cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universitat Duke
Espòrts
Los Blue Devils de Duke son un club multiespòrts universitari de l'Universitat Duke. Las 26 equipas (totes espòrts confonduts) dels Blue Devils participan a las competicions universitàrias organizadas pel NCAA. Duke fa part de la Atlantic Coast Conference dempuèi 1953.
Turbina
thumb|Montatge d'una turbina de vapor SIEMENS. Una turbina es un dispositiu rotatiu destinat a utilizar la fòrça d'un fluid (aiga, vapor, aire, gas de combustion), que son coble es transmés per mejan d'un arbre.
L'energia del fluid, caracterizada par sa velocitat e son entalpia, es en partida convertida en energia mecanica per entraïnar un alternator, una pompa o tot autre receptor mecanic rotatiu.
Turbina de vapor
thumb|Dessenh d'una turbina de vapor inventada per [[Charles Algernon Parsons en 1887.]] thumb|Lo [[Turbinia lançat en 1897 foguèt la primièra nau amb una turbina de vapor.]]
Definicion – Principis generals de foncionament
Aquel cicle compren per lo mens las estapas seguentas :
Lo principi es doncas lo meteis qu'aquel de la maquina de vapor amb pistons. La turbina ne constituís una evolucion expleitant los principals avantatges de las turbomaquinas coma :
Realizacion practica
150px|thumb|Turbina de vapor Una turbina se constituís d’un rotor contenent un arbre ont son fixadas de palas, e d’un estator constituit d’un carter portant de deflectors fixes, generalament constituits de doas partidas assembladas segon un plan axial. Compren mai un tore d’admission segmentat e un divergent d’escapament dirigit cap al condensor. La foncion dels deflectors fixes es d’assegurar tot o partida de la destenda en formant una ret de tuvièras e de modificar la direccion de l'escorrement sortissent de l’estatge precedent.
Una turbina de vapor compren un o mai estatges assegurant cadun doas foncions :
Las turbinas de vapor se classan en doas grandas categorias sovent combinadas dins una meteissa maquina :
La realizacion de las turbinas demanda d'acièrs fòrtament aliats (Cr-Ni-Va) per resistir a las constrentas termicas, mecanicas (fòrça centrifuga) e quimicas (corrosion per la vapor). Las doas primièras constrentas limitan lo diamètre e doncas lo debit capable dels darrièrs estatges. Atal las palas de mai d’un mètre de longor pausan ja de grands problèmas de realizacion. De mai, l'eterogeneïtat radiala de las velocitats impausa una incidéncia variabla de la pala que presenta alara una forma esquèrra que son usinatge es complèxe.
En practica, la temperatura se limita a 550 o e lo maximum mes en òbra es de. La pression es de l’òrdre de e atenh  per las installacions supercriticas.
De fach, las turbinas de fòrta poténcias comprenon generalament sus un meteis ais: Atal es possible d’aténher de poténcias de mai de 1000 MW amb un rendement despassant leugièrament 40%.
A l’autra extremitat, las pus pichonas turbinas an de poténcias de qualques desenas de quilowatts. Comprenon generalament un sol estatge e servisson per entraïnar de maquinas dins l’industria o sus de naus.
Entre los dos, existís d'autras turbinas mai o mens complèxas e adaptadas a d'utilizacions industrialas especificas.
Limits tecnics – Avantatges
L'avantatge principal de las turbinas de vapor es d’èsser de motors de combustion extèrna. Per aquò, totes los combustibles (gas, fiol, carbon, rebuts, calor residuala) e subretot los mens cars, se pòdon utilizar per l’alimentar en vapor. Lo calfatge pòt de mai se far per energia solara. Lo rendement pòt aténher de valors pro elevadas, d’ont los còstes de foncionament redusits.
Per contra, lo còst e la complexitat de las installacions las resèrvan sovent a d'installacions de poténcia elevada per obténer d'economias d’escala. Levat los cases particulars, los motors e turbinas de gas son mai adaptadas en dejós de gaireben.
Lo refresquissent del condensor demanda un important debit d’aiga o d'aerorefrigerants encombrants çò que limita sulcòp lor domeni d’emplec a las installacions fixas o navalas.
Hèstes deth huec deth solstici d'estiu enes Pirinèus
Es Hèstes deth huec deth solstici d'estiu enes Pirinèus son hèstes damb huec enes Pirenèus.
Dempuish 2015 son marcades ath patrimòni immateriau der'Unesco.
Turbina
Rendement
Lo rendement creis amb la pression de la vapor e amb la temperatura de subrecalfatge. Pasmens, l'aumentacion d'aquelas caracteristicas es limitada per la tenor en aiga de la vapor a la fin de la destenda. En efièit, la corba de destenda pòt aténher la corba de saturacion amb formacion de gotetas que minòran l'eficacitat dels darrièrs estatges de destenda. La tenor en aiga liquida d'un mescladís deu èsser limitada a 15 o 20%. In fine, es la pression dins lo condensor que fixa per aquò las pressions e temperatura limitas admissiblas.
Generacion electrica
A causa de lors caracteristicas, las turbinas de vapor son fòrça emplegadas dins de centralas termicas de mejana e fòrta poténcia, nuclearas inclusas. Dins la gama de poténcias de 1 a gaireben, s'utilizan dins las aplicacions de cogeneracion (incinerador de rebuts e calfatge urban, procèssus industrial). I a tanben de senhalar lor usatge dins los cicles combinats ont permeton de valorizar en electricitat la calor d’escapament de las turbinas de gas.
Las turbinas de vapor s'emplegan tanben dins lo domeni de la propulsion navala, subretot pels pus grands vaissèls (petrolièrs, pòrtavions e sosmarins nuclears) mas son mai que mai sovent remplaçats per de motors diesel o de turbinas de gas. La foncion d’entraïnament de maquinas es tanben en via de disparicion al profèit dels motors electrics.
Turbinas d'aiga
Situada en aval d'un barratge, aquela turbina, inventada per Benoît Fourneyron, se mòu par l'escorrement de l'aiga e mòu un alternator que produtz d'electricitat. Se pòt utilizar subretot la pression de l'aiga, tipe Francis ; la velocitat de l'aiga tipe Pelton ; o encara un grand debit (tipe gropa Bulbe o Kaplan).
