cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Messorga romantica e Vertat romanesca
Tèma
Analisant de tras la filosofia e la grand literatura, e en particuliar la deus grands romanciers dempuèi Cervantès tant qu'al segle XIX, René Girard desvelopa e demostra la soa teoria que lo desir uman siá essencialament imitatiu e siá un produch de l'orgòlh, de la vanitat de cadun. Segond el, solas aucunas grands òbras que sona romanescas an pogut despassar nòstres prejudicats romantics d'autonomia e de libertat individualas per tocar a la nòstra mai negada vertat que, se seguissèm la nòstra vanitat, vivèm mai e mai « per nos provar aus autres », val-a-dire pels autres, e qu'aqueste jòc inconscient nos entraina pauc a pauc a viure « a costat de sé », çòmentre que nos condus a asirar, adorar e copiar los autres. Aquesta folia ont que nos condus la vanitat s'ilustrariá particuliarament dins la literatura romanesca (la que son autor a despassat los séus prejudicats romantics), coma Don Quichòte e Emma Bovary que venon fol e malaürosa a imitar los propris heros de lecturas, o coma lo snob de Proust o l'òme del sota-sòl de Dostoievski, los que vivon possedats e, en la fin, asservits, a d'autres qu'asiran e vòlon impressionar.
Segond Girard, aquesta descobèrta possedís tanben un aspecte istoric, non es pas solament una vertat morala e antropologica eternala : lo desvelopament de l'egalitat entre los òmes e de la democracia dins lo monde dempuèi la Revolucion francesa es tanben responsable d'una agravacion d'aqueste mal ontologic : Stendhal, Flaubert, Proust e en la fin Dostoievski ilustran, dins los propris grands romans, lo desvelopament deus sentiments que Stendhal apelava modernes durant tot lo segle XIX : la jalosia, l'enveja e l'òdi impotent.
Mur de Berlin
Memorial del mur de Berlin dins la Bernauer Straße
Lo memorial presenta un fragment de 64 mètres de mur e de No Man's Land, limitats per doas immensas parets d'acièr, nautas de 6 mètres e plantada en angle drech. Los costats exteriors sont rovilhats (associacion al ridèl de fèrre. Las fàcias interioras, que forman un angle drech amb lo mur, son en acièr inoxidable polit, çò que ne f d'immenses miralhs, onte lo mur se rebat a l'infinit.
Organizacion de l'espaci urban berlinés aprèp la casuda del Mur
La casuda del Mur cambièt fòrça lo trafec de l'aglomeracion. Se circula sens problèma d'èst cap a l'oèst suls malhums metropolitans modernizats dins los ans 1990. La listra frontièra se vei encara bien per de grands espacis vuèits. La larga traucada se nomena ara la « dralha dels Murs ». Dins lo centre vila d'abans densament bastit, aquela dralha venguèt espacis d'utilitat publica amb pargues e luòcs de memòria. La novèla gara central foguèt inaugurada dins l'ancian no man's land en mai de 2006.
Pasmens, lo Mur, es a dire lo clivatge entre Berlin Oèst e Berlin Èst, es totjorn present. A l'Oèst, las autoritats conservèron de marcas del passat nazi coma los rèstes de la glèisa commemorativa de l'emperaire Guilhèm (Kaiser Wilhelm). Sul Reichstag, encendiat en 1933, la vòlta de veire concebuda per Norman Foster simboliza la democracia alemanda que se vòl transparenta. A l'Èst, la RDA daissèt cap de traça del nazisme..
Las arquitectonicas de las doas partida la vila son tanben plan diferentas. Berlin Oèst compta de vastes espacis de camp perque son enclavament dins la RDA arrestèt l'expansion demografica e economica. Dins la la RDA, que Berlin èra la capitala, se desirèt far de la vila una mòstra del socialisme amb l'Alexanderplatz e la construccion de banlègas « grandiosament repetitivas ». L'estatuària socialista demòra çá que là a Berlin Èst amb Marx, Lenin, la faucilha e lo martèl.
Dempuèi la casuda del Mur, lo desvolopament economid de Berlin demòra modèste e inferior a la esperança. L'illa dels musèus, ancianament a Berlin-Èst, venguèt un naut luòc toristic mas los comèrcis se desvolopèron pas a l'entorn. .
Eta Carinae
Eta Carinae es un sistèma estellar d'au mens doas estèlas situada entre 7,000 e 10,000 ans lutz de la Tèrra dins la constellacion de la Carena. Assosta una estèla supermassísa que sa massa es estimada entre 100 e 200 massas solaras. Fa partida deis estèlas pus importantas qu'es coneguda a l'ora d'ara.
Klang
Klang es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La municipalitat a bastit sus las ruïnes d'un important vilatge d'origina gallo-romaine. Ela dépendait de l'anciana província de Lorraine cedida a la França en 1661. Preséncia de vestigis d'un esperó barrat de l'epòca gauloise encara plan visibla en bòsc communale.
La commune est construite sur les ruines d'un important village d'origine gallo-romaine. Elle dépendait de l'ancienne province de Lorraine cédée à la France en 1661. Présence de vestiges d'un éperon barré de l'époque gauloise encore bien visible en forêt communale.
Diocèsi de Condòm
La diocèsi de Condòm (en latin: Dioecesis Condomiensis) èra una diocèsi de la Glèisa catolica que durèt de 1317 a la Revolucion e au Concordat.
Administracion
La diocèsi èra devesida en quatorze conferéncias:
Territoire
.
Istòria
La diocèsi estot creada per Joan XXII lo 13 d'agost de 1317, per la bulla Salvator noster sus la partida meridionala de la diocèsi d'Agen. La delimitacion èra Garona.
La glèisa catedrau èra la de Sent Pèir de Condòm.
L'avesque èra suffraganèu de l'arquevesque metropolitan de Bordèu.
La diocèsi estot suprimida per la Constitucion civila deu clergat e tanben peu Concordat de 1801 e tornè a la diocèsi d'Agen. Quan creèn lo departament de Tarn e Garona, en 1808, ua partida de l'anciana diocèsi estot destacada de la diocèsi d'Agen e incorporada a la diocèsi de Montalban, que tornèn crear. Quan tornèn crear l'Archidiocèsi d'Aush (concordat deu 11 de junh de 1817 e bulla Paternae caritatis deu 6 d'octobre de 1822), ua partida i estot incorporada, la qu'èra deu departament de Gers.
