cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Los sonets de Shakespeare
Tèmas
Una interpretacion es que los sonets de Shakespeare son un pastiche o una parodia de la tradicion tricentenària de sonets d'amor Petrarcan; Shakespeare conscientament capvira los ròtles conventionals dels genres atribuits pels sonets de in Petrarca per crear una descripcion mao complèxa de l'amor uman. Jòga amb lo genre dels ròtles (20), comenta los eveniments politics(124), se trufa de l'amor (128), parla obertament del desir sexual (129), parodia la deutat (130) e quitament fa referéncia a la pornografia (151). Dins una dozena de sonets al Jovent, Shakespeare tanben se referís a sa 'vegonha': "My name be buried where my body is / And live no more to shame nor me nor you." (72)
Aubrives
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Universitat Ebraïca de Jerusalèm
thumb|right|300px| ɤ L'Universitat Ebraïca de Jerusalèm (en ebrieu האוניברסיטה העברית בירושלים, prononciacion hā’Universitah hā‘Ivrith bYirūšāláyim) apelada correntament HUJI — que la majoritat dels campus se tròban a Jerusalèm — es un dels principals establiments universitaris en Israèl. Foguèt la primièra universitat josieva au Mandat Britanic de Palestina, fondada en 1918 coma una de las institucions de l'Estat d'Israèl en camin.
Es istoricament la primièra de las uèch universitats israelianas, e es internacionalament reconeguda coma una de las cent melhoras institucions academicas del mond.
Wanzi
Lo wanzi (o wandji) es una lenga banto parlada al Gabon.
Localisacion
Lo wanzi es parlat dins la region de Moanda, dins la província de Haut-Ogooué.
Georges Brassens
Georges Brassens (Seta, lo 22 d'octobre de 1921 - Sant Gèli dau Fesc, lo 29 d'octobre de 1981) foguèt un cantaire e compositor francés.
Vida
thumb|250 px|left|... thumb|300 px|right|... en [[1964... ]] thumb|300 px|right|... idem
òbras a l'entorn de l'artista e de l'òme
e ca
etc
Vejatz tanben
thumb|300 px|right|... [[En mans de Santa Repausòla... lo siu acaptador setòri ultim... d'aicí entrò l'eternitat !!!...]]
Document sonòr
50 px
Concors de saut d'obstacles
Lo concors de saut d'obstacles (CSO) es un espòrt equestre que consistís a passar una tiera d'obstacles dins un òrdre precís. Cada obstacle es fach de barras mobilas que tomban en cas de contacte ambé lo cavau ò lo cavalier. L'objectiu es d'acabar lo percors sensa tombar de barras. Divèrsei variantas existisson ambé de diferéncias entre lei tipes d'obstacles e lei sistèmas de classament (penalitats mai ò importantas en foncion dei barras tombadas, cronometratge... etc.). Fa partida dau concors complèt d'equitacion qu'es au programa dei Jòcs Olimpics.
Palma de Gandia
Palma de Gandía es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Abitibi-Téminscamingue
Abitibi-Téminscamingue es una region administrativa canadiana del Quebèc, situada a la oèst de la província a la frontièra amb Ontàrio.
Tormantos
Tormantos es una comuna de la Rioja.
Torre en Cameros
Torre en Cameros es una comuna de la Rioja.
Lo Buçon
Lo Buçon (popularament Le Buçon / Le Beçon, ancianament Aubuçon), de còps Au Buçon apres desglutinacion  segon l'IEO (Aubusson en francés), es una vila occitana de Lemosin, dins la region administrativa de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin e lo departament de Cruesa.
Tresen vila dau departament en nombre d'abitants (apres Garait e La Sostrana), es una de las vilas mai importantas de Cruesa. Foguèt sieti a l'Atge Mejan d'un vescomtat e es totjorn reputada per sas tapissariás.
Geografia
350px|left|thumb|Lo Buçon dins lo Lemosin linguistic
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Nòtas
<references group="N"/>
Palmera
Palmera es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Pep Coll
Josep Coll i Martí (Pessonada, Conca de Dalt, 16 d'octòbre de 1949), mai conegut coma Pep Coll, es un escrivan catalan. Autor polifacetic a trabalhat totes los genres literaris e tanben jornalistics (collabòra amb los jornals Segre e El Periódico e la revista Descobrir Catalunya). A mai d'escrivan, es estat professor de lenga e literatura catalana, e aital publiquèt un estudi sul catalan palharés en 1991: El parlar del Pallars.
Grand amant de la montanha, lo sieu mond vital e literari son los Pirenèus, qu'a convertit en un univèrs legendari. Una part de sa produccion es estada revirada en espanhòl e tanben en basc.
Inici
Josep Coll e Martí proven d'una familha umila e de recorses escasses. Faguèt los estudis basics d'umanitats al seminari de la Seu d'Urgèl e seguiguèt puèi sa formacion a l'Universitat de Barcelona ont se licencièt en filosofia e letras.
Experiéncia coma escrivan
Al cors d'aqueles 31 ans, a desvolopat l'ensenhament amb la profession d'escrivan, amassa, tanben, amb la de collaborador de divèrses espacis comunicatius. En totas aquelas activitats, qu'exercís de manièra abituala, l'element vernacular es la dedicacion e divulgacion de la cultura populara e l'esfòrç per la far conéisser. De manièra presenta se consacra, en còrs e arma, a l'escritura e a la recèrca de nòus viatges que recrèen de nòvas istòrias. Es president del Centre d'Estudis del Palhars, estudiós del dialècte palharés e bon coneishaire de las narracions tradicionalas del Pirenèu, fach que se recrèa e se sintetisa en lo transcors dels desparièrs genres literaris qu'a emplegat, es estat de mai premiat amb divèrses prèmis que se destaca entre el lo Prèmi de la Critica Catalana per lo sieu roman Dos taüts negres i dos de blancs. Transpòrta la passion per la montanha al relat de las siás òbras, en las convertint aital en una lectura divulgativa, autoctòna e de caractèr istoric pel lector.