Aeronautica
La turbina de gas es amb lo compressor e la cambra de combustion un dels elements constitutius dels motors de reaccion (vejatz turboreactor). Suls elicoptèrs convencionals, la poténcia fornida per la turbina servís a entraïnar lo rotor principal e lo rotor anticoble e mai los esquipaments fornissent la pression idraulica e pneumatica e la tension electrica.
Vasudeva Ièr
Vasudeva Ièr (en bactrian: βαζοδηο, βαζδηο bazodēo, bazdēo) foguèt un emperaire koshan que regnèt de 190 a 230. Succediguèt a Huvishka.
Chantal Mouffe
Chantal Mouffe (Charleroi, 1943) es una filosòfa e politològa belga. Es la veuse d’Ernesto Laclau.
Pierrepont-sur-l'Arentèle
Pierrepont-sur-l'Arentèle es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Geografia
Çò Arentèle #Qu'adaiga la municipalitat nais al pè del Avison a Bruyères.
L'Arentèle qui arrose la commune naît au pied de l'Avison à Bruyères.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Al, sant Dié en remontant los marges del Arentèle i a fach estapa e a començat lo bastiment d'un monastèri. Los abitants del pòble, malcontentes de l'arribada de nòus ocupants, l'an caçada. Prosseguirà Alavetz la siá rota mai luènh cap a l'èst e fondarà la vila de Sant-Dié-de detlos-Vòges.
Au, saint Dié remontant les rives de l'Arentèle y a fait étape et a commencé la construction d'un monastère. Les habitants du village, mécontents de l'arrivée de nouveaux occupants, l'ont chassé. Il poursuivra alors sa route plus loin vers l'est et fondera la ville de Saint-Dié-des-Vosges.
Cuçac (Nauta Vinhana)
Sos abitants s'apelan los Cuçacs.
Geografia
miniatura|gaucha|Situacion de Cussac en Nauta Vinhana
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Per tots los Cussacs, Dauzat laissa a chausir entre un nom latin d'òme Cūcius e Cussius, mas los autres toponimistas o lingüistas son per de noms en -ti- o en -tti- : Xavier Delamarre chausís lo nom gallés d'òme Cūtios, los Féniés Cuttius jos Cutius (dins un estil que fai supausar l'influéncia de Negre) e, per Cuçac (Gironda), Bénédicte Boyrie-Fénié òpta fèrmament per Cutius. Çò que dona mai de pes a l'ipotèsi d'un nom gallés es la localizacion daus Cuçacs dins las regions de fòrt substrat celtic : departaments de Cantal, Dordonha, Gironda, Naut Léger, Nauta Vinhana, pueis de Cucet (Alèir), atestat in Cuciaco en 886, La Baraque de Cuçan en Avairon, e l'abséncia aparenta de tot nom aparentat mai au sud, o de tot *Cuçà en Catalonha. Lo sufixe es -acum,, , latinizacion dau sufixe gallés -āco(n). Cuçac èra donc probablament una anciana granda propietat antica que aviá per mèstre Cūtios/Cūtius/Cuttius (noms d'origina gallesa), Cūcius o Cussius (noms latins). La question del nom es pas reglada : *Cūtiacon donariá regularament *Cusac e pas Cuçac.
Amusquillo
Amusquillo es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Riverie
Riverie  en arpitan (Riverie en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region de Ròse-Aups.
Lentilhac del Causse
Lentilhac del Causse (Lentillac-du-Causse en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Riverie
Geografia
Riverie Fa partida Monts del Lionès situats sus la bordure orientala del Massís central. Lo vilatge ocupa una posicion estrategica en dominant lo Scenari lionès cara a la Vallée del Rhône e al Massís del Pilat.
Lentilhac del Causse
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Riverie
Geografia
Riverie fait partie  des Monts du Lyonnais situés sur la bordure orientale du Massif central. Le village occupe une position stratégique dominant le Plateau lyonnais face à la Vallée du Rhône et au Massif du Pilat.
Istòria
Fins a la Revolucion francesa, Riverie èra lo banc d 'una Baronnie #qu'a fòrça sofèrt guèrras de religion. thumb|Naut=alternativa textuelle|left|upright=2|Vista generala al començament del XX° sègle.
thumb|Naut=alternativa textuelle|left|upright=1.5|lo luòc de la Barra al començament del XX°sègle
thumb|Naut=alternativa textuelle|center|upright=1|la granda' carrièra
Jusqu’à la Révolution française, Riverie était le siège d 'une Baronnie qui a beaucoup souffert des guerres de religion. thumb|alt=alternative textuelle|left|upright=2|Vue générale au début du XX° siècle.
thumb|alt=alternative textuelle|left|upright=1.5|la place de la Barre au début du XX°siècle
thumb|alt=alternative textuelle|center|upright=1|la grand' rue
Lo Passatge de Sent Joan
Lo Passatge de Sent Joan (Pasai Donibane en basco) qu'es ua anciana comuna gascona de Guipuscoa e uei un districte de la comuna deus Passatges.
Sent Joan qu'estó aperat Pasages de Francia e qu'apartengó a Hont Arràbia dinc a 1770, quan e vadó independent devath lo nom de Pasages. Qu'ei coneishut en basco com Pasai Donibane. Qu'estó fusionat dab Lo Passatge de Sent Pèir devath lo nom espanhòu de Pasages de 1805 a 1809 e de 1813 a 1868. Qu'estó ua comuna independenta de 1868 a 1891. Après, que vadó lo caplòc de la comuna deus Passatges (Pasajes dab ua "j" en espanhòu).
