cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Civilizacion cartaginesa
Confiscacion de las possessions fenicianas en Mediterranèa occidentala e colonizacion punica
L’« empèri » punic, que la formacion e lo foncionament resulta pas d’un imperialisme al sens estrict, mas ara considerat coma una mena confederacion de las colonias ja existentas jos la mai poderosa d’aquelas al moment que la ciutat maire, Tir, s'aflaquissiá. Cartage seriá estat encargada d'assegurar la seguretat collectiva e la politica exteriora, e quitament comerciala, de la comunautat.
Los Fenicians d’Occident puèi los Punics aguèron de relacions precòças amb d’autras civilizacions, subretot los Etruscs, amb que bastiguèron de ligams comercials. L’arqueologia confirma aqueles escambis, subretot las lamellas de Pyrgi de Caere e de descobèrtas dins las necropòlis cartaginesas : vases produchs dels etruscs (bucchero) mas tanben inscripcion en etrusc amb que se mòstra un Cartaginés. Lo ligam amb los Etruscs vòl tanben travar l'espandiment dels Focèus d’Occident, l’operacion s'acabèt per la desfacha focèa d’Alalia. A partir del declin dels Etruscs, l'aliança ven alara inoperanta.
Antagonisme amb los Grècs : las guèrras sicilianas
Al començament del sègle V AbC, lo conflicte càmbia de natura : Gelon, tiran de Siracusa, ensag d’unificar l’illa amb lo sosten de mai d'una ciutats grègas. La guèrra, inevitabla, se desencadena amb Cartage, qu'obtenguèt benlèu l'ajuda de l’Empièri Aquemenida. Amilcar de Giscon, cap dels punics, es vençut a batalha d'Imèr en 480 AbC. Vèrs 410 AbC., Cartage es reviscolada; son implantacion africana es mai poderosa, e las expedicions alunhadas d’Annon e d’Imilcon mòstran sa mestresa de las mars. Annibal de Giscon desembarca en Sicília en 409 AbC. e fa de victòrias localas mas capita pas a Siracusa. En 405 AbC., la segonda expedicion es mens aisida, lo cap de l’armada moriguèt d'una epidemia de pèste pendent lo sèti d’Agrigent. Imilcon, que succedís a Annibal, pòt negociar amb Denís que cèssen las ostilitats que pareis mai a una trèva qu’a una patz vertadièra. A partir de 398 AbC., Denís ataca Motia, que cai mas es presa de nòu. Un autre sèti se fa davant Siracusa e dura fins a 396 AbC., an ont la pèsta obliga que se lève. La guèrra contunha pendent seissanta ans. En 340 AbC., l’armada cartaginesa demora sonqu'al canton sud oèst de l’illa.
En 315 AbC., Agatòcle de Siracusa pren Messina e, en 311 AbC., envasís los darrièrs establiments cartagineses de Sicília. Amilcar ripòsta; en 310 AbC., contraròtla gaireben tota la Sicília e fa lo sèti de Siracusa. L'expedicion menada per Agatòcle sul continent african es victoriosa que Cartage deu retirar son armada per qu'apare lo seu territòri; la guèrra dura tres annadas e s’acaba per la fugida d’Agatòcle.
Sègle V undefinede naissença d’un empèri african
Segon la version mai correnta, Cartage se capvirèt al rèirepaís après la desfacha d’Imèr en 480. Mas, aquela tèsi es a èsser controversiada pels istorians qu'estiman que l’installacion africana venguèt màger mai tardierament. Lo sègle V seriá estat segon aquel vejaire pas qu’un espandiment de l’espaci que cal per alimentar una populacion en aument.
Primièras relacions amb Roma: los tractats
Las primièras relacions amb Roma son pacificas, coma o mòstra los tractats conclusits en 509 AbC – transmés per l’òbra de Polibi – puèi en 348 AbC. e 306 AbC.; garantisson a Cartage l’exclusivitat del comèrci dempuèi l’Africa del Nòrd e l’abséncia de pilhatge menat contra los aliats de Roma en Itàlia. La durada totjorn mai brèva entre aqueles tractats foguèt considerada coma significant de tension entre ambedoas poténcias.
Afrontament: las guèrras punicas
Lo primièr conflicte se debana de 264 a 241 AbC., resultant per Cartage a la pèrda de Sicília e al pagament d’un fòrt tribut. Aquela primièra desfacha provòca de consequéncias socialas gravas amb l’episòdi de la guèrra dels Mercenaris, entre 240 e 237 AbC., la vila essent fin finala salvada per Amilcar Barca. Roma profèita d'aquelas dificultats intèrnas per far pièger las condicions de la patz.
Après, l’imperialisme de Cartage s’orienta cap a la Peninsula Iberica e tusta los aliats de Roma, fasent lo segond conflicte ineluctable (219-201 AbC.) après lo sèti de Sagont. Pendent l’aventura italiana, Annibal Barca se mòstra capable de victòrias bravas mas dins l’incapacitat de los espleitar per pujar l'avantatge e aflaquir una Roma alara tranalhanta. Après 205 AbC., la guèrra ne se debana sonque sul sol african, l’an 202 AbC. marcant la victòria finala de Scipion l'African a Zama.
Pendent los cinquanta ans seguents, Cartage torna de biais regular lo tribut pesuc, mas al meteis temps fa d’equipaments costoses, coma de pòrts punics per desvolopar. La ciutat sembla tornar a una epòca astrada, coma o mòstra la construccion de programas edilitaris concertats coma aquel del quartièr punic de Byrsa (ligat al suffestat d’Annibal Barca).
Pasmens, fàcia al reviscol de la ciutat e a la fin del pagament del tribut, Roma impausa als Cartagineses d’abandonar la vila e de se retirar al rèirepaís e, s'anant, de renonciar a lor identitat maritima. Al subjècte, Vellei Patercul escriguèt que « Roma, ja mestressa del mond, pensava pas èsser en seguretat tant que demorariá lo nom de Cartage ». Lo refús logic que seguís aquela intransigéncia provòca lo tresen e darrièr conflicte. Marcat pel sèti de Cartage, que dura tres annadas. Al tèrme, quitament se pas cap de sal foguèt espandit sul la tèrra coma o conta l’istoriografia de la fin del sègle XIX e lo començament del  XX, la destruccion de la vila es totala e una Malediccion getada sul site, qu'es declaratsacer. Cartage existís pas mai coma entitat politica, mas longtemps demoran d'aspèctes de sa civilizacion, eissamats en Mediterranèa : elements religioses, artistics e linguistics, quitament institucionals en Africa de Nòrd.
