cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Demagogia
La demagogia (en grèc δημαγωγία`, "pòble" + "conduire"), segon lo concèpte d'Aristòtel es una fòrma impura de govèrn democratic que consistís a exercir lo poder ne aprofeitant de las massas indisciplinadas.
Ara es considerada coma una estrategia politica que consistís a convocar las emocions (sentiments, amors, òdis, paurs, desirs) per obtenir lo sosten popular, mai sovent mejans l'usatge de la retorica e la propaganda.
Tanben se pòt considerar coma un tipe pervertit d'oratoria, que permet d'atirar cap als seus interesses pròpri las opinions dels autres utilizant de sofismes o d'arguments d'aparéncia valids que aprèp d'una analisi de las circonstàncias, pòdon revelar invalids o simplistes.
Polibi la definiguèt coma una oclocracia.
Formas de demagogia
sofismes
Arguments que trencan las relacions logicas entre los elements o alara adòptan de premissas en evendéncia inacceptablas. Entre autres i a lo sofisme de causa falsa, l'argument circular, l'argument ad hominem e la referéncia a una autoritat sens rapòrt al cas tractat.
Manipulacion de Sens
Los mots, en mai d'un sens denotatiu, an tanben un sens connotatiu implicit, aportat pel contèxte e per las coneissenças partejadas entre los interlocutors, qu'afortisson las idèas e opinions, mai sovent de biais mens conscient que lo seu sens denotatiu. Dins la causida dels mots, un discors denotativament neutre pòt connotar (vejatz connotacion) de sens addicionals, depenent del contèxte e de la relacion amb l'opinion de l'audiéncia, o dels auditors del discors (vejatz interpretacion, pragmatica, sens). D'aquel biais, los contenguts implicats son dificils de refutar.
Omissions
Se presenta una informacion incomplèta e se n'extrai de problèmas possibles, d'objeccions e dificultats, d'aquò tot resulta una presentacion d'una realitat falsejada sens recórrer dirèctament a la mentira.
Redefinicion de la lengua
S'eliminan d'un biais progressiu los mots que menòran la posicion del demagòg, amb l'intencion de modificar o far desapareisser la forma de pensar que s'opausa als seus arguments.
Fòrça exemples d'aquel se pòdon veire en dins la literatura (la novèla 1984 de George Orwell o The Handmaid's Tale de Margaret Atwood), mas tanben dins la vida vertadièra e sobretot en la politica.
Tactica del desviament
Consistís a desviar la discussion d'un punt delicat pel demagog cap a un tèma que domena o que presenta qualque avantatge en fácia del seu opausant o contradictor. Se respond pas dirèctament a las questions o a las escomesas.
Estatistica fòra del contèxte
Consistís a utilizar de donadas chifradas per far la basa una ipotèsi o afirmacion, que son fòra del contèxte e rebatant gaire la realitat.
Denigrament
Consistís a associar una idèa o grop de personas amb de valors negativas, amb l'objectiu qu'aquela idèa o grop de personas sián vists negativament.
Fals dilèma
Tanben conegut coma falsa dicotomia, fa referéncia a una situacion qu'anbedos punts de vista alternatius son presentats coma las unicas opcions politicas. Per exemple: "ès amb ieu o contra ieu". Se bastís una definicion simplista de la realitat e d'aquel biais se consirará pas las autras possibilitats.
Aussen (Hauts Pirenèus)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [aw'sén] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : A Ossen, cap a 1200-1230, en Ramon de Boarie d'Osen, de Badsuriguera en 1313, D-Ossen en 1313, De Osseno, en latin, en 1342, de Ossen en 1379, Ossen en 1429 e 1541, Ossen en Batsurguere en 1738, Ossen (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Segon Rohlfs, Aussen que vien deth nom basco d'òmi Otso, « lop ».
Les Autels-Villevillon
Les Autels-Villevillon es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Geografia
La municipalitat dels Autars-Villevillon se situa a la cœur del Portamantèl-Gouêt.
La commune des Autels-Villevillon se situe au cœur du Perche-Gouêt.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Los Autars-Villevillon son la fusion de las municipalitats dels Autars-Sants-Eloi e de Villevillon.
Les Autels-Villevillon sont la fusion des communes des Autels-Saint-Eloi et de Villevillon.
Chuignes
Chuingne (Sonme) en picard (Chuignes en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
La Pencha
La Pencha (Lapenche en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Per mai d'informacions, consultar tanben Senta Aulària, Senta Eulàlia (omonimia) e Santa Eulàlia.
Comunautat de comunas de Leveson Paralop
La comunautat de comunas de Leveson Paralop es una intercomunalitat, roergassa, situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Son còdi SIREN es 241 200 765.
La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian roergàs.
Istòria
La comunautat de comunas se creèt lo 15 de decembre de 2000, en seguida del SIVOM dels Monts e Lacs.
Veire tanben
thumb|450px|center|Mapa dels EPCI d'Avairon lo 1èr de genièr de 2019
Departament de Guiglò
Lo departament de Guiglò (département de Guiglo en francés) es un departament de la Còsta d'Evòri. Confronta los departaments de Bangòlò al Nòrd, Blòlequen a l'Oèst, Duecoe al Nòrd-Èst, Taï al Sud, e l'estat de Libèria al Sud-Oèst.
Administrativament, es de la region de Cavali. Sa populacion es de 176,688 abitants (2014). Lo caplòc n'es la ciutat de Guiglò.
Es devesit en quatre sosprefecturas, Bedi Goazon, Guiglò, Caade e Nizaòn.
Istòria
Lo departament de Guiglò foguèt creat en 1969. Ocupava tot çò qu'es uèi la region de Cavali, emai lo departament de Duecoe. En 1985, es devesit per crear lo departament de Duecoe. En 1990, es dins la region de l'Oèst, renomada Dètz-e-Uèch Montanhas en 1997. En 1996, es devesit per crear lo departament de Toleplue. En 2000, passa dins la region del Cavali Mejan. En 2005, es devesit per crear lo departament de Blòlequen. En 2011, passa dins la region de Cavali. En 2013, es devesit per crear lo departament de Taï.