Basian
Basian (Bazian en francés) qu'ei ua comuna gascoa d'Occitània situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Toponimia
Segon Dauzat, Basian que veng deu nom latin d'òme Basius, dab lo sufixe -anum. Mes, segon Delamarre, Badios qu'es tanben un nom celtic e lo resultat qu'es identic. Negre qu'aima mei un nom « romanic » d'òme, Badianus, inferit de Badius, emplegat sol. Henri Polge qu'explica dens ua bona partida deu Gers, a l'excepcion de l'èst (diocèsis de Leitora e de Lombers), en mei de -n- intervocalica, n palatala (-nh- s'amudeish sovent dens los documents entre lo sègle XI e lo sègle XIII en gardar solament un -i-, puish torna paréisher eventualament (mei dens los toponimes en -ac que dens los en -an) a la fin de l'Edat Mejana. Basian que seré donc un ancian Basinhan. Henri Polge horneish pas las fòrmas ancianas a pròva de la soa teoria.
Guilhèm Adèr
thumb|Lo Catonet, edicion de [[1628.]] Guilhèm Adèr (Gimont ?, 1567 ? - Gimont1638) qu'èra un mètge e un escrivan gascon d'expression occitana deu sègle XVIIau, originari de Gimont,. Qu'ei autor, enter autas causas, d'un poème eroïc en aunor deu Noste Enric (Lo gentilòme gascon) e d'ua òbra medicau en latin tractant de la pèsta e de çurgeria en francés.
Vita
Que's sap chic de causas suber las purmèras annadas d'aqueste mètge gimontés. Que's sap au contra qu'estudiè la medecina a Tolosa on ho membre (au mens a partir de 1587) de la con·hrairia deus Penitents Blaus.
Villiers-Saint-Georges
Villiers-Saint-Georges es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Guilhèm Adèr
Vita
Que serví com mètge dens l'armada de Juèsa (de Joyeuse, en francés).
Villiers-Saint-Georges
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Guilhèm Adèr
Vita
En 1603, qu'avó ua mainada vaduda a Gimont dab la soa molhèr Magdalena de Lux. Un hilh, batejat Pèir, que seguí en 1608.
Que's morí a Gimont lo 23 de junh de 1638 mentavut com "doctor en medecina e mètge de la vila de Gimont".
Lo Catonet Gascon
Qu'ei ua colleccion de cent maximas alexandrianas en gascon. Ader qu'obreish lo son libe dab l' ex-libris seguent :
Si non soi a ta guisa / E si non parli com tu vòs, / Hè'm com te volha la camisa, / Mes lèisha'm lo mesòth dens l'òs.
''Lo Catonet, Monsénher, après aver corrut la Grècia dab los sèt sages, l'Italia dab Caton lo vielh, l'Aspenha (sic) dab Berin, la França dab Pibrac, se'n va per la Gasconha, a la vòsta favor. E com aqueris l'avèn vestit a la mòda deu lor país, ara jo l'èi botat a la sisa deu nòste.''
Enter las maximas, que podem mentàver:
I. Si vòs saber quauque petit passatge
Per víver au mond sens tara, san e net,
Escota, Amic, lo petit Catonet
On pòdes hèr lo ton aprendissatge.
II. Per anar donc caplevat e sens crenta,
Bremba't de Diu, e de sons mandaments,
Ondra lo pair, la mair e totas gents,
Non haças tòrt a persona viventa.
Arroyo de la Encomienda
Arroyo de la Encomienda es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Guilhèm Adèr
Lo Catonet Gascon
V. Apren totjorn coma cau que tu viscas,
Que, quan sia vielh, lo ton que serà nau,
Non i aurà lòc que tenn'arregausiscas.
Hemna que vòu tant de jòias portar,
Si sons moien n'ac pòden suportar,
O se hè mau o ben pòrta las bragas.
XXVIII. Non haças mau d'aquesta o d'auta sòrta,
Pensant qu'après degun n'ac saberà :
Tu non poirés tant lo huec caperar
Qu'a la perfin la humada no'n sòrta.
LXIV. Endura tot, qué que't digan o haçan,
Que, com òm ditz, qui sofric e viscoc
Dab lo temps vic çò que véser voloc :
Lo temps e gents, tots amassas passan.
Lo Gentilòme Gascon
Lo títol sancèr de l'òbra qu'ei :
''Lo Gentilòme gascon, e los hèits de Guèrra deu gran e poderós Enric, Rei de França e de Navarra. Vodat a Monsenhor lo duc d'Espernon. Per Guilhèm Ader Gascon.''
En aquera biografia epica d'Enric de Navarra, que podem citar lo capítol « L'esgrima » deu purmèr libe qui'ns conda l'educacion deu protagonista :
En aquò de prumèr nòstre capdèth s'endreça.
E per aver com cau d'un cavalièr l'adreça,
Com aquiu dab los pès, ara ací dab las mans,
Apren, espadassin, lo jòc deu cotelàs :
Per aquò dab florets o d'espasa soleta,
Cap et cap vigorós d'un aute s'acoleta.
E quauque còp suu nas an d'estauviar la harda.
Aquiu de pantaishar, de bohar non i a fin.
Eths hèn l'arresolut, contrahèn lo mutin.
Quan s'endravan los pès an de gitar per tèrra,
Crotzan armas e braç, on lavetz qui mes vau
Deu gipon de son òme hè gaina au punhau.
Mei luenh, dens lo libe dusau, que podem léger lo capítol « Perpaus de Gascon » :
Anem, coma davant, fanfarra la trompeta !
Non leishem deu guarrèr la campanha soleta,
Ditz lo brave lavetz, huratem lo país,
Netegem de lairons passatges e camins.
Haçam parlar de nos, anem, braves gendarmas,
Haça, valent e just, la tropa deu Gascon
Que sia tornat com cau a cadun lo son,
Que posca lo pagés acoeitivar sa tèrra,
traficar lo marchand en despieit de la guèrra.
L'òbra d'Adèr, sus 2690 alexandrins, que desplega atau un ample lexic. L'escrivan e critic occitan Pèir Bec que he atau un estudi suu merro lexic musicau deu tèxte. Peu parla-occitan de uei lo dia, l'endom d'aqueth tèxte que pòt servir d'exemple lexicau e estilistic d'un gascon classic e enqüèra d'un registre mei haut e mei sancèr : la lenga de 1610, ua lenga reiau, pas enqüèra vaduda lenga burlesca. Fausta Garavini, dens la soa òbra critica en italian que soslinha « qu'èm davant la mei clara manifestacion deu barròc occitan, en aquera fanfarra verbau qui procedeish per acumulacion asindetica deus tèrmes e que parla d'ua « agitacion lingüistica » (47).
