cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cuba
Leis originas e l'arribada deis Europèus
L'istòria de Cuba es mau coneguda avans l'arribada de l'expedicion de Cristòl Colomb en 1492. L'illa èra alora poblada per de Taínos e de Ciboneis. Lei Taínos vivián de la caça e d'una agricultura seminomada. Lei Ciboneis èran de caçaires e de pescaires a l'origina de pinturas rupèstras (baumas de Punta del Este). Lo nombre precís d'indigèns a la fin dau sègle XV es desconegut mai, coma dins leis autrei regions americanas, declinèt rapidament en causa dei guèrras colonialas, dei malautiás veïculadas per leis Europèus e dau trabalh fòrçat. Ansin, restava solament 15,000 Amerindins dins l'illa en 1530 e mens de 2,000 en 1600.
De la conquista de l'illa a l'afondrament de Sant Domingo
Dins lo corrent deis annadas 1490-1500, leis Espanhòus organizèron plusors missions de reconeissença dau litorau cuban. Puei, lo conquistador Diego Velázquez de Cuéllar ne faguèt la conquista entre 1511 e 1513. I fondèt Baracoa (1812), Santiago de Cuba (1814), L'Avana (1814) e Trinidad (1814). Comencèt tanben d'organizar l'importacion d'esclaus africans e la creacion de plantacions. Pasmens, en despiech d'un clima fòrça favorable a la cana de sucre, l'illa interessèt gaire lei colons qu'èra mai atrachs per lei jaciments de metaus preciós dau continent.
Fins a l'afondrament de l'industria sucriera de Sant Domingo durant lei guèrras de la Revolucion Francesa, l'economia de Cuba foguèt donc dominada per lo norrigatge de bovins. Lei plantaires preferiguèron se concentrar sus lo tabac e la colonia ne venguèt lo premier productor mondiau. Pasmens, la produccion de sucre e de plantas tinctorialas formèron pauc a pauc de sectors economics non negligibles. Coma dins lo rèsta de l'Empèri Espanhòu, la societat coloniala èra fòrça inegalitària. Dirigida per una classa de grands proprietaris blancs, èra destinada a assegurar l'avitalhament d'Espanha e d'Euròpa en produchs coloniaus.
Lo desvolopament de l'industria sucriera
thumb|right|Leis [[Antilhas vèrs 1790.]]
Dins lo corrent deis annadas 1790, lei combats se debanant sus l'illa d'Hispaniola entraïnèron l'afondrament de l'industria sucriera de la colonia de Sant Domingo. De mai, Espanha mau capitèt de restablir son autoritat sus l'illa ocupada per Haití en 1822. Ansin, leis autoritats espanhòlas decidèron d'encoratjar la creacion de plantacions de cana de sucre en Cuba. I favorizèron la tracha negriera necessària a l'obtencion de la man d'òbra, çò que permetèt tanben d'assegurar la fidelitat deis elèits locaus que venguèron rapidament minoritàrias. En particular, au començament dau sègle XIX, Cuba conoguèt ges d'agitacion independentista e demorèt sensa dificultat dins la fauda espanhòla.
Aquela politica permetèt d'aumentar rapidament la produccion de sucre que passèt de 42,000 tonas en 1815 a mai d'un milion a la fin dau sègle XIX. En parallèl, lo nombre d'esclaus doblèt entre 1817 e 1840 (de 224,000 a 470,000 siá la mitat de la populacion insulària). Aquò necessitèt de perseguir la tracha negriera en despiech de l'ostilitat de Londres que menacèt d'intervenir mai d'un còp. Pasmens, dins lo corrent deis annadas 1830-1840, lo desvolopament de l'influéncia estatsunidenca dins la region empachèt tota intervencion britanica. Ansin, la tracha negriera a destinacion de Cuba demorèt prospèra fins a 1845 e dispareguèt pas avans la fin de la Guèrra de Secession en 1865.
L'interès estatsunidenc per l'illa
Demorats fidèus a Espanha en causa de sa crenhença de perdre son poder dins una « republica negra », leis elèits cubans s'alassèron de la dominacion de Madrid dins lo corrent dau sègle XIX. D'efèct, l'emergéncia deis Estats Units d'America esclavagistas coma poissança militara vertadiera permetiá d'aver idèa de remplaçar la proteccion espanhòla per aquela de Washington. En 1849, lei plantaires sostenguèron donc una ofèrta de crompada de l'illa emesa per lo president estatsunidenc James Polk. Lo refús espanhòu entraïnèt l'aparission d'una oposicion politica locala que trebolèt l'illa fins au començament de la Guèrra de Secession en 1861.
La Guèrra de Dètz Ans e lo renfòrçament de l'influéncia estatsunidenca
Per lei plantaires, la desfacha sudista de 1865 cambièt totalament lei perspectivas politicas. En Cuba, lei conservators sostenguèron tornarmai lo poder coloniau e l'oposicion foguèt d'ara endavant animada per de liberaus. En 1868, Carlos Manuel de Cespedes, proprietari e avocat cuban sostengut per una junta basada a New York, proclamèt l'independéncia e ocupèt brèvament Santiago. Pasmens, leis Espanhòus capitèron de blocar l'insureccion dins l'èst de l'illa. Cespedes foguèt tuat en 1873 e lei darriereis insurgents foguèron vencuts en 1878 après dètz ans de combats.
Lo conflicte permetèt a Madrid de comprendre la necessitat de modernizar l'illa. Tre 1878, mai d'una reforma foguèt realizada e totei leis esclaus foguèron liberats entre 1880 e 1886. En parallèl, l'imigracion de colons blancs foguèt encoratjada per aumentar la basa demografica favorabla a Madrid. Pasmens, la modernizacion de l'economia cubana favorizèt en realitat l'influéncia estatsunidenca. D'efèct, l'abolicion necessitèt d'introdurre de tecnicas de produccion novèlas, de concentrar lei fabricas e de construrre un ret de transpòrt eficaç. Òr, la màger part dei capitaus permetent aquela adaptacion foguèt d'origina estatsunidenca.