Gara d'Aush
Es una gara de la SNCF, desservida pels trens del TER de Miègjorn-Pirenèus.
Saint-Germain-de-Joux
Saint-Germain-de-Joux en arpitan ( Saint-Germain-de-Joux en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Gara d'Aush
Situacion ferroviària
Establida a d'altitud, la gara terminus d'Auch es située au punt quilometric (PK) 204,886 de la linha de Sant Anha a Aush, après la gara dubèrta d'Aubiet. Es une gara de bifurcacion amb la linha de Bonencontra a Vic de Bigòrra que sola la seccion de Bonencontra a Aush es en servici, pels trens de merças, vèrs Vic de Bigòrra le punt de desclassament es situat pauc aprèp la gara al PK 205,600. Èra tanben lo tèrme de la linha d'Euse a Aush (fòra de servici).
Saint-Germain-de-Joux
Geografia
Lo villatge;ble de Sant-Germain a situat en la cluse de Nantua a Bellegarde-sus-Valserine al confluisson de la Semine e del Combet.
Le village de Saint-Germain est situé dans la cluse de Nantua à Bellegarde-sur-Valserine au confluent de la Semine et du Combet.
Gara d'Aush
Acuèlh
Gara SNCF, dispausa d'un bastiment pels viatjaires, dubèrt cada jorn. Existís s'amenatjaments, equipaments e servicis per las personas de mobilitar redusida
Saint-Germain-de-Joux
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Gara d'Aush
Dessèrta
Aush es desservida per de trens TER de Miègjorn-Pirenèus que circula entre las garas de Tolosa Matabuòu e d'Aush.
Saint-Germain-de-Joux
Istòria
En 1845 los caserius de Plagne e de Tré-Montréal aguèron desligat per crear amb Chaillet (desligat de Charix) la municipalitat de Plagne
Gara d'Aush
Intermodalitat
Un parcatge pels velos e veïculs es amenatjats. De correspondéncias son assuregurada par Autobus cap a Tarba, Agen, Lo Mont de Marsan e Montalban.
Saint-Germain-de-Joux
Istòria
En 1845 les hameaux de Plagne et de Tré-Montréal furent détachés pour créer avec Chaillet (détaché de Charix) la commune de Plagne
Gara d'Aush
Servici de merças
Aush es une gara de merças dubèrta a de « trens massís ».
Nòtas e referéncoas
<References/>
Dichato
Dichato qu'ei ua vila de la region del Biobío, Chile. Sa populacion es estimada a 3 057 abitants per 2002.
Los Mès
(Osmets en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra situada dens lo departament deus Hauts Pirenèus e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas que son Ausmes, en 1313, De Ausmesio, en 1342, De Ausmesio, en 1342, de Asmesio en 1379, Ausmes, Ausmees, en 1429, Ausmes, en 1747, Ausmés, en 1768, Ausmets, sus la mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau, Osmets en 1790. La prononciacion qu'ei [louh'mèh] (grafia Grosclaude). Miquèu Grosclaude que's pensa l- ei un article aglutinat. Las prumèras atestacions que son tròp tardivas per saber se lo diftongue Au- ei etimologic. L'etimologia qu'ei escura tant per Jacques Boisgontier que per Miquèu Grosclaude; aqueth darrèr que perpausa dab dobtes las grafias Losmés o Lausmés, mès lo timbre de e qu'ei erronèu e la segonda qu'ei impossible : l que s'explica sonque perqué lo nom Ausmès ei estat comprés com Aus Mès, per un nom supausat Los Mès. La grafia Los Mès per la prononciacion modèrna qu'ei logica.
Carrelet
Lo carrelet (Pleuronectes platessa) es un peis plan bentic de la familha dei Pleuronectidae. A un còrs ovau de 25 a 45 cm de longor per un pes mejan de 500 a 1,500 g. Presenta tanben 4 a 7 protuberàncias ossosas sus la region posteriora de la tèsta que seis uelhs son generalament situats lòng dau costat drech. Sa fàcia superiora es generalament de color biset ambé de tacas aranges e sa fàcia inferiora es grisa e clara. Es una espècia comestibla frequenta en Atlantic Orientau e en Mediterranèa.
Ensarriada de Santa Devòta
thumb|right|200px|Los quartièrs de Mónegue, amb lo sector reservat de l'Ensarriada de Santa Devòta (09) e Moneghetti (07) L’Ensarriada de Santa Devòta es un sector reservat dau Principat de Mónegue, dins l'anciana comuna de La Condamina. Es bailejat coma partida del quartièr de Moneghetti.
Langosta
Lei langostas (var. lingosta) (Palinuridae) son una familha de crustacèus decapòdes dei mars temperadas e tropicalas. Son caracterizats per un còrs alongat, d'antenas lòngas e espinosas e d'unei pinças atrofiadas. Comestibles de remarca, son pescats per sa carn saborosa e son considerats coma un produch de luxe e un enjòc economic important dins mai d'una region. N'existís 12 genres diferents que gropan plusors desenaus d'espècias.
Vongnes
Vongnes en arpitan ( Vongnes en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Semond
Semond es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Richard Gasquet
Richard Gasquet, nascut lo 18 de junh de 1986 a Serinhan, es un jogaire de tennis professional que viu a Neuchâtel (Soïssa).
Richard Gasquet foguèt n° 1 mondial del juniors en 2002, an que venguèt professional. Atenguèt lo 7 reng mondial en 2007.
Gost
vinheta|Allegoria del gost per Jan Brueghel lo Vièlh e [[Peter Paul Rubens|Pierre Paul Rubens, 1618.]] Lo gost es lo sens que permet d'identificar las substàncias quimicas jos forma de solucions mejans de quemoreceptors situats sus la lenga (receptors de Vugo). Joga un ròtle important dins l'alimentacion permetent d'analisar la sabor dels aliments. La percepcion del gost es fòrça ligada a l'odorat.
