cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mana (Aups d'Auta Provença)
Luòcs e monuments
La comuna es rica en monuments istorics:
Parc Nacional Al Hoceima
thumb|Lo Parc Nacional d'Al Hoceima se troba en lo nòrd-oèst del Marròc, aprèp de la vila del meteis nom. Lo Parc Nacional d'Al Hoceima es situat al nòrd del Marròc, a l'oèst de la vila d'Al Hoceima, en la region de la tribú de Bocoya, a 150 km a l'èst de l'Estrech de Gibartar e a una superficia terrestre e marina de 310 km². A un gran nombre d'airaus amb gran valor biologic on son importantas las costas rocalhósas sauvatges e pauc explotadas. Lo massís calcari d'uns 40 km. que constituís aquest litoral contunha dinc a la mar en formar bauçes que arriban als 700 m e que crean un paisatge d'una diversitat tant geografica com biologica.
Lo principal valor del parc es la sieuna vegetacion mediterranèa que en divèrses lòcs se troba plan ben conservada, amb exemplars d'araar demest d'autas espécias forestièras e aucels com l'agla pescaira qu'an la melhor poblacion de tot lo Mediterranèu en aquestas costas. Tanben i demoran Ichthyaetus audouini qu' an los nius en las Illas Chafarinas e en la illa de Tierra, en la Badia d' Al Hoceima, mès demora tanben en las aigas del parc.
En la sieuna costa se troba lo Peñón de Vélez de la Gomera. Originalment èra una illa, mès a causa d'un tèrratrem de 1930 l'illa se vegèt amassada amb tèrra ferma. Aquò es un dels territòris espanhòls que i a en tèrra marroquina, una reliquia de l'istòria.thumb|Plan de las espécias de plantas que demoran dins lo Parc d'Al Hoceima son endemicas e se troban pas en d'autes lòcs.
Biodiversitat
La vegetacion del Parc Nacional consistís en un bòsc d'araar  e tanben divérsas espècias d'arbolets mediterranèus com Pistacia lentiscus, Periploca angustifolia, Ephedra fragilis, etc.
Las aigas del parc son importantas per la poblacion d'Ichthyaetus audouini que an los sieus nids aprèp de las illas Chafarinas. Tanben a una de las melhors poblacions d'aglas pescairas de tot lo Mediterrani.
Conservacion
Ichthyaetus audouini e l'agla pescadora son objecte de divèrses plans de gestion realizats per l'administracion del Parc en collaboracion amb SEO/BirdLife e lo finançament d'AECID.
La Fara
La Fara ( Lafare en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament de Vauclusa e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Chaumot (Iona)
Chaumot  es una comuna francesa administrada per lo departament d'Iona de la region de Borgonha.
Geografia
176 m a la Rançonnière sul scenari sòl terciari gras roge e gris a silex, argilas groguenca e sable blanc siliceux, grands bòsques e antany d'arbres a cidre; en lo vallon-gargamèla tèrra réneuse, se vei a nus la craie blanca a silex,2 potz de 40 m de prigondor; los 2 potzes del pòble(sul scenari) tarissent en las siás secadas e travèrsan un terren terciari de 16 m de prigondor per arribar a 72 m en la craie; en lo vallon tres polidas fonts donan naissença al ru de Chaumot e alimentait antany tres étangs al luòc d'un, d'unas autras pichonas #que la principala se'n tròba près del Molin Nòu, grandas pradas e sòl de alluvions glaiseux d'un gris noirâtre; grès sauvatges als Pès-Grasses e als Roux; de cantieradas pauras d'argila groguenca e de sable a Mardelin; ancianas marnières sul scenari e en lo vallon pròpri a esmendar las tèrras ; bastiment en pèiras e grès sauvatjas e de camins en silex; las còstes dessús tèrra roja caillouteuse e crayeuse a vinha. Un étang de 35 arpents se trobava antany als Lagneaux, d'autre mai pichons mas pas mens immens se trobava a Mardelin: étang dels Madeaux, a Tourneboules: étang dels Tourneboules, als Taffoireaux: étang dels Taffoureux, los dos chapelets de étangs als Garanger: étangs dels Garangères, a la Fontaine Roja: étang dels Préaux, e lo chapelet de étangs del castèl: lo grand miroir d'aiga e lo sieu réservoir inferior totjorn existent.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
right|thumb|François-Xavier de Porcellana‎ Chaumot se nomenava Chaumoth e mai anciennement Calmottum : calm de kal e de calmes en significant ròca o nautor dénudée, #çò que se concedís plan amb l'aparència del luòc.
right|thumb|François-Xavier de Saxe‎ Chaumot se nommait Chaumoth et plus anciennement Calmottum : calm de kal et de calmis signifiant roche ou hauteur dénudée, ce qui s'accorde bien avec l'apparence du site.
Nòtas
<references group=N/>
Bernon
Bernon pòt essèr:
(435) Ella
(435) Ella es un asteroïde.
Valuèjol
Toponimia
Las fòrmas ancianas son vicaria de Avalogile, en 928, Avaloiolum vicaria, en 929, vicaria Avaloiolo, en 930, Avaiole, en 1009, Avolojelesi, Avolojolensis vicaria, en 1011, Avalujul, en 1060-1069, cum medietate oecclesioe sancti Saturnini de Avalojulo, en 1081, Valoiols, en 1239, Valojol, en 1239, in parrochia de Valojol, en 1284, Valueiol, en 1296, Valoiol, en 1308, Valegium, en 1334, Valogium, en 1352, Valuegholh, en 1411, Balogium, en 1419, Valeugi, en 1445, Valuagiol, Valuegiol, Valeviol, Valuejol, Valueghol, Vallegol, Avalogiol, Baluegiol, al sègle XV, Valuegium, en 1478, Valeughoul, en 1502, Valutgo, en 1508, Balueghol, Valhuegol, Balhueghol, en 1511, Valeujol, en 1518, Valieughol, en 1542, Valleujol, en 1644, Valleugeou, Valleujou, Valleugiou, Valeujou, en 1645, Valleugel, en 1652, Valeughou, en 1652, Valleughe, Valleuge, en 1661, Valeu-Jol, en 1661, Valeughol, en 1662, Valeuzol, en 1665, Valeugols, en 1673, Valuéghoul, en 1688, Valouges, en 1691, Valeuges, en 1692, Valuejou, en 1693, Valeuze, en 1740, Valeujeol, al sègle XVIII, Valeughe-l'Église, Valeughe-le-Haut, en 1784, etc,.
