cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Licèu Pèire de Fermat
vinheta|Portal d'onor, actual intrada dels escolans de la partida collègi de l'establiment. Lo licèu Pèire de Fermat es un establiment d'ensenhament segondari e superior, situat sul pòrge dels Jacobins a Tolosa, a proximitat de la plaça del Capitòli ; ocupa un espaci considerable dins lo centre-vila dont l'ostal de Bernuy. Es atenent a las clastras e a la glèisa dels Jacobins.
Lo licèu compta uèi mai de 1800 escolans dont 950 preparacionaris estudiants en classas preparatòrias a las grandas escòlas (CPGE).
Lengas barito
Las lingas grand barito formen un grope supausat de lingas de la rama malaiopolinesiana occidentala de las lingas austronesianas.
Au nombre de 33, se repartissen en 4 gropes :
La parentat entre los gropes barito es regetada per M. Ross et A. Adelaar. Per los dos lingüistas, los gropes barito formen daus sosgropes independents au sen dau malaiopolinesian occidental.
Lengas arawaks
thumb|Las lingas arawaks d'America dau Sud : arawak dau Nòrd (en blu clar) e arawak dau Sud (en blu escur).
Las lingas arawaks o lingas arawakianas son una familha de lingas amerindianas d'America dau Sud e de las Antilhas, emb un transfèrt de populacions recent en America Centrala. Utilizem uèi arawakian mai que arawak qui es sinonime de lokono, una linga arawakiana dau sos-grope mahipuran maritime. Avant l'arribada daus europencs, lu mahipuran maritime era larjament co-territoriau emb lu kali'na apelat maitot galibi.
Draghixa Laurent
Draghixa Laurent, mei coneishuda com Draghixa -pseudonims de Drajica Jovanović- qu'ei ua anciana actora de cinèma pornografic francesa.
La soa carrièra que comencè en 1993 dens ua produccion de Marc Dorcel, Offertes à tout n° 3 e qu'estó remarcada de tira peu public. En 1995, que partí taus Estats Units on tribalhè pendent quauques mes. En 1995, que recebó lo Hot d'Or de la miélher actora per la soa interpretacion dens Le Parfum de Mathilde. Que deishè de rodar quauques mes apuish.
Segon ua informacion apareishuda sus divèrs sites Web, a l'òra d'ara que hè la DJ dens ua discotèca de París.
Lista dels reis de Portugal
thumb|Bandièra dels Reis de Portugal (sègles XVIII–XX) Vaquí una lista dels Reis de Portugal, dempuèi l'independéncia del Contat Portucalense en relacion amb lo reialme de Leon, en 1139, jos l'aflat d'Anfós I de Portugal, e conte de Portucale, lo primièr Rei de Portugal fins a l'installacion de la Republica Portuguesa, lo 5 d'octobre de 1910, que depausèt lo darrièr rei portugués, Manuèl II de Portugal.
Interregne (1383 - 1385)
Designacion donada per tota l'istoriografia al periòde que va de la mòrt de Ferrand e l'ascension al tròn del sieu mièg fraire bastard, lo mèstre d'Avís Joan I de Portugal, e que comprend las regéncias de Alienòr Teles e del quita mèstre de Avís.
3a Dinastia – Dinastia Filipina
Los sobeirans d'aquela dinastia èran tanben reis de Castelha, Païses Basses, Nápols, Sicília, Leon, Aragon, Valéncia, Galícia, Navarra, Granada, ducs da Borgonha, eca., títols genericamente reunits jos a designacion de Reis d'Espanha.
Pendent aquel periòde de seisenta ans, los reis se fasián representar al Portugal per un vicerei o un còs de governaires - vejatz la lista dels vicereis de Portugal.
A la revòlta del 1èr de decembre de 1640 seguent la Guèrra d'Aclamacion, dempuèi nomenada, per l'istoriografia romantica del sègle XIX, coma Guèrra de la Restauracion.
(369623) 2011 DY5
(369623) 2011 DY5 es un asteroïde.
Lessard-en-Bresse
Lessard-en-Bresse es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Gotira
Gotira ([gu'tire] ; Gouttières en francés) qu'es una comuna combralhauda dau departament dau Puèi de Doma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnha.
Nòtas
<references group="N"/>
(591) Irmgard
(591) Irmgard es un asteroïde.
Honshū
L'illa mesura 1300 km de long e entre 50 a 230 km de larg, e sa superfícia totala es de 230 500 km², aperaquí 60% de la superfícia totala de Japon. .
Montanhosa e volcanica, Honshū coneis de tèrratrems frequents (lo Grand tèrratrem de Kantō daumatgèt fòrça Tòquio en setembre de 1923); lo suc pus naut es lo volcan actiu del Mont Fuji a 3776 m, que ne'n fa la setena illa pus nauta del mond. I a fòrça rius, inclús lo riu de Shinano, qu'es lo pus long de Japon. Lo clima es temperat, mas existís una diferéncia marcada entre los costats èst e sud (còsta pacifica o interiora), e los costats oèst e nòrd (còsta de la mar de Japon). Una cadena de montanha ocupa Honshū dins tota sa longor, a mai del Mt. Fuji, los Alps japoneses son caracteristics d'Honshū.
La populacion es de 98 352 000 abitants (en 1990; en 1975 èra de 89 101 702), concentrada dins las tèrras bassas disponiblas, mai que mai dins la plana de Kantō ont 25% de la populacion totala demòra dins lo Grand Airal de Tòquio, qu'inclutz las vilas de Tòquio e Yokohama, Kawasaki, Saitama e Chiba. La màger part de l'industria es localizada dins la region entre Tòquio e las vilas costièras del sud d'Honshu, inclutz Kyoto, Osaka, Nagoya, Kobe, e Hiroshima.
Lo centre istoric inclutz Kyoto, Nara, e Kamakura.
L'illa es devesida en cinc regions e conten 34 prefecturas, inclusa la metropòli de Tòquio. Las regions son Chūgoku (oèst), Kansai (sud, èst de Chūgoku), Chūbu (centre), Kantō (èst), e Tōhoku (nòrd).
Las prefecturas son:
Honshū es religat a las illas de Hokkaidō, Kyūshū e Shikoku per de tunèls o ponts. De nombroses ponts nòus foguèron bastits entre las illas de la mar interiora e entre Honshū e Shikoku (Pont de Akashi-Kaikyo e lo Pont Ohnaruto; Pont Shin-Onomichi, Pont Innoshima, Pont Ikuchi, Pont Tatara, Pont Ohmishima, Pont Hakata-Ohshima, Pont Kurushima-Kaikyo; Pont Shimotsui-Seto, Pont Hitsuishijima, Pont Iwakurojima, Pont Yoshima, Pont Kita Bisan-Seto, e lo Pont Minami Bisan-Seto), e tanben lo Tunèl de Seikan que religa Honshū amb Hokkaidō.
