cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castropodame
Castropodame es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Maing
Istòria
La municipalitat seguís las destinadas del Sant-Empèri romain germanique, jol domeni dels emperaires ottoniens. Los comtes de Enaut prenon de contunh jos tutelle la distincion personala a datar de 1322. Un franc-mercat a instaurat dempuèi 1329, segon un ritme setmanièr dominical. Las costums testifiquen d'una organizacion administrativa dempuèi abans la fin de la, jamai mesa en causa pels senhors personals (noblesa locala, corona d'Espanha).
Es impossible de dissociar l'istòria religiosa de Maing e aquela de Valencianas. La tradicion informa #qu'en 1008, al favor d'una terribla epidèmia de peste en estrossejant l'Enaut, La Vèrge Marida apareis a una ermita maingeois (o berger, segon las versions) nomenat Bertholin, en pregant près d'una pichona fontaine (lo luòc es dich « Fontenelle »). Lududes enjoint de portar messatge près dels abitants de Valencianas, #qu'en essent preservar desenrotllant un cordon celeste a l'entorn de la vila hennuyère, a la condicion qu'aqueles darrièrs dintran egalament en prec. La siá devocion i auriá valgut un miracle... Evidentament, malgrat que lo compromís religiós sauriá pas èsser meses en causa, se pòt pas raisonnablement prene per sòus en comptant aquela legenda. Malgrat que s'assistís totjorn annalament, en setembre, a un fervent pelegrinatge, ont figuran immanquablement fins als elegits del pòble, tant a Valencianas #qu'a Maing, las raïses istoricas d'aquel évènement se avèrent indiscutablement mai tardanes ; lo recorregut #que manlèva la procession apareis a aquela intencion rica d'ensenhament.
Lo luòc-dich la Hopiteau ont se erigeix una granja del meteis nom, correspond a un fief fòrça ancian #qu'es ja testificat l'an 1257 jos la forma "Fief de Ciply", aital coma en lo cartulaire de Fontenelle  jos las formas "Cepli" e "la Ospital". Aquel fief lèva en principi de l'Òrdre Espitalari dels Chevaliers del Temple de Jerusalem, ditz Templiers, #que la Commanderie en l'Enaut banc a Ciply (Belgica). Après dissolucion de l'òrdre, per Philippe IV lo Polit, cèrtas possessions ne passan a l'Òrdre de Sants-Texans-de-Jerusalem, de contunh échoit a aquel dels chevaliers de Rhodes e, fin finala, als chevaliers de Malta. La commanderie s'establís alavetz a Forchies-Piéton (Belgica).
Maing Ven francesa après la paissièra de Valencianas per Louis XIV en marces 1677.
Le nom de la commune apparaît d'origine franque : Maen, Mahen, Maheng pourrait avoir un rapport avec les prairies, ou encore exprimer une notion de domaine.
Après la chute de Bavay capitale des Nerviens, le castellum de Fanum Martis Famars (révélé par de nombreuses fouilles archéologiques) devient préfecture d'Empire et chef-lieu d'un pagus (comté). De grandes voies partent de cette cité, notamment la voie Famars-Arras-Thérouanne. Au long de cet axe, au lieu-dit le « bois de Fontenelle », un cimetière à incinération du a été fortuitement découvert dans une sablière, au cours des années 1958-1960. Parmi les objets exhumés figurent une fiole en verre ornée d’émaux bleus ou jaunes ainsi qu’un peigne en bronze. Le passage de cette voie sur l'Escaut, à Maing-Trith, a été confirmé par la découverte d'urnes funéraires sur la berge actuelle du canal de l'Escaut. On peut par ailleurs supposer l'existence d'un relais de batellerie en un lieu où le cours d'eau devient navigable.
Une première communauté s'est implantée sur le territoire communal présent vers la fin du, à la lisière -probablement- d'un ancien domaine gallo-romain (proche du castellum antique de Famars). La ligne de sources constitue un indicateur intéressant. Il est raisonnable de supposer la présence de cette villae sur la pente du plateau cambrésien menant à l'Escaut.
Aux confins de la Lotharingie, ce fleuve a constitué un vecteur important, conduisant au portus du domaine royal mérovingien de Valenciennes. Au cours du Haut Moyen Âge, Maing est mentionné vers 1050, dans certaines chroniques et dans les chartes des évêques de Cambrai, titulaires de l'autel paroissial mais qui le confient aux chanoines augustins de Saint-Aubert, qui en assurent le patronage jusqu'à la Révolution de 1789.
La commune suit les destinées du Saint-Empire romain germanique, sous la domination des empereurs ottoniens. Les comtes de Hainaut prennent ensuite sous tutelle la seigneurie personnelle à dater de 1322. Un franc-marché est instauré dès 1329, selon un rythme hebdomadaire dominical. Les coutumes témoignent d'une organisation administrative dès avant la fin du, jamais remise en cause par les seigneurs personnels (noblesse locale, couronne d'Espagne).
Il est impossible de dissocier l'histoire religieuse de Maing et celle de Valenciennes. La tradition rapporte qu'en 1008, à la faveur d'une terrible épidémie de peste ravageant le Hainaut, La Vierge Marie apparaît à un ermite maingeois (ou berger, selon les versions) nommé Bertholin, priant près d'une petite fontaine (le lieu est dit « Fontenelle »). Elle lui enjoint de porter message auprès des habitants de Valenciennes, qu'elle entend préserver en déroulant un cordon céleste autour de la cité hennuyère, à la condition que ces derniers entrent également en prière. Leur dévotion aurait valu un miracle... Évidemment, même si l'engagement religieux ne saurait être mis en cause, on ne peut raisonnablement prendre pour argent comptant cette légende. Même si l'on assiste toujours annuellement, en septembre, à un fervent pèlerinage, où figurent immanquablement jusqu'aux élus du peuple, tant à Valenciennes qu'à Maing, les racines historiques de cet évènement s'avèrent indiscutablement plus tardives ; le parcours qu'emprunte la procession apparaît à ce propos riche d'enseignement.
