cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Idrogèn
L'idrogèn es un element quimic de simbòl H e de nombre atomic 1. Ten un pes atomic mejan de 1,00794 uma, çò que ne fa l'element pus leugièr. Dins sa forma monoatomica (H) es la substància quimica mai abondanta: constituís aperaquí 75% de la massa barionica de l'univèrs. Las estelas compactas son compausadas principalament d'idrogèn a l'estat de plasma.
Rasmus Guldhammer Poulsen
Rasmus Guldhammer Poulsen o Rasmus Guldhammer, nascut lo 9 de març de 1989 es un ciclista danés professional, membre de l'equipa Team Capinordic.
Idrogèn
En condicions estandard de temperatura e de pression, l'idrogèn es incolor, inodor, insipid, non toxic, non metallic, e autament combustible; pren la forma d'un gas diatomic de formula moleculara H2. L'idrogèn atomic d'ocurréncia naturala es fòrça rar per la Tèrra, pr'amor que forma facilament de compausats covalents amb la majoritat dels elements e se tròba present dins la molecula d'aiga e dins la majoritat dels compausats organics. L'idrogèn ten un ròtle fòrça important dins la quimica d'acid-basa: dins nombrosas reaccions s'intercambian de protons entre molaculas solublas.
Rasmus Guldhammer Poulsen
Biografia
Son annada 2009 es encara melhora, pren la tresena plaça del Grand Prèmi del Portugal, aprèp n'aver ganhat las doas primièras etapas, e pres la tresena de la darrièra. Siá un podium per cada etapas. Pren la segonda plaça del Torn de las Flandras espèr e ganha Liège-Bastònha-Liège espèr. Sa fin de sason es marcada per una bèla 4ena plaça al Torn de Danemarc.
Per sa sason 2010 preferís una partença per lo Team Columbia-HTC enluòc de demorar en Danemarc dins la granda còla nacionala Team Saxo Bank.
Lo Marnhès d'Angles
Lo Marnhès d'Angles es una anciana comunautat e comuna d'Albigés, suprimida en 1846.
Istòria
La comunautat del Marnhès d'Angles èra de la diocèsi de Sant Ponç e de la senescalciá de Carcassona. A la revolucion, ven una comuna del departament d'Erau. L'an V, es transferada dins lo departament de Tarn. En 1846, es annexada al Marnhès de Brassac.
Clacy e Thierret
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Canton de Glarona
Lo Canton de Glarona (Glarus en alemand, Glaris en francés) es un dei 26 cantons de Soïssa.
Geografia
Dempuèi 2011 lo canton es devesit en tres comunas: Glarona Mejana, Glarona del Nòrd, Glarona del Sud.
Sant Ciri de Chailar
Sant Ciri de Chailar (Saint-Cierge-sous-le-Cheylard en francés) es una comuna occitana de Vivarés situada dins lo departament d'Ardecha e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Canton de Solothurn
Lo Canton de Solothurn (en alemand; Soloturn en romanch, Soletta en italian, Soleure en francés) es un dei 26 cantons de Soïssa.
Planas de Valençòla
thumb|250px|Lei Planas de Valençòla en julhet: lei lavandas en flor.
Lei Planas de Valençòla (Plano de Valençolo segon la nòrma mistralenca e Plateau de Valensole en francés) son un plan d'Occitània, en Provença, situat dins lo departament deis Aups d'Auta Provença. An una altitud mejana de e s'estendon sus, a l'Oèst de la valada de Durença, au Nòrd de Dinha e la valada de Blèuna, a l'Èst dei Preaups de Dinha e au Sud dei Gòrgas de Verdon e dau lac de Santa Crotz. Lei doas vilas principalas dau plan son Valençòla e Riés.
Geologia
Lei Planas de Valençòla an la forma generala d'un trapèzi onte lei bordaduras Èst e Oèst son d'estructuras geologicas majoras: lei cavaucaduras de la toalha de Dinha e la falha desencrancanta de la Durença, respectivament. Lo plan es un bacin molassic de la periferia deis Aups. Es constituit de conglomerat grossier, localament mai marlós, geissós o gresós datats dau Miocèn superior (formation de "Valençòla I") e Pliocèn (formacion de "Valençòla II"). Lei doas formacions son desseparadas per una discordança associada a la crisi de salinitat messinièna en mar Mediterranèa. Lo subreplan, ben preservat sus dei algas superficias (subretot sus la part Sud dau plan) foguèt datat a (Vilafrancenc). Lo plan es portat a l'erosion durant lo Qüaternari.
Istòria
Lo luòc foguèt tostemps ocupat: lei sites preïstorics e antics ne testimònian. De baumas arqueologicas coma la Bauma Bona dins lei Bassei Gòrgas de Verdon an un patrimòni istoric fòrça ric. La vila de Riés au còr dau plan foguèt una rica ciutat romana, apelada Forum Reii o Colonia Julia Augusta Apollinarium Reiorum. Doas vias romanas traversavan lo plan. Riés se desvolopèt au caireforc dei doas vias e venguèt la capitala economica.
Economia
Lo plan viu dau torisme e subretot de l'agricultura: lo plan es conegut per son importanta dau plan son cultivadas. Ancianament au sègle XIX, lo plan foguèt cultivat essencialament de camps d'ametliers e de casses (quercus pubescens, quercus ilex). Aquela economia a desaparegut e foguèt remplaçada per la cultura de la lavanda e de cerealas. Lo plan a recebut l'escais de granier de la region.
Lo vilatge de Montanhac e Montpesat (ancianament Montanhac dei Rabassas utilizat de 1815 a 1940) es celèbre per la cultura de la rabassa despuèi l'Edat Mejana. La famosa Tuber melanosporum es celebrada pendent la fèsta de Sant Antòni, sant patron dei rabassiers.
thumb|800px|Lei Planas de Valençòla e lo vilatge dei Mès (a drecha) ambé sa formacion rocassosa detritica.