Aujan e Morneda
Aujan e Morneda o Oajan ?? (Aujan-Mournède en francés) qu'ei ua comuna gascoa d'Occitània situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Chaac
Chaac (tanben sonat Chaak o Chac) es una divinitat importanta del panteon de la civilizacion maia abans l'arribada de Colomb en America Centrala. Dins la mitologia maia, Chaac èra lo dieu associat a la pluèja e als trons. Èra tanben un personatge essencial dins los rites associats a la fertilitat e a l'agricultura.
Aujan e Morneda
Geografia
Comuna de Gasconha situada rasís deu riu Sosson. vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Chaac
thumb|200px|right|Chaac
Torrecilla en Cameros
Torrecilla en Cameros es una comuna de la Rioja.
Chaac
Coma d'autres dieus maia, Chaac èra sovent percebut coma s'èra sonque un dieu, mentre que d'autres còps se pensava qu'èran quatre dieus diferents en foncion dels quatre ponches cardinals: "Chac Xib Chaac", lo Chaac roge de l'èst; "Sac Xib Chaac", lo Chaac blanc del nòrd; "Ek Xib Chaac", lo Chaac negre de l'oèst, e "Kan Xib Chaac", lo Chaac jaune del sud.
Aujan e Morneda
Aujan
Segon Dauzat, Aujan que ven probablament d'un nom latin d'òme Albius dab lo sufixe -anum. Segon las regions, Albius + sufixe que dona Albi- / Aubi- o Auj- : Albiac (Lauragués), Albiac (Carcin), Aubiac (Agenés gascon), Aubiac (Auvèrnhe), Aujac (Gard), Aujac, comuna santongesa ancianament occitana, las comunas francesas aparentadas. Negre ditz pas arren d'Aujan, mes qu'explica Aujac (Gard) e Aujac (Charanta Maritima per lo nom latin d'òme Albius dab lo sufixe -acum.
Morneda
Citat Marnede sus la mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII. Benlèu un nom en maur-n (planta ?) e sufixe -eta.
Chaac
Sovent es estat representat coma un òme vièlh amb qualques traches reptilians o anfibians, amb d'ulhals e un nas long, de lagremas que tomban de sos uèlhs (per simbolizar la pluèja) e amb una pigassa (que causava de trons). Èra associat a la granhòta.
D'autres noms existisson per se referir al Dieu de la Pluèja dins d'autras culturas d'America Centrala coma Cocijo (en cò dels Zapotècas) e Tlàloc (pels astècas).
Chamborèt
Chamborèt  (Chamboret en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de la Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Outaouais
Outaouais es una region administrativa de la província canadiana del Quebèc, situada a la riba nòrd del riu Outaouais, a la frontièra amb Ontàrio.
Chamborèt
Geografia
miniatura|gaucha|Situacion de Chamborèt en Nauta Vinhana
Organisme vivent
En biologia, un organisme ei un ensems d'atòms e molecules que forme ua estructura materiau fòrça organizada e complèxa, ena quau intervien sistèmes de comunicacion molecular, que se restaque damb eth miei ambient damb un escambi de matèria e energia d'ua forma ordenada e qu'exercís es foncions basiques dera vida que son era nutricion, relacion e era reproduccion, de tau manèra qu'es organismes actuen e foncionen per se madeishi sense pèrder eth sòn nivèu estructurau.
Orodes III
Orodes III (mòrt en 8 apC) foguèt lo rei de l'estat part de 4 apC a 8 apC. Succidiguèt a fraates V.
Quand moriguèt en 8 apC, una lucha per lo poder esclatèt entre los diferents partits de la noblesa parta. Lo partit dels fraatids volián un descendent de fraates IV sus lo tròn, sostenguts per lo clan dels surens e karins. En fàcia, Artaban II contestèt l'arribada de Vonones Ièr, abalit a Roma e envejat per August, a la demanda dels fraatids.
Palomar
El Palomar es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Marqués de Sade
250px|thumb|Sade per [[Charles Amédée Philippe van Loo|Charles van Loo]]Donat Anfós Francés, marqués de Sade (París, lo 2 de junh de 1740 - Charenton, lo 2 de deceme de 1814) que ho un filosòf e escrivan provençau de lenga francesa. La soa òbra filosofica e literària qu'explora los limits e la legitimitat de la morau dens ua estetica pornografica qui cerca tostemps anar mei luenh. Aquesta escritura qui cerca a destabilizar la morau en la debastir entà muishar las soas contradiccions tant com l'apologia literària de totas las practicas sexuaus desviantas qui poscan imaginar que valèn au marquès de passar la màger de la soa vita en preson.
Gara de Limòtges Benedictins
drecha|sens_quadre|300x300px drecha|sens_quadre|300x300px La gara de Limòtges Benedictins es la principala gara ferroviària per viatjadors de Limòtges, dins lo departament de la Nauta Vinhana.
Foguèt mesa en servici en 1856 per la Companhiá del Camin de fèrre de París a Orleans.
Es una gara de la SNCF, desservida per de trens TER Nòva Aquitània e Intercités.
Situacion ferroviària
Establida a 252 mètres d'altitud, la gara es situada al punt quilometric (PK) 401,190 de la linha dels Aubrais Orleans a Montalban Vila Bourbon. Es lo cap de la linha del Daurat a Limòtges Benedictins al PK 474,631, e l'origina dels linhas de Limòtges Benedictins a Engoleime e Limòtges Benedictins a Periguers.
Torrecilla sobre Alesanco
Torrecilla sobre Alesanco es una comuna de la Rioja.
Otmar Hasler
Otmar Hasler, òme politic n. 1953, es un èx primièr ministre de Liechtenstein. Foguèt tanben diplomata a Londres e Bèrna.
Universitat Bar-Ilan
L'Universitat Bar-Ilan (אוניברסיטת בר-אילן en ebrieu) que's tròba a Ramat Gan dens la periferia de Tel Aviv, en Israèl. Que's caracteriza peus pònts qu'estableish enter los estudis religioses e laïcs. Las formacions que son hèra divèrsas: matèrias scientificas, economia, sciéncias umanas, matematicas, informatica, literatura, judaïsme, lengas...