Localizacion dels establiments
Los sites ocupats pels Fenicians puèi los Punics, capvirats a la mar per far lo ligam amb las rotas comercialas, devián tanben garantir la seguretat dels abitants ne los aparant d’un rèirepaís que podavan èsser ostil. Aquela seguretat èra naturalament assegurada sus una illa, coma Gadés o Motia, mas tanben, dins una mesura mendre, sus una peninsula o un espaci aparat de puèges, fasent, sa defensa mai aisida. Alara, l’excelléncia del site de Cartage explica que foguèt lausat pels autor ancians, coma Estrabon que comparava lo site a una « nau ancorat ». Pasmens, la qualitat protectritz del site natural podava pas sufire, alara se deguèt enforçar amb d'amainatjaments suplementaris, coma a Motia: l’illa foguèt cencha d'un barri, una cauçada permetent d'anar al fèrm e permetre lo porgiment.
Cartage, la vila màger: caractèrs generals
La ciutat èra donc concebuda segon un plan que suggerís que los Grècs poirián èsser los sols a l'origina dels plans urbans rectilinèus ordonats sus dos axes, se crosant a l'escaire en lor centre, comuns a gaireben totas las ciutats dels mond antic. Lo quartièr escavat sul puèg de Byrsa foguèt bastit segon un plan ortogonal, daissant aparéisser l’aspècte organizat de l’urbanisme. Las carrièras, caladas e drecha mas facah de tèrrra batuda suls puèges, se copavan a l'escaire.
D'entre lo elements màger de la ciutat èran l’agora, los pòrts de merças e militar, de boticas e obradors divèrses, de magazins, de quartièrs d’artesans en periferia (coma aqueles dels tornejaires), de plaças de mercats, de necropòlis (coma aquelas situadas entre las abitacions e la plana, e d’autres mai naut sul puèges) coma de temples. Lo tot essent susmontat per la ciutadèla centrala sul puèg de Byrsa, qu'abrigava tanben los temples, coma aquel d’Eshmoun.
Cartage èra una granda ciutat cosmopolita de l’Antiquitat, ont vivián de Fenicians e ont convivián de Grècs, Berbèrs d’Africa del Nòrd, Ibèrs d’Espanha e d'autres pòbles eissits dels territòris cartagineses d’otramar mas venent tanben d’Africa subsaariana per las còstas de l’ocean Atlantic o las rotas dels oasis, rotas utilizadas mai tard pels Romans. Los maridatges mixtes èran corrents e contribuiguèron a desvolopar una civilizacion particulara.
Possessions : zòna d’influéncia o empèri?
Al treslús de l'espandiment territorial, en 264 AbC., l’airal d’influéncia de Cartage èra constituida de la partida màger de la Mediterranèa occidentala pel biais dels establiments en Africa del Nòrd (coma l’oèst de Libia e al mens una partida de la còsta mauritaniana), Sicília, Sardenha, Balearas e Ispània, e tanben las illas de Malta, Eolianas e Pelagicas, mas tanben pel contraròtle qu'exercissiá sus d’ancians establiments fenicians coma Lixus (près de Tànger al Marròc), Mogador (actual Essaoira, còsta atlantica de Marròc), Gadés (actuala Cadiç en Andalosia) e Utica. D'entre las grandas ciutats figuran, en mai de la capitala Cartage, Adrumeta, Ruspina, Cartagèna o Ipòna.
Gadés e Utica (sul territòri de l’actuala Tunisia) foguèron fondadas pels Fenicians entre lo sègle XII e X AbC. La quita Cartage foguèt fondada sus una peninsula enrodada de lònas al nòrd èst de l’actuala Tunis. Al treslús, la ciutat compta 700 000 abitants segon Estrabon, un geograf grèc del sègle II AbC.
Quitament se lo tipe de ligam entre Cartage e las autras possessions es pas plan conegut, la metropòli se serián encargat de las relacions diplomaticas e du comèrci, Sabatino Moscati constatava l’« incapacitat [de Cartage] a crear un empèri solid e estructurat » coma essent una causa de sa casuda.
Arquillinos
Arquillinos es un municipi de la província espanhòla de Zamora dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Civilizacion cartaginesa
Aparar la ciutat: la vila fortificada
Los autors ancians evoquèron las longas muralhas de las ciutats punicas quand se los fasiá de sètis. En mai de las ciutadèlas de las ciutats màgers i avián tanben de fortalesas destinadas al contraròtle d’un territòri donat. Las escavacions arqueologicas confirman plan la difusion dins tot l’espaci punic del modèl de la vila amb cencha fortificada, al mens dins l’estat actual de las recercas. Las escavacions del quartièr Magon de Cartage mòstran los rèstes de la muralha, que ne trenca una pòrta, costat del mar.
Los Punics utilizèron a vegadas de muralhas ja existentas, coma a Eryx en Sicília, e las lors fortalesas, a lor torn, serviguèron de basa a d'autres elements fortificats, coma a Kelibia dins la peninsula del cap Bon.
Espacis publics e estructuras: rotas e pòrts
L’espaci public s'organizava a l'entorn de l’agora : centre de la ciutat, la plaça èra bordada pels bastiment del senat e tanben aqueles destinats a las foncions religiosas. L’agora de Cartage, quitament se la localizacion es gaireben coneguda, foguèt pas escavada. Los sites naturals utilizats pels Punics demandavan la realizacion d'estructuras, pòrts e cothons. Quitament se las naus serián a l’abric dins d'ansas o dins de sites naturals privilegiats, coma l 'stagnum de Motia, al començament de lor istòria, venguèt lèu indispensable de crear d'estructuras artificialas nomenadas « cothon ». Aquel tipe de pòrt artificial existís a Rachgon, Motia o Sulcis e tanben a Mahdia, que l'atribucion punica es distutada. Dins lo cas de Cartage, las realizacions — al mens dins l'estat final car la localizacion dels pòrts primitius de Cartage es totjorn en question — son fòrça elaboradas e descrichas per un tèxte celèbre d’Alpini.
