cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castas en Índia
Teoarias sus l'origina de las castas
Lo segond tipe de teorias nascudas a la fin del sègle XIX e començament del XX apròcha las castas de las classas e d’institucions socialas conegudas en Occident. Ja vist, las castas pausavan de problèma pels missionaris crestians, subretot l’opròbi provocat dins las nautas castas per lor refús de clontacte amb las bassas castas. Per far mai aisida la conversion dels indós de nauta casta, unes Jesuistas adoptèron lo mòde de vida indó, regetant tota solidaritat amb los missionariss s’ocupant de las bassas castas e interpretant la casta non pas coma una practica religiosa mas coma una « fòrma extrèma dels destriaments de reng e d’estat plan coneguts en Occident ». Pel sociològ Max Weber, la casta es comparabla als òrdres de la França delRegim ancian, alara que per l’antropològ Alfred Louis Kroeber es comparabla a una classa sociala « prenent consciéncia de se coma distincta e s’embarrant sus se ». D’autres, coma John C. Nesfield, la considèran coma una forma extrèma de corporacions de mestièrs.
Homo hierarchicus: lo sistèma de las castas coma ierarquia
Dins Homo hierarchicus, un estudi sistematic del sistèma de las castas par l'antropològ Louis Dumont, la principala clau de compreneson del sistèma de las castas es la ierarquai. Per Dumont « la ierarquia es dins lo sistèma [de las castas] pas pus que la forma conscienta de referéncia de las partidas al tot ». Mas s’agís pas d’una ierarquia de tipe militar qu’implicariá una subordinacion, mas puslèu d’una gradacion, d’un « classament dels èssers segon lor gra de dignitat ».
Aqueste gra de dignitat es avant tot basat sus l’ocupacion de la casta. Aquí interven la nocion de pur/impur: cada casta es dotada d’una especializacion professionala e lo gra relatiu de puretat d’aquiesta profession determina la plaça de la casta qu’exercís dins la ierarquia. Aquesta ierarquia s’organiza entre, al naut, lo Braman, prèire e erudit, e, al bas de l’escala, l’Intocable, encargat dels pretzfachs mai impurs. Las autras castas se destrian entre aqiestes dos tèrmes.
Dumont nòta doas autras donadas dins l’organizacion d’aqueste sistèma ierarquic:
Pasmens, aquesta analisi ierarquica ten pas compte de totes los fenomèns a l'òbra que, en se, aqueste sistèma ierarquic repausant sus un principi de pur/impur censat correspondre a l’òrdre cosmic podavan soportar la mendre contestacion: quitament aquestes considerats coma « polluent », e per consequent relegats tot en bas de l’escala, patissent de discriminacion e ostracisme, podavan pas qu’acceptar lor astre coma lo rebat de lor estatut impur e lo sistèma seriá d’un biais immobil. Mas, n’es pas: coma lo quita Dumont dich, d’autres factors que la ierarquia, subretot lo poder, intervenon. En efièch, en Índia coma endacòm mai, lo poder es pas immudable: es l’objècte d’una luta, autrescòps sovent armada, uèi sobretot politic. Quand lo poder passa d’un grop a un autre, deplaça una o mai castas dins la ierarquia torna donc lo sistèma primièr. Tanben que le poder politic, la riquesa jòga un ròtle important: per exemple, dins le Pendjab son los Jats, casta agricòla, que dominan la societat.
Politica coloniala britanica
Mas los Britanicss vesián tanben l’Índia coma essent poblada d’una granda varietat de « raças » qu’aurián estat preservadas per l’institucion de la casta. S’obsèrva plan que l’endogamia de la casta, l’interpretacion pren subretot un interés practic del Vejaire de l’administrator: la concepcion de las castas coma raças, dotadas segon la concepcion de l’epòca de caracteristicas pròpras, permet en efièch als colonizators d’assajar d’organizar la societat indiana se fondant sus de basas jutjadas « naturalas » e donc mai eficaças. Atal, se pòt citar l’exemple del Pendjab utilizat par H. K. Puri : l’armada britanica indiana es organizada de nòu en 1890 sus la basa de « raças marcialas », subretot los Jats sikhs; le Punjab Land Alienation Act de 1901 resèrva l’atirbucion de las tèrras a las « castas agricòlas » levat las castas mai bassas; o encora lo Criminal Tribes Act de 1871 que declara:
Puretat e interdits
Per un individú, l'apartenença a una casta mena a l'aplicacion d'un cèrt nombre de règlas que regisson son rapòrt amb los individús de sa casta o de las autras castas. Aquestas règlas son ligadas a la nocion de puretat: s’agís globalament per una persona de se protegir o de se lavar d'una impuretat que pòt èsser temporària (associada a un eveniment de la viada) o permanenta (ligada al pretzfach d’una casta).
Los tèxtes indós, coma las Leis de Manu datadas environ del sègle II Ab<abbr class="abbr nowrap" title="avant Jésus-Christ">C. , mencionan las causas d'impuretat. La mòrt, subretot, es causa d'impuretat temporària pels parents del defunt atal que, per exemple, la naissença per la maire e lo recent nascut o las menstruacions per una femna. De rituals de purificacion son prescrits per qui es tocat d'una impuretat temporària: banh, rasatge, presa dels produchs de la vaca, etc..
D'autras règlas socialas existisson: amb qui una casta pòt partejar un repai (amb de variantas segon lo tipe de manjar) o un narguile, lo regim alimentari (vegetarisme o non per exemple), l'organizacion dels mariadatges, etc.
Govèrn de casta
Tradicionalament, una casta o un « fragment de casta » (soscasta o fragment territorial) pòt èsse dotada d'un govèrn jos la forma d'una assemblada de casta o d'un panchayat. Aqueste sistèma contunha encara a vegada dins lo nòrd de l'Índia (Uttar Pradesh, Haryana, Pendjab) de biais paralegal e parallel al sistèma dels panchayats de villatge organizat per l'Estat.