Thrash metal
Istorica
Au començar dels ans 80, navèths grops qu'apareishen qui hèn ua musica on se mesclan influéncias heavy metal (com Iron Maiden, Black Sabbath o Judas Priest) e punk (Exploited...). los purmèrs discs d'aqueth estil que son los de Metallica (los purmèrs), Slayer, Venom, Kreator, Megadeth etc... Quauques critics especializats que considèran que Trust estó lo purmèr grop thrash vist qu'èran a l'encòp un grop casi "punk" dab ua musica simpla e agressiva e paraulas engatjadas e un grop de hard rock dab un guitar-hero.
Musica
Lo vèrbe "to thrash" que significa "trucar" en anglés. Lo nom de l'estil que vien donc de la faiçon de jogar agressiva deus trucaires. Qu'utilizan sovent ritmes binaris hòrt simples e rapides mes pas enqüèra los "blastbeats" qui haràn los trucaires de death metal o de black metal. Quan lo ritme n'ei pas rapide qu'ei sovent hòrt marcat e binari, a còps marciau . Aqueths trucaires qu'exploraràn tanben las possibilitats de las doblas gròssas caishas e de las doblas pedalas.
Los guitarristas de thrash qu'an ua predileccion peus ritmes simples dab acòrds de puishença (o powerchords) e que'us agradan tanben los soli. Entà seguir la rapiditat de la bateria, que hèn sovent anar-tornars rapides dab lo mediator. Quauques uns qu'an un nivèu tecnic hòra deu comun e qu'aiman d'ac har vàler.
Enfin lo cant "thrash" que pòt estar cridat (véder l'article vocaus) o melodic. Dens aqueste segond cas que parlam meilèu de heavy thrash o power thrash.
Cenves
Cenves en arpitan (Cenves en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Brienne-le-Château
Brienne-le-Château es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
Situat en lo sud de la Champagne, a las confins del conca parisenc (200 km al sud-èst de París), Brienne-lo-Castèl se tròba al se del Parc natural regional del bòsc d'Orient, just al nòrd dels lacs. Lo Alba marca lo limit sud-oèst de la comuna. La vila a dominat per una butte que # a bastit sus el lo castèl #que li a donat a el lo sieu nom.
Las municipalitats limitrophes son (en lo sens de las agulhas d'un relòtge a partir del sud) : Brienne-la-Vièlha, Mathaux, Blaincourt-sus-Alba, Vallentigny, Saint-Leugièr-jos-Brienne, Maizières-lès-Brienne, Juzanvigny e Crespy-lo-Nòu.
Situé dans le sud de la Champagne, aux confins du bassin parisien (200 km au sud-est de Paris), Brienne-le-Château se trouve au sein du Parc naturel régional de la forêt d'Orient, juste au nord des lacs. L'Aube marque la limite sud-ouest de la commune. La ville est dominée par une butte sur laquelle est construit le château auquel elle a donné son nom.
Les communes limitrophes sont (dans le sens des aiguilles d'une montre à partir du sud) : Brienne-la-Vieille, Mathaux, Blaincourt-sur-Aube, Vallentigny, Saint-Léger-sous-Brienne, Maizières-lès-Brienne, Juzanvigny et Crespy-le-Neuf.
Antonio Mourelos
Antonio Mourelos (nascut lo 12 de julhet de 1959 a Lugo) es un actor, escrivan e doblaire galhèc de television.
Arquetas
Arquetas (Arquettes-en-Val en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Brienne-le-Château
Istòria
Lo luòc es probablament ja ocupat pels Gaulois e lo sieu nom sembla èsser derivat del celtique briavenna #que designa un ensems de pontons n'informi amb lo ancienneté de l'activitat portuaire de Brienne-la-Vièlha.
Antonio Mourelos
En 2006 publica la trilogia A vida por diante.
Brienne-le-Château
Istòria
Lo sieu castèl-fòrt a destruit pels Normands en 951.
Arquetas
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Brienne-le-Château
Istòria
Brienne Forma dempuèi lo un comtat, #que dona lo sieu nom a l'illustra ostal de Brienne. Cinc familhas possedisson successivament lo comtat : la familha de Brienne de contunh aquelas de Enghien, de Luxemborg, de Loménie e de Bauffremont. La familha de Loménie desvolòpa la vila entre lo e lo.
Couesmes
Couesmes es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Brienne-le-Château
Istòria
De 1779 a 1790, protegís una escor militara ont Napoleon Bonaparte es escolana 5 ans (en mai 1779 - en octòbre 1784), en avent aital un luòc important en l'istòria de la vila e meteissa de la França. En 1784, lo futur Napoleon abandona Brienne-lo-Castèl per acabar los sieus estudis al Escor militar de París.
Napoleon dòrm dins lo castèl de Brienne la pendent lo viatge #que fa a Itàlia per recebre la corona del Rei dels Lombards.
Brienne-Lo-Castèl es egalament lo luòc d'una victòria de Napoleon E suls Aliats la, pendent #lo que la vila #èsser presa e recuperacion, e destruida pel fuòc.
Lo 15 de junh 1940, un incendi estrosseja la vila la en destruissent en granda part.
Le site est probablement déjà occupé par les Gaulois et son nom semble être dérivé du celtique briavenna qui désigne un ensemble de pontons en rapport avec l'ancienneté de l'activité portuaire de Brienne-la-Vieille.
Son château-fort est détruit par les Normands en 951.
Antonio Mourelos
De 2011 a 2013, es president de l'Academia Galega do Audiovisual.
Brienne-le-Château
Istòria
Brienne forme dès le un comté, qui donne son nom à l'illustre maison de Brienne. Cinq familles possèdent successivement le comté : la famille de Brienne puis celles d'Enghien, de Luxembourg, de Loménie et de Bauffremont. La famille de Loménie développe la ville entre le et le.
De 1779 à 1790, elle abrite une école militaire où Napoléon Bonaparte est élève 5 ans (mai 1779 - octobre 1784), tenant ainsi une place importante dans l'histoire de la ville et même de la France. En 1784, le futur Napoléon quitte Brienne-le-Château pour terminer ses études à l'École militaire de Paris.
Brienne-le-Château est également le lieu d'une victoire de Napoléon I sur les Alliés le 29, pendant laquelle la ville fut prise et reprise, et détruite par le feu.
Le 15 juin 1940, un incendie ravage la ville la détruisant en grande partie.
Napoléon dort au château de Brienne le 3 pendant le voyage qu'il fait en Italie pour recevoir la couronne du Roi des Lombards.
