cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ligam covalent
Lo ligam covalent (var. liame covalent) es un tipe de ligam quimic onte dos atòms partejan un parelh d'electrons o mai. L'atraccion que resulta de la comparticion d'aqueles parelhs d'electrons manten amassa la molecula. Los atòms tendon a partejar d'electrons de tala manièra que lor rusca demòre plena. Aquel tipe de ligam es mai fòrt que lo ligam idrogèn e similar en fòrça al ligam ionic. Lo ligam covalent se tròba abitualament entre atòms amb electronegativitat semblabla, ont cap dels dos atòms a pron energia per arrancar un electron d'un autre atòm. Lo ligam covalent es pus comun entre los atòms non metallics, mentre que lo ligam ionic es pus comun entre dos atòms de metal o entre un atòm de metal e un non metallic. A diferéncia del ligam ionic, que la fòrça d'atraccion electrica non direccionala manten amassa los ions, lo ligam covalent es extrèmament direccional. Es per aiçò que las moleculas covalentas tendon a formar un nombre relativament pichon de formas caracteristicas, amb de ligams dispausats segon d'angles determinats.
Onville
Onville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Vilatge de l'anciana província de las Tres-Évêchés
Village de l'ancienne province des Trois-Évêchés.
(1202) Marina
(1202) Marina es un asteroïde.
Dissangis
Dissangis es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha.
Chinon
Chinon (Chinoun en grafia mistralenca  ; Chinon en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger, e la region de Centre e Vau de Léger.
Dissangis
Geografia
Dissangis est un village situé dans le fond et sur le versant d'un vallon arrosé par plusieurs sources abondantes, qui forment un cours d'eau allant se jeter dans le Serein
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Disendiacum A testificat al.
Dissangis èra Al epòca féodale un pichon fief, #que los senhors ne portavan lo nom. Jamai tard, e aguèt ligat dins las tèrras de Lo Isle.
Una inscripcion dins la glèisa fa estat de George de Boursault, senhor de Ròchafòrt, mòrt lo 8 de novembre de 1612.
Del ancian castèl dels senhors de Ròchafòrt, demòra pas res. Sus La siá localizacion e aguèt bastit un sojorn, a las e, venguda uèi una granja.
Disendiacum est attesté au.
Une inscription dans l'église fait état de George de Boursault, seigneur de Rochefort, mort le 8 novembre 1612.
De l'ancien château des seigneurs de Rochefort, il ne reste rien. Sur son emplacement fut construit une demeure, aux et, devenue aujourd'hui une ferme.
Nòtas
<references group=N/>
Montenils
Montenils es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Louis Carles Borromeo
Foguèt consagrat prèire en 1918. Comencèt coma professor de filosofia a Lòd.
Lo 4 de novembre de 1951 foguèt fach avesque auxliar de Lodi pel papa Piu XII e consagrat per monsenhor Pietro Calchi Novati lo 2 de decembre seguent.
Haulias
Haulias (Haulies en francés) qu'es ua comuna occitana de Gasconha, situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Segon Dauzat, Haulias que vengueré deu nom latin d'òme Fabullus, dab lo sufixe -inum : *Fabullinae (villae). Negre ditz pas arren de Haulias.
Istòria
En 1824, la comuna d'Arcanhac qu'estó annexada a Haulias.
(1203) Nanna
(1203) Nanna es un asteroïde.
Desmond Dekker
Desmond Dekker (nascut Desmond Adolphus Dacres en 1941, m.2006) foguèt un cantaire jamaican de ska e reggae, e autor del succès Israelites (en 1969).
La Chapelle-d'Andaine
La Chapelle-d'Andaine es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Districte d'Ussel
Lo districte d’Ussel es una anciana division administrativa francesa au nord-est dau departament de Corresa. Lo chapluec era a Ussel.
Istòria
Lo districte d’Ussel fuguet creat en 1790, en mesme temps que lo departament de Corresa. Fuguet suprimit en 1795. L’arrondiment d’Ussel, a sa creacion en 1801, ne torna prene exactament los limits.
Meitneri
Lo meitneri (simbòle Mt) es l'element quimic de numèro atomic 109. Sintetizat per lo premier còp en aost dau 1982 gràcias a una reaccion nucleara entre d'atòmes de bismut-209 e de fèrre-58, es un transactinide fòrça radioactiu e instable. En efècte, son isotòp mai estable, lo meitneri-282, a un periòde radioactiu de 1,1 min. Coma es situat en dessota de l'iridi dins la classificacion periodica dei elements, lo meitneri presenta probablament li proprietats quimiqui d'un metal de transicion. Lo sieu nom foguèt chausit en onor de la fisiciana alemanda Lise Meitner (1878-1968).
(1204) Renzia
(1204) Renzia es un asteroïde.
Béthines
Béthines es una comuna francesa dau departament de Viena e de la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Genciòus e Pijairòu
Genciòus e Pijairòu (Gentioux-Pigerolles en francés) es una comuna occitana de Marcha, en Lemosin, situada dins lo departament de Cruesa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
La Mota dau Caire
La Mota dau Caire (La Motte-du-Caire en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur. Sa devisa es: "De La Mota, lo bon gran".
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Genciòus e Pijairòu
Era lo capluòc dau canton dau mesme nom, mas non pas la comuna pus granda, qu'es Faus.
Estudiantes de La Plata
Estudiantes de La Plata qu'ei un club d'espòrt argentin de la ciutat de La Plata, Província de Buenos Aires, fondat en 1905 e qui la soa equipa de fotbòl a jogat la màger part de la soa existéncia en purmèra division. En 1968 que remportè la Copa Intercontinetal de Clubs.
(1205) Ebella
(1205) Ebella es un asteroïde.
Genciòus e Pijairòu
Sa populacion au recensament de 1999 èra de 389 estatjans, 79 dels quaus a la comuna associada de Pijairòu. La susfàcia de la comuna es de 79,29 km², la pus granda dau departament. Sa densitat de populacion es de solament 4,9 hab./km². Integra la Comunautat de comunas dau Plan de Genciòus.
