cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Schinopsis
thumb|Schinopsis es un genre d'aubre de la familha dei Anacardiaceas originari d'Argentina, Bolívia e Paraguai caracterizat per la duretat de sa fusta. Aquesta caracteristica li dona son nòm vernacular en castelhan de quebracho, contraccion de quebra hacha ("rompe destrau").
Seis espécias son:
Jacaranda
thumb|Avienguda florida per de jacaranda a Harare Jacaranda o Jacarandà es un genre d'aubres de la familha dei bignoaceas. Sas flors se reconoissen au sa color blau/viòulet. Originari d'Argentina, Brasil, Uruguai e Paraguai mai es fòrça present dins lo Sud de l'Africa on es estat introduit e onte ondra lei vila coma Harare o Pretòria coneissuda justament sota lo l'escais de "Vila dei jacaranda" ; Madagascar se pòt tanben trobar. En Occitània, es present sus la còsta provençala e a Niça
En argentina es lo tèma d'una famosa cançon per enfants de María Elena Walsh : La canción del jacarandá.
Siuràs
Siuràs (Sieuras en francés) es una comuna foissenca, situada dins lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Istòria
Siuràs èra del Comtat de Fois, citat en 1263 dins lo fogatge de 1263. Sembla ben que (La) Nogareda n'èra tanben. Èran senglas parròquias. A la Revolucion, Siuràs èra del canton del Carlar; passèt al canton del Mas d'Asilh lo 15 d'octobre 1801, puèi al canton del Fossat per l'ordenança del 22 de novembre 1832.
La comuna efemèra de (la) Nogareda, qu'èra una enclava, foguèt annexada a Canens (canton de Montesquiu de Volvèstre) en l'an IV, puèi transferida al departament d'Arièja e a la comuna de Siuràs per la lei del 13 de junh 1841,.
Green Book
Green Book es un filme american realizat per Peter Farrelly, sortit en 2018. Aquel film foguèt nomenat 5 còps pels Oscars e se'n gasanhèt 3.
Sent Ferriòu
Nòtas
<references group="N"/>
Burguillos del Cerro
Burguillos del Cerro es un municipi de la província espanhòla de Badajoz e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Guèrra de las Doas Ròsas
La Guèrra dei Doas Ròsas foguèt una guèrra dinastica per lo tròne d'Anglatèrra que se debanèt de 1455 a 1485. Opausèt doas brancas rivalas de l'Ostau Plantagenet que tenián una ròsa coma emblèma — blanca per l'Ostau de York e roja per l'Ostau de Lancastre — çò que donèt son nom au conflicte. La guèrra es devesida entre periòdes de combat e de trèva. S'acabèt per la presa dau poder per Enric Tudor (1485-1509), membre alunchat de l'Ostau de Lancastre, e per l'afebliment dei dos Ostaus.
L'usurpacion dau tròne per Enric de Bolingbroke
thumb|right|Representacion dau maridatge entre lo rèi [[Enric VI d'Anglatèrra|Enric VI e Margarita d'Anjau.]]
La causa prefonda de la guèrra foguèt una crisi dinastica iniciada per la mòrt dau rèi Edoard III d'Anglatèrra (1327-1377). Son successor, Ricard II (1377-1399), èra un enfant de 10 ans que venguèt pauc a pauc fòrça impopular. D'efiech, après la Revòuta dei Païsans de 1381, lo rèi venguèt dependent d'un grop pichon de cortesans. Aquò entraïnèt una reaccion de part de l'aristocracia auta. Quauquei senhors poderós, lei Lords Appellant, prenguèron de facto lo poder en 1389.
Lo rèi restaurèt son autoritat en 1397 e la màger part deis Appellant foguèt tuada ò exiliada. Après aqueu succès, Ricard II venguèt fòrça autoritari. En 1399, assaièt de deseiretar lo duc Enric de Bolingbroke de l'Ostau de Lancastre. Dins aquò, aqueu darrier desbarquèt en Anglatèrra amb una pichona armada, capturèt lo rèi e se proclamèt rèi sota lo nom d'Enric IV (1399-1413).
Lei succès militars e politics de son successor, Enric V (1413-1422), legitimèron aquela usurpacion. Pasmens, a sa mòrt, laissèt a son torn un enfant de quauquei mes, Enric VI, coma rèi d'Anglatèrra. De mai, Enric VI apareguèt pauc a pauc coma un sobeiran malaut e incapable d'arrestar la reconquista francesa durant la fasa finala de la Guèrra de Cent Ans (1337-1453). La pèrda de Bordèu en 1453 agravèt sa santat mentala e la question de la legitimitat de la dinastia fondada per Enric IV comencèt de se pausar. En parallèl, plusors nobles assaièron de formar d'alianças en vista de redurre lo poder reiau ò, pus simplament, d'aprofichar la situacion per aumentar sei territòris.
La regéncia dau duc d'York
thumb|right|Representacion de [[Ricard Plantagenet, duc d'York, dins una miniatura.]]
En causa de la santat mentala marrida dau rèi après sa crisi de 1453, una regéncia foguèt mesa en plaça per lo periòde 1453-1455. Foguèt dirigida per Ricard Plantagenet, duc d'York, un dei senhors pus popular e poderós dau reiaume. Pasmens, lo regent decidèt d'utilizar sa posicion per favorizar seis interès personaus. Alunchèt ansin la rèina Margarita d'Anjau dau Conseu, arrestèt d'adversaris politics (coma Edmond Beaufort, duc de Somerset) e sostenguèt lei guèrras privadas de sa familha còntra de partisans d'Enric VI.
De tensions grèvas apareguèron donc rapidament dins lo reiaume. Pasmens, a la fin de 1454, la garison d'Enric VI permetèt d'arrestar lei projèctes dau regent que foguèt mandat en Irlanda per reprimir de trèbols locaus. Aquò permetèt a Margarita de tornar prendre la direccion deis afaires dau reiaume e de contractar d'alianças per demenir l'influéncia dau duc d'York.
La premiera batalha de Sant Albans
Menaçat per lo renfòrçament dei faccions opausadas a l'Ostau d'York, Ricard Plantagenet decidèt de sasir la persona dau rèi per mantenir son poder « au nom dau rèi ». Per aquò, deviá atacar avans la fin oficiala de sa regéncia. L'operacion aguèt luòc lo 22 de mai de 1455 a la premiera batalha de Sant Albans. Foguèt un succès que li permtèt tanben de tuar d'aliats de la rèina. De mai, la batalha entraïnèt una crisi novèla per la santat dau rèi, çò que legitimèt la perseguida de la regéncia.
