cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fum
Consequéncias del fum
Lo fum provòca la pollucion de l'aire e del mitan, a causa dels gases e de las particulas que lo forman. Subretot, es una de las principalas causas de las malautiás respiratòrias, qu'irrita los palmons e damatja la respiracion. vinheta|Diminucion de la visibilitat causada per un incendi de bosc a l'aeropòrt de Sheremetyevo (Moscó, Russia) en 7 d'agost de 2010. La pollucion del fum a causa dels gases: Aqueles gases contribuison a l'efièch de sèrra, mas subretot lo dioxid de nitrogèn (NO2). L'emission d'aquel gas faguèt que las concentracions de NO2 dins l'atmosfèra aumentèt 15% pendent los darrièrs 200 ans.
La pollucion del fum a causa de las particulas:
Usatges del fum
Se dins la majoritat dels cases se cerca pas a obtener de fum, qu'es contengent de la cosina o dels fogals, que sorgís d'incendis (causa màger de mòrt per sufocacion), lo fum es utilizat intencionalament dins l'istòria per:
Sant Torquat (omonimia)
Sant Torquat pòt designar:
Eponimia:
Pequots
Es Pequot son ua nacion der estat de Connecticut. An estat arreconeguts coma Mashantucket Pequot. Es sòns ancessors son era familha des Algonquins. An era sua reserva en Ledyard, en eth comtat de London, Connecticut. Sos era sua direccion qu'ei eth Foxwoods Resort Casino. Ei eth mès gran casino en m2 e en nombre de maquines de jòc e ei un des més rendius (1).
Aguesta tribú siguec arreconeishuda peth Estat Federau en 1983. Siguec era ueitau nacion en véder arreconeishuda era sua condicion. Era apertenença ara tribú vien des listes censals de 1900 (2). Sonque i a dus tribús arreconeishudes en Connecticut, es autes son es indis Mohegan. Ambdús an desvolopat grans casinòs enes sues reserves.
Mès er Estat de Connecticut tanben arreconeish era tribú des Schagticoke, es Eastern Pequot atau coma es Golden Hill Paugusset.
Geografia
Era reserva d'aguesta nacion ei dirigida peth Bureau of Indian Affairs en Ledyard, Connecticut, sus er arriu Pequot, adara aperat Thames River. Era tribú a 14.000 m2 de terres ena vila de Preston. Siguec creada en 1666 e en eth segle XX aguec 20 o 30 òmes solets. Quan era darrèra india moriguec en 1973 er Estat de Connecticut pensec d'auer un aute viatge era terra de nau.
Més es Pequot artenheren qu'aguesta apropiacion estatau siguec declarada ilegau. En 1983 era sua causa arrivec anquiara justicia federau. Adara an junhut totes es terres sos era autoritat deth Bureau of Indian Affairs e en er an 2000 auien 5.6 Km2 (3).
Istòria
Es Pequot descenen dera istòrica tribú algonquina des Pequot. Aguesta tribú dominaua era area dera costa des der arriu Niantic enquiar arriu Wecapaug en Rhode Island. Un dusau grop, es Pequot der Est tanben ganheren arreconeishement federau en 2002.
Era recerca arqueologica e linguistica a revelat qu'es tribús istòriques que traparen es europeus emergiren en diuersi periodes e agueren diuerses migracions. En es prumères annades dera arribada des europèus, eth contacte damb pescaires, es tribús dera còsta aueren ua mortalitat plan alta pr'amor de diuerses malauties infeccioses. Pendent es annades coloniaus es europèus escrigueren sus diuerses guèrres enter tribús.
Adara se sabe qu'es Pequot e sòns ancessors an estat ena area dera Val de Connecticut pendent centuries abans d'era arribada des europeus (5) (6) (7). Quan neishec Plymouth es Pequot manauen ena zona centrau e de l'èst de Connecticut a nivèu politic, economic e militar. En aquetha epòca eren 16.000 des der arriu Niantic enquiar arriu Wecapaug en Rhode Island (8).
Totun, era epidemia de veròla de 1616-1619 tuec eth 90% des indis d'aguesta còsta est de Naua Anglatèrra mès arribec pas as Pequot, es Niantic e es Narrangansett. Aguesta epidemia ajudec de consolidar era dominacion des Pequot.
Mès ua epidemia en 1633 devastec toti es indis. Es pequot perderen mès d'un 80% deth sòn pòble. En es inicis dera Guèrra des Pequot ( Pequot War) sonque demorauen 3.000 Pequots (9).
Era guèrra des Pequot
En 1637 Connecticut e era Colonia dera Bahia de Massachussets ganharen as Pequot ena Guèrra des pequot. Açò contunhec diuersi atacs indis sus Wethersfield damb diuersi morts. Es forces militari des dues colonies, manades per John Mason e John Underhill, lençaren un assaut sus era fortalesa pequot en Mytic e ua grana part deth pòble siguec tuat (10).
Es colons esclavaren es Pequot qu'enqüera viuien e diuersi sigueren obligats a tribalhar en plan d'ostaus coma servents des puritans. Plan d'eri sigueren enviats as Indies Occidentaus e d'autes entregats as Mohegan e as Narragansett, es sòns enemics e aliats des anglesi. Pauqui Pequot tornaren ath sòn territori (11).
Aué
Era interpretacion des leis en sobirania tribau an permès diuerses nacions de desvolopar es sòns honts d'ingresi e negòcis. Es Pequot decidiren d'escolhir eth joc coma generador d'economia i salut dera tribú.
En 1992 dubrigueren eth sòn casino, Foxwoods. Adara qu'ei un des més grani de tot lo monde e tanben un des més prospèrs. Ei proche dera area metropolitana. Da tribalh as jovens dera tribú atau coma sós tà invertir en d'autes programes com eth museu. Proche de Foxwoods, era tribú des Pequot tanben manten eth Museu des Pequot de Mashantucket e tanben un Centre de Recerca. Aguesti parlen dera cultura e istòria des Pequot pendent milenis.
Referències
1.-^Salwen, Bert (1978). "Indians of Southern New England and Long Island: Early Period." In Northeast, ed. Bruce G. Trigger. Vol. 15 of Handbook of North American Indians, ed. William C. Sturtevant. Washington, D.C.: Smithsonian Institution, pg. 175
2.-^ Frank Speck, "Native Tribes and Dialects of Connecticut: A Mohegan-Pequot Diary", Annual Reports of the U.S. Bureau of Ethnology 43 (1928): 218.
