cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Empèri Roman d'Occident
La fin de l'Empèri Roman d'Occident
Juli Nepos envièt una armada contra los visigots jol d'Orestes. Aquel, puslèu que d'utlizar sas tropas per combatre los visigòts, se rebelèt e marchèt contra Ravena ont èra Nepos, amb l'intencion de lo destronar e se proclamar a sa plaça. Nepos, qu'aviá pas de fòrça militars, fogiguèt a Dalmàcia (ont demorèt fins a son assassinat en 480) e Orestes dintrèt a Ravena e proclamèt Emperaire lo sieu pròpri filh Romul August, menor d'edat, conservant lo meteis lo poder efectiu coma regent en 475.
Mai s'Odoacre prenguèt per se meteis los insignes imperials, l'Empèri s'atudèt de fach. Basilisc en Orient reclamèt la succession (que li reveniá juridicament, mas qu'èra pas admissible qu'un barbar podava pas ocupar lo tròn) e Nepos a Dalmàcia conservèt lo títol imperial. Basilisc foguèt destronat pauc après per Zenon l'an 477, que mantenguèt lo títol d'Emperaire d'Occident, e Nepos foguèt assassinat en 480 e los sieus domènis passèron edins sa màger partida dins las mans d'Odoacre (unas zònas foguèron ocupadas per l'Empèri d'Orient), los conservant fins a que los ostrogòts de Panònia, que comencèron a atacar Dalmàcia en 481, se foguèron sacat en 489.
Odoacre prenguèt las insignes imperials amb lo títol de patrici donat per l'emperaire d'Orient, mas sens que foguèsse reconegut fòra d'Itàlia. Zenon donèt lo títol d'Emperaire a Teodoric lo grand, rei dels ostrogòts, qu'ocupèt Itàlia e après tres ans de sètge de Ravena, tuèt Odoacre, mas Teodoric prenguèt pas mai lo títol.
Emperaires d'Occident
Los sobirans màger (levat los usurpators menors) èran:
Cambiaments dins l'armada romana
Lo cambiament màger que se produguèt entre las epòcas de la pax romana e la division de l'Empèri Roman se vegèt subretot dins l'armada romana. Après la Batalha de Adrianòpolis, l'empèri abandonat de basar son estrategia en la formacion de legions per de cavaleriá; las armas utilizadas per las legions, coma lo gladius o lo scutum, foguèron remplaçadas per la mai longa spatha e d'escuts de forma redonda, al biais barbar; las popularas armaduras romanas, la lorica segmentata donèron foguèron replaçadas per las mens caras e d'eficaças còtas de malhas, que de per abans èran utilizadas per las tropas de sosten. Aquò se deu, d'un costat, al fach que l'armada romana comencèt a introduire de guerrièrs barbars dins l'armada, lo federati. E de l'autra, a causa de la raretat d'aur dins las arcas imperialas, qu'obliguèt a l'armada romana de mermar lo còst dels sieus materials.
En mao dels cambiaments materials e estrategics de l'armada, la raretat de caps militars capables foguèt tanben un factor decisiu. Dins los darrièrs temps de l'Empèri Roman d'Occident, gaireben la totalitat de l'armada romana èra compausada per barbars federati. Çò vòl dire que la disciplina tactica e militara, qu'aviá donat tant de reputacion a las legions dins lo passat èra, passat. E la manca de caps militaras qu'avèm ja mencionat fasiá que las armadas èra jol comandament de generals incompetents, puslèu que pel sieus meritis e n'èran per la siá proximitat als governaires romans. Èran pas gaire de líders capables, qu'amb abiletat e adresa capitèron als merits per l'empèri, en luchant subretot contra los barbars o en revòltas intèrnas, coma o foguèron Flavi Aeci, Estilicon o Ricimer, mas a causa de l'excès de popularitat qu'avián prés mercés als sieus successes, o èran assassinats de geloses, o s'profechavan del poder qu'avián per governar en nom d'autres.
Saint-Michel-de-Feins
Saint-Michel-de-Feins es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Empèri Roman d'Occident
Decadéncia occidentala e prosperitat orientala
vinheta|250x250px|L'Empèri Roman de'Occident e l'Empèri Roman d'Orient en 476 ApC A la mòrt de l'emperaire Teodosi I, aquel dividisèt l'Empèri Roman en doas mitats, a son ainat, Arcadi, li donèt lo tròn de l'Empèri Roman d'Orient, a al cabdèt, Onore, lo nomenèt emperaire d'Occident, sabent que son filh èra fòrça jove, nomenèt lo general Estelicon tutor. Après la division de l'Empèri Roman, l'Orient comportava Ispània, Itàlia, Gàllia, Britània, Magrèb e las còstas de Libia, l'Orient comportava  la peninsula dels Balcans, Anatolia, l'Orient Mejan e Egipte, e venguè l'Empèri Bizantin, non venet de Bizanci, ancian nom grèc de sa capitala Constantinòble.
Saint-Michel-de-Feins
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Empèri Roman d'Occident
Decadéncia occidentala e prosperitat orientala
Onòri situèt sa capitala a Milan. dempuèi de temps, ja, la mitat occidentala de l'Empèri Roman èra somés a de guèrras civilas pel poder de contunh, amb de generals que se rebelavan cada meses e s'autocoronavan d'emperaires alternatius, subretot en Britània e Gàllia. A aquel encastre complicat, qu'èra fòrça malaisit manténer lo govèrn sus l'Empèri de l'Occident, s'apondavan las contunhas ingeréncias dels pòbles barbars, que s'opausavan alternativament als òrdres d'unes o d'autras pretendents o trencavan amb totes se liurant al sacatge segon los desir.
