cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mausens e Miramont
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Mausens
La prononciacion es [mɔw’ʐɛ̃ m ]. Las fòrmas ancianas son Mauzens al sègle XIII, Mouzens al sègle XVI (la segonda fòrma correspondriá a una evolucion fonetica, comprene, per la sillaba pretonica, l'afebliment de [-aw] en [-ɔw]). Mausens, segon Dauzat e Rostaing, ven del gotic *mawi, « joina, joventa », emb lo sufixe germanic -ing ; segon Chantal Tanet e Tristan Hordé, d'un nom germanic d'òme, inatestat, *Mauricho, emb un sufixe, o de *mawi, emb un sufixe ; segon lo site de las comunas de Dordonha, de la propietat de Mauso, nom germanic d'òme, çò que fariá, emb lo sufixe (-ingos), *Mausingos.
Miramont
La prononciacion es Negre ; un vèrbe a l'imperatiu, dins aquel cas, es considerat coma una error.
Illas Normandas
right Las illas Normandas (en anglés Channel Islands, en normand îles d'la Manche, en francés estandard îles Anglo-Normandes) son un archipèla de la Marga, pròche culturalament e geografica de la Normandia continentala. Son las rèstas del ducat de Normandia que lo titulari es lo monarca del Reialme Unit.
Las illas principalas son Jersei, Guernesey, Aurigny e Sarc.
L'archipèla recep tanben dins certanas lengas lo nom inexacte d'«illas Anglonormandas*» ça que la es pas una partida d'Anglatèrra ni juridicament ni culturala (se ditz en francés îles Anglo-Normandes, en espanhòl islas Anglonormandas, en catalan illes Anglonormandes; mas en normand îles d'la Manche, en italian isole Normannne / isole del Canale).
La lenga autoctòna es lo normand (dialècte francés) mas recuòla davant l'anglés.
Dangaura
Lo dangaura (o dangora) es una lenga indoariana parlada en Nepal e en Índia.
Localisacion
La lenga es parlada dins lo districte de Dang, en Nepal e tamben dins los districtes indians de Lakhimpur Kheri, Gonda, Bahraich dins l'estat d'Uttar Pradesh.
Classificacion
Lo dangaura fa partida del grop tharu de las lengas bihari, una branca de las lengas indoarianas, que fan partida de la familha indoeuropèa.
Renaissença
thumb|right|Òme de Vitruve per Leonardo da Vinci qu'es vengut un dei simbòls de la Renaissença.
La Renaissença (var. Renaishença) es un movement intellectuau e artistic europèu que se debanèt ai sègles e. Aprofichant la fin dei crisis de la fin de l'Edat Mejana e lo redreiçament generau deis estats europèus, l'esfòrç culturau de la Renaissença èra liat au movement intellectuau umanista. Lo periòde veguèt una produccion intellectuala e artistica conscienta e fòrça sostenguda marcada per doas caracteristicas centralas : l'exaltacion de l'èstre uman e la certitud de rompre ambé de temps barbars per restaurar una societat antica considerada coma un modèl. Au nivèu artistic, lo movement entraïnèt la formacion d'un ensems de referéncias esteticas que van venir la nòrma principala deis arts europèus fins a l'aparicion de l'art contemporanèu au començament dau sègle. Lo movement apareguèt dins lei centres europèus artistics principaus, Itàlia e Províncias Unidas, e va pauc a pauc s'estendre dins lo rèsta d'Euròpa avans d'agantar de territòris en fòra dau continent coma certanei colonias espanhòulas (Mexic, Peró) o portuguesas (Goa).
Dins aquò, maugrat l'estrambord de mai d'un artista o d'un pensaire e un renovelament culturau prefond, la rompedura ambé l'Edat Mejana es limitat e progressiva. Lei basas economicas de la societat demorèron aquelei de la feodalitat e la màger part deis actors de la Renaissença revolucionèron gaire leis estructuras socialas de l'epòca. Aqueu quadre va donc permetre e favorizar d'un caire l'essor e lo desvolopament dau movement e d'autre caire va impausar sei limits.
Lo redreiçament europèu de la fin dau sègle XV
La fin dau sègle XV foguèt caracterizat per lo redreiçament d'un continent europèu afeblit per lei crisis de la fin de l'Edat Mejana. Foguèt caracterizat per la restauracion de la patz e deis afaires economics, lo renfòrçament de l'autoritat e dau ròtle deis estats e un començament de renovelament intellectuau liat au contèxte de l'exploracion dau monde per leis Europèus, a divèrsei progrès tecnologics e la descubèrta d'autrei civilizacions. Divèrsei datas foguèron prepausadas per marcar aquela rompedura coma la presa de Constantinòple per leis Otomans en 1453, la descubèrta d'America per Cristòl Colomb en 1492 o l'intrada dei tropas francesa en Itàlia en 1494. Pasmens, la rompedura vertadiera foguèt fòrça progressiva e una partida deis institucions feodalas va subreviure fins au sègle XIX. En revènge, se fau notar que, tre la fin dau sègle XV, la situacion e leis elements, especialament l'autoritat novèla dei sobeirans, que van permetre l'essor de la Renaissença èran en plaça.
(522) Helga
(522) Helga es un asteroïde.
Renaissença
La fin dei crisis de la fin de l'Edat Mejana
thumb|right|Estèla marcant la fin oficiala de la Guèrra de Cent Ans en [[1475 entre França e Anglatèrra.]]
L'element primordiau permetent lo redreiçament europèu a la fin dau sègle XV foguèt lo reglament o la disparicion dei crisis pus grèvas de la fin de l'Edat Mejana. D'en premier, au nivèu politic, la segonda mitat dau sègle veguèt l'acabament de divèrsei conflictes. Lo pus important èra la Guèrra de Cent Ans entre França e Anglatèrra que s'acabèt en 1453 au nivèu militar e foguèt finalament reglat politicament en 1475 a Picquigny. Lei dos reiaumes poguèron alora se concentrar sus seis afaires intèrns e reglar la question feodala de l'indepedéncia de Borgonha en 1477 per Loís XI e aquela de la succession anglesa per Enric Tudor en 1485. Durant aqueu periòde, lei ciutats-estats d'Itàlia acceptèron la patz de Lodi e la guèrra civila de Castilha s'acabèt en 1474. La rivalitat entre Castilha e Aragon trobèt tanben una solucion ambé lo maridatge de sei sobeirans entre l'union dei dos reiaumes. Vèrs 1490, la patz èra quasi generala en Euròpa.
