cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escòla de Salamanca
Drech de las personas e drech internacional
Francisco de Vitoria benlèu foguèt lo primièr que desvolopèt una teoria sus l'ius gentium (drech de las personas) que sens cap de dobte se pòt qualificar de modèrne. Desvolopèt sas idèas d'un poder sobeiran legitim sus la societat dins l'encastre internacional, en conclusent que l'encastre se deu tanben regir per de règlas justas e respectuosas dels dreches de totes. Lo ben comun de l'univèrs es de reng superior al ben de cada Estat. Aquò significa que las relacions entre Estats deurián pas mai èsser justificadas per la fòrça, mas èsser justificadas pel drech e la justícia. Es çò que fa de Francisco de Vitoria lo creator del drech internacional.
Descompausèt l ' ius gentium. Francisco Suárez, que trabalhèt ja sus aquelas categorias plan distintas, distinguissiá entre ius inter gentes e ius intra gentes. Alara que l'ius inter gentes, que correspond al drech internacional modèrne, èra comun a gaireben totes los païses (essent un drech positiu, non natural, deu pas èsser obligatòri a totes los pòbles), l'ius intra gens o drech civil es especific a cada nacion.
Guèrra justa
Perque la guèrra es un dels piègers mals que pòsca patir l'òme, los membres de l'Escòla ne deduguèron que se pòt pas utilizar dins totas las ocasions, mas sonque per evitar un mal mai grand. Encara es preferible d'aver un acòrdi rasonable puslèu que de començar un conflicte. Qualques exemples de guèrra justa:
Mas una guèrra es licita o illicita pas solament en foncion del motiu, mas tanben deu observar tota una seria de condicions suplementàrias :
Son injustas las guèrras expansionistas, lo pilhatge, per tòca de conversion dels infidèls o pagans, per la glòria, eca.
Děkanovice
Děkanovice es una comuna chèca de la region. Sa populacion es de 0 abitants.
Escòla de Salamanca
Guèrra justa
Vejatz tanben: Doctrina de la guèrra justa
Dunice
Dunice es una comuna chèca de la region. Sa populacion es de 0 abitants.
Escòla de Salamanca
Conquesta de l'America
Al començament del colonialisme, Espanha èra l'unic país europèu ont un grop important d'intellectuals prepausèt d'estudiar las condicions de legitimitat d'una conquesta al luòc d'ensajar de la justificar per de motius tradicionals.
Francisco de Vitoria comencèt son analisi de la conquesta en rebutant los títols illegitims. Foguèt lo primièr que se risquèt a negar que las bullas d'Alexandre VI (gropadas jol tèrme de las Bullas de la Donacion) èran un títol valable de possession de las tèrras descobèrtas. Pas mai la primautat universala de l'emperaire que l'autoritat del Papa (que manca de poder temporal) èran pas acceptablas, nimai una sosmission o una conversion volontària dels indians d'America. Podián pas èsser considerats pecaires o pauc intelligents, mas essent liures per natura e proprietaris legitims de lors tèrras. Quand los Espanhòls arribèron en America, portavan cap de títol legitim per ocupar aquelas tèrras, que n'avián ja.
Vitoria tanben analisèt l'existéncia possibla de motius que justificarián un tipe de dominacion sus las tèrras descobèrtas. Trobèt fins a uèit títols legitims per la dominacion.
Los títols seguents, de mendre d'importància, son:
Economia
La consecracion finala de la denominacion dels economistas de l'Escòla de Salamanca foguèt donada per Joseph Schumpeter dins son Istòria de l'analisi economica (1954), pasmens que fòrça istorians economics avián ja emplegat aquela denominacion abans el. Schumpeter estudièt la doctrina escolastica en general e espanhòla en particular, e faguèt l'elògi del naut nivèl de las sciéncias economicas en Espanha al sègle XVI. Segon el aquela escòla foguèt lo grop que merita mai lo títol de fondators de las sciéncias economicas. L'Escòla de Salamanca capitèt pas a elaborar una doctrina economica complèta, mas establiguèt las primièras teorias economicas modèrnas se confrontant als novèls problèmas qu'avián aperegut. Malaürosament, i aguèt pas de seguida aprèp la fin del sègle XVII, e fòrça d'aquelas contribucions acabèron dins l'oblit, per tornar èsser descobèrtas dins los decènnis seguents. Malgrat qu'i aguèt pas d'influéncia dirècta, l'Escòla de Salamanca sovent foguèt comparada a l'Escòla austriaca; Murray Rothbard qualifica sos representants de « proto-Austriacs » dins son libre An Austrian Perspective on the History of Economic Thought.
Precedents
En 1517 Francisco de Vitoria, qu'èra alara a La Sorbona, foguèt consultat alara pels mercants espanhòls establits a Anvèrs sus la legitimitat morala de comerciar per s'enriquir. D'un punt de vista actual, èra una demanda sus l'esperit d'entrepresa. Alara, Vitoria e d'autres teologians sosquèron suls afars economics. S'alunhèron de las posicions medievalas ja passadas e ensagèron de las remplaçar per de principis nòus venent de la lei naturala. L'òrdre natural repausa sus la libertat de circulacion de las personas, bens e idèas, de mena que los òmes se pòscan conéisser entre eles e aumentar lors sentiments de fraternitat. Aquò implicava que las accions dels mercants, en mai de pas èsser moralament condemnablas, asseguravan un important servici pel ben èsser general.
Proprietat privada
Amb l'aparicion dels òrdres mendicants al sègle se desvolopèt un movement que, de contunh amb fòrça, insistissiá sus la pauretat e la fraternitat dels òmes, en deplorant l'acumulacion de las riquessas per la Glèisa. Los òrdres mendicants consideravan la possession de bens e la proprietat privada coma, pel mens, moralament condamnablas. En fàcia los dominicans en general, e Tomàs d'Aquin en particular, defendián l'idèa que la proprietat privada es una institucion umana moralament neutra.
Los membres de l'Escòla de Salamanca consideravan que la proprietat a per efècte benefic d'estimular l'activitat economica, e doncas lo ben èsser general. Diego de Covarrubias y Leiva (1512-1577) considerava que los proprietaris avián en mai del drech de proprietat sul ben n'avián lo drech exclusiu als beneficis que poirián derivar del ben (çò qu'es ja una caracteristica modèrna), quitament s'aqueles poirián profeitar a la Comunautat. Ça que la, en periòde de granda necessitat totes los bens son comuns.