Nòtas
<references group="N"/>
Béthines
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Lo Lioran
lat_dec=45.0459|lon_dec=2.45
Lo Lioran es una estacion d'esquí situada al Massís Septentrional, al còr dels monts del Cantal, principalament a la comuna de la Vaissièra, a la region d'[Auvèrnhe Ròse Aups.
Lo sieu domeni esquiable, en qué se combinan de bòsques e de montanhas, es un dels melhors equipats del Massís Septentrional, especialament per l'existéncia del teleferic que puja fins al Plom de Cantal. En 1965 se bastiguèt un teleferic, que foguèt renovat en 1980, que sortís de l'estacion de tren del Lioran.
Ligam idrogèn
En quimia, un ligam idrogèn es una interaccion atractiva entre moleculas. Malgrat qu'es lo tipe d'interaccion molecular mai importanta, es un tipe de ligam flac en comparason amb los ligams covalents e ionics. Lo tipe pus comun de ligam idrogèn s'establís entre un atòm de idrogèn ligat a un eteroatòm electronegatiu, nomenat donator d'idrogèn (oxigèn, azòt o fluòr), e un segond atòm electronegatiu qu'agís coma acceptor. L'idrogèn que pren part a un ligam idrogèn de carga positiva interagís electrostaticament amb los parelhs electronics de l'acceptor. Totun, lo ligam idrogèn es pas solament una interaccion electrostatica, e a fòrça caracteristicas associadas abitualament al ligam covalent. La fòrça del ligam idrogèn depend sustot dels atòms donator e acceptor e de son entorn quimic. L'exemple pus conegut de ligam idrogèn es lo que s'establís entre de moleculas d'aiga. L'oxigèn de l'aiga es ligat amb dos idrogèns, e a tanben un parelh electronic pas ocupat. D'aquela manièra, pòt agir coma donator e acceptor d'idrogèn al meteis temps. La ret de ligams d'idrogèn que se forma entre moleculas d'aiga fa que l'aiga a de proprietats fisicoquimicas remarcablas. Lo ligam d'idrogèn s'utiliza tanben extensivament dins de procèsses de reconeissença moleculara, e determina en granda part l'estructura tridimensionala de las proteïnas e dels acids nucleïcs. Se son descriches recentament d'autres tipes d'interaccions semblablas al ligam de l'idrogèn classic. Per exemple, d'interaccions ont intervenon d'idrogèns ligats amb d'atòms pauc electronegatius, coma lo carbòni, o d'interaccions entre dos atòms d'idrogèn.
Enric de Salanovat
Enric de Salanovat (tanben conegut en francés com Henri Salanoubat, e daubuns còps enqüèra Salanoubas (sic), vadut e mort a Bordèu 1898 - 1957) on hasè lo comptable, que ho un escrivan dramatic bearnés d'expression occitana.
Biografia e òbras
Qu'ei caracterizat com d'estil romantic e quitament ugolian per Robèrt Lafont dens la soa Nouvelle histoire de la literature occitane (1971), escriuta dab en Crestian Anatòli. Entrams professors que reconeishen a Salanovat ua " connaissance précise des ressources de la langue vivante " (op cit, p. 759, tòme II).
Qu'a deishat quate òbras : La Bèra adromida <La Bère adroumide> (prumèra partida de La leyende e l'istòri, 1952), La Crida de Senta Estela <La Cride de Sente Estele> (1953), Urraca de Gasconha <Urraque de Gascougne> (drama istoric, 1954) e La legenda e l'istòria <La leyende e l'istòri> (dusau part, 1955).
Lo son subernom literari qu'èra Lo Grith de Casteran. Que ho tanben secretari de la Liga de Guiana e Gasconha.
Frits Zernike
Frederik "Frits" Zernike (1888-1966) foguèt un fisician neerlandés. Recebèt lo Prèmi Nobel de Fisica en 1953.
Juscelino Kubitschek de Oliveira
Foguèt lo primièr president que demorèt al Catetinho.
Morville
Morville es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Geografia
Morville Es un pichon vilatge rural a 5 km al nòrd-oèst de Bulgnéville. Lo ruisseau de Vaudoncourt, jos-afluent de la Meuse per la Anger, travèrsa la municipalitat del nòrd al sud.
Morville est un petit village rural à 5 km au nord-ouest de Bulgnéville. Le ruisseau de Vaudoncourt, sous-affluent de la Meuse par l'Anger, traverse la commune du nord au sud.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
[[Categoria:Comuna de Imatge:cap [[Categoria:Comuna de cap
Tactica
La tactica es l'art de dirigir una batalha, gràcias a l'utilizacion dau terren e a la combinason de l'accion dei diferents mejans de combat e de l'efiech deis armas, per obtenir un resultat determinat. Es foncion de sei buts, de l'estat deis armadas, de sei mòdes de foncionament, de seis armaments, de la geografia dau prat batalhier e dei caracteristicas de l'enemic. Ansin, existís una gròssa diversitat de tacticas adaptadas ai diferenteis armas (infantariá, cavalariá...), a diferenteis environaments (montanha, desèrt...) e a diferents contèxtes (superioritat numerica d'un camp...).
Embraer
thumb|200px|Embraer 190. Embraer, l'Empresa Brasileira de Aeronáutica S.A. ("Entrepresa Brasilièra d'Aeronautica") es una fabrica aeronautica brasilièra. La companhiá produsís d'avions comercials, militars e d'afars. Foguèt lo pus grand exportador del país entre 1999 e 2001, en ocupant totjorn qualqu'un dels tres primièrs luòcs en Brasil. Demèst las entrepresas aeronauticas es la tresena pel nombre d'emplegats après Boeing e Airbus. Tanben es la tresena en quantitat de liurasons annadièras d'avions (après de Boeing e Airbus).
Tactica
La tactica se distinguís de l'estrategia, que permet de definir leis objectius a lòng tèrme, e de l'operatica que permet de coordenar l'accion d'unitats importantas au nivèu de la campanha, es a dire sus de distàncias e de teatres de talha superiora a una batalha unica. Dins aquò, existís de liames car lei succès tactics son sovent la condicion necessàrias per agantar lei buts operatics ò estrategics d'una armada ò d'un país en guèrra.
