cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oder
Geografia
Oder a la font a d’altitud en Moràvia, a Fidlův kopec, dins l’Oderské vrchy, contrafòrt oriental dels Sudets près d’Olomouc (dins lo massís de Hrubý Jeseník), ont forma una part de la frontièra entre Silèsia e Moràvia. Après Ostrava, passa la frontièra entre Polonha e la Republica Chèca puèi traversa las regions (voivodats) polonesas de Silèsia, d’Opole, de Bassa Silèsia (e sa capitala, Wrocław), de Lubusz e enfin de Pomerània occidentala e sa capitala Szczecin.
Conilhac de las Corbièras
Economia
Viticultura: Corbièras
Oder
Geografia
Dempuèi son confluent amb Neisse a Ratzdorf (al nòrd de Guben, en Brandeborg), fins al nòrd de Schwedt, son mitan marca la Frontièra entre Alemanha e Polonha. Dessepara las vilas de Francfòrt d'Oder e Slubice.
Conilhac de las Corbièras
Eveniments
Festival de jazz dempuèi 1987.
Oder
Geografia
Entre Schwedt/Oder et Gartz, Oder se parteja en dos braces : l’Oder occidental (en polonés:Odra Zachodnia) e l’Oder oriental (polonés: Odra Wschodnia). L’Oder occidental es una frontièra entrò Mescherin, abans de rajar coma l'Oder oriental unicament en territòri polonés. La penda dels trente darrièrs quilomètres abans Szczecin fa pas que qualques centimètres. A partir de Szczecin, lo flume es accessible a las naus de nauta mar.
Morcillo
Morcillo es un municipi de la província espanhòla de Cáceres e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Garancières
Garancières es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Ivelinas e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Navalvillar de Ibor
Navalvillar de Ibor es un municipi de la província espanhòla de Cáceres e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Acelh
Acelh (Asèj en piemontés, Acceglio en italian, Acceil en francés) es una comuna occitana de la Val Maira, dins las Valadas Occitanas. Administrativament es dins la província de Coni e la region de Piemont, dins l’estat italian.
Geografia
Acelh, al som d’la Val Maira, es sa comuna mai granda, bèla si es occupaa en granda part da bòscs e montanhas. Plaçaa a 1200 metres d’autessa, fai 170 abitants, e es formaa da 14 ruaas e fracions: la Vila, Lauset, Colombaa, Barja, Freras, Gueit, Chalveta, Prat Rotond, Vivieras, Riu, Vilar, Pont Maira, Sarèt, La Clapiera. <mapframe zoom=11 latitude=44.483 longitude=6.983 height=400 width=800 align=center text="Comunas a l'entorn d'Acelh" > [{ "type": "ExternalData",  "service": "geoline",  "ids": "Q18337",  "properties": {  "fill": "#fc3",  "stroke": "#ff1010"  }}]
Istòria
La comuna pareis per lo premier bòt en un acte del 1028: territòri di Marqués de Busca e puèi d’aqueli de Saluças, sot aquesti fasia part de la Confederacion autònoma des dotze comunas de l’auta Val Maira. Après un curt domini francés, deven un di centres mai importants del calvinisme: emè l’escusa d’enliminar l’eresia Carl Emanuel I de Savòia conquista lo territòri e perseguita lhi calvinistas possant-lhi a abjurar o a s’exiliar.
Navalmoral de la Mata
Navalmoral de la Mata es un municipi de la província espanhòla de Cáceres e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Brahmasphutasiddhanta
Lo Brahmasphutasiddhanta es l'òbra principala, publicada en 628, dau sabent indian Brahmagupta (598-668). I presentèt unei resultats matematics que foguèron d'avançadas importantas regardant la comprenença de la cifra zèro, lei reglas per manipular de nombres negatius e positius, un metòde de calcul dei racinas carradas, un metòde permetent de resòuvre d'eqüacions linearas e quadraticas e dei reglas regardant lei serias. I demostrèt tanben l'Identitat e lo Teorèma de Brahmagupta.
Navas del Madroño
Navas del Madroño es un municipi de la província espanhòla de Cáceres e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Guèrras Punicas
Lei Guèrras Punicas son un ensems de tres conflictes qu'opausèron Roma e Cartage de 264 a 146 avC. Causadas per l'oposicion entre l'expansionisme dei doas cituats, s'acabèron per la victòria dei Romans que destruguèron sa rivala, annexèron una larga partida de son territòri e establiguèron sa dominacion sus la mitat occidentala de la Mar Mediterranèa fins au sègle V apC.
Causas
Au començament dau sègle III avC, la Mar Mediterranèa Occidentala èra dominada per Roma, Cartage e lei ciutats grègas dau sud d'Itàlia. Pasmens, aquel equilibri foguèt pauc a pauc trebolat per l'expansionisme roman qu'aprofichèt lo declin de la Granda Grècia, especialament aqueu de Tarenta, per estendre son influéncia vèrs lo sud. En 280 avC, aquò entraïnèt una guèrra que s'acabèt sièis ans pus tard per la capitulacion de la vila grèga. Aquelei deis autrei ciutats ellenicas de la region seguirèron rapidament e vèrs 270-268 avC, lei Romans avián lo mestritge dau sud de la Peninsula Italica.
Lei causas dirèctas dau conflicte entre Romans e Cartaginés son mau conegudas. Segon leis escribans antics – favorables ai Romans – lei Cartaginés aurián romput un tractat d'aliança entre lei doas ciutats que delimitava de zònas d'influéncia. Dins aquò, aquel encaminament es pauc clar e leis istorians modèrnes atribuïsson la responsabilitat de la Premiera Guèrra Punica a Roma.
D'efiech, seriá liada a de conflictes locaus, lòng de l'Estrech de Messina, entre d'aliats de Roma e de Cartage. Lei premiers serián estats sostenguts per una partida de l'elèit roman qu'aviá realizat d'investiments importants dins lo sud d'Itàlia après la desfacha de Tarenta. Vèrs 265 avC, leis intervencions respectivas de còrs militars romans e cartaginés aurián entraïnats de tensions grèvas dina la region. Puei, en 264 avC, la situacion auriá degenerat en guèrra dubèrta.
Premiera Guèrra Punica
thumb|right|Esquèma simplificat de la [[Premiera Guèrra Punica.]]