Format per un grop de notables o especialistea, de còps dotat d'un sarpanch e d'autres dignitaris elegits o ereditaris, aqueste govèrn agís coma una « autoritat pluriala, gardiana de la costuma e de la concòrdia » a qui se pòt cidar per arbitrar un conflicte o sanccionar çò qu’es contrari a la costuma de la casta. Pòt per exemple adoptar coma sanccion l'exclusion d'una persona de la casta. Aquestas darrièras annadas, las panchayats de casta foguèron declaradas illegalas per la Cort suprèma de l'Índia a causa dels castigs prononciats — podent anar fins al crime d'onor — contra d'individús volgavan pas respectar las règlas de la casta per lor mariadatge.
Creacion dels primièrs quòtas
Los Dalits, o Depressed Classes coma son nomenadas oficialament fins a 1935, ocupan una plaça particulara dins la politica coloniala en Índia. A la diferéncia de las autras castas, lor cas pausa pas de problèma particular en tèrmes de classificacion: destinadas per lor naissença als mestièrs mai « impurs », son exclusits dels « temples e de totes los autres luòcs publics ont los autres pòdon crénher lor contacte « polluent » » e se plaçan donc al bas de la ierarquia sociala. Pasmens, es en favor de la question de las Depressed Classes que se meton en plaça las primièras politicas de quòta.
Ambedkar escrich dins The Untouchables and the Pax Britannica : En colonizant l'Índia, los Britanics meton en plaça un sistèma d’escòlas publicas teoricament dobèrtas a totes, sens consideracion de castas. Pasmens, a partir de 1854, se constata que l’admission es gaireben sempre refuzats als enfants dels Depressed Classes, o, quand son admeses, que son regetats pels ensenhaires e los parents d’escolans. Alara foguèt decidit en 1892 d’establir d’escòlas especialas reservadas. Los Britanics creèran tanben en 1944 de borças reservadas a las castas mai bassas. A partir de 1934, quand foguèt constatat que « quitament instrusits, los Intocables encontravan pas d’emplen », un quòta d’emplec de 8,5 % foguèt instaurat dins la foncion publica (portat a 12,5 % en 1946). Puèi, a partir de 1919, de sètis foguèron reservats a las Depressed Classes dins las assembladas legislativas de las províncias e l'assemblada centrala fasent sesilha a Nòva Delhi. Cal esperar 1935 per que la terminologia cambie, quand las Depressed Classes son nomenadas Scheduled Castes, reconeissent atal que las populacions en question son de « raças, castas o tribús » puslèu que de las classas socialas. Es dins aqueste contèxte qu’emergisson los primièrs líders dalits, coma Ambedkar, que revendica en 1932 la creacion d’electorats separats.
Lo movement per l'independéncia e la question dalita
La question de las castas en general foguèt pas al còr de la préocupacions de la pensada politica indiana avant l’Independéncia, Quitament se se nòta unas exemples de presa de consciéncia agafada pel recensament britannic. Per exemple en 1931, un panflet distribuit a Lahore invita los Indians a respondre, entre autres, « nonrés » a la question sus la casta. Lo grop distribuent aqueste panflet aviá de segur un ojectiur politic, mas lo fach de prepausar una tala responsa fa pensar qu’èra envisatjabla pels Indians, e que donc acorderavan pas a la casta una importança particulara al subjècte de l’identificacion.
La question se pausa de biais diferent pels Dalits. Los tractament que son l’objècte a causa de leur « impuretat » los isolan del rèste de la populacion e mena los Britanics a menar de politicas en lor favor. Sorgís alara una pensa politica concretisada pet l’emergéncia de líders dalits, coma Bhimrao Ramji Ambedkar.
Ambedkar: los Dalits, una comunautat oprimida
alt=Ambedkar s'exprime dans un microphone.|vinheta|Ambedkar pendent un discors a Nasik en [[1935.]] Nascut en 1891 a Mahu (Madhya Pradesh) dins la casta dalita dels Mahars, Ambedkar Estudièt a l’universitat de Bombai, l’universitat Columbia als EUA puèi a Londres, avant de tornar en Índia en 1923. Es implicat dins la luta dels Dalits per aver accès als temples indós o lo drech de posar l’aiga dins los mèsmes poses que los autres indós. Participèt, coma representant dels Intocables, a las tres conferéncias de la Taula redonda a Londres. En 1947, es invitat per Nehru a èsser lo primièr ministre de la Justícia del govèrn de l’Índia independenta, avant d’èsser elegit a la preseidencia del comitat de redaccion de la Constitucion de la Republica indiana.
Pendent totas aquestas annadas, Ambedkar denóncia lo sòrt fach al Dalits e desvolopa una critica fòrça vigorosa del sistèma de las castas. Per aquò, se destria net del vejaire britanic: per el, los Intocables son pas una classa desfavorizada, mas una comunautat oprimida.
Atal desvolopa una critica critica radicala de l'indoïsme. Dins The Untouchables and the Pax Britannica, Mr Gandhi and the Emancipation of the Untouchables ou What Congress and Gandhi have done to the Untouchables , Ambedkar se plaça dins una dralha polemica de denonciacion de la situacion dels Dalits ont insistís, en utilizant d’exemples, sus las discriminacions, exaccions o atrocitats comesas per d’indós de castas superioras. Mas Ambedkar se contenta pas d’una critica sociala: pel el, l’origina del mal se situa dins l’existéncia del sistèma de las castas. E aqueste sistèma trobant sa font dins la religion, es sul quite indoïsme que se cal virar:Ambedkar invita donc a regetar los ensenhaments e l'autoritat dels tèxtes indós, qu’impausan segon el una « religion de règlzas », per los remplaçar per una « religion de principis ». Ata, declara « Morirái pas indó » e acaba per se convertir al bodisme en 1956.