Maritima Avaticorum
Maritima Avaticorum èra una ciutat romana situada sus lo territòri actuau de la comuna dau Martegue. Segon Plini lo Vièlh, èra la capitala dei Salians, un pichon pòble installat au sud e a l'oèst de l'Estanh de Bèrra. Fondada durant lo sègle I avC au nòrd dau centre istoric de la vila modèrna, èra un centre de produccion agricòla alimentat per doas fònts. La zòna de recèrca actuala a una superficia de 2 ectaras mai la vila èra probablament pus importanta e una partida es desenant immergida dins l'Estanh. La vila foguèt abandonada au sègle IV apC durant l'afondrament de la pax romana.
Vorèi
Vorèi (en francés Vorey, ancianament Vorey-sur-Arzon) z-es una comuna occitana, situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Saint-Valbert
Saint-Valbert es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Borgonha Franca Comtat.
Vorèi
Geografia
Estation toristica situada al jonhent de Leir e d'Arzon.
Saint-Valbert
Geografia
Pichon vilatge près de Luxeuil los Bains, près de la Rota Nacionala 57, en lo bòsc de Anautita-Saône.
Vorèi
Istòria
Amb prèp de 1500 abitants, la comuna de Vorèi es un ancian priorat de benedictins que dependiá de l'abadia de Chasas. La municipalitat relevava de la província del Velai l'an 1789.
Saint-Valbert
Geografia
Petit village près de Luxeuil les Bains, à proximité de la Route Nationale 57, dans la forêt de Haute-Saône.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Es d'unes fils de senhor franc de la raça de las Sicambres que la ermitage a lo sieu nom. Nascut als environs de Meaux cap a 595, Valbert èra n'efièch de nòbla raça e possedissiá fòrça bens al sòl quand escolleix de consagrar la siá existéncia a Dieu. Se #despossedir doncas de tota la siá riquesa terrèstre e se'n #venir se retirar al se del bòsc, a una llegua a penas de la abbaye de Luxeuil las Bains. Portarà lo sieu humble existéncia de anachorète pendenta dels ans, en alimentant los sieus jorns de meditacions e de precs. Abandonarà la siá tuta creusée en lo grès unas primièras fes per participar a la fondacion del monastèri de Faremoutiers, près de Meaux e de Coulommiers, cap a 625, de contunh unas segondas fes per prene la succession de Sant-Eustaise (ludut-meteis successor de Sant-Colomban) al cap del abbaye de Luxeuil. #Dirigir e farà prospérer aquela fins a aquel #que reti l'arma, lo data|2|de mai: 670.
C'est d'un fils de seigneur franc de la race des Sicambres que l'ermitage tient son nom. Né aux environs de Meaux vers 595, Valbert était en effet de noble race et possédait beaucoup de biens au soleil quand il choisit de consacrer son existence à Dieu. Il se dépouilla donc de toute sa richesse terrestre et s'en vint se retirer au sein de la forêt, à une lieue à peine de l'abbaye de Luxeuil les Bains. Il mènera son humble existence d'anachorète pendant des années, nourrissant ses jours de méditations et de prières. Il quittera sa grotte creusée dans le grès une première fois pour participer à la fondation du monastère de Faremoutiers, près de Meaux et de Coulommiers, vers 625, puis une seconde fois pour prendre la succession de Saint-Eustaise (lui-même successeur de Saint-Colomban) à la tête de l'abbaye de Luxeuil. Il dirigea et fera prospérer celle-ci jusqu'à ce qu'il rende l'âme, le 2.
Sant Porçanh de Siula
Sant Porçanh de Siula (Saint-Pourçain-sur-Sioule en francés) es una comuna francofona de Borbonés, situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe.
Méligny-le-Grand
Méligny-le-Grand es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Canton de Sursilvània
Lo Canton de Sursilvània (Obwalden en alemand; Sursilvania en romanch) es un dei 26 cantons de Soïssa.
Givonne
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Geografia
La municipalitat de Givonne a situat en la region Champanha-Ardena a la lisière del massís ardennais. La bòsc domaniale de Sedan cobrís una bona part del territòri de la comuna. La vila de Sedan se tròba a 4 km de Givonne. Lo bourg a situat suls bòrds del riu #que pòrta lo meteis nom, la Givonne.
La commune de Givonne est située dans la région Champanha-Ardena à la lisière du massif ardennais. La forêt domaniale de Sedan couvre une bonne partie du territoire de la commune. La ville de Sedan se trouve à 4 km de Givonne. Le bourg est situé sur les bords de la rivière qui porte le même nom, la Givonne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo vilatge remonta a la protohistoire. Lo vilatge es un luòc de passatge pels Cèltas, los Gaulois, e unes autres pòbles.
Le village remonte à la protohistoire. Le village est un lieu de passage pour les Celtes, les Gaulois, et autres peuples.
Sant Germièr (Vaurés)
Sant Germièr (Saint-Germier en francés) es una comuna de Lengadòc en Sidòbre situada dins lo departament de departament e la region de Miègjorn-Pirenèus.
Landelles-et-Coupigny
Landelles-et-Coupigny es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
La municipalitat a situat al nòrd-oèst del Bocage virois. Lo sieu bourg es al nòrd-es de Sant-Sever-Calvados, a Unitat|7|km  al sud de Pont-Farcy, a Unitat|11|km  al nòrd-oèst de Vire e a Unitat|64|km  al sud-oèst de Can.
Landelles-E-Coupigny es en lo conca de la Vire, per lo sieu afluent la Drôme #que délimite lo territòri al nòrd-es. Lo sieu pròpri afluent, la Cunes, la li pren après aver-i traversat e vorejat lo territòri al sud-es e a l'èst. D'unas autras pistas afluents d'aqueles dos rius collectent las aigas de la commmune, #que lo ruisseau dels Lanas #que ne pren la Cunes après i aver délimité lo sud de Annebecq.
