cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Las Claverias
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [lasklabe'riɔs]. Las fòrmas ancianas que son Las Claberies en 1547, Simpceus Las Claveries (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau); sus aquera mapa, Simpcèus qu'ei escriut com un caplòc e Las Claverias com un simple vilatge, mès los noms son associats, signe d'un passatge de l'estatut de borg d'un a l'aute.
Segon Miquèu Grosclaude, lo nom que significa « los claus » e vien d'ua epòca on èra qu'ua dependéncia de Simpcèus.
La Sèrra (Bearn)
La Sèrra (Lasserre en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [la'sɛrrɔ]. Las fòrmas ancianas que son La Serre au sègle XIII, La Serre de Vic-Bilh en 1375, La Serre en 1385, La Serre de Siro en 1538 (Siro qu'ei ua bòrda situada a Croselhas), Lasserre (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau). Segon Dauzat e Rostaing, lo mot serre, deu prelatin serra, qu'a lo sens de « montanha alongada ».
Segon Miquèu Grosclaude, lo mot sèrra qu'a lo sens de « tuca » en generau (e non pas de «tuca en dents d'arressèga » ! Lo sens gascon que s'opausa au sens occitan generau de « tuca alongada ». Per aqueth sens que i avèva benlhèu lana, absent, çò sembla ! de la semantica actuau (article lana dens lo diccionari de Palay); véder Lalonga (de lana longa).
Saint-Génard
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Pleslin-Trigavou
Plelin-Tregavoù en breton ( Pleslin-Trigavou en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Geografia
La municipalitat de Pleslin-Trigavou a adaigat pel Frémur. Se tròba a 13 km al sud de Dinard e a 10 km al nòrd de Dinan.
La commune de Pleslin-Trigavou est arrosée par le Frémur. Elle se trouve à 13 km au sud de Dinard et à 10 km au nord de Dinan.
Istòria
Pleslin-Trigavou Es nascut de l'associacion l'an 1973 de las municipalitats de Pleslin e de Trigavou.
Pleslin-Trigavou est né de l'association en 1973 des communes de Pleslin et de Trigavou.
Ruffieu
Ruffieu en arpitan ( Ruffieu en francés) es una comuna francesa situada dins lo departament d'Ain e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Baccarat
Baccarat es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Corpoyer-la-Chapelle
Corpoyer-la-Chapelle es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Ornex
Ornex en arpitan ( Ornex en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
Ornex Es una municipalitat sens cap de-luòc : a dividit entre dos caserius, Maconnex (al nòrd) e Villars-Tacon (al centre). Dempuèi los ans 1980, un tresen pol emergeix a Vessy, en la continuitat urbana de Ferney-Voltaire (al sud). De mai, los dos caserius an talhat en dos per la RD1005, #que travèrsa la municipalitat del nòrd al sud.
Ornex est une commune sans chef-lieu : elle est divisée entre deux hameaux, Maconnex (au nord) et Villars-Tacon (au centre). Depuis les années 1980, un troisième pôle émerge à Vessy, dans la continuité urbaine de Ferney-Voltaire (au sud). De plus, les deux hameaux sont coupés en deux par la RD1005, qui traverse la commune du nord au sud.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Crestot
Crestot en normand (Crestot en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Rossàs
Rossàs ò Rossaç (Roussas en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Lalieg
Lalieg en breton ( Laillé en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Sent Generós
Sent Generós (Saint-Généroux en francés) es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Badonviller
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Amfreville-les-Champs
Amfreville-les-Champs pòt essèr:
Saint-Georges-de-Noisné
Saint-Georges-de-Noisné es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Sant Sauvador Governet
Sant Sauvador Governet (Saint-Sauveur-Gouvernet en francés) es una comuna dau Daufinat occitan, situaa dins lo departament de Droma e la region d’Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Saint-Georges-de-Noisné
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sant Sauvador Governet
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bagneux (Meurthe e Mosèla)
Bagneux es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region del Grand Èst.
Saint-Georges-de-Noisné
Nòtas
<references group="N"/>
Bagneux (Meurthe e Mosèla)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Laduish
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [le'dyʃ] o a còps [la'dyʃ]. Las fòrmas ancianas que son Ledux au sègle Xau, Leduixs au sègle XIIIau, Laduix/Laduixs en 1323, Laduxs en 1344, Laduxium, en latin, en 1374, Laduixs en 1385, Leduxs en 1420, Leduix en 1538, Leduch en 1779, Leduis (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Dauzat, Laduish que vien de l'article le dab lo latin ductum.
Segon Miquèu Grosclaude, l'explicacion deu Dauzat qu'ei impossibla. L'article le èra pas utilizat en Bearn au sègle X e (ad)ductum que miaré a *aduit, adducem qu'a avut per resultat lo mot adotz. Aqueths mots mian pas a ua finala en [-yʃ]. Las grafias x, ix e ixs que representan [ ʃ ]. Lo segond e de Ledeuix qu'ei hèra recent, pr'amor ei absent de la prononciacion e de las fòrmas ancianas. Lo prumèr e ei probablament pas primitiu tanpauc, pr'amor i a lo patronime Laduix, jamès *Leduix. La fòrma d'origina qu'ei Laduix. Grosclaude que prepausa lo gascon lad, « espandida, bòrn de planèr », dab lo sufixe aumentatiu pejoratiu -uix [-yʃ]. Lo sufixe qu'ei ajustat a noms de personas, Bernaduixs, Petruixs o a noms comuns, lanux/lanuch, « maishanta lana ». Cau aplicar la denominacion pejorativa a la plana on ei Laduish o aus bòrns de montanha o de planèr ? Los costalats a l'entorn de Laduish que pòrtan lo nom de Pèira cloca, « pèira poirida ».