Gàllia cisalpina
vinheta|300x300px| Mapa de la mitat nòrd de l'[[Itàlia romana|Itàlia jos August, après la reforma de l'an 7 l'Itàlia aviá estat divisada en 11 regions administrativas. La Gàllia Cisalpina correspondava a las regions seguentas: Ligúria, Transpadana, Emília e Venècia e Ístria.]] La Gàllia cisalpina (Latin: Gallia Cisalpina, Gallia Transpadana, Gallia Citerior, Provincia ariminum o Gallia togata) es la partida de la Gàllia que cobrissiá l'Itàlia del Nòrd. Èra atal nomenada pels Romans a causa de sa posicion en dejós dels Alps (per opposicion a la Gàllia transalpina, s'espandissent al delà).
Terminologia
Gallia cisalpina es utilizat per Juli Cesar dins sos Comentaris sus la Guèrra de las Gàllias ; Gallia citeror, l'es per Ciceron dins son discors sus las províncias consularas e tanben per Sueton dins sa Vida dels dotze Cesars.
Localizacion
esquèrra|vinheta|300x300px|Localizacion aproximativa de la Gàllia cisalpina Lo territòri de la Gàllia Cispadana cobrissiá aproximativament los actuals territòris seguents: Lo territòri de la Gàllia Transpadana Etrabon, "Geografia", Libre V, 1, 4 cobrissiá aproximativament los actuals territòris seguents: Sas limitas topograficas essent:
Estatut
La val de Pò foguèt romana dempuèi la fin del sègle III Abc, mas foguèt sonque en -81 que la província de Gàllia cisalpina foguèt creada.
La Gàllia cisalpina èra administrada per un propretor. Èra governada dempuèiMutina (uèi Modena). La província es annexiada a l'Itàlia vèrs -42/43 jol segond triumvirat. Los poètas Virgili e Catul e tanben l'istorian Tit Livi èèran natius d'aquela província.
Expandiment celtic dels sègle IV e III AbC
alt=Carte de l'actuelle Italie du nord et des peuples qui l'habitait au temps de la Gaule cisalpine.|vinheta|Los pòbles de la Gàllia cisalpina al sègle IV AbC Alara que lo Mond cèlta aparéis globalament estable a la mitats del millènari I AbC, los sègles IV e III AbC veson d'importants grops cèltas far moviment cap a la val Padana, la Panònia, lo bacin dels Carpats, los Balcans e la Grèce puèi l'Asia Minora,.
Al començament del sègle IV AbC se produch l'invasion celticq en Itàlia, demorada celèbra a causa de la victòria emportada en -387 suls Romans a l'eissida de la batalha de l'Allia e de l'episòdi de Las aucas del Capitòli seguit del celèbre « Vae victis » lançat per Brennos als vencuts. De grops migrants de Senones, Bois, Lingons e Cenomans s'establisson en fòrça en Itàlia del Nòrd. A costat dels Insubres e Taurins, autres pòbles celtics ja establits, constituisson la Gàllia transpadana. esquèrra|vinheta|« Galleses en vista de [[Roma », segon Évariste-Vital Luminais (Musèu de las bèlas arts de Nancí)]] Al meteis temps se debana l'Invasion celtica en Panònia, primièra estapa d'un espandiment mai vast cap al Bacin dels Carpats que testimònian fòrça tombas descobèrtas sul territòris de l'actuala Ongria. Vèrs -279, la Granda expedicion commandada pel Segond Brennos penètra en Tessàlia, fòrça lo Pas dels Termopils e marcha sus Dèlfes. L'un dels grops cèltas partits envasir la Grècia s'installa al retorn del confluent de la Sava e del Danubi per far nàicer los Escordics. D'autres grops s'establisson en Tràcia per i fondar le Reialme de Tilis. Un darrièr grop passa al servici de Nicomedes I, rei de Bitínia, qui l'installa en Anatolia ont fonda le Reialme galat,.
Començament del sègle III AbC.
vinheta|« Pilhards Galleses », segon Évariste-Vital Luminais (Musèu d'Art e d'Istòria de Langres) La Tresena guèrra samnita vei la desfacha de la coalicion constituida pels Senones, Samnitas, Etruscs e Ombrians devant los Romans a la Batalha de Sentinum en -295. Malgrat aquela desfacha a que son associats los Senones, los Cèltas de Gàllia cisalpina capitan a conténer los Romans al prètz de las batalha d'Arretium en -284 e del Lac Vadimon en -283.
Fin del sègle III AbC.
Amb sa victòria de Primièra Guèrra Punica, Roma es liura de contunhar la conquista del territòri dels Senones. Per o far, conclutz de tractats d'alliança amb los Venèts e los Cenomans. Malgrat lor pugnacitat, los Senones devon se retirar d'Etrúria e se replegar sus la val Padana en -232. Ongan, lo Senat roman, sus proposicion de Flaminin, vòta una lei sul partatge de las tèrras d'aqueles darrièrs. En -226, los Bois e ls Insubres obtenon lo renfòrt dels Gesats. Roma fa alara aplicar los tractats conclusits amb los Venèts e los Cenomans que lèvan una armada d'unes 20 000 òmes per s'opausarr als Insubres. En -225, aqueles darrièrs empòrtant la Batalha de Faesulae. Pendent la retirada, son desfach per una segonda armada romana au Cap Telamon. En -224, las legions romanas investisson lo territòri dels Bois que capitulan. En -223/-222, los Insubres son desfach a la bataille de Clastidium. En -222, Publi Cornèli Escipion e Marc Claudi Marcèl prenon Mediolanum, après aver tuat lo cap dels Gesats Viridomar, e se rendon los Insubres. esquèrra|vinheta|Ducarios decapita Cai Flaminin Nepos a la batalha del lac Trasimèna (segon Joseph-Noël Sylvestre / Musèu de las bèlas arts de [[Besièrs)]] Malgrat aquel succès militars, la Republica romana sometèt pas totalament la Cisalpina. Pendent la segonda guèrra punica, los Cèltas cisalpins se ligan a Cartage, levat los Taurins s'essent oposats al passatge de las tropas d'Annibal sus lor territòri. La resisténcia cèlta s'afirma als costats dels cartagineses, coma a la Batalha du lac Trasimèna vesent entre autre los Cònsol roman Cai Flaminin Nepos tuat pel cavalièr insubre Ducarios.
Sègle  II AbC
drecha|vinheta|217x217px|[[Casco|Cassco gallés cisalpin de bronze (sègle II AbC)]] L'ieissida de la segonda guèrra punica qu'aviá as estat favorabla a la Cisalpina gallesa, los Romans desfan de nòu los Cèltas a Bedriacum en -200, batalha a l'eissida de que los sols Bois e Insubres opausan una resisténcia. Après la reddicion d'aqueles darrièrs a Mutina en -194, los Bois resistisson fàcia a Roma fins a -191. Alara, la Gàllia cisalpina cai jos la dependéncia de la Republica romana.
