cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rugbi
L'èra dau professionalisme
Dins lo corrent de la segonda mitat dau sègle XX, l'aumentacion regulara dei revenguts dei clubs ò dei federacions (recèptas, drechs televisuaus...) agravèt pauc a pauc lo problema fins a la legalizacion dau professionalisme per l'International Rugby Board en 1995. Illustracion de l'amplor dau professionalisme escondut, la transicion foguèt fòrça rapida dins lei país aguent una tradicion de rugbi de XV ben establida coma lei quatre nacions deis Illas Britanicas, França, Austràlia, Nòva Zelanda e Sud-Africa.
L'estructuracion dei competicions majoras
thumb|right|[[Fotografia d'un rescòntre de 2004 entre Anglatèrra e lo País de Galas.]]
Lei competicions majoras de rugbi de XV son devesidas entre competicions de clubs, de províncias ò de franquesas e competicions de seleccions nacionalas amb dos espacis principaus que son lei país de « l'emisfèri nòrd » (Illas Britanicas e França) e lei país de « l'emisfèri sud » (Austràlia, Nòva Zelanda, Sud-Africa). La professionalizacion aguèt un ròtle important dins l'estructuracion dei competicions actualas car favorizèt la creacion de mai d'un trofèu novèu. Una particularitat importanta dau rugbi de XV es l'importància dei províncias e dei franquesas. D'efiech, dins mai d'un país, participan ai competicions nacionalas pus importantas en plaça dei clubs que son existéncia es reducha au nivèu locau.
Dins l'emisfèri nòrd, la competicion principala es lo Torneg dei Sièis Nacions. Fondat en 1883, opausa cada an leis equipas d'Anglatèrra, d'Escòcia, d'Irlanda, dau País de Galas, de França e d'Itàlia. Regardant lei competicions de clubs, lei pus importantas son lo campionat de França, lo campionat d'Anglatèrra e lo Pro14. Existís doas competicions europèas inspiradas per lei copas d'Euròpa creadas per lo fotbòl. Dins l'emisfèri sud, foguèt creat lo Rugby Championship en 1996 entre Austràlia, Nòva Zelanda, Sud-Africa e Argentina. La competicion de franquesas pus importantas i es lo Super Rugby qu'opausa d'equipas eissidas dei meteis país. Enfin, existís una copa dau mond dei seleccions nacionalas qu'es organizada amb una periodicitat de quatre ans.
La difusion dau rugbi de XIII
La difusion dau rugbi de XIII es demorada relativament febla en fòra d'Anglatèrra. D'efiech, ges de politica vertadiera d'expansion dau XIII foguèt organizada per leis Anglés e l'espòrt se difusèt donc d'un biais lent dins lei dominions, en Papoa-Nòva Guinèa (ont es l'espòrt nacionau), en França e en Occitània. D'un biais pus recent, son apareguts de federacions e de campionats dinamics en Canadà, en Russia e dins lei Balcans. Enfin, es un espòrt conegut en Irlanda, en Escòcia e dins lo País de Galas mai sa popularitat i es pus febla qu'aquela dau rugbi de XV.
Lo cas francooccitan es relativament particular. Lo rugbi de XIII i es aparegut durant leis ans 1930 gràcias a un rescòntre de demostracion organizat a París entre Anglatèrra e Austràlia en 1933. Venguèt rapidament popular, çò qu'entraïnèt una reaccion ostila de part dei clubs de XV. Ansin, durant la Segonda Guèrra Mondiala, foguèt enebit per lo regime dau manescau Pétain e totei lei bens dei clubs de XIII foguèron transferits vèrs de clubs de XV. Après 1945, capitèt de tornar trobar una certana popularitat e plusors rescòntres aculhiguèron de desenaus de miliers d'espectators dins lo corrent deis ans 1950-1960. Pasmens, la violéncia quasi endemica e la concurréncia dau XV entraïnèron lo declin dau jòc de XIII a la fin deis ans 1970. Una renaissença s'observa dempuei lo decenni 1990 mai lo rugbi de XIII francooccitan es desenant un espòrt segondari amb aperaquí 47,000 practicants en 2017 (còntra 440,000 per lo XV).
La definicion dei règlas
Après 1895, lei règles dau rugbi de XIII conoguèron mai d'una evolucion que l'alunchèron rapidament dau XV. Premier, lo professionalisme foguèt autorizat en 1898-1899. Aquela introduccion precòça foguèt a l'origina de l'adopcion de règlas per demenir la violéncia e lei riscs de bleçadura. D'efiech, lo professionalisme èra parciau e totei lei jogaires avián un autre emplec sensa proteccion sociala.
Lei règlas principalas dau rugbi de XIII foguèron adoptadas en 1907 amb la reduccion dau nombre de jogaires de 15 a 13, l'aparicion dau tengut (en remplaçament de la mesclada dubèrta), la supression de la tòca e la reduccion dau nombre de ponchs marcats amb un còp de pè a 2. Foguèron completadas en 1966 amb l'introduccion de la règla de restitucion dau balon a l'equipa advèrsa après quatre placatges, rapidament modificada en 1972 per portar lo nombre a sièis. En parallèl d'aqueleis evolucions, i aguèt divèrseis evolucions regardant lei biais de marcar de ponchs. La valor dau dròp foguèt ansin demenida a un ponch en 1972. Puei, aquela de l'assai foguèt portada a 4 ponchs en 1983.
L'estructuracion dei competicions majoras
Lei competicions principalas de rugbi de XIII son formadas d'una mesclada entre competicions recentas e ancianas. D'efiech, dempuei la fin dau sègle XX, la volontat de difusar mai lo XIII e l'aumentacion dei drechs televisuaus an permés de crear de campionats novèus dins l'emisfèri nòrd (Illas Britanicas, Canadà, França) e en Oceania. Dins la premiera zòna, lo campionat pus important es uei la Super League qu'es eissit dau campionat d'Anglatèrra. Gropa de clubs e de franquesas anglés, francés e canadencs amb un sistèma de promocion e de relegacion limitat vèrs lei campionats nacionaus que fòrman lo nivèu inferior. Dins lo sud, lo campionat pus important es lo National Rugby League que reunís 15 franquesas australianas e neozelandesas. Divèrsei campionats locaus semiprofessionaus i existisson atanben.