Debanament de la guèrra
La Premiera Guèrra Punica foguèt un lòng conflicte centrat sus Sicília onte lei Romans desgatjèron seis aliats grècs amb l'occupacion de Messina (264 avC) e d'Agrigenta (262 avC) e amb la signatura d'una aliança amb Siracusa qu'èran un enemic tradicionau de Cartage dins l'illa. Pasmens, lei Cartaginés restabliguèron sa situacion amb l'arribada de renfòrç transportats per sa flòta.
Per contrar aquela menaça, lei Romans bastiguèron una flòta amb d'innovacions importantas coma lo corpatàs. D'efiech, aqueu sistèma permetiá d'arrapar un naviri enemic per permetre l'abordatge d'un grop d'infantariá. Aquela invencion susprenguèt lei Cartaginés a la batalha de Mylae (260 avC) mai de tempèstas empachèron lei Romans d'enebir l'accès de Sicília a seis adversaris. Assaièron alora de portar la guèrra onte foguèron durament batuts a la batalha de Tunis (255 avC).
A partir d'aquela batalha, lo conflicte se concentrèron en Sicília Occidentala onte leis armadas romanas avancèron pauc a pauc vèrs lei fortalessas cartaginesas de Lilibèu e de Drepana. Pasmens, en despiech de plusors atacas terrèstras e navalas, foguèron incapables de lei conquistar e lo conflicte s'encalèt fins a la victòria romana deis Illas Egatas (241 avC). Aquela desfacha permetèt au Senat Cartaginés d'impausar la dubertura de negociacions de patz amb lei Romans.
Patz de 241 avC e dificultats cartaginesas
En cambi de la fin de la guèrra, Cartage deguèt laissar sei territòris de Sicília a Roma e pagar una indemnitat de guèrra. Per leis istorians modèrnes, aquel acòrdi es probablament liat a de rivalitats au sen de l'aristocracia cartaginesa. D'efiech, una partida de l'elèit de la vila èra ostil ais ambicions dei Barca (que menavan la guèrra còntra Roma) e s'interessava puslèu ais opportunitats de conquista territòriala en Africa.
Dins aquò, la fin dau conflicte foguèt mau negociada per lei Cartaginés que deguèron demobilizar seis armadas de mercenaris sus son territòri. Òr, après vint ans de guèrra, lei finanças publicas èran vuejas, çò qu'entraïnèt una revòuta dei mercenaris non pagats. Aprofichant aquelei trèbols, Roma prenguèt lo contraròtle de Sardenha e de Corsega que fasián partida de l'esfèra d'influéncia de Cartage.
De son caire, aquela darriera deguèt menar un conflicte saunós còntra sei mercenaris rebèls, sostenguts per una partida de la populacion qu'èra aclapada d'impòsts (Guèrra dei Mercenaris). S'acabèt per la victòria de l'oligarquia cartaginesa en 238 avC. Pasmens, veguèt lo renfòrçament considerable de l'influéncia dau generau Amilcar Barca e dei faccions favorablas a una guèrra de revènge còntra Roma.
L'entre doas guèrras e lei causas dau conflicte
Après la fin de la Guèrra dei Mercenaris, Cartage comencèt la conquista d'un important empèri dins la Peninsula Iberica. Amilcar Barca foguèt l'artesan principau d'aquela politica que deviá permetre de restaurar de pagar l'indemnitat de guèrra, de restaurar lei finanças cartaginesas e de preparar una guèrra novèla. Tuat en 228 avC, Amilcar foguèt remplaçat per son gendre Asdrubal l'Ancian puei, après l'assassinat d'aqueu darrier en 221 avC, per son fiu Annibal Barca.
Inquiets de l'expansion punica en Hispania, lei Romans avián negociat un tractat de partiment de la peninsula signat en 226 avC. Laissava ai Cartaginés totei lei territòris au sud d'Èbre. Pasmens, aquò foguèt pas sufisent per arrestar lo refortiment de la preséncia cartaginesa dins la region. Ansin, Roma decidèt de plaçar la ciutat de Sagonta, siutada dins la zòna d'influéncia de Cartage, sota sa proteccion. Dins aquò, refusant d'acceptar aquela situacion, Annibal ataquèt e destruguèt la vila en 219 avC, çò que marquèt lo començament de la Segonda Guèrra Punica.
L'expedicion d'Annibal en Itàlia
La premiera partida de la guèrra foguèt dominada per l'expedicion terrèstra menada per Annibal còntra la Peninsula Italica. Susprés, lei Romans mandèron tardivament d'armadas que foguèron anientadas a la Trebia (218 avC) e au Lac Trasimèn (217 avC). Après aquelei reviradas, assaièron d'esquichar l'envaïsseire en mobilizant de fòrças numericament superioras mai Annibal capitèt d'exterminar aquelei tropas a la batalha de Cannes (216 avC, 50,000 soudats romans tuats).
Aquelei victòrias permetèron ai Cartaginés d'avançar en Itàlia Meridionala ont assaièron de trobar d'aliats entre lei ciutats grègas. Pasmens, maugrat la presa de Tarenta (212 avC) e lo blocatge d'autrei còntraofensivas romanas, la diplomacia d'Annibal mau capitèt. Au contrari, lei Romans mantenguèron la region dins son camp amb la destruccion exemplara de Siracusa, qu'aviá menaçat de jónher lo camp punic en 213 avC, e la reconquista de Càpoa en 211 avC.
La revirada de l'expedicion d'Annibal e la batalha de Zama
Incapables de véncer Annibal, lei generaus romans ataquèron la Peninsula Iberica qu'èra sa fònt principala d'avitalhament e de renfòrç. Après una lònga campanha, conquistèron Cartagèna en 209 avC. Aquò isolèt Annibal dins lo sud d'Itàlia mai decidèt Cartage de li mandar una armada de secors susceptibla d'assetjar Roma. Pasmens, menada per Asdrubal Barca, fraire d'Annibal, aquela fòrça foguèt destrucha a la batalha dau Metaure (207 avC).
Aquela victòria permetèt ai Romans d'acabar la conquista dei posicions cartaginesas en Hispania e de desbarcar una armada en Africa, comandada per Scipion l'African, per atacar dirèctament Cartage. Aquò necessitèt lo retorn d'Annibal e de son armada per protegir sa vila natala. Pasmens, foguèron batuts a la batalha de Zama onte lei Cartaginés perdiguèron 35,000 òmes e foguèron finalament obligats de demandar la patz.