Pie-d'Orezza
U Ped' Orezza en còrs (Pie-d'Orezza en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Geografia
Situada en mai de 600 mètres d'altitud, la municipalitat de Pío-de Orezza s'estend egalament sul masatge caseriu de Campodonico. Aquel darrièr, situat a 900 mètres d'altitud, es la mai anautita bourgade de la contrée. Enganchat a un replat de la falaise, las qualques unas ostals dominan un ravin teatre. Celèbre per la siá vista panoramique excepcionala sus la vallée de Orezza e ponch d'adesion de nombre de randonneurs. Campodonico Es tanben lo ponch de sortida del sentier en permetent lo ascension del mont San Petrone, Naut 1767 m.
La pichona glèisa a pas ranquejar, mas quatre biga sostenon un parelh de campanas #que la lo sieu aigrelet se étent dins tot lo país bas.
Mercés a l'altitud mièja elevada de lo sieu territòri, Pío-de Orezza n'es una municipalitat rica n'aiga. La siá riquesa en pèiras de bastiment ludut permet d'aculhir sus lo sieu territòri una importanta carrièra de pèiras.
Cossí totas las municipalitats còrsas de l'interiora, Pío-de Orezza connait un procès de desertització #que sembla totun alentir-se notablament dempuèi un deceni.
Située à plus de 600 mètres d'altitude, la commune de Pie-d'Orezza s'étend également sur le hameau de Campodonico. Ce dernier, situé à 900 mètres d'altitude, est la plus haute bourgade de la contrée. Accroché à un replat de la falaise, les quelques maisons dominent un ravin théâtre. Célèbre pour sa vue panoramique exceptionnelle sur la vallée d'Orezza et point de ralliement de nombre de randonneurs. Campodonico est aussi le point de départ du sentier permettant l'ascension du mont San Petrone, Alt 1767 m.
La petite église n'a pas de clocher, mais quatre poutre soutiennent une paire de cloches dont le son aigrelet s'étent dans tout le pays bas.
Grâce à l'altitude moyenne élevée de son territoire, Pie-d'Orezza est une commune riche en eau. Sa richesse en pierres de construction lui permet d'accueillir sur son territoire une importante carrière de pierres.
Comme toutes les communes corses de l'intérieur, Pie-d'Orezza connait un processus de désertification qui semble néanmoins se ralentir notablement depuis une décennie.
Istòria
L'istòria de la comunitat de Pío-de Orezza, remonta luènh en lo temps. Amb Ptolémée, s'apren que sus lo territòri de l'actual Castagniccia, vivián doas tribus. Los Macrini, en Casinca e en Ampugnani, e los Opine, mai lèu en lo Orezza, lo Bozio e lo Alesani, e aiçò 3 sègles AV J.C.
Descobèrta de luòc pré-istoric sul territòri de la municipalitat, del temps qu'en los "Pieve" vesinas de Rostino e Valle Rustie an #èsser de descobèrtas estatuas menhirs, de las inscripcions e dels luòcs fortificats.
Del periòde Romaine pauc d'informacion son arribats fins a nosautras. La tradicion orala ditz que las romains aurián apreciat l'aiga ferrugineuse, abondiua en la region.
En 1299 los senhors de Orezza, Opizzo, Alberto, Ugo, Manente, e Ansaldo, prestan serment de fidélité a Gènoa, dins lo castèl de Aleria. A la fin de la, las Cortinchi an remplaçat per las Obertinghi, descendents de Oberto, fils d'Alberto Rufo. Los régistres de las talhas d'aquelas epòcas revèlan que cinc comunitats ocupavan lo territòri actual de la municipalitat, las comunitats de Pío de orezza, campodonico, Poggiale, Zilevra, e Pozzolo. Aqueles 3 darrièrs toponymes figuran totjorn coma luòcs diches sul cadastre de la comuna. Los abitants son principalament bergers e dels vendeires ambulants, #que se forneixen sul continent italian, e radien sus tota la corse.
L'histoire de la communauté de Pie-d'Orezza, remonte loin dans le temps. Avec Ptolémée, on apprend que sur le territoire de l'actuelle Castagniccia, vivaient deux tribus. Les Macrini, en Casinca et en Ampugnani, et les Opini, plutôt dans l'Orezza, le Bozio et l'Alesani, et ceci 3 siècles AV J.C.
Faisant partie de l'antique pieve d'Orezza elle regroupait sur le territoire actuel de la commune, plusieurs communautés, vivant dans un habitat dispersés.
Pas de découverte de site pré-historique sur le territoire de la commune, alors que dans les "Pieve" voisines de Rostino et Valle Rustie ont été découvertes des statues menhirs, des inscriptions et des sites fortifiés.
De la période Romaine peu de renseignement sont parvenus jusqu'à nous. La tradition orale nous dit que les romains auraient apprécié l'eau ferrugineuse, abondante dans la région.
Au moyen age, ce territoire appartenait au domaine "Cortinco". la région fait son apparition dans les documents de l'époque.
Entre l'an 1000 et l'an 1300 environ la région est le fief des Cortinchi, descendants de Guiglielmo de Cortone, en Toscane, eux-même marquis de Massa. Guiglielmo s'implanta en Corse grace à son oncle, évêque d'Aleria. On l'appela Cortinco et ses descendants les Cortinchi.
En 1299 les seigneurs d'Orezza, Opizzo, Alberto, Ugo, Manente, et Ansaldo, prêtent serment de fidélité à Gênes, dans le château d'Aleria. À la fin du, les Cortinchi sont remplacés par les Obertinghi, descendants d'Oberto, fils de Alberto Rufo. Les régistres des tailles de ces époques nous révèlent que cinq communautés occupaient le territoire actuel de la commune, les communautés de Pie d'orezza, campodonico, Poggiale, Zilevra, et Pozzolo. Ces 3 derniers toponymes figurent toujours comme lieux dits sur le cadastre de la commune. Les habitants sont principalement des bergers et des marchands ambulants, qui s'approvisionnent sur le continent italien, et rayonnent sur toute la corse.