La generalizacion dau conflicte
La batalha de Sant Albans susprenguèt fòrça lei dos camps qu'assaièron d'empedir una generalizacion dau conflicte. Pasmens, de 1456 a 1458, l'ostilitat entre Lancastre e York afebliguèt l'autoritat reiala, çò que destabilizèt pauc a pauc Anglatèrra. Lei victimas principalas de la crisi foguèron lei marchands londonencs. La rèina Margarita aprofichèt donc un viatge dau duc d'York en Irlanda per li enebir l'intrada de la vila. Pasmens, perdiguèt rapidament lo sostèn de la populacion après l'instauracion d'un regim de conscripcion. Au contrari, lei partisans de Ricard Plantagenet, menats per Richard Neville, còmte de Warwick, aprofichèron aquelei decisions per restaurar sa popularitat dins lei mitans marchands.
De son caire, durant un episòdi de luciditat, Enric VI assaièt de negociar un acòrdi de patz entre lei doas faccions. En cambi dau pagament d'indemnitats importantas per lei mòrts de la batalha de Sant Albans, lei caps principaus de l'Ostau d'York devián recebre lo perdon dei fius dei victimas. Pasmens, divèrsei projèctes d'emboscada empediguèron la tenguda dau rescòntre.
Lo succès dei York
La represa deis ostilitats aguèt luòc en 1459 amb lo retorn en Anglatèrra de Ricard Plantagenet sensa autorizacion reiala. Lo 23 de setembre de 1459, lei fòrças dei York rompèron lei defensas dei Lancastre a la batalha de Blore Heath per concentrar sei fòrças. Pasmens, lo rèi Enric VI foguèt alora capable de prendre lo comandament de l'armada reiala. Refusant de se batre còntra son rèi, lei tropas York s'enfugiguèron sensa combatre a la batalha de Ludford Bridge lei 12 e 13 d'octòbre.
Aquela victòria permetèt au camp de la rèina de tornar prendre lo poder. Pasmens, l'actitud de sei partisans après aqueu succès foguèt considerada coma insolenta per lo pòble. Retirat en Irlanda e dins lo pòrt de Calais, lei soudats demorats fidèus ai York poguèron donc desbarcar dins la region de Londres en junh de 1460. Enric VI menèt tornarmai una armada còntra lei rebèls mai aqueu còp, poguèt pas combatre dirèctament. Aquò permetèt ai York d'atacar lei fòrças dei Lancastre a la batalha de Northampton lo 10 de julhet. Ben ajudats per lo traïment dei tropas encargadas de tenir l'ala drecha dei Lancastre, lei York infligiguèron de pèrdas importantas a seis adversaris. De mai, capturèron tornarmai lo rèi e la garnison de Londres acceptèt sensa dificultat de raliar lor camp.
L'Acte d'Acòrdi
L'amplor de son succès militar menèt Ricard Plantagenet a revendicar lo tròne d'Anglatèrra. Per aquò, aviá dos arguments principaus : Pasmens, sei partisans èran ostils a aqueu projècte. D'efiech, una partida importanta dei senhors qu'avián sostengut l'Ostau d'York volián unicament alunchar la rèina e sei conselhiers dau poder. Se lo Parlament acceptèt d'estudiar lei revendicacions dau duc d'York, una pichona majoritat confiermèt la legitimitat d'Enric VI. En revènge, lei parlamentaris lo reconoguèron coma successor dau rèi e li donèron lo drech de dirigir lo reiaume coma regent. En 1461, Ricard Plantagenet èra donc de facto lo cap unic dau reiaume anglés.
La mòrt de Ricard Plantagenet
thumb|right|Retrach d'[[Edoard IV d'Anglatèrra|Edoard IV, lo fiu de Ricard Plantagenet.]]
L'Acte d'Acòrdi èra totalament inacceptable per lei Lancastre. Expulsada de Londres, Margarita d'Anjau reüniguèt una importanta armada e menacèt la vila d'York. Per de rasons desconegudas, Ricard Plantagenet decidèt d'atacar seis adversaris a la batalha de Wakefield en despiech d'una clara situacion d'inferioritat numerica. Foguèt tuat durant lei combats. Plusors sostèns fidèus de sa causa foguèron tanben capturats e executats coma lo còmte de Salisbury.
Maugrat aquela desfacha, lei York avián totjorn lo contraròtle de la capitala e lo fiu de Ricard Plantagenet, lo còmte de March, foguèt reconegut coma eiretier de la corona. Per perseguir lo combat, Margarita d'Anjau negocièt una aliança amb Escòcia en cambi de la vila de Berwick e de la possibilitat de pilhar lo sud d'Anglatèrra. En parallèl, lei York ataquèron lei partisans dei Lancastre dins lo País de Galas e enregistrèron un succès important a la batalha de Mortimer's Cross lo 2 de febrier de 1461.
L'ataca de Margarita d'Anjau trobèt gaire de resisténcia fins a la presa de Coventry. Lo rescòntre decisiu entre lei dos camps se debanèt tornarmai a Sant Albans (17 de febrier de 1461). Aqueu còp, lei Lancastre foguèron venceires. Capturèron tanben lo rèi Enric VI. Pasmens, Londres refusèt de raliar lo camp dei Lancastre.
La presa dau poder per lei York
La resisténcia de Londres permetèt a Edoard, còmte de March, de recampar sei tropas a l'oèst de la capitala. Foguèt proclamat rèi per la populacion e lo Parlament lo reconoguèt rapidament sota lo nom d'Edoard IV. La batalha decisiva aguèt luòc a Towton lo 29 de març de 1461. S'acabèt per una victòria dei York que destruguèron una partida importanta de l'armada advèrsa. La rèina Margarita d'Anjau, Enric VI e son fiu s'enfugiguèron en Escòcia e sei fòrças se dispersèron dins lo nòrd d'Anglatèrra e dins lo País de Galas.
De 1461 a 1468, lei combats continuèron entre lei senhors partisans dei dos camps mai Edoard IV intervenguèt pauc. Leis Escocés menèron tanben d'incursions còntra lo territòri anglés fins a una desfacha umilianta au sètge de Norham en 1463. Après aquela revirada, acceptèron de signar una trèva. De son caire, Margarita d'Anjau e son fiu anèron en França e en Anjau per assaiar de trobar de sostèns suplementaris. Pasmens, lo rèi Loís XI (1461-1483) refusèt de sostenir sa causa.