La patz de 201 avC
La patz de 201 avC privèt Cartage de sa poissança politica (enebiment de menar una guèrra sensa l'autorizacion de Roma), militara (limitacion de la flòta militara), economica (pagament d'una indemnitat de 10,000 talents durant 50 ans) e territòriala (pèrda de la Peninsula Iberica e deis Illas Balearas). La ciutat punica èra ansin reducha au reng de poissança segondària e èra desenant menaçada per leis ambicions dei Numides dau rèi Masinissa qu'annexèron una partida dau territòri african de Cartage.
Tresena Guèrra Punica
Afeblida per sa desfacha de 202 avC, Cartage se concentrèt sus leis activitats agricòlas e comercialas, çò que li permetèt de redreiçar rapidament son economia e de pagar regularament leis indemnitats de guèrra degudas ai Romans. Pasmens, aquela prosperitat retrobada inquietava una partida de l'elèit roman menat per Caton l'Ancian. Sostengut per lei classas popularas romanas, aqueu darrier capitèt d'aprofichar la mobilizacion d'una armada cartaginesa destinada a la defensa de territòris atacats per lei Numides per denonciar una violacion dau tractat de 201 avC.
Lo Senat acceptèt de seguir Caton e lei partisans de la destruccin definitiva de Cartage. Per aquò, menacèron la ciutat punica d'una guèrra e exigiguèron lo liurament dei naviris e deis armas cartaginesas. Espaventats, leis autoritats cartaginesas acceptèron aquelei condicions. Puei, un còp la vila desarmada, lei Romans ordonèron son abandon e anoncièron sa destruccion.
Aquela traitesa entraïnèt la resisténcia deis abitants que capitèron de produrre pron d'armas per equipar una armada de defensa. De son caire, lei Romans mandèron una importanta armada que mau capitèt de prendre la vila, ben protegida per sei fortificacions. Dins aquò, lei Cartaginés foguèron incapables de rompre aqueu sètge. Fin finala, la situacion foguèt desblocada per lo generau roman Scipio Aemilianus que capitèt de blocar lo pòrt advèrs. Puei, a partir de la prima de 146 avC, comencèt la conquista sistematica de la vila. Après una setmana de combats entraïnant la mòrt de 100,000 a 450,000 abitants, lei subrevivents capitulèron e foguèron reduchs en esclavatge. Cartage foguèt rasada.
Consequéncias
thumb|right|Formacion de l'[[Empèri Roman.]]
Lei desfachas successivas de Cartage permetèron a Roma d'ocupar Sicília, Sardenha, Corsega, una partida importanta de la Peninsula Iberica e dau litorau de Magrèb. Permetèron tanben la creacion e lo desvolopament d'una flòta militara romana susceptibla de s'opausar victoriosament ais autrei poissanças navalas dau periòde. Enfin, eliminèt un rivau comerciau de remarca. Ansin, en 146 avC, la destruccion de Cartage laissèt Roma coma l'unica poissança de la Mediterranèa Occidentala fins a l'afondrament de l'Empèri Roman d'Occident.
De mai, la meteissa annada, la destruccion quasi simultanèa de Corint (a l'eissida dei Guèrras de Macedònia) marquèt la fin de la poissança militara dau Reiaume de Macedònia. Aquò entraïnèt l'intrada de Grècia, minada per lei conflictes intèrnes, dins l'esfèra d'influéncia de Roma.
L'Argentiera
L'Argentiera  (Argentera en italian) es una comuna italiana de la comunautat montanhòla de la Val d'Estura, dins las Valadas Occitanas. Administrativament dins la província de Coni, dins la region de Piemont.
Aison
Aison  (Aisone en italian, Aison tanben en piemontés) es una comuna occitana de la Val d'Estura (Valadas). Administrativament es dins la província de Coni e la region de Piemont de l’Estat italian.
L’estatut comunal conten un article sus la proteccion de la minoritat culturala e linguistica "occitanoprovençala" e prevei l’utilizacion de la lenga per las autoritats localas dins las manifestacions localas. "Art. 14. Il Comune partecipa, con la Comunità Montana ed i Comuni contermini, ad iniziative rivolte al sostegno ed alla valorizzazione delle risorse, umane, naturali, ambientali e strutturali, presenti nel territorio montano, tramite lo sviluppo di forme di associazione e di cooperazione economica dirette alla promozione della funzione sociale rivestita dalla iniziativa economica pubblica e privata. Art. 14 Tutela patrimonio storico, etnico-culturale e linguistico 1. Il Comune rappresenta l'intera popolazione del proprio territorio e ne cura unitariamente i relativi interessi nel rispetto delle caratteristiche etniche e culturali e del loro particolare valore storico ai fini di una sua completa realizzazione culturale ed economico-sociale. 2. In considerazione della particolare appartenenza storico-geografica all'area alpina sud-occidentale di lingua e cultura occitanico-provenzale ed in armonia con quanto disposto dalla Costituzione e dallo Statuto regionale e con lo spirito federalistico che distingue il processo di unificazione europea in atto, il Comune con i propri mezzi favorisce la promozione, la valorizzazione e la tutela delle caratteristiche etnico-linguistiche della popolazione locale, incoraggiando e sostenendo i più ampi rapporti culturali sociali ed economici con i confinanti versanti dell'arco alpino europeo di uguale cultura ed esperienza storica. 3. L'utilizzo e la valorizzazione dei dialetti e della lingua locale possono in tal senso essere particolarmente favoriti e promossi nella toponomastica, nelle iniziative di sperimentazione scolastica intraprese dalle autorità competenti, nelle manifestazioni e cerimonie di particolare importanza storica e culturale cui partecipino direttamente organi istituzionali del Comune. 4. Al fine di favorire la partecipazione popolare e considerata la particolare originalità e caratterizzazione linguistica locale, durante le sedute del Consiglio comunale nelle quali sia prevista la diretta partecipazione del pubblico, gli interventi dei cittadini e degli amministratori comunali possono svolgersi, oltre che nella lingua ufficiale, nel dialetto locale; in tal caso ogni oratore prima di pronunciare il proprio intervento dovrà presentare al Presidente della seduta il testo in forma scritta ed in lingua italiana dell'intervento stesso; ai fini della verbalizzazione degli interventi della seduta consiliare verranno esclusivamente presi in considerazione i testi degli interventi scritti o manifestati nella lingua ufficiale dello Stato." Comune di Aisone, Statuto comunale
L'Argentiera
Politica
A las eleccions municipalas de 2017, la lista Oggi e doman menada per Monica Ciaburro obten 93,47% de las voses e 7 sètis, contra 3 a la lista Forza Argentera menada per Denis Scotti. .