Romanizacion
La primièra forma de romanizacion de la província es la creacion de Via Flaminia en 220 AbC pl censor Flaminin. Aquela via, ligan Roma a l'Adriatica, correspond a l'itinerari qu'aviá estat seguida per la legions romanas al començament del sègle III per se dirigir dempuèi Ómbria cap al territòri dels Senones. Las primièras ciutats de Drech latin fondadas en Cisalpina son Plasença e Cremona en -219.
En -73, Espartac desfach la legion de Gai Cassi Longin sul territòri de Cisalpina, que ven en -81 la Provincia ariminum administrada per un propretor. Vers -42, es integrada a l'Itàlia romana,.
Damery (Sòma)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Curlu
Curlu (Sonme) en picard (Curlu en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Geografia
La municipalitat a traversat, en defòra de la zòna urbanisée, pel cors de la Soma.
La commune est traversée, en dehors de la zone urbanisée, par le cours de la Somme.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Antoinette De Curlu & Antoine de Haynin de Warlaing : S'i es agut polemicas en los documents ancians, es d'ara endavant possible de trancher definitivament aicí amb :
La Sentence de l'Eleccion d'Art&eacute;s (1609) a permeses de levar amb precision la descendència de Antoine & de Antoinette si&aacute; deu dels onze mainats, d'establir que lo mainat en mancant es una filha e de la supausar probablament mòrta jove :
La généalogie d'aquela familha a #èsser tractada per de Sars de Solmont jos la siá referéncia 124/210.
Antoinette de Curlu & Antoine de Haynin de Warlaing : S’il y a eu polémiques dans les documents anciens, il est désormais possible de trancher définitivement ici avec :
La Sentence de l’Élection d’Artois (1609) a permis de dresser avec précision la descendance d'Antoine & d'Antoinette soit dix des onze enfants, d’établir que l’enfant manquant est une fille et de la supposer probablement morte jeune :
Nòtas
<references group=N/>
As You Like It
vinheta|La primièra pagine de As You Like It del First Folio de las pèças de Shakespeare-, publicat en 1623 As You Like It (A vòstre gaug) es una comèdia pastorala de William Shakespeare que seriá estat escricha en 1599 e publicada pel primièr còp dins lo First Folio en 1623. La data de la primièra representacion publica es pas segura, foguèt suggerit que se debanèt a Wilton House en 1603.
Istoricament, lo ton de la critica a variat, de criticas tròban que la pèça es una òbra de grand meriti e d'autres penson que l'òbra es aquela de mendre qualitat de Shakespeare. La pèça demora un succès d'audiença e foguèt adaptada per la ràdio, cinèma, e comèdia musicala. Foguèt una pèça fovorita per d'actors celèbres coma Vanessa Redgrave, Juliet Stevenson, Rebecca Hall, Helen Mirren, e Patti LuPone dins lo ròtle de Rosalind e Alan Rickman, Stephen Spinella, Kevin Kline e Stephen Dillane dins lo ròtle de Jaques.
Personatges
L'ostal del defunt Sir Rowland de Boys:
La cort exiliada de Duke Senior dins lo bòsc d'Arden:
Pòble campanhòl dins la forèst d'Arden:
D'autes personatge:
Sinòpsis
vinheta|300x300px|La scèna de la luta de As You Like It, Francis Hayman, c. 1750 La pèça se debana dins un ducat en França, mas la majoritat de l'accion es localizada endacòm nomenat Bòsc d'Arden. Benlèu son las Ardenas, una region forestièra cobrissent un airal situat al sud oèst de Belgica, oèst de Luxemborg and nòrd èst de França, o Arden, Warwickshire, près de la vila d'origina de Shakespeare, d'ont ven sa familha mairala—que mai se nomenava Arden.
Frederick a usurpat lo ducat e exilia son ainat, Duke Senior. La filha de Duke Senior, Rosalind, foguèt autorizada de demorar a la cort qu'es amiga pròcha e cosina de la filha unica de Frederick, Celia. Orlando, un jove gentilòme del reialme que al primièr agach s'enamorèt de Rosalind, es forçat de fugir l'ostal après que foguèt persecutat per son ainat, Oliver. Frederick s'encolèra e fòrabandís Rosalind de la cort. Celia e Rosalind decidisson de fugir emsems accompanhadas del fòl de cort, Touchstone, Rosalind travestida de jovent e Celia desguisada en dama paura.
Rosalind, ara travestida en Ganymede (Ganimedes es lo page persona de Jupitèr), e Celia, ara desguisada en Aliena ( estrangèr en Latin), arriban dins l'arcadian Bòsc d'Arden, ont lo Duc exiliat ara demora amb de partisans, que "Lo melancolic Jaques," un personatge malcontent, que nos es introduch plorant sus la tuariá d'un cèrvi. Ganymede e Aliena encontan pas sul pic lo Duc e sos companhs. Mas, tencontran Corin, un superficiari apaurit ofrant a la crompa l'ostalet simple de son mèstre. esquèrra|vinheta|Audrey per Philip Richard Morris Orlando e son servicial Adam, mentretant, tròba lo Duc e son òme e vivon ensems e afichan de poèmas d'amor simplistes per Rosalind dins los arbres. (Lo ròtle d' Adam auriá estat per Shakespeare, quitament s'aquel dich seriá apocrif.) Rosalind, tanben enamorada d'Orlando, l'encontrant coma Ganymede e pretend li conselhar de lo garir de l'amor. Ganymede dich que "el" prendrà la plaça Rosalind e que "el" e Orlando pòdon gausir de lor relacion.
La pastora, Phoebe, que n'es enamorat Silvius, s'enamora de Ganymede (Rosalind mascada), alara que "Ganymede" de contunh mòstra que "el" s'interesta pas a Phoebe. Touchstone, mentretant, s'enamorèt de la motuda pastora, Audrey, e ensag de la cotejar, mas que fin finala foguèt obligat de se maridar. William, un autre pastor, ensag tanben de se maridar amb Audrey, mas es arrestar per Touchstone, que lo menaça "cent e cinquanta còps."
Fin finala, Silvius, Phoebe, Ganymede, e Orlando se trapan ensems per saber qui entre eles obtendra qui. Ganymede dich que resolverà lo problèma, Orlando promés de se maridar amb Rosalind, e Phoebe promés de se maridar amb Silvius se pòt pas se maridar amb Ganymede.