De l'insureccion de 1895 a la Guèrra Ispanoestatsunidenca
Dins lo corrent deis annadas 1880-1890, l'illa conoguèt una crisi economica grèva en causa de la concurréncia dau sucre de bleda-raba en Euròpa e de la formacion d'un trust estatsunidenc pron poderós per impausar sei condicions ai productors. Aprofichant aquelei dificultats, la junta de New York e son cap novèu, José Martí, decidèron d'organizar una insureccion independentista novèla en 1895. Maugrat la mòrt rapida de Martí, remplaçats per Antonio Maceo (tuat a son torn en 1896) e per Maximo Gomez, l'insureccion enregistrèt plusors succès e capitèt de destrurre de plantacions. Per redurre lo sostèn popular a la guerilha, lo generau espanhòu Valeriano Weyler comencèt de gropar la populacion dins de camps de concentracion mai aquò agravèt la situacion.
En genier de 1898, d'esmogudas a L'Avana permetèron au president estatsunidenc William McKinley de mandar de soudats dins la capitala cubana per protegir sei ressortissants. Pasmens, la preséncia d'aquela fòrça e leis exigéncias estatsunidencas de reformas suplementàrias dins l'illa aumentèt lei tensions entre Washington e Madrid a prepaus de l'illa. Lo 15 de febrier, l'explosion dau cuirassat USS Maine dins lo pòrt de L'Avana foguèt utilizat coma pretèxte per entraïnar una guèrra entre Espanha e leis Estats Units d'America. Lo conflicte, relativament brèu, s'acabèt per una victòria estatsunidenca lo 12 d'aost de 1898. Espanha i perdiguèt lei Filipinas e sei colonias americanas transformadas en protectorat estatsunidenc.
De l'ocupacion estatsunidenca a Batista
Après sa victòria, leis Estats Units d'America ocupèron militarament Cuba fins a la proclamacion oficiala de l'independéncia en 1902. Metèron en plaça un regime favorable a seis interès que li donava lo drech d'intervenir militarament per restablir l'òrdre dins l'illa ò lo drech de susvelhar la diplomacia cubana. Obtengèron tanben la cession de la basa navala de Guantanamo. En cambi, lo sucre cuban obtenguèt un accès privilegiat au mercat estatsunidenc.
Pasmens, lo refús de considerar lei demandas deis insurgents de 1895 entraïnèt una perseguida dei trèbols. En 1906, una revòuta entraïnèt l'exili dau president Tomas Estrada Palma e una segonda ocupacion estatsunidenca que durèt fins a 1909. Puei, lei tropas de Washington intervenguèron tornarmai en 1912 e en 1917 per reprimir doas insureccions menadas per lei Negres de l'illa. De 1924 a 1933, un govèrn autoritari dirigit per lo generau Gerardo Machado permetèt de mantenir l'òrdre fins a una grèva generala liada ai dificultats economicas consequéncias de l'afondrament dei cors dei matèrias premieras après la crisi economica de 1929. Un govèrn revolucionari format d'estudiants e de sota-oficiers lo remplacèt fins a un còp d'estat menat en 1934 per lo sergent Fulgencio Batista.
Lo periòde de Batista
Batista, mulastre d'origina païsana, capitèt inicialament de conciliar una politica populista e un sostèn de l'elèit economic de l'illa gràcias a l'obtencion d'una quòta d'exportacions de sucre pus importanta vèrs leis Estats Units. Fins a 1940, dirigiguèt lo país per lo mejan de govèrns fantòches avans d'èsser dirèctament elegit a la presidéncia en 1940. Pasmens, foguèt batut en 1944 per Grau San Martin après l'organizacion d'eleccions liuras.
Lo programa dei caps novèus (reduccion de la violéncia, lucha còntra la corrupcion...) foguèt gaire aplicat. Sota la presidéncia de Carlos Prio Socarras (1948-1952), la corrupcion se generalizèt a l'ensems de l'aparelh d'Estat e Batista poguèt aisament tornar prendre lo poder en 1952 après un còp d'estat. Suspendiguèt la constitucion per restablir l'òrdre mai una crisi economica li permetèt pas de redurre lo caumatge que tocava leis obriers agricòlas. Ansin, son regime venguèt mai e mai autoritari entraïnant la formacion d'una oposicion de senèstra denonciant la corrupcion, l'abséncia de libertat politica e la dependéncia economica de Cuba.
La presa dau poder per Fidel Castro
Lo 26 de julhet de 1953, un grop de 160 revolucionaris de senèstra ataquèt sensa succès la casèrna de la Moncada a Santiago. Son cap èra un avocat dich Fidel Castro. Arrestat, foguèt condamnat a una pena de preson mai liberat en 1955. S'exilèt en Mexic onte fondèt lo Movement dau 26 de julhet (M-26). Rejonch per de militants coma Che Guerava, desbarquèt en Cuba en decembre de 1956 e organizèt una guerilha dins la Sierra Maestra. L'insureccion se difusèt a cha pauc dins lo rèsta de l'illa e la capitala foguèt conquistada lo 1 de genier de 1959.
De la Revolucion Cubana a la Crisi de Cuba
thumb|right|Teatre american de la crisi dei missils de Cuba.
Rapidament, lo govèrn revolucionari de Fidel Castro s'orientèt vèrs lo socialisme afin de liberar lo país de l'empresa estrangiera e redurre la misèria deis obriers e dei païsans. La nacionalizacion dei companhiás, dei bancas e dei plantacions suscitèt alora l'ostilitat deis Estats Units — qu'avián a l'origina ben acuelhit Castro. Cuba desvolopèt tanben de liames comerciaus amb d'autrei partenaris coma Polonha ò l'URSS. Aquò agravèt lo desacòrdi entre L'Avana e Washington. A la perfin, lei Cubans nacionalizèron totei lei companhiás estatsunidencas de l'illa e leis Estatsunidencs arrestèron d'importar lo sucre cuban.
En abriu de 1961, la CIA organizèt l'invasion de l'illa per un grop de mercenaris anticomunistas. Pasmens, lo projècte mau capitèt en causa de la resisténcia cubana a la batalha de la Baia dei Cochons (17-19 d'abriu). L'aliança entre Cuba e l'URSS foguèt renfòrçada e Nikita Khrushchov assaièt d'installar de missils nuclears per empedir una novèla invasion. Pasmens, aqueu projècte causèt en 1962 una crisi internacionala majora que menacèt d'entraïnar un conflicte dirèct entre leis Estats Units d'America e l'Union Sovietica. A la perfin, lei Sovietics retirèron sei missils en cambi d'un retirament similar d'armas nuclearas estatsunidencas desplegadas en Turquia. En mai d'aquò, Washington s'engatjèt a pas envaïr Cuba.