Fòntsegunha
vignette|Faciada dau castèu de Fòntsegunha Fòntsegunha, apelat tanben  castèu de Fontsegunha, es un luòc dich de la comuna de Castèunòu de Gadanha en Vauclusa, ont, lo 21 de mai de 1854, foguèt fondat lo Felibritge, per Frederic Mistral, Josèp Romanilha, Teodòr Aubanèu, Joan Brunet, Pau Giera, Ansèume Matieu e Anfós Tavan.Frederic Mistral descriu l'endrech coma una bastida de plasença d'estil italian qu'auriá fach construire un cardinau roman. Lo castèu se tròba pròche de la Fònt de Vauclusa que celebrèt Petrarca dins Chiare, fresche et dolci acque, la cançon 126 de son famós Canzoniere. Lei felibres trobèron l'inspiracion dins aquela proximitat, Teodòr Aubanèu escriguèt: ''Lou 21 de mai de l’an 1854, sèt jouvènt èron acampa au castelet de Font-Segugno...Couneissès pas lou castelet de Font-Segugno?... Un nis de roussignòu perdu dins la ramiho. Segur, un nis de roussignòu, car de-longo li felibre ié venien canta, au brut di font cascaiarello, en fàci d’aquelo autro font pouëtico, la grand roco bloundo de Vaucluso''.
Navezuelas
vinheta
Bouillé-Ménard
Bouillé-Ménard es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Istòria
Bouillé-Ménard A una longa tradicion de extraction de pissarra e de fèrre #que remonta almens al Mièja-Edat, en fasent part de la conca de Segré-Nyoiseau / en Estofant-Combrée, cœur del territòri del extraction minaire fèrre e pissarra en la Nautor-Anjau. Lo Doncas que e la Loire a proximitat an considerablament contribuit a l'estenduda d'aquelas activitats.
Bouillé-Ménard a une longue tradition d'extraction d'ardoise et de fer qui remonte au moins au Moyen-Âge, faisant partie du bassin de Segré-Nyoiseau / Noyant-Combrée, cœur du territoire de l’extraction minière fer et ardoise dans le Haut-Anjou. Le Cher et la Loire à proximité ont considérablement contribué à l'extension de ces activités.
Talasac
Talasac (Talazac en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra situada dens lo departament deus Hauts Pirenèus e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Segon Dauzat e Rostaing, Negre e Miquèu Grosclaude, Talasac que vien deu nom latin d'òme Talasius, d'origina mausegura, dab lo sufixe -acum. Talasac qu'èra un maine antic qui avèva per mèste Talasius,. Talasios qu'ei celtic. Xavier Delamarre compta pas Talasac enter los sos resultats, probable pr'amor lo resultat normau que seré *Talaisac; solament la reduccion de diftongue ai o ei es pas rara en Bigòrra.
Ezra Klein
Ezra Klein (Irvine, Califòrnia, 9 de mai de 1984) es un jornalista american. Es actiu coma rubricaire e blogaire al The Washington Post e Newsweek.
Nuñomoral
Nuñomoral es un municipi de la província espanhòla de Cáceres e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Monte Albán
Monte Albán èra una vila mesoamericana situada a dètz quilomètres de la vila actuala d'Oaxaca en Mexic. Foguèt fondada vèrs 500 avC a la cima d'una montanha per la civilizacion olmèca ò per un pòble fòrça influenciat per leis Olmècs. De 200 a 600, foguèt lo centre principau de la civilizacion zapotèca avans de declinar fins a son abandon au sègle VII per de rasons desconegudas (invasions, crisi agricòla...). Pasmens, au sègle XII, lei Mistècs conquistèron la region e decidiguèron de restaurar la vila que venguèt un centre religiós major dau Periòde Postclassic. I demorèron fins a la conquista espanhòla qu'entraïnèt l'abandon definitiu de la ciutat.
Après son abandon, la ciutat foguèt oblidada fins au començament dau sègle XIX e a sa redescubèrta per Guillermo Dupaix. Dins lo corrent d'aqueu sègle, foguèt l'objècte d'unei missions arqueologicas. Permetèron de descubrir e d'identificar, una plaça centrala, doas plataformas dins lo nòrd e lo sud de la ciutat, un nombre important de piramidas e d'ensems de bastiments (designats per de letras), un terren de jòc de bala, diferenteis estèlas e d'ensems de tombas. Trobèron tanben d'esculturas fòrça ancianas dichas Danzantes que representan de personatges ambé de còrs tòrts. La significacion d'aqueleis imatges es desconeguda (dança, jòc de bala, presoniers, sacrificis umans...).
Michael Bloomberg
thumb|200px|Michael Bloomberg Michael Rubens Bloomberg (Boston (Massachusetts), 14 de febrièr de 1942) es un politician, entrepreneire e filantròp american. Foguèt cònsol de la ciutat de Nòva York dempuèi genièr de 2002 fins a decembre de 2013. Es considerat coma la desena persona mai rica dels Estats Units d'America.
Distopia
Una distopia, contra utopia o anti utopia es una utopia negativa que la realitat mena cap a l'oposar d'una societat ideala, es a dire, cap una societat opressiva, totalitària o indesirable. Lo tèrme foguèt inventat coma a antoním d'utopia e s'utilisa subretot per far referéncia a una societat de ficcion (plansovent situada dins lo futur) que l'evolucion sociala menèt a apocalipsi.
Segons l'Oxford English Dictionary, Lo tèrme foguèt inventat a la fina del sègle XIX per John Stuart Mill, que tanben emplrgava lo sinoním creat per Bentham, cacotopia. Ambedos mots se basant sul tèrme "utopia", inventat per Thomas More: οὐ τόπος o "enlòc", per descriure una societat perfècta o ideala dins son òbra omonima. "Distopia" se compren alara coma una "utopia negativa" que la realitat se realiza d'un biais antitetic a aqule d'una societat ideala.
Los tèxtes distopics son d'obres d'advertiment, o coma satira, que mòstran las tendéncias del moment extrapoladas fins a èsser apocalipticas. Per exemple, qualques distopias de la primièra mitat del sègle XX advertisson dels dangièrs del fascisme, del comunisme, del contraròtle social o de las societats totalitàrias en general (Nosautres, 1984, Brave Mond nòu, Viure!, Fahrenheit 451). D'autres mai recentas son d'òbras de sciéncia ficcion situada dins un futur pròche, que utilizan un ambient distopica que lo món se tròba coromput pel consumisme o dominat per las grandas multinacionalas tecnologicas e que los govèrns se tòrnan cada còp mens concernats. Existís un sosgenre nomenat literatura apocaliptica, que la distopia descriu la fin del monde conegut.