Le lieu-dit l'Hopiteau où s'érige une ferme du même nom, correspond à un fief très ancien qui est déjà attesté en 1257 sous la forme "Fief de Ciply", ainsi que dans le cartulaire de Fontenelle  sous les formes "Cepli" et "l'Ospital". Ce fief relève d'abord de l'Ordre Hospitalier des Chevaliers du Temple de Jérusalem, c'est-à-dire des Templiers, dont la Commanderie dans le Hainaut siège à Ciply (Belgique). Après dissolution de l'ordre, par Philippe IV le Bel, certaines possessions passent à l'Ordre de Saint-Jean-de-Jérusalem, puis échoit à celui des chevaliers de Rhodes et, enfin, aux chevaliers de Malte. La commanderie s'établit alors à Forchies-Piéton (Belgique).
Maing devient française après la prise de Valenciennes par Louis XIV en mars 1677.
Laika
Laika es un dels noms que se donèt a la gosseta que foguèt enviada dins la capsula espaciala sovietica Spotnik 2 lo 3 de novembre de 1957 e venguèt lo primièr èsser vivent terrèstre a dintrar en orbita.
Son nom vertadièr èra Kudrjavka a mai se sovent èra sonada Muttnik (de mutt que en anglés significa bastard e del nom de la capsula Spotnik).
La capsula Spotnik 2 èra estada concebuda per mantenir en vida l'animal e portava de que manjar e d'aiga mas prevesiá pas lo retorn e doncas lo destin de Laika èra ja limitat tre la debuta de la mission. La capsula èra a mai provesida de sensors per tal de permetre lo monitoratge dels signes vitals de la passatgièra coma la pression sanguina, los batements de còr e la frequéncia de respiracion.
Es cèrt que, aprèp lo lançament del Spotnik 2 del cosmodròm de Baikonor, Laika arribèt viva en orbita mas aprèp la dintrada en orbita los detalhs de sa sòrt son desconeguts. Existisson en realitat de versions divèrsas dels faches.
D'unes afirman que Laika moriguèt qualques oras aprèp la dintrada en orbita mentre que d'autres pensan que Laika subrevisquèt pendent gaireben dètz jorns (ipotèsi inversemblanta vist que las batariás qu'alimentavan los sistèmas del Spotnik 2 s'atudèron aprèp gaireben sièis jorns).
La version oficiala de l'epòca que donèt lo govèrn sovietic èra que Laika aviá subreviscut "mai de quatre jorns". Pasmens, en octobre de 2002 venguèron publics los resultats de recèrcas novèlas menadas per un scientific rus (Dmitrii Malashenkov), que revelavan que Laika subrevisquèt unicament pendent un periòde comprés entre cinc e sèt oras aprèp l'enlairada.
Lo Spotnik 2 contunhèt son viatge e faguèt mai de 2000 orbitas abans de se desintegrar en cremar lo 14 d'abril de 1958 quand dintrèt dins l'atmosfèra terrèstra.
Bazoges-en-Paillers
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
(154) Bertha
(154) Bertha es un asteroïde.
Ret sociala
En sciéncias umanas e socialas, l'expression ret sociala designa una coordinacion de liames entre d'individús e/o d'organizacions que constituisson un gropament qu'a un sens : la familha, lei collègas, un grope d'amics, una comunautat, etc.
L'antropològue australian John Arundel Barnes introduguèt l'expression en 1954. L'analisi dei rets socialas venguèt una especialitat universitària dins lo domeni de la sociologia, e si fonda sus la teoria dei rets e l'usatge dei grafes.
L'expression "ret sociala" dins l'usatge abituau remanda generalament a aquela de "mejans sociaus", que cuèrbe leis activitats diferentas qu'intègran la tecnologia, l'interaccion sociala entre d'individús o de gropes d'individús, e la creacion de contengut. Andrea Kaplan e Michael Haenlein lei definisson coma "un grope d'aplicacions en linha que si fondan sus la filosofia e la tecnologia de l'Internet e permeton la creacion e lo cambi dau contengut generat per leis utilizators".
(155) Scylla
(155) Scylla es un asteroïde.
Goma arabica
La goma arabica es una  exsudacion de saba davalanta solidificada, produch naturalament o provocat per un tal, sus la camba d'arbres de la familha dels acacias. Comestible, es culhida subretot en Africa sahariana (Magrèb, Mali, Senegal, Chad, Egipte, Sodan, eca.).
La goma arabica es un polisacarid acid fortament ramificat que se presenta jos la fòrma de mesclas de sals de potassi, de magnèsi de calci. Los elements monomèrs de l'acid liure (acid arabic) son lo D-galactòsa, lo L-arabinòsa, le L-ramnòsa e l'acid D-glucuronic. Se reconéis que las gomas arabicas se compausan al mens de doas fraccions de polisacarids d'estructuras diferentas. La fraccion de massa moleculara superiora conten una partida d'acids aminats modèste mas determinanta pels seus proprietaris. La massa moleculara mejana indicada varia entre 200 e 300 quilodaltons e son numero CAS est 9000-01-5.
Quitament en concentracion de 30 a 40 %, la goma arabica demora fòrça pauc vescosa. S'utiliza subretot d'emulsionant, especialament per las òlis d'agrums, de colloíd protector dins las emulsions e de supòrts pels aròmas. La goma arabica es utilizada dins l'industria agroalimentària. Son còdi ingredient europèu es E414.
Istòria
thumb|Moros anant triare de goma. La goma arabica es de segur la mai anciana e coneguda de totas las gomas. Los Egipcians la coneissián jol nom de kami e l'aurián utilizada a partir de tresena dinastia (2650 AbC.) per realizar la coesion dels bendatges de la momias. thumb|[[Moros conerciant la goma a l'escala de Bakel al Senegal (gravadura de 1890)]] Lo papir d'Ebers (un papir medical redigit vèrs 1550 AbC) prepausa l'emplec de la goma d'acacia, o goma arabica, coma mejan de contracepcion en associacion amb de dàtils.
Al sègle XV, de navigators europèus descobrisson la goma arabica sus las còstas de Senegal e de la Mauritània d'ara. Al sègle XVIII, una « guèrra de la goma » sangnosa e acarnida permet a França d'obtenir le monopòli de son comerci sus la còsta oèst africana.
Al començament de sègle XX, l'Anglatèrra desenclava l'autra grand berç de la goma arabica fasent menar una linha de camin de fèrre entre El Obeid, al còr de la region de Kordofan, e Pòrt Sodan. Anglatèrra e França transforman en Euròpa la goma que lors flotas de merças mena dempuèi los seus establiment: la goma ven un produch d'iniciats, comercializat per las doas poténcias colonialas.