Lo ponch en culminant se situa suls monts de Mérol, en limit de municipalitat, al nòrd-es, près del luòc-dich Livet. Lo ponch mai bas correspond a la sortida de la Drôme del territòri, al nòrd. La municipalitat rèsta bocagère, malgrat que lo remembrement realizat cap a 1970 a desbocat a una neta débocagisation.
La commune est située au nord-ouest du Bocage virois. Son bourg est à 6.5 km au nord-est de Saint-Sever-Calvados, à 7 km au sud de Pont-Farcy, à 11 km au nord-ouest de Vire et à 64 km au sud-ouest de Caen.
Landelles-et-Coupigny est dans le bassin de la Vire, par son affluent la Drôme qui délimite le territoire au nord-est. Son propre affluent, la Cunes, l'y rejoint après avoir traversé et bordé le territoire au sud-est et à l'est. D'autres courts affluents de ces deux rivières collectent les eaux de la commmune, dont le ruisseau des Landes qui rejoint la Cunes après avoir délimité le sud d'Annebecq.
Le point culminant (202 m) se situe sur les monts de Mérol, en limite de commune, au nord-est, près du lieu-dit Livet. Le point le plus bas (57 m) correspond à la sortie de la Drôme du territoire, au nord. La commune reste bocagère, même si le remembrement réalisé vers 1970 à abouti à une nette débocagisation.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La baronnie de Landelles e la abbaye de Sant-Sever serián de sortidas del démembrement de la baronnie de Sant-Sever pels comtes de Cestre.
La baronnie de Landelles en mai de la parròquia de Landelles aviá las siás estendudas en aquelas de Beaumesnil, Coupigny, Mesnil-Caussois, Sèt-Fraires, Morigny, Courson, Mombray, Sant-Sever, Tallevende e Sant-Martin-de-Tallevende.
En los ans 1780 o 1790, la parròquia de Landelles e aquela de Coupigny se #unificar.
Juan Pérez de Montalbán
Juan Pérez de Montalbán (1602, Madrid – 25 de junh 1638, Madrid) èra un capelan, escrivan, dramaturg, poèta e novelista espanhòl.
Landelles-et-Coupigny
Istòria
La, la municipalitat de Annebecq (195 abitants l'an 1968) siás mancomunat a aquela de Landelles-e-Coupigny (813 abitants).
Juan Pérez de Montalbán
Èra lo filh de l'editeur madrilenc Alonso Pérez descendant de josieus convertits. A detz e uèit ans foguèt licenciat en teologia, ordonat capelan en 1625 e nomenat notari de l'Inquisicion castelhana. En 1619 comencèt a escriure de pèças de teatre jos la direccion de Lope de Vega, que l'auriá ajudat dins la composicion de El Orfeo en lengua castellana (1624), un poèma destinat a dintrar en competicion amb l ' Orfeo de Jáuregui, publicat un pauc avant dins l'annada. Los seus Sucesos y prodigios de amor (1624) e Para todos (1632) coneguèron un grand vam.
Landelles-et-Coupigny
Istòria
En 1989, Landelles a vist la siá glèisa Santa-Pierre cremar, continuament a un cuert-circuit. I a agut, n'efièch, un problèma de chauffage lo ser del 17 de novembre a 21 h, pendent una repeticion de corala. Los 15 pompièrs de Landelles, aital coma qualques sapeurs-pompièrs dels alentours, an meses d'oras a apagar lo fuòc #qu'a estrossejat la glèisa. Aquel #èsser una catastròfa per las Landellais, #qu'avián tant a la siá parròquia. Es se son mobilizats per reconstruire la siá glèisa a l'identic.
Juan Pérez de Montalbán
Lo paire de Montalbán, editor a Madrid, lancèt una edition pirata del Buscón de Quevedo, que provoquèt una controvèrsia isanhosa. La violéncia d'aquelas polemicas, lo pertoquèt e la mòrt de Lope de Vega afectèt tant Montalbán que s'embaugiguèt; moriguèt a Madrid lo 25 de junh de 1638. La seuna darrièra òbra es un elògi funèbre e biografie de Lope de Vega dins le Fama postuma (1636).
Landelles-et-Coupigny
Istòria
La baronnie de Landelles et l’abbaye de Saint-Sever seraient issues du démembrement de la baronnie de Saint-Sever par les comtes de Cestre.
La baronnie de Landelles outre la paroisse de Landelles avait ses extensions dans celles de Beaumesnil, Coupigny, Mesnil-Caussois, Sept-Frères, Morigny, Courson, Mombray, Saint-Sever, Tallevende et Saint-Martin-de-Tallevende.
Juan Pérez de Montalbán
La seuna òbra compte mai de 48 pèças, d'entre mai celèbras, citam Los amantes de Teruel o La Monja Alférez que conta la vida de Catalina de Erauso).
Landelles-et-Coupigny
Istòria
Le 1, la commune d’Annebecq (195 habitants en 1968) est associée à celle de Landelles-et-Coupigny (813 habitants).
En 1989, Landelles a vu son église Saint-Pierre brûler, suite à un court-circuit. Il y a eu, en effet, un problème de chauffage le soir du 17 novembre à 21 h, pendant une répétition de chorale. Les 15 pompiers de Landelles, ainsi que quelques sapeurs-pompiers des alentours, ont mis des heures à éteindre le feu qui a ravagé l'église. Ce fut une catastrophe pour les Landellais, qui tenaient tant à leur paroisse. C'est pourquoi ils se sont mobilisés pour reconstruire leur église à l'identique.
Erquinghem-Lys
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Speloncato
Speloncatu en còrs (Speloncato en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Erquinghem-Lys
Geografia
thumb|left|Erquinghem-Lys En lo sieu costat e lo sieu arrondissement|180px
thumb|left|Erquinghem-Lys dans son canton et son arrondissement|180px==Istòria==
Speloncato
Geografia
Speloncato est une commune de Balagne, l'une des dix-neuf communes du Canton de Belgodère, adhérente à la Communauté de communes di E Cinque Pieve di Balagna, en limite du Parc naturel régional de Corse.