Referéncias
<References/>
Vercourt
Vercourt es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
(Embarg pas exaustiu !)
(saisie non exhaustive !)
Nòtas
<references group=N/>
Hubert-Félix Thiéfaine
thumb|250px|Thiéfaine Hubert-Félix Thiéfaine, o de còps dit simplament Thiéfaine, nascut lo 28 de julhet de 1948 a Dole (Franca Comtat), es un cantaire pop rock francés. Quand èra jove, es estat intèrn al pensionat Mont Rolland de Dole a la meteissa epòca que dos autres futurs cantaires, Christian "Cookie" Dingler e Laroche-Valmont.
Musicalament, a començat per enregistrar en 1978 un primièr album retrospectivament devengut culte per èsser dins un estili unenc (encara uèi), una mena de musica nau-fòlc avangardista (qu'èra l'estili de son primièr grop, Machin, que per una part an participat a l'enregistrament del dit album, ...tout corps vivant branché sur le secteur étant appelé à s'émouvoir...), e que conten un tròç devengut au fil de las annadas la cançon indisociabla del nom de Thiéfaine : La fille du coupeur de joints.
Aital, quitament s'encontrèt pas còp-sèc lo succès (a avut son primièr disc d'aur pendent las annadas 80 sonque), foguèt pr'aquò tre la debuta remarcat tan per sa musica sosprenenta que per l'originalitat dels tèxtes, a l'encòp provocators (que l'allusion au consum de drògas èra tras qu'evident), umoristics e onirics. Puèi s'es un pauc virat cap au rock (Psychanalyse du Singe, 113e cigarette sans dormir, Narcisse 81, Bipède à station verticale) e a la new wave (Sweet amanite phalloïde queen, Stalag-tilt) pendent las annadas 80 e 90, l'estili musical de la màger part de sas cançons demorant çaquelà entre blues e rock (La Vierge au Dodge 51, Was ist das rock'n'roll, Crépuscule transfert, Les mouches bleues, Zone chaude môme, Le vieux Bluesman et la bimbo ), baladas pop (Groupie 89 Turbo 6, Lorelei Sebasto Cha, Septembre rose, La Ruelle des morts) e cançon francesa poetica, sia romanticas (Mathématiques souterraines, Je t'en remets au vent, Affaire Rimbaud, Un automne à Tanger, Animal en quarantaine), sia d'una negror e d'un pessimisme pregon (Alligators 427, La Dèche le twist et le reste, Les Dingues et les Paumés).
Kornuz
Cornut en galò o Kornuz en breton (Corps-Nuds en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Pasarón de la Vera
Pasarón de la Vera es un municipi de la província espanhòla de Cáceres e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Kornuz
Geografia
Còs-Nuds a situat a 18 quilomètres al sud de Roazhon, sus l'ais Roazhon-Angieus (D163). A traversat pel Ise.
La vila de Còs-Nuds aperten al arrondissement de Roazhon e al costat de Janzé. Lo nombre de personas en avent una residéncia secondaire a Còs-Nuds èra de 46 l'an 2006. Lo còdi Insee de la vila de Còs-Nuds es 35088. Lo còdi postal es lo 35150. Qualques informacions sus Còrsses-Nuds, l'altitud es d'unitat|76.00|mètres aperaquí. La superficie de Còs-Nuds es d'unitat|22.56|km|2. La densitat de populacion de Còs-Nuds es de 127,22 abitants per km. La latitud de Còs-Nuds es de 47.978 gras e la siá longitude es de 1.586 gras.
Las vilas e de pòbles prèps de Còrsses-Nuds son : Chanteloup a unitat|2.35|km, Bourgbarré a unitat|2.99|km , Sant-Armel a unitat|3.74|km , Brie a unitat|4.73|km , Lo Pichon-Fougeray a unitat|5.73|km.
Corps-Nuds est située à 18 kilomètres au sud de Rennes, sur l'axe Rennes-Angers (D163). Elle est traversée par l'Ise.
La ville de Corps-Nuds appartient à l'arrondissement de Rennes et au canton de Janzé. Le nombre de personnes ayant une résidence secondaire à Corps-Nuds était de 46 en 2006. Le code Insee de la ville de Corps-Nuds est 35088. Le code postal est le 35150. Quelques informations sur Corps-Nuds, l'altitude est de 76.00 mètres environ. La superficie de Corps-Nuds est de 22.56 km. La densité de population de Corps-Nuds est de 127,22 habitants par km. La latitude de Corps-Nuds est de 47.978 degrés et sa longitude est de -1.586 degrés.
Les villes et villages proches de Corps-Nuds sont : Chanteloup à 2.35 km, Bourgbarré à 2.99 km, Saint-Armel à 3.74 km, Brie à 4.73 km, Le Petit-Fougeray à 5.73 km.
Istòria
En 579, lo comte de Vannes, Waroch, #estrossejar lo país de Roazhon apertenent als Francs, e se #avançar fins a Cornut en caçant davant lududes las tropas del rei Chilpéric.
Lo territòri de la municipalitat a ocupat dempuèi longtemps, coma lo pròvan los manuscrits précités, e :
Chassagne-Saint-Denis
Chassagne-Saint-Denis es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Kornuz
Istòria
Se tròba los appellations seguents : Vicus Cornutius (en 579), Cornutium (a ), Cornut (en 1240), Còs-Nuds-los-Tres-Marides (a ).
Chassagne-Saint-Denis
Geografia
La municipalitat se tròba a una trentena de quilomètres al sud-es de Besançon, just al sud de Ornans, #que n'es limitrophe.
Kornuz
Istòria
Còs-Nuds #conéisser un desvolopament important a la vespra de la Revolucion. La municipalitat levava alavetz del rei e aviá una juridiction considerabla, amb doas anautitas e unas bassas justícias. Un mercat fòrça freqüentat s'i aviá totes los dimars, pendent l'an, en beneficiant del tràfec de la rota de Roazhon a Châteaubriant.