De la Crisi de Cuba a la disparicion de l'URSS
Après la crisi de 1962, Cuba demorèt sota blocus estatsunidenc e sa produccion de sucre foguèt d'ara endavant quasi totalament exportada vèrs lo blòt sovietic. Sostengut financierament per Moscòu, lo regime donèt la prioritat a l'educacion e a la santat, çò que permetèt de melhorar d'un biais significatiu lei condicions de vida de la populacion. En revènge, au nivèu economic, lo país mau capitèt de diversificar son economia e la dependéncia a l'industria sucriera demorèt problematica. Enfin, diplomaticament, L'Avana sostenguèt activament l'URSS e mandèt de còrs expedicionaris combatre en Etiopia e en Angòla per sostenir de regimes prosovietics e luchar còntra l'apartheid sud-african.
Cuba dempuei 1991
La disparicion de l'Union Sovietica en 1991 foguèt una catastròfa per Cuba que son economia èra totjorn minada per lo blocus estatsunidenc. Pasmens, Fidel Castro refusèt d'abandonar lo socialisme. Una economia parallèla, tolerada e de còps encoratjada per leis autoritats, se metèt alora en plaça per subvenir ai besonhs de la populacion. Pasmens, aquò entraïnèt l'aparicion d'inegalitats novèlas entre lei Cubans capables de se provesir au mercat negre e leis autrei. En parallèl, lo desvolopament dau torisme venguèt una prioritat nacionala.
En 2006, Fidel Castro laissèt lo poder a son fraire Raúl. Sota sa direccion, lo govèrn comencèt de liberalizar un pauc l'economia. Se raprochèt tanben de Veneçuèla gràcias a d'acòrds permetent de cambiar petròli veneçolan còntra mètges e ensenhaires cubans. Enfin, dempuei 2016, lei relacions se melhoran amb leis Estats Units e una represa dei relacions economicas entre lei dos país sembla d'ara endavant possibla maugrat l'ostilitat dei comunautats d'exilats cubans installadas sus lo territòri estatsunidenc.
Organizacion politica
Cuba es un estat socialista que seis institucions son regidas per una constitucion adoptada en 1976. Es un regime de partit unic dominada per lo Partit comunista de Cuba. Lo poder executiu i es tengut per lo Conseu d'Estat, presidéncia collegiala de 31 membres elegits per lo Parlament per cinc ans. Son cap assegura la direccion dau govèrn. Dempuei la Revolucion, unicament Fidel Castro (1976-2008), Raúl Castro (2008-2018) e Miguel Díaz-Canel (dempuei 2018) an ocupat aquela carga. L'Assemblada nacionala dau poder popular a lo poder legislatiu e lo drech de modificar la constitucion.
Organizacion territòriala
Lo territòri cuban es organizat en 15 províncias e en 172 comunas. L'Illa de la Jovença a l'estatut de « comuna especiala » en causa de problematicas de desvolopament particularas. Aqueleis entitats son dotadas d'una assemblada e d'un executiu locau que son competents per certanei questions, generalament dins lei domenis sociaus e culturaus. Pasmens, son demòran fòrça dependentas dau govèrn centrau.
Simbòls nacionaus
Adoptat lo 20 de mai de 1902, lo drapèu de Cuba foguèt imaginat en 1849 per Miguel e Émilia Teurbe Tolon a la demanda dau generau Narciso López, un aventurier veneçolan que combateguèt en favor de la libertat de l'illa. L'estela blanca i representa l'independéncia, la libertat e l'estabilitat sociala e morala. Lo triangle simboliza, amb sei costats identics, l'egalitat entre leis òmes. Parallèlas, lei bendas marcan l'unitat e la fraternitat entre lei ciutadans. Enfin, lei tres colors representan la puretat dei Cubans durant la guèrra (lo blanc), lo sang dei combatents (lo roge) e l'altruisme de l'ideau cuban.
Economia
Cuba a una economia de tipe socialista que conoís, dempuei l'afondrament de l'URSS, una liberalizacion parciala dins lei servicis e l'industria leugiera. D'efiech, entre 1989 e 1992, lo PNB demeniguèt de 34% e l'illa conoguèt una crisi economica grèva. Pasmens, maugrat lo mantenement de l'embarg estatsunidenc, capitèt de redreiçar pauc a pauc son economia gràcias au desvolopament dau torisme internacionau, a una liberalizacion parciala de certanei sectors e a l'establiment de liames fòrts amb lo Veneçuèla bolivarian.
En 2017, lo PIB cubans èra de 93,8 miliards de dolars estatsunidencs. L'agricultura ne'n representava 4% mai es fòrça ineficaça que permet pas de produrre lo manjar de la populacion (70% a 80% es importat). Certanei filieras, coma lo tabac, son pasmens de fònts de revenguts. Durant la Guèrra Freja, Cuba èra lo premier productor mondiau de sucre mai, dempuei leis ans 1990, l'interès per la cana de sucre a ben demenit amb una produccion qu'es passada de 8 milions de tonas annualas a son apogèu a 3,2 milions en 2015. L'industria formava 22,7% dau PIB amb de sectors relativament competitius dins lo domeni medicau (fabricacion de medicaments) e miniers (petròli, niquèl, cobalt). Enfin, lei servicis representavan lo rèsta dau PIB (73,4%). Son un sector en creissença gràcias au torisme e au mandadís de mètges cubans dins de país estrangiers.
Lo PIB nominau es ansin d'aperaquí 8,400 $/ab mai Cuba dispausa d'un nivèu de vida superior a mai d'un país d'America Centrala. D'efiech, lo país a un sistèma medicau fòrça eficaç e de servicis de basa pauc cars. Dins aquò, aquela politica e aquelei progrès empedisson pas una partida importanta de la populacion de quitar, principalament per s'installar ais Estats Units d'America.
Espans
Espans (Espas en francés) qu'ei ua comuna gascoa d'Occitània situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Cuba
Musica e dança
Cuba tèn una tradicion musicala fòrça rica, e internacionalament reconeguda, amb d'influéncias asiaticas, europèas, africanas e americanas. Son origina es liada a l'utilizacion simultanèa d'instruments de percussion africans e de la guitarra espanhòla. Puei, foguèron aponduts a aquel ensems d'instruments sud-americans coma lei maracas.
Espans
Los abitants que son los Espans.