Tatravagónka Arena
La Tatravagónka Arena es una patinadoira de Poprad en Eslovaquia. Siguèt bastida en 1973.
Goma arabica
Fabricacion
La metòda sodanesa de la sagnada (en anglés: tapping): los arbres son pelats amb una lama pichona avec que se fasiá dos talhs longitudinals parallèls pauc prigonds de 40 a 60 <span title="centimètre">cm   de long; enseguida la rusca es desrabada a la man. S'utiliza tanben un instrument en forma d'alabarda. Existís taben una autra metòde dicha « carrada », que consistís a far lo talh de tres o quatre carrats sus una branca o sus la camba, çò que permet d'obtenir una bona densitat del gemmatge e d'evitar lo deperiment de l'arbre. Tot aquò se fa dins l'estricte respècte del periòde de gommòsi que va de decembre fins a junh.
La goma raja naturalament per las ferridas fachas a la rusca dels arbres; amentant lor nombre, se pòt aisidament aumentat lo rendiment.
La produccion pòt èsser fòrça variabla segon los arbres, de 20 g a 2 000 g per subjècte; es en mejana de 250 g par arbre.
Produccion
thumb|Un gummi arabicum [[Indonesia|indonesian]] L'Acacia senegal dona 90 % de la goma arabica mesa sul mercat. Passa en qualitat totes los autres acacias. La goma es un produch d’exportacion plan important. Las quantitats vendudas dependon fòrça del clima. Lo rendiment varia fòrça d’un arbre e d’una annada a l’autra e varia entre 100 e 1 000 g (fins a 10 kg   al Sodan), mas amb una mejana de 250 g al mens dins un bon poblament (al kordofan 500 a  2000 pes per ha).
La goma gresca es de mendre qualitat e donc pagada mens car (4 a 5 còps mens car que la goma de l’Acacia senegal en 1995, mas sonque 50 % mens car en 2001), çò qu'explica en partida perque sa produccion se desvolopa pas (Muller, 1995).
Pasmens, un nòu interés dels industrials per la goma gresca tornèt, a la seguida de l'evolucion de las tecnicas per la valorar, per exemple sus de mercats ont la goma dura ven pas mai competitiva.
Unas 900 espècias d'acacias son susceptiblas de donar de goma arabica; se repartís sus la cencha tropicala de la planeta. La mai granda produccion se concentrèt lèu en Africa, li valent lo chafre de goma senegal, secrecion de diverses acacias. 80 % de la produccion ven de l'Acacia senegal (al Sodan), lo rèste se partetja per mitat entre l'Acacia laeta e l'Acacia seyal.
Alimentacion
Utilizat coma espessissent, per exemple dins las dragèas, normalizat en Euròpa coma espessissent alimentari E414
Dins l'Oaddaí, los païsans produson una mescla a basa de goma arabica e de fruchs dels Balanitis. Los comerciants del grand mercat Katako lo vendon coma una lecariá de masticar.
A çò nòstre, pòt se trapar dins la composicion de bevendas coma lo siròp d'ordiat o lo Pastís que dona un gost fresc e sucrat.
Es utilizat la fabricacion dels locoms.
Textil
En Africa de l'Oèst, la goma arabica es utilizada coma agent de solidificacion e de brilhança dels bazins, teissuts de coton damassat fòrça amat per la confeccion de vestits d'aparat.
Capelièrs e modists l'utilizan coma d'aprèst per donar de tenguda als capèls de feutre.
Cura
De goma arabica bolhida se sèrv a la femna just après la jasilha; per curar los floroncs; per tractar de malautiás de la pèl, las ferridas, de la lèpra, de la disenteriá, eca. Tanben s'utiliza d'excipient dins la fabricacion d'unes medicaments.
Construccion
Los teulaires l'utilizan per assegurar l'impermeabilitat dels teulats (a basa d'argila e de palhas).
Los pintres la mesclan a la calç (1/10n de la quantitat de calç utilizada) per pindre las parets dels ostals.
Pintura
En pintura la goma arabica es un element de la fabricacion del pastèl sec, de l'aquarèla e de la goacha. Es tanben utilizat jos forma liquida coma ligant.
En litografia, las proprietats idrofilas de la goma arabica son utilizadas per crear e mantenir una capa d'aiga sus las partidas non tintada de la pèira.
Fotografia
La goma arabica es tanben emplagada dins lo procediment fotografic amb goma bicromatada.
Parpièr gomat
La goma arabica es utilizada per empegar las etiquètas, envelòpas o sagèls après lecatge.
Toxicitat
La goma arabica es un fòrt allergèn podent causar de crisis d'astme s'es inalada (jos forma de vapor).
Economia
En 9 ans, de 1991 a 2000, lo mercat mondial de la goma arabica passèt de 32 000 a 45 000 tonas, siá una progression de 40 %, calculada en mejana mobila sus 3 ans, per lisar los escarts de comanda e de liurason d'una annada calendària a l'autra. Chad passèt de 10 % a 30 % del mercat e gaireben absorbèt lo potencial de desvelopament d'aqueld 10 darrièrs ans. Sodan consèrva una mitat del mercat e Nigèria un cinquen. Lo rèste (5 %) se repartís entre una desena de païses. Chad contunha de prene de partidas del mercat e desvolopa de relations comercialas amb 14 païses tèrç, alara que Sodan fa comerci amb 26 païses e Nigèria 9 païses. França demora lo líder mondial dels païses importators e reexportators de goma arabica. En detz ans, aquel país a passèt la Grand Bretanha qu'ocupa pas nai d'1/10n del mercat. Índe e los EUA, e de païses d'Euròpa de l'Èst e d'America del Sud, impòrtan totjorn mai de goma arabica.
(156) Xanthippe
(156) Xanthippe es un asteroïde.
Maureen Connolly
Maureen Catherine Connolly, esposa Brinker, naissuda lo 17 de setembre 1934 a San Diego en Califòrnia e defuntada lo 21 de junh 1969 a Dallas en Tèxas, siguèt una jogairèla de tennis americana.