Districte de Morbi
Lo districte de Morbi (en gujarati, મોરબી જિલ્લો mōrābi jillō) es un districte de l'estat de Gujarat en Índia.
Rosson
Rosson (Rousson en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Districte de Morbi
Administracion
Lo districte foguèt creat en 2013, en destacant quatre taluks del districte de Rajkot e un del districte de Surendranagar. Son capluòc es la vila de Morbi.
(248835) 2006 SX368
(248835) 2006 SX368 es un asteroïde.
Licèu de Sant Sarnin
vinheta|Faciada de l'[[ostal Dubarry, fasent partida del licèu.]] Lo licèu de Sant Sarnin es un establiment d'ensenhament segondari e superior, situat al 3 de la plaça de Sant Sarnin, dins lo centre-vila de Tolosa, cada a la basilica de Sant Sarnin. Aculhís environ 2 000 escolans. Es tanben classat monument istoric per d'unes de sos bastiments eretats de l'ostal Dubarry, del XVIIIe sègle, e de l'ancian convent de las benedictinas, del XIXe sègle.
Nantuelh e Auriac de Borzac
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Nantuelh
La prononciacion es [nɔ̃n’tɛj]. Las fòrmas ancianas son Nantulh en 1250, Nantholium (latinizacion) au segle XIII. Nantuelh ven dau gallic *nanto-, « vau, riu » e -ialon, « esclarziera, espaci descobert > vilatge », donc « lo vilatge/l'esclarziera de la vau », , ,. Es ortografiat Nantuei en grafia mistralenca.
Auriac
La prononciacion es [ɔw’rja]. Las fòrmas ancianas son Auriac au segle XIII, Auriacum (latinizacion) en 1365. Auriac ven d'un nom latin d'òme, Aurius o Aureus (variantas dau mesme nom e resultat fonetic identic), emb lo sufixe -acum, , , latinizacion dau sufixe celtic -ācon. Auriac èra la propietat d'Aurius o d'Aureus.
Borzac
Borzac es un chasteu e un pitit vilatge.
La prononciacion es ([de]) [bur’ʐa]. Las fòrmas ancianas son Castellum Bordacum (latinizacion) en 1110, Borziacum (latinizacion) en 1243, Borsacum (latinizacion) en 1365, Borzac au segle XVI. Borzac ven d'un nom « galloroman » d'òme, Burtius o Bursius, emb lo sufixe -acum, , latinizacion dau sufixe celtic -ācon. Borzac èra la propietat de Burtius o de Bursius.
Dehesa de Romanos
Dehesa de Romanos es un municipi de la província espanhòla de Paléncia dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
De cap tà l'immortèla
De cap tà l'immortèla es una cançon del gop bearnés Nadau coneguda dins Occitània tota e qu'es gaireben venguda una cançon tradicionala. Es una cançon fòrça emblematica, a còps considerada coma un imne biarnés (com o son tanben lo Bèth cèu de Pau o Aqueras montanhas.
Paraulas
De cap tà l'immortèla
refranh: Haut, Peiròt, vam caminar, vam caminar, De cap tà l'immortèla, Haut, Peiròt, vam caminar, vam caminar, Lo país vam cercar.
Au som deu malh, que i a ua lutz, Que i a ua lutz, que i a ua lutz, Qu'i cau guardar los uelhs dessús, Los uelhs dessús, los uelhs dessús,
Que'ns cau traucar tot lo segàs, Tot lo segàs, tot lo segàs, Tà ns'arrapar, sonque las mans, Sonque las mans, sonque las mans,
Lhèu veiram pas jamei la fin, Jamei la fin, jamei la fin, La libertat qu'ei lo camin, Qu'ei lo camin, qu'ei lo camin,
Après lo malh, un aute malh, Un aute malh, un aute malh, Après la lutz, ua auta lutz, Ua auta lutz, ua auta lutz…
Mela
Mela es una comuna corsa, situada dins lo departament de Corsega del Sud e la region de Corsega.
(592) Bathseba
(592) Bathseba es un asteroïde.
(219774) 2001 YY145
(219774) 2001 YY145 es un asteroïde.
Economia dels Estats Units
L'economia dels Estats Units d'America es la principala del mond. Son produch interior brut en 2007 foguèt d'aproximativament 14 milions de milions de dolars.
(593) Titania
(593) Titania es un asteroïde.
Canton d'Aups
Lo Canton d'Aups es una anciana division administrativa de Provença, suprimida en 2015, situada dins lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur. Despuèi 2015, las 6 comunas son dins lo canton novèu de Flaiòsc e son tanben de la Comunautat de comunas de Lacs e Gòrgas de Verdon.
Istòria
Los cantons d'Aiguina, d'Aups e de Bauduen se creèron en 1790 dins lo districte de Barjòus.
En 1801, lo canton d'Aups foguèt conservat e los autres dos suprimits, ,.
Composicion
Lo canton se compausava de 6 comunas:
La Fresnaye-sur-Chédouet
La Fresnaye-sur-Chédouet es una anciana comuna francesa, situada dins lo departament de Sarta e la region dels Païses de Léger. Lo 1èr de genièr de 2015 fusionèt amb cinc autras comunas, per formar la comuna novèla de Villeneuve-en-Perseigne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Empèri Portugués
"Primièr Empèri" (1415-1580): Descobèrtas e espandiment en Africa e en Orient, que s'acaba amb l'ocupacion espanhòla. "Segond Empèri" (1580-1822): Pèrda d'influéncia en Orient, lo Brasil ganha d'importànça. "Tresen Empèri" (1822-1975): Aprés l'independéncia de Brasil, Africa domina las atencions de l'Empèri Colonial Portugués. "Restes de l'Empèri" (1975-1999): demorança de Macau fins a la devolucion a China.