Argent, valor e prètz
Lo desvolopament pus complèt e metodic d'una teoria de la valor es degut a Martín d'Azpilcueta (1493-1586) e Luis de Molina. Interessat per l'efècte dels metals precioses qu'arribavan d'America, Martín d'Azpilcueta constatèt que dins los païses qu'èran rares, los preses dels bens èran inferiors a aqueles dels païses avent una abondància d'aqueles metals. Los metals precioses son de merças coma las autras, d'ont mai son abondants d'ont mens permeton d'aquerir d'autres bens. Atal desvolopèt la teoria de valor carestiá davancièr de la teoria quantitativa de l'argent, en avança de mai d'un decènni sus Jean Bodin (1530-1596). La teoria de la valor predominanta fins a aquela epòca èra una teoria medievala del còst de produccion coma prètz juste. Diego Covarrubias e Luis de Molina desvolopèron una teoria subjectiva de la valor e del prètz que consistís a considerar que, perque l'utilitat d'un ben varia d'una persona a l'autra, son prètz juste serà atengut per l'acòrdi mutual sus un mercat liure (sens monopòli, enganas o intervencion del govèrn). En tèrmes actuals, los membres de l'escòla defendián lo liure mercat, ont lo prètz juste es determinat per la lei de l'ofèrta e de la demanda.
Interès
L'usura (coma se nomenava a l'epòca tot prèst d'interès) totjorn foguèt fòrça mal vista per la Glèisa. Lo segon concili de Latran aviá condamnat lo remborsament d'un deute a una valor superiora al capital prestat; lo concili de Viena aviá explicitament enebit l'usura e aviá qualificat d'eretica tota legislacion que la tolerariá; los primièrs escolastics reprovavan l'encaissament d'interès. Dins l'economia medievala, los prèstes èran la consequéncia de la necessitat (recòlta marrida, encendi dins un talhièr...) e, dins aquelas condicions, podiá almens d'èsser moralament condamnable de percebre un interès per aquò.
A la Renaissença, la mai granda mobilitat de las personas profeitèt al desvolopament del comèrci e l'aparicion de condicions favorablas per que los entrepreneires comencèsson de nòus e lucratius afars. A causa que lo prèst èra ja pas mai sonque per l'autoconsomacion mas tanben per la produccion, se podiá alara considerar jos un autre angle. L'Escòla de Salamanca trobèt divèrsas rasons per justificar la percepcion d'un interès. Atal, la persona que recebiá lo prèst obteniá un benefici al prètz de l'argent obtengut. D'autre autre costat l'interès se podiá considerar coma una prima pel risc que preniá lo prestaire. Mas tanben coma la compensacion d'una manca per ganhar, perque lo prestaire perdiá la possibilitat d'utilizar l'argent per autre causa. Fin finala — e es una de las contribucions mai originalas — l'argent venent a èsser considerat coma una merça de qué se podiá tirar un benefici (l'interès).
Martín d'Azpilcueta prenguèt lo temps en compte. A de condicions egalas, val mai de recebre una soma immediatament que de la recebre dins lo futur. L'interès compensa doncas pel temps pendent qu'avèm pas a disposicion l'argent.
Morala
A una epòca que la religion (catolicisme, calvinisme, islam…) impregnava tot, analisar la moralitat dels actes èra l'estudi pus practic e util que se podiá far per servir la societat. Es atal que las contribucions novèlas menèron fins al drech e a l'economia per l'Escòla de Salamanca non a lors originas mas amb las analisas concrètas dels desfís e dels problèmas morals impausats a la societat per las situacions novèlas.
Una idèa revolucionària es que se pòt far lo mal quitament èssent cresent, se pòt far lo ben quitament sens o èsser. Es a dire que la morala depend pas de Dieu. Aquel venguèt particularament important per las relacions amb los pagans, perque lo fach que sián pas crestians implicava pas que sián pas bons.
Al fil dels ans s'obtenguèt una casuistica de responsas davant de dilèmas morals. Mas coma una casuistica jamai podiá pas èsser complèta, tanben se cerquèt una règla o un principi mai general. Dempuèi aquí comencèt d'èsser ja desvolopat le probabilisme, que son darrièr critèri èra pas la veritat, mas la securitat de pas far una marrida causida. Desvolopat subretot per Bartolomé de Medina e perseguit per Gabriel Vázquez e Francisco Suárez, lo probabilisme se transformèt en l'escòla morala pus importanta dels sègles seguents.
Polemica De auxiliis
Aquela polemica entre Jesuistas e Dominicans foguèt un conflicte — resolgut a la fin del sègle XVI — sus la tolerància e la predestinacion, es a dire, cossí se pòt conciliar la libertat umana amb l'omnisciéncia de Dieu. En 1582 lo Jesuista Prudencio Montemayor e lo fraire Luis de León discorriguèron publicament sus la libertat umana. Domingo Báñez considerèt qu'i donèron un pes excessiu e qu'avián emplegat de tèrmes que sonavan un pauc eretic, es perqué l'acusèt davant lo Sant Ofici de pelagianisme. Aquela doctrina demostrava la liura volontat umana al detriment del pecat original e de la tolerància balhada per Dieu. Lo resultat foguèt que Prudencio Montemayor e lo fraire Luis de Leon deguèron daissar l'ensenhament e lor foguèt enebit de defendre aquelas idèas.
Báñez foguèt acusat davant lo Sant Ofici pel fraire Luis de León de far l'error de Luther. Segon aquela doctrina, qu'es a la basa del protestantisme, l'òme es corromput a causa del pecat original e poirà pas èsser salvat mercé al seus merites, mas sonque se Dieu acòrda sa gràcia. Báñez foguèt rebutat.
Pasmens aquò acabèt pas la polemica, que contunhèt amb Luis de Molina e son Concordia liberi arbitrii cum gratiae donis (1588). Aquel foguèt considerat coma la melhora expression de la posicion dels Jesuistas. La polemica encara contunhèt pendent d'ans, amb una temptativa dels Dominicans per que lo Papa Clemenç VIII condamne la Concordia de Molina. Fin finala Pau V en 1607 reconeguèt la libertat dels Jesuistas e dels Dominicans per defendre lors idèas, sens que cap d'elas se posquèsse qualificar d'eretgia.