Cuba
Musica e dança
Au sègle XIX, apareguèt a Santiago de Cuba lo son e lo bolero. Utilizats per denonciar leis abús dei regimes dau periòde, venguèron fòrça preisats per leis abitants. Au contacte d'instruments novèus e de corrents musicaus estrangiers cubanizats, donèron naissença a mai d'un estile famós (mambo, chachachá, salsa, filin...). En parallèl, se difusèron dins la region cariba puei dins lo rèsta dau mond onte la musica cubana es relativament populara.
Espans
Geografia
Comuna situada entremiei Nogaròu e Eusa, caplòc de l'armanhac. Qu'ei situada a 3 km de Manciet e 3 km de la rota nacionala 124, que passa per Tolosa, Aush e Lo Mont. Aquesta comuna qu'ei mei pròche deu departament de las ; mei pròche de Lo Mont  que d'Aush. Qu'ei tanben a quauques quilomètres de Vic en Fesensac, coneguda per sa pentacosta hestiva e lo son festival de salsa Tempo Latino. vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Lo nom qu'ei atestat au sègle X, Spanis. Segon Dauzat, Espans que veng deu nom gallic d'òme Spanus. Segon Negre, que s'ageish deu plurau deu nom de persona Spanus. Lo nom latin Hispanus que mia au medish resultat (véser Espon)
Cuba
Literatura
La literatura cubana es una literatura prolifica qu'es apareguda durant lo sègle XIX amb d'escrivans coma Cirilo Villaverde (1812-1894) ò Gertrudis Gómez de Avellaneda (1814-1873) que se destrièron per seis òbras abolicionistas. Pasmens, l'autor pus famós dau periòde José Martí (1853-1895) que menèt l'introduccion dau modernisme dins la literatura de l'America Latina e defendiguèt l'independéncia e la libertat de l'illa.
Espans
Lòcs e monuments
Castèth d'Espans deu sègle XIIIau, monument istoric,s.
Cuba
Literatura
Au sègle seguent, la revolucion castrista marquèt una rompedura dins lei ceucles literaris cubans. Una partida demorèt dins lo país e, generalament, i sostenguèt lo regime. Lo rèsta chausiguèt l'exili e esitèt pas de criticar lo govèrn. Dins lo premier grop, lo poèta Nicolás Guillén (1902-1989) contunièt la tradicions sociala dau sègle XIX e se posicionèt en favor dau mestissatge, dau refús de l'injustícia e de la lucha còntra l'imperialisme. Es sovent considerat coma lo poèta « nacionau » de Cuba. En parallèl, d'autreis autors s'interessèron a de tèmas pus personaus ò pus universaus, coma Dulce María Loynaz (1902-1997), José Lezama Lima (1910-1976) e Alejo Carpentier (1904-1980). Dins lo segond ensems, dominèron lei figuras de Reinaldo Arenas (1943-1990) e Guillermo Cabrera Infante (1929-2005) qu'obtenguèron una reconeissença internacionala.
Espans
Lòcs e monuments
Lo vilatge qu'a ua glèisa deu sègle XIX e un ancian convent.
Cuba
Literatura
Aquela division se mantenguèt dins lei generacions seguentas, nascudas a partir deis ans 1950 e 1960. Pasmens, en causa de la censura, leis escrivans demorats dins l'illa an largament abandonat lei subjèctes politics, au profiech dau lirisme. Regardant la forma deis òbras, privilegièron lo cònte e lo teatre. De son caire, au sen dei comunautats d'exiliats, plusors romanciers son venguts famós coma Daína Chaviano, Zoé Valdés e Eliseo Alberto.
Espans
Cultura e eveniment
Las hèstas se passan la darrèra fin de setmana de julhet. Hèstas de Sud-Òest e de la sua cultura : foie gras, armanhac e gascon.
Cuba
Cigarros cubans
Cuba es famós per sa produccion de cigarros que se desvolopèt durant lo sègle XIX après l'abolicion dau monopòli reiau de 1717. Son venguts una apelacion d'origina protegida – e una fònt non negligibla d'exportacions (445 milions de dolars en 2016) – que necessita una fabricacion dins l'illa a partir de tabac cuban. Plusors tipes de cigarros existisson que son definits segon sa composicion e son aròma.
Craseonycteridae
Aquesta familha de microquiroptèrs compren pas qu'un sol genre (e una sola espècia) :
Bure (Mòsa)
Bure  es una comuna francesa administrada per lo departament de Mòsa de la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
thumb|left|200px|Lo monument dels mòrts
thumb|left|200px|Le monument aux morts
Romanch
Lo romanch (lms. romanche; autonim: rumantsch) es una de las quatre lengas oficialas de Soïssa. Es reconegut despuei 1938 e es una lenga oficiala despuei 1996. Se parla unicament dins lo canton dels Grisons, a l'èst de Soïssa.
Yannick Noah
thumb|right|Yannick Noah Yannick Noah es un ex-jogaire de tennis francés. Nasquèt lo 18 de mai de 1960 a Sedan, França. Foguèt nº3 mondial e lo darrièr francés que ganhèt lo torneg de Roland Garros en 1983. Noah ganhèt 23 torneges en individuals e 16 en dobles.
Romanch
La denominacion de la forma estandarda del romanch es lo romanch grison (rumantsch grischun).
Classificacion
Es una lenga romanica, del grop retoromanic; es fòrça pròche dal ladin e dal friolan.
Difusion
L'aira de difusion del retoromanic dont lo romanch s'es constantament restrencha dempuèi la Nauta Edat Mejana. [[File:Rückgang des Bündnerromanischen Neuzeit.PNG|thumb|Ancian distribucion de la lenga romancha dins los Grisons.
]]
Dialectologia
thumb|Distribucion irorica dals dialectes Romanchs, Alemands, e Italians dins los [[Grisons:
]] Lo romanch es pas una lenga unifòrma. Lo romanch es dividit en cinc dialèctes principals: sursilvan, sutsilvan, surmiran, puter e vallader. Cadun d'aqueles dialèctes a sos pròpris caracteristics fonologics, lexicalas e gramaticalas. Pasmens, dempuèi las annadas 1980, una forma estandardizada de la lenga, apelada Rumantsch Grischun, es estada desvolopada per unificar los diferents dialèctes e facilitar la comunicacion escricha e orala entre los locutors del romanch. Lo puter e lo vallader forman amassa lo sosgrop engadinés o rumantsch ladin. Cau pas confondre aqueu sosgrop amb la lenga romanica parlada en Sud-Tiròl, apelada tanben ladin e que fa partida dal mesme ensemble retoromanic.