Embraer
La companhiá son sèti en São José dos Campos, São Paulo, amassa amb la fabrica principala e lo centre de concepcion e engenhariá. Embraer a tanben una autra planta en Gavião Peixoto, tanben dins l'estat de São Paulo, ont se fabrican los compausants mai importants e se desbanan los assages en vòl. Cal notar qu'aquela installacion a amb una pista de 5000 mètres de longor, la tresena pista pus longa dins lo mond.
Tactica
Per extension, se parla tanben de tactica dins de contèxtes non militars implicant una nocion de confrontacion (espòrt, economia, politica...).
Embraer
Embraer possedís de delegacions comercialas e de mantenença en los Estats Units, aital coma burèus comerciales en França, Singapor e Republica Populara de China.
Étréchy (Marna)
Étréchy es una comuna francesa administrada per lo departament de Marna de la region de Champanha-Ardena.
Embraer
Al 30 de setembre de 2005, Embraer aviá un total de 17.046 trabalhadors (en comprenent los trabalhadors de la companhiá portuguesa OGMA) e una cartèra de comandas per 10,4 miliards de dolars americans.
Étréchy (Marna)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pèir Morà
Pèir Morà (Onessa e Laharí, Lanas, lo 29 de heurèr de 1936) qu'ei un escrivan gascon. Qu'a publicat dens las revistas Òc e País Gascons de Per Noste. Qu'a publicat un diccionari e qu'a virat en gascon Lo prinçòt (en francés Le petit prince) d'Antoine de Saint-Exupéry.
Facón
thumb|400px|left|...[[Un facón d'argent...]]
Lo facón (deu portugués "faca", "cotèth") qu'ei un coteràs de la pampa un deus elements de l'equipament tradicionau deu gaucho.
Com d'autes objèctes gauchesques, lo son mango que pòt estar d'argent (resulta de l'isollament istoric de l'arriu de la Plata on a còps, l'argent de las minas de Bolívia b'era lo metau de mei bon trobar). thumb|400px|... [[Duèl gaucho dab facón e poncho...]] Lo facón qu'ei un utís utilizat peus tribalhs deu camp. Quan los gauchos e's neurivan quasi exclusivament de las vacas liuras de la pampa desèrta, que permetava de'n copar tòç.
De dimensions variablas anant dinc a l'endom d'ua espada medievau, qu'èra tanben ua arma indispensabla deus gauchos solitaris dens lo lor desèrt shens cap lei e biais d'adobar los ahars en duel (dab lo poncho enrollat autor deu braç en guisa d'escut).
Verdacha
Verdacha (Verdaches en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
Lo vilatge es situat sus lo Bès, a 1 127 m d'altitud.
Le village est situé sur le Bès, à 1 127 m d’altitude.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo sieu territòri a freqüentat a la protohistoire.
La localité apareis per las primièras fes en las chartes en 1055. A dotat d'un consulat l'an 1237. La comunitat levava de la baillie de Seyne e lo comte de Provence Raymond Bérenger IV lududes concedís de se governar ela-quitament per consulat en 1237.
Son territoire est fréquenté à la protohistoire.
La localité apparaît pour la première fois dans les chartes en 1055. Elle est dotée d’un consulat en 1237. La communauté relevait de la baillie de Seyne et le comte de Provence Raymond Bérenger IV lui accorde de se gouverner elle-même par consulat en 1237.
Les fouilles du cimetière de l’église Saint-Domnin, utilisé aux XII-XIII, a montré que les tombes étaient à l’époque orientées indifféremment Nord-Sud (avec la tête au Nord ou au Sud) ou Est-Ouest (avec la tête à l’ouest). Les squelettes témoignent des pathologies fréquentes à cette époque : arthroses, fractures, carences alimentaires. Quelques pégaus intacts y ont été retrouvés. L’altitude rendait la vie difficile : le terroir servait surtout à faire paître des troupeaux, les habitants étant nombreux à travailler en Basse-Provence l’hiver.
Au, le village, jusque là installé sur la colline Saint-Domnin, descend dans le vallon, 70 m plus bas, au hameau des Jauberts. Ce hameau a depuis pris le nom du village.
Chastilhon de Diés
Chastilhon de Diés (Châtillon-en-Diois en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Boleadoras
200px|thumb|left|Gaucho caçant un nhandó dab boleadorasLas boleadoras o bolas que son un utís e ua arma a l'origina utilizada peus indigènas de Patagònia e de la pampa puish peus gauchos. Las boleadoras que son constituidas de tres pèiras envolopadas dens borsòtas de cuer arreligadas dab còrdas de cuer tressat. Que pòden estar lançadas de cap aus pes d'un animau (com lo nhandó o la vaca) en tot s'i ennrollar peu har cáder en tot l'immobilizar.
Fabian Galtièr
Fabian Galtièr (20 de març de 1969, Caors; en francés: Fabien Galthié) es un ancian jogaire de rugbi de XV occitan que joguèt al pòst de mièg de mesclada amb l'Estadi Francés après aver daissat en 2001 l'US Colomièrs que i faguèt la màger part de la carrièra.
En dètze e set ans al pus naut nivèl, inscriguèt a son palmarès un títol de campion de França en 2002-2003, un Challenge europèu en 1997-1998, tres Grands Chelems (1997, 1998, e 2002), una finala de Cope del monde. Disputèt quatre Copas del monde.
A la retirada de jogaire faguèt l'entrainaire de l'Estadi Francés París entre 2004 e 2008 puèi del Montpelhièr Erau Rugbi Club entre 2010 e 2014 e del Rugbi Club Tolonenc entre 2017 e 2018. Foguèt campion de França amb l'Estadi francés e finalista amb Montpelhièr. En 2019, venguèt entrainaire adjunt de l'equipa de França abans de ne venir lo seleccionaire en 2020.
Es tanben consultant esportiu per la television e la ràdio.
(1206) Numerowia
(1206) Numerowia es un asteroïde.
Districte d'Imphal West
Lo districte d'Imphal West es un districte de l'estat de Manipur en Índia.
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Lamphelpat.
Lista dels prenoms occitans
De notar abans de legir
De notar sus las fonts utilizadas per trobar aquestes noms:
Grafia: Totes los noms d'autras ortografias son retranscriches en nòrma classica.