Existéncia del mal dins lo monde
Vitoria donèt un imatge nòu de la divinitat per ensajar d'explicar la preséncia del mal dins lo monde. L'existéncia del mal rendiá dificil de creire que Dieu pòsca èsser a l'encòp infinidament bon e infinidament poderós. Vitoria expliquèt aquela paradòxa fasent apèl a la liura volontat, o liure arbitri de l'òme. Per que la libertat siá acordada per lo meteis Dieu a cada òme, es pas possible que l'òme agisca en causissent totjorn lo ben. La consequéncia es que l'òme pòt volontàriament provocar lo mal. Pau, el (Letra als Romans 7:14-22), explica que l'Òme Pecaire pòt pas que causir lo Mal.
Nòtas e referéncias
<References/>
Començament Larsen
Lo Començament Larsen, tanben dicha Ataca Nimzo-Larsen, es una dubertura au jòc d'escacs caracterizada per lo còp iniciau 1. b3. Foguèt desvolopada per l'escòla ipermodèrna, especialament per lo jogaire danés Bent Larsen.
Irange
right|thumb|Iranges de varietat Ambersweet (ambre doç). vinheta|Iranges
L’Irange (var. arange, arangi , auranja , aurange , orange , poma d'irange ), malhòrca , portegal  o pignen (nom en en grafia mistralenca) es un agrum, fruch dels irangièrs, arbres de diferentas especias de la familha de las Rutacèas o d'ibrids d'aqueles. N'existís doncas mai d'un tipes, subretot èissit de l'especia Citrus sinensis coma los iranges sanguins e los iranges amars produchs pel Bigaradièr.
L’irange seriá la poma d’aur del jardin de las Esperidas. vinheta|Irange
Noms dins qualques lengas
Los noms de l'irange, dins las lengas d'Euròpa e de Mediterranèa, daissan conéisser los diferents viatges que coneguèt lo fruch pendent son istòria. Se vei los dos grands camins seguits per l'irange.
Fin finala, d'autras lengas del monde emplegan de racinas diferentas. Per exemple, en indonesian, l'irange se nomena jeruk.
Descripcion
L'irange es, coma son nom o indica, de color irange. A una rusca espessa e pro rufa. Se copa en quartièrs coma sa cosina la mandarina. L'irange es un fruch chucós, sucrat, excitant e conten de vitamina C. Lo fruch s'utiliza per las saladas de fruchs, las confituras, o per consomir son chuc.
Tipologia
L'irange aparten al grop dels agrums, coma lo citron, la bergamòta e lo pamplemós. Existís fòrça varietats d'iranges que:
Istòria
L'irangièr (Citrus sinensis) es originari de China. Se pòt destriar dos grands camins de dintrada d'aquel fruch en Euròpa. La rota mediterranèa foguèt seguida, a l'epòca de las crosadas (sègles XI a XIII), per l'irange amar o bigarada: transmés pels persians als Arabis, aquel fruch foguèt plantat en Sicília, que difusèt cap al rèsta d'Euròpa. Ulteriorament, al sègle XVI, los navigators portugueses descobriguèron l'irange doç en China, e lo menèron en Euròpa; son succès acabèt per despassar l'irange amar.
Fins a la primièra mitat del sègle XX, l'irange èra un fruch de luxe e sovent una dona de Nadal pels enfants. Sa cultura dins de caissas foguèt logtemps un simbòl de poder pels aristocratas que li faguèron de bastiments especializats: las oranjariás.
Produccion
L'industria de l'irange representa una chifra d'afars mondiala de prèp de 2 miliards de dolars americans, los primièrs productors son Brasil e los Estats Units d'America (subretot Florida). right|thumb|Condicionament abitual del produch
Consomacion
L'irange de Nadal es un sovenir de nostres aujòls modèstes obrièrs o païsans. Per assegurar una consomacion pendent totes los meses de l'an, produccion e transpòrt d'iranges dichs de contra-sason apareguèron. La particularitat d'aquela produccion en zona temperada cauda redusís pro l'espandida de las superfícias possiblas dins l'emisfèri Sud. S'impausan atal Chile e Uruguai, Sud-Africa e la Nòva Zelanda. Las ventas d'estiu demòran encara caracterizadas per l'escassa de l'ofra.
Se pòt contar l'exemple d'Uruguai. A l'independéncia d'Argeria, de païsans productors d'iranges franceses decidiguèron de migrar en Uruguai per i practicar lors culturas. Aprèp una installacion perilhosa, los cultivators de França descobriguèron un mercat local dificil. Las exportacions alunhadas venent un imperatiu, mas demandèron una organizacion rigorosa de la filièra: calibratge, condicionament, equipaments e mejans de transpòrt rotièrs puèi maritims. En 1972, d'ajudas economics encastrat dins lo plan Citrico comun als païses vesins del Rio de la Plata, Uruguai e Argentina, fins 1992 ne foguèt davancièr.
La poma es lo primièr fruch consomit en França (part de mercat en 2010 : 22,6 %) davant l'irange (12,3 %) e la banana (12,2 %).
Alimentacion
Lo fruch es consomit fresc, mas es tanben utilizat dins fòrça recèptas coma lo chuc d'irange (54 % del mercat dels chucs de fruchs), las confituras, las còcas, de alcòls, o lo guit d'irange...
Informacions nutricionalas
La pèl, confituras o marmeladas fachas amb de ruscas d'iranges non eissidas de l'agricultura biologica (o non tractadas) pòdon contenir de quantitats significativas de rèstas de pesticidas. Las ruscas atacadas per de fungi o mosiduras (mosidura blava subretot) pòdon tanben contenir de micotoxinas.
Proprietas
Un estudi sus l'òme montrèt l'efècte anxiolitic de l'esséncia d'irange difusada dins l'atmosfèri. La pèl d'irange, mas tanben dels citrons o dels pamplemoses, libèran de meteis biais per pression o per gratatge de moleculas de furocomarines: un contacte long o un frotament amb la pèl jonch a una exposicion al solelh pòt provocar de rojors irritantas e de prusiments desagradables. Son los meteisses tipes de moleculas de base "comarina" qu'explican l'odor de las esséncias d'iranges e lors implicacions relaxantas.
Čtyřkoly
Čtyřkoly es una comuna chèca de la region. Sa populacion es de 0 abitants.