Pasmens, se per Ambedkar los Dalits encontraràn pas de solucion veraia pel reget de l'indoïme, plaça sa luta sul terren politic: per el, la luta per la libertat que constituís lo movement per l'independéncia de segur deu èsser una reforma de las institucions politicas, mas tanben una renovacion de las institucions socialas. Ambedkar considèra qu'una reforma sociala se realiza per la lei. Atal, pendent la Conferéncia de la Taula redonda de 1930, prepausa « Plan de garantidas politicas per la proteccion de las Depressed Classes dins la futura Constitucion de l’Índia autonòma ». Aqueste plan a per objectiu de permetre l'integracion dels Dalits a la societat indiana, es a dire de suprimir de fach l’intocabilitat, e de garantir aquesta suppression per la lei. Lo plan compren uèit condicions e Ambedkar precisa que sol lor respècte li permetrà, èssent representant de las Depressed Classes, de consentir a l’autonomia politica de l’Índia. Se lo líder dalit pausa de « condicions », es que considèra qu’una Índia politicament autonòma serà somesa al règne de la majoritat indoa. Atal, vòl pas de l’autonomia o de l’independéncia se se traduch per le remplaçament pel Dalits d’une opression per una autra (en l’escasença dels Britanics pels indós) e concep aquí encara los Dalits coma essent una comunautat tot entièra destriada dels indós e demandant donc una proteccion particulara. Aqueste postulat de la separacion de fach entre indós e Dalits es atal clarament exprimit per Ambedkar:
Gandhi e Ambedkar: doas visions opausada dels Dalits
alt=Gandhi à bord d'un train à l'arrêt.|vinheta|[[Mohandas Karamchand Gandhi|Gandhi designava los Dalits pel tèrme « Harijans ».]] Al contrari d'Ambedkar, Mohandas Karamchand Gandhi critica pas l’organizacion en castas de la societat indiana. Al contrari, es « convencut de la perfeccion organicista e cosmica de l’òrdre quadripartita de las castas indoas ». Mas es tampauc pas insensible al sòrt dels Dalits. En 1920 Gandhi escrich qu’i a tres possibilitats d’accion al subjècte de çò que nomena alara los Panchamas : l’alliança amb los Britanics que selon el fariá d’eles lors « esclaus », lo reget de l’indoïsme que refusa que « l’intocabilité fa pas partit de l’indoïsme [mas] es puslèu una excreissença a retirar per quines que sián los mejans », e la non cooperacion amb los autres indós, impossible per el que necessitant una organizacion que dispausan pas. Per Gandhi, la solucion es donc la seguenta:Pendent la Conferéncia de la Taula redonda de 1931 encargada de preparar la futura Constitucion de l’Índia britanica, la principala question es aquesta de la representacion de las comunautats. Subretot, la delegacion del Congrès menada per Gandhi insistís sus l’unitat de la nacion indiana e capita pas a encontrar d’acòrdi amb la Liga musulmana e Ambedkar sus la representacion dels musulmans e de las Depressed Classes. Ambedkar prepausa per exemple, dins la logica de sa vision de las comunautats separadas, que coma los musulmans, las Depressed Classes forman un electorat separat del rèste dels indós, capable d’elegir lor sieus representants dins las legislaturas provincialas e centrala. Coma le raconta Ambedkar dins son raconte de 1945, aquesta proposicion es vigorosament combatuda per Gandhi al nom de l’unitat de la comunautat indoa:En l’abséncia d’acòrdi entre los representants presents a la Conferéncia, lo govèrn britanic dona en agost de 1932 un arbitratge acordant a las comunautats, e tanben las Depressed Classes, d’electorats separats. Gandhi, utilizant la cauma de la fam, obliga alara Ambedkar a acceptar una solucion de compromes: lo Pacte de Poona. Segon los tèrmes del pacte, las Depressed Classes dispausan pas pus d’un electorat separat mas veson un cèrt nombre de circonscripcions indoas reservadas a de candidats eissits de lors rengs. Son atal plaçadas las basas del sistèma que contunha uèi: la crenta de veire los Dalits separats del rèste dels indós es escartada, que totes votan ensemble, e la reservacion de las circonscripcions permet d’assegurar una representacion minimala dels Dalits al sen de las assembladas.
Las castas dins la Constitucion indiana
La concepcion de las castas e las politicas realizadas ne varian fòrça pauc entre las derrirèras annadas de colonizacion e las primièras annadas que seguisson l'independéncia.
La presidéncia del comitat de redaccion de la Constitucion es confiada a Ambedkar: la lei fondamentala de la novèla republica garda atal los dispositius precedents, adoptats pels Britanics en concertacion amb los líders independantistas indians e basats sus la representacion de las Scheduled Castes dins los organs politics e la foncion publica, amb gaireben lo mèsme dispositiu de reservacions qu’aqueste negociat a Poona.
La mesura mai emblematica de la Constitucion es inscricha dins son article 17:La Constitucion se garda pasmens d’abolir lo sistèma de las castas dins son ensemble. Se contenta d’interdire las discriminacions:Lo principi de las reservacions es el inscrich dins lo títol XVI de la Constitucion jol títol « Disposicions particularas al respècte d’unas classas ». Coma dins lo pacte de Poona, la Constitucion dispausa qu’un cèrt nombre de sètges seràn reservats dins la Lok Sabha e las assembladas legislativas dels Estats. Lo sistèma en vigor avant l'independéncia es donc mantengut amb una diferéncias: las reservacions son espandidas a las populacions tribalas, las Scheduled Tribes, e un sistèma de proporcionalitat es instaurada. Atal en 1951, 5 % dels sètges son reservats al Scheduled Tribes (st) e 15 % als Scheduled Castes (sc), segon la representacion demografica d’ambedoas categorias. Pasemens, dins aqueste mèsme títol XVI es indicat:Atal, dins l’esperit dels redactors de la Constitucion, aqueste dispositiu de reservacions deviá èsser transitòri. L'istòria mòstra que lo foguèt pas, e a partir de 1970 puèi per periòdes de detz ans, la fin de las reservacions foguèt ajurnada.
Fin finala, lo títol XVI prevei dins l’article 340 la nominacion d’una comission encargada d’examinar « la condicion de las classas areiradas sul plan social e educatiu » e de far de recomandacions per melhorar aquesta condicion. Aqueste article constituís una de las primièras reconeissenças de l’existéncia de populacions desfavorizadas fòra de las sc/st e de la possibilitat d’una politica categoriala en lor favor.