Per l'insècte
Los insèctes pòdon reconéisser los gosts amb los quemoreceptors a l'interior de sedas presentas sus lors patas e lors pèças bucalas. Las sedas contenon totas quatre quemoreceptors, cadun essent particularament sensible a un cert tipe de substància (sucrat, salat…), que las dendritas s'espandisson fins als pòr al tèrme de la seda. Los insèctes possedisson tanben de sedas olfactivas, mai sovent localizadas sus lors antenas, que lor permeton de detectar las substàncias quimicas volatilas.
Per l'uman
Las cellulas sensorialas especializadas dins la gustacion son de cellulas modificadas de l'epitèli que portan un vintenat de microvillositats sul costat apical (microvillositats de Vugo),. Son amassadas dins d'estructuras esfericas, nomenadas caliculas o borrons gustatius, que la composicion varia en foncion de la localizacion.
Per l'uman, n'i a gaireben 10 000, subretot localizadas sus la fàcia dorsala de la lenga (75 %); le rèste essent distribuit sul palais mòl, lo faringe e tanben la partie superiora de l'esofag. Sus la lenga, los borrons son situats dins l'epitèli al nivel de las papillas lengalas. Cada borron compta 50 a 150 cellulas sensorialas enrodadas per de cellulas de sosten. Lo borron gustatiu se dubrís capa ma cavitat bucala per un pòr. La porcion anteriora de la lenga es innervada pel nèrvi facial (VII bis) e veïcul preferencialament las informacions en responsa a una estimulacion sucrada. La porcion posteriora de la lenga es innervada pel nèrvi glossofaringian (IX) e l'epiglòta pel nèrvi vag o pneumogastric (X), aquela region a una tendéncia de transmetre le messatge amar.
De fach cada tipe de receptor gustatiu pòt èsser estimulat per una larga gama de substàncias quimicas mas es plan sensible a una cèrta categoria : sucrat, salat, acid, amar e lo glutamat (umami dels japoneses).
Mai d'un mecanismes intervenon dins la transduccion dels estimuli, acabant totes amb una despolarizacion de la cellula receptritz. La membrana plasmica dels quemoreceptors sensibles a la salinitat (per exemple als ions Na+) e a l'aciditat (es a dire a la preséncia d'ions H+ que produson los acids), possedisson de canals ionics qu'aqueles ions pòdon traversar. L'intrada d'ions Na+ o H+ provòca una despolarizacion de la cellula receptritz. Dins lo cas dels receptors de l'umami, la fixacion de l'acid glutamic als canals ionics a Na+ dubrís aqueles canals, lo Na+ difusa atal dins la cellula receptritz, indusent una despolarizacion. Pels quemioreceptors sensibles a l'amarum, las moleculas amaras (la quinina per exemple) se fixan als canals ionics a K+ çò que provòca lor tencadura. Atal, la membrana de la cellula receptritz ven mens permeabla als ions K+, provocant una despolarizacion de la cellula receptritz. Fin finala, los quemoreceptors sensibles al sucrat possedissent de receptors proteïcs pels glucids. Quand una molecula de glucid se fixa a un recepteurr, aquò establís una via de transduccion de l'estimulus que provòca una despolarizacion.
Dins totes los cases, aquela despolarizacion induch la liberacion d'un neurotransmetor agissent sus un neuròna sensitiu qu far caminar los potencials d'accion cap al cervèl. Es en seguida al nivèl del còrtex cerebral, dins la region prefrontala del cervèl, que totas aquelas informacions, e aquelas l'odorat, son tractadas per l'organisme. Lo cervèl capita a percébre las sabors complèxas integrant los estimuli distints dels diferents tipes de receptors.
Classificacion de las sabors primàrias
Aristòtel destria dins las sabors lo doç, l’amar, l'ontuós, lo salat, l’agre, l’aspre, l’astringent e l’acid. En 1751, Linné discernís 10 qualitats gustativas, l'umid, lo sec, l'acid, l'amar, lo gras, l'astringent, lo sucrat, l'agre, lo mucós e lo salat. Es sonque en 1824 que lo quimista francés Michel-Eugène Chevreul fa la distincion entre las sensibilitats tactilas, olfactivas e gustativas, la concepcion populara contunhan encara uèi a far la confusion entre aquelas diferentas percepcions.
En 1864, lo fisiologista Adolph Fick fixa lo postulat segon que l’ensemble de las percepcions gustativas es una combinason additiu de quatre sabors primàrias o fondamentalas que serián ligadas a quatre tipes de receptors sensorials e quatre localizacions sus la lenga, çò que permet al quimista Georg Cohn en 1914 de classificar quatre mila còrs purs en « quatre gosts elementaris ».
La neurobiologista francesa Annick Faurion mòstra mercé a d'experiéncias d'electrofisiologia dins los ans 1980 que cada molecula sapida possedís una sabor particulara reconeguda especificament pel cervèl, coma l'acid glicirrizic que dona lo gost de la regalícia. I a donc pas cinc sabors fondamentalas mas un contunh gustatiu. Pasmens, fauta d'un vocabulari comun per exprimir totas las sensacions percebudas per cada individú, las societats utilizèron e encara utilizan un nombre limitat de descriptors de percepcions.
Trobat per la mirga mas pes encara per l'òme : Autres sens que las sabors de receptors :
Percepcion globala
Segon Hänig (1901), los gosts primaris son percebuts per totas las papillas, quina que siá lor localizacion. D'estudis recents de Monell Chemical Senses Center desvolopèron aquel ipotèsi per aplicacion d'una gota de substància salada o sucrada al meteis luòc, lo testimòni capitava reconéisser la sabor, la cartografia de las sabors sus la lenga seriá alara falsa. La classificacion dels gosts en quatre gosts primaris es reductritz. I a d’autres sabors que dintran pas dins aquela classificacion : En mai, las responsas gustativas vàrian segon los individús. Coma, per exemple, lo gost del feniltiocarbamid (amarum) seriá pas percebut per 35% de la populacion. Las moleculas sapidas provòcan pas una sensacion qu'al delà d'una certana concentracion, se parla de lindal de deteccion.