Saint-André-de-Corcy
Saint-André-de-Corcy en arpitan ( Saint-André-de-Corcy en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
Saint-André-de-Corcy se situe sur le plateau de la Dombes, au milieu des étangs.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Rossillon
Rossillon en arpitan ( Rossillon en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
Commune située dans la Cluse des Hôpitaux, sur les bords du Furans.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
thumb|left|La Nautor del bòsc de las ròcas (Rossillon) (1870), òli sus tela de [[Adolphe Appian .]]
thumb|left|Le Haut du bois des roches (Rossillon) (1870), huile sur toile d'[[Adolphe Appian .]]
La Sauvetat
La Sauvetat (Lasseubetat en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [la sawbe'tat]. Las fòrmas ancianas que son La Saubetat en 1450, Sanctus Martinus de Lasaubetat en 1609, Lassaubetat (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Dauzat, lo nom que vien deu latin salvitas, ancian provençau salvetat, « lòc d'asili » .
La Sauvetat ei donc pas, com hèra bearnés ac creden, un diminutiu de La Seuva. Lo nom que vien deu latin salvitatem, dab lo sens de « sauvetat, tèrra d'asili ».
Niherne
Niherne es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Endre e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Bainville-aux-Miroirs
Bainville-aux-Miroirs es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Rambert-d'Albon
Sent-Rambèrt en arpitan (Saint-Rambert-d'Albon en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament de Droma e la region de Ròse-Aups.
Geografia
Sant-Rambert-de Albon a situat sul marge esquèrre del Rhône, a 13 km al nòrd de Sant-Vallier (cap de-luòc de costat), a 46 km al nòrd de Valença e a 59 km al sud de Lion. Las municipalitats limitrophes son Chanas, Champanha, Peyraud, Andancette, Albon e Anneyron.
Saint-Rambert-d'Albon est situé sur la rive gauche du Rhône, à 13 km au nord de Saint-Vallier (chef-lieu de canton), à 46 km au nord de Valença et à 59 km au sud de Lyon. Les communes limitrophes sont Chanas, Champanha, Peyraud, Andancette, Albon et Anneyron.
Istòria
Sant-Rambert-de Albon, comuna del costat de Sant-Vallier. — Sanctus Renebertus, 1300 (Causida de document, 47). — Sanctus Raymbertus, 1307 (Itinerari dels Dauphins). — Locus E borgia Sancti Ramberti, 1392. (Archiu de la Drôme, E 3589). — Portus Sancti Reneberti, XIVe Sègle (Causida de document, 47). Abans 1790, Sant-Rambert-de Albon èra una parròquia del diocèse de Viena e de la comunitat de Albon, #que la glèisa n'èra aquela d'un ancià prieuré de bénédictins, de la filiation de la Ile-Barba — Ecclesia Sancti Ragneberti de Fulcimagna, 1183 (Massures de la Isle-Barba, 116), — Prioratus Sancti Ragneberti de Fucimaigni, de Foncigniani e de Fuscimaigni, prioratus Sancti Reneberti Fucimagni e de Faucimagny, prioratus Sancti Ragneberti de Faucimagni, XIIIe sègle (Cartulaire del Ile-Barba, capítol 77, 83 e 84), — Prioratus de Fuscimagny, 1268 (Masures del Isle-Barba, ch. III), — Prioratus Sancti Ramberti, XIVe sègle (Pouillé de Viena), — Priaratus Sancti Regneberti Fuscimaigny, 1500 (archiu del Rhône, fons del Ile-Barba), — #que i aguèt suprimit al XVIIe sègle, e #que los #dire n'apertenián al curé, per abandon del prieur. Al punt d'enguarda féodal, Sant-Rambert-de Albon fasiá partida del comtat de Albon e s'i #levar, fins cap a la fin del XVIIe sègle, un peatge — Pedagium Sancti Ramberti, 1394 (archiu del Isère, B 2817) — trucat, torn a torn, Fièras de Sant-Rambert — Feriœ Sancti Ramberti, 1445 (Valbonnais, E, 89) — e Pauta de Sant Rambert, — #que #constituir fins en 1638, data #que #èsser aliéné, una intrada pel domeni reial. En 1790, aquela parròquia i li aguèt a el comprés en la municipalité de Albon ; mas n'a #èsser distracha lo 20 de mai de 1840, per formar una municipalitat desparièra del costat de Sant-Vallier.
Saint-Rambert-d’Albon, commune du canton de Saint-Vallier. — Sanctus Renebertus, 1300 (Choix de document, 47). — Sanctus Raymbertus, 1307 (Itinéraire des Dauphins). — Locus et borgia Sancti Ramberti, 1392. (archives de la Drôme, E 3589). — Portus Sancti Reneberti, XIVe siècle (Choix de document, 47). Avant 1790, Saint-Rambert-d'Albon était une paroisse du diocèse de Vienne et de la communauté d'Albon, dont l'église était celle d'un ancien prieuré de bénédictins, de la filiation de l’Ile-Barbe — Ecclesia Sancti Ragneberti de Fulcimagna, 1183 (Massures de l’Isle-Barbe, 116), — Prioratus Sancti Ragneberti de Fucimaigni, de Foncigniani et de Fuscimaigni, prioratus Sancti Reneberti Fucimagni et de Faucimagny, prioratus Sancti Ragneberti de Faucimagni, XIIIe siècle (Cartulaire de l’Ile-Barbe, chapitre 77, 83 et 84), — Prioratus de Fuscimagny, 1268 (Masures de l’Isle-Barbe, ch. III), — Prioratus Sancti Ramberti, XIVe siècle (Pouillé de Vienne), — Priaratus Sancti Regneberti Fuscimaigny, 1500 (archives du Rhône, fonds de l’Ile-Barbe), — qui fut supprimé au XVIIe siècle, et dont les dîmes appartenaient au curé, par abandon du prieur. Au point de vue féodal, Saint-Rambert-d'Albon faisait partie du comté d'Albon et il s'y leva, jusque vers la fin du XVIIe siècle, un péage — Pedagium Sancti Ramberti, 1394 (archives de l’Isère, B 2817) — appelé, tour à tour, Foires de Saint-Rambert — Feriœ Sancti Ramberti, 1445 (Valbonnais, I, 89) — et Patte de Saint Rambert, — qui constitua jusqu'en 1638, date à laquelle il fut aliéné, un revenu pour le domaine royal. En 1790, cette paroisse fut comprise dans la municipalité d'Albon ; mais elle en a été distraite le 20 mai 1840, pour former une commune distincte du canton de Saint-Vallier.
