cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonin Artaud
Sejorns a l'espital psiquiatric
Lo 23 de setembre de 1937, Antonin Artaud foguèt arrestat a Dublin per vagabondatge e trobla de l'òrdre public foguèt luirat a la autoritats francesa en camisa de fòrça, jujat violent, dangerós per el meteis e pels autres e patiguent d'allucinacions e d'idèas de persecucion, Foguèt transferit jos plaçament d'ofici a l'esital psiquiatric Les Quatre-Mares de Sotteville-les-Rouen.
Sonque en decembre sa maire, ajudada de Jean Paulhan, aprenguèt lo luòc de son internament, e aprèp tres meses obtenguèt lo transferiment, lo 1 d'abril de 1942, al centre psiquiatric Sainte-Anne de París. Artaud refusèt tota visita inclutz de sa familha.
En novembre de 1942, Robert Desnos demanda a son amic Gaston Ferdière, mètge en cap de l'espital psiquiatric de Rodés de lo transferir, en zona « non occupada » la carestiá devent èsser mendre. Mudèt lo 22 genièr de 1943. Sportèt alara cinquante e uèit electroterapias,.
Antonin Artaud sortiguèt de l'asili de Rodés lo 26 de mai de 1946.
Los darrièrs ans
Pendent aquel periòde, es albergat dins une clinica d'Ivry-sur-Seine, mas liure d'anar e venir. Escriguèt sus mai de quatre cents quasèrns d'escolan, e dessinhèt d'autoretrachs e des retrachs d'amics. En novembre de 1947, enregistrèt per la ràdio Per n'acabar amb lo Jutjament de Dieu amb participacion de Maria Casarès, Paule Thévenin e Roger Blin. Programat pel 1 de febrièr de 1948, la difusion es censurada pel director de la Radiodifusion francesa. L'òbra serà difusada, pel primièr còp, sus France Culture en 1973. Lo meteis an, Artaud publica "Van Gogh le suicidé de la société", ont afirma que lo pintre èra pas fòl e critica violentament los psiquiatres.
Malaut d'un càncer del moriguèt lo 4 de març de 1948.
Paule Thévenin se carguèt de far publicar sas òbras complètas pendent prèp de quarante ans.
Es enterrat al cementèri de Sant Pèire de Marselha.
Bibliografía
Tanben loos 28 tomas de las òbras complètas, impreses per Gallimard.
Conselh d'Estat (França)
Lo Conselh d'Estat francés es una institucion publica anciana creada per Napoleon Bonaparte pendent la constitucion de l'an VIII (1799). Aquel organisme ten sesilha al Palais Royal de París dempuèi 1875.
Dins las institucions de la Cinquena Republica, son primièr ròtle es de conselhar lo govèrn. Per aquò, lo Conselh d'Estat deu èsser consultat pel govèrn per de tipes d'actes, coma los projècte de leis. Lo segond ròtle es aquel de mai nauta de las jurisdiccions de l'òrdre administratiu. Lo Conselh d'Estat es pasmens somés a las decisions del Tribunal dels conflites Lo seu vice president (qu'es lo president de fach) es lo primièr fonccionari de l'Estat: per aquò, presenta al president de la Republica los vòts de l'ensems dels còrs constituits, parlant al nom de la foncion publica, de la magistratura, de las entreprisas publicas, eca.
Origina
Se pòt veire per origina del Conselh d'Estat a de formacions que, a partir lo sègle XIII e amb de noms diferents, que a vegadas Conselh d'Estat, reünissià de juristas (que se nomenavan des legistas) a l'entorn del rei. Los noms de conselhèr d'Estat o mèstre de las requèstas, totjorn utilizats, datan del Regim Ancian. Los reis, qu'avian lo poder de justícia e jutjavan en darrièr ressòrt daissèron aprèp l'Edat Mejana exercir aquel poder de justícia pels tribunals, los parlaments. Se dich justícia delegada (als parlaments). Pasmens, se los parlaments decidissián en darrièr ressòrt dels litigis entre los subjèctes del reialme, coma dels perseguiments contre eles, los reis contunhèron a decidir d'espereles quand los actes de lor administracion èran contestats. Se dich alara justícia retenguda (pel sobeiran). Los legistas assistissian lo rei per l'elaboracion de las leis e tanben per l'exercici de la justícia retenguda.
La Revolucion francesa conservèt lo principi de la justícia retenguda pel contenciòs administratiu. La lei dels 16 e 24 agost de 1790 relativa a l'organizacion judiciária pausa lo principi de la sostraccion del contenciòs administratiu al contraròtle dels tribunals ordinaris (dichs judiciaris) :
Lo decrèt del 16 de fructidor de l'an III confirma lo principi de separacion en afirmissent, dins un article unic, que « proïbicions iterativas son fachas als tribunals de conéisser dels actes d'administracion, de quina espècia que sián, amb pena de drech ».
Pasmens, es solament jol Consulat que se metèt en plaça una vertadièra justícia administrativa, si bien que, atal pendent tota la revolucion, los actes de l'administracion se contestan davant la quita administracion.
Fondacion jol Consulat
200px|thumb|right|Installacion del Conselh d’Estat al [[Petit Luxembourg, decembre de 1799. Los tres consuls recébon los juraments dels presidents. (Couder, òli susr tela, 1856).]] Lo Conselh d'Estat d'ara foguèt instituit per la Constitucion del 22 frimaire de l'an VIII (13 de decembre de 1799):
Lo Conselh d'Estat de l'an VIII es encargat de preparar los projèctes de leis, e d'assistir lo cap de l'Estat dins lo jutjament del contenciós administratiu (los « dificultats »). Lo Conselh apareis dins mai d'un article de la Constitucion, e los seus membres, nomenats pel Primièr cònsol, gausissent d'un naut estatut. Los grades son aqueles d'ara: auditor, mèstre de las requèstas, conselhèrs d'Estat. Son de membres del Conselh d'Estat que presenton e aparan los projèctes del govèrn davant lo còrs legislatiu. Fàcia a la justícia, gausisson de la meteissa immunitat que los parlamentaris: los perseguiments devon èsser autrejats pel Conselh. Costosit per Bonaparte, lo Conselh ten una plaça importanta pendent lo Consulat e lo Primièr Empèri, tenent subretot un ròtle clau dins la redaccion du Còdi civil.