Nocions parentas
Coma o mostrèt la biologista alemanda Bessa Vugo, la sapiditat constituís sonque una partida de l'ensemble de las informacions sensorialas percebudas a la mesa en boca d'un aliment. En mai de textura e la temperatura dels aliments, dintran tanben en compte :
Maya Büchi-Kaiser
Maya Büchi-Kaiser (n. 13 de febrièr de 1963) es una femna politica soïssa (FDP). Es cap de l’executiu cantonal (Frau Landamann) de Sursilvània del 1èr de julhet de 2017 al 30 de junh de 2018.
Yvonne von Deschwanden
Yvonne von Deschwanden (n. 1954) es una femna politica soïssa (FDP). Foguèt presidenta de l'amassada de Sutsilvània de 2005 a 2006. Es cap de l’executiu cantonal (Frau Landamann) del 1èr de julhet de 2013 al 30 de junh de 2014 e del 1èr de julhet de 2017 al 30 de junh de 2018.
Abdulla Yameen Abdul Gayoom
Abdulla Yameen Abdul Gayoom (en maldivian: އަބްދުﷲ ޔާމީން އަބްދުލް ގައްޔޫމް; Male, 21 de mai de 1959) es politician maldivian. Es l'actual president de las Maldivas, elegit lo 16 de novembre de 2013. Dintra en foncions lo 17 de novembre.
Palais Niel
Lo Palais Niel es l'ostal mai prestigiós bastit a Tolosa pendent lo sègle XIX. Foguèt batit pel Marescal de França Adolphe Niel entre 1863 e 1868.
Istòria
Quand, jol Segond Empèri, se decidèt d'organizar los grands comandaments e de plaçar al cap un Marescal de França, Tolosa foguèt designada per recebre lo cap de l'Armada Regionala del Sud (seisen Grand Comandament Militar). Lo Marescal Adolphe Niel inaugurèt aquel comandament en 1859, al retorn de la campanha d'Itàlia. L'ostal Duranti èra alara lo sètge del quartièr general e le Marescal Niel s'i installèt. Lèu, trobèt la necessitat de trapar una installacion mai en rapòrt amb la seuna foncion e prestigi. La decision de li bastir un palais foguèt alara presa.
Dins lo quartièr dels Jardins, concebut per Loís de Mondran al sègle XVIII, una longa benda de tèrra nomenada "Lo Fieiral" s'espandiguèt entre lo Jardin Reial e la Pòrta de Sant Esteve. Lo 13 de març de 1860, lo cònsol màger daissèt a l'Estat los dos terses d'aquel Fieiral, siá, pel bastir lo palais. L'Estat el comprèt las tèrras e imòbles bordant la carrièra de Montoliu Sant Jaume e la carrièra Escossièras Montoliu, ambedoas se piejant sus l'ancian barri roman. Lo Palais Niel doncas foguèt bastit suls ancians barris de Tolosa. Una partida de las demoranças consideradas insalubras foguèron destroïdas per la construccion del palais e l'amenatjament de la plaça Sant Jaume.
Las òbras se faguèron de 1863 a 1868 e lo de genièr de 1868, lo Comte de Goyon, novèl Comandant del 6 Còrs d'armada, prenguèt possession de la demora perque, ironia del sòrt, lo Marescal Niel, vengut entre temps Ministre de la Guèrra en 1867, jamai demorèt dins lo palais que pòrta lo seu nom e morriguèt un an mai tard en 1869.
L'arquitectonica
thumb|gauche|200px|Jardin sud del Palais Niel D'entre los projèctes prepausats, aquel del Capitan Bonnal (engenhariá militar) foguèt causit. Aquel Capitan, d'origina tolosenca, faguèt los desenhs de l'ensems del bastiment, que la construccion comencèt jol reialme de Napoleon III, a l'epòca que s'acabava la construccion de l'ala Rivoli del Lovre e de l'Opèra Garnier.
Bastit sus tres nivèl, lo bastiment principal será criticat, subretot per la dintrada, jutjada tròp pichona al repècte del rèsta. Rare dins la region, lo teulat mansardat es de lausa, çò qu'es pas sens remembra l'influéncia de l'arquitecturala parisenca.
La faciada Nòrd
La faciada Nòrd, costat plaça Montoliu, sevèra e marciala, es completada per doas alas en retorn que delimitan la cort d'onor. La dintrada, encastrada per de colomnas doricas, evòca un Arc de trionf. Una frisa de trofèus e de cascos en soslignant l'aspèste militar. Henri Mauriette, professor a l'Escòla de las Bèlas Arts, escultèt lo Fronton que corona l'estatge. Nos mòstra atal França coronada de lutz entre la guèrra e la patz, e Minerva e los arts. Quand a la fenèstras, l'ornament foguèt realizat per Calmettes.
La faciada Sud
La faciada Sud dona suls jardins e lo Jardin del Grand Redond en s'encastrant armoniosament dins l'arquitectonica. Lo peristíl dona a aquela faciada un aspect prestigiós e elegant. Lo fronton curvilinha escultat pel Tolosenc Carles Ponsin-Andarahy representa d'amables putti d'entre los simbòls militars e agricòlas. De notar de gènis de la guèrra, escultats per Alphonse Azibert.