Aquela patz aguèt de consequéncias positivas per l'economia e la demografia. De mai, après lei pèrdas deis epidemias de pèsta dau sègle XIV, lo nombre d'epidemias majoras demeniguèt. Ansin, la fin dau sègle XV e lo començament dau sègle XVI foguèron caracterizats per la reaparicion de vilatges abandonats durant lei crisis e per una aumentacion generala de la populacion. L'economia aprofichèt aquelei condicions per se restaurar e tre lo periòde 1480-1500, la produccion agricòla agantèt tornarmai son nivèu dau començament dau sègle XIII. L'artesanat e lo comèrci conoguèron tanben un dinamisme similar que van permetre de donar de mejans novèus a l'accion deis estats.
Marga
La Marga o la Manja (var. la Mànega) pòt designar:
Renaissença
L'afirmacion de l'autoritat deis estats
thumb|right|Retrach de Loís XI de França, actor major dau renfòrçament de l'autoritat reiala francesa.
A la fin dau sègle XV, Euròpa presentava divèrsei formas de regimes politics. Leis Estats Pontificaus e lo Sant Empèri Roman Germanic èran de monarquiás electivas vestigis de l'afondrament de l'Empèri Roman. Polonha aviá tanben adoptat un sistèma electiu per sa succession reiala. Anglatèrra, Castilha, Aragon e França èran d'estats feodaus dirigits per un poder reiau limitat per leis ambicions de vassaus poderós e lo respèct dei privilègis. Pasmens, l'autoritat dei sobeirans anglés e francés èra sortida renfòrçada de la Guèrra de Cent Ans. Enfin, en Itàlia, de formas variadas existián segon lei ciutats-estats e una fraccion importanta dei senhors èran de caps novèus (capitanis militars, banquièrs ...) eissits d'una usurpacion victoriosa dau poder.
Dins aquò, maugrat aquelei diferéncias, totei lei estats dau periòde assaièron de renfòrçar l'autoritat dau govèrn centrau. Aquela politica gropèt generalament la necessitat de redurre lo poder deis institucions e elements capables de limitar aquela autoritat e aquela de crear de mejans novèus per assegurar lo mantenement de l'òrdre novèu. La reduccion dei poders rivaus de l'autoritat centrala foguèt caracterizada per la lucha còntra leis ambicions dei vassaus tròp poderòs : Armanhac, Borgonha, Anjòu e Bretanha en França, Pazzi per la Republica de Florença, Colonna e Orsini dins leis Estats Pontificaus... etc. Foguèt tanben marcada per lei temptativas de limitar lo poder deis institucions representativas (Estats Generaus francés, Parlament anglés...). Aquela politica capitèt en Euròpa Occidentala mai leis institucions d'Euròpa Centrala e Orientala (Sant Empèri, Polonha, Escandinàvia...) resistiguèron. Enfin, lei sobeirans assaièron d'aumentar dirèctament lo contraròtle sus la societat gràcias a la limitacion dei privilègis de l'aristocràcia, dei vilas e de la Glèisa. Dins lo cas d'aquela darriera, mai d'un sobeiran assaièt tanben de limitar lo poder papau sus sa glèisa nacionala.
De son caire, la creacion de mejans novèus per assegurar lo poder de l'autoritat centrala veguèt lo renfòrçament dau govèrn centrau. Lo ròtle dei senhors pus poderós es limitat ais afaires judiciaris e lo nombre de foncionaris foguèt aumentat per melhorar l'influéncia de l'administracion dau sobeiran dins cada província. Lei ressorsas dau govèrn foguèron tanben aumentadas e de sistèmas foguèron creats per permetre un pagament pus regular de l'impòst. Enfin, lo periòde de la fin dau sègle XV veguèt l'aparicion e la formacion d'armadas permanentas equipadas d'armaments novèus. L'utilizacion de l'ost feodau venguèt pus rara e, en fàcia de l'entraïnament de soudats professionaus, la valor militara dei chivaliers de l'Edat Mejana demeniguèt. Lei progrès deis estats per aplicar aquelei politicas foguèron inegaus. Foguèron fòrça importants en França onte la Guèrra de Cent Ans aviá ja renfòrçat lo poder reiau e l'idèa d'un impòst permanent. Foguèron pus limitats dins lo Sant Empèri onte l'aristocràcia èra opausada a l'idèa de reformar una organizacion politica inicialament creada per protegir sei drechs e son autonòmia.
Ansin, a la fin dau sègle XV, totei lei caps de govèrn europèus dispausavan de mejans novèus, mai o mens importants segon la poissança dei resisténcias localas de l'òrdre feodau. Aqueleis otís venguèron de mejans importants de la propagacion deis idèas de la Renaissença gràcias ais òbras de prestigis que van comandar e realizar certanei sobeirans. Per exemple, au sègle XVI, lei rèis de França e d'Espanha van contuniar lor rivalitat militara dins lo domeni culturau entraïnant un essor important de la Renaissença dins aquelei país.
Lo començament de l'exploracion dau monde per leis Europèus e lei progrès tecnologics dau periòde
Lo darrier element que permetèt lo redreiçament europèu e lo desvolopament d'un corrent intellectuau novèu foguèt la descubèrta de tecnologias novèlas coma l'estampariá (vèrs 1430-1450) completadas per lei progrès liats au començament de l'exploracion dau monde per leis explorators europèus. Se lei motivacions d'aqueleis evolucions foguèron magerament politicas e economicas, van permetre de faire mai d'un progrès dins lo domeni tecnic. Pus important, aquò va suscitar un movement de curiositat per lei culturas estrangieras ja conegudas dempuei de sègles coma lei Bizantins o leis Arabis o quasi desconegudas coma lei civilizacions d'Asia Orientala. Ansin, après la casuda finala deis estats bizantins entre 1453 e 1461 e la multiplicacion dei contactes ambé lei principats musulmans dau sud d'Espanha, leis òbras anticas gardadas dins aquelei país e leis estudis originaus de sei sabents poguèron pauc a pauc se difusar en Euròpa. Van venir una fònt important dau renovelament intellectuau europèu e d'inspiracion per leis artistas de la Renaissença.
Lo contèxte economic dau sègle XVI
Lo contèxte economic dau sègle XVI conoguèt de mutacions limitadas e un melhorament generau qu'empachèt divèrsei crisis coma l'aumentacion regulara dei prètz. Aquela economia veguèt l'emergéncia progressiva de sectors economics novèus basats sus lo progrès tecnologic e de pensadas novèlas coma la legitimacion dau profiech. Pasmens, l'estructura de basa de l'economia de la Renaissença èra totjorn de tipe feodau e la contuniacion d'aqueu modèl explica que lo quadre generau de la societat evolucionèt pauc : l'aristocràcia e lo clergat demorèron lei classas dominantas e lei produccions agricòlas lo centre de l'economia.