Entre 1580 e 1640, lo Realme de Portugal e l'Empèri Espanhòl partejavan los meteisses reis, dins una union pessonala de las coronas dels dos païses. Pasmens ambedos empèris contunhavan èsser administrats de biais separat, las colonias portuguesas venguèron la cibla de tres poténcias europèas rivalas e ostilas a Espanha, que cobejavan los succèsses iberics exteriors: Olanda, Grand Bretanha e França. Amb una populacion mendra, Portugal èra pas capable de defendre d'un biais eficaç lo malhum enriquit de pòstes comercials e l'empèri comencèt a intrar dins un long e inexorable declin. Pèrdas significativas contra los olandeses de l'Índia Portuguesa e del sudèst asiatic pendent lo sègle XVII acabant amb lo monopòli del comèrci portugués dins l'ocean Indian. Brasil, qu'èra vengut la colonia mai rica de Portugal, prenguèt son independéncia en 1822, dins l'èrsa del moviments independentistas en America al començament del sègle XIX. L'Empèri Portugués alara foguèt reduisit a las colonias del litoral african (que foguèron espandidas cap a l'interior a l'ecasença de la particion d'Africa, a la fin del sègle XIX), Timor-Leste e enclavas en Índia (Goa, Daman e Diu) e en China (Macau).
Après Segonda Guèrra Mondiala, lo líder del Portugal d'alara, António Salazar, ensajèt de manténer intacte çò que demorava de l'Empèri pluricontinental, mentre que los autres païses europèus començavan la descolonizacion dels sieus territòris. En 1961, las tropas portuguesas a Goa èran incapables de tenir l'avançada de las tropas indianas que marchavan cap a la colonia en nombre superior. Salazar deguèt començar una guèrra (la Guèrra Coloniala Portuguesa) amb per objectiu d'eliminar las forças anticolonialas en Africa, que s'acabèt amb la casuda del regime en 1974. Lo nòu govèrn, instalat après a Revolucion dels ulhets, sul còp faguèt venir lei lo principi de l'autodeterminacion dels pòbles, cambiant radicalament de política dubrissent la possibilitat de l'independéncia per totas las colonias, acabant de facto amb l' "empèri portugués". L'excepcion foguèt Macau, territòrio que tornèt en devolucion a China sonque en 1999, marcant simbolicament, la fin de l'Empèri Portugués. A l'ora d'ara, las archipèlas del Açores e de Madeira son los sols territòrios ultramarins demorant ligats politicament al Portugal, mas se las cal considerar coma essent d'illas inabitadas abans l'ocupacion portuguesa. La Comunautat dels Païses de Lenga Portuguesa (CPLP) es lo sucessor cultural de l'Empèri.
Istória
L'expansionisme portugués èra mòu d'en primièr per l'esperit militar e evangelizador, seguent la reconquista, al Nòrd d'Africa e, mai tard, per interès comercial, d'en primièr dins la prosperas capitanias de las illas de Madeira e del Açores, seguent la cerca d'una rota maritima cap a Asia, alternativa a la Mediterranèa dominada per las republicas maritimas italianas, pels otomans, pels moros e pels piratas, dins lo lucratiu comèrci de las espècias.
Los portugueses comencèron per explorar de biais sistematic la còsta d'Africa a partir de 1419, piejat per l'Infant Enric e de navegadors experimentats servits pels mai avançats desvolupaments nautics e cartografics de l'epòca, profeitant de la caravèla. En 1471 arribèron al Golf da Guinèa, ont en 1482 foguèt creat l'establiment comercial de São Jorge da Mina para assegurar un comerci florissent d'aur aluvial. Partent de Mina Diogo Cão establiguèt lo primièr contacte amb lo Reialme del Reialme del Còngo. Après de viatges exploratòris sucessius viagens cap al sud, en 1488 Bartolomeu Dias doblèt lo Cap de Bona Esperança, intrant pel primièr còp dins Oceano Indian dempuèi l'Atlantic.
A l'arribar Cristòl Colomb en America en octobre de 1492 comencèt una negociacion entre Joan II de Portugal e los Reis Catolicos de Castelha e Aragon. En resultat foguèt signat en 1494 lo Tratat de Tordesilhas, divisant lo Mond en dos airals destiants a l'exploracion demarcats por un meridian situat al delà illas del Cap Verd e aquelas recentament descobèrtas en Caraiba: casent a Portugal las tèrras "descobèrtas e de descobrir" situadas a l'èst d'aquel meridian, e a Espanha las tèrras demrant a l'oèst d'aquela linha.
Pauc après, en 1498, lo navegador Vasco da Gama arribèt en Índia, inaugurant la Rota del cap. En 1500, dins lo segond viatge cap a Índia, Pedro Álvares Cabral desvièt de sa rota de la costa Africana e acostèt al Brasil.<span class="mw-ref" id="cite_ref-7" rel="dc:references"> [nota 2]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-7" rel="dc:references"> A Lisbona, foguèt, alara, establida l'ostal d'Índia per administrar totes los aspèctes del monopòli del comèrci e de la navigacion otramar. Sièis ans aprés lo viatge de Gama, foguèt nomenat lo primièr vicerei sesent a Cochin, e sa vitòria dins la Batalha de Diu alunhèt los mamelocs e arabs, facilitant pels portugueses lo comèrci dins l'Ocean Indian. En 1510, se constituiguèt l'Estat Portugués d'Índia coma capitala Goa, primièra conquista territoriala en Índia. Malaca foguèt conquistada en 1511 e los portugueses contunhèron l'exploracion e las conquistas de pòrts sus las còstas e illas d'Asia orientala, atenhent las desiradas "illas de las espècias" (las illas Molucas) en 1512, e en China un an après, s'establissent dins l'illa de Shangchuan. En 1529, lo Tratado de Saragossa delimita las exploracions portuguesas e espanhòlas en orient: las Molucas son atribuidas a Portugal e las Filipinas a Espanha.
Pendent l'espandiment, de 1415 a 1534, data ont foguèt ordenat de colonizar l'interior de las capitanias del Brasil per Joan III de Portugal, l'empèri portugués venguèt una talassocracia, pels oceans Atlantic e Indian, defendida per una cadena de fortificacions costièras aparada per un malhum d'establiments comercials, afortissent per un sistèma de licéncias de navigacion, las cartazes, s'apiejant sus las nombrosas relacions diplomaticas e alianças, coma amb lo Reialme de Siam, los Safavids de Pèrsia, Reialme de Bisnaga e Etiopia, èra completat per l'accion de las missons religiosas sus las tèrras aparadas pel Padroado, un acòrdi de la corona portuguesa amb la Santa Ses. En 1543, de comerçants portugueses menat al Japon s'estabeliguèron d'en primièr a Hirado. Em 1557, las autoritats chinesas autorizèron los portugueses a s'estabelir a Macau, que, rapidament, venguèt la basa d'un prospèr comèrci triangular entre China, Japon e Euròpa via Malaca e Goa. En 1571, una cadena d'entrepauses ligava Lisbona a Nagasaki, ciutat alara fondada pels portugueses: l'Empèri venguèt verdadierament global, tornent d'enòrmes riquesas per Portugal. En 1572, tres ans après son retorn d'Orient, Luís Vaz de Camões publiquèt a l'epopèia "Os Lusíadas", que l'accion centrala es la descobèrta de la rota maritima cap a Índia per Vasco da Gama, imortalizant los establiments dels portugueses.