Au nivèu internacionau, la competicion pus importanta es la Copa dau Mond que foguèt creada en 1954. Leis autrei competicions majoras son lo Torneg dei Quatre Nacions qu'opausa Anglatèrra, Austràlia, Nòva Zelanda e una equipa invitada. Foguèt fondat en 1999 e opausava inicialament unicament lei tres nacions majoras dau XIII. Son organizacion es irregulara. Se fau tanben nòtar l'existéncia de l'ANZAC Test entre Austràlia e Nòva Zelanda e la Copa d'Euròpa dei Nacions de rugbi de XIII qu'opausa, segon de formats variables, França, Anglatèrra, Escòcia, lo País de Galas e Irlanda.
Principis comuns
En despiech de la separacion precòça dei rugbis de XIII e XV, lei variantas principalas dau rugbi gardan de trachs comuns importants. Utilizan un balon ovau e la durada d'una partida es de 80 minutas. L'objectiu es de marcar d'assais, de transformacions, de penalitats e de dròps. L'equipa que ganha lo rescòntre es aquela que marca lo maximom de ponchs.
Lei prats utilizats presentan tanben de similituds importantas. Dins lo sens de la longor, son limitats per una linha e una zòna d'embut. Per marcar un assai, es necessari d'aplatir lo balon dins aquela zòna amb la man. Au mitan de la linha d'embut, se tròba una barra transversala situada entre dos potèus. Per marcar una transformacion, una penalitat ò un dròp, es necessari de picar lo balon amb lo pè entre lei dos potèus au dessüs de la barra centrala.
Enfin, lei doas variantas partejan de règlas similaras regardant la transmission e lo desplaçament dau balon. Lo portaire dau balon a ansin lo drech de se desplaçar dins totei lei direccions. Pòu èsser arrestat per un adversari gràcias a una accion qu'es dicha placatge. Consistís a agantar amb sei mans lo jogaire per lo menar au sòu, çò que marca la fin de l'accion per lo portaire dau balon. Lo jogaire que tèn lo balon pòu egalament decidir d'o passar a un coequipièr. Per aquò, pòu picar lo balon amb lo pè ò lo passar amb la man. Pasmens, dins aqueu darrier cas, es enebit d'o transmetre en avans. Enfin, un jogaire situat davant lo portaire de la bala es considerat coma fòra de jòc.
Rugbi de XIII
Leis equidas de rugbi de XIII son formadas de 13 jogaires devesits entre 7 davants e 6 arriers. Lo prat a de dimensions ben definidas que son de 100 mètres per la longor e de 60 mètres per la largor. Lo balon a una longor situada entre 27 e 29 cm e una massa compresa entre 380 e 440 g. Existís cinc biais de marcar de ponchs que son l'assai (4 ponchs), la transformacion consecutiva a un assai (2 ponchs), la penalitat (2 ponchs), lo dròp (1 ponch) e l'assai de penalitat (entre 4 e 8 ponchs ).
Es un jòc constituït de sequéncias opausant una equipa en ataca a una equipa en defensa. Leis atacaires assaian normalament d'avançar vèrs lo camp advèrs per marcar de ponchs mentre que lei defensors pòdon atacar lo portaire dau balon per lo placar. Quand un jogaire es placat, son equipa garda la possession dau balon mai pèrd un tengut. L'equipa en ataca tèn inicialament 5 tenguts. La possession dau balon càmbia au seisen tengut que permet a l'equipa en defensa de passar en ataca. Lo jòc pòu tanben s'arrestar se lo balon sòrt dei limits dau prat ò dins lo cas d'una fauta. Dins aqueu segond cas, l'equipa sancionada pèrd sistematicament la possession dau balon.
Lo tengut es un aspècte singular dau rugbi de XIII. Es realizat per lo jogaire placat que dèu se relevar e plaçar lo balon sota son pè. Puei, dèu o talonar a un coequipièr, situat darrier eu, qu'es cargat d'impulsar una fasa novèla dau jòc. Durant sa realizacion, totei leis autrei jogaires situats dins una zòna de 10 mètres son fòra de jòc. Aqueu gèst dèu èsser brèu e precís car un tengut alentir ò mau efectuat es una fauta.
Rugbi de XV
Leis equipas de rugbi de XV son compausadas de 15 jogaires devesits entre 8 arriers e 7 davants. Lei dimensions dau prat se situan entre 94 e 100 mètres per la longor e 68 a 70 mètres per la largor. Lei zònas d'embut dèvon mesurar entre 6 e 22 mètres de prefondor. Lo balon a una forma ellipsoïda amb una longor de 28 a 30 centimètres per una massa de 410 a 460 gramas. Existís quatre manieras principalas de marcar de ponchs que son l'assai (5 ponchs), la transformacion consecutiva a un assai (2 ponchs), la penalitat (3 ponchs) e lo dròp (3 ponchs). Dins certanei cas, l'arbitre pòu acordar un assai de penalitat (7 ponchs).
Lo jòc es generalament fach de sequéncias opausant una equipa en ataca a son adversari qu'es obligat de defendre. Lo debanament classic d'una accion comença generalament amb una fasa de « conquista » dau balon per lei davants que son de jogaires pesucs e poderós. Puei, contunia amb una fasa menada per leis arriers que son de jogaires leugiers e rapids qu'assaian de portar lo balon dins l'embut advèrs. Lei placatges dei defensors entraïnan sovent la formacion de regropaments que son lo preludi a una etapa novèla de « conquista ». Pasmens, s'un jogaire de l'equipa en defensa capita de prendre lo balon, la possession càmbia immediatament e lei ròtles s'inversan entre atacaires e defensors.
Rugbi de 7
Lo rugbi de 7 (de pas confondre amb lo rugbi de VII) es una varianta dau rugbi de XV que foguèt inventada en Escòcia en 1883. Son existéncia se limitèt a aqueu país fins a la segonda mitat dau sègle XX que veguèt sa difusion dins lei nacions anglosaxonas e en França. Opausa doas equipas de 7 jogaires devesits entre 3 davants e 4 arriers. Lo prat es aqueu dau rugbi de XV mai la durada de la partida es reducha a 14 mn e es sovent possible de jogar plusors rescòntres lo meteis jorn. Lei règlas son similaras a aquelei dau rugbi de XV amb quauquei subrevivenças eissits dau rugbi ancian. La densitat pus febla de jogaires permet un jòc fòrça dinamic dirigit vèrs l'ataca. Per aquela rason, aquela varianta foguèt chausida per venir la forma olimpica dau rugbi en 2009.