Lei caracteristicas qu'aqueu quadre economic foguèron l'importància primordiala de l'agricultura e de l'artesanat de subsistància. En causa dei dificultats logisticas, aquelei produchs èran transportats sus de distàncias generalament feblas en direccion dei zonas urbanas pus importantas. Ansin, una vila importanta e sa region formava de circuits comerciaus regionaus que representavan la màger part de l'economia medievala o de la Renaissença. Per lei produchs de luxe o lei matèrias premieras utilizadas per lei servicis de l'estat, d'indústrias e de circuits especifics existián, mai representavan una partida febla dei cambis economics. De mai, la màger part d'aquelei relacions economicas (per exemple, per lo circuit mediterranèu deis espècias) èran ja en plaça durant l'Edat Mejana.
L'agricultura conoguèt gaire de progrès durant lo periòde de la Renaissença. Lei cerealas representavan la màger part de la produccion e, levat de quauquei regions fòrça favorabla (bacin parisenc...), lei rendiments son febles e generalament entre 2,5 e 3,5 per 1. Dins certanei regions, certanei culturas (olivièr, vinha...) permetián d'aumentar lei revenguts dei païsans gràcias a la venda de la produccion. Lo norrigatge es donc fòrça malaisat car necessita de quantitats grandas de manjar e de prat.
L'aumentacion dei cambis economics foguèt permesa per l'aumentacion dau nombre de pèças de moneda en circulacion e au desvolopament dau credit. La descubèrta e l'esplecha dau continent american i aguèt un ròtle decisiu car permetèt d'importar una quantitat granda de metaus preciós en Euròpa. Pasmens, conjugadas a l'aumentacion de la demanda e ai limits de l'ofèrta, aquò participèt a l'inflacion. La fònt de revenguts pus importantas demorèt donc lei drechs senhoriaus qu'èran magerament basats sus un sistèma d'impòsts en natura. L'accession a la classa aristocrata demorèt donc per aquela rason la desirança de la màger part de la populacion e un factor poderós dau mantenement de l'estructura feodala de la societat.
Lo contèxte politic de la Renaissença
A partir de la fin dau sègle XV, lo continent europèu veguèt tornarmai lo començament de questions politicas grèvas entraïnant mai d'una guèrra. Lei doas principalas foguèron lei guèrras d'Itàlia e l'aparicion de la Reforma. La premiera foguèt un conflicte lòng entraïnat per lei rivalitats dei ciutats italianas que van permetre l'intervencion dirècta de França e d'Espanha desirosas d'ocupar una partida de la peninsula. Fòrça lòngas, aquelei guèrras s'acabèron per una victòria espanhòula e un afebliment politic deis estats italians. Espanha venguèt la poissança dominanta d'Itàlia. Pasmens, aquelei conflictes foguèron un factor de difusion deis arts de la Renaissença, especialament vèrs França.
La question religiosa foguèt la segonda crisi dau periòde. Apareguèt a partir deis annadas 1520 ambé la creacion dau protestantisme e l'adopcion d'aquela religion per la màger part deis estats dau nòrd d'Euròpa. Afeblida, la Glèisa de Roma poguèt pas reprimir lo movement e lei problemas religiós venguèron una fònt de conflictes e de tensions diplomaticas entre leis estats dau Sant Empèri Roman Germanic.
Lo contèxte intellectuau de l'Umanisme
L'Umanisme foguèt un movement intellectuau dei sègles XV e XVI qu'apareguèt en Itàlia e va se difusar en Euròpa. Basat sus l'eiretatge filosofic medievau e la redescubèrta de la filosofia antica, va encoratjar lo desvolopament d'una estetica novèla basada sus l'observacion de l'òbra divina, d'una etica novèla centrada sus l'èstre uman e de recèrcas teologicas novèlas. Aqueu movement va generalament precedir la revolucion artistica de la Renaissença e pausar una partida dei basas que van permetre son debanament.
Lei basas de l'Umanisme
thumb|right|Vestigis antics coneguts ai sègles XV e XVI e utilizats coma modèls per leis artistas de la Renaissença.
Lei basas intellectuaus de l'Umanisme tènon tres ensems literaris mai o mens diferents. Lo premier es l'eiretatge de la filosofia medievala. D'efèct, inicialament liada a la recèrca teologica, la filosofia d'aqueu periòde èra venguda independenta, especialament dins lei domenis que la Bíblia tractava gaire. Leis òbra principalas èran aquelei de Tomàs d'Aquin au sègle XIII e de Guilhèm d'Occam au sègle XV. Lo segond foguèt la redescubèrta deis autors antics acomençat a partir dau sègle XIV gràcias au contacte ambé leis estats musulmans d'Espanha o l'arribada d'intellectuaus bizantins causadas per l'avançada dei Turcs. Aquò permetèt ai sabents d'Euròpa Occidentala d'estudiar per lo premier còp de tèxtes de Platon, de Pitagòras, d'Euclid o encara de Ptolemèu. Enfin, lo tresen foguèt compausat per leis òbras deis umanistas elei que formèron divèrsei rets de reflexions e de cambis intellectuaus gràcias a l'estampariá e a una correspondéncia importanta.
La difusion e lei consequéncias de l'Umanisme
L'Umanisme conoguèt una difusion importanta dempuei lo nòrd e lo centre d'Itàlia vèrs lo rèsta d'Euròpa. Tres elements permetèron aqueu fenomèn. Lo premier foguèt l'aparicion e lo desvolopament de l'estampariá que permet de difusar leis òbras umanistas entre leis elèits. Lo segond foguèt la correspondéncia quasi permanenta qu'existiá entre certaneis autors umanistas. Va formar pauc a pauc un ret fòrça importanta gràcias ai contactes entre leis intellectuaus principaus e d'umanistas locaus en relacion ambé leis elèits localas permetent donc de difusar rapidament certaneis idèas.
Una segonda consequéncia dau movement umanista foguèt lo renovèu de la recèrca tecnologica e scientifica que van permetre certanei progrès dins lei matematicas, l'astronomia (Copernic) o la biologia. Va tanben entraïnar la publicacion d'unei trabalhs teologics marcant l'aspèct prefondament religiós dau movement. Enfin, element important, l'Umanisme va desvolopar una reflexion etica sus l'èstre uman. Considerada coma una creatura privilegiada e naturalament bòna, la rason umana permet de replegar lo desòrdre de la naturau per se concentrar sus l'armonia e lo respèct de la volontat divina. Aquela evolucion es desliura e la libertat e lo respèct d'aquela van venir d'elements centraus dins la reflexion deis intellectuaus e deis artistas dau periòde.