La Faieta
Istòria
La comunautat se ditz en francés d’Aix La Fayette. A la Revolucion, ven comuna e pèrd La Faieta dins lo nom oficial a la fin de l'an II: ven simplament Aix.
Nòtas
<references group="N"/>
Huchenneville
Hucheinneville en picard (Huchenneville en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Istòria
En lo moment de batalha de Abbeville, lo 1er bataillon del 22e regiment de infanterie coloniale en comptant a l'origina 800 h t a per òrdre de reprene lo castèl de Huchenneville  de contunh los monts Caubert. Los combats a Villers-sus-Mareuil del 30 de mai al 2 de junh de 1940 lududes costaràn 85 aucits #que lo sieu cap de.
Lors de bataille d'Abbeville, le bataillon du 22e régiment d'infanterie coloniale comptant à l'origine 800 h t à pour ordre de reprendre le château d'Huchenneville  puis les monts Caubert. Les combats à Villers-sur-Mareuil du 30 mai au 2 juin 1940 lui coûteront 85 tués dont son chef.
Nòtas
<references group=N/>
Defensa Caro-Kann
La defensa Caro-Kann es una dubertura au jòc d'escacs. Es caracterizada per lei còps iniciaus 1. e4 c6. Tèn una reputacion de soliditat granda per lei negres.
Divišov
Divišov es una comuna chèca de la region. Sa populacion es de 0 abitants.
Comunas de Mor-Bihan
(CAV) Comunautat d'agglomeracion del País de Gwened, creada en 2001.
Castèl de la Massardière
Lo castèl de la Massardière es un castèl de familha senhoriala del sègle XVI que se tròba sus las tèrras del vilatge de Thuré en Peitau (departament actual de Vinhana) en França.
Bonnevaux
Bonnevaux es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Bonnevaux Tirava lo sieu nom de "Bonna Vallis". Los primièrs documents en tractant del vilatge datan de 1250 ont Amauri III de Joux, après las siás guèrras contra Jean de Chalon l'Ancian, reconeissiá aquel darrièr coma suzerain del fief de "Bonneval" dintre d'autras. Un títol anterior conten la reconeissença de Henry de Joux e de Guillauma la siá femna, de l'aguda del fief dels castèls de Joux, de Usie, de Bonnevaux e de Dommartin aital coma d'aquel #que possedissiá a Palanca e a Boujailles. En 1344 Hugues de Blanay, senhor de Joux, dessarrava a Jean II de Chalon-Arlay la vila de Bonnevaux amb las siás dependéncias. Lo sire de la ostal de Chalon-Arlay concedissiá als abitants lo drech d'usatge en los Bòsques-de-la-Còsta, aquel permís i aviá renauit per Béatrix de Viena en 1324 e en 1368 per Hugues II de Chalon-Arlay. Jean II de Chalon-Arlay aviá affranchit Aymon e Pernet en 1336 en remerciement dels bones servicis #que lududes avián retut. En 1369 e en 1426 lo meteis favor i aviá concedit a Pèira Roillet e a Oudette Lambert, de contunh en 1430 a Jean e Jeannin dicha Freschet.
Bonnevaux tirait son nom de "Bonna Vallis". Les premiers documents traitant du village datent de 1250 où Amauri III de Joux, après ses guerres contre Jean de Chalon l'Antique, reconnaissait ce dernier comme suzerain du fief de "Bonneval" entre autres. Un titre antérieur contient la reconnaissance d'Henry de Joux et de Guillauma sa femme, de la tenue du fief des châteaux de Joux, d'Usie, de Bonnevaux et de Dommartin ainsi que de ce qu'elle possédait à Levier et à Boujailles. En 1344 Hugues de Blanay, seigneur de Joux, relâchait à Jean II de Chalon-Arlay la ville de Bonnevaux avec ses dépendances. Le sire de la maison de Chalon-Arlay accordait au habitants le droit d'usage dans les Bois-de-la-Côte, cette permission était renouvelée par Béatrix de Vienne en 1324 et en 1368 par Hugues II de Chalon-Arlay. Jean II de Chalon-Arlay avait affranchit Aymon et Pernet en 1336 en remerciement des bons services qu'ils lui avaient rendu. En 1369 et en 1426 la même faveur était accordée à Pierre Roillet et à Oudette Lambert, puis en 1430 à Jean et Jeannin dit Freschet.
Feings (Orne)
Feings es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cogorda
Lo tèrme cogorda, cocorda (cocorla, cacorla, cogorla), tuca o coja/goja designa qualques espècias de plantas de la familha de las cucurbitacèas. Son mai sovent cultivada pels fruchs comestibles mas tanben pòdon o èsser per lors granas oleaginosas. Los fruchs an la proprietat de se servar aisidament quand madurs e son utilizats en cosina coma un legum o de noiritura pels animals.
Noms vernaculars
La cocorda es apelada:
Descripcion
Las cogordas an la particularitat de lançar d'organs de sosten nommés "vedilhas" quo lor permeton de s'ancrancar als elements a l'entorn per sostener lor creissença.
Espècias
Las cogordas aprtenon a ls espècias botanicas del genre Cucurbita e dotadas d'una fòrça grand variabilitat genetica, que se vei, pels fruches, per d'inombrablas formas e colors e tanben una granda diversitat de talhas.
Fay (Orne)
Fay es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Cogorda
Espècias
Levat qualques exepcions las espècias diferentas s'ibridan gaire entre elas pas e lo mai sovent donan de granas nautament esterilas.
Fay (Orne)
Geografia
Aquel vilatge se situa en lo sud-oèst del país de Ouche que # el jouxte las municipalitats de Planches, Santa-Gauburge-Santa-Colombe al sud e Mahéru a l'èst.
Cogorda
Espècias
thumb|Cucurbita maxima
Fay (Orne)
Geografia
Ce village se situe dans le sud-ouest du pays d'Ouche dans lequel il jouxte les communes de Planches, Sainte-Gauburge-Sainte-Colombe au sud et Mahéru à l'est.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cogorda
Espècias
thumb|Cucurbita moschata
thumb|right|Cucurbita pepo
Cultura
Se semena las cogordas al començament de prima aprèp lo darrièrs gèls d'hiver (idealament lo sol de cultura deu èsser ric, a e a un pH a l'entorn de 6.5). Los plants en plaça devon èsser espaçats de de totes costats e per las varietats corradissas fins  amb  entre los rengs.