La gare de Saint-Rambert est créée par la Compagnie du chemin de fer de Lyon à la Méditerranée et ouverte le 17 janvier 1855 lors de la mise en service du tronçon de la gare de Vienne à la gare de Valence-Ville du grand axe ferroviaire de Paris à Marseille, appelé aujourd'hui igne de Paris-Lyon à Marseille-Saint-Charles.
Saint-Georges-de-Rex
Saint-Georges-de-Rex es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Saint-Sorlin-en-Valloire
Sent-Sorlin-en-Vâlouère en arpitan (oficialament en francés Saint-Sorlin-en-Valloire) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Geografia
Las comunas limitròfas son Épinouze, Moras-en-Valloire, Lapeyrouse-Mornay, Châteauneuf-de-Galaure, Manthes e Anneyron.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Lai e Lamidon
Lai e Lamidon (Lay-Lamidou en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Lai
La prononciacion qu'ei [laj]. Las fòrmas ancianas que son Lai cap a 1100, Laye en 1205, Lay en 1385 e 1412, Lay (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Lay-Lamidou despuish lo 18 d'abriu de 1842, data de la fusion de las duas comunas.
Lo diccionari de Simin Palay (p. 608) que horneish duas solucions :
Lesporcin
Lesporcin (Lespourcy en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Lai e Lamidon
Lai
Segon Dauzat, Lai qu'ei suu Layon (nom francés), nom d'arriu.
Lesporcin
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Lai e Lamidon
Lai
Miquèu Grosclaude qu'arrefusa l'explicacion deu Dauzat : se lo nom deu vilatge e venè deu nom de l'arriu, qu'ei eth que portaré lo sufixe e non pas lo contrari. La segonda ipotèsi de Palay qu'ei a eliminar, pr'amor lo vilatge ei pas sus un costalat e pr'amor lo mot laye ei femenin. Que demora l'ipotèsi antroponimica (d'un nom de persona); lo nom qu'ei atestat en Bearn.
Lamidon
La prononciacion qu'ei [lami'du]. Las fòrmas ancianas que son Lamito (au sègle XIau), Laymidoo en 1376, Lamidoo en 1385, Lamidon en 1546, Lamidon (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Lay-Lamidou despuish lo 18 d'abriu de 1842, data de la fusion de las duas comunas.
Segon Miquèu Grosclaude, lo mot medoo/medon qu'ei frequent dens l'onomestica bearnesa : carrèra deu Castet Medoo a Pau, Arriu medou, Poeymedou (patronime). Aqueth mot ei pas estat explicat. Grosclaude qu'u interprèta per « au miei », mès com passar deu latin medium a mito, midoo, medoo ? La prumèra partida deu nom ei pas lo nom de Lai, vilatge vesin, a despieit de l'atestacion de 1376. Non cred pas tanpauc a ua reduccion de lana (cf. Lemoine), qu'i ved meilèu lar (= casa, ostau), per analogia dab lo nom de persona Salamitou (espandit precisament a l'entorn de Navarrencs), pr'amor la prumèra partida qu'a tanben lo sens de « casa ».
Lesporcin
Toponimia
Segon Miquèu Grosclaude, lo prumèr element que s'explica per la prumèra fòrma Lustreporci. Que vien deu latin lustra, plurau de lustrum, « jaç deu pòrc senglar o deu herum, horragar, bòsc, ahorèst ». Lo segond element qu'ei l'adjectiu porcina, derivat de pòrcus (au sens de « pòrc senglar ». Lo sens globau qu'ei « tuta, jaç deus senglars ».
Saint-Germain-de-Longue-Chaume
Saint-Germain-de-Longue-Chaume es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Saint-André-de-Bâgé
Saint-André-de-Bâgé en arpitan (Saint-André-de-Bâgé en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Saint-Germain-de-Longue-Chaume
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-André-de-Bâgé
Geografia
Comuna situada en la plana de la Bressa, a 7 km a l'èst de Mâcon. La sortida 3 de la autoroute A40 es sul territòri communal.
Saint-Germain-de-Longue-Chaume
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Saint-André-de-Bâgé
Geografia
Commune située dans la plaine de la Bresse, à 7 km à l'est de Mâcon. La sortie 3 de l'autoroute A40 est sur le territoire communal.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Germain-de-Longue-Chaume
Nòtas
<references group="N"/>
Lavans-lès-Saint-Claude
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Chevry-sous-le-Bignon
Chevry-sous-le-Bignon es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Geografia
Establit suls dos marges del Betz, jos-afluent de la Seine pel Loing, a dos quilomètres en aval del Bignon, lo bourg de Chevry-jos-lo-Bignon a environat de caserius bastits n'estela sus las plateaux environnants.