La fasa finala de la construccion benlèu se realizèt dins la primièra mitat de sègle II AbC, amb un pòrt de merças doblat d’un pòrt circular amb una illòta (dicha de l’amiraltat) permetent la seguretat de la flòta de guèrra, e tanben la discrecion limitant los riscs d’espionatge. L'escavacion d'aquelas estructuras confirma las donadas dels tèxtes, coma lo nombre de 220 naus podent i èsser a part, mai o mens una desena. L’ivernatge se fasiá dins las calas de radoub installadas sus l’ilòta e a l'entorn del pòrt militar a la fin del periòde de dominacion cartaginesa. A l'entorn del pòrt de merças èran de magazins, o tanben de talhièrs d’artesans.
Arquitectura sagrada
Unes son coneguts per las fonts literàrias, coma lo temple d’Eshmoun, mai grand santuari de Cartage, qu'èra situat segon Appian en naut de l’acropòli, ont foguèt identificat lo puèg de Sant-Loís, ara nomenat Byrsa. Pasmens, lo sum arasat en totalitat a l’epòca romana provoquèt la pèrda de l’ensems dels rèstes. Lo temple de Melqart a Gadés demorèt longtemps reputat, fins a l'epòca romana.
Eureu
L’Eureu (jòc de mot francés enter èuro e heureux, "urós") qu’ei ua moneda locau introdusida en 2015 a Dacs. Qu’a per tòca principau la promocion de las activitats economicas locaus. 1 Eureu que vau 1 Èuro.
Civilizacion cartaginesa
Arquitectura sagrada
Lo santuari d’Astartè a Tas Silg, a Malta, seguent un espaci cultual indigèna, tanben foguèt celèbre. Las escavacions de Cartage mostrèron d'espacis cultuals mai modèstes, près de l'estacion TGM de Salammbò a Cartage, mas tanben al ras del vilatge de Sidi Bo Saïd. E la campanha internacionala de l’Unesco auriá trobat lo temple dich d’Apollon al tèrme de l’espaci utilizat per l’agora, que se caldriá associar nombre d'estèlas descobèrtas a l'entorn de sègle XX e fins ara atribuidas al trofet.
Eureu
Creacion e objectius
Qu’ei desvolopada per l’association La Banque Centrale Dacquoise.
Civilizacion cartaginesa
Arquitectura sagrada
Lo santuari rural de Thinissut (Bir Bo Regba), pasmens se data del començament de l’Empèri Roman, possedís totes los caractèrs dels santuaris orientals, que siá per son ensems de corts juxtapausadas que per son mobilièr d'estatuas de tèrra cuècha, coma la representacion de Ba'al Hammon. Lo trofet es una estructura presenta dins fòrça sites de Mediterranèa occidentala e situat fòra de la ciutat, quitament dins un luòc malsanós insalubre, coma a Cartage. L’airal se presenta coma un espaci ocupat pauc a pauc pels depaus d’urnas e d'estelas, e que se trapa dins la tèrra per contunhar de l’utilizar. L’estudi de l'estructura provoquèt dempuèi las originas un debat plan viu, que demora encara, las escavacions capitan pas a acabar amb las polemicas eissidas de las fonts classicas qu'esitan entre un santuari e un cimentèri.
Eureu
Devisas e validitat
Que i a bilhets d’1, 2, 5, 10, 20 e 50 Eureus.
Civilizacion cartaginesa
Arquitectura privada
Las escavacions de Kerkouane e de dos quartièrs punics de Cartage, aqueles de Magon e d’Annibal, mòstran de quartièrs organizats segon un plan en damièr e dispausant de carrieras largas.
L’organizacion de l'ostal punic es ara plan coneguda. L’intrada de las abitacions del quartièr de Byrsa, nomenat quartièr Annibal, es plan estrecha, un long corredor menant a una cort amb poscas e a l'entorn de que s’ordona lo bastit. A l’avant se situava un espaci consacrat, segon d'interpretacions, al comèrci; un escalièr menava a l'estatge. Diferentas fonts, coma Appian, afirman que los bastits avián fins a sièis estatges, lo rèstes arqueologics confirman la preséncia de mai d'un estatges mas sens definir lo nombre.
Arquitectura funerària
L’arquitectura funerària es lo primièr element que foguèt estudiat dempuèi la fin del sègle XIX, subretot a Cartage, per las exumacions se fan de ceremonias mondanas. La localizacion en arc de cercle d'aquelas necropòlis permetèt de circonscriure la ciutat punica e d’examinar las variacions de son perimètre.
Los arqueològs remarquèron una tipologia per las tombas, mai sovent cavadas pel ròc e non pas bastidas, o segon un tipe de tomba de potz simple amb ataüc al fons o a l'estatge, o alara amb escalièr menant a un potz. Lo biais de l’inumacion predomina plan, levat a de periòdes coma o mostrèt l'escavacion la necropòli punica de Puig dels Molins.
Lo mobilièr e la decoracion d'aquelas sepulturas son estereotipadas : terralhas, talismans, jòias, pèiras, usatge de l’òcra roge (simbòl del sang e donc de la vida), uòus d’estruci pintats (simbòl de la renaissença) o encara miniaturas de mobilièr en argila. L'ataüc es sovent cobèrt de gip. Un sarcofag de fusta, dins un estat excepcional de conservacion, foguèt descobèrt a Kerkouane mas aquel exemple demora unic fins ara. De tombas foguèron ornadas de decoracions pintas, coma las tombas del Djebel Mlezza au cap Bon, que sembla paréisser simbolizar la cresença punica dins un al delà, l’arma del defunt fasent una mena de viatge: segon François Decret, « per aquel pòble de marins, la Ciutat celèsta èra lo darrièr pòrt ont abordar ».
Arquitectura e mosaïc punics
Demora pauc de l'arquitectura punica encara quilhada a causa de l'aplicacion del principi Delenda est Carthago, mas de caracteristicas surgisson de las recercas arqueologicas. Las escavacions de Cartage, subretot lo quartièr de demorança costièr dich « quartièr Magon », e de Kerkouane, mòstran los apòrts arquitecturals de l’Egipte antica pels periòdes mai ancians e de la Grècia antica pels periòdes mai recents.