Beverly Hills (Califòrnia)
Beverly Hills es una ciutat de l'estat american de Califòrnia. Sa populacion èra 33,784 abitants en 2000. Sa superfícia totala es 14,7 km². Divèrs actors e actrises de Hollywood i an lor residéncia.
Fang
Lo fang (o pangwe) es una lenga banto parlada al Gabon, en Republica de Còngo, al Cameron, en Guinèa Eqüatoriala e a São Tomé e Príncipe.
Dialèctes
Lo fang es partit entre sièis dialèctes: lo ntumu, l'okak, lo mekê (məkɛ), l'atsi, lo nzaman (zaman) e lo mveni (mvɛɲ).
Classificacion
Per Nurse e Philippson (2003), lo fang fa partida d'un grop yaonde-fang amb l'eton, l'ewondo, lo bebele e lo bulu.
Laval (region)
Laval es a l'encòp una region administrativa, una municipalitat regionala de comtat e una vila de la província canadiana del Quebèc. Las tres entitats administrativas partejan lo meteis territòri. Es situada sus la isla Jésus, a la periferia nòrd-oèst de Montreal, vila que n'es separada pel riu "des Prairies".
Paterna
Paterna es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Torremontalbo
Torremontalbo es una comuna de la Rioja.
Tlàloc
vinheta|240x240px|Estatua de Tlàloc defòra del Musèu Nacional d'Antropologia e Istòria de la [[Ciutat de Mexic.]] Tlàloc (sonat d'unes còps que i a Nuhualpilli) es lo nom nauatl del Dieu de la pluèja e de la fertilitat dins la religion teotioacana e nauatl. Èra conegut jos d'autres noms dins tot l'airal d'America Centrala. A la debuta representava l'aiga terrèstra, que la sèrp emplumada representava l'aiga celèsta. Es mai conegut per sos ligams a la cosmologia astèca. Los astècas fasián de sacrificis d'enfants per l'onorar, que pensavan que Tlàloc èra lo responsable dels periòdes de secada e dels aigats. Pensavan a mai que d'autres dieus avián creat Tlàloc. Aqueste dieu es originari de la cultura de Teotihuacan. Quand tombèt la vila, passèt a Tula e a partir d'aquel ponch son culte s'espandiguèt dins los vilatges nauatls. Los teotihuacans aguèron de contactes amb los maias e en consequéncia eles tanben l'adoptèron o l'identifiquèron a la forma del dieu Chaac. vinheta|180x180px|Chaac Dins la cosmologia tlaxcaltèca, Tláloc s'èra maridat bèl primièr amb Xochiquetzal, diva de las flors, mas Tezcatlipoca sequestrèt aquesta diva. Tlàloc doncas se tornèt maridar, aqueste còp amb Matlalcoeie. A una sòrre ainada que se sona Huixtocíhuatl. vinheta|180x180px|Tlàloc, coma apareis dins lo Codex Borgia
Benay
Benay es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pedralba
Pedralba es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Prouilly
Prouilly es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Bastida Fortunièra
La Bastida Fortunièra o La Bastida (Labastide-Murat en francés, ancianament Labastide-Fortunière) es una anciana comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Dempuèi lo 1èr de genièr 2016, es venguda comuna delegada e capluòc de la comuna novèla de Còr de Causse, ambe Baumat, Fontanas del Causse, Sent Salvador e Valhac.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Linha 1 dau mètro de Marselha
La linha 1 dau mètro de Marselha es la primièra linha dau malhum de mètro a Marselha.
Johannesburg
Johannesburg es la pus granda vila de Sud-Africa e d'Africa Australa. Sa populacion èra estimada a mai de NaN abitants dins l'aglomeracion en 2021.
Linha 1 dau mètro de Marselha
Material rotlant
La linha es espleitada ambe deis trens MPM 76.
Johannesburg
Ligams extèrnes
thumbnail|300px|Johannesburg
La Hita Bigordana
La Hita Bigordana (Lafitte-Vigordane en francés) qu'ei ua comuna lengadociana istoricament, mès gascona lingüisticament, situada dens le departament de la Nauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Comuna de l'airal urban de Tolosa situada sus la RN 117 o A64 sortida 26 a 50 km al sud de Tolosa.
vignette|upright=1.8|centre|Mapa de la comuna de La Hita Bigordana e de las comunas prèpas.
Toponimia
La Hita Bigordana qu'es atestada en 1268, Fita Begordana. Hita, deu latin (petra) ficta, qu'a lo sens de « bòrna », de « pèira plantada », entre duas parròpias (los vilatges d'aqueth nom que serén sovent au limit d'ua parròpia), o autes territòris, sus d'ancianas vias (vias romanas o autes camins, eventualament medievaus),. La Hita Bigordana qu'èra sus un ancian camin, via romana pendent l'Antiquitat, puish camin gran énter Tolosa e la Bigòrra, parallèl a l'autorota A64 actuala. Pr'aquò, sembla pas d'estar au limit énter duas ciutats.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, La Hita Bigordana qu'èra de la diocèsi civila de Rius, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de la diocèsi de Rius, de la senescauciá de Tolosa. En 1790, qu'èra deu canton de Carbona, en 1801, que passè au canton deu Hosseret. La glèisa es devath lo patronatge de Nòsta Dama.
Las pèças de Shakespeare
drecha|vinheta|300x300px|Sir John Gilbert's Lo quadre de John GilbertThe Plays of Shakespeare,1849 conten de scènas e personatge de diferentas pèças de [[William Shakespeare.]] Tradicionalament, las pèças de William Shakespeare (1564-1616) son divisadas entre tragèdia, istòrias, e comèdias.
Fòrça d'aquelas pèças aparéisson estampadas en serias of quartos, mas gaireben la mitat d'aquelas demorèron ineditas fins a 1623, quand lo postum Primièr Fòlio foguèt publicat. La division tradicionala de sas pèças entre tragèdias, comèdias e istòrias seguisson las categorias utilizadas dins lo Primièr Fòlio.