Ataquines
Ataquines es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Braç Sant Jòrdi
Lo Braç Sant Jòrdi (tèrme venent de l'occitan medieval) es un braç de mar que separa Asia e Euròpa e que religa la mar Negra al nòrd e la mar Mediterranèa al sud (amb son annèxe de la mar Egèa). Se tròba uèi en Turquia. Compren tres partidas:
La question del Braç Sant Jòrdi e de son mestritge es estada un tèma important en politica internacionala e en geopolitica, dempuèi l'Edat Antica fins a uèi.
Saint-Michel-le-Cloucq
Saint-Michel-le-Cloucq es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Vendea e la region daus País de Leire.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Claix
Claix es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Kanishka II
Kanishka II (en bactrian: κανηþκο Kanēško) foguèt un emperaire koshan que regnèt de 230 a 245. Succediguèt a Vasudeva Ièr.
Claix
Comunas limitròfas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Besmé
Besmé es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Geografia
Besme Se situa en lo nòrd oèst del aisne. Al nòrd del poblatz direccion Manicamp, Al sud direccion Blerancourt, a L'oèst direccion Bourguignon-jos-Coucy de contunh cap a l'èst lo-Bòsc Sant-Paul-a los-Bòsques.
Besme se situe dans le nord ouest de l'aisne. Au nord du village direction Manicamp, au sud direction Blerancourt, a L'ouest direction Bourguignon-sous-Coucy puis vers l'est Saint-Paul-aux-Bois.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Blavòsi
Blavòsi (Blavozy en francés) z-es una comuna velaiesa situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Bertolt Brecht
Bertolt Brecht (nascut Eugen Berthold Friedrich Brecht en 1898, mòrt en 1956) foguèt un poèta e autor de pèças de teatre alemand, d'ideologia comunista.
Òbras (cronologia)
thumb|right|Bertolt Brecht
Títols en alemand
Viéville
Viéville es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Rogala
Rogala (Rogalle en francés) qu'es ua anciana comuna gascona de Coserans, situada dens lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Rogala qu'es ara dens Soèish e Rogala. Lo son n° INSEE qu'èra 09248.
Istòria
Rogala qu'èra deu canton d'Ost tanlèu la Revolucion.
La comuna de Rogala qu'estó incorporada a Soèish e Rogala lo 1èr de gèr 1973 en tant que comuna associada. Lo 1èr de gèr 2015, la fusion-associacion que's mudè en fusion simpla.
Araona
L’araona (o cavina) es una lenga amerindiana de la familha tacanana parlada en Bolívia au sen dau pòble araona. A un estatut de lenga oficiala mai es menaçada de disparicion en causa dau nombre feble de locutors, 81 en 2002. Pasmens, la quasi totalitat dau pòble araona, 90 personas en 2002, parlavan la lenga dins la vida vidanta. De mai, existís un diccionari d'araona.
Gabriela Michetti
thumb|200px|Gabriela MichettiMaria Gabriela Michetti (Laprida, Argentina, 28 de mai de 1965) ei ua hemna politica argentina. Lo 10 de decémer de 2015 ei vasuda vicepresidenta.
Après un accident d'autò en 1994, ei dens una cadièra d'arròdas.
Ostau deus Invalids
200px|thumb|Catedrala de l'Ostau deus Invalids vinheta L'Ostau deus Invalids (var. Ostal/Ostau dels/deis/dei/daus Invalids) (en francés l'Hôtel des Invalides) qu'ei un monument parisenc comandat peu rei Loís XIV per ordonança deu 24 de heurèr de 1670 entà acesar los sordats invalids de guèrra. Uei qu'ei un Musèu de l'Armada e ua necropòli on repausa lo còs de l'emperaire Napoleon Bonaparte.
Raddon-et-Chapendu
Raddon-et-Chapendu es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Geografia
Raddon-E-Chapendu es una pichona bourgade d'Anautita-Saône situada sul Raddon, Al pè dels Vòges, entre Luxeuil-los-Bains e Faucogney, en una vallée verdoyante cernée per las prémices d'una montanha plantada de conifères e de feuillus. Los sieus abitants se trucan los radonnais e los radonnaises.
Raddon-et-Chapendu est une petite bourgade de Haute-Saône située sur le Raddon, au pied des Vosges, entre Luxeuil-les-Bains et Faucogney, dans une vallée verdoyante cernée par les prémices d'une montagne plantées de conifères et de feuillus. Ses habitants s'appellent les radonnais et les radonnaises.
Bahabón
Bahabón es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Raddon-et-Chapendu
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Una tradicion pas confirmada indique l'existéncia sus luòc d'un ancian camp romain. Al luòc dich de la citadelle en la plana activa a Amage. thumb|left|Dintrada del masatge caseriu de Chapendu l'an 1258, lo vilatge se trucava Randon ; es en 1510 #que pren definitivament lo nom de Raddon. Chapendu Es un caseriu #que lo étymologie n'es incerta (benlèu una déformation dialectale de camps pentus). Segon una autra version, lo nom fariá referéncia als fraires #que suspenien los sieus chapes en lo moment de los sieus trabalhs als camps ; una autra suggerís encara que, per conjurer lo dolent astre, los abitants d'aquel caseriu penjavan de gats sus la pòrta de la siá abitacion. Una autra version pas encara abordada, "Radon" es un discipol de Walbert (St Valbert), Raddon e chapendu en se situant a ieu camin de 2 luòcs istorics de St Colomban e de St Valbert: Luxeuil e Annegray, lo nom d'aquel vilatge poiriá provenir d'aquel discipol, aquela situacion pòt pas pas èsser escartada.
Lo pòble fins a fasiá partida del bailliage de Luxeuil e de contunh #far partida de la tèrra de Faucogney ; los abitants #èsser affranchis l'an 1424.
A, de nombrosas espleitacions animavan la comuna : de molins a òli, carrièras de grès (#que #permetre lo bastiment de la glèisa) e de rusca, papeterie e tissage ,.
En 1870, semblariá que lo general de division Bourbaki siatz passada pel pòble amb la siá armada en déroute, continuament a las batalhas de Mètz, Villersexel e Belfòrt.