Établi sur les deux rives du Betz, sous-affluent de la Seine par le Loing, à deux kilomètres en aval du Bignon, le bourg de Chevry-sous-le-Bignon est entouré de hameaux construits en étoile sur les plateaux environnants.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lee
Lee (Lée en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [le]. Lee qu'ei mentavut per Marca au sègle XIIau, mès lo nom que pòt representar Les dens la vath d'Aspa. Lo nom qu'ei atestat Lée dens la mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau.
Segon Dauzat, Lee que representa lo gascon lée (grafia de Simin Palay), « lausa, grana pèira planèra ». Segon Lemoine, Lee que vien deu gascon leda, « brau »
Miquèu Grosclaude qu'arrefusa l'ipotèsi de Dauzat, qui correspón a arren suu terren. La de Lemoine qu'ei improbabla mès pas impossibla. Solament, lo nom qu'ei près de Les (vath d'Aspa) e Les (Val d'Aran) e hè pensar a ua arrasic idronimica. Lo nom que demora inexplicat.
Germignonville
Germignonville es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Geografia
Germignonville Possedís la proprietat singulara de se situar al centre de gravitat d'un triangle rectangle compausat de tres ancianas vias romaines.
Es egalament lo luòc d'ont sourdent las misteriosas Conies de Germignonville e de Cambray, rises capritxosos #que pas flueixen que ... Se la capa de Beauce es pro anautita.
Germignonville possède la propriété singulière de se situer au centre de gravité d'un triangle rectangle composé de trois anciennes voies romaines.
Elle est également le lieu d'où sourdent les mystérieuses Conies de Germignonville et de Cambray, rivières fantasques qui ne coulent que ... si la nappe de Beauce est assez haute.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Germinonis Villa, Germenonis Villa, Germenouis Villa, Germeinunvilla, Germigionis Villa En 954, Germigonvilla en 1236, la glèisa n'èra ja mencionada en 840, Germi en significant lo gra #que germen, d'après los latinistes.
Lo "tresaur de Germignonville", a compausat de tres kg de pèças de monedas romaines amassadas al nòrd-es de Marasson en 1921, amassa escampilhat. Los unas #desbocar en la colleccion Fardet, d'autras en la colleccion Nouel (aquela depausada uèi al Musèu de las Sciéncias Naturalas de Orléans).
En 954, remembra Édouard Lefèvre, Mérouvilliers e Planchevilliers dépendaient alavetz de la parròquia de Germignonville, #que formava los limits del Dunois e del país Chartrain : "Terram nomina Germinionis Villam (Germignonville) ejusque duo adjacentia, hoc es, Pleseni Villam (Planchevilliers) e Moirollum Villare (Mérounvillers) cum soi terminationibus, in Pagui Dunensi sitam".
Los « Xofers de Orgères » a Germignonville, istòria horrifique, mas tristement avérée : « ne Daissarem de caire divèrses atemptats de pauc d'importància, comparativement a aqueles darrièrs. Lo 20 germinal an V (9 d'abril 1796), lo Roge-de Auneau, François-lo-Serrurier, Beauceron-la-Brusa, èca., condusits pel Polit-François, se presentan a la granja de Boutet, sise a Sant-Léonard, comuna de Germignonville. S'introdusisson al dedins a l'ajuda dels meteisses procedits (la pompa, o pèça de bòsc esbandejat a braç), mas en trobant pas pas aquel #qu'esperavan de sòus, prenon la femna Boutet e l'esclafan de còps amb una tala inhumanité #qu'a inondat de sang ; lo arrosseguen a la caminada, ont lo un d'eles vendiá d'alugar qualques agarbes de palha, lududes presenten los pès al fuòc e lududes n'an un en la flama fins a aquel #que i aja dicha en quines endroits èra los sòus. #Anar immediatament a la sagèra #que los #indicar e #trobar aperaquí 700 francs. Estonats #que i i aguès òc pauc de sòus, menaçan aquela infortunée de la cremar de nòu ; en vesent de contunh las siás menaças sens resultat, s'apoderan de Boutet que per divèrsas fes presentan al fuòc sens obténer d'unas autras informacions ; venon alavetz a la siá filha (la siá femna, en lengatge modèrn) e lududes declaran #que van l'aucir se ditz pas ont es los sòus de la milice de lo sieu marit, #que s'i èra vendut en remplacement per la réquisition ; la prenon coma per efectuar las siás menaças, lududes meton un rasoir sul còl: " Talhatz, la siá dicha-ela, suportarai pas de mal òc longtemps! ".
La #daissar, #partejar lo butin e #desaparéisser. » (Extrai d'Istòria de la Banda de Orgères » d'A-F Coudray-Maunier, labor apareguda l'an 1883).
La sinistra carrièra de la banda #prene finala dins lo castèl vesin de Villeprévost, lo 30 en genièr 1798 ont mai de 300 bandolers aguèron barrat per Amand-François Fougeron, jutge de patz del costat de Orgères.
Germinonis Villa, Germenonis Villa, Germenouis Villa, Germeinunvilla, Germigionis Villa en 954, Germigonvilla en 1236, l'église en était déjà mentionnée en 840, Germi signifiant le grain qui germe, d'après les latinistes.
Le "trésor de Germignonville", est composé de trois kg de pièces de monnaies romaines trouvées au nord-est de Marasson en 1921, ensemble dispersé. Les unes aboutirent dans la collection Fardet, d'autres dans la collection Nouel (celle-ci déposée aujourd'hui au Musée des Sciences Naturelles d'Orléans).
