cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Classic 21
Donc Classic 21 es l'eiretiera dirècta de Radio 21 a qué reprenèt lo concèpte "Music and News". S'ourienta au còup vèrs l'istòria dau rock, mai tanben vèrs lo rock tau que si fa encuei, emé lei títols novèus que difusa regularament e lei festivaus a qué la radiò poarta son concors. En mai d'aquò, Classic 21 es l'estacion de radiò-trafegue principala de Belgica francofòna.
Emé sa situacion geografica, la radiò cuèrbe una partida dei departaments francés limitròfes.
Santiago de Calatrava
Santiago de Calatrava es un municipi de la província espanhòlade Jaén e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
19 de genièr
Decèsses
Vejatz tanben:
(90) Antiope
(90) Antiope es un asteroïde.
Gilly-sur-Isère
Gilly-sur-Isère en arpitan (Gilly-sur-Isère en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de Savòia e la region de Ròse-Aups.
Geografia
Gilly-Sus-Isère a situat en bordure de Albertville al fons de la Combe de Savoie d'ont se pòt accedir a las vallées de Mauriana e Tarentaise aital coma al val de Arly e al Beaufortain.
Gilly-sur-Isère est situé en bordure d'Albertville au fond de la Combe de Savoie d'où on peut accéder aux vallées de Maurienne et Tarentaise ainsi qu'au val d'Arly et au Beaufortain.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Gilly-Sus-Isère se situa près de l'ancian via romaine Milà-Viena e de la station del "portorium" Ad Publicanos (Albertville). Dempuèi la, divèrses vestigis gallo-romains (villas, santuari dédié a Mercuri...) An aital #èsser meses a jorn.
Gilly-sur-Isère se situe à proximité de l'antique voie romaine Milan-Vienne et de la station du "portorium" Ad Publicanos (Albertville). Dès le, plusieurs vestiges gallo-romains (villas, sanctuaire dédié à Mercure...) ont ainsi été mis au jour.
Saint-Lupien
Saint-Lupien es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
thumb|200px|left| [[Font (hydrologie)|Font de la Orvin a Sant-Lupien]]
Çò Orvin pren la siá font a l'intrada del vilatge en una conca trucada "soma" en Champagne. Ordena-Fontaine es l'ancian nom de Sant-Lupien.
Lo vilatge a constituit de doas carrièras principalas parallelas #que voregen los dos marges del riu. Qualques carrièras transversales connèctan los dos marges e afranquisson lo Orvin mas lo fons de vallée en essent tourbeux aquel espaci a ocupat encara uèi per près, de las jardins e dels òrtas.
Prèp de Nogent-sus-Seine, dels lotjaments EDF an #èsser bastits per albergar las familhas dels obrièrs de la centrala nucleara.
L'agricultura, coma dins fòrça pòbles de Champagne crayeuse, es lo principal recors del bourg. Indigne los céréales, las culturas produsisson de pomas de tèrra, de las remolatxes, del canabàs, del tournesol, del pavot e de la luzerne. Un silo a grands se tròba sul territòri de la comuna.
En defòra dels marges del riu, los arbres son escasses. Totun qualques reliquats dels boisements de conifères de la subsisteixen en direccion de Avon-la-Pèze.
thumb|200px|left| [[Source (hydrologie)|Source de l'Orvin à Saint-Lupien]]
L'Orvin prend sa source à l'entrée du village dans un bassin appelé "somme" en Champagne. Somme-Fontaine est l'ancien nom de Saint-Lupien.
Le village est constitué de deux rues principales parallèles qui bordent les deux rives de la rivière. Quelques rues transversales relient les deux berges et franchissent l'Orvin mais le fond de vallée étant tourbeux cet espace est occupé encore aujourd'hui par des près, des jardins et des vergers.
Proche de Nogent-sur-Seine, des logements EDF ont été construits pour héberger les familles des ouvriers de la centrale nucléaire.
L'agriculture, comme dans beaucoup de villages de Champagne crayeuse, est la principale ressource du bourg. Outre les céréales, les cultures produisent des pommes de terre, des betteraves, du chanvre, du tournesol, du pavot et de la luzerne. Un silo à grains se trouve sur le territoire de la commune.
En dehors des berges de la rivière, les arbres sont rares. Toutefois quelques reliquats des boisements de conifères du subsistent en direction d'Avon-la-Pèze.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La municipalitat a lo sieu nom de Sant Louvent (tanben trucat Lupien), abbé en Gévaudan, martyrisé (cap de tranchée) en la region, près de Perthes-lès-Brienne.
La commune tient son nom de Saint Louvent (aussi appelé Lupien), abbé en Gévaudan, martyrisé (tête tranchée) dans la région, près de Perthes-lès-Brienne.
Font Ebraud
Font Ebraud o Fontebraud (veire la toponimia; Fontevraud-l'Abbaye en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Toponimia
Fontebrau en occitan ancian, probablament Fontebraud en occitan moderne segon l'etimologia.
Las autras atestacions ancianas son Fons Ebraudi en 1106, Fons Evraldi entre 1100 e 1117, Fons Ebraldi en 1180, Fontevau o Frontevau au segle XII, Fontebraud au segle XIII, Fontevraux, Fontevraud o Fontevrault; Fontevraud-l'Abbaye dempuei lo 20 de genier de 1928.
La Bòria (Santa Lúcia)
La Bòria (nom local: Laborie) es un vilatge de Santa Lúcia.
Creada coma Islet a Caret, venguèt La Patriote del temps de la Revolucion francesa, abans de prene son nom actual de Laborie del governador velau Joan Veron de la Bòria que moriguèt sus l'illa en 1789. Es la capitala del quartièr del meteis nom.
George Mallory
thumb|right|George Mallory en [[1915.]]
George Herbert Leigh Mallory (18 de junh de 1886, Mobberley - 9 de junh de 1924, Mont Everest) es un alpinista britanic. Interessat per l'alpinisme tre leis ans 1910, realizèt l'ascension dau Mont Blanc en 1911. En 1921, participèt a una expedicion de reconoissença britanica destinada a identificar un camin d'accès vèrs la cima dau Mont Everest. En setembre d'aquela annada, descurbiguèt lo Còl Nòrd e identifiquèt un passatge realizar l'ascension complèta. En 1922, en refusant l'utilizacion d'oxigèn, arribèt a 8,000 m d'altitud. Pasmens, una avalanca tuèt sèt Sherpas e Mallory foguèt accusat d'èsser responsable de la catastròfa.