Lo debanament de la Renaissença
Lo debanament de la Renaissença pòu se devesir en tres etapas principalas. La premiera foguèt lo periòde iniciau d'aparicion en Itàlia fins en 1490. Lo segond foguèt lo desvolopament dau classicisme italian fins a 1560. Enfin, la tresena etapa foguèt la difusion dau movement dins lo rèsta d'Euròpa onte va conóisser d'evolucions e de mutacions importantas e donar naissança a d'estils novèus e diferents d'Itàlia segon lei regions.
L'iniciacion italiana de la Renaissença
La premiera etapa de la Renaissança se debanèt en Itàlia fins a 1490, probablament a partir de l'òbra umanista e de l'eiretatge antic dau país. Lei premiers artistas pertocats per aqueu movement foguèron Brunelleschi (1377-1446), Mesacio (1401-1428) e Donatello (1386-1466). Rapidament, la rompedura ambé l'estil medievau gotic foguèt importanta. Per exemple, lo premier inventèt un vocabulari novèu per definir una arquitectura novèla basada sus l'estil antic. Sa Chapèla dei Pazzi, que sa bastida se debanèt de 1441 a 1478, foguèt una dei premiereis òbras marcadas per l'introduccion d'una estructura « racionala » e matematica.
Lo centre principau dau periòde foguèt Florença gràcias au sostèn dei familhas dominant la vida politica de la ciutat coma lei Pazzi o lei Medicis. Lei principis artisticas novèus foguèron teorizats per Alberti (1404-1472) e lei successors de Brunelleschi, de Mesacio e de Donatello contunièron l'òbra de lor mèstre. Ansin, lei teorias novèlas aguèron rapidement una forma sistèmatica e vulgarizada que van permetre una difusion aisada. L'influéncia de Boticelli (1445-1510) e de Leonardo da Vinci (1452-1519), artistas florentins majors pròches de la familha Medicis, van desvolopar de tecnicas novèlas, acabar l'instauracion de l'estil de la Renaissença coma la nòrma artistica novèla e acomençar sa difusion vèrs lo rèsta d'Euròpa (installacion de Vinci en França).
A la fin dau sègle XV, l'art florentin s'èra ja difusat dins leis autrei centres urbans d'Itàlia coma Pàdoa, Roma, Venècia o encara Milan. Sota l'influéncia deis arts bizantins, Venècia venguèt un centre artistic relativament originau caracterizats per lei trabalhs de Mantegna (1431-1506) e de sei fius sus lei nocions d'espaci e de color.
Lo classicisme italian
La començament dei guèrras d'Itàlia a partir de la fin dau sègle XV entraïnèt la rompedura deis equilibris politicas entre leis estats italians. Au nivèu artistic, aquò va se tradurre per un desplaçament deis artistas e un transferiment de la primautat artistica de Florença vèrs Roma. Fins au pilhatge de la ciutat papala per lei mercenaris alemands de Carles Quint en 1527, la vila va conóisser un periòde lòng de trabalhs e l'aparicion de valors artisticas novèlas dicha classicisme italian.
Quiévrechain
Geografia
Pichona vila situada a 15 km al nòrd-es de Valencianas, termierèra amb la Belgica, a 20 km de Mos, e cara dins la vila gaireben-homonyme de Quiévrain. Quiévrechain Fa partida del territòri del Parc natural regional de Scarpe e del Escaut.
Petite ville située à 15 km au nord-est de Valenciennes, frontalière avec la Belgique, à 20 km de Mons, et face à la ville quasi-homonyme de Quiévrain. Quiévrechain fait partie du territoire du Parc naturel régional de Scarpe et de l’Escaut.
Renaissença
Lo classicisme italian
Aquela evolucion se debanèt magerament a Roma onte lei papas capitèron de faire venir una partida gròssa deis artistas florentins. D'efèct, lo declin d'aquela darriera après sei reviradas militaras entraïnèt la partença d'uneis artistas importants a partir dau decenni 1500-1510. En particular, Michelangelo decidiguèt d'anar a Roma en 1508 après una formacion au contacte de la Cors dei Medicis. Son òbra principala, la Capèla Sixtina, fa partida totjorn partida deis òbras pus famós de l'istòria umana e va revolucionar la pintura, l'escultura e l'arquitectura.
Quiévrechain
Istòria
En 636, lo rei Dagobert concéda a sant Landelin, fraire bénédictin, de las tèrras situadas a Crespin, per la fondacion d'una abbaye de lo sieu òrdre : Quiévrechain a la siá origina d'aquela abbaye.
Renaissença
Lo classicisme italian
Leis autrei capitalas italianas conoguèron tanben una evolucion similara vèrs lo classicisme. Venècia contunièt d'èstre un centre artistic relativament independent a respèct dau rèsta de la peninsula. L'arquitectura gotica i resistiguèt fins a la fin deis annadas 1520 e l'arribada d'artistas dempuei Roma. En revènge, la pintura conoguèt una tièra d'evolucions sota l'influéncia de Tician (1488-1576) que foguèt capable d'assimilar divèrsei tendàncias e venguèt un autor famós de retrachs. L'infuéncia de Venècia s'espandiguèt pauc a pauc fins a Pàdoa, Verona e Màntoa. A Milan, lo mitan artistic foguèt dominat per lei successors de Leonardo da Vinci e Parma foguèt un centre independent pichon marcat per l'influéncia d'Antonio da Correggio (1489-1534).
Quiévrechain
Istòria
En 820, mens de dos sègles mai tard, lo rei Lothaire 1 #concedir als fraires de Crespin, un cèrt luòc-dich : Kiévrechin. Los fraires i #bastir una modèsta capèla. Cremada l'an 881, #èsser reconstruite l'an 900.