En 954, rappelle Édouard Lefèvre, Mérouvilliers et Planchevilliers dépendaient alors de la paroisse de Germignonville, qui formait les limites du Dunois et du pays Chartrain : "Terram nomine Germinionis Villam (Germignonville) ejusque duo adjacentia, hoc est, Pleseni Villam (Planchevilliers) et Moirollum Villare (Mérounvillers) cum suis terminationibus, in Pago Dunensi sitam".
Dame Lazare de Chartres : un correspondant m'informe par courriel de l'existence de " Lazare de Chartres, dame et héritière de Germignonville, qui épousa vers 1480, Claude de la Haye. Leur descendante, Marie de la Haye, dame de Germignonville, épousa Adrien de Bouville, dont elle eut Samuel de Bouville, sieur de Germignonville." (source: archives du chanoine Hubert)
Les « Chauffeurs d’Orgères » à Germignonville, histoire horrifique, mais tristement avérée : « Nous laisserons de côté plusieurs attentats de peu d’importance, comparativement à ces derniers. Le 20 germinal an V (9 avril 1796), le Rouge-d'Auneau, François-le-Serrurier, Beauceron-la-Blouse, etc., conduits par le Beau-François, se présentent à la ferme de Boutet, sise à Saint-Léonard, commune de Germignonville. Ils s'introduisent à l'intérieur à l'aide des mêmes procédés (la bombe, ou pièce de bois balancée à bras), mais ne trouvant pas ce qu'ils espéraient d'argent, ils saisissent la femme Boutet et l'accablent de coups avec une telle inhumanité qu'elle est inondée de sang ; ils la traînent à la cheminée, où l'un d'eux venait d'allumer quelques gerbes de paille, lui présentent les pieds au feu et lui en tiennent un dans la flamme jusqu'à ce qu'elle ait dit en quels endroits était l'argent. Ils allèrent immédiatement à la cachette qu'elle leur indiqua et trouvèrent environ 700 francs. Surpris qu'il y eût si peu d'argent, ils menacent cette infortunée de la brûler de nouveau ; puis voyant leurs menaces sans résultat, ils s'emparent de Boutet que par plusieurs fois ils présentent au feu sans obtenir d'autres renseignements ; alors ils viennent à sa fille (sa femme, en langage moderne) et lui déclarent qu'ils vont la tuer si elle ne dit pas où est l'argent de la milice de son mari, qui s'était vendu en remplacement pour la réquisition ; ils la saisissent comme pour effectuer leurs menaces, lui mettent un rasoir sur le cou: " Coupez, leur dit-elle, je n'endurerai pas de mal si longtemps! ".
La sinistre course de la bande prit fin au château voisin de Villeprévost, le 30 janvier 1798 où plus de 300 brigands furent enfermés par Amand-François Fougeron, juge de paix du canton d'Orgères.
Lème
Lème (Lème en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Segon Dauzat e Rostaing, lo nom qu'ei escur; que vien benlhèu deu nom gallic d'òmi Lemnos. Segon lo diccionari de Simin Palay, lèmo, lèmou, p. 611, qu'ei un lòc, ua plaça umida, quasi hangosa.
Miquèu Grosclaude que considèra l'explicacion de Palay ei acceptabla. Mès la fòrma lèmo (lèma en grafia classica) qu'ei femenina, au lòc que la terminason deu nom de Lème ei masculina. Totun, la fòrma de 1538 que pòt hèr pensar a un càmbiament recent de genre. Lème qu'ei sus un planèr, mès las potges que son costalats largs, qui pòden estar limós e braudós. Lème, « lòc umide, limós », que vien benlhèu deu latin limus, « limon ».
Gouillons
Gouillons es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Liuron
Liuron (Livron en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [liw'ru n ]. Las fòrmas ancianas que son Livro au sègle XIIau, Livroo en 1385 e 1402, Livron (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Miquèu Grosclaude, Liuron que vien deu nom latin d'òmi Liberius, derivat de Liber, dab lo sufixe -onem; Grosclaude qu'atribueish a Dauzat la soa quita explicacion : Liber (Dauzat), Liberius (Grosclaude). Lo nom Liberius qu'èra plan portat a la fin de la latinitat; que i a un papa Liberius (352-366). Liuron qu'èra la proprietat de Liberius o de Liber.
Marzheg
Marzheg en breton ( Marsac-sur-Don en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Limendós
Limendós (Limendous en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [limen'dus]. Las fòrmas ancianas que son Luc-Mendos en 1385, Lucmendoos en 1547, Lucmendous en 1683, Limendous (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Limendós qu'ei format deu latin lucus, « bòsc », deu basco mendi, « montanha » e deu sufixe aquitanic -ossum. Topograficament, Limendós, suu bòrn deu planèr de Gèr, qu'ei en suspart de Somolon,. Jacques Boisgontier, dens la soa recension deu Dictionnaire toponymique des communes du Béarn qu'arcastava a Miquèu Grosclaude d'aver oblidat la règla gascona -nd- > -n-. Totun, aquera règla qu'ei bona entau gascon e non saben quina lenga parlavan a Lucmendós pendent lo periòde de validitat d'aquera reduccion. Enter lo sègle VI e ua data desconeishuda de l'Edat Mejana, podè estar lo basco.
Rotier
Rotier (Rottier en francés) es una comuna dau Daufinat occitan, situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Atestacions istoricas
Las fòrmas ancianas son Riortier en 1251, Capella de Riorterio, au sègle XIV, Cura de Rusterio, en 1415, Riorteriis, en 1452, Ecclesia Beate Marie Magdalene Rorterii, en 1509, Cura de Roterio, en 1516, Routiers, en 1570.