Las Fonts e lors Biaises:
Fonts regionalas:
V
?
Ligams extèrnes
Lista de petiôts noms en arpetan
Nòtas
<references group=N/>
Hans Christian Oersted
Hans Christian Oersted (14 d'aost de 1777 - 9 de març de 1851) foguèt un fisician e quimista danés. Es faós per sa descubèrta de l'interaccion entre electricitat e magnetisme.
Fiu d'un apoticari, venguèt farmacian en 1797. Tres ans pus tard, venguèt tanben mètge. Pasmens, preferiguèt s'interessar a la quimia e, subretot, ai fenomèns electrochimics. En particular, trabalhèt ambé lo fisician e filosòf alemand Johann Wilhelm Ritter (1776-1810), autor de la descubèrta dau galvanisme. Vengut fòrça famós dins son país après sa participacion a la descubèrta de l'electromagnetisme en 1820, sa mòrt entraïnèt la proclamacion d'un dòu nacionau e aperaquí 200,000 personas venguèron assistir a sei funeralhas.
Son òbra scientifica es donc principalament concentrada sus l'estudi de l'electricitat. En particular, en 1820, menèt una experiéncia amb un film transportant d'electricitat e una bossòla. I observèt una deviacion deis agulhas de la bossòla entraïnada per lo corrent electric. Aquò foguèt una revolucion importanta per lei sciéncias dau periòde car permetèt d'establir un liame entre l'electricitat e lo magnetisme qu'èran encara dos domenis totalament separats. D'efèct, a partir d'aquela experiéncia, André-Marie Ampère (1775-1836) capitèt de desvolopar una teoria explicant lo fenomèn, çò que marquèt la fondacion de l'electromagnetisme, domeni fòrça important de la sciéncia modèrna. Oersted obtenguèt la medalha Copley de la Royal Society per aquelei trabalhs en 1820. Ne'n venguèt membre un an pus tard.
En fòra de sei trabalhs sus lo magnetisme e l'electricitat, descurbiguèt la piperina (1821), realizèt la premiera sintèsi de l'alumini en 1825 e fondèt l'Universitat Tecnica de Danemarc (1829).
Arquet
200px|left|thumb|Biais de gahar l'arquets d'un instrument de la familha deu vriulon, aquiu per un violoncèl200px|right|thumb|Arquet de [[violoncèl]] Un arquet qu'ei ua bagueta generaument de husta (e generaument de husta brasilenca de pernamboc o de husta d'amoreta) qui deus sons dus caps que tien crins de chivaus (o materiaus sintetics imitants las los proprietats) entà qui poscan estar hregats contre las còrdas d'un instrument de còrdas hregadas. Las crins que son presas suus chivaus e non pas las cavalas qui la loa crin b'ei deteriorada per l'urina. Per los arquets de contrabassa que causeish sovent ua crina moreta mei resistenta. Çò qui hè vibrar la còrdas totun en vertat qu'ei la colofònia (hèita de resina de conifèr) hregada contra lo crin e qui s'arrapa a las còrdas quan l'arquet e s'eslissa dessús.
La fabricacion d'un arquet qu'ei un art complèxe qui produseish un objècte unic, d'importància cruciau entau musician e qui la soa causida (com la de l'instrument) qu'ei individuau ; tant vau díser que dus musicians de talent e de niveu tecnic comparables que poderén operar causidas d'instrument autaplan com d'arquet hèra desparièras per rasons tecnicas, fisicas o de simple gost. Un arquet, a maugrat de l'existéncia de critèris precís entà vantar las soas qualitats, que deu conviéner personaument a tau o tau musician dab un instrument precís. Certes musician que van dinca considerar la causida de l'arquet com mei cruciau (puish que l'arquet qu'ei vertaderament l'utís qui produseish lo son que l'instrument e ondra còp sec).
Istòria
Las originas de l'arquet que son discutidas e chic seguras. Ua teoria que las situa en Asia a partir de l'ulizacion d'ua arc fretat dab colofònia (entà emparar e preservar la soa còrda) sus un instrument cordofòn. En mei d'aquò l'Asia que conegó mantua cilizacions ricas en chivaus, la hont indeispensabla de crins. Sian com sian en vertat las causa, ua grana partidas deus crins de chivaus enqüèra emplegats uei lo dia que vienen de Mongolia.
Euròpa e Asia que produsèn arquets de tots escantilh per un sarròts d'intruments veriats. Desempuish la Reneishença, l'arquet que s'ei alongat chic a chic, aumentant atau las possibilitats tecnicas e la tienguda possibla de nòtas longas. desempuish Arcangelo Corelli dinc a Wolfgang Amadeus Mozart, lo violonistas que jogèn dab arquets barròcs.
L'arquet modèrne utilizat uei lo dia entà jogar deus instruments de la familha deu vriulon que ho mei que mei desenvolopat a la debuta deu sègle XIX per l'aquetièr francés François Xavier Tourte.
Diferentas menas d'arquets
Abans l'espelida deus arquet de Tourte, los instrument de la familha deu vriulon qu'èran jogats dab arquets qu'òm qualifica uei lo dia de barròcs (de forma diferenta, mei corts e qui son enqüèra utilizats peus musicians especializats dens la musica barròca e jogant suber intrumen d'epòca o copiats suber los d'aqueth temps).
L'espessor de la bagueta que prava de l'arquet deu vriulon dinc au de la contrabassa per'mor que cau un arqueth mei resistant entà har virar còrdas mei gròssas. Totun, per rasons d'estabilitat, l'arquet deu vriulon qu'ei lo mei long, seguit per lo de l'alto, per lo deu violoncèl e, fin finala, lo de la contrabassa.
200px|left|thumb|Arquet francés, sobiron e alemand, juson La contrabassa, mescladissa de trèits d'instruments de la familha deu vriulon e de 'autes de la familha de la viòla de gamba, que pòt estar jogada dab un arquet (aperat arquet francés) tiengut com los arquets utilizats entà jogar deus instrument de la purmèra familha o dab ua auta mena d'arquet (aperat arquet alemand) tiengut com l'arquet d'ua viòla de gamba. Auta particularitat de la contrabassa, lo son arquet qu'ostenda generaument un crin negre mentre qui peus autes arquets que s'emplega lo crin blanc, mei doç.