Profeitant dels formidables ganhs en Orient, l'interès pel Marròc contunhava. En 1578, lo rei Sebastian I cercava a conquistar los territórios interiors, çò qu'acabèt amb la desbandada a Alcácer-Quibir, seguent una crisi de sucessession que s'acabèt amb l'union amb la corona espanhòla en 1580. Pendent la Dinastia Filipina, l'Empèri portugués sofriguèt de grands revèrs implicat dins los conflites d'Espanha amb Olanda, França e Anglatèrra, qu'ensejava d'estabelir los sieus empèris.
Dins lo libre Diálogos das grandezas do Brasil, de 1610, l'escrivan Ambrósio Fernandes Brandão lausa l'esperit determinat e conquistador dels descobreires portugueses:
Entre 1595 e 1663, se dabanèt la Guèrra Luso-olandesa amb la Companhiás olandesa de las Índias orientalas (VOC) e orientalas (WIC), qu'ensagèron de prene los malhums de comèrci portugueses de las espècias asiaticas, esclaus d'Africa ocidentala e sucre del Brasil. Aprés la pèrda de fòrça territòris, Portugal retrobèt son independéncia em 1640. En 1654, capitèt a retrobar lo Brasil e Angòla, alara qu'èra perdut per sempre la preeminéncia en Asia. Brasil prenguèt, alara, importança dins l'Empèri, afortit per la descobèrta de grandas quantitats d'aur a la fin del sègle XVII. Amb l'arribada alà de la Cort portuguesa en 1808 s'aparant de las armadas de Napoleon I, anava èsser considerat coma essent associat al Reialme, amb per nom Reialme Unit de Portugal, Brasil e Algarves. Amb la reconeissença de la declaracion d'independéncia de Brasil en 1825, Portugal acentuèt l'espandiment territorial a l'interior d'Africa, e a partir de 1870 deguèt afrontar las poténcias europèas per conservar lo rèste de son fragmentat d'Empèri. Pendent l'Estat Nòu, qu'intrèt en vigor l'Acte Colonial (1930 - 1951), l'Oltramar Portugués prenguèt lo nom oficial de "Empèri Colonial Portugués", essent alara compausat per las colonias africanas de São Tomé e Príncipe, Cabo Verde, Guinèa Portuguesa, Angòla, Cabinda, Moçambic e São João Baptista de Ajudá, per las colonias asiaticas de Macau, de l'Estat Portugués d'Índia e del Timòr Portugués. Em 1951, la designacion "Empèri Colonial Portugués" foguèt abolida, como politica para evitar d'èsser considerat una poténcia coloniala dins los forums internacionals. Dins l'esper de concervar un Portugal intercontinental, l'Estat Nòu designava las colonias coma províncias ultramarinas, considerant qu'aqueles territòris èran pas de colonias, mas essent partida integranta e inseparable de Portugal, dins una "Nacion Multiraciala e Pluricontinentala".
La resisténcia a la dominacion portuguesa se manifestèt dins lo contèxte de la descolonizacion europèa. En 1954, l'Union Indiana anexièt los territòris de Dadra e Nagar Haveli, e en 1961 comencèron los afrontaments generalizats en Orient e en África: l'Índia independenta conquistèt Goa, dins una accion armada qu'encontrèt gaire pas de resisténcia e pauc après l'Illa d'Angediva. En 1961 tanben comencèt la Guèrra Coloniala Portuguesa en Africa, contunhent fins a la Revolucion dels ulhets en (1974), fasent independentas las colonias en 1975.
La "fin" de facto de l'Empèri Portugués se realiza en 1999, quant Macau, darrièr territòrio jos son administracion, tornèt en devolucion a la Republica Populara de China. Se pòt destriar dins l'istòria de l'Empèri portugués de periòdes diferents:
Preséncia portuguesa en Africa
La conquista de Ceuta en 1415 e la descobèrta de las illas de Madeira en 1418 e dels Açòres en 1427, territòris de colonizacion e d'exploracion agricòla, marcan lo començament de l'espandiment territotrial maritim portugués. Motivat d'en primièr per la recerca de privilègis de noblesa conquerits dins de batalhas e, après, per l'iniciativa privada que cercava de riquesa fòra del territòris - seguent l'exemple de la prosperas capitanias de las archipèlas de Madeira e dels Açores- Los viatges progresson per la còsta africana, totjorn cap al sul.
Africa Occidentala
Las expedicions passèron al cabo Bojador en 1434. Amb los resultats s'enriquissent, foguèron presas per aparar los interesses de Portugal. Atribuit pel regent Pèire al seu fraire Enric "Lo Navegodor", e reconegut per la bula Rex regum, es decretat monopòli la navigacion sus la còsta oèst d'Africa en 1443. Las naus èran licenciadas per Portugal en cambi d'una partida dels ganhs obtenguts, çò que motivèt l'investiment dins de viatges d'exploracion pels portugueses e estrangièrs, coma los genoveses e venezians. En 1444, coma governador d'Algarve, o l'Infant establiguèt un consòrci de navigacion a Lagos. E, en 1445, creèt lo primièr establiment comercial de l'illa de Arguin, sus la còsta de Mauritània, construida sus las instrucions del quita Infant: visava a atirar las rotas percorridas pels mercands musulmans al nòrd d'Africa: ensejant d'implantar un mercat per monopolizar l'ativitat comercial de la zòna. En 1453, la casuda de Constantinòbla, presa pels otomans, causa un tust per la cristanetat e per las relacions comercialas establidas dins la Mar Mediterranèa. Pauc après lo papa Nicolau V emés una bula Romanus Pontifex en favor del rei Alfonso V, afortiguèt la precedenta Dum Diversas de 1452, declarant que las tèrras e mars descobèrtas al delà del Cabo Bojador apartenon als reis de Portugal, autorizant lo comèrci e las conquistas contra los musulmans e pagans, legitimant la politica portuguesa de mare clausum dins Ocean Atlantic e a l'encara naissent esclavatge.