Semenar cada setmana fins al 15 de julhet per aver una produccion espandida de miègjunh fins a octobre.
Apalhar lo sol a l'entorn de las cucurbitacèas per gardar l'umiditat dins lo sol e ofrir un "lièch" sec als fruchs butant sul sol.
Per fructificar melhor, las lianas de las cocordas devon èsser talhadas a del darrièr fruch conservat.
La conservacion de las cogordas gaireben aisida permet una comercializacion fins a la prima. Se la deu servar en luòc frecs e vigilar de temps en temps. Son sensiblas als tusts e las manipular amb precaucion.
Utilizacion
thumb|Cucurbita maxima
Pel gost, se reconéis d'aròmas de fruchs secs. La carn remenbra lo gost de la castanha.
Se consoma de totas mens: de la sopa al crosta, passant per las tartas, mas tanben coma pastas: la cogorda spaghetti que la carn filamentos paréis als spaghettis.
La cogorda es un legum paure en calorias que conven a totes los regimes alimentaris.
En grana es utilizada per sas proprietats vermifugas, prevenir las carias o equilibrar los acids grasses insaturats. En òli es utilizda per solatjar lo problèms benin de la prostata.
Brezolles
Brezolles es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Las originas de la vila remontarián dins los primièrs sègles de lo nòstre ère. Lo bourg, situat sul ruisseau de la Meuvette se #trucar successivament Brurolles de contunh Bruzolles #que la étymologie ne significa brousse o pichon bòsc. La region environnante tampa de bòsques i aviá trucat, cap a l'an 600 quitament a una epòca plan mai retrocedida, o Portamantèl. Aquela appellation s'aplicava pas pas encara al començament de la a las divisions politicas o administrativas. Totun, la region boisée del Portamantèl i aguèt partejat entre lo comtat de Corbon (Mortagne), la baronnie de Châteauneuf, lo comtat e lo évêché de Chartres, lo vicomté de Châteaudun e lo comtat de Vendome. Lo défrichement progressiu d'aquel bòsc #far retrocedir o Portamantèl e #daissar luòc al Thymerais.
Lo primièr senhor conegut de Brezolles #èsser Ingulphe Ribaud #que #fondar la glèisa primitive e #morir cap a 1050. Los sieus fils Albert lududes #succedir de 1050 a 1072 e #donar la glèisa als fraires del abbaye de Sant-Paire de Chartres. En 1070, los fraires #bastir lo étang sus tèrras #que #crompar al chevalier Gauthier de Angennes. Lo successor d'Albert, Hugues (1073-1090) #far engrandir lo étang. Gervais, Senhor de Brezolles e del Thymerais, #donar als fraires un forn, la tèrra de Tournaise, la mitat d'una tannerie e l'aiga necessària per la siá espleitacion. En 1152, en lo moment del regna de Hugues II (1140-1170), lo castèl i aguèt incendiat de contunh de nòu l'an 1159 e 1168.
Brezolles, Tot cossí La Ferté-Vidame, Maillebois e Châteauneuf-en-Thymerais possedissiá un luòc fòrt #que fasiá partida de la segonda linha defensiva del Reialme de França cara a la Normandie situat de l'autre costat del Avre dempuèi lo tractat de Sant-Clar sus Epte de 911.
Les origines de la ville remonteraient aux premiers siècles de notre ère. Le bourg, situé sur le ruisseau de la Meuvette s’appela successivement Brurolles puis Bruzolles dont l'étymologie signifie brousse ou petit bois. La région environnante couverte de forêts était appelée, vers l'an 600 voire à une époque bien plus reculée, le Perche. Cette appellation ne s'appliquait pas encore au début du aux divisions politiques ou administratives. Néanmoins, la région boisée du Perche fut partagée entre le comté de Corbon (Mortagne), la baronnie de Châteauneuf, le comté et l’évêché de Chartres, le vicomté de Châteaudun et le comté de Vendome. Le défrichement progressif de cette forêt fit reculer le Perche et laissa place au Thymerais.
Le premier seigneur connu de Brezolles fut Ingulphe Ribaud qui fonda l'église primitive et mourut vers 1050. Son fils Albert lui succéda de 1050 à 1072 et donna l'église aux moines de l'abbaye de Saint-Père de Chartres. En 1070, les moines construisirent l'étang sur des terres qu'ils achetèrent au chevalier Gauthier d'Angennes. Le successeur d'Albert, Hugues (1073-1090) fit agrandir l'étang. Gervais, seigneur de Brezolles et du Thymerais, donna aux moines un four, la terre de Tournaise, la moitié d'une tannerie et l'eau nécessaire pour leur exploitation. En 1152, lors du règne de Hugues II (1140-1170), le château fut incendié puis de nouveau en 1159 et 1168.
Brezolles, tout comme La Ferté-Vidame, Maillebois et Châteauneuf-en-Thymerais possédait une place forte qui faisait partie de la seconde ligne défensive du Royaume de France face à la Normandie situé de l'autre côté de l'Avre depuis le traité de Saint-Clair sur Epte de 911.
Brezolles ainsi que toute la région dépendait au des puissants barons de Châteauneuf-en-Thymerais. D'un point de vue féodal, ce grand fief formé dès 1200, fut divisé en 1563 en deux parties relevant l'une et l'autre de la couronne de France ; d'un côté Châteauneuf, de l'autre Senonches et Brezolles, érigé plus tard en comté de Senonches.
Las Encisas
Las Encisas, [lazɛ̃ˈʃiza] (Les Ancizes-Comps en francés) z-es 'na comuna auvernhassa dau departament dau Puèi de Doma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Nòtas
<references group="N"/>
Dolní Kralovice
Dolní Kralovice es una comuna chèca de la region. Sa populacion es de 0 abitants.
Kledenn-Poc'hêr
Kledenn-Poc'hêr en breton ( Cléden-Poher en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Geografia
Cléden-Poher, coma lo sieu nom l'indica, fa partida del Poher. La municipalitat es en lo centre-es del Finistère, a l'oèst de Carhaix situada a 8 quilomètres, a 40 km al sud-es de Morlaix. Situada al sud del Parc natural regional de Armorique distant d'una dotzena de quilomètres, la municipalitat a traversat pel Aulne e lo sieu afluent çò Hyères, doncas pel canal de Nantas a Brèst, en efièch désaffecté, #que manlèva lo traçat d'aqueles corses d'aiga #que las vallées n'an dintrat d'una cinquantena de mètres per çò qu'es del scenari avoisinant.