Aquò afebliguèt mai la posicion dei Lancastre que foguèron durament batuts a Hedgeley Moor (25 d'abriu de 1464) e a Hexham (15 de mai de 1464). Aquelei desfachas entraïnèron la capitulacion dei castèus d'Alnwick, de Dunstanburgh e de Bamburgh qu'èran tres posicions importantas dei Lancastre. Per completar aquela situacion marrida, la batalha de Tuthill (1461) permetèt ai York de conquistar la màger part dau País de Galas e lo rèi Enric VI foguèt capturat en 1465. La darriera pòchi de resisténcia importanta, dirigida per Jasper Tudor, foguèt batuda en 1468 a l'entorn dau castèu galés d'Harlech.
La revòuta dau còmte de Warwick
En 1468, lei Lancastre avián plus lei ressorsas sufisentas per menaçar lo tròne d'Edoard IV. Pasmens, la guèrra reprenguèt un an pus tard en causa de la rompedura entre lo rèi e Richard Neville, còmte de Warwick e sostèn fidèu de la causa dei York. La causa premiera d'aqueu conflicte foguèt l'umiliacion dau còmte, ocupat a negociar una aliança amb França, per la decision dau rèi de se maridar amb Elizabeth Woodville, una nobla locala eissida d'un ostau menor de l'aristocracia anglesa. La demenicion de la popularitat d'Edoard IV, qu'aviá fòrça aumentat leis impòsts, aguèt benlèu una influéncia dins la crisi.
Lo còmte de Warwick s'alièt amb Jòrdi Plantagenet, lo fraire d'Edoard IV, e se revoutèt en julhet de 1469. Venceires a la batalha d'Edgecote Moor, lei rebèls poguèron assetjar lo rèi dins lo castèu de Middleham. Edoard IV foguèt obligat de convocar un Parlament dins la vila d'York per cedir lo poder a son fraire. Pasmens, l'autre fraire dau rèi – lo futur Ricard III – e la màger part dei nobles refusèron d'acceptar l'usurpacion e la revòuta foguèt esquichada a la batalha de Losecoat Field lo 12 de març de 1470. Sei caps s'enfugigèron en França.
La restauracion d'Enric VI e la fin dei Lancastre
thumb|right|Representacion de la [[batalha de Barnet.]]
Sostengut per Borgonha, Edoard IV trobèt rapidament lei ressorsas neccesàrias a una repòsta. Desbarquèt a son torn lo 14 d'abriu de 1471 e infligiguèt una desfacha ai tropas dau còmte a la batalha de Barnet (14 d'abriu de 1471). Warwick foguèt tuat durant la retirada. Puei, lo 4 de mai seguent, l'armada dei Lancastre foguèt anientada a la batalha de Tewkesbury onte lo prince Edoard de Westminster moriguèt. Enfin, Enric VI moriguèt a son torn – probablament assassinat – lo 21 de mai. Aquelei succès entraïnèron la disparicion de la linhada mascla dei Lancastre e permetèron ai York d'ocupar solidament lo tròne.
L'usurpacion de Ricard III
Après lei combats de 1471, lo poder d'Edoard IV foguèt plus contestat fins a sa mòrt en 1483. Pasmens, foguèt remplaçat per Edoard V qu'èra un enfant de 12 ans. Un còp de mai, una regéncia foguèt mesa en plaça. Dominada per lei Woodville, la familha de la rèina Elizabeth Woodville, suscitèt dei tensions en causa de l'ambicion dei regents. Aquò entraïnèt la formacion d'una faccion desirosa de fisar lo poder au duc de Gloucester, Ricard, qu'èra fraire d'Edoard IV. Lei conjurats prenguèron lo contraròtle de la persona reiala lo 30 d'abriu de 1483. Puei, una purga permetèt a Ricard d'eliminar una partida dei Woodville e de sei partisans.
En posicion de fòrça, Ricard convoquèt durant l'estiu de 1483 un Parlament per prononciar l'irregularitat dau maridatge d'Edoard IV e d'Elizabeth Woodville. Puei, assassinèt sei dos nebòts e venguèt rèi sota lo nom de Ricard III. D'un biais generau, lo camp dei York acceptèt aquela usurpacion car Ricard èra considerat coma un generau competent. Òr, aquò èra un argument important dins un periòde de guèrra civila. Pasmens, lo complòt permetèt ais adversaris de l'Ostau d'York d'organizar una revòuta novèla. D'efiech, lei Lancastre sostenguèron desenant lei revendicacions au tròne d'Enric Tudor, un nebòt d'Enric VI, aguent de liames genealogics amb plusors rèis anglés.
De mai, l'assassinat dei dos princes per Ricard III foguèt pas considerat coma legitim per totei lei nobles anglés. Quauquei senhors decidèron d'organizar una revòuta amb l'ajuda de Margarita Beaufort, la maire d'Enric Tudor. Pòrta lo nom de rebellion de Buckingham car Henry Stafford, segond duc de Buckingham, i participèt. Divèrsei revòutas simultanèas foguèron organizadas mai l'execucion dau plan foguèt marrida. Isolat, lo duc de Buckingham foguèt obligat de s'enfugir. Finalament capturat, foguèt executat lo 2 de novembre de 1483. Leis autrei revòutas mau capitèron egalament e una ataca navala menada per Enric Tudor – amb l'ajuda de Bretanha – foguèt dispersada per una tempèsta.
La presa dau poder per Enric de Tudor
thumb|right|Retrach dau rèi [[Enric VII d'Anglatèrra|Enric Tudor.]]
En 1484, Ricard III engatjèt de negocacions amb Bretanha per obtenir l'extradiccion d'Enric Tudor. Pasmens, aqueu darrier poguèt s'enfugir en França. La regenta Ana de Beaujeu decidèt de sostenir sei revendicacions e li permetèt de reünir rapidament una armada e una flòta. En parallèl, Enric negocièt lo sostèn dei partisans dei Lancastre e un maridatge amb Elisabeta d'York. Aquò fragilizèt la posicion de Ricard III.