Emergéncia de las Other Backward Classes
Se las politicas en favor dels Dalits foguèron realizada d’ora, es diferent per las autras bassas castas. L’expression backward classes aparéis pel primièr còp en 1870: a l’epòca designa los Dalits mas tanben las classas apartenent al varna dels Shudras. Los Shudras son pertot majoritaris en Índia, conten una multitud de jatis, una consideradas coma impurissima, quitament se son pas intocables, d’autres exercisson una dominacion locala. Las consequéncias de l’intocabilitat fan qu’a partir de 1925 las Depressed Classes son categorizadas despartida per far l’objècte d’una politica especifica. La question dels paures non intocables sorgís efectivament pas qu’après l’independéncia. Son nomenadas alara « autras classas reiradas », Other Backward Classes (obc). L’utilizacion del mot « classa » rebat a l’encòp l’influéncia socialista — l’important es las classas socialas – e gandhiana – reconéisser la casta divisa la societat. Pasmens, quand una primièra Backward Classes Commission es constituida en 1953 jos la presidéncia de Kaka Kelalkar, establís quatre critèris permetent de definir lo retard social (un estatut social degradat, una manca generala d’educacion, una sosrepresentacion dins la foncion publica, una sosrepresentacion dins los sectors del comerci e de l’industria), e conclutz qu’aquestes critèris son ligats a un « mèsme denominator comun »: la casta. La comission Kelalkar establís tanben la primièra lista de las obc, regropant 2 399 castas reprasentant 32 % de la populacion, e formula un ligam dirècte entre la casta l’estatut socioeconomic d’una comunautat. Lo govèrn de l'epòca respond pasmens que los esforces de desvolopament escafariá « aquestas linhas de destraitge social, alara que la classificacion d’aquestas castas coma rèiradas [riscariá] de manténer, e mème de perpetuar, las distinccions de casta. » Dins las annadas que seguisson, los tribunals indians utilizan aquesbta linha e invalidan los quòtas per las bassas castas autras que los Dalits.
Cal esperar las annadas 1970 per qu’aquesta concepcion de las bassas castas evoluïsca. Après la victòria del Janata Party al Congrès de 1977, lo novèl govèrn realiza una segonda comission nacionala sus las backward classes, la comission Mandal. La comission dona son rapòrt en 1980, que presenta un cambiament màger dins la concepcion de las bassas castas, en considerant que:Recomanda de crear un quòta de 27 % d’aquestas Other Backward Classes (obc) pels emplecs dins la foncion publica, quòta que s'apond a aquestes de las Scheduled Tribes e Scheduled Castes, en respectant la decision de la Cort suprèma de passar pas 50 % dels pòstes somés a un quòta. A partir de l'examèn de las castas a l'ajuda d'un sistèma de punts mesurant lo retard social (consideracion sociala per las autras classas o castas, trabalh manual, edat mejana al maridatge, participacion de las femnas al trabalh), lo retard educatiu (escolarizacion, escac escolar) e lo retard economic (patrimòni de la familha, demorança, accès a l’aiga potabla, endeutament), lo rapòrt Mandal establís una lista de 3 743 castas, representant 52 % de la populacion.
Pasmens, s’obsèrve que los critèris retenguts son pas estrictament economicas e abotisson a far beneficiar dels quòtas de las castas, subretot agricòlas, que en realitat dominan socialament las autras castas de lor region. Aquò s'explica per la volontat afichada de la commission Mandal de donar a ces aquestas « lo sentiment de participar al govèrn [del] país » per lor donar confisança dins aquestes sistèma, e mèsme de « [los] mobilizar politicament ».
Lo rapòrt Mandal es fòrça criticat a sa publicacion. Lo Congrès, per exemple, refusa de constatar la realitat de la susrepresentacion de las nautas castas dins lo mond politic e critica lo fach que los critèris retenguts per la definicion de las obc permeton pas de ciblar los mai paures.
Cal esperar un jutjament novèl de la Cort suprèma en 1992, reconeissent qu'« una casta pòt èsser una classa en Índia, e es mèsme plan sovent lo cas » per que lo rapòrt Mandal siá realizat. Un quòta de 27 % dels pòstes de la foncion publica es alara reservada a las « Socially and Educationally Backward Classes » e una Comission nacionala per las classas rièradas (National Commission for Backward Classes, ncbc), permanenta, es encargada « d’examinar las demandas d’inclusion de tota classa de ciutadans a las listas com classa rèirada e de recebrer los planhs per la subreinclusion o la sosinclusion de tota classa rèirada dins de talas listas ». Mentratant, de quòtas reservadas a las obc — en mai de las reservacions per las sc/st — son realizats dins las panchayats puèi, en 2005, lo govèrn decidís d’espandre lo quòta de las obc de 27% a l’admission dins las institucions d’ensenhament superior generdas pel govèrn central.
En 1993, la Cort suprèma persmens enebiguèt l’exclusion dels quòtas de la « sisa de crèma » (creamy layer), es a dire de « personas o seccions socialament avançadas d’entre los obc ».
Las castas dins lo jòc electoral
L'emergéncia de la question de las Other Backward Classes dins lo debat public arriba dins un contèxte marcat, d'un costat, per de fòrtas inegalitat economicas e socialas e, d'un autre, per de reformas politicas (refòrma agrària per exemple) que butassa l’òrdre social e fan d’unas castas consideradas autrescòps coma bassas a causa de los ocupacion, de castas dominantas economicament, memanr a çò que los grops que dominan una region se veson confrontats a las nautas castas que contunhan de constituir l’elèit politic. Alara que la dominacion politica del Congrès nacional indian s'engruma, la creacion de las obc coma « categoria politica repausant sus la casta » permet dins un païsatge politic cambiadís de mobilizar lèu un grand nombre d'electors. La revendicacion de quòtas per las obc ven l’argument permetent la constitucion d’una coalicion de castas per accedir al poder.