Fonts
La font dirècta e immediatde As You Like It es lo Rosalynde de Thomas Lodge, Euphues Golden Legacie, escrich en 1586-7 e publicat en 1590. L'istòria de Lodge es basat sus "The Tale of Gamelyn," falsament atribuit a Geoffrey Chaucer e a vegadas imprimat amb los Canterbury Tales. Pasmens se la primièra impression se fa en 1721, "Gamelyin" deuriá aver existit en manuscript a l'epòca de Shakespeare. Es plan possible que Shakespeare l'aurà pas legit, mas Lodge deu aver bastit sa romança pastorala sus la basa de "Gamelyin," li donant una basa pastorala e la vena sentimentala foçada mai al vam a l'epòca. Lo conte dona d'intrigas entrelaçadas, e prepausa totes los personatges levat Touchstone e Jaques. vinheta|Una aquarela: Orlando aficha de pèmas d'amor suls arbres del bòsc d'Arden. D'autres an suggerits dos autres manlèus minors. lo primièr es del Poly-Olbion de Michael Drayton una descripcion poètica d'Anglatèrra, mas i a pas de pròva que lo pèma aviá estat escrich abansAs You Like It. La segonda font seriá The Historie of Orlando Furioso de Robert Greene, jogada a partir de 1592. Es suggerit que Shakespeare pren l'idèa d'Orlando oscant lo nom de sa dama dins la rusca dels arbres d'aquesta pèça, mas un amorós oscant de poèmas d'amor dins las ruscas es tanben dins lo poèma de Lodge.
Data e tèxte
esquèrra|vinheta|La primièra pagina de As You Like It, imprimada dins lo Second Folio de 1632 As You Like It foguèt imprimit pel primièr còp dins la collecion de las pèças de Shakespeare, conegut coma First Folio, en 1623. I a pas de copiá dins in Quarto, qu'aquela pèça es mencionat pels estampaires del First Folio d'entre aquestes que "èra pas de per abans dintrat per d'autres òmes." Amb de mejans de pròva, extèrnes e intèrnes, la data de composicion de la pèça foguèt aproximativament fixada a un periòde entre la fin de1598 e la mita de 1599.
Pròvas extèrnas
As You Like It dintrèt dins lo registre de la Stationers' Company lo 4 d'agost de 1600 coma una pèça "to be stayed" (en suspens), es a dire, not publicada fins a que la Stationers' Company siá convencuda que l'editor al nom de que la pèça dintrèt serà pas mai disputat pel proprietari del copyright. Thomas Morley's First Book of Ayres, publicat a Londres en 1600 conten un aranjament musical per la cançon "It was a Lover and his Lass" (Èra un amorós e sa gojata) de As You Like It. Aquesta pròva implica que la pèça ja existissiá d'un biais o d'un autre abans 1600.
Tanben sembla qu'aquesta èra escricha après 1598, que Francis Meres ne menciona pas dins son Palladis Tamia. Pasmens se dotze pèças son listadas dins Palladis Tamia, èra un inventari incomplèt de las pèças de Shakespeare a aquela data (1598). Lo novèl Globe Theatre dubriguèt uns còps a l'estiu de 1599, e la tradicion dich que la devisa del teatre nòu èra Totus mundus agit histrionem—traduch en "all the Globe's a stage" (lo mond entièr (glob) es teatre) —reson de la celèbra frasa de Jaques "All the world's a stage" (II.7). Aquesta pròva pausa Setembre de 1598 e Setembre de 1599 coma l'encastre temporal en que la pèça seriá estat escricha.
Pròva intèrna
Dins l'Act III, v, Phoebe fa referéncia a "Whoever loved that loved not at first sight" (Qui amava qu'amava pas al primièr agach) venent de Marlowe, "Hero and Leander," que foguèt publicat en 1598. aquesta frasa, pasmens, data de 1593 alara que Marlowe èra assassinat, e lo poèma benlèu circulèt dins una forma inacabada abans que lo completèt George Chapman. Es çò que suggerís Michael Wood (In Search of Shakespeare) que los mots de Touchstone, "When a man's verses cannot be understood, nor a man's good wit seconded with the forward child understanding, it strikes a man more dead than a great reckoning in a little room," (Quand los verses d'un òme pòdon pas èsser compreses, quitament amb lo bon esperit d'un òme sostengut amb lo biais de comprene de l'enfant qu'èra, tusta un òme mai mòrt qu'un grand compte rendut dins una pichona pèça) fa allusion a Marlowe. Segon l'enquèsta sus sa mòrt, Marlowe foguèt tuat dins una bagarra seguent un embolh al subjècte del pagament d'un deute dins una pèça d'un ostal a Deptford, tengut per la veusa Eleanor Bull en 1593. La publicacion de postum en 1598 de Hero and Leander reviscolèt l'interèst per son òbra e la circumsténcias de sa mòrt. Los mots de Act IV, i, dins lo dicors de Rosalind, "I will weep for nothing, like Diana in the fountain," (Plorarai per de res, coma Diana dins la font) pòt far referénia a una representacion en alabastre de Diana installada a Cheapside en 1598. Tanben, se pòt remembre que Diana es mencionanda per Shakespeare al mens dins detz autras pèças, es soven representat dins los mites e las arts dins son banh. Diana èra un epitèt per la Reina Elisabèt I pendent son regne, tot coma Cynthia, Phoebe, Astraea, e Verge Mariz. Tanben i a d'anacronismes, coma lo personatge segondari Sir Oliver Mar-la referéncia possibla del tèxte a la controvèrsia de Marprelate que se debanèt entre 1588 e 1589. Se basant sus d'aquesta referéncia, sembla As You Like It seriá estat compausat en 1599-1600, mas demora impossible de lo dire amb certitud.
Analisi e critica
vinheta|Rosalind per Robert Walker Macbeth Los cercaires demorèron lontemps en desacòrdi suls merites de la pèça. George Bernard Shaw se planh que As You Like It manca del grand sens artistic que Shakespeare èra capable. Shaw amava pensar que Shakespeare escriguèt la pèça coma simpla dicertiment popular. Tolstoy s'opausèt a l'immoralitat dels personatges e las pitrariás de contunh de Touchstone. D'autres criticas trobèron una granda valor literària de l'òbra. Harold Bloom èscriguèt que Rosalind es un dels personatges femenin mai grand e capitat de Shakespeare. Malgrat las discucions critica, la pèça demora una de la comèdias de Shakespeare mai sovent jogadas.