Dins sa foncion contenciosa, lo Conselh aviá a l'epòca pas qu'un ròtle consultatiu. Lo sistèma demorava aquel de la justícia retenguda, la decision tocant al cap de l'Estat. Dins los fachs, aquel darrièr seguís gaireben totjorn lis avises del Conselh (los successors feran de meteis), encara mai aisidament que lo Conselh refusa d'apreciar las decisions de l'administracion presas per de motius « politics ».
Evolucions ulterioras
La Restauracion francesa agachava aquela institucion napoleoniana amb mesfisança. Lo Conselh, alara qu'es pas mencionat dins la Carta de 1814 (qu'a plaça de Constitucion) pasmens demorèt, mas los seus avises èran mens sollicitadas, e l'activitat se concentrèt sus sa foncion contenciosa. Lo Conselh s'enlusir un pauc jos la Monarquia de julhet, e la II Republica en 1849 lo renfortiguèt acabant amb la justícia retenguda. Lo Conselh recebèt la justícia delegada. Dins sa foncion contenciosa, dona pas mai d'avises, pr’aquò sovent seguits, mas dona « al nom del pòble francés » dels arrèstes executòris, de meteis biais que los tribunals de l'òrdre judiciari. Al meteis temps, foguèt creada la foncion de commissari del govèrn. Napoleon III tornèt a la justícia retenguda en 1852, tot en donant, coma son oncle, un grand ròtle al Conselh.
La III Republica naissenta, per la loi del 24 de mai de 1872 sus l'organizacion del Conselh d'Estat, tornèt al conselh la justícia delegada. Instituiguèt tanben la foncion de vice president du Conselh d'Estat. Lo Conselh s'installèt al Palais Royal, dins lo seu sèti actual, en 1875. Lo palais d'Orsay, qu'occupava per abans, aviá brutlat pendent la Comuna. Aquela annada (1875), amb l'arrèst Prince Napoléon (Conselh d'Estat, 19 de febrièr de 1875), lo Conselh abandonèt la seuna doctrina amb que se deguèt de s'abstenir de jutjar de decisions del govèrn presas per de motius d'interèts politics. Lo 22 de genier de 1921, lo Tribunal dels conflictes truquèt fòrça l'unitat de l'òrdre administratiu, amb arrèst bac d'Eloka, que, en principi, met los servicis publics industrials e commercials jos la jurisdiccion de l'òrdre judiciari. Aquel retorn del drech privat d'aquela esfèra administrativa se basa sul fach que lo jutge judiciari es mai aisit per aparar los intereses de las personas privadas.
Jos Regim de Pétain, lo Conselh venguèt una aisina de la politica repressiva de regim, subretot contra los josieus e los comunistas. Fins a anar a vegadas mas luenh de çò que li èra demandat, atal lo Conselh d'Estat, amb l'avís de la commission ad hoc de l'estatut dels josieus, intèrne al Conselh, instaurèt una presompcion de judeitat, qu'èra pas exigida per la lei del 2 de junh de 1941 sus l'estatut dels Josieus. Un sol conselhèr refusèt lo jurament al marescal Pétain.
A partir de 1945, los conselièrs d'Estat venguèron subretot de l'Escòla nacionala d'administracion novèlament creada. En 1953, foguèron creats los tribunals administratius, eissits dels conselhs interdepartementals de prefectura. Aqueles tribunals forman un primièr gra de jurisdiccion, e lo Conselh d'Estat interven d’ara enlà dins los afars sonque coma jurisdiccion d'apellacion. En 1958, lo Conselh participèt a la redaccion de la novèla Constitucion francesa de 1958. Michel Debré, alara garda dels Sagèls e futur primièr ministre, que coordonava los trabalhs, es un ancian conselhèr d'Estat, coma Jòrdi Pompidor, son successor a Matignon. Las relacions entre lo Conselh e lo general De Gaulle pendent las primièras annadas, que se passa la guèrra d'Argérie, son de còps qu'i a dificilas, veire òrras. Atal l'arrèst Rubin de Servens (Conselh d'Estat, 2 de març de 1962) reconeis al cap de l'Estat la possibilitat d'exercir lo poder legislatiu, al títol de l'article 16 de la Constitucion (poders plens), sens contraròtle del Conselh d'Estat, l'arrèst Canal, Robin et Godot (Conselh d'Estat, 19 d'octobre de 1962) annula de mesuras presas pel president dins l'encastre dels poders especials confisats per la lei referendária del 13 d'avril de 1962, los assimilant a d'ordonanças, somesas al jutge administratiu. Mai greu, l'assemblada generala du Conselh d'Estat (formacion consultativa), en acòrdi amb la majoritat de la doctrina, jujtja illegal l'usatge de l'article 11 per inscriure dins la Constitucion l'eleccion del president de la Republica al vòte dirècte. L'avís, normalament confidencial e reservat al govèrn, foguèt publicat dins la premsa. De Gaulle passèt enlà. Projectava un temps una reforma prigonda del Conselh, mas lo projècte foguèt abandonat.
En 1987, foguèron creadas las corts administrativas d'apellacion, segon gra de jurisdiccion entre los tribunals administratius e lo Conselh d'Estat, per aleujar la seuna carga. Per fòrça afars, las formacions contenciosas del Conselh d'Estat interven pas mai qu'en cassacion. Dins lo meteis temps, los magistrats de l'òrdre administratiu son confirmat, per assegurar lor indépendéncia, de garantias pròchas d'aquelas dels magistrats de l'òrdre judiciari, subretot l'inamovibilitat.
Foncion administrativa consultativa
Lo Conselh d'Estat es conselhèr del govèn francés (e, dins qualques escasenças, dempuèi la revision constitucionala del mes de julhet de 2008, du Parlament francés). Examina entre autre los projèctes de leis e ordonanças, abant qu'aqueles sián someses al conselh dels ministres, atal que los projèctes de decrèt que la lei qualifica de « decrèt en Conselh d'estat ». Dempuèi la revision constitucionala del 23 de julhet de 2008, lo Conselh d'Estat pòt tanben examinar las proposicions de lei.