Après aquela revirada, organizèt una campanha ais Estats Units per obtenir lei sòus necessaris a l'organizacion d'una expedicion novèla. Poguèt ansin participar a una expedicion novèla en 1924. Moriguèt durant l'ascension amb Andrew Irvine (1902-1924). Segon Noel Odell (1890-1987), lei dos òmes an probablament agantat la cima mai aquò es pas demostrat. Son cadabre foguèt descubèrt en 1999 per una expedicion estatsunidenca a 8,290 m sus la fàcia nòrd de la montanha. Una tombada grèva sembla a l'origina de la mòrt.
Armando Calderón Sol
Armando Calderón Sol (n. 1948) avocat, òme d'afars e òme politic foguèt lo president del Salvador entre 1994 e 1999.
Carme Junyent
vinheta|Carme Junyent Maria Carme Junyent i Figueras (Masquefa, 1955) es una lingüista e sociolingüista catalana. Especialista en lengas africanas, es actualament professora de lingüistica generala a l'Universitat de Barcelona. Venguèt famosa en 1992 gràcias a son libre Vida i mort de les llengües. Aquel meteis an creèt amb sos estudiant lo Grup d'Estudi de Llengües Amenaçades e participèt qualques ans aprèp, en 1996 al comitat scientific que elaborèt la Declaracion Universala dels Dreches Lingüistics.
S'es opausada veementament a la proposicion del menaire d'ERC, Oriol Junqueras, de donar l'oficialitat a l'espanhòl dins una Catalonha independenta.
Biografia
Carme Junyent nasquèt a Masquefa en 1955 dins un encastre rural. L'influéncia de sa maire, de granda cultura malgrat las empachas de sos parents, li donèt lo gost dels estudis. S'interessèt jove a la variacion lingüistica al contacte del catalan de sa grand e de sos cosins, originaris de Beseit, un vilatge de la Franja de Ponent. A l'edat de 7 ans s'interessèt al francés que parlavan de vesins qu'avián emigrat en Suïssa e quand aviá 12 ans comencèt a aprendre lo rus. Malgrat l'oposicion de son paire, capitèt d'anar estudiar a Barcelona coma intèrna apiejada per sa maire. Foguèt del temps qu'èra a Marborg durant l'estiu per perfeccionar son alemand que s'interessèt a las lengas africanas. Dins son temps a l'Universitat de Barcelona ont obtenguèt posteriorament son doctorat en filologia romanica, se vegèt bèlament influenciada per dos professors, Jesús Tuson e Eudald Solà. S'especializèt puèi dins las lengas bantos.
Garbura
200px|thumb|Topin bearnésLa garbura qu'ei la sopa de caulets tradicionau e correnta de Bearn e Gasconha.
Que coneish mantuas variantas mes, en generau, totas que partajan ua varietat de legums (caulets e havas mei que mei, dab combinasons possiblas de carròtas, naps, pomas de tèrra, porrets, alh, ceba, gerbeta, péber e a còps tomata) qui son borits un par d'òras dehens un topin (tanben aperat topia au femenin) dab un tròç de carn (tradicionaument lo qui n'èra pas emplegats peus autes plats : cambajon o lo son òs, patas o còth de guit o de garia... a còps simpament remplaçat per òli entà hornir ua hont de graisha).
Dens la literatura, la garbura, adaptabla autaplan a las borsas pleas com per las vueitas, qu'ei lo sol plat economicament accessible au praube Capitani Fracasse (lo baron de Sigonhac) dens lo purmèr capítol deu roman de Teofil Gautièr :
Le Baron s’assit en silence devant la petite table, après avoir répondu d’un geste de main bienveillant au salut respectueux de Pierre.
Celui-ci détacha la marmite de la crémaillère, en versa le contenu sur son pain taillé d’avance dans une écuelle de terre commune qu’il posa devant le Baron ; c’était ce potage vulgaire qu’on mange encore en Gascogne, sous le nom de garbure ;
Toyotisme
Lo toyotisme es una forma d'organizacion dau trabalh que considèran que son inventor es l'engenhaire japonés Taiichi Ōno. Mesa en avans per Toyota en 1962, s'apliquèt pas immediatament.
Charles Howard-Bury
Charles Howard-Bury (15 d'aost de 1881 - 20 de setembre de 1963) es un militar, explorator, botanista e òme politic britanic. Explorator de Tibet en 1905 en intrant illegalament dins lo país, visitèt plusors regions d'Asia coma Pamir, Cachemir, Karakorum ò Angkor Wat. Après sa participacion a la Premiera Guèrra Mondiala (1914-1918), menèt la premiera expedicion de reconoissença britanica destinada a trobar un camin vèrs la cima dau Mont Everest. A son retorn en Anglatèrra, venguèt parlamentari e lo demorèt fins a 1931.
Santa Lúcia (omonimia)
Santa Lúcia pòt èsser:
Colorado (estat)
Colorado es un estat dels Estats Units d'America qu'a pas cap de frontièra maritima. Limita amb Wyoming al nòrd, Nebraska al nòrd-èst, Kansas a l'èst, Oklahoma al sud-èst, Nòu Mexic al sud, e Utah a l'oèst.
Istòria
Lo territòri que recep lo nom de Colorado foguèt incorporat a l'Union en 1803 amb la Crompa de Loïsiana a França e la cession mexicana de 1848. En 1851 se fondèt Saint Louis, la localitat pus anciana de l'estat, per de colons venents de la val de Taos. La fèbre de l'aur de 1859 atraguèt fòrça colons dins l'airal de Denver e mai se amb la fin del "boom" minaire, la populacion s'amendriguèt. Lo territòri de Colorado èra considerat, en 1861, coma un Territòri dels Estats Units pas incorporat dins cap d'autre estat. Lo sud del territòri de Colorado, malgrat la manca de respècte de la part del govèrn nòrd-american cap als dreches civils e de proprietat garantida pel Tractat de Guadalupe Hidalgo, foguèt poblat per ispanics venents del nòrd de Nòu Mexic. Dins lo decenni de 1880, aquesta expansion se vegèt redusida per la competicion amb los immigrants angloamericans e la pèrda massissa de tèrras dins lo sistèma legal nòrd-american. En 1876 Colorado atenguèt l'estatut d'Estat (en ganhant aital l'escais d'"Estat Centenari"). Lo sufragi femenin foguèt garantit en Colorado lo 7 de novembre de 1893.