Cantic soís : «Psalm svizzer»
En l'aurora la damaun ta salida il carstgaun, spiert etern dominatur, Tutpussent! Cur ch'ils munts straglischan sura, ura liber Svizzer, ura. Mia olma senta ferm, Mia olma senta ferm Dieu en tschiel, il bab etern, Dieu en tschiel, il bab etern.
Er la saira en splendur da las stailas en l'azur tai chattain nus, creatur, Tutpussent! Cur ch'il firmament sclerescha en noss cors fidanza crescha. Mia olma senta ferm, Mia olma senta ferm Dieu en tschiel, il bab etern, Dieu en tschiel, il bab etern.
Ti a nus es er preschent en il stgir dal firmament, ti inperscrutabel spiert, Tutpussent! Tschiel e terra t'obedeschan vents e nivels secundeschan. Mia olma senta ferm, Mia olma senta ferm Dieu en tschiel, il bab etern, Dieu en tschiel, il bab etern.
Fabla : «La Volp e la Graula»
La fabla de la Volp e la Graula de Jean de La Fontaine en sursilvan, amb una revirada en occitan; la meteissa dins los dialectes Sutsilvan e Rumantsch Grischun.
.coupons
("bons de reduccion", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 13 de mai de 2015.
Senta Regonda (Gers)
Senta Regonda, (Sainte-Radegonde en francés) es ua comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Sent Lari
Sent Lari representa probablament Hilarius, avesque de Peitieus au sègle IV, o l'avesque d'Arle au sègle V.
Istòria
La comuna primitiva èra Sent Lari. La populacion passa de 177 abitants en 1821 a 422 en 1831. Lo site Cassini explica pas arren, sonque Senta Regonda veng caplòc en 1846. Dens las annadas 1820, la comuna de Sent Lari receboc ua part deu territòri de Rejaumont (çaquelà Senta Regonda èra dejà un simple vilatge de la comuna de Sent Lari). Sent Lari vengoc periferic dens la comuna agranida, d'aquí lo desplaçament de l'ostau comunau a Senta Regonda. Sent Lari guarda ua glèisa mes quitament pas un cementèri. Pr'aquò, Sent Lari e Senta Regonda èran senglas parròpias abans la revolucion. thumb|center|300px|La glèisa de Sent Lari e lo cementèri desafectat
Puègbrun
Puègbrun (Puybrun en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Torrelapaja
Torrelapaja es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Schwobsheim
Geografia
thumb|left|300px|La carrièra principala del vilatge de Schwobsheim Vilatge essencialament agricòla situada en la plana rhénane del Ried #que fa partida del costat de Marckolsheim e del arrondissement de Sélestat-Erstein. La localité a situat entre Estrasburg al nòrd e Colmar al sud. A lo oèst permet de prene la vila de Sélestat, lo Val de Sòus, la Vallée de Villé e a la siás la Alemanha. Lo canal del Rhône al Rhin a situat a l'èst del pòble. Los abitants an conegut jol nom de Schowbsheimois. Los pòbles mai prèps, Boesenbiesen e Richtolsheim an situat a mens de 2 km.
thumb|left|300px|La rue principale du village de Schwobsheim Village essentiellement agricole située dans la plaine rhénane du Ried qui fait partie du canton de Marckolsheim et de l'arrondissement de Sélestat-Erstein. La localité est située entre Strasbourg au nord et Colmar au sud. A l'ouest elle permet de rejoindre la ville de Sélestat, le Val d'Argent, la Vallée de Villé et à l'est l'Allemagne. Le canal du Rhône au Rhin est situé à l'est du village. Les habitants sont connus sous le nom de Schowbsheimois. Les villages les plus proches, Boesenbiesen et Richtolsheim sont situés à moins de 2 km.
Istòria
L'aucupacion de la localité a confirmat per una colonizacion planificats environs e per la descobèrta d'un cementèri mérovingien. Al lo abbaye de Ebersmunster possedís de tèrras en la municipalitat, de meteis que çò évêché suisse de Coire, cap de luòc del costat dels Grisons. Lo vilatge passa de contunh entre las mans de la évêché de Estrasburg #que lo cedís a títol de fief als Landgraves de Werd. A partir de 1325, lo fief a revenut al évêché d'Estrasburg #que la intègra al bailliage de Bernstein, de contunh a aquel de Marckolsheim, fins a la Revolucion.
L'occupation de la localité est confirmée par une colonisation planifiée des environs et par la découverte d'un cimetière mérovingien. Au l'abbaye d'Ebersmunster possède des terres dans la commune, de même que l'évêché suisse de Coire, chef lieu du canton des Grisons. Le village passe ensuite entre les mains de l'évêché de Strasbourg qui le cède à titre de fief aux Landgraves de Werd. À partir de 1325, le fief est revendu à l'évêché de Strasbourg qui l'intègre au bailliage de Bernstein, puis à celui de Marckolsheim, jusqu'à la Révolution.
Prat de l'Asfodèl
Dins la mitologia grèga, lo prat de l’Asfodèl ou prada de l’Asfodèl (tanben camp, prat o prada dels Asfodèls) es un luòc dels Infèrns. Es lo luòc de dmorança de gaireben totes los fantasmas dels mòrts, qu'i fan una vida non substanciala e sens objècte. Son las almas que faguèron pas de crime, nimai d'accion vertuosa qu'i demoran. Las almas dels defunts i demoran eternalament sens objectiu e amb paciéncia eternalament. E tanben dins aqueste prat i lo palais de dos sobeitans des Infèrns : Ades e Persefòna.
.vc
.vc es lo nom de domeni d’Internet per Sant Vincenç e las Grenadinas.
Referéncias
Toppdomän
Centre de Formacion Professionala d'Occitània-Miègjorn-Pirenèus
right|230px|thumb|lògo del CFPO-MP
Lo Centre de Formacion Professionala d'Occitània Miègjorn-Pirenèus (CFPO-MP) es una associacion culturala segon la lei de 1901 que nasquèt en 1997 a Tolosa. Es un organisme professional al servici de la transmission de la lenga e la cultura occitanas als adultes.
Assegura aquela transmission en prepausant d'estagis e corses per tot public o especificament a l'usatge dels professionals. Lèu, deuriá metre tanben en plaça una formacion de formators "de contunh".