Segon Max-Jean Zins, la pujada en poténcia de las obc sul plan economic es atal dirèctament ligada a l'escampilhament dels vòtes entre diferents pichons partits. Alors que de per avant lo Congrès podava « captar » los líders de las castas, subretot los dalits, que podava metre en dangièr sa preeminéncia, en lor propausant de responsabilitats politicas, a partir de las annada 1970 e 1980 los obc « entendon defendre d’espereles lors intereses e la lor vision del mond ». Mecanicament, los partits politics s’adaptan a aquesta volontat de representacion comunautària, Qu’an tot interes a basar lor platafòrma politica sus la defensa dels intesrese comunautaris, veire a assajar de crear d’espereles un sentiment d’apartenéncia, dins la mesure ont aquò lor permet d’engrantjar los vòtes de comunautats entièras (« votebank »). Aqueste fenonmèn es per exemple plan marcat dins l’Estat de l’Uttar Pradesh, ont lo Congrès foguèt electoralament marginalizat pel bjp e dos partits regionals, lo Bahujan Samaj Party e lo Samajwadi Party, totes tres formulant lors plataformas politicas en tèrmes d’identitats, mai que subretot sus qualas repausa lo succès electorals. Segon la  realizada per las elections a la <i id="mwAeg">Lok Sabha</i> de 2009, solament 12 % dels electors del bsp sostenguèron aqueste partit que pensavan que son programa èra bon alara qu’un quart lo faguèron per representar lor comunautat e 5 % que pensava soritir de beneficis de la victòria del partit.
Inegalitats, discriminacions e violéncias que contunhan
alt=Des Dalits en train de battre du grain.|vinheta|De Dalits batent de grana près de Madurai. Plan alunhat de l’objectiu d’una societat sens casta, encara remembrat per Rajiv Gandhi dins son discors de 1990, las castas son una realitat dins son Índia contemporanèa. Lors efièches son pasmens malaisits de mesurar que de 1951 a 2011, la question de la casta desapareguèt del recensament decennal, sola demora la question de l’apartenéncia a las Scheduled Castes o Scheduled Tribes.
Pasmens, los chifres de la National Sample Survey Organisation, qu’intègran la categoria de las Other Backward Classes, « mòstra clairament la persisténcia de la inegalitats de las castas dins l’Índia contemporanèa ». En efièch, las bassas castas (sc, st e obc) son subrerepresentadas dins las categorias mai pauras. Dins los camps, representan 83 % de la populacion vivant sota lo lindal de pauretat alara que son pas que 69 % de la populacion rurala totala. Lo diferencial es encara mai grand en vila, ont aquestes chifres s’establisson a 67 e 48 % respectivament. Las inegalitats tòcan d’en primièr los Dalits, que 36 % d’entre eles vivon sota lo lidal de pauretat en mitan rural, contra mens de 12 % per las nautas castas e, aquí encara, aquesta diferéncia s’accentua en mitan urban ont 38 % de las sc vivon sota lo mindal de pauretat contra mens de 10 % de las nautas castas. Las obc son globalament astradas melhor dins la mesura ont se la majoritat d’entre eles son consideradas « fòrça paures » o « paures », son mai equitablament destriats entre las diferentas categorias, a causa del fach que la definicion retenguda per las obc pel rapòrt Mandal fa aqueste categoria fòrça eterogenèa.
Aquestas inegalitats de riquesas se trapa dins lo tipe d'emplec ocupat. Atal, los òmes apartenent a las Scheduled Castes o Scheduled Tribes an plan mai d’escasença d’èsser de trabalhadors irregulars (47 % d’entre eles) e aquestes apartenent a las obc son mai sovent de trabalhadors independents (41 %). A l’autre tèrme, 44 % dels emplegaires e 43 % dels òmes beneficiant d’un salari regular son d’indós de nautas castas. Atal, las bassas castas dispausan globalament d’un revengut mai fèble e an tanben un emplec mai precari que los autres. Es tant mai verai al subjècte dels Dalits que lo tipe d’emplec qu’ocupan majoritàriament (trabalhadors irregulars e trabalhador independents) fasent pensar qu’exercisson encara la activitats tradicionalas ligadas a l’intocabilitat de lor casta.
Al delà de las inegalitats economics, las violéncias contra los Dalits existisson encara e menèron lo govèrn a far adoptar lo Scheduled Castes and Scheduled Tribes (Prevention of Atrocities) Act en 1989. Aquesta lei contrenh los Estats a designar de tribunals especiala per tractar de crimes comes al nom de l’intocabilitat e obliga lo govèrn central a lor provesir una assisténcia financièra. Atal pel periòde de 2007 a 2008, 358 milions de ropias foguèron versats als Estats e 32 407 cas d’atrocitats foguèron enregistrats.
Efièch de las reservacions
Las reservacions, es a dire de quòtas de sègtes o de pòstes reservats a unas castas, son dins tres sectors :
Represetacion politica
Lo nombre de circonscripcions reservadas als Intocables e Adivasis (SC/ST) es calculada en foncion de lor partida respectiva dins la populacion. Per exemple, dins la Lok Sabha elegida en 2009, sus 545 circonscripcions, 79 son reservadas per de candidats eissits de las sc e 47 per de candidats eissits de las st, siá respectivament 16 % e 9 % correspondent a la partida de las sc e st dins la populacion totala. De dispositius similars existisson al nivèl local e dins cada Estat. Aquestas reservacions en favor dels Dalits e dels Adivasis an per objectiu de garantir a aquestas populacions una representacion correspondent a lor pes demografic que las discriminacions que son l’objècte, ligadas per exemple a l’intocabilitat, daissan pensar que serián autrament exclusidas. Mas a la diferéncia de la revendicacions d’Ambedkar pendent las Conferéncias de la Taula redonda, jamai èra agit pels Dalits d’elegit los lors representants dins las diferentas assemblada: dins gairebent totas las circonscripcions, los Dalits (o los Adivasis) forman una minoritat de la populacion. Christophe Jaffrelot nòta qu’en 1961, la majoritat de las circonscripcions reservadas comptavan entre 20 % e 30 % de Dalits e que solament 3 ne comptavan mai de 40 %. Alara, los candidats, quitament venent de la comunautat dalita, devon cridar la populacion generala pendent las campanhas electoralas. An donc pas de rason de defendre los intereses especifics dels Dalits s’espèran èsser elegits. Mai, quitament los elegits dalits de las circonscripcions reservadas pòdon se pretendre representants dels Dalits dins lor ensemble que 75 % dels membres de las Scheduled Castes vivon dins de circonscripcions non reservadas e son donc representats a la Lok Sabha pe d’elegits mai sovent eissits de las castas superioras.