Chassagne-Saint-Denis
Geografia
La commune se trouve à une trentaine de kilomètres au sud-est de Besançon, juste au sud d'Ornans, dont elle est limitrophe.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Kornuz
Istòria
La populacion de la municipalitat èra engalanava favorabla als cambiaments aportats per la Revolucion francesa, sustot après la fin de la Terror. La principala celèbra revolucionària èra aquela en celebrant l'anniversari del execucion de Louis XVI, acompanhada d'un serment d'òdi a la royauté e a la anarchie, celebrada a partir de 1795.
De contunh la parròquia #venir cap de-luòc de costat en jouissant de las administracions ligadas : justícia de patz, gendarmerie e huissier de justícia. Las parròquias #qu'en dépendaient èran Sant-Armel, Bourgbarré, Orgères, Sant-Erblon e Brie.
Pel continuament lo costat i aguèt suprimit e transporté a Janzé (veire costat de Janzé).
La paroisse remonte avant le : en 575, la bourgade de Cornut (Nicus Cornicus en latin) est mentionnée dans des manuscrits.
En 579, le comte de Vannes, Waroch, ravagea le pays de Rennes appartenant aux Francs, et s'avança jusqu'à Cornut en chassant devant lui les troupes du roi Chilpéric.
Le territoire de la commune est occupé depuis longtemps, comme le prouvent les manuscrits précités, et :
On rencontre les appellations suivantes : Vicus Cornutius (en 579), Cornutium (au ), Cornut (en 1240), Corps-Nuds-les-Trois-Maries (au ).
Corps-Nuds connut un développement important à la veille de la Révolution. La commune relevait alors du roi et avait une juridiction considérable, avec deux hautes et une basse justices. Un marché très fréquenté s'y tenait tous les mardis, durant l'année, bénéficiant du trafic de la route de Rennes à Châteaubriant.
La population de la commune était parait-il favorable aux changements apportés par la Révolution française, surtout après la fin de la Terreur. La principale fête révolutionnaire était celle célébrant l’anniversaire de l’exécution de Louis XVI, accompagnée d’un serment de haine à la royauté et à l’anarchie, fêtée à partir de 1795.
Puis la paroisse devint chef-lieu de canton en jouissant des administrations liées : justice de paix, gendarmerie et huissier de justice. Les paroisses qui en dépendaient étaient Saint-Armel, Bourgbarré, Orgères, Saint-Erblon et Brie.
Par la suite le canton fut supprimé et transporté à Janzé (voir canton de Janzé).
Oliva de Plasencia
Oliva de Plasencia es un municipi de la província espanhòla de Cáceres e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Warda Al Jazairia
Warda al-Jazairia (وردة الجزائرية, La ròsa argeriana) o mai simplament Warda o Oarda (وردة) es una cantaira argeriana nascuda lo 17 de julhet de 1939 a Puteaux (França) e mòrta lo 17 de mai de 2012 al Caire (Egipte) e l'edat de 72 d'una ataca cardiaca. Demòra una diva de la cançon d'amor, adulada amb sas 300 cançons.
Biografia
Nascuda a Puteaux d'un paire argerian (Mohammed Ftouki) originari de Souk-Ahras e d'una maire libanesa en 1939, comencèt a cantar en 1951, a onze ans, al Tam-Tam, un establiment del Quartièr latin de París apartenent al paire. Aprèp la Guèrra d'Argeria, sos la tutèla de son paire, de son fraire Messaod e de sa sòrra Nadia, se faguèt lèu conéisser amb de cançons patrioticas donant de concèrts per tot le monde arabi. Fasiá dona de sos ganhs al FLN. En 1958, a causa de son militantisme, foguèt obligada de daissar França per Rabat e mai tard Beirot. Aprèp l'independéncia de l'Argèria, tornèt al país e se maridèt en 1962. Lo marit l'enibiguèt de cantar. En 1972, lo president argerian Houari Boumediene, li demandèt de cantar per remembrar l'independéncia de l'Argèria, çò que faguèt acompanhada d'una orquestra egipciana. Aprèp aquò, lo marit demandèt lo divòrci; e ela decidiguèt de consacrar sa vida a la musica.
S'anèt viure en Egipte, que tornèt trobar lo compositor Baligh Hamdi amb que se tornèt maridar. En Egipte, coneguèt grand vam trabalhan amb los compositors arabis mai grands, comme Mohammed Abdel Wahab, Ryadh Soumbati, Hilmi Bakr e Sayed Mekawi. Joguèt tanben de ròtles dins de filmes egipcians.
El Ghala Yenzad es una de las seunas cançon que fa l’elògi de la familha du Profèta e subretot del lòder libian Mouammar Kadhafi. Des tensions aparesián entre Egipte e Libia cada còp que la ràdio et la television libiana jogavan la cançon. Lo President Sadate, l'enebiguèt de concèrts e de televison en Egipte. Seguèt alara intervenir prèp de Jihane Sadate, la femna del President, par qu'aquel darrièr vòlga levar l'interdiccion.
Vendèt mai de 100 milions d'albums pel monde per un repertòri de mai de 300 cançons. La seunas cançons mai conegudas son El ouyoun essoud, khalik hena, Dendana, Fi Youm ou leila, Lola el malama, Batwannes bik, Harramt ahibbak, Essaidoune, Wahashtouni, Talata ikhoua, Laabat el ayam, Kelmat itab, Andah alik e Awqati btehlaw. Faguèt un brave retorn a la fin dels ans 1990 amb Nagham el hawa.
Moriguèt lo 17 de mai de 2012 al Caire, en Egipte d'una ataca cardiaca quand dormissiá. Es enterrada al Cementèri El-Alia a Argièr, dins lo canton dels modjaïdins.
Discografia
Amn mai de 300 cançons, aquela diva de la cançon d’amor vendèt mai de dètz milions d’albums. Titres d'albums de compilations et de singles :
Quimia analitica
thumb|right|[[Fotografia d'un laboratòri destinat a l'analisi de produchs quimics.]]
La quimia analitica es lo domeni de l'analisi e de l'identificacion dei produchs quimics. Eissida d'un aspècte fondametau de l'alquimia, es venguda una branca independenta de la quimia modèrna a partir de la segonda mitat dau sègle XIX. Uei, es organizada a l'entorn d'un còrpus teoric sus la fisabilitat dei mesuras e d'un nombre fòrça important d'especialitats diferentas segon lei metòdes de separacion, d'identificacion e de caracterizacion utilizats ò segon lei disciplinas scientificas ò tecnicas que leis utilizan. D'efiech, la quimia analitica es presenta dins plusors domenis coma l'industria, la medecina, la la recèrca ò la polícia scientifica.