Lo Conselh d'Estat dona un avís sus la regularitat juridica d'aqueles tèxtes, sus la forma e l'oportunitat administrativa. Aquel avís pòt èsser un tèxte modificat, o d'una nòta de rebot. Las sessilhas se tenon a pòrta tancada, e l'avís es transmes sonque al Govèrn, qu'es liure d'o publicar o non.
Lo govèrn a la possibilitat de pas prenne en compte de l'avís, mas la consultacion lo fa obligatòri pels projèctes de lei. Lo govèrn pòt sometre lo tèxte modificat d'esperel o la version du tèxte modificada pel Conseil d'État a condicion d'informer lo quite conselh per una letra rectificativa.
En mai lo cConselh pòt èsser consultat librament pel govèrn sus quina que siá question o difficultat d'òrdre juridic o administratiu.
Templeux-la-Fosse
Templeux-la-Fosse es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Geografia
Vilatge picard del Santerre, situat a 8 km al nòrd-es de Péronne, situat près del anciana rota nacionala 17 (actuala RD 917) e facilament accessibla per las autoroutes e
Conselh d'Estat (França)
Foncion administrativa consultativa
Lo Conselh d'Estat adreça un còp l'an al president de la Republica un rapòrt public, qu'enoncia entre autre las reformas d'òrdre législatiu, reglamentari o administratiu, que propausa al govèrn.
Templeux-la-Fosse
Geografia
Village picard du Santerre, situé à 8 km au nord-est de Péronne, situé à proximité de l'ancienne route nationale 17 (actuelle RD 917) et aisément accessible par les autoroutes et
Conselh d'Estat (França)
Foncion jurisdiccionala
Lo Conselh d'Estat es lo gras suprèm de la jurisdiccion administrativa, que jutja los recors dirigits contra las autoritats publicas.
Templeux-la-Fosse
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Conselh d'Estat (França)
Foncion jurisdiccionala
Lo Conselh d'Estat pót tanben èsser sollicitat per donar un avís sus « una question de drech novèla, presentant une dificultat seriosa e se pausant dins fòrça litigis » somesa per un tribunal administratiu o una cort administrativa d'apellacion. Es pas un avís obligatòri de la jurisdiccion mas es plan sovent seguit, per s'expausar pas, dins lo cas contrari, a èsser contradich en cassacion.
Conflictes entre las foncions consultativa e jurisdiccionala
Lo Conselh pòt èsser menat a examinar, coma organ jurisdiccional, la conformitat amb la lei d'un decrèt pres en Conselh d'Estat (o mai sovent d'una decision presa aprèp consultacion del meteis).
N'i a que peson qu'aquel cumul de foncions pausa de problèma sus à l'exigència d'imparcialitat del jutge, pausada entre autre per l'article 6 de la Convencion europèa dels drechs umans. Segon lo Conselh d'Estat, la tradicion d'independéncia e las règlas intèrnas asseguran pr'aquò l'imparcialitat de la formacion del jutjament. Subretot, la règla de la recusacion fa qu'un membre du Conselh d'Estat pòt pas participar a una formacion de jutjament examinant la legalitat d'una decision se participèt a un avís sus aquela decision.
Gestion dels tribunals administratius e de las corts administrativas d'apellacion
Lo còrs dels magistrats administratius se desvolopèt de contunh: la gestion, qu'èra devoluda al ministèri de l'Interior fins a 1990, foguèt transferida al Conselh d'Estat. Jos l'autoritat del vice president, lo secretari general del Conselh d’Estat assegura la gestion del còrs d'aqueles magistrats, e subretot de lor carrièra,. Es assistit d'un Conselh superior dels tribunals administratius e corts administrativas d'apellacion, de ròtle consultatiu.
Lo vice president del Conselh d’Estat es tanben l'ordenador principal du budgèt dels tribunals administratius (TA) e de las corts administrativas d'apellacion (CAA).
Lo Conselh d'Estat publica una letra trimestriala per far conéisser la jurisdiccion administrativa, en França e endacòm).
Los membres del Condelh d'Estat
Los membres del Condelh d'Estat, a l'entorn de 350 que prèp de 80 en destacament, forman un cós de fonccionaris de mai d'un gra :
Présidéncia del Conselh d'Estat
La présidéncia del Conselh d'Estat foguèt d'en primièr assegurada o pel cap de l'Estat o per un membre del govèrn titulat de « ministre president lo Conselh d'Estat ».
Dempuèi la lei del 24 de mai de 1872, lo Conselh d'Estat es presidit pel vice president, nomenat per drcrèt en conselh dels ministres d'entre los conselhèrs d'Estat; l'assemblada generala du Conselh pòt pasmens èsser presidida pel ministre de la justícia.
Dempuèi la Constitucion francesa de 1958, lo president del Conselh d'Estat es lo Primièr ministre o lo ministre de la Justícia, en qualitats.
Mas concrètament, lo Conselh d'Estat es dirigit pel seu vice president.
Dempuèi lo 3 d'octobre de 2006, Jean-Marc Sauvé es vice president del Conselh d'Estat.
Organizacion del Conselh d'Estat
thumb|Sala de l'Assemblada generala del Conselh d'Estat
Seccions et sosseccions
I a sèt seccions :
Los membres son afectats a una o doas seccions, n'i a (jòves magistrats, president e presidents adjunts de la seccion del contenciós) que pòdon èsser afectats sonque a secion del contenciós.
Formacions del Conselh d'Estat estatuissent al contenciós
Las foncions jurisdiccionalas son exercidas de biais collegial, levat per qualques (ecors d'urgéncia, irrecevabilitat manifèsta...).
Il existe quatre types de formations au contentieux. L'instruction des affaires et le jugement des affaires simples sont confiés habituellement à une sous-section.
Les autres formations sont réunies pour le jugement des affaires ou, plus rarement, leur instruction. La formation de sous-sections réunies ne réunissait originellement que deux sous-sections. La réforme de 2010 prévoit que peuvent être réunies deux, trois ou quatre sous-sections.