Geografia
L'estat es conegut per aver los pics pus nauts de las Montanhas Rocosas, que dominan la part occidentala de l'estat, alara que l'orientala consistís en de planas grandas. La capitala e vila mai poblada es Denver. Lo sieu airal metropolitan concentra mai de la mitat de la populacion de l'estat (2,3 milions d'abitants, d'un total de 4,3 milions). L'estat a pres lo sieu nom del riu Colorado, lo nom que los colonizaires espanhòls donèron al riu.
thumb|right|Lo Mont Elbert, la montanha pus nauta de l'estat. A l'oèst se tròba lo pendís oriental de las montanhas Rocosas, amb de cimas notablas coma lo Mont Longs, lo Mont Evans, lo Mont Pikes e los Spanish Peaks, près de Walsenburg, al sud. Los rius d'aquesta region seguisson per l'èst, la region es cobèrta de bòsques e es parcialament urbanizada. Amb l'urbanizacion, demeniguèt l'esplecha dels bòsques per l'obtencion de fusta e lo pastoralisme, amb granda perda d'arbres. Durant la secada de 2002 aquesta zòna foguèt devastada per d'incendis forestièrs.
La montanha pus nauta de l'estat es lo Mont Elbert, amb 4401 m d'altitud.
Jacques Lacan
Jacques-Marie Émile Lacan (1901-1981) foguèt un famós psicoanalista e mètge psiquiatre francés.
Colorado (estat)
Demografia
Segon lo recensament de l'an 2000, Colorado aviá una populacion de 4,301,261 abitants. L'estat de Colorado, de son costat, estimava la siá populacion per l'an 2004 a 4,601,403. Entre 1990 e 2004 la populacion cresquèt de 39,7%, una creissença sonque superada en aqueste periòde per Arizòna e Nevada.
Economia
thumb|250px|Produccion de milh en Colorado. L'economia de l'estat s'es desvolopada dempuèi la mitat del sègle XIX quand se desvolopèt l'agricultura d'irrigacion e, pus tard, a de fins d'aqueste sègle, l'elevatge comencèt d'aver una importància màger. Lo primièr desvolopament de l'industria èra basat en l'extraccion e lo tractament de minerals e de produches agricòlas. A l'ora d'ara aquestes produches son: bovins, blat, lach, milh e fen.
Reiki
Coma lo sicut de la santat publica demora un subjècte mai que sensible, lo reiki (o raiqui) es vist per la comunautat medicala coma una sembla-medecina de l'eficacitat non verificabla scientificament.
Colorado (estat)
Economia
Dins la segonda part del sègle XX los sectors de l'industria e servicis s'espandiguèron fòrtament. L'economia de l'estat se diversifiquèt notablament per la concentracion d'industrias de la recerca e de las nautas tecnologias. D'autras industrias d'importància en Colorado son l'agroalimentari, l'equipament de transpòrt, maquinària, de produches quimics, minerals coma aur e molibdèn, e lo torisme. Denver es en mai un important centre financièr del país.
Gars (Aups Maritims)
Gars (Gars en francés) es una comuna occitana dau Comtat de Niça, situada dins lo departament dei Aups Maritims e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo nom del vilatge es d'origina celte, gar o kar en significant « gròs rocher ». Situat al pè de la montanha de Gars, lo vilatge s'es desvolopat segon una organizacion lineal seguenta las linhas de nivèl. La municipalitat a una superficie de 1557 a e la siá populacion (las Garcinois) èra de 70 abitants l'an 1999.
La siá istòria a conegut a partir de la Mièja Edat, lo luòc de Gars a mencionat per las primièras fes l'an 1125. En 1158, a mencionat coma abitat fortificat e lo sieu castèl a citat. Se trobava, aital probablament #qu'un pòble, sul rocher en dominant l'aglomeracion actuala. La siá glèisa, dédiée al sant Salvador, a mencionat l'an 1306 ; a situat a lo sieu pè.
A la fin de la, lo pòble es dévasté per las guèrras, la famine e la peste. Pel continuament, probablament dempuèi lo començament de la, una nòva aglomeracion es reconstruite a la siá localizacion actuala.
Le nom du village est d’origine celte, gar ou kar signifiant « gros rocher ». Situé au pied de la montagne de Gars, le village s’est développé selon une organisation linéaire suivant les lignes de niveau. La commune a une superficie de 1557 ha et sa population (les Garcinois) était de 70 habitants en 1999.
Son histoire est connue à partir du Moyen Âge, le lieu de Gars est mentionné pour la première fois en 1125. En 1158, il est mentionné comme habitat fortifié et son château est cité. Il se trouvait, ainsi probablement qu’un village, sur le rocher dominant l’agglomération actuelle. Son église, dédiée au saint Sauveur, est mentionnée en 1306 ; elle est située à son pied.
À la fin du, le village est dévasté par les guerres, la famine et la peste. Par la suite, probablement dès le début du, une nouvelle agglomération est reconstruite à son emplacement actuel.
En 1158, l’abbé Boson donne Gars en fief aux chevaliers de Briançonnet. En 1383, le comte de Provence fait don de la seigneurie à Pierre de Terminis, puis au, le fief passe aux Grasse-Bar puis aux Grasse-Briançon et finalement aux Théas.
(91) Aegina
(91) Aegina es un asteroïde.
Caièna
Caièna (Cayenne en francés), es una comuna francesa,  capluòc de la collectivitat territoriala unica francesa de Guaiana.
André Grétry
Lo pair d'André Grétry qu'èra violonista, mes, totun, qu'ei com mainatge dens un còr que lo compositor e comencè los sons estudis musicaus. Que'us apregondí en Itàlia. La soa purmèra grana escaduda que ho un intermezzo en italian per lo teatre Aliberti de Roma e titolat La vendemmiatrice.