En 1455, comencèt, a Madeira, una florissenta industria del sucre. L'acessibilitat de las illas atirèt los comerçants genoveses e flamencs interessats de contornar lo monopòli Venecian, mas lo problèma èra que demandava de man d'òbra e d'òbras pesugas: la "solucion" foguèt de menar d'esclaus d'Africa. Dins aquel comèrci, prosperèt lo florentin Bartolomeu Marchionni, que conencèt a investir dins fòrça viatges portugueses. A partir de 1458, Ceuta e Arguin, amb las garnisons militaras, èran de punts claus d'ajuda logistica e de material de navigacions portuguesa e una entrava la pirataria praticada pels moros.
Lo Golf de Guinèa e l'aur minièr
Après la mòrt de l'infant, e a causa de las margas venent de l'exploracion, en 1469 lo rei Afons V concediguèt lo monopòli del comèrci dins la partida del Golf da Guinèa al mercand Fernão Gomes contra una renda annadièra de 200 000 reals. L'exclusivitat del comèrci d'alara nomenat "malagueta", (Aframomum melegueta) popular substitut del pebre negre, donava tanben 100 000 reals cada an. Gomes deguèt explorar 100 lègas de la còsta d'Africa per an pendent cinc ans.
Daniel Barenboim
Que comencè los sons estudis dens la soa familha de musicians. Que comencè hèra joen de dar los sons purmèrs concèrts abans de perseguir ua carrièra internacionau de las prestigiosas.
Empèri Portugués
Lo Golf de Guinèa e l'aur minièr
Amb aquel comèrci, Fernão Gomes ajudèt lo rei Afonso V dins conquista de Arsilah, Alcacer Ceguer, e Tànger, jogant un ròtle fòrça influent dins l'economia del reialme. Aquel trait del litoral foguèt nomenat Còsta d'Aur, fa nàisser la cobejança dels Reis Catolicos, que las pressions per prene la region sonque s'acabèron amb la signatura del Tractat de las Alcàçovas-Toledo en 1479. Lo tractat reconeissiá lo domèni portugués de las descobèrtas al Sud de las Canàrias, inclusissent los drechs sus la còsta de Mina e lo Golf da Guinèa e la seguida de exploracion dins la còsta.
Daniel Barenboim
Com cap d'orquèstra que gavidè l'Orquèstra Filarmonica de Londres e l'Orquèstra Sinfonica de Chicago.
Empèri Portugués
Lo Golf de Guinèa e l'aur minièr
Pauc après de se sèire al tròn, en 1482, lo rei Joan II centralizèt cap a corona l'exploracion e lo comèrci, realizant un establiment de comerci per l'aur. Jos la comanda de Diogo de Azambuja foguèt lèu bastit lo "Castèl de San Jòrdi de Mina" amb de peiras prealablament talhadas e numerotadas al Portugal, enviadas coma lèst dins las naus, sistèma de construcion alara adoptat per fòrça fortificacions. A l'abric de l'establiment fotificat se desvolopèt la populacion de Elmina San Jòrdi de Mina que recebèt Carta de Foral (constitucion) en 1486. Alà se fasiá l'ecambi de blat, terralha, caval e clòscs, aur (fins a 400 kg/an) e esclaus, aqueles amb una intensitat creissenta a partir del sègle XVI.
Daniel Barenboim
Com musician israelian que milita per la patz en jogar per e dab palestinians.
Empèri Portugués
Lo Golf de Guinèa e l'aur minièr
Entre 1472 e 1486, los portugueses arribèron al Reialme de Benin, una societat sofisticada governada per l'Oba. Foguèron escambiadas d'embaisssadas, que, segond Gaspar Correia, aurián informat Joan II sus la possibilitat d'arribar a Índia. Alà, establiguèron lo comèrci del bronze e del laton europèus, jos fòrma de braçalet, en cambi de grana de paradís (malagueta), terralha, marbre, e esclaus (d'ont ven lo nom de "còsta dels esclaus"), realizant localament de grands cambiaments politics e artistics: los bronzes del Benin testimònian de la preséncia portuguesa.
Lo reialme de Còngo e la fondacion d'Angòla
Dempuèi la signatura del Tractada d'Acàçovas que las còstas de Ginèa èran estrechament vigiladas, essen enebidas al castelhans e autres europèus. Entre 1482 e1486, Diego Cão, que foguèt investit pel reis Joan II d'aquela vigiléncia, partissent de S. Jorge da Mina per explorar lo fluvi Còngo e l'interiror de las tèrras sus 150 km en amont fins a las cataractas de lelala. Alà erigiguèt lo primièr padrão, a la plaça de las abitualas croses de fusta, e envièt una embaissada portuguesa al Reialme de Còngo, debuta dels contactes europèus. Es a partir d'aquí que comencèt la conquista de la region que venguèt Angòla. La primièra estapa foguèt d'establir una aliança amb l'influent "Manicongo" (del Kikongo mwene kongo) que dominava tota la region: Diego Cão menèt unes nòbles cap a Portugal e al retorn realizèt un acòrdi amb lo rei Nzinga a Nkuwu, que en 1491 se convertiguèt al cristianisme e foguèt batejat, amb d'autres nòbles, jol nom de Joan I en onor del rei portugués. Los primièrs prèires catolics e soldats descrivon la capitala M'Banza Kongo coma una granda ciutat de talha comparabla a Évora. Joan I de Còngo governèt fins a 1506 e li succediguèt Afons I Mvemba um Nzinga, qu'establiguèt lo catolicisme roman coma religion oficiala del reialme. Al sud d'aquel reialme n'èran dos autres, aquel de Ndongo e aquel de Matamba, qu'acabèron per fusionar, origina del reialme d'Angòla (v. 1559)
Expleitant las rivalitats e conflictes entre aqueles reialmes, dins la segonda mitat del sègle XVI los portugueses s'installèron dins la region d'Angòla. Lo primièr governador de Angola, Paulo Dias de Novais, cercava a delimitar lo vast territòri e explorar las fonts naturals, subretot los esclaus. La penetracion cap a l'interior foguèt limitada. En 1576 fondèt São Paulo de Loanda, l'actuala vila de Luanda. Angòla venguèt mas tard lo principal mercat progissent d'esclaus per las plantacions de la cana de sucre del Brasil.