L'assemblée du contentieux, présidée par le vice-président, est la formation la plus solennelle. Elle se réunit rarement.
Formacions del Conselh d'Estat dins las foncions administrativas
Pel seu rótle de conselhèr del govèrn, lo conselh d'Estat ten sessilha ordinàriament en seccion administrativa.
Les Clayes sous Bois
Les Clayes-sous-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Ivelinas e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Quemada
Quemada es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Mont Hood
Lo Mont Hood ( en anglés Mount Hood ) es un volcan actiu situat dins l'Arc volcanic de las Cascadas al nòrd de l'estat d'Oregon, a nòrd-oèst deis Estats Units d'America.
La montanha s'es formada dins una zona de subduccion a la còsta pacifica. Es situada a aperaquí 80 km al èst-sud-èst de Portland, sus la frontièra dels comtats de Clackamas e Hood River.
Es la pus nauta montanha d'Oregon e una de las pus nautas dels Estats Units.
Arzens
Arzens (en francés tanplan coma en occitan) es una comuna lengadociana (de Corbièras ?) situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luòc:
La Puebla de Arganzón
thumb|left|320px|Vista de La Puebla de Arganzón e de l'[[arriu de Zadorra]] thumb|left|120px|[[Estèla funerària romana]] thumb|left|290px|Estret d'Arganzón (gravadura de 1875) La Puebla de Arganzón (espanhòu), Argantzun (basco), qu'ei ua comuna geograficament alabesa apartienent a la província de Burgos e a la comunautat autonòma de Castelha e Leon. Que forma dab Condado de Treviño ua enclava en Alaba.
Quintana del Pidio
Quintana del Pidio es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Puentedura
Puentedura es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Lo Fèl
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
A la revolucion, la comuna de Rossin e Ginolhac se creèt a partir de doás parròquias : Rossin a l'oèst e Ginolhac a l'èst, puèi foguèt incorporada a Entraigas en 1833,. En 1851, las parròquias de Rossin e Ginolhac se separèron d’Entraigas per venir la comuna d’Enguialés. Enguialés es un vilatge pichon, isolat, mas geograficament central.
En 1946, Ginolhac foguèt tornat annexat per Entraigas. Probable que las comunicacions entre las doás mitats de la comuna èran tròp malaisidas dins aqueles luòcs traversuts, mai que mai per anar a Enguialés de Rossin o de Ginolhac, al luòc que i a de bons camins entre Ginolhac e Entraigas. Lo capluòc de la comuna passèt al Fèl, vilatge situat près de Rossin, mas la comuna prenguèt aquel nom solament en 1996.
Toponimia
Un castèl del Fèl o del Fèlh es atestat a l'Atge mejan.
Quintanabureba
Quintanabureba es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Abadiá Sant Victor de Marselha
thumb|200px|L'abadiá de Sant Victor a Marselha L'Abadiá de Sant Victor de Marselha es un dei luòcs pus importants dau ponch de vista istoric dau cristianisme en Provença. Es estada fondada au sègle V per Joan Cassian autorn dei relíquias de quauquei sants coma justament Sant Victor. A la fin de l'Edat Mejana son activitat baissèt e maugrat que foguèt desmantelada a la Revolucion Francesa demòra un luòc religiós ambé la preséncia de testimònis paleocrestians.
Moçan
Moçan (Moussan en francés) es una comuna lengadociana del Narbonés situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
Comuna sus l'Aude. vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Moçan
Las fòrmas ancianas son Villa de Mosciano en 933, De Mociano en 1097, de Motiano en 1115, Castrum de Mosciano en 1219, De Mossano en 1271, De Morsan en 1291, De Mossiano en 1286, Mossiacum in Narbonesio en 1340, Moissam en 1383, Mossan en 1402, lo loc de Mossa en 1476, Mossa en 1536, Mosan en 1586, Moussan en 1781; la prononciacion occitana es Moussà, dins la grafia de l'abat Antòni Savartés, donc [mu'sa]. Lo nom es atestat en 933, de Mosciano. Moçan poiriá venir, segon Albèrt Dauzat, d'un nom latin d'òme Mustius o *Muscius, amb lo sufixe latin -anum. Aquela proposicion, mai que mai *Muscius, conven fòrt plan per explicar la fòrma de 933, mas *Muscius auriá puslèu donat *Moissan. Aquí perqué lo nom latin d'òme Mottius, utilizat per Dauzat per explicar Moçac, Moussac (Vinhana), Moussé e Moussages, se deuriá pas apartar. E Motti- poiriá tanben èsser un nom gallic.
Bocé
Bocé es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Moçan
Vedilhan
Vedilhan es una anciana parròquia de la diocèsi de Narbona, del vocable de Sant Martin. Las fòrmas ancianas son Villa Rubea sive villare Vitilianum en 849, Villa Vidilianum en 966, Villa Vitilianum en 990, Vivianum = Vidianum en 1115, Parrochia de Vidiliano en 1226, de Vitaliano en 1232, Castrum de Vidilano en 1271, Bajulus de Vidilano en 1303, De Vidilhano en 1329, Videlhanum en 1340, Rector de Vedilhano en 1351, Vidilan al sègle XIV, Vidilian en 1402, Vidillan en 1500, Védylha..., Vedila en 1537, Vidilhe en 1553, Bédelhan en 1671, Védillan en 1781; la prononciacion occitana es Bedilhà, dins la grafia de l'abat Antòni Savartés, donc [beði'ʎa]. Las fòrmas medievalas pus ancianas son en Vidi-, çò qu'empacha que lo nom siá dirèctament lo resultat del nom latin d'òme Vitellius e sufixe -anum (benlèu un crosament ambe'l nom gallic, inatestat, *Vitinos, o simplament ambe Vitus, Vitios); la dissimilacion d'un dels i en e e atestada a partir del sègle XIV.
Bocé
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Moçan
Istòria
Entre 1790 e 1794, Vedilhan foguèt annexat a Mossan. Vedilhan es a l'èst de Moçan.