Lo desbarcament d'Enric Tudor se debanèt lo 7 d'aost de 1485 dins lo País de Galas. Lo 22 d'aost de 1485, ganhèt la batalha de Bosworth onte Ricard III foguèt tuat. Après aqueu combat, lo maridatge entre Enric Tudor e Elisabeta d'York permetèt d'unificar lei dos Ostaus a l'origina de la guèrra. De mai, Enric Tudor ordonèt l'execucion de totei lei personas susceptiblas de revendicar lo tròne. Enfin, reprimiguèt lei darrierei revòutas còntra son autoritat a la batalha de Stoke en 1487.
Brenaç
Brenaç, Brenàs o Brenats (Brenas en grafia mistralenca ; Brenas en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Guèrra de las Doas Ròsas
Consequéncias
Lei consequéncias de la Guèrra dei Doas Ròsas son encara l'objècte de debats importants entre istorians. Son efiech pus visible foguèt la disparicion de la dinastia Plantagenet e son remplaçament per la dinastia Tudor. En parallèl, lei pèrdas enregistradas per la noblesa durant lei combats e lo renfòrçament continü de l'autoritat reiala durant la guèrra favorizèron la transformacion de la societat medievala anglesa e l'introduccion de la Renaissença dins l'illa. Enfin, per empachar una revòuta novèla, Enric Tudor limitèt fòrça lo drech dei senhors de levar e d'entretenir de fòrças militaras.
Brenaç
Lo gentilici es brenassòl -òla (fr brenassois -oise).
Guèrra de las Doas Ròsas
Consequéncias
Au nivèu internacionau, Anglatèrra conoguèt un periòde d'afebliment important. D'efiech, trebolada per sei conflictes intèrnes, poguèt pas organizar de còntra-atacas après la conquista de son domeni continentau per França en 1450-1453. Aquò entraïnèt la fin de la Guèrra de Cent Ans que foguèt definitivament reglada en 1475 amb la signatura dau Tractat de Picquigny entre Edoard IV e Loís XI. De mai, Anglatèrra perdiguèt la capacitat d'organizar d'incursions d'amplor sus lo continent. Pasmens, d'un bias paradoxau, aqueu declin favorizèt lo desvolopament de sa poissança navala.
Brenaç
Geografia
vignette|upright=1.8|left|Comunas a l'entorn.
Sadi Carnot (fisician)
Nicolas Léonard Sadi Carnot (1 de junh de 1796, París - 24 d'aost de 1832, Ivry-sur-Seine) foguèt un fisician e un engenhaire francés de la premiera partida dau sègle XIX. Es considerat coma lo « paire de la termodinamica ».
Brenaç
Geografia
thumb|350px|right|Vista generala
Sadi Carnot (fisician)
Fiu dau scientific e revolucionari francés Lazare Carnot (1753-1823), foguèt lo premier qu'estudièt lei transferiments de calor d'una maquina de vapor e lei cicles dau motor. Descurbiguèt lo segond principi de la termodinamica (o principi de Carnot) e formulèt son premier enonciat. Sei trabalhs foguèron publicats en 1824 dins l'obratge Réflexions sur la puissance motrice du feu (Reflexions sus la poissança motritz dau fuòc en occitan). Èran devesits entre cinc partidas principalas tractant de la calor e la poténcia motritz, dau cicle ideau d'un motor perfèct (d'ara endavant dich cicle de Carnot), de la reversibilitat d'aqueu cicle, deis aplicacions de sei descubèrtas a la fisica dei gas e enfin de la possibilitat de crear un motor d'èr. Pasmens, maugrat una presentacion positiva a l'Academia dei Sciéncias per Pierre-Simon Girard (1765-1835), gaire de scientifics èran capables de comprendre la portada de son òbra.
Brenaç
Toponimia
La prononciacion es Brénatz (Combarnous, Revue Internationale d'Onomastique, XXVII, p. 30). Las fòrmas ancianas son : ad Brenazs, ville Brenas en 1149, in Brenatio en 1174, 1351, de Brenacio en 1323, 1361, de Brenac (sic) en 1529, Brenas en 1571, 1643, 1740-60, 1759, 1770-72 (mapa de Cassini).
Segon Dauzat, Brenaç vendriá d'un nom gallés d'òme Brennus (e Dauzat nòta que lo sufixe « preceltic » -ant- de 806, tirat del diccionari topografic d'Eugène Thomas, foguèt remplaçat après ). Delamarre, que coneis de segur Dauzat, explica Brenaç per brennate, sense cercar a explicar la [supausada] sequéncia -ant de 806. Segon Hamlin, Brenaç ven del nom gallic d'òme Brennos (Skok, p. 156), amb lo sufixe prelatin [gallic] -atis. Brenaç èra un establiment preroman.
Mèuja
Mèuja es una ribiera de Daufinat dins los Alps occitans, afluent en riba drecha de Bueg sus la comuna de Chasteunòu de Chabra.
Cabeza del Buey
Cabeza del Buey es un municipi de la província espanhòla de Badajoz e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Salisbury (omonimia)
Salisbury es una vila d'Anglatèrra.
Tanbèn pòt èsser:
Lucey (Savòia)
Lucey en arpitan (Lucey en francés) es una comuna arpitana de Savòia administrada per lo departament de Savòia de la region d' Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Prouzel
Prouzel es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Geografia
Lo nom del vilatge en picard es Prouzi.
Le nom du village en picard est Prouzi.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Se #descobrir en 1836 divèrses sépultures gauloises sus la comuna.
Calamonte
Calamonte es un municipi de la província espanhòla de Badajoz e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Prouzel
Istòria
La municipalitat dispausava d'una halte de camin de fèrre sus la linha Beauvais - Amians #que transpòrta los viatgèrs de 1876 a 1939. La plataforma d'aquela linha a #èsser transformada en camin de passejada, la Fluïda verda, #que connècta Crèvecœur-lo-Grand a Vèrs-sus-Selles. En 1865, décèda dins lo castèl de Prouzel Christophe Louis Léon Juchault de Lamoricière, general de l'armada francesa, ancian ministre de la guèrra.
Cabeza la Vaca
Cabeza la Vaca es un municipi de la província espanhòla de Badajoz e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Prouzel
Istòria
On découvrit en 1836 plusieurs sépultures gauloises sur la commune.
La commune disposait d'une halte de chemin de fer sur la ligne Beauvais - Amiens qui transporta les voyageurs de 1876 à 1939. La plate-forme de cette ligne a été transformée en chemin de promenade, la Coulée verte, qui relie Crèvecœur-le-Grand à Vers-sur-Selles. En 1865, décèda au château de Prouzel Christophe Louis Léon Juchault de Lamoricière, général de l'armée française, ancien ministre de la guerre.