Istòria
Dins lei fachs, la quimia analitica es una disciplina fòrça anciana car la necessitat de determinar la natura d'una mescla de compausats quimics data probablament de la Preïstòria ò de l'Antiquitat Auta. De tèsts d'identificacion son tanben de còps mencionats dins de tèxtes escrichs per d'alquimistas. Pasmens, son estructuracion coma partida distinta de la quimia es pus recenta. D'efiech, durant lo sègle XIX, la màger part dei quimistas participèt a la recèrca de procès permetent d'isolar e d'identificar de substàncias quimicas. Per exemple, en 1860, Robert Bunsen (1811-1899) e Gustav Kirchhoff (1824-1887) estudièron leis espèctres emés per la combustion d'elements quimics.
Una evolucion importanta aguèt luòc a partir deis ans 1900 amb la generalizacion progressiva deis instruments d'analisi. Lo desvolopament deis espectromètres tenguèt un ròtle major dins aqueu fenomèn. Lo besonh d'analizar de mòstras mai complèxas, especialament en biologia, foguèt un autre factor de creissença de la quimia analitica. En parallèl, durant la segonda mitat dau sègle XX, la disciplina venguèt una branca reconeguda de la quimia. De sosdiciplinas apareguèron pauc a pauc amb l'especializacion de quimistas dins de domenis coma la polícia scientifica, l'analisi environamentala e divèrseis especialitats medicalas ò industrialas.
Metòdes classics
Lei metòdes classics d'analisi quimica comprenon un ensemble de tecnicas ancianas. En despiech de la generalizacion dei instruments automatics, aquelei metòdes demòran utilizats dins lei laboratòris actuaus en causa de sa simplicitat. De mai, forman sovent la basa de foncionament deis aparelhs de mesura modèrnes.
Leis analisis qualitativas
Leis analisis qualitativas permèton de determinar la preséncia ò l'abséncia d'un compausat quimic. En revènge, son pas capablas de mesurar una quantitat. N'existís dos tipes principaus :
Leis analisis quantitativas
Leis analisis quantitativas permèton de mesurar la quantitat d'un compausat quimic dins una mòstra. Dos tipes de mesuras existisson :
L'espectroscopia
thumb|right|[[Fotografia d'un espectroscopia d'absorpcion atomica.]]
L'espectroscopia es l'estudi experimentala de l'espèctre dau raionament electromagnetic emés ò absorbit per un objècte fisic. Coma sei caracteristicas son liats a la composicion de l'objècte considerat, es una tecnica fòrça importanta per i determinar la preséncia ò l'abséncia d'un compausat quimic. Un nombre important de sosdisciplinas e d'aparelhs especializats existisson segon lei raionaments electromagnetics analizats (espectroscopia d'absorpcion atomica, espectroscopia infraroja, espectroscopia de fluorescéncia, espectroscopia de Mössbauer...).
L'espectroscopia de massa
thumb|right|[[Fotografia d'un espectrograf de massa.]]
L'espectroscopia de massa es una tecnica fisica d'analisi que permet de detectar e d'identificar de moleculas per mesura de lor massa. Son principi es basat sus la separacion en fasa gasosa de moleculas ò de fragments de moleculas ionizadas en foncion de lor rapòrt massa/carga electrica. A d'avantatges multiples coma la possibilitat de l'utilizar dins de domenis variats (sciéncias, medecina, industria...) e un relambi de respònsa feble.
Leis analisis electroquimicas
Lei metòdes electroanaliticas son una classa de tecnicas que permèton de caracterizar un electrolit somés au passatge d'un corrent electric. Son fòrça utilizadas per realizar de dosatges quimics (especialament per determinar lo ponch d'equivaléncia) ò fisicoquimics. N'existís dos tipes principaus que son :
Idrazina
L’idrazina es un compausat quimic, de formula bruta N2H4, que sa temperatura de fusion es de 2°C e sa temperatura d'ebullicion es de 114°C. A 25°C, dins lei condicions de pression normalas, es un liquid incolòr de densitat 1,01 amb una odor similara a aquela de l'amoniac. Es miscible a l'aiga e ai solvents polars.
Quimia analitica
Leis analisi termicas
Leis analisis termicas estúdian leis interaccions entre un compausat quimic donat e la calor. L'analisi termica es un ensemble de tecnicas que permèton de mesurar l'evolucion, en foncion de la temperatura, dau temps e de l'atmosfèra, d'una grandor fisica ò quimica. Divèrsei metòdes existisson segon lei proprietats que son seguidas (massa, resisténcia electrica, temperatura...).
Idrazina
Lo nom « idrazina » foguèt inventat en 1875 per lo quimista alemand Emil Fischer (1852-1919). La premiera sintèsi foguèt prepausada en 1887 per un autre Alemand, Theodor Curtius (1857-1929). Pasmens, lo produch obtengut èra impur e foguèt necessari d'esperar fins a 1895 per trobar, gràcias au Neerlandés Lobry de Bruyn (1857-1904), un biais de sintetizar de l'idrazina pura.
Quimia analitica
Leis analisi termicas
La calorimetria es un tipe d'analisi termica particular. Es la partida de la termodinamica destinada a calcular e a mesurar lei calors. En particular, dins de condicions chausidas, lei calors mesuradas son egalas a de variacions de foncions termodinamicas simplas. Per exemple, a pression constanta, son egalas a la variacion d'entalpia e, a volum constant, son egalas a la variacion de l'energia intèrna.
Idrazina
Après aquelei descubèrtas, Friedrich Raschig (1863-1928) prepausèt lo premier procès industriau de produccion en 1906-1907. Dich procès Olin Raschig, es basat sus una reaccion entre de cloraminas e d'amoniac. Divèrsei melhoraments permetèron d'aumentar la produccion ò d'utilizar de matèrias pus simplas. Per exemple, lo procès Atofina-PCUK utiliza d'acetona e de peroxid d'idrogèn per produrre d'iminas que reagisson amb un excès d'acetona per obtenir d'acetona azina e, finalament, d'idrazina après idrolisi. Au començament dau sègle XXI, la produccion mondiala d'idrazina èra estimada a 260,000 tonas.