Ràdio País
Ràdio País qu'estó creada en Bearn en 1983 au moment de la neishença de las ràdios libras.
Arquet
Composicion de l'arquet
Las duas extremitats de l'arquet que son aperadas punta e cap (e lo musician o la particion que pònden causir per mantuas rason de jogar a un moment precís sia dab a la punta, sia au mitan sia au cap de l'arquet.
Ràdio País
Ràdio País que s'enten en Bearn, Shalòssa, Bigòrra, dens lo Gers : Astarac e Armanhac. Un sol e medish programa qu'ei difusat sus l'ensemble deu hialat.
Ràdio País qu'ei ua associacion segon la lei de 1901 animada per un bon centenat de benevòles. Lo jornau e la tecnica son assegurats per professionaus : jornalistas qui an la carta de premsa e tecnicians. L'equipa de Ràdio País que's constitueish, alavetz, de salariats e de benevòles qui tribalhan amassas per la bona marcha de la ràdio.
Arquet
Composicion de l'arquet
Lo cap, la partida que gaha la man deu musician, qu'ei provesida d'ua vitz qui permet de tiéner mei o mens lo crin. Qu'ei tienut sonque au moment de'n jogar e que deu estar destienut abans d'estar estruçat dens l'estuc de l'instrument.
Sixto Palavecino
200px|thumb Sixto Palavecino (Barrancas, departament de Salavina, província de Santiago del Estero, Argentina, lo 31 de març de 1915 - Santiago del Estero, lo 24 d'abriu de 2009) qu'ei un vriulonaire argentin de la província de Santiago del Estero e un gran poeta de lenga quíchoa qui a tradusit dens aquesta lenga lo gran poema epic gauchesc Martín Fierro.
Ràdio País
Ràdio País qu'ei gerida per ua federacion d'associacions. Lo son nom qu'ei "Federacion VIVRE AU PAYS Ràdio País", fondada en abriu de 1996. Qu'ei titulara de las 3 frequéncias d'emission (Bearn 89.8 - Bigòrra 101.5 - Gèrs 90.8. Las associacions federadas que son Ràdio País Bearn, Ràdio País Bigòrra e Ràdio País Gers. Qu'ei tanben difusada suu web escota dirècta a partir deu site de la ràdio sus Radio Ways.
Las miras de la federacion que son : – promòver la lenga e la cultura d'òc en Gasconha peus mejans audiovisuaus. – assegurar lo servici public de hèit de radiodifusion en occitan. Qu'ei ua ràdio independenta e bilingua; lo 80% deus programas que son en occitan fin de 2012. Qu'ei, uei, un mèdia estructurat e professionalizat de dimension regionau. Que s'escota per tot lo Sud de Gasconha.
Sixto Palavecino
Ligam extèrne
Per escotar Sixto Palavecino, picar sus "escuchar" :
Ràdio País
Lo sièti sociau qu'ei fixat : ZA 117 - 2, carrèra màger - 64230 Puei de Lescar. 05 59 68 62 47 redaccion - estúdio
Membre fondator de la FIMOC.
(1208) Troilus
(1208) Troilus es un asteroïde.
Dehlingen
Dehlingen en alemannisch (Dehlingen en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Istòria
Lo pòble, #que l'origina ne remonta a 737 continuament a una donation en favor del abbaye de Wissembourg, se truca a l'epòca Dilquifiguia. En 1212, lo vilatge se truca Dahlingen. Lo nom definitiu de Dehlingen apareis en 1361.
Rattachement A la França : las demandas de rattachement èran pas pas totjorn espontanèas. De nombroses abitants èran désorientés per çò qu'es de lo sieu futur. Desiravan demorar ligats als princes de Nassau, mas poder jouir de las libertats promesas per la legislacion francesa. L'informe de 1793 soslinhava que las municipalitats de Siltzheim, Oermingen, Butten, Ottwiller, Dehlingen, Eschwiller volián pas pas emetre la vœu de la siá reünion a la Republica.
L'autentic artesan del rattachement del comtat de Saarwerden al Bas-Rhin #èsser Nicolas-François Blaux, cònsol de Sarreguemines. Lo 23 de novembre de 1793 la Convencion #ratificar la decision de erigir Neusaarwerden en district e d'incorporar al departament bas-rhinois los sièis costats nouvellement creats : Bouquenom, Nòu-Saarwerden, Harskirchen, Wolfskirchen, Drulingen e Diemeringen. L'organizacion del district incomba al deputat Philippe Rühl. Lo Bas-Rhin s'enriquís de 43 comunas e 18 000 abitants.
Le village, dont l'origine remonte à 737 suite à une donation en faveur de l'abbaye de Wissembourg, s'appelle à l'époque Dilquifiguia. En 1212, le village s'appelle Dahlingen. Le nom définitif de Dehlingen apparaît en 1361.
Rattachement à la France : les demandes de rattachement n'étaient pas toujours spontanées. De nombreux habitants étaient désorientés quant à leur avenir. Ils souhaitaient rester rattachés aux princes de Nassau, mais pouvoir jouir des libertés promises par la législation française. Le rapport de 1793 signalait que les communes de Siltzheim, Oermingen, Butten, Ottwiller, Dehlingen, Eschwiller ne voulaient pas émettre le vœu de leur réunion à la République.
(1207) Ostenia
(1207) Ostenia es un asteroïde.