Autrei variantas
D'autrei variantas dau rugbi existisson. Son generalament de derivats dei rugbis de XIII ò de XV. Ansin, entre lei pus importantas, se pòdon citar lo rugbi de 10 eissit dau XV e lei rugbis de VII e de IX que provènon dau XIII. Existís tanben de variantas sensa contacte que son generalament utilizadas per l'entraïnament ò per l'iniciacion. Enfin, se fau nòtar l'existéncia d'espòrts collectius que foguèron inspirats per lo rugbi durant lo sègle XIX coma lo fòtbal gaëlic, lo fòtbol canadenc, lo fòtbal american e lo fòtbol australian.
Lo rugbi dins lo mond
Au començament dau sègle XX, lo rugbi es un espòrt fòrça popular dins leis Illas Britanicas, en França, en Occitània, en Sud-Africa e en Oceania. Dins aquelei regions, lei partidas pus importantas pòdon aisament acampar de desenaus de miliers d'espectators eissits de campionats professionaus. Es relativament popular dins d'autrei regions coma Argentina, Itàlia, Japon e Georgia.
Lo rugbi de XV es la forma pus populara gràcias a una politica de difusion precòça per assaiar d'implantar aquel espòrt dins de país novèus. Maugrat de resultats limitats, revendicava 8,5 milions de jogaires (licenciats ò ocasionaus) en 2018 e la Copa dau Mond de rugbi de XV es vengut en 2015 lo tresen eveniment espòrtiu pus important après lei Jòcs Olimpics e la Copa dau Mond de fòtbol. Pasmens, amb 4,2 miliards de telespectators, es encara luench de l'audiéncia d'aquelei competicions que pòdon reünir aperaquí 30 miliards de telespectators.
La popularitat dau rugbi de XIII se limita au territòri anglés e ai país d'Oceania en despiech de l'existéncia d'un nombre significatiu de jogaires en Occitània e dins lo rèsta deis Illas Britanicas. Pasmens, beneficia d'un interès creissent e la federacion internacionala a definit de plans per assaiar d'o desvolopar mai.
Lo rugbi en Occitània
Lo rugbi de XV es un espòrt major en Occitània amb au mens 865 clubs (amb au mens 20 tenent un grop professionau) e 160,000 licenciats en 2015 siá 1% de la populacion totala. Lei concentracions pus fòrtas se tròban dins lei regions occidentalas e centralas, especialament lòng d'un aisse anant de Tolosa a Bordèu. Pasmens, existís de populacions de jogaires importantas e de clubs prestigiós dins totei lei regions occitanas.
Aquela implantacion es anciana. Data principalament de l'arribada dau rugbi sus lo continent au començament dau sègle XX. Aquelei clubs participan donc ai competicions organizadas per la Federacion Francesa de Rugbi. I an ganhat la màger part dei trofèus amb 88 títols de campions de França sus 121 edicions. Aquela dominacion s'observa tanben dins lei competicions europèas amb 8 victòrias per de clubs occitans sus 24 edicions.
Lo rugbi de XIII es un espòrt mens important en Occitània amb 62 clubs (1 professionau) e quauquei miliers de jogaires licenciats en 2015. Es subretot present dins lei regions centralas qu'assostavan lei dos tèrç dei clubs. Pasmens, existís de tradicions ben installadas en Aquitània e dins la partida sud de la vau de Ròse. Aquelei clubs participan tanben ai competicions organizadas per leis instàncias federalas francesas. Maugrat la concurréncia dei clubs catalans, i an ganhat 51 títols sus 82 edicions.
Aunay-les-Bois
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Villalcázar de Sirga
Villalcázar de Sirga es un municipi de la província espanhòla de Paléncia dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Felip V d'Espanha
Felip V, Felipe V de Borbón,El Animoso, (Versalhas lo 19 de decembre de 1683 - Madrid, lo 9 de julhet de 1746) foguèt rei d'Espanha dempuèi lo 15 de novembre de 1700 dusca sa mòrt. Foguèt lo primier rei de la dinastia dels Borbons en Espanha.
.
Se casèt amb :
- María Luisa Gabriela de Saboya (1701-1714). Aguèron quatre mainatges, dels quals Loís e Ferrand VI.
- Isabel de Farnesio (1714-1746). Aguèron sèt mainatges, dels quals Carles III.
La Vendue-Mignot
La Vendue-Mignot es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Johann Friedrich Fasch
200px|thumb|Carrèra barròca de ZerbstJohann Friedrich Fasch (Buttelstedt, lo 15 d'abriu de 1688 – Zerbst lo 5 de deceme de 1758)que ho un compositor aleman de la fin de la tempsada barròca ; qu'èra tanben violinista.
Que ho mèste de capera a Zerbst a partir de 1722. Hèra presat per Johann Sebastian Bach, qu'ei autor mei que mei de musica instrumentau e de 4 operàs qui non hon pas estampat abans la soa mort.
Mul
320px|right|thumbnail|Mul de bast Lo mul o muòl es un animal mascle, de la familha dels equids, engendrat per un ase e una cavala. La femèla del mul es la mula.
Se destria:
Aqueste nom designa, per extension, tot animal de sang mesclat, eissit del crosament de doas espècias vesinas.
Caracteristicas
Es un animal robust, sòbri e pacient.
Vitamina E
La Vitamina E o tocoferòl (α-tocoferòl) son un grop d'antioxidants biologics. Se tròban dins leis òlis vegetals, lei gèrmes de blat, lei fruchs secs e la margarina. Es indispensabla per la reproduccion e preven l'avortament espontanèu; son deficit pòt donar anèmia, destruccion dei globilhons roges e degeneracion musculara. La vitamina E es pas fòrça toxica mai en dòsi auta pòt donar deficiéncia de Vitamina K. La coiseson deis aliments destrutz gaireben tot l'apòrt d'aquela vitamina.
Villalcón
Villalcón es un municipi de la província espanhòla de Paléncia dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Saint-Martin-du-Tertre (Iona)
Saint-Martin-du-Tertre  es una comuna francesa administrada per lo departament d'Iona de la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Lixing-lès-Rouhling
Lixing-lès-Rouhling es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
Lixing A situat tot prèp de la frontièra alemanda, pas luènh de Sarrebruck (capital del Land de Sarre). La municipalitat a situat al fons d'una vallée traversada pel Betting, pichon ruisseau #que se tira lèu en la Sarre, #que materializa la frontièra, a Grosbliederstroff tres quilomètres a l'èst.
Lixing est situé tout proche de la frontière allemande, non loin de Sarrebruck (capitale du Land de Sarre). La commune est située au fond d'une vallée traversée par le Betting, petit ruisseau qui se jette bientôt dans la Sarre, qui matérialise la frontière, à Grosbliederstroff trois kilomètres à l'est.