Erquinghem-Lys
Geografia
Çò 15 de genièr 1871 çò pilòta pujada Vaucanson se vòla de la estacion de Orléans a París alavetz assiégé pels prussiens e acaba la siá carrièra a Erquinghem-Lys après aver-i recorregut 240 quilomètres.
Speloncato
Istòria
thumb|center|upright=2.4|Vista del pòble
thumb|center|upright=2.4|Vue du village
Economia de Marròc
Los revenguts del país provenon a 19,3% de l'agricultura, 35,5% de l'indústria e 45,2% del sector dels servicis, segon de donadas reculhidas en l'an 2005. L'inflacion es de 2%, e 15% de la populacion viu en situacion de pauretat. Lo percentatge de la populacion activa es de 20%.
Le Miroir
Le Miroir es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha.
Geografia
Lo Miroir fa partida de la Bressa louhannaise.
Le Miroir fait partie de la Bresse louhannaise.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Auberville-la-Renault
Auberville-la-Renault es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
Comuna del país de Caux situada en lo costat de Goderville.
Commune du pays de Caux située dans le canton de Goderville.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sant Joan de Marcelh
Sant Joan de Marcelh (Saint-Jean-de-Marcel en francés) es una comuna lengadociana de Segalar situada dins lo departament de Tarn e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Sassierges-Saint-Germain
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Saint-Paul-en-Cornillon
Sant Paul jos Cornilhon (oficialament en francés Saint-Paul-en-Cornillon) es una comuna occitana situada dins lo departament de Léger e la region de Auvèrnhe Ròse Aups.
Givry (Ardenas)
Givry es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Luishonés
Luishonés es una region naturala francesa e un parçan d'Occitània situada dins los Pirenèus Centrals a l'extrème sud de Nauta Garona a l'entorn de la vila de Luishon entre Espanha (Val d'Aran e Aragon) e la Barossa dins lo departament deus Nauts Pirenèus
Geografia
Luishonés es constituit principalament dels somets (Pic de las Crabiolas - Puncha de Literòla - Pic Lezat - Pic de Maupàs - Pic de Perdiguèra - Pic de Royo - Pic de las Espijòlas - Pic de Cairat - Pic de Salvagarda) e mai dels bacins de las Nestas (Nesta d'Oelh e Nesta d'Òu), de la Pica, de la val del Lis, de la val de Larbost e dels lacs (Lac d'Òu, Lac d'Espinga, Lac del Portilhon...)
Aubigny-en-Artois
Aubigny-en-Artois es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Geografia
La commune d'Aubigny en Artois se situe le long de la RD939 à une quinzaine de kilomètres d'Arras en partant vers Le Touquet
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo còrs del sant évangélisateur d'origina irlandaise, Kilian de Aubigny en Artés, pausa en una una capèla del pòble; el œuvra en la region de Aubigny a. Al cors de las jornadas del 21 de mai e del 22 de mai 1940, la 2e regiment de infanterie de la SS Totenkopf, jols òrdres del Stubaf Bellwildt e del Gruf Eicke, #aucir 98 personas a Aubigny en Artés.
Le corps du saint évangélisateur d'origine irlandaise, Kilian d'Aubigny en Artois, repose dans une une chapelle du village; il œuvra dans la région d'Aubigny au. Au cours des journées du 21 mai et du 22 mai 1940, le 2e régiment d'infanterie de la SS Totenkopf, sous les ordres du Stubaf Bellwildt et du Gruf Eicke, tua 98 personnes à Aubigny en Artois.
Lerici
thumb|rightt|250px|Vista del pòrt Lerici (Lérze en ligur) es una comuna italiana de 10.453 abitants de la província de La Spezia en Ligúria.
Amb lo capluòc de la província e Porto Venere es una de las tres comunas situadas en riba del Golf dels Poètas. Lo vilatge de Tellaro fa partit del circuit dels pus polits vilatges d'Itàlia. Pendent nombrosas annadas, Lerici a aculhiguèt Lord Byron, Mary Shelley e Percy Bysshe Shelley. Es un dels vilatges balnearis pus famoses de Liguria e del nòrd d' Itàlia en general, es la destinacion de nombroses torists tota l'annada.
Corcelles-en-Beaujolais
Corcelles-en-Beaujolais en arpitan (Corcelles-en-Beaujolais en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Juèsa
Juesa, Juèsa o Joiosa (veire -- Jueso, Jouèiso (d.), Jouiouso (b.) en nòrma mistralenca Joyeuse en francés) es una comuna occitana de Vivarés situada dins lo departament d'Ardecha e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Noms dialectaus
Segon las grafias mostradas per Frederic Mistral, la comuna es cridada Juesa, Juèsa en vivaroaupenc (dont ['dʒyɛzɔ] a Prunet ), e Joiosa en bearnés.
Luòcs e monuments
thumb|Pòrta de Santa Anna.
Abbas El Fassi
Abbas El Fassi (n. 1940) òme politic, foguèt primièr ministre de Marròc entre 2007 e 2011.
Inflacion
thumb|380px|Tausses d'inflacion dins lo monde en 2019, segon las donadas de la CIA Factbook L'inflacion es un fenomèn economic que se caracteriza per una pujada generalizada dels prèses. Se sòl associar a una emission excessiva de moneda per lo qu'es de l'ofèrta de bens e servicis. Mas aquela interpretacion respond solament a una part dels procèsses inflacionaris, se plan aqueles son justament los mai extrèms e persistents. Aquela pujada relativa dels prèses per lo qu'es de la moneda es sinonim d'una pèrda de la siá valor.
Lo procès contrari a l'inflacion (es a dire, quand aquela ven negativa) es la deflacion.
Causas
La formula generala del nivèl dels prèses, elaborada per Irving Fisher, es:
ont P es l'indèx de prètz, M la quantitat de moneda en circulacion, V la siá velocitat de circulacion, M' lo volum dels depauses bancaris e V' lo ritme segon lo qual se gastan. T es lo volum de transaccions o, aperaquí, lo nivèl de comèrci.