L'emperaire Napoleon que'u autregè la crotz de chivalier de Legion d'Aunor.
Grétry qu'acabè la soa vita a Montmorency, dens l'ancian ostau de Jean-Jacques Rousseau. Lo son ostau nadau de Lièja qu'ei uei un musèu vodat au compositor.
Santiago-Pontones
Santiago-Pontones es un municipi de la província espanhòlade Jaén e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Glaçon
thumb|right|220px|Los glaçons prenon forma dins lor matritz, lo « bac de glaçons » jos l’accion del freg Un glaçon es generalament un pichon cube de glaç. Los glaçons son subretot utilizats per refregir las bevendas.
Istòria
Lo primièr bac de glaçon comercializat, foguèt brevetat en 1932 e produch per la ''General Appliances Mfg. Company''.
Fabricacion
Los glaçons domestics se realizan en plaçant un bac de glaçons dins un congelador. Jos l’accion del freg l'aiga se gèla dins lo bac, alara sufís de desmotlar los glaçons.
Existís uèi de maquinas estudiadas especificament per produire de glaçons. Son sobretot utilizadas dins las aplicacions industrialas e dins los bars e restaurants. Lo procediment de fabricacion de glaçons, en apondent successivament de jaças primas de glaç, los fa translucids, çò que dona una mena mai estetica que los glaçons fabricats de biais classic.
Principi d'Arquimèdes
thumb|Lo volum de glaç immergit correspond al volum d'aiga produtz per la fonda del glaçon. Es aisit de verificar que la fonda d'un troç de glaç pura banhant dins l'aiga pura se produís sens cambi del nivel de l'aiga. Lo volum de glaç immergit correspond en efècte al volum d'aiga liquid necessari per egalar lo pes del glaçon. En fondant, lo glaçon produís (per conservacion de la massa) exactament aquel volum d'aiga, que « comola lo trauc daissat per la desaparicion de la glaç solida ». Lo nivèl d'aiga demòra lo meteis. Sus l'imatge çai-tocant, lo volum delimitat en puntejat es, dins lo got d'esquèrra, lo volum de glaç immergida, e dins lo got de drecha, lo volum d'aiga liquid produtz per la fonda del glaçon.
Se pòt tanben far lo calcul seguent: se consideram, per exemple, un glaçon de e de massa volumica  (que conten doncas 0,917 g d'aiga), lo volum immergit será de  (coma per un iceberg, la majora partida es jos l'aiga). Quand lo glaçon será fondut, aqueles d'aiga que seran alara d'una massa volumica de  occupèron exactament lo volum qu'occupava la partida immergida del glaçon.
Lo principi d'Arquimèdes es la fòrça particulara que subís un còs banhat en tot o en partida dins un fluid (liquid o gas) somés a un camp de gravitat. Aquela fòrça ven de l'aumentacion de la pression del fluid amb la prigondor (efècte de la gravitat sul fluid) la pression essent mai fòrta sus la partida inferiora d'un objècte immergit que sus sa partida superieura, ne resulta une butada globalament verticala orientada cap al naut. Es a partir d'aquela butada que definssem la flotabilitat d'un còs.
Gost
De consomators, que volon l'efècte refregerent del glaçon sus lor bevenda, aman pas que'n fondant los glaçons gastan lo gost d'aquela, per dilucion. Exitís alara d'autres tipes de glaçons:
Axòn
L'axòn es la coa de la neuròna que religa doas cellulas entre elas. Es aquí que passa l'inflús nerviós.
(92) Undina
(92) Undina es un asteroïde.
Drouville
Drouville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Punt (signe)
Lo punt (var. ponch) es un signe de pontuacion que s'emplega de tres faiçons diferentas :
Maranville
Maranville es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Robert Peel
Robert Peel (n. 1788, m. 1850) òme politic foguèt Primièr ministre del Reialme Unit en doas ocasions: entre 1834 e 1835, e entre 1841 e 1846.
Rudy Léonet
Rudy Léonet es un animator e director de radiò, ensin que cantaire e paraulier bèlga.
Naissèt en novembre de 1960. Comencèt sa carriera a la radiò coma assistent de produccion a Radio Cité, puei coma animator a la radiò de l'RTBF Radio 21. Durant seis estudis, faguèt un estagi de quinge jorns a Genèva sus una dei radiòs soïssas romandas, Couleur3, e assegurèt una presentacion pendent lei mes de julhet e d'aost. Diplomat de l'Institut deis Arts de Difusion (IAD) opcion radiò/television, venèt un jornalista d'entretenença. Rescontrèt Marc Moulin e assegurèt la foncion d'assistent de produccion. Animator sus Radio 21, evoluisse e vèn lo director d'una dei radiòs naissuda de Radio 21, Pure FM.
(94) Aurora
(94) Aurora es un asteroïde.
Abaza
L'abaza es una lenga caucasenca del nòrd-oèst parlada en Russia e dins la diaspora abaza, en Turquia.
Classificacion
L'abaza es classificat dins la familha de las lengas caucasencas del nòrd-oèst, ont forma lo grop abcaz-abaza amb l'abcaz.
Arquidiocèsis de Concepción
thumb|right|330px|Catedrala de Concepción La Arquidiocèsis de Concepción (la: Archidioecesis Sanctissimae Conceptionis, es: Arquidiócesis de Concepción) es una arquidiocèsis de Chile amb chapluòc en Concepción. Foguèt fondada en 1563 cómo diocèsis e en 1939 càmbia a arquidiocèsis. La jurisdiccion territoriala abasta una superfícia de, amb una populacion totala de 1,089,000 abitants (2002).
Rancom
Rancom (Rancon en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de la Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Sos abitants s'apelan los Ranconíers.
Geografia
miniatura|gaucha|Situacion de Rancom en Nauta Vinhana
Jean-Michel Nicollier
right|thumb|200px|Jean-Michel Nicollier Jean-Michel Nicollier (Vesoul, 1 de julhet de 1966 - Vukovar, 20 o 21 de novembre de 1991) es un francés que s'engatgèt dins l'armada croata e foguèt torturat e assassinat a la fin de la batalha de Vukovar.