Un sistèma similar existís al nivèl local mas unes Estats adoptèron de dispositius suplementaris. Coma, al Bengala Occidental, de sètges son reservats al sen de las gram panchayats, mas una reservacion existís tanben al nivèl del cap de vilatge (los vilatges que lo pòste de cap de vilatge es reservat a un membre de las sc/st son determinats per un sistèma de rotacion a cada eleccion). Un estudi mòstra que dins los vilatges que lo cap es eissit de las sc o st, los fogals dalits o adivasis benefician melhor qu’endacòm mai dels programas governamentals. Mas l’aspècte clientelista d’aquestas afectacions d’ajudas es tanben present, que l'estudi nòta que la preséncia a las reünions politicas es fortament correlada a la recepcion d’ajudas pels participants.
A subjècte de las Other Backward Classes, Aquestes benefician pas mai sovent de reservacions dins las assembladas legislativas. Pasmens, l’emergéncia de la question de las obc dins lo debat public aguèt d’efièchs segur sus lor representacion. En efièch, las obc representant gaireben pertot la majoritat de la populacion, los partits politics adaptèron lors discors per respondre a lors revendicacions. Mas aquò fasent, tanben presentèron mai de candidats eissits d’aquesta comunautats:Atal, la partida de las obc d’entre los deputats aumentèt: en Índia del Nòrd, èran de 25 % en 1996 contra solament 11 % en 1984. Mentratant, la proporcion dels elegits de nautes castas passa de 47 % a 37 %.
Emplecs
La politica dels quòtas dins la foncion publica es introducha en 1934 pels Britanics que, d’annadas après la creacion d’escòlas reservadas, aparéis que los membres de las Depressed Classes, quitament instrusits, capitan pas a encontrar d’emplecs. Una reservacion de 8,5 % dels pòstes vacants de la foncion publica es donc instaurada, chifre portat a 12,5 % en 1946 per èsser proporcional a la partida dels Dalits dins la populacion. A aquestas reservacions foguèron apondudas a aquestas de las Scheduled Tribes al moment de l’Independéncia puèi, a partir de 1992, un quòta de 27 % per las obc. Signalan tanben qu’un cèrt nombre d’Estats princièrs, que los sobeirans son eissits de castas shudras, assagèron de lutar contra l’influéncia dels Bramans dins lors administracions en instaurant de quòtas per las backward classes.
Museo degli strumenti musicali dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia
thumb|La Reina Margarida de SavòiaLo Museo degli strumenti musicali dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia (Musèu deus instruments de musica de l'Academi Ncionau de Santa Cecília) qu'acesa la colleccion deu gran conservatòri roman : l'Accademia Nazionale di Santa Cecilia.
Castas en Índia
Emplecs
D’entre los efièchs de talas reservacions, èra esperat qu'en ofrissent als Dalits una situacion dins l’administracion, vendriá possible de las extraire de lors activitats tradicionalas associadas a lor caractèr « polluent » e donc teoricament d’amendrir los efièchs de l’intocabilitat. Dins los fachs es dificilament l ocas, que al veire la proporcion de las Scheduled Castes dins l’administracion indiana, s’obsèrva que aquestes son subrerepresentats dins la categoria inferiora dels foncionaris, entre 17 % e 20 % dels efectius seguent las annadas, e que lor proporcion aumenta pas que plan lentament dins las autras categorias. Dins la categoria superiora, lor preséncia demora fòrça marginala, passant penosament de 0,53 % en 1953 a 8,23 % en 1987. Atal, lso quòtas de sc/st son emplits pas que per las bassas categorias, es a dire aquestas s’ocupant subretot del netejatge dels luòcs publics. Los Dalits contunhant d’exercir dnis la foncion publica las ocupacions que realizavan tradicionalament, quitament se cal pas sosestimar los avantatges ofèrts per l’estatut de foncionari dins un país ont mens de 10 % de la fòrça de trabalh es ocupada dins lo « sector organizat ».
Museo degli strumenti musicali dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia
Qu'a amassat instruments au hiu de la annadas desempuish lo sègle XIX, qu'arrecebè pèças de concors, qu'eretè de la colleccion de Margarida de Savòia e Gioacchino Pasqualino.
Enter la soas pèça mei preciosas qu'ostenta lo Lo Toscan deu gran laütier Antonio Stradivari, un vriulon alto de David Tecchler e deu medish mèste ua mandolina napolitana de 1723, ua de las purmèra d'aquesta traca.
Castas en Índia
Educacion
Un estudi de C.P. Chauhan compara la part de las sc, st e obc dins la populacion e los ecolans dels diferents nivèls d’educacion.
Manhoué
Manhoué es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Castas en Índia
Educacion
Al subjècte de las sc/st, los chifres mòstran qu’an sempre agut un taus d’alfabetizacion inferior al rèste de la populacion. Lo taus d’alfabetizacion per la populacion generala èran de 16,7 % en 1951 e 64,4 % en 2001 (+286 %), per las Scheduled Castes, aquestes taus s’établisson a 8 % en 1951 e 54,3 % en 2001 (+578 %), e per las Scheduled Tribes son de 5 % e 46,3 % (+826 %). Aquestes chifres mòstran que malgrat la diferéncia, l’alfabetizacion progressèt mai aviadament d’entra las sc que dins lo rèste de la populacion. Aquestes bons resultats sons de mettre en ligam amb lo taus d’escolarizacion dels enfants eissits de las sc/st al nivèl primari. En efièch, dins las escòlas elementàrias aqauestes sont presents dins la mèsma proporcion que lor populacion, çò que mòstra un taus d’escolarizacion satisfasent aqueste nivèl. Pasmens, a partir del nivèl segondari, la part de las sc/st se redusís per exemple que l’escac escolar es fòrça mai important per aquestes escolas que pels escolan de mai nautas castas las Scheduled Castes representan pas que 9,9 % dels inscrits, e Scheduled Tribes 3,7 %.
Manhoué
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Castas en Índia
Nòtas
}}
Hauteville-sur-Fier
Hauteville-sur-Fier en arpitan (Hauteville-sur-Fier en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de la Nauta Savòia e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mandan
Lo mandan es una lenga sioana mòrta que fuguèt parlada dins lo nòrd dels Estats Units.