Quimia analitica
Lei procès de separacion
Lei procès de separacion son generalament utilizats per analizar de mesclas en redusent lor complexitat. Existís tres tecnicas principalas :
Lei tecnicas de microscopia
Permetent d'observar d'objèctes fòrça pichons, la microscopia es utilizada per l'identificacion de compausats quimics. Divèrseis especialitats existisson coma la microscopia optica, la microscopia electronica e la microscopia de sonda locala. Lo poder de resolucion varia fòrça segon lo metòde. Es fòrça precís per la microscopia electronica e la microscopia de sonda locala e pòu èsser conjugat amb un sistèma informatic per accelerar l'identificar dei compausats e deis estructuras observats.
Idrazina
La màger part de la produccion es utilizada per la fabricacion de polimèrs espandits. Lo rèsta es orientat vèrs divèrsei sectors de la quimia organica (sintèsi de medicaments) e la quimia inorganica (produccion d'explosius ò de carburants de fusada).
Quimia analitica
Fisabilitat dei mesuras
La fisabilitat dei mesuras es un aspècte fondamentau de la quimia analitica. D'efiech, en causa dei limits tecnics, es impossible d'obtenir un resultat absolut. Per faciar, la quimia analitica desvolopèt divèrsei nocions que li permèton d'analizar e de redurre l'error dei mesuras. En particular, foguèt creada una disciplina especifica, la metrologia, qu'estúdia lei procès de mesura.
L'Arma
L'Arma (Macra en italian ) es una comuna italiana de la comunautat montanhòla de la Val Maira, dins las Valadas Occitanas. Administrativament dins la província de Coni, dins la region de Piemont.
Idrazina
L'idrazina es una substància fòrça toxica tant per la santat umana que per l'environament. D'efiech, pòu atacar lo fetge, lei rens e lo sistèma nerviós centrau. Pòu entraïnar de problemas cronicas e una exposicion favoriza lo desvolopament de cancèrs dei paumons, dau fètge, de la mèussa e de la tiroïda.
Quimia analitica
La precision dei mesuras
L'error relativa η permet d'exprimir la precision d'una mesura : A partir d'aquela grandor, es possible de determinar lo nombre de chifras precisas N :
L'Arma
Istòria
A la reünificacion d'Itàlia, la comuna pòrta lo nom oficial d'Alma. La comuna actuala de L'Arma (Macra en italian) es creaa lo 31 de mai de 1928 per lo regim fascista per la fusion de L'Albaret, L'Arma e Cèlas jol nom oficial de Macra, mas l'usatge occitan local se garda L'Arma. Cèlas es restablia coma comuna autonòma lo 28 de decembre de 1946.
Crim contra l'umanitat
Un crim contra l'umanitat es un tèrme de drech internacional que fa referéncia als actes d'assassinat massiu, persecucion contra un pòble, considerat coma lo delicte penal al dessús totes los autres. Lo tèrme foguèt utilizat pel primièr còp dins lo preambul de la Convencion de l'Aia de 1907 e seguentas, e de nòu utilizat mai tard pels Proceses de Nuremberg (de 1945 a 1949), en acusacion d'accions coma l'Olocaust que violavan pas cap de tractat especific mas que se considerava qu'implicavan un castig sever.
Palomero
Palomero es un municipi de la província espanhòla de Cáceres e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Gargenville
Gargenville es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Ivelinas e la region d'Illa de França.
Crim contra l'umanitat
Estatut de Roma
Tal coma es establit per l'Estatut de Roma de la Cort Penala Internacionala se nomena Crim contra l'umanitat las conduchas caracterizadas coma assassinat, exterminacion, deportacion o desplaçament forçats, empresonament, tortura, viòl, prostitucion forçada, esterilizacion forçada, persecucion per motius politics, religioses, ideologics, racials, etnics o d'autras definits exprèssament, desaparicion forçada o quin que siá acte inuman que causa de greus sofriments o damatges contra la santat mentala o fisica d'aqueles que los subisson, cada còp qu'aquelas conduchas se cometan dins l'encastre d'una ataca generalizada o sistematica contra una populacion civila e amb coneissença d'aquesta ataca.
Tipe de delictes
Segon l'Estatut de Roma pòdon constituir de crims contra l'umanitat los 11 tipes d'actes seguents:
Gargenville
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Quimia analitica
La precision dei mesuras
Realizar plusors mesuras permet d'obtenir un ensemble de resultats que forman una dispersion estatistica que representa l'incertitud de mesura.
Leis estandards
Per obtenir un resultat fisable, la màger part deis instruments de mesura an besonh de mesurar la grandor cercada sus un element de referéncia. Una tala referéncia es dicha « estandard ». N'existís tres tipes principaus :
Lo sinhau e lo bruch
Lo bruch de mesura designa l'ensemble dei senhaus parasits que se superpausan au senhau util. Es una gèina per la comprenença de l'informacion obtenguda e es una causa majora d'error de mesura. Seis originas son fòrça variadas (agitacion termica, agitacion atmosferica... etc.) e son estudi es un aspècte important de la quimia analitica car la reduccion dei parasits permet de melhorar la precision dei mesuras.
Jacques Charles Dupont
Jacques Charles Dupont dich Dupont-de-l'Eure (Le Neubourg, 27 de febrièr de 1767-Rouge-Perriers, 5 de març de 1855) es un avocat e òme politic que foguèt lo primièr president de la segonda republica francesa.
Kateri Tekakwitha
thumb|250px|Retrach postum (1690) de Kateri Tekakwitha Kateri Tekakwitha (Ossessernon, Nòva York, 1656 - Kahnawake, Quebec, 1680) foguèt una femna mohawk-algonquina que se convertiguèt al cristianisme e qu'es venerada coma una santa per la glèisa catolica.
Jacques Charles Dupont
En 1790, après la creacion del departament d'Eure, apond lo nom d'aquel a son nom per se destriar d'un collèga.
Lo 24 de febrièr de 1848, es elegit per l'amassada nacionala president provisòri del conselh dels ministres e ven de fach lo cap de l'estat en França. O demorarà entrò lo mes de mai, que serà remplaçat per Francesc Aragó.
Banhuel
Banhuel o Banhòl (Bagnolo Piemonte en italian) es una comuna del Val Enfernòt, dins las Valadas Occitanas. Administrativament es dins la província de Coni e dins la region de Piemont de l'estat italian.
Peraleda de la Mata
vinheta
Pedroso de Acim
Pedroso de Acim es un municipi de la província espanhòla de Cáceres e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Banhuel
Tres ruaas: Olmet, Vilar e Vilaret.