Los reviraments de genre rafinat dins l'istòria prenguèt un interés particular pels criticas modèrnes dels estudis de genre. Dins quatres actes de la pèça Rosalind, que al temps de Shakespeare lo ròtle deviá èsser jogat per un gojat, tròba necessari de se travestir, sus que la campanhòla Phoebe, tanben jogada per un gojat, ven encantada d'aqueste "Ganymede," un nom am reson omoerotic. En fach, l'epilòg, declamat per Rosalind al public, expausa de biais plan expicit que, ela, (o al mens l'actor jogat lo ròtle) es pas una femna. Dins mantunas scènas, "Ganymede" se fa passar per Rosalind qu'es un actor que jòga una filha travestida en garçon que se fa passar per una filha.
Encastre
vinheta|Una gravadura de 1889 del Bòsc d'Arden, creatat per John Macpherson d'una seriá de Frederick Gard Fleay Arden es benlèu lo toponim d'un bòsc près de la vila de l'ostal de Shakespeare, Stratford-upon-Avon, pasmens se la pèça se debana ostensiblament en França. L'edicion Oxford Shakespeare explica aqueste conflicte geografic avançant que "Arden" es una anglicizacion de la region forestièra de las Ardenas, (ont Lodge situa son conte) e las modificacions ortograficas rebaton aquò. D'autras edicions gardan l'ortografa "Arden" de Shakespeare's, que se pòt arguïr que lo mòde pastoral descriu un mond fantastic ont los detalhs geografics son pas gaire pertinents. L'edicion Arden de Shakespeare suggerís que lo non "Arden" ven de la combinason de la region antica Arcadia e de jardin d'Edèn biblic qu'existís una fòrta interaccion dels sistèmas de cresença e filosofia classics e Crestians dins la pèça. Arden èra tanben lo nom mairal Shakespeare e l'ostal se situa près del Bòst d'Arden.
Amor
L'amor es lo tèma central de As You Like It, coma de las autras comèdias romanticas de Shakespeare. E dins la tradicion de la comèdia romantica, As You Like It es un conte ont l'amor se manifesta mantuns biais. Dins fòrça istòria d'amor, l'amor ven al primièr agach. Aqueste principe de l' "amor al primièr agach" es present dins la istòrias d'amor entre Rosalind e Orlando, Celia e Oliver, e tanben per Phoebe e Ganymede. L'istòria d'amor entre Audrey e Touchstone es una parodia de l'amor romantic. Una autra forma d'amor existís entre femnas, coma dins los ligams prigonds entre Rosalind e Celia.
Lo pardon
Aquesta pèça enlusís lo tèma de l'usurpacion e de l'injustícia sus la proprietat d'altrú. Pasmens, s'acaba urosament amb reconciliacion e pardon. Frederick ven ermita e restablís lo ducat a Duke Senior que, a son torn, restablís lo bosc al sèrv. Oliver tanben far un cambiament de còr e apren a amar Orlando. Alara, la pèça s'acaba sus una nòta festiva e de regaudiment.
Vida de cort e vida de camp
esquèrra|vinheta|Estampa de 1870 de l'Act II, iv: Rosalind e Celia pel bòsc amb Touchstone. La pèça es mai sovent un celebrecion de la vida al camp. Los abitants de la cort de Duc Frederick patisson dels perilhs de l'arbitrària injustícia, e tanben de la paur de la mòrt; los cortesans que seguisson lo Duc vièlh foçats a l'exili dins lo "desèrt de ciutat" de la forèst fan, per contraste, l'experiéncia de la libertat mas los còsta lo desconfòrt del plen aire. (Act II, i). Un passatge entre Touchstone, lo bofon de la cort, e lo pastor Corin realizan lo contentament de se trapar dins la vida al camp, al comparar la vida perfumada e faiçonièr de la cort. (Act III, I). A la fin de la pèça lo duc usurpator e lo cortisan exiliat Jaques ambedos causisson de demorar pel bòsc.
Allegoria religiosa
vinheta|Illustracion per As You Like It de Shakespeare d'Émile Bayard (1837–1891). "Rosalind dona a Orlando una cadena." Lo professor Richard Knowles de l'Universitat de Wisconsin, l'editor en 1977 de New Variorum edition sus aquesta pèça, dins l'article "Myth and Type in As You Like It," mòstra que la pèça conten de referéncia mitologicas subretot l'Edèn e Ercules.
Cansons e musica
As You Like It is known es una comèdia musicala que la pèça conten fòrça cançons. De fach, i a mai de cançons dins aquesta que dins quina autra pèça Shakespeare. Aquestes cançons e musica son incorporats dins l'accion que se debana pel bòsc d'Arden:
Utilizacion de la pròsa
Shakespeare utiliza la pròsa d'uns 55% del tèxte, amb lo rèste en vers. Shaw explica que, atal utilizada, la pròsa, "brèva e segura," mena lo sens e fa partit de l'atrach de la pèça, alara qu'uns de sos verses los considèra pas coma ornament. La convencion dramatica de l'epòca establís que los personatges de cort utlizan los verses e, los personatges del camp la pròsa, mas dins As You Like It la convencion es volontàriament capvirada. Per example, Rosalind, qu'es la filha del Duc amb sas pensadas e comportaments de naut estil poetic, pasmens parla en pròsa qu'es lo biais "natural e apropriat" per exprimir l'autenticitat del personatge, e las scèmas d'amor entre Rosalind e Orlando son en pròsa (III, ii, 277). Dins un contraste pensat, Silvius descriu son amor per Phoebe en verses (II, iv, 20). Segon l'umor lo personatge cambia, e o ela cambia d'una expression a l'autra en plena scèna. De fach, dins una tòca metaficcionala, Jaques arrèsta la pròsa dins lo dialòg amb Rosalind al dintrar Orlando, utilizant lo vers: "Nay then, God be with you, an you talk in blank verse" (IV, i, 29). La trencadura de las convencion contunha dins l'epilòg qu'es donat en pròsa.
Tot lo mond en scèna
Acte II, Scèna VII, presenta un dels monològs mai celèbre de Shakespeare, declamat per Jaques, que comença: "All the world's a stage And all the men and women merely players; They have their exits and their entrances, And one man in his time plays many parts ..." Los arrèsts d'imatge e allegorias del monològ desvelopan la metafòra centrala: la durada de vida d'una persona es aquela d'una pèça en set actes.