Meroe
Meroe foguèt la capitala dau reiaume antic de Kush entre lo sègle V av. JC e lo sègle IV ap. JC. Fòrça influenciat per la civilizacion egipciana, foguèt un centre artistic e politic poderós fins au sègle I ap. JC. En particular, foguèt lo sèti de plusors sanctuaris religiós e d'una importanta necropòli reiala formada de mai d'un centenau de piramidas.
Lixing-lès-Rouhling
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Ancià fief Dels comtes de Sarrebruck, la distincion de Lixing a pas #èsser ligada a la França #qu'en 1795. L'istòria de Lixing a marcat per las guèrras successivas entre l'Alemanda e la França, la municipalitat en venent alemanda amb la Alsace e la rèsta de la Moselle l'an 1870, càmbia de nom e se truca Lixingen. Ela redevient francesa l'an 1918, abans de redevenir alemanda l'an 1940, contràriament a la rèsta de la França, #que se dividís entre zòna liura e zòna ocupada, mas demòra tot de quitament la França. Dintratz 1939 e 1940, la populacion del vilatge a deslotjat cap a la Charanta. De nombroses contactes existisson encara entre las doas populacions #que venon d'amigas. Après 1940, de nombrosas joves gents an mobilizat per l'armada alemanda (los malgrat-entitats) e moriguèron a Russia.
Lo vilatge a liberat en març 1945, nòu mes après lo débarquement, pels soldats americanes.
La glèisa, destruida, es alavetz reconstruite. Constituissi lo principal monument del pòble.
La municipalitat pren lo nom de Lixing-lès-Rouhling. A anotar l'accent grèu sus lès #que diferéncia aquela paraula de connexion de las : es d'origina latina e significa « a costat » o « près ». Cela diferéncia lo pòble (situat en una vallée justa en contrebas de Rouhling) amb Lixing-lès-Sant-Avold.
Lo pòble es tanben marcat per l'espleitacion de las minas de carbon de la conca houiller de Forbach, las Houillières de la Conca de Lorraine en essent lo primièr entrepreneire de la comuna. Lo darrièr potz, aquel de la Houve, a barrat lo 23 d'abril de 2004, en daissant darrièr lududes de nombroses villageois en jubilacion anticipada.
Ancien fief des comtes de Sarrebruck, la seigneurie de Lixing n'a été rattachée à la France qu'en 1795. L'histoire de Lixing est marquée par les guerres successives entre l'Allemagne et la France, la commune devenant allemande avec l'Alsace et le reste de la Moselle en 1870, change de nom et s'appelle Lixingen. Elle redevient française en 1918, avant de redevenir allemande en 1940, contrairement au reste de la France, qui se divise entre zone libre et zone occupée, mais reste tout de même la France. Entre 1939 et 1940, la population du village est évacuée vers la Charente. De nombreux contacts existent encore entre les deux populations qui deviennent amies. Après 1940, de nombreux jeunes gens sont mobilisés par l'armée allemande (les malgré-nous) et iront mourir en Russie.
Le village est libéré en mars 1945, neuf mois après le débarquement, par les soldats américains.
L'église, détruite, est alors reconstruite. Elle constitue le principal monument du village.
La commune prend le nom de Lixing-lès-Rouhling. À noter l'accent grave sur lès qui différencie ce mot de liaison de les : il est d'origine latine et signifie « à côté » ou « près ». Cela différencie le village (situé dans une vallée juste en contrebas de Rouhling) avec Lixing-lès-Saint-Avold.
Julio de Caro
thumb|200px|Julio de Caro solista dab un Vriulon de Stroh e dab la soa orquèstraJulio de Caro (Buenos Aires, l'11 de noveme de 1899 - Mar del Plata, l'11 de març de 1980) que ho un violonista, cap d'orquèstra e compositor argentin de tango.
Dieterich Buxtehude
thumb|200px|Dieterich BuxtehudeDieterich Buxtehude que ho un deus principaus compositors barròcs alemans e un organista autor justament d'ua grana òbra per aqueth instrument.
Les Guignols de l'info
vinheta|Logo de l'emission de 1992 a 2015. Les Guignols de l'info es una emission de television satirica francesa de mariòtas, difusada entre lo 29 d'agost de 1988 e lo 22 de junh de 2018 sus Canal+.
Parodia de jornal televisat, l'emission es une caricatura del mond politic, dels mèdias, de las personalitats o mai generalament de la societat francesa e del mond actual.
Literatura bizantina
La literatura bizantina foguèt la literatura de l'Empèri Bizantin de sa formacion au sègle IV a sa disparicion au sègle XV. Es eissida de la literatura grèga antica e n'es la perseguida ambé d'apòrts novèus venguts de la cristianizacion dau bacin orientau de la Mar Mediterranèa. Marca lo mantenement d'una activitat intellectuala de remarca au sen de l'Empèri Bizantin maugrat son lòng declin.
La formacion de la literatura bizantina
La formacion de la literatura bizantina se debanèt dins lo corrent dei sègles III e IV durant lo periòde de division progressiva de l'Empèri Roman. De còps qualificat de prebizantin, aqueu periòde foguèt caracterizat per la formacion de centres culturaus importants a Constantinòble, en Egipte (Alexàndria), en Capadòcia e en Siria-Palestina (Antiòquia), per la concuréncia entre latin (lenga oficiala de l'Empèri Roman) e lo grèc (qu'eliminèt lo latin dos sègles pus tard) e per l'existéncia de dos ensems literaris pagan e crestian en partida opausats. Lo premier èra la contuniacion de la literatura, de la pensada e dei genres antics (filosofia, retorica, istoriografia, poesia e roman). Lo segond èra format de teologians, coma Basili de Cesarèa (329-379), Gregòri lo Teologian (329-390) ò Joan Crisòstom (vèrs 345-407), que realizèron pauc a pauc la fusion de l'ellenisme e dau cristianisme. Aquò entraïnèt la disparicion dau paganisme (en declin clar au sègle V) e una penetracion progressiva dei genres antics per la pensada crestiana que foguèt a l'origina de la premiera literatura bizantina.