Un autre penjal de la tradicion dramatica èra la teoria estetica classica. Aquela teoria inspirada fin finala d'Aristòtel arribèt a Renaissance anglesa mejans los autors romans. Dins las universitats, las pèças èran jogadas de biais academic coma los dramas romans. Aquelas pèças, d'abituda jogadas en latin, respèctan l'ideal classic de las tres unitats e del decorum, qu'èran mai estatica, valorizant los discors longs puslèu que l'accion fisica. Shakespeare aurà aprés aquela teoria a la grammar school, ont Plaute e subretot Terenci èran al programa e èran ensenhats dins d'edicions amb de longas introduccion teoricas.
Teatre e emponts
D'escavacions arqueologicas de las fondacions dels teatres The Rose e The Globe a la fin de sègle XX mostrèron totes los teatres de la Renaissença anglesa de Londres èran bastits sus de plans similars. Malgrat de particularitat per caduns, Los teatres publics avián tres estatges, bastits enrodant un espaci obèrt al centre. Mai sovent lo plan poligonal dona un efièch redond, tres nivèls de galariás virada cap al dedins tresplomban sus tres costats lo centre obèrt de l'empont, solament l'arrièr èra reservat a las intradas e sortidas, als actors e sètis dels musicians. Lo darrièr estatge arrièr podava èsser utilizat coma balet, dins Romeo e Julièta, o coma posicion pel personatge arenga la fola, cona Juli Cesar.
Mai sovent bastits de fusta, latatge e gip cobèrts d'una clujada, los primièrs teatres èran vulnerables al fuòc, e pauc a pauc replaçats (quand necessari) amb d'estructuras mai solidas. Quand the Globe brutlèt en Junh de 1613, tornèt èsser cobèrt d'un teulat de teules.
Un modèl diferent se devolopèt amb lo Blackfriars Theatre, que venguèt l'usatge corrent a partir de 1599. The Blackfriars èra pichon en comparason dels precedents teatres, e tot cobèrt puslèu qu'a cèl obèrt; sembla als teatres al contrari dels precedents.
Lo Shakespeare elisabetan
Las tragèdias elisabetanas de Shakespeare (inclusissent las pèças istoricas de trama tragica coma Richard II) se destacan pro dels modèls classics. Utiliza coma Aristòtel e Oraci la nocion de decorum; amb unas excepcions près, se centra sus de personatges plan nascuts e d'afars nacionals coma subjècte de tragèdia. Dins fòrça autres aspèctes, pasmens, las primièras tragèdias son fòrça mai pròchas de l'esperit e de l'estil de las moralitats. Son sequenciadas en episòdis, centrats sus un personatge o una accion; son mai o mens unificadas pel tème o persoantge. Aquò mòstra plan l'influéncia de Marlowe, subretot de son Tamburlaine. Pasmens, quitament dins sas òbras primièras, Shakespeare se mòstra mai sovent mai sòbri que Marlowe; recorrís mens sovent a la retorica grandilocanta, e son tractament dels sieus eròis es mai balançat, e a vegada mai sceptics, qu'aquel de Marlowe. A la fin del sègle, la pompa de Titus Andronicus se ramba, per fa plaça a la subtilitat d'Hamlet.
Dins las comèdias, Shakespeare demora pròche dels modèls classics. The Comedy of Errors, una adaptatcon de Menaechmi, seguís lo modèl de la comèdia antica de près. D'autra comèdias elisabetanas de Shakespeare's son mai romanticas. Coma  John Lyly, a vegada fa de l'intriga romatica (trach segondari de la comèdia latina) l'element màger; quitament a donar a aquela intriga romantica mens de suènh qu'al dialòg esperital, engana, e farcejadas. La "refòrma de la mòs," qu'Oraci considerava la foncion màger de la comèdia, domora dins unes episòdis coma l'engana de Malvolio.
Lo Shakespeare jaumian
Shakespeare atenguèt sa maduretat coma dramaturg a la fin de regne d'Elisabèt, e dins los primièrs ans del regne de Jaume. Dins aqueles ans, reson un prigond cambiament dins los gosts populars, que siá sul contengut e l'apròche. A la fin de la decenniá, respond al vam de la satira dramatica iniciat pels boy players als teatres Blackfriars e St. Paul. A la fin de la decenniá, sembla qu'ensegèt de capitalizar dins la mòda novèla per la tragicomèdia, quitament a collaborar amb John Fletcher, l'escrivan que popularizèt lo genre en Anglatèrra.
L'influéncia dels mai joves dramaturgs coma John Marston e Ben Jonson se vei en mai dels subjèctes de las pèças, que dramatiza los problèmas uman insolubles de la cupiditat e la cobesença, tanben sul ton mai escur de las tragèdias jaumianas. Lo Marlovenc, la forma eroïca de las trgèdias elisatanas se ramba, replaçat per la vision escura de las naturas eroïcas presa dins lo mitan de la corrupcion generalizada. Shakespeare jamai partejèt l'escritura dels boys' companies del Globe e King's Men; pasmens, l'òbra primièra jauliana es plan inflienciat per las tecnicas novèlas, los dramas satirics. Una pèça, Troilus and Cressida, quitament seriá estat inspirada per la Guèrra dels Teatres.
Estil
Pendent lo regne de la reina Elisabèt, "lo drama ven lo mejan ideal de capturar e transmetre los intereses diverses de l'epòca." Las istòrias de genres diferents foguèron adoptadas per un public constitit a l'encòp dels rics e sabents e dels paures e illeterats. Mai tard, se retira a l'apogèu del periòde jaumian, pauc abans lo començament de la Guèrra de Trenta Ans. Son estil de versificacion, sa causida de subjèctes, e sa mesa en scèna, pòrta totas la marca dels dos periòdes. Son estil cambia pasmens en acòrdi amb los sieus gosts tastes e sa mestresa desvolopada, mas tanben en acòrdi amb los gosts del public per qui escriu.
Alara que fòrça passatges de las pèças de Shakespeare so escrichs en pròsa, escriguèt gaireben una granda partida de sas pèças e poèmas iambics. Dins unas de sas primièras òbras (coma Romeo and Juliet), quitament apondèt de ponctuacion a la fin d'aqueles pentamètres iambics per far lo ritme encara mai fòrt. El e fòrça autres dramaturgs d'aquel periòde utilizèron la forma del vèrs blanc largament dins los dialògs, çòqu'aumenta los efièchs poetics.