Prince (musician)
Prince Rogers Nelson dit Prince, nascut lo 7 de junh de 1958 a Minneapolis (Minnesòta) e defuntat 21 d'abril de 2016 a 57 ans a Chanhassen, dins lo meteis Estat, foguèt un autor-compositor-interprèt, multi-instrumentista e producteur american de pop, de funk, de rock e de RnB. Èra tanben dançaire e actor.
La carrièra de Prince comencèt en 1978 e sa discografia compta mai de trenta albums studio parrguts en mens de quaranta ans. Compausèt tanben de cançons e produguèt d'albums per d'autres artistas, entre losquals las Bangles, Chaka Khan, Patti LaBelle, Madonna, Sheila E., Mavis Staples o The Time.
Son mai gròs succès comercial es Purple Rain (banda originala del filme eponim ont joguèt lo ròtle principal), album publicat en 1984 e vendut a vint milions d'exemplaris, , contenent, en mai del títol, los tubs Let's Go Crazy e When Doves Cry. Es tanben l'autor de Sign o' the Times, de la benda originala del filme Batman de Tim Burton, dels tubes Little Red Corvette, Kiss, Cream o encara Sexy MF. Le morceau phare de Sinéad O'Connor, Nothing Compares 2 U, es a mai una composicion de Prince, tot coma Manic Monday de las Bangles.
Multiinstrumentista practicava una vintena d'instruments, excellent a la guitarra, a la bassa, al piano, a la batariá e als clavièrs – s'es fargat une fama de creator ambiciós, eclectic e una reputacion scenica de tria, en presant en concèrt las danças e los solos. Es tanben conegut per l'emplec de las referéencias sexualas dins d'unas de sas cançons, coma per l'usatge de costums excentrics.
Gometz-le-Châtel
Gometz-le-Châtel es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo vilatge a testificat dempuèi 1068. La Glèisa Santa-Clar, en datant XIe sègle al XVIe sègle sègles, a classificat monument istoric.
Sant Clar, fraire évangélisateur, i #descobrir al una fontaine dicha miraculosa, #que #èsser l'objècte d'un pelegrinatge fins en 1870.
Lo anciana linha de camin de fèrre de París a Chartres per Gallardon passava per Gometz-lo-Châtel. Una importanta labor d'art, lo viaducte dels Fauvettes, es a caval sus las municipalitats de Gometz-lo-Châtel e Bures-sus-Yvette.
Dintratz 1966 e 1977, Gometz-lo-Châtel es lo terminus de la linha experimentala de aérotrain, establida entre Gometz e Limours sus la plataforma de l'anciana linha de París a Chartres, désaffectée dempuèi l'après-guèrra. En junh 2004, lo redond-ponch situat al extremitat castelgometzienne de la desviació evocada mai elevat a #èsser cristianat « grand giratoire de l'enginhèr Jean Bertin », ne remembrar del inventeur del aérotrain. Un tròç de via a #èsser installat l'entèrra dessús-plen d'aquel redond-ponch. Una escultura de Georges Saulterre, commemorativa de la aérotrain, a #èsser installada sus un redond-ponch a la sortida de Gometz-la-Vila, a l'embrancament de la susdita desviació.
En 1975, una part de Gometz-lo-Châtel, aital coma una part de Gometz-la-Vila, an #èsser amassadas a Gif-sus-Yvette per formar lo quartièr de Chevry.
Al 1er 2004, la municipalitat a dintrat en la comunitat d'aglomeracion del scenari de Saclay.
Saint Clair, moine évangélisateur, y découvrit au une fontaine dite miraculeuse, qui fut l'objet d'un pèlerinage jusqu'en 1870.
L'ancienne ligne de chemin de fer de Paris à Chartres par Gallardon passait par Gometz-le-Châtel. Un important ouvrage d'art, le viaduc des Fauvettes, est à cheval sur les communes de Gometz-le-Châtel et Bures-sur-Yvette.
Entre 1966 et 1977, Gometz-le-Châtel est le terminus de la ligne expérimentale d'aérotrain, établie entre Gometz et Limours sur la plate-forme de l'ancienne ligne de Paris à Chartres, désaffectée depuis l'après-guerre. En juin 2004, le rond-point situé à l'extrémité castelgometzienne de la déviation évoquée plus haut a été baptisé « grand giratoire de l'ingénieur Jean Bertin », en souvenir de l'inventeur de l'aérotrain. Un tronçon de voie a été installé sur le terre-plein de ce rond-point. Une sculpture de Georges Saulterre, commémorative de l'aérotrain, a été installée sur un rond-point à la sortie de Gometz-la-Ville, à l'embranchement de la susdite déviation.
En 1975, une partie de Gometz-le-Châtel, ainsi qu'une partie de Gometz-la-Ville, ont été réunies à Gif-sur-Yvette pour former le quartier de Chevry.
Au 2004, la commune est entrée dans la communauté d'agglomération du plateau de Saclay.
Bibie
Béatrice Adjorkor Anyankor, coneguda coma Bibie, es una cantaira francesa de soca africana, nascuda a Accra (Ghana) lo 9 de genièr de 1957, coneguda pels tubes Tout doucement e J'veux pas l'savoir, gròsses succèsses francofònes de 1985 e 1986.
(157) Dejanira
(157) Dejanira es un asteroïde.
José Eusebio Otálora
José Eusebio Otálora Martínez (1826-1885) avocat, òme politic, professor e militar foguèt president de Colómbia entre 1882 e 1884.
Séry-lès-Mézières
Séry-lès-Mézières es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region dels Nauts de França, ancianament de Picardia.
14 de setembre
Decèsses
Vejatz tanben :
Tren blindat
Un tren blindat es un tren militar protegit per un blindatge. Lo concèpte apareguèt dins lo corrent dau sègle XIX ambé l'idèa d'utilizar de trens per accelerar lo transpòrt de tropas e melhorar l'avitalhament e la logistica. Puei, certanei trens blindats recebèron una artilhariá, de mitralhièras, de defensas antiaerianas, de tropas d'infantariá ò de veïculs de combat (carri, VCI...) susceptibles d'èsser desbarcats. Au sègle XX, lo tren blindat èra principalament destinat a tres missions qu'èran : Maugrat la vulnerabilitat dei trens blindats ai sabotatges ò ais atacas aerianas e son obligacion de se desplaçar lòng d'un camin de fèrre, foguèron utilizats dins mai d'un conflicte major dau sègle XX (Guèrra Civila Russa, Segonda Guèrra Mondiala, Guèrra d'Indochina, Guèrras d'Iogoslavia... etc.). Dins lo corrent de la Guèrra Freja, lei Sovietics desvolopèron de trens blindats equipats de míssils estrategics. Au sègle XXI, certanei país utilizan totjorn de trens blindats, generalament improvisats, coma l'armada russa pendent la Segonda Guèrra de Chechenia.