Lo finage communal a comprés entre 155 mètres e 53 mètres d'altitud, l'essenciala del territòri communal en essent als alentours del centenat de mètres.
Cléden-Poher, comme son nom l'indique, fait partie du Poher. la commune est dans le centre-est du Finistère, à l'ouest de Carhaix située à 8 kilomètres, à 40 km au sud-est de Morlaix. Située au sud du Parc naturel régional d'Armorique distant d'une douzaine de kilomètres, la commune est traversée par l'Aulne et son affluent l'Hyères, donc par le canal de Nantes à Brest, certes désaffecté, qui emprunte le tracé de ces cours d'eau dont les vallées sont encaissées d'une cinquantaine de mètres par rapport au plateau avoisinant.
Le finage communal est compris entre 155 mètres et 53 mètres d'altitude, l'essentiel du territoire communal étant aux alentours de la centaine de mètres.
Associacion generala dels estudiants de Montpelhièr
vinheta|Lo Burèu de l'Associacion dels Estudiants de Montpelhièr a las festas del VI° Centenari, Ernest Michel, 1892. L'Associacion generala dels estudiants de Montpelhièr (AGEM) es una associacion d'estudiants fondada lo 25 de febrièr de 1887 a Montpelhièr. Dissolguda dins las annadas 1990, se tornèt crear lo 8 de març de 2017.
Creacion
L'Associacion Generala dels Estudiants de Montpelhièr foguèt fondada lo 25 de febrièr de 1887 dins l'amfiteatre de la facultat de letras. En 1890, per las fèstas del VIen centenari de l'universitat, l'AGEM recebèt, de las mans del president de la Republica Sadi Carnot, sa bandièra tricolòra amb lo nom de l'associacion e sa devisa : "Tout pour la Science - Tout pour la Patrie".
En 1891, s'inaugurèt lo local, lo "Cercle des étudiants", realizat per l'arquitècte Léopold Carlier e qu'es ara l'ostalet popular, luòc de mòstras fotograficas. vinheta|Actual "Pavillon Populaire", a l'origina local de l'Associacion.
Isoglòssa centum-satem
La division centum-satem es una isoglòssa de la familha indoeuropeana de lingas, qu'explica l'evolucion de las tres serias de consonants dorsaus velarias dau protoindoeuropean (PIE), *kʷ (labiovelars), *k (velars), i *ḱ; (palatovelars). Los termes proceden de las paraulas que representen lo nombre «cent» dins una linga de chasque grop (latin centum e avestic satem).
Dins las lingas satem, se troben l'indoiranian, lo baltoeslau (baltic e eslau), l'albanés, l'armèni e benleu ben la brancha dacotraça de las lingas tracoilirianas (lo protoalbanés auriá pas completament boirat los labiovelars e los velars).
Lo grop centum sovent es considerat coma lo «no satem», qu'es a dire que compren tots los dialectes restents. Dins queu grope los palatovelars se confonderen emb los velars, e los labiovelars an generalament demorat. Qu'es las lingas italicas (que probablament lo venete), celticas, germanicas e elenicas. Las lingas tokharianas, que boiren las tres serias en daus velars simples, son generalament consideradas coma centum per 'mor de l'absença d'assibilacion. Lo hittite auriá estat centum, mas dispausem pas de pro d'informacions per las autras lingas anatolianas.
Heřmaničky
Heřmaničky es una comuna chèca de la region. Sa populacion es de 0 abitants.
Hradiště
Hradiště es una comuna chèca de la region. Sa populacion es de 0 abitants.
Jean Marais
thumb|250px|Retrach de Jean Marais per van Vechten en 1947 Jean Alfred Villain-Marais, dich Jean Marais (Cherbourg, 11 de decembre de 1913 - Canas, 8 de novembre de 1998) foguèt un actor francés. Èra tanben realizador, escrivan, pintre, escultor, olièr e cascadaire. En 1993, Jean Marais recebèt un Cesar d'onor.
Biografia
thumb|right||Signatura.
Enfança
Quand Jean Marais aviá quatre ans, sa maire, alsaciana, decidiguèt de partir per París amb los seus dos filhs. Vivian fins alara a Cherbourg amb lo fraire e lo paire veterinari quand la maire decidiguèt de se separar. Èra absenta sovent, e lo pichon Jean li escriviá de letras mas èra la tanta que notava l'adreça sus l'envolopa. Comprenguèt mai tard que sa maire èra cleptomana e que fasiá de demoranças en prison. Èra escolan al licèu Condorcet. Jean Marais tornèt veire son paire sonque mai de quaranta ans aprèp, sens èsser segur qu'èra el vertadièrament.
A un filh adoptiu, Serge. Dins l'emission L'Invité du jeudi, difusada lo 26 d'abril de 1979 sus Antenne 2, Jean Marais contesta aquela informacion e anoncia que reconeguèt aquel enfant.
Debuta
Comencèt coma figurant en 1933 dins los filmes de Marcel L'Herbier que jamai li ofriguèt mai. En 1937, manquèt lo concors d'intrada al Conservatòri d'art d'art dramatic de París e estudièt prèp de Charles Dullin, al teatre de l'Atelier. Descobriguèt las pèças classicas, ont jogava de ròtles de figuracion que li permetèron de financiar las leissons.
Jean Cocteau
L'encontre amb Jean Cocteau en 1937, pendent una audicion per la mesa en scèna de sa nòva escritura d'Edip rei, marca lo vertadièr lançament de sa carrièra. Lo cineasta e dramaturg s'enamorèt del jove actor, que venguèt son amant, puèi son amic fins a la mòrt en 1963. Cocteau donèt a Jean Marais un ròtle mut dins Edip rei: Jean Marais aviá lo ròtle del Còr. Dins aquela pèça Marais apareis vestit de vetas, costum creat per Coco Chanel, amica de Cocteau. Lo ròtle es mut car Marais mestrejava pas encara pro sa votz pel teatre, la cigareta l'ajudèt a la transformar. Cocteau li escriguèt aviadament una pèça pel el: Les Parents terribles (1938), que li donèt la reconeissença de la profession.
En 1942 èra als costats de Viviane Romance dins l'adaptacion per Christian-Jaque de Carmen.