Atestacions occitanas
H.Schook a escrich Rotier en nòrma classica, e Routié dins una grafiá patesajanta per indicar sa prononciacion.
Etimologia
La fòrma de 1251 permet a Dauzat e Rostaing de far dau nom un equivalent de Redortiers, de redòrta (latin retorta), e de l'eretier dau sufixe -arium.
Redòrta, qu'es generalament une « brancha plejaïssa servissent a formar de liams », o mai precisament sa varianta masculina dau tèrme occitan normalament femenin redortièra, designariá aicí « un boschet de sauses utilizats per far de liams », o mai generalament « un boschet de pichons arbustes, coma de romesàs, sauses, vim ».
Una explicacion similara se basa sus lo « parlar locau, "rortieu", brancha renduá mai plejaïssa per torçuá (en partiá rompuá) per liar un fais ».
Realizacion fonetica e toponim occitan
Lo nom de la comuna se pronóncia [ʀu'tje]. La tombaa, regulara en vivaroaupenc, de -d- intervocalic mena a Riortièr per *Reortièr e a Rotier au prètz de doás dissimilacions.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Rotier èra una comunautat de l'eleccion de Montelaimar, de la subdelegacion de Crest e de la bailiá de Diá, que formava una parròquia de la diocèsi de Diá; lo vocable de la glèisa èra Santa Maria Magdalena, la cura èra de la collacion de l'avesque e los dèimes apartenián au curat. La tèrra, versemblablament desmembrada de la de Cornilhon, aperteniá en 1788 aus Bouvard de Saint-Lambert. Tanlèu 1790, Rotier èra una comuna dau canton de La Mota de Chalancon.
Bainville-sur-Madon
Bainville-sur-Madon es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Chevrotaine
Chevrotaine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Niévroz
Niévroz en arpitan ( Niévroz en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
La municipalitat a limitat al nòrd per Montluel e Dagneux, a l'èst per Balan, al sud pel Rhône, e a l'oèst per Thil e La Boisse. Niévroz Es una municipalitat situada a la cœur de la campanha. Sòlas quatre rotas permeton d'i accedir.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Jol Ancian Regim, Niévroz levava del mandement de Montluel, de la subdélégation de Trévoux, de la eleccion e del bailliage de Bourg.
Sous l'Ancien Régime, Niévroz relevait du mandement de Montluel, de la subdélégation de Trévoux, de l'élection et du bailliage de Bourg.
Saint-Pierre-la-Vieille
Saint-Pierre-la-Vieille en normand ( Saint-Pierre-la-Vieille en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
La municipalitat es als confins del Bocage virois e de la Soïssa normande. Lo sieu bourg es al nòrd de Condé-sus-Noireau, a Unitat|13|km  al sud-oèst de Thury-Harcourt, a Unitat|13|km  al nòrd-es de Vassy e a Unitat|14|km  al sud-es de Aunay-sus-Odon.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lonson
Lonson (dobtós) o meilèu Lonçon (Lonçon en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [lun'su n ]. Las fòrmas ancianas que son Lonso, en 1538, Lonson en 1673, Lonson (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Dauzat qu'interprèta Lonçon dab lo nom latin d'òmi *Loncius, inatestat, derivat de Loncinus, e lo sufixe -onem.
Saint Germier
Saint Germier es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Azerailles
Azerailles es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
Azerailles A environat pel bòsc domaniale dels Anautits-Bòsques e adaigada per la Meurthe. Lo vilatge i aviá traversat per la rota nacionala 59 (RN 59) #que connècta Moncel-lès-Lunéville a Sélestat fins a la ponduda en servici de la via exprés lo 16 de novembre de 2010.
Azerailles est entourée par la forêt domaniale des Hauts-Bois et arrosée par la Meurthe. Le village était traversé par la route nationale 59 (RN 59) qui relie Moncel-lès-Lunéville à Sélestat jusqu'à la mise en service de la voie express le 16 novembre 2010.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
A l'escasença dels trabalhs de la via ferrée dintre Flin e Azerailles al, dels silex talhats, dels poteries a la man e tres estèlas de obsidienne, un nucléus e doas ganivetes an #èsser trobats. En 1877 s'es descobèrt a Azerailles un esquelet uman, aital coma de las estèlas de poterie, una pèira « de fronde » educat e una hachette en silex calcédonieux.
Chavaignes
Chavaignes es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Azerailles
Istòria
Un anautit-foguet a establit l'an 1765 per Jean Closse, en espetant d'una forja situada a 1200 mètres en aval. Provesissiá a l'alimentacion en fonte d'aquel establiment a partir de minaré extrach en los environs. Désaffecté Abans 1822, la bastissa #que la protegissiá existissiá encara en 1876, moment ont #far l'objècte d'un projècte de transformacion dins fabrica de maquinas agricòlas.
Lespièla
Lespièla (Lespielle en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Chavaignes
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Azerailles
Istòria
La localité a #èsser severament tocada pendent las doas guèrras mondialas, de contunh reconstruite a partir d'ans 1950 #que ne datan bon nombre de bastissas.
thumb|Entrepresa de transpòrt
Lespièla
Germenau
La prononciacion qu'ei [jerme'naw]. Las fòrmas ancianas que son Germenau en 1385, Germanau au sègle XIVau, Germenaut en 1683, Germenaud (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Lespielle-Germenaud-Lannegrasse [en 1833], a la data de la fusion de las tres comunas (lo nom actuau de la comuna qu'ei Lespielle despuish 1978).