Barbonne-Fayel
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Deflacion
vinheta|286x286px|La deflacion es un ganh de poder de crompa de la moneda que se traduch per una baissa duradissa del nivèl general dels prèses La deflacion es un ganh de poder de crompa de la moneda que se traduch per una baissa duradissa del nivèl general dels prètz. Aqueste fenomèn deu pas èsser confondut amb la desinflacion qu’es un alentiment de l'inflacion, es a dire una diminucion del taus d'inflacion. Sens mencion explicita, s'agís pas de la baissa del prètz d'un ben o quitament dels prèses d'un sector d'activitat, mas del nivèl mejan l'ensems dels prètz. Se parla pasmens de deflacion sectoriala, pels prètz d'un sector particular (per exemple, lo sector informatica patiguèt dins las annadas 1990 e 2000 una deflacion sectoriala). La deflacion es pas una simetria negativa de l'inflacion, que los procediments e las consequéncias qu'implica son diferents. Aquesta darrièra pren tres formas: monetària (reduction dels mejans de pagament en circulation), financièra (contraccion del credit), reala (diminucion de la produccion). La deflacion es una consequéncia normala de l'evolucion de las estructuras economicas quand los mercats son saturats o a la seguida de novelums que permeton de ganhs de productivitat. Del vejaire istoric la deflacion podèt aver èsser regulatritz (comme au XIXe siècle), veire volontària coma dins las annadas 1920 e 1930, abans qu’aquesta politica siá denonciada coma dangierosa. La deflacion es uèi encora considerada coma un risc de defugir per las Bancas centralas.
La deflacion regulatritz del sègle XIX.
Las deflacions del sègle XIX an per contèxte economic un sistèma capitalista purament concurencial. Pendent aqueste sègle, fasas d'espandiment e de depression s'encadenavan, aquestas darrièras permetent de restablir las condicions de la represa economica. Auças e baissas dels prètz seguissiá aquestes movements, alara la crisi e los mercats concurencials regulavan l'economia. Bernard Rosier et Pierre Dockès qualifican aqueste fenomèn de cicle classic. Lo sègle XIX vei s'encadenar dos cicles classics. vinheta|288x288px|Cicles classics dels prètz. Un primièr cicle long comença a la debuta del sègle e diferentas fasas de depression se debanèron de 1816 a 1848. Los prètz baissèron dins gaireben totes los grands païses industrializats pendent aqueste periòde. De 1819 a 1821 lo govèrn britanic, après lo còst de las guèrras napoleonianas, decidiguèt de tornar a l'escandalh aur en quatre ans. La banca d'Anglatèrra sarra donc lo vitz monetari e l’ofèrta de moneda es reducha de 17 %. Aquò va provocar una importanta davalada dels prètz. La convertibilitat es retablida en 1821. De 1839 a 1843 als EUA diferents Estats del Sud, productor de coton, malevèron d'importantas somas d'argent a las bancas. En parallèl, aquestas especulan sul prètz del coton. En 1839, lo Realme Unit, lor mercat màger, redusiguèt sas importacions, provocant un aclapament dels cors. Los productors essent pas pus en mesura de remborsar lors manlèus, las bancas se trapan alara en crisi e arrèstan los pagaments en espècias. Un quart faguèt falhida. La deflation s'installèt alara dins lo país, amb de prètz en baissa de 40 % en quatre ans. Alara que los prètz baissavan, los salaris nominals davalèron encora mai çò que provocant una diminucion dels mercats per las entrepresas.
Un segon cicle long caracteriza la segonda mitat del sègle XIX amb una aviada de 1850 a 1873, puèi la Granda Depression de 1873 a 1896. Lo darrièr tèrç del sègle XIX es marcat per un long periòde de deflacion dels prètz a la consomacion dins los païses desvelopats. De 1873 a 1896 al Reialme Unit, de 1875 a 1906 en França, de 1865 a 1906 als EUA. Après 1850, lo vam se pièja sul desvelopament del camin de fèrre, de la metallurgiá e de la construccion mecanica. Aquesta fasa s'acompanha d'una modèsta auça dels prètz. La conjonctura vira amb la crisi de 1873. Los prètz baissèron fòrça e d'autras crisis mens importantas caracterizan lo periòde: 1882 en France e 1890 en Grand Bretanha.
Al sègle XIX, la deflacion exprimís un excès de l'ofèrta al respècte de la demanda. Aquò provòca una diminucion de la valor globala de l'ofèrta, en quantitat e en prètz. Las entrepresas en dificultat baissèron lor prètz e lor produccion çò qu’apregondís la crisi. Los salaris nominals baissèron, empachant tota repreda venent d'un aument de la consomacion dels salariats. Dins lo mèsme movement, quantitat de moneda e credit s'ajustèron a la baissa. Aquesta guèrra dels prètz provoquèt de grevas consequéncias economicas e socialas. La gravitat del fenomèn demora dins lo caractèr exogèn de sa fin. En efièch cal un eveniment exterior per sortir de la deflacion: intervencion de l’Estat, lucha sociala, guèrra etc.
La deflacion volontària dins las annadas 1920 e 1930.
Dins las annadas 1920 unes païses menèron de politicas de deflacion volontària. L'objectiu de talas politicas es de reduire los prètz e los còsts de produccion per manténer o restablir la paritat aur de la moneda. La baissa dels prètz provòca una reduccion de la massa monetària, donc la valor de cada unitat monetària exprimida en aur aumenta. Aquesta politica cerca a far baissar los prètz e salaris de biais autoritari, al risc de provocar una espirala deflacionista. vinheta|228x228px|Lo cancelièr Heinrich Brüning. La Grand Bretanha menava dins las annadas 1920 una politica de deflacion. Aquesta darrièra venguèt carestiosa en tèrmes de creissença e de caumatge. L'objectiu d’aquesta politica es de restablir l'anciana paritat aur de la liura esterlina après lo rapòrt Cunliffe de 1918, del nòu governaire de l'epòca de la Banca d'Anglatèrra. Per aquò lo govèrn menèt una politica de rigor budgetària e monetària. La politica es un succès que la libra tornèt convertibla en aur a la paritat en mai 1925. Mas aqueste succès a un còst, que dins lo mèsme temps las exportacions britanicas baissèron (en 1929 son de 20 % inferioras al nivèl de 1913), la creissença economica estanhèt e lo caumatge demorèt a un nivèl naut, superior a 8 %. Aquesta politica s'acabèt en 1931 amb la devaluacion de la liura esterlina.
En 1930, en Alemanha, lo cancelièr Heinrich Brüning menava una politica de deflacion amb per objectiu de "tornar los salaris, los tractaments e lo prètz de la vida al nivèl de 1913". En cncrèt aquesta politica se traduch per una baissa de 10 % dels tractaments dels foncionris, una baissa de 6 % de totes los salaris e una reduccion des prestacions socialas coma l'allocacion caumatge.