3.-^ the Pequot Relationships, as Indicated by the Events Leading to the Pequot Massacre of 1637 and Subsequent Claims in the Mohegan Land Controversy", Archaeological Society of Connecticut Bulletin 21 (2947): 26-33.
4.- ^ Dean R. Snow and Kim M. Lamphear, "European Contact and Indian Depopulation in the Northeast: The Timing of the First Epidemics," Ethnohistory 35 (1988): 16-38.
5.- ^ Refer to Shelburne F. Cook, "The Significance of Disease in the Extinction of the New England Indians," Human Biology 45 (1973): 485-508; and Arthur E. Speiro and Bruce D. Spiess, "New England Pandemic of 1616-1622: Cause and Archaeological Implication," Man in the Northeast 35 (1987): 71-83.
6.- ^ Lion Gardiner, "Relation of the Pequot Warres," History of the Pequot War: The Contemporary Accounts of Mason, Underhill, Vincent, and Gardiner (Cleveland, 1897), p. 138; Ethel Boissevain, "Whatever Became of the New England Indians Shipped to Bermuda to be Sold as Slaves," Man in the Northwest 11 (Spring 1981), pp. 103-114; and Karen O. Kupperman, Providence Island, 1630-1641: The Other Puritan Colony (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1993), p. 172.
7.- ^ Rootsweb: Pequot-Bermudian Reconnection Festival 2002
8.- ^ "Thirteenth Census of the United States taken in the year 1910" United States Bureau of the Census, (Washington, D.C. : Government Printing Office, 1912-1914).
11.- ^ Mashantucket Pequot Indian Claims Settlement Act (1983), S. 366.
12.- ^ Heller, Louis G. (1961). "Two Pequot Names in American Literature," American Speech 36(1): 54-
Bibliografia
º Gardiner, Lion. Leift Lion Gardener his Relation of the Pequot Warres (Boston: [First Printing] Massachusetts Historical Society Collections, 1833).
º Hubbard, William. The History of the Indian Wars in New England 2 vols. (Boston: Samuel G. Drake, 1845).
º Johnson, Edward. Wonder-Working Providence of Sion's Saviour in New England by Captain Edward Johnson of Woburn, Massachusetts Bay. With an historical introduction and an index by William Frederick Poole (Andover, MA: W. F. Draper, [London: 1654] 1867.
º Mason, John. A Brief History of the Pequot War: Especially of the Memorable taking of their Fort at Mistick in Connecticut in 1637/Written by Major John Mason, a principal actor therein, as then chief captain and commander of Connecticut forces; With an introduction and some explanatory notes by the Reverend Mr. Thomas Prince (Boston: Printed & sold by. S. Kneeland & T. Green in Queen Street, 1736).
º Mather, Increase. A Relation of the Troubles which have Hapned in New-England, by Reason of the Indians There, from the Year 1614 to the Year 1675 (New York: Arno Press, [1676] 1972).
º Orr, Charles ed., History of the Pequot War: The Contemporary Accounts of Mason, Underhill, Vincent, and Gardiner (Cleveland, 1897).
º Underhill, John. Nevves from America; or, A New and Experimentall Discoverie of New England: Containing, a True Relation of their War-like Proceedings these two yeares last past, with a figure of the Indian fort, or Palizado. Also a discovery of these places, that as yet have very few or no inhabitants which would yeeld speciall accommodation to such as will plant there. . . By Captaine Iohn Underhill, a commander in the warres there (London: Printed by I. D[awson] for Peter Cole, and are to be sold at the signe of the Glove in Corne-hill neere the Royall Exchange, 1638).
º Vincent, Philip. A True Relation of the late Battell fought in New England, between the English, and the Salvages: VVith the present state of things there (London: Printed by M[armaduke] P[arsons] for Nathanael Butter, and Iohn Bellamie, 1637).
Pàgines Web Externes
º Foxwoods Resort Casino (Owned & operated by the Mashantucket Pequots)
º Mashantucket Pequot History
º Pequot Museum
Frédille
Frédille es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Endre e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Cardeñajimeno
Cardeñajimeno es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Saissac
Saissac (pron. ; en francés Saissac) es una comuna lengadociana de Cabardés situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
Saissac es situada en Cabardés, sus Lampi e Rojoana, al nòrd del departament d'Aude, al pè de la Montanha Negra, a d'altitud. Lo vilatge es situat sur un bauç que domina la gòrja de Vernassona e tanben tota la plana de Lauragués de Carcassona a Castèlnòu d'Arri. vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luòc:
Istòria
Lo nom de Saissac aparèis al sègle X e ven del galloroman Saxiago que designa mai un domeni qu'un vilatge. Son istòria es fòrça ligada a aquela del castèl. Saissac èra alara un castrum bastit al sègle XI e subretot XII.
A la mitat del sègle XIII, foguèt desplaçat cap a son lòc actual. A partir del sègle XIV, Saissac es fortificat. La ciutat foguèt en partida destruida en 1568 pels protestants pendent las Guèrras de religion.
A partit de l'Edat Mejana, Saissac venguèt un vilatge astrat mercé a la fòrça de l'aiga totjorn presenta. D'industrias artesanalas coma la fabrica de drap e las molinas s'i desvolopèron mercé a l'energia de l'aiga. Al començament del sègle XV, los mercants drapièrs èran coneguts pels seus teissuts venduts a las fièras. La familha Saptes èra particularament famosa pels seus teissuts; foguèt aparada per Colbert e Loís XIV de França. Fins a la fin del sègle XVIII, l'industria del textil demorèt e lo vilatge èran plan propèr. En 1728, i aviá 75 mestièrs e mai de 23 fabricants.
Òbras idraulicas
Lo besal de Saissac es un canal que mena l'aiga dempuèi l'Edat Mejana. Es lo besal dels tretze molinièrs, del nom dels proprietaris d'origina. La font es en dessús del vilatge prenent l'aiga de Vernassona e d'Aigabèla. Fa dos quilomètres de long e travèrsa lo vilatge seguent lo barri. Atal pòt aisidament servir l'aiga en tot punt du vilatge. Fins al sègle XIX, lo besal faguèt tornejar prèp de tretze molinas de papetièrs e farinièrs, paradors, talhièrs dels filatièrs, rèssas e martinets. Uèi, lo besal es totjorn utilizat pour l'asagatge dels jardins mas diferents rius qu'alimentan los jardins son pauc a pauc destruits per restaurar las carrièras.
La Restanca de Lampi sus Lampi alimenta lo canal de las Doas Mars. Creat en 1782, o un sègle aprèp la dubertura del Canal (1681). Sos camins ombrats ofrisson de bèlas passejadas. La riba es bordada de bèls massís d'arbres de la selva de Ramondens. La levada es de 120 mètres de long, 16 mètres de naut, e 5 mètres d'espessor. La capacitat de la restanca es de mai de.
Castèl de Saissac
thumb||Castèl de Saissac
Situat al bas del vilatge sus un bauç, lo castèl del sègle X apara e capita la marcha dins la plana. Roïna massissa, torres carradas, tròces de barris, es un ensemble d'arquitectura militara..
Elements del barri
thumb|Torre Laimona
De rèstas dels barris son totjorn visibles; benlèu del sègle XIV. Serián estats edificats al meteis temps que lo castèl foguèt tornar bastit. Tanben se pòt veire de torres carradas dins lo naut del vilatge. D'autras torres mai pichonas èran repartidas sul barri, coma la torre "Rossinhòla" al nòrd del vilatge. Una quatrena torre, la torre Laimona, es uèi lo cloquièr de la glèisa de Sant Miquèl.
Lo barri medieval foguèt dubèrt per tres pòrtas, que sola una demòra: la Pòrta d'Autan (o Pòrta de Montoliu). Es ornada de tres escuts: aquel de la familha l'Isla de Baish, aquel de la familha Toèri e aquel de la comunautat de Saissac.
Militar
Sul territòri de la comuna es installada dempuèi 1973 la base de la Régine, estacion de transmission classificada installacion prioritària de defensa. Son ròtle es de relevar pels sosmarins nuclears los òrdres de repòsta donats pel President de la Republica Francesa.
Bréval
Bréval es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Ivelinas e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Patz d'Antalcidas
La Patz d'Antalcidas foguèt un tractat de patz signat en 387 avC entre Esparta e lo rèi pèrsa Artaxerxès II representat per son generau Antalcidas. Marquèt la fin de la Guèrra de Corint.
BTR-60
Participèt a divèrsei conflictes dempuei leis annadas 1960, especialament au sen de l'armada sovietica ò au sen deis armadas eissidas dei país successors de l'URSS. Son blindatge i a sovent mostrat de limits grèus còntra leis armas especializadas dins la lucha còntra lei carris e son motor d'esséncia es pauc fisable dins lei regions caudas coma Afganistan. Entraïna tanben un perilh important d'explosion ò d'incendi quand es tocat. Ansin, dins lo corrent dau sègle XX, lo BTR-60 abandonèt pauc a pauc sei missions de transpòrt de tropas au profiech d'un ròtle de veïcul de comandament ò de sostèn (a distància) d'infantariá.
Carrias
Carrias es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Trebes
Trebes (Trèbes en grafia mistralenca e Trébés en grafia de Savartés ; Trèbes en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
Trebes es situada dins l'airal urban de Carcassona a 6 quilomètres a l'èst de Carcassona. Sa localzacion estrategica sus la rota entre la Mediterranèa e l'Atlantic es coneguda dempuèi lo neolitic. La vila es dins un corredor entre la montanha Negra al nòrd e las Corbièras a l'èst, Lauragués a l'oèst e la val d'Aude al sud.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luòc:
Bèlvéser (Rasés)
Bèlvéser (Belvèze-du-Razès en francés) es una comuna lengadociana de Rasés situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
Fins a 2015, Alanha, a 3 km, èra nominativament caplòc del canton, mès la realitat de la foncion èra a Bèlvéser. A la fin del sègle XIX, Bèlvéser rejonhèt la populacion d'Alanha (ambe un territòri plan mendre), puèi entre la Primièra Guèrra Mondiala e las annadas 50, la populacion d'Alanha s'esfondrèt, signe d'una pèrda de las activitats economicas (comercialas mai que mai), probablament a l'avantatge de Bèlvéser, puèi la populacion baissèt pus lentament a Alanha dins la segonda mitat del sègle, mentre que la de Bèlvéser contunhava de créisser, ambe una acceleracion dins las annadas 80. Los comèrcis de Bèlvéser son ara incomparablament pus nombroses, e variats; los servicis son tanben mai desvolopats (una piscina per exemple) e l'administracion los acompanhèt : la gendarmariá es a Bèlvéser (dempuèi quora ?), non pas al caplòc oficial. Lo nombre dels establiments comparat a la populacion de las comunas dona l'avantatge a Alanha çaquelà, signe d'una foncion dormitòria importanta a Bèlvéser (lotejaments, mai que mai al nòrd-nòrd-èst del vilatge, ambe probablament una politica volontarista). Significativament, l'anciana comunautat de comunas de la Costièra de Rasés (10 comunas) que durèt de 2003 a la fin de 2013 aviá la residéncia a Bèlvéser. Dins lo paisatge, la plaça de l'abitat massat, sovent ancian, es importanta a Alanha, mentre que l'abitat dessarrat, generalament recent, es gaireben exclusiu a Bèlvéser (lo centre ancian es pichonèl); tot aquò es coërent ambe un desvolopament plan mai important de Bèlvéser dempuèi lo sègle XIX. Las intervencions politicas semblan pas d'aver jogat un ròtle important : i a pas agut de conselhièr general de Bèlvéser, nimai d'Alanha. Lo camin de fer favorizèt un moment Bèlvéser (anciana linha Bram-Bèlvéser, tròç d'un ensemble ferroviari qu'anava respectivament cap a Pàmias, a Limós e a L'Avelhanet, dubèrta en 1898); mès Bèlvéser comencèt de créisser abans lo tren, o cal constatar, e contunhèt un còp la linha barrada.
Cascajares de Bureba
Cascajares de Bureba es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Jòcs Olimpics d'ivèrn 2018
thumb|Right
Los Jòcs Olimpics d'ivèrn de 2018, oficialament XXIIIen Jòcs Olimpics d'ivern, son los Jòcs Olimpics que se disputèron dins lo districte de Pyeongchang (Corèa del Sud) del 9 al 25 de febrièr de 2018.
Son los tresens Jòcs Olimpics d'ivèrn que se disputan en Asia après aqueles de Sapporo (Japon) en 1972 e a Nagano (Japon) en 1998, e los seisens en general/d'estiu après aqueles realitzats a Tòquio (Japon) en 1964, a Seol (Corèa del Sud) en 1988 e Pequin (Republica Populara de China) en 2008.
Precedents
Precedentament a aquests Jòcs, Pyeongchang ja aviá presentat sa candidatura pels Jòcs Olimpics d'ivèrn a doas escasenças: la primièra en 2003 per pels Jòcs Olimpics d'ivèrn de 2010 que fin finala foguèron assignats a Vancouver (Canadà) e en 2007 pels Jòcs Olimpics d'ivèrn de 2014 fin finala assignats a Sòchi (Russia).
Vòtes
A la 123a Session del Comitat Internacional Olimpic (COI) reünida a Durban (Sud-Africa) lo 6 de julhet de 2011 foguèt causida la vila de Pyeongchang pels Jòcs Olimpics d'ivèrn de 2018 davant:
Espòrts disputats
Un total de 15 espòrts se disputaràn per aqueste Jòcs Olimpics, amb un total de 102 espròvas. Per aquesta edicion i a pas d'espòrts de demostracion.
Nacions participantas
Un total de 82 nacions devián participar amb al mens un atlèta e al total 93 comitats olimpics
Exclusion de la Russia
La revelacion del sistèma de dopatge d'Estat organizat pendent los Jòcs Olimpics d'ivèrn de 2014, e après enquèstas, faguèt que lo Comitat Internacional Olimpic prononcièt de sanctions e la Russia coma nacion participanta, dels Jòcs olimpics de Pyeongchang 2018, mas decidís pasmens d'invitar sos athlètas que poiràn concorir jos la bandièra olimpica. .
Miravau
Miravau (Mireval en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
thumb|200px|left|Panèl de Miraval.
Las fòrmas ancianas son : de forcia et de honore de Valle en 1155, staris quod est in Valle, et vulgo nominatur Forcia en 1164, 1165, ad Vallem en 1166 (l'identificacion es malsegura), forciam de Valle en 1187, la forza de Laval en 1187, la forsa de la Val en 1196, Miraval en 1199, castro de Miravalle en 1213, castrum de Miravalle en 1238, garrigiis de Miravallibus en 1281, de Mirisvallibus en 1288, Mirabals, Miravals en 1419, Miravaulx en 1514, Mirevaulx en 1526, 1542, de Mirisvallibus en 1550, Miravaux en 1570, 1626, Mireval en 1648, Mirevaux en 1668-69, 1740-60, Miravaux en 1770-72 (mapa de Cassini), Mirevel en 1771.
Segon Dauzat, Miravau ven dau vèrbe mirar (ancian provençau), « agachar » e dau latin vallis, « vau » ; segon Hamlin, la primièra fòrma dau nom es representada per lo mot Valle, que designava los alentorns de Miravau e de Vic de la Gardiòla e que servissiá de determinant per l'anciana glèisa de *Santa Aulària. Lo vilatge fortificat de Miravau, mai recent, datariá de quicòm coma 1150; son primièr nom es [*Santa Aulària de] Valle e foguèt modificat en Miraval, au sens de « que agacha la localitat de Val », comprés après coma « luòc ont agachan la val ».
Torosaurus
Eth Torosaurus siguec, amassat damb eth triceratòps, un des darrèrs dinosaures en eth cretacèu tardiu. Eth Torosaurus sonque ei conegut pera sòn cran e cap part mès d'era esqueleta a estat enqüera identificada. Eth genre ei representat per dus especies; eth Torosaurus gladius e eth Torosaurus latus, ambdús trapats en eth comtat de Niobrara, Wyoming. Toti dus tanben qu'an crans incomplets.
Eth Torosaurus auia un cran que heia de longada. Malurosament, era boca des crans s'a conservat pas. Atau ei pas possible de dar ua idea exacta des mides der cran o era forma deth morre. Eth volarèl ei long, plan long, més tanben baish damb pauques sèrres e shens que se podan véder es epoccipitals que an es autes ceratopids. Eth volarèl a horats redonds e pas coma es autes ceratopids. Era suauesa des hormes contrasta damb es der aute ceratopid, eth triceratòps qu'auia ues sèrres plan mès ponchadisses e shens horats.
Era part de dens d'aguest volarèl deth Torosaurus mos revela ua malautia en es ossi. Aguesti an ua serie de horats irregulars e amples enua sua parpresa. A uelh mès pròche, se pòt véder qu'aguests testons son egals as trapats en quauques esqueletes de nadius americans preïstorics.
Era malautia en es umans qu'ei coneguda peth creishement de diuersi tumors sus es ossi. Açò qu'ei sonque un exemple dera evidéncia de càncer ena preïstòria enter totes es especies viues.
Era auta especie, eth Torosaurus gladius, ei representat tanben per ua auta clusca incompleta de. Era més grana de quinsevolh animal viu. Eth cran ei diuersa ena horma dera deth Torosaurus latus, més se pòt pas díder enqüera quaus son es diferencies reaus d'aguestes dus especies. Se pensa qu'ambdús son dera madeisha espècia e que representen tanben soletes variacions d'edat e de sexe.
300px
Hont: The illustrated Directory of Dinosaurs and other Prehistoric Creatures, Greenwich Editions, 2005.
Castil de Peones
Castil de Peones es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Ontologia
L'ontologia, del Grèc ὄν (genitiu: ὄντος) "de l'èsser" (participi de εἶναι,èsser) e -λογία, "sciéncia, estudi o teoria", es l'estudi de l'èsser o de l'existéncia. A coma objectiu de descriure o pausar las categorias e las relacions basicas de l'èsser o de l'existéncia per definir las entitas e los tipes d'entitas dins d'aquel contèxte. L'ontologia se pòt tanben definir coma l'estudi de las concepcions de la realitat. L'ontologia sovent (mas pas totjorn) a una relacion estrecha amb la metafisica. Se pòt dire que l'ontologia foguèt suggerida indirectament pel primièr còp per Anaximandre, e que foguèt definida pel primièr còp per Parmenides.
Qualques filosòfs, especialament de l'escòla platoniciana, prepausan que totes los noms substantius fagan referéncia a una entita. D'autres prepausan que certans noms substantius se fagan pas referéncia a d'entitas, mas que son una manièra de far referéncia a un ensemble (d'objèctes o eveniments). Segon aquel darrièr punt de vista, a la plaça de far referéncia a una entitat, se fa referéncia a un ensemble d'eveniments mentals experimentats per la persona; per exemple, la "societat" fa referéncia a l'ensemble de las personas amb d'interaccions comunas, la "geometria" fa referéncia a l'ensemble d'un tipes especific d'activitat intellectuala.
Mònts (Erau)
Mònts (Mons en francés, dita non oficialament Mons-La-Trivalle) es una comuna occitana de Lengadòc situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
La principala aglomeracion e la capitala es a La Trivala, a proximitat de la RD 908.
Mònts
La prononciacion es [mòns]. Las fòrmas ancianas son : mansus de Mosus [legir : Monsus ?] en 1271, Mons cap a 1385 [segonda man, citat en 1740-60], « masade de Mons » mencionada en 1486,  mas de Mons en 1540, mazage de Mons en 1639, l'eglise de Mons en 1740-60, Mons succ. en 1770-72 (mapa de Cassini).
Mònts es un mot que ven del latin mons, etc. Çò pus sovent, es acompanhat d'un determinant e lo mot solet pòt paréisser banal. En realitat, a tota sa fòrça de denominacion aicí, perqué se referís a las montanhas traversudas, agudas e esquiçadas de Carós. Mŏnte (amb o brèu), dona regularament mònt, mas dins una gròssa mitat de l'occitan, mai que mai a l'oèst, ò se barra en o jos l'efècte de la nasala n, d'aquí la fòrma mont. Non es pas aital aicí.
La Trivala
Las fòrmas ancianas son : la Tribala en 1459, la Triballe en 1637, [village] de la Trivale en 1740-60, la Triballe en 1770-72 (mapa de Cassini). La Trivala o benlèu la Trivale representa l'occitan trival(e), trivial(e), derivat de trivi amb lo sufixe -al; lo sens pòt èsser de « caireforc » o mai precisament « caireforc d'aigas » (Alibèrt) égulièrement; n'es atal aicí e lo sens es de « tres vals » (latin tres valles).
Ornac
Las fòrmas ancianas son : Ornac en 1638, Hornac en 1639, [le village] d'Ornac en 1740-60, Ornac en 1770-72 (mapa de Cassini). Lo toponime poiriá èsser vengut d'un nom de familha, el-meteis benlèu explicable per Ornac (Tarn.
La Vo(l)ta ?
La Vo(l)ta (d'après lo nom en francés) es una varianta de vòlta (de riu). Jaur fòrma una vòlta fòrça accentuada, que son lòbe s'estrechís, en formant un pedoncul. Per o compréner, i a pas qu'a i anar o agachar una mapa.
Las fòrmas ancianas son : castri de Vouta, de Volta en 1271, Voluta en 1318, castri de Vouta cap a 1500, la Voute en 1529, la Volte en 1613, Voute en 1643, 1708, seigneurie de la Voulte en 1680, la Voulte en 1694, 1711, 1740-60, le ch[âte]au ruiné, le village et chapelle de la Voulte, ''Chat. de la Voute en 1740-60, la Voute'' en 1770-72 (mapa de Cassini). Frank R. Hamlin confirma lo sens.
Fenolheda
Las fòrmas ancianas son : masage de Fenouilledes en 1556, la serre de Fenoulhede en 1680, Fenouillede en 1770-72 (mapa de Cassini). Lo nom es format de fenolh e del sufixe collectiu -eda, del latin -eta, que marca un luòc ont un vegetal abonda o es cultivat.
Catedrala de la Major
thumb|La Major
Mònts (Erau)
Bardon
Bardon es un ancian masatge, i a un còl de Bardon, un riu de Bardon, lo bòsc de Bardon es citat en 1322. Las fòrmas ancianas son : la mazade de Bardou en 1556, le village de Bardou en 1740-60, Bardou en 1770-72 (mapa de Cassini). Lo nom ven probablament del nom de familha Bardou o Bardon.
Taraçac
Las fòrmas ancianas son : manso de Tarassaco, cap a 1500, seigneurie de Tarrassac en 1556, mazage de Tarassac en 1637, Terasac en 1708, le Ch[âte]au de Tarassac en 1740-60, Tarassac en 1770-72 (mapa de Cassini); segon Hamlin, Taraçac ven del gentilici latin Tar(r)acius, amb lo sufixe -acum. Taraçac èra una proprietat galloromana.
Catedrala de la Major
La Catedrala de Santa Maria Major, anomenada popularament La Major es la catedrala de Marselha.
Foguèt bastida dins la segonda mitat dau sègle dètz-e-nòu dins un estil romano-bizantin, subre una part de l'anciana Major qu'èra d'estil romanic. D'aquela darriera catedrala, sauvada per la mobilizacion dei marselhés d'aqueu temps, demòran encara lo còr e una travada. Es encuei barrada per encausa de restauracion.
Son arquitècte, Enric Esperandieu es tanben aqueu que faguèt Nòstra Dòna de la Gàrdia, que presenta lo mesme estil.
Castellanos de Castro
Castellanos de Castro es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Castildelgado
Castildelgado es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Anggun
Anggun es una cantaira Indonesiana.
Cascajares de la Sierra
Cascajares de la Sierra es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Torquat de Tricastin
thumb|Capèla de Sant Torquat a [[Susa la Rossa.]] Sant Torquat (Torquatus en latin, valent a dire, ) foguèt lo 5 evesque de Sant Pau, en Tricastin, dins lo Daufinat dau Sud o Droma Provençala (diocèsi de Vivièrs), au sègle IV. Es festat lo 1 de febrier o lo 31 de genier.
La vida de Torquat nos es complètament desconoissuda, emai foguèsse mencionat dins lei libres liturgics d'aquel evescat fins au sègle XVIII.
Guèrra de Corint
La Guèrra de Corint foguèt un conflicte de l'Antiquitat grèga que se debanèt de 395 a 387 avC. Opausèt inicialament Esparta e Tebas a prepaus de l'expansion territoriala dei doas ciutats dins lo nòrd-èst de Grècia. Pasmens, Tebas recebèt rapidament lo sostèn de Corint, d'Argos e d'Atenas e la guèrra se generalizèt. Sus la tèrra, leis Espartencs obtenguèron unei succès au començament de la guèrra mai poguèron menaçar vertadierament lei centres de la coalicion enemiga. Au nivèu maritim, la flòta d'Esparta foguèt anientada per lei Pèrsas. Leis Atenencs poguèron donc mandar una tièra d'ofensivas sus lei posicions espartencas e reconquistar una partida de son empèri perdut durant la Guèrra de Peloponès.
Aquelei succès entraïnèron un cambiament d'aliança dei Pèrsas que s'inquietèron d'un redreiçament de la poissança atenenca. Sensa aqueu sostèn, leis enemics d'Esparta poguèron pas contuniar la lucha e de negociacions acomencèron sota l'arbitratge pèrsa. Lei dos camps concluguèron la patz d'Antalcidas que sei consequéncias principalas foguèron la proclamacion d'una patz comuna entre lei ciutats grègas e l'oficializacion dau ròtle egemonic d'Esparta qu'obtenguèt lo drech de faire aplicar per la fòrça lei disposicions dau tractat.
Montarnaud
Montarnaud (Montarnaud en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : el castel de Mon Arnalt au sègle XI (?), lo castel de Mont Arnalt en 1111, castrum... de Montarnaldo en 1114, castrum de Mont Arnald en 1121, de Monte-Arnaldo en 1121, capellani de Monte Arnaldi en 1127, del chastel de Mont Arnald en 1148, parrochia Montis Arnaldi en 1150, castro Montis Arnaldi en 1155, cimiterium de Monte Arnaldo en 1184, de Monte Arnaudo en 1194, de Montearnaudo, sense data [sègle XII ?], e'l castel de Montarnalt en 1200, parrochia S. Marie de Monte Arnaldo en 1202, parrochia Beate Marie Montisarnaudi en 1320, prior de Monte Arnaldo en 1392, Montarnaud en 1526, de Monte Arnaudo en 1529, de Monte Armenildo en 1550, Monternault en 1622, Montarnault en 1626, Montarnaud en 1648, 1740-60, 1770-72 (mapa de Cassini).
Conie-Molitard
Conie-Molitard es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre e Vau de Léger.
Lila Tretikov
thumb|250px|Lila Tretikov en abril de 2014 Lila Tretikov (en rus: Лайла Третиков e anteriorament Ляля Третьякова; Moscòu, 25 de genièr de 1978) es una especialista de logicials d'entrepresa russoamericana. En mai de 2014 foguèt causida per venir la novèla directritz executiva de la Fondacion Wikimedia, en remplaçament de Sue Gardner e ocupèt la carga lo mes seguent, tre l'1 de junh de 2014.
Conie-Molitard
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Les Bréviaires
Les Bréviaires es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Ivelinas e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Quinnipiacs
Es Quinnipiac se didien a se madeishi Eansketanmbawg (era gent opriginau), ua nacion americana de natius dera familha des algonquins damb es Ojibwa e es Abenaki ena region de Connecticut.
Eth pòble des Quinnipiac - tanben coneguts coma Qiripi e Renapi - parlen ua lengua dera familha algonquina. An sigut era prumèra nacion de natius americans en dintrar en ua reserva (1) en 1638 a Brandford, Madison, Derby e Farmington (2).
Lèu se reconeguec que i auia més Quinnipiac ar oest de Connecticut (3) enquia Nòva York a l'oest de Long Island (4). Des de 1997 era Confederacion Quiripi a estat extesa enquia aguesta zona (5).
Istòria
Er arriu Quinnipiac va de Farmington, Connecticut, enquia Deadwood Swamp en Long Island. Eth païs vòl díder païs dera grana aiga. Es Quinnipiac auien diuersi vilatges e auien coma eroi eth gegant de piera Hobbomock.
Es francesi e hollandesi es aperaren Quiripi e es anglesi Quinnipiac. Es sòns dialectes son:
º Eansketambawg (gent original)
º Rennewawk (es òmes de vertat)
º Quiripi (era gent dera grana aiga)
º Renapi (era gent de vertat)
Eth nom Quinnipiac (era gent dera grana aiga) pòt voler díder eth gran pish pr'amor qu'en temps d'abans des europèus a auia un gran pish de més de 200 Km dempús d'a on es glacèrs se fonien.
Era economia des Quinnipiac se dirigia tà bastir wampum e auer de hòrts qu'es anglesi aperauen castèths (6). Tà bastir eth wampum recolhien ustres e clams qu'eren enviats as centres de negòcis algonquins. Un des més famosi que siguec Cahokia. Atau eth wampum deth solelh eren rochi, blancs e daurats. Es dera luna qu'eren tà hér colars. D'autes industries eren era recoleccion de coire. recolhien aguest en West Rock en de granes peires e era enviat tas centres regionals pera hér colars, amulets, coltelhs e chaplades.
Precoloniau
Abans des granes epidemies se cre qu'es Quinnipiac eren 25.000 en Connecticut e 25.000 més en er est de Nòva York e Nòva Jersei. Açò hé 100 a 1200 per banda. Era reserva de Mioonhtuck qu'ei era prumèra des Estats Units (1638). Pendent eth 1700 e eth 1800 es quinnipiac caminaren entà autes luochs (7) coma Nòva York, Indiana o Quebèc. Des de 1850 a 1900 plan d'aguesti indis tornaren entara eth païs dera grana aiga.
Era ua gent de patz e negòci més tanben ferotges ena guerra. En 1506 es Quinnipiac der est de Connecticut auien agut tanti morts per epidemia qu'es Pequot envasiren era zona e atacaren as Quinnipìac e as Narragansett enquia Long Island. Un capmestre Pequot, Uncus, anec dehora dera region e fundec es Mohegans. Aguest e Nepaupuck ( un capitan de guerra des Quinnipiac) firmec diuersi tratadi damb es anglesi.
En 1675 150 Quinnipiac e Mohegan amassats damb 350 anglesi atacaren e ganharen as Pequot. Dempús ajudaren es americans contra es anglesi ena Revolucion Americana.
Cultura, lengua e llegat
En eth periode coloniau, moli òmes tribalhauen coma pescaires o adralhals. Demorauen en wigwams (ostals eliptics hetes damb husta e pèths ) atau coma en quinnekommuks (ostals longs e rectangulars de husta ). dens un d'aguesti ostals i auien enquia sies huecs. es més grani eren es ostals religiosi. Heien canoes damb rusques d'olm de més de sies metres tà caçar e pescar e de més de dotze metres ta hér la guerra. Adorauen eth solelh, era luna e es estels (8).
Es Quinnipiac parlauen eth Wampano-Quinipey. Molti indis d'aguesta tribú resistiren plan es puritans. Més si acceptaren de víuer enes Viles Puritanes plan d'eri aueren d'abandonar tot coma religion, lengua, vestit, querimònies, ostals, negòcis, libertat e familhes. Plan d'indis hugiren a d'autes terres algonquines.
Eth chaman Quinnipiac heia oferiments damb tabac as esperits. Tanben as trons en cas de guerra. Tanben oferien eth solelh, luna, estels, montanhes, arrius, mars e era Gent Petita e es Gegants de Peira Hobbomock e Maushop. Plan de descendents puritans diden qu'açò son messorges pr'amor qu'aguesti indis i son pas més ena Terra. Sòns descendents diden tostemps "We are still here" (Enqüera sèm acíu).
Referencies
1.- ^ Richard Carlson, “The Quinnipiac Reservation,” Rooted Like the Ash Trees, Eagle Wing Press, 1987.
2.- ^ Iron Thunderhorse, “The ‘Other’ Quinnipiac Reservations”, Branford Review, April 26, 2003.
3.- ^ J.H. Trumbull, Indian Names of Places, In and On the Borders of Connecticut, Hartford, CT 1881 (reprinted 1974 by Archon Books, the Shoestring Press, Inc., Hamden. Also see Trumbull’s Introduction to 1658 Pierson Catechism, in 1895 CHS Collections.
4.- ^ Blair Rudes, “Resurrecting Wampano (Quiripi) from the Dead, Phonological Preliminaries,” Anthropological Linguistics, Vol. 39. No. 1, Spring 1997
5.- ^ John Menta, “Shaumpishuh, ‘Squaw Sachem’ of the Quinnipiac Indians” in ARTIFACTS, Vol. 16, No. 3-4:32-27, 1988 and Iron Thunderhorse, “Setting the Record Straight: A Linguistic-Ethnographic Study of the True Identity of the Quinnipiac/Quiripi/Renapi Nation Structure.” 2007 [1]
6.- ^ Kathleen J. Bragdon, Native People of Southern New England, 1500-1650, Norman, University of Oklahoma Press, 1996 and "The Sachemship and its Defenders", paper submitted at the American Historical Association, Washington, DC, 1987. Also see Iron Thunderhorse, We the People Called Quinnipiac, 2006 http://acqtc.com/Culture/History
7.- ^ see map at http://acqtc.com/Culture/WtpcqTrailHeartaches
8.- ^ Iron Thunderhorse, “An Ancient American Indian Stone Calendar in Connecticut,” Ancient American, Volume 5, Issue Number 36, December 2000, pp. 2-4.
Bibliografia
º The Complete Language Guide for Learning, Speaking, and Writing the PEA-A WAMPANO-QUIRIPI R-DIALECT, 2007 revised ed, QTC Press/ACLI Series, ACQTC, Inc. 201 Church Street, Milltown, IN 47145.
º ”The Quinnipiac of New England” by Iron Thunderhorse in Whispering Wind, Vol. 32, No. 5, 2002.
º Cultural Conflict in Southern New England: A History of the Quinnipiac Indians by John Menta, Yale Press, New Haven. CT.
º Some Helps for the Indians 1658 Bilingual Catechism, by Rev. Abraham Pierson, reprinted in “Language and Lore of the Long Island Indians” Readings in Long Island Archaeology and Ethnohistory, Vol. IV, 1980. Stony Brook, NY, Suffolk County Archaeological Association.
º East Rock (Wappintumpseck): A Sacred Landmark In the Traditions of the Quinnipiac and Its Relationship to the Algonquian Ethos” by Iron Thunderhorse, 1996. Paper submitted to Connecticut Historical Commission and University of Connecticut at Storrs, CT.
º The Strange Case of Nepaupuck: Warrior or War Criminal?” in Journal of the New Haven Colony Historical Society, Vol. 33 (2) 12-17, 1987, by John Menta. º The Quinnipiac Reservation: Land and Tribal Identity,” by Richard Carlson in Rooted Like the Ash Trees, Naugatuck, CT: Eagle Wing Press, 1987-1988.
º Shaumpishuh, ‘Squaw Sachem’ of the Quinnipiac Indians,” by John Menta in Artifacts, 1988, Vol. 16, No. 3-4, pp. 32-37.
º Indian Names of Places, etc. In and on the Borders of Connecticut with Interpretations of Some of Them,” by James Hammond Trumbull, 1881 (reprinted 1974 by Archon Books).
º The intricate nature of sachemdoms” by Iron Thunderhorse in Branford Review, 9-7-02.
º Itineraries and Memoirs of Ezra Stiles, 1760-1762. Beineke Rare Books Library, New Haven, CT.
Pàgines web externes
º ACQTC ON-LINE: http://www.acqtc.com. We the People Called Quinnipiac, QTC Press e-media e-book on CD-ROM (available through ACQTC, see http://acqtc.com/Store/HomePage)
º Setting the Record Straight: A Linguistic-Ethnographic Study of the True Identity of the Quinnipiac/Quiripi/Renapi Nation Structure” by Iron Thunderhorse, http://www.acqtc.com/Articles/SettingtheRecordStraight
º Quinnipiac River History (http://ColdSpringSchool.org/griver/oldeq.htm)
º The City of New Haven — Land of the Quinnipiac (http://www.yale,edu/ynhti/curriculum/units/1997/4/97.04.01.x.html.)
º Quinnipiac University — History and Mission Statement (http://quinnipiac.edu/xioii.xml) Quinnipiac Dawnland Museum, Archives and Library (see http://acqtc.com/NewsEvents/200606)
º Benjamin BRETON (2008) The Quinnipiac: New Haven’s First Inhabitants. Communication on Contemporary Anthropology 2:e12. (http://comonca.org/2008012.aspx)
BTR-70
Lo BTR-70 es un veïcul de transpòrt de tropas sovietic desvolopat dins leis annadas 1970. Es una evolucion dau BTR-60 e es equipat de dos motor d'esséncia, d'uech ròdas motritz, d'un blindatge leugier (entre 6 e 20 mm), d'un sistèma de vision infraroge, d'un estabilizator de tir, d'una proteccion NBC e d'un sistèma intèrne anti-incendi. Es tanben amfibí. Son armament es fach de doas mitralhièras de 14,5 e de 7,62 mm (ò 12,5 e 7,62 mm sus certanei versions). A un equipatge de 3 òmes e pòu transportar 7 soudats ambé son equipament.
Foguèt adoptat per lo blòt sovietic e Romania fabriquèt la sieuna version. Après la Guèrra Freja, demorèt utilizat per lei país d'Euròpa Orientala e per leis estats successors de l'URSS. A participat a ges de combat important mai son comportament foguèt jutjat bòn per lei fòrças de l'ONU en Iogoslavia.
Falletans
Falletans es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Castrillo de Riopisuerga
Castrillo de Riopisuerga es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Apatosaurus
Er Apatosaurus siguec un genre de dinosaure dera familha des diplodocids que visquec en eth jurassic tardiu en Nòrd-America e que pesaua ues 30 tones. Era un sauropòde gran - eth sòn nom vò díder reptil faus - damb un còth long e un cap petit. Apatosaurus auia de minjar tostemps èrbes baishes ath torn d'un estanh més tanben es huelhes des arbes nauts.
Maribor
thumb|250px|Centre istoric de Maribor Maribor (tanben coneguda en alemand coma Marburg an der Drau) es una vila d'Eslovènia. La ciutat, que comptava 95.881 abitants en 2015, es la segonda vila mai importanta del país. Se tròba al costat del riu Drava. Es capital e la vila mai granda de la region eslovèna de Bassa Estíria.
Apatosaurus
Aguestes, es arringaua damb es sues dents en horma d'espilhes e es tragiaua senceres. Era planta era digerida en eth estomac a on i auien, de segur, petites peires tà ajudar ena digestion (que s'aperen es peires estomacaus o gastrolits).
Eth cap der Apatosaurus adara se cre qu'era com eth deth Diplodòcus. Eth còth ei mès prim, damb 15 vertebres ligades as costilhes. Shens dubte es muscles ancorauen aguesti e permetien qu'eth còth demores fermaments ligat. Es costats des vertebres deth còth e es de darrèr hormen cauitats (pleurocoels) que serveishen tà leujar eth pes total d'aguesti creatures gigants.
Era esqueleta
Es vertebres de darrèr son mens elaborades qu'es vertebres deth còth mès an espines plan nautes qu'auien de ligar ben hòrt es muscles. En es malucs, cinc des vertebres se fonduzen amassa tà hormar un supòrt massiu pes ossi dera pelvis tà transméter eth gran pes deth cos entas, sons pès grans tanben coma colones.
Era coa ei plan longa tà ua bèstia que caminaua a quate pates (se coneishen 82 vertebres d'un solet individú). Es pates son bastides de horma plan massiva e coma colones ta sostiéner eth pes d'aguest animal gigantal. Es pès son relativaments corts coma es d'un elefant. Ena pata de deuant un det a ua arpa més longa qu'era des aute quate dets. Era pata de darrèr a tres dets damb arpes e dus que son redonds.
Era planta deth pè ei egau as des elefants. An un muscle fibrós tà ajudar ena caminada coma se fosse un talon des umans. Atau, es dets der elefent demoren pas plans sus eth tèrra quan camine, mès demoren sus un muscle fibrat que hé un angle damb eth terra. En desvolopar açò, es elefants an solucionat aguest problema tà caminar.
Cada viatge qu'enaucem eth noste talon demorem desequilibrats pr'amor que tot eth pes demora suportat sonque per un solet pè. Açò cansa plan e es sabates mos ajuden a non cansar-nos pas. Es elefants hen atau mès demorarien plan cansats se caminassen coma nosati. An desvolopat ua auta horma de caminar diuersa ara nosta. Es sauropodes que heien, de segur, atau. Es pès son plans e auien ua mena de talon fibrat ta'ls ajudar a caminar.
http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Apatosaurus33.jpg
Hont: The Illustrated Directory of Dinosaurs and Other Prehistoric Creatures, Greenwich Editions, 2005.
Castrillo de la Vega
Castrillo de la Vega es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Castrillo del Val
Castrillo del Val es un municipi de la província espanhòla de Burgos e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Jean Genet
Jean Genet (París, 9 de decembre de 1910- París, 15 d'abril de 1986), èra un escrivan, dramaturg e poeta francés. Es sebelit en l'ancian cementèri espanhòl de Larache, Marròc, dins una bèla e austera tomba al frent de l'Ocean Atlantic.
Biografia
De paire desconegut, sa maire lo daissèt a l'assisténcia publica onte demorèt fins a uèit ans. De uèit a dètz ans visquèt a çò de païsans de Morvan que ne faguèt las primièras victimas dels seus primièrs panatòris. Descobèrt e acusat, a l'edat de dètz ans, Genet venguèt un vertadièr raubaire, passèt la seuna adolescéncia dins de presons per joves e mai tard acabèt per se prostituir. En 1943 foguèt condemnat a preson a perpetuïtat e a partir d'alara comencèt a escriure.
Los seus romans e òbras teatralas son plenas de situacions sexualas tractant de proxenetas, raubaires, omosexuals e mai de marginals socials, evocant la seuna pròpia experiéncia coma presionièr e omosexual. Jean-Paul Sartre, Jean Cocteau e Pablo Picasso trobèron la seuna òbra tan brilhanta que demanèron la gràcia e la condemnacion foguèt fin finala revocada en 1948. De 1954 a 1956 tornèt èsser condemnat a uns meses de preson per atemptat contra la pudor e pornografia. L'engatjament politic de Genet lo conduguèt a soportar lo Black Panther Party e a l'OLP. Dins son òbra postuma Un captiu enamorat, editada per Gallimard en 1986, Genet reculhís de textes elaborats pendent sa demorança en Jordania e Liban al costat dels Fedayin. Quand èra a Beirot, èra un dels primièrs europèus a dintrar dins lo camp de refugiats palestinan de Chatila onte fin alara de falangistas (kataeb) libaneses, amb l'ajuda de l'armada israeliana, venián d'assassinar la majoritat dels abitants sens defensa. Lo resultat d'aquela visita es lo seu texte 4 oras a Chatila publicacion censurada dins la Revue d'Etudes palestiniennes dins lo numèro de genièr de 1983.