Cal notar que l'Indèx dels Prèses de Consomacion (IPC) se calcula pas en utilizant aquela formula (per facha impossible tecniciana), mas mejançant un panièr de la crompa que compren una sèria de produches, que se'n mesura lo prètz nominal mejan.
Mérey-Vieilley
Mérey-Vieilley es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Linhan de Bordèu
Linhan de Bordèu (Lignan-de-Bordeaux en francés) es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda de la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Arthonnay
Arthonnay es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha.
Linhan de Bordèu
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Arthonnay
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Linhan de Bordèu
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Legnan, Linan, aus sègles XI-XIII, Lenhan, en 1289, a cappella Linhano, en latin, en 1326, Sancte Eulalie de Lenhano, en latin, en 1332, Lenhan, en 1361. Lo nom ven dau nomen *Linius, derivat dau cognomen Linus, damb lo sufixe latin -anum,. Lo determinant, oficiau en francés dempui 1930, sèrv a evitar la confusion damb Linhan de Vasats.
Arthonnay
Istòria
thumb|left|Stèle Commemorativa de la Batalha de Arthonnay de las 16 e 17 de Junh 1940.
thumb|left|Stèle commémorative de la Bataille d'Arthonnay des 16 et 17 Juin 1940.
Oudan
Oudan es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha Franca Comtat.
Arthonnay
Nòtas
<references group=N/>
Oudan
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Thorigny-sur-Oreuse
Thorigny-sur-Oreuse es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha.
Geografia
La commune est à la source de la rivière Oreuse (17.1 km) un affluent de l'Iona donc de la Seine.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Erre (Nòrd)
Erre es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
left|200px|thumb|Èrra en lo sieu costat e lo sieu arrondissement Comuna situada entre e Valencianas, situat en la conca minaire de la Ostrevant.
left|200px|thumb|Erre dans son canton et son arrondissement Commune située entre Douai et Valenciennes, situé dans le bassin minier de l'Ostrevant.
Istòria
I aguèt fondat a la fin de la.
Elle fut fondée à la fin du.
Sant Joan de Ribas
Sant Joan de Ribas (Saint-Jean-de-Rives en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Tarn e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Ouagne
Ouagne es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha.
Saint-Priest-d'Andelot
Sent Priest d'Andelòt (nom probable) (en francés: Saint-Priest-d'Andelot) es una comuna occitana de Borbonés situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Ouagne
Geografia
Una bona part del territòri de la municipalitat a cobèrt de bòsques; la Nièvre en lo sieu amassa es d'en un autre luòc lo un dels departaments mai forestales de França.
Aqueles bòsques #qu'environan lo vilatge donan a las fes una impression d'isolament e de encant bucolique.
La commune de Ouagne est traversée par le Beuvron, affluent de l'Yonne.
Une bonne partie du territoire de la commune est couvert de forêts; la Nièvre dans son ensemble est d'ailleurs l'un des départements les plus forestiers de France.
Ces forêts qui entourent le village donnent à la fois une impression d'isolement et de charme bucolique.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo territòri garda de las traces de las ancianes forgis (nombroses résidus de fonderie) #que se son desvolopats dempuèi l'epòca gallo-romaine. Los sants patrons de la municipalitat son sant Gervais e sant Protais.
Qualques rèstas umanas descobèrts al centre del vilatge a l'escasença de trabalhs de voirie en los ans 50 testifiquen de la preséncia d'un cementèri uèi abandonat. La glèisa (-) presente qualque interès en rason de las siás vidrieres.
Las carrièras del pòble fins a fòrça recentament pas portavan nom.
L'origina del nom del pòble es incerta (benlèu d'origina celtique).
Le territoire garde des traces des anciennes forges (nombreux résidus de fonderie) qui se sont développées dès l'époque gallo-romaine. Les saints patrons de la commune sont saint Gervais et saint Protais.
Des restes humains découverts au centre du village à l'occasion de travaux de voirie dans les années 50 attestent de la présence d'un cimetière aujourd'hui abandonné. La glèisa (-) présente quelque intérêt en raison de ses vitraux.
Les rues du village jusqu'à très récemment ne portaient pas de nom.
L'origine du nom du village est incertaine (peut-être d'origine celtique).
Canton de Sotsilvània
Lo Canton de Sotsilvània (Nidwalden en alemand; Sutsilvania en romanch) es un dei 26 cantons de Soïssa.
Istòria
Lo canton de Nidwald aparaguèt al s. XIV coma mièg-canton d'Unterwalden, jol nom d’Unterwalden nit dem Kernwald.
De 1798 a 1803 formèt amb Engelberg lo districte d’Stans dins le canton dels Waldstätten de la Republica Helvetica.
Restaurat en 1803, obtenguèt finalament l’estatut de canton complet amb la constitucion de 1999 que suprimiguèt la nocion de mièg-canton.
Lo nom oficiau Unterwalden nid dem Wald foguèt cambiat per Nidwald tanben a l’escasença d’aquela nòva constitucion.
Teatre antic d'Aurenja
thumb|Vista de las grasas. thumb|Detalh del teulat en veire.
Lo Teatre antic d'Aurenja, bastit jol reialme d'August al sègle I pels veterans de la II legion de Juli Cesar, es un dels Teatres romans mai ben conservats al monde. Ne rèsta encara de sa paret de scèna amb sas dimensions d'origina (103 m de larg per 37 m de naut).
Descripcion
L'emicicle (cavea) podiá contenir de 6000 a 10,000 espectators, repartits segon lor reng social. Se devesís en tres zònas, estatjadas en 37 grasas e separadas per de parets. En sosbat, l'orquèstra forma un semicercle; al bòrd, tres grasas, ont se plaçava de sètis mobils, foguèron reservadas als personatges de naut reng. Als costats de la scèna, de grandas salas superpausadas servissián per l'acuèlh del public e abrigavan las colissas. La scèna, facha d'un ponde de fusta que jos el èra la maquinariá, mesura 61 m de long per 9 m de prigond util: dominava l'orquèstra de prèp 1,10 m, sostenguda per una paret bassa, lo pulpitum. En rèire i a la fòssa de la tela (que se baissava pendent las representacions). La paret de scèna èra decorada de estatuas, frisas e colomnas de marbre, que ne subsistisson qualques rèstas. Aquela paret es traucada de tres pòrtas: la pòrta reiala al centre (dintrada dels actors principals) e las doas pòrtas lateralas (dintrada dels actors segondaris).