Empèri de Ghana
L’Empèri de Ghana es un empèri african de la fin de l'Antiquitat e de l'Edat Mejana que son centre se situava dins la region frontaliera entre lo Mali e la Mauritània actualas. Es lo premier dei tres empèris d'Africa de l'Oèst. Eissit dau Reiaume d'Oagado, venguèt una poissança economica e militara importanta a partir dau sègle VIII gràcias a seis exportacions d'aur e de sau en direccion de Mediterranèa. Declinèt a partir dau sègle XI en causa de crisis agricòlas e de la pression militara exercida per leis Almoravidas. Son territòri se fragmentèt e lo Reiaume d'Oagado eu meteis passèt sota lo contraròtle de l'Empèri de Mali au començament dau sègle XIII.
Istòria
L'origina dau Reiaume d'Oagado es mau coneguda e doas tèsis existisson per explicar sa formacion. Segon la tradicion orala oèst-africana, seriá estat fondat au sègle III avC per Dinga Cisse, lo cap d'una populacion armada venguda de l'Èst. Segon lei cronicaires arabofòns dau periòde medievau, lo reiaume seriá estada fondada per lei Soninkes, un pòble animista originari dau limit meridionau de Sahara. Pauc a pauc, Oagado someteguèt lei reiaumes vesins. Vèrs 734, intrèt en contacte amb leis Araboberbèrs de Magrèb, çò que permetèt la mesa en plaça de rets marchands permetent d'exportar d'aur e d'esclaus vèrs lo nòrd. Lei revenguts d'aquelei cambis permetèron ai rèis d'Oagado de venir la poissança dominanta de l'oèst de Sahèl.
A la fin dau sègle VIII, aquelei rèis unifiquèron militarament l'ensemble dei Soninkes au sen d'un meteis Estat. Portavan lo títol de « ghana », tèrme que designa l'empèri dins lei tèxtes arabis. Significava « eròi », « grand guerrier ». Tanben, aviá d'autrei títols coma aqueu de « grand caçaire ». Lor capitala èra installat a Kombi Saleh dins lo sud de la Mauritània actuala. Lei jaciments d'aur de Bambok e de Bore èran la basa de la poissança dau poder reiau. A la fin dau sègle IX, aqueu contraròtle de la produccion aurifèra foguèt completat per la conquista de Galam e de Tekror au nòrd dau Mali actuau. Pasmens, aquel expansionisme se turtèt ai tribüs berbèras dau desèrt. Vèrs 990, una revòuta violenta entraïnèt la destruccion d'Aodaghost, una importanta crosiera comerciala en Sahara. Dins aquò, en despiech d'aquelei tensions, Ghana agantèt au apogèu au sègle XI.
Au sègle XI, Ghana declinèt en causa de dos factors. Lo premier es una crisi agricòla grèva qu'èra lo resultat d'una esplecha tròp importanta dei tèrras. De secaressas agravèron lo fenomèn e lei Soninkes deguèt se dispersar per defugir de faminas. Lo segond es l'expansionisme deis Almoravidas en direccion dau sud. D'efiech, se Ghana assostava una minoritat musulmana non negligibla, èra encara largament animista. En 1076, una incursion almoravida menèt a la destruccion parciala de la capitala. Pauc a cha pauc, lei reiaumes somés per fòrça tornèron trobar son autonòmia e Ghana foguèt ansin reduch a son territòri d'origina. Pasmens, aqueu còp, Oagado deviá faciar de vesins poderós. En 1203, foguèt ansin conquistat per l'Empèri de Mali. Vèrs 1240, Sundiata Keita l'integrèt definitivament dins son empèri.
Organizacion
Lo « ghana » èra lo cap suprèm de l'Estat. Dispausava de l'ensemble dei poders politics, religiós e militars. Sa succesion èra matrilineara. L'eiretier dau tròne èra ansin lo premier fiu de la sòrre dau sobeiran. L'objectiu d'una tala règla de succession èra d'assegurar lo mantenement dau poder au sen de la familha dau monarca. Lo rendut de la justícia èra una activitat importanta dau rèi que deviá organizar d'audiéncias regularas. De governaires e de prebòsts completavan aqueu sistèma. Son foncionament es mau conegut mai, coma dins d'autreis Estats dau periòde, leis ordalias dau tipe espròva de l'aiga amara èran probablament frequentas.
Francisco Pizarro
thumb|right|Retrach de Francisco Pizarro.
Empèri de Ghana
Organizacion
La religion oficiala de Ghana èra una religion animista fondada sus lo culte dau sèrp Bida. L'islam èra tolerat car lei marchands musulmans avián un ròtle centrau dins l'economia dau país. Èra principalament practicat per d'estrangiers mai de conversions d'autoctòns son estadas enregistrats. De mai, una partida importanta dei pòstes de foncionaris èra tenguda per de musulmans. Per assegurar aquela coabitacion, la capitala èra devesida en dos quartiers separats per lei doas comunautats religiosas.
Francisco Pizarro
Francisco Pizarro (15 de març de 1475, Trujillo - 26 de junh de 1541, Lima) es un conquistador espanhòu de la premiera mitat dau sègle XVI. Aguèt un ròtle major dins la formacion de l'Empèri Coloniau Espanhòu per son accion en America dau Sud onte conquistèt l'Empèri Inca. Pasmens, après aqueu succès, foguèt victima de la guèrra civila entre lei venceires per lo contraròtle de la region. Es lo fondator de la vila de Lima.
Empèri de Ghana
Organizacion
L'armada de Ghana èra numericament importanta gràcias a la participacion de contingents eissits dei reiaumes vassaus. A son apogèu, agantava benlèu 200,000 òmes. La proporcion deis arquiers, 40,000 òmes, èra relativament importanta. Existiá tanben una cavalariá e de tropas berbèras dotadas de camèus. Se la màger part d'aquelei combatents semblavan d'èsser d'òmes liures mobilizats per la durada d'una campanha, i aviá pasmens d'unitats permanentas coma una gàrdia imperiala.