Lòcs e monuments
Castèl bastit en 1893 a la plaça d'un ostal lengadocian del sègle XVIII e qu'apartenguèt als senhors de Tarrabust. L'actual castèl es lo fruch de l'astra viticòla de la fin del sègle XIX. Es d'arquitectura neorenaissança
Templeux-le-Guérard
Templeux-le-Guérard es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Referéncias
{{Comunas de|insee= 80748
Sinagòga de Besançon
thumb|right|Sinagòga de Besançon.
La sinagòga de Besançon es lo principal luòc de culte israelita de la metropòli francomtesa. Venguèt en 1984. Los representants de la comunautat decidiguèron de bastir un santuari novèl dins las annadas 1860; sa realizacion foguèt confiada a l'arquitècte Pierre Marnotte. Las òbras comencèron oficialament en 1869 e s'acabèron en 1871, en estil orientalista. Lo 18 de novembre la sinagòga foguèt inaugurada e dobèrta al culte. Los jusieus majoritàriament sefarditas provenent d'Africa del Nòrd e los ashkenazim originaris d'Euròpa Occidentala e centrala i forman una sola comunautat.
Quintanapalla
Quintanapalla es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Gwiproñvel
Istòria
Al, Guipronvel fasiá partida de la sénéchaussée de Brèst e Sant-Renan. Guipronvel Sembla èsser un démembrement de l'anciana parròquia primitive de Milizac. La tradicion meta la ermitage de sant Ronvel al bòsc de Coat-Douen. Cap a 1400, Guipronvel es trève de Milizac e #encobrir fins a la Revolucion. Guipronvel Ven comuna l'an 1789 e parròquia l'an 1852. Guipronvel dépendait antany Del ancià évêché de Léon. Se tròba lo appellation Guypronvel en 1544.
Au, Guipronvel faisait partie de la sénéchaussée de Brest et Saint-Renan. Guipronvel semble être un démembrement de l'ancienne paroisse primitive de Milizac. La tradition place l’ermitage de saint Ronvel au bois de Coat-Douen. Vers 1400, Guipronvel est trève de Milizac et cela jusqu’à la Révolution. Guipronvel devient commune en 1789 et paroisse en 1852. Guipronvel dépendait autrefois de l'ancien évêché de Léon. On rencontre l'appellation Guypronvel en 1544.
Quintanaortuño
Quintanaortuño es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Catedrala Sant Sauvador d'Ais de Provença
La Catedrala Sant Sauvador d'Ais de Provença es una glèisa catolica situada dins la vila d'Ais de Provença. Sa bastida acomencèt au sègle XII e s'acabèt au sègle XVI. Lo bastiment mescla ansin d'estiles diferents, principalament dei periòdes romanic e gòtic. Es la glèisa catedrala de l'arquevescat d'Ais de Provença.
Libertats fondamentalas
Las libertats fondamentalas o dreches fondamentals representon juridicament l'ensems dels dreches primordials per l'individú, assegurats dins un Estat de drech e una democracia. Coïncidisson en partida amb los dreches de l'Òme al sens larg, subretot aqueles de la primièra generacion.
Lo concèpte de libertat fondamentala es recent, alara i a pas unanimitat sus los limits e quitament la definition. Es vist aquí, coma una nocion abstracha. S'agís d'estudiar la teoria de las libertats fondamentalas.
Contengut
Contengut de las libertats fondamentalas:
Diferéncias
L'enancion de las libertats varia segon los sistèmas juridics:
La proteccion de las libertats fondamentalas a l'internacional
Existís una proteccion limitada dels drechs fondamentals a l'international. La majoritat de las libertats fondamentalas son reconegudas sul plan internacional mas los tèxtes de valor imperativa e generala son rares. Se pòt pasmens levar l'exepcion de la construccion d'una Euròpa dels drechs de l'òme.
L'Európa dels drechs de l'Òme, un fenomèn unic
Doas proteccions :
La carta dels drechs fondamentals de l'Union Europèa es una declaracion dels drechs adoptada lo 7 de decembre de 2000 per l'Union Europèa qu'aviá pas, a l'origina, de valor constrenhenta d'un punt de vista juridic, perque aviá pas estat signada per las institucions europèas sens aver estat formelament ratificada pels Estats membres. Pasmens aquò cambièt lo 1 de decembre de 2009 amb la dintrada en vigor del Tractat de Lisbona, que faguèt la carta juridicament constrenhenta.
Istoric
En França, la proteccion de las libertats fondamentalas es d'origina pretoriana. Es lo jutge administratiu que s'ipausèt lo primièr coma aparaire de la proteccion dels drechs de l'Òme. Aprèp, le jutge constitucional a amplifiquèt aquel movement li balhant una garantia mai fòrta: l'estatut constitucional per una decision de 1971.
La vision francesa de la lei protectritz de las libertats longtemps empachèt lo contraròtle de la lei.
La primièra estapa cap a la proteccion de las libertats foguèt doncas la soumission de l'Estat al drech. Enseguida, la noveltat del concèpte de libertat fondamentala èra de far aqueles drechs efectius e revendicables. En consequéncia, calguèt instaurar un procediment de proteccion de las libertats contre l'ingeréncia dels autres ciutadans.
Fonts de las libertats fondamentalas
Las libertats fondamentalas son origináriament eissida de l'aplicacion dels principis genrals del drech visats pel jutge administratiu, puèi de l'aplicacion dels principis fondamentals reconeguts per las leis de la Republica (PFRLR).
Los principals tèxtes son : Declaracion dels Dreches de l'Òme e del Ciutadan, lo Preambul de la Constitucion de 1946, lo Preambul de la Constitucion de 1958, la Convencion Europèa de Salvagarda dels drechs de l'Òme e de las libertats fondamentalas e la carta de l'environament. Per precisar la Declaracion dels Dreches de l'Òme e del Ciutadan fa referéncia a de drechs dichs de primièra generacion. Son tant de drechs individuals (libertat, proprietat, seguretat, egalitat dels drechs…) coma des principis d'organizacion constitucionala (sobeiranetat nacionala, separacion dels poders…); Lo preambul de 1946 el fa referéncia a de drechs dichs de segonda generacion, relatius a l'Òme dins la societat (drechs concernissent la familha, la santat, lo trabalh, los sindicats…) ; la Carta de l'environament fin finala fa referéncia a de drechs de tresena generacion.