Per acabar fòrça scènas de sas pèças utiliza un distic rimat per doanr de sens a la concluson, o acabament. Un exemple tipic ven de Macbeth: quand Macbeth quita l'empont per tuar Duncan (al son d'un trinhon), ditz,
L'escritura de Shakespeare (subretot las pèças) tanben utilizan fòrça jòcs de mòts que los dobles senses e una retorica abila. L'umor es un element clau de las pèças de Shakespeare. Pasmens se una granda quantitat del sieu talent comic es eveident dins sa comèdias, unas dels mai divertissents personatges e scènas se trapan dins las tragèdias coma Hamlet e dins las istòrias coma Henry IV, Part 1. L'unor de Shakespeare es fòrça influenciat per Plaute.
Monològs dins las pèças
Las pèças de Shakespeare's son tanben notablas pels monològs, ont lo personatge fa un discors cap a se meteis que lo public pòsca comprene los sieus motivacions e conflictes interiors.
Font materiala de las pèças
drecha|vinheta|La primièra edicion de la cronoca d'Anglatèrra de Raphael Holinshed, Escòcia, e Irlanda, estampat en 1577. Coma çò comun a l'epòca, Shakespeare basa fòrça de sas pèças sus las òbras d'autres autors e reciclant d'istòrias ancianas e de material istoric. Aquel ligam a d'anterioras fonts èra una consequéncia naturala de la rapiditat que los autors escrivián a l'epòca; mai, las pèças basadas sus de d'istòrias ja popularas avián mai d'escasença de traire las gents. Tanben i a de rasons esteticas: La teoria de la renaissença pren al seriós lo dich que l'intriga tragica podava èsser fondada sus l'istòria. Aquela estriccion s'aplica pas a la comèdia, e aquelas pèças de Shakespeare que las fonts son pas clarament establidas, coma Love's Labour's Lost e The Tempest, son de comèdias. Pasmens quitament las pèças, repausa fòrça sus de luòc comuns generics. Per exemple, Hamlet (c.1601) pòt èsser un remanejament d'una precedenta pèça perduda (la dicha Ur-Hamlet), e King Lear es benlèu una adaptacion de la precedenta pèça, King Leir. Per las pèças sus de subjèctes, Shakespeare se basa fòrça sus dos tèxtes mager. Fòrça de las pèças romanas e grègas son basadas sus las Vidas Parallèlas de Plutarc (dempuèi la traduccion anglesa en 1579 per Sir Thomas North), e lo drama istoric anglés es degut a las Cronicas de Raphael Holinshed, 1587.
Pasmens s'encara se disputa l'exacta Cronologia de las pèças de Shakespeare, tendon a èsser destriadas en tres grops estilistic.
Lo primièr grop màger de sas pèças comença amb sas istòrias e comèdias del ans 1590. Las pèças primièras de Shakespeare tendon a èsser d'adaptacions d'autras òbras scenicas e emplegar los vèrs blancs e de pichonas variacions de ritme. Mas, a causa de l'epidèmia de pèsta es obligat Shakespeare e sa tropa d'actors de quitat Londres de 1592 a 1594, Shakespeare comença a utlizar lo ritme distic dins sas pèças, e tanbenun dialòg mai more dramatic. Aqueles elements se mòstran dins The Taming of the Shrew e A Midsummer Night's Dream. Gaireben totas las pèças escrichas après l'epidèmia que frapèt Londres son de comèdias, benlèu rebatent los desirs a un moment mai leugièr. D'autras comèdias de Shakespeare d'aquel periòde comprenon Much Ado About Nothing, The Merry Wives of Windsor e As You Like It.
Lo darrièr grop de las pèças compren Pericles, Prince of Tyre, Cymbeline, The Winter's Tale e The Tempest. Las romanças se nomenan atal a causa que pòrtan de similituds los romans de cavalariá. d'entre las caracteristicas d'aquelas pèças i a una intriga redemptritz amb una fin astruca, de magia e d'autres fantastics elements.
Pèças cononicas
Levat la notas, las pèças seguentas son listadas, dins las trenta e sièis inclusidas dins lo Primièr Fòliode 1623, en acòrdi amb l'òrdre ont apareguèron, amb las doas pèças pas incluidas (Pericles, Prince of Tyre e The Two Noble Kinsmen) apondudas a la fin de la lista de las cmèdias.
Tragedies
Nota: Las pèças marcada d'un asterisc (*) son ara abitualament consideradas coma "darrièras romanças". Las pèças marcadas amb dos asteriscs (**) son a vegadas nomenadas "pèças problematicas". Las doas pèças marcadas de tres asteriscs (***) son pas incluidas dins lo Primièr Fòlio.
Collaboracions dramaticas
Coma fòrça autors del periòde, Shakespeare escriviá pas totjorn sol, e fòrça de sas pèças son collaborativas, pasmens se lo nombre exacte es encara en debat. Unas d'aquelas attribcions, comaThe Two Noble Kinsmen, dispausan d'una documentacion plan atestada; d'autras, coma Titus Andronicus, contunhan èsser mai controversiada e dependon dels analisis linguistics pel sabents modèrnes.
Shakespeare e lo problèma textual
Al contrari del sieus contemporanèu aguèt pas d'implicacion dirècta dins la publicacion de sas pèças e realizèt pas de version autorizada de sas pèças abans sa mort. Alara, lo problèma d'idendificacion de çò que Shakespeare escriguèt vertadièrament es un subjècte màger de las edicions modèrnas.
Una de las rasons de l'existéncia dels problèmas textuals es qu'i aviá pas de drech d'autor a l'epòca. Alara, Shakespeare e las tropas de teatre amb qui trabalhava distribuava pas de transcripcion de sas pèça, per pauc que se las pane. aquò mena a de copias piratas de las pèças, que son basadas sul trabalh de memòria de las gents qu'ensejan de se remembre çò que Shakespeare aviá escrich.
Las corrupcions textualas tanben resultan de las decas dels estampaires, lectura erronèa dels compausaires or simplament mal destriament de las cadenas d'escritura portadas sul material font dels in quartos e del Primèr Folio. Mai, abans l'estadardizacion ortografica, Shakespeare a vegada escriviá un meteis mot amb difetenta ortografas, çò que podèt contribuir a crear de confusions als transcriptors. Los editors modèrnes an per tòca de tornar los mots originals de Shakespeare e lavar las errors tant que se pòt.