Une tradition non confirmée indique l'existence sur place d'un ancien camp romain. au lieu dit de la citadelle dans la plaine allant à Amage. thumb|left|Entrée du hameau de Chapendu En 1258, le village s’appelait Randon ; c’est en 1510 qu’il prend définitivement le nom de Raddon. Chapendu est un hameau dont l'étymologie est incertaine (peut-être une déformation dialectale de champs pentus). Selon une autre version, le nom ferait référence aux moines qui suspendaient leurs chapes lors de leurs travaux aux champs ; une autre encore suggère que, pour conjurer le mauvais sort, les habitants de ce hameau pendaient des chats sur la porte de leur habitation. Une autre version pas encore abordée, "Radon" est un disciple de Walbert (St Valbert), Raddon et chapendu se situant à mi chemin de 2 lieux historiques de St Colomban et de St Valbert: Luxeuil et Annegray, le nom de ce village pourrait provenir de ce disciple, cette situation ne peut pas être écartée.
Le village jusqu'au faisait partie du bailliage de Luxeuil et ensuite fit partie de la terre de Faucogney ; les habitants furent affranchis en 1424.
Au, de nombreuses exploitations animaient la commune : moulins à huile, carrières de grès (qui permit la construction de l'église) et de lave, papeterie et tissage ,.
En 1870, il semblerait que le général de division Bourbaki soit passée par le village avec son armée en déroute, suite aux batailles de Metz, Villersexel et Belfort.
Obermodern-Zutzendorf
Obermodern-Zutzendorf en alemannisch (Obermodern-Zutzendorf en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Baure
Lo baure es una lenga arawak de Bolívia. En despiech d'un estatut de lenga oficiala, es fòrça menaçada de disparicion en causa dau nombre feble de locutors (aperaquí 70 en 2012) e de l'abandon de sa lenga per la màger part dau pòble baure.
Palais deu Luxemborg
Lo Palais deu Luxemborg (var. del / dau / dal Luxemborg) situat a París dens lo Jardin deu Luxemborg qu'ei uei lo dia la sede deu Senat de la Republica Francesa.
Lo son nom vien de l'ostau bastit au sègle XIV peu duc deu Luxemborg qui ho crompat en 1612 per la reina mair Maria de Medici, grana mecènas d'art, qui comandè en 1615 la bastida deu palais a l'arquitècte Salomon de Brosse dab ua ala dreta per la reina mair e ua ala esquèrra peu son hilh Loís XIII e tableus comandats a Rubens.
La mauescaduda deu dia deus enganats qu'obliguè la regina a abandonar lo palais.
La Revolucion Francesa qu'en he un ben nacionau e que vadó preson durant la Terror. Arron, que ho ocupat peu Directòri abans de vàder definitivament sede deu Senat desempuish lo Purmèr Empèri.
Barcial de la Loma
Barcial de la Loma es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Saint-Méloir-des-Bois
Sant-Melar en breton ( Saint-Méloir-des-Bois en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Istòria
La parròquia de Sant-Méloir, enclavée en lo évêché de Sant-Malo fasiá partida del doyenné de Bobital en levant del évêché de Dòl e èra jol vocable de sant Méloir.
La paroisse de Saint-Méloir, enclavée dans l'Sant-Maloù faisait partie du doyenné de Bobital relevant de l'évêché de Dol et était sous le vocable de saint Méloir.
Insureccion de Varsòvia
L'insureccion de Varsòvia se debanèt dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala dau 1 d'aost au 2 d'octòbre de 1944. Opausèt la resisténcia interiora polonesa (principalament l'Armia Krajowa) que prenguèt lo contraròtle d'una partida de la capitala polonesa ai fòrças alemandas cargadas de reprimir l'insureccion. Organizada a la lèsta e sensa sostèn sovietic, la revòuta mau capitèt e foguèt finalament anientada maugrat una resisténcia acarnada. Après la fin dei combats, Hitler ordonèt la destruccion de la ciutat en represalhas.
L'insureccion foguèt un desastre per la resisténcia polonesa non comunista que perdiguèt au mens 31,000 òmes (10,000 tuats, 6,000 dispareguts e 15,000 presoniers). Entre 150,000 e 200,000 civius foguèron tanben tuats. En particular, entre 40,000 e 100,000 civius e presoniers foguèron executats pendent lo Chaple de Wola (5-8 d'aost de 1944). De mai, aperaquí 700,000 abitants foguèron expulsats de la vila après la batalha. Enfin, 5,000 soudats de l'armada polonesa integrada au sen de l'Armada Roja foguèron pereu perduts dins la revirada d'una ataca destinada a rompre lo sètge de la vila. De son caire, l'armada alemanda perdiguèt entre 23,000 e 25,000 òmes (7,000-9,000 tuats, 7,000 dispareguts e 9,000 bleçats).
Renània del Nòrd-Vestfàlia
Renània del Nòrd-Vestfàlia (en alemand: Nordrhein-Westfalen) es un land (estat) d'Alemanha situat a l'oèst del país. Es lo Land alemand pus poblat e del pes economic pus enauçat, per part gràcia a la Ruhr. Ren del Nòrd-Vestfàlia abriga mai de 23 % de la populacion alemanda (18 milions) e contribuís per aperaquí 22 % del produch interior brut d'Alemanha. Son pes economic despassa largament las frontièras d'Alemanha, se plaça al cap de las regions de l'Union Europèa en essent primièra en matèria de PIB a PPC. Sa superfícia es de. La capitala es Düsseldorf e la pus granda vila Colonha.
Laprida
Istòria
Foguèt fondada en 1889.
Personalitats ligadas a la comuna
La vicepresidenta Gabriela Michetti li es nascuda.
Abartzuza
Abartzuza es una comuna de la Comunautat Forala de Navarra al nòrd d'Espanha.
Dar el Coti
La republica de Dar el Coti (République de Dar el Kuti, en francés) o Republica de Logone es un estat secessionista proclamat dins lo nòrd-èst de la Republica Centrafricana en decembre de 2015.