En 1943, joguèt un Tristan modèrne dins L'Éternel Retour de Jean Delannoy. Aguèt una viva altercacion amb lo critica artistic Alain Laubreaux, del jornal collaboracionista Je suis partout, que lo qualifiquèt de  (aquela altercacion foguèt scenarizada dins Le Dernier Métro de François Truffaut) e afirma que deu son estatut pas qu'a las nautas relacions de Cocteau. Venguèt l'idòla de sa generacion.
En 1944, realizèt Renaud et Armide, mas la pèça foguèt victima d'una cabala, que seriá estat menada pels collaboracionistas, e s'arrestèt leu. Marais ganhèt encore en popularitat e venguèt un simbòl de resisténcia a l'occupant.
Aprèp la liberacion de París, en agost de 1944, Jean Marais s'engatgèt dins l'armada francesa e rejonguèt la 2 division blindada del general Leclerc.
A la fin de la Segonda Guèrra Mondiala, Cocteau escriguèt per el La Belle et la Bête, un filme fòrça dificil de realizar, e que degun i cresiá. Marais intrèt alara dins la legenda. En 1946, joguèt la pèça L'Aigle à deux têtes de Cocteau, puèi en 1949, dins un dels mai celèbres filmes de Jean Cocteau, Orphée.
A la fin dels ans 1940, intrèt a la Comédie-Française. N'èra a l'encòp comedian, metor en scèna e decorator. Èra lo primièr còp qu'una tala foncion foguèt donada a un tal jove comedian (aviá mens de 40 ans). Marais daissèt la Comèdia Francesa aprèp una altercacion amb lo director.
Joguèt amb las mai grandas vedetas femeninas: Les Chouans amb Madeleine Robinson, Ruy Blas amb Danielle Darrieux, Aux yeux du souvenir amb Jean Delannoy e Michèle Morgan.
Cambiament de registre
Dins los ans 1950, s'alunhèt de Cocteau.
Joguèt per de grands cineastas que Luchino Visconti, Jean Renoir, Sacha Guitry.
1954 es l'an de son mai grand succés en sala amb Le Comte de Monte Cristo segonda adaptacion per Robert Vernay del roman d'Alexandre Dumas.
Partegèt en 1956 amb Ingrid Bergman la vedeta dins Elena et les Hommes de Jean Renoir.
Luchino Visconti l'engatgèt en 1957 per Nuits blanches.
En 1959, joguèt un darrièr còp amb Jean Cocteau, Le Testament d'Orphée ont a lo ròtle Edip. Marais quitèt Cocteau per un dançaire. Jean Cocteau moriguèt en 1963.
En 1959, André Hunebelle li prepausa de jogar Le Bossu amb Bourvil. Es lo començament d'una nòva carrièra. Ja èra popular, aqueles filmes mens intellectuals que los precedents li balhèron un nòu public.
Joguèt dins  Le Capitan totjorn amb Bourvil e André Hunebelle puèis una seria de filmes de capa e espasa coma Le Capitaine Fracasse  de Pierre Gaspard-Huit en 1961 o Le Masque de Fer d'Henri Decoin en 1962.
Coneguèt un autre succés amb la seria dels Fantômas (1964-1966) ont jogava lo doble ròtle del jornalista Fandor e de Fantômas. I realizèt d'esperel las acrobacias. Pr'amor l'afluéncia del public, Marais estimava qu'aqueles filmes an pas lo prestigi dels precedents. E mai, ja que deguèt partejar la vedeta amb Bourvil, èra per l'ora relegat al reng de primièr segond ròtle per Louis de Funès, qu'interpreta lo ròtle del comissari Juve. Decidiguèt alara que lo cinèma èra acadat per el, se retirèt al teatre.
En 1970, Jacques Demy li ofriguèt son darrièr grand ròtle dins Peau d'âne amb Catherine Deneuve.
Fin de carrièra
thumb|Jean Marais en 1993, a la 18 ceremonia dels César
En 1973, sa darrièra collaboracion amb André Hunebelle dins Joseph Balsamo foguèt un succés. Apareguèt dins l'emission Italiques per parlar de Cocteau - Moretti, l'âge du verseau de Louis Nucera.
Vèrs 1980, realizèt l'espectacle Cocteau Marais e venguèt lo gardian de l'òbra de Cocteau, sens aver legalement los dreches.
En 1988, enregistrèt la canson On oublie rien, de François Valéry e Gilbert Sinoué, per Franceval.
Pendent los ans 1980, joguèt al teatre (Don Diègue dins Le Cid, Le Roi Lear, Les Monstres sacrés) e qualques ròtle al cinèma (dins Parking de Jacques Demy e dins Les Misérables de Claude Lelouch). Joguèt son darrièr ròtle al cinèma dins Beauté volée de Bernardo Bertolucci en 1995, e al teatre en 1997, aquel del pastre Balthazar dins L'Arlésienne, a las Folies Bergère.
Escriguèt qualques libres que sas Memòrias, L'Inconcevable Jean Cocteau, ds contes e poèmas.
Jean Marais moriguèt a Canas lo 8 de novembre de 1998. Es enterrat dins lo cementeri de Valàuria, la vila dels tornejaires, ont passèt los darrièrs ans de sa vida.
Posteritat
Jean Marais demora un dels rares actors a aver jamai amagat son omosexualitat. Dins sos filmes, es tanben un dels rares, amb Jean-Paul Belmondo, a aver gaireben totjorn executat d'esperel las seunas cascadas.
Discografia
David et Goliath, Disque le petit ménestrel, 1968.
Notas e referéncias
<References/>
Hulice
Hulice es una comuna chèca de la region. Sa populacion es de 0 abitants.
Ascensor
Un ascensor es un aparelh destinat al transpòrt de personas o de causas d'un nivèl a un autre. S'utiliza subretot per pujar o davalar de personas cap a diferents estatges d'un edifici, evitant atal d'aver a utilizar los escalièrs.
Istòria
Los ascensors mecanics atal qu'o conéissem ara foguèron inventar a la fin del sègle XIX e los començaments èran gaire prometeires, perque foncionavan per vapor e sovent èran dins l'actualiat de nòvas d'ascensors que s'èran desarrapats.