Renaissença
Lo classicisme italian
A partir deis annadas 1520, la màger part d'aquelei centres adoptèron pauc a pauc un estil novèu dich manierisme en reaccion a l'apogèu dau classicisme. D'efèct, après lo succès deis òbras premieras de la Renaissença, l'estil de seis autors venguèt la nòrma e limitèt l'iniciativa generala. Per exemple, la representacion d'Adam per Michelangelo èra d'ara endavant l'exemple d'imitar per cada pintura d'Adam. Mai d'un artista decidiguèt donc de s'opausar a aquelei tendàncias academicas. Lei caps d'òbras dau premier periòde de la Renaissença demorèron de referéncias importantas que lo manierisme va assaiar d'enriquir, especialament gràcias a una mèscla d'estils diferents. A partir de 1560, lo manierisme èra vengut l'estil dominant en Itàlia mai la mòrt de Michelangelo e de Tician va entraïnar lo declin dau movement e la fin de la Renaissença italiana a partir deis annadas 1580 e l'aparicion dau barròc.
Quiévrechain
Istòria
Lo pòble, agropat a l'entorn de la siá pichona glèisa (a la localizacion actuala de la glèisa Santa-Martin), se desvoloparà mai rapidament qu'aquel de Crespin. A la 12 sègle, Quiévrechain #èsser la parròquia maire de Crespin.
Renaissença
La difusion de la Renaissença e l'aparicion de corrents novèus
A partir dau començament dau sègle XVI, lo nivèu de mestreja agantat per leis artistas italians venguèt lo modèl d'Euròpa. Mai d'un artistas europèus assaièron de viatjar en Itàlia e certanei sobeirans invitèron d'artistas italians dins lor reiaume. Lo cas pus conegut es aqueu de Leonardo da Vinci que moriguèt en França mai son exemple foguèt pas un cas isolat. Ansin, la Renaissença italiana se difusèt rapidament e va entraïnar l'aparicion d'escòlas novèlas dins certanei regions europèas.
Quiévrechain
Istòria
A partir de la XIV sègle, la pichona glèisa Sant-Martin a patit de nombrosas transformacions per respondre als besonhs del pichon vilatge #que s'estend de mai en mai cap a Blanc-Misseron.
Renaissença
La Renaissença francesa
thumb|right|Castèu francés de Chambord bastit per [[Francés Ièr de França|Francés Ièr segon lei principis de la Renaissença francesa.]]
Quiévrechain
Istòria
Lo castèl i aguèt cremat l'an 1426 per la garnison del Quesnoy.
Renaissença
La Renaissença francesa
En fòra d'Itàlia, França foguèt lo centre europèu de la Renaissença amb un interés important de sei rèis per leis arts novèus. Aquò va permetre la formacion d'un classicisme francés que va agantar durant lo sègle XVI un nivèu estetic quasi similar ai mèstres italians e va fortàment influénciar l'art francés dau sègle XVII.
Quiévrechain
Istòria
Dempuèi 1713, data de la division de l'Enaut, en Enaut imperial e Enaut Francés, Quiévrechain aviá per papièr central de servir de barrièra douanière. La frontièra franco-bèlga a constituit pel cors del Aunelle. Es en 1779 solament que lo rei de França #cedir dins los Païses-Basses austrians la part del territòri de Quiévrechain #que se trobava al delà d'aquel riu (dintratz d'autras, lo castèl de la 18° s.).
Après la Revolucion, l'espleitacion del jos-sòl de Quiévrechain #èsser concédée a la companhiá de Sant-Saulve de contunh a aquela de Anzin, mas aquela darrièra #abandonar la part al sud de la linha Valenciana-Crespin a Grégoire Joseph Libert #que, mai #erosa que los sieus predecessors, #far de sondatges coronats de succèsses l'an 1830. En 1836, #fondar la companhiá de las minas de Crespin en cobrint los territòris de Crespin, Onnaing, Sebourg, Quiévrechain, Quarouble e Rombies. La concession #demorar inexploitée de 1842 a 1875. Lo potz N° 1 i aguèt espetat de 1880 a 1949, la N° 2 de 1902 a 1950.
Renaissença
La Renaissença francesa
Tres etapas principalas marquèron aqueu desvolopament. La premiera se debanèt sota lei rèines de Carles VIII e de Loís XII. L'art gotic demorèt dominant mai la Renaissença acomencèt d'influénciar certaneis elements arquitecturaus o decoratius. A partir dau rèine de Francés Ièr e deis annadas 1520, aquela tendància se renforcèt e un nombre important d'artistas italians foguèron invitats en França. I desvolopèron leis estils eissits dau classicisme e dau manierisme que se mesclèron ambé l'art locau per formar l'estil caracterizant lei castèus reiaus dau periòde (Fontainebleau, Léger...). Fontainebleau venguèt un centre d'innovacions permanentas e un modèl per lo rèsta dau país. A partir de 1540-1550, aquò va entraïnar l'emergéncia d'un classicisme francés independent fusionant d'influéncias frances, italianas e anticas. Aquel estil conoguèt un desvolopament important, especialament dins lei palais reiaus de París, mai l'entraïnament dei guèrras de religion causèt sa disparicion a partir dau decenni 1570.
Quiévrechain
Istòria
En 1801, Quiévrechain aviá 445 abitants.
Dempuèi la fin de la XIX sègle, de nombrosas entrepresas aguèron creat a Blanc-Misseron.
Renaissença
La Renaissença olandesa
Lei Províncias Unidas conoguèron una activitat artistica fòrça important durant lo periòde de la Renaissença. Sa caracteristica principala es sa basa locala e son independéncia fòrça granda a respèct de la Renaissença italiana. D'efèct, aqueu territòri èra lo sèti d'una tradicion umanista majora diferenta d'aquela Itàlia. Ansin, se l'arquitectura e l'escultura conoguèron gaire d'evolucions au sègle XV, la pintura veguèt l'aparicion d'estils novèus tre la fin dau sègle XV sota la direccion de pintors coma dei fraires Van Eyck o de Memling.
Aristofanes
Aristofanes (en grèc ancian / Aristophánês) es un poèta comic grèc del sègle V nascut dins lo dèma de Cidateneon vèrs -445 e mòrt entre -385 e -375.. Son òbra ela sola representa çò que demora de l'Anciana Comèdia, e coïncidís amb las annadas gloriosas d'Atenas jos l'administracion de Pericles e lo periòde long e sorn de la Guèrra del Peloponès. Dins los sègles V e IV, alara qu'Atenas vei sespelir de mòdes de pensada novèls dins totes los domènis, e que las mòrs politicas e socialas se transforman o se degradan, Aristofanes fa la vergonha a cacalassas los politicians demagògs e bellicistas, los ciutadans en presa a una « judicardita » aguda, aquesta perniciosa mania dels proceses, o los mèstres d'incivisme e de decadéncia.
