cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frontonh (vin)
Periòde modèrne
La renomada dels vins es a son apogèu al sègle XVIII: le protectionnisme que benefician los vins girondins s'acaba e los vins pòdon èsser exportats via Bordèu cap a l’Euròpa entièra. Aquela bèla prosperitat resistís pas, a la fin del sègle XIX, al filoxera. Lo vinhal de Frontonh es tocat en 1878.
Periòde contemporanèu
Mercés als esforces dels vinharons, los vins de Frontonh tornan al vam, obtenant en 1975 l’apellacion d’origina controtlada.
Dempuèi, la qualitat dels vins de Frontonh totjorn vrn mrlhora. En 2015, un Frontonh es elegit d'entre los 35 Melhors Vins del Mond
(Decanter World Award Gold pour le Bouissel, 2011).
Geologia
Dins 20 comunas dels departements de Nautas Garona e del Tarn e Garona, lo vinhal de Frontonh s’espandís sus tres laissas fluvialas de la riba esquèrra de Tarn que datan del quaternari. Enseguida de mesclas deguts als depaus irregulars o a l’erosion e als remanejaments superficials, s'encontra una seria de sols fòrça variats. Tres grands tipes se destrian :
Climatologia
vinheta|Bellevue-la Forêt es l'un dels principals domènis d'AOC Frontonh. Aque vinhal a la particularitat de se trapar a la joncion de tres tipes de climas temperats : i a un clima temperat oceanic, amb influéncia mediterranèa e continentala, caracterizat per un estat sec e plan caud, un automne plan solelhat, un ivèrn fresc e un printemps marcat ear de fòrta pluèjas e d'auratges violents, amb possiblament de granissa (2008 e 2009). Los vents dominants son, per òrdre d'importança, lo vent d'oèst (menant mai sovent l'umiditat de l'ocean Atlantic), lo vent d'autan (venent del sud-èst) e lo vent del nòrd, fòrça mens frequent e mai sovent freg e sec (menat l'aire de la massas anticiclonicas frejas plaçadas sul nòrd de l'Euròpa). Aquel terridor conéis en mejana 24 jorns de fòrta calors e 33 jorns de gelada per an. La temeratura mejana annala es de 14 °C. La temperatura mai cauda jamai registrada a Tolosa de 44 °C lo 8 d'agost de 1923 e la temperature mai freja de –18,6 °C lo 15 de febrier de 1956. Lo jorn mai asagat amb 82,7 mm lo 7 de julhet de 1977 (font Météo-France).
Vinhal
vinheta|Vinhal de Frontonh.
Presentacion
Lo vinhal s'espandís sus 2 300 ectaras ocupant 20 comunas, coma
Nauta Garona : Bonlòc, Castèlnau d'Estretasfonts, Frontonh, Sent Rostesi, Vacquièrs, Vilamatièr, Vilamur de Tarn, Vilanava de Bonlòc e Vilaudric,
Tarn e Garona : Bessens, Campsàs, Canals, Diupentala, Favars, Grisòlas, La Bastida de Sent Pèire, Montbartièr, Noïc, Orgulh e Pompinhan
Frontonh es lo vinhal mai pròche de Tolosa; es perque lo Frontonh es sovent considerat coma lo vin dels Tolosencs.
Vitatge
l'AOC frontonnh es un vin obtengit d'un vitatge vièlh, la negreta, de 50 % minim e de sira cot, cabernet franc, sauvignon, fer servadon, gamai, cinsaut e mauzac. Lo vitatge Negreta est tanben utilizat als EUA jol nom de « Pinot St. George ».
La negreta, l'exclusivitat de Frontonh
vinheta|Fulham d'automne a Frontonh. vinheta|Fulham de negreta a Frontonh. Del vejaire genetic, la negreta es ligada dempuèi de temps pels ampelografs a la granda familha dels « cotoíds », emblematic a çò nòstre. A l'ora d'ara se considèra que l'uajòl fondator d'aquela familha es lo prunelard.
D’autres vitages de la region s’i ligan: mérille, valdiguié, tannat, etc. La genetica establís pas encara la parentat exacta de la negreta, que de « cadenons mancants » figuran pas en colleccion, mas la valor dels diferents marciares genetics permeton amb una bona probabilitat de ligar la negreta aquela granda familha.
Dins l’ampelografia de Viala e Vermorel (1902-1910), la negreta es senhalada dins lo vinhal de Galhac « de memòria perduda », abant de s’espandre lo long de la val de Tarn. Al començament del sègle XVI, se fa mencion a Galhac de « vins negres » (en oposicion als clarets), compausats de prunelard e de «negremal» (negreta). E, regularament, lo « negret de Galhac » es citat dins la literatura coma essent de negreta. E ne foguèt trobat, çò que permetèt de lo confirmar.
Una legenda dich que la negreta seriá estat portada de Chipre pels espitalièrs de l’òrdre de Sant Joan de Jerusalèm, qu'avián establit una comandariá a Frontonh a partir del sègle XI. Aquel vinhatge auriá estat nomenat Mavro a Chipre (« negre » en grèc). Es verai que l'òrdre aviá son sèti a Chipre, ont existís un vinhatge Mavro uèi encara.
Terridor e vins
La negreta, dins son terridor, fa un vin roge sople e pauc acid possedissent una personalitat pròpria marcada per d'aròmas de violeta e de regalissa.
Tipes de vins e gastronomia
La negreta conferís als vins fruchat e finesa caracteristicas. Los roges venon a lor plenitud entre 4 a 7 ans. Los rosats, caracterizats per una fèble aciditat, subretot quand la negreta es plan presenta, se bevon joves.
Los vins roges de Frontonh son elegants, soples, amb de tanins velosats. Se caracterizan per d'aròmas de fruchs negres (cassís, amora), de flors (peuna, violeta) e d’espècia (regalissa, pebre). Los vins de garda, plus corsats e fustas, son complèxes, rics e armonioses, amb a vegada de nòtas animalas, de cuèr e de fruchs confits.
Des rosas plaser, frescs e aromatics
Plan fruchada e sopla, la negreta va plan per realizar de rosats. Mai sovent d'una bèla color, los rosats de Frontonh donan una bèla intensitat aromatica, una longor en boca inabituala e un polit gras.
Comercializacion
Son una centenat de membre viticultors a la cava cooperativa e 40 chais particulars que produson unes 65 000 ectolitres amb 65 % de vin roge et 35 % de vin rosat.
Querèla deis Investiduras
La Querèla deis Investiduras foguèt un conflicte politic e diplomatic entre la Glèisa e lo Sant Empèri que se debanèt a la fin dau sègle XI e au començament dau sègle XII principalament vèrs 1075-1122. Regardèt la lucha menada per lo papa per prendre ò tornar prendre lo drech d'investir lei membres dau clergat superior (evesques e abats) qu'èra realizat per l'emperaire germanic au sen dau Sant Empèri. Per extension, lo conflicte regardèt tanben d'autreis estats onte lei sobeirans avián egalament l'abitud de nomar dirèctament lo clergat aut, especialament en Anglatèrra e en França. S'acabèt per un afebliment de l'autoritat de l'emperaire germanic que perdèt una partida importanta de son contraròtle sus lo clergat imperiau.
L'origina de la question apareguèt a la fin dau sègle IX quand lei senhors prenguèron l'abitud de nomar d'evesques e d'abats e de li donar l'investidura temporala sus un fèu e tanben l'investidura espirituala necessària per assegurar la mission religiosa dau clergat. Fòrça afeblida e relativament somesa ai volontats politicas deis emperaires e rèis francs (durant d'annadas l'emperaire germanic èra pron poderós per s'atribuir lo drech de validar l'eleccion dau papa), la Glèisa poguèt pas s'i opausar. De mai, coma l'emperaire germanic avián de fèus personaus pron importants per desgatjar dei revenguts sufisents per finançar aquela politica, aqueu drech li permetiá de nomar d'òmes fidèus permetent au tesaur imperiau d'obtenir una partida deis impòsts levats dins lei fèus dau clergat.
Lo succès d'Enric IV foguèt contestat per divèrsei papas seguents que capitèron de suscitar d'insureccions de l'aristocracia còntra lo poder imperiau. Ansin, en 1105, Enric IV foguèt vencut e capturat per son fiu que lo forcèt d'abdicar. Vengut emperaire sota lo nom d'Enric V, assaièt de reglar la question gràcias a de negociacions. En 1111, un premier acòrd foguèt signat. L'emperaire i acceptèt de renonciar ais investiduras (temporalas e espiritualas) en cambi de l'abandon per lo clergat germanic de totei sei fèus e sei drechs feodaus (vilas, ducats, drech de batre moneda...) franc dei possessions dirèctas dei glèisas ò dei monastèris. Pasmens, leis evesques alemands lo refusèron. Lo papa Pascal II (1099-1118) foguèt capturat e obligat de signar un acòrd novèu donant lo drech a l'emperaire de realizar leis investiduras de son clergat segon la sieuna volontat.
Tre 1112, lo papa liberat faguèt condamnar l'acòrd per lo concili de Latran. En 1116, un concili novèu reünit a Latran annulèt lei nominacions realizats per l'emperaire. D'aqueu temps, Enric V, excomunicat en 1114, devián faciar de revòutas intèrnas majoras, especialament en Saxònia. De son caire, la Glèisa èra tròp febla per contestar la superiotat militara de l'emperaire. De negociacions novèlas acomencèron donc e s'acabèron en 1122 per la signatura dau concordat de Worms.
L'emperaire germanic deguèt acceptar l'eleccion liure dei membres dau clergat superior per lei capítols canonicaus. Gardèt solament un drech d'arbitratge dins lo cas de conflicte au sen deis electors. Puei, deviá donar l'investidura temporala a la persona elegit que deviá en cambi cumplir leis obligacions feodalas liadas ai fèus concedits. L'emperaire perdiguèt donc la màger part de son influéncia sus la nominacion dau clergat superior, en particular en Borgonha e en Itàlia. Òr, lo clergat d'aquelei regions li èra fòrça fidèu e representa una fònt importanta per lei finanças imperialas. Ansin, l'emperaire perdiguèt una partida majora de sei revenguts e donc de son poder.
Dins lo corrent dau sègle XII, leis emperaires germanics assaièron de tornar venir sus lei concessions realizadas en 1122. Pasmens, la temptativa mau capitèt e, dins lo corrent dau sègle XIII, leis emperaires renoncièron totalament a sei drechs donats per lo concordat.
Sèrres
Sèrres (Serres en francés) es una comuna d'Occitània, en Daufinat dins lo departament dels Auts Aups.
Geografia
Hivernacles es situat en lo país del Buëch, a 662m d'altitud, en una cluse ont passa lo Buëch, qualques quilomètres en aval del confluisson entre lo Buëch e lo Pichon Buëch. La vila dètz lo sieu nom a la siá posicion a la extremitat del crête rocosa - un "estrenh". Se tròba a l'aval d'una cluse afranquida pel Buëch
Hivernacles a traversat per dos aisses viaris importants :
La municipalitat a dotat d'una parque ferroviaire sus la Linha Lion-Perrache - Marselha-Sant-Charles (via Grenòble) desservie pels TER de la relacion Marselha - Briançon.
Sèrres est située dans le pays du Buëch, à 662m d'altitude, dans une cluse où passe le Buëch, quelques kilomètres en aval du confluent entre le Buëch et le Petit Buëch. La ville doit son nom à sa position à l'extrémité du crête rocheuse - un "serre". Elle se trouve à l'aval d'une cluse franchie par le Buëch
Sèrres est traversée par deux axes routiers importants :
La commune est dotée d'une gare ferroviaire sur la Ligne Lyon-Perrache - Marseille-Saint-Charles (via Grenoble) desservie par les TER de la relation Marseille - Briançon.
Coissin
Lo coissin pòt èsser de desparièras colors, talhas, texturas, compausants e teissuts. L'estug de coissin es la coissinièra.
Ciutat de Carlisle
La Ciutat de Carlisle es un districte administratiu local de Cumbria en Anglatèrra que ten l'estatut de ciutat e de districte non metropolitan que cobrís un airal pus vast que la vila de Carlisle e compren las vilas de Brampton e Longtown, e los vilatges periferics coma Dalston, Scotby e Wetheral. En 2011, lo districte aviá una populacion de 107 524 personas, e una superfícia de 1 039,97 quilomètres carrats.
Los limits actuals de la ciutat son estats definits dins l'encastre de las disposicions de la lei de 1972 sus l'administracion locala e cobrisson la fusion de dos ancians districtes d'administracion locala, la vila e lo comtat de Carlisle e lo districte rural frontalièr de Cumberland. La vila de Carlisle partetja una frontièra amb Escòcia (al nòrd) e es delimitada al sud-oèst per l'arrondiment d'Allerdale e al sud pel districte d'Eden. Lo comtat de Northumberland èst a l'èst.
E mai que los limits actuals datan del sègle XXen, la ciutat tira sas originas d'un abans-pòst roman del sègle I associat a la paret d'Adrian. La colonia Britonic que se desvolopèt a partir d'aqueste luòc foguèt destruita pels daneses en 875. La region faguèt partit de las nautas tèrras del sud d'Escòcia, fins que siá colonizada pel rei Guilhèm II d'Anglatèrra en 1092. Guilhèm II bastiguèt lo castèl de Carlisle, qu'abriga un musèu militar. La catedrala de Carlisle, fondada al sègle XIIen, es una de las pus pichonas d'Anglatèrra.
Savina
Savina (en francés Savines-le-Lac, dempuèi 1961, abans Savines) es una comuna dau Daufinat occitan situada dins lo departament daus Auts Aups e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Guèrra dau Rif
La Guèrra dau Rif foguèt una guèrra coloniala opausant de 1921 a 1926 lei tribús dau nòrd de Marròc, alora sota dominacion espanhòula, ais Espanhòus ajudats a partir de 1925 per lei Francés. S'acabèt per una victòria dei poissanças colonialas e per la dissolucion de la Republica dau Rif formada per leis abitants de la region.
Lo conflicte acomencèt vèrs la fin de 1920 o lo començament de 1921 quand una armada espanhòula intrèt dins la region dau Rif per reprimir una revòuta locala e còntrar l'influéncia francesa dins lo sector. Pasmens, l'intervencion espanhòula entraïnèt una insureccion generalizada sota lo comandament de Muhammad ibn Abd al-Karim al-Khattabi. Lo 20 de julhèt de 1921, lei fòrças espanhòulas foguèron esquichadas a la batalha d'Anoal e Espanha perdèt lo contraròtle de la màger part dau nòrd de Marròc. Lo 1 de febrier de 1922, Abd al-Karim proclamèt la Republica dau Rif e organizèt lei tribús de la region per formar un estat centralizat e contuniar la guèrra còntra leis Espanhòus. Ansin, en 1924, leis Espanhòus tenguèron solament quauquei pòrts.
En decembre de 1924, Espanha acomencèt de negociar ambé Abd al-Karim. Aquò entraïnèt d'insureccions dins la zona francesa de Marròc puei una ataca per lei fòrças dau Rif. Pasmens, aqueleis ofensivas foguèron blocadas per lei Francés que formèron una aliança ambé leis Espanhòus e mandèron un còrs expedicionari fòrça important e equipat de mejans modèrns. A partir de setembre de 1925, una tièra d'ofensivas dei poissanças colonialas s'acabèt donc per la conquista dau territòri dau Rif e per la capitulacion d'Abd al-Karim lo 30 de mai de 1926.
Hallencourt
Hallencourt en picard (Hallencourt en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Geografia
Bourg picard Del Vimeu situat a l'oèst del Departament e a unitat|13|km al sud de Abbeville, al encreuament de l'ais Nòrd-Sud en connectant Fontaine-sus-Soma e Mérélessart per la Rota départementale "RD 21" e de l'ais Es-Oèst en connectant Bettencourt-Ritz  e Frucourt, facilament accessible pel ancià traçat de la RN1 (actuala RD 901) o la anciana RN 336 (actuala RD 936).
Los autoroutes e  an situat a flaca distància.
Bourg picard du Vimeu situé à l'ouest du Département et à 13 km au sud d'Abbeville, au croisement de l'axe Nord-Sud reliant Fontaine-sur-Somme et Mérélessart par la Route départementale "RD 21" et de l'axe Est-Ouest reliant Bettencourt-Rivière et Frucourt, aisément accessible par l'ancien tracé de la RN1 (actuelle RD 901) ou l'ancienne RN 336 (actuelle RD 936).
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
S'es trobat traces d'aucupacion neolític dins lo pòble, amb potz de extraction del silex, aital coma de las traces d'una villa gallo-romaine
On a retrouvé des traces d'occupation néolithique dans le village, avec des puits d'extraction du silex, ainsi que des traces d'une villa gallo-romaine
Nòtas
<references group=N/>
Maria Azalaís d'Arbaud
Maria Azalaís d'Arbaud (20 de junh de 1834, Cavalhon - 12 de setembre de 1917, Cavalhon), nascuda Azalaís Valère-Martin, es una felibressa provençala de la fin dau sègle XIX e dau començament dau sègle XX. Filha dau felibre Valèri Martin, participèt a la redaccion de l'Armanau Provençau tre 1860 sota l'escais-nom de « Felibressa dau Caulon ». Recebèt de prèmis ai Jòcs floraus d'Ais de Provença (1882) e de Dinha (1886).
Tràcia
thumb|Tràcia Tràcia (en grèc ancien Θρᾴκη / Thrákê}}, en grèc modèrne Θράκη / Thráki, en bulgar Тракия / Trakiya, en turc Trakya) es una region de la peninsula balcanica partejada entre Bulgaria (Tràcia del Nòrd), Grècia (Tràcia Occidentala o Tràcia Egèa) e Turquia (Tràcia Orientala). Lo nom li ven dels tracis, pòble indoeuropèu qu'ocupava la region dins l'Antiquitat. Segon la mitologia grèga, lo dieu Dionís e l'eròi Orfèu ne son originaris.
Geografia
La nocion de Tràcia varièt dins l'istòria e segon los pòbles.
A l'ora d'ara, se considèra que Tràcia es la region delimitada atal:
Tràcia pendent la Preïstòria
Al Neolitic (-7000 a - 3300), l'agricultura venguda de Mesopotamia, via l'Anatolia vesina, s'espandís dins la region. La Cultura de Karanovo (-6200 a -5500) se desvelopèt dins la màger part de Tràcia mentre que la Cultura d'Hamangia (-5200 a -4500) —venguda d'Anatolia— s'espandís dins l'èst de Tràcia, al tèrme de la mar Negra.
Los Prototracians - un dels pòbles Indoeuropèus mai ancians en Euròpa - arribant en Tràcia a una data que domòra encara desconeguda (o milenari VI AbC., o al començament del milenari II AbC).
Proussy
Proussy en normand (Proussy en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Tràcia
Tràcia dins l'Antiquitat
A l'epòca miceniana, los Tracians formavan de societats fòrça ierarquizadas dominadas per de soldats e de prèires.
Proussy
Geografia
En limit de la Soïssa normande, lo bourg de Proussy es a 4,5 km al nòrd del centratz-vila de Condé-sus-Noireau #que li a connectat a el per la départementale 36 #que s'esperlonga al nòrd cap a Cauville e Can. Es accessible egalament per la D 36a e la D 256 #que lo connèctan a l'èst a la D 562 (anciana rota nacionala 162 Can-Angieus, transeünt per Condé-sus-Noireau e Flers).
Laserina Daniel
Laserina Daniel (1841, Forcauquier - 5 de decembre de 1895, Marselha) es una felibressa provençala dau sègle XIX qu'escriguèt sota lo pseudonim de « Felibressa de la Crau ». Catolica fervorosa opausada per exemple au divòrci, es l'autor de plusors poèmas religiós. Participèt tanben au jornau nimenc La Cigala d'Aur, a l’Armanac Provençau e au Jornau de Forcarquier.
Proussy
Geografia
Lo GR 221 travèrsa la comuna.
Tràcia
Tràcia dins l'Antiquitat
Al començament de l'edat del Fèrre, los Tracians conservavan lor organizacion e formavan d'Estats religioses dirigits per de reis prèires, al cap de tropas constituidas de cavalièrs aristocratas e de païsans guerrièrs liures. De demoràncias fortificadas - capitalas temporàrias - èran bastidas pels reis itinerants.
Proussy
Geografia
Lo territòri es principalament dispausat sus dos vallons en prenent la Druance #que servís de limit amb Condé-sus-Noireau e Sant-Germain-de detlo-Crioult al sud-oèst. Lo ruisseau la Jeannette adaiga lo vallon oèst, del temps que lo vallon es, ont a situat lo bourg, a ocupat per aquel dels Goulandes. Los Monts culminent entre los dos a 231 mètres, mas las nautors de la municipalitat se situan en limit nòrd, lo ponch en culminant surplombant la carrièra de l'Anautita Bruyère, sus una pendenta #qu'arriba a Unitat|262|m}} sus la municipalitat de La Villette vesina. Lo ponch mai bas es a la sortida de la Druance del territòri, al sud.
Tràcia
Tràcia dins l'Antiquitat
À partir del sègle VII, de tribús tracianas – subretot los Besses e los Odrises – escambièron amb les ciutats Estats grègas qu'establiguèron de colonias sus las broas de la mar Egèa e del Pont Euxin. Los Tracians son mencionats pel primièr còp, dins un document escrich, per Erodòt qu'indica que. La region èra traversada sens dificultats pels Pèrsas de Dàrius I mas, aprèp lor pèrda fàcia als Grècs, anèron en Anatolia. Segon los istorians grècs Erodòt e Tucidid, una dinastia reiala emergís dentre las tribús odrisianas, al començament del sègle V, amb lo prince Terès I. A partir de la Tràcia centrala, lo successors espandiguèron lo reialme, s'impausan sus las mai tribús tràcias. Los Grècs s'implantèron dins las regions costièras de la Tràcia miègjornala, a partir de -464 mas pagavan un tribút als Odrises. Los Atenencs contrarotlavan una partida de la Tràcia sud mercé a lor colonia d'Amfipolis. Los escambid entre Grècs e Tracians aumentèron e aqueles darrièrs acabant per utilizar l'alfabet grèc per d'escriches pas encora dechifradas. Pendent Guèrra de Peloponès (-431 a -404), lo reialme dels Odrises s'aliguèt als Atenencs abans de se tornar contra eles. Lo royaume atenguèt son apogèu jos Cotis I, s'espandissent del Danubi a la mar Egèa, mas a sa mòrt, foguèt divisat en tres reialmes que foguèron conquesíts, pauc a pauc, pel realme de Macedònia. aquela conquèsta s'acabèt en -342.
Proussy
Geografia
En limite de la Suisse normande, le bourg de Proussy est à 4,5 km au nord du centre-ville de Condé-sur-Noireau auquel il est relié par la départementale 36 qui se prolonge au nord vers Cauville et Caen. Il est accessible également par la D 36a et la D 256 qui le relient à l'est à la D 562 (ancienne route nationale 162 Caen-Angers, passant par Condé-sur-Noireau et Flers).
Tràcia
Tràcia dins l'Antiquitat
Tràcia integèt, entre -341 e -331 al reialme de Macedònia, abans qu'un Estat odrise vassal se tornèt constituir dins le nòrd de Tràcia. Al partatge de l'empèri d'Alexandre lo Grand, en -323, Lisimac venguèt esatrapa puèi rei (-304) de Tràcia e contrarotlèt un territòri que va del Danubi fins a Anatolia e a Caucàs. Venquèt Seutès III, rei dels Odrises, que s'èra revoltat mas son reialme demorèt dins lo reialme de Tràcia. Lysimac espandiguèt sa dominacion sus las ciutats gregas del Pont Euxin e de l'Ellespont, qu'implatèt de basas navalas.
Proussy
Geografia
Le GR 221 traverse la commune.
Tràcia
Tràcia dins l'Antiquitat
Pendent la Granda expedicion menada per una coalicion de pòbles cèltas, aqueles darrièrs foguèron rebutat, en -298, pels Tribals establits dins lo nòrd e lo nòrd-oèst de Tràcia. Pasmens, en -279, una partida dels Cèltas menats pel rei Comontorios passèt en Macedònia puèi en Tràcia centrala que se fondèt lo reialme de Tilis. Aquela tombèt, vèrs -213, jols tustes dels Tracians.
Proussy
Geografia
Le territoire est principalement disposé sur deux vallons rejoignant la Druance qui sert de limite avec Condé-sur-Noireau et Saint-Germain-du-Crioult au sud-ouest. Le ruisseau la Jeannette arrose le vallon ouest, tandis que le vallon est, où est situé le bourg, est occupé par celui des Goulandes. Les Monts culminent entre les deux à 231 mètres, mais les hauteurs de la commune se situent en limite nord, le point culminant (256 m) surplombant la carrière de la Haute Bruyère, sur une pente qui atteint 262 m sur la commune de La Villette voisine. Le point le plus bas (82 m) est à la sortie de la Druance du territoire, au sud.
Tràcia
Tràcia dins l'Antiquitat
Los Etats tracians tornèron trobar l'independéncia al mitan del sègle III. Lo reialme de Macedònia conservèt las regions miègjornalas al sud dels Rodòps alara qu'Atenas contrarotlava las colonias sus las broas del Pont Euxin e lo sud-èst de Tràcia, vesina de Bizanci.
Proussy
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tràcia
Tràcia dins l'Antiquitat
Al mitan del sègle II, lo reialme dels Odrises venguèt client de la Republica romana, alara que las autras tribús traciana èran somisas. La region passèt pauc a pauc jol contraròtle roman: a la casuda dels princes dels Asteans, una partida de lor reialme foguèt annexada puèi lo darrièr reialme tracian foguèt annexiat per l'Empèri Roman en l'an 46 ApC.
Proussy
Istòria
A partir del, la parròquia a partejat entre doas distincions : aquela de Proussy e aquela de Montbray.
Tràcia
Tràcia dins l'Antiquitat
La província romana de Tràcia foguèt creada en 46, per l'emperaire Claudi. D'en primièr confiada a de procuradors governadors, la província de Tràcia foguèt enseuida confiada a de legats pretorians que le nom apareis a vegada sus la moneda de las ciutats de la província. Al tèrme de lor govèrn aqueles personatges podavan paln sovent pretendre al consulat: la província aviá pas de legion mas èran pro importanta. Plan espandida èra propicia al brigandatge e expausada a las invasions e a la expedicion barbaras. Tràcia èra tanben una provIncia estrateca perque son malhum de comunicacion permetavan la ligason entre las províncias frontièras del Danubi e l'Orient de l'empèri. Tràcia èra doncas, a partir de la segonda mitat del segon sègle una província menaçada al moment de las crisas de l'Empèri.
Los Altos (omonimia)
Los Altos (en occitan: los Auts, los Nalts, los Hauts...) es un toponim de lenga espanhòla:
Tràcia
Tràcia dins l'Antiquitat
A la seguida de las reformas administrativas de Dioclecian, a la fin del sègle III, la Tràcia geografica foguèt devesida en quatre pichona províncias (Tràcia, Haemimontus, Rodopas e Euròpa) apartenant al Diocèsi de Tràcia(Thraciae), el meteis apartenent a la prefectura d'Orient. Jol Duumvirat (286-293) puèi la Tetrarquia (293-324), foguèt plaçada jos l'autoritat de l'August encargat de l'Orient. A de division definitiva de l'Empèri Roman, en 395, lo diocèsi de Tràcia foguèt inclusit dins l'Empèri Roman d'Orient.
Lagrand
Lagrand (Lagrand en francés) es una anciana comuna dau Daufinat occitan situada dins lo departament daus Auts Aups e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Tràcia
Tràcia a l'Edat Mejana
Jol l'emperaire Eracli, l'Empèri d'orient se transformèt en Empèri Bizantin. Capitant pas a véncer las atacas vengudas de totas parts (Avars e Eslaus al nòrd, Empèri sassanid a l'èst, arabomusulmans al sud-èst), l'emperaire Eracli faguèt una nòva organizacion l'empèri sul plan militar. Se considèra que, gaireben a aquela epòca, foguèt creat lo tèma de Tràcia per far fàcia, entre autre, a la menaça protobulgara.
Lagrand
Dempuèi lo 1èr de genièr 2016, es comuna delegada de la comuna novèla de Garda Colomba
Tràcia
La Tràcia turca
L'Empèri Otoman s'installèt en Tràcia, en 1347, amb la conquèsta de la vila de Kallipolis. Amb l'ofensiva, dons los Balcans, dins los ans 1380-1390, los Turcs conqueriguèron leu tota Tràcia levat una pichona listra a l'entorn de Constantinòple. Aquela darrièra tombèt, amb la vila, en 1453 e foguèt inclusida dins la Romelia otomana.
La Tràcia modèrna
Al desmembrament dels territòris balcanics de l'Empèri otoman, la region faguèt l'objècte de maid'un partatges. A la seguida dels tractas de San Stefano puèi de Berlin (1878), l'Empèri conservèt Tràcia mas una província autonoma de Romelia orientala - de majoritat bulgara - foguèt creda al nòrd de Tràcia. La Romelia orientala e lo Principat de Bulgaria - tanben plaçada jos l'autoritat otomana - deciguèron lor union dempuèi 1885 per reünir dins una entitat autonoma gaireben de populacions bulgaras de Tràcia.
Pendent las guèrras balcanicas de 1912-1913, la província foguèt disputada entre l'Empèri otoman e lo Reialme de Bulgaria, aliat, pendent la Primièra Guèrra Mondiala, a Grècia e los mai Estats balcanics. La majoritat de Tràcia faguèt partida de Bulgaria mas l'Empèri otoman conservava una Tràcia orientala larga.
Tràcia es divisada, a l'ora d'ara, entre la Republica de Bulgaria, la Republica de Grècia e la Republica de Turquia.
Reputacion
Tràcia passava per èsser una region que los abitants èran bellicoses:
Pèire Boissière
vinheta|Pèire Boissièra Pèire Boissière, mòrt lo 8 de genièr de 2022 a Gavaudun (47) a l’age de 77 ans, èra un poèta e cantaire, defensor de la lenga occitana e de sa cultura. Èra tanben contaire e factor de joguets sonòrs vegetals e de jòcs tradicionals.
Villargoix
Villargoix es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Tràcia
Reputacion
. En Tràcia visquèron tanben l'eròi Orfèu, filh del rei de Tràcia Egre, de la musa Calliopa e del eròi Espartac.
Villargoix
Geografia
Villargoix Se situa en lo Morvan.
Villargoix se situe dans le Morvan.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Fèsta dei Pastres e dei Tradicions
La Fèsta dei Pastres e dei Tradicions es una fèsta annuala creada en 1964 e organizada dins la vila d'Istre. A per objectiu de rendre omenatge au pastoralisme. Cada an, acampa per carrieras plusors miliers de personas e d'animaus.
Pèire Boissière
Biografia
Engenhaire agronòm de formacion, trabalhèt en America Centrala quand èra jove, puèi dins l’ensenhament agricòla, abans de se consacrar sonque a son art.
Dins las annadas 70, faguèt de collectatges de cants tradicionals en Auvèrnha, Agenés e Gascoha. Puèi comencèt de los cantar. Son repertòri s’espandèt amb de tèxtes de trobadors, de romanças judeo-espanholas e catalanas, de poèmas en occitan qu’aviá mes en musica (16e, 17e, 19e), de corridos mexicans e de cançons francesas (Bobby Lapointe, Charles Trenet…). vinheta|Pèire Boissièra conta a l'EOE en 2016
Animator de l’Escòla Occitana d’Estiu pendent una trentenada d’annadas e president dins las annadas 2010, faguèt tanben de conferéncias toponimicas dins l’encastre de la «Quinzaine Occitane du Lot-et-Garonne» pendent d’annadas.
S’engatgèt dins l’occitanisme politic al Partit Occitan. Foguèt conse de Lacaussade de 1995 a 2001 puèi adjunt al conse de Gavaudun.
Le Boullay-les-Deux-Églises
Le Boullay-les-Deux-Églises es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Claude Bartolone
thumb|200px|Claude Bartolone en 2008 Claude Bartolone, nascut lo 29 de julhet de 1951 a Tunis jol Protectorat francés de Tunisia es un òme politic francés, elegit lo 26 de junh de 2012 president de l'Assemblada nacionala per la XIVena legislatura de la Cinquena Republica Francesa.
Deputat en Sèina Saint Denis dempuèi 1981, Ministre de la Vila de 1998 a 2002, presidiguèt lo Conselh general de la Sèina Saint Denis de 2008 à 2012.
Començament de la vida politica
Claude Bartolone venguèt membre del Partit Socialista en 1974 aprèp la desfacha de François Mitterrand a l'eleccion presidenciala de 1974. Foguèt elegit pel primièr còp en 1979 coma Conselh general de la Sèina Saint Denis.
Ancian quadre comercial de l’industria farmaceutica, Foguèt elegit deputat en 1981 amb surpresa dins l'èrsa ròsa de las legislatives de 1981. Foguèt elegit de contunh fins al 17 de junh de 2012, per la XIV legislatura (2012-2017, dins la 9 circonscripcion de Sèina Saint Denis. Fa partit del grop socialista.
Ministre de la Vila du govèrn Jospin
Claude Bartolone èra elegit de Le Pré-Saint-Gervais, que foguèt conselhèr municipal, cònsol adjunt, puèi cònsol màger fins a la seuna dintrada al Govèrn de Lionel Jospin. La règla del non cumul l'impausèt de tornat cònsol adjunt, daissant lo sèti del màger a Gérard Cosme.
President del Conselh general de Sèina Saint Denis
Foguèt elegit al primièr torn lo 20 de març de 2008 president del conselh general de la Sèina Saint Denis.
Al cap del Conselh general afirmèt qualques prioritats que la mixitat sociala, l'ajuda a la pichona enfança, lo desvelopament economic, la proteccion de l'environament e la lucha contra l'escaç escolar e las discriminacions. Mas las seunas ambicions foguèron desfiadas per un deute compausat d'emprunts diches « toxics » que fragilizèron la santat financièra del conselh general.
Una personalitat escochada al Partit socialista
Claude Bartolone, membre de l'equipe del « Pacta Presidencial » de la campanha de Ségolène Royal per l'election presidenciala francesa de 2007, e responsable d'un dels principals corents del Partit Socialista en França amb Alain Vidalies o Marie-Noëlle Lienemann.
Al Congrès de Rems del PS de 2008, èra un dels principals sostens de la candidatura de Martine Aubry. En decembre de 2008, foguèt nomenat secretari nacional encargat de las relacions exterioras. Per la composicion del secretariat nacional, Laurent Fabius li reprchèt d'aver pas obtengut pro de representants pel seu corent, ce qui affaiblit la légendaire complicité des deux hommes.
President de l'Assemblada nacionala
thumb|Claude Bartolone, lo 21 de junh de2012. Aprèp queSégolène Royal perdèt las eleccions legislativas, Claude Bartolone confièt al jornal Le Parisien, lo 18 de junh de 2012 son intencion de venir president de l'Assemblada nacionala.
Carlisle
Carlisle (en cumbric: Caer Luel;en scòts: Cairel, Cairl, Caeril; en gaelic escocés: Cathair Luail) es una vila britanica dins lo comtat de Cumbria, a al sud d'Escòcia. Es lo centre administratiu del districte de la ciutat de Carlisle dins lo nòrd-oèst d'Anglatèrra. La vila es situada al jonhent de las ribièras Eden, Caldew e Petteril. Carlisle es tanben dins lo comtat istoric de Cumberland. Al recensament de 2001, la populacion de Carlisle èra de 71 773 abitants. Detz ans mai tard, al recensement de 2011, la populacion de la vila èra passada a 75 306.
Lo començament de l'istòria de Carlisle es marcat per son estatut de colonia romana, establida per desservir los fòrts de la paret d'Adrian. A l'Edat Mejana, en rason de sa proximitat amb lo Reialme d'Escòcia, Carlisle venguèt un bastion militar important ; Lo castèl de Carlisle, encara relativament intacte, foguèt bastit en 1092 per William Rufus e serviguèt de preson a Maria Stuart, reina d'Escòcia en 1568. Lo castèl abriga uèi lo regiment del duc de Lancaster e lo musèu del regiment frontalièr. Al començament del sègle XIIen, Enric Ièr autorisèt la fondacion d'un priorat a Carlisle. La vila a acquis le statut de ville, lorsque son diocèse a été formé en 1133 e lo priorat venguèt la catedrala de Carlisle.
L'introduccion de la fabricacion textila pendent la revolucion industriala inicièt un processus de transformacion socioeconomica a Carlisle, que se desvolopèt en una vila industriala densament poblada. Aquò, combinat a sa posicion estrategica, permetèt lo desvolopament de Carlisle coma vila ferroviària importanta, amb set companhiá ferroviàrias que partejan la gara de Carlisle.
Escaissada la Granda Vila Frontalièra, Carlisle es uèi lo principal centre cultural, comercial e industrial de las Borderlands. Abriga lo campús de l'Universitat de Cumbria e una varietat de musèus et de centres culturals.
Mont-Bernanchon
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Villalet
Villalet en normand (Villalet en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
Comuna de l'Eure n'Anautita-Normandie en s'estendent la longitud de la Iton, Villalet a pas glèisa paroissiale e just una minuscule comuna d'una pèça. Al nòrd e a l'oèst se tròba lo bòsc de Evreux. A l'es la municipalitat a vorejat per la rota départementale 55 en connectant Evreux a Breteuil : Es una anciana via romaine #que salvava la Iton pas luènh del luòc dich "Shuta-Iton" per una labor d'art. Las pèiras d'aquel viaducte an #èsser extrachas d'una carrièra #que voreja totjorn la D55 al nòrd de la vallée en bordure del bòsc de Evreux.
Ollainville (Vòges)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Villalet
Geografia
Una particularité géographique del cors del riu lo Iton al nivèl de la municipalitat de Villalet es que lo cors d'aiga desapareis en entonnoirs comblés de pèiras situadas al fons del lièch del riu : Las pèrdas.
Aquelas pèrdas son invisiblas l'ivèrn mas facils a reconéisser/reconéisser l'estiu quand l'aiga s'i engouffre. Una ret de pichons canaux permet al riu d'evitar las pèrdas amb la fin que los camps en aval contunhan a èsser adaigats. Lo lièch sosterranh del riu se prossegueix sus divèrses quilomètres e desboca en una sòrta de étang ont se vei l'aiga réapparaître en fasent bouillonner la superfícia. Lo luòc de la vallée de la Iton li cal èsser pròximament classificat.
Commune de l'Eure en Haute-Normandie s'étendant le long de l'Iton, Villalet n'a pas d'église paroissiale et juste une minuscule mairie de une pièce. Au nord et à l'ouest se trouve la forêt d'Evreux. À l'est la commune est bordée par la route départementale 55 reliant Evreux à Breteuil : C'est une ancienne voie romaine qui enjambait l'Iton non loin du lieu dit "Sec-Iton" par un ouvrage d'art. Les pierres de ce viaduc ont été extraites d'une carrière qui borde toujours la D55 au nord de la vallée en bordure de la forêt d'Evreux.
Une particularité géographique du cours de la rivière l'Iton au niveau de la commune de Villalet est que le cours d'eau disparaît dans des entonnoirs comblés de cailloux situés au fond du lit de la rivière : Les pertes.
Ces pertes sont invisibles l'hiver mais faciles à reconnaître l'été lorsque l'eau s'y engouffre. Un réseau de petits canaux permet à la rivière d'éviter les pertes afin que les champs en aval continuent à être arrosés. Le lit souterrain de la rivière se poursuit sur plusieurs kilomètres et aboutit dans une sorte d'étang où on voit l'eau réapparaître en faisant bouillonner la surface. Le site de la vallée de l'Iton doit être prochainement classé.
Dogat
vinheta|300x300px|D'unitats de netejament dels dogats en URSS. Un dogat, (var.  doat, toat, canèr) es una canalizacion d'aigas residualas. L'ensemble dels dogat constituisson una ret publica. Se bastisson jos tèrra, sovent al mièg de las carrièras importantas, de sòrta que cadun de las abitacionns d'aquela via pòscan se connectar per l'evacuacion apropriada de las aigas usadas.
Cada connexion apertenenta a un abitatge se sona connexion o presa domiciliària. Compren la canonada que va dempuèi lo potz intradós o dempuèi la cambra d'inspeccion finala de l'abitatge fins al collector.
Tant los collectors coma las unions domiciliàrias lor cal èsser projectadas amb cèrt gra de penda per permetre lo flux de las aigas per gravitat, mas jamai excessiva, per evitar de velocitats excessivas e lo risc d'erosion. Aital meteis, los sieus lor cal èsser ermetiques per evitar filtracions d'aigas residualas en lo terren e per empedir l'intrada de l'aiga de pluèja, las infiltracions del terren circumdant o l'entrada de raïses. D'autra banda, lor cal èsser lisses per'mor que se produsiscan pas d'obstruccions per acumulacion de pèls, telas, pelhas e d'autres elements abitualament escampats al dogats, malgrat èsser enebit.
Es convenent que lo dessenh e bastiment d'aquelas installacions sián realizats per professionals o tecnicians autorizats.
Tipe
vinheta|267x267px|Vestit d'isolament dels mossos de la Generalitat de Catalonha per circular per los dogats. Lo tipe mai ancian de dogat aviá forma efectivament de pontet: sus dos murs de malon, se sosteniá un torn de canon tanben de malon. A la part inferiora se formava un canal que, quand lo dogat èra de talha pichona, anava de paret a paret e al mai èra granda, al mai daissava unes passatges en l'un o en los dos costats del canal. En quin cas que siá, la mesura mai pichona del gasilhan, permetiá lo passatge d'una persona, e mai se foguèsse necessari d'adoptar de posturas incomòdas per i trabalhar. Quand allòc d'un torn se cobrissiá amb una lausa de pèira o de beton (generalament en mesuras pichonas) preniá lo nom de revestiment, nom que se dona a l'ora d'ara tanben a autres tipes de conduccions.
Se fan ara generalament amb de conduchas prefabricadas de beton, amb desparièrs tipes de seccion transversala. Seccion circular, per pichons cabals. Seccion ovoide, per cabals mejans. Per cabals grands pòdon s'utilizar de seccions amb la forma de la vièlh gasilhan, e mai se de còps en luòc de torn, an la part superiora adovelada. A la part inferiora, a un canal semblable al qu'es estat descrich anteriorament.
Los doats forman una ret qu'amassa las aigas usadas mejançant brancs, cap a grandas conduccions que se sonan collectors d'aigas residualas.
Bezhon
Lanvezhon en breton ( Betton en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Fèsta Veneciana
La Fèsta Veneciana es una fèsta annuala, creada en 1928, ce passa chascua anna, celebrada au Martegue lo premier dissabte dau mes de julhet. Fondada per de pescaires e de professionaus de la mar, èra a l'origina formada d'un defilat de carris sus lei canaus de la vila. Puei, i foguèt apondut un espectacle pirotecnic que remplacèt de còps totalament lo defilat. Acampa plusors desenaus de miliers de personas per carrieras.
Los Altos
La Republica de las Tèrras Nautas, República de Los Altos en espanhòl, es un ancian país d’America centrala, establit en 1838 coma seisen estat de las Republica Federala d’America Centrala e dissolgut en 1848. La capitala n’èra Quetzaltenango.
Istòria
Los Altos son establits en 1838 coma estat de l’America Centrala federala. Quand aquela federacion s’avalís, ven una republica independenta. En 1848, Los Altos es envasit e annexat per Guatemala (qualques airals son restacats al Mexic).
Guitté
Gitei en galò; Gwitei en breton ( Guitté en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Germana Waton de Ferry
Germana Waton de Ferry (15 d'octòbre de 1885, Riés - 18 de març de 1956, Vauriàs) es una felibressa vivaroaupenca dau sègle XX.
Originària de Riés, desmainatjèt lèu a Barcilona onte s'interessèt au parlar popular de la vau d'Ubaia. Après aver collaborat ambé de jornaus locaus (Journal de Barcelonnette, Alpes et Midi), fondèt en 1931 l’Escòla de la Valèia que ne demorèt presidenta fins a sa mòrt. Publiquèt la Pastourela de la Valeia en 1932 e un recuelh de cançons en 1941 dich Chants de la Valèia. Enfin, en 1954, publiquèt Benoita, un poèma de quinze cants que foguèt sa darriera òbra majora.
En parallèl, desvolopèt de liames ambé Jòrgi Rebol (1901-1993) e creèt una companhiá de teatre. Aquò permetèt en particular la transmission e lo sauvament d'elements etnografics.
Lardier
Lardier (Lardier-et-Valença en francés) es una comuna d'Occitània, en Daufinat dins lo departament dels Auts Aups.
Saint-Léger-aux-Bois (Oise)
Saint-Léger-aux-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Casterar e Lanussa
Casterar e Lanussa (Castéra-Lanusse en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Casterar
Segon Dauzat, Casterar que vien deth latin castellum, dab eth sufixe diminutiu -are. Segon Negre, eth gascon casterar que representa un ancian camp, ua mòta feodau.
Segon Miquèu Grosclaude, eth sufixe -are ei pas diminutiu, que designa era situacion, eth lòc; casterar qu'ei eth lòc on i a un castèth. En Gasconha, eth sens qu'ei larg : un tuc mei o mensh important ont i a avut un castèth feodau, o hòrt sovent un oppidum aquitan o, rarament, un camp roman.
Lanussa
Era prononciacion qu'ei [la'nuso] (grafia fonetica deths autors). Eth nom qu'ei atestat Lanusse sus era mapa de Cassini. Lanussa que vien deth gascon lana, dab eth sufixe de valor pejorativa -ussa (< latin -uciam); eth sens qu'ei « maishanta lana ».
Istòria
Casterar e Lanussa qu'èran vilatges dera parròpia de Lanespeda ath sègle XVIII, puish qu'estón mentavuts com comuna en 1791.
Casterés
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [kasté'rés] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : de Castero, en latin, en 1405, Casteres ath sègle XV, Casteres en 1746 e 1790, Les Casteras (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Segon Dauzat, Casterets (en francés) que's un diminutiu de casterar (castellum e sufixe -are). Segon Negre, citat per M. Grosclaude, Casterets (en francés) que's un diminutiu deth occitan castèl. Segon R. Aymard, citat per M. Grosclaude, eth gascon casteràs, « gròs castèth », passat ara fòrma adjectivau casterés.
Édouard Valéry
Édouard Valéry, (1924, La Coquilha - 2010, Sarlat e La Canedat ) foguèt un resistent francés.
Casterés
Toponimia
Segon Miquèu Grosclaude, i a pas de -t finau dens eras fòrmas ancianas, donc Casterés pòt pas estar un diminutiu ath plurau de castèth qui seré *Casteret(s). Casterés qu'ei meilèu un adjectiu, vienut deth latin castèth, dab eth sufixe -ensem. Eth sens que seré « çò qui apertién ath castèth », benlhèu ua dependéncia de Castèthnau de Manhoac.
Halloy-lès-Pernois
Halloé-lès-Pérnoé en picard (Halloy-lès-Pernois en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Nòtas
<references group=N/>
Montenescourt
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Hallivillers
Halévilé en picard (Hallivillers en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Nòtas
<references group=N/>
Infornats
Infornats (Les Infournas en francés) es una anciana comuna d'Occitània, en Daufinat, dins lo departament dels Auts Aups e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur. Dempuèi lo 1èr de genièr de 2013, Infornats a fusionat amb Sant Bonet de Champsaur.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Lo 28 d'aost de 2014 lo conselh municipal de la comuna novèla de Sant Bonet de Champsaur decidiguèt de suprimir las comunas delegadas. Infornats es doncas una comuna perimida.
Paul Auster
Paul Auster (Newark, Nòva Jersei, 3 de febrièr de 1947) es un escrivan american.
Biografia
Lo 1979, aprèp que divorcièsse amb sa primièra esposa, l'escrivana Lydia Davis, e d'ensajar sens capitada de publicar un roman policièr jol pseudonim de Paul Benjamin (Bala falsa), la mòrt de son paire li procuèet un pichon eiretatge que li permetèt de sortir dels problèmas economics e li inspirèt la creacion de L'invencion de la solitud (1982), son primièr succès literari, considerat per fòrça gents coma una òbra autobiografica.
Se maridet per segona vetz ambe l'escrivana Siri Hustvedt en 1981.
Foguet pas duscas la publicacion de Trilogia de Nòva York (1985-1986), que recebèt una reconeissença internacionala. S'agis d'una sèrie de tres contes, que avançarian la publicacion lo seu primier roman, Lo pais de las darrieras causas (1987). A aguesta, seguisson autras titres coma Lo palatz de la luna (1989) e La musica de l'azar (1990), feta filme per Philip Hass. Lo 1992 merces a la seuna obra Leviatan trapet l'èxit total e recebet lo premi Medici (1993).
Patrick Dewaere
Patrick Dewaere (n. Patrick Bourdeaux, 1947-1982) es un actor francés de cinèma. Es lo paire de Lola Dewaere e Angèle Herry.
Sèrgi Gairal
Sèrgi Gairal, en francés Serge Gayral, nascut a Castras (Tarn) lo 19 de febrièr de 1948 es un escrivan occitan.
Biografia
Sèrgi Gairal nasquèt dins una familha tarnesa umila. Sa maire bailejava l’ostal, son paire èra obrièr dins lo textil. Aguèron tres mainatges, Sèrgi es l’ainat. Passèt tota son enfança a Braçac. Faguèt d’estudis per venir professor d'espanhòl. Una profession que lo menèt a trabalhar dins divèrsas vilas de França (Marselha, Luxueil-les-Bains, Cransac-les-Thermes, Vilafranca-de-Roergue) mas tanben en Espanha (León) coma assistent de francés.