La filosofia se trobèt ansin pauc a pauc mesclada ambé la teologia e participèt a la lucha còntra lo paganisme e a la definicion dau dògma. En particular, se trobèt engatjada dins lo conflicte regardant la natura de Jèsus Crist. Nestòri d'Antiòquia (381-451) insistiguèt sus sa natura umana e donèt son nom au nestorianisme, corrent crestian condamnat coma eresia per lo concili d'Efèsi. L'adversari principau de Nestòri foguèt Ciril d'Alexàndria (376-444) que defendiguèt l'unicitat de la natura dau Crist. Pasmens, aquela oposicion teologica foguèt pas la soleta dau periòde en causa de la multiplicacion deis eresias dins lei regions orientalas de l'Empèri Roman e de la rivalitat entre leis autoritats crestianas de Constantinòble, d'Alexàndria e d'Antiòquia. Per exemple, de debats mens importants opausèron lei partisans dau dògma d'Efèsi e lei crestians, especialament leis ermitas, orientats vèrs l'espiritualisme, lo miticisme ò l'ascèsi. Ansin, aquelei sègles de formacion de l'Empèri Bizantin veguèron una literatura teologica abondosa.
L'organizacion de la pensada bizantina
La literatura bizantina, mesclada de la pensada antica e dau cristianisme, èra en plaça a la fin dau sègle V ambé lo declin definitiu dau paganisme. Fins au sègle XI, conoguèt un premier periòde d'esclat au sègle VI avans de faciar un declin — relatiu — ai sègles VI e VIII, marcats per la question de l'iconoclasme e lei luchas per la subrevida de l'Empèri, puei un redreiçament clar sota la dinastia macedoniana. Foguèt influenciada per la centralizacion importanta de l'Empèri a l'entorn de l'emperaire e de Constantinòble. La literatura bizantina d'aquelei sègles aguèt ansin un caractèr « oficiau » relativament important. Autra consequéncia de l'importància donada ai preocupacions de la Cort bizantina, la teologia e la filosofia venguèron lei domenis pus nòbles de la literatura de l'Empèri.
Lo sègle de la dinastia justiniana
La dinastia justiniana (518-602) donèt plusors emperaires de remarca a l'Empèri coma Justin, Justinian ò Maurici. Aquela estabilitat favorizèt una literatura rica que s'interessèt principalament a la teologia e a l'istoriografia.
L'istoriografia foguèt l'autre genre dominant dau periòde. Plusors autors coma Evagri d'Epifania (536-594) ò Teodòr lo Legeire (sègle VI) perseguirèron lo trabalh dei sègles precedents pertocant l'istòria eclesiastica. L'estudi de l'istòria profana, especialament la redaccion de cronicas de portada universala, conoguèt en revènge d'evolucions novèlas e variadas. Entre leis autors pus importants, se pòu citar Joan lo Lidian (sègle VI), foncionari imperiau que s'interessèt a l'evolucion deis arts divinatòris e a l'administracion bizantina sota Justinian, e Procòpi de Cesarèa (vèrs 490-565) qu'es considerat coma lo darrier grand istorian antic. Utilizava una lenga anciana inspirada deis istorians de la Grècia antica e publiquèt tres òbras fòrça importantas sus lo rèine de Justinian.
Lo periòde dei trèbols
Lei sègles VII e VIII, marcats per la lònga crisi intèrna entraïnada per l'iconoclasme e per la reduccion dau territòri bizantin consecutiva ais invasions aràbias e eslavas, veguèt un mantenement de la produccion literària bizantina que demorèt relativament establa. Pasmens, aqueu periòde es sovent considerat coma una èra de declin relatiu car veguèt gaire d'evolucions mai puslèu una forma d'estabilizacion de l'escrich dau sègle VI.
La literatura religiosa contunièt de conóisser una vitalitat importanta totjorn sostenguda per lei debats teologics (iconoclasme, monotelisme... etc.). Lei teologians principaus dau periòde foguèron Maime lo Confessaire (vèrs 580-662) e Anastasi lo Sinaïta (sègle VII - sègle VIII) e Joan Damascèn (vèrs 676-749) que defendiguèron l'ortodoxia. La crisi de l'iconoclasme foguèt marcada per leis òbras dau patriarca Nicefòr (vèrs 758-828) e Teodòr Estudita (759-826) que luchèron còntra l'iconoclasme. L'imnografia gardèt tanben de representents de remarca amb Andrèu de Damasc (vèrs 660-740).
A costat de la teologia, la literatura profana contuniava de s'interessar a l'istòria e demorèt fòrça influenciat per la religion. Ansin, Jòrgi de Pisidia (sègle VII) foguèt l'autor d'un poèma sus la Genèsi e d'epopèias sus lei campanhas militaras de l'emperaire Heraclius. La traduccion de Barlaam e Josaphat, roman d'origina bodista qu'èra una version crestianizada de la Vida de Boda, conoguèt tanben un succès important.
Lo redreiçament dau periòde macedonian
Lei sègles IX e X foguèron caracterizats per lo redreiçament de la poissança militara e economica de l'Empèri Bizantin. Aquò aguèt de consequéncias dins lo domeni culturau amb una redescubèrta de l'umanisme antic, l'emergéncia de genres novèus e un encoratjament a l'erudicion de part deis emperaires de la dinastia macedoniana (867-1057). Aqueu sostèn foguèt fòrça important e mai d'un sobeiran mostrèt l'exemple coma Constantin VII Porfirogènit (905-959) qu'escriguèt d'obratges fòrça complèts sus la societat dau periòde (costumas, institucions, civilizacion... etc.).
La teologia gardèt una influéncia certana sus la literatura bizantina car l'estudi deis òbras anticas s'opausèt alora pas au cristianisme. Sa figura religiosa pus importanta foguèt Foci (vèrs 820-891/897) que defendiguèt l'idèa d'una rompedura definitiva ambé la Glèisa de Roma. Pasmens, erudit de premiera importància, se limitèt pas ai trabalhs religiós e es considerat coma l'inventor de la critica literària ambé lo Myriobiblion (« Bibliotèca ») rendut còmpte dei lecturas de son autor. Autre genre tradicionau de l'Empèri, l'istòria conoguèt tanben d'evolucions importantas ambé la creacion d'una filosofia de l'istòria per Teòfan lo Confessor (vèrs 758-818) e Jòrgi lo Monge (sègle IX). Estudièron en particular lei rasons e lei principis capables d'assegurar lo mantenement e l'unitat de l'Empèri.