Lo grand cèdre del Liban
I a tanben dins lo jardin un grand cèdre del Liban, portat en 1866 mercé a l'ingeniositat de Demouilles, orticultor paln conegut a l'epòca. Aquela arbre, situat al delà del pont de l'Escòla veterinària, a mai de, aviá alara trente ans e mesurava un mètre vint de circonferéncia. Calguèt per extraire l'arbre al meteis temps levat un volum important de tèrra: las dimensions d'aquela gigantèsca turron de de diamètre e  d'espassor. L'ensems constituissiá un pes de prèp de. Des ralhs, de ròtlèus de fèrre, un caval e sièis òmes foguèron necessaris per desplaçar l'ensems. Se las principalas dificultats foguèron de virar a angle drech als caireforcs e de far la davalada anant del pont de l'Escòla veterinària cap a la gara, Demouilles deguèt se battre per obtenir las autorizacions de transpòrt. L'arbre arribèt a destinacion mai d'un mes e mièg aprèp lo començament del desrasigament. Demorava encara a lo pausar dins lo clòs preparat per lo recebre, pasmens aprèp aver tombat un pan del barri.
L'intrada
Dans l'intrada se trapa un monumental escalièr d'onor que la rampa de fonda es ornada de palmas e de decors. Lo long de las parets, un decors de garlandas de fuèlhas de garric e de laurièr, de trofèus e d'aglas, dona a l'ensems un aspècte a l'encòp teatral e solemne. Le grand escalièr seriá lo meteis sens lo retrach del Marescal Niel (pintat per Charles-Philippe Larivière en 1860), qu'apond a la perspectiva tota la seuna dimension. I a tanben fòrça trofèus militaes, d'allegorias als arts e als guerrièrs de l'Antiquitat. Las placas se trapant dins l'intrada portan los noms de totes los generals qu'aguèron un comandament a Tolosa.
Lo grand salon
Lo grand salon es un luòc de recepcion coma lo mòstra lo volum. Dona un ambient de majestat amb las colomnas, las doraduras somptosas e los cinc magnifics lustres. La particularitat es dins l'utilizacion dels arcs que le divisan en tres partidas, donant atal un espaci pel las festivitats e los bals. Los grands miralhs, susmontats de l'agla emperial, fan un aspècte prestigiós e donan al salon sa dimension pels fèstals, coma lo suggrisson las garlandas e los instruments de musica. De notat que sus la chiminèa se trapan los bastons de comandament, simbòl del Marescal, e lo bust de la dama Niel.
Lo salon dels marescals
Lo salon dels marescals es un salon de recepcion que la particularitat demòra dins la miègrotonda dubrissent sul pargue. Una longa garlanda vegetala entorna lo plafon ornat de trofèus, del chifre imperial e de dos aglas majestoses. Lo bust sus la chiminèa representa l'escultor François Lucas, autor entre autre del basrelèu dels Ponts Bessons al johent dels Canal del Miègjorn e de Brienne.
Chuignolles
Chugnole (Sonme) en picard (Chuignolles en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
L'Arraset
L'Arraset (Larrazet en francés) es una comuna lomanhòla de Gasconha, situada dens lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Escòla nacionala veterinària de Tolosa
L’Escòla nacionala veterinària de Tolosa (ENVT) es una ecòla veterinària francesa situada à Tolosa. Es un establiment d'ensenhament e de recerca, tanben un centre espitalouniversitari veterinari dubert al public, e lo punt de contacte nacional « Seguritat sanitària dels aliments ».
Istòria
Creada en 1825, inaugurèt los locals prèp de la gara Matabiau en 1835. En junh de 1964, l’anciana escòla foguèt transferida sul site actual e en octobre de 1964 se faguèt la primièra dintrada dels escolan dins l’escòla del camin de las Capèlas.
En 2010, foguèt ligada a l’Institut nacional politecnic de Tolosa.
Los arquitectes de l'ENVT
Son Noël Le Maresquier e Paul De Noyers. Son tanben los arquitectes de la Facultat de medecina de Tolosa, du CHU de Ranguelh, de la Facultat de Drech e de Sciéncias Economicas de l’Arsenal e del Complèxe d'ensenhament agricòl d'Ausevila Tolosana.
Situacion del site e organizacion prevista del campus
Aquela proprietat del castèl de Marmanda, amb lo seus quaranta e un ectaras, es rectangulae e va fins a la viá ferrada Aush Tolosa ; es limitada a l’oèst pel Toish e à l’Èst pel camin de las Capèlas.
Se compausa de doas zonas parallèlas:
- d’autre costat, vint ectaras de pradas e de culturas.
En octobre de 1955, lo projècte definitiu de construccion foguèt adoptat pel Ministèri de l’Agricultura.
Se distrian tres grops de bastiments:
- un primièr grop per las consultacions e espitals,
- un segond per l’ensenhament e recerca (sièis bastiments d'un estatge en miègcercle a l'entorn d’un grop central comprenent los amfiteatres e la torre bibliotèca)
- un tresen grop comprenent la ciutat universitària e los terrens d'espòrt.
Presentacion del campus a la populacion francesa
La novèla escòla foguèt presentada a la television dins lo magazin agricòl lo 17 de març de 1967 (vejatz ligams extèrnes).
Coma se pòt o legir dins l’article de Pierre Taverne publicat en 1968, « la Novèla Escòla foguèt concebuda per repondre als novèls besonhs de l’Ensenhament e de la recerca scientifica. D’una capacitat doble de la precedenta, dotada de vastes e modernes laboratòris, a la possibilitat de s’agrandir en fonccion dels progrès de la sciéncia e de las necessitat economicas ».
Lo campus establi en 1964 foguèt presentat dins l'Architecture française en 1970.
Un campus modèrna dins lo respècte d'estil tolosenc
Lo terren de 42 ectaras davalant sus un penjal doç cap al Toish permet la separacion dels servicis al sen de fòrça ostalons. Es pas mai una estructura concentrada a l'entorn d’un bastiment central, los bastiments son repartits de biais a profeitar de l’espaci acquerit e que permet d'envisatjar d'espandiments futurs. Lo centre de l’escòla es ocupat per la bibliotèca e los amfiteatres. Entre la partida centrala de l'administracion, los amfiteatre e la ciuta universitària, es amenatjat un vaste jardin botanic.