L’utilizacion de la cornissa motladurada e de modèls redusits de las faciadas dels temples sus d'estelas amb disc solar e uræi testimònian de l’influéncia egipciana. De fragments de colomnas motladuras de gres d’El Haouaria ornadas d'estuc tanben foguèron trobadas, e tanben las pròvas de l’usatge de l’òrdre ionic, coma dins l’exemple del naïskos de Thuburbo Majus, e de l’òrdre doric dins las escavacions del puèg de Byrsa.
Las escavacions de Kerkouane, mas tanben lo penjal sud de Byrsa, mostrèron la preséncia de mosaïcas dichas pavimenta punica, de tèsts essent aglomerats dins una mena de mortièr roge. Tanben foguèron trobadas de representacions figuradas del signe de Tanit, entre autres dins la ciutat del cap Bon. Aqueles objèctes datats del sègle III AbC. contradison l'idèa de l’origina grèga del mosaïc classic, longtemps considerada coma un fait segur pels istorians e los arqueològs.
Mejans de la poténcia: marina e armada
Serge Lancel dins sa sintèsi associèt los dos tèrmes, tant es van de voler estudiar la civilizacion cartaginesa sens comprene ambedós pilars de l'espandiment punic en Mediterranèa occidentala.
Marina
Cartage beneficièt de las avançadas fenicianas en matèria de construccion navala e de comèrci maritim. La marina punica aviá dempuèi lo començament per tòca d'aparar e que demoren secrètas la rotas comercialas, subretot per un contraròtle de la zona de l'estrech de Gibartar. Al servici del comèrci, la marina escartèt los concurrents grècs, subretot los Focèus. Cartage domina longtemps las mars; aviá la tecnologia maritima e la coneissença de las mars mai avançada. Copiada pels Romans per passar lor retard dins lo domeni, sa poténcia navala foguèt fòrça redusida après la Primièra guèrra punica.
Tipes de naus
Ambedoas marinas de Cartage (de merças e de guèrra) avián la mèma finalitat, a saber la preservacion del comèrci. La poténcia navala de Cartage s’explica sens dobte per sa mestresa de las tecnicas de navigacion. S'apièja sus dos tipes de naus: las trirèmas, galèra de tres rengs superpausats de ramas, e las quinquerèmas, galèra amb quatre puèi cinc remaires sus un banc de nada. Las naus èran equipadas de proas de protomè de testa de caval, coma o suggerisson de representacions iconograficas. Excellents bastisseires de naus, los Punics realizèron mercé a lor flòta un empèri maritim que foguèt comparat a aquel d’Atenas. La descobèrta des espavas de Marsala, naus de guèrra escavadas per Honor Frost al larg Sicília, precisèt las coneissenças actualas sus la construccion navala punica del sègle III AbC; las naus de l’epòca èran bastidas segon una tecnica plan elaborada, identificada per l'utilizacion de « prefabricats ». Aquela tecnica confirma los tèxtes, coma aqueles d’Alpini.
Periples
Los periples maritims testimònian de l'ardidesa dels marins punics e de lor mestresa de las mars. Es possible que descobriguèron de tèrras novèlas: lo periple d'Annon mena atal los Punics de Gadés de cabotar pel continent african fins al golf de Guinèa amb una flota de naus cartaginesas. Aquel d’Imilcon los aurián menats fins a las illas Cassiteridas cap a Grand Bretanha, sus la rota de l’estanh.
Los marins de Nechao capitèron eles a realizar los primièrs la circonnavigacion del continent african.
Recrutament e comandament
La question del recrutament de l’armada cartaginesa, dels mercenaris e de la plaça dels ciutadans foguèt estudiada per l’istoriografia dempuèi l’Antiquitat : la casuda de Cartage seriá deguda al recrutament de soldats professionals e a la manca d’engatjament dels ciutadans, al contrari del modèl grèc puèi roman.
Aquel argument passa sul coratge dels soldats dins los darrièrs combats, ont s’engatja la populacion, e coneis pas l’organizacion de la marina militara, que s'organiza a l'entorn dels ciutadans. L’armada punica se compausava de soldats de divèrsas originas: de mercenaris, de ciutadans engatjats volontaris mas tanben de subjèctes del territòris o aliats. Aquela armada presentava alara un fòrt caractèr cosmopolita; cada partida balhava d'unitats per la participacion a l’esfòrç comun. Una tala estructura èra pas sens dangièr quand l’Estat podava pas mai soldar, coma o mòstra la guèrra dels Mercenaris l'endeman de la Primièra guèrra punica.
Armament e unitats terrèstras
Las armadas de Cartage pareisson a las autras de la mèma epòca. Los cambiaments dins las estructuras e manòbras son degudas a Annibal Barca, volent modificar una armada basada sus las falanjas eissidas de la tradicion grèga, al mens pel periòde mai conegut de son istòria, a partir de las guèrras sicilianas puèi punicas.
Las unitats èran divèrsas, organizadas en batalhons segon lor origina etnica, e armada a vegada segon las lors tradicions. L’infantariá leugièra compreniá, en mai dels ciutadans armats de lanças e d'espasas, d'unitats especializadas : coma los frondaires de las Balearas, d'arquièrs o d’astièrs libians armats de javelinas, ponhals e bloquièrs de cuèr , e tanben de grops de fantassins ibèrs equipats de bloquièrs e d'una espasa corta nomenada falcata. Lo batalhon sagrat descrich per Diodòr de Sicília e Plutarc aviá un armament especific. L'infantariá pesuca èra organizada en falanjas segon lo modèl macedonian, mas se sap pas se la sarissa, caracteristica d'aquela formacion, èra utilizada dins l’armada cartaginesa.
Las autras unitats terrèstras se constituissián subretot de cavalièrs, sonque numids al començament puèi eissits d’autras originas, coma d'Ibèrs e Galleses. Aquel element fòrça mobil faguèt la diferéncia suls camps de batalhas de la Segonda guèrra punica. L’equipament incluissiá tanben de carris de guèrra, sens dobte venguts d’una tradicion libiana longa ligada als contactes d'aquel pòble amb las armadas egipcianas, e subretot los elefants de guèrra. Aquela darrièra unitat, mes en exèrg pels contemporanèus de guèrras punicas, fuguèt dins los fachs limitada en nombre e d’un usatge tardièr, benlèu après la guèrra de Pirrus en Itàlia. Un tal usatge respondiá a de finalitats mai psicologicas que militaras. Aqueles elefants èran benlèu d'una raça locala d’elefant d’Afric, mai pichona que l’elefant d’Asia. Los cornacs serián estat d'origina indiana.