En 1935, en França, lo cap del govèrn Pierre Laval menava una politica d'austeritat drastica amb d’objectius deflacionistas, mas aquesta politica manca a far sortir lo país de la crisi. Entre 1930 e 1935, los prix a la consomacion baissan de 35 a 40%.
La granda deflacion de 1929.
esquèrra|vinheta|La crisi de 1929 provòca una deflacion importanta als EUA fins a 1933 (linha roja). La crisi de 1929 s’espeta a la borsa de Nòva York lo dejòus 24 d’octobre. Marca un còp d'arrèst a un important movement de pujada especulativa suls mercats financièrs e imobilièrs, que dura dempuèi lo començament de las annadas 1920. La depression que seguís lo crac borsièr dura fina a 1933. Aquesta s’espadís a las autras economias capitalistas pel biais del comèrci internacional e dels movements de capitals. Lo sector bancari conéis fòrça falhitas. Entre decembre de 1929 emarç de 1933, los prètz baissan de 27 % als EUA. Aquesta reculada neta s'acompanha d'un aclapament de la demanda e de l'activitat. L'emplec baissa de 16 % en tres ans e l'ensems dels salaris versats subís una reculada de mai de 40 %, creant dins lo país una situacion sociala dificila. Los prèsts dels produchs agricòls son divisats per dos en quatre ans. En França los prètz dels bens de consomacion baissan d’unes 25 % en quatre ans. S’obsèrva a l'epòca un desvelopament del protectionisme, e la màger partida de las economias industrializadas son en deflacion.
La deflacion que seguí la crisi de 1929 a de prigondas causas monetàrias. Abans la crisi, la creacion monetària tròp importanta provesís un movement d’especulacion generalizada e una euforia enlugranta. Aquesta creacion se traduch pas en inflacion reala, que las esfèras realas e financièras son desconectadas. Après la crisi, los mancas suls credits, las falhitas bancàrias e las politicas monetàrias restrictivas e prociclicas provocant una destruccion importanta de moneda, font de la deflacion. La contraccion del credit provòca aquesta de l'economia reala, çò que mena a la davalada dels prètz.
La deflacion japonesa a partir de las annadas 1990.
vinheta|363x363px|Le Japon dintra dons una deflation rebalaira a partir del començament de las annadas 1990. Lo Japon dintra dins una deflacion rebalaira a partir del coemnçament de las annadas 1990. Precisament, lo Japon es en desinflacion entre 1990 e 1995 puèi realament en deflacion en 1996/1997. A partir de là, l'economia japonesa conéis pas que de brèus e leugièrs episòdis d'inflacion, al mens find a la mitat de las annadas 2010
Aquesta situacion trapa son origina dins lo crac borsièr de 1990 al Japon. De 1985 a 1988 lo yen s'aprecia, çò que provòca de falhitas e l'aparicion de crèdits dobtoses dins lo bilanç de las bancas. Mentretant cofla un important vam d’especulacion borsièra e imobilièra. Per enfrentar la casuda de la valor dels actius, ostals e entrepresas compriman lors despensas amb per objectiu de se desendeutar. Mas aqueste movement generalizat de desendeutament contribuís a accentuar la baissa de valor dels actius, e dins lo mème temps provòca la baissa dels prètz.
Per afrontar la situacion, la Banca del Japon (BoJ) baissa sos taus directors pendent tota la decenniá de 1990, sens capitar. Enseguida la BoJ realiza una politica monetària non convencionala, amentant sa basa monetària via un aisiment quantitatiu (quantitative easing). Aquesta politica que consistís a aigar los mercats financièrs de liquiditats ten un impacte limitat, dins la mesura ont se traduch pas per un aument del volum de crèdit a l'economia reala. En parallel lo govèrn mèna de politicas de relança budgetària, e se en efièch la creissença demora positiva l'es a un ritme plan inferior a aqueste de la decenniá de 1980, e pagat per un pesuc endeutement public,.
Causas
Se pòt destriar las causas monetàrias e financièras de la deflacion de las causas non monetàrias, eissidas en particular de la teoria keynesiana.
Diminucion de la massa monetària
La diminucion de la massa monetària coma causa de la deflacion utiliza la teoria quantitativa de la moneda, que: amb M : la massa monetària, V : la velocitat de circulacion de la moneda, P : los prètz, T : volum de las transaccions. Considerant que la velocitat de circulacion de la moneda (V) e lo volum de las transactions (T) son fixes de cort tèrme, una diminucion de la masse monetària (M) provòca per identitat una diminucion del nivèl dels prètz (P).
En practica, una diminucion de la massa monetària (bilhets de bancas e monedas escripturala) pòt correspondre a un remborsament de deute per l’Estat, las entrepresas, o los ostals.
Contraccion del credit
La deflacion pòt èsser la consequéncia d'una contraccion del crèdit, o impausada per l’Estat per una politica d’enquadrament o que lo crèdit ven tròp car. Lo crèdit ten un ròtle important dins la transmission de la politica monetària a l'economia reala. Se la Banca centrala mèna una politica expansionista mas que lo canal del credit es ineficient, aquesta politica poiriá se transmetre pas a l'economia reala e puslèu provesir lo coflament de bofigas especulativas. Una restriccion fòrta e durabla de la distribucion de crèdit mèna a una situacion deflacionista.
Tanben, la pojada dels tauses d'interès reals aumenta lo còst del credit e de l'investiment. Aqueste fenomèn pòt èsser lo signe d'una politica monetària restrictiva.
Politica de moneda fòrta
Una politica de moneda fòrta, qu’a per objectiu l’auçada de la valor extèrna de la moneda nacionala, pòt causar la deflation, qu’aquesta politica passa per una contraccion de la massa monetària o una auçada dels tauses d'interès. Per exemple, en França al començament de las annadas 1990, la politica del franc fòrt pòt explicar la situacion de deflacion rabalaira.
Subrendeutement
Un endeutement excessiu produch un efièch de massa quand los prètz baissan. Dins un primièr temps, l'endeutement sostient la creissença mas a tèrme pòt produire d’efièch deflacionistas, en accòrdi amb lo mecanisme de deflacion pel deute d'Irving Fisher, mecanisme que serà presentat dins la seccion consequéncias.