Mai, l'Occident patiguèt plan fòrça de las consequéncias de la crisi del sègle III, alara que l'Orient capitavan se recuperar pauc a pauc, malgrat las menaças termierèras dels gòts e dels sassanids, a causa dels revenguts dels rics camps d'Anatolia e Egipte, sa melhora coesion intèrna e sa populacion mai abondianta e mens tocada per las guèrras civilas, la corrupcion e las pèstas que l'Occidant.
Invasions germanicas
vinheta|250x250px|Invasions germanicas e dels huns a l'Empèri Roman, 100–500 ApC La crisi asasiguèt l'Orient quand los visigòts jol comandament d'Alaric I se dirigiguèron cap a Itàlia en 402. Dins un primièr temps, lo general roman d'origina vandala Estilicon, una de las darrièras grandas figuras de militaras de l'Occident, capitèt a derrotar Alaric I a la Batalha de Pollentia. Pamens, las tropas romanas èran pas tan nombrosas que dins los tempses precedent e Estilicon poguèt somque amassar los òmes sufisents retirant bona part d'aqueles basats sus la frontièra del Ren. Alara, la Nadal de 406 los vendals, suèus, francs e dins una mendre mesura los gepids, alans, sarmats e eruls, crosèron de manièra massiva lo riu gelat e s'espandiguèron coma una plaga per tota Gàllia e après per Ispània, saquejant totas las vilas sul passatge.
Pauc après Alaric I tornèt menaçar Roma exigissent lo pagament d'importants tributs, alara qu'en Britània un nòu usurpator se coronava d'esprel coma Constanci III. Estilicon foguèt incapable d'atudar la crisi e, victima de las conspiracions dels pretendents d'Onòri, foguèt executat en 408. Las tropas romanas abandonèron Britània alara qu'èra ocupada per de nòus contengents barbars per calmar la situacion en la Gàllia, mas poguèron far pauc. Dins tot l'Empèri l'autoritat romana mermava, e sonque las successivas capitalas de Milan e Ravena comptavan amb de fòrças sufisentas per se defendre coma cal.
Alaric I se dirigiguèt après cap a Nàpols amb intencion d'embarcar cap a Africa, mas moriguèt en camin. Amb surpresa Galla Placidia, Sòrre de l'emperaire Onòri (refugiat a Ravena), qu'aviá estat capturada a Roma, capitèt a convéncer los visigòts que signèsson la patz e s'aliguèsson amb los romans. Sagelèt aquela aliança se maridant amb lo nòu rei visigòt, Ataülf, que se li cediguèsse Aquitània en 412 amb la fin que foguèsse tornat l'autoritat romana sus Gàllia, e que capitèt a prene aprè de longas guèrras amb autres los pòbles barbars.
Mai trd, los gòts recebràn tanben la carga de restablir l'òrdre en Ispània, çò que capitèron amb una consequéncia: l'expulsion dels vandals d'Ispània en 429, aqueles se dirigiguèron cap a l'Africa per la mometre prenent Cartage. Ala prenguèron çò que demorava de la flòta romana e aprenguèron l'art de navegar, espandissent lo nòu empèri maritim sens problèmas per Corsega, Sardenha, una partida de Sicília e Balearas. Saquèjon tanben fòrça vilas, Roma encara en 455. Los romans perdèron la dominacion de la mar e sa principala resèrva de cereala, aquela del Nòrd d'Africa.
Los huns
Redusit a Gàllia, Itàlia e una partida d'Ispània, l'empèri decadent afrontèr una nòva menaça, encara pièger qu'aquela dels pòbles germans. Amb l'arribada dels huns d'Atila en 451, los romans coneguèron la destruccion totala, los sacatges sistematics e lo genocidi de populacions entièras. Sonque podèron expulsar l'armada dels huns de Gàllia mercés a l'engenh militar del darrièr grand general roman, Flavi Aeci, que se ligant amb los visigòts, los francs e los alans, capitèt a desrotar los huns e la naus ostrogòt dins la Batalha dels Camps Catalaunics.
Pasmens, Atila tornèt prene e ocupar Itàlia en 452, en s'aclapant pas que davant las pòrtas de Roma quand lo papa Leon I lo Grand s'encontrèt amb el. Dos ans mai tard, l'Emperaire Valentinian III, envejós e gelós dels succèsses d'Aeci, decidiguèt d'executar lo genral, abandonat lo sieu melhor general e condemnant de forma definitiva l'Empèri d'Occident a la destruccion.
L'agonia finala de l'Empèri Roman d'Occidant
vinheta|250x250px|Lo Reialme Ostrogòt foguèt la roïna de l'Empèri Roman d'Occident En 451 l'aflaquiment de l'Empèri èra evident. Lo rei dels huns Atila aviá fracassat Euròpa e l'Empèri d'Orient. Una letra d'amor de la part de la sòrre de l'emperaire occidental, (Valentinian III), Onòria, demandava al barbar que la salvèsse del las parets de Roma e se maridèsse amb ela. Atila, Vesent los avantatjes que çò que poiriá significar, marchar contra Roma.