Lo CFPO-MP a per vocacion de prepausar als estajants de la Region de Miègjorn-Pirenèus una ofèrta professionala per la lenga e la cultura occitanas. La tòca es de provesir a cadun los mejans de perfeccionar sas coneissenças en occitan, tant coma se pòt far per d'autras lengas mai espandidas.
La part màger de l'activitat del Centre tòca la formacion per los que la lenga lor fa mestièr dins la practica professionala. Organizarà tanben lèu una formacion pels formators en lenga e cultura occitanas.
Lo CFPO-MP fa part de la ret de Centres de Formacion Professionala Occitans que s'estructura dins tres regions occitanas : Lengadòc-Rosselhon (Besièrs), Aquitània (Ortès) e Miègjorn-Pirenèus (Tolosa).
Lo CFPO-MP prepausa divèrsas formacions, caduna adobada amb d'exigéncias de qualitat precisas :
Las formacions del CFPO M-P son concebudas a respècte de lo Quadre Comun Europèu de Referéncia per las Lengas (QECRL). Cada formator lo coneis e l'utiliza.
Las formacions inicialas que lo CFPO Miègjorn-Pirenèus prepausa los diplòmas "ESCAPOLAIRE-A2", "Nivèl B1", "Nivèl B2" e "Nivèl C1" per validar los nivèls de competéncia del QECRL, (l'Escapolaire es estat lo primièr diplòma d'aquela mena per la lenga occitana). Aquelas certificacions validan un nivèl de lenga a l'oral e a l'escrich.
Lo CFPO Miègjorn-Pirenèus es reconegut coma Centre de Formacion Professionala per la prefectura de Miègjorn-Pirenèus. A aquel títol, pòt beneficiar de finançament per la formacion continua dins lo quadre de plans de formacion, DIF o CIF.
Contacte
45 carrièra Gatien Arnoult 31000 TOLOSA tel :0561239931
Lo Mas (omonimia)
Vejatz tanben
Mas
Loís Bocoiran
Loís Bocoiran (en francés: Louis Boucoiran; Nimes, 2 de genièr de 1813 - Nimes, 19 de novembre de 1895) foguèt un lexicograf occitan que publiquèt un diccionari analogic e etimologic occitan.
Biografia
Loís Boicoiran nasquèt a Nimes en 1813. Son ainat Juli (nascut en 1808) trabalhèt coma redactor al Courrier du Gard e venguèt amic de George Sand. Loís trabalhèt coma representant de la seda de Nimes et negociaire-banhaire. Èra pro biaissut coma dessenhaire mas s'especializèt dins l'elaboracion de guidas toristicas de Nimes e d'autres endreches. Foguèt un amic de Jansemin que li dediquèt un poèma sus Nimes.
Albèrt II de Mónegue
Albèrt II de Mónegue (de son nom complèt en francés Albert Alexandre Louis Pierre Grimaldi; Mónegue, 14 de març de 1958) es l'actual prince de Mónegue, e lo filh de Rainier III e Grace Kelly. Es maridat amb Charlene Wittstock.
.soccer
("fotbòl", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 13 de mai de 2015.
Gadera
Gadera es una aiga d'Itàlia dins las Dolomitas. Es un afluent de Rienza.
Congò
Lo Congò qu'ei ua dança populara se dançant a quate (dus òmes e duas hemnas), issuda dau quadrilh, qu'auré per origina los batelèirs de Garona. Se practica dempui lo XVIII° siègle en Gironda, Òlt e Garona e Lanas septentrionalas, mès los musicaires "trad" l'an espandit en mantun lòc. Los congòs mèi coneishuts son dits congò de Capsiuts e marin-congò. La maristingò ne'n deriva benlèu.
Torrellas
Torrellas es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
.ve
.ve es lo nom de domeni d’Internet pel Veneçuèla.
Referéncias
Toppdomän
Selz
Selz o Selz (Unterelsass) (en alemand estandard e en alemannisch, Seltz en francés oficialament) es una comuna d'Alsàcia. Administrativament, es dins lo del departament del Bas Ren e de la region Grand Èst de l'estat francés.
Geografia
La municipalitat de Seltz fa partida del Ried Nòrd o Pichon Ried, region de prés e de bòsques inundables #que va d'Estrasburg a Lauterbourg. Per qualqu'uns, Seltz fa tanben partida de la En mai de-Bòsc. Es una estapa sus la Véloroute Rhin EV 15 (1 320 km) #que connècta la font del Rhin, situada a Andermatt a Soïssa, a la siá desbocadura a Rotterdam.
La commune de Seltz fait partie du Ried Nord ou Petit Ried, région de prés et de forêts inondables qui va de Strasbourg à Lauterbourg. Pour certains, Seltz fait aussi partie de l'Outre-Forêt. Elle est une étape sur la Véloroute Rhin EV 15 (1 320 km) qui relie la source du Rhin, située à Andermatt en Suisse, à son embouchure à Rotterdam.
Peninsula
Una peninsula es una tèrra restacada a un continent per una zona plan mai estrecha, coma un istme. Per extension se pòt sonar aital una region enrodada per la mar de quatre costats los tres, coma la peninsula dels Balcans.
Un exemple de peninsula en Euròpa es Peloponès.
Rabat
Rabat es la capitala de Marròc. Sa populacion èra de 1,721,760 abitants, en 2007.
thumb|430px|left|Mausolèu Mohammed V a Rabat.
Tarok
Lo tarok es una lenga tarokoïda parlada en Nigèria.
Localisacion
Lo tarok es parlat dins la zòna de govèrn local de Langtang e de Wase, de l'Estat de Plateau.
Escritura
L'alfabet tarok es :
.vg
Referéncias
Toppdomän
Epitheria
Los epiterians recampan totes los mamifèrs euterians a l'excepcion dels xenartres. Lor caracteristica principala, exceptat lo fach qu'an de dents, es que lo peronè de lors membres es pus cort que la tíbia, l'empachant atal de tocar lo femur.
.cisco
(acorcha del nom de la vila americana "San Francisco") es un nom de domeni generic depausat per l’entrepresa americana Cisco Systems. Es en servici dempuèi lo 15 de mai de 2015.
Lods
Geografia
Lo vilatge a situat a la cœur del departament del Doubs, a aperaquí 37 quilomètres al sud-es de Besançon. S'inscriu en la vallée de la Loga, entre los pòbles de Vuillafans (4 km en aval) e de Moutier-Hautepierre (2 km en amont).