En 2012, l'escrivana croata Nevenka Nekić publiquèt Jean ili miris smrti, un roman inspirat de son istòria.
En setembre de 2014, son nom es donat a un pont sus Vuka, que se disiá abans pont de l'amistat.
La Longueville
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
La Longueville se situa sus una de las sèt vias romaines (Cauçada Brunehaut a l'entorn de Bavay, l'actuala RN 49 ponduda a 2 vias. La municipalitat a situat a 5 km del cap de luòc del costat (Bavay), a 6 km de Hautmont, 9 km de Maubeuge, 25 km de Valencianas e 75 km de Lille. La municipalitat a adaigat pel Hogneau e lo ruisseau del Airette.
Lo territòri de la Longueville s'estend sul scenari Hennuyer compausat de sables landéniens (terciària) recoberts de limon dels plateaux (entèrra a brique) #que dona de sòls pesats. La siá altitud vària de 141 a 160 m. La municipalitat a adaigat pel Hogneau #que i pren la siá font al bòsc Delhaye al sud e recep al nivèl del Pont Poirette lo ruisseau Santa Aldegonde (patrona de la comuna) #que sourd de la fontaine del meteis nom, se tira de contunh en la Òdi en Belgica. La superficie de la municipalitat es de 1764 ectaras, #que 544 de bòsques. La rèsta n'a partejat entre pâturages e de las tèrras labourables #qu'an tendéncia a s'estendre al detriment dels herbages. Vista del cèl La Longueville presenta lo doble aspècte d'un vilatge de bocage a l'origina amb un abitat agropat al cap de luòc e dispersion en divèrses caserius e de separacions.
La municipalitat presenta pas cachet touristique particulara, victima #que #èsser bombardements de 1940. Totun subsisteixen qualques polits ostals e de granjas de la, un fòrça polit molin (molin al bòsc) de la reconstruit l'an 1846. Lo chœur de la glèisa es benlèu de la, divèrses objèctes i an classificat, a consagrat a Santa Aldegonde.
La Comuna, la glèisa, lo burèu de Plaça e la sala de las fèstas se tròban al centre del pòble. Cal soslinhar que los responsables de la reconstruction, #aver lo merita (#çò que pas #èsser pas lo cas pertot) de conservar los matériaux tradicionales #que son la brique e la tuile per elevar los nòus immeubles #que li an conservat a el los volums d'aqueles #que remplaçavan, #çò que conferís - tot de meteis - al luòc e a lo sieu entorn una cèrta elegància.
Las abitacions de la municipalitat se reagrupen en principi a l'entorn del luòc (comuna), de contunh en caserius : Los Lanières, lo Gròs Roure, Los Mottes e Malgarni. Venon fin finala las separacions, coma las Pichonas Mottes, lo Castèl de Bassus (castèl blanc), lo Baron Vinaigre. Malgrat aiçò, lo desvolopament de l'abitat aqueles darrièrs ans estend a connectar divèrses caserius o de separacions al centre, aital la carrièra de Pont sus Sambre. Amb lo plànol d'urbanisme elaborat en los ans 1980, se viu s'elevar en la part sud-es del vilatge divèrs residéncias : Clos dels Encants (3ème edat), Las Châtaigniers, Merisiers, Square Noël Auquiert (a la memòria d'un jove òme de la Longueville aucit en lo moment de la guèrra d'Algèria), #que i aviá precedit la residéncia Las Cytises, carrièra de Monds.
En lo meteis temps se presenciava una onda de bastiments individuales la longitud de las carrièras desservant los caserius e de separacions de la comuna.
Uèi lo potencial habitable de la municipalitat es de l'òrdre de 800 ostals.
Le territoire de La Longueville s'étend sur le plateau Hennuyer composé de sables landéniens (tertiaire) recouverts de limon des plateaux (terre à brique) qui donne des sols lourds. Son altitude varie de 141 à 160 m. La commune est arrosée par l'Hogneau qui y prend sa source au bois Delhaye au sud et reçoit au niveau du Pont Poirette le ruisseau Sainte Aldegonde (patronne de la commune) qui sourd de la fontaine du même nom, puis se jette dans la Haine en Belgique. La superficie de la commune est de 1764 hectares, dont 544 de bois. Le reste est partagé entre des pâturages et des terres labourables qui ont tendance à s'étendre au détriment des herbages. Vue du ciel La Longueville présente le double aspect d'un village de bocage à l'origine avec un habitat groupé au chef lieu et dispersion dans plusieurs hameaux et écarts.
La commune ne présente pas de cachet touristique particulier, victime qu'elle fut des bombardements de 1940. Toutefois subsistent quelques belles maisons et fermes du, un très beau moulin (moulin au bois) du reconstruit en 1846. Le chœur de l'église est peut-être du, plusieurs objets y sont classés, elle est consacrée à Sainte Aldegonde.
La Mairie, l'église, le bureau de Poste et la salle des fêtes se trouvent au centre du village. Il faut souligner que les responsables de la reconstruction, eurent le mérite (ce qui ne fut pas le cas partout) de conserver les matériaux traditionnels que sont la brique et la tuile pour élever les nouveaux immeubles auxquels ils ont conservé les volumes de ceux qu'ils remplaçaient, ce qui confère - tout de même - à la place et à son environnement une certaine élégance.
Les habitations de la commune se regroupent d'abord autour de la place (mairie), puis dans des hameaux : Les Lanières, le Gros Chêne, Les Mottes et Malgarni. Viennent enfin les écarts, comme les Petites Mottes, le Château de Bassus (château blanc), le Baron Vinaigre. Cependant, le développement de l'habitat ces dernières années tend à relier plusieurs hameaux ou écarts au centre, ainsi la rue de Pont sur Sambre. Avec le plan d'urbanisme élaboré dans les années 1980, on vit s'élever dans la partie sud-est du village plusieurs résidences : Clos des Charmes (3ème âge), Les Châtaigniers, Merisiers, Square Noël Auquiert (à la mémoire d'un jeune homme de La Longueville tué lors de la guerre d'Algérie), qu'avait précédé la résidence Les Cytises, rue de Mons.