La ciutat escolara compòrta 360 cambras repartidas dins 4 bastiments e un restaurant de grandas baias dubèrtas sul val de Toish.
Lo campus dispausa de 3 intradas distinctas per separar l’administracion, las consultacions e la ciutat escolar.
Totes los ostalons son bastits en brica plenas de parament e elements aparents de beton, e los teulats son de teulas romanas, dins lo respècte de l'etil tolosan.
Ensenhament e Recerche
Plan dubèrta a l'internacional, contribuís a la formacion dels estudiants veterinaris europèus e acuelhís fprça estudiants estrangièrs.
L'ENVT e Wikipedia
En 2008, un acòrdi foguèt signat entre l'escòla e l'associacion Wikimedia France per numerizar fòrça tèsis ancianas liuras de drechs. Lo 29 d'avril de 2009, l'associacion anoncièt que 95 tèsis èran en linha sul site Wikimedia Commons, representant mai de 4000 paginas.
Sabine Pegoraro
Sabine Pegoraro (n. 1958) es una femna politica soïssa (FDP). Es cap de l’executiu cantonal (presidenta del govèrn) de Basilèa-Campanha del 1èr de julhet de 2007 al 30 de junh de 2008, del 1èr de julhet de 2012 al 30 de junh de 2013 e del 1èr de julhet de 2017 al 30 de junh de 2018.
Guido Graf
Guido Graf (n. l’11 de junh de 1958) es un òme politic soís (CVP). Es cap de l’executiu cantonal (president del govèrn) de Lucèrna en 2013 e tornarmai del 1èr de julhet de 2017 al 30 de junh de 2018.
Canton de Peiralèu
Lo canton de Peiralèu es una anciana division administrativa de Roergue, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Milhau, lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. A la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions de 2015, totas las comunas passèron dins lo canton novèl de Tarn e Causses (burèu centralizator : Severac d'Avairon). La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian roergàs.
Peiralèu es dins un site malaisit. Sa foncion de capluòc de canton èra pas que nominala : la gendarmariá es a Ribièira la principala aglomeracion, lo Crèdit Agricòla al Rosièr, comuna vesina (agéncia completa ?).
Istòria
Lo canton de Peiralèu se creèt en 1790 dins lo districte de Milhau.
En 1801, lo canton de Peiralèu siaguèt conservat.
A las eleccions departamentalas del 22 de març de 2015, en aplicacion del decret n° 2014-205 del 21 de febrièr de 2014, lo canton de Peiralèu siaguèt suprimit.
Gara de Limós
vinheta|Gara de Limós.
La gara de Limós es una gara ferroviària de la linha de Carcassona a Ribesaltes, situada prèp del centre vila de Limós, dins le departament d'Aude.
Foguèt mesa en servici en 1876 per la Companhiá dels camins de fèrre del Miègjorn. es una gara de la SNCF, desservida per de trens TER d'Occitània.
Situacion ferroviària
Establida à d'altitud, la gara de Limós es situada al punt quilometric (PK) 373,345 de la linha de Carcassona a Ribasaltas, entre la gara de Limoux-Flassian e la gara d'Alet.
Vellerot-lès-Vercel
Vellerot-lès-Vercel es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Gara de Limós
Istòria
La Companhiá dels camins de fèrre del Miègjorn, concessionària del camin de fèrre de Carcassona à Quilhan, metèt en servici la gara e la partida de Carcassona a Limós lo 15 de julhet de 1876. La gara es le terminus de la linha fins a la dubertura de la partida de Limós a Quilhan lo de julhet de 1878.
Vellerot-lès-Vercel
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Gara de Limós
Istòria
Dempuèi l'origina, la gara comportava de vias de servici pels trens de merças. Èra tanben equipada d'una remisa per las locomotivas de vapor e d'un castèl d'aiga. Venguèt gara de bifurcacion amb la mesa en servici de la linha de Pàmiars a Limós lo 26 de junh de 1898.
En junh 1976, los cents ans de la linha foguèron festejats en gara de Limós, amb una exposicion de materiel rotlant ferroviari.
Servici als viatjaires
vinheta
Acuelh
Gara SNCF, dispausa d'un bastiment viatjaires dubèrt de dilus a dissabte, tancat lo dimenge e jorns feriats.
La gara de Limós prepausa una sinhalizacion en occitan
Intermodalitat
D'autobus TER Lengadòc-Rosselhon complètan la dessèrta de la gara amb une linha de Carcassona a Quilhan.
Bibliografia
Guillaume Pourageaux, « Carcassonne - Quillan - Riversaltes : la double destinée d'une ligne à voie unique », in Rail Passion, n°97, novembre 2005.
Nuria Gorrite
Nuria Gorrite (n. 6 de julhet de 1970) es una femna politica soïssa (PS). Es cap de l’executiu cantonal (presidenta del conselh d’estat) de Vaud del 1èr de julhet de 2017 al 30 de junh de 2018.
Werner Herzog
Werner Herzog (nascut Werner Stipetic en 5 de setembre de 1942) es un realizator e actor de cinèma alemand.
Biografia
Naissèt a Munic mas passèt tota la siá enfància dins un pòble dins las montanhas de Bavièra. Cresquèt sens ràdio ni cinèma, en plen contacte amb la natura, aluenhat del mond. Segon el meteis afirma, aguèt pas coneissença de l´existéncia del cinèma fins als dotze ans aital coma aviá vist tanpauc una veitura fins aquela edat; als dètz-e-sèt ans faguèt la siá primièra telefonada per telefòn. Als tretze ans lo portèron a Munic per qu'iniciès los sieus estudis segondaris. La siá familha se lotgèt provisionalament en una pension ont, casualment, tanben s'lotjava Klaus Kinski, (n. 1926), actor qu'en un futur seriá clau per la siá carrièra cinematografica. Kinski Ni reparèt en lo jove Herzog de tretze ans, mas lo futur director reparèt òc en lo singular actor.