Castrotierra de Valmadrigal
Castrotierra de Valmadrigal es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Aougny
Aougny es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cea
Cea es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
(158) Koronis
(158) Koronis es un asteroïde.
Club Atlético Colón de Santa Fe
vinheta|esquèrra|Estadi de Colón, Santa Fe Lo Club Atlético Colón qu'ei ua equipa argentina de fotbòl de la ciutat de Santa Fe.
Pattie Maes
thumb|250px|Pattie Maes e Hiroshi Ishii en 2012 Pattie Maes (Brussèlas, Belgica, 1 de junh de 1961) es una informaticiana bèlgoamericana. Professora a l'Institut Tecnologic de Massachusetts (MIT), fondèt e dirigiguèt lo Grop d'Interfàcias Fluïdas del Media Lab del MIT.
Cebanico
Cebanico es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Camp Nou
Lo Camp Nou (en occitan Camp Nòu) es l'estadi ont jòga lo FC Barcelona, situat dins lo quartièr de les Corts a Barcelona. Ten la qualificacion maximala (5 estèlas) que la FIFA pot atribuir a un estadi per aculhir de partidas de fotbòl. Lo Camp Nòu és l'estadi amb la pus granda capacitat en Euròpa, amb 99.354 espectators.
Foguèt inaugurat lo 24 de setembre de 1957 amb lo nom oficial d'Estadi del FC Barcelona, mas popularament s'adoptèt lo nom de Camp Nou per amor que remplaçava l'ancian Camp de les Corts. Durant la sason 2000-2001 lo nom foguèt oficializat après una consulta populara per corrièr. Dels 29.102 sòcis que i participèron, 19.861 (68.25%) votèron a favor del cambiament. L'auçada de l'estadi es de quaranta-uèit mètres e ocupa una superfícia totala de cinquanta-cinc mila mètres carrats.
Villers-le-Tourneur
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
(159) Aemilia
(159) Aemilia es un asteroïde.
Cebrones del Río
Cebrones del Río es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Tracy-sur-Mer
Geografia
Tracy-Sus-Mar es un vilatge litoral del Calvados situat sus una còsta rocosa del littoral de la Mange. La municipalitat aperten dins lo país del Bessin e a la comunitat de municipalitats Bayeux Intercom. Se situa a 1,5 quilomètre de Arromanches-los-Bains e 8 quilomètres de Bayeux.
Tracy-sur-Mer est un village côtier du Calvados situé sur une côte rocheuse du littoral de la Manche. La commune appartient au pays du Bessin et à la communauté de communes Bayeux Intercom. Elle se situe à 1,5 kilomètre d'Arromanches-les-Bains et 8 kilomètres de Bayeux.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Tracy-Sus-mar i aviá situat sul flanc oèst de la division de infanterie britanica (Northumbrian) pendent los primièrs jorns del débarquement aliat en Normandie, tot près de Arromanches-los-Bains, #que lo nom de còdi n'èra Gold Beach.
Tracy-sur-mer était situé sur le flanc ouest de la division d'infanterie britannique (Northumbrian) pendant les premiers jours du débarquement allié en Normandie, tout près d'Arromanches-les-Bains, dont le nom de code était Gold Beach.
Politica sociala
Una persona morala coma l'Estat, l'Euròpa o una collectivitat territoriala pòu declinar sa politica sociala dins mai d'un domeni. La nocion de politica sociala evoluissèt dins lo corrent de l'istòria e si desvolopa diferentament segon la collectivitat que l'utiliza per son accion sociala.
En França, l'idèia de politica sociala s'associá emé la politica publica que si liá emé la proteccion sociala (seguretat sociala, assisténcia sociala). Si referís au concèpte d'Estat dau benèstre. Pasmens lei politicas socialas preexistisson a l'Estat dau benèstre. Aquest, l'institucionalizèron l'endeman de la Segonda Guèrra Mondiala dins lei país industrializats, pendent que lei politicas socialas naissèron en Anglatèrra au sègle XVI, sota la forma de caritat impausada per l'Estat.
Enquin-sur-Baillons
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sucre
thumb|250px|Qualques cristals de sucre refinat agrandits Lo sucre, que sa formula quimica es C12H22O11, es denominacion comuna del disacarid sacaròsa, un compausat organic de la familha dels glucids, que sòl èsser lo mai comun dels glucids. Aqueste nom sucre s'emplega d'unes còps que i a per extension a l'ensems dels glucids o idrats de carbòni.
S'emplega lo sucre mai que mai dins l'alimentacion. Es un aliment de bon assimilar per l'organisme e pòrta una granda riquesa calorica amb gaireben 17 J (4 calorias) per grama. Actualament s'obten a partir de la bledaraba de sucre e de la cana de sucre.
Lo sucre blanc refinat durant la digestion consoma una part de las vitaminas e de las sals mineralas presentas dins lo còs uman. Es estat provat que la consomacion excessiva de sucre blanc pòt crear una dependéncia semblabla a la de las drògas duras.
La paraula "sucre" ven del mot sanscrit sarkara (Let. sabbia), adaptat puèi en sakcharon o saccharum pels autors grècs e romans. Es aqueste quite mot la basa de l'etimologia del mot "sacarina".
L'istòria del sucre: sa difusion en Euròpa
En 325 a.C. Alexandre lo Grand portèt la nòva que dins las tèrras d'Orient existissiá una "mèl qu'aviá pas besonh d'abelhas". Foguèron los arabis pasmens, que dins son país èra ja emplegat al sègle VI abans Crist, que n'espandiguèron la cultura dins sos territòris.
Los genoveses e los venecians, durant lo sègle X, presero a importar de modèstas quantitats de çò que se sonava "la sal aràbia" que las crosadas espandiguèron encara mai. Federic II del Sant Empèri Roman Germanic capitèt a far cultivar la cana de sucre en Sicília, mas lo sucre demorèt un bèl temps una espécia rara e preciosa, venduda per los speziali e pels apotecaris a un prètz fòrça car coma medecina d'emplec pels siròps, impacchi e enteroclismi.