Africa Australa e Orientala
Amb lo cap de Bona Esperança passat per Bartolomeu Dias en 1488, la renomada de la Reconquista s'adiciona a la curiositat cientifica e comerciala. Vasco da Gama utilizava de cartas maritimas fins alara traçadas per establir una rota maritima d'Índia. Après aquela descobèrta lo sègle XVI se nomenèt "sègle d'aur" pel Portugal e lo sieu apogèu coma novèla poténcia europèa. A partir d'alara las exploracions perdèron lo caractèr privat, se realizant alara jos l'iniciativa de la Corona, coma per exemple Manuel I que determinèt que cada ans, entre Febrièr e Març, salga una armada cap a Índia.
Dins son segond viatge en 1502, Vasco da Gama faguèt tributari de Portugal lo pòrt arab de l'illa de Quíloa (actual Kilwa Kisiwani), en Tanzania, e tanben faguèt la reconeissença de Sofala em Moçambic. Per impausar lo monopòli del comèrci de las espècias dins l'Ocean Indian, al començament de 1505 l'armada de D. Francisco de Almeida, nomenat primièr de Vicerei de l'Índia Portuguesa. Foguèt alara establit lo Fòrt de San Caetano de Sofala, mejans un acòrdi coma un cap local e progressivament enforçat. En 1507 los portugueses ocupèron l'illa de Moçambic, pòrt estrategic d'ajuda a la rota cap a Índia que ligava Lisbona a Goa. Coma escala de navigacion èra lo punt d'encontre de las naus extraviadas dins lo viatge d'anar e aquelas a l'espèra de la monson. Alà foguèt bastida mas tard una poderosa fortificacion, la Fortalesa de San Sebastian (1558) e un espital. A las Açores, a l'Armada de las illas aparava las naus cargadas en camin cap a Lisbona de las atacas dels piratas e corsaris europèus.
En Agost de 1507, l'illa de Socotra, a l'intrada de la Mar Roja, foguèt conquerida. Alà, Tristão da Cunha envièt una expedicion capa a Etiopia, que alara se pensava èsser mas pròcha. Sen capitar a passar per Malindi, Afonso de Albuquerque podèt desembarcar a Filuk, près del Cap Guardafui. A la seguida d'aquela expedicion, arribèt a Goa em 1512 l'embaissador Mateus d'Etiopia, enviat per la reina regente Eleni d'Etiopia al rei D. Manuel I de Portugal e al papa, en cerca d'una aliança per far fàcia al creissent poder otoman dins la região. Vist coma lo tant esperat contacte amb lo lendari Prèire Joan e amb Pêro da Covilhã, lo rei informèt lo Papa Leon X en 1513 e Mateus viatjèt capa a Portugal en 1514, d'ont tornèt amb una embaissada portuguesa, ensems amb Francisco Álvares. Los portugueses comprenguèron la natura de lor mission sonque al arribar en Etiopia em 1520, après a la mòrt de Mateus, fact que compliquèt los contactes amb l'emperaire etiopian. Pasmens comencèt las primièra relacions de contunh d'un país europèu amb Etiopia e en 1517 Portugal ajudèt l'emperaire Lebna Dengel, enviant armas e quatre cents òmens, qu'ajudèt a restablir lo govèrn dins guèrra Adal-Etiopia.
Afrontament amb los olandeses en Africa (1597-1663)
Amb los formidables beneficis obtenguts per l'empèri colonial en Orient, l'interés de la corona pel Marròc demoravan. Lo sègle XVI es una sucession de conquistas e d'abandons de fortalesas costièras fins a que lo rei Sebastian I (1557–1578) investiguesses dins la conquista dels territòris interiors, que ne resultèt la desbandada a Ksar el-Kebir en 1578 seguissent una crisi de sucession qu'acabèt amb l'union amb la corona espanhòla en 1580.
Dins lo contèxte de la Dinastia Filipina, l'Empèri portugués sofriguèt grands reveses essent implicats dins los conflictes qu'Espanha aviá contra Anglatèrra, França e Olanda, qu'ensejavan d'establir los sieus empèris. Portugal foguèt entrainat, sens argent e capacitat d'enviar d'armadas cap a las regions atacadas per de fòrças plan preparadas. Los olandeses, implicats dins Guèrra d'Ochanta Ans amb Espanha a partir de 1568, atacavan per mar colonias e naus. L'Empèri portugués, constituit subretot d'establiments costièrs, vulnerables casent un après l'autre, venguèt una cible facila.
La Guèrra Luso-olandesa comencèt amb una ataca a São Tomé e Príncipe en 1597. Foguèt implicadas las Companhiás olandesas de las Índias orientalas e occidentalas, amb per objectiu de prene lo malhum del comèrci portugués de la espècias asiaticas, esclaus d'Africa ocidentala e sucre del Brasil. Apès d'afrontaments diverses en orient e al Brasil, comecèran las atacas dels pòstes de comèrci sus a còsta oèst d'Africa, per tòca d'assegurar lo progiment d'esclaus per la producion de sucre en territòris conquerits al Brasil. En 1638 los olandeses prenguèron lo Fòrt de San Jòrdi de Mina, puèi Luanda en 1641 e Axim, dins lo golf da Guinèa en 1642.
En 1640, Portugal restaurèt de son independéncia, restablissent una aliança amb Anglatèrra que pauc après venguèt a desfisar los olandeses. Lo 6 d'Abril de 1652, lo mercant de la VOC Jan van Riebeeck establiguèt près del Cap de Bona Esperança un pòste de progiment que vendrà la vila del Cap, permetent los olandeses a dominar la rota del cap, del comèrci cap a l'orient. Portugal perdèt per sempre la predominéncia en Asia, mas, en 1654, la flota de Salvador Correia de Sá e Benevides capitèt a recuperar Brasil e Luanda. Los olandeses, per paur de perdre los territòris ja conquerits, acabèron per signar definitivament la patz dins lo Tracta de l'Aia.
En 1622, una fòrça anglo-persa prenguèt lo fòrt d'Ormuz, que la guarnison foguèt enviat a Mascate (Oman). Amb la vitòria omana sus Mascate en 1650, contunhavan lo combat amb los portugueses dins la còsta orientala d'African, los venquèron a Zanzibar e Pemba fins a que, après dos ans, prenguèron lo Fòrt Jèsus de Mombaça en 1698 (Kenya), forçant a se retirar al sul fins a Moçambic.