Reialme Unit
Lo Reialme Unit e subretot Anglatèrra son davancièrs al nivèl de l'afirmacion dels drechs fondamentals. En efècte, eissiguèron fòrça leu una idèa de necessitat de limitar lo poder del sobeiran e aquò amb e en favor de la proteccion dels drechs e libertats de l'individú. Aquela limitacion se faguèt pel renfortiment del poder del Parlament e doncas amb un esbòç de modèl parlementari. Montesquieu foguèt fòrça impressionat per aquel sistèma e menèt en França las estructuras anglesas.
Qualques tèxtes an una importança evidenta al nivèl de l'afirmacion dels drechs de l'Òme e en consequéncia de las libertats fondamentalas:
En conclusion, se pòt solinhar una singularitat anglesa qu'es lo pragmatisme de totes aqueles tèxtes tocant als drechs fondamentals. En efècte, al contrari de çò que se farà en França, las leis anglesas daissant una plaça extrèmament tèuna a la nocions abstrachas.
La Grand Vila
La Grand Vila (Comps-la-Grand-Ville en francés) es una comuna roergata situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Govèrn d'Édouard Philippe
Édouard Philippe es lo primièr ministre de dos govèrns formats jos la la presidéncia d'Emmanuel Macron:
Coignières
Coignières es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Ivelinas e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Quintanar de la Sierra
Quintanar de la Sierra es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
.suzuki
es un nom de domeni generic depausat per la societat japonesa Suzuki. Es en servici dempuèi lo 2 de julhet de 2014.
Quintanavides
Quintanavides es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Carri de cavalariá
thumb|right|Carri de cavalariá [[Covenanter, un modèl britanic utilizat de 1939 a 1945.]]
Lo carri de cavalariá es un tipe de carri de combat utilizat durant l'entre doas guèrras e au començament de la Segonda Guèrra Mondiala. Èra caracterizat per un blindatge leugier mai una mobilitat importanta que deviá lo protegir còntra lei tirs enemics. En certanei modèls, per accelerar mai la velocitat, l'armament chausit èra egalament leugier.
Istòria
Lo concèpte foguèt imaginat per lei Sovietics que desvolopèron lei carris BT a partir de 1930 e per lei Britanics amb la familha dei carris Cruiser. Dins lei dos cas, plusors modèls foguèron adoptadas per leis armadas d'aquelei país. Lei carris de cavalariá sovietics obtenguèron de resultats corrèctes durant la Guèrra d'Espanha (1936-1939) ò durant lei combats còntra lei Japonés (1939), especialament lo BT-7. Dins l'armada britanica, de resultats identics foguèron obtenguts au començament de la Segonda Guèrra Mondiala car leis Alemands utilizavan subretot de carris pauc protegits coma lei Panzer I e II.
Pasmens, tre 1941, lei limits dau carri de cavalariá apareguèron. D'efiech, dins de prats batalhiers saturats per lo fuòc enemic, la velocitat èra pas una proteccion eficaça. De mai, l'armament dei Cruiser e dei BT venguèt rapidament insufisent per traucar lo blindatge de carris mejans coma lo Panzer IV. La produccion de carris de cavalariá foguèt donc arrestada. De carris de cavalariá participèron ai combats en Africa en 1941-1942. L'Armada Roja perdiguèt la mitat de sei BT-7 durant l'invasion alemanda de 1941. Dins aquò, lei subrevivents foguèron utilizats fins a 1945.
En despiech de la revirada dau concèpte de carri de cavalariá, l'experiéncia aquistada per leis engenhaires militars britanics e sovietics foguèron fòrça utila. Per lei Britanics, lei carris Cruiser foguèron a l'origina dau Centurion, un dei premiers carris de combat principaus. En URSS, lo BT-7 inspirèt la concepcion dau T-34.
.place
("lòc" en anglés, "plaça" en francés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 2 de julhet de 2014.
Quintanilla de la Mata
Quintanilla de la Mata es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Esquí
vinheta|Un esquiaire vinheta|Un corrièr d'esquí en [[Cerdanha en 1909.]] vinheta|Una taula d'esqui alpin modèrne L'esquí es un mejan de locomocion, individal de limpa praticticat amb de patins longs (la talha l'utilizaire) e estreches (la largor del pé de l'utilizaire) tanben nomenats esquís, fixats al pés. Subretot conegut per l'esqui sus nèu, introduch dins los Alps e los autres massisses europèus a la fin del sègle XIX, aquesta practica sus nèu naturala es de segur dependenta de la preséncia, de la resistencia e de l'espessor del mantèl de nèu, çò que limita la practica a las regions montanhosas o nordicas, e taben a sason ivernala.
L'esquí  demorèt longtemps solament un mejan de desplaçament e un mòde de transpòrt, comun pendent los longs ivèrns ennevats dins los païses nordics, las contradas siberianas e los monts de l'Asia centrala. L'esqui dich "nordic" es originari d'Escandinàvia. Tanben foguèt utilizat per mòde de desplaçament ivernal per d'unas armadas.
D'en primièr activitat de plena natura, l'esqui de davalada, que consistís a davalar de penjals variables, menèt a la construccion de sites dedicats. Venguèt l'esquí alpenc, dels domènis esquiables e de las estacions d'espòrt d'ivèrn foguèron amenatjadas dins de sites jutjats propicis a una practica ludica d'esqui amb fòrça òbras : terrassaments, d'equipament de pujada, de canons de nèu, trabalh de la nèu, etc. fasent un vaste sector toristic, coma dins lo Alps.
Skeleton
vinheta|Partença amb Skeleton|200px
Esquí
La practica de l'esquí en terren de fèble penda menèt tanben al desvolopament d'espòrts mai de plena natura, coma las formas d'esquí nordic. Quitament se l'esquí de fons e l'esquí alpenc ambedos se nomenan "esqui" tant las tecnicas que lo material son plan diferents entre los dos.