Renaissença
La Renaissença olandesa
L'influéncia italiana arribèt a partir de 1510 mai demorèt limitada a certanei vilas o ceucles d'artistas. Lo classicisme s'i desvolopèt gaire mai lo manierisme conoguèt quauquei succès, especialament a Brussèlas. Pasmens, leis artistas olandés principaus de la fin de la Renaissença èran largament independent de l'influéncia italiana coma Pèire Brueghel (1525-1569).
Quiévrechain
Istòria
En 1892, la pichona glèisa Sant-Martin en essent vengut tròp exiguë pels 1271 abitants, lo bastiment d'una segonda glèisa, lo Sagrat-Cœur, comença a Blanc-Misseron.
Renaissença
La Renaissença dins lo Sant Empèri Germanic
A partir de 1520, leis estats alemands foguèron magerament regardats per leis afaires religiós e lei populacions protestantas venguèron generalament ostilas a un art vengut d'Itàlia e basat sus una Antiquitat de còps considerada coma pagana. La Renaissença foguèt donc relativament limitada en Alemanha e l'art medievau s'i mantenguèt. Dos centres urbans, Nuremberg e Augsborg, solament foguèron vertadierament marcats per la Renaissença e tanben solament dos artistas majors de l'epòca, Dürer (1471-1528) foguèron influénciat per l'art italian. Vengut protestant, Dürer desvolopèt un art pron independent d'Itàlia basat sus l'art de la gravadura e dau retrach. Lo segond foguèt Hans Holbein lo Jove que s'installèt finalament en Anglatèrra. Sa partença e la mòrt de Dürer marquèron la fin de la Renaissença alemanda.
Quiévrechain
Istòria
En 1901, 2763 abitants ; en 1931, 6 282 abitants ; e en 2001, 6131 abitants.
Aristofanes
Biografia
Aristofanes nasquèt vèrs -445, a l'epòca ont debutèt la construccion del Partenon ; èra lo filh de Filippos lo Comic, cap del dèma de Cidateneon, de la tribú Pandionis: èra atenenc de naissença, coma lo confirma una lista de pritans d'aquesta tribú, ont figura lo nom del poèta qu'occupa aqueta carga cap a la fin de sa vida; sembla que sos parents ajan esta clerocs a Egina vèrs -430.. Comencèt fòrça jove al teatre, alara qu'èra pas encara un efèb, es a dire sens aver atenh l'edat de detz e uèi ans, e se faguèt conéisser per doas pèças uèi perdudas: Los Detalians (427) e los Babilonians (426). Aquestas doas pèças, coma Los Acarnians, foguèron representadas jos de chafres, qu'Aristofanes, que s'èra lançat dins la satira politica mai virulenta, ignorava pas que riscariá un retorn de baston; malgrat aquesta mesura de prudéncia, Los Babilonians, jogats a las Grandas Dionisias, valguèron benlèu a Aristofanes la menaça d'un procès davant la bolè, mas los fachs, raportats dins unas scolias, son pas atestats. Los Acarnians, jogadas jol nom d'un actor, Callistratos, foguèron cotonadas de succès a las Leneanas en 425 amb lo primièr prèmi. L'annada seguenta, Aristofanes obten de nòu lo primièr prèmi a as Leneanas amb Los Cavalièrs, pèça ont lança de flechas amb sa vèrbia mai aguda contre lo demagòg Cleon; aqueste lo menaça de plaid. Es verasemblabla que per estalivar una condamnacion, Aristofanes deguèt prometre de moderar sas atacas contra Cleon; un passatge de las Vespas (≈ 1284 a 1291) lo fa pensar. Cleon retira son clam,. A las Grandas Dionisias de 423, lo poèta fa fracàs amb Las Nèblas. La seguida de sa carrièra dramatica, que sembla seguir sens damatge pendent las annadas seguentas, nos es desconeguda.
Renaissença
La Renaissença dins lo rèsta dau continent
thumb|right|Partida Renaissença dau palais reiau de [[Cracòvia en Polonha.]]
Aristofanes
Vida privada
Al subjècte de sa vida privada, demora conegut pas qu'unes elements : Aristofan aguèt, segon la tradicion, tres filhs, que sol lo primièr, Araròs, es un pauc conegut: foguèt, el tanben, poèta comic e es victoriós en 387 a las Dionisias amb la pèça titulada Cocalos, una comèdia escricha pel paire per favorizar lo succès de son filh. Sos dos darrièrs filhs, Filippos e Nicostratos (segon Apollodòr d'Atenas) o Filetairos (segon Dicearc) èran metors en scèna, en grec didaskaloi. Mas la formacion d'Aristofanes, sos estudis literaris, son caractèr son objèctes de conjecturas: Victor-Henry Debidour imatgina que visquèt dins lo camp atic, qu'aima e conéis fòrça plan la viada païsana, e es evident que recebèt una solida educacion literària, que cita Euripides (que sovent se'n trufa), Sofòcles e Esquil. Mai, es possible que foguèt un amic de Socrates, coma sembla ne testimoniar Lo Banquet de Platon. Las idèas difusadas per Aristofanes pendent lo quita banquet daissan pas de surprene per lors contradiccions e las perplexitats que provòcan: l'òme que foguèt Aristofanes es de segur primièr aqueste que somet tot a una sola lei, aquesta del « rire a descadenar ». Pasmens se cal pas escartar l'idèa que Platon aja volontàriament plaçat dins la boca d'Aristofanes de prepaus contraris a las conviccions mostrada d'aqueste, çò qu'apareisserà alara coma una replica al tractament que fa Aristofanes del personatge de Socrates, pres coma cibla de ses trufariás dins Las Nèblas.
Renaissença
La Renaissença dins lo rèsta dau continent
Dins lo rèsta d'Euròpa, la Renaissença demorèt relativament limitada maugrat d'influéncias umanistas localas importantas dins certanei regions :
Aristofanes
L'Aristofanes de Platon
Platon integrèt Aristofanes dins lo grop dels participants al Banquet, son obratge sus l'amor. I a pas de dobte sul fach que Platon designa per Aristofanes son contemporanèu, autor de teatre, que la tèsi sus l'amor se resuma pas, qu'es plan sanat per un autor de teatre, a un discors, mas a una fabla sus l'origina dels òmes. Aristofanes se pieja precisament sus una fabla, al contrari dels filosòfs pretend pas explicar, mas amb una analogia vòl puslèu donar un imatge susprenenta de l'Amor. Mai es remarcable qu'Aristofanes, qu'estigmatiza la banalizacion de las practicas omosexualas dins la societat atenenca, siá justament utilizat per Platon per lo raconte d'una fabla que presenta l'omosexualitat coma una inclinacion léegitima.