Dins qualques cases la resolucion textuala presenta de dificultats. Dins lo cas de Macbeth per example, los savents creson que qualqu'un (benlèu Thomas Middleton) adaptèt e acorchèt l'original per realizar lo tèxte existissent del Primièr Folio, mas aquòdemora lo sol tèxte autorizat. Endacòm mai lo tèxte a podut venir alterat e infidèl (Pericles o Timon of Athens) e pas d'autra version existís.
Lo problèma textual pòt, pasmens, venir mai complicat. Los cercaires ara creson que Shakespeare modifiquèt sas pèças dins lo temps, a vegada daissant existir doas versions d'una meteissa pèça. Per donar un tèxte modèrne dins aquel cas, los editors devon far fàcia a una causida entre la version primièra version e la tardièra, revisada, mai sovent mai escenica. Dins lo passar los editors devon resòlvre lo problèma mesclavan los tèxtes per tornar çò que pensavan èsser superior Ur-text, mas las criticas ara arguisson que tornar un tèxte mesclat anava contrara las intensions de Shakespeare. Dins King Lear per example, doas versions independentas existisson, caduna amb lor quita tèxte en integral, dins l'in Quarto e lo Folio. Aicí los scambiaments de Shakespeare cambian enriquisson simplament localament l'estructura. Alara l'Oxford Shakespeare, publiquèt en 1986 (segonda edicion 2005), dona doas versions de la pèça, caduna amb la meteissa autoritat. Lo problèma demora amb las quatre darrièras pèças de Shakespeare (Henry IV, part 1, Hamlet, Troilus and Cressida, e Othello).
Origny-le-Roux
Origny-le-Roux es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Las pèças de Shakespeare
Shakespeare sus l'empont
vinheta|La reconstruccion modèrna de teatre Globe, a Londres. Pendent la vida de Shakespeare, fòrça de las grandas pèças èras jogadas al teatre The Globe e Blackfriars Theatre. Lo tropa de Shakespeare dels Lord Chamberlain's Men acted jogavan las pèças. D'entre aqueles actors èran Richard Burbage (que creèt sus l'enpont de ròtles dins mai d'una pèças de Shakespeare coma aqueles d' Hamlet, Othello, Richard III e King Lear), Richard Cowley (que joguèt Verges dins Much Ado About Nothing), William Kempe, (que joguèt Peter dins Romeo and Juliet e, benlèu, Bottom dins A Midsummer Night's Dream) e Henry Condell e John Heminges, qu'es mai conegut per aver reculhit e editat las pèças de dins lo Primièr Folio (1623).
Origny-le-Roux
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Las pèças de Shakespeare
Shakespeare sus l'empont
Las pèças de Shakespeare contunhan d'èsser jogadas après sa mort pendent l'interregne (1649–1660), alara que tota representacion èra enebida per las règlas puratanas. Après la restauracion Anglesa, las pèças de Shakespeare èran jogadas dins de teatre amb una escenografia elaborada que se jogava amb de musica, de danças, de tròns, de fólzer, de maquinas d'èrsas, e de fuòcs d'artifici. A l'epòca los tèxtes èran "acorchadas" e "melhoradas" per l'enpont, una emtrepresa que paréis terriblament irrespectuosa per la posteritat.
Treviana
Treviana es una comuna de la Rioja.
Petrés
Petrés es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Chaudière-Appalaches
Chaudière-Appalaches es una region administrativa de la província canadiana del Quebèc, situada a la riba sud del Sant Laurenç, entre la Vila de Quebèc e la frontièra amb l'estat de Maine.
Tricio
Tricio es una comuna de la Rioja.
Vonones Ièr
Vonones Ièr foguèt lo rei de l'estat part de 8 apC a 11 apC. Succidiguèt a fraates V.
Règne
Quand Orodes III moriguèt en 8 apC, una lucha per lo poder esclatèt entre los diferents partits de la noblesa parta. Lo partit dels fraatids volián un descendent de fraates IV sus lo tròn, sostenguts per lo clan dels surens e karins. Vonones Ièr, tornèt de Roma, ont foguèt abalit a Roma. Artaban II li contestèt lo títol reial. Una guèrra civila seguiguèt, ont Vonones poguèt prene lo contraròtle de Mesopotamia, mas sos biaises romans plasián pas a la noblesa parta. Artaban prenguèt lo poder e Vonones fugiguèt en Armenia.
Serémange-Erzange
Serémange-Erzange es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
La municipalitat de Serémange-Erzange a situat sul marge esquèrre de la Moselle al débouché de la vallée de la Fensch a una desena de quilomètre a l'oèst de Diedenhofen.
La commune de Serémange-Erzange est située sur la rive gauche de la Moselle au débouché de la vallée de la Fensch à une dizaine de kilomètre à l’ouest de Thionville.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo masatge caseriu de Serémange mes en bordure de la via romaine Daspich-Fontoy es nommément designat per las primièras fes l'an 848 jol nom de Sismerenga. A aquela epòca Serémange èra una filiala de la glèisa de Florange.
Serémange-Erzange A citat a la s-|IX|e}}, jol nom Sismerenga-Erezengis. Ela dépendait del abbaye messine de Santa-Glossinde.
Citat l'an 1620 coma caseriu de Florange.
Los caserius de Suzange e de Erzange apareisson en tant #qu'annèxas de la parròquia de Hayange. Los tres caserius dependràn fòrça d'ora de la distincion de Florange #que ne partejaràn pendenta de longs sègles los hasardeuses destinadas. Cap a la fin de la, lo nom de Serémange se orthographie Skremange e Schremange a.
En 1817, Serémange, vilatge de l'anciana província de las Tres-Évêchés sus la Fensch aviá per annèxa lo caseriu de Suzange. A aquela epòca i i aviá 141 abitants repartits dins 30 ostals. A Erzange i i aviá 106 abitants repartits dins 11 ostals.