Mòde pastoral
vinheta|Walter Deverell, The Mock Marriage of Orlando and Rosalind, 1853 Lo tèma màger de la comèdia pastorala es l'amor dins totas sas formas dins un encastre campèstre, l'amor autentic de Rosalind contrasta amb las afectacions sentimentalistas d' Orlando, e los eveniments improbables se debanant entre de cortesans vagant en exili, cercant solaç e libertat dins un encastre boscassièr son pas pus realistas que la cadena d'escasenças encontradas pel bòsc que provòca de trufariá e que necessita pas de subtilitat d'intrica e de personatges trabalhats. L'accion màger de l'acte primièr sembla a una partida luta, e l'accion es sovent interrompuda per una cançon. Fin finala, lo quita Hymen ne'n ven a benesir la nòça. La pèça de William ShakespeareAs You Like It cai clarament dins lo genre de la Romança Pastorala; mas Shakespeare fa mai qu'utilizar lo genre, lo desvolopa. Shakespeare tanben utliza lo genre Pastoral dins As You Like It per ‘portar un agach critica sus las practicas socialas que produch injustícia e misèria, e per se trufar del comportament antisocial, estupid e autodestructor’, es mai evident pel tèma de l'amor, culminant dins lo rejet de las amors Petrarcanas. Los personatges ordinaris dins de situacions conventionalas èra una material familhar per Shakespeare e son public; es la replica leugièra e e l'espessor dels subjèctes que procura las escasenças d'astúcia que marca de frescor los debats. Al centre l'optimisme de Rosalind contrasta amb la misoginia melancolica de Jaques. Shakespeare tornarà mai tard a de tèmas mai serioses: lo duc usurpator e lo duc en exili procura de tèmas per Measure for Measure e The Tempest.
La pèça, organisant d'encontras fortuitas pel bòsc e mantunas amors entralaçadas dins un encastre pastoral seren, se tròba èsser, per fòrça realizators, de realizacion plan eficaç a l'exterior dins un pargue o de luòcs atal.
Fòrça de Lorentz
La fòrça de Lorentz ò fòrça electromagnetica es la fòrça subida per una particula cargada dins un camp electromagnetic. Pòrta lo nom dau fisician neerlandés Hendrik Lorentz (1853-1928). Son expression per una particula de carga q e de la velocitat v es : Lei vectors \vec{E} e \vec{B} representan respectivament lo camp electric e lo camp magnetic.
3C 273
3C 273 es un quasar situat a 2,44 miliards d'ans lutz de la Tèrra dins la constellacion de la Verge ai coordenats 12h 29m 06,7s e +02° 03' 09". Sa massa es d'aperaquí 887 milions de massas solaras. Amb una magnitud aparenta de +12,9, es lo quasar pus lusent dau cèu e es sovent considerat coma l'objècte celèst pus alunchat que pòu èsser observat per un astronòm amator.
Ouistreham
Ouistreham es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
Ouistreham A situat a nombre|14|quilomètres}} al nòrd de Can en la plana del meteis nom, sul littoral de la Mange.
D'un punt d'enguarda touristique, la vila fa de partidas municipalitats de la Còsta de Nacre.
A l'èst de la vila, se tròba la « punta del Banc », esperó sableux en lo estuaire del Adorna.
Ouistreham est située à 14 kilomètres au nord de Caen dans la plaine du même nom, sur le littoral de la Manche.
D'un point de vue touristique, la ville fait partie des communes de la Côte de Nacre.
À l'est de la ville, on trouve la « pointe du Siège », éperon sableux dans l'estuaire de l'Orne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nomea
Nomea (en numee: Numea, en francés: Nouméa) es una comuna ultramarina administrada per la collectivitat d'otramar de Nòva Caledònia (Província Sud)
Oraci
Oraci (Ouràci en grafia mistralenca ; en latin Quintus Horatius Flaccus) es un poèta latin nascut a Venosa dins lo sud de l'Itàlia romana, lo 8 de decembre de 64 AbC e mòrt a Roma lo 27 de novembre de 8 AbC.
Biografia
La vida d'Oraci nos es subretot coneguda per la siuena òbra, ric en informacions e considerada coma una font fisabla. D'informacions suplementàrias se trapan dins la biografia De viris illustribus (Dels òmes illustres) de Suetoni.
Familha e enfança
Oraci es eissit d'una familha modèsta. Son paire venguèt esclau dins d'escasenças mal conegudas, benlèu coma prisonièr de guèrra pendent la Guèrra sociala en 89 AbC., puèi afranquit. Le nom de Horacius èra benlèu, coma èra d'usatge, aquel de son ancian mèstre : doas familhas romanas portavan aquel nom, coma un amic de Ciceron que possedava de camps près de Brundisi, es a dire près de la vila de naissença du poèta; es impossible de saber de qui lo paire èra l'esclau. Tanben auriá podut èsser un esclau public de la vila de Venosa. Un cop afranquit, exercís lo mestièr de coactor, es a dire de caissièr de vendas a l'enquant, puèi aquel de praeco (enquentaire). Possedís de tèrras, confiscadas après la mòrt de Juli Cesar, e es pas pauvre, que pòt enviar son filh passar l'estiu dins la frescor del Mont Vultur. Se sap pas res de la maire del poèta, tanpauc se menciona ni fraire ni sòrre.
Lo nom complet du poèta, Quintus Horatius Flaccus, mòstra qu'èra de la Tribú Horatia. Es atestat que per l'inscripcion mandada a l'escasença dels jòcs seculars organizats per August en 17 AbC.: CARMEN COMPOSVIT Q. HORATIVS FLACCVS ; s'agís del Cant secular. Oraci naís a Venosa, a las frontièras de l'Apúlia e de la Lucània, lo 8 de decembre de 65 AbC vèrs tres oras del matin. Quand lo jove Oraci fa sos set o detz ans, son paire s'installa a Roma; se sap pas s'bandona los afar per viure de las rendas de sas tèrras o se contunh sa carrièra. Utiliza son temps e una bona partida de son argent a l'educacion de son filh e loi fai seguir las leissons du gramatician Lucius Orbilius Pupillus, qu'ensenha Enni, Livi Andronic e plan segur Omèr. Oraci testimònia d'aquel periòde e de sa gratitud per son paire dins las.