Istoric
Conquista als galleses de la tribú tricastini en -40 pels veterans de la II legion galica de Juli Cesar, Aurenja foguèt una colonia romana nomenada Arausio. Coneguèt un grand vam jol reialme de l’emperaire August, pendent que foguèt bastit lo teatre.
Lo teatre subrevisquèt pas a la decadéncia de l'Empèri Roman: acabèt sas activitats en 391. Foguèt alara pilhat e saquejat pels barbars. Servissent de pòste de defensa a l'Edat Mejana, venguèt al sègle XVI lo refugi per las populacions al temps de las Guèrras de religion.
Valorizacion e restauracions
Lo teatre torna trobar pauc a pauc son esplendor al sègle XIX, mercé al programa de restauracion lançat en 1825 per Prosper Mérimée, director dels Monuments Istorics. La restauracion foguèt fisada a l'arquitècte Simon-Claude Constant-Dufeux. Las grasas foguèron reconstituidas solament a la fin del sègle XIX en rason de la lentor de las proceduras d'expropriacion.
En 2006, se pausèt un teulat de scèna, per aparar las parets e permetre de penjar los esclairatges. Aquel nòu teulat torna prendre la plaça del teulat roman, mas amb de materials modèrnes: veire e metal.
Lo teatre d'Aurenja es inscrich al Patrimòni Mondial de l'Umanitat de l'UNESCO.
« Fèstas romanas » e « Coregias »
Un festival s’i debana cada estiu dempuèi 1869, nomenat « Fèstas romanas », puèi Chorégies d’Orange dempuèi 1902, puèi las Novèlas Coregias dempuèi 1971.
Dempuèi 2002, la vila d'Aurenja, proprietària del monument, paga la societat Culturespaces per gerir lo teatre e lo valorizar mercé a sa paret.
Nòtas e referéncias
44.13587°N, 4.80886°W
Aubin-Saint-Vaast
Aubin-Saint-Vaast es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Labatut (Lanas)
Labatut o L'Abatut (Labatut en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Liti
natural samples. Lithium-7 would therefore have a content of up to 96.25%.
Labatut (Lanas)
Geografia
Comuna situada suu Gave de Pau. vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Liti
vinheta|Liti Lo liti es un element quimic de simbòl Li e de numèro atomic 3. Jos sa forma pura, es un metal alcalin blanc argentat, que s'oxida lèu tre qu'en contacte amb l'aire o l'aiga. Es l'element solid mai leugièr de totes. S'emplega mai que mai per realizar d'aliatges conductors de calor, dins las batariás electricas. Sas sals son utilizadas terapeuticament per tractar cèrtas menas de depressions.
Labatut (Lanas)
Toponimia
La prononciacion qu'ei [laβa'tyt]. Las fòrmas ancianas que son Sanctus Romanus de Labatud, aus sègles XI-XII, ville de Batud en 1305, La Batut (mapa de 1638), Labatut (mapas de 1714 e de 1733).
Per Dauzat, lo nom qu'ei lo participi passat deu vèrbe abatre; lo nom qu'ei motivat per un bòsc eishartigat.
Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, que motiva lo nom dab l'idèa eventuala d'un ostau abatut. Astor, tanben citat per B. Boyrie-Fénié, e Bénédicte Boyrie-Fénié era-medisha que son d'acòrd dab l'explicacion de Dauzat. Lo nom que s'escriu L'Abatut, shens aglutinacion de l'article com en francés.
Clairfontaine
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region dels Nauts de França.
Auffay
Auffay es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mesnil-la-Comtesse
Mesnil-la-Comtesse es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Georges-du-Bois (Charanta Maritima)
Saint-Georges-du-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Méligny-le-Petit
Méligny-le-Petit es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Pichon vilatge del nom d'un proprietari terrien, un cèrt Mélignus citat per las primièras fes cap al.
Uèi, lo vilatge compta una soixantaine d'abitantas (las biquis), qualques granjas.
Petit village du nom d'un propriétaire terrien, un certain Mélignus cité pour la première fois vers le.
Comme tous les autres villages de la Meuse, il a eu des vignes avant qu'elles soient au décimées par le phyloxéra.
Aujourd'hui, le village compte une soixantaine d'habitants (les biquis), quelques fermes.
Crandèlas
Crandèlas (Crandelles en francés) z-es 'na comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Carendellœ en 1277, Crandella en 1289, Carandela en 1354, Carandele en 1445, Crandelle en 1521, Crandele en 1522, Carrandelle en 1550, Carandelles en 1625, Guarandelle en 1628, Carantelle en 1642, Crendelle e Crendèle en 1676, Crandèle en 1685, Crandelles en 1743, Crantelle en 1772. Albèrt Dauzat jutja lo nom escur; i coneis amb plan de dobtes una basa *car-, « ròc », justificada per la situacion sus una penda fòrta. Xavier Delamarre explica que l'origina es carantillā, « proprietat de Carantillos ». I a plan de noms galleses en carant-, dont Carantonos, « Charanta ». Delamarre explica pas lo sens de carant-, se n'a un, nimai dins son Dictionnaire de la Langue gauloise. Mas Joan Coromines estudièt lo nom comun carant, (s)caranto dins los Aups italians, que considerava coma especific de la cultura dels camps d'urnas o Urnenfelderkultur, supausada preceltica o protoceltica, un mot sorotàptic dins sa terminologia ellenizanta. Carant a lo sens d' « un corrent d'aigua molt pendent, en terra rocosa, o el llit sec d'un tal corrent d'aigua »; pòt representar quitament un avenc (i a l'aspècte rocassós, la penda fòrta, aicí verticala o subverticala, la circulacion d'aiga al fons), un salhent, etc. Coromines examina tanben la possibilitat que carant siá aparentat a *cario ( > quer en catalan). I a pas de riu a Crandèla, mas per temps de pluèja una circulacion d'aiga pel travèrs es probabla. Doncas, Crandèla pòt èsser format sus un nom comun *carant-, amb un sufixe coma ella ( > èla), tanplan coma sus un nom de persona, e la geografia s'i opausa pas. Entre la grafia Crandèla e la grafia Crandèlas, la primièira es pus probable, perqué -s apareis tardivament dins las fòrmas escritas francesas.