Azerailles
Istòria
À l'occasion des travaux de la voie ferrée entre Flin et Azerailles au, des silex taillés, des poteries à la main et trois fragments d'obsidienne, un nucléus et deux lames ont été trouvés. En 1877 on a découvert à Azerailles un squelette humain, ainsi que des fragments de poterie, un caillou « de fronde » poli et une hachette en silex calcédonieux.
Lespièla
Germenau
Per Dauzat, Germenau, qu'ei un lòc fertile, on lo blat e vien plan, o benlhèu lo nom latin d'òmi Germinius dab lo sufixe -avum.
Méhers
Méhers es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loir e Char e la region dau Centre.
Lespièla
Germenau
Miquèu Grosclaude qu'aima mei la prumèra explicacion de Dauzat, deu latin germen, « gèrme, brot », e sufixe qualitatiu -alem. Grosclaude que causeish lo sens de « lòc erbós, germós », segon aqueth darrèr adjectiu. Grosclaude s'explica pas sus la conservacion de -n- intervocalica. Justament, Jacques Boisgontier, dens la soa recension deu Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, que constata lo vèrbe germiar ei la fòrma bearnesa e gascona qui correspón a l'occitan centrau germenar. Que i a benlhèu totun la possibilitat de supausar lo territòri èra poblat de bascos (tanlèu la segonda mieitat deu sègle VI) pendent lo periòde d'amudiment en gascon de -n- intervocalica.
Méhers
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Azerailles
Istòria
Un haut-fourneau est établi en 1765 pour Jean Closse, exploitant d'une forge située à 1200 mètres en aval. Il pourvoyait à l'alimentation en fonte de cet établissement à partir de minerai extrait dans les environs. Désaffecté avant 1822, le bâtiment qui l'abritait existait encore en 1876, moment où il fit l'objet d'un projet de transformation en fabrique de machines agricoles.
Lespièla
Lanagrassa
La prononciacion qu'ei [lane'grasɔ]. Las fòrmas ancianas que son Lanagrassa au sègle XI, Lane-Grase en 1385, Lanegrace en 1538, Lanegrasse  (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Lespielle-Germenaud-Lannegrasse [en 1833], a la data de la fusion de las tres comunas (lo nom actuau de la comuna qu'ei Lespielle despuish 1978).
Azerailles
Istòria
La localité a été sévèrement touchée pendant les deux guerres mondiales, puis reconstruite à partir des années 1950 dont datent bon nombre de bâtiments.
Lespièla
Lanagrassa
Lanagrassa qu'a un nom transparent, « lana fertila », motivat per la preséncia dens ua plana alluviau. A despieit de la prononciacion, Grosclaude que causeish d'escríver Lanagrassa,.
Lespièla
La prononciacion qu'ei [les'pjɛlɔ]. Las fòrmas ancianas que son Lespiele en 1385, Laspiele en 1402, Lespiela en 1538, Laspiela en 1540, Lespielle (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Lespielle-Germenaud-Lannegrasse [en 1833], a la data de la fusion de las tres comunas (lo nom actuau de la comuna qu'ei Lespielle despuish 1978).
Per Dauzat, Lespièla que vien probablament deu latin spinella, lòc brostassut.
Adville
Advile en picard (Abbeville en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Lespièla
Lespièla
Miquèu Grosclaude qu'explica l'explicacion de Dauzat ei pas acceptabla foneticament. L'evolucion regulara que mia a *espièra e non pas espièla. Un ligam dab pièla que pausa problèmas de sens. Lo nom que demora escur.
Adville
Geografia
Abbeville, situat a la broa de Somme a 45 km en aval d'Amians, se tròba tanben a 10 km a vòl d'ausèl de la baia de Somme e de Marga. Just a mièg camin entre Roan e Lilla, es la capitala istorica del comtat de Ponthieu e de la Picardia maritima.
Lespièla
Istòria
Las comunas de Germenau e de Lanagrassa qu'estón aplegadas dab Lespièla en 1833, dab lo nom oficiau de Lespielle-Germenaud-Lannegrasse, Lespielle en 1978. La glèisa e lo nom de Germenau qu'an dispareishut de la mapa despuish las annadas 50.
Adville
Nòtas
<references group=N/>
Criquebeuf-la-Campagne
Criquebeuf-la-Campagne en normand (Criquebeuf-la-Campagne en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mazangé
Mazangé es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loir e Char e la region dau Centre.
Geografia
Mazangé A situat a 11 km a l'oèst de Vendôme près de la RD 5 #que connècta Vendôme a Savigny-sus-Braye e la RD 24 #que connècta Vendôme a Montoire-sus-lo-Loir.
La longitud de la RD 5, entre la municipalitat de Villiers-sus-Loir e lo lieudit "Lo Gué del Loir" (comuna de Mazangé) se pòt observar encara de l'abitat troglodyte dins lo vilatge de Sant-André. Al lieudit "Lo Gué del Loir" se pòt encara distinguir las rèstas del "Fort", espècia de cavité naturala, situada ne nautor, e #que servissiá de plaça d'observacion per las guetteurs del castèl de Vendôme. En aquel luòc, lo riu lo Boulon se tira en lo Loir après aver-i recorregut aperaquí 30 quilomètres #que 5 jos tèrra. Pas luènh d'ailà, lo riu de Mazangé, alimentée per una font naturala de 100m³/h, se'n tira en lo Boulon. Tot se lèva près lo solar "La bonaventure", #que las douves n'èran antany alimentées per aquel riu. Dos molins avián establit sus aquel cors d'aiga #qu'un n'existís encara, lo molin de Echoiseau, transformat en gîte.
