cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sufur de dimetil
Fonts naturalas
Suls continents, de DMS es tanben produch naturalament per la transformacion bacteriana, coma dins los malhums dels toats, los degalhs contenant de dimetilsulfoxid (DMSO). Aquel fenomèn pòt nmenar a de problèmas environamentals pudents.
Avenidor dins l'atmosfèra
Lo DMS s'oxida dins l'atmosfèra marina dins una granda varietat de compausats sulfurats coma lo dioxid de sofre, lo dimetilsulfoxid (DMSO), l'acid sulfonic e l'acid sulfuric.
Ligams amb lo clima
D'entre  los compausats eissits del sofre liberat pel DMS, l'acid sulfuric a la capacitat de formar de nòus aerosols que se comportan coma de nuclèus de condensacion de nívols. Lo DMS es la font naturala màger dels sulfats e dels nuclèus de condensacion nívols (CCN) dins l'atmosfèra, e son oxidacion sefon Charlson et al. (1987) joga un ròtle màger dins una bocla de retroaccion climatica correlant la produccion del DMS pel fitoplancton marin e l'albedo nivolosa.
Per aquela influéncia sus la formacion dels nívols, la preséncia massissa e las variacions naturalas o antropicas de DMS dins l'atmosfèra oceanica e subcontinentala poiriá aver un impacte significatiu sul clima global de la Tèrra.
Odor
Lo DMS a una odor plan caracteristica de caulet cuèch, que pòt èsser plan incomodanta amb nauta concentracion. Lo lindal de percepcion olfactiva es fòrça bas : varia entre 0,02 e <span title="1,0E-5 %">0,1 ppm   segon los individús. Pasmens, es disponible coma additiu alimentari servissent, en quantitat fòrça flaca, per balhar de gost. La bledaraba, lo caulet, lo milh, los espargues e los cauquilhums liberan de DMS a la ceseson. Lo fitoplancton ne deslarga tanben. Andrew Johnston (University of East Anglia) caracterizèt l'odor del DMS coma « l'odor de la mar ». Seriá mai precís de dire que lo DMS es un composant de l'odor de la mar, un autre essent las feromonas (Dictopterena <span class="indicateur-langue" title="Equivalent de l’article « Dictyopterene » dins una autae lenga">(en) ) d'unas algas. Lo DMS es tanben un compausat desgatjat pel procés kraft de transformacion de la fusta en pasta de papèl e per l'oxidacion de Swern.
Aplicacions industrialas
Es utilizat en rafinage e en petroquimia per contraròtlar la formacion del coke e del monoxid de carbòni. Es emplegat dins fòrça sintèsis organicas e es un sosproduch de l'oxidacion de Swern. Es tanbne utilizat dins d'aròmas alimentars, per balhar de gost. Pòt tanben oxidat en dimetilsulfoxid (DMSO), utilizat per sas qualitats de solvant. Lo productor mai grand de DMS es l'entrepresa Gaylord Chemical Corporation, un anèl important de l'industria papetièra a Bogalusa en Loïsiana.
Seguretat
Lo DMS es volatil, inflamable, irritant e a una odor embarrassant quitament a flaca concentracion.
Coneissença
La coneissença (var. conoissença, coneishença) es una nocion de sens multiples al còp utilizada dins lo lengatge corrent e objècte d'estudi avançat de la part dels filosòfs contemporanèus.
Definís totas « las causas sabudas » via la consciéncia mentala. Es l'informacion intellectualizada, la representacion d'una percepcion pel mental que la transforma en donada.
Las coneissenças, lor natura e lor varietat, lo biais que s'aquerisson, lor procèssus d'aquisicion, lor valor, e lor ròtle dins las societats umanas, son estudiats per una diversitat de disciplinas, coma la filosofia, l'epistemologia, la psicologia, las sciéncias cognitivas, l'antropologia e la sociologia.
En antropologia
Per l'antropologa, la primièra coneissença es aquela que los òmes an d'espereles e de lor environament, e que, dins las societats primitivas, assegura lor subrevida quotidiana. Es tanben aquela coneissença qu'estructura lo grope uman. Se constituís coma un ensemble de practicas, de comportaments e de règlas admesas par la comunautat. La practica de la caça collectiva supausa al meteis còp la coneissença de sos congenères, aquela de las presas, aquela del terren e un saber far partejat. Gérard Mendel, creator de la sociopsicanalisa, ne fa lo punt de despart de las societats umanas dins son òbra la caça estructurala.
Dins lo contèxte geografic pròpri a cadun se forman atal de culturas especificas. Es çò qu'estudièt l'antropologia estructurala e en particular Claude Levi-Strauss. Longtemps devesida entre culturalistas e naturalistas, la comunautat scientifica tempta d'aver a l'ora d'ara una apròcha pus complèxa del rapòrt de las culturas umanas amb lor environament natural (vejatz Philippe Descola, Per delà natura e cultura ).
La societat tradicionala es pas plan portada cap a l'innovacion: las règlas establidas son dificilament transgressablas; en mai s'apuèjan sus una representacion del monde e un univèrs mental ont lo sacrat es omnipresent.(vejatz Lo sacrat e lo profane de Mircea Eliade)
La coneissença a alara un caractèr religiós. Al contrari, la religion apareis, a l'origina, coma l'unic mejan de conéisser lo monde. Dins las societats, la coneissença ven tanben un enjòc de poder, e son autoriza a diferenciar una vertadièra competéncia d'un nivèl insufisent fins a l'impostura. Es pas certan que las proceduras mesas en plaça dins las disciplinas scientificas permetan de distinguir de segur los uns dels autres. Es tan plan definiment averat que las institucions daissan pas totjorn se manifestar liurament l'estudi innovator: fins a se demandar, amb Thomas Kuhn o Maurice Allais, se l'actitud pus comuna dins las grandas organizacions, es pas de preferir las intervencions qu'empachan tota novèla la critica dels dògmas en vigor.
En economia
Lo nuclèu de l'economia de la coneissença es ligat a l'apropriament de las coneissenças e a la produccion continuala d'innovacion. Totes los sectors de la vida sociala que ensemble capitan de produire de coneissenças seràn los novèls centres del capitalisme cognitiu.
Se parla de Patrimòni Oral e Immaterial de l'Umanitat per designar l'ensemble de las tradicions, lengas e culturas, saber far artisanals e expressions artisticas vivents, en particular quand apartenon al domeni de la transmission orala.
L'UNESCO, aprèp pendent longtemps aver pas tengut en compte del patrimòni material, s'i interessèt tardièrament, a la fin dels ans 1990, e adoptèt una convencion, lo 17 d'octobre de 2003, que reconeis entièrament la valor d'aqueles sabers.
Dempuèi 1950, lo govèrn de Japon atribuís lo titre de « Tresaur nacional vivent » als individús o gropes reconeguts coma portadors d’un saber far cultural immaterial important. Aquel títol es atribuit a de mèstres de mestièrs coma la pintura sus fusta, la fabricacion de papièr o de sabres, la banastariá e la terralha, coma los actors e musicians d'espectacles tradicionals.
En gestion
En gestion de las coneissenças, se fa la diferéncia entre : Atal, aquò que