Nòtas
<references group=N/>
Sent Floret
Sent Floret (Saint-Floret en francés) z-es 'na comuna auvernhassa dau departament dau Puèi de Doma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Nòtas
<references group="N"/>
Châtillon-en-Dunois
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Calera de León
Calera de León es un municipi de la província espanhòla de Badajoz e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Keen’v
thumb Kevin Bonnet coneissut sota lo nòm de Keen’v es un cantaire nascut lo 31 de genier de 1983 a Rouen. Es un autor, compositor e interprèt francés de dancehall-reggae, varietat, rock, reggae e country.
Batalha de Singapor
La batalha deSingapor se debanèt dau 31 de genier au 15 de febrier de 1941 durant la Segonda Guèrra Mondiala. Opausèt lo Reiaume Unit au Japon. S'acabèt per una desfacha britanica ambé la conquista de la basa estrategica de Singapor e la captura de 120,000 soudats per lei Japonés. Fuguèt la desfacha britanica pus importanta de la guèrra e una causa de l'afebliment e dau declin rapid de l'Empèri Britanic après la guèrra.
Brinhac (Erau)
Brinhac (Brignac en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : Abroniacum villa en 1119, de Abriniaco en 1162, ab Abrinaco, Berengerii de Abrinnaco, Rostanni de Abrinnaco en 1195, ecclesia S. Petri de Abriniaco, (varianta : Abrinhaco) en 1252, Adzemario de Abrinhaco en 1344, de Abrinhano (sic) en 1344, sen Peyre dAbrinhac en 1408, ecclesia S. Petri de Abriniaco en 1484, mas d'Abrinhac en 1501 [1783], de Brinhaco, au sègle XVI, Brignac en 1622, 1643, 1740-60, 1770-72 (mapa de Cassini).
Segon Dauzat, Brinhac ven dau nom latin d'òme Aprinius, de aper, « pòrc singlar », amb lo sufixe -acum ; segon Hamlin, Brinhac ven de l'escais-nom (cognomen) latin Aprinus, amb lo sufixe -i-acum. Brinhac èra una proprietat galloromana.
Lazare Carnot
Lo 4 d'aost de 1889, sei cendres foguèron transferidas au Panteon. Son fiu Sadi Carnot (1796-1832) es considerat coma lo fondator de la termodinamica.
Campanario
Campanario es un municipi de la província espanhòla de Badajoz e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Pierre-Simon Girard
Pierre-Simon Girard (4 de novembre de 1765 - 30 de novembre de 1836) foguèt un engenhaire e fisician francés. Participèt a l'expedicion d'Egipte e dirigiguèt divèrsei chantiers importants durant l'Empèri. Puei, après quauqueis annadas malaisadas au començament de la Restauracion, venguèt lo cap de la Societat deis Aigas de París.
Publiquèt son òbra majora, lo Traité analytique de la résistance des solides (Tractat analitic de la resisténcia dei solids en occitan), en 1798 que donèt son nom a la disciplina dicha resisténcia dei materiaus. Dins leis ans 1820, foguèt un dei rars scientifics francés que comprenguèt la portada dei trabalhs de Sadi Carnot (1796-1832).
Campillo de Llerena
Campillo de Llerena es un municipi de la província espanhòla de Badajoz e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Chissay-en-Touraine
Chissay-en-Touraine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loir e Char e la region dau Centre.
Geografia
La via de camin de fèrre jos forma de disi constituissi una bona barrièra de proteccion contra lo Doncas qu'e los sieus débordements; la majoritat de la vila a bastit jos la siá proteccion, a l'excepcion notabla de la glèisa.
La municipalitat de Chissay a compausat d'una vallée, vorejant çò Doncas que, ont se situa la majoritat del vilatge e un scenari principalament céréalier ont vivon pas mai que d'agricultors. Lo centratz-vila a traversat per un sol ruisseau e un segond flux d'aiga #que transforma la vallée en I per se tirar en lo Doncas que.
Sul scenari a l'Oèst s'estend una pichona part del bòsc de Amboise.
La ville est bordée au Sud par le Cher, à l'Ouest par la commune de Chisseaux et Souvigny-de-Touraine, au Nòrd par la commune de Vallières-les-Grandes et à l'Est par Montrichard.
La voie de chemin de fer sous forme de digue constitue une bonne barrière de protection contre le Cher et ses débordements; la majorité de la ville est construite sous sa protection, à l'exception notable de l'église.
La commune de Chissay est composé d'une vallée, bordant le Cher, où se situe la majorité du village et un plateau principalement céréalier où ne vivent que des agriculteurs. Le centre-ville est traversé par un seul ruisseau et un deuxième flux d'eau qui transforme la vallée en Y pour se jeter dans le Cher.
Sur le plateau à l'Ouest s'étend une petite partie de la forêt d'Amboise.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Del 10 a la, cara a la avançada alemanda, lo govèrn francés se replega sus Tors e los castèls environnants. Lo president del conselh Paul Reynaud e lo sieu gabinet s'installa dins lo castèl de Chissay.
Du 10 au 13, face à l'avancée allemande, le gouvernement français se replie sur Tours et les châteaux environnants. Le président du conseil Paul Reynaud et son cabinet s'installe au château de Chissay.