Dins la tentativa de consolidar las posicions en Africa Orientala, foguèt determinat que las tèrras apartenián a la corona e èran logadas pels nomenats prazos, per 3 geracions transmetidas per via femenina. Amb de maridatges mixtes aquelas proprietats venguèron de vertadièrs “estats” afroportugueses o afroindians, defenduts per de grandas armadas d'esclaus coneguts coma “chicundas”. L'escalvatge èra realizat entre caps tribals, qu'invasigavan de tribús guerrièras e vendavan los prisionièrs als prazeiros.
Procedura de destitucion de Donald Trump
D'opausants al president american Donald Trump fan valer, dempuèi lo debut de son mandat, en 2017, que s'es liurat a d'activitats passiblas d'indusir sa destitucion (impeachment), especialament a la seguida de l’afar del Russiagate. Los democratas se mostran d'abòrd pro reticents a provocar una tala procedura, mas le fan finalament en setembre de 2019, dins l'encastre d'una controvèrsia ambe l'Ucraïna.
Empèri Portugués
La mapa ròsa (1822-1890)
Pendent lo nomenat "partiment d'Africa", Portugal reclamèt los vastes airals del continent african se basant sul "drech istoric", fondat sus la primautat de l'ocupacion, se tustant amb las poténcias europèas màger. La creissenta preséncia britanica, francesa e alemanda sul continent menaçavan l'egemonia portuguesa, coma ne testiònia Silva Porto, comerçant de planalto do Bié A partir dels ans 1870 èra clar que lo drech istoric èra pas sufisent: l'intensa exploracion cientifica e geografica europèa foguèt seguit plan sovent l'interes comercial. Entre 1840 e 1872 David Livingstone explorèt l'Africa centrala, ont s'installèt la Companhiá Britanica d'Africa del Sud. Em 1874 Henry Morton Stanley explorèt lòca del riu Còngo e foguèt financiat pel rei Leopòld II de Belgica, que en 1876 cridèt una associacion per colonizar lo Còngo, ignorant los interesses portugueses dins la region. En 1875 setenta e quatre subscritors fondèron la Societat de Geografia de Lisbona per piejar l'exploracion, coma o faguèron los europèus.
Se preparava alara las primièras expedicions cientifico-geografics, financiadas per subscricion nacional, d'Hermenegildo Capelo, Roberto Ivens e Serpa Pinto, que entre 1877 e 1885 faguèron de mapas del territòri. Pretendèron far la reconeissença dels rius Cuango, Còngo e Zambèzi, acabnat la mapa de l'Africa centro-australa (la celèbra Mapa ròsa) per mantener las "estacions civilizadoiras" portuguesas de l'interior.
En 1887, sabent los plans portugueses, lo primièr ministre britanic Lord Salisbury avisèt que reconeisserá pas los territòrios "non ocupats coma forças sufisentas para manténer en òrde, aparar los estrangièrs e contrarotlar los natius". Alara que los britanics creèron la Rodèsia del Sul, Portugal ensejava de tancar lo Riu Zambèzi a navigacion e reclamèt la val de Niassa, causa qu'isolariá las colonias britanics. Em genièr de 1890 Paiva Couceiro estacionèt amb 40 soldats al Bié, en Angòla, sul camin pel Baroce per ensejar d'obténer l'asserviment del soba Levanica Mentretant, près del Lac Niassa, al Moçambic, las fòrças de Serpa Pinto aparelha amb las bandièras anglesas, dins un espaci jol contraròtle del Reialme Unit.
L'11 de genièr de 1890, amb lo pretèxte de l'incident Serpa Pinto, l'Ultimatum britanic exigiguèt la retirada sul pic de las fòrças militaras portuguesas dins lo territòri entre Moçambic e Angòla (actuals Zimbabwe e Zambia). Portugal arrestèt, alara, sul còp l'espandiment colonial en Africa que Lord Salisbury envisatjava de se basar sus d'"argumentos arqueologics" de l'ocupacion. L'ultimatum causèt de grands damatges a l'imatge del govèrn monarquic portugués. Un an après l'afar del Baroce, lo subjècte de l'establiment de las frontièras d'Angòla se resòlguèt entre Portugal e Grand Bretanha amb arbitratge de Victor Manuel III rei d'Itàlia.
L'Empèri Colonial Portugués en Africa (1890-1975)
En seguida de l'ultimatum britanic de 1890 l'administracion coloniala portuguesa endurciguèt son accion, realizant de "campanhas armadas de pacificacion" e dins lo capvirament dels dirigents mens cooperants. En 1885 se liguèt amb Gungunhana, emperaire de l'Empèri de Gaza en Africa orientala, entre los rius Zambèzi e Limpopo, qu'acceptèt l'acòrdi dins un equilibri precari entre fòrças portuguesas, britanics e la menaça dels pretendents al tròn. La província de Gaza e lo pòrt de Lourenço Marques (actuala Maputo) èran cobejats pels britenics de la British South Africa Company e Cecil Rhodes per transportat las matèrias primièras del Transvaal. Après l'ultimatum foguèron autorizadas tres grandas concessions per explorar los imenses territòris al Moçambic: la Companhiá de Niassa (1890), la Companhiá de Moçambic (1891) e la Companhiá de Zambèzi (1892): totes cercavan Gungunhana pels sieus interesses. Em Octòbre de 1890 Cecil Rhodes obtenguèt una aliança per la concession d'exploracion e l'accès al mar sens far cas de l'acòrdi de 1885, mas al jogar dins conflicte entre Londres e Lisbona Gungunhana es surprés quand, demandant la proteccion britanica, obtenguèt pas de responsa: los govèrns s'acordèron per delimitar lo dos territòris en junh de 1891, e Gaza demrèt a l'interior de Moçambic. Cridèt a s'assumir coma substitut de Portugal.
En 1890 António Enes decretèt una revision del Còde del Trabalh Rural de 1875 - qu'establissiá l'obligacion "morala" dels colons [camponhòls indigènas] de produire de bens per la comercializacion- que lo païsan a pas mai l'opcion de pagar lo "mussoco" en natura: "...L'arrendatario [dels Prazos] demora obligat de progir los colons en trabalh rural, amb al mens la mitat en numerari de 800 reals". Entre 1891-1892 Mouzinho de Albuquerque, governaire del districte de Lourenço Marques (Maputo) endurciguèt las relacions amb los pòbles a l'entorn. Lo trabalh forçat, lo pagamento d'impòsts, coma l'Impòst de palhòta, e la violéncia contra las populacions provoquèron la revòlta. Amb los incidents totjorn mai frequents, en junh de 1894 una fòrça navala alemanda ocupèt lo triangle de Quionga a la boca del Rovuma, a la frontièra entre a L'Africa Orientala Alemanda (atuala Tanzania) e Moçambic, obtenguent lo contraròtle de la boca dins Ocean Indian; en Agost, e fins a 1895, una rebelion amassèt de milièrs de guerrièrs e près Lourenço Marques (Maputo) pendent mai de dos meses. La vila foguèt saquejada, e la casuda empachada per las naus de guèrra. A Lisbona la rebelion foguèt atribuida a Gungunhana e als interesses britanics, l'alarma foguèt granda. Lo govèrn reagiguèt energicament enforçant la preséncia militara al Moçambic. Lo 28 de Decembre de 1895 Gungunhana foguèt pres per Mouzinho de Albuquerque. Foguèt condenat a l'exili als Açores.