Nòtas
<references group="N"/>
Aliatge
thumb|Aliatge de plomb e estam destinat a la soldifiar de compausents electronics. Un aliatge es una mèscla omogenèa de dos o maites elements, qu'al mens un deu èsser un metal. Lo compausat resultant presenta de propietats fòrça diferentas d'aqueles dels elements constitutius quand èran separats, e de vegadas basta d'apondre una fòrça pichona quantitat d'un element per que se realizen. La tecnica de l'aliatge s'utiliza per melhorar qualques propietats dels metals purs, coma la resisténcia mecanica, la duretat o la resisténcia a la corrosion. Atal, l'acièr es fòrça mai dur que lo fèrre, a que s'apond de carbòni. Mas, de propietats fisicas coma la densitat, la reactivitat, lo modul elàstic o la conductivitat termica e electrica de l'aliatge diferéncian gaire d'aquelas dels elements primaris. D'entre los aliatges comuns i a lo laton, fach amb de coire e zinc, o lo bronze, fach amb de coire e d'estam.
Lo aliatges se forman mai sovent per la fusion dels seus compausants e aprèp la mèscla se solidifica.
Existís, en mai, un metòde de produccion d'aliatges nomenat aliatge mecanic que se basa sul trissatge dels compausents meses ensebles. Lo material es somes a una seriá de moviments e de friccions que provòcan la formacion de dissolucions solidas deguda, entre autres, a la reduccion de la talha dels seu cristals.
Solucion silida
esquerra|thumb|Ralh d'acièr thumb|Pestèl de laton De biais analòg a las solucions liquidas, tanben exitís de solucions solidas metallicas que son formadas per una matritz d'atòms (solvent) qu'inclusís, en posicion de substitucion o intersticiala, d'autres atòms d'un segon element (solutat). La quantitat maximala de solutat que pòt èsser present al solvent en condicions d'equilibri es çò que se nomena solubilitat.
Per qu'un element metallic aga una solubilitat elevada a la malhum cristallin d'un autre metal cal la concurréncia de qualques condicions (las règles d'Hume-Rothery):
Antoine de Saint-Exupéry
Antoine de Saint-Exupéry, nascut lo 29 de junh de 1900 à Lion e defuntat lo 31 de julhet de 1944, foguèt un escrivan, poèta e pionièr de l'aviacion francés.
Nascut de familha eissida de la noblessa francesa, Antoine de Saint-Exupéry passèt une enfança aürosa malgrat la mòrt d'ora del paire. Escolan pai brilhant, obtenguèt pasmens son bachelierat en 1917 e, aprèp son escac a l'Escòla navala, s'orientèt cap a las bèlas arts e l'arquitectura. Vengut pilòt pendent de son servici militar en 1921, s'engatjèt en 1926 per la companhiá Latecoèra (futura Aeropostala) e transportèt lo corrièr de Tolosa cap a Senegal abans de rejònher l'America del Sud en 1929. A meteis temps publiquèt, en s'inspirant de sas experiéncias d'aviator, sos primièrs romans: Corrièr Sud en 1929 e subretot Vòl de Nuèch en 1931, qu'encontrèt un grand vam.
A partir de 1932, l'emplegaire aguèt de problèmas economics. Alara Sant Exupéry se consacrèt a l’escritura e al jornalisme. Faguèt de grands reportatges al Vietnam en 1934, a Moscòu en 1935, en Espanha en 1936, que noiriguèron sa reflexion sus las valors umanistas que desvelopèt dins Tèrra dels òmes, publicat en 1939.
En 1939, foguèt mobilizat dins l'armada de l'aire e foguèt afectat dins una esquadrilha de reconeissença aeriana. A l'armistici, quitèt França per Nòva York amb per tòca de far dintrar los Americans dins la guèrra e venguèt una de las voces de la Resisténcia. Per manca d'accion, jonhèt, a la prima de 1944, en Sardenha puèi en Corsega, una unitat cargada de reconeissenças fotograficas per preparar lo Desbarcament de Provença. Desapareguèt pendent mission del 31 de juilhet de 1944. Son avion foguèt pas tornar trobat qu'en 2004.
Lo princilhon, escrit a Nòva York pendent la guèrra, foguèt publicat amb las seunas aquarellas obtenguèt lèu un fòrça grand succès mondial.
Jovença e formacion
Filh del comte Jean-Marc de Saint-Exupéry (1863-1904), inspector d'asseguranças, e de Marie Boyer de Fonscolombe, Sant Exupèri nasquèt lo 29 de junh de 1900 dins lo 2nd arrondiment de Lion dins una familha eissida de la noblesa francesa. Visquèt una enfança aürosa amb cinc fraires e sòrres. Mas en 1904, moriguèt lo paire espotit per un tren.
Fin a l'edat de dètz ans, passèt son enfança entre lo castèl de La Mòla en Provença, proprietat de la grand mairala, e lo castèl de Saint-Maurice-de-Rémens dins l'Ain, proprietat de l'una de sas tantas. A la fin de l'estiu de 1909, sa familha s'instalèt al Mans, region d'origina pairala. Antòni dintrèt al collègi Notre-Dame de Sainte-Croix lo 7 d'octobre seguent.