A l'Edat Mejana, lo nom perdèt l'iniciala a-, confonduda amb una preposicion. Aquela aferèsi es un accident frequent quand un toponime comença per a-. La prononciacion es [bu'rɔdzə] a La Vaissanet, [va'rœzə] a Lastiguet, a 25–30 km (mas lo vocalisme es pus conservator). La vocala tonica èra [ɔ] al sègle XIII, passèt a [yɛ], puèi a [œ] (amb benlèu d'episòdis en [jyɛ]), davant las evolucions recentas. La consonanta finala -l se desarticulèt a l'entorn de 1500 e -o ([-u]) pòsttonic vengut final poguèt pas longtemps se prononciar perqué l'auvernhat refusa certanas vocalas finalas pòsttonicas coma [-u] e [-i] (un exemple curiós es que i a a Valuèjol una Place du Griff, ont i a una fònt bastida : Griff representa grífol). Se mudèt regularament en [-ə]. Ne resulta que a la rigor la finala -ol pòt demorar dins la grafia; -l- intervocalica, alterada en una [-r-] guturala, es conservada dins la grafia. Se i a pas de prononciacion mens evolucionada, [bu'rɔdzə] se pòt representar en Volòjol (o Vològe ?). [va'rœzə] correspond a Valúejol (o Valuege ?). D'un altre costat, chaldriá pas que la grafia occitana dependa de la del francés, que Valuéjols (nom francés) demòre en -ol e que per exemple Venteuges (nom francés) s'escriga Venteuge.
Nòtas
<references group="N"/>
Diego de Torres Villarroel
200px|thumb|Diego de Torres Villarroel (1694-1770)Diego de Torres Villarroel, (Salamanca, 1694 - Salamanca, 1770), foguèt un escrivan, astrològ e professor de l'Universitat de Salamanca e un deus escrivans màgers deu sègle XVIII espanhòu. Autor de la seuna autobiografia, Vida, ascendencia, nacimiento, crianza y aventuras del doctor Don Diego de Torres y Villarroel (1743, amb succedivas contunhaments).
Raneferef
200px|thumb|left|Raneferef Raneferef que ho un faraon de la V dinastia.
Blòc 0711
Lo  es un blòc (en francés, îlot) del sector de dins lo principat de Mónegue.
Sa superfícia es de 0.
Ohain (Nòrd)
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
Ohain Se situa en lo sud-es del departament del Nòrd (Enaut) en plena cœur del Parc natural regional del Avesnois. Lo Avesnois a conegut per las siás pradas, lo sieu bocage e lo sieu relief un pauc vallonné en la siá part sud-es (començament dels contreforts dels Ardennes), dicha « pichona Soïssa del Nòrd ».
La municipalitat se tròba a 135 km de Lille (Prefectura del Nòrd), 115 km deBrusselles (Belgica) o Rems (Marna), a 55 km de Valencianas, Mos (B) o Charleroi (B) e a 18 km de Avesnes-sus-Helpe (Jos-Prefectura). Ohain jouxte La vila de Fourmies.
La Belgica se tròba a 2 km.
Ohain se situe dans le sud-est du département du Nord (Hainaut) en plein cœur du Parc naturel régional de l'Avesnois. L'Avesnois est connu pour ses prairies, son bocage et son relief un peu vallonné dans sa partie sud-est (début des contreforts des Ardennes), dite « petite Suisse du Nord ».
En fait, Ohain fait partie administrativement de l'Avesnois, géologiquement des Ardennes, historiquement du Hainaut et ses paysages rappellent la Thiérache.
La commune se trouve à 135 km de Lille (Préfecture du Nord), 115 km deBruxelles (Belgique) ou Reims (Marne), à 55 km de Valenciennes, Mons (B) ou Charleroi (B) et à 18 km d'Avesnes-sur-Helpe (Sous-Préfecture). Ohain jouxte la ville de Fourmies.
La Belgique se trouve à 2 km. ==Istòria==
thumb|430px|Ohain(Oain) cap a 1780 (mapa de Cassini)
thumb|430px|Ohain(Oain) vers 1780 (carte de Cassini)
(436) Patricia
(436) Patricia es un asteroïde.
El Álamo
El Álamo es un municipi d'Espanha de la Comunautat Autonòma uniprovínciala de Madrid.
Darney-aux-Chênes
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo nom de la municipalitat, Darney als Chasne, a testificat dempuèi 1388.
Darney Aperteniá al bailliage de Neufchâteau. La siá glèisa, dédiée a sant Èvre, èra del diocèse de Toul, doyenné de Châtenois. Los #dire avián partejat entre lo curé, los sires de Bassompierre e Dommartin e los chapelains de Beaufremont.
Le nom de la commune, Darney aux Chasne, est attesté dès 1388.
Darney appartenait au bailliage de Neufchâteau. Son église, dédiée à saint Èvre, était du diocèse de Toul, doyenné de Châtenois. Les dîmes étaient partagées entre le curé, les sires de Bassompierre et Dommartin et les chapelains de Beaufremont.
19 de decembre
Decèsses
Veire tanben :
Loís I de Portugal
Loís I es lo segond filh de la reina Maria II de Portugal e de son espós le roi-consòrt Ferrand II. Nasquèt lo 31 d'octobre de 1838 a Lisbona, e mòrt lo 19 d'octobre de 1889 a Cascais. Règla sul Portugal de l'11 de novembre de 1861 a sa mòrt.
Biografia
Loís I de Portugal succedís a son fraire Pèire V de Portugal, mòrt après un pauc mens de uèit ans de règne.
Après aver estat refusat per la duquesa Sofia Carlòta en Bavièra, sòrra de l'imperatritz d'Àustria (« Sissi »), esposa l'impetuosa Maria Pia de Savòia (1847-1911) en 1862.
D'aquesta union nasquèron:
Règne
Loís ven rei a la mòrt de son aïnat Pèire V, victima d'una epidèmia de difteria o de colèra en 1861. Dos autres fraires, Joan de Bragança, duc de Beja (1842-1861) e Fernando de Portugal (1846-1861) son tanben victimas de l'epidèmia.
Loíses absoludament pas preparat a son ròtle politic, es un jovent mai afogat versé de literatura e la poesia.