L'Acte Colonial centralizador  aprovat en 1930, pendent la Ditadura Militara (1926-1933) precedent l'Estat Novèl, torna definir las formas de relacions entre la metropòli e las colonias, restrench a limitar l'autonomia financièra e administrativa. Dempuèi 1926 las personas tocada per afectadas per l'Estatut d'indigèna èran excluidas da categoria dels citadans que n'èran los africans integrats e los colons europèus, fins a 1961. L'ensems dels territòris administrats venguèron alara l'Empèri Colonial Portugués. Aquel Acte definiguèt pendent fòrça temps lo concèpte ultramarin portugués renovelat per la revision de la Constituicion de 1951.
A partir de 1946, per evitar que la fòrma politica de Portugal siá considerat coma una poténcia coloniala dins los forums internacionals, e dins l'esper de preservar un Portugal intercontinental, l'Estat Nòu designa sas colonias de províncias ultramarinas, considerant qu'aqueles territòris èran pas de colonias, mas essent partida integranta e inseparable de Portugal, coma una "Nacion Multiraciala e Pluricontinentala".
Preséncia portuguesa en Orient
Lo viatge comandat per Vasco da Gama cap a Calicut, foguèt lo punt de partença de l'implantacion portuguesa dins la còsta orientala africana e en Índia. Lo primièr contacte se realizèt lo 20 de Mai de 1498. Après de conflctes mercants arabs qu'avián lo monopòli de las rotas de las espècias, Vasco da Gama obtenguèt una carta de concession ambigua per l'escambi de merças amb lo zamorin de Calicut, daissant alà unes portugueses per realizar un establiment comercial. Pauc après, foguèt creat a Lisbona l'Ostal d'Índia per administrar o monopòli regional de la navigacion e comèrci amb l'Orient.
L'objetiu de Portugal dins Ocean Indian èra d'assegurar  lo monopòli del comèrci de las espècias. Jogant de contunh de la rivalitat qu'oposava los indós e musulmans, los portugueses establiguèron, entre 1500 e 1510, diferentas fortalesas e establiments de comèrci.
En 1500 la segonda armada d'Índia qu'acabava de descobrir o lo Brasil explorèt la còsta orientala africana, ont Diogo Dias descobriguèt l'illa que nomenèt São Lourenço, mas tard designada Madagascar. Aquela armada, comandada per Pedro Álvares Cabral, arribèt a Calicut en Setembre, ont signèt lo primièr acòrdi comercial en Índia. L'establiment portugues alà instalat durèt pauc: atacat pels musulmans lo 16 de decembre, que moriguèron fòrça portugueses, que escrivan Pero Vaz de Caminha. Après aver bombardat Calicut, Cabral contunhèt fins a Cochin.
L'Estat Portugués d'Índia
Beneficiant de la rivalidat entre lo maharadja de Cochim e o samorin de Calicut, los portugueses èran plan recebuts e vists coma d'aliats dins la defensa, fondant a Cochim un fòrt (Forte Manuel) e un pòste comercial que serà la primièra colonia europèa en Índia. Bastiguèron en 1503 la Glèisa de san Francés. En 1502 Vasco da Gama prenguèt l'illa de Quíloa, sus la còsta de Tanzania, ont en 1505 foguèt bastida la primièra fortificacion portuguesa d'Africa Orientala per aparar las naus de la rota d'Índia.
En 1505, lo rei Manuel I nomenèt Francisco de Almeida primièr vicerei d'Índia per un triennat. Lo sèti essent a Cochim cemencèt la governacion portuguesa en orient. Ongan los portugueses prenguèron Cananor ont fondèron la fortalesa de Sant Ángel e Lourenço de Almeida arribèt a Ceilan- la lendária Taprobana - actual Sri Lanka, ont descobriguèt la canèla. Vesent qu'essent divisat en set reialmes rivals, realizèt un pacte de defensa amb lo reialme de Kotte e, profeitant las rivalidats intèrnas, espandiguèt lo contraròtle dins los airals costièrs, ont en 1517 se fondèt la fortalesa de Colombo En 1506, los portugueses, jol comandament de Tristão da Cunha e Afonso de Albuquerque, conquistèron Socotora a l'intrat de la Mar Roja, en 1507 Mascate e temporariamente Ormuz, ont Albuquerque comencèt la construccion del Fòrt de Nossa Senhora da Vitória, seguent l'estrategia que pretendiá tancar las intradas cap a l'Ocean Indian. Ogan fogèron bastidas las fortalesas dins Illa de Moçambic e a Mombaça, dins còsta kenyana.
En 1509, se debana la batalha de Diu contra una coalicion del Sultanat Burji del Caire, del Sultan Otoman Bazejed II, del samorin de Calicut e del Sultan de Gujarat, amb l'ajuda navala de la Republica de Venècia e de la Republica de Ragusa. La vitòria portuguesa foguèt determinanta, marcant lo començament de la nominacion europèa dins l'Ocean Indian. Al poder dels otomans mermar, los Portugueses conquistèron lèu de localitats costièras.
Jol govèrn d'Albuquerque, Goa foguèt presa pels arabs en 1510 que tuèron lo corsari indó Timoja. Cobejat per èsser lo melhor pòrt comercial da region, entrepaus de cavals arabs pels sultanats del Deccan, permetèt de realizar la volontat del Reialme d'esser pas lo contunh òste de Cochim. Malgrat las atacas constantas, Goa venguèt lo sèti de la preséncia portuguesa, amb lo nom d'Estat Portugués d'Índia. Gujarat e Calcuta envièron d'embaissadas, ofressent alianças, concessons e locals de fortificar. Albuquerque comencèt aquel an a Goa la primièra batida de moneda portuguesa fòra del reialme.