Tecnicas e manòbras
D'entre los apòrts macedonians a l’art de la guèrra cartaginesa, los istorians prenguèron l’organizacion en falanja, la disposicion de l’armada en campanha e los camps. Pasmens, de cambiaments son deguts a Annibal Barca : l'importància estrategica de la cavalariá, las manòbras novèlas d’envelopament de l’adversari (batalha de Cannes), veire una estrategia d’embuscada per passar un desavantatge numeric coma pendent de la batalha del lac Trasimèn. Los elefants de guèrra, pauc e tardièrament utilizats mas remarcats pels adversaris, jogavan subretot un ròtle d’intimidacion e de desorganizacion de las linhas enemigas.
Per la guèrra sus mar, l’usatge de l’epòca èra d'esperonar las naus. Per contrar l’avança carthaginesa, los Romans realizèron lo « còrb » per facilitar l’abordatge e tornar prene l’avantatge. Podèron alara véncer Cartage a la batalha de Milèa.
Los Cartagineses èran tanben de mèstres en poliorcetica, utilizant de torres de sèti, balistas e catapultas.
Institucions
L’organizacion politica de Cartage èra lausada per fòrça autors antics avançant sa « reputacion d’excelléncia ». Se pauc de detalhs son coneguts sul govèrn de la granda ciutat, pasmens avèm un tèxte preciós d’Aristòtel que la descriu coma un modèl de constitucion « mixta », equilibrada e presentant las melhoras caracteristicas dels diferents tipes de regims politics; aquel document donèt un debat viu, d'istorians, coma Stéphane Gsell, lo considerant coma una descripcion tardièra. Los cercaires privilegian ara una evolucion de las institucions pendent l’istòria.
Malgrat de manca de l’informacion qu'avèm sus Cartage, las donadas son fòrça mai importantas que per las autras ciutats punicas.
Problematica de la reialtat a Cartage
Quitament se Didon èra eissit d’una familha reiala, pas cap d'element dins la legenda la cita pas coma reina. Los autors grècs o latins mencionan la preséncia de basileis o de reges. La teoria de la reialtat de Cartage, asprament defenduda e desvolopada per Gilbert Charles-Picard seguent Karl Julius Beloch, es ara rebutada per gaireben totes los istorians. Una partida de l’istoriografia tanben supausèt d'ambicions monarquicas sul modèl ellenistic als Barcids en Ispània, ipotèsi tanben escartada per Maurice Sznycer.
Lo mond fenician punic ignoravan pasmens pas la monarquia : los reis fenicians mencionats a Tir avián pasmens pas un poder absolut.
Sufètas
Mai conforme a las tradicions orientalas e de Tir, lo govèrn deurián èsse comparable a aquel de Roma, amb un Senat e dos sufètas (literalament « jutges ») elegits cada annada mas nomenats « reis » pels Romans e Grècs a causa de lor incapacitat a trobar dins lor cultura un tèrme adequat per transmetre la realitat punica.
Se pensa qu'aqueles sufètas exerçavan a l'encòp lo poder judiciari e executiu mas non pas lo poder militar, reservat a de caps elegits de biais separats cada annada per l’assemblada del pòble e recrutats demest las grandas familhas de la ciutat. Lo cas d’Annibal Barca pòt èsser remarcat, essent elegit sufèta après la desfacha de Zama, en 196 AbC. segon Tit Livi. Lo poder dels sufètas èra benlèu un poder civil d’administracion de la causa publica.
Elements oligarquics
Los sufètas èran assistits per un « Conselh dels Ancians » : los tèxtes evòcan los « Ancians de Cartage » tot coma a Leptis Magna se menciona encara en plana epòca romana los « Grands de Leptis ». Aquel conselh foguèt assimilat al Senat, los membres essent nomenats dins las diferentas fonts gerontes o seniores.
Lo Senat, benlèu compausat pels membres de las familhas influentas, compta sens dobte de centenas de membres. Avián competéncia per totes los afars de la ciutat : guèrra, patz, diplomacia, etc. Los generals rendián compte de lors actes davant aquela assemblada, qu'avián lo darrièr mot. Pasmens se sap pas se los sufètas èran elegits per aqueles oligarcs o per l’ensems del pòble.
En mai, Aristòtel es lo sol a mencionar un conselh restrench los « Cent Quatre » o los « Cent », e las « pentarquia ». Aquelas institucions son mal conegudas, la primièra avent recebut, sus la basa d’un tèxte de Justin, un ròtle judiciari.
Elements democratics
Una assemblada del pòble es citada dins lo tèxte d’Aristòtel e, se se crei Polib, prenguèt lo poder pendent los sègles III e II AbC. . Aquel poder èra sens dobte grand; lo mème autor parla d’una corrupcion plan difusada per obtenir de magistraturas e de comandaments militars. D'afars essent evocats devant aquela assemblada en cas de desacòrdi entre las institucions de biais oligarquic, quitament s'aquelas assercions son illustradas per pas cap de pròva arqueologica.
Se supausa que sols los òmes liures i èran admeses e de fonts, que Diodor de Sicília, parlan d’una reünion sus l’agora de la ciutat.
Aqueles inconeguts permeton donc pas de determinar quin èra lo gras de democracia dins l’anciana Cartage. pasmens, semble aquerida que las familhas màger de mercands exerçavan l’essencial del poder.
Organizacion sociala
La societat cartaginesa èra plan estratificada : una aristocracia d’origina tirenca deuriá téner l’essencial del poder economic, politic e religiós; lo rèste de la populacion se tapatjava entre una proporcion desconeguda d’artesans e de comerçants e un proletariat eteroclit compausat d’esclaus mas tanben de populacions nativas, veire punics. La plaça de las femnas demora fins ara dins lo debat.