Fernando Trueba
thumb|180px|Fernando Trueba
La Longueville
Geografia
Dans le même temps on assistait à une vague de constructions individuelles le long des rues desservant les hameaux et écarts de la commune.
Fernando Trueba
Z-es l'autor delh Diccionario de cine (1997).
La Longueville
Istòria
La Longueville, en latin Longa Villa a mencionat l'an 1295 en lo cartulaire del évêché de Cambrai.
La Longueville a pas res gardat de lo sieu passat : ocupada sens dobte dempuèi la préhistoire, segurament en lo moment del periòde gallo-romaine (50/260 de lo nòstre ère), garda preséncia d'un culte testificat de Santa Aldegonde a. Cap de-luòc d'una de las dotze Pairies de l'Enaut a, totas aquelas traces an desaparegut, i #comprene aquelas del castèl ja en ruïna abans la Revolucion. Vilatge sustot agricòla amb un centenat de granjas encara en 1940 (contra 18 uèi), vivifié entre las doas guèrras per l'indústria, de contunh ganhat per la rurbanisation après 1973.
La Longueville, en latin Longa Villa est mentionné en 1295 dans le cartulaire de l'évêché de Cambrai.
La Longueville n'a rien gardé de son passé : occupée sans doute dès la préhistoire, sûrement lors de la période gallo-romaine (50/260 de notre ère), elle garde présence d'un culte attesté de Sainte Aldegonde au. Chef-lieu d'une des douze Pairies du Hainaut au, toutes ces traces ont disparu, y compris celles du château déjà en ruine avant la Révolution. Village surtout agricole avec une centaine de fermes encore en 1940 (contre 18 aujourd'hui), vivifié entre les deux guerres par l'industrie, puis gagné par la rurbanisation après 1973.
Genièr
Lo primièr mes de l'an del calendièr gregorian es genièr.
En autras lengas
Annada > genièr < Calendièr d'eveniments
Santo Tomé
Santo Tomé es un municipi de la província espanhòlade Jaén e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Teofil Gautièr
200px|thumb|Teofil GautièrTeofil Gautièr (Tarba, lo 30 d'agost de 1811 - París, lo 23 d'octobre de 1872) que ho un escrivan gascon de lenga francesa e qui evoquè Gasconha notadament dab lo personatge deu Baron de Sigonhac, protagonista deu son famós roman Lo Capitani Fracassa. Qu'ei tanben l'autor d'autes romans famós : Mademoiselle de Maupin, Giselle, Lo Roman de la momia.
Vadut a Tarba, aus 3 ans lo son pair que's mudè a París. Lo mainatge que conservè ua nostalgia prigonda deus Pirenèus. Marcat au Licèu Louis-le-Grand, n'i tiengó pas e los pairs que l'avón de tornar marcar au licèu Charlemagne, amassa dab Gérard Labrunie (futur Gérard de Nerval). Que comencè tanben a arrecéber ua educacion artistica dab lo pintre Louis-Édouard Rioult.
En 1829 que hè la conesheinça de Victor Hugo qui precipitè la soa entrada dens lo monde literari e la soa particuipacion dens la batalha d'Hernani e, atau, dens lo moviment romantic.
Lo son purmèr recuèlh de poèmas que pareish durant las Tres Gloriosas e's manca atau tota possibilitat d'arrecever la mendre notorietat.
La soa purmèra òbra de gran endom que ho lo roman Mademoiselle de Maupin, publicat en 1835.
Teofil Gautièr que continuè la soa carrièra dens divèrs jornaus, e, enter autes, dens La Chronique de Paris d'Onorat de Balsà on publicore La Morta Amorosa. Que desvolopè tanben ua activitat de critic d'art.
En 1857 que s'installè dens un ostau a Neuilly-sur-Seine dab la soa molhèr Ernesta Grisi, las loras duas hilhas, e las soas duas sòrs. De sa relacion dab Eugénie Fort, ua joena hemna d'origina espanhòu qu'avó un hilh, justament aperat Théophile Gautier Hilh, escrivan eth tanben e collaborator deu son pair.
Republica de Carèlia
La Republica de Carèlia (Республика Карелия Respublika Karelia en rus; Karjalan tazavaldu en carelian), es un subjècte federal e una republica de la Federacion Russa. Confronta al nòrd l'Óblast de Mormansk, al sud e al sud-oèst l'Óblast Leningrad, a l'oèst Finlàndia e a l'èst la Mar de Barents.
La capitala n'es Petroscòi.
Villefontaine
Nom desconegut en arpitan (Villefontaine en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Republica de Carèlia
Geografia
La mai granda part del territòri de la republica ( o 85 %) es constituïda de resèrvas forestièras d'Estat.
Villefontaine
Geografia
Situada en lo Bas-Dauphiné, Villefontaine èra encara un pichon vilatge en l'après-guèrra s'es de contunh urbanisée a partir d'ans 1970, continuament a la creacion de la vila nòva de La Isle-de Abeau, #que ne constituissi uèi la municipalitat la mai poblada entre las 5 #que la constituissi. Villefontaine Es la una dels 20 comunas #que compausan la Comunitat d'aglomeracion Pòrta de la Isère (creada l'an 2007 e poblada de qualque 85,500 abitants l'an 1999).
Se distinguís de divèrses quartièrs en la municipalitat de Villefontaine :
Située dans le Bas-Dauphiné, Villefontaine était encore un petit village dans l'après-guerre puis s'est urbanisée à partir des années 1970, suite à la création de la ville nouvelle de L'Isle-d'Abeau, dont elle constitue aujourd'hui la commune la plus peuplée parmi les 5 qui la constitue. Villefontaine est l'une des 20 communes qui composent la Communauté d'agglomération Porte de l'Isère (créée en 2007 et peuplée de quelque 85,500 habitants en 1999).
On distingue plusieurs quartiers dans la commune de Villefontaine :
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pedraforca
La Pedraforca ("pèira forcada"), es una de las montanhas mai emblematicas de Catalonha. Aquela montanha ten una forma particulara amb dos pics despartits per una enforcadura: lo Pollegó Superior de 2497 m e lo Calderer de 2491 m. En 1982 la Pedraforca foguèt declarada pargue d'interès nacional en Catalonha. Los vilatges pus vesins son Gósol e Saldes. Lo massís de la Pedraforca es situat dins los Pirenèus catalans, al nòrd-oèst de la comarca de Berguedà.