Siguèr
Siguèr (Siguer en francés) es una comuna occitana del País de Fois, situada dins lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Siguèr
La prononciacion es [si'ɣɛr]. Las fòrmas ancianas son Segario, valle de Secher, Siger, sense data (cartulari de Sant Sarnin de Tolosa), Val Siguer en 1030-1050, Segario al sègle XI, Siger en 1106-1107, vallis Sigerii en 1111, Siger en 1119, Siger, Syger en 1141, Segeer, cap a 1159-1181, Seger en 1169, Seger, Siger en 1175, Siguer, Seguier ? en 1244, Seguer en 1246, vallis de Siguerio, Segario en 1272, Siguerrium en 1293, planum de Seguerio, Seguerium en 1318-1325, Seguerrio en 1301, Seguerio en 1302, Siguerrium en 1332, Seguier en 1385-1390, Siguer en 1401, Seguier en 1413-36, 1445, lo port de Siguier en 1445-1446, Siguer cap a 1460 (Cronica d'Esquerrièr). Segon Joan Coromines, citat per Patrici Pojada, Siguèr vendriá d'un nom germanic de persona Seguer, format de Sigi e hari. Per Segrevila, Segueriovilla en 1271, L. Ariès (Les Noms de lieux du Lauragais, p. 148) postula un Sigari e le lòc seriá una creacion franca lingüisticament. Aquel nom Sigari seriá valable tanben per Siguèr. Segon Lemoine, citat per Patrici Pojada, Siguèr vendriá del gallic sego, qu'a lo sens de « fòrça » e que seriá en rapòrt ambe la metallurgia e las minas de fèr... Segon Astor, citat per Patrici Pojada a prepaus del riu Siguèr, es un nom que ven d'una rasic preceltica idronimica seikw-, associat a ar-, puèi le [kw] seriá tractat en [g] coma per un nom germanic. Segon Patrici Pojada, le -r final seriá prononciat actualament, atal coma dins l'enquista Sacaze de las annadas 1880. S'es pas una influéncia de la grafia e de la prononciacion francesas, es la pròva d'una etimologia non romanica. I auriá un ligam ambe'l nom de Segre, que segon J. Coromines, vendriá d'una basa indoeuropèa sik u ari-, atestat en latin Sĭcŏris; aquel nom es prèp del preceltic seikw- d'Astor. I auriá un preindoeuropèu *sek- o *sik- « autura » e un pregallic seg- « montanha », benlèu a l'origina de Siguèr. Le germanic demòra possible, segon Coromines. Las fluctuacions de las fòrmas ancianas serián l'indici d'un toponime mal fixat, perqué èra pas comprés. Remarcas. Per l'èrra finala sensibla, comparar ambe Alièr (Bigòrra), per exemple o ambe Bisquèr, que nos mena del costat del basc. D'un autre costat, Xavier Delamarre considèra Sĭcŏris, le nom antic de Segre, coma un nom probablament celtic. Mistèri...
Istòria
Siguèr annexèt Gestièrs e Lercol entre 1790 e 1794. Gestièrs e Lercol tornèron èsser de comunas entre 1795 e 1800.
Kim Kyu-Sik
Kim Kyu-Sik, (en corean: 김규식, 金奎植) nascut lo 28 de febrièr de 1881 – mòrt lo 10 de decembre de 1950 foguèt vicepresident del govèrn provisòri de la Republica de Corèa entre lo 13 de març de 1940 e lo 3 de març de 1948.
Ministre dels Afars estrangièrs entre 1919 e 1920 e ministre de l'educacion del govèrn provisòri de la Republica de Corèa entre 1920 e 1921 e 1930 e 1935.
Boissia
Boissia es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Capilla
Capilla es un municipi de la província espanhòla de Badajoz e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Carmonita
Carmonita es un municipi de la província espanhòla de Badajoz e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Grignon (Savòia)
Grignon en arpitan (Grignon en francés) es una comuna arpitana de Savòia administrada per lo departament de Savòia de la region de Ròse-Aups.
Geografia
La municipalitat de Grignon se situa en la part nòrd del departament de la Savoie e a la extremitat de la Anautita-Combe de Savoie #que se refermi sus Albertville, vila olympique l'an 1992.
Grignon Es distant d'aperaquí 45 km de Chambéry e 50 km de Anecí. La siá proximitat amb aquelas grandas vilas e las grandas stations d'esquí tales que los Embargs o la Plagne ne fan un encreuament d'amassadas.
La siá populacion rica de 1908 abitants se dispersada sus una superficie de 929 a.
La commune de Grignon se situe dans la partie nord du département de la Savoie et à l'extrémité de la Haute-Combe de Savoie qui se referme sur Albertville, ville olympique en 1992.
Grignon est distante d'environ 45 km de Chambéry et 50 km d'Annecy. Sa proximité avec ces grandes villes et les grandes stations de ski telles que les Saisies ou la Plagne en font un carrefour de rencontres.
Sa population riche de 1908 habitants se disperse sur une superficie de 929 ha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Étymologiquement, Grignon Ven probablament d'un nom d'òme del periòde romaine : Grinius, variante de Granius, amb lo suffixe onem.
Lo territòri compren lo vessant nòrd-oèst del esperó boisé #que bassa de la Granda Lanche, e una estrecha banda de la plana de la Isère; lo limit parallel a la départementale 925 daissa la mai granda part dels terrens del marge esquèrre de la Isère conquistats pel bastiment del disi al a la municipalitat de Gilly.
La comunitat es habituellement designada per dos grops : Grignon e Neveaux.
Fins al bastiment dels ponts sul Isère al, las relacions entre la bassa Mauriana e la Tarentaise se fasián pel marge esquèrre de la Isère, doncas per Grignon. Es aquel #que se truca lo camin de Aiguebelle.
Mas caliá plan passar pel marge drech, de tant mai #que Grignon i aviá agut de besonh d'anar al mercat de Conflans. Pendent longtemps se #utilizar lo pont de las cabras sus la Isère, en amont de lo sieu confluisson amb lo Arly. Cap a 1840 existissiá un bac a l'aval de la confluence, affermé a Albertin Michel a rason de 1 582,50 francs per tres trimèstres. Las intradas èran illusoires doncas qu'en 1845 es en faillite. En 1852, s'establís un pont en charpente a la localizacion del bac e lo pont pres lo nom del desgraciat Albertin.
Fins a 1843, Grignon, al punt d'enguarda esperital, dépendait de La nòstra-Madama-de detlas-Millères e participava per un quatren als apariaments de la glèisa de las Millères. Es la parròquia del diocèse la mai en amont en la vallée de la Isère.
Étymologiquement, Grignon vient probablement d'un nom d'homme de la période romaine : Grinius, variante de Granius, avec le suffixe onem.
Le territoire comprend le versant nord-ouest de l'éperon boisé qui descend de la Grande Lanche, et une étroite bande de la plaine de l'Isère; la limite parallèle à la départementale 925 laisse la plus grande partie des terrains de la rive gauche de l'Isère conquis par la construction de la digue au à la commune de Gilly.
Entre 1776 et 1861, l'augmentation de la population a été importante. Puis une certaine stabilité est restée jusqu'en 1946. Après 1950, la population a doublé : 1118 habitants en 1980. Cette augmentation, ainsi que l'endiguement de l'Isère, ont provoqué un déplacement de l'habitat. Les maisons sont de part et d'autre de la route nationale. Autrefois, pour éviter les crues de la rivière, l'habitat se tenait en bordure de la pente de la montagne et sur les replats essertés de la forêt (les Gros). Celle-ci a maintenant envahi les ruines des anciennes maisons.