Vasishka
Vasishka (en bactrian: βαζηþκο bazēško) foguèt un emperaire koshan que regnèt de 245 a 260. Succediguèt a Kanishka II.
Raimon
Biografia
Jove trabalhèt un parelh d'annadas per la ràdio de sa vila, e i descobrís lo mond del disc amb de cantaires tan variats coma la francesa Juliette Gréco, los Platters o l'andalós Juanito Valderrama.
En 1962, Raimon faguèt sa primièra representacion publica, del temps que se donavan de prèmis literaris. Pauc de temps aprèp, en acabar una amassada a Castelló, ont participavan Els Setze Jutges, cantèt per eles dins una tavèrna. Josep Maria Espinàs ne demorèt gòrjabadat e lo convidèt a far un espectacle a Barcelona, al Fòrum Vergés. La capitada foguèt immediata. Raimon suspreniá per la forma e tanben lo contengut de sas cançons. Pel crit, per l'existencialisme rebèl que s'escapava de sos tèxtes. S'alunhava del biais de far "a la francesa" dels Setze Jutges e porgissiá una vision del mond que proveniá pas de la borgesiá barcelonesa d'ont sortissián Josep Maria Espinàs, Delfí Abella, Enric Barbat e los autres, mas de les classas obrièras valencianas. Plan lèu, en 1963, apareguèt, publicat per Edigsa, son disc primièr que teniá Al vent, Som, La pedra e A colps. Aqueste disc venguèt lèu lèu una capitada inesperada de vendas.
Un brin mai tard, espelís lo segond disc de Raimon, amb lo títol se'n va anar e tres autres tèmas: l'existencialista Disset anys, Cançó del capvespre (la primera mesa en musica que Raimon faguèt d'un poèma de Salvador Espriu) e Ahir, lèu coneguda per son sostítol: Diguem no, que pendent maitas annadas deurà èsser cantada amb de leugièras modificacions del tèxt original: "Hem vist tancats a la presó homes plens de raó" venguèt "Hem vist que han fet callar molts homes plens de raó". Raimon mai tard confessèt que volguèt metre amassa Se’n va anar e Diguem no que, se lo disc èra proibit, caldriá fòrabandir las doas a l'encòp.
En 1964 apareguèt un tresen disc, que ne cal remarcar las cançons D'un temps d'un país e Cançó de les mans. Aquela meteissa annada sortiguèt a lum un primièr disc, enregistrat en dirècte, amb un public menut. Contén de versions de la part màger de de las cançons publicadas anteriorament: Al vent, Som, La pedra, A colps, Perduts, Disset anys, Cançó de les mans, Diguem no, D'un temps, d'un país, La nit e dos títols novèls Si em mor e Cantarem la vida. Curiosament, la censura obliguèt a apondre a aqueste títol -ont se pòt ausir: "Cantarem la vida d’un poble que no vol morir"- un còr que repetís "Israel, Israel", e, cas que los qu'escotan poguèssen pensar que Raimon se referissiá a un país mai pròche.
En 1965 Raimon cantèt per primièr còp a Barcelona sens la companhiá d'Els Setze Jutges o d'autres cantaires: son primièr recital en solitari se faguèt a l'Aliança del Poble Nou. Aquel meteis an comencèron sas activitats internacionalas: es demandat per l'Universitat bèlga de Lovaina. Publiquèt puèi un disc amb quatre cançons d'amor dedicadas a aquela que vendriá l'annada seguenta sa femna. Los títols son En tu estime el món, Treballaré el teu cos, Si un dia vols e No sé com.
L'annada seguenta se debanèt son recital istoric a l'aire liure a l'Institut Químic de Sarrià, lo primièr acte vertadièrament massiu de la Cançon catalana, e faguèt sos primièrs espectacles a París (a la Mutualité e l'Olympia) e en Alemanha. Apareis, amb una cobèrta de Joan Miró, l'album Cançons de la roda del temps, que i botèt entièra en musica la seccion centrala del libre de Salvador Espriu El caminant i el mur, dotze poèmas que traçan lo cicle solar e a l'encòp lo cicle vital de l'òme, als quals Raimon apond coma clausura un tèma de caracter mai civic que non pas metafisic, Inici de càntic en el temple, que coneisserà una brava capitada gràcias mai que mai a sa fin contundenta: "Ens mantindrem fidels per sempre més al servei d'aquest poble".
En França sortiguèt un album enregistrat en dirècte lo 7 de junh a l'Olympia, que se ganhèt l'annada seguenta lo prèmi Francis Carco al melhor cantaire estrangièr, decernit per l'Académie du Disque Français. I trobam fòrça tèmas ja coneguts, amb una version pas censurada de Diguem no e d'autres d'inedits a l'Estat espanhòl: lo tèma sus l'emigracion Cançó del que es queda, No em mou al crit, una reivindicacion de la Cançon coma aisina de pensada e de combat, e Cançó de la mare.
En 1967 faguèt al Teatre Romea çò que seriá la primièra tièra de recitals d'un cantaire en catalan. Tanben cantèt a Cuba, Suïssa e d'autres païses. Aprèp un concèrt al Palau de la Música Catalana celebrat lo 28 de genièr, apareguèt l'àlbum en dirècte Raimon al Palau, amb dotze cançons, cap d'elas inedita discograficament. L'aspècte mai remirable de l'àlbum es aquel ambient plan intens que respira l'enregistrament: Raimon i èra mai qu'un cantaire, venguèt lo portavotz d'inquietuds socialas e politicas partetjadas per un public cada còp mai important. Aquela meteissa annada sortiguèt un darrièr disc, que s'i pòt remarcar Petita cançó de la teva mort, de Salvador Espriu, consacrada a Bartomeu Rosselló-Pòrcel, e un classic novèl: País Basc, ont l’expression "Gora Euskadi" deguèt èsser remplaçada per "Gora gora".
En 1968 publiquèt lo primièr disc amb l'ostal d'edicion Discophon, amb lo poèma d'Espriu Indesinenter. Aquela meteissa annada faguèt dos recitals istorics mai: lo primièr dins l'ara desaparegut Price, dins un festival en favor del movement obrièr e l'autre a la Facultat de Sciéncias Economicas de Madrid. A partir d'aqueste darrièr concèrt, escriguèt la cançon Divuit de maig a la Villa. Cantèt tanben per Mexic, Alemanha, Suïssa e Cuba.