Manuela Schwesig
Manuela Schwesig (n. 23 de mai de 1974) es una femna politica alemanda (SPD). Ven cap de l’executiu del país alemand de Meclemborg e Cispomerània lo 4 de julhet de 2017, dins una « granda coalicion SPD-CDU ».
La Chapelle-Blanche
La Chapèll-Blaunch en galò; Ar Chapel-Wenn en breton ( La Chapelle-Blanche en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Villieu-Loyes-Mollon
Villieu-Loyes-Mollon en arpitan ( Villieu-Loyes-Mollon en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Autechaux
Autechaux es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Gagauz
Istòria
Los Gagauzes son signalats al sègle 13 dins l'actuala Bulgaria. Convertits al crestianisme dempuèi bèl brieu, patiguèron de nombrosas persecucions e migrèron al nòrd de Danubi, entre 1750 e 1846.
Gagauzia faguèt partida de l'empèri rus fins a 1918, de Romania (1918-1940 e 1941-1944), de l'URSS (1940-1941, 1944-1991). Dempuèi 1991, es moldava.
Moldàvia
La populacion gagauza a conegut una expansion notabla dempuèi 1959 un desvolopament demografic favorable e superior a lo de la populacion de Moldàvia. Çaquelà, aquela expansion sembla tancada a l'ora d'ara.
Ucraïna, Russia e ex-URSS
En 1979, i aviá 173 179 Gagauzes en URSS e en 1989, 197 768. Lo nombre de Gagauzes vivent dins los autres païses de l'URSS passèt atal de 35179 a 44 220 en 10 ans (10051 vivián en Russia, 31 967 en Ucraïna e 2 202 dins las autras republicas). Aqueles nombres se son probablament mantenguts per las autras republicas. En Russia i aviá 13 690 Gagauzes al recensament de 2010, e 31 923 al recensament ucraïnian de 2001. Lo nombre total de Gagauzes dins las autres païses de l'ex-URSS pòt èsser estimat a 48 000 en 2010.
Romania e Bulgaria
En 2002, 45 personas se declarèron de nacionalitat gagauza. Es pauc quand se sap que entre 1918 e 1940 gaireben tots los Gagauzes èran en Romania.
Lenga
Veire tanben: Gagauz (lenga)
Al recensament de 2004, en Moldàvia, lo gagauz èra la primièra lenga de 69,42% dels Gagauzes, lo rus de 27,42%, lo moldau/romanés de 2,28%. 0,28% utilizavan l'ucraïnian, 0,56% lo bulgar e 0,04% d'autras lengas. La proporcion de los que sabon parlar gagauz, rus o romanés es ben superiora. Lo bilingüisme rus/ gagauz es d'usatge. Lo romanés es ben mens praticat.
Khaltmaagiin Battulga
Khaltmaagiin Battulga (mongòu Халтмаагийн Баттулга, pr. [], vadut lo 3 de març de 1963) qu’ei un òmi politic mongòu (Partit Democratic). Qu'ei elejut president de la Republica e dintra en foncion lo 10 de julhet de 2017.
Va'aletoa Sualauvi II
thumb|Va'aletoa Sualauvi II (2017) Tuimalealiʻifano Vaʻaletoa Sualauvi II (n. 29 d'abril de 1947 a Upolu, Samoa), es un nòble (tama ʻaiga) e òme politic samoan. Dempuèi 1977 es tama ʻaiga de Tuimalealiʻifano. Foguèt co-cap d’estat (O le Ao o le Malo) ad interim del 11 de mai al 21 de junh de 2007. Lo 5 de julhet de 2017 es elegit cap d'estat (O le Ao o le Malo) per un primièr mandat de 5 ans. Dintra en foncions lo 21.
Saint-Pierre-la-Garenne
Saint-Pierre-la-Garenne en normand (Saint-Pierre-la-Garenne en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Varzay
Varzay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Canton de Sant Roma de Tarn
Lo canton de Sant Roma de Tarn es una anciana division administrativa de Roergue, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Milhau, lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. A la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions de 2015, totas las comunas passèron dins lo canton novèl de Raspas e Leveson (burèu centralizator : Lo Pònt de Salars). La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian roergàs.
Istòria
Lo canton de Sant Roma de Tarn se creèt en 1790 dins lo districte de Milhau e lo de Broquièrs dins lo districte de Sant Africa.
En 1801, lo canton de Sant Roma de Tarn siaguèt conservat e lo de Broquièrs suprimit.
A las eleccions departamentalas del 22 de març de 2015, en aplicacion del decret n° 2014-205 del 21 de febrièr de 2014, lo canton de Sant Roma de Tarn siaguèt suprimit.
Sandrans
Sandrans en arpitan ( Sandrans en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
David Burt
Edward David Burt (n. 1979), dich David Burt es un òme politic de las Illas Bermudas. Lo 19 de julhet de 2017 ven lo primièr ministre del país.
Gilbèrt dau Motier de La Faieta
Maria Josep Pau Ive Ròc Gilbèrt dau Motier (6 de septembre de 1757 – 20 de mai de 1834), sovent ditz simplament La Faieta, foguèt un aristocrata e militar nascut a Chavanhac, en Auvèrnhe. Foguèt nomenat general per George Washington pendent la Guèrra d'Independéncia daus Estats Units e comandèt la garda nacionala pendent la Revolucion Francesa.
Aurinclas
Aurinclas (Orincles en francés) qu'ei ua comuna gascona, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [aw'rinclas] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Fortanerio de Orinclis, en latin, cap a 1180, Artalens ath sègle XII o XIII, Orincles en 1313 e 1342, De Orinclis, en latin, en 1313 e 1379, Orinclas en 1429, Orincles (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Segon Miquèu Grosclaude, eth nom locau qu'ei orongla; eras variantas oringla o auringla que son meilèu bearnesas; de mei, com motivar ua tau origina ? eth nom que demòra escur. Eras oronglas que volen pertot e era suggestion d'Aymard a cap de valor toponimica !