Lo general roman Flavius Aetius, conegut coma «lo darrièr grand roman», marchèt cap a la frontièra, en Gàllia, e establiguèt d'alianças amb diferentas tribus barbaras (visigòts, francs, alans, burgonds e sarmats) dins çò una armada que s'estima entre 100.000 e 200.000 òmes. Atila, Amb una armada numericament superiora, format d'huns, ostrogòts, gepids, eruls e turings, de mièg milion d'òmes, s'avancèt. Foguèt atal coma lo 20 de junh de l'an 451, s'afrontèron a Chalons. La Batalha dels Camps Catalaunics foguèt epica. Se calcula que los mòrts èran nombroses dins ambedós partits, amb un total de 300.000 mòrts. La victòria venguèt al camp d'Aetius, après aver desfach moralament un, fins alara, invencible Atila.
En 452 Atila lancèt una poderosa contraofensiva que lo menèt fins a las quita pòrtas de Roma. Alà, lo papa Leon I l'encontrèt en secrèt, e a l'esissida, Atila ordenèt la retirada de sas tropas sens cap d'explicacion. Se sap pas encara çò que se passèt entre eles, e mai probale Atila se retirèt a causa de la fam e epidèmias que patissiá son armada, e que li auriá empachat de manténer un sètge sus Roma.
Pauc après, las fòrças d'Atila foguèron aniquiladas per una granda pèsta e los huns desapareguèron. Après la desaparicion d'Atila, Valentinian III comencèt a dobtar de l'importància d'Aetius e de sa leialtat, fins a l'assassinar per traïson en 454. Un an après, en 455, lo senator Petròni Maxim, amb d'amics d'Aetius, assassinèron a Valentinian III e prenguèron lo poder. En 455, lo rei barbar Genseric Genseric desembarquèt en Itàlia e saquejèt Roma, assassinant Petròni Maxim.
A l'epòca, es clar que lo destin de l'Empèri Roman d'Occident èra mai que sagelat. Valentinian morriguèt sens pas cap d'eretièr, lo sacatge de Roma aviá portat un còp brutal, subretot al moral roman, las armadas demorèron sens cap capabla après l'assassinat d'Aetius de la mans de Valentinian, e los romans descobriguèron que los huns e visigòts èran pas los sieus enemics màger. Après l'autoproclamat emperaire Petròni Maxim, arribèt lo sacatge de Genseric, que foguèt mai brutal qu'aquel de gòt Alaric, fasent esclaus los abitants e saquejant tot aquò que tenián de riquesas, e mai se mercés al Papa Leon I lo Grand, los vandals de Genseric cometèron pas las accions abitualas d'un sacatge, coma incendis o viòls.
Après lo sacatge e amb la marcha de Genseric, foguèt elegit emperaire Avit, qu'èra ja estat magister militum amb Petròni Maxim, Avit nomenèt magister militum Ricimer e aquel capitèt de campanhas en Panònia e contra los vandals al nom de l'emperaire, quitament de luènh 'atenguèt pas a blocar lo poder naval d'aqueles. Utilizant una seria de revòltas a Roma, e sabent lo biais de far dels militars per capitat, en mai de comptar amb lo sosten del Senat, Ricimer e son associat Majorian se revoltèron contra Avit e lo capvirant.
Après Avit capvirat, arribèt Majorian, que foguèt coronat per Ricimer, mas Majorian se mostrèt mai independent del que Ricimer voliá e après lo fracàs de Majorian dirigiguèt una expedicion contra los vandals que s'acabèt amb lo desastre de la Batalha de Cartagena (lo fracàs aguèt fòrça a veire amb Ricimer e plen d'oficièrs romans), Majorian foguèt obligat d'abdicar pels sieus soldats.
Après aver capvirat Majorian, Ricimer coronèt a Libi Sevèr, que se mostrèt mai manipulable que son precedent e mai aquel moriguèt lèu, empoisonat per Ricimer o de causas naturalas. Li succediguèt lo considerat darrièr emperaire en capacitat, Procòpi Antèmi. Lo regne d'Antèmi comencèt plan, qu'èra lo candidat de l'emperaire d'Oriental e amb lo bon voler de Ricimer. Antèmi foguèt malaut e venguèt fòl, Ricimer ne profiechèt per se levar contra el, executèt Antèmi après lo capvirèt e succediguèt Anici Olibri, lo candidat de Ricimer, e son aliat d'alara, Genseric. A l'epòca, ont Ricimer nomenava los emperaires coma voliá, e que las foncions d'aqueles èran pas que formalas, èra clar que las foncions de l'emperaire avián pas pus de sens, e un unic òme fòrt, dins aquel cas, Ricimer, fasiá pas que mantenir la farsa dels emperaires per poder agir amb totala libertat e sens oposicion.
Saint-Loup-du-Dorat
Geografia
La municipalitat a situat en lo sud-Mayenne e fa partida del costat de Grez-en-Bouère e de la Mayenne angevine.
La commune est située dans le sud-Mayenne et fait partie du canton de Grez-en-Bouère et de la Mayenne angevine.
Empèri Roman d'Occident
L'agonia finala de l'Empèri Roman d'Occidant
Lo regne de Anici Olibri durèt pas qu'unes meses, après aquel arribèt Glicèri, qu'aviá estat designat emperaire pel nòu magister militum, Gundebald, nebòt del mòrt Ricimer, mas coma Glicèri èra un usurpator per l'emperaire d'Orient, Flavi Valèri Leon, aquel designèt coma emperaire Juli Nepos, governaire de Dalmàcia, aquel arribèt a Ravena e expulsèt a Glicèri, e mai se li salvèt la vida e se faguèt nomenar emperaire, tractèt sul còp de signar la patz amb Genseric, mas èra pas interessat. Juli Nepos aucèt a un barbar nomenat Flavi Orestes coma magister militum, mas aquel, prenguèt Ravena e capvirèt Nepos, per nomenar lo sieu filh, Romul August, coma emperaire, quitament s'èra un mainat de 10 ans. Juli Nepos tornèt en Dalmàcia considerat en Orient coma l'autentic emperaire legitim.
Saint-Loup-du-Dorat
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La municipalitat fasiá partida de la sénéchaussée angevine de Castell-Gontier en dependent de la sénéchaussée principala d'Angieus dempuèi lo Mièja Edat fins a la Revolucion francesa.
En 1790, en lo moment de la creacion dels departaments franceses, una part del Nautor-Anjau a format lo sud mayennais jol appellation de Mayenne angevine.
La commune faisait partie de la sénéchaussée angevine de Château-Gontier dépendante de la sénéchaussée principale d'Angers depuis le Moyen Âge jusqu'à la Révolution française.
En 1790, lors de la création des départements français, une partie du Haut-Anjou a formé le sud mayennais sous l'appellation de Mayenne angevine.
Garancières-en-Beauce
Garancières-en-Beauce es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Carrèra (Bearn)
Carrèra (Carrère en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Montréal-la-Cluse
Montréal-la-Cluse en arpitan ( Montréal-la-Cluse en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Carrèra (Bearn)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Montréal-la-Cluse
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Carrèra (Bearn)
Toponimia
La prononciacion qu'ei [ka'rrɛrɔ]. Las fòrmas ancianas que son Carrèra (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Dauzat e Rostaing, Carrèra que vien de la fòrma gascona deu latin quadraria, « peirèra ».
Segon Miquèu Grosclaude, segur, Carrèra qu'ei diferent de « peirèra » ! L'origina deu mot carrèra qu'ei lo latin carrus, « car » e de carraria, « camin de cars ». Lo prumèr sens qu'ei donc « camin », puish « camin enter duas casas », puish « arrua principau de borg », puish (eventuaument), « borg », per oposicion aus simples lòcs (diccionaris Palay, p. 207 e Alibèrt, p. 209, a carri). Lo nom deu vilatge que vien probablament deu moment que Carrèra, Miaucenç e Lanuça èran ua sola unitat, dab lo nom de Lo clau de Miaucenç. A l'epòca, Carrèra qu'èra probablament lo borg d'aqueth ensemble o la partida d'aqueth ensemble situada long deu camin gran (la RD 42, çò sembla).
Pelòna
Pelòna (Pelonne en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Atestacions istoricas
Las atestacions istoricas donaas per Brun-Durand son Ecclesia de Pelonna (1183), Castrum de Pellona (1251).
Realizacion fonetica e toponim occitan
Sus la basa de las transcripcions en nòrma mistralenca per Joan-Loís Ramel, de 3 testimoniatges, totes en Pelono e non pas Pelouno, semblariá que la prononciacion locala siegue [peˈlɔnɔ], e non pas [peˈlunɔ] coma poiriá estat esperat sus la basa de las atestacions istoricas. La transcripcion dau nom de comuna seriá alora Pelòna per respectar la prononciacion locale. Pasmens, aquesta prononciacion et sa transcripcion pausan lo problèma de diftongason de -ò que conéis una realisacion dins la zòna en [ɔw] o en [aw] (l'isoglòssa passant segon Bouvier entre Remusat e Verclausa ). En consequéncia, fariá besonh de confirmar o infirmar la prononciacion e la transcripcion retenguá aicí per una enquèsta de terren.
Peirús
Peirús (Peyrus en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Gwipri
Gwipri en breton ( Guipry en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Istòria
Dans la campagne guipryenne, se situe le site des Corbinières et ses nombreux chemins de randonnée. Le viaduc de Corbinières, se situe lui sur les communes de Messac et de Langon. Ce viaduc a été réalisé au lors de la construction de la ligne Rennes - Redon et a la particularité de posséder des arches obliques, pour lui permettre de soutenir un poids énorme.
Dans le site de Baron se situe une motte féodale. Située désormais en pleine forêt, cette butte de terre était le socle d'une forteresse en bois ayant servi au début du Moyen Âge. Il permettait de surveiller le passage fluvial et ainsi de prévenir un éventuel danger.
La population de la commune est favorable aux changements apportés par la Révolution française, surtout après la fin de la Terreur. La principale fête révolutionnaire est celle célébrant l’anniversaire de l’exécution de Louis XVI, accompagnée d’un serment de haine à la royauté et à l’anarchie, fêtée à partir de 1795.
Castèida e Candau
Castèida e Candau (Casteide-Candau en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Gwal-Liger
Gwal-Liger en breton ( Lavau-sur-Loire en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Castèida e Candau
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [kas'tɛjdə kan'daw]. Jacques Boisgontier, dens la soa recension deu Dictionnaire toponymique des communes du Béarn qu'escriu certanas prononciacions son pas enregistradas sus plaça. Se Castèida (e Doat) ei vertadèrament [kas'tèido], los autes dus Casteida que's pronóncian [kas'tédœ]. Las fòrmas ancianas que son Castaede-Candau en 1402, Castaeda Candau en 1538, Castaeida-Saint-Sever en 1780, Casteide Candau (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Lo nom que vien deu latin castaneum, « castanh(èr) », dab lo sufixe collectiu -eta; lo sens qu'ei « ahorèst de castanhs »,. Qu'ei ua evolucion de Castaneda (etime *castaneta) dab amudiment gascon de -n- intervocalica (la varianta Castanheda qu'ei devuda a l'atraccion de castanh ). Candau qu'ei un vilatge de la comuna. Qu'ei un apellatiu gascon (« penent, costalat ») que vieneré deu tèma preindoeuropèu *Kant (« pèira, ròc »)
Mauzé-Thouarsais
Mauzé-Thouarsais es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
La Chapelle-sur-Oudon
La Chapelle-sur-Oudon es una anciana comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger. Es dempuèi lo 15 de decembre de 2016, una de las 15 comunas delegadas de la comuna novèla de Segré-en-Anjou Bleu.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cussey-sur-Lison
Cussey-sur-Lison es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mauzé-sur-le-Mignon
Mauzé-sur-le-Mignon es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Novela Aquitània.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Madeleine-Villefrouin
La Madeleine-Villefrouin es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loir e Char e la region dau Centre.
Corneville-la-Fouquetière
Corneville-la-Fouquetière en normand (Corneville-la-Fouquetière en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Mazières-en-Gâtine
Mazières-en-Gâtine es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Novela Aquitània.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Cadilhon
Cadilhon (Cadillon en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [kadi'ʎu n ]. Las fòrmas ancianas que son Castrum cadelionense, en latin, au sègle XIau, Cadelhon en 1104, Cadelo en 1131, Cadelon en 1170, Cadelo en 1205, Cadellio en 1344, Cadalhoo en 1385, Cadelhoo en 1402, Cadilhon en 1736, Cadillon (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Miquèu Grosclaude que considèra Catilius ei pas un nom galloroman, mès latin, present dens Ciceron. Cadilhon qu'ei probablament « la proprietat de Catilius''.
Shens citar Cadilhon, Cadelhan, mès sonque los Cadilhacs, Delamarre que presenta Catilios, atestat, com un nom celtic (i a pas de *Catilos dens lo son libe). Un nom present dens Ciceron (106-43 ab JC) que pòt estar celtic, de Gàllia cisalpina o eventualament transalpina.
Saint-Laurent-des-Mortiers
Saint-Laurent-des-Mortiers es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Geografia
La municipalitat a situat en lo sud-Mayenne.
La commune est située dans le sud-Mayenne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La municipalitat fasiá partida de la sénéchaussée angevine de Castell-Gontier en dependent de la sénéchaussée principala d'Angieus dempuèi lo Mièja Edat fins a la Revolucion francesa.
En 1790, en lo moment de la creacion dels departaments franceses, una part de Nautor-Anjau a format lo sud mayennais jol appellation de Mayenne angevine.
La commune faisait partie de la sénéchaussée angevine de Château-Gontier dépendante de la sénéchaussée principale d'Angers depuis le Moyen Âge jusqu'à la Révolution française.
En 1790, lors de la création des départements français, une partie de Haut-Anjou a formé le sud mayennais sous l'appellation de Mayenne angevine.
Mazières-sur-Béronne
Mazières-sur-Béronne es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Novela Aquitània.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Montagnat
Montagnat en arpitan ( Montagnat en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
Montagnat Se situa en lo Revermont près de Borg de Bressa. Es un pichon villatge;ble a una soixantaine de quilomètres al nòrd de Lion.
Montagnat se situe dans le Revermont près de Bourg-en-Bresse. C'est un petit village à une soixantaine de kilomètres au nord de Lyon.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Comblanchien
Comblanchien es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Ouën-des-Vallons
Saint-Ouën-des-Vallons es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Pair
Saint-Pair es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de  Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Châteauneuf-sur-Loire
Châteauneuf-sur-Loire es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Pierre-des-Landes
Saint-Pierre-des-Landes es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nantuat
Nantuat (en francés e oficialament, Nantua) es una comuna d’Arpitània. Administrativament es dins lo departament d’Ain e la region d’Auvèrnhe Ròse Aups.
Saint-Martin-du-Limet
Saint-Martin-du-Limet es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Geografia
La municipalitat a situat en sud-Mayenne.
La commune est située en sud-Mayenne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Al Mièja Edat de contunh jos la Ancian Regim, la municipalitat fasiá partida del fief de la baronnie angevine de Craon, dépendait de la sénéchaussée principala d'Angieus e del país d'eleccion de Castell-Gontier.
Au Moyen Âge puis sous l'Ancien Régime, la commune faisait partie du fief de la baronnie angevine de Craon, dépendait de la sénéchaussée principale d'Angers et du pays d'élection de Château-Gontier.
Casterar e Lobish
Casterar e Lobish (Castéra-Loubix en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Casterar
La prononciacion qu'ei [kaste'ra] (mès Grosclaude que causeish la grafia Lo Casterar. Las fòrmas ancianas que son Casteraa en 1385, Lo Castera e Lobixs en 1429, Lo Casterra en 1546, Lo Casterar en 1549, Le Castéra au Vic-Bilh en 1778, Castéra-Loubix despuish qu'apleguèn las duas comunas lo 30 de deceme de 1844.
Dauzat que horneish ua atestacion deu sègle XIV, lo Castelar.
Segon Miquèu Grosclaude, lo nom qu'ei lo gascon casterar : camp, mòta feudau, oppidum.
Lobish
La prononciacion qu'ei [lu'biʃ]. Las fòrmas ancianas que son Lobix en 1385, Lobis au sègle XIVau, Lobixs en 1429, Lo Bis en 1549, Lobis en 1673, Castéra-Loubix despuish qu'apleguèn las duas comunas lo 30 de deceme de 1844.
Segon lo doctor Lemoine, citat per Miquèu Grosclaude, Lobish que vien de obit, capèra erigida a la memòria d'un defunt provesida d'ua renda per lo son manteniment.
Segon Miquèu Grosclaude, obitus dab article qu'auré miat a *Lobit e non pas a Lobish. Lo latin viscum qu'ei [bisk] o [biʃ] en bearnés e que seré foneticament mei adeqüat, mès aquera planta non pòt balhar toponimes. La solucion mei probabla qu'ei lo nom de persona Lop seguit deu sufixe -ixs (> [iʃ]) de valor afectiva; cf. Peirixs (Recensament de Lenveja), Perrixs (Recensament de Sendòs e de Bèthlòc en 1385), Petrixs.
Mouhers
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Le Larderet
Le Larderet es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Melle (Doas Sèvras)
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Garancières-en-Drouais
Garancières-en-Drouais es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre e Vau de Léger.
Hazhoù-Bazeleg
Hazhoù-Bazeleg en breton ( Hédé-Bazouges  en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Garancières-en-Drouais
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Castèida deu Camin
Castèida deu Camin (Casteide-Cami en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [kas'tɛjdə ka'mi n ]. Jacques Boisgontier, dens la soa recension deu Dictionnaire toponymique des communes du Béarn qu'escriu certanas prononciacions son pas enregistradas sus plaça. Se Castèida (e Doat) ei vertadèrament [kas'tèido], los autes dus Casteida que's pronóncian [kas'tédœ].
Las fòrmas ancianas que son Castaede au sègle XIII, Casteede deu Camii en 1342, Quastede en 1343, Castahede deu Camii en 1485, Castanhede deu Cami en 1538, Castaeda en 1548, Castaede au Cami en 1576, Castaede-Camii en 1580, Casteide Camy (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Castèthbon
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [kas'tɛt 'bu n ]. Las fòrmas ancianas que son Castelbon en 1227, Castegbo en 1384, Casteg-Boo en 1385, Castegbon en 1546, Casteigbon en 1612, Castetbon (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Lo nom qu'ei format de castèth e bon (probablament au sens de « hòrt »). Lo mot castèth que pòt representar un castèth, mès tanben un borg fortificat.
Carressa e Cassabè
Carressa e Cassabè (Carresse-Cassaber en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Carressa
Per Dauzat, lo nom qu'ei escur.
Miquèu Grosclaude que considèra l'arrasic preindoeuropèa *kar/gar, « ròc ». Lo site que justifica l'ipotèsi : Carressa qu'ei au pè deus bauçs remarcables qui son en arriba deu Gave d'Auloron. De mei, lo nom que semble lo de Carasa dens l'Itinerari d'Antonin, qui ei Garrüze (o Garris), comuna tanhenta de Sent Palai; aqueth nom que contién probablament l'arrasic *kar/gar. Lo sufixe que poderé estar un sufixe dab shiulanta de tipe basco.
Cassabè
La prononciacion qu'ei [kasa'bɛ], dab un è hèra obèrt. Las fòrmas ancianas que son Cassaver en 1072-1254, Casier en 1072-1105, Cassier en 1105-1119, Cassaber en 1120-1134, Cassave au sègle XIIau, Casaver au sègle XIIIau, Casseve en 1440, Cassever en 1441, Cassaver en 1442, Casseber en 1472, Casavee en 1538, Cassabé (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau). Pau Raimond que pensa las fòrmas Casier de 1072-1105 e Cassier de 1105-1119 son errors, Grosclaude en ei pas segur. Que pòden estar ancians masculins de cassièra, « ahorèst de casses ».
Segon Dauzat e Rostaing, Cassabè que vien deu gallic cassanos, « casso » dab l'adjectiu latin -viridem, « verd ».
Miquèu Grosclaude qu'arrefusa l'explicacion de Dauzat. Que supausaré ua fòrma feminina de casse e l'adjectiu que deuré estar femenin tanben, verda. Segondament, se ver- èra l'adjectiu verd, i auré grafias en -rd [o -rt], la quita -r seré prononciada e la vocala seré [e] e non pas [ɛ]. En realitat, lo nom qu'ei un compausat basco-gascon. Dens un compausat basco, casso que pòt passar a cassa; la finala bè que pòt estar la pòstposicion basca be qui a lo sens de « devath ». Lo sens que seré donc : « devath l'ahorèst de cassos », parallèla a tilhabè, « devath los tilhs », lòc on s'amassavan los jurats d'Aspa.
Nattages
Geografia
Comuna situada a 8 km a l'èst de Belley, suls bòrds del Rhône. A situat dins la zòna de appellation AOC de las vins del Bugey.
Carressa e Cassabè
Istòria
Carressa e Cassabè que fusionèn en 1972.
Saint-Pierre-des-Nids
Saint-Pierre-des-Nids es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nattages
Geografia
Commune située à 8 km à l'est de Belley, sur les bords du Rhône. Elle est située dans la zone d'appellation AOC des vins du Bugey.
Saint-Pierre-des-Nids
Istòria
Sant-Pierre dels Nins se trucava antany La Poôté.
Saint-Pierre des Nids s'appelait autrefois La Poôté.
Chaux-Champagny
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Melleran
Melleran es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Lokireg
Lokireg en breton ( Locquirec en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Istòria
Locquirec Èra una trève de Lanmeur enclavée en la évêché de Tréguier, fasiá partida del doyenné de Lanmeur en levant del évêché de Dòl e èra jol vocable de sant Jacques.
Locquirec était une trève de Lanmeur enclavée dans l'évêché de Tréguier, faisait partie du doyenné de Lanmeur relevant de l'évêché de Dol et était sous le vocable de saint Jacques.
Castèth (Bearn)
Castèth (Castet en francés) qu'ei ua comuna aussalesa de Bearn administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
Las atestacions ancianas que son : Castellum, en 1154, en latin, Casteg, en 1385, en gascon, Casteig en 1621, en gascon, e Castet sus la mapa de Cassini (segona meitat deu sègle XVIII). Lo mot gascon castèth, dab lo son chotament finau (mèi o mens arcaïc) qui apareish en 1385 e 1621, que's refereish au Castèthgelòs qui ei dens la comuna. Qu'ei aqueth qui's deu explicar.
Los noms en -gelòs que son d'un tipe qui's tròba qu'en Gasconha occidentala, o a l'entorn : Castèlgelós (atraccion de gelós ?), Ainhice-Montgelos, dab ò obèrt, eventualament Gelòs e Argelòs. Jean-Claude Dinguirard, qui's basava sus ua frasa de Virgilius Grammaticus (sègle VII), que'n hadèva un tipe oronimic (un equivalent de l'adjectiu haut). Lo basque sembla pas explicar gel- (article Ainhice-Mongelos, en francés), si -òs poderé estar lo sufixe -otze. Michel Grosclaude e Bénédicte Boyrie-Fénié qu'atribueishen a *gel- e *geu- un sens idronimic (en relacion dab los arrius e los flumis),.
Saint-Ouën-des-Toits
Saint-Ouën-des-Toits es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Sant-Ouën-de detlos-Tets #èsser lo luòc de échauffourées e de luchas armadas entre Chouans del Bas-Maine e las tropas republicanas en lo moment de la Revolucion francesa.
Saint-Ouën-des-Toits fut le lieu d'échauffourées et de luttes armées entre des Chouans du Bas-Maine et les troupes républicaines lors de la Révolution française.
Saint-Michel-de-la-Roë
Saint-Michel-de-la-Roë es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Geografia
La municipalitat a situat en lo sud-Mayenne.
La commune est située dans le sud-Mayenne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Al Mièja Edat de contunh jos la Ancian Regim, lo fief de la baronnie angevine de Craon dépendait de la sénéchaussée principala d'Angieus e del país d'eleccion de Castell-Gontier.
Au Moyen Âge puis sous l'Ancien Régime, le fief de la baronnie angevine de Craon dépendait de la sénéchaussée principale d'Angers et du pays d'élection de Château-Gontier.
Castethins
Castethins (Castétis en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [kaste'tis]. Las fòrmas ancianas que son Castetiis en 1304, Casteg-Thiis en 1344, Castethiis en 1369, Casteg-Thiis/Casteg-Tiis en 1385, Castetys en 1399, Castetins en 1675, Castetis (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Dauzat, castet qu'ei la fòrma gascona deu latin castellum, « castèth hòrt », mès explica pas la finala. Lemoine, citat per Miquèu Grosclaude, qu'explica lo nom per castellum e finis, « limit ».
Miquèu Grosclaude qu'accèpta l'ipotèsi de Lemoine. Lo nom qu'ei format deu gascon castèth, deu latin castellum, e de hins, deu latin finis. Lo sens globau qu'ei « lo castèth o lo borg deu limit ». Castèthins qu'ei au limit de las ancianas diocèsis de Dacs e de Lescar, probablament au limit enter los Tarbelli e los Venarni, tanben au limit enter lo país d'Ortès, pres a la Vescomtat de Dacs per Gaston IV de Bearn.
Aquí la demonstracion :
Piegròs e la Clastra
Geografia
Es a 11 km a l'èst de Crest.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Istòria
La comuna pren en 1872 lo nom francés de Piegros-la-Clastre per marcar l'union dels dos vilatges de Piegròs e la Clastra.
Castèida e Doat
Castèida e Doat (Casteide-Doat en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Castèida
La prononciacion qu'ei [kastɛjdɔ]. Las fòrmas ancianas que son Castaede de Montaneres en 1375, Castanhede en 1385, Castehede en 1429, Castaeda e lo terrador aperat de Doat en 1429, Castanhede de Doat en 1546, Casteyde en 1602, Doat-Casteyde en 1727, Sauvelade (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Lo nom qu'ei lo medish que Castèida deu Camin, Castèida e Candau e près de Castanheda (medish sens e medisha origina, mès evolucion diferenta).