Pendent la revolucion de 1868 en Espanha, li es prepausat la corona d'Espanha après la partença en exili de la reina Isabèl II d'Espanha; mas lo caós l'obliga a refuzar.
Es sota son règne, en 1876, qu'es fondada la primièra banca publica portuguesa, la Caixo lo pont Maria-Pia e lo pont Dom-Luis.
Alcobendas
Alcobendas es un municipi d'Espanha de la Comunautat Autonòma uniprovínciala de Madrid.
Cameron
Cameron es un estat del centre-oèst d'Africa. Confronta Nigèria a l'oèst, Chad al nòrd-èst, Centreafrica a l'èst, la Republica Democratica de Còngo al sud-èst e Gabon e la Guinèa Eqüatoriala al sud. Tocant las còstas, confronta l'ocean Atlantic a l'oèst e lo lac Chad al nòrd.
Lo gentilici es cameronés -esa.
Lo periòde precoloniau
Avans l'arribada deis Europèus, l'istòria de Cameron es fòrça mau coneguda en causa de la manca de documents escrichs. L'arqueologia a mostrat l'existéncia d'un poblament ancian e una influéncia dei reiaumes de Kanem au nòrd e de Bamum a l'oèst. Pasmens, la seuva eqüatoriala, gaire favorabla a l'establiment d'estructuras estatalas, arrestèt la progression d'aqueleis estats. En revènge, favorizèron lo passatge de populacions mai ò mens nomadas qu'èran interessats per lei pasturgatges dei regions montanhosas dau país. Ansin, s'i formèt de comunautats agricòlas que venguèron pauc a pauc d'estats teocratics (generalament musulmans ò pagans).
La colonizacion alemanda
Lo litorau cameronés foguèt reconeguda per lei Portugués a partir de 1460. Durant aquelei viatges, lo navegaire Fernando Poo donèt lo nom de « Rio dos Camarões » (« Riu dei Cambaròt » en occitan) au riu Wouri que foguèt a l'origina dau mòt « Cameron ». A partir dau sègle XVII, lo comèrci ambé leis Europèus venguèt una activitat importanta e d'estats costiers se formèron a partir dei revenguts eissits dei trafecs d'evòri e d'esclaus.
Lei Prussians desbarquèron en Cameron en 1860. En 1884, l'explorator Gustav Nachtigal signèt de tractats de protectorats ambé divèrsei caps locaus e Bismarck acceptèt de conquistar lo país après una revòuta indigèna. Un an pus tard, d'acòrds ambé França e lo Reiaume Unit permetèron d'esboçar lei frontieras de la colonia. Se lo rèi de Bamum chausiguèt de negociar, leis autrei sobeirans locaus assaièron de resistir e la conquista alemanda foguèt violenta e lònga. S'acabèt oficialament en 1905 mai de combats contunièron dins certanei regions fins a 1914.
Consequéncia de la conquista malaisada, leis Alemands establiguèron un regime d'administracion unicament dins lei regions meridionalas. Dins lo rèsta dau país, laissèron en plaça lei captaus locaus. L'esplecha de la colonia se concentrèt sus lei matèrias premieras : fusta e evòri dins lo sud-èst, plantacions de cacau, de bananas ò de cafè dins lo centre e cauchó dins totei lei regions propícias au desvolopament de plantacions d'eveas. Per fornir la man d'òbra necessària au foncionament dei plantacions, utilizèron lo trabalh fòrçat.
En 1911, après d'acòrds ambé França, Cameron obtenguèt divèrsei territòris qu'aumentèron sa superficia a l'oèst e que li donèron un accès dirèct au fluvi Còngo. Tres ans pus tard, quand la Premiera Guèrra Mondiala comencèt, França e lo Reiaume Unit l'ataquèron e l'ocupèron en 1916 en despiech de la resisténcia acarnada dei tropas colonialas alemandas.
Lo mandat francobritanic
Après la guèrra, lo Cameron Alemand foguèt partejat entre França, que ne recebèt la màger part (aperaquí 80%), e lo Reiaume Unit. La Societat dei Nacions confirmèt aquela division en 1919 e donèt mandat ai dos país per administrar Cameron. Aquel estatut particular empachèt l'integracion de jure de la region au sen deis empèris coloniaus francés e britanics mai cambièt ren au foncionament generau de la societat coloniala locala. Lei Francés contunièron lei projèctes de desvolopament economic alemands e sostenguèron lei plantacions de cafè. Dins la partida britanica, Londres autorizèt un retorn dei plantaires alemands dins lo corrent deis annadas 1920.
Parc Nacional d'Ifrane
thumb|Eth Parc Nacional d'Ifrane ei plaçat en Marròc e es darrères poblacions de monards de Berberia i demoren. Eth Parc Nacional d'Ifrane (en arab: المنتزه الوطني إفران) ei un airau protegit ena cadia montanhosa der Atlàs, en Marròc. . A ua extension de 500 km carrats. Gran part deth parc a bòsqui coma eth cèdre der Atlàs .Eth parc nacional d'Ifrane ei un des paucs abitats on i demòra eth monard de Berberia. Aguest primat preïstoric ère plan mès estenut en eth nòrd d'Africa, mès aué suberviu solament coma espècia protegida en perilh d'extincion en abitats restrenhuts e isolats.
Cameron
L'independéncia
En parallèl, lo Cameron Britanic s'orientèt tanben vèrs l'independéncia ambé la fin dau periòde britanic en Nigèria. En 1961, lei Nacions Unidas i organizèron de referendums d'autodetermincion. Lo nòrd, musulman, chausiguèt de far partida de Nigèria e lo sud, crestian e animista, jonhèt lo Cameron independent que venguèt una republica federala.
Lo periòde d'Ahmadou Ahidjo
Ahmadou Ahidjo dirigiguèt lo Cameron independent de 1960 a 1982. Gràcias au sostèn economic e militar de França, poguèt eliminar definitivament l'UPC e instaurar un regime fòrça autoritari. D'efèct, durant leis eleccions de 1964, refusèt de reconóisser la victòria de l'oposicion menada per Marguerite Mbida, reprimiguèt leis esmogudas entraïnadas per son còp de fòrça e arrestèt plusors oposants. Dos ans pus tard, son partit, l'Union Nacionala Cameronesa (UNC), venguèt partit unic. En 1972, organizèt un referendum per far adoptar una novèla constitucion que suprimiguèt la natura federala de l'Estat. Demissionèt en 1982 per de rasons desconegudas.