Sonque los rics se podián permetre de l'emplegar coma dulcificant a mai se son rival mai ancian, la mèl, de segur non èra producha en quantitats talas per poder sortir sus las taulas del pòble coma un adocissent de cada jorn.
A partir de la descobèrta de l'America los espanhòls introdusiguèron la cultura de la cana de sucre a Cuba e a Mexic, los portugueses en Brasil, los angleses e franceses dins las Antilhas, dins aqueles territòris de l'America Centrala e Meridionala que encara uèi son demest los productors mai importants. Vist que lo sucre de las Americas èra melhor e mens costós, las culturas espanhòlas e italianas desapareguèron, coma tanben los trafics amb los territòris arabis.
Nasquèt un trafic d'importacion florissent que faguèt aqueste produch, qu'èra de luxe a l'origina, plan mai abitual. Aqueste donèt una spinta notabla a l'art culinària, en permetre la naissença de la pastissariá europèa coma art autonòma subretot gràcias a la barreja de sucre amb lo cacao, lo lach o amb lo cafè.
En 1575 l'agronòm francés O. de Serres faguèt una observacion inusuala, que fòrça annadas mai tard cambiarà una part de l'istòria d'Euròpa. Constatèt que la bledaraba (beta vulgaris), una ortalissa plan comuna e grandament cultivada, dusca ara utilizada coma pastura, un pauc de pertot e que un còp cuèch produsís un siròp semblable a lo de la cana de sucre, un siròp fòrça doç. Aquela observacion demorèt, pasmens, letra mòrta tanben pr'amor de la fòrta oposicion de diferents grops d'importadors e cultivadors de cana de sucre, que ostacolarono in tutti los biaisses possibles las recercas sus d'eventualas alternativas a son produch. Gràcias anche a sas pressions, talvolta sfociate in sabotaggi anche violents, lo succre de canna rimase lo solet disponible encara pendent molto temps. En l'espaci d'un sègle, entre 1640 e 1750, la consomacion de la substància se tripliquèt, en provocar lo fenomèn tragic del negòci dels esclaus d'Africa qu'èran sistematicament capturats e deportats per trabalhar dins las plantacions.
Amb l'ascension al poder de Napoleon s'intensifiquèron los contrastes comercials entre França e Anglatèrra, que portèron a un blocatge delle importacions anglesas (decret de Berlino, 1806). Lo sucre de cana, qu'arribava en Euròpa per la mar, desapareguèt una corta passa dels scaffali dei negozi, vist que los angleses reagiguèron al blocatge sequestrando a loro volta las navi dirette a pòrts franceses o de sos aligats aderenti al blòc (dins un segond temps se "limitèron" a costringere queste navi a passar da porti angleses e a pagar una forta taxa sus la carga). Sulla spinta de la necessitat los europèus s'adobèron per trobar una alternativa. En 1747 lo quimista alemand Sigmund Andreas Marggraf capitèt l'extraccion de saccarosio de la barbabietole e qualques decadas mai tard son discípol F.K. Achard perfeccionèt lo procès en lo far economicament viable. Es a el que se deu la primièra sucrariá industriala, sorto in Slesia en 1802. Per volontat exprèssa de Napoleon, la produccion de sucre de bieta foguèt encoratjada dins totes los territòris jos son contraròtle e foguèron dobèrts d'autres stabilimenti en França. Aprèp lo Congrès de Viena lo sucre de cana tornèt circular, mas l'expansion d'aquel de bledaraba èra venguda irreversibla. Son còst inferior lo faguèt disponible lèu lèu a de parts mai amplas de la populacion, en cambiar considerablament las abituds alimentàrias d'Euròpa. Alcuni storici ritengono que la maggior disponibilitat de sucre abbia contribuït a melhorar sensiblament las condicions de santat de la populacion e sa potencialitat de concentracion, contribuendo al desvolopament intellectual de la societat.
Produccion e comèrci
Segon las donadas de 2005 del Ministèri de l'Agricultura dels Estats Units, los principals productors son: Significativo l'exploit de Brasil, qu'es passat da un tasso mejan annual d'aumentacion de la produccion de 2,23% (1960-1990) fins a 8,1% (1990-2006); Euròpa produsís pas que 288 migliaia de tonas de sucre de cana, los Estats Units 2,8 milions de tonas.
En 2002 s'es dobèrta una vertenza internacionala sul sucre. Austràlia, Brasil e Tailandia an contestato presso l'Organizacion Mondiala del Comèrci il sostegno acordat per Euròpa als productors nacionals, que lor consentís de vendre a de prèses inferiors als còstes de produccion. L'OMC ha riconosciuto la fondatezza de las acusacions, mas las trattative per addivenire a una solucion son encara en cors.
Contraindicacions
La consomacion de sucre a salito dai 2 kg pro/capite per an, a una mejana de 80 kg. La consomacion excessiva de sucre es considerada demest las causas probablas de Segon las indicacions dieteticas, la consomacion de calorias que derivan dels sucres simples deu èsser limitada a 15% dels besonhs jornalièrs. Existisson qualques malautiás raras que fan que lo sucre siá indigerible
Alternative
Vi sono diverse alternative allo zucchero sia naturali che di sintesi. Il principale è senz'altro il miele, utilizzato almeno dalla preistoria, nonché sciroppi ricavati da alberi come l'acero o da cereali e frutta, il fruttosio. Esistono molti dolcificanti di sintesi, come lo xilitolo,il ciclammato, la saccarina e l'aspartame. Esiste, inoltre, una pianta chiamata Stevia che ha proprietà dolcificanti maggiori dello zucchero: il potere dolcificante dello stevioside è circa 300 volte superiore a quello dello zucchero. Tuttavia negli USA e dal 2000 nell'Unione Europea è proibito il commercio di questa pianta a fini commestibili, anche se in molti paesi, tra cui il Giappone, viene usata come dolcificante.
Curiosità
Anticamente, in Russia, lo zucchero veniva adoperato soprattutto in occasione dei banchetti funebri. La Stevia negli Usa non è vietata, semplicemente deve essere definita integratore alimetnare e non dolcificante. con questa definizione viene venduta ovunque.