Estratificacion de la societat
L’aristocracia cartaginesa aviá coma caracteristicas son origina tirenca, sa fortuna ligada a de foncions d’armadors puèi de proprietari fonzièrs, son ròtle dins las magistraturas e un biais de viure particular en demoranças luxuosas (al cap Bon o dins lo quartièr de Megara). Al sen d'aquela aristocracia deuriá se recrutar los prèires, que formavan una classa plan organizada mas jogavan pas cap de ròtle politic. Lo sacerdòci podava èsser tanben exercit per las femnas. Lors vestits es conegut entre autre mercé a l'Estèla del reire amb l’enfant; lo personatge identificat coma lo celebrant pòrta una tòga de lin e una còfa particulara que corona un cap pelat. Las classas popularas son desconegudas mas se supausa qu'èra formada d'òmes liures e d’esclaus podent èsser ligats a una persona o a l’Estat. En mai, se trapava dins las ciutats cartaginesas un nombre d’estrangièrs eissits de l’ensems del bacin mediterranèu.
Femnas
Malgrat las personalitats fòrtas e de destins tragics coma aqueles de Didon-Elissa, Sofonisba e l’esposa d’Asdrubal lo Boetarc, las femnas a Cartage apareisson pauc dins las fonts disponiblas. Quitament se marcat per un caractèr patriarcal, la societat cartaginesa balha una independéncia relativa a las femnas: l’estudi de las estèlas del tofet de Cartage mòstra de sacrificis efectuats per de femnas en lo lor nom. En mai, sembla que fòrça activitats professionalas lor èra obèrtas.
Aquela independéncia èra pasmens mermada per una mena d'instrumentalizacion de las femnas al servici de lor familha, al moment de la causida de l'espós per tòcas politicas o economicas: l’istòria de Sofonisba es plan evocatritz d'aquela subjeccion, maridada successivament als reis numids Sifax puèi Massinissa. Lo contèxte del maridatge es pauc conegut e se sap pas se la poligamiá èra practicada.
Al contrari, de cas de maridatges mixtes figuran dins de fonts e se trapan tanben dins las escavacions de sepulturas multiplas, amb un rite fenician per l’un dels individús inumats e african per un autre. Filha d’Asdrubal Gisco, general cartaginés, esposa Sifax, rei de Numídia, sus òrdre del paire per realizar una aliança entre Cartagineses e Numids.
Jardin Alexandre Ier
thumb|left|200px|[[Ombó dau jardin]] thumb|200px|Vista dau jardin Lo Jardin Alexandre Ier a Tolon foguèt creat en 1852. Sa superficia es d'1,6 ha.
Sporting Olimpic Avinhonenc XIII
Lo Sporting Olimpic Avinhonenc XIII (oficialament en francés Sporting olympique avignonnais XIII) o lei "Bisons" es un club provençau de rugbi de XIII fondat en 1916 e basat a Avinhon. Lo club es campion de França en 2018. SO Avinhon XIII jòga a domicili dins l'Estadi Sant Ruf (1 800 plaças) despuei 1916.
Batalha de Taierzhuang
La batalha de Taierzhuang se debanèt dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala dau 24 de març au 7 d'abriu de 1938. Foguèt la consequéncia d'una ofensiva japonesa (30,000 òmes) destinada a conquistar lo districte de Taierzhuang defenduda per lei tropas republicanas chinesas sostenguda per un còrs aerian sovietic. L'objectiu de l'armada imperiala èra de completar sa conquista de la vila de Xuzhou ambé la presa d'una partida dei territòris vesins. Pasmens, l'ataca se turtèt a una guerilha acarnada sus lei linhas d'avitalhament japonesas e ai bombardaments de l'aviacion sovietica mandada 	oficiosament en China. Enceuclats, lei Japonés capitèron de se retirar a partir dau 6 d'abriu. Sei pèrdas totalas agantèron 16,000 òmes. De son caire, lei Chinés perdiguèron aperaquí 30,000 combatents.
Chenac Sent Seurin d'Euset
Chenac Sent Seurin d'Euset (en francés Chenac-Saint-Seurin-d'Uzet) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Jardin Alexandre Ier
Lo luòc se sonava a l'origina lo Jardin dau Rei (Jardin du Roy en francés) e èra vodat ai oficiaus de l'armada dau Rei e ai culturas d'espèças raras e exoticas per lo profiech de la Cort dau Rei e son aprovisionament en flors. Lo Chivalier Pau i aguèt sa famosa Cassina. Aqueu jardin, alara just en defòra de la ciutat e de sei fortificacions, èra fòrça mai grand que lo pargue actuau (dins un espaci inclusent lei eis presents dei baloards de Tessé e de Vauban ambé lei carrieras Revel e Chalucet (en mai dau jardin actuau).
Chenac Sent Seurin d'Euset
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Civilizacion cartaginesa
Economia
Cartage constituissiá un empèri comercial, maritim, terrèstre e agricòla. Alara, lo ligam entre totas las contradas, que sián punicas o jos influéncia punica, se fasiá per la mar mercé a la marina cartaginesa.
Rotas dels metals preciós produchs e importats
Los Cartagineses, tot coma lors ancessors fenicians, èran d’excellents marins e comerçants. L’istorian latin Plini lo Vièlh escriu a lor subjècte « los Punics inventèron lo comèrci ».
De biais segondari, los Cartagineses importèron e difusèt de pichon objèctes manufacturats: Ceramicas grègas e etruscas mas tanben, a partir del sègle VII AbC. d'elements d’artesanat egipcian coma d'alumetas. Lo negòci se practicava tanben per de caravanas mas aquel tipe d’escambi èra fòrça mai azardós e dangieirós. Aquel comèrci terrèstre permet d’explicar d'establiments, subretot en Libia e dins lo sud de la Tunisia actuala.
La tòca de fenicians punics èra d’exportar los metals a l’estat brut cap a l’Orient; fins al sègle VI AbC, avián un monopòli del comèrci e de la navigacion en Mediterranèa occidentala mercé a que benefícian d’un liure accès als metals, e a las fonts umanas e agricòlas de regions entièras.
Produchs exportats
Los Cartagineses espleitavan de produchs manufacturats per lors artesans o importats: de ceramicas, d'objèctes en veire (especialitat feniciana) o encara de teissuts tenches de porpre — especialitat feniciana venent del murèx que la preparacion mena a aquela color tan aimada dins l’Antiquitat — trabalh de l’evòri, fusta e metals (placatge d’evòri, d’aur o d’argent sus diferents materials). A causa de lor caractèr possiblament perible, es a vegada malaisit d’identificar unes produches d'espleitacions: los teissuts, plan reputats, daissèron pas de rèstes arqueologics fòra del molons de murèx o de peses destinats a tibar las cortinas.