Lo destin de la vila s'es vist ligat dempuèi la amb aquel de la sidérurgie amb l'arribada de las de Wendel, los primièrs mèstres de forja. La forja de Suzange, #que los vestigis subsisteixen encara uèi suls bòrds de la Fensch ne simboliza aquel passat de labor de la vila. En 1930 fusion dintre Serémange e Erzange En 1962, Serémange-Erzange compte 5 886 abitants. La populacion estend a l'ora d'ara a estabilitzar-s'a l'entorn de 4,100 abitants. Un dels grands bouleversements #que i aguèt a patir la vila #èsser sens respondi l'installacion en los ans 1950 de las fabricas de Sollac #que modifiquèron considerablament l'estructura economica de la vallée e l'entorn de la municipalitat per la destruccion del vilatge de Suzange en 1963.
Uèi la municipalitat de Serémange-Erzange, #que s'es dotat al fil dels ans de totas las equipas socialas e culturalas imprescindiblas per far cara als besonhs e besonhs de la siá populacion, garda la preocupacion en comptant manténer al se de la vallée de la Fensch durement tocada per la crisi de la sidérurgie, un equilibri démographique e economic #que lududes permetrà de prosseguir harmoniosament la siá destinada.
Le hameau de Serémange placé en bordure de la voie romaine Daspich-Fontoy est nommément désigné pour la première fois en 848 sous le nom de Sismerenga. À cette époque Serémange était une filiale de l’église de Florange.
Serémange-Erzange est cité au, sous le nom Sismerenga-Erezengis. Elle dépendait de l’abbaye messine de Sainte-Glossinde.
Cité en 1620 comme hameau de Florange.
Les hameaux de Suzange et d’Erzange apparaissent en tant qu’annexes de la paroisse de Hayange. Les trois hameaux dépendront très tôt de la seigneurie de Florange dont ils partageront pendant de longs siècles les hasardeuses destinées. Vers la fin du, le nom de Serémange s’orthographie Skremange et Schremange au.
C’est en 1790 que les communes de Serémange et d’Erzange furent créées ; jusque-là elles n’avaient été que de simples annexes rattachées, la première à Florange, et la seconde à Hayange. La fusion entre Serémange et Erzange eut lieu le 1 janvier 1932. Serémange compte 221 habitants en 1802.
En 1817, Serémange, village de l’ancienne province des Trois-Évêchés sur la Fensch avait pour annexe le hameau de Suzange. À cette époque il y avait 141 habitants répartis dans 30 maisons. À Erzange il y avait 106 habitants répartis dans 11 maisons.
Le destin de la cité s’est vu lié depuis le avec celui de la sidérurgie avec l’arrivée des de Wendel, les premiers maîtres de forge. La forge de Suzange, dont les vestiges subsistent encore aujourd’hui sur les bords de la Fensch symbolise ce passé de labeur de la ville. En 1930 fusion entre Serémange et Erzange En 1962, Serémange-Erzange compte 5 886 habitants. La population tend actuellement à se stabiliser autour de 4,100 habitants. Un des grands bouleversements qu’eut à subir la ville fut sans conteste l’installation dans les années 1950 des usines de Sollac qui allaient modifier considérablement la structure économique de la vallée et l’environnement de la commune par la destruction du village de Suzange en 1963.
Aujourd’hui la commune de Serémange-Erzange, qui s’est dotée au fil des ans de tous les équipements sociaux et culturels indispensables pour faire face aux besoins et nécessités de sa population, garde le souci constant de maintenir au sein de la vallée de la Fensch durement touchée par la crise de la sidérurgie, un équilibre démographique et économique qui lui permettra de poursuivre harmonieusement sa destinée.
Tudelilla
Tudelilla es una comuna de la Rioja.
Picanya
Picanya es un municipi de la província espanhòla de Valéncia dins la Comunautat Autonòma del País Valencian.
Perrotin (asteroïde)
L’asteroïde Perrotin (officialament 1515 Perrotin o (1515) Perrotin) es una planeta de la cencha d'asteroïdes descobèrta per l’astronom occitan André Patry e nomenada en memòria de l’astronòm occitan Henri Perrotin.
Ewondo
L'ewondo (o kolo) es una lenga banto parlada al Cameron.
Sant Vensan
Sant Vensa o Sant Vensan (Sanvensa en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Jimmy Cliff
Jimmy Cliff (nascut James Chambers en 1948) es un cantaire, musician e compositor jamaican pionièr del reggae, amb Bob Marley e Peter Tosh.
Ligam
Site oficial : http://www.jimmycliffonline.com/
Vonones II
Vonones II (mòrt en 51) foguèt un emperaire part que regnèt brèvament en 51. son filh Vologés Ièr li succediguèt.
Comunautat de comunas dau Terrassonnés en Perigòrd Negre Tenon Autafòrt
La Comunautat de comunas dau Terrassonnés en Perigòrd Negre Tenon Autafòrt  es una intercomunalitat, perigòrda situada dins lo departament de Dordonha e la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània. Son còdi SIREN es 200041150. La lenga autoctòna es l'occitan lemosin perigòrd.
Istòria
La comunautat se creet per l'arrestat prefectoral n° 2013150-0003 dau 30 de mai de 2013 e prenguèt efecte lo 1er de genier de 2014. Resulta de la fusion de :
La comunautat novela compreniá 39 comunas. Quand fuguet creada lo 1er de genier de 2017 la comuna novela daus Termes Perigòrds, aqueu nombre baisset a 38. En 2019, la comuna d'En Còli, en fusionar emb Sench Amand de Còli, passet dins la CC de la Vau de l'Òme e lo nombre baisset a 37.
Composicion
Mapa de la CC dau Terrassonnés en Perigòrd Negre Tenon Autafòrt lo 1èr de genièr de 2019|thumb|center|upright=2.1 Densitat de populacion de las comunas de la CC dau Terrassonnés en Perigòrd Negre Tenon Autafòrt lo 1èr de genièr de 2019.|thumb|center|upright=2.1
Veire tanben
thumb|600px|center|Mapa dels EPCI de Dordonha al 1èr de genièr de 2019
Organisme
Un organisme designa un ensemble d'elements compausant una estructura foncionala.
Italo Terzoli
Filmèt amb d'actors que venguèron fòrça famós coma Gino Bramieri, Raimondo Vianello, Sandra Mondaini, Carmen Scarpitta e Wanda Osiris.