Quiévrechain
Istòria
En 1962, la municipalitat ofrissiá 2 771 trabalhs en l'indústria.
Aristofanes
Òbra
Quitament s’Aristofanes aja escich, segon los erudits alexandrins ( originalas, mai cinc retocadas de las sieuna pèças e quatre d’atribucion dobtoda), se ten pas l'integralitat de son òbra dramatica: gaireben totas sas comèdias son conegudas sonque per de fragments o perdudas; solas onze demoran:
Quiévrechain
Istòria
En 1972, amb la creacion de la autoroute A2 París - Brusselles, la foncion de barrièra douanière perdiá tota la siá importància al meteis títol d'en un autre luòc que lo pol industrial #que i aviá fach prospérer en la siá ombra, pendent près d'un sègle.
Aristofanes
Òbra
L'ardiesa dels poètas comicas, lo retorn al poder del partit aristocratic, e los malaurs d'Atenas, menèron a una reaccion contra la libertat del teatre. Aquesta reaccion comença a partir de 412 e sota los Trenta : s'acaba vèrs 388, çò sembla, a una lei que enebís formalament las atacas contra las personas. Es l'arrèst de mòrt de la comèdia anciana. Aristofanes assag de vias novèlas : amb lo Cocalos (pèça perduda) e la segonda edicion del Plotos (388 AbC.), inaugura la satira de las mòrs, d'ont va sortir la comèdia novèla dels Atenencs. A part lo Plotos e las pèças contra Euripides, las comèdias d'Aristofanes son de satiras socialas o de panflets politics. Ligat a la causa dels pichons proprietaris del camp e dels païsans apaurits per la guèrra que contunha, victimas despoderosas dels òmes d'afars e dels intrigants de la vila, lo poèta se servís largament de las libertats que li daissa l'estat democratic per atacar non los vicis inerents a las institucions d'Atenas, mas l'estat actual del regim e los caps de la classa politica, coma dins Los Cavalièrs. Las pèças d'Aristofanes se revèlan atal fòrça preciosas per la connaissença de l'istòria del temps, de las institucions e de las mòrs atenencas a la fin del sègle Ve siècle av. J.-C.
Noidans-lès-Vesoul
Noidans-lès-Vesoul es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Quiévrechain
Istòria
Es mercés a la siá fòrta industrialisation e doncas a un caumatge flac e de las entrepresas ancorades en la vida communale, que la vila facha pròva d'una effervescente (vida associativa e festive) pendent los ans 1970 ; se poiriá citar las famosas "24 oras de Quiévrechain" (carrièra cycliste e celèbra pas-stop pendent 24 oras correntas en junh) o encara la fèsta de la cervesa. Qualques associacions influentes s'investisson en aquelas manifestacions, coma la fanfare de las sapeurs-pompièrs, la societat de las 8 ("los gròsses zozios"). Una ràdio locala apareis quitament sus las ondas dempuèi 1981 (lei sus la ràdio liura) : nomenada Ràdio Aunelle, aquela se apagarà en 1991 après aver-i cambiat de nom contra passar momentanément jol nom de Ràdio Atlantis.
Noidans-lès-Vesoul
Geografia
Noidans-lès-Vesoul A situat a dos quilomètres del centre de Vesoul, setanta de Belfòrt e cinquanta de Besançon. Lo Durgeon es un afluent de la Saône transeünt près de Noidans-lès-Vesoul. La municipalitat fa partida de l'aglomeracion urbana de Vesoul.
Quiévrechain
Istòria
Dempuèi lo mièg dels ans 1970, la vila a conegut una désindustrialisation conseqüent, amb sustot de nombrosas clausuras de fabricas métallurgiques, verrerie, èca., en entrenant un ascens del caumatge e la migracion de populacion vèrs d'unes autres territòris mai atractius en matèria de trabalhs. A totun contunhat lo sieu desvolopament, sustot amb una modernizacion de las rets de transpòrts, lo bastiment de la sala dels espòrts François-Denis en 1971, de la piscina del SIVOM l'an 1977, e la creacion del centre socio-educatiu Louis-Henocq.
Noidans-lès-Vesoul
Geografia
Noidans-lès-Vesoul est située à deux kilomètres du centre de Vesoul, soixante-dix de Belfort et cinquante de Besançon. Le Durgeon est un affluent de la Saône passant à proximité de Noidans-lès-Vesoul. La commune fait partie de l'agglomération urbaine de Vesoul.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Râches
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França.
Aristofanes
Òbra
A la Renaissença, las pèças d'Aristofanes fan partit de las òbras recomandadas per Erasme per una bona educacion umanista. La primièra pèça d'Aristofanes traducha en latin es lo Plotos, dins la traduccion de Leonardo Bruni.
Castèth de Pierrefonds
Lo castèth de Pierrefonds qu'ei ua hortalessa situada dehens lo bòsc de Compenha, dens lo parçan de Valés au nòrd de l'anciana Illa de França (uei dens lo departament de l'Oise de la region de Picardia).
Desmantelat peu cardinau de Richelieu, que ho restaurat per Eugène Viollet-le-Duc au sègle XIX per òrdi de l'emperaire Napoleon III. Aquesta restauracion que ho criticada per'mor de l'òbra de recreacion de Viollet-le-Duc.
Uei qu'ei un musèu e sovent un lòc de viratge de filmes.
Aristofanes
Del comos a la comçdia atica
vinheta|300x300px|[[Dionís e los Satirs. Interior d'una copa atica de figuras rojas pel pintre de Brygos. Vèrs 480 AbC.]] La comèdia demorava ligada als festenals religioses de las Leneanas e de las Dionisias ruralas. Eissit del comos, aqueste gaujós cortègi carnavalenc que passejava pels barris d'Atenas en l'onor del dieu Dionís, la comèdia d'Aristofanes ne garda dins son esséncia coma dns son estuctura, de fòrça rèstes. Dionís, qu'incarna la feconditat e la poténcia de la vida, èra pregat, dins las falloforias, per la fertilitat dels camps ; tanben gaireben totas las comèdias d'Aristofanes s'acaban sus una invitacion a gausir de totes los aspèctes de la vida aqtruca, pregant los dieus d'accordar « una produccion d'òrdi abondanta, fòrça vin e de figas de cruscar, e de tornar nòstras femnas fecondas » ; lo ton de franca palhardariá o d'obscenitat del teatre d'Aristofanes, eritièr del cortègi de las anticas Dionisias, d'esperel obscèn dins lo costum, sos gestes e sas paraulas, participa d'aqueste apetit vital, elementari e fondamentalament san. Coma dins lo comos, los espectators participan al movement de finfa collectiva: dins aqueste gaujós cortègi, los mai alurats lançavan fissals e fions cap als badaires o un autre comasta, e d'aquestas justas verbalas tradicionala que deriba lo moment del duèl nomenat agon dins la comèdia; quitament fòra d'aqueste moment, Aristofanes pren en compte de la preséncia del public començant a vegada amb un dialòg fals,. Las danças dels coreutas desguisats de biais grotèsc de vèspas, granhòtas o aucèls, las cabiròlas del còr a sa sortida de scèna son tanben un rèste de l'antic cortègi endiablat de las Dionisias ruralas. Tot coma lo comos aviá pas de subjècte, la comèdia d'Aristofanes, segon Victor-Henry Debidour, « ten pas d'intriga de desvolopar, mas una donada d'expleitar, pas d'actes mas de movements, pas de desnosament mas un grand final per l'adieu ».