Mazangé est située à 11 km à l'ouest de Vendôme près de la RD 5 qui relie Vendôme à Savigny-sur-Braye et la RD 24 qui relie Vendôme à Montoire-sur-le-Loir.
Le long de la RD 5, entre la commune de Villiers-sur-Loir et le lieudit "Le Gué du Loir" (commune de Mazangé) on peut observer encore de l'habitat troglodyte au village de Saint-André. Au lieudit "Le Gué du Loir" on peut encore distinguer les restes du "Fort", espèce de cavité naturelle, située en hauteur, et qui servait de poste d'observation pour les guetteurs du château de Vendôme. En ce lieu, la rivière le Boulon se jette dans le Loir après avoir parcouru environ 30 kilomètres dont 5 sous terre. Non loin de là, la rivière de Mazangé, alimentée par une source naturelle de 100m³/h, se jette dans le Boulon. Tout près se dresse le manoir "La bonaventure", dont les douves étaient jadis alimentées par cette rivière. Deux moulins étaient établis sur ce cours d'eau dont un existe encore, le moulin d'Echoiseau, transformé en gîte.
Koñforzh-Meilar
Koñforzh-Meilar en breton ( Confort-Meilars en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Lombiar
Lombiar (Lombia en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [lum'bja], shens nasalizacion finau. Las fòrmas ancianas que son Lombiaa en 1402, Lombyaa en 1490, Lombian en 1546, Lombia (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau),.
Segon Dauzat, lo nom qu'ei escur, benlhèu prelatin com Lombèrs.
Koñforzh-Meilar
Istòria
Abans lo decrèt del 1er 2001, la municipalitat se trucava Meilars.
Lombiar
Toponimia
Segon Miquèu Grosclaude, Lombiar ei probablament pas aparentat dab Lombèrs nimei dab Lumbier (Illiberri = vila nava). La finau -aa, shens nasala, qu'implica ua consonanta latenta qui ei probablament -r (a despieit de la fòrma analogica de 1546); que sembla donc estar lo sufixe -are, collectiu vegetau. Lo vegetau qu'ei ulmus, « orme ». Dab lo sufixe -are, que hè olmear, puish olmiar, puish lo grope -lm que crèa un b eufonic, d'aquí ombiar; l- iniciau qu'ei devuda a l'aglutinacion de l'article definit.
Koñforzh-Meilar
Istòria
Avant le décret du 2001, la commune s'appelait Meilars.
Mazangé
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-André-d'Huiriat
Saint-André-d'Huiriat en arpitan ( Saint-André-d'Huiriat en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Barbonville
Barbonville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Hilaire-la-Palud
Probablhament Sent Ilari/Ilaire de la Palud (Saint-Hilaire-la-Palud en francés) es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Corrombles
Corrombles es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sant Tomàs de Roians
Sant Tomàs de Roians (Saint-Thomas-en-Royans en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Dasle
thumb|left|200px Dasle es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Dasle Aperteniá al comtat de Montbéliard #que i aguèt ligat a la França en 1793. Dempuèi 1793, lo nom de la municipalitat s'escriviá "Lòsa" mas en 1801 un cambiament se #operar e vengut "Dasle".
Dalote O Dalate, masatge caseriu situat al luòc-ditz "la Combotte" dintre Audincourt e Dasle. Es cap de-luòc d'una "comuna" en 1312. En 1411 la siá populacion es de set maignies d'òmes taillables". La primièra mencion del caseriu a fach en 1223 quand Richard III de Montfaucon, comte de Montbéliard, dona al archevêque Gérard de Rougemont, "dos meix de tèrra en provenent de lo sieu alleu a Mandeure en escambi d'un chasement o fief de la glèisa de Besançon situat a Dâlote". En 1301 a fach mencion de Perrin de Dâlote, cònsol de Montbéliard rudoyé pels abitants d'aquela vila. Dalote Li caliá disparaitre cap al mièg de la, lo sieu territòri i aviá amassat al domeni del comtat de Montbéliard e mai tard, Ulrich VI de Wurtemberg çò vendiá als "prud'òmes e abitants de Audincourt''".
Dasle appartenait au comté de Montbéliard qui fut rattaché à la France en 1793. Depuis 1793, le nom de la commune s'écrivait "Dalle" mais en 1801 un changement s'opéra et elle devenu "Dasle".
Dalote ou Dalate, hameau situé au lieu-dit "la Combotte" entre Audincourt et Dasle. Il est chef-lieu d'une "mairie" en 1312. En 1411 sa population est de "sept maignies d'hommes taillables". La première mention du hameau est faite en 1223 lorsque Richard III de Montfaucon, comte de Montbéliard, donne à l'archevêque Gérard de Rougemont, "deux meix de terre provenant de son alleu à Mandeure en échange d'un chasement ou fief de l'église de Besançon situé à Dâlote". En 1301 il est fait mention de Perrin de Dâlote, maire de Montbéliard rudoyé par les habitants de cette ville. Dalote devait disparaitre vers le milieu du, son territoire était réuni au domaine du comté de Montbéliard et plus tard, Ulrich VI de Wurtemberg le vendait aux "prud'hommes et habitants d'Audincourt".
Barisey-au-Plain
Barisey-au-Plain es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
La municipalitat de Barisey-a lo-Plain a situat a Unitat|5|km}} de Colombey-las-Polidas.
La commune de Barisey-au-Plain est située à 5 km de Colombey-les-Belles.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
An Alloz
An Alloz en breton ( Lalleu en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Barbas
Barbas es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region del Grand Èst, ancianament de Lorena.