En parallèl, la poesia conoguèt un desvolopament novèu. Constantin Cèfales (sègle IX) realizèt una antologia majora de la poesia bizantina que gropèt lei principaleis òbras, compres aquelei d'autors pagans, dei poesias grègas e bizantinas. Mai d'un istorian s'adonèt tanben a la poesia morala ò teologica coma Simeon Metafrastes (vèrs 900-987) ò Leon lo Diague (vèrs 950-992). Puei, au sègle X, apareguèron de cants e un teatre liturgics populars inspirats per lei combats còntra lei musulmans (epopèia de Digenis Akritas) ò per lei tematicas classicas de la Bíblia (la Verge, lo Crist... etc.). Fòrça popular, aqueu teatre religiós se mantenguèt fins a la disparicion de l'Empèri au sègle XV.
La Renaissença Bizantina
A partir dau sègle XI, l'Empèri Bizantin intrèt dins un periòde caotic que veguèt l'alternància de poders fòrts centralizators e d'emperaires febles que perdiguèron una partida importanta de son autoritat. Pasmens, maugrat aquelei dificultats, la literatura bizantina conoguèt un periòde fast, especialament a partir de la politica de reorganizacion dei Ducas-Comnèn.
De la rompedura ambé Roma a la presa de Constantinòble
La rompedura definitiva de 1054 entre Roma e Constantinòble e l'aparicion d'eresias novèlas (paulicianisme, bogomilisme... etc.) donèt un vam novèu ais estudis teologics. Dins aquò, una evolucion importanta a respèct dei sègles precedents i foguèt l'integracion deis apòrts umanistas. Ansin, lo corrent teologic pus important dau periòde èra marcat per un racionalisme important. Per exemple, son actor pus famós, Miquèu Psellos (1018-1078), èra tanben l'autor d'una importanta cronica dicha Cronografia e de tractats sus l'etimologia, lo drech, la medecina, la tactica militara... etc. Aquela evolucion entraïnèt pasmens l'aparicion de corrents opausats coma aquelei defenduts per Simeon Mamantis (vèrs 949-1022) ò Nicetas Pectorat (vèrs 1000-1090) defensors de l'ascèsi espirituala ò per Kekaumenos (sègle XI) autor de la segonda version dau Strategikon, òbra subretot morala que definís lei deures dei defensors de Constantinòble, que porta son nom.
L'òbra de reorganizacion cultura dei Ducas-Comnèn favorizèt tanben leis autrei genres literaris. L'istòria contunièt de gardar son importància e aprofichèt lo talent de mai d'un escrivan de remarca coma Ana Comnèn (1083-1153), filha de l'emperaire Alexis (1081-1118) qu'escriguèt l’Alexiada sus leis eveniments dau rèine de son paire, Nicetas Coniates (vèrs 1155-1217) autor d'una Istòria de Bizància regardant leis annadas 1118-1206, Eustaci de Tessalonica (mòrt en 1195) que depintèt la presa de la vila per lei Latins ò lei cronicaires Joan Escilitzes (sègle XI), Joan Zonaras (vèrs 1074-1159), Constantin Manassès (vèrs 1130-1180) e Miquèu Glycas (sègle XII). En fòra de la practica de la cronica universala mai ò mens oficiala, leis istorians bizantins dau periòde perseguirèron d'estudiar leis eveniments d'un biais filosofic e certaneis esitèron pas d'afichar son pessimisme quant a la subrevida de l'Empèri.
D'autrei genres aprofichèron l'òbra dei Comnèn coma la filosofia, la poesia ò lo roman. Joan Italos (sègle XI) e Eustraci de Nicèa (vèrs 1050-1120) foguèron lei doas figuras principalas de la filosofia dau periòde. Especialistas deis autors antics e autors de mai d'un commentari demorat famós durant l'Edat Mejana, foguèron condamnats per sei posicions teologicas jutjadas ereticas per seis adversaris. Lo poèta principau dau periòde foguèt Teòdor Prodom (vèrs 1100 - entre 1156 e 1170) autor de la Catomiomaquia, òbra borlesca contant la guèrra entre un gat e una rata, e d'un roman versificat dich Rhodanthè e Dosiclès. Totjorn regardant lo roman, apareguèron l'art dau roman cortés e d'adaptacions dei legendas indianas ò iranianas. Entre leis òbras pus importantas de la pròsa d'imaginacion dau periòde, se pòu citar Ismnine e Ismínia d'Eustaci Macrembolitos (sègle XII) e leis Amors de Drusilla e Cariclès de Nicetas Eugenianos (sègle XII). Dins lei dos cas, se tracta deis aventuras de dos amants inspirats de racòntes antics.
La division de l'Empèri
La presa de Constantinòble durant la Quatrena Crosada en 1204 entraïnèt la fragmentacion de l'Empèri Bizantin e, maugrat la reconquista de la capitala en 1261, causèt son declin definitiu. Dins aquel encastre, la literatura bizantina se refugièt au sen dei corts deis estats successors de l'Empèri.
Nicèa venguèt ansin un centre filosofic major ambé Nicèfor Blemmides (1197-1272) considerat coma l'intellectuau europèu pus important dau sègle XIII. Moralista, pedagòg e filosòf, estudièt en particular lei liames entre leis òbras de Platon e d'Aristòtel. Jòrgi Acropolita (1217-1282) e l'emperaire Teòdor II Lascaris (1222-1258) contunièron son òbra. En fòra de la filosofia, Nicèa veguèt tanben lo desvolopament de romans inspirats per lo genre cavalieresc importat dins la region per lei Crosats.
Trebisonda conoguèt tanben un desvolopament culturau important sostengut per son economia florissenta a partir dau sègle XIII. Mistra, plaça fòrta dau sud de Grècia, venguèt un centre umanista. Enfin, lo Despotat d'Epira foguèt lo continuaire principau de la tradicion teologica bizantina ambé Alexis Apocaucos (mòrt en 1345) defensor de l'ortodoxia en fàcia dau catolicisme.
De l'ocupacion latina a l'ocupacion turca
La restauracion de l'Empèri Bizantin en 1261 empachèt pas sa disparicion en 1453. Pasmens, en despiech de son declin, sa literatura demorèt rica gràcias au mantenement de corrents de pensada variats. Dins aquò, la produccion literària subrevisquèt pas a la disparicion de l'Empèri. Aguèt en revènge una influéncia sus lo desvolopament de literaturas ulterioras.