La communauté est habituellement désignée par deux groupes : Grignon et Neveaux.
Jusqu'à la construction des ponts sur l'Isère au, les relations entre la basse Maurienne et la Tarentaise se faisaient par la rive gauche de l'Isère, donc par Grignon. C'est ce qu'on appelle le chemin d'Aiguebelle.
Mais il fallait bien passer par la rive droite, d'autant plus que Grignon avait besoin d'aller au marché de Conflans. Pendant longtemps on utilisa le pont des chèvres sur l'Isère, en amont de son confluent avec l'Arly. Vers 1840 existait un bac à l'aval de la confluence, affermé à Albertin Michel à raison de 1 582,50 francs pour trois trimestres. Les revenus étaient illusoires puisqu'en 1845 il est en faillite. En 1852, on établit un pont en charpente à l'emplacement du bac et le pont pris le nom du malheureux Albertin.
Jusqu'à 1843, Grignon, au point de vue spirituel, dépendait de Notre-Dame-des-Millères et participait pour un quart aux réparations de l'église des Millères. C'est la paroisse du diocèse la plus en amont dans la vallée de l'Isère.
Saâdeddine El Othmani
Saâdeddine El Othmani  (سعد الدين العثماني), nascut lo 16 de genièr de 1956 a Inezgane, es un òme politic marroquin, cap del govèrn de Marròc dempuèi lo 5 d'abril de 2017.
Laniscat
Lanniskad en breton ( Laniscat en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Geografia
La parròquia fa partida del territòri breton tradicional del país Fañch. Lo Daoulas travèrsa lo territòri communal, en formant las Gargamèlas del Daoulas.
La paroisse fait partie du territoire breton traditionnel du pays Fañch. Le Daoulas traverse le territoire communal, formant les Gorges du Daoulas.
Les Landes du Liscuis, accessibles par un sentier à partir de la D 44, sont un vaste espace naturel formé de crêtes schisteuses, avec des parois saillantes émergeant des bruyères, des ajoncs et des genêts, où la faune est très présente et la flore abondante ; elles offrent un impressionnant panorama sur la vallée des Gorges du Daoulas et contiennent les allées couvertes du Liscuis, trois superbes sépultures mégalithiques considérées par les archéologues comme l’un des plus beaux exemplaires armoricains.
Istòria
En 2007, a Laniscat, sul luòc de Rosquelfen, un tresaur excepcional de 545 pèças de aur (58 statères e 487 quatrens de statères) en en datant de la fin de la epòca gauloise, cap als ans -75 / -50, a #èsser mesas a jorn. Constituiguèsse çò de mès d'important depaus monetari celtique de Armorique. Aquela descobèrta Se se facha en lo marc de registres archéologiques preliminars al bastiment d'un échangeur sus la nacionala N164. Las fondacions D'una granja gauloise an #èsser dégagées, e se'n aquelas ruïnes que las monedas gauloises an #èsser de descobèrtas. Aquelas pèças Son ne fa en electrum (un alliage de aur e de sòus) e an totas #èsser @frapper pel poder osisme. Los Osismes Son un vilatge localizat al oèst de la Bretanha.
En 2007, à Laniscat, sur le site de Rosquelfen, un trésor exceptionnel de 545 pièces d'or (58 statères et 487 quarts de statères) datant de la fin de l'époque gauloise, vers les années -75 / -50, a été mis au jour. Il constitue le plus important dépôt monétaire celtique d'Armorique. Cette découverte s'est faite dans le cadre de fouilles archéologiques préliminaires à la construction d'un échangeur sur la nationale N164. Les fondations d'une ferme gauloise ont été dégagées, et c'est dans ces ruines que les monnaies gauloises ont été découvertes. Ces pièces sont en fait en electrum (un alliage d'or et d'argent) et ont toutes été frappées par le pouvoir osisme. Les Osismes sont un peuple localisé à l'ouest de la Bretagne.
Sant Flor (Puèi Domat)
Sant Flor [sɑ̃ˈɬy] (Saint-Flour-l'Étang en francés; Saint-Flour taiqu'a 2020) es una comuna auvernhata dau departament dau Puèi de Doma e la region de la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Toponimia
Las atestacions ancianas son Sanctus Florus en 1373, St. Flour au sègle XVIII sobre la mapa de Cassini.
A la Revolucion, prenguet le nom d'Île-de-Dore en francés.
Nòtas
<references group="N"/>
Briçac
Briçac (Brissac en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : ecclesie S. Nazarii de Brissiaco, versus Brissac, apud Brissiacum en 1073, apud Breisag en 1119, de castro Breixach, domino de Breixac en 1122, de Breixac en 1122 (contèxte occitan), castello de Brissaco, abans 1129, castrum de Breissacho en 1189, castro de Breissaco, castrum de Breissac, de Breyssac en 1217, castri de Brissaco en 1217, parrochia S. Nazarii de Breissaco en 1218, Bricciaco, Briciaco, Brisac, Breusac en 1260, Breissaco en 1263, de Brixaco en 1264, apud Brissac en 1271, 1273, de Brissiaco en 1275, 1285, apud Bricciacum, de Brixiaco en 1283, de Prixiaco en 1392, de Brixiaco en 1529, 1550, Brissac en 1526, 1648, 1740-60, 1774-75 (mapa de Cassini), Brissac ou Breissac en 1740-60.
Icençac
Las fòrmas ancianas son : ecclesia S. Stephani de Eisalchac en 1140, ecclesiam de Isselsaco en 1187, S. Stephano de Yssansaco, ecclesia de Yssansaco, sense data [sègle XII ?], parrochia S. Stephani de Issanzac en 1218, de Eissansaco en 1288, de Usanssacco, de Issansaco en 1289, prior de Yssansaco en 1331, parrochia S. Esthephani de Yssansaco en 1433, Saint-Etienne-d'Yssansac en 1694, St Etienne d'Issensac en 1740-60, 1774-75 (mapa de Cassini). Segon Hamlin, Icençac ven del nom gallic d'òme *Iccentius amb lo sufixe -acum. Icençac èra una proprietat galloromana.
Mary Shelley
Mary Wollstonecraft Shelley (30 d'agost de 1797 - 1 de febrièr de 1851) foguèt una escrivana anglesa. Son òbra mai coneguda es Frankenstein o lo Prometèu modèrne, una de las òbras mai representativas del romantisme.