Skeleton
L'skeleton es un espòrt d'ivèrn individual que coma lo bobsleigh e la lièja se practica dins un corredor de glaça estrech davalant. L'skeleton se practica individualament sus un pòst pareissent a la lièja, mas al contraire d'aquesta practica, lo participant se plaça sus l'aisina de ventres, la tèsta cap abans. L'objectiu es de percorrir la pista mai rapidament possible.
Esquí
Preliminaris etimologia, linguistica e mitologia
esquèrra|vinheta|Illustracion extracha de l'obratge Die Gartenlaube, 1872. Esqui ven del norvegian ski
Skeleton
Aparegut a la fins del sègle XIX sus de pistas naturalas bastidas en Soïssa, la primièra espròva d'skeleton es disputada en 1887 e abans lo bobsleigh. Incorporat a la Federacion internacionala de bobsleigh et de tobogganing (FIBT) en 1923, l'skeleton apareis per dos còps als Jòcs olimpics d'ivèrn en 1928 e 1948 a Saint-Moritz abans d'èsser de nòu programat a partie dels Jòcs olimpics d'ivèrn de 2002 de Salt Lake City. L'espròva olimpica es la competicion de referéncia seguida dels campionats del mond disputats los ans non-olimpics e de la copa del mond que se debana annalament amb unas uèit encontra entre l'Euròpa, l'America del Nòrd e l'Asia.
Genèsi de l'skeleton
Pasmens se l'origina del tobogganing ven del sègle XVI, las primièras traças d'skeleton apareisson dins los ans 1880 a Saint-Moritz en Soïssa. L'skeleton prenguèt son nom en 1892 après l'invencion d'una novèla lièja en metal que semblava a esquelèt (skeleton en anglés), creada pel britanic L.P. Child.
Creacion de la FIBT
En 1923, la FIBT es creada e tres ans après lo Comitat internacional olimpic donèt l'estatut d'espòrt olimpic a l'skeleton (e tanben al bobsleigh). En 1928, sola l'espròva òme foguèt retenguda als JO de 1928 a Saint-Moritz. Calguèt esperat 20 ans e 1948 per que torne als JO, abans de desapereisser e tornar en 2002.
Esquí
Preliminaris etimologia, linguistica e mitologia
Las sagàs norvegianas descrivon los expleches d'Ullr, lo dieu luminós de l'esqui e de Skadi, la divesa de las raquetas que presidís a la mòrt freja. En realitat, aquestes doas divinitats del panteon nordic son los darrièrs gigants del mont, rèstes d'un mond desapregut. Los reis mitics de l'anciana Norvègia privilegian aqueste biais de se desplaçar per de rasons ritualas, mas se revèlan tanben d'abils esquiaires. D'entre aquestes rituals, lo salt a esqui es un acte de valentiá.
Skeleton
Mediatizacion e retorn als Jòcs olimpics
vinheta|In Ho Cho, skeletonaire sud-corean davalant la pista de Whistler. La FIBT decidís de relizar de competicions internacionalas coma los Campionnats del mond d'skeleton en 1982 e la copa del mond d'skeleton en 1989 e amb la mediatizacion aumentant detz ans aprèp, en 1999, se decidiguèt de son introduccion als Jòcs olimpics d'ivèrn de 2002 a Salt Lake City amb una espròva pels òmes e una autra per las femnas.
Reglament
Lo veícul, d'estructura metallica, mesura entre 80 cm de long t pèsa un trenten de quilogramas al maxim.
Esquí
Arqueologia e istòria anciana e modèrna de l'esquí
Las gravaduras rupèstras descobèrtas sus l'illa de Rødøy, al sud del Nordland vielha de 4000 ans, mòstran un esquiaire de taulas desmesuradas, equivalents a d'esquis de per un òme actual, dotat d'un pal rema. Près de la mar Blanca, a Zalavrog, en Russia actuala, de gravaduras rupèstras datadas entre 2000 e 1500 ans AbC destalhan l'art e la tecnica de caça a l'alce d'un trio de caçaire prepausant un plan de lors pesadas complètas sens obliar las marcals des pals plantats sus la nèu frèsca. Aquesta tradicion rituala, ligada a la caça ivernala, contunha sus las pèras runicas. I a taben una scèna d'arquièrs tirant sus d'esquis sus la pèira de Böksta, en Uppland suedés, quilhada vèrs 1050.
Skeleton
Reglament
La posicion que pren l'esportiu es caracteristica d'aquesta activitat, que, a la diferéncia del bobsleigh e de la lièja, lo practicant deu èsser de ventres, tèta cap al bas de la pista.
Esquí
Arqueologia e istòria anciana e modèrna de l'esquí
L'estudi comparat de las tradicions de las populacions germanicas mòstra lor adopcion de l'esquí entre los sègles VI e XII. Sembla que lo manlevèron als fennoescandinaus qu'ocupan encara la majora partida de las tèrras escandinavas.
Skeleton
Reglament
La tòca es de percorrir la davalada en un temps minim. La pista mesura al minim minimum 1 200 mètres de long amb un penjal maximal d'unes 12 %. Las velocitats pòdon aténher 140 km/h segon la pista. Dins las corbas, lo pilòt pòt subir fins a 5 G d'acceleracion.
Partença
La partença es un element primordial pel practicant. Sus una distància de cinquante mètres, deu mesclat acceleracion e poténcia a l mèsme temps que mena lo veïcul drech, puèi deu se jaire sus son aisina en evitant tota trajectòria parasita per gardar la velocitat aquerida.
Esquí
Pròbas arqueologicas e escrichas
L'invencion de las taulas es neolitica. Es provada lèu d'ora en Siberia, Escandinàvia e dins los païses baltics. La seccion arqueologia del musèu de l'esqui del Västerbotten a Umea presenta de fuèlhas de fustas extrachas dels paluns e torbièras. Lo palun de Kalvsträsk donèt de taulas planas mai servadas de mai de dos mètres de long, de de larg, e tanben de pals s'acabant amb de menas palas o de culhèr de pujada, negats fa 3200 ans AbC. Fòrça escavacions Suècia mòstran de l'usatge de contunh de las taulas d'esqui : a Storbäck, 1200 ans AbC, a Jarvsträsk vers 700 AbC, a Ajaur vèrs 1100…
L'esqui atelat data de 2500 ans AbC, data ont se trapa la primièras traças en Escandinàvia de Shörekjöring, aujòl del skijoering, qu'èra a l’epòca pas qu’un mejan de locomocion.
Los arqueològs destrian tres tipes màger d'esquís segon lor origina geografica: lo tipe actic, taulas de fusta cortas (unes de long) mas largas (unes ), sens raias, a vegada doblats de pèl, utilizadas en Lapònia e en Siberia; lo tipe nordic, constituit d'una taula drecha mai corta que l'esquèrra (utilizat pel plan e per prene la velocitat) e qu'es mai present en Escandinàvia; lo tipe miègjonal, longas taulas (mai de ) amb una ascla per plaçar los pés, utilizada pendent lo darrièr periòde glaciari en Eslovènia, en Polonha e dins los païses baltics.
Procòpi de Cesarèa descrich en 552, dins son  (« De l'origina e de las accions dels Gòts »), una populacion de Skridfinnar (« Finnés limpant »). Saxo Grammaticus (v. 1150 - v. 1220) conta que « los Finneses, que sempre se desplacèron sus de taulas limpantas (...) son capables d'èsser en un luòc e ne desaparéisser en un liuç (...) La soplesa de lors còrs suls esquis lor permet d'atacar o de se retirar en tota seguretat ».
En 1307, l'escrivan Fadl Allah Rashid ed-Din menciona l'usatge de taulas nomenadas Sana o Hana, fixats als pés per de correja am que los montanhards entre Turquestan e Mongolia davalan los monts e percorrisson s'apiejant amb un pal de disténcias considerablas dins lors païses de nèu abondanta, aquí ont los congèrs entravan la progression o prenon simplament los cabals o animals de bast. L'escrivan persan ignora pas que las contrada boscadas, mas tanben de las estèpas, las vastas planas, las vals e puèg sovent ennevats al nòrd de las grandas cadenas de monts coneisson aqueste mejan de locomocion. La limpada sus una superfícia de nèu mai o mens geladas se realiza coma una canoa sus l'aiga. Lo trach d'una lisa es possible, coma la davalada en penjal regde pel biais de corbas. Los pòbles finneses, coma los Tongozes e kis Ostiacs, passan alara la rapiditat animala.
L'usatge de l'esquí pels desplaçaments ivernals, subretot pel comèrci e la guèrra, sembla venir de luènh. En Norvègia, si los Birquebeiners o los soldats reials semblan ja se desplaça amb esqui, es segur dempuèi lo sègle XIV. Notan pasmens qu'en 1206, le rei Haakon III crenhava la guèrra civila confia son filh recent nascut a dps proscrits birquebeiner per que lo pòrtan en urgéncia al segur. Es l'origina legendària que justificar la creacion en 1932 de la corsa de fons de 54 km entre Rena e Lillehammer.
drecha|vinheta| Olaus Magnus, Historia de Gentibus Septentrionalibus…, [[1555.]] esquèrra|vinheta|Illustracion d'esquis de l'armada danesa, abans 1763. L'istoriograf suedés, Olaus Magnus impressionat per la mobilitat d'una armada d'equiaires, plan segur lo Dalecarlians de Gustav Vasa en rebellion, decriguèt en 1539 los usatges de l'esqu a la caça e a la guèrra. Remembre docte que fòrça reis legendaris del Nòrd utilizavan d'atelatges de rèns e los esquiaires per susprendre los fantassins enemics. Los esquiaires abils, semenats en avantgarda, son d'utils exploraires, mas pòdon tanben s'assamblar en un front massís. Son obratge Historia de gentibus septentrionalibus en 1555 torna al tèma de l'esqui, i inclusissent la mitologia nordica. Traduch en Euròpa occidentala, l'obratge foguèt illustrat per d'abils dessenhaires italians, que, ignorant l'art de l'esqui, representan abusivament los esquis en longs esclòps tròp punchut. En 1733, lo luòctenent norvegian Jens Henrik Emmausen de Trondheim redigís en Alemanha lo primièr manual a l'usatge de las tropas d'esqui. vinheta|Esquiaires, 1767. Amb la divulgacion de talas descripcions e imatgerias, èra evident que los viatjaires de l'edat classic racionalista volguesson fa un viatge septentrional. Le prèire originari de Ravena Francesco Negri passa dos anns en Lapònia dins los ans 1660 e testimònia de son aprendissatge de l'esqui. Descriu los esquis o patins coma de taulas primas de fusta, de fèble largor e d'unes 1,6 a de long. A la mitat de l'esqui, una cordèta de fixacion es ancorada a la partida anteriora. Lo long pal de pujada e acabat per un cercle de fusta per s'enfonsar pas dins la nèu. Descriu la caminada limpanta. Per la pujada, una pèl de rèn virada, fixada jos l'esqui permet de frenar la reculada. A la davalada, los pels son orientats dins lo bon sens. Descriu la rapiditat del davalaire qu'es lo caçaire lapon, acocolat, mantenant sos esquis parallèls e  pròches. L'arrèst se pòt far per una virada rapida a drecha o a esquèrra, pels travèrs del penjal. Percorisson de distanças considérables, per un bon esquaire de l'òrdre minim de seissenta quilomètres per jorn.
En 1774, existís de reglaments de corsas militaras en Norvègia. Codificant una activitat fisica qu'agradan los soldats gardians des fortalesas entre Norvègia danesa e Suèci. Dins aquestas contradas montanhosas se concentran fins a detz pés de nè pieds de neige, e ven necessari d'aver camin batut e desgalhat alara que simplament cauçats d'esquí, de simplas traças sufison per complir un desplaçament rapidt. Al tèrme de la restructuracion de las fòrça de defensa dels reialmes suedés e norvegian unificats après 1814, l'abandon de la gestion costosa des fortalesas menan a la creacion de regiments de patinaires.