Lo nom que vien deu latin castaneum, « castanh(èr) », dab lo sufixe collectiu -eta; lo sens qu'ei « ahorèst de castanhs »,. Qu'ei ua evolucion de Castaneda (etime *castaneta) dab amudiment gascon de -n- intervocalica, a despieit de las atestacions de 1385 e 1546, probablament analogicas (la varianta Castanheda qu'ei devuda a l'atraccion de castanh ).
Doat
La prononciacion qu'ei [du'at]. Per las fòrmas ancianas, véder a Castèida. Castèida e Doat jamèi estón comunautats separadas.
Segon Miquèu Grosclaude, Doat qu'ei un nom d'òmi qui vien deu latin Donatus. En gascon Donatus que's muda en Donat, puish en Doat, pr'amor de la tombada de -n- intervocalica. Los Donats qu'èran vailets d'abadias. Mès lo sens que s'ei perdut per acabar com un simple nom de persona.
Castèthner
Castèthner (Castetner en francés) qu'ei ua comuna bearnesa, administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [kastɛn'ne]. Las fòrmas ancianas que son Casteg ner, en 1385, Castetne en 1538, Castegnee en 1568, Castetner (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Lejaé
Lejaé  en galò, Levieg en breton (Legé en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Messé
Messé es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Les Neyrolles
Les Neyrolles en arpitan ( Les Neyrolles en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
Los Neyrolles an situat en la vallée de Nantua, près de las Battoirs, comuna ligada a Nantua.
Les Neyrolles sont situées dans la vallée de Nantua, près des Battoirs, commune rattachée à Nantua.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Pierre-la-Cour
Saint-Pierre-la-Cour es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ménigoute
Probablhament Mainigosta o Manhigosta (veire la toponimia; Ménigoute en francés) es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Novela Aquitània.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Castilhon (Sovèstre)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [kasti'ɣ'u n ]. Las fòrmas ancianas que son Saint-Pierre de Castello, au sègle XIau, segon la fòrma donada per Marca dens la sua Histoire de Béarn, Castelhoo en 1532, Castillon en Sauvestre (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Miquèu Grosclaude, los noms dab -onem que mian a Casteron, los dab -ionem a Castilhon.
Castèthpugon
Castèthpugon (Castetpugon en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [kas'tɛppy'gu]. Las fòrmas ancianas que son Castet Pugor, cap a 1212, Casteg-Pugoo en 1277, Castrum Pulgor, en latin, en 1286, Casteg Pugo au sègle XIII, Castrum Pengon, en latin, en 1340, Castetpungoo en 1376, Castet-Pugoo, tres còps en 1385, Castetpuguon en 1538, Castetpugon en 1776, Castetpugon (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Lo diccionari Simin Palay que pòrta Pugoú, « petit mont, petit poi », dab l'illustracion de Castèt-Pugon.
Segon Miquèu Grosclaude, lo mot pugon qu'ei ua invencion de Palay a partir deu nom de Castèthpugor e lo mot qu'ei desconeishut. Un derivat de podium que seré *pujon e pas pugon. L'atestacion qui hè referéncia qu'ei la de 1286, (Castet) Pulgor. Pulgor que s'explica per l'arrasic oronimica *bul/*pul, « cima, cap » e l'arrasic bascoaquitana gorri, « roge, jaune, sec, aride ».
Pèiralonga
Pèiralonga (var. Pèiralònga) (Pierrelongue en francés) es una comuna dau Daufinat occitan, situaa dins lo departament de Droma e la region d’Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Pueigon
Pueigon ò Puegon (Piégon en francés) es una comuna occitana de Daufinat situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament de Ròse-Aups.
Geografia
La xomuna de Pueigon s'estend essencialament suls contreforts e de las terrassas dominadas per las primièras montanhas de las Baronnies. L'essencial de las tèrras an situat entre 250 e 350 mètres d'altitud. La montanha de Buisse e aquela de Gourbeau constituisson los ponches culminantes de la comuna (787 e 704 mètres). A traversat per dos pichons corses d'aiga : lo ruisseau del Grand Vallat #que ven la Gaude en dintrant sul territòri de Mirabel-a los-Baronnies e lo Gourbeau. Al sud, lo Lauzon forma lo limit amb Puyméras (en lo Vaucluse).
Piégon es situat a 10 km al sud de Niom e a 10 km al nòrd de Vaison-la-Romaine.
La commune de Piégon s'étend essentiellement sur les contreforts et des terrasses dominées par les premières montagnes des Baronnies. L'essentiel des terres sont situées entre 250 et 350 mètres d'altitude. La montagne de Buisse et celle de Gourbeau constituent les points culminants de la commune (787 et 704 mètres). Elle est traversée par deux petits cours d'eau : le ruisseau du Grand Vallat qui devient la Gaude en entrant sur le territoire de Mirabel-aux-Baronnies et le Gourbeau. Au sud, le Lauzon forme la limite avec Puyméras (dans le Vaucluse).
Piégon est situé à 10 km au sud de Niom et à 10 km au nord de Vaison-la-Romaine.
Les communes les plus proches sont Mirabèu, Puyméras et Saint-Romain-en-Viennois.
Missé
Missé es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Montanges
Montanges en arpitan ( Montanges en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Geografia
Montanges Es un villatge;ble d'aperaquí 300 abitants situats a una dotzena de quilomètres de Bellegarde-sus-Valserine, en lo departament del Ain.
La municipalitat se tròba a l'intrada de la vallée de la Valserine, e fa partida del territòri del Parc natural regional de la Nautor- #que n'es la una de las pòrtas.