Lo periòde de Paul Biya
Dins aquò, a partir de 1987, una crisi economica grèva entraïnèt una agitacion permanenta dins lei vilas dau país. L'instauracion d'una democracia de façada permetèt pas de resòuvre lo problema e de trèbols importants aguèron luòc en 1989 e en 1991. En 1992, una reeleccion fòrça contestada entraïnèt de manifestacions fòrça importantas e l'estat d'urgéncia foguèt proclamat. Pasmens, l'oposicion mau capitèt de s'unificar e Paul Biya poguèt ansin se mantenir gràcias au contraròtle de l'aparelh d'Estat e a la perseguida de l'ajuda francesa. Leis escrutinhs de 1997, de 2004 e de 2011 s'acabèron per de resultats similars.
Guèrra dels Farrapos
thumb|300px|Guilherme Litran: Cavalariá dels Farrapos. Musèu Júlio de Castilhos, [[Porto Alegre.]]
La Guèrra dels Farrapos o la Revolucion Farroupilha son los noms per que se coneguèt lo conflicte separatista que se debanèt entre 1835 e 1845 dins l'alavetz província de Rio Grande do Sul, en atenhent la region de Santa Catarina (Republica Juliana) al sud de Brasil. Durant aquel periòde Rio Grande do Sul se constituiguèt en una republica independenta (Republica Riugrandenca) los presidents que ne foguèron Bento Gonçalves da Silva e Gomes Jardim. Lo conflicte durèt del 20 de setembre de 1835 fins al 1 de març de 1845.
La revolucion, de caractèr separatista, influencièt de movements dins d'autras províncias brasilièras, coma la Revolucion Liberala a São Paulo en 1842 e Revòlta nomenada Sabinada en Bahia en 1837, las doas d'ideologia liberala. S'inspirèt en la guèrra d'independéncia d'Uruguai, en mantenent de connexions amb la nòva republica del Riu de la Plata, en mai de províncias independentas argentinas, coma Corrientes e Santa Fe.
A l'epòca del periòde de la regéncia en Brasil, lo mot "farrapo" (esperrecat) èra depreciatiu, imputat als liberals pels conservadors (chimangos) e amb lo temps aqueriguèt un sens d'elògi, en essent adoptat amb orguèlh pels revolucionaris, un pauc coma los sans culottes a l'epòca de la Revolucion Francesa.
Hilbesheim
Hilbesheim es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Kutchi
Lo kutchi (o kachchi) es una lenga indoariana parlada en Índia.
Localisacion
La lenga es parlada dins lo districte de Kutch, dins l'estat de Gujarat.
Classificacion e dialèctes
Lo kutchi fa partida de las lengas indoarianas del nòrd-oèst, una branca de las lengas indoarianas, que fan partida de la familha indoeuropèa.
Lo kutchi es un dialècte sindhi. La compreneson entre lo vicholi, qu'es lo dialècte de referéncia del sindhi parlat en Paquistan, e lo kutchi es pas dificila. Mas la particion de 1947 entre Índia e Paquistan a separat los dos grops. De mai, la region de Kutch fa tradicionalament partida del Gujarat, e los kutchis se sentisson mai pròches del los gujaratis que de los abitants del Sindh. Tot aquò fa que los kutchis reconneisson pas lo vicholi coma lenga estandard.
Rhinatrematidae
Aquesta familha es estada creada per Ronald A. Nussbaum en 1977.
Recampa dos genres del nòrd de l'America del Sud :
Revolucion Culturala
La Revolucion Culturala foguèt un periòde de l'istòria de China que se debanèt oficialament de 1966 a 1976. Pasmens, sei consequéncias politicas ultimas se debanèron au començament deis annadas 1980. Foguèt la contuniacion de temptativas precedentas de la part de Mao Zedong de reconquistar lo poder a partir de la fin deis annadas 1950 còntra lei faccions jutjadas tròp prochas dau « revisionisme sovietic ». Sa buta majora foguèt lo Partit Comunista e sa burocràcia qu'èran, segon Mao, leis otís principaus dei revisionistas e un perilh per una Revolucion Chinesa vujada de son sens en causa de son institucionalizacion. La purga dau Partit entraïnèt donc l'eliminacion d'un nombre gròs de quadres e la destruccion de la màger part de seis organs de poder de 1966 a 1967.
De 1967 a 1969, la màger part dau país passèt sota lo contraròtle de partisans de la Revolucion Cultura magerament recrutats dins lo sistèma escolar (movement dei Gardes Roges) e dins la classa obriera. Pasmens, Mao foguèt pas capable de crear d'institucions popularas e democraticas per permetre ai massas de contraròtlar lo sistèma productiu en plaça de l'anciana burocràcia. De mai, lo contraròtle dau govèrn centrau de Mao sus lei revolucionaris foguèt pas complèt entraïnant divèrsei desòrdres. En 1968, la revirada de la Revolucion Cultura èra donc consumada e un intens esfòrç de propaganda permetèt pauc a pauc au govèrn de reprendre lo contraròtle de la situacion. Dins aquò, dins certanei regions, lei revolucionaris refusèron de se sometre a aquela decision entraïnant de combats ambé l'armada.
En 1969, lo IX Congrès dau Partit enregistrèt la revirada de la Revolucion e lo reculament dei faccions d'extrema esquèrra au sen dei comunistas chinés. Fins a la mòrt de Mao en 1976, aquela revirada va causar de crisis prefondas dau regime e de la societat chinés. Au nivèu politic, lo periòde foguèt caracterizat per lo declin dau maoïsme. Ansin, entre 1976 e 1978, lei caps pus radicaus dau Partit Comunista foguèron rapidament eliminats au profiech dei partisans d'una liberalizacion economica.
La creacion d'un regime novèu e son institucionalizacion
La presa dau poder per lei comunistas chinés foguèt la conclusion d'una lònga guèrra civila que s'acabèt en 1949 e qu'entraïnèt de destruccions economicas fòrça importantas. Ansin, maugrat sa victòria, la posicion dau Partit Comunista Chinés (PCC) èra encara precària quand la formacion d'un estat chinés novèu acomencèt. Leis institucions d'aquel estat foguèron donc bastidas segon de principis d'unitat, de renfòrçament e d'institucionalizacion generalament inspirats per lo modèl sovietic.