En Grècia
A vint ans d'edat Oraci s'ana per Atenas, per i persegir l'estudi del grèc e descobrir la filosofia. Son paire sembla èsser mòrt abans aquela partença e es a aquel moment que comença a escriure, amb al mens unes verses en grèc. Estudís a l'Acadèmia près d'Aristos d'Ascalon. Oraci es encara en Grècia pendent l'assassinat de Juli Cesar en 44 AbC. Pauc après, Brutus e Cassius arridon a Atenas e enròtlan de joves aristocratas dins lor armada; Oraci obten lo grade de tribun militar en 42 AbC, çò que lo fa dintrar dins l'òrdre dels cavalièrs e li assegura de privilègis a vida. Pendent la primièra batalha de Filipes (premièra setmana d'octobre de 42 AbC), las tropas de Brutus prenon lo camp d'Octavi, que de pauc se'n escapa. Mas pendent lo segond combat, lo 22 d'octobre, Octavi et Marc Antòni son venceires. Brutus se suicidís, Oraci fugís. esquèrra|vinheta|Virgili (esquèrra) declamant sos verses dabans Oraci (centre), Vari (fond) e Mecènas (drecha) per Charles François Jalabert.
Retorn a Roma
Quand una amnistia es consedida al vencuts, Oraci torna en Itàlia (fin -42 o començament de -41 ); sas tèrra li foguèron sasidas, e pretend èsser vengut paure. Pasmens possedís encara pro d'argent per crompar, vèrs 40 AbC, la carga de scriba quaestorius, es a dire del secretari al tresaur : de segur jamai daissèt sa carga, quitament se podèt, mai tard, ne far mai leugièras sas obligacions.
Lèu, venguèt amic amb Virgili. Entre -40 e -38, Virgil et Luci Vari Ruf lo prese tan à Mecènas, confident d'August, protector de las arts e letras, poèta entre temps. Mecènas lo prend jos sa proteccion nòu meses mai tard, l'introduguèt dins les cercles politics e literaris de Pollion e Messala , e li ofrís una vilá en Sabina. Las primièras satiras son compausadas a son retorn a Roma e lo primier libre de las Satiras sembla èsser poblicat vèrs -35 o -34.
Contunha a s'auçar socialament dins l'òrdre equèstre : après aver èsser  fach eques equo publico (cavalièr que lo caval es pagat pels fons publics) per Brutus en Grècia, puèi combrar la carga de scriba questorius a son retorn a Roma, ven iudex selectus (jutge de patz) entre -35 e -30. La vilá ofèrta per Mecènas dona a Oraci una retirada al camp apreciabla e de rendas importantas. Ven plan aisit financièrament e proclama que poiriá, se volgava, se far elegir questor e venir alara senator. Es dons definitivament ligat al regim.
L'òme madur
Es possible qu'Oraci siá estat present a la batalha d'Actium en 31 AbC e es pauc après (vèrs 30 AbC) que son publicadas las Epòdas, poèmas dins a dralha de l'iambograf grèc Arquilòc. Seguís a una data desconeguda lo segond libre de las Satiras.
La patz tornada amb August, es un periòde de produccion intens que se dubrís. Fins a 27 AbC, se consacra a de poèmas politics e confirma atal son aprochament amb lo poder augustèu : celebracion de la mòrt de Cleopatra, jòia de la desfacha dels partisans d'Antòni, elògi de la reparacion dels temples per August en -28. Fins a 24 AbC, celèbra las victòrias d'August fòra d'Itàlia. Aquelas pèças, mescladas a de poèmas lirics, forman los tres primièrs livbes de las Òdas, segurament pareguts vèrs 23 AbC. Lo succès es tebés e Oraci ensag enseguida un genre novèl, e publica son primièr libre de las Epistòlas en 21 AbC.
Morrís subte en 8 AbC, sonque unes après Mecènas que, sus son lièch de mòrt, l'auriá encara recomandat a August. Es dintrat al cimentèri de l'Esquilin, près de la tomba de Mecènas.
Epòdas
drecha|vinheta|200x200px|Interior de l'ostal d'Oraci (Venosa) Imitadas d'Arquilòc e de Callimac de Cirèna, las Epòdas son lo segon recuèlh d'Oraci. Publicats vèrs 30 AbC jol títol d'Iambi (Iambes) amassan dètz e set pèças escrichas en distics, levat la darrièra, e utilisant l'iambe. Genre del blaime, l'iambe permet a Oraci d'atacar sos enemics sus de subjèctes variats: d'enemics personals, coma un poèta malvolent, las femnas en general, qu'ataca la lubricitat, e las mascas subretot, que lo personatge recurrent de Canídia. Lo recuèlh se plaça atal dins l'actualitat de las guèrras civilas e altèrna entre las pèças mai ancianas, que testimònian d'una vision plan escura d'aquelas guèrras interminablas, e aquelas, mai recentas, que celèbran la victòria d'Actium. L'omenatge a Octavi i demora discrèt, mas Oraci se mòstra coma membre verai del cercle de Mecènas. Lo ton i es aquel de l'invectiva; l'estil es aspre e dificil; l'erotisme mai crud pòt i costejar los accents mai patriotics.
Òdas
Las Òdas foguèron publicadas en -23 o -22 pels tres primièrs libres e en -12 o -7 pel quatren. Aqueles quatre libres qu'Oraci comparava fièrament a las piramidas d'Egipte, contenon respectivament 38, 20, 30 e 15 pèças, o al total 3 038 verses, que sièis son de segur apocrifs (IV, 6, 21-24 e IV, 8, 15-16).
A lor torn saluat, dins las Òdas, l'explech metric (amb realizacion de quatre tipes d'estrofas diferentas, sièis varietats de distics e tres espècias de verses emplegats sols), l'equilibri dins una armoniosa arquitectura que se desplega segon de proporcions numericas tan complèxas qu'impeccablas, la circulacion, las interconnexions, los malhums, las correspondéncias, las combinasons e las simetrias diferentas, que l'ensemble constituís una imensa e ultrasensibla cambra de resson. Quand a l'incresiblas virtuositat verbala que tira de la causida e de la plaça de cada mot lo maxim d'energia possibla, impressionava Friedrich Nietzsche al gra mai naut per çò que novenava sa « noblesa ».
Mas ont Oraci se subrepassa, ont merita melhor lo « laurièr delfic » (Òdas, III, 30), es dins la mestresa dels contengut. En aparéncia, pas res mai d'eteroclit que las Òdas, ont semblan interferir de biais aleatòri l'esfèra privada e la publica, las amors e la politica, lo mond grèc e lo mond latin, la mitologias e l'actualitat mai recenta, l'epicurisme menat fins al sibaritisme, e un estoïcisme agut fins l'ascetisme e à un renonçament gaireben monacal quitament abans son existéncia.
Epistòlas
Lo primièr recuèlh compta 20 pèças (o 1 006 verses, que set benlèu apocrifs dins la primièra pèça), lo segond pas que 2, mas fòrça longas (270 e 216 verses). S'i apond l'Epistòla als Piçards, mai coneguda jol nom d'Art poetic (476 verses).