(95) Arethusa
(95) Arethusa es un asteroïde.
Segura de la Sierra
Segura de la Sierra es un municipi de la província espanhòlade Jaén e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Royal Geographical Society
La Royal Geographical Society es una societat sabenta britanica fondada en 1830. A per objectiu de favorizar l'avançament de la recèrca e de l'ensenhament en geografia.
Canton de Nalhós
Le canton de Nalhós es una anciana division administrativa de Lengadòc, situada dins l'arrondiment de Tolosa, le departament de Nauta Garona e la region de Miègjorn-Pirenèus, adara d'. Las 10 comunas son dempuèi 2015 dins lo canton d'Escalquens e 9 son de la Comunautat de comunas de las Tèrras de Lauragués, SIREN 200071298 (sonque Auranha es de la Communauté de communes du Bassin Auterivain Haut-Garonnais). La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian, dins sa varianta meridionala.
Cort europèa dels drechs umans
vinheta|Una vista del bastit de la Cort europèa dels drechs umans, concbut per l'arquitècte Richard Rogers. vinheta|A l’interiror de la Cort europèa. La Cort europèa dels drechs de l’Òme o Cort europèa dels drechs umans (CEDU) es una jurisdiccion internacionala instituida en 1959 pel Conselh de l'Euròpa. Sa mission es d’assegurar los respèctes dels engatjaments soscrichs pels Estats signataris de la Convencion europèra dels drechs umans.
La competéncia de la Cort s’espandís a totas las questions tocant a l’interpretacion e l’aplicacion de la Convencion e dels protocòls adicionals. La Cort pòt èsser sasida d’una requèsta per un Estat o « per tota persona fisica, tota organizacion non governamentala o tot grop de particulars que s'estima victima d'una violacion » de sos drechs o libertats, garantits per la Convencion.
La Cort europèa dels drechs umans fonciona de contunh e ten sesilha, dempuèi lo 1èr de novembre de 1998, a Estrasborg dins un bastit concebut per l'arquitècte Richard Rogers.
Marcas istoricas
Lo 10 de decembre de 1948, l’ONU adòpta la Declaracion universala dels drechs umans, qu'a per objectiu la reconeissença universala dels drechs qu’i son enonciats, per enforçar al nivèl internacional la proteccion dels drechs umans.
Lo 5 de mai de 1949, lo Conselh de l'Euròpa es creat a Londres, los membres del Conselh concidèran que la Declaracion de l'ONU tend a assegurar la reconeissença e l’aplicacion universala e efectiva dels drechs qu’i son enonciats. Considèran que un dels mejans de favorizar una union mai prima entre los membres del Conselh es la salvagarda e lo desvolopament dels drechs umans e de las libertats fondamentalas. Tornan afirmar lor prigond ligam a las libertats que constuisson las assisas de la justícia e de la patz dins lo mond. Afirman que lo manten d’aquesta estabilitat apasimada repausa sus un regim politic democratic e sus un comun respècte dels drechs umans.
Los Estats realizan la Convencion europèa dels drechs umans que serà adoptada lo 4 de novembre de 1950, a Roma. Los govèrns signataris (« Nautas Partidas ») s'engatjan a garantir l’accès als drechs fondamentals, civils e politics, que sián lors residents e tanen per totas las personas relevant de lor jurisdiccion. La Convencion dintra en vigor lo 3 de setembre de 1953.
La Convencion evolua amb l'interpretacion dels tèxtes per la Cort (jurisprudéncia) e quand de protocòls venon li apondre de drechs novèls.
La Convencion garantís per exemple:
La Cort, que d’empuèi 1998 ten sesilha de contunh, deu vigilar al respècte dels drechs umans per 800 milions d’europèus dins los 47 Estats membres. La primièra sesilha se debana del 23 al 28 de febièr de 1959 e dona son premier arrèst: Lawless c. Irlande, lo 14 de novembre de 1960. En près d’un semisiègle, la jurisdiccion donèt mai de 10,000 arrèsts. las decisions son obligatòrias e los Estats concernits son regularament menats a modificar lor legislacion e lor practica administrativa per se conformar als tèxtes convencionals regularament enriquits per la jurisprudéncia. La jurisprudéncia es un instrument reactiu e poserós per consolidar l’Estat de drech e la democracia en Euròpa. Las motivacions, los mejans avançats, las decisions presas, los arrèsts de la CEDU noirisson los debats judiciaris de totes los païses membres.
La Cort europèa dels drechs umans precisèt que sos arrèsts son esubretot declaratòris, e se contentan pas que de declarar l'existéncia o non d'una violacion de la Convencion e dels protocòls. La competéncia supraetatica subsidiària de la Cort l'empacha d'abrogar las lois e las decisions, o d'anullar las decisions de drech intèrne a l'origina de la violacion dels drechs. Atal, los arrèsts de la Cort « an una portada individuala limitada a una compensacion pecuniària ». La portada obligatòria dels arrèsts definitius es limitada d'en primièr per la competéncia supraetatica de la Cort. Segonf, los arrèsts de la Cort ne valan pas títol executòri en drech intèrne. Lor execucion es normalament contraròtlada pel Comitat dels ministres, mas la Cort se reconéis la competéncia de vigilar l'execucion de sos arrèsts, a la demanae d'un requerant individual. En darrièr, la portada dels arrèsts de la Cort es limitada per l'autoritat de la causa jutjada de las decisions de drech intèrne.
Estats membres
vinheta|En blau, païses avent ratificat la Convencion. Los Estats membres de la Cort europèa dels drechs umans son, en 2015, los 47 païses del Conselh de l’Euròpa :
Designacion dels jutges
Pòdon èsser jutges de la Cort dels particulars eissits dels Estats contractants de la Convention europèa dels drechs umans, jos la condicion de « gausir de la nautissima consideracion morala e reünir las condicions requeridas per l'exercici de las nautas foncions judiciàrias o èsser de jurisconsults possedissent una competéncia notòria. ».