Le village est situé au cœur du département du Doubs, à environ 37 kilomètres au sud-est de Besançon. Il s'inscrit dans la vallée de la Loue, entre les villages de Vuillafans (4 km en aval) et de Moutier-Hautepierre (2 km en amont).
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Senoch
Saint-Senoch es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre.
Istòria
La descobèrta d'una mosaic (gallo-romaine ?) Al començament del XIXe sègle, dins de condicions pauc as de besonh, sembla totun testificar una aucupacion anciana del luòc. Cap al mièg de la, un poitevin d'origina taïfale, Sénoch, i establís en ruïnes una minuscule comunitat monastique d'inspiracion martinienne. I lèva un ancià « oratoire » ont sants Martin i auriá pregat, i lèva un autar e ne fa una « ecclesia » #que Eufronius, avesque de Tors, ven bénir. Mercés a lo sieu successor Grégoire #qu'arriba a regular aquel fraire pauc inestable, l'establiment ven, sus una de las vias de pelegrinatge cap a Tors, una sòrta de relèu ont s'acuèlh los malauts, mas ont se se ocupa tanben de la mantenença dels camins e dels ponts. Senoch Morís en 576. La siá fondacion sembla subsistir qualque temps e lo sieu cavòt ven lududes-quitament, al testimoniatge de Grégoire de Tors, lo luòc d'un pelegrinatge local.
Val Pusteria
La val Pusteria en italian,(en alemand : Pustertal, en ladin : val de Puster) es una vala alpenca que per la màger part es situada dins la província del Sud-Tiròl en Itàlia e que contunha dins lo Tiròl oriental en Austria a l'èst. Longa d'aperaquí 90 km, la val s'estend dins una direccion èst-oèst entre e Bressanone e Lienz. Constituís lo limit septentrional de las Dolomitas.
Saint-Senoch
Istòria
Veire l'article connexe : Sant Senoch
La découverte d'une mosaïque (gallo-romaine ?) au début du XIXe siècle, dans des conditions peu précises, semble néanmoins attester une occupation antique du lieu. Vers le milieu du, un poitevin d'origine taïfale, Sénoch, y établit dans des ruines une minuscule communauté monastique d'inspiration martinienne. Il y relève un ancien « oratoire » où saint Martin aurait prié, y dresse un autel et en fait une « ecclesia » qu'Eufronius, évêque de Tours, vient bénir. Grâce à son successeur Grégoire qui parvient à régler ce moine un peu instable, l'établissement devient, sur une des voies de pèlerinage vers Tours, une sorte de relais où l'on accueille les malades, mais où l'on s'occupe aussi de l'entretien des chemins et des ponts. Senoch meurt en 576. Sa fondation semble subsister quelque temps et son tombeau devient lui-même, au témoignage de Grégoire de Tours, le lieu d'un pèlerinage local.
Voir l'article connexe : Saint Senoch
.vi
.vi es lo nom de domeni d’Internet per las Illas Verges Americanas.
Referéncias
Toppdomän
Parc Zoologic de Bordèu Peçac
thumb|200px|left|Gat pescaire deu zooLo Zoologic de Bordèu Peçac qu'ei un deus màgers parcs zoologic de la capitala deu departament de Gironda. Qu'existeish desempuish 1976 e qu'ei proprietat deu zoo francés de La Flêche.
Artie Lange
Artie Lange es un actor American de films de comèdia.
Tosos
Tosos es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Portofino
Geografia
Portofino es situat a l'oèst del golf de Tigullio al fons d'una baia al sud-èst del puèg de Portofino a de Gènoa.
Torrijo de la Cañada
Torrijo de la Cañada es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Chet Atkins
Chester Burton "Chet" Atkins (1924-2001) foguèt un musician (guitarrista) e productor musical american, d'estil country.
Lo sieu estil, inspirat per Merle Travis, Django Reinhardt, George Barnes e Les Paul - li portèt admirators dins e fòra dels Estats Units. Atkins produsiguèt discs d'Elvis Presley, Eddy Arnold, Connie Smith e d'autres.
Graye-sur-Mer
Graye-sur-Mer es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
La municipalitat a situat sul littoral de la mar de la Manja, a costat de Courseulles-sus-Mar, a dètz-e-uèch quilomètres al nòrd de Can. Graye-Sus-Mar aperten al Bessin.
La commune est située sur le littoral de la mer de la Manche, à côté de Courseulles-sur-Mer, à dix-huit kilomètres au nord de Caen. Graye-sur-Mer appartient au Bessin.
Istòria
La plage de Graye-sur-Mer appartenait au secteur Juno Beach lors du débarquement de Normandie. La ville fut libérée par les soldats canadiens des Royal Winnipeg Rifles.
Via Tolosana
thumb|400px|Los camins de Sant Jacme La via Tolosana qu'ei un deus quate camins d'Occitània deu Camin de Sant Jacme e lo mei meridionau deus quate. Que passa per Tolosa (com ac dit lo son nom) mes en bèth partir d'Arle entà avià's de cap au Sompòrt per passar en Aragon peu Camin aragonés dinc au Pont de la Reina on e s'amassa dab los autes camins occitans, bascos e francés dens lo Camin navarrés e amassa que forman lo Camin francés dinc a Sant Jacme de Compostèla.
240px|thumb|La Salvetat
200px|thumb|Aush e sa catedrala
Varianta per Carcassona
thumb|310px|Abadiá de Fontfreja
Bonnet (Mòsa)
Bonnet  es una comuna francesa administrada per lo departament de Mòsa de la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Casqueta es un modèst vilatge sus la rota de Nancy a Orléans, a mes camin entre Vaucouleurs sus la Meuse e Joinville sus la Marna. La siá célébrité lududes ven de lo sieu ancian Eglise #que protegís lo cavòt de Sant Florentin.
Sant Florentin #far partida de la pléiade de ascètes #qu'a #emigrar islas britanicas sul continent per i cercar la perfeccion crestiana.
Fils d'un rei d'Escòcia, Sant Florentin se vei un jorn prepausar per lo sieu paire d'èsser associat al tròn. Mogut per una aspiracion de Detlo-Anautit, el se enfuit pendent la nuèch. Trenta chevaliers an enviat a la siá persecucion mas Sant Florentin multitud als pès la corona #que presentan e lo convertit a lo sieu pròpri ideal.