Un annada mai tard, anèt tornarmai a l'Olympia de París: n'espeliguèt un novèl disc publicat sonque en França, amb de tèmas inedits dins l'Estat espanhòl, coma Contra la por.
Aprèp un novèl títol, que teniá sa primièra e inoblidabla mesa en musica d'Ausiàs March, Veles e vents, en 1970 sortiguèt lo disc Per destruir aquell qui l'ha desert, arranjat per Lleó Borrell e amb una cobèrta d'Antoni Tàpies. La primièra cara, consacrada entièrament a de mesas en musica de poètas catalans del sègle XV, compren lo poèma Desert d'amics -lo títol original, Presoner, foguèt tombat per la censura- de Jordi de Sant Jordi, un fragment del Llibre dels bons amonestaments, d'Anselm Turmeda, titulat Elogi deIs diners, e quatre poèmas d'Ausiàs March: Veles e vents, Així com cell, Quins tan segurs consells e Si com lo taur. Dins la segonda cara, a mai de la cançon Indesinenter sortida d'un poèma d'Espriu, se pòdon trobar cinc tèmas amb tèxt del quite Raimon: Societat de consum -una de sas escassas cançons claufida d'ironia-, Quan creus que ja s'acaba, De nit a casa, T'ho devia e Sobre la pau.
En 1971 sortiguèt un autre disc que ten 13 de març, cançó dels creients-cançon compausada a partir d'un autre recital particularament emotiu- e la cançon d'amor Quan te'n vas. Aquela meteissa annada apareguèron de disques sieus en França, als Estats Units e Uruguai e partiguèt en concèrt a Uruguai, Chile e Argentina.
Gray
Gray es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de Borgonha Franca Comtat.
Raimon
Biografia
Pendent un parelh d'annadas, Raimon publiquèt d'autres disques a l'estrangièr e realizèt de centenats de recitals multitudinaris.
Gray
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Raimon
Biografia
En 1973 publiquèt lo libre Poemes i cançons, amb un prològ de Manuel Sacristán.
Gray
Istòria
vignette|gauche|La Saône et le moulin en 1836 vignette|gauche|La ville fut desservie par une compagnie de [[chemin de fer secondaire à voie métrique, les Chemins de fer vicinaux de Haute-Saône, dont on voit une rame à vapeur sur le pont, au début du ]]
Raimon
Biografia
En 1974 sortiguèt lo disc A Víctor Jara, amb la collaboracion de musicians francesrs d'avantguarda coma Michel Portal. A son endedins teniá fòrça poèmas en musica, d'Ausiàs March (No em pren així e Lo jorn ha por), Joan Roís de Corella (Si en lo mal temps), Joan Timoneda (So qui so) e Pere Quart (Una vaca amb un vedellet en braços). Los tèxtes originals de Raimon son T'he conegut sempre igual, cançon extraordinària que parla de la clandestinitat, que foguèt escricha aprèp una trobada fortuïta amb Gregori López i Raimundo qu'èra perseguit, Molt lluny, un retorn nostalgic cap al temps de l'adolescéncia, Morir en aquesta vida, una negacion del suicidi que compta una citacion literala de Majakovskij, lo tèma sus la trentena Amb tots els petits vicis e la supèrba cançon d'amor Com un puny, escricha amb de decasillabs de cesura a la quatrena sillaba, coma o fasiá d'Ausiàs March, e amb una rima consonanta insolita en cò de Raimon. La dedicatòria a Víctor Jara, cantaire chilen assassinat quand se faguèt lo còp d'Estat de Pinochet en setembre de 1973, queda justificada amb l'inclusion d'Amanda, la version catalana de la cançon de Jara Te recuerdo, Amanda. Aquela meteissa annada espeliguèron dos àlbums de mai. L'un, en França, T'adones, amic, amb de cançons divèrsas enebidas al sud dels Pirenèus. L'autre, Campus de Bellaterra, enregistrat en dirècte pendent un recital multitudinari a l'Universitat Autonòma de Barcelona. S'i pòdon trobar de cançons divèrsas ineditas, que totas tenon un contengut civic de pes: Qui ja ho sap tot, A un amic, 18 de maig a la Villa, No em mou al crit, Quan jo vaig nàixer e lo poèma d'Espriu, dedicat a Pompeu Fabra, El meu poble i jo.
En 1975, mentre que Franco èra a agonizar, Raimon cantèt al Palau d'Esports de Montjuïc, ont estrena un de sos classics mai indiscutibles: Jo vinc d'un silenci.
L'annada seguenta, en plena efervescéncia predemocratica, cantèt al Pabalhon d'Espòrts del Real Madrid, lo primièr d'abril. Aqueste concèrt deviá èsser lo primièr de quatre recitals, pasmens los autres tres foguèron enebits. L'ambient incredible del concèrt foguèt encabit dins un àlbum doble, El recital de Madrid. L'estiu d'aquela meteissa annada, cantèt pel primièr e darrièr còp a las Sis Hores de Cançó a Canet (de Catalonha). Foguèt l'edicion mai multitudinària d'aqueste festenal, amb mai de seissanta mil personas que remplissián lo Pla d'en Sala de Canet de Mar. Pendent lo concèrt de Raimon, al moment precís que cantava Inici de càntic en el temple, una grua auborèt al costat de la scèna una enòrma bandièra catalana, e ne faguèt un dels moments mai emotius d'aquela nuèch.
A partir d'aquel moment, Raimon esmercèt fòrça esfòrces per evitar de dintrar dins lo "Musèu de la Resisténcia". A mai se durant l'annada 1977 menèt quatre concèrts al Palau d'Esports, fugiriá mai e mai los concèrts multitudinaris. Aital se neguèt a se marcar politicament dins d'actes qu'organizavan los partits politics. Comencèt a mai a far sos concèrts acompanhat d'un contrabassista, abans de portar tot un grop acompanhador -fins aquel moment Raimon de longa se fasiá sas representacions tot solet, amb sa guitarra.