En 1852, Elisha Graves Otis creèt la seuna entrepresa e inventèt lo fren de seguretat, installèt pel primièr còp un ascensor de vapor en 1857 dins un edifici de 5 estatges. 20 ans aprèp la fondacion de l'entrepresa, en 1872, C. W. Baldwin inventèt l'ascensor idraulic d'engranatges e lo primièr ascensor que foguèt comercializar amb aquel sistèma en 1874. Lo primièr ascensor electric foguèt bastit per Werner von Siemens en 1880.
Aquò tanben revolucionèt l'imobilièr, perque alara se podava construire d'edificis mas nauts e los estatges basses perdèron tota popularitat e comencèron a èsser reputats brutes e brusents de biais que lo pretz dels estatges aumentèron.
Partidas de l'ascensor
280px|thumb|Un ascensor dins la gàbia d'escalièr L'ascensor compta diferentas partidas que varian segon lo tipe d'ascensor e segon la seuna destinacion:
Pòrtaavions
Aqueles ascensors supòrtan un grand pes, pòdon arribar a portar fins a  lo seu motor es enòrme, ocupa una grand sala.
Montacargas
Pòdon èsser pichons o grands mas totes s'utilizan per a transportar d'objèctes coma per exemple: de la coisina a la sala de manjar, dins las ostelarias pel servici, eca.
Conseu de l'Artic
Lo Conseu de l'Artic es un forum intergovernamentau gropant leis estats e certanei pòbles autoctòns de l'Artic per tractar dei problematicas particularas d'aquela region.
Maninghen-Henne
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Defensa siciliana
La Defensa siciliana es una dubertura au jòc d'escacs. Es caracterizada per lei còps iniciaus 1. e4 c5. L'idèa principala d'aquela defensa es d'opausar a la dominacion blanca au centre e sus l'ala rèi, un còntra-jòc sus l'ala rèina. Es considerada coma la defensa pus dinamica dei negres còntra lo còp 1. e4 e es utilizada quand lei negres cercan de ganhar la partida.
Diague
vinheta|Ordinacion d'un diague. Manuscric del sègle IX Lo diague (del grèc διάκονος / diakonos, servicial) es una persona qu'assistís lo dirigent d'una gleisa locala crestiana. Es causit per sa fe e sas qualitats moralas. Es responsable d'unas activitats de la Glèisa.
Origina
Dins la glèisa crestiana originala, i aviá tanben de diagas que lo ròtle e l'estatut auriá estat difrents d'aquel del diague. Paul de Tars, dins son Epistòla als Romans (16, 1-2) recomanda « Febèa, la sòrre nòstra, qu'es diaga de la Glèisa de Cencrèas »
Catolicisme
Lo diague catolic es una persona avent recebut lo primièr gra de sacrament de l'òrdre dins la Glèisa catolica romana. Alara que los prèires, qu'an recebut lo segond gra del sacrament de l'òrdre, son los collaborators de l'evesque dins son caractèr sacerdotal, e lo diague es collaborator de l'evesque dins son caractèr ministerial.
Los diagues son causits, cridats, ordonats per una mission precisa, de caractèr sacramental e de biais definitiu. Son alara clergues, (membres del clergat), pas mai laïcs. Segon le canon, « Sol un òme batejat recep validament l'ordinacion sacrada », çò qu'exclusís a priori las femnas.
Lo ròtle del diague dins la Glèisa catolica romana es definís per la constitucion dogmatica Lumen Gentium : « Seg on las disposicions presas per l'autoritat qualificada, aparten als diagues d'administrar solemnament lo batèg, de conservar e de distribuir l'Eucaristia, d'assistir, al nom de la Glèisa, al maridatge e de lo benir, de portar lo viatic als morents, de donar lectura als fidèls de la Santa Escritura, d'instruire e exortar lo pòble, de presidir al cult e a la pregariá de fidèls, d'èsser ministres dels sacramentals, de presidir als rites funèbres e a la sepulta. Consacrats als oficis de caritat e d'administracion, los diagues se devon remembre l'avertiment de sant Policarp: « Èsser misericordiós, zelós, caminar segon la vertat del Senhor que se foguèt lo sevicial de totes ».
L'edat minim requerit pel drech canon es de vint e cinc ans per un celibatari. Pels maridats que ven diague, l'edat requerit es 35 ans (e la conferéncia dels evesques del luòc pòt enforçar aquela condicion, atal, en França, al mens detz ans de maridatge son requesits). En cas de veusatge, lo mariat diague es somés a la règla del celibat.
Lo diague, a causa qu'es clergue, es astrench a la lectura de l'ofici divin.
Ortodoxia
Lo cristianisme oriental gardèt los òrdres menors : cantoral, lector, sosdiague, e diaconat coma òrdre permanent, o menant al preirat. Un òme mariat o un monge pòt èsser ordonat diague, mas un diague non mariat pòt pas mai se maridar. Los diagues participan a la vida de la comunautat parroquiala e servisson lo celebraire pendent la liturgia (ont, entre autres, legisson l'Evangèli - sens predicar) e encensan jos la man d'un prèire.
Anglicanisme
L'anglicanisme dins diferentas províncias restabliguèt lo diaconat coma òrdre permanent. Un òme (e dins fòrça proviíncias, una femna) pòt èsser ordonat diague (puèi prèire). Los diagues participan a la vida de la comunautat parroquiala e concelèbran la liturgia (ont, entre autres, legisson l'Evangèli e pòdon predicar) amb un prèire. Los diagues an sovent un ministèri particular (almoinièr, etc.) dins la comunautat.
Protestantisme
Las Glèisas protestantas coneisson lo ministèri de diagues, encargat de l'assisténcia als paures. Aquel ministèri se realiza o mejans d' « institucions o d'òbras protestantas », independantas de las estructuras ecclesiasticas stricto sensu, o dins l'encastre de diaconats parroquials.
Sant Andreu de Rosans
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Diague
Protestantisme
Un ministèri de diacre parroquial pòt tanben se realizar a destinacion d'unas partidas de la populacion parroquiala (jovença, per exemple), a costat del ministèri pastoral mai generalista.
En França, la gestion dels bens de la Glèisa demora l'afar dels sieis organs de govèrn: assembladas generalas e consistòris.
Gaireben sempre, lor activitat es semblable a aquel dels òrdres de religioses apostolics plan coneguts del catolicisme. Son sovent infirmièras o ensenhaira.
Son tanben teologianas e una pastras.