cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Desir
En psicanalisi
La dicotomia entre besonh e desir es pas en primièr evidenta e ven d'una soscadissa sul sens que se lor dona. Demora que lo desir se pòt considerar coma l'esséncia de l'òme que representa un quita òrdre simbolic. Es çò que mostrèt Freud, per qui lo desir se constituís sempre coma desir d’un objècte mas objècte mirat d'un biais smbolic. Es a dire que l’objècte desirat es desirable dins la mesura que representa inconscientament autra causa qu'el meteis de per abans viscut. Lo principi del plaser (satisfaccion dels desirs mai dirècte) es donc diferit pel principi de realitat mejans un desviament simbolic. Lo desir es dempuèi l'ora, per Freud, encara desir de tornar trobar una satisfaccion anteriora e adven que la primièra d'aquelas satisfaccions es aquela de l’experiéncia fusionala amb la maire.
Repeticion, desir, fantasma
Prenèm lo cas d'un besonh, d'un tot primièr besonh: seguís una satisfaccion de la dolor sentida, la primièra satisfaccion. Quand l'individú sentirà un autre còp aquel besonh, emergirà simultanèament lo remembre de la satisfaccion antan obtenguda. Lo desir es virat cap al passat; l'individú vòl lo reviscòlament de la satisfaccion qu'obtenguèt pel primièr còp. S'investís afectivament, e lo besonh s'orla d'una espessor psicologica. Es aquela consideracion novèla al respècte del besonh que fa que que lo desir pòt pas èsser entièrament colomat, e que sèm vodats a una insatisfaccion perpetuala : se la dolor ligada al besonh pòt èsser apasimada, coma foguèt lo cas un primièr còp, pas res pòt venir apasimar aquel investiment afectiu creat tot de nòu.
A mens que comprene qu'aquel investisment afectiu siá un element neutre qu'es pas rasonnable : en l'abséncia de satisfaccion la dolor serà majorada, en revenge se capitam a la satisfaccion aquela serà aumentada.
Desir, manca, interdit
Çò qu'es mirat dins lo desir es donc lo gausiment, i.e. una preséncia immediata, una completud que Lacan, après Freud, nomena Lo Daquòs (das Ding), autrement dich çò que se pòt pas nomenar. L’òme essent parlant, son desir se pòt far sonque sul biais simbolic del lengatge, per consequéncia, pòt jamas aténher l’objècte del gaudiment; es a dire, que son gaudiment se pòrta sus d'objèctes fenomenals que son pas propriament parlant l’objècte del desir (objècte a), pòt èsser pas que confrontat a l’insatisfaccion. Mas aquela insatisfaccion permet alara de far tornar lo desir en l’òme, es a dire que se Lo Daquòs èra quicòm que se podava gausir, i aurà pas mai de desir. Lo gausiment es donc plan mirat dins lo desir, mas demora inaccessible, melhor, interdit.
Lo Daquòs es en efièch una badança que fa que cada objècte es insatisfasent. Atal après lo gausiment de cada objècte, lo desir es donc tornat cap un autre per la dinamica que procedís Lo Daquòs, es donc entre dos objèctes del desir, aqueles dos objèctes que pòdon èsser pas mai que « dich » : es inter-dich. Aquel vuèj impenetrable del Daquòs, aquela manca perpetuala es donc constitutiva del desir.
E es mai dins aquel luòc d'aquel vuèj insatisfasent que Platon plaça l’illusion del Sobeiran Ben, perdent aquí de mira l’enjòc aporetic dels dialògs socratics que la concluson es sempre lo saber del non-saber (es a dire lo vuèj). Per Platon los dialògs son en efièch pas que pura negacion, son de segur un mejan de se desfar d'opinions falsas mas sonque per mirar la coneissença. Lo dialòg se concep segon un esquèma lineari que deu al final acabar a la coneissença del Sobeiran Ben. Es a dire, Platon es aquel que prenguèt per realitat çò qu'es pas qu’illusion, una illusion que Freud comencèt a avalir.
Existís una citacion fòrt coneguda d'un autor tan mai celèbre, filosòf de l’escòla estoïciana : Epictet
" Desira sonque çò que depend de te ", dins lo [Manual d'Epictet], sufís a l'Òme d'aver de desirs accessibles, e atal poirà aténher la plenitud e l'ataraxia. Se capita a acabar de vagar dins la quista de l'impossible alara accedís a la vertadièra libertat; libertat que resulta de la coneissença de çò que depend d'el e çò que ne depend pas e de l'acceptacion de l'òrdre del mond.
Lo desir mimetic de René Girard
L'exemple familhar per totes, donat per René Girard, d'enfants que se carpinhan de joginas semblablas en quantitat sufisenta, mena a reconéisser que lo fondament del desir es pas dins l'objècte, nimai dins lo subjècte, mas qu'es sempre imitacion d'un autre desir. Lo desir es mimetic. Es la convergéncia dels desirs que definís l'objècte e que desencadena una dinamica mimetica que Girard desciu: apareisson d'una rivalitat, transformacion del modèl del desir en obstacle, veire cerca de l'obstacle qu'es lo signe mai segur e la mesura de la valor del nòstre desir, etc. Per René Girard, lo desir a un caractèr metafisic. Es l'« èsser » del modèl qu'es cercat: « Tot desir es desir d’èsser »
La Rochefoucauld aviá avertit : "I a de gents que jamai serián estat amoroses s'aviá jamai entendut parlar de l'amor."(Reflexions o senténcias e maximas moralas ). Es evident (quitament se se deu demorar vigilant al subjècte d'una reduccion quina que siá) que vivèm los nòstres sentiments de biais mimetic. Per Rousseau, lo Desir naís amb l'Estat Civil, l'estat de societat: a l'estat de natura, l'òme a sonque de besonhs. Es la proximitat amb altrú, que fa naícer en ièu l'amor-propri, l'amor d'un cèrt imatge de ièu: autrú es constitutiu d'aquel imatge.
Briou
Briou es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loir e Char e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Fòtbol Club Antíbol - Joan dei Pins
vinheta|Jòga a domicili dins l'Estadi dau Fòrt Carrat Lo Fòtbol Club Antíbol - Joan dei Pins es un club de fotbòl fondat en 1912 e basat a Antíbol. Participèt a la creacion dau campionat de fotbòl professionau de França dins leis annadas 1930 e domorèt en Premiera Division fins a 1939. Après la guèrra, perdèt son estatut professionau en 1947 e demorèt dins lei divisions regionalas provençalas.