La premiera etapa foguèt l'adopcion d'institucions politicas e la definicion dau ròtle dau Partit Comunista. De 1949 a 1954, leis institucions foguèron provisòrias. Aquò permetèt divèrseis assais e lo desvolopament d'un poder solid que son organizacion foguèt finalament fixada per la Constitucion de 1954. Se creèt un ret de ministèris poderós e fòrça ierarquizats per assegurar lo contraròtle dau govèrn au nivèu locau. Totjorn per assegurar aqueu contraròtle, l'armada chinesa, qu'èra sota lo comandament dei caps comunistas chinés, foguèt tanben cargada de crear e de sostenir divèrseis administracions regionalas. Ansin, s'aqueu sistèma permetèt de consolidar lo poder dei venceires de 1949, entraïnèt la marginalizacion progressiva de certaneis escalons locaus dau Partit qu'èran en concurréncia ambé l'administracion.
D'efèct, dins aqueu sistèma, lo ròtle dau PCC èra de definir leis orientacions de la revolucion, de donar l'impulsion ai ministèris e de contraròtlar l'aplicacion de sei directivas. Per aquò, en fòra de la sieuna administracion, tèn divèrsei prolongaments dins lo societat chinesa gràcias a d'organizacions de massa coma lei sindicats obriers, l'Associacion dei Fremas o la Liga de la Jovença. Segon la Constitucion, tèn donc un ròtle centrau dins leis institucions mai dèu pas se substituir ais institucions dau govèrn ni venir una buròcracia. Òr, la marginalizacion deis escalons locaus dau Partit, especialament dins leis afaires economics e militars, va rapidament menaçar aquel equilibri. Va tanben alunchar de la basa pauc a pauc lei caps dau Partit qu'èran pròches deis institucions dau govèrn.
Una particularitat dau PCC foguèt tanben son besonh d'unitat per renfòrçar sa posicion. Aqueu principi èra fondamentau au sen deis organs superiors. Maugrat divèrseis oposicions intèrnas importantas, especialament a prepaus de l'organizacion economica, lei desacòrds s'acabavan fòrça rarament per d'oposicions dubèrtas. Aquelei que respectavan pas aquela regla èran excluchs dau Partit e eliminats de la vida politica dau país. Per exemple, foguèt lo cas en 1954 dins lo corrent de l'afaire Gao Rao. La consequéncia d'aqueu sistèma de consensus foguèt l'aparicion de faccions que sei contorns èran foscs e podián entraïnar de cambiaments d'alianças frequents entre caps dau Partit segon lei tematicas politicas o lei circonstàncias. Òr, après lei reviradas economicas de Mao a la fin deis annadas 1950, aquò va favorizar la politica dei partisans de la liberalizacion dau regime — pròches dei ministèris, dei planificators e de l'administracion — e aumentar la tendància « burocratica » dau Partit.
Enfin, la darriera caracteristica dei premiereis annadas dau regime comunista chinés foguèt l'adopcion dau sistèma sovietic de collectivizacion. Au contrari de l'URSS, se debanèt sensa dificultat importanta. Un sistèma d'indemnitats basat sus lo capitau investit permetiá tanben de redurre l'oposicion de la borgesiá e lei païsans rics. L'objectiu èra de gardar lo contraròtle sus la borgesiá qu'èra gaire nombrosa mai ben educada e formada. Conjugat ambé l'estabilizacion politica e lo retorn de la patz, aquò permetèt de redreiçar l'economia chinesa e de legitimar lo govèrn novèu. Permetèt tanben, gràcias au sostèn dau blòt sovietic, de rompre l'isolament dau país causat per sa participacion a la Guèrra de Corèa.
Lo Grand Bomb en Avans e la rompedura sinosovietica
Leis annadas 1958-1960, caracterizadas per la politica economica dau Grand Bomb en Avans e la rompedura sinosovietica, an una importància gròssa dins l'istòria de la Republica Populara. Lo Grand Bomb foguèt la premiera temptativa de Mao de luchar còntra la buròcracia dau Partit e sei tendàncias economicas liberalas. Va s'acabar per un desastre economic. Lo segond foguèt la consequéncia d'una tièra de conflictes diplomatics e ideologics entre China e l'URSS. La rompedura entre lei dos país foguèt un procès lòng e progressiu qu'acomencèt a partir de 1956-1957 e que venguèt visible a partir de 1959.
La revirada dau Grand Bomb en Avans e l'isolament de Mao
Lo but dau Grand Bomb èra de mobilizar la populacion per aumentar lei produccions o realizar de trabalhs publics fòrça importants. Leis objectius fixats èran ambiciós coma l'aumentacion de la produccion de cerealas de mens de 200 milions de tonas a mai de 400 milions. Per aquò, de mejans excepcionaus foguèron organizats per assegurar la mobilizacion de la populacion. Una politica de descentralizacion permetèt tanben de donar un poder fòrça important ais escalons locaus dau Partit vengut responsable dau debanament corrèct dau projècte de Mao. Permetiá tanben de liberar lo Partit de sa buròcracia. Pasmens, s'aquela politica obtenguèt quauquei resultats en 1958, escagassèt rapidament la populacion e tirèt fòrça sus l'indústria e l'agricultura. Tre la fin de l'annada, lo desastre èra quasi totau e l'economia s'afondrèt en 1959-1960 entraïnant una famina giganta de 1958 a 1962. Dins l'indústria, la produccion aumentèt mai la qualitat demeniguèt. Per exemple, una partida de la produccion d'acièr, especialament aquela producha per d'installacions pichonas bastidas per lei païsans, èra pas utilisabla.
En fàcia d'aquela crisi, Mao foguèt pauc a pauc isolat a partir de la prima de 1959 e sa politica criticada per la drecha dau Partit. Aquela darriera prepausèt d'abandonar la mobilizacion de la populacion, leis objectius non realistas e de tornar venir au modèl dau pichon tenement familiau per l'agricultura segon un esquèma similar a la NEP sovietica deis annadas 1920. Afeblit, Mao deguèt acceptar aquelei posicions e foguèt remplaçat coma cap de l'estat chinés per Liu Shaoqi en abriu de 1959.