Preferéncia per la liquiditat
La nocion de preferéncia per la liquiditat, introducha per John Maynard Keynes, mòstra que las decisions d'investiment dels entreprenaires depend de lor nivèl de fisança dins l'avenir. Se lo nivèl de fisança es flac (e donc que la preferéncia per la liquiditat es fòrta), preferisson téner d’actius pauc riscats e fòrça liquids. Dins aquesta situacion d'incertitud la baissa dels taux d'interès mèna pas a un aument de l'investiment. L'economia estanha e la deflacion menaça.
Non monetaris
La deflacion es associada a un contèxte de recession. Las causas non monetàrias de la deflacion son eissidas de la teoria keynesiana.
Crisis de subreproduccion
vinheta|Aqueste grafic illustra la deflacion après una crisi de subreproduccion. En passant de la corba d'ofèrta 1 a 2, los prètz e las quantitats baissan respectivament de P1 a P2 e de Q1 a Q2. En periòde de descreissença, l'aument de la produccion provòca la pujada dels prètz. Quand progressivament la produccion trepassa los mercats, un ajustament se produch en accòrdi amb la lei de l'ofèrta e de la demanda. Los ofreires se fan concurréncia per escolar lor produccion, çò que mèna a une baissa dels prètz e tanben la falhida dels ofreires mens competitius, e fins a aténher un nòu equilibri.
Baissa de las possibilitats de venda
Segon Keynes, los entrepreneires fixan lo nivèl de produccion segon la demanda efectiva, es a dire lo nivèl de demanda en bens de consomacion e d'investiment que los entrepreneires anticipan. S'anticipan una baissa de la demanda efectiva, que siá o non reala, los entrepreneires baissaràn lo nivèl de produccion, çò que fa baissar lo nivèl dels revenguts distribuits e in fine fa baissar la demanda, çò que pòt menar a la recession e a una situacion deflacionista.
Baissa dels còsts
Primièr, la baissa dels còsts pòt revelar una baissa del prètz de las matèrias primièras. S’aquestas matèras primièras dintrarián dins lo procediment de fabricacion de fòrça produchs (per exemplo le petròli), alara l'efièch suls prètz ees mai sovent amplificat. vinheta|223x223px|L'escart deflatcionista. Segon, la baissa dels còsts pòt remadar als salaris. Çai contre, lo diagrama a 45°. La drecha C + I representa la demanda nacionala (consomacion + investiment). En abscissi Y representa lo revengut nacional. En ordonnada, Y representa lo produch nacional. La drecha Y representa la situacion que lo produch nacional egala lo revengut nacional. A l'equilibri, C + I = Y determina lo revengut nacional d'equilibri Y0. Aqueste revengut nacional d'equilibri nacional Y0 pòt correspondre pas a una situacion de plen emplec dels factors de produccion. Es notada, aquesta situacion de plen emplec, F. Se constata aquí que Y0 < F. Seguís qu'en F, la demanda potenciala (punt B) es inferiora a l'ofèrta potenciala (punt A). Avèm B < A. Aquesta situacion mèna a un sobremplec dels factors de produccion, coma per exemple lo trabalh. Aquesta diferéncia (AB) provòca una baissa dels salaris, que tanben mèna a una baissa dels prètz. Se nomena aquest segment AB l'escart deflacionista.
L'insufisença dels salaris provòca una reduccion de las possibilitats de venda que pòt menar a la recession e a la deflacion. Atal segon Keynes dins la Teoria generala de l'emplec, de l'interès e de la moneda : « Paréis que, se la man d’òbra, en responsa a un declin de l'emplec, ofrissiá sos servicis a un salari nominal sempre mai bas, ne’n resultariá mai sovent pas cap de diminucion dels salaris reals; quitament benlèu aquestes salaris reals aumentarián, que lo volum de la produccion tendriá a descréisser ». La deflacion provòca una pujada dels salaris reals.
Causas demograficas
Lo vielhiment de la populacion, que baissa la pression demografica e lo nombre ostal joves al respècte del rèste de la populacion, pòt representar un factor important de tendéncia deflacionista. La reculada de la demanda qu’acompanha lo vielhiment de la populacion fa baissar la valor dels patrimònis. Aquesta baissa de riquesa tòca l'activitat economica e los prètz.
Consequéncias
La baissa dels prètz produch diferents efièchs sus un cèrt nombre de variablas economicas. Per d’economistas coma Clément Juglar, Arthur Cecil Pigou, Friedrich Hayek o Joseph Schumpeter, la deflacion es una fasa necessària del cicle economic que permet de purgar l'economia per restablir las condicions de la creissença. Pasemens la deflacion pòt representar un risc e venir fòra de contraròtle.
Impacte sus la consomacion e l'estalivi
esquèrra|vinheta|309x309px|L’espirala deflacionista. Cal pas confondre baissa sectoriala dels prètz e baissa generala.
La deflacion sectoriala es la baissa del prètz relatiu d'una cèrta categoria de bens. aquesta provòca tecnicament una auçada de la demanda per aqueste produch, per efièch de substitucion.
Al contrari, pendent una baissa generala dels prètz, lo ganh de poder de crompa pels ostals rebat pas de biais mecanic sus una auçada de la consomacion. En efièch se los agents anticipan una baissa durabla dels prètz, pòdon clinar a tesaurizar aqueste ganh de poder de crompa fasent lo rasonament qu'una mèsma soma d'argent permetrà de crompar mai de bens dins lo futur, al respècte d’un crompa immediata. S’aqueste fenomèn, nomenat efièch de revengut ganha sus l'efièch prètz (que li incita a consomir mai quand los prètz baissan, mercé a la pujada del poder de crompa que’n resulta), alara la demanda baissa, la produccion tanben, e se dintra dins una espirala deflacionista. Aqueste fenomène es agravat per l’auçada dels taus d'interès reals qu’aumenta los rendiments de l'estalivi, e amplifica la tesaurizacion. Aquesta espirala deflacionista s'autoentreten d'esperela, e cal una intervencion exogèn per que s’arrèste.