En afranquint alavetz la mar, dicha la legenda, sus una immensa crotz de bòsc aportat per un angel, los fugitifs abòrdan la França. "Nosautres cal renonciar (separar) e Dieu servir", la siá dicha lo sieu cap. E los en abandonant arriba per monts e per val als confins del Austrasie e de la bourgogne, a Casqueta. En amagant lo sieu títol e lo sieu nom, se loga, per humilité, a las gents del luòc coma porcher.
Pendent trenta dos ans,Sant Florentin portarà una vida abjècta, en butte a las méchancetés de #çò que lududes reprotxaran de négliger la siá vegada pel prec, mas venjat pels miracles #que dison la siá aplicacion al dever d'estat e venerat pels humbles #qu'el réconforte e guérit.
Tres jorns pendent, lo pâtre #lutar contra los séductions de la jove filha e contra los sieus pròpris remembres. A la fin per caçar lo obsession, #levar la massue #que lududes servissiá a dirigir las bèstias e @frapper la pretenuda princessa. Sulpic aquela aicí #abandonar los sieus molzuts de emprunt e Florentin #reconéisser lo diable. Apurat, Se #endormir sus luòc. A lo sieu réveil una font fluïa a la endroit ont i aviá clauat la siá massue. Es encara uèi la fontaine venerada de Sant Florentin ont nombre de malauts #èsser antany guéris.
Avertit per un angel que lo tèrme de la siá vida sarrava, Sant Florentin #far venir lo curé, lududes #revelar la siá reiala origina e #demandar #qu'après la siá mòrt lo sieu còrs, depausat sus un carri enganchat de dos braus roges, siá enterré al luòc o s'arturaràn aqueles animals.
Environat lèu de la vénération populara, aquel cavòt #donar naissença a la glèisa. En 960 Sant Gérard, avesque de Toul, #desvolopar lo culte de Sant Florentin e a e  #caler engrandir la glèisa en rason de l'afluéncia dels pelegrins en venent de tota l'Euròpa. Los aliénés, los nervioses i imploraient lo sieu guérison. Jos Louis XIV un soldat, victima de la guèrra, i #recobrar l'usatge de los sieus membres. A, la vila de Bar lo Pòrti pagava de bon gra lo pelegrinatge a Casqueta a las aliénés #que dépendaient d'ela. De tot temps Sant Florentin i aguèt invocat contra las divèrsas formas de temor en rason de la paur #que lududes #parlar satan.
La glèisa de Casqueta a classificat monument istoric dempuèi 1909.
Los principals episòdis de la vida de Sant Florentin an evocat en un continuament de 19 pinturas murales (classificada M.Ora 1907). Una inscripcion sul darrièr aficha rajouté en lo moment de la restauracion de 1876, repren un cartouche ancian, en donant la dade 1500 e lo nom del révérend Paire Mathieu, sens #que se pòsca saber se s'agís de la data d'execucion e del nom del pintor.
Lo cavòt de Sant Florentin (lo en jasent, classificada M.Ora 1907) se tròba al caireforc del transept e data de la fin de la. En lo moment dels pelegrinatges, se fasiá passar los malauts entre los cinc piliers #que sostenon al en jasent del Sant.
UNAS AUTRAS CURIOSITATS DE CASQUETA:
Lo nòstre typique albereda de las tilleuls #que portarà a la fontaine de Sant Florentin e dins l'airal de diversió (extremitat del pòble, direccion Joinville).
La comuna-escor (1852), bastissa çò de mès d'estructurat del costat.
Lo égayoir, conca semi circulara a pendent doç que # se banhava los cavals (extremitat del pòble, direccion Gondrecourt lo chateau).
L'òrta conservatoire(memòria de las nòstras òrtas localas), las fontaines, lavoirs, castèls, ostals de caractèr e lo ancià presbytère a descobrir en esbaladant dins lo pòble. Vista panoramique dels parcs eolianes installats sus la municipalitat retent-vos près de la "crotz del molin a vent".
Bonnet est un modeste village sur la route de Nancy à Orléans, à mis chemin entre Vaucouleurs sur la Meuse et Joinville sur la Marne. Sa célébrité lui vient de son antique Eglise qui abrite le tombeau de Saint Florentin.
Saint Florentin fit partie de la pléiade d'ascètes qui au émigra des îles britanniques sur le continent pour y chercher la perfection chrétienne.
Fils d'un roi d'Écosse, Saint Florentin se voit un jour proposer par son père d'être associé au trône. Mû par une aspiration d'En-Haut, il s'enfuit durant la nuit. Trente chevaliers sont envoyés à sa poursuite mais Saint Florentin foule aux pieds la couronne qu'ils présentent et les convertit à son propre idéal.
Franchissant alors la mer, dit la légende, sur une immense croix de bois apportée par un ange, les fugitifs abordent la France. "Il nous faut départir (séparer) et Dieu servir", leur dit leur chef. Et les quittant il arrive par monts et par vaux aux confins de l'Austrasie et de la bourgogne, à Bonnet. cachant son titre et son nom, il se loue, par humilité, aux gens du lieu comme porcher.
Durant trente deux ans,Saint Florentin mènera une vie abjecte, en butte aux méchancetés de ceux qui lui reprocheront de négliger son troupeau pour la prière, mais vengé par les miracles qui disent son application au devoir d'état et vénéré par les humbles qu'il réconforte et guérit.
Vint un jour ou satan résolut de l'éprouver. Florentin avait un cœur et se souvenait des siens, de son pays, dont volontairement il restait sans nouvelles. Le démon, sous les traits d'une fille de roi se présente à lui, lui dit qui il est, lui parle de son Écosse lointaine et lui propose, en même temps que l'anneau du mariage, d'y retourner enfin.
Trois jours durant, le pâtre lutta contre les séductions de la jeune fille et contre ses propres souvenirs. À la fin pour chasser l'obsession, il leva la massue qui lui servait à diriger les bêtes et frappa la prétendue princesse. aussitôt celle ci quitta ses traits d'emprunt et Florentin reconnut le diable. Épuisé, il s'endormit sur place. A son réveil une source coulait à l'endroit où il avait fiché sa massue. C'est encore aujourd'hui la fontaine vénérée de Saint Florentin où nombre de malades furent jadis guéris.
Averti par un ange que le terme de sa vie approchait, Saint Florentin fit venir le curé, lui révéla sa royale origine et demanda qu'après sa mort son corps, déposé sur un char attelé de deux taureaux rouges, soit enterré au lieu ou s'arrêteront ces animaux.