En 1912, passèt las grandas vacanças a Saint-Maurice-de-Rémens. Fascinat pels avions, sovent s'anèt a vèlo a l’aerodròm d'Ambérieu-en-Bugey e domorava logtemps amb los mecanicians. Un jorn, demandèt al pilòt Gabriel Salvez pretendent que la maire l'aviá autorizat a far un baptisme de l'aire. faguèt doncas son baptisme sus un Bertaud-Wroblewski, avion fabricat a Villeurbanne per l'industrial lionés Berthaud suls dessenhs de Pierre e Gabriel Wroblewski-Salvez.
Quand la Primièra Guèrra Mondiala comencèt, Marie de Saint-Exupéry foguèt nomenada infirmièra en cap de l'espital militar d'Ambérieu-en-Bugey dins l'Ain. Mercés a son trabalh, podèt far venir los seus mainats prèp d'èla. Los dos filhs, Antòni e François, venguèron escolans al collègi jesuista de Notre-Dame de Mongré, a Villefranche-sur-Saône. Se los resultats de sos estudis son mediòcres emportèt pasmens lo prèmi de narracion al licèu per l'una de sas redaccions.
A la dintrada escolara de 1915, la maire aimèt mai los inscriure a çò dels fraires marianistas de la Villa Saint-Jean a Friborg, en Soïssa. Aquel collègi desvelopava un metòde d'education modèrne que li permet d'exercir lor creativitat. Antòni i encontrèt Louis de Bonnevie, que la familha èra vesina e amiga de la seuna a Lion. Venguèt tanben fòrça amic amb Marc Sabran e Charles Sallès.
En 1917, obtenguèt lo bachelierat malgrat de resultats escolars justes. L'escolan Sant Exupèri èra pus dotat dins las matèrias scientificas que literàrias. Pendent l'estiu, François, lo fraire capdet d'Antòni moriguèt d'una pericardita. Atristat per la mòrt del fraire semblaria que l'eveniment marquèt lo passatge de Sant Exupèri a l'edat d'adulta.
En 1919, manquèt lo concors de l'Escòla navala e se faguèt marcar coma auditor liure dins la seccion arquitectura a l'Escòla nacionala superiora de las bèlas arts.
Dins l’aviacion
thumb|Imòble d'[[Estrasborg onte Antòni de Sant Exupèri visquèt en 1921]] thumb|right|Monument comemoratiu a [[Tarfaya, escala de l'Aeropostala]] En abril de 1921, foguèt affectat per son servici militar coma mecanician al 2nd regiment d’aviacion d'Estrasborg. En junh, se paguèt de leissons de pilotatge.
En janvièr de 1922, èra a Istre coma escolan oficièr de resèrva. Venguèt pilòt militar amb lo grade de caporal. En abril de 1922, dins l'encastre de sa formacion dins los EOR, s'entraïnava a Avord, e que quitèt per la region parisenca amb lo grade de soslòctenent. Al començament d'agost, es nomenat al 37en regiment d’aviacion a Casablanca, onte obtenguèt son brevet civil. Pendent los lésers, realizava de crocadís dels cmopanhons. En octòbre, soslòctenent de resèrva, causiguèt sa nominacion al 34en regiment d’aviacion, al Bourget. A la prima de 1923, aguèt son primièr accident d’avion al Bourget: fractura del cran. Aprèp aquel accident grèu, foguèt desmobilizat. Pasmens, volguèt totjorn dintrar dins l’armada de l’aire, coma l’i encoratjèt lo general Barès. Mas la familha de Louise de Vilmorin, sa promesa, s’i opausèt. Comencèt per el un long periòde d’enuèg: se trobèt dins un burèu coma contrarotlaire de fabricacion dins lo Comptoir de Tuilerie. En setembre, foguèt la ruptura de las acordalhas amb Louise.
En 1924, Sant Exupèri trabalhèt dins Alièr e Cruesa coma representant de l’usina Saurer que fabrica de camions (ne vendrèt pas qu’un en un an e mièg!). En 1924, comencèt una òbra en prosa, Manon, danseuse.
En 1926, engatjat per Didier Daurat, director de l’expleitacion de las linhas de la companhia Latecoèra (futura Aeropostala) e jonhèt l’aeropòrt de Tolosa-Montaudran pel transpòrt del corrièr suls vòls entre Tolosa e Dakar. Escriguèt alara una novèla (« L'évasion de Jacques Bernis »), que sera tirat « L'Aviator », publicat dins la revista d’Adrienne Monnier, Le Navire d’argent (numéro d'avril), onte trabalhava amb son amic Jean Prévost. A Tolosa, coneguèt Jean Mermoz e Henri Guillaumet. Aprèp dos meses, voguèt encargat de son primièr transpòrt de corrièr cap a Alacant.
Fin de 1927, foguèt nomenat cap d’escala a Cap Juby al Marrròc amb per mission de melhorar las relacions de la companhia amb los dissidents mores d’un costat e amb los Espanhòls d’un autre. Descobriguèt la brutlanta solitud del desèrt. En 1929, publiquèt a Gallimard son primièr roman, Corrièr sud, que conta sa vida e sas emocions de pilòt.
En setembre de 1929, jonhèt Mermoz e Guillaumet en America del Sud per contribuir al desvelopament de l’Aeropostala fins en Patagonia. En 1930, utilizèt la bibliotèca de son amic Paul Dony per escriure diverses sonets inspirats d’autres poètas. En 1931, publiquèt son segond roman, Vol de nuèch, un fòrt grand succès, qu'evòca sas annadas en Argentina e le developament de las linhas cap a Patagonia. En 1931 se maridèt a Agay amb Consuelo Suncin Sandoval de Gómez (mòrta en 1979), a l'encòp escrivana e artista salvadorana.
A partir de 1932, la companhia subrevisquèt pas a son integracion a Air France, viu dificilament, se consacrant a l’escritura e al jornalisme. Sant Exupèri demorèt pilòt d’ensags e pilòt d'expedicion e tanben venguèt jornalista per de grands reportatges.