Ram Nath Kovind
Ram Nath Kovind (n. lo 1 d'octobre de 1945) es un avocat e òme politic indian. Lo 25 de julhet de 2017 ven president de la republica.
Anne Dufourmantelle
Anne Dufourmantelle (París, 20 de març de 1964 – Ramatuela, Provença, 21 de julhet de 2017) foguèt una filosòfa e psicanalista francesa. Trabalhèt tanben dins lo mond de l'edicion, e dempuèi 2007 collaborava al jornal francés Libération.
Moriguèt tragicament lo 21 de julh de 2017 en ensajar de salvar d'enfants que se negavan a la plaja de Ramatuela.
Èra la companha de l'escrivan Frédéric Boyer.
.عرب
(Punycode, .xn--ngbrx) es un nom de domeni generic geografic. , Es en servici dempuèi lo 23 de mai de 2017.
Semur-en-Auxois
Semur-en-Auxois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Avelanges
Avelanges es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Phragmites
Phragmites es una canavèra del genre de la plantas erbacèas de la familha de las Poaceae, sosfamilhas dels Arundinoideae. Lo genre compren quatre espècias qu'una comportant tres sosespècias.
Caracteristicas generalas
Fòrça utilizadas en fitoepuracion, los phragmites permeton, a causa de lor simpla preséncia dins un bacin, d'absorbar una partida de substéncias (sals, metals pesucs) presenteas dins las aigas domesticas contribuissent atal a tornar abitar aquelas de biais ecologic, a condicion que sián pas abandonadas en plaça pendent la dalha.
Fotbòl Club Aush Gers
Lo Fotbòl Club Aush Gers (en francés Football club Auch Gers) es un club occitan de rugbi de XV de la vila d'Aush.
Jòga pel moment dins la tresena division francesa professionala de rugbi de XV. thumb|left|220px|Lo Fotbòl club Aush Gers en 2013.
.arab
es un nom de domeni generic geografic. , Es en servici dempuèi lo 23 de mai de 2017.
Aurinhac (Hauts Pirenèus)
Aurinhac (Orignac en francés) qu'ei ua comuna d'Occitània, en Gasconha e en Bigòrra. Qu'ei administrada peth departament deths Hauts Pirenèus dera region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
Aute vilatge o quartièr : Garraubet. vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [awri'gnak] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : De Orignag, De Orinhag, ath sègle XII e cap a 1200-1230, Orignag en 1285, De Orinhaco, en latin, en 1313 e 1379, De Orignaco, en latin, en 1342, Arrinhac, Orinhac en 1429, Orignac (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Segon Dauzat, Aurinhac que vien deth nom matin d'òmic Orenius, Orinius o *Aurinius, derivat de Aurius, dab eth sufixe -acum. Negre que's limita a Orenius e ath sufixe -acum.
Appeville-Annebault
Appeville-Annebault en normand (Appeville-Annebault en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
La municipalitat se situa a caval entre lo scenari e la vallée de la Risle. A constituit de nombroses caserius, aquel dels Planets e de Rondemare #qu'es çò de mès d'important. Appeville-Annebault Fa partida del costat de Monfort-sus-Risle. Situada a 120 mètres d'altitud Appeville-Annebault a coma municipalitats vesinas Colletot e Cauverville-en-Roumois.
Los abitants an trucat los Appevillais e los Appevillaises e residisson sus una superficie d'unitat|13.4|km|2 siá /km². La Risle es lo principal cors d'aiga #que travèrsa lo pòble.
La expedís départementale 130 connècta la municipalitat a Pont-Audemer e Brionne per la vallée. La expedís départementale 89 fach lo ligam entre la vallée e lo scenari. Met la municipalitat près de la rota nacionala 175 e la sortida A13 de Bourneville.
Les habitants sont appelés les Appevillais et les Appevillaises et résident sur une superficie de 13.4 km soit 66.2 hab/km². La Risle est le principal cours d'eau qui traverse le village.
La route départementale 130 relie la commune à Pont-Audemer et Brionne par la vallée. La route départementale 89 fait le lien entre la vallée et le plateau. Elle place la commune à proximité de la route nationale 175 et la sortie A13 de Bourneville.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo 23 d'agost de 1413, Jehan de ANNEBAULT, chevalier, beneficia d'un répit de confession pel fief de Aubigny #qu'es un masatge caseriu de Appeville-Annebault. Referéncia: Dépouillements systématiques de dom LENOIR (volum 21) per Bertrand PÂRIS.
Le 23 août 1413, Jehan d'ANNEBAULT, chevalier, bénéficie d'un répit d'aveu pour le fief d'Aubigny qui est un hameau d'Appeville-Annebault. Référence: Dépouillements systématiques de dom LENOIR (volume 21) par Bertrand PÂRIS.
Leonid Brezhnev
thumb|300 px|right|... Leonid Iljitsch Brezhnev...
Leonid Iljitsch Brezhnev (en rus: Леонид Ильич Брежнев), nascut a Kamianske, Russia, dins l'Empèri Rus, lo 19 de decembre de 1906, mòrt a Moscòu, capitala de l'Union Sovietica l' 10 de novembre de 1982) foguèt un òme politic e cap d'Estat rus, sovietic.
Foguèt primièr secretari o Secretari General del Partit Comunista de l'Union Sovietica, lo terz aprèp Estalin, de 1964 fins a 1982.
Elzear Genet
thumb|Lamentacion de JeremiasElzear Genet (ò tanben coneissut sota l'escais nòm dau Carpentras) fo un musician de la Renaissença (nat a Carpentràs vers 1470 e defuntat lo 14 de junh 1548) e un compositor mèstre de capèla actiu au servici dau papat a Avinhon e a Roma.
Fo mèstre de capèla dau Papa Leon XIII.
Es l'autor d'una Lamentacion dau Profeta Jeremias e d'un Magnificat.
François Rabelais lo mençona coma un dei principaus musician de son epòco dins lo Libre IV de Pantagruel.