se Thorpe signava a la plaça de l'autor èra que l'autor èra a l'estrangièr o mort. Foster pensa qu'aquò èra pas abitual per Thorpe. Ne dedusís que Thorpe signèt la dedicacion perque aviá pas obtengut la permission del quita Shakespeare.
126 dels sonets de Shakespeare s'adreisson a un jovent, sovent nomenat lo "Jovent Blond." D'un biais general, existís diferentas brancas de teorias sus l'identitat de Mr. W.H.: aquelas que l'identifican al jovent, e aquelas qu'asseguran que son de personas diferentas.
Bekwel
Lo bekwel (o bekwil) es una lenga banto parlada al Còngo, al Gabon e benlèu al Cameron.
Los sonets de Shakespeare
Dedicacion
La lista seguenta es non exostiva:
Bekwel
Localisacion
Lo bekwel es parlat dins la region de Mékambo, dins lo departament de Zadié, e prèp e Makokou, lo capluòc del departament d'Ivindo, dins la província d'Ogooué-Ivindo. La mai granda part dels locutors vivon de l'autre costat de la frontièra, al Còngo. La lenga es benlèu tamben parlada al Cameron.
Los sonets de Shakespeare
Estructura
Los sonets son gaireben totes bastits sus la basa de tres quatrins, amb estança de quatre estròtas, e amb un coblet final compausat dins un pentamètre iambic. Es tanben la metrica utilizada fròça dins las pèças de Shakespeare.
Bekwel
Classificacion
Per Nurse e Philippson (2003), lo bekwel fa partida d'un grop maka-njem amb lo mvumbo, lo so, lo makaa, lo byep, lo kol, lo bajue, lo konabem, lo njem, lo mezime, lo mpompon, lo mpiemo, lo bomwali, lo gyele, l'ukhwejo.
Los sonets de Shakespeare
Estructura
Lo ritme esquematic es abab cdcd efef gg. Sovent, lo començament del tresen quatrin marca la vòlta, o lo vèrs ont cambia l'umor del poèma, e exprima la revelacion o epifania del pèta.
I a unas excepcions: Sonets 99, 126, e 145. Lo 99 a quinze verses. Lo 126 consistís en sièis coblets, e dos verses blancs marcats amb de croquets italics; 145 es de tetrametre iambic, non de pentametres. I a una autra variacion de l'estandard d'estructura, per exemple al sonet 29. Lo ritme normal esquematic me cambia repetant lo b de quatrin 1 dins lo quatrin 3, ont deuriá èsser lo f.
Personatges
Pendent l'analisi dels personatges, lo subjècte dels sonets se referís mai sovent al Jovent Blond, Lo poèta Rival, e la Dama Bruna. L'orator exprimís son admiracion a la beutat del Jovent Blond, mai tard a una relacion anb la Dama Bruna. Pasmens se sap pas se los poèmas o los personatges son de ficcion e d'autobiografias; los savents que pensan que los sonets son autobiogradics, coma A. L. Rowse, ensejèron d'identificar los personatges amb de personas.
Aubrives
Aubrives es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Los sonets de Shakespeare
Lo Jovent blond
Los primièrs poèmas de la sequéncia recomandan los benfachs del maridatges e d'aver d'enfants. Dins lo celèbre sonet 18 ("Shall I compare thee to a summer's day" ) lo ton cambia radicalament cap a una intimitat romantica. Lo sonet 20 deplora explicitament que lo jovent siá pas una joventa.undefinedFròça dels sonets seguents descrivisson lo naut e bas la relacion, culminant amb la realcion amorosa entre lo pèta e la Dama Bruna. La relacion sembla s'acabar quand lo Jove Blond sucombís al gaubi de la Dama.(Sonnet 144).
Aubrives
Geografia
Aubrives Es un vilatge al bòrd de la Mòsa, qualques quilomètres al sud de Givet.
Los sonets de Shakespeare
Lo Jovent blond
I aguèt d'ensags per identificar lo jovent. Lo protector d'un temps de Shakespeare, Henry Wriothesley, 3n Comte de Southampton èra sovent avançat, pasmens se lo darrièr protector de Shakespeare, William Herbert, 3n Earl de Pembroke, venguèt al vam. Ambedos clanan èsser segon la dedicacion del sonets a 'Mr. W.H.', "Lo sol inspirator dels sonets seguents"; Las inicialas valon per ambedos comtes. Una autra teoria celèbra, utilizada per Oscar Wilde ins 'The Portrait of Mr. W. H.' seriá de que jcòs de mots successius suggerisson que los sonets son escrichs per un actor nomenat William Hughes; pasmens se l'istòria de Wilde mesconeis la pròva de l'existéncia reala d'aquela persona. Samuel Butler crei que l'amic èra un marin. Joseph Pequigney argusí dins son libre Such Is My Love que loJovent Blond èra un non nòble desconegut.
Aubrives
Geografia
Aubrives est un village au bord de la Mòsa, quelques kilomètres au sud de Givet.
Los sonets de Shakespeare
La Dama Bruna
La sequéncia de la Dama Bruna (sonets 127 a 154), se destria d'aquela del Jovent Blond per esser obertament sexuala dins sas passion. Entre eles, lo Sonet 151 foguèt caracterizat de "galhard" e es utilizat per illustrar la diferéncia entre l'amor esperital de Jovent Blond e l'amor sexual de la Dama Bruna. La dama Bruna se nomena atal perque los poèmas evcòca clarament que son pel brun rebat son alma escura. Coma pel Jovent Blond Fair Youth, i aguèt fòrça ensags de l'identifica a un personatge istoric real e los nom de Lucy Negro, Mary Fitton, Emilia Lanier, Elizabeth Wriothesley, emai foguèron avançats.
Lo Poèta Rival
L'identitat del poèta rival demora un mistèri Rival; malgrat los multiples candidats coma Christopher Marlowe, George Chapman, o una mescla de diverses comtemporanèus. Mas i a pas cap de pròva que lo personatge existiguèsse de vertat. L'orator vei dins lo Rival una concuréncia per la glòria, l'argent e los protectors. Los sonets mai sovent identifiat al grop de Rival de Poèta son dins la sequéncia del Jovent Blond within als sonets 78 a 86.