Lei teologians e erudits Jòrgi Paquimeres (vèrs 1242-1310) e Planudes (vèrs 1260-1310) foguèron leis actors principaus d'aqueu periòde finau. Lo premier èra caracterizat per son ostilitat ai Latins e se destrièt per son òbra d'istorian (« Lei Relacions Istoricas »). Lo segond èra favorable a un raprochament ambé l'Occident e s'interessèt a de domenis variats coma la teologia, la gramatica, la poesia ò l'istòria. Sei successors, especialament Teòdor Metoquita (1260-1332) per lo premier, contunièron seis òbras. Per la seguida, l'oposicion entre partisans e adversaris de l'Occident demorèt un subjècte fertil ambé Gennadios (vèrs 1405-1472) e Joan Bessarion (vèrs 1402-1472) per lo camp dau raprochament e Gemistos Plethon (vèrs 1355-1450) per seis opausants. Per mai d'un aspèct, l'òbra deis adversaris de l'Occident aguèt la particularitat de prefigurar lo nacionalisme dau sègle XIX ambé l'identificacion e la defensa d'elements caracteristics de l'identitat bizantina coma l'ortodoxia ò la lenga grèga.
Regardant la teologia, lei crisis religiosas intèrnas dau sègle XIV, coma aquela de l'esicasme, formèron d'autrei fònts d'inspiracion importantas per leis autors dau periòde. Lo miticisme e son estudi inspirèron tanben mai d'un autor. Entre leis escrivans bizantins pus importants que s'interessèron a aquelei domenis, se pòu citar Barlaam (vèrs 1290-1348), Gregòri Palamas (vèrs 1296-1359), Nicolau Cabasilas (vèrs 1320-1392) e Demetri Cidoni (vèrs 1320-1397).
L'istòria demorèt totjorn un aspèct fondamentau de la literatura literatura bizantina ambé l'emperaire Joan VI Cantacuzèn (vèrs 1295-1383) autor de Memòrias, lo monge Nicèfor Callist Xantòpulos (mòrt vèrs 1350) autor d'una Istòria de la Glèisa de 18 libres que va de l'origina dau cristianisme a 610, Nicèfor Gregoras (1296-1360) qu'escriguèt una istòria bizantina dicha Istòria de Romania e Jòrgi Phrantzès (vèrs 1401-1478) autor d'una cronica sus lei darriereis annadas de l'Empèri. Se fau pereu citar la Cronica de Morèa entre lei tèxtes istoriografics pus importants dau periòde.
Enfin, lo roman conoguèt un vam important gràcias ai contactes ambé l'Occident e lei Crosats. D'efèct, leis epopèias e lei racòntes bizantins incluguèron mai de trachs eissits de la cultura cavalieresca. Per exemple, aquò se pòu observar dins Lybistros e Rhodamné, roman d'aventuras e d'amor datant probablament dau sègle XIV, e òbra principala d'aqueu corrent.
Après la conquista turca de Constantinòble en 1453 e dei darriereis estats dirigits per de princes bizantins en 1460-1461, ges d'òbra literària bizantina foguèt escricha. Pasmens, la literatura bizantina dispareguèt pas e venguèt una partida majora de la cultura grèga durant lo periòde otoman. Dins lo rèsta d'Euròpa, venguèt un modèl e una fònt d'inspiracion, especialament per leis escrivans de la Renaissença.
Andrei Tarkovski
Andrei Tarkovski (idem Андрей Aрсеневич Тарковский Andrei Arsenievich Tarkovskii, nascut a Zavrazhe, província d'Ivanovo, en Russia europèa centrala, lo 4 d'abril de 1932, defuntat a Neuilly-sur-Seine, ran París, França, lo 29 de decembre de 1989) foguèt un cineasta e escrivan rus sovietic.
Òme de cinèma polivalent ( realizator d'en primièr mas tot parièr scenarista, montaire, teorician del filme e quitament actor) que, amb sonque 7 òbras màgers ( chifra magica benlèu...) realizadas entre 1962 e 1986, es considerat amb rason coma un dels artistas mai novators e inspirats de l' istòria vertadièra del 7en Art.
La Vida
thumb|300 px|right| Lausa subre l'ostal que lai vivèt de faidit n'Andrei Tarkovski a [[Florença de Toscana, Itàlia... ]] thumb|300 px|left|... Tomba de n'Andrei Tarkovski dins lo cementèri rus de [[Sainte-Geneviève-des-Bois França... ]]
Los Caps d'òbra
thumb|300 px|right|... Estatua del mèstre davant l' [[Institut Gerassimov de Cinematografia/ VGIK de Moscòu Russia... ]]
Filmografia
amai
Documents audiovisuals
100 px|left 100 px e ca
Bibliografia
thumb|250 px|right|...
istòria del cinèma rus e sovietic
e ca
istòria de la civilizacion russa
e ca
generalitats
e ca etc
Literatura francesa
Las grandas etapas de la literatura francesa
Aqueste article tracta unicament de la literatura escricha en França, en lenga francesa.
La literatura francesa coneguèt jà una primièira florida a l'Edat Mejana amb los Trouvères guidats per l'inspiracion dels Trobadors d'Òc (se sap cossí Maria, la filha d'Alienòr d'Aquitània, maridada al comte de Champanha, faguèt conéisser alai la tematica de la poesia lirica occitana) e una aviada del roman amb de noms coma Chrétien de Troyes e d'òbras coma Le roman de la rose o Le roman de Renart.
Al sègle XVI, amb lo vam novèl dels estudis de las literaturas anticas, l'inspiracion càmbia d'a fons e la literatura francesa produsís d'òbras màgers, que siá en poesia (Ronsard, Marot), lo roman (Rabelais) o los requistes ensages de Montaigne.
Lo sègle XVIII es d'en primièr lo sègle de l'Illuminisme que los màgers representants ne son Montesquieu, Voltaire, Diderot e Jean-Jacques Rousseau. Mas aquela temporada vei tanben espelir de grands romans que renovèlan lo genre. Entre 1731 e 1745, Marivaux escriu La vie de Marianne, la (faussa) autobiografia d'una femna: la trencadura es clara amb l'epòca classica qu'enançava la discrecion quant a l'expression dels sentiments personals, emai l'autor se situe dins la centena del roman psicologic que Mme de La Fayette a portat fòrça naut. En 1733, l'abat Prévost publica Manon Lescaut, qu'es jutjat escandalós, coma Les Liaisons dangereuses de Choderlos de Laclos (1782). Aquela pontannada ça que la vei espelir d'òbras qu'intègran l'erotisme coma la de Restif de La Bretonne (Le Paysan perverti, 1776) e subretot lo marqués de Sada que publica Justine ou les malheurs de la vertu en 1788. Mas aquel an es tanben lo de l'espelida de Paul et Virginie, lo roman de las amors puras entre dos adolescents, per Bernardin de Saint-Pierre: l'autor porgís aquí la màger capitada de la renaissença del roman pastoral que se produsís alara (cal mençonar dins aquel genre l'obratge Estelle de Claris de Florian, que l'autor i met a la mòda lo nom d' Occitanie). Julie ou la nouvelle Héloïse de Jean-Jacques Rousseau, parescut en 1761, es l'autre grand roman d'amor sentimental del sègle. Lo sègle XVIII prèsa lo roman epistolar: Les liaisons dangereuses e La nouvelle Héloïse se presentan formalament coma d'escambis de correspondéncia; dins La vie de Marianne, la narratora es una femna de cinquanta ans que conta sa vida per de letras escrichas a una dòna.