Son escrichas en examètres, coma las Satiras, e, coma elas, son de « convèrsas » d'allura pro liura. Mas las Epistòlas essent de letras fictivas, s'adreçan a de personas plan precisas, e le ton i es mens viu, l'estil mai destibat.
Religion
Oraci se considerava jos la proteccion de Mercuri : es el que lo fa desaparéisser del camp de batalha de Filipes al biais d'un eròi omeric.
Filosofia
Oraci proclama tot lo long de son òbra son independéncia al vejaire de las escòlas filosoficas: « pas cap astrenta m'astrenhiá de jutjar sus las paraulas d'un mèstre « aucune astreinte ne m'a contraint de jurer sur les paroles d'un maître ».
Oraci e la politica augustèa
Se se trapa del costat que « cal pas », aqueles dels Republicans de Brutus, a la batalha de Filipes (42 AbC), Oraci, fasent son intrada dins lo cercle de Mecènas (entre -40 e -38), rejonh lo camp lèu venceire d'August. Tot lo long de sa carrièra, dona a l'emperaire una plaça totjorn mai importanta dins sas òbras. Lo primièr recuèlh publicat, lo primièr libre de las Satiras, l'ignora gaireben totalament. Dins las Epòdas mai ancianas (VII e XVI), Oraci deplora las guèrras civilas que degalhan de contunh Roma e accusaa la « colèra de destin que percaç « courroux du destin qui poursuit » los Romans; sens prene partit, evita tanben de mencionar los responsables d'aqueles malastre. Al subjècte dels mai recents poèmas del recuèlh, adreçats a Mecènas, Oraci i celèbra la victòria d'Actium, mas ne menciona lo futur emperaire que de biais oblic.
La proximitat desls dos òmes se manifèsta a l'escasença dels Jòcs seculars de 17 AbC : August comanda lo Cant secular a Oraci, que pren alara la foncion de poèta oficial. I celèbra la novèla legislacion sul maridatge e la patz augustèa. Lo quatren libre de las Òdas, que paréis en 13 AbC, multiplica las referéncias a August, destinatari de mai d'un poèmas. L'elogi es sens retenguda:  « cantarai, aüros, lo retorn de Cesar « je chanterai, heureux, le retour de César ». Lo darrièr testimòni de la relacion entre los dos òmas aparéis dins la primièra epistòlas del segond libre, que discuta de la plaça del poèta dins la societat : Oraci i lausa un emperaire aparaire de las arts, fondator de la Bibliotèca palatina e sosten de Virgili. Pasmens, declina l'invitacion a escriure la gèst d'August e proclama tanben son independéncia.
Modèls e gosts
Sembla que se poiriá ligar a Oraci al grop dels poètas novèls coma Catul, qu'admira Mecènas, es lo mai grand representant; la question es disputada, e Oraci sempre marquèt son independéncia al vejaire de las escòlas e dels cercles. De punts comuns amb aquel alexandrinisme roman son pasmens de notar : lo gost de las òbras cortas e ciseladas, longament trabalhadas, destinadas a un public trait. Aquela caracteristica liga Oraci a l'aticisme e l'opausa a l'asianisme del vièlh Varron o de Ciceron.
Representacion del poèta
La primièra persona es primordial dins l'òbra d'Oraci; totes los genres que causiguèt daissa la plaça de causida al « ièu » poetic : l'iambe es le genre de l'invectiva personala; la satira se noirís d'elements autobiografics; la letra met en scèna son autor. Lo poèta nos dona d'indicacions sus son fisic : pichon, gròs , sa cabeladura blanquida abans ora. tanben se dich iretge e galant, avent agut de relacions amb « mila joventas e mila jovents ».
Oraci es un personatge religiós. Enfant, es apararat dels dieus: alara que dormissiá pel bòsc, d'aucèls venguèron lo cobrir de fuèlhas per lo traire a las « vipèras e als ors sinistres ». I a d'anecdòtas contan los miracles a que se deu la vida : un lop encontrat pel bòsc, un arbre ques casèt just a costat d'el, la batalha de Filipes e la tempèsta del cap Palinura capa a la batalha de Naulòc.
D"empuèi las primièras òbra, Oraci se pench amb autoderision: pigre e malaut en viatge dins las Satiras, pigre e impotant dins las Epòdas, l'autocelebracion del poèta s"acompanha tanben de detalhs trivials find a dins los tres primièrs libres de las Òdas. Aquò impacha pas lo poèta de proclamar son immortalitat : « Acabèri un monument mai duradís que lo bronze, mai naut que la decrepitud de las reialas Piramidas ».
Mai d'un còp, Oraci fa sos adieus a la poesia. Los tres primièrs libres de las Òdas se concluson sul « laurièr delfic » que corona una carrièra acabada, mas lo primièr poèma del libre IV mòstra Vènus forçant lo poèta a cantar l'amor tornarmai. Las Epistòlas son encara l'occasion de proclamar son renonciament a la poèsia en favor de la filosofia; es pas totjorn aisit de trencar se Oraci renoncia sonque a la poèsias lirica per se consacrar al genre sermo, o se se pretend amb umor renonciar als verses vers tot en escrivent. CAquela afirmacion torna dins l’Art poetic : « Ensenharai, sens escriure pas res, ièu ».
Un bon poèta qu'es aquò?
Dempuèi las Satiras, Oraci castiga los poètas marrits capables d'alinhar dos cents verses dins un matin, prèsts a tot per trapar un librari e plaire a la plèba. El a « lima » los sieus verses, los trabalha longament, e produch pauc. Escriu pas que pels sieus amics e conselha al poètas : « te metas pas en pena d'èsser admirat per la fola, te satisfai  d'un pichon nombre de legidors ».
Dins l'Antiquitat
L'òbra d'Oraci, e subretot los sos recuèlhs de las Òdas e lo primièr libre de las Epistòlas, exercís una influéncia immediata suls poètas contemporanèus. Après d'èl, fòrça poètas se proclaman « prèire de la Musas » ; lo tresen libre de las Elegias de Properci, que paréis un o dos ans après los tres primièrs libres de las Òdas, testimòniz, tot coma las Metamorfòsis d'Ovidi, de la revendicacion a l'Immortalitat del poèta ja avançada per Oraci.
Quintilian analisi l'influéncia d'Oraci segon los genres. Se los Epòdas pareisson èsser lo darrièr obratge del genre, Es evident qu'Oraci participèt al novelum de la satira e de la celebritat de son creator Lucili : son influéncia sus Persi es determinanta e Juvenal lo menciona sovent.