Comèrci e exploracion
Los viatges d’exploracion s’explican per la recerca de minerals e de mercats nòus: l’estanh de Grand Bretanha e d’Ispània, l’aur o d’autras matèrias primièras en Africa subsahariana. De produches pel negòci èran fabregats pels talhièrs cartagineses.
Territòri agricòla de Cartage
Just abans la Primièra guèrra punica, Cartage contrarotlava en Africa del Nòrd un territòri de gaireben 73 000 km2 — son hinterland, constituit per l’actuala Tunisia, presentava alara un territòri destinat a l’agricultura superior en superfícia a quel de Roma e dels seus aliats, e demora una de las zònas agricòlas màger l’Empèri roman — per una populacion de gaireben de quatre milions d’abitants. Una tala populacion se caliá un porgiment regular et un rèirepaís capable de donar una produccion sufisenta en quantitat e en qualitat: una produccion de cerealas destinada a totas las classas socialas, e tanben una produccion de fruchs o de vianda per la populacion mai aisida.
Aquel territòri foguèt fòrça redusit après las atacas de Massinissa dins lo darrièr miègsègle d’existéncia de la ciutat, per arribar a una superfícia inferiora a 25 000 km2 en 146 AbC. .
La zòna ocupada per Cartage en Africa èra plan fertila que gausissiá d’una pluviositat fòrça sufisenta per la produccion agricòla. Aqueles atots foguèron espleitats mai tard per la província d’Africa roma na.
Cultura e abaliment
Cartage instaurèt lèu un partatge dels prètzfachs entre de culturas amb òca lucrativa, dins las tèrras pròchas de la capitala, e las culturas cerealièras daissadas a las populacions libianas, aquelas darrièras devián pagar un tribut en natura que lo pes, subretot pendent las guèrras punicas, poirá aver influenciat los eveniments los insitant a la revòlta. La ciutat desvolopèt lo rèirepaís amb la cultura de l’Amètl a, de la figa, de l'oliva, de la milgrana — lo nom latin Punica granatum ven dels Roman lo vesent coma fruch punic — e de la vinha, en mai dels blat. Aquelas plantas èran presentas a l’estat salvatge dins la region mas los Fenicians portèron de brots que foguèron d’espleitats per tot lo bacin mediterranèu: i a de rèstes de produchs agricòlas punics fins en Grècia.
L’elevatge èra practicat de longas pels autoctòns, subretot los cabals, los buòus e muls.
Tecnicas agricòlas
La capitada de Cartage s’explica tanben l'engènh en d’agronomia. Los Cartagineses capitèron a desvolopar las tecnicas agricòlas d'entre las mai eficaças de l’Antiquitat que la utilizèron los Romans a tradisent en latin lo tractat del punic Magon. Columella coservèt de fragments de l’òbra punica, amb un procediment de vinificacion.
Las olivadas seguissián de règlas precisas, subretot l’espaçament entre los plants, règlas fins ara respectadas. Lo materiel agricòla aviá un ròtle important per melhorar de la produccion, coma o mòstra las representacions dels araires, coma sus una escultura trobada sul territòri de l'actuala Libia, çò que de segur destrièt de la produccion libiana tradicionala.
De pèira
L’essencial dels elements que demoran fins ara es ligat a un usatge funerari. D’autras esculturas existisson, mas de talha pichona, coma la Dama de Galera o lo protomèu del leon de Sant’Antioco.
Jardin Alexandre Ier
L'evesque de Tolon, Monsenhor de Chalucet, i faguèt bastir un Ostau de la Caritat (l'actuau espitau Chalucet) entre 1694 e 1717. en 1786, la Marina loguèt una partida dau terren de l'espitau per faire un jardin botanic e cultivar d'espèças exoticas. A la creacion dau jardin, lo prestigiós pargue foguèt suprimit.
Altmuehlopterus
Altmuehlopterus
Davantal
vinheta|Granda e felena amb davantals Un davantal es una pèça de vestir que cobrís mai sovent lo davant del còrs per aparar los vestits. Es una pèça que cobrís de la talha cap al bas de còrs e tanben lo bust a vegadas, e que penja de las espatlas amb de tirants e se nosa en darrièr. Lo davantal pòt aver de pòchas. La fauda del davantal pòt èsser fòrça corta, fins als malucs o pòt arribar fins a las cavilhas.
Altmuehlopterus
Eth genre Altmuehlopterus (det alemanh) siguec utlizat per prumèr còp en 2017 peth paleontològ Martill and Vidovic tà aperar un pterosaure de Daiting que Johann Andreas Wagner ja auia descrit en 1851 coma Ornithocephalus rhamphastinus (Pterodactil damb toucan). thumb|Eth fossil de Germanodactylus siguec descubert ena peirièra de Solhofen en 1925 mès siguec pas classat coma ua naua espècie de pterosaure enquia 1964.
Davantal
Usatge
drecha|vinheta|Òme trabalhant amb un davantal esquèrra|vinheta|Femna trabalhant amb un davantal S'utiliza dins fòrça mestièrs, coma de servicials, cosinièrs, vendeires al mercat, ceramistas, èca. De mestièrs cambièron l'ancian davantal per de vestits de trabalh complets. S'usa tanben a l'ostal per realizar de prètzfaches domestics, coma netejar o cosinar, e los mainats pichons l'utilizan per pintar e dessenhar a l'escòla.
Altmuehlopterus
Enquia aqueth moment que s'auien trapat paucs individús d'aguest genre qu'a dues espècies; Germanodactylus cristatus, trapat en Solnhofen, e Germanodactylus rhamphastinus, trapat en Daiting. Er individú de Daiting siguec trapat en ues strata de Solnhofen e ère pas tant ancian.Ei possible tamben que filogeneticaments seja un descendent d'ua espècie de Solnhofen mès anciana.
Davantal
Vestiment tradicional
esquèrra|vinheta|Las gigantas de Molins de Rei pòrtan de davantals negres vinheta|Femna dançant amb davantal Lo davantal fa partir del vestit tradicional de las culturas europèas, que sovent es tipicament blanc o negre, malgrat que pòt aver d'autras colors.