Borgarello
thumb|right|260px|La mapa de la [[província de Pavia]] Borgarello (Burgaré en pavés lombard) es un vilatge lombard, situat dins la província de Pavia en Lombardia, Itàlia. Sa populacion èra estimada a 2,840 abitants lo 30 d'abril de 2012. Sa superfícia totala es 4,84 km².
Orsonede
200px|left|thumb|Orsonede, au pè dau suc de [[Lenede]] 200px|left|thumb|Veguda d'Orsonede
Dempuèi le 1èir de janvèir 2016 z-es comuna delegada de la comuna novèla de Lenede e Orsonede. Orsonede z-es au pè dau suc de Lenede a 12 km de Soire.
Toponimia
Orsonede z-es citat dins le Cartulari de Çausselenjas (que datariá dau sègle XII) embei le nom d' Orsonide (i representariá un e barrat). Segon Dauzat en 1931, aquò-es un nom format embei un radicau escur e le sufixe inaccentuat d'origina preceltica e que los gallés adoptèron, -ate, que formava doncas de proparoxitons; après, -a- pòsttonic venguèt -e- a data anciana, puèi le nom chamgèt d'accentuacion e venguèt paroxiton a la fin de l'Edat Mejana; Dauzat considerava que -ate, productiu davant la romanizacion, s'aplicava a de noms d'aglomeracions mai o mens importantas  o a de regions (los noms de pòbles gallés, per exemple, son en -ates) e rarament a de bens ruraus; le sufixe -ates representava especificament le nom daus abitants de l'aglomeracion o de la region; la sola chausa segura z-es que le nom s'achabava en -onate, mas se sap pas si l'iniciala z-èra O- o U-, si s representava s, ci o ti, ni si lai aviá pas una vocala (autra que -a-) entre r e s. Dauzat se garda de parlar d' Orsonede dins son diccionari e Delamarre ne'n ditz pas ren dins le sieune, çò que z-es tipique d'una granda indecision. Delamarre cita pasmens le nom de persona Orcios, a l'origina d'Orsay ; mas per un nom de persona d'aquela epòca, n'òm pòt pas evitar la question de son sens concret, benliau derivat d' orco-, « petiòt pòrc », çò que permetriá d'utilizar un nom comun pusliau qu'un nom de proprietari, que Dauzat refusa mai o mens per de noms achabats per -ate. Mas l'incertituda demòra totala.
Nòtas
<references group="N"/>
Accademia Nazionale di Santa Cecilia
200px|thumb|left|Lo Panteon de Roma (qui èra alavetz la glèisa de Santa Maria deus Martiris) qu'acessè l'Academia di Santa Ceciliathumb|200px|Auditorium Parco della Musica (Roma), sede actuau de m'Academia nazionale di Santa CeciliaModificacion de Accademia nazionale di Santa Cecilia qu'ei ua de las mei ancianas e mei prestigiosa institucion academica musicau au monde puish que ho fondada en 1585 per la bula Ratione congruit deu Papa Sixte V.
Que compte dab ua setantea de membres academic efectius, un trinteat de membres academics onoraris, ua orquèstra e un còr sinfonics e un musèu (Museo degli strumenti musicali dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia).
Membres academics efectius
Claudio Abbado, Salvatore Accardo, Felix Ayo, Bruno Bartoletti, Cecilia Bartoli, Domenico Bartolucci, Alberto Basso, Giorgio Battistelli, Piero Bellugi, Giulio Bertola, Massimo Bogianckino, Rodolfo Bonucci, Mario Bortolotto, Mario Brunello, Sylvano Bussotti, Bruno Cagli, Michele Campanella, Bruno Canino, Giacinto Caramia, Giovanni Carli Ballola, Aldo Ceccato, Riccardo Chailly, Aldo Clementi, Azio Corghi, Matteo D'Amico, Dario De Rosa, Claudio Desderi, Roberto De Simone, Piero Farulli, Ivan Fedele, Giorgio Ferrari, Gabriele Ferro, Rocco Filippini, Mirella Freni, Daniele Gatti, Gianluigi Gelmetti, Bruno Giuranna,Piero Guarino, Lina Lama, Giacomo Manzoni, Carlo Marinelli, Gian Carlo Menotti, Ennio Morricone, Riccardo Muti, Magda Olivero, Marcello Panni, Antonio Pappano, Elisa Pegreffi, Sergio Perticaroli, Giorgio Pestelli, Franco Petracchi, Maurizio Pollini, Giuseppe Prencipe, Quirino Principe, Irma Ravinale, Franco Rossi, Salvatore Sciarrino, Renata Scotto, Franco Serpa, Angelo Stefanato, Luigi Ferdinando Tagliavini, Maria Tipo, Armando Trovajoli, Guido Turchi, Uto Ughi, Fabio Vacchi, Roman Vlad, Emilia Zanetti, Renato Zanettovich, Agostino Ziino.
Membres academics onoraris
Martha Argerich, Vladimir Ashkenazy, Daniel Barenboim, Pierre Boulez, Elliott Carter, Myung-Whun Chung, Aldo Ciccolini, Placido Domingo, Henri Dutilleux, Dietrich Fischer-Dieskau, Valery Gergiev, Philip Gossett, Hans Werner Henze, Gyorgy Kurtág, Gustav Leonhardt, Friedrich Lippmann, Lorin Maazel, Peter Maxwell Davies, Zubin Mehta, Seiji Ozawa, Luis de Pablo, Arvo Pärt, Krzysztof Penderecki, Itzhak Perlman, Georges Prêtre, Wolfgang Sawallisch.
Nestorianisme
Lo nestorianisme es una doctrina crestiana qu'afirma que doas personas, una divina e una umana, coexistan en Jèsus Crist.