Krzysztof Wielicki
thumb|right|Krzysztof Wielicki en [[2018.]]
Krzysztof Jerzy Wielicki (nascut lo 5 de genier de 1950, Szklarka Przygodzicka) es un alpinista polonés famós per aver realizat l'acension dei 14 cimas de mai de 8,000 m entre 1980 e 1996. Durant aqueu periòde, foguèt l'autor de la premiera ascension ivernenca de l'Everest en 1980 e de la premiera ascension d'un « 8,000 » en mens de 24 oras au Broad Peak en 1984.
Hubert Ingraham
Hubert Alexander Ingraham (n. 1947) avocat e òme politic es l'actual primièr ministre de las Bahamas. Tanben foguèt primièr ministre del país entre 1992 e 2002.
(160) Una
(160) Una es un asteroïde.
Bahrain
Bahrain es una illa e un reialme d'Arabia, dins lo golf Persic.
La capitala es Manama.
Lo gentilici es bahraini.
Chamalal
Lo chamalal es una lenga caucasenca del nòrd-èst parlada en Russia.
Localisacion
Lo chamalal es parlat dins la Republica de Daguestan, dins lo Caucàs rus, e tamben dins lo raion de Kvankhi en Chechenia.
Classificacion e dialèctes
Lo chamalal es classificat dins la familha de las lengas caucasencas del nòrd-èst, ont forma lo grop avaroandi amb l'akhvakh, l'avar, l'andi, lo bagwalal, lo botlikh, lo godoberi, lo karata e lo tindi.
La lenga a dos dialèctes, lo gakvari e lo guigatl.
Samuel Jacob Klein
thumb|250px|Samuel Klein en 2007 Samuel Jacob Klein, conegut jos l'escais Sj dins lo mond wikipedic (Houston, Tèxas, 25 de genièr de 1978) es un fisician, programaire, tecnologista e wikimedian american. Es lo Director de Outreach de la Fondacion the One Laptop per Child. Aqueste contribusidor a la Wikipedia dempuèi 2004 foguèt elegit al Conselh d'Administracion de la Fondacion Wikimedia tre 2009, posicion qu'ocupa encara aprèp doas reeleccions. Es tanben membre del Centre Berkman per Internet e la Societat.
Lieucha
Lieucha (Lieuche en francés) es una comuna occitana dau Comtat de Niça, situada dins lo departament dei Aups Maritims e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Favières
Favières pòt essèr:
Gros-Réderching
Gros-Réderching es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region del Grand Èst.
Geografia
Çò Pòble se situa en lo País de Bitche. Installat sul scenari, en país descobèrt, a situat als fonts del ruisseau de Achen. Lo aglomeracion es longée per la granda expedís de Sarreguemines a Bitche, #que repren partiellement lo traçat d'una via anciana.
Le village se situe dans le Pays de Bitche. Installé sur le plateau, en pays découvert, il est situé aux sources du ruisseau d'Achen. L'agglomération est longée par la grande route de Sarreguemines à Bitche, qui reprend partiellement le tracé d'une voie antique.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Una desena de luòcs gallo-romains descobèrts sul ban del pòble testifiquin de lo sieu ancienneté. Mencionat en 1304 jos la forma Ruderchingen, del nom d'òme germanique Roderich, amb lo distintiu Gròs, grand, per o diferenciar de Pichon-Réderching, lo pòble possedís una separacion, lo masatge caseriu de Singling, creat a la fin del, e de nombrosas censes, #que testifiquen de la pénétration bourgeoise en las campanhas al cors del. Singling Es la proprietat de Georges Poncet, un ric vendeire de Bitche, lo Welschof aperten a Farnçois-Didier Maurici, senhor de Sarreinsming, aconselhar d'Estat e tinent general del bailliage de Alemanha, establit a Sarreguemines, la granja de Brandelfing a crompat per las Jesuïtes de Bouquenom, tandis #que Olferding a cedit pel pòrti de Lorraine al un de los sieus guardas del còrs, Henri de Mallan.
thumb|right|250px|Vista del [[pòble]] Del punt d'enguarda esperital, Gròs-Réderching es glèisa-maire amb per succursale Guiderkirch, erigida en parròquia en los ans 1715-1720. Parròquia de la archiprêtré de Hornbach, la glèisa de Gròs-Réderching, reconstruite en 1751, passa en aquel de Rohrbach en 1802. Del punt d'enguarda administratiu, lo pòble fa partida del costat de Rohrbach dempuèi 1790, la separacion de Singling en avent agut l'estatut de comuna dintre 1790 e 1811.
Bombardada en en genièr 1944, lo aglomeracion es a mitat-destruida e conserva pas cap de ostal anciana.
Une dizaine de sites gallo-romains découverts sur le ban du village témoignent de son ancienneté. Mentionné en 1304 sous la forme Ruderchingen, du nom d'homme germanique Roderich, avec le distinctif Gros, grand, pour le différencier de Petit-Réderching, le village possède un écart, le hameau de Singling, créé à la fin du, et de nombreuses censes, qui témoignent de la pénétration bourgeoise dans les campagnes au cours du. Singling est la propriété de Georges Poncet, un riche marchand de Bitche, le Welschof appartient à Farnçois-Didier Maurice, seigneur de Sarreinsming, conseiller d'État et lieutenant général du bailliage d'Allemagne, établi à Sarreguemines, la ferme de Brandelfing est achetée par les Jésuites de Bouquenom, tandis qu'Olferding est cédé par le duc de Lorraine à l'un de ses gardes du corps, Henri de Mallan.
thumb|right|250px|Vue du [[village]] Du point de vue spirituel, Gros-Réderching est église-mère avec pour succursale Guiderkirch, érigée en paroisse dans les années 1715-1720. Paroisse de l'archiprêtré de Hornbach, l'église de Gros-Réderching, reconstruite en 1751, passe dans celui de Rohrbach en 1802. Du point de vue administratif, le village fait partie du canton de Rohrbach depuis 1790, l'écart de Singling ayant eu le statut de commune entre 1790 et 1811.
Bombardée en janvier 1944, l'agglomération est à demi-détruite et ne conserve aucune maison ancienne.
Corynne Charby
Corinne Charbit, coneguda coma Corynne Charby, es una cantaira, modèla e actritz francesa de soca pè negre e nascuda a París (França) lo 12 de julhet de 1960. Es coneguda pels tubes Boule de flipper (1986), Pile ou face (1987) e Pas vu, pas pris (fin 1987).
Valençòla
Valençòla (Valensole en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur, sus lei Planas de Valençòla.
Geografia
La vila de Valençòla es bastida en anfiteatre, ensarrada per lei Planas de Valençòla e lo valon de Nòstra Dòna sus una còla. Es una dei comunas pus vastas de França, coma Arle.
Istòria
Valençòla fuguèt, dau sègle XIII a la Revolucion, un domeni dependent de l'abadiá de Clunhic, en Borgonha (qu'èra d'importància europèa).
Raiòn
Un raiòn (en rus, en ucraïnés e en bulgar : район ; en bielorús: раён ; en romanés: raion ; en azèri: rayon ; en leton: rajons ; en georgian: რაიონი), es dins d'unes païses de l'ex Union Sovietica, una subdivision administrativa territòriala o de vila de segond nivèl (part d'un Oblast). Lo tèrme ven del mot francés rayon prés dins lo sens geometric a partir del capluòc.
Faulx
Faulx es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
Faulx A situat en los alentours de Nancy.
Faulx est située dans les alentours de Nancy.
Roye-sur-Matz
Roye-sur-Matz es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Georg Michaelis
Georg Michaelis (1857-1936) avocat e òme politic, foguèt cancelièr d'Alemanha entre lo 14 de julhet e lo 31 d'octobre de 1917.
15 d'abril
Decèsses
Vejatz tanben:
La Rue-Saint-Pierre
La Rue-Saint-Pierre pòt essèr:
(161) Athor
(161) Athor es un asteroïde.
Segonda guèrra de l'òpi
La Segonda guèrra de l'òpi se debanèt de 1856 a 1860. Opausèt lei Britanics e lei Francés a l'Empèri Chinés de la dinastia Qing. Foguèt la perseguida de la politica europèa acomençada en 1839 durant la Premiera guèrra de l'òpi (1839-1842) per obtenir la dubertura de China au comèrci mondiau. Per obtenir una libertat de comèrci pus importanta, lei govèrns anglés e francés mandèron donc una fòrça militara per constrénher lo govèrn imperiau d'acceptar de condicions novèlas pus favorablas ais Europèus. Aprofichèron tanben lo fach que la màger de l'armada Qing èra ocupada dins lo centre dau país per lei combats de la Revòuta Taiping. En causa dau refús de l'emperaire, ataquèron Tianjin e obtenguèron un tractat novèu en 1858. Pasmens, lo govèrn chinés assaièt d'alentir son aplicacion causant una ofensiva novèla en direccion de Pequin que foguèt presa per leis Europèus e parcialament pilhada. Après aquela desfacha, lei Chinés deguèron acceptar lei condicions de patz deis Occidentaus marcant un afebliment grèu de la dinastia Qing.
Povorvila
thumb|right|250px|Carrièra Povorvila
Povorvila es un quartièr residencial d'ostalets de Tolosa situat al sud de la vila. Aquel quartièr es fòrça marcat per la pròcha Universitat Pau Sabatièr. Fòrça lotjaments son en construccion, densificant pauc a pauc lo quartièr dempuèi los ans 2000.
Vida locala
Un mercat se fa los divendres matin sus la plaça de la glèisa.
Transpòrts
La linha de bus 54 liga lo quartièr a l'estacion de mètro En Palot.
Sent Quentin de Cablong
Sent Quentin de Camp Long o puslèu Sent Quentin de Cablong (Saint-Quentin-de-Caplong en francés) es una comuna agenesa d'Occitània, en Guiana, administrada per lo departament de Gironda de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Los Vans
Los Vans (Les Vans en francés) es una comuna occitana de Vivarés situada dins lo departament d'Ardecha e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Sent Quentin de Cablong
Geografia
thumb|center|400px|Limitas comunalas
Los Vans
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Gaujac (Perigòrd)
Gaujac (Gaugeac en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Sent Quentin de Cablong
Toponimia
Sent Quentin (atestacions en latin Sanctus-Quintinus, de 1339, e Sanctus-Quintinius, de 1361) es un agiotoponime : 'quò's un nom de luec que fa referéncia a un nom de sent. S'agís de Sanctus Quintinus, martir en Vermandois (Picardia) en 300, devath lo renhe de Dioclecian,. Per evitar l'omonimia emb Sent Quentin de Baron, tanben en Gironda, lo nom se referís a la comuna vesina de Cablong.
Gaujac (Perigòrd)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Sent Quentin de Cablong
Istòria
Sent Quentin, parròquia preexistenta, sembla d'aver estat creat coma comuna per desmembrament de la comuna de Cablong entre 1793 e 1800 : en 1793, la comuna èra Cablong et Saint Quentin (en francés). Los dus borgs son a un km l'un de l'autre. La populacion de Cablong èra de 1100 abitants en 1793 e de 511 en 1800, la de Sent Quentin èra pas recensada en 1793 e comptava 515 abitants en 1800,.
Gaujac (Perigòrd)
Toponimia
La prononciacion es [gaw’sa]. Las fòrmas ancianas son Sanctus Petrus de Gauiac, en 1153, Gayac, al sègle XIII, Gaugeacum, latinizacion de 1317, Gauiat, en 1555. Gaujac ven del nom latin d'òme, Gaudius, emb lo sufixe -acum [latinizacion del sufixe gallés -ācon]. Gaujac èra donc probablament una anciana granda propietat antica qu'aviá per mèstre Gaudius, ,.
August Strindberg
thumb|August Strindberg Johan August Strindberg (Estocòlme, 22 de genièr de 1849 – Estocòlme, 14 de mai de 1912) foguèt un escrivan e dramaturg suedés.
Genainville
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Rully
Rully pòt èsser:
Via normala (alpinisme)
La via normala designa, en alpinisme, lo camin pus aisat per agantar la cima d'una montanha. Es generalament lo camin istoric aguent permés la premiera ascension documentada. Pasmens, per certanei cimas, lo trajècte pus aisat a variat en causa d'amainatjaments ò de progrès tecnics. Dins aqueu cas, es possible de trobar lei tèrmes « via normala classica » per designar l'itinerari istoric e « via normala modèrna » per designar lo camin actuau.