Designacion dels presidents e vice presidents
Lo president de la Cort, los dos vice presidents (tanben los presidents de seccion) e los tres autres presidents de seccion son elegits pel plen de Cort, formacion compausada dels 47 jutges elegits de la Cort. Lo mandat dels titularis es d’una durada de tres ans renovelable. Son reputats per lor moralitat e lors competéncias. Devon èsser independents e i a incompatiblitat amb d’autras foncions. Podon pas èsser revocats per lor Estat d'origina, mas sonque per una decision de lors pars, presa a la majoritat dels dos treces e per de motius greus.
Dempuèi lo 5 de mai de 2019, lo president es lo grèc Linos-Alexandre Sicilianos
Grafi
La Cort europèa dels drechs umans es assistida per un grafi compausat d'unes 640 agents, qu’un pauc mesn de la mitat es jurista repartits en 31 seccions. Lo grafi realiza un trabalh preparatòri dels afars a l’intecion dels jutges, e realiza las activitats de comunicacion de la Cort, amb los demandaires, lo public e la premsa. Lo grafièr e lo grafièr adjunt son elegits pel plen Cort.
Organizacion e activitat
La Cort europèa dels drech umans es organizada en doas formacions administrativas e doas formacions de jutjament.
Formacions administrativas
Las formacions administrativas son encargadas de la gestion de la Cort e de las requèstas que li son mandadas.
Plen de la Cort
Lo plen de la Cort es la formation que reünís l'ensemble dels 47 jutges de la Cort europèa dels drechs umans. Lo plen de la formacion es encargat de constituir las cambras, d'elegir los presidents de las cambras d’entre los jutges, per un mandat reconductible, d'adoptar lo reglament de la Cort d’elegir lo grafièr e lo grafièr adjunt
Comitats
Los comitats son de formacions compausadas de tres jutges, e constituidas al sen de cada seccion de la Cort per las cambras. Los comitats son encargats de se prononciar sus la recevabiltat de las requèstas individualas, sus la sasina prealabla del president de la seccion. Los comitats pòdon declarar una requèsta irrecevabla o de la barrar del ròtle a l'unanimitat « quand una tala decision pòt èsser presa sens examèn complementari. »
Formacions de jutjament
Las formacions de jutjament son encargadas de l'examèn dels afars, que siá sus la forme o dins lo fons. La Cambra e la Granda Cambra constituisson respectivament las formacions ordinàrias e extraordinàrias de jutjament.
Cambra
La Cambra se compausa de 7 jutges e constituís la formacion ordinària de jutjament dels afars. Lo jutge elegit al títol de l’Estat membre implicat dins lo litigi es membre de drech de la Cambra. Las cambras son encargadas en primièr luòc d’estatuir sus la recevabilitat de las requèstas, examinadas o non pels comitats. Per çò far, las cambras estatuisson de biais separat en matèria d'examèn de recevabilitat e d'examen sul fons. Puèi, una cambra pòt decidir de se dessasir al benefici de la Granda Chambra, quand la Cambra « lèva una question greva al subjècte de l’interpretacion de la Convencion o de sos Protocòls, o se la solucion d'una question pòt conduire a una contradiccion amb un arrèst donat de per abans per la Cort », e aquò, levada l’oposicion de las partidas.
Granda Cambra
La Granda Cambra es una formacion extraordinària de jutjament. Es compausada de 17 jutges, comprenent lo jutge elegit al títol de l’Estat membre implicat dins lo litigi, lo president de la Cort, los vice presidents, los presidents de las cambras e d'autres jutges designats pel sòrt. La Granda Cambra se pronóncia suls afars que li son deferrats, e las demandas d'avís consultatiu que foguèt sasida.
Jurisconsult
Lo jurisconsult foguèt instituit en 2001 per èsser consacrat en 2014 dins lo règlament de la Cort, amb l’article 18 B, titulat « Jurisconsult », dispausa: « ''Per fins de qualitat e de coeréncia de sa jurisprudéncia, la Cort es assistida d’un jurisconsult. Aqueste fa partit del grafi. Provesís d’avises e d’informacions, especialament las formacions de jutjament e membres de la Cort.'' »
La CEDU es la sola jurisdiction internacionala dotada d’un jurisconsult. En practica, lo jurisconsult assegura una vigila jurisprudenciala e s’esfòrça de prevenir los conflictes de jurisprudéncia. Examina totes los projèctes d’arrèst e de decision que son someses a las cambras constituidas al sen de las cinc seccions, e formula enseguida d’observacions que manda a totes los jutges de la Cort e als responsables del grafi. Redigís cada setmana una informacion jurisprudenciala confidenciala, reservada als jutges e als juristas dels grafi e consacrat al desvolopament intervenguts dins las seccions pendent la setmana passada. Assistís a totas las deliberacions de la Granda Cambra e del collègi d’aquesta. Mai, fa sovent ofici de grafièr de la Granda Cambra e de pòrtavotz jurisprudencial de la Co.
Lo titulari del pòste es causit pel burèl de la Cort e nomenat pel burèl de la Cort e nomenat pel Secretari general del Conselh de l’Euròpa, al tèrme d’un concors dobèrt al residents dels Estats membres de l’organizacion. Se ten al reng de director al Conselh de l’Euròpa.
Contribucion jurisprudenciala d’aquesta Cort
La Cort publica sus son site lo recuèlh dels arrèsts e decisions e tanben lor Analisi jurisprudenciala.
Una de las consequéncias d'aquestas activitats es l'evolucion de la doctrina juridica suls quita Drechs umans. Es lo cas de la jurisprudéncia que bastís pauc a pauc suls descòrds entre los Estats e los particulars que començan a èsser utilizat per la doctrina juridica dins fòrça païses, quitament se son pas europèus. Mas s'agís pas sonque de doctrina, una autra consequéncia mai concrèta es la modificacion de la legislacion en seguida d'una condamnacion, coma en França amb la promulgacion de la lei sus las escochas telefonicas del 10 de julhet de 1991 après que la França foguèt condemnada pel arrèts Kruslin e Huvig del 24 d'abril de 1990.