Estructura de la comèdia anciana
La definicion d'aquesta estructura es tirada de las pèças d'Aristofanes, mas es pas canonica nimai ni impausada. Dins sas grandas linhas, l'esquèma tipic se presenta atal:
Lo prològ, mai sovent dich per un o dos esclaus, se presenta coma un fòra d'òbra que permet d'expausar la situacion e lo tèma al començament de la pèça.
Puèi es la parodos, la dintrada del còr format de vint e quatre coreutas jos la direccion d'un cap de còr, lo corifèu. Aquestes coreutas son de cantaires e dançaires. Alara que lo còr tragic interveniá pas dins l'accion, aqueste de la comèdia es dirèctament engatjat dins la situacion, çò que dona una font suplementària de confusions comicas.
L’agon, en grèc ancian, es la scèna de combat o de duèl qu'opausa dos personatges o dos camps dins un long debat retoric. Per Aristofanes, aqueste afrontament es estilizat e mecanizat en « totes contra un » o lo contrari, « un contra totes ». Dins sa forma mai complèta, l’agôn compòrta una partida cantada pel còr, puèi vèrs d'exortacion del corifèu, e l'expausat dels primièrs arguments qui s'acaban per unes verses recitat de granda velocitat sens que l'actor torne prene son buf; l'adversari respond segon una disposicion simetrica. Lo primièr que pren la paraula dins lo duèl es sempre aqueste que serà fin finala batut.
La parabasa, mai sovent situada cap a la mitat de la pèça, correspond a una mena d'entracte. Los coreutas, demorats sols en scèna, avent daissat lor costum e masqueta, expausan dirèctament als espectators las intencions, las justificacions o las doleancias de l'autor. Pòt s'agir de consideracions politicas o culturalas.
L’exodos correspond a la sortida del còr ; es un final cantat e dançat.
Los personatges d'Aristofanes
Lo poèta comic dins sa fantasiá desencadenada inventèt un fum de personatges plens de vida, òmes, femnas, dieus o èssers ibrids. Pasmens, a partir de l'epòca alexandrina, li foguèt reprochat de saber pas crear de personatges versemblablas e plan tipas: lor personalitat se resuma pas a una sola e mèsma passion dominanta, del començament a la fin de la pèça. Sos personatges presentan d'incoeréncias (que lo quita creator pauc li impòrta) sens pasmens mancar de finesa psocologica; Aristofanes creèt sus son teatre de « naturas », que cerca non pas la prigondor mas la vigor. Segon F. M. Cornford, aquestes personatges apartendrián e tres grandas categorias: lo bofon, l'ironic (bon e trufaire) , e l'enganaire. Pascal Thiercy pensa que cadun dels personatges ten un pauc d'aquestas tres categorias, segon los besonhs de la situacion. E de fach, Aristofanes realiza sovent de cambiament d'actituds per sos personatges, aquestas conversions espectacularas èran de fonts seguras d'efièchs comics, coma lo constata lo còr per exemple per Filocleon, « tornat de sas rufas manièras » e converti fin finala a una vida de delícias e de flaquesa.
Gaireben totes los noms dels protagonistas foguèron fabregat per Aristofanes e forman un jòc de mots sus lor etimologia, un calembor implicit o explicit, que fa comprene amb umor çò que cal penaer d'aquestes personatges. Alara, justament, aquestes protagonistas del teatre d'Aristofanes se caracterizan sovent per un trach digne de la malícia, que le tèrme grèc es ', una mescla d’ardidesa, de coquinariá e de gorrinariá; l'adjectiu correspondant, ', « canalha, gus », utilizat mai de quatre e vint còps per Aristofanes, definís perfichament lo mercand de tripas dins Los Cavalièrs e Pistetairos dins Los Aucèls. Mas aquesta impudéncia es temperada per d'elements positius qu'empachan lo personatge de caire dins la falsièra e la marridesa, la  (astúcia) du Paflagonian ; aquestes elements positius fan del personatge un objècte d'admiracion e realizant a vegada la capitada finala.
Quiévrechain
Istòria
En 636, le roi Dagobert concéda à saint Landelin, moine bénédictin, des terres situées à Crespin, pour la fondation d'une abbaye de son ordre : Quiévrechain tient son origine de cette abbaye.
Aristofanes
Las posicions politicas d'Aristofanes
Arribat a l'edat d'òme, Aristofanes foguèt lo testimòni de totes les eveniments màger que capvirèron l'istòria d'Atenas: consequéncias de l'imperialisme del govèrn de Pericles, guèrra del Peloponès (431 a -404), poder dels demagògs Cleon, Iperbolos e Cleofont, oligarquia dels Quatre Cents, constitucion dels Cinc Millas, tiranniá dels Trenta, ensenhament e procès de Socrates. Sas comèdias, que las targas son los tenents del partit popular, contenon un fum d'allusions a aquesta actualitat. S'interroguèt sus sas posicions politicas: que prenguèt lo partit dels joves aristocratas que compausan lo còr dels Cavali§rs, e se faguèt l'adversari fèr de Cleon e del gus Demos, a vegada es vist coma un pacifista, d'autras coma l'enemic de la democracia atenenca a la sòlda dels aristocratas. E la derision en que fa banhar Socrates e Euripides faguèt naícer lo soupçon que coma poèta comic en quista de succès, auriá sens escrupul a la logica del rire per complaire a son auditòri. Lo segur que que siá, es qu'Aristofanes es pas un doctrinari nimai un òme de partit. Sas simpatiás e detestacions encontran lor font dins un prigond besonh de fraternitat que plan s'exprimís dins la preguièra de Trigèu per la Patz: