cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Front popular (França)
Lo movement de cauma de mai e junh de 1936
Abans la formacion del novèl govèrn, de caumas se realizèron dins d'usinas d’aviacion del Havre. L'11 de mai, 600 obrièr e 250 emplegats de las usinas Breguet arrèstan lo trabalh per demandar la reintegracion de dos militants licenciats per aver fach cauma lo 1èr de mai. L’usina es ocupada e los ensags de la polícia per sacar los caumistas fan fracàs, los descargaires venon solidars dels caumistats. En dos jorn, obtenon satisfaccion. Lo 13 de mai, es lo torn de las usinas Latécoère, a Tolosa, puèi lo 14 aquelas de Bloch, a Courbevoie, d'èsser ocupadas. Lo movement s'espandís rapidament, fins a las entrepresas vesinas.
Lo 24 de mai l'acamp en sovenir de la Comuna de París amassa 600 000 participants, brandissent de bandièras rojas e cantant d'imnes revolucionaris. L'endeman, fòrça caumas començon en region parisenca, qu'obtienon mai sovent rapidament satisfaccion. Lo 28, los 30 000 obrièrs de Renault a Billancourt intran en cauma. Un compromés es trobat amb la CGT, mas lo movenent contunha, e a partir del 2 de junh de corporacions entièras intran en cauma: la quimia, l’alimentacion, lo textil, l’amoblament, lo petròli, la metallurgia, de minas, eca. A partir del 5, los vendaires de jornals, los tenancièrs de quiòscs, los emplegats des salas d'espectaclas, los comises, los garçons d'estanquets, los cofaires, d'obrièrs agricòlas eca. fan cauma, sovent pel primièr còp.
Tanben pel primièr còp las entreprisas son ocupadas pels caumistas, qu'organizan de comitats de cauma. Se torna sul principi de la proprietat privada dels mejans de produccion. De bals son donats dins las usinas o los grands magasins, de companhiás de teatre (coma lo groupe Octobre de Jacques Prévert) jogan de pèças. Se compta 12 000 caumas, que 9 000 amb ocupacion, provòcan gaireben 2 milions de caumistas. Malgrat las paraulas rassegurantas de Léon Blum, le clima que règna alara en França a de ressons revolucionaris clars. Pauc o pas encastrat per d'organizacions politicas o sindicalas, lo movement tròba de causas multiplas e plan localizadas, mas a tanben un costat festiu. Coma o dich la filosofa Simone Weil, son de vertadièras « caumas del gaug » : se festeja la victòria electorala de l'esquèrra, la dignitat obrièra tornada aprés un periòde long de compression. L'ala esquèrra de la SFIO sosten al plen la cauma generala : dins un article publicat dins Le Populaire lo 27 de mai, Marceau Pivert buta Léon Blum de s'apiejar sus aqueles movements socials per realizar una conquista vertadièra del poder, cridant que « tot es possible ».
De segur es l'opinion de l'actual President del Conselh, lo radical Albert Sarraut, qu'invita Blum a prene sul còp sa plaça per resòlvre la situacion. Mas aquel refusa, volent respectar escrupulosament lo calendièr fixant l'expiracion del mandat de la Cambra elegida en 1932 al mes de junh. Lo patronat esita a emplegar la fòrça per voidar las usinas e preferís la negociacion. Lo govèrn Blum, fin finala format lo 4 de junh, cerca sul còp a arrestar lo movement caumista. Los acòrdis de Matignon son signat dins la nuèch del 7 al 8 en cambi de l’evacuacion de las usinas. Mas la retorn al trabalh es pas imediat, e fòrça delegats de las usinas en cauma vòlon contunhar lo movement. A partir de l'11 de junh, lo PCF milita per l'arrèst de las caumas, Maurice Thorez declarant que « cal saber arrestar una cauma tre que satisfaccion es obtenguda ». Lo movement caumista recula pauc a pauc.
Accion del govèrn
Lo succés electoral donc desrevelhèt per l'ensems dels trabalhadors un imens esper. Atal, un movement de cauma e d'ocupacion d'usinas se realiza, ganhant tota la França. Près de dos milions de trabalhadors s'arrestèron, paralisant lo país. Los patrons, crenhant mai que tot una revolucion bolchevica, s'afanèron de negociar jos l'egidi del govèrn que tornen al trabalh.
Politica economica e sociala
Alara, lo 7 de junh de 1936, los acòrdis de Matignon foguèron signadas per la CGT e lo patronat, a l'iniciativa del govèrn. Aqueles acòrdis organisan, entre autres, lo drech sindical, e previsiá una auça dels salaris de passent 7 a 15 % segon las brancas professionals, o gaireben 12 % en mejana sus tota la França. Unes jorns mai tard, pasmens s'aquelas mesuras figuran pas dins lo programa del Front popular, amb doas leis votadas pel Parlament, los primièrs comjats pagats (2 setmanas) foguèron instauradas, e la setmana de trabalh passa de 48 a 40 oras. Pel obrièrs e emplegats partant en vacanças, Léo Lagrange crea de bilhets de tren amb 40 % de reduccion. Aqueles acòrdis empachan pas las caumas e ocupacions de contunhar, sovent fins en julhet de 1936.
Lo 29 de julhet foguèt votada la retirada dos minors e, lo 28 d'agost, una lei sur las prestacions de caumatge. Una politica de nationalizacions foguèt organizada, dins l'industria aeronautica, d'armament (7 d'agost), puèi dins les camins de fèrre (naissença de l'SNCF en 1937). La Banca de França foguèt pas nacionalizada, mas la tutela de l'Estat aumentèt e lo drech de vòte s'espandiguèt a totes los accionaris (èra alara reservat als 200 màger).
Lo 28 d'agost foguèt adoptat un budget de 20 miliards de francs per de granda òbras. Lo govèrn signa lo 1èr d'octobre un acòrdi monetari amb Grand Bretanha e los EUA per fixar la valor del franc dins un interval de 43 a 49 miligramas d'aur contra 65,5 miligramas abans.
Un Ofici nacional interprofessional del blat (actual Ofici nacional interprofessional de las grandas culturas) aguèt en carga de sosténer los prètz pagats als agricultors, plan fòrça tocada per la crisi. Georges Monnet, ministre de l'Agricultura, capita pas a far adoptar la creacion d'autres oficis per las autras produccion, a causa de las reticéncias del Senat, mas l'Onib serviguèt de modèl a las estructuras crezadas après la Liberacion, veire la realizacion per la Politica agricòla comuna (PAC). La politica d'electrificacion de las comunas ruralas, plan energica dins los ans 1920 jos Enric cuèlha, utilizèt.
Lo demografe Alfred Sauvy considèra aquel passatge cap las 40 oras coma una decision « blocant una economia en plena represe qu'es l'acte mai domatjable comés dempuèi la revocacion de l'Edicte de Nantas », una error tan imensa « que riscam pas encara la reconéisser, tan es malaisit de se'n prene a un progrés social ».
Politica coloniala
Alara qu'aviá sostengut lo Front popular, l'Estela nòrdafricana de Messali Hadj es dissolguda lo 26 de genièr de 1937 en aplicacion del « decret Régnier » que rebutava las manifestacions contra la soberanetat francesa en Argeria, marcant atal la fin de tota evolucion de la politica coloniala jol Front popular.
Educacion, espòrts e lésers
Una partida del programa del Front popular tocava l'educacion e lésers. L'escolaritat obligatòria foguèt portada a partir de 1936 a quatorze ans, las plancas entre l'ensenhament primari e los licèus foguèron multiplicadas — en seguida de l'òbra realizada per Édouard Herriot — las colleccions dels grands musèus foguèron enriquidas e lors tarifs redusits per las gents modèstas. Lo CNRS es una creacion del Front popular. L'ENA foguèt creda en 1945 per Michel Debré sus un projècte de Jean Zay, projècte que se podava pas èsser realizat per causa de guèrra.
« Nòstre but simple e uman, es de permetre a las massas de la jovença francesa de trobar dins la practica dels espòrts, lo gaug e la santat e de bastir una organizacion dels lésers coma los trabalhadors pòscan trobar una destenda e una recompença a lor dura pena » (Léo Lagrange, sossecretari d'Estat a la jovença e als lésers, dins un discors radiodifuzat, lo 10 de junh de 1936).
Lo ministre Jean Zay es tanben portaire d'un projècte de lei abolissent la proprietat literària e artistica, fasent del drech d'autor un drech inalienable, e del contracte d'edicion non pas un contracte de cession dels dreches, mas un contracte de concession temporari d'espandiment fòrça limitat. L'oposicion dels editors (Bernard Grasset) e de la drecha conservatritz (René Dommange) alentit l'adopcion del tèxte, que jamai foguèt votat, la guèrra arrestant los debats sul subjècte.
Politica estrangièra
Lo contèxte internacional foguèt tanben una causa de las dificultats del Front popular. En julhet de 1936 la guèrra civila en Espanha comença. Lo Front popular se divisa sul projècte de sosten militar de França al republicans espanhòls oposats als Franquistas. Jos la pression del govèrn conservator britanic de Baldwin e dels radicals, Léon Blum decidís la « nonintervencion », a un moment ont la societat francesa, a la seguida de la Granda Guèrra, prigondament pacifista. Aquela nonintervencion satisfasiá Hitler que volgava isoler la França per la trencar melhor (« Perque cal se rendre fin finala clarament compte d'aquel fach: l'enemic mortal, l'enemic despietadós del pòble alemand es e demora França. Quin que siá que governèt e que governarà França; que sián los Borbons o los Jacobins, los Napoleons o los democratas borgeses, los republicans clericals o los bolchevics roges . » o encara « Una segonda guèrra vendrà. Cal, de per abans, isolar tan ben que França qu'aquela segonda guèrra sià pas mai qu'una luta d'Allemanha contra lo mond entièr, mas una defensa d'Allemanha contra França que trebola lo mond e la patz . »).
Leon Blum volgava intervenir als costats dels republicans espanòls mas los radicals e la drecha i son oposats. Blum sap que s'ensaja d'intervenir, son gvèrn serà capvirat al benefici d'una aliança entre radicals e partits de drecha. E efectivament se realizarà una tala aliança per constituir lo tresen govèrn d'Édouard Daladier (12 d'abril de 1938-11 de mai de 1939). A contra còr, Blum se resigna a la nonintervencion mas fa tot per que las autoritats francesas vire los uèis sul trafic d'armas se relizant al benefici dels republicans espanhòls a la frontièra entre França e l'Espanha.
Conscient de las menaças sus la patz, lo govèrn de Front popular comença a rearmar França e ensag de colomar lo retard provocat per la politica de reduccion de las depensas publicas, tanben en matèria militara, realizada per Pierre Laval en 1935. La nacionalizacion parciala de las industrias d'armament e la politica energica dels resposables novèls relançon lo potencial francés d'armament : la politica del Front popular permet una reorganizacion de la produccion dins un sens de massificacion, que subís pas los inconvenients de l'industria privada coma los problèmas de tresaureriá e l'incertitud de las comandas. Es pasmens que dins un segond temps, après la casuda del Front popular, que la produccion d'armament comença vertadièrament, quand los capitals tornan e que lo conflicte social es trencat al benefici del patronat amb per exemple la bassa del còst de trabalh.
Los rapòrts amb l'Itàlia son fòrça mai dificils qu'amb l'Alemanha, a causa de la politica agressiva de Mussolini qu'envasís Etiopia, sol Estat african encara independant, que la casuda provòca lo discredit de la Societat de las Nacions. La clemença francesa per Itàlia s'explica pel fach que, fins a 1938, Itàlia es mai pròche de França e del Reialme Unit que d'Alemanha. Subretot, Mussolini refusa encara qu'Àustria siá ligada a l'Alemanha e aparéis donc coma un potencial aliat de circonstança que cal estalvir.
Crisi
Mas las dificultats de Front popular foguèron pasmens pas amagadas. En efièt, França èra en grava crisi economica dempuèi 1931, e la politica economica du Front popular capita pas a relançar la produccion, la consomacion, ni a reduire lo caumatge. Atal, l'aument annadièr dels prètz mai rapidament d'aqueles dels salaris prevists pels acòrdis de Matignon. Foguèt una de las causas de la casuda del Front popular, lèu criticat per la premsa a partit de la davalada de 1936.
La prioritat donada a l’aliança britanica mena lo Front popular a renonciar al contraròtle dels capitals, condicion pasmens necessària a una fòrta desvaluacion. Un expèrt influent, Emmanuel Monick, presenta a Léon Blum l’arbitratge que li escai dins aqueles tèrmes: Per Serge Halimi, director del Monde diplomatique.
Sul plan interior, lo govèrn Blum capita a resòlvre la cris sociala. Mas a partir de l'estiu de 1937, deguèt far fàcia a diversas dificultats economicas que lo mena a desvaluar lo franc a partir del 17 de setembre, aquela situacion transforma l'inquietud de la drecha en oposicion resolguda. Lo 24 de febrièr de 1937, decidís tanben una pausa dins las refòrmas. De refòrmas importantas coma aquelas de las retiradas sont abandonadas. La pausa fa pas gaire de capitada, que decep l'ala esquèrra de l'SFIO e lo PCF sens apasimar l'oposicion de drecha, que la considèra coma una avoacion de flaquesa del govèrn. E mai, las atacas calomniosas de la dreche extrèma aflaquiron mai d'una personalitat del Front popular, per començar lo quite Blum: son arribada al poder desencadena en efièt una èrça d'antisemitisme fòrça granda, cerca a domatjar sa credibilitat e sa leialtat als intereses de França. Tanben, una campanha mediatica agressivament difamatòria menada per exemple per L'Action française e per Gringoire fa trentalhar Roger Salengro, ministre SFIO de l'Interior e un dels principals artesans dels acòrdis de Matignon. Acusat, sens pas cap de fondament, a partir del 14 de julhet de 1936 d'aver èsser desertor pendent la Primièra Guèrra mondiala, foguèt lèu inocentat, mas suportava pas de veire son onor de patriòta solhat e se suicidèt lo 17 de novembre de 1936.
Dins la premsa francesa se formèron de fach dos camps plan destrats, d'un costat los partisans del Front popular (L'Humanité, Le Populaire, L'Œuvre, Vendredi, Marianne…), d'autre costat los oposants (L'Action française, L'Ami du peuple, Le Jour, Candide, Gringoire, Je suis partout, a la drecha extrèma; L'Écho de Paris, Le Temps, a drecha…). Entre aquelas doas posicions, fòrça pauc de jornals o de setmanièrs joguèron la carta de la neutralitat. La premsa anant dins lo sens del Front popular èra fòrça mai flaca que la premsa d'oposicion e l'una coma l'autra contribuiguèron al fracaç del govèrn del Front popular. Es dins la premsa estrangièra, per exemple l'anglosaxona, que pareguèron los analisis mai objectius. Lo 21 de junh de 1937, lo primièr govèrn Blum presenta sa demission. Lo radical Camille Chautemps pren sa succession. Contunha, a un ritme alentit, las reformas del Front popular, creant, per exemple, l'SNCF. L'agravacion de la situacion economica (aument del deficit budgetari) mena Chautemps a cridar los plens poders, çò que foguèt refusat lo 9 de març de 1938, en partida a causa dels vòtes socialistas. Son ministèri s'acaba a causa d'aquel refús.
Bilanç
Lo bilanç del Front popular es « contrastat ». Realiza fòrça refòrmas istoricas, coma en matèria economica sociala : los comjats pagats, la reduccion del temps de trabalh amb la setmana de 40 oras e l'esabliment de las convencions collectivas.
La question de l'eritatge del Front popular, de l'estat ont daissa França en 1938, provòca plan de passions. Atal, lo regim de Pétin li atribuís la responsabilitat de la desfacha francesa fàcia a l'Allemanha nazia, çò que los istorians fan pas. Se reten d'aquel periòde las caumas gaugas e los primièrs comjats pagats que permetèron a de trablhadors de partir en vacanças sovent pel primièr còp (Léon Blum parla de « calama dins las vidas dificilas »).
Filmografia
De films, qu'unes contemporanèus del movement, evoquèron lo Front popular : Films documentaris :
Champanha Molton
Champanha Molton, benleu Champanha (de Molton) (Champagne-Mouton en francés), es una comuna situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Geologia
vignette|center|upright=3.7|Panorama de Champanha Molton.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Lista daus maires
miniatura|dreita|Roge: La [[Comunautat de comunas de Charanta Lemosina|CC de Charanta Lemosina dins Charanta A. Frontiera òc/oïl<br/ >B. Comunas occitanas<br/ >C. Comunas emb un bocin occitan<br/ >D. Comunas peitavinas-sentongesas]]
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Saint-Thomas (Aisne)
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Dorothy DeLay
thumb|200px|Dorothy DeLayDorothy DeLay (Medicine Lodge, Kansas, lo 31 de març de 1917 – Nava York, lo 24 de març de 2002) que ho un professor de vriulon qui formè mantuns virtuòses deus famós e qu'ensenhè notament en la prestigiosa Juilliard School.
Saint-Thomas (Aisne)
Istòria
Lo luòc-dich camp de César es çò oppidum del Vièlh-Laon #que domina lo pòble. Es segurament lo famós Bibrax (e pas Bibracte) citat per Jules César en la siá Guèrra de las Gaules.
Dorothy DeLay
Enter los eslhèves que's pòt mentàver : Anne Akiko Meyers, Midori Gotō, Akiko Suwanai, Sarah Chang, Cho-Liang Lin, Chin Kim, Nadja Salerno-Sonnenberg, Angèle Dubeau, Nigel Kennedy, Shlomo Mintz, e Gil Shaham.
Saint-Thomas (Aisne)
Istòria
Lo oppidum de Sant-Thomas @frapper per la siá estenduda e constituissi un luòc istoric de primièr òrdre, la siá flore particulara e la siá orientacion encantaràn egalament los aficionats de natura e de randonnées.
Dorothy DeLay
En 2003 Itzhak Perlman que prengó la seguida deu son pòte a la Juilliars School.
Saint-Thomas (Aisne)
Istòria
Conquista de la Gaule per Jules César sul luòc del ministèri de la cultura e de la comunicacion del govèrn
Dorothy DeLay
Enter lo mantuns aunors qu'arrecebó DeLay, que ho admesa dens l'Òrdi deus Tresaurs Vius de Japon.
Saint-Thomas (Aisne)
Istòria
Le lieu-dit camp de César est l'oppidum du Vieux-Laon qui domine le village. C'est sûrement le fameux Bibrax (et non pas Bibracte) cité par Jules César dans sa Guerre des Gaules.
L'oppidum de Saint-Thomas frappe par son étendue et constitue un site historique de premier ordre, sa flore particulière et son orientation raviront également les amateurs de nature et de randonnées.
Conquête de la Gaule par Jules César sur le site du ministère de la culture et de la communication du gouvernement
Un de mes ancètres était meunier au moulin de Saint Thomas en 1785 il se nommait François POLLET s'est marié à Arrancy et a eu 7 enfants avec son épouse Marie Louise MARACHE...
Lecelles
Geografia
Vilatge situat al nòrd-oèst de Sant-Amand-las-Aigas, sus la frontièra amb la Belgica. Traversat pel Elnon, afluent del Décours lududes-meteis afluent de la Scarpe #que se tira en la Escaut a Mortagne del Nòrd (frontièra bèlga) a Unitat|220|km de la Mar del Nòrd.
Village situé au nord-ouest de Saint-Amand-les-Eaux, sur la frontière avec la Belgique. Traversé par l'Elnon, affluent du Décours lui-même affluent de la Scarpe qui se jette dans l'Escaut à Mortagne du Nord (frontière belge) à 220 km de la Mer du Nord.
Istòria
Terroir De bassa vallée, drainé e meses en valor jos la impulsió dels fraires del abbaye de Sant-Amand las aigas. Lecelles Es un vilatge termierèr a la posicion géographique en determinant. Tot prèp de la frontièra, a conegut de nombrós assauts, de las conquistas e reconquêtes e aquel, fins en 1713, data de la signatura del tractat d'Utrecht. Aquel tractat es #çò que #fixar, en los sieus contorns practicament definitius, los limits del territòri francés. La frontièra es ailà, tot a fach per o remembrar, del païsatge particular als bastiments ancians.
Terroir de basse vallée, drainé et mis en valeur sous l'impulsion des moines de l'abbaye de Saint-Amand les eaux. Lecelles est un village frontalier à la position géographique déterminante. Tout proche de la frontière, il a connu de nombreux assauts, des conquêtes et reconquêtes et ce, jusqu'en 1713, date de la signature du traité d'Utrecht. Ce traité est celui qui fixa, dans leurs contours quasiment définitifs, les limites du territoire français. La frontière est là, tout est fait pour nous le rappeler, du paysage particulier aux constructions anciennes.
Radon
Lo radon es un element quimic de simbòl Rn e de numèro atomic 86.
Sallent de Gállego
Sallent de Gállego es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Ressons-sur-Matz
Ressons-sur-Matz es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region dels Nauts de França.
Geografia
La municipalitat de Ressons sus Matz a situat en Picardie en lo departament de l'Oise a unitat|95|km de la capitala París, per la autoroute A1 (pòrta de la Capèla) sortida N°11 Airal de Ressons amb las siás parkings pes pesat jos vigilància vidèo. La vila la mai prèp es Compenha a unitat|18|km (jos-prefectura), amb lo centre comercial Jaux/Venette e la siá universitat technologique.
Lo Matz es un pichon riu de 15 a 20 quilomètres de longitud en lo departament de l'Oise. Pren la siá font a Canny-sus-Matz, se tira en l'Oise a Thourotte. Las municipalitats traversadas, de la font al en confluissent, son : Canny-sus-Matz, Roye-sus-Matz, Laberlière, Ricquebourg, Bayencourt (un ancian caseriu, #qu'es vengut 2 carrièras a Ressons sus Matz, Bayencourt protegís lo collègi de la Vallée del Matz), Ressons-sus-Matz, Margny-sus-Matz, Marest-sus-Matz, Chevincourt, Mélicocq, Machemont e Thourotte. En lo moment de la Primièra Guèrra mondiala (14-18), luòc de la darrièra batalha de las ofensivas Ludendorff de la prima 18 en Picardie. Las fòrças alemandas seràn alavetz stoppées sul Matz. 315px|thumb|Localizacion de la municipalitat de Ressons-sus-Matz en lo departament de l'Oise 315px|thumb|Localizacion de la municipalitat de Ressons-sus-Matz en lo departament de l'Oise
La commune de Ressons sur Matz est située en Picardie dans le département de l'Oise à 95 km de la capitale Paris, par l'autoroute A1 (porte de la Chapelle) sortie N°11 Aire de Ressons avec ses parkings poids lourd sous surveillance vidéo. La ville la plus proche est Compiègne à 18 km (sous-préfecture), avec le centre commercial Jaux/Venette et son université technologique.
Le Matz est une petite rivière de 15 à 20 kilomètres de long dans le département de l'Oise. Prend sa source à Canny-sur-Matz, se jette dans l'Oise à Thourotte. Les communes traversées, de la source au confluant, sont : Canny-sur-Matz, Roye-sur-Matz, Laberlière, Ricquebourg, Bayencourt (un ancien hameau, qui est devenu 2 rues à Ressons sur Matz, Bayencourt abrite le collège de la Vallée du Matz), Ressons-sur-Matz, Margny-sur-Matz, Marest-sur-Matz, Chevincourt, Mélicocq, Machemont et Thourotte. Lors de la Première Guerre mondiale (14-18), lieu de la dernière bataille des offensives Ludendorff du printemps 18 en Picardie. Les forces allemandes seront alors stoppées sur le Matz. 315px|thumb|Localisation de la commune de Ressons-sur-Matz dans le département de l'Oise 315px|thumb|Localisation de la commune de Ressons-sur-Matz dans le département de l'Oise
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Linha 11
Lo terme linha 11 es utilizat per designar un grand nombre de linha de transpòrts en comun :
Stradivari Society
la Stradivari Society qu'ei ua organizacion filantropica qui demòra a Chicago e qui possedeish ua colleccion prestigiosa d'instruments de còrdas hregada signat peus màgers mèstes laütièrs ; lo son pretzhèit qu'ei deus colelccionar entà prestar'us a muscians causits per era e arreconeguts peu lor talent.
Lista deus beneficiaris dab sengles instruments
Autes
Tournes
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Geografia
Lo vilatge de Vires a situat a aperaquí sièis quilomètres de Charleville-Mézières en lo departament de las Ardenas, en la region Champanha-Ardena.
Le village de Tournes est situé à environ six kilomètres de Charleville-Mézières dans le département des Ardennes, dans la région Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Abans la, lo vilatge se situava un pauc mai ne nautor, a l'entorn d'un castèl féodal en bòsc, #que i aguèt destruit per un incendi #que #obligar los villageois a se refugiar en aval. Uèi, la citadelle existís pas mai, sòl lo nom es demorat per la carrièra de la Citadelle.
Avant le, le village se situait un peu plus en hauteur, autour d'un château féodal en bois, qui fut détruit par un incendie qui obligea les villageois à se réfugier en aval. Aujourd'hui, la citadelle n'existe plus, seul le nom est resté pour la rue de la Citadelle.
Dieulouard
Dieulouard es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nouans-les-Fontaines
Geografia
Nouans Los Fontaines es una vasta comuna d'Indre e Loire de 6331 a situat a 7 km de Ecueillé (Indre 36) e a 15 km d'Estofar sus Doncas que (Loir e Doncas que 41). Lo territòri communal a adaigat pel riu Tempèsta.
Nouans les Fontaines est une vaste commune d'Indre et Loire de 6331 ha situé à 7 km d'Ecueillé (Indre 36) et à 15 km de Noyer sur Cher (Loir et Cher 41). Le territoire communal est arrosé par la rivière Tourmente.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo sieu nom de Nouans los Fontaines, ven del fach que divèrses rius passan en aquela bourgade: la Tempèsta, lo ruisseau Lo Réeau e lo ruisseau Sant-Martin.
Son nom de Nouans les Fontaines, vient du fait que plusieurs rivières passent dans cette bourgade: la Tourmente, le ruisseau Le Réeau et le ruisseau Saint-Martin.
Buccina
thumb|200px|Representacion d'ua buccinaLa buccina qu'èra un instrument de coire militar de la Roma antica. Qu'èra mei long que lo cornu similar en forma e portat sus las espallas com l'elicon modèrne.
Cornu
200px|thumb|Un cornu reconstituitLo cornu qu'èra un instrument de coire militar de la Roma antica, similar a la buccina mes mei cort puish que long de sonque 3m. Com la buccina e com l'elicon modèrne qu'èra portat sus las espallas deu musician.
San Esteban de Litera
250px|vinheta San Esteban de Litera es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Dave Arneson
thumb|250px|Dave Arneson David Lance Arneson, mai conegut coma Dave Arneson (Comtat d'Hennepin, Minnesota, 1 d'octobre de 1947 – St. Paul, Minnesòta, 7 d'abril de 2009) foguèt un conceptor de jòcs american. Es famós mai que mai que foguèt, amassa amb Gary Gigax, lo creador del primièr jòc de ròtles, Dungeons & Dragons, durant la debuta de las annadas 1970.
Rupicapra rupicapra
Lo sarri o isard o chamoç (var. camoç) (Rupicapra rupicapra) es un bovid de la sosfamilha dels Caprinae (aquela de las chabras e de las feas), que se tròba dins los Alps e los Pirenèus e dins d'autres territòris montanhòls d'Euròpa, coma dins la Cordilhiera Cantabrica, los Carpats e Caucàs. Quauques autors classifican los exemplars pirinencs e cantabrics coma una espècia a despart, Rupicapra pyrenaica, mas aquò s'admet pas dins tota la comunautat scientifica internacionala.
Nom
En occitan, i a d'usatges preferencials per nommar l'animal segon las montanhas: Totas aquestas formas son corrèctas e legitimas en occitan larg.
D'autras lengas an de formas pròchas de l'occitan:
Foce
Foce es una comuna corsa, situada dins lo departament de Corsega del Sud e la region de Corsega.
Catherine Matausch
Catherine Matausch (Brinhòla lo 5 de març de 1960) es una jornalista francesa fòrça coneguda.
San Juan de Plan
San Juan de Plan es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Lei del Bon Samaritan
D'unas províncias del Canadà (Quebèc, Ontàrio, Albèrta, Colómbia Britanica, Nòva Escòcia) an tanben adoptat aquestas leis.
Industria manufacturiera
L’industria manufacturiera es l'ensemble deis activitats industrialas de transformacion, d'installacion e de reparacion de bens. Per aquò, necessita l'utilizacion o la mesa en òbra de matèrias premieras, d'equipaments (maquina, otís, etc.), de procès de transformacion fisica o quimica e de trabalh. Economicament, es lo còr dau sector segondari e de l'industria modèrna.
De la Preïstòria a l'Antiquitat
L'utilizacion de materiaus naturaus (fusta, pèira, òs, etc. ) per fabricar d'otís es atestada dempuei la Preïstòria. Per exemple, de descubèrtas paleontologicas realizadas sus lo site d'Olduvai en Tanzania mòstran l'existéncia de procès primitius de transformacion de matèrias premieras i a 2,3 milions d'ans. De sites en Etiopia semblan egalament indicar l'existéncia de procès similars i a 2,5 milions d'ans. Lo desvolopament progressiu dei capacitats intellectualas deis ominids menèt a un perfeccionament continü dei metòdes de fabricacion e a una complexificacion creissenta dei bens produchs. En particular, Homo sapiens o Homo neanderthalensis foguèron capables de produrre d'otís relativament sofisticats tre lor aparicion.
La Revolucion Neolitica veguèt una mutacion prefonda dei tecnicas utilizadas per leis èssers umans amb l'aparicion de la metallurgia e de la terralha dins mai d'una region. La descubèrta dau bronze foguèt una etapa decisiva car permetèt de fabricar d'otís ben pus solids que la pèira. Lo passatge dau bronze au fèrre (e mai que mai a l'acier) aguèt de consequéncias similaras. De mai, entraïnèt l'aparicion de la siderurgia qu'es totjorn una branca majora de l'industria manufacturiera actuala.
L'aparicion dei premiereis Estats entraïnèt aquela d'industrias d'una talha novèla. Per exemple, sièis dei maquinas simplas èran ja conegudas en Mesopotamia. De mai, durant aqueu periòde, foguèt inventada la ròda. La capacitat de mobilizacion dei sobeirans antics permetèt de produrre de quantitats fòrça importantas de bens, especialament en Mesopotamia, en Egipte, en China e dins l'Empèri Roman. Per exemple, au sègle I apC, lei Romans produguèron 15,000 t de coire, 80,000 t de plomb e 82,500 t de fèrre. Aquelei nivèus foguèron pas passats avans la Revolucion Industriala. Per sostenir aqueleis esfòrç, de procès e d'installacions importantas foguèron utilizadas. Pasmens, l'existéncia d'una man d'òbra servila aisament disponiblas limitèt lo desvolopament tecnic.
La Revolucion Industriala
La Revolucion Industriala es un procès lòng que comencèt a la fin dau sègle XVIII en Anglatèrra. Lo tèrme es de còps utilizat au plurau – lei Revolucions Industrialas – car divèrseis evolucions tecnologicas transformèron radicalament l'industria durant lo sègle XIX. La transicion regardèt la generalizacion de l'usatge de maquinas (mai que mai de maquinas-otís), l'aumentacion regulara de la talha d'aquelei maquinas, la descubèrta de procès quimics novèus que permetèron d'industrializar de produccions novèlas, la generalizacion de l'utilizacion de la maquina de vapor o de l'energia idraulica e la mecanizacion creissenta deis activitats productivas. La consequéncia principala foguèt una aumentacion sensa precedents de la produccion que trebolèt lei basas de la societat (renforçament dau poder de la borgesiá, aparicion de la classa obriera, dau liberalisme, dau comunisme, etc.). Lo Reiaume Unit, Belgica, França, Alemanha, lo nòrd d'Itàlia e leis Estats Units d'America foguèron lei centres d'aquelei revolucions. Aquò explica encara lor importància industriala.
A partir deis ans 1830-1840, la Revolucion Industriala pertoquèt lei transpòrts (naviri de vapor, desvolopament dau tren ) e l'electricitat venguèt una fònt d'energia majora per lei maquinas. Aquò permetèt desenant ai poissanças industrialas d'exportar sei bens dins lo mond entier. Aquò aguèt d'efiechs majors sus lei societats non industrialas que conoguèron de dificultats importantas en causa de la concurréncia entre produchs industriaus estrangiers e produchs artesanaus locaus. De mai, lo capitalisme venguèt associat a l'idèa d'industria en causa de son ròtle dins lo desvolopament deis usinas e dei rets de transpòrt. Enfin, a partir de la fin dau sègle XIX, l'aparicion dei maquinas agricòlas marquèt lo començament de l'exòdi rurau. Ansin, a la fin dau sègle XIX, l'industria manufacturiera èra venguda lo còr de la poissança economica de l'Euròpa Occidentala e deis Estats Units e sei repercussions èra a tocar l'ensemble de la planeta (corsa ai matèrias premieras, contraròtle dei rotas maritimas internacionalas, rivalitats economicas, cèrca de mercats novèus, etc.).
L'industria manufacturiera modèrna
L'industria manufacturiera modèrna apareguèt au començament dau sègle XX. D'innovacions importantas contunièron de regardar lei tecnologias emplegadas coma la generalizacion de l'electricitat, la miniaturizacion, l'aparicion de mòdes de transpòrt novèu (automobila, camion, avion) lo desvolopament de l'informatica o, pus recentament, l'arribada d'internet. Dins aquò, l'evolucion pus importanta dau periòde es l'integracion dau racionalisme scientific dins l'organizacion industriala. Henry Ford es lo pionier pus conegut d'aquela produccion « sabenta » amb lo fordisme que li permetèt de produrre la premiera veitura de massa.
Après la Segonda Guèrra Mondiala, aquò donèt naissença a de concèptes pus avançats d'organizacion de la produccion e una importància pus gròssa a la qualitat, una sosdisciplina de l'engenhariá encargada d'estudiar la respònsa d'una entrepresa a un ensemble de constrenchas. La companhiá japonesa Toyota foguèt un dei vectors d'aquela transformacion que se difusèt dins lo mond a partir de la fin deis ans 1980. Durant aqueu periòde, una autra evolucion majora foguèt lo desvolopament de la robotizacion que permet de fisar de pretzfachs durs e repetitius a de maquinas. Aquò entraïnèt una reduccion deis efectius d'obriers, çò que menèt a una transformacion importanta dei relacions de poder dins lei mitans industriaus.
San Miguel del Cinca
San Miguel del Cinca es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Sainte-Gemme-en-Sancerrois
Sainte-Gemme-en-Sancerrois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Char e la region dau Centre.
Accipiter gentilis
vinheta
L'astor de las palombas (Accipiter gentilis) es un rapaç de talha mejana de la familha dels Accipitridae, que compren tanben las aglas e los busacs. Una espècia pròcha es l'esparvièr d'Euròpa.
Nomadisme
vinheta|Familha nomada [[Lapònia|lapona al Nòrd de la Norvègia.]] vinheta|Camps de [[Ròms|roms en Ongria.]] vinheta|Nomads pastorals campant près de Namtso ([[Tibet) en 2005.]] Lo nomadisme es un biais de viure fondada sul deplaçament; es per consequéncia un mòde de pòblament. La quista de noiritura motiva los desplaçaments dels Òmes : una economia de culhida e de caça pòt n'èsser l'origina, mas las mai grandas societats nomadas practican lo pastoralisme, ont la recerca de pastenc e lo desplaçament dels animals fondan la mobilitat dels òmes.
Escoira
Escoira (Escoire en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Escoyra, en 1403, Excoire, en francés, au segle XVIII. La prononciacion es [ɛj’kwejrɒ]. Escoira poiriá venir d'un nom latin d'òme *Scaurius : *Scauria (villa), donc la propietat de *Scaurius. Las autras ipotèsis son lo nom comun latin scoria, « escòria, machafèr », o una varianta dau verbe escodre, escoire, presenta en Carcin dins l'expression sòl d'escoire. , ,
Nomadisme
Istòria
Lo nomadisme es sovent associat a una organizacion sociala de tipe tribal o a çò que los antropològs nomenan « una societat segmentària », es a dire una societat estructurada en linhatge, clans, tribú e eventualament confederacions tribalas : ara, sol aqueste tipe de societats practica una economia nomada o seminomada.
Nomads premodèrnes
vinheta|Tenda ojibwé vinheta|Nomads de la region de Djelfa, [[Argeria, 1971]] Los pòbles del desèrt coma los Bedoïns, los Berbèrs e d'autres nomads vivent dins lo Sahara, Desèrt d'Arabia, Desèrt de Siria, aquestes de las estèpas d'Asia centrala o encara los Amerindians dins tot lo continent american pratican encara aqueste biais de viure. Pasmens, los Estats qu'aqueste nomads percorrisson ensajan mai sovent de los sedentarizar.
De grops de pòbles Roms, practican tanben aqueste biais de vuire, e d'autres grops umans l'an practicat dins un passat pro recent e lo practican encara. Per aquò, los tsigans utilizava, mai sovent de rotlòtas, e mai recentament de caravana (veicul).
Los Mercheros d'Espanha son un grop minoritari, d'en primièr nomad, que parteja l'estil de vida dels Roms d'Espanha. Lor origina es incertana, benlèu èran de païsans sens tèrra al sègle XVI. Los Mercheros son sovent demorats destriats dels Roms, quitament se partejavan las mèmas persecucions.
En Alemanha, en Soïssa, en França et en Àustria, existís tanben un grop de « Tsigans blancs », los Ieniches que la lenga sembla èsser identica gramaticalament als autres dialèctes soïsses alemanics, l'origina del lexic mesclal l'alemand, lo romani, lo yiddish e d'autres mots. vinheta|Campament de nomads Tibetans, Ngari meridional, [[Tibet]] En Norvègia, e a un mendre gra en Suècia e al Danemarc, los Tatèrs foguèron sovent confonduts amb lo Roms qu'èran, coma eles, a vegada emplegats a bastir de carrirèras e de camins de fèrre. Lor nom ven d'una cresença segon que serián aparentats als Tatars.
Nomads modèrnes
I a en Irlanda, al Reialme Unit e als Estats Units, un grop nomenat Travellers (« viatjaires ») o Irish Gypsies (« Gitans irlandeses »). En Escòcia, son nomenats Tinkers, de l'irlandés tinceard (« ferblanquièr »). Aqueste tèrme venguèt pejoratiu, e lo mot Irish Travellers es ara preferit, mas d'espereles se nomenavan Pavees. Son pas ligats geneticament als Rom, mas lor cultura nomada foguèt influenciada per eles. Lor lenga, lo shelta, es basat subretot sus un lexic gaelic e une gramatica basada sus l'anglés, amb d'influéncias romani.
Recentament, de grops nomads novèls apareguèron en Euròpa, constituidas subretot de musicians jogant de musicas electronicas, dins lo vam tecno.
Los nomads de la mar son de populacions d'Asia del Sud-Èst que vivon sus de naus.
Seminomadisme
vinheta|[[Iorta Kazakh dins la Prefectura autonòma kazakhe d'Ili, al Xinjiang, China]] Se designa par « seminomadisma », de mòdes de vida intermediaris, coneissent una pluralitat de luòcs de residéncia, mas en nombre limitat e sus d'emplaçaments predeterminats. Mai sovent, s'agís de l'associacion d'una residéncia màger e d'un o mai luòcs de residéncia secondària, utilizats de biais regular, per un periòde restrench, sovent al moment de la transumància estivala dins las societats practicant l'elevatge extensiu.
Les Changpas, vivent dins la region autonòma del Tibet, en China e al Ladac, en Índia, son tanben una comunautat seminomada.
Mai, las grandas transumàncias estivalas del mond modèrne pendent que los dos terces de l'Euròpa contemporanèa se desplaçan per de setmanas per an d'un cap a l'autre de l'Euròpa pòdon relevar del mòde de vida nomada que representan una mobilitat de massa.
Nomads novèls
Al sègle XX apareguèt de grops nomads novèls. D'un costat, uness individús s'amassant en comunautats e practicant una novèla forma de nomadisme (o de seminomadisme) pel plaser. D'autre, de grops socioprofessionnels o son constrench al nomadisme per subreviure, o desvelopèron una activitat demandant una vida nomada. Unes exemples permeton de far mòstra de l'importança d'aquestes grops.
Las comunautats nomadas
De comunautats nomadas o seminomadas nasquèron als EUA, mas tanben pel mond, coma los snowbirds. Aqueste tèrme correspond als Americans del Canadà e de Nòrd dels Estats Units que passan tot o partida de l'ivèrn dins d'Estats de la Sun Belt dins d'autocaravanas. Es un cas de seminomadisme que lor domicil d'estiu es fixe per gaireben totes.
Los grops socioprofessionals nomads
En Euròpa, lo vam del nucleari civil aguèt per consequéncia la creacion d'una classa de trabalhadors nomenats los nomads del nucleari. Lor trabalh consistís e realizar los pretzfachs mai dangierosas dins los reactors. Van e tornan d'un reactor cap l'autre segon de l'arrèst del còr d'aqueste. Aquestes trabalhadors venon per centenas e s'installan de biais gaireben precari dins de campatges a l'entorn.
Endacòm mai, en America del Sud, de milièrs d'obrièrs e d'engenhaires migran per bastir de restancas. Del moment qu'un projècte de centrala idroelectrica de dessenhan, aquestes trabalhadors venon e una vila efemèra naís a l'entorn del campatge d'aquestes que trabalhan sus la restanca. Foguèt lo cas, per exemple, per la restanca de Guri al Veneçuèla.
Las darrièrs nomads apareguts son d'entreprenaires viatjant per gerir sus plaça lor(s) societa(s) e utilizant fòrça tecnologias numericas nomadas. Al contrari del primièr cas, lo nomadisme es per eles una consequéncia de lor capitada financièra, e non pas una necessitat ligada a lor emplec precari e pas gaire causit. Unes viatjan tant qu'an pas pus vertadièrament de "Home, Sweet Home" e pas pus de ponch de ligam.
Cal pas obliar de mencionar lo trabalh nomad en entrepresa. Lo trabalh nomad fa referéncia a totas las formas de trabalh realizada fòra del pòste de trabalh abitual dins l'entrepresa. Constituís ja una tendéncia importanta que se desvolopa. Lo trabalh nomad se limita pas al teletrabalh al domicili. Tot emplegat, que que siá son perfil, pòt èsser tocat. Atal, tot salariat pòt, a son escala, desvelopar de comportaments nomads.
Recensament
En França, a la fin del sègle XIX e començament del XX, se fornís de quasernets antropologics als nomads. En 1951, lo ministèri de l'interior ne censava 6 830
Genocids
En America, los Europèus (Espanhòls, puèi los Angleses, e los Estats Units amb conquista de l'Oèst), exterminat de biais gaireben sistematic las populacions americanas nativas, majoritàriament nomadas.
Pendent la Segonda Guèrra mondiala, los Nazis organizèron lo genocidi dels Roms.
Expulsion de las populacions nomadas
Quand los Nomads refusan la sedentarizacion, son sovent expulsats. Al sègle XXI, des campanhas d'expulsions son realizada al subjècte dels Roms que n'an pas la nacionalitat fòra de França.
En Israèl, lo govèrn destrusís regularament los campatges de las populacions de bedoïns
Aillianville
Aillianville es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
La localité es traversadat per l'anciana Rota nacionala 427.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Astat
L'astat es un element quimic de simbòl At e de numèro atomic 85.
Far d'Alexàndria
Lo far d'Alexàndria (tanben nomenat la torre de Faros) foguèt considerat coma una de las sèt meravilhas del mond.
Foguèt bastit al Sègle III abC a l'epòca ellenistica e demorèt en foncionament durant fòrça temps, fins que dos tèrratrems lo desroquèsson al sègle XIV. Èra una torre que lo rei egipcian Ptolemèu Sòter decidiguèt de bastir per guidar las naus cap al pòrt d'Alexàndria e per poder localizar la ciutat de fòrça luènh; l'edifici foguèt acabat durant lo regne del seu filh, Ptolemèu II Filadelf. Las òbras foguèron dirigidas per l'arquitècte Sòstrat de Cnidos. Se pensa que mesurava de nautor; a aquela epòca èra una de las estructuras mai nautas enauçadas per la man de l'òme.
Sangarrén
Sangarrén es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Cultura dei tombas de potz
thumb|right|[[Fotografia d'un objècte descubèrt dins una tomba de potz.]]
La cultura dei tombas de potz es un ensems culturau antic qu'existiguèt dins leis estats mexicans de Jalisco, Nayarit e de Colima entre 300 avC e 400 apC. Situada a la periferia de l'espaci mesoamerican, es una cultura pauc coneguda e sa datacion es encara l'objècte de debats car, segon certaneis arqueològs podriá aver subreviscut fins au sègle IX ò X.
Chevrières (Léger)
Chevrières (Léger) es una comuna francesa administrada per lo departament de Léger de la region de Ròse-Aups .
Cultura dei tombas de potz
Lei tombas de potz son caracterizadas per un potz verticau de 3 a 20 mètres de prefondor qu'es cavat dins de jaç de ròcas volcanicas. Lo mobilier funerari e leis ornaments descubèrts dedins indica un usatge reservat a l'elèit e la cultura dei tombas de potz sembla fòrça ierarquizada. A la basa de la tomba, èran generalament amainatjadas doas chambras orizontalas que sa dimension mejana èra de 4 x 4 mètres. Un bastiment èra sovent associat amb l'intrada dau potz. Dins aquò, lei variacions entre leis edificis son importantas. Existís de tombas fòrça importantas amb de chambras multiplas que foguèron probablament utilizadas per de familhas durant plusors generacions.
Lei conoissenças sus aquela cultura son fòrça feblas car foguèt gaire estudiada avans la fin dau sègle XIX. Fins ais ans 1940-1950, èra considerada coma contemporanèa de la civilizacion astèca. De mai, fins a 1993, leis arqueològs poguèron pas estudiar una tomba de potz intacta e la màger part deis objèctes eissits d'aquela civilizacion èran estats trobats per de pilhards. Uei, lei recèrcas pus recentas semblan indicar un liame entre la cultura dei tombas de potz e la cultura de Teuchitlan (300 avC - 900 apC) que presenta de trachs arquitecturaus similars e que s'estendiá dins lei meteissei regions. Pasmens, aquela teoria es encara contestada per una partida de la comunautat deis arqueològs.
Kolkhoz
Un kolkhoze (en rus колхоз, ) èra una cooperativa agricòla en Union sovietica, ont las tèrras, las aisinas, las bèstias èran mesas en comun, remplaça las artèlas. Lo mot kolkhoz es una contraccion de коллективное хозяйство (kollektivnoïe khoziaïstvo), economia collectiva alara que sovkhoz es una contraccion de советское хозяйство (literalament, « economia sovietica »). Los kolkhozes e sovkhozes èran las doas compausantas del sistèma agricòla socialista que comencèt a se realizar après la revolution d'octòbre de 1917.
Lo membre d'un kolkhoz èra nomenat kolkhoznic o kolkhoznitza al femenin (en rus  : колхозник ou rus   : колхозница ). Los kolkhoznics èran pagats en parts de la produccion del kolkhoz e del benefici relizat pel kolkhoz al respècte del nombre d'oras trabalhadas. Mai los kolkoznics èran autorizats a possedar de tèrra, unes, e un pauc de bestias. Aqueles avantatges en natura fasian lo kolkhoz fòrça mai atrasent al vejaire dels Sovietics al respècte del sovkhoz, que los sovkhoznics èra de salariats.
Istòria
Los ans 1920 foguèron caracterizats per l'emergéncia espontanèa e en aparéncia volontari de sistèmas collectius, qu'èra una version modernizada del mir tradicional, coma lo Toz, es sonque après qu'apareguèt lo kolkhoz, totjorn de biais volontari. Aquela evolucion progressiva cap a l'agricultura collectiva dins los quinze primièrs ans après la revolucion d'octobre contrasta amb la subre collectivizacion començada en 1928.