Altmuehlopterus
Era denticion qu'ère poderosa e damb ues dents relatiuaments cuertes. Ara fin dera maissa auia pas de dents e auia ua forma ponchuda, coma un bec d'audèth. Altmuehlopterus rhamphastinus auia un cran de 21 cm e ua longada d'ales d'1,08 m.
Davantal
Lo davantal coma element de ritual francmaçon
vinheta|Francmaçon amb son davantal Lo davantal a un ròtle essencial dins los diferents ritualas de Francmaçonariá pel fach qu'aquel descend de las ancianas corporacions de constructors de catedralas de l'Edat mejana, e utilizavan aquela vestit per s'aparar de las quitas rigors d'aquel tipe de trabalh.
Jardin Alexandre Ier
Aqueu pargue deu son nom actuau au rei Alexandre I de Iogoslàvia, assassinat a Marselha ambé lo ministre dei afaires estrangiers, lo bearnés Loís Bartó.
Davantal
Lo davantal coma element de ritual francmaçon
La Francmaçonariá dins sos diferents rites e de grade gardèron l'usatge d'un element per fa mòstra del trabalh e servici que cal mostrar tot membre de l'òrdre, en mai dels autres sens que cada rite e grade francmaçònic faguèt d'aquela pèça.
Altmuehlopterus
Hònt: The illustrated Directory of Dinosaurs and other Prehistoric creatures, Greenwich Editions, 2005.
Jardin Alexandre Ier
Lo pargue presenta un portau desplaçat de la glèisa de Nòstra Dòna de Cortinas de Sieis Forns, un canau, un bacin d'aiga, un monument a Joan Aicard e un autre a Pèire Puget e un monument ai mòrts (bastit en 1923).
Civilizacion cartaginesa
De pèira
Los cips e estèlas, a vegada en forma de betils o « ostal del dieu », daissan véser una evolucion estilistica. Esculptats dins lo gres al començament, aqueles elements son concebuts mai tard en calcari, a vegadas amb d’acrotèris e de motus ciselats d’influéncia grèga marcada: motius animalièrs, vegetals, umans e subretot simbòls. A partir dels sègles V e IV Abc, se difusan lo motiu dich « signe de Tanit » que se trapa sus plan d’autres supòrts. Se pensava qu'èra present pas qu'en Mediterranèa occidentala, mas las recerca actualas ne mòstran suls sites del Levant. D’autres motius foguèron reconeguts coma aquel de l’idòla botelha. Existís de diferéncias localas, coma a Motia, que las figuras umanas son mai precòças e mai generalizadas que ne son a Cartage.
Gara de Tolon
thumb|200px|Entrada de la gara thumb|200px|left|Gara a l'origina ambé sa teulissa e sei dos bastiments La gara de Tolon se tròba entre lei garas Sièis Forns e de La Garda subre la linha de Marselha Sant Carles de Ventemilha.
Civilizacion cartaginesa
De pèira
Los sarcofags son plan representatius del quita mestissatge dels Fenicians punics: lo tipe antropoïda d'en primièr present en Fenicia evoluèt en Mediterranèa occidentala. E mai en Africa, d'exemples plan conservats foguèron trobats en Sicília e dins la peninsula Iberica. Al sègle IV AbC., lo tipe càmbia en Tunisia per se plaçar al dessús d'una estatua del defunt. Los sarcofags de Santa Monica nomenats del preire e de la preiressa, al musèu nacional de Cartage, son particularament interessants per causa de las drapariás e l’actitud dels dos personatges: lo preire a la man drecha quilhada qu'es lo signe de benediccion, la preiressa ten una colomba; las mans esquèrras d'ambedós pòrtan un vas d'encens per l’usatge liturgic conegut, que lo nom de la òbras.
Gara de Tolon
Lo bastiment èra a l'origina compausat de dos còrs separats per tres vias capeladas per una teulissa mai un dei dos còrs foguèt puei remplaçat per mai de vias.
Uei es desservida per fòrça linhas de TGV e tanben per de TER de la region de.
Civilizacion cartaginesa
Tèrras cuèchas
La produccion de tèrras cuèchas, plan variada, coma de caras grotescas amb de traches marcats, d’origina de segur levantina. Las formas ne son divèrsas; las rugas e las bocas desformadas s’acompanhan a vegada de motius geometrics. De masquetas de trachs negroïdes caracterizats tanben foguèron trobadas. Destinadas a èsser penjadas, aquelas caras avián una fonccion apotropaïca: devián alunhar los demònis.
Tanben i aviá de protomèus representant la partida superiora de coses d’òmes o de femnas. L'estil d'aquel tipe de produch es divers, a l'encòp egipcian mas tanben grèc a partir del sègle VI AbC., e se n'establiguèt una classificacion.
Vida vidanta
Los Punics èran d'artesans especializats e plan coneguts. Los Grècs lor donavan reputacion de vendre de belaròias, veiretalha fabricada pels artesans en cambi de produchs de valor coma las matèrias primièras eissidas de las regions qu’abordavan per naus. Atal, fòrça objèctes e belaròias fenicians d’inspiracion diversa (grèga, egipciana, etc.) foguèron descobèrts suls sites que frequentavan. Las necropòlis escavdas dempuèi lo sègle XIX mostrèron un material important e variat que suggerís un artesanat desvelopat : trabalh dels metals amb per exemples de rasors de bronze ornats de motius gravés, caras de pasta de veire de foncion apotropaïca qu'ornavan de colars, evòris e òsses gravats e tanbenb de jòias.
Balham
Balham es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Civilizacion cartaginesa
Ceramicas
Per la terralha utilizada dins la vida vidanta fòra del contèxte religiós, las escavacions mostrèron de ceramicas per usatge alimentari o culinari e tanben de lampas d'òli que las formas mòstran una produccion estereotipada e racionalizada; d'exemples de vases poparèlas foguèron tanben trobats.
Se, a partir del sègle III AbC., se vei fòrça imitacions d’importacions grègas, demòra una produccion tipica nomenada « mòtles de còcas ».
Las escavacions de las necropòlis de Cartage mostrèron de caras presentant d'elements de la vida vidanta: un forn de pan de tipe tabona, servat al musèu nacional de Cartage, mas tanben de pichonas pèças de mobilièr que permeton d’imaginar l’interior dels ostals.