Metabòla
La metabòla es una figura de retorica (del grèc μ ε τ α β ο λ η ́ «cambiament»),  que consistís en cambiar l'òrdre dels mots, las figuras utilizadas, los ritmes de la frasa.
Definicion de Lausberg
Es un tèrme-parapluèja que recampa totas menas de cambiaments: inversion, anastròfe, parastasi.... Es la posicion de Lausberg.
Definicion de Dupriez
Segon Dupriez, es tanben l'acumulacion de mantunas expressions sinonimas pr'amor de pintrar amb mai de vam e de fòrça una idèia.
Saint-Aignan
Saint-Aignan pòt essèr:
Reoz
Rieux en francés (Reoz en breton ) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha.
Muuse Bixi Cabdi
Muuse Bixi Cabdi (n. 1948 a Hargeisa) es un òme politic somali. Lo 13 de decembre de 2017 ven president de la republica de Somaliland.
Tometa
thumb|250px|Tometas de l'Ostau comunau d'[[Ais de Provença|Ais]]
Una tometa es un malon de la fòrma cairrada ò exagonala facha de terralha fòrça espandida en Occitània e mai que mai en Provença.
Per empegar la tometa au sòu, s'emplega generalament una pega facha de cauç. La desaparicion progressiva d'aquesta matèri tradicionala, la dificultat de sa pausa quora pren la fòrma exagonala e son entreten particular au sabon negre e a l'òli de lin fa que la tometa encuei s'endeven mens emplegada qu'aperavans e que son còst es anat en grandissent.
Lo vilatge de Salèrna es fòrça famós per la qualitat de sei tometas.
Pesena de las Minas
Pesena de las Minas (Pézènes-les-Mines en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Pegàs (constellacion)
La constellacion de Pegàs es una constellacion de l'emisfèri nòrd qu'es situada au sud d'Andromèda, au nòrd dei Peis e au nòrd-oèst d'Aqüari. Relativament estenduda, representa lo cavau alat mitologic Pegàs qu'es liat a la legenda d'Andromèda e de Persèu. Foguèt definida dins lo corrent de l'Antiquitat que fasiá ja partida dei constellacions recensadas per Ptolemèu au sègle I apC.
Pesena de las Minas
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : ad Padanam en 1184, ad Pezena en 1197, apud Pedena en 1247-1248, de Pesano en 1323, de Pedena en 1344 e 1361, prieur de Pezene en 1571, Pezane en 1613, Pezeane en 1622, Pezene en 1643, 1740-1760, Pezennes en 1740-1760, Pezenes en 1740-1760 e en 1770-72 (mapa de Cassini).
Segon Dauzat, lo nom ven del riu Pèine, que Frank R. Hamlin, Dauzat e Rostaing pensan venir de *Pedenu e Xavier Delamarre de *Petinā (nom celtic) , , (mas la vocala finala es dobtosa). L'evolucion posteriora mòstra que lo nom del riu èra un proparoxiton (['pedena] o ['pedenu]), que Pesena èra (e es demorat) un paroxiton ([pe'zena]) e que l'accent tonic es encara mai en avant per Pesenàs ([peti'nate] > [peze'nas]), puèi que l'accent pòrta sul sufixe gallés -ate, -ati.
Lépine (Pas de Calais)
Lépine es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
Lépine Es un vilatge agricòla, situat sul scenari del Ponthieu entre la vallée de la Canche e de la Authie. Aquel vilatge de 3 caserius a traversat per la RD901 (anciennement RN1), ofrís un païsatge principalament dominat per las grandas culturas agricòlas.
Lépine est un village agricole, situé sur le plateau du Ponthieu entre la vallée de la Canche et de l'Authie. Ce village de 3 hameaux est traversé par la RD901 (anciennement RN1), il offre un paysage principalement dominé par les grandes cultures agricoles.
Istòria
thumb|left|Lo maréchal-ferrant e lo sieu "[[trabalh a ferrièr" a Potz-Bérault, cap a 1905.]]
thumb|left|Le maréchal-ferrant et son "[[travail à ferrer" à Puits-Bérault, vers 1905.]]
Marieux
Mariu en picard (Marieux en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Geografia
Marieux est situé sur l'ancienne voie romaine d'Amiens - Arras par Puchevillers, Thièvres et Pas-en-Artois.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Aquela via condusissiá en Angleterre, d'ont la siá importància. #èsser doncas protegida per fortalesas e dels camps #mai que mai sarrats a causa del passatge del Authie. Pendent la Primièra Guèrra Mondiala, lo castèl de Marieux servís de quartièr general a un còrs britanic #qu'a una part de la tèsta de la Soma. Lo 25 d'octòbre de 1915, lo rei Georges V i recep a dinnar lo President Poincaré e los principals caps dels #armada franceses e britanics.
Cette voie conduisait en Angleterre, d'où son importance. Elle fut donc protégée par des forteresses et des camps spécialement rapprochés à cause du passage de l'Authie. Pendant la Première Guerre Mondiale, le château de Marieux sert de quartier général à un corps britannique qui tient une partie du front de la Somme. Le 25 octobre 1915, le roi Georges V y reçoit à déjeuner le Président Poincaré et les principaux chefs des armées françaises et britanniques.
Querosèn
vinheta|querosèn Lo querosèn es una mèscla d'idrocarburs contenent d'alcans (CnH2n+2) de formula quimica anant de C10H22 a C14H30. Eissit de rafinatge del petròli, resulta del sostiratge pendent la distillacion d'una copa amb un punt inicial (PI) de distillacion comprés entre 150 e 180, e un punt final (PF) de distillacion entre 225  e 250. Deu èsser levat de sofre.
Istòria
Al Sègle X, lo sabent pèrsa Muhammad Al-Razi descriu la distillacion del petròli permetent d'obténer del petròli d'esclairatge dins son Libre dels secrets. En Euròpa, es lo fisician e geològ canadian Abraham Pineo Gesner (1797-1864) que presntèt en 1846 la primièra demonstracion publica d'un liquid d'esclairatge que nomena « querosèn ». D'enprimièr obtengut a partir de carbon, puèi de petròli, lo querosèn es un liquid economic, que remplacèt l'òli de balena dins las lampas d'òli; se nomenava tanben petròli lampant. S'agís de la « primièra font de lutz eficaç, abondanta e pas cara que jamai aviá possedat l'umanitat ». Aquel usatge foguèt abandonat amb l'avèniment de las ampolas electricas.
Utilizacion en aeronautica
Son usatge en aviacion es degut subretot a son fòrt poder calorific de pel Jet A1, qu'autoriza una mai granda autonomia a massa embarcada egala, o, en d'autres tèrmes, que permet d'aleugiar la massa totala a emportar a autonomia de contunh.
Coma carburant per l'aviction, lo querosèn deu emplir de condicions particularas, per exemple al nivèl de sas proprietats fisicas. Lo carburant per avion es un querosèn particular avent sovent un punt de congelation fòrça bas ( pet Jet A1 ), que a 11 000 mètres d'altitud, la temperatura extèrne es pròche de.
Proprietats quimicas
Lo querosèn es un idrocarbura saturat de primièr tipe o alcan. Sa formula mejana es C10H22. L'oxidacion del querosèn per l'oxigèn dona de la vapor d'aiga e del gas carbonic en liberant de calor. Lo poder calorific inferior d'aquela combustion es de 10 300 kcal per quilograma de carburant.
Lo poder calorific inferior d'una reaccion quimica exotermica es la quantitat de calor cedida a l'exterior quand se tornèt los produchs de la reaccion dins lor estat vapor sens prene lor calor latenta de vaporizacion.
L'equacion quimica de la reaccion s'escriu:
2 C10H22 + 31 → 20  + 22
Se definís la riquesa en carburant de la mèscla carburant/oxigèn al respècte de la massa de carburant a la massa d'oxidant. Dins lo cas de la reaccion complèta equilibrada, se dich d'aquela riquesa qu'es estequiometrica
2 C10H22 + 31 ( + 4 ) → 20 + 22  + 124
La temperatura de fin de combustion de la mèscla carburada (querosèn/aire) es donada per l'equacion seguenta: Cp × (T2-T1) = Alpha × Pceff amb:
Bioquerosèn
Los bioquerosèns son d'alternativas al querosèn, produchs a partir de la biomassa. En octobre de 2014, la sociatat Air France comencèt a utilizar un bioquerosèn eissit de la fermentacion del sucre de cana per de vols entre Tolosa e París.
Locon
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Jos la sobeiranetat de la ostal d'Iranja-Nassau fins a la fin de la, ven de contunh la proprietat dels senhors dels Lyons de Bavincourt e a erigit en baronnie en 1714 en recompensa de servicis retuts per François-Ignace-Léonard dels Lyons.
Lo 27 de mai de 1940, al cors de l'atac sus Béthune per las tropas alemandas, los pòbles de Hinges e Locon quèn e los SS massacrent dels presoèrs angleses al masatge caseriu del Paradís a Lestrem.
L'origine du nom du village vient de sa situation en terre basse, du mot celte « loch » qui désigne un trou. Le nom de Locon apparaît pour la première fois sur un document de 1307.
Sous la souveraineté de la maison d'Orange-Nassau jusqu'à la fin du, elle devient ensuite la propriété des seigneurs des Lyons de Bavincourt et est érigée en baronnie en 1714 en récompense des services rendus par François-Ignace-Léonard des Lyons.
Le 27 mai 1940, au cours de l'attaque sur Béthune par les troupes allemandes, les villages de Hinges et Locon tombent et les SS massacrent des prisonniers anglais au hameau du Paradis à Lestrem.
Coolidge
Patronim
Coolidge es un nom d'ostal portat per:
Api
L'api (Apium graveolens L.), es una planta erbacèa bisannala de la familha de las Apiacèas, cultivadaée coma planta d'òrt per sas fuèlhas e sa raíç tuberizada consomadas coma legums.
A l'estat fer, buta al bòrd dels rius e dins de zonas umidas.
Varietats cultivadas
Ara près de 120 varietats d'api de rams e de 59 varietats d'api raba son inscrichas a catalòg europèu de las espècias e varietats.
Descripcion
vinheta|Api raba. vinheta|Api de copar. vinheta|Talh d'un ram d'api. vinheta|Api tal qu'es presentat mai sovent suls mercats.
Caracteristicas
donadas segon : [https://web.archive.org/web/20060207043607/http://perso.wanadoo.fr/philippe.julve/catminat.htm Julve, Ph., 1998 ff. - Baseflor. Index botanique, écologique et chorologique de la flore de France. Version : 23 avril 2004].
Alimentària
L'api (raba e fuèlha) es utilizada en cosina a l'encòp coma condiment e coma legum. Es allergèn per cèrtas personas.
L'api es fòrça pauc caloric (entre 12 e 20 quilocalorias per 100 gramas, es a dire 50 a 100 quilojoules). Selon unes autors, sa digestion consoma mai de calorias que l'aliment ne pòrta.
Sas fuèlhas jovas, finament ciseladas, pòdon servir a perfumar diferentas preparacions, coma las sopas e salsas. Lor gost, mai fòrt qu'aquesta del jolverd, remembra la api salvatge.
La raïç de l'api raba, de gost un pauc picant, se consoma cruda, raspada en remolada, o cuècha, per exemple gratinada, en sopa, en purèa o sautada.
Las granas son utilizadas per perfumar lo peisson e lo caulet-flòri, e pòdon, infusadas dins d'aigardent, donar una liquor.
Los ram e pelalha son de vegadas apondut al bouquet garni.
La sal mesclada amb l'extrach dels fruchs o de granas d'api, secadas e trissadas, es un condiment que pòt èsser utilizat coma sal a taula, parfumar los legums frèscs, las sopas e subretot lo chuc de tomata de coctèls.
Medicinala
Las proprietats alimentàrias de l'api son plan conegudas, mas ten tanben de vertuts medicinalas : las fuèlhas e las raices son depurativas, diureticas, carminativas, estomacalas, tonificantas. La planta es tanben censada èsser afrodisiaca.
Un aspècte rarament evocat es sa proprietat fotosensibilizanta subretot pels rais UV. Las fuèlhas d'api contenont de furanocoumarinas fototoxicas (psoralèn e sas formas metoxiladas xantotoxina e bergaptèna). Un contacte long amb la planta seguit d'una exposicion al solelh pòt provocar d'accidents cutanèus. Las dermatitas agudas son subretot observadas pels agricultors o los emplegats de las industrias de transformacion. Los riscs de fototoxicitat après ingestion son mai limitats. Es pasmens a vegada dangierós de s'expausar al solelh après aver manjat d'api. Lo risc es  de gravas brutladuras. La dangierositat es foncion de la dòsi consomada e de l'indici UV del moment.
L'api es ric en nitrats que se transforman en nitrits mercé a de bacterias de la boca. Segon un estudi en 2010, aquestes nitrits son implicats dins la vasodilatacion e la fluidificacion de la sang, çò que melhora lo flus de sang dins de zonas du cervèl que, amb le temps, son mens perfusadas. Una dòsi quotidiana d'api pòt possiblament prevenir la deméncia e la bassa cognitiva e melhorant aqueste flus sanguin cerebral. Los efièch sus la santat dels nitrats e nitrits pòdon tanben èsser negatius.
La Mandragòra
La Mandragòra (La Mandragola ) es une pèça de teatre de Nicolau Maquiavèl, escricha en 1520. Aquela pèça es una corta Farsa borlesca en 5 actes, un genre que prefigura lo teatre popular italian de la « commedia dell'arte » (sègle XVI).
Contèxte istoric
La Mandragòra es escricha en venjança contre los Medicis. A la casuda de la republica, Maquiavèl, aprèp que foguèt acusat de complòt contra los Medicis e caçat de Florença, qu'escriguèt Lo Prince (Il Principe) se permetent de donar de conselhs al cap de l’Estat sul melhor biais de governar. Esperava d'aquela mena que Laurenç II de Medicis li permetiá de tornar a Florença. Pasmens, Lorenç jamai cedèt. La Mandragòra li es doncas dedicada, mas es subretot una condamnacion satirica de la societat florentina de l’epòca. Es una caricatura, una polemica sociala. La Mandragòra es un còp de canon dins la societat. A aquela epòca, la politica èra dificila doncas la vida culturala tanben l’èra. Es per aquela rason que la comèdia a una originalitat fòrça particulara. Se distria de tot çò que se fasiá fins ara. Quitament la lenga sembla aver èsser creada per aquela comèdia e, mejans ela, Maquiavèl illustra son gost per la farcejada (la beffa ). Aquela comèdia es qualificada d’« unicum » : es unica, inimitabla. Maquiavèl d'esperel jamai produguèt una òbra tan bona qu'aquela.
Es clar que la pèça met en scèna l'essencial de la pensada maquiaveliana presentada dins Lo Prince. En efècte, los personatges simbolizan d'elements politics importants presentat dins lo libre. Atal, Callimaco representa la figura del prince entreprenent que vòl un ben al detriment d'un autre. Lucrezia representa aquel "ben" a aténher, es a dire un pòble a conquerir (Notatz que Maquiavèl s'adreça al començament de la pèça al pòble en afirmissent qu'ameriá qu'aquel siá seducha coma ela dins la pèça). Nicia representa, el, lo prince ereditari (o lo prince ancian) que cal conquerir lo ben. Lo fraire Timoteo representa, el, la Glèisa. Fin finala, se pòt plan segur veire dins la figura de Ligurio lo rusat conselhièr del prince, es a dire lo quite Maquiavèl.
L'accion
L’accion se pasa a Florença, en Toscana. L'eròi es un òme jòve, Callimaco Gaudagni, qu'acaba de passar vint ans en França, a París. Un amic mercand l’informèt qu'i aviá a Florença una femna fòrça bèla, Lucrezia, nòva esposa del ric Nicia Calfucci. Tornat dons sa vila natala, a pas mai qu’un objectiu a l'esperit: seduire la bèla Lucrezia.
L'intriga
Callimaco vòl abusar de la granda naïvetat de Nicia, borgés credul, que lo parelh maridat dempuèi 6 ans encara aguèt pas d’enfant e comença a desesperar de n'aver. Per capitar l'entrepresa de seduccion, emplega Ligurio, un cèrcadinar rusat, desgordit e malinhós. Primièr constat: Lucrezia es una femna austèra, que demòra alunhada dels plasers de la sociatat, e que jamai sortís de l'ostal levat per anar a la glèisa e se confessar. Los dos amics tentan d’abord d'en primièr convéncer Nicia de menar la seuna femna dins une vila termala, qu'èran las aigas reconegudas pels efèctes benefics sus la feconditat. Supausan que Lucrezia vendrá una presa mai aisida fòrça de l'ostal e de sa vila mas l’idèa plai pas gaire a Lucrezia.
L'estratagèma
L’entreprenent Ligurio imagina alara de far passar Callimaco per un grand mètge, especialistat de la fertilitat, recentament tornat de París. Ligurio fa comprendre a Nicia que lo « mètge » Guadagni coneis una pocion infalhible per la grossessa, una bevenda de mandragòra, una preparacion que la quita Reina de França auriá testada amb succés. Sol efècte secondari desplasent, lo primièr òme qu'apròcha la femna que aviá begut, morriá dins los 8 jorns seguents. L'estratagèma se tend, mas Lucrezia vòl pas s'alongar amb lo primièr vagabond vengut, emplegat coma victima expiatòria de la bevenda. Caldrá tota la conviccion d’una maire impacienta venir grand maire, e subretot de la Glèisa, mejans del fraire Timoteo aisidament corromput... Reconfortada pel fach que la volontat de Dieu èra segura, e que la Glèida, coma la maire, donava sa benediccion al cogoulatge coma al meurtre, Lucrezia se daissa pauc a pauc persuadar...
Batalha d'Arnemuiden
La batalha d'Arnemuiden se debanèt lo 23 de setembre de 1338 durant la Guèrra de Cent Ans. Es un combat navau oposant una flòta francesa de mai de 50 naviris a un convòi comerciau anglés de 5 unitats. Lei batèus anglés son capturats e leis equipatges son massacrats per lei venceires.
Le Carlar de Baile
Le Carlar de Baile (en francés Le Carla-Bayle) es una comuna foissenca situada dins lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Los abitants son los carlaneses. Es una anciana ciutadèla uganauda.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
S'apelava en francés Carla-Le Comte d'aquí a 1879. La prononciacion es [lekaɾ'la (ðe'βajle)]. La fòrma occitana segon Patrici Pojada es Le Carlar (de Baile). Las fòrmas ancianas son : illo alode de Carliago en 961, Castelario, cap a 1100, Castlar en 1118, Castilario en 1232, Castlario, Castrii Caslarii en 1242, Caslarium, Castlarium, Castrii Caslarii, Caslario, Caslarii en 1244, Castlarium, Caslarium en 1245, Caslario, villam de Castlardo en 1248, Caslarii en 1249, (villa de) Castellariis en 1256, (castrum de) Castlardo en 1263, Caslarium Comitis, Caslario en 1341-1342, del Carlar en 1425, Lo Carlar, cap a 1460 (Esquerrier). Segon Dauzat, Le Carlar ven del latin castellum ambe'l sufixe diminutiu -are. Segon Negre, Astor, los Féniés e d'autres, citats per Patrici Pojada, Le Carlar es una fòrma sincopada sortida del bas-latin castellare (castèl fòrt), derivada de castellum ambe'l neutre latin -are; l'evolucion es castellare > castelar > castlar > carlar (passatge de -stl- a -rl-). S'agís d'una residéncia senhorala fortificada. Per Joan Coromines, tanben citat per P. Pojada, l'origina es le latin castellares, collectiu plurau de castellum. Patrici Pojada accèpta las explicacions precedentas, mès considèra que castellare designa un grand castèl (en oposicion ambe la formulacion de Dauzat) e precisa que le mot occitan castelar (castelhar en Savartés, ambe palatalizacion, casterar en gascon) pòt demorar intacte, sense sincòpa, per designar de castèls o de lòcs, un còp lo castèl desrocat.
Istòria
Le Carlar èra del Comtat de Fois.
Dialectologia
Lo parlar del Carlar de Baile a de traits gascons :
Hilary Swank
Hilary Swank (n. 1974 en Nebraska) es una actritz americana de cinèma. Sos filmes mai coneguts son Boys Don't Cry e Million Dollar Baby.
Kore
Istòria
Lo nom de Coray apareis en lo cartulaire de Landevennec, jol nom de Choroe, al onzième sègle. A la meteissa epòca lo nom a anotat Coroe en lo cartulaire de Santa-Crotz de Quimperlé e en lo cartulaire dels Eglises de Kemper. Coray Èra jos l' aucupacion romaine una nœud de comunicacion importanta. Cèrts autors #que Jean-Pierre Brunterc'h, ne pensan que Coray es lo Corophesium mencionada en los Anals de Lausanne per l'an 818.
Vedèl
vinheta|Vedèl del genre e espècia Bos taurus, Victoria, [[Austràlia.]] vinheta|Vedèl asiatic, [[Índia.]] vinheta|Vedèl europèu, Maramureș. Vedèl es lo nom vernacular que designa lo bovid juvenil vivent o, après tuariá e transformacion pel productor o maselièr artesan o en usina, la vianda que'n sortís. La feme es la vedèla.
Kore
Istòria
Coray depen A la Mièja Edat, partiellement de la distincion de Laz #que çò cap de luòc n'es una ròca fortificada al mièg del bòsc de Laz, e partiellement del fief dels Avesques de Kemper #que possedisson una residéncia dins la Sala (uèi Salou), residéncia #que divèrsas fes al cors dels sègles servirà de refugi al capítol cathédral de Kemper, continuament sustot a un episòdi de peste #que #tocar Kemper en 1484.
Vedèl
Par extension, « vedèl » designa a vegada los joves de grands mamifèrs erbivòrs que portada a pas de nom especific
Kore
Istòria
Coray dépend au Moyen Âge, partiellement de la seigneurie de Laz dont le chef lieu est une roche fortifiée au milieu de la forêt de Laz, et partiellement du fief des Évêques de Quimper qui possèdent une résidence au Salle (aujourd'hui Salou), résidence qui plusieurs fois au cours des siècles servira de refuge au chapitre cathédral de Quimper, suite notamment à un épisode de peste qui toucha Quimper en 1484.
Vedèl
Alimentacion
vinheta|Vianda de vedèl en tajine. La vianda del vedèl es blanca a rosada segon lo biais d'abaliment. Es fòrça presada en cosina per sa finesa.
Tipes de vianda
vinheta|Tèstas de vedèl En Euròpa, las viandas de vedèl son definidas per l'edat de l'animal al moment del tuar. Sols los animals de 8 meses al mai pòdon se nomenar vrdèl per lor vianda.
Seguretat alimentària
La vianda de vedèl foguèt tocada dins los ans 1980 per d'escandals alimentaris coma lo vedèl amb ormònas.
Cuèr
Lo cuèr del vedèl (subretot aquel dels vedèls mòrt a la naissença) èra utilizat per la fabricacion de fulhets mai fin que lo pargamin (velin) e encara utilizat per la  d'obratges de luxe.
Simbòl
drecha|vinheta|Ascèta (sadhu) [[Indoïsme|indó amb un vedèl : Ls bovids, pichons, son comparats al solelh dins l'indoïsme.]] Dins las societats tradicionalas, lo vedèl es simbòl d'opuléncia (cf. lo Vedèl d'aur e lo Vedèl gras). La vianda de vedèl es encara considerada coma rafinada e luxuosa. E, lo cuèr de vedèl es signe de rafinament e de riquesa.
Indoïsme
Dans lo Rig Veda (1.113), tèxte sagrat de l'indoïsme, lo vedèl es vist coma lo Solelh nascut de la vaca Auròra.
Marlers
Marlé en picard (Marlers en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Geografia
La municipalitat se trucava Marles sus la mapa de Cassini. 160px|left
La commune s'appelait Marles sur la carte de Cassini. 160px|left
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Vocala semibarrada posteriora arredondida
La Vocala semibrarrada posteriora arredondida es una vocala que tròba dins qualques lengas parladas. Son simbòu dins l'alfabet fonetic internacionau es "o". Son equivalent X-SAMPA es "o" tanben. Dins las lengas qu'emplegan l'alfabet latin se representa generalament per una "o" (que pòt èsser accentuada). Pasmens, qualues lengas pòt representar aqueste sòn per quicòm mai.
En Occitan
En occitan, la [o] existís dins qualques parlars de Guiana, de Lemosin e d'Auvèrnhe. Es una alofòn de la [ɔ] quand aqueste darrièr s'escriu "ò".
Batalha d'Anvèrs (1914)
La batalha d'Anvers se debanèt dau 28 de setembre au 10 d'octòbre de 1914 dins lo relarg d'aquela vila. Opausèt l'armada alemanda a l'armada belga e a a la garnison de la vila. Après una resisténcia acarnada, lei Belgas foguèron menaçats d'enceuclament. Una partida capitèt de fugir vèrs França e lo rèsta deguèt intrar ai Païses Basses onte foguèt internat.
Konk-Leon
{{Infobox Comuna de França |carta=bre | nom2=Le Conquet / Konk-Leon | nomcomuna    =Konk-Leon
Au {{XVIe siècle}}, Le Conquet faisait partie de la sénéchaussée de Brest et Saint-Renan.
L'ancien village du Conquet a été créé sur le territoire de Lochrist en 1790 après le démembrement de l'ancienne paroisse de Plougonvelin.
Le Conquet est devenu chef-lieu paroissial en 1857. Autrefois il dépendait de l'évêché du Léon.
={{Bretanha}} {{ÉluDébut |Titre= Liste des maires successifs}} {{Élu |Début=1790 |Fin=1791 |Identité=Guillaume Thomas|Parti= |Qualité=Négociant en vins}} {{Élu |Début=1791 |Fin=1793 |Identité=François Monte|Parti= |Qualité=Boulanger, armateur}} {{Élu |Début=1793 |Fin=1795 |Identité=François Duvillard|Parti= |Qualité=}} {{Élu |Début=1795 |Fin=1795 |Identité=François Monte|Parti= |Qualité=Boulanger, armateur}} {{Élu |Début=1795 |Fin=1798 |Identité=Robert Menguy|Parti= |Qualité=}} {{Élu |Début=1798 |Fin=1800 |Identité=François Monte|Parti= |Qualité=Boulanger, armateur}} {{Élu |Début=1800 |Fin=1801 |Identité=Christien Joseph Creac’h|Parti= |Qualité=Négociant en vins, armateur}} {{Élu |Début=1801 |Fin=1808 |Identité=Jean Marie Le Guerrannic (père) |Parti= |Qualité=Négociant en vins, armateur}} {{Élu |Début=1808 |Fin=1809 |Identité=François Marie Pitot|Parti= |Qualité=Ancien capitaine de vaisseau}} {{Élu |Début=1809 |Fin=1824 |Identité=Jean Marie Le Guerrannic (père)|Parti= |Qualité=Négociant en vins, armateur}} {{Élu |Début=1824 |Fin=1828 |Identité=François Guillaume Le Hir-Quereon|Parti= |Qualité=Négociant}} {{Élu |Début=1828 |Fin=1837 |Identité=Jean Marie Le Guerrannic (père)|Parti= |Qualité=Négociant en vins, armateur}} {{Élu |Début=1837 |Fin=1843 |Identité=Charles Lombard|Parti= |Qualité=Militaire en retraite}} {{Élu |Début=1843 |Fin=1859 |Identité=Jean Marie Le Guerrannic (fils ) |Parti= |Qualité=Négociant en vins, armateur}} {{Élu |Début=1859 |Fin=1870 |Identité=François Marie Podeur|Parti= |Qualité=Cultivateur}} {{Élu |Début=1870 |Fin=1873 |Identité=François Benoît Tisier|Parti= |Qualité=Manufacturier à l'usine d'iode}} {{Élu |Début=1873 |Fin=1876 |Identité=François Marie Podeur|Parti= |Qualité=Cultivateur}} {{Élu |Début=1876 |Fin=1878 |Identité=Frédéric Alexandre Tissier|Parti= |Qualité=Manufacturier à l'usine d'iode}} {{Élu |Début=1878 |Fin=1888 |Identité=Faustin Rigollet|Parti= |Qualité=Négociant, armateur}} {{Élu |Début=1888 |Fin=1915 |Identité=Hyppolyte Levasseur|Parti= |Qualité=Manufacturier à l'usine d'iode}} {{Élu |Début=1915 |Fin=1935 |Identité=Hortensius Tissier|Parti= |Qualité=Manufacturier à l'usine d'iode}} {{Élu |Début=1935 |Fin=1942 |Identité=Joseph Tanniou|Parti= |Qualité=Forgeron}} {{Élu |Début=1942 |Fin=1944 |Identité=Louis Simon|Parti= |Qualité=Notaire}} {{Élu |Début=1944 |Fin=1945 |Identité=Jean Cann|Parti= |Qualité=Buraliste}} {{Élu |Début=1945 |Fin=1953 |Identité=Jean René Marie Lahalle|Parti= |Qualité=Cultivateur}} {{Élu |Début=1953 |Fin=1977 |Identité=Charles Minguy|Parti= |Qualité=Inspecteur des impôts}} {{Élu |Début=1977 |Fin=1979 |Identité=Georges Kermarrec|Parti= |Qualité=Pharmacien}} {{Élu |Début=1979 |Fin=1989 |Identité=Jean-François Le Borgne|Parti= |Qualité=Inspecteur des PTT}} {{Élu |Début=1989 |Fin=2001 |Identité=Christian Couture|Parti= |Qualité=Militaire en retraite}} {{Élu |Début=2001 |Fin=2008 |Identité=Gilbert Manac’h|Parti= |Qualité=Ingénieur TPE}} {{Élu actuel|Début=2008 |Identité=Xavier Jean|Parti=SE |Qualité=Informaticien de réseaux}} {{ÉluDonnées}} {{ÉluFin}}
Port de pêche
| sitweb= http://www.leconquet.fr | cp= 29217 | insee         = 29040 | cònsol        = Xavier Jean | mandat        = 2008-2014 | gentilici = Conquetois, Conquetoises (en francés) | alt mej= | longitud= -4.770556 | latitud= 48.358612 | alt maxi      = 51 | km²           = 8.45 }} Konk-Leon en breton ( Le Conquet / Konk-Leon en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Istòria
Lochrist (Dicha Treff de Lochrist Plouconvelen en 1527) es sens dobte una fondacion de las Templiers o dels Espitalaris de Sants-Texans de Jerusalem.
La prospérité del Conquet a a causa de lo sieu pòrt situat en lo anse de Poulconq (Poulconquet en 1398). Lo pòrt, fòrça ancian, #aver a sosténer maints de bancs de la part dels Angleses de 1313 a 1558… Per exemple, en 1543, Ambroise Engalanat, #qu'acompanha René de Rohan vengut defendre la  província, tròba « la populacion n'armes, lo tocsin en sonant de totas parts » en rason de la menaça d'un débarquement anglés fin finala escartat. N'aprofècha per descriure lo jòc de la luta bretonne alavetz ja practicada.
A, Lo Conquet fasiá partida de la sénéchaussée de Brèst e Sant-Renan.
L'ancian vilatge del Conquet a #èsser creat sul territòri de Lochrist en 1790 après lo démembrement de l'anciana parròquia de Plougonvelin.
Lo Conquet es vengut cap de-luòc paroissial l'an 1857. Antany El dépendait del évêché del Léon.
Lochrist (dite Treff de Lochrist Plouconvelen en 1527) est sans doute une fondation des Templiers ou des Hospitaliers de Saint-Jean de Jérusalem.
La prospérité du Conquet est due à son port situé dans l’anse de Poulconq (Poulconquet en 1398). Le port, très ancien, eut à soutenir maints sièges de la part des Anglais de 1313 à 1558… Par exemple, en 1543, Ambroise Paré, qui accompagne René de Rohan venu défendre la  province, trouve « la population en armes, le tocsin sonnant de toutes parts » en raison de la menace d'un débarquement anglais finalement écarté. Il en profite pour décrire le jeu de la lutte bretonne alors déjà pratiquée.
Au, Le Conquet faisait partie de la sénéchaussée de Brest et Saint-Renan.
L'ancien village du Conquet a été créé sur le territoire de Lochrist en 1790 après le démembrement de l'ancienne paroisse de Plougonvelin.
Le Conquet est devenu chef-lieu paroissial en 1857. Autrefois il dépendait de l'évêché du Léon.
Goldie Hawn
Goldie Jeanne Hawn (n. 1945 en Washington, DC) es una actritz americana de cinèma. Sos filmes mai coneguts son Cactus Flower e Private Benjamin.
Leforest
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Batalha de l'Yser (1914)
La batalha de l'Yser se debanèt dau 17 au 31 d'octòbre de 1914 pendent la Premiera Guèrra Mondiala. Opausèt una armada alemanda (12 divisions) a d'armadas belgas (8 divisions) e francesas (1 division e 1 bregada). Après de combats malaisats, la dubertura dei resclausas entraïnèt la fin de la batalha e l'estabilizacion dau front darrier l'Yser. La vila de Dunkerque e son pòrt demorèron sota lo contraròtle francés.
Leforest
Istòria
Ciutat decorada de la Crotz de guèrra 1914-1918.
Ville décorée de la Croix de guerre 1914-1918.
Ormoy (Nauta Sòna)
Ormoy  es una comuna francesa administrada per lo departament de la Nauta Sòna de la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sant-Marc'hell
Sant-Marc'hell en breton (Saint-Marcel en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha. .
Petrò Poroshenko
thumb|250px|Petrò Poroshenko Petrò Oleksíiovych Poroshenko (en ucraïnian: Петро Олексійович Порошенко; Bolhrad, oblast d'Odessa, 26 de setembre de 1965) es un entrepreneire e politician ucraïnian. Foguèt ministre dels afars estrangièrs del govèrn ucraïnian dirigit per Iólia Tymoshenko entre 2009 e 2010 e president de la Republica de 2014 a 2019.
Segon la revista americana Forbes, Poroshenko pòrta l'escais del "rei del chocolat" ja que possedís la famosa marca de chocolats Roshen, èra en 2011 la 13ena persona mai rica del país, amb una fortuna estimada alara a 866 milions de dollars.
Chassignolles (Endre)
Benleu Chassinhòlas (Chassignolles en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Endre e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Emma Stone
Emily Jean "Emma" Stone (n. 1988 en Arizòna) es una actritz americana de cinèma. Sos filmes mai coneguts son Birdman e La La Land.
Mulatu Teshome
thumb|Mulatu Teshome (2018) Mulatu Teshome Wirtu (en amaric, ሙላቱ ተሾመ), nascut en 1955 o en 1956, es òme politic etiopian, que foguèt de 2013 a 2018 president de la Republica democratica federala d’Etiopia,.
Batalha de Bzura
La batalha de Bzura se debanèt dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala dau 9 au 19 de setembre de 1939. Opausèt lei fòrças polonesas ai tropas alemandas. S'acabèt per una victòria importanta deis Alemands que poguèron destrurre un còrs important de l'armada polonesa que mau capitèt de jónher lo sector de Varsòvia per renfòrçar lei defensas de la capitala dau país.
Contèxte
Après lo començament de l'invasion alemanda, lei linhas defensivas polonesas foguèron rapidament rompudas. Au nòrd, lei Polonés se retirèron sus lo riu Bug e a l'oèst sus lo fluvi Vistula. Pasmens, lo II còrs d'armada polonés i foguèt destruch laissant a l'armada polonesa solament doas fòrças importantas sus lo sector dau riu Bzura. Una còntraofensiva i foguèt donc organizada per ajudar l'ofensiva supausada deis aliats francobritanics de Polonha. Leis atacas esperavan tanben aprofichar lei dificultats logisticas alemandas causadas per l'avançada rapida de sei fòrças e demenir la pression còntra Varsòvia.
La Chal
Toponimia
L'Abat Joan Chataing baila las fòrmas ancianas Calma, La Chalme (sègle XIV), La Chal (sègle XV) e La Chaux (sègle XVI).
Batalha de Bzura
Debanament
L'ataca polonesa comencèt lo 9 de setembre de 1939 còntra lo flanc de la X armada alemanda. Sosprenguèt leis Alemands que perdiguèron un sector important au nòrd d'Ozorków. Pasmens, gràcias a sa superiotat numerica, ataquèron l'arrier dei fòrças polonesas que deguèron modificar la direccion de son ataca. Lo 14, passèron Bzura e conquistèron Lowicz puei assaièron de se dirigir en direccion de Varsòvia onte lo sètge de la vila aviá ja començat. Leis Alemands organizèron una ofensiva saunosa per conquistar de posicions d'artilhariá fòrça favorablas sus la riba opausada de Vistula, blocar aqueu movement e enceuclar la totalitat dei fòrças polonesas que deguèron capitular lo 19 en causa de la manca de municions.
La Chal
Nòtas
<references group="N"/>
Batalha de Bzura
Consequéncias
En despiech de pèrdas importantas (8,000 mòrts e 50 carris destruchs), leis Alemands capitèron de destrurre lei darrierei fòrças polonesas importantas. Aquò li permetèt de concentrar de fòrças importantas còntra lo sector de Varsòvia e de Modlin que capitulèron respectivament lo 28 e lo 29 de setembre de 1939. Puei, poguèron s'ocupar dei darriereis unitats e fortalesas de l'armada polonesa que cessèt lo combat lo 6.
Le Carlar de Ròcafòrt
Le Carlar de Ròcafòrt (Carla-de-Roquefort en francés) es una comuna occitana de Lengadòc, situada dins lo departament d'Arièja e la region de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [lekaɾ'la ðerɔko'fɔɾt]. La fòrma occitana segon Patrici Pojada es Le Carlar de Ròcafòrt. Le nom es atestat en 1390 : Carlario de Rupeforti. Segon Dauzat, Le Carlar ven del latin castellum ambe'l sufixe diminutiu -are. Segon Negre, Astor, los Féniés e d'autres, citats per Patrici Pojada,Le Carlar es una fòrma sincopada sortida del bas-latin castellare (castèl fòrt), derivada de castellum ambe'l neutre latin -are; l'evolucion es castellare > castelar > castlar > carlar (passatge de -stl- a -rl-). S'agís d'una residéncia senhorala fortificada. Per Joan Coromines, tanben citat per P. Pojada, l'origina es le latin castellares, collectiu plurau de castellum. Patrici Pojada accèpta las explicacions precedentas, mès considèra que castellare designa un grand castèl (en oposicion ambe la formulacion de Dauzat) e precisa que le mot occitan castelar (castelhar en Savartés, ambe palatalizacion, casterar en gascon) pòt demorar intacte, sense sincòpa, per designar de castèls o de lòcs, un còp lo castèl desrocat. Lo determinant es la comuna vesina, Ròcafòrt.
Boisney
Boisney en normand (Boisney en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Marc Martin
Marc Martin (1930) es un istorian dei mèdias francés. Foguèt professor a l'Universitat Paris X Nanterre.
Henry d'Estienne
Henry Claude d'Estienne, nascut a Concas de Lengadòc lo 1èr d'agost de 1872 e mòrt a París l'11 de març de 1949, es un pintor, membre de l'Acadèmia de las bèlas arts. Format a l'Escòla nacionala superiora de las bèlas arts de Paríx e escolan de Jean-Léon Gérôme, es retrachista e orientalista.
Jovença
Henry d'Estienne nasquèt lo 1èr d'agost de 1872 a Còcas d'Auda, al nòrd Carcassona. Es le filh de François d'Estienne (1834-1905), esculptor ebenista e director d'escòla d'esculptura, e de Marie Julie Joséphine Guyot (1836-1878) son esposa. A l'estat civil, es nomant « Henri Claude » mas utiliza l'ortografa « Henry » a partir de 1893 per sa participacion al salon dels artistas franceses. Eissit d'una vielha familha nòbla descndent de Guillaume Estienne, dich Cap de Buòu, castelan de Concas al sègle XIII, Henry d'Estienne utilizava l devis familhala Fortis, honor et fides (« Coratge, onor e fei »).
Lo jove Henry d'Estienne fa d'estudis al licèu de Carcassona, puèi a aquel de Montpelhièr. Incitat per son paire el meteis artista, is'installa a París e seguís dins los ans 1887 de leissons a l’escòla Nacionala de las arts decoratius e estudia per fin finala anar a l'escòla nacionala superiora de las bèlas arts coma escolan de Jean-Léon Gérôme. Acaba en 1898. Conéis un cèrt succès amb la crompa de son quadre titulat Grand'Mère per l'Estat francés.
Exposicion universala e Salon dels artistas franceses
La carrièra de pintor de Henry d'Estienne es marcada per sa primièra participacion à l'Exposicion universala de París de 1900. Recep del ministèri de las Colonias una comanda de dos quadres per la segonda sala de l'ostalet de la Còsta de las Somalias, sa participacion es premiada per una medalha de bronze. Mas es subretot una pintura titulada Jeune Malade mandada ongan al Salon dels artistas franceses que lancèt sa carrièra : aquela pintura, representant una joventa malauta velhada per vielha femna a son cabèç, obten una borsa de viatge d'un an del ministèri de l'Instruccion publica e de las Bèlas Arts.
Viatges a l'estrangièr e pintor de l'Orient
Henry d'Estienne se marida a 27 ans amb Marie-Angélique Tirefort lo 28 de junh de 1900 abans de partir per un viatge a l'estrangièr pendent un an. Vista Venècia puuèi lo Marròc, l'Argeria, la Tunisia, la Sicília e l'Espanha. Aquel viatge foguèt a l'origina de la vocacion orientalista :
Pintor de la Bretanha e retrachista
L'artista es un pintor conegut de la Bretanha ont demora regularament,. Fa fòrça pinturas de la Bretagne a partir de 1903, coma: Sa clientèla es variada: lo rei Foad d’Egipte crompa de quadre bretons del pintor.
Henry d'Estienne es fin finala un rechachista d'un grand classicisme. En mai dels retrach dels membres de sa familha, d'amics o de comanda, pench de subjèctes eissit de sos dos tèmes preferits: l'Orient e la Bretanha.
Darrièras annadas
Morís l'11 de març de 1949 a París, pauc de temps après son esposa. Son òbra variada es caracterizada, ja de son vivant, per un grand espandiment de sas peinturas: i a de sas pinturas en "Suècia, Argentina, EUA, Argeria, Egipte" e dins "fòrça païses europèus, amb Russia".
Andrej Babiš
Andrej Babiš (n. lo 2 de setembre de 1954 a Bratislava) es un òme d’afars eslovac de nacionalitat chèca, e un politician chèc. Lo 13 de decembre de 2017, en seguida de la victòria del partit ANO a las eleccions legislativas, ven cap del govèrn de Chequia.
Peret (Erau)
Peret (Péret en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : loco quem vocant Pered, terminio de Pered en 1077-1099 (identificacion malsegura), manso de Peret en 1175, territorio de Pereto en 1207, prior de Pereto en 1323, a Pezet (sic) en 1380, Peret en 1571, Peres en 1622, Peret en 1643, 1740-60, 1770-1772 (mapa de Cassini).
Segon Dauzat e Rostaing, Peret ven del latin petra, « pèira, ròc, montanha », amb lo sufixe collectiu -etum ; segon Hamlin, Peret ven del latin piretum, derivat de pirum, amb sufixe collectiu, « luòc plantat de perièrs ». Jean-Pierre Chambon precisa que lo latin piretum es inatestat, çò que càmbia pas res al sens.
Luigi Einaudi
Luigi Einaudi (n. 24 de març de 1874 - m. 30 d'octobre de 1961) economista e òme politic, foguèt president d'Itàlia entre 1948 e 1955.
Camp del Vernet
vinheta|camp, vista aeriana, 1942 Lo camp del Vernet d’Arièja èra un camp d'internament francés situat sus la comuna del Vernet en Arièja, sul bòrd de la RN 20, al nòrd de Pàmias; foguèt creat en 1939, d'en primièr per internar los republicans espanhòls fugissent après la desfacha pendent la guèrra civila. Tanquèt en 1944.
Istoric
vinheta|Reconstitucion del camp en maqueta.
Un camp de refugiats espanhòls
Lo camp del Vernet foguèt utilizat per amassar los 12 000 retirats espanhòls de la Division Durruti a partir de 1939, après la desfacha de la Segonda Republica Espanhòla. A la declaracion de la Segonda Guèrra mondiala, los estrangièrs « indesirables », los intellectuals antifaicistas, los membres de las Brigadas internacionalas son internats al Vernet dins de condicions terriblas descricha per l’escrivan Arthur Koestler, d'esperèl internat al Vernet d'octobre de 1939 a genièr de 1940 (La Lie de la terre ). vinheta|Cimentèri memorial.