La crisi sinosovietica e la rompedura de l'aliança entre lei dos país
Dins leis annadas 1950, l'aliança sovietica èra una necessitat per Pequin qu'èran isolats au nivèu internacionau en causa de la participacion chinesa còntra l'ONU e leis Estats Units durant la guèrra de Corèa (1950-1953). Lo tractat signat ambé Moscó permetiá a China d'obtenir d'ajudas militaras, tecnicas o economicas e lo sostèn de l'URSS dins leis institucions internacionaus. Leis annadas 1953-1956 veguèron l'apogèu d'aquela relacion. Pasmens, en causa de son istòria e de sa poissança, la posicion de China dins lo blòt socialista èra ambigua : tròp poderosa per constituir un satellit suplementari de l'Union Sovietica mai tròp febla per obtenir una direccion partejada d'aqueu blòt.
Per China, lei consequéncias d'aquela rompedura foguèron un isolament diplomatic quasi totau e lo començament d'una reflexion, menada per Mao, sus la formacion dei quadres dau Partit e lo desvolopament d'estrategias novèlas.
Lo redreiçament economic e l'oposicion entre lo Partit Comunista e Mao
La politica dau Grand Bomb s'acabèt en 1960 per un desastre economic e uman e l'adopcion d'una politica pragmatica e pus liberala sota la direccion d'ancians aliats de Mao, coma Liu Shaoqi o Deng Xiaoping, o de membres de la drecha dau PCC coma Zhou Enlai o Chen Yun. Lo sistèma adoptat per aqueu grop s'inspirèt de la NEP sovietica e capitèt de redreiçar pauc a pauc l'economia de 1961 a 1963. Mao demorèt lo cap dau PCC e son culte de la personalitat demeniguèt gaire. Dins lei fachs, lei caps vertadiers dau país faguèron pas cas de son opinion ni de son oposicion. De mai, segon lo principi d'unitat de la direccion dau Partit, aquelei dissensions demorèron limitadas a seis institucions superioras.
Aquela oposicion regardava magerament lo contraròtle dau Partit sus lei massas popularas, la supression o lo mantenement de la ierarquia, lo ròtle dei trabalhs manuaus e intellectuau e la formacion de la generacion seguenta de revolucionaris chinés. La liberalizacion parciala de l'economia restaurèt tanben una partida de la pichona borgesiá e aumentèt lei criticas d'una partida de l'esquèrra dau Partit còntra lei tendàncias « borgesas » de la direccion. De 1962 a 1965, Mao assaièt de desvolopar un « Movement d'Educacion Socialista » per restaurar l'afogament revolucionari de la populacion e « rectificar » lo Partit. L'objectiu èra de renfòrçar lo contraròtle dei quadres per lei massas e lo contraròtle dei quadres sus l'economia locala. Ansin, divèrsei purgas regionalas se debanèron en 1963-1964. Puei, assaièt de l'estendre a totei lei domenis politics, economics, sociaus e ideologics. Lei tematicas desvolopadas foguèron identicas a aquelei de la Revolucion Culturala e se prepausèron de luchar còntra la tendància « capitalista » de certanei caps dau Partit. De mai, assaièt de trobar de sostèns dins lei domenis culturaus e educatius.
La preparacion de la Revolucion dins lei mitans culturaus
La Revolucion Culturala acomencèt d'un biais discrèt dins lei mitans culturaus e intellectuaus chinés en setembre de 1965 quand Mao Zedong demandèt la purificacion de certanei domenis de la literatura. En particular, critiquèt la pèça La Destitucion de Hai Rui de Wu Han qu'èra una critica de la destitucion dau manescau Peng Dehuai per lei maoïstas. Pasmens, sa buta vertadiera èra Peng Zhen lo protector de Wu Han. Aqueu periòde s'acabèt per una revirada parciala de Mao a la prima de 1966 que va l'obligar d'adoptar una estrategia novèla e d'amplificar lo movement.
D'efèct, sa temptativa de purga se turtèt a la politica dei liberaus au poder dempuei la revirada dau Grand Bomb. Incapables de s'opausar dirèctament a Mao, capitèron de l'enquadrar e de la limitar. Wu Han realizèt son autocritica — moderada — e Peng Zhen capitèt de far adoptar un tèxte, dich « lei Tèsis de Febrier ». Aquelei tèsis limitavan la Revolucion Culturala ai mitans intellectuaus e modificavan son aplicacion segon una politica inspirada per leis advèrsaris de Mao.
Aquela estrategia enraièt la Revolucion Culturala fins au mes de mai de 1966. Per la contornejar, Mao obtenguèt lo 16 de mai lo vòte per lo Comitat Centrau dau Partit d'un document annulant lei Tèsis de Febrier, ordonant la destitucion de Peng Zhen e fondant un grop dich Grop de la Revolucion Culturau sota lo contraròtle dei maoïstas. Fòrça violent, lo tèxte denoncièt lei « revisionistas infiltrats » dins lo PCC, lo govèrn o l'armada e va entraïnar lo començament dau movement popular dins leis universitats e leis escòlas.
Blòc 0712
Lo  es un blòc (en francés, îlot) del sector de dins lo principat de Mónegue.
Sa superfícia es de 0.
Alcorcón
Alcorcón es un municipi d'Espanha de la Comunautat Autonòma uniprovínciala de Madrid.
Revolucion Culturala
La Revolucion dins leis universitats e leis escòlas
Lo 25 de mai, una jova professora de filosofia de la capitala afichèt una critica dau president de l'Universitat de Pequin. Èra accusat de favorisar l'elèit, de se fisar de la sciéncia estrangiera e donar una importància tròp granda ai resultats escolars. Mao aprovèt oficialament lo contengut d'aquela denonciacion favorizant la mobilizacion deis estudiants en favor de la Revolucion Culturala. Sostengut per la premsa oficiala, leis estudiants ataquèron lei representants de l'autoritat (professor, administrators e membres dau Partit) dins leis universitats e leis escòlas.
Lo govèrn assaièt de limitar leis efècts d'aqueu movement. L'estrategia adoptada èra similara a aquela de Peng Zhen au començament de l'annada : utilizar lei mejans tradicionaus dei revolucionaris chinés per limitar l'amplor de la politica maoïsta. Ansin, de « grops de trabalh » foguèron mandats dins leis universitats per enquadrar la purga. Pasmens, lo ròtle vertadier d'aqueleis unitats èra de la limitar e de la desviar vèrs de butas segondàrias. Foguèron donc rapidament combatuts per lo Grop de la Revolucion Culturala e deguèron se retirar lo 24 de julhet. Certanei caps d'aquelei grops foguèron arrestats e, fin finala, l'intervencion dei grops de trabalh s'acabèt per una aumentacion dau caòs dins la capitala e per la revirada dei liberaus per arrestar lo movement. Au contrari, la Revolucion Culturala va d'ara endavant s'estendre au país e amirar dirèctament leis advèrsaris politics de Mao gràcias au movement dei gardas roges e ai solevaments obriers.
Lo movement dei gardas roges
Lo premier grop de gardas roges se formèt tre lo 29 de mai. Foguèron mandats per Mao e sei partisans per luchar còntra lo Partit e sa burocràcia. Per lei sostenir, Mao realizèt un important trabalh de propaganda e demandèt a l'armada chinesa d'ajudar lei grops de gardas roges de s'organizar. Lo movement se desvolopèt dins lo corrent de l'estiu de 1966 e va rapidament s'estendre dins lei províncias entraïnant un caòs immens e la presa dau poder per lei revolucionaris dins certaneis endrechs.
(437) Rhodia
(437) Rhodia es un asteroïde.
Revolucion Culturala
Lo movement dei gardas roges
Ansin, a partir de la fin de 1966, una partida importanta de la ierarquia dau Partit o deis autoritats localas èran destruchas mai lo movement aviá perdut son unitat politica. De mai, lo caòs aviá acomençat de desorganizar la produccion e certaneis endrechs èran menaçats per la guèrra civila en causa dei tensions entre gardas roges rivaus. Pus important, lo Partit — fòrça afeblit — assaièt de reprendre lo contraròtle de la situacion gràcias a la lucha còntra la caòs. En fàcia d'aquelei limits, Mao Zedong decidiguèt donc d'encoratjar la participacion de la classa obriera e dei fòrças armadas a la Revolucion Culturala.
La presa dau poder per lei revolucionaris
Se lo movement dei gardas roges èra estat una menaça importanta per leis advèrsaris de Mao, la classa obriera e l'armada chinesas èran de fòrças autrament poderosas. Ansin, lei solevaments obriers entraïnèron l'afondrament deis autoritats localas dins certanei regions, especialament a Shangai. A Pequin, Mao èra pron renfòrçat per atacar dirèctament seis advèrsaris e leis institucions dau Partit dispareguèron fins au periòde de redreiçament de l'autoritat en 1967. Pasmens, la presa dau poder per lei revolucionaris partisans de Mao mau capitèt de limitar lo caòs e de crear d'institucions novèlas. En particular, l'armada, cargada de sostenir lo movement revolucionari, s'enfonsèt dins lo ret de rivalitats localas e son unitat foguèt pauc a pauc menaçada per de divisions intèrnas que van menar vèrs la fin de la Revolucion Culturala.
La Comuna de Shangai e lei limits dau movement obrier
La participacion de la classa obriera chinesa donèt un vam novèu a la Revolucion Culturala e entraïnèt l'afondrament totau deis institucions dins certaneis endrechs. Lo vuege foguèt alora comolat per lei revolucionaris. L'exemple principau d'aqueu tipe de situacion foguèt la vila de Shangai onte una Comuna foguèt proclamada en genier de 1967 segon lo modèl de la Comuna de París. Pasmens, se Mao acceptèt de sostenir aquela evolucion, la fondacion de comunas èra opausada a sei concepcions dau poder basadas sus lei massas, lo Partit e l'armada. Ansin, a partir dau començament de 1967, Mao espereu acomencèt d'assaiar de frenar l'onda revolucionària menada per leis obriers.
Lei consequéncias foguèron desastrosas per lei finanças e l'economia locala e dins lo corrent de la fin de decembre, l'administracion municipala s'afondrèt e dispareguèt sensa combat. Après una tièra de grèvas e de menaças sus l'avitalhament de la ciutat, lei rebèls decidiguèron de'n prendre oficialament la direccion e de formar un govèrn inspirat per la Comuna de París lo 6 de genier de 1967. Aqueu govèrn locau èra dirigit per Zhang Chunqiao que formèt una aliança ambé la garnison militara de Shangai per restablir l'òrdre e eliminar certanei faccions entre lei pus radicalas. Shangai èra pas la premiera vila d'adoptar lo modèl de la Comuna en causa de la mesfisança dei revolucionaris regard dei quadres dau Partit o dei tecnicians.
Dins aquò, se Mao decidiguèt d'utilizar l'exemple de la Comuna de París per sa propangada, èra opausat a l'adopcion vertadiera d'un modèl fòrça alunchat de sa vision de l'organizacion de la societat. De mai, au començament de 1967, l'afondrament deis autoritats localas a entraïnat un caòs generau dins tot lo país. Ansin, Mao deguèt acceptar de frenar l'envam de sei partisans. Per aquò, ordonèt l'intervencion de l'armada per restaurar l'òrdre.
L'intervencion dei fòrças armadas chinesas
L'intervencion de l'armada chinesa dins la Revolucion Culturala foguèt oficialament ordonada lo 28 de genier de 1967. Inicialament, regardèt solament lei fòrças regionalas. Lei tropas plaçadas sota comandament nacionau foguèron mobilizats per la seguida quand lei dificultats venguèron tròp importantas per leis unitats regionalas. Lei soudats chinés avián dos objectius de cumplir. Lo premier èra de protegir leis infrastructuras e lei mejans de produccion pus importants. Lo segond èra d'ajudar lei « bòns » revolucionaris d'eliminar lei revolucionaris « marrits » per restaurar un poder locau sota la forma de Comitats Revolucionaris.
La premiera mission — ròtle tradicionau de l'armada chinesa — necessitèt un nombre important de soudats mai se debanèt sensa dificultat vertadiera. En revènge, la segonda foguèt fòrça problematica car lei caps militars èran pas necessàriament formats per destriar lei revolucionaris « bòns » e « marrits ». Pasmens, leis oficièrs èran pus pròches de la ierarquia anciana dau Partit. D'efèct, avans lo començament de la Revolucion, lei comandaments civius e militaras èran generalament estrechament mesclats. Ansin, dins lei conflictes locaus, l'armada favorizèt generalament lei movements de proteccion formats per lei quadres dau PCC. De combats aguèron donc luòc entre certaneis unitats militaras e de faccions radicalas.
En fàcia d'aquela revirada, Mao deguèt se resòuvre d'ordonar l'intervencion dei fòrças nacionalas. Per limitar lo risc d'entenduda entre lei caps militars e lei rèstas de la burocràcia dau PCC, ordonèt tanben de desplaçar lei còrs d'armadas dins de regions alunchadas de sei centres de garnison. Pasmens, lo poder dei militars foguèt tanben limitat e la designacion dei butas de l'armada foguèt d'ara endavant realizada per lo govèrn centrau. Sus lo terren, aqueu reculament de Mao entraïnèt una multiplicacion deis afrontaments entre soudats e revolucionaris.
Lei problemas de l'intervencion de l'armada
En fòra dei questions militaras (combats còntra lei faccions pus radicalas... etc.), l'armada chinesa deguèt rapidament faciar lo problema pus grèu de sei divisions intèrnas. D'efèct, l'unitat dei fòrças armadas èra assegurada tant que demoravan en fòra dei conflictes. La participacion ais eveniments locaus entraïnèt l'emergéncia de divisions que va causar la fin de la Revolucion Culturala e la restauracion de l'òrdre.
L'incident decisiu se debanèt en julhèt a Wuhan, vila devesida entre una faccion revolucionària e una faccion conservadora dirigida per de quadres dau Partit ambé lo sostèn dei fòrças militaras regionalas. Ansin, quand lo 14 de julhèt de 1967, lo govèrn ordonèt l'eliminacion dei conservadors, la garnison locala refusèt aquela decision. Lo risc de guèrra civila foguèt solament limitat per una ofensiva rapida dei fòrças nacionalas. Fins au mes d'aost, aquò entraïnèt una tièra de purgas dins l'armada a l'iniciativa dei radicaus que poguèron s'equipar gràcias ais armas capturats. Pasmens, l'alèrta èra tròp grèva per pas empachar un redreiçament dei faccions pus conservadoras dau Partit. En fàcia de l'extension dei combats dins lo corrent dau mes d'aost entre soudats e radicaus, Mao foguèt finalament obligat d'acceptar la restauracion de l'òrdre per l'armada.
Lo restabliment de l'òrdre
Lo restabliment de l'òrdre se debanèt de 1967 a 1969. Sa premiera etapa foguèt la denonciacion oficiala dei tendàncias d'extrema esquèrra de la Revolucion Cultura. Aquò foguèt lo començament de la repression dei gardas roges per l'armada que va s'acabar solament en 1969 après de combats durs. Enfin, lo IX Congrès dau Partit en 1969 foguèt l'occasion d'abandonar oficialament la Revolucion.
La denonciacion de l'extrema esquèrra
La denonciacion de l'extrema esquèrra foguèt la premiera etapa de la restauracion de l'òrdre e de la repression de la Revolucion Cultura. Mao deguèt l'acceptar après l'afaire de Wuhan. Permetèt a la drecha dau Partit de tornar prendre la paraula e d'eliminar certanei caps radicaus dau Partit coma Wang Li. Pasmens, l'objectiu vertadier d'aquela denonciacion èra de legitimar lo ròtle e la posicion de l'armada per l'utilizar dins la repression armada dau movement.
Se debanèt lo 5 de setembre de 1967. L'armada chinesa recebiguèt tornarmai lo drech, suprimit après lo començament de l'intervencion deis unitats nacionalas, de se protegir còntra leis atacas e deguèt arrestar de sostenir lei faccions rivalas de gardas roges. Per assegurar l'execucion corrècta d'aquel òrdre, lei còrs d'armadas foguèron tornarmai desplaçats dins lo país per rompre lei solidaritats localas formadas dempuei febrier de 1967. Enfin, sota lo contraròtle dei militars, foguèt renfòrçada la creacion dei Comitats Revolucionaris per restaurar una forma d'autoritat locala. L'armada i tenguèt la màger part dei pòstes (53%). Lo rèsta foguèt partejat entre quadres dau Partit (25%) e rebèls (21%).
La somission dei gardas roges
La creacion dei Comitats Revolucionaris s'accelerèt a partir de la fin de 1967. Pasmens, dins certanei regions, especialament dins lo sud de China, un nombre important de gardas roges refusèron d'acceptar la fin de la Revolucion Cultura e de remetre lo poder ai militars. Dins aqueu cas, la somission dei gardas roges necessitèt l'utilizacion de la fòrça e divèrsei batalhas acarnadas se debanèron en 1968.
La somission dei gardas roges a l'òrdre èra una dimension majora de la restauracion de l'òrdre. Per aquò, lo govèrn ordonèt ai gardas de quitar lei vilas e de se dispersar dins lei campanhas chinesas. Pasmens, a partir de març, la resisténcia s'organizèt e de combats seriós comencèron en junh de 1968. Per exemple, dins la província de Guangxi, l'armada deguèt demandar un sostèn d'artilhariá e d'aviacion per rompre lei defensas dei gardas roges rebèls. A la fin de la batalha, lei presoniers foguèron executats e lo cap d'aquela repression foguèt publicament felicitat per Mao en julhet. A la fin de l'estiu, lei centres principaus de la resisténcia èran destruchs e vint milions de joves èran estats desportats vèrs la campanha. Lei darriers combats se debanèron en 1969. Pasmens, tre l'ivèrn de 1968-1969, lei fòrças de la Revolucion Culturala èran definitivament anientadas e lo Partit poguèt se reünir per adoptar son abandon.
Lo IX Congrès dau Partit Comunista e lo bilan de la Revolucion Cultura
Lo IX Congrès dau Partit Comunista Chinés se debanèt dau 1 au 24 d'abriu de 1969 a Pequin. Sota lo contraròtle e la susvelhança de l'armada, lo Partit adoptèt d'estructuras novèlas e l'abandon de fach de la Revolucion Culturala. Pasmens, en fòra dei consequéncias umanas e economicas grèvas causadas per lo caòs e lei combats, leis objectius de Mao èran pas agantats.
D'efèct, après la destruccion dei gardas roges, lo Partit èra sota la direccion d'una coalicion, desirosa de restablir l'òrdre e de gardar lo poder, qu'èra formada de grops fòrça diferents (militars, maoïstas, liberaus...). Per faire de plaça a totei lei plaças, lo nombre de pòstes dins la ierarquia foguèt aumentat. Pasmens, lei militars, que representavan 75% dei delegats, ocupèron la màger part deis institucions dau Partit.