Biografia
Mary Shelley nasquèt a Londres, Anglatèrra. Èra la segonda filha d'una celèbra feminista, filosòfa e escrivana, Mary Wollstonecraft, e d'un filosòf libertari, William Godwin. Sa maire moriguèt dètz jorns après sa naissença e son paire se tornèt maridar sulpic. Jos sa tutèla, Mary recebèt una excellenta educacion inabituala per las femnas d'aquela epòca, en referéncia amb los vejaires al subjècte de l'educacion e de dels genres de sa maire.
En Mai de 1816, se'n anèt Genèva per estudiar près del lac Leman, amb lo celèbre e polemic poèta Lord Byron. Una serada, lo grop de joves intellectuales e poètas, inspirats per las istòrias de fantaumas, decidiguèron far una competicion d'istòrias fantasmagòricas. Un convidat, John Polidori, lancèt l'idèa del vampir, que mai tard influenciarà Bram Stoker e son roman Dracula. D'autres convidats contèron d'istòrias tanben esglasientas. Aquesta nuèch, Shelley aguèt un pantai que conta: . Se decidiguèt, alara, d'escriure aquela mèsme nuèch, fasent espelir una de las òbras mai representativas del romantisme. Mary utilizèt de divèrsas fonts, entre coma lo mite d'Ovidi. L'influéncia de John Milton, Lo paradís perdut, es tanben evidenta.
A la prima de 1817, acabèt Frankenstein, o lo Prometèu modèrne, que vendrá una de las òbras mai representativas del romantisme. Mary èra vegetariana e defensora dels animals, causa que paréis dins son òbra: per exemple, Frankenstein es vegetarian. Daissèt pas jamai d'escriure e publicar.
Mary aviá pas la garda dels filhs de Percy. Aguèron ensemble quatre enfants, los tres primièrs moriguèron e ne subrevisquèt sonque Percy Florence Shelley, nascut lo 1819. Cambièron de demorança mai d'un còps entre Anglatèrra e Itàlia. En Julhet de 1822, son marit moriguèt.
Mary Shelley moriguèt de càncer de cervèl lo 1èr de febrièr de 1851, a 53 ans d'edat, a Londres, e foguèt enterrada al ciementèri la glèisa de St. Peter a Bournemouth, Dorset.
Òbra
Sas òbras màger son:
Analisi numerica
L'analisi numerica o calcul numeric es la branca de las matematicas que crea algoritmes entà obténer solucions numericas aproximativas pels problèmas de matematica continua.
El Carrascalejo
El Carrascalejo es un municipi de la província espanhòla de Badajoz e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Abadiá de Port du Salut
L'abadiá trapista de Port du Salut o de Nòstra Dòna de Port du Salut se tròba a Entrammes, dins lo departament de Mayenne.
Istòria
L'abadiá trapista foguèt fondada al començament del sègle XIX. En 1815, mai precisament, lo 21 de febrièr de 1815 s'instalèt la communitat dins l'anciana abadiá d'Entrammes; son primièr abat foguèt Dom Bernard de Girmont. Foguèt aprovada pel papa Piu VII en 1816.
D'unes monges s'ocupavan de la rica bibliotèca, e fasián la religadura de libres vièlhs. Aquela activitat èra realizada tanben pels toristas e pels romieus.
A la dintrada del complèxe bèl, se trapa un magasin que i son venduts de produches de papetariá, libres e pichons objèctes religioses e autres produches alimentaris de las abadiás vesinas.
En dessus del magasin i a una mòstra fotografica, d'objèctes istorics e l'istòria de l'abadiá trapista, la vida monastica e l'organizacion de la jornada dels monges.
Nòstra Dòna del Trionf
Detràs de l'abadiá i a un puèg pichon amb un polit jardin. Lo camin mena a la colomna de Notre-Dame du Triomphe, estèla que ise trapa una estatua de la Verge. A totes los que dins aqueste luòc recitan tres Ave Maria son acordats 100 jorns d'indulgéncia, coma instituat per Piu IX.
Vienna Allobrogum
Vienna Allobrogum èra una ciutat galloromana que se trobava en ribas de Ròse e qu'es venguda la ciutat moderna de Viena. Pichona ciutat gallesa, venguèt romana aprèp que lo pòble gallés que i demorava, los allobroges, foguèsson vencuts per l'armada romana en -121.
Temple d'August e Lívia
Lo Temple d'August e Lívia es un temple galloroman que foguèt bastit en dos còps al primièr sègle de nòstra èra dins un santuari de la ciutat galloromana de Vienna Allobrogum (uèi Viena en Isèra) por lo culte de l'Emperaire August e de sa molhèr Lívia. Lo temple d'August e Lívia es encara vesedor uèi a Viena, foguèt preservat durant de sègles e es uèi un dels temples mièlhs conservats del monde de la Roma antica amb lo de Nimes.
Casas de Don Pedro
Casas de Don Pedro es un municipi de la província espanhòla de Badajoz e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Piu VII
Piu VII es lo nom qu'adoptèt lo cardinal benedictin Barnaba Niccolò Maria Luigi Chiaramonti quand foguèt elegit coma Papa.
Casas de Reina
Casas de Reina es un municipi de la província espanhòla de Badajoz e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
Kim Gu
Kim Gu, (en corean: 김구, 金九) nascut de (29 d'agost 1876 - 26 de junh 1949) foguèt Premier ministre del govèrn provisòri de la Republica de Corèa entre lo 9 d'abril 1923 e lo 23 d'abril 1924 e President del govèrn provisòri de la Republica de Corèa entre lo 13 de març de 1940 e lo 3 de març de 1948. ministre dels afars interiors entre 1920 e 1926.
Piu VII
Nasquèt lo 14 d'agost de 1742 a Cesena (Itàlia) e moriguèt lo 20 d'agost de 1823 al Vatican.
Reiaume de Leon
Lo Reiaume de Leon qu'esté un deus reiaumes medievaus d'Espanha, successor deu Reiaume d'Astúrias, qui avó un ròtle dens la Reconquista e la formacion deus reiaumes crestians successius de l'occident peninsular. La capitau qu'èra Leon.
Christian Kern
Christian Kern, nascut lo 4 de genièr de 1966 a Viena, es un entrepreneire, membre del Partit Social Democrat d'Àustria (SPÖ), e actual cancelièr federal d'Àustria.
Abdul Hamid
Abdul Hamid (n. 1944) òme politic es lo President de Bangladèsh.
Puchevillers
Puchevillers es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.