cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villa romana de Chiragan
Istòria de las descobèrtas
thumb|Lo Musèu de Sant Ramon de Tolosa, la galariá dels emperaires se situa al nivèl de la seriá de las arcadas Los primièrs escavaires aguèron per objectiu de descobrir los elements mobiliers; l'interès per l'arquitectura de la villa, perceptible depuèi los ans 1840, creissiá fins a tener un ròtle essencial de Léon Joulin al sègle XIX e XX.
Descobèrtas majoras del sègle XIX
thumb|left|Bilanç de las escavacions del sègle XIX per Léon Joulin en 1901 Una garonada o raissa consecutiva a una chavanassa faguèi sortir de vestigis de la vilá lo 23 de mai de 1826. Lo cònsol de Martras avertiguèt lo cònsol de Tolosa, qu'encarguèt Alexandre Du Mège, inspector de las antiquitats, de menar d'escavacions. Alexandre Du Mège sortiguèt fòrças elements escultats, que faguèt una vertadièra « culhida  ». Una convencion foguèt signada amb lo proprietari del camp afin de depausar las trobalhas al musèu de Tolosa. Una granda partida de las descobèrtas se faguèron los 21 e 22 de setembre de 1826, Alexandre Du Mège escrivent al cònsol de Tolosa que. Depausadas a l'ostal de Martras, las esculturas rejonguèron per carreta lor emplaçament definitiu. L'escavaire signalèt de mosaïcs, ipocaustes e traças de pinturas dins la partida inferiora de las parets. Las escavacions dins la vilá menadas per Du Mège se debanèron fins a la revolucion de 1830.
De nòvas escavacions menadas par la Societat arqueologica dem Miègjorn de França depuèi 1840 fins a 1842, puèi de 1842 a 1848 per jónher las nòvas descobèrtas als espacis desencombrats par Alexandre Du Mège. Las escavacions del començament dels ans 1840 concentrèron lors rececas a l'èst de las escavacions de Du Mège e efectuant de levats de las parets retrovadas. Aquelas escavacions faguèron sortir de tèrmes. Las escavacions de 1842 a 1848 semblèron aver donat mens de resultat e aver completat las coneissenças ja acqueridas del site.
D'escavacions ponctualas contunhèron al sègle XIX, mai sovent de biais fortuits.
D'escavacions comencèron en 1890-1891, capitanejadas per A. Lebègue, ensenhaire d'antiquitats grecoromanas a l'universitat de Tolosa, amb per objècte de verificar las dichas d'Alexandre Du Mège. La comunautat scientific èra fòrça suspecciosa envèrs aquel darrièr e las descobèrtas mobilièras efectuadas sul site, e las escavacions avián per tòca d'« avalir los doptes ». Julie Massendari signala que las escavacions de Lebègue foguèron beaucoup mai prigondas qu'aquela de Du Mège e que las destruccions ligadas a las espleitacions agricòlas podèron aver borrolar lo site.
Malaurosament A. Lebègue decedèt en 1894, çò qu'arrestèt tot. Se tornèt escavar amb A. Ferré en 1894-1895, amb qualques resultats. Ferré identifiquèt los vestigis retrobats coma aqueles dels talhièr bastits de materials peribles e cobèrts de teules.
Accion decisiva d'un davancier: Léon Joulin
thumb|Frontispici de l'obratge de sintèsi fondamental de Joulin publicat en 1901 Léon Joulin, en desacòrdi amb de conclusions avançadas, efectuèt d'escavacions de grandas amplor finançadas par l'Estat, lo departament e la vilá de Tolosa, amb l'ajuda d'A. Ferré de 1897 a 1899. Lo trabalh foguèt publicat en 1901. Tornèt amb l'essencial del trabalh efectuat pels davancièrs per prepausar una nòva lectura del site e una sintèsi, basada sus una lectura del site del seu environament de la plana de Martras Tolosana e faguèt lo plan qu'encara fa autoritat ara d'un ensems qu'identifica coma una vilá vasta de 16 ha. Las tecnicas qu'utilizèt alara, basadas sus l'estratigrafia, ne fa un davancièr de l'arqueologia metodica.
Darrièras escavacions
thumb|left|Païsatge agricòl de Martras Tolosana De nòvas descobèrtas fortuitas se faguèron al sègle XX, en 1905, puèi encara en 1920 e 1930. Aprèp de trabalhs de cavada del canal de Palamenic l'aqüeducte de la vilá foguèt localizat.
Un curatge important se faguèt en 1969 mas lo site foguèt reblat mai tard.
Aprèp una enquesta en 1994, las pèças cadastralas constituissent lo site venguuèron monument istoric lo 6 de mai de 1998. De sondatge geofisics sul site de la vilá, recobèet de tèrra, se faguèron en 2000, 2001 puèi 2003. Aqueles estudis confirman largament lo plan realizat per Léon Joulin en 1901.
Descripcion
La vilá èra sus las ribas de Garona, prèp de la via de Tolosa a Dacs e foguèt ocupada entre lo sègle I e IV. Seriá estat equipada d'un cai e d'un peirada segon d'observators del sègle XIX, aqueles elements ayant malaürosament foguèron destruïts per una aigada.
Los abitiants occupavan un claus d'una superfícia de 16 ectaras e èran al nombre de 80, sus 3 ectaras. L'empresa de la vilá foguèt establida segon las derrièras recercas arqueologicasa 18,000 m².
I aviá a l'encòp los elements necessaris a la Vilá rustica per la produccion agricola e de la Vilá urbana, demorança de proprietari, amb un portic monumental, de fòrça espacis verds e de tèrmes privats.
Los vestigis de la vilá son pauc importants en despièch de la riquessa del material descobèrt.
La pars urbana
La pars urbana comportava des decenas de salas.
La pars rustica
Los bastits d'expleitacions, sur tres linhas, èran encenchat per un mur de de long. Los bestits èran destinats a l'agricultura, estables, porcariás, granièrs, eca ; mas avián tanben un ròtle artisanal amb de talhièrs de teissièrs e de fondeires .
Lo domèni agricòl ligat a la vilá seriá estat d'une superfícia superiora a. 400 personas vivián sens dopte sul domèni.
Òbras descobèrtas
Los primièrs escavaires foguèron impressionats pels fòrças marbres, decoracions arquitecturalas e esculturas sortits, prèp 300 estatuas.
Los bastits résidencials èran ornats de relèus de marbre representant los trabalhs d'Ercules, datats del sègle III, e de clipei (targas) ornats d'imatges de divinitas. E mai foguèron descobèrt fòrça estatuas, copiás d'estatuas grèga realizadas a Roma e une galariá de retrach d'emperaires e d'autres personatges. Las esculturas son ara expausats al Musèu de Sant Ramon de Tolosa.
Elements arquitecturals
thumb|Capitèl De fragments arquitecturals foguèron decobèrts, que de capitèls e d'enquadraments de pòrtas.
La galeriá dels emperaires
Los proprietaris de la vilá de Chiragan avián fach bastir una galariá qu'expausèron los divèrses emperaires e d'autres personatges que l'identitat d'unes nos escapa. La cronologia dels busts trobats va del sègle I a IV. Fórça dels nas dels emperaires foguèt trencats. .
Los trabalhs d'Ercules
Las representacions dels relieus dels trabalhs d'Ercules trobadas dins las escavacions de la vilá de Chiragan constituisson un ensems unic al monde e que foguèron fòrça estudiadas a causa de lor aspècte estilistic barròc. Foguèron trobadas progressivament e son dins un estat de conservacion divèrs, d'elements son plan conservats, d'autres son pas que de fragments. Los marbres èran penchs a l'origina. Le marbre utilizat es benlèu un marbre local eissit de las carrièras de Sent Biat. La talha de las representacions va de 1,44 m a 0,88 m. L'ensems foguèt estudiat per D. Cazes entre 1994 e 1999, çò que permetèt de completar las identificacions de fòrça fragments.
A l'origina consideradas coma de metròps d'un temple, las esculturas dels trabalhs d'Esrules foguèron consideradas per L. Joulin coma venent d'una « superfícia murala devesada per des pilars ». La datacion que ne foguèt propausat evòca lo II o la fin del III, en liagam amb la granda popularitat d'Ercules jos l'emperaire Comòde o Maximian Ercules. De biais mai general las divinitats onoradas per d"emperaires son plan representadas.
Copiás d'òbras grègas
thumb|Estatuèta d'Atena-Minerva, [[Musèu de Sant Ramon Inv. 30340]] thumb|Relèu del raubament, de Proserpina Lo site donèt de copiás romana de marbre d'òbras grègas, sovent de qualitat. Las òbras mai popularas èran difusadas e permetèt de conservar los trabalhs d'artistes que los originals, sovent de bronze, so perduts. Aquelas copiás èran sens dobte realizada a Roma. Fòrça reprasentacions mitologicas foguèron sortidas, d'entre aquelas reproduccions d'òbras grègas d'epòca classica, que l'autentificacion al site fa de còps qu'i a problèma. D'entre aqueles òbras:
Problematica de las esculturas
Al site foguèt attribuit fòrça descobèrtas per Léon Joulin e aquelas atribucions foguèron acceptadas per los especialistas. Los estudis recentas tendon pasmens a n'ecartar qualques pèças, d'autras essent pas encara estudiadas, conservadas dins las resèrvas del musèu Sant Ramon e pas encara catalogadas en 2006.
Fòrça esculturas foguèron trbadas mutiladas, çò que donèt une interpretacion d'una destrucaion volontária mas tanben tocant als trabalhs agricòls.
Problematica dels marbres utilizats
La question del marbre utiliza fa question dempuèi la descobèrta del site al sègle XIX. Le marbre utilizat es en majoritat del marbre dels Pirenèus que lo marbre de Sant Biat. Lo marbre local foguèt utilizat pels medalhons e la seriá consacrada als trabalhs d'Ercules, alara que d'autras òbras son de marbre de Carrare o marbre grèc.
Problematica del proprietari dels luòcs
Alexandre Du Mège pensava identificar lo site a la ciutat de Calagorris de l'Itinerari d'Antonin e lo ric mobilier descobèrt dins un palais imperial. La vilá foguèt occupada d'August a Arcadi per « de procuradors encargada d'administrar los domènis imperials » segon Léon Joulin. De cercaires donèron l'ipotèsi d'un 	colleccionaire. L'ipotèsi de governaires o de nauts magistrats imperials permetriát segon P. Gros d'explicar.
Bibliografia
17 Marcel Dieulafoy, Fouilles de Martres-Tolosane, CRAI, 1898, Volume 42, Numéro 4, pp. 479-480]
Vargem Bonita (Santa Catarina)
Vargem Bonita (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
(5323) Fogh
(5323) Fogh (anteriorament nomenat 1986 TL4) es un asteroïde de la cencha principala. Foguèt descobèrt lo 13 d'octobre de 1986 per l'astronòm danés Poul Jensen a l'Observatòri de Brorfelde (prèp d'Holbæk). Aqueste nom foguèt donat en onor a l'astronòm danés Hans Jørn Fogh Olsen.
Pruno
U Prunu en còrs (Pruno en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
thumb|Pruno davant los vilatges de Poggio, Olmo e davant lo Monte San Petrone
Ans -2010
|  |
Ans -2030 | Ans -2020 | Ans -2010 | Ans -2000 | Ans -1990
-2010 | -2009 | -2008 | -2007 | -2006 | -2005 | -2004 | -2003 | -2002 | -2001
Mesopotamia
Lo periòde foguèt marcada per l'afondrament de la Tresena dinastia d'Ur. D'efèct, après una revirada en 2007 aC, leis Elamitas capitèron de conquistar la vila en 2004 aC. Lo darrier rèi de la dinastia foguèt capturat e mandat en Elam.
Vargeão
Vargeão es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Longeault
Longeault es una anciana comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha Franca Comtat. Lo 1èr de genièr de 2019 la comuna fusionèt amb Pluvault per formar la comuna novèla de Longeault-Pluvault.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cizely
Cizely es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1161, l'avesque de Nivèrns, Bernard de Sant-Saulge, reconeis per cartas enoyées a la abbé Bernard II que la glèisa de Cizely, " Cisselliaco ", es plan la proprietat de la Abbaye de Sant-Martin de Autun .En 1164, lo Pape Alexandre III, alavetz refugiat a França, confirma per una bulle la possession de la curació al benefici d'aquela abbaye: " Ecclesiam Cissiliaco. "
En 1161, l'évêque de Nevers, Bernard de Saint-Saulge, reconnaît par des lettres enoyées à l'abbé Bernard II que l'église de Cizely, " Cisselliaco ", est bien la propriété de l'Abbaye de Saint-Martin d'Autun .En 1164, le Pape Alexandre III, alors réfugié en France, confirme par une bulle la possession de la cure au bénéfice de cette abbaye: " Ecclesiam Cissiliaco. "
Battrans
Battrans es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Beuvrages
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region Nòrd-Pas de Calais. Sa populacion en.
Istòria
Mencionat cap a 800 jol nom de Brevetica.
Battrans
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Beuvrages
Istòria
A, existissiá a Beuvrages lo castèl de Bon-Repaus, proprietat del banquier Alexandre Duquesne, de Valencianas, #que #condicionar amb gost, e ont #morir lo 24 d'abril de 1827. Los sieus fils Alexandre-Joseph, banquier, membre de la Cambra de Comèrci de Valencianas lududes #succedir, e i #morir lo 4 de març de 1831. Aquel castèl es uèi destruit. N'efièch, en un essor industrial Beuvrages a conegut un grand nombre de castèls e ostals de mèstre #qu'una granda part n'es démolie a l'ora d'ara. Lo castèl Thibaut daissa met ara a una residéncia pavillonnaire, de meteissa del castèl Malet. Lo castèl Fénelon es uèi la comuna.
Mentionné vers 800 sous le nom de Brevetica.
Au, existait à Beuvrages le château de Bon-Repos, propriété du banquier Alexandre Duquesne, de Valenciennes, qu'il aménagea avec goût, et où il mourut le 24 avril 1827. Son fils Alexandre-Joseph, banquier, membre de la Chambre de Commerce de Valenciennes lui succéda, et y mourut le 4 mars 1831. Ce château est aujourd'hui détruit. En effet, dans un essor industriel Beuvrages à connu un grand nombre de châteaux et maisons de maître dont une grand partie est démolie actuellement. Le château Thibaut laisse maintenant place à une résidence pavillonnaire, de même du château Malet. Le château Fénelon est aujourd'hui la mairie.
Fontenelle (Còsta d'Aur)
Fontenelle  es una comuna francesa administrada per lo departament de Còsta d'Aur de la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
(5290) Langevin
(5290) Langevin (anteriorament nomenat 1990 OD4) es un asteroïde de la cencha principala. Foguèt descobèrt lo 30 de julh de 1990 per l'astronòm american Henry E. Holt a l'Observatòri de Palomar (Califòrnia). Aqueste nom foguèt donat per omenatjar un scientific francés, Yves Langevin.
Comunautat de comunas deu Jonhent e deus Tuquets de Preishàs
La Comunautat de comunas deu Jonhent e deus Tuquets de Preishàs o Comunautat de comunas del Jonhent e dels Tuquets de Preishàs es ua intercomunalitat entièrament agenesa, situada dens lo departament d'Òut e Garona e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània. Son còdi SIREN es 200068922. La partida Jonhent es lingüisticament gascona e la partida Preishàs lengadociana.
Istòria
La comunautat se creèt per fusion de la CC deu Jonhent (creada en 1999) e de la CC del Canton de Preishàs (creada en 1997).
La CC deu Jonhent comprenè totas las 10 comunas de l'ancian canton deu Pòrt Senta Maria e 8 comunas de las 11 de l'ancian canton de Damasan.
La CC del Canton de Preishàs comprenè las 9 comunas d'aqueth ancian canton e la comuna de Sent Barç, de l'ancian Canton de Vilanuèva d'Òut-Sud.
Sembla que la comuna de Sent Laurenç èra de de la Comunautat de comunas de la Vath d'Albret avant 2017 (mès es benlèu ua error). En tot cas es adara dens la Comunautat de comunas deu Jonhent e deus Tuquets de Preishàs.
Las comunas deus ancians cantons deu Pòrt Senta Maria e de Preishàs èran de la província de Guiana, las de l'ancian canton de Damasan e Sent Laurenç de Gasconha.
Sivrac de Dordonha
Sivrac de Dordonha (Civrac-sur-Dordogne en francés) es una comuna occitana deu Vasadés istoric, en Guiana, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda de la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : Sivrac (de vinea apud ~), sense data, Sivracum (apud villam ~), sense data, e Siurac, en 1361. Lo nom latin d'òme Severus, emb lo sufixe -acum [latinizacion deu sufixe gallés -acon], donant donc *Severacu(m), es a l'origina deu nom de Sivrac. La prononciacion donada per B. Boyrie-Fénié, [si'vrat], , es dobtosa (lo parlar es betacista...). Sivrac èra probablament una anciana granda propietat antica qu'avé per mèste Severus.
Comunautat de comunas deu Jonhent e deus Tuquets de Preishàs
Véser tanben
thumb|600px|center|Mapa dels EPCI d'Òut e Garona al 1èr de genièr 2019
Tassenières
Tassenières es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
LSD
LSD es la sigla per dietilamida de l'acid d-lisergic. La sigla ven de lo sieu nom alemand, Lysergsäurediethylamid. Lo LSD es un compausat cristallin, ligat estrechament als alcaloíds del segal cornut, que se pòt preparar semisinteticament. Es una de las substàncias psicotropicas coneguda mai potenta, e indusís d'estats modificats de consciéncia, comparats a vegadas amb aqueles de l'esquizofrenia o l'experiéncia mistica.
La formula empírica de l'LSD es C15H15N2CON(C2H5)2. Foguèt sintetisada pel primièr còp en 1938 pel quimic soís Albert Hofmann, que ne descobriguèt los efièches psiquedelics en 1943 de biais accidental.
Autres derivats allucinogèns de l'acid d-lisergic, l'amid de l'acid d-lisergic e l'idroxitilamida de l'acid d-lisergic, s'obtenon a partir de las granas de la Rivea corymbosa e se consoman dins lo ritual mexican precolombian conegut coma ololiuhqui. A l'ora d'ara la flor se nomena "ololiuhqui" al Mexic e créis dins gaireben tota la vila de Mexic espontaneament.
Dòsi
L'LSD es una de las drògas d'usatge comun mai potentas, qu'es activa en dòsis fòrça flacas, çò que vòl pas pas dire que siá la dròga amb efièches allucinogens mai fòrts. Tant los rapòrts sul subjècte coma los proceses farmacologics determinan que l'LSD es près de 100 còps mai potent que la psilocibina o la psilocina e près de 4.000 còps mai potent que la mescalina. Las dòsis d'LSD se mesuran en microgramas (µg), o milionesims de grama. Per comparason, las dòsis de gaireben totas las autras drògas, medicala o de divertiment, se mesuran en milligramas, o milesims de grama. La dòsi que produsís un notable efièch allucinogen pels umans es d'unes 25 microgramas. L'LSD prés dins las operacions antidròga als Estats Units d'America a  la fin dels ans 1990, se preparava de dòsis d'entre 20 e 80 microgramas. Per contra, dins los ans 1970, las dòsis èran abitualament de 300 microgramas o mai. Los efièches de la dròga son fòrça mai evidents en dòsis mai nautas.
Istòria
Lo 1943 lo quimista Albert Hofmann estudiava un medicament natural utilizat per sas granas fa de sègles -lo segal cornut- e descobriguèt una substància estranha: lo LSD-25.
L'LSD s'utilizèt d'en primièr per tractar de pacients alcolics. L'usatge clinic venguèt pauc a pauc recreatiu, quand d'unes dels cercaires (coma, Timothy Leary) estimèron qu'aquela substància se poiriá emplegar per espelir l'imaginacion artistica dels subjèctes sans.
L'interdiction de l'LSD als EUA en 1966, arrestèt pas l'usatge creissent que ne fasián la jovénça. Una bona partida de l'art d'aquela epòca, qualificat d'hippie o de psiquedelic, s'inspira de l'experiéncia de l'LSD o preten de l'evocar. dins los ans 1970 lo medicament perdèt la popularitat, al benefici de opiacèus. Lo movements neopsicodelics ne reviscolèron un pauc l'usatge, coma lo fenomèn de la subcultura nomenat rave, sens aténher en cap de biais los nivèls de l'epòca apogetica.
Fisics
L'LSD provòca la dilatacion de las pupillhas e en qualques cases redusís la fam. D'autras reaccions fisicas de l'LSD son fòrça variablas e pauc especificas. Trobam d'entre los efièches: estabordiment, feblesa, nausèas, ipo o ipertermia, aument del glucosa dins la sang, prusor, aument de la frequéncia cardiaca, produccion de saliva e de mucositat e de tremblòta. D'unes usatgièrs, coma Albert Hofmann, sentián un gost metallic tant que duravan los efièches.
L'LSD es pas considerat coma addictiu.
Psicologics
Qualques efièches psicologics comprenon la vision de colors vivas, d'imatges que se mòvon e de dessenhs colorats que se veson los uèlhs barrats, un sens del temps alterat e de formas geometricas suls parets e d'autres objèctes, objèctes que cambian de forma e pèrda del sens de l'identitat. Qualques usatgièrs senton coma una dissolucion d'eles meteisses e del mond exterior.
Se l'usatgièr se tròba dins un ambient ostil o es pas preparat psicologicament per aqueles efièches, es fòrça mai probable que l'experiéncia sembla desagradabla, causa que se passa pas per aqueles que se tròban dins un luòc agradiu e tranquil, o que son preparats.
Sensacions e percepcions
L'LSD causa un estat alterat dels sens es, las emocions, la memòria, lo temps e la vigiléncia que dura entre 6 e 14 oras. Comença mai sovent 30 o 90 minutas après l'ingestion. Los cambiaments de la percepcion del son e de la vista son tipics. Los efièches visuals comprenon l'illusion del movement de las superfícias estaticas (coma las parets), l'apeison de figuras geomètriques en movement, una intensificacion de las colors e la luminositat, de nòvas texturas d'objèctes e de vision fosca. Los efièches sonors de l'LSD comprenon la sensacion de resson, cambiaments en l'abiletat de diferenciar los sons e una intensificacion de l'experiéncia de la musica. De dòsis mai nautas causan d'efièches mai fòrts.
Trebolums
Pasmens se s'atribuí a la substància tota mena d'efièches negatius per la salut, la pròva clinica demora a èsser mostrada. I a pas de sequèlas que se pòscan veire suls electroencefalogramas, ni suls ressonàncias magneticas nucleara, nimai sus quin que siá autre examèns neurològics. Es solament provat que, per de personas ja patissent de malautiás mentalas, l'experiéncia psiquedelica pòt far espelir los problèmas. Un cas celèbre es aquel de Syd Barrett, compositor dels primièrs succèsses de Pink Floyd.
Curiositats
Quand The Beatles publiquèron la cançon Lucy in the Sky with Diamonds, fòrça gents (coma Timothy Leary) interpreton que lo títol èra un acròstic intencionat de LSD. John Lennon desmentiguèt lèu aquela interpretacion, afirmant que prenguèt lo personatge d'un dessenh de lo sieu filh Julian. L'album de succèsses e remixs d'Enigma, de nom Love, Sensuality, Devotion es, tanben, un acròstic de LSD.
I a un pichon aumenatge al Doctor Hofmann dins lo mond dels consomators de LSD: i a un trip nomenat "la bicicleta", en onor al centenari scientific, aquel explica que pendent un de las seunas primièras experiéncias amb lo LSD, ne prenguèt una dòsi mejana al tornar en bicicleta de la facultat cap ò d'el, faguèt "un dels melhors viatges" de la seuna vida.
Vitor Meireles (Santa Catarina)
Vitor Meireles (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Canton de Montesquiu de Volvèstre
Lo canton de Montesquiu de Volvèstre es una anciana division administrativa de Volvèstre (Lengadòc), situada dins l'arrondiment de Murèth, lo departament de Nauta Garona e la region de Miègjorn-Pirenèus, ara d'. Las 10 comunas son dempuèi 2015 dins lo canton d'Autariba (burèu centralizator Autariba) e tanben dins la Comunautat de comunas de Volvèstre. La lenga autoctòna es l'occitan, lengadocian dins sa varianta meridionala e benlèu lo gascon, lo tot de transicion.
Videira (Santa Catarina)
Videira (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Cándido Bareiro
Cándido Pastor Bareiro Caballero (1833-1880) diplomatic e òme politic, foguèt president de Paraguai entre 1878 e 1880.
Vidal Ramos (Santa Catarina)
Vidal Ramos (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Economia de Grècia
L'economia de Grècia es la 39 pus importanta al nivèl mondial per Produch interior brut nominal (PIB) e la trentena pus granda per paritat de poder de crompa, segon las estatisticas del Fons Monetari Internacional (FMI) de l'an 2008. Lo país es fòrça dependent de las despensas publicas: 40% del PIB es originari del sector public. La siá renda per capita es la 25 pus nauta del mond. Grècia es membre de l'Organizacion per la Cooperacion e Desvolopament Economic (OCDE), de l'Organizacion Mondiala del Comèrci (OMC), de la Cooperacion Economica de la Mar Negra - CEMN -, de l'Union Europèa e de l'Eurozòna.
Bascons
Bascons (en francés tanplan com en occitan) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e dens la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
José Santos Zelaya
José Santos Zelaya López (1853-1919) òme politic, foguèt president de Nicaragua entre 1893 e 1909.
Bascons
Toponimia
Las fòrmas ancianas que son Bascons, sus ua mapa de 1638, Bascon, sus ua mapa de 1714, Bascon, sus ua mapa de 1733. La prononciacion qu'ei [bas'kuns]. Qu'ei un nom de pòble, los Vascones segon Ernèst Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, mès, segon J.-B. Orpustan, se lo nom datava de l'invasion vascona de la fin deu sègle VI, lo resultat que seré en G- (de [w-] en passant per [gw-], devath influéncia germanica) e pas en B-; la formacion deu nom qu'ei donc plan posteriora au càmbiament fonetic Uascon(es) > Guascon(es) e qu'ei donc l'arribada de Bascos d'ua epòca mei recenta qui explica lo nom.
Frebécourt
Frebécourt es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Istòria
La familha de Bourlémont a fach bastir a çò castèl de Bourlémont sus un promontori en dominant la vallée de la Meuse. La primièra mencion conegut de la distincion de Bourlémont data de 1184.
Ans -2060
|  |
Ans -2080 | Ans -2070 | Ans -2060 | Ans -2050 | Ans -2040
-2060 | -2059 | -2058 | -2057 | -2056 | -2055 | -2054 | -2053 | -2052 | -2051
Mesopotamia
La region es totjorn marcada per l'influéncia de l'empèri d'Ur e de son rèi Shulgi. En 2059 aC, comencèt d'òbras de fortificacion vèrs lei montanhas dau Zagros.
(5200) Pamal
(5200) Pamal (anteriorament nomenat 1983 CM) es un asteroïde de la cencha principala. Foguèt descobèrt l'11 de febrièr de 1983 by Ted Bowell at Flagstaff. per l'astronòm american Ted Bowell a l'Observatòri Lowell a Flagstaff (Arizòna). Aqueste nom foguèt donat per omenatjar un amic de l'astronòm, Patrick Michael Malotki.
Zinswiller
Zinsweiler en alemannisch (Zinswiller en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Xavantina
Xavantina es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Witmarsum
Witmarsum es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Xanxerê
Xanxerê es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Beugnies
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França.
Geografia
Beugnies Se situa en lo sud-es del departament del Nòrd (Enaut) en plena cœur del Parc natural regional del Avesnois. Lo Avesnois a conegut per las siás pradas, lo sieu bocage e lo sieu relief un pauc vallonné en la siá part sud-es (començament dels contreforts dels Ardennes), dicha "pichona Soïssa del Nòrd".
En fach, Beugnies facha part administrativement de la Avesnois, istoricament del Enaut e los sieus païsatges remembran la Thiérache.
Beugnies Compòrta d'espacis boisés #que forman la Barralha de Avesnes.
La municipalitat se tròba a 100 km de Lille (Prefectura del Nòrd), Brusselles (Belgica) o Rems (Marna), a 45 km de Valencianas, Mos (B) o Charleroi (B) e a 8 km de Avesnes-sus-Helpe (Jos-Prefectura).
Lo vilatge a vorejat per las municipalitats de Felleries, Sars-Poteries.
La Belgica se tròba a 12 km e lo Departament de l'Aisne a 15 km.
Beugnies se situe dans le sud-est du département du Nord (Hainaut) en plein cœur du Parc naturel régional de l'Avesnois. L'Avesnois est connu pour ses prairies, son bocage et son relief un peu vallonné dans sa partie sud-est (début des contreforts des Ardennes), dite "petite Suisse du Nord".
En fait, Beugnies fait partie administrativement de l'Avesnois, historiquement du Hainaut et ses paysages rappellent la Thiérache.
Beugnies comporte des espaces boisés qui forment la Haie d'Avesnes.
La commune se trouve à 100 km de Lille (Préfecture du Nord), Bruxelles (Belgique) ou Reims (Marne), à 45 km de Valenciennes, Mons (B) ou Charleroi (B) et à 8 km d'Avesnes-sur-Helpe (Sous-Préfecture).
Le village est bordé par les communes de Felleries, Sars-Poteries.
La Belgique se trouve à 12 km et le Département de l'Aisne à 15 km.
Istòria
thumb|L'anciana estacion de Beugnies
thumb|L'ancienne gare de Beugnies.
Gumèiras
Gumèiras [gyˈmejʁæ] (o [gyˈmaʁi] a Sent Anteni) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Léger e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Ignol
Ignol es una comuna francesa, situada dins lo departament de Char e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Buironfosse
Buironfosse es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Buironfosse Es un toponyme #que l'origina ne poiriá provenir de la paraula germanique « bur » o « burg » en significant castèl fòrt. Situada sul territòri de la tribu gauloise de las Éburons, la paraula latina fòssa en designant un luòc fortificat ; la vila significariá "la fortalesa de las Éburons". La paraula celtique eburos designa la if del temps que la paraula germanique ebura designa lo senglar. Se pòt doncas prepausar una traduccion de la vila per la fortalesa de la if (o del senglar. Los Éburons, peuplade venguts bòrds de la Meuse trabalhavan lo bòsc de if de manièra considerabla, #çò qu'explicariá l'origina del nom e sustot la continuitat a travèrs de las edats del trabalh del bòsc.
Aquel luòc i aguèt mencionat successivament jos las formas Buironfossa a la XII, Birenfosse en 1223, Buronfosse en 1339 e Buyronfosse en 1541.
Los princes-avesques de Suro n'èran los Senhors e se tròba en 1187 un vassal, Gilles de Ròchafòrt, #qu'a autoritat sus la vila. Lo luòc li a calgut èsser ocupat dempuèi longtemps per l'òme doncas que s'i es descobèrt d'esturments préhistoriques en silex aital coma dels vestigis gallo-romains. Cap a la sègle, Buironfosse, equipat d'un fòrt bastit en bòsc sus una motte féodale e environat d'un fossé, èra un fief seigneurial #que las proprietats se n'estendián al nòrd de la Thiérache, de Ribemont a Avesnes.
Lo castèl fòrt initialement en bòsc, refortilhat en pèira a la XI e XII de sègles, i aguèt rasat l'an 1423 per Texans de Luxemborg, aliat dels Bourguignons. Una glèisa o #remplaçar, #que #èsser a lo sieu torn divèrs fes saquejada, incendiada, fortificada e reconstruite. En 1868, la motte quitament-#èsser arasée per permetre l'edificacion de l'actuala glèisa d'inspiracion romane.
A la XII Sègle, Buironfosse i aviá una cèrta importància, al ponch #qu'en 1175, Jacques de Avesnes lududes #concedir una charte, en donant als sieus abitants la libertat d'administrar los bens de la municipalitat, d'elegir un cònsol e los sieus échevins. Los recorses produsits pel bòsc communale telefonada Los Usatges #permetre a la populacion de subsistir e de se desvolopar.
Una anecdote locala informa #qu'en 1339 una lèbe, aparegut sul camp de batalha ont se afanyaven a s'afrontar Francés e Anglés, #ocasionar un parrabastatge tal que lo combat i i aguèt pas pas luòc.
Buironfosse est un toponyme dont l'origine pourrait provenir du mot germanique « bur » ou « burg » signifiant château fort. située sur le territoire de la tribu gauloise des Éburons, le mot latin fossa désignant une place fortifiée ; la ville signifierait "la forteresse des Éburons". Le mot celtique eburos désigne l'if tandis que le mot germanique ebura désigne le sanglier. On peut donc proposer une traduction de la ville par la forteresse de l'if (ou du sanglier. Les Éburons, peuplade venue des bords de la Meuse travaillaient le bois d'if de façon remarquable, ce qui expliquerait l'origine du nom et surtout la continuité à travers les âges du travail du bois.
Ce lieu fut mentionné successivement sous les formes Buironfossa au XII, Birenfosse en 1223, Buronfosse en 1339 et Buyronfosse en 1541.
Les princes-évêques de Liège en étaient les Seigneurs et on retrouve en 1187 un vassal, Gilles de Rochefort, qui a autorité sur la ville. Le site a dû être occupé depuis longtemps par l'homme puisqu'on y a découvert des outils préhistoriques en silex ainsi que des vestiges gallo-romains. Vers le X siècle, Buironfosse, équipé d'un fort construit en bois sur une motte féodale et entouré d'un fossé, était un fief seigneurial dont les propriétés s'étendaient au nord de la Thiérache, de Ribemont à Avesnes.
Le château fort initialement en bois, renforcé en pierre au XI et XII siècles, fut rasé en 1423 par Jean de Luxembourg, allié des Bourguignons. Une église le remplaça, qui fut à son tour plusieurs fois pillée, incendiée, fortifiée et reconstruite. En 1868, la motte elle-même fut arasée pour permettre l'édification de l'actuelle église d'inspiration romane.
Une anecdote locale rapporte qu'en 1339 un lièvre, apparu sur le champ de bataille où s'apprêtaient à s'affronter Français et Anglais, occasionna un désordre tel que le combat n'y eut pas lieu.
La Collancelle
La Collancelle es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Brice-Courcelles
Saint-Brice-Courcelles es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
La municipalitat fa partida de l'aglomeracion de Rems
La commune fait partie de l'agglomération de Reims
Xaxim (Santa Catarina)
Xaxim (Santa Catarina) es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Arsenolita
L'arsenolita es un minerau de color blanc, blau ò jaune. A una duretat de 1,5 e una densitat de 3,88. Es format d'oxid d'arsenic (simbòl quimic : As2O3) cristallizat segon un sistèma cubic de classa exasisoctaedric. Dins la natura, lei cristaus son rars e l'arsenolita forma generalament de jaç polverulents. Son esclat es veirenc.
Es un minerau eissit de l'alteracion dins de jaciments de sulfurs e se troba donc sovent associat amb aqueu tipe de mineraus. Maugrat sa concentracion auta d'arsenic, presenta ges d'interès industriau en causa de sa raretat.
Zortéa
Zortéa es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Lascun (Aspa)
Lascun [las'ky] (Lescun en francés) qu'ei ua comuna de Bearn situada dens la Vath d'Aspa e administrada peth departament deths Pirenèus Atlantics dera region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània. Qu'ei famosa per'mor deth sòn circ naturau: eth Circ de Lascun.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn..
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [las'ky] (era nasalizacion ei pas perceptibla). Eras fòrmas ancianas que son Lascun en 1107, Alaschun / Alaçchun, en 1154, Alascun en 1170, Lascunium en 1398, Lasquun en 1609, Lescun en 1609, Lescun (mapa de Cassini, ara fin deth sègla XVIIIau).
Dauzat qu'explica Lascun per un mot probablament preceltic, a religar dab eth espanhòu lasca, « pèira plana » dab eth sufixe -unum.
Francheville (Còsta d'Aur)
Francheville  es una comuna francesa administrada per lo departament de Còsta d'Aur de la region de Borgonha.
Sant Desdèir de Dolon
Sant Desdèir de Dolon (Saint-Didier-sur-Doulon en francés) z-es una comuna auvernhassa, situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
.中国
.中国 (zhōngguó, China, en ideogramas chinés simplificats, còdi punycode: .xn--fiqs8s) o .中國 (zhongguo, China, en ideogramas chinés tradicionals, còdi punycode: .xn--fiqz9s) es lo nom de domeni en chinés per China. Foguèt delegat lo 25 de junh de 2010. Lo còdi latin es .cn.
La Chapelle (Ardenas)
La Chapelle es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Geografia
Situada pas luènh de la frontièra bèlga, La Capèla es un vilatge del massís del Ardenne. L'altitud al bas del vilatge es de 290 mètres, contra mai de 400, n'elevat, al nivèl de las pistas d'esquí (las sòlas de las Ardennes Francesas #que benefician de servicis de location del material, de restauracion, e de sécurisation de las pistas)
Située non loin de la frontière belge, La Chapelle est un village du massif de l'Ardenne. L'altitude au bas du village est de 290 mètres, contre plus de 400, en haut, au niveau des pistes de ski (les seules des Ardennes Françaises qui bénéficient des services de location du matériel, de restauration, et de sécurisation des pistes)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
De 1560 a 1642, La Capèla fa partida de la Principauté de Sedan.
De 1560 à 1642, La Chapelle fait partie de la Principauté de Sedan.
Comunautat de comunas de Volvèstre
Istòria
En 2013, La Hitèra dintrèt dins l'intercomunalitat. Lo 1èr de genièr de 2017, per aplicacion de l'esquèma departamental de cooperacion intercomunala, las 4 comunas de la Comunautat de comunas de Garona Loja (nom supausat) aderiguèron a la comunautat de comunas.
Corindon
Lo corindon es un minerau de color fòrça variabla (incolòr, blau, roge, gris, negre, jaune e pus rarament verd, ròse ò violet). A una duretat de 9 e una densitat de 4,0-4,1. Es format d'oxid d'alumini (simbòl quimic : Al2O3) cristallizat segon un sistèma trigonau de classa ditrigonala scalenoedric. Dins la natura, lei cristaus an una forma prismatica, tabulara ò de còps bipiramidala. Son esclat es adamantin ò veirenc.
Es un minerau accessòri caracteristica dei ròcas metamorficas amb una concentration auta d'alumini. En causa de sa duretat fòrça importanta, resistís ben a l'alteracion e se troba donc tanben de còps dins certanei depaus sedimentaris. Lei varietats opacas son utilizadas dins l'industria per sei proprietats abrasivas. Lei varietats lindas e transparentas son utilizadas coma gemma e pòdon aver una valor fòrça importanta, especialament lei varietats rojas e blavas que son respectivament dichas robin e safir.
Canton deu Pòrt Senta Maria
Lo canton deu Pòrt Senta Maria o localament canton deu Pòrt es una anciana division administrativa d'Agenés, situada dens l'arrondiment d'Agen, lo departament d'Òut e Garona e la region d'Aquitània, adara de Navèra Aquitània. Las 10 comunas son dempuèi 2015 dens lo canton deu Jonhent, burèu centralizator a Gulhon. La lenga autoctòna es un gascon de transicion, damb eventualament un pauc de lengadocian agenés.
Istòria
Lo canton se creèt pendent la Revolucion. I agot tanben un canton de Gulhon entre 1790 e 1801 .
Água Doce
Água Doce es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Saint-Clair (Vinhana)
Saint-Clair es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Viena e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas limitròfas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Malhet (Alèir)
Toponimia
Maligacus, 1327, à lire *Magliacus; Maillet, 1351 (PB 31, 78); = NP rom. Mallius (OTL) + -acum ; -t adventice
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Pressins
Pressins en arpitan (Pressins en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Geografia
Bocage typique Del sud es de la França. Territòri parsemé de bòsques de angiospermes, tales que lo roure o lo églantier.
Situat en la vallée de la Corbière, Fallamieux s'impausa en tant #que centra del pòble, de per la siá activitat e lo sieu pes istoric.
Ponch notable, la glèisa, la comuna e las escòlas son totalament excentrées del poblatz-maire. Géographiquement, Pressins Se situa a unitat|539|km}} al sud de París, de Lion e  de Chambéry
Águas de Chapecó
Águas de Chapecó es un es una vila de l'estat brasilièr de Santa Catarina.
Pressins
Geografia
Point notable, l'église, la mairie et les écoles sont totalement excentrées du village-mère. Géographiquement, Pressins se situe à 539 km au sud de Paris, 81 km de Lyon et 41 km de Chambéry
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Zittersheim
Zittersheim en alemannisch (Zittersheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Istòria
Zittersheim Èra fins en 1480 proprietat dels Comtes de Lichtenberg.
Zittersheim était jusqu'en 1480 propriété des Comtes de Lichtenberg.
Blesme
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lougres
Lougres es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Acquin-Westbécourt
Acquin-Westbécourt es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
La geografia locala es typique d'aquela d'aquela zòna del departament del Passatge-de-Calava, caracterizada per un relief leugièr e una mozaïque de pradas, bosquets, amb nombre d'espleitacions agricòlas siguées a l'entorn de la municipalitat-centri.
Acquin A traversat per un dels afluents de riu de la region de l'anautit-país, uèi asséché pendent una granda part de l'an.
La municipalitat a compausat de set caserius :
la géographie locale est typique de celle de cette zone du département du Pas-de-Calais, caractérisée par un relief léger et une mozaïque de prairies, bosquets, avec nombre d'exploitations agricoles siguées autour de la commune-centre.
Acquin est traversé par un des affluents de rivière de la région du haut-pays, aujourd'hui asséché pendant une grande partie de l'année.
La commune est composée de sept hameaux :
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Acquin Èra un domeni del abbaye de Sant Bertin recensé en lo polyptyque del abbaye de Sant Bertin redigit pel abbé Adalard dintre 844 e 859.
Acquin était un domaine de l'abbaye de Saint Bertin recensé dans le polyptyque de l'abbaye de Saint Bertin rédigé par l'abbé Adalard entre 844 et 859.
Ada Lovelace
thumb|200px|right|Ada Lovelace Ada Augusta Byron King, comtessa de Lovelace (Londres, 10 de decembre de 1815 - 27 de novembre de 1852) foguèt la primièra programaira de l'istòria dels ordenadors.
Collaborèt amb Charles Babbage a la creacion d'una maquina analitica capabla de resòlver d'equacions diferencialas.
Contèxt istoric
La corta vida d'Ada Lovelace traversèt la primièra mitat del sègle XIX, jos l'influéncia de las idèas classicas de la societat victoriana, fòrça ligadas a la nauta classa sociala que i aperteniá, mas a l'encòp impregnadas pels ideals romantics coma los de son paire.
Aquela actitud tan dobèrta vèrs la formacion scientifica faguèt possibla que las femnas de nauta posicion sociala se poguèsson dedicar a l'estudi, en aténher una granda notorietat e en essent reconegudas pels sieus contemporanèus.
Las femnas èran encara luènh d'aténher un tractament egalitari. Totun, començavan de conviure amb lo progrès e iniciavan un protagonisme novèl. Ça que la las obrièras de las fabricas subissián cada jorn l'inegalitat salariala.
En aquel clima de cambiament començant, de confusion e d'esperança, nais Ada Lovelace. La siá vida es marcada per dos factors: la personalitat estricta e puritana de sa maire e l'ambient culte e refinat que ne faguèt partida. Ada visquèt practicament tota sa vida condicionada pels dictats de sa maire, Ana Isabel Milbanke, ja que lo maridatge d'aquesta amb Lord Byron durèt sonque un pauc mai d'un an. Se separèron al mes de la naissença d'Ada. Totun, lo paire li dediquèt de vèrses polits e sembla tanben que las siás darrièras paraulas foguèron per ela.
Enfança
Augusta Ada Byron nasquèt lo 10 de decembre de 1815. Cresquèt amb sa maire que, de la paur que sa filha se poguèsse convertir en poetessa, l'orientèt cap al mond de las sciéncias. Totun, Ada se sentiguèt totjorn tanben unida a son paire e a son mond poetic. Dempuèi petita aviá dich net e clar çò que voliá èsser: "matematiciana e metafisiciana".
Ada èra una gojata fòrça activa que practicava ja divèrsas activitats coma la gimnastica, la dança e l'equitacion. Desvolopèt tanben de qualitats musicalas en aprene a jogar divèrses instruments coma lo piano, lo violon e l'arpa. L'influéncia de sa maire foguèt fòrça importanta doncas, que las questions de mecanica l'atrasián fòrça, e es aital que sa maire inculquèt a Ada aquel interès.
Adolescéncia
Dins sos 17 ans coneguèt un personatge clau de la siá vida, Mary Sommerville, una matematiciana notabla. Ensems tradusiguèron las òbras de Laplace e aquelas traduccions foguèron utilizadas mai tard a Cambridge.
A aquela edat coneguèt tanben Charles Babbage e, aitant ela coma sa maire, demorèron impressionadas per la siá maquina de diferéncias finidas, que desirava de generalizar en una maquina analitica o calculadoira generala.
D'ans pus tard se maridèt amb l'onorable William King, ochen baron de King, comte de Lovelace. Èra un òme aimable mas feble, de mendre nivèl intellectual qu'ela.
La naissença successiva de sos tres filhs empachèt Ada de perseguir los sieus estudis. A tres meses d'aver son tresen filh, decidiguèt de restablir lo contacte amb Babbage, en li pregant que li forniguèsse un professor per aprene las matematicas amb el.
Darrièrs ans de vida
Ada, conscienta d'aquel desajustament vital, assagèt de s'alonhar de l'alcòl e de las drògas en se daissant emportar per una autra obsession: las escomesas. Incitats per de recèptas probabilistas sofisticadas qu'ajudarián a Ada e Charles Babbage a recuperar tota la riquesa qu'èran a pèrdre, s'introdusiguèron dins lo mond de las escomesas de corsas de cavals.
Ada moriguèt lo 27 de novembre de 1852, victima d'un càncer uterin a la meteissa edat que son paire Byron, a 37 ans; las rèstas de totes dos repausan dins lo meteis cavòt.
Los sols òmes qu'a la velha de sa mòrt Ada los volguèt veire foguèron son marit e Babbage.
Fromeréville-les-Vallons
Fromeréville-les-Vallons es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region del Grand Èst.