Francisco Pizarro
De sa jovença a l'arribada en Peró
Fiu naturau d'un oficier castelhan, s'engatjèt dins l'armada durant son adolescéncia. Participèt ai Guèrras d'Itàlia mai, totalament illetrat, demorèt soudat. En 1502, decidèt donc de quitar Euròpa per anar en America onte lei possibilitat de promoccion sociala èran importantas. Venguèt ansin luòctenent d'Alonso de Ojeda (1466-1515) en 1510. Puei, participèt a la premiera expedicion que capitèt de passar l'istme de Panamà en 1513 sota la direccion de Vasco Núñez de Balboa (1475-1519). Per aquelei servicis, obtenguèt finalament un pichon concession, un repartimiento, es a dire un parçan de tèrras amb quauqueis Indians per lei cultivar. Dins aquò, contunièt de s'interessar ais expedicions cercant d'aur.
En 1522, Pascual de Andagoya (1495-1548) obtenguèt d'informacions a prepaus d'un empèri fòrça riche dins lo sud d'America. Pizarro s'associèt alora amb lo conquistador Diego de Almagro (1475-1538) e lo prèire Hernando de Luque († 1532) per finançar una expedicion dins aquela region. En 1524, Pedrarias Dávila (1440-1531), lo governaire de Panamà, donèt son autorizacion. L'expedicion comencèt en novembre de 1524 mai deguèt rapidament faciar de problemas. D'efiech, lei naviris èran pas adaptats. Una segonda expedicion foguèt donc organizada en 1526 amb dos naviris. Aqueu relambi aviá permés d'obtenir d'entresenhas suplementàrias sus un reiaume dich « Pirú ».
L'expedicion aprenguèt l'existéncia d'un important pòrt, Tumbes, mai se turtèt a l'ostilitat dei pòbles indigèns. Diego de Almagro foguèt alora encargat de trobar de renfòrç en Panamà mai aquò foguèt complicat per l'arribada d'un governaire novèu que voliá pas riscar de tropas dins lo sud. Après plusors mes d'espèra, Pizarro arribèt finalament a Tumbes en 1528. L'endrech èra dotat de fortificacions importantas mai la populacion ofriguèt d'objèctes d'aur ai conquistadors coma presents. Aquò renforcèt donc lor volontat de perseguir son expedicion. Pasmens, l'ostilitat persistenta dau governaire de Panamà empediguèt la reünion dei mejans necessaris a la conquista de la region. Per aquò, Pizarro deguèt s'entornar en Espanha per obtenir l'acòrdi de Carles Quint (1520-1556). Sa demanda foguèt sostenguda per Hernán Cortés (1485-1547), a l'apogèu de sa glòria, e Pizarro recebèt finalament un privilègi reiau li permetent de realizar la conquista de Peró lo 26 de junh de 1529.
La conquista de Cusco
thumb|right|L'[[Empèri Inca a son apogèu e la conquista espanhòla.]]
En genier de 1531, Pizarro comencèt son tresen viatge en Peró amb 183 òmes e 27 cavaus. Diego de Almagro arribèt pus tard amb de renfòrç. Pasmens, après la Guèrra de Succession Inca, l'expedicion trobèt Tumbes totalament destrucha. Inspirat per l'expedicion de Cortés quauqueis annadas aperavans, Pizarro esplechèt lei divisions intèrnas de l'Empèri Inca. D'efiech, l'armada inca èra afeblida per lei combats e son rèi, Atahualpa, acceptèt de rescontrar leis Europèus. Après un viatge malaisat, leis Espanhòus arribèron au camp reiau a Cajamarca.
Aquò foguèt una error car Pizarro organizèt una ataca suspresa per capturar lo sobeiran inca. Lo plan foncionèt e, en despiech de la preséncia d'una armada de plusors miliers òmes, Atahualpa foguèt capturat sensa dificultat. Lo combat s'acabèt per un chaple car la noblesa inca èra pas armada e lei soudats èran desorganizadas. Au mens 2,000 Incas foguèron tuats. Coma Cortés, Pizarro mantenguèt oficialament Atahualpa sus lo tròne e exigiguèt un important recapte d'aur e d'argent. Aquò foguèt un succès mai, per s'escapar, Pizarro executèt finalament lo rèi inca lo 26 de julhet de 1533. Pasmens, aquel assassinat mau contentèt fòrça Carles Quint car lo rèi inca s'èra convertit au catolicisme.
De son caire, Pizarro èra desenant preocupat per la conquista de l'Empèri Inca. Après una marcha de 2,000 km, arribèt ansin a la capitala, Cusco. Foguèron ajudats per lo sostèn de Manco Inca II, un subrevivent de la dinastia inca que foguèt proclamat Inca per leis Espanhòus. Intrèt dins la ciutat en 1533-1534 e la pilhèt.
La guèrra civila entre conquistadors
Lo pilhatge de Cusco permetèt ais Espanhòus d'acampar un butin d'aur e d'argent considerable. Pasmens, leis exaccions dei conquistaires entraïnèron rapidament de trèbols. Dins lo nòrd de l'Empèri, una insureccion menada per Ruminahui foguèt reprimida amb dificultat per Sebastián de Belalcázar (1480-1551). D'autrei revòutas toquèron de províncias e l'inferioritat numerica dei conquistadors leis empachèt de reagir d'un biais eficaç. Dins aquò, la resisténcia inca èra pas la menaça pus importanta per Pizarro.
D'efiech, en març de 1534, lo governaire espanhòu de Guatemala, Pedro de Alvarado (1485-1541), decidèt de conquistar una partida de l'Empèri. Arribèt dins la region de Quito. En cambi dau pagament de 100,000 pesos d'aur, acceptèt de renonciar a son projècte. Pasmens, per faciar aquela menaça, Pizarro èra estat obligat de mandar Belalcázar e Almagro au nòrd. Aquò permetèt a Manco Inca II d'organizar una importanta revòuta. Gràcias au sostèn de la noblesa, reüniguèt una importanta armada e comencèt lo sètge de Cusco (1536-1537). Gràcias a una resisténcia acarnada, Pizarro gardèt lo contraròtle de la vila fins a l'arribada de renfòrç. Pasmens, la victòria inca d'Ollantaytambo permetèt a Manco Inca II de tornar formar un Estat inca independent, lo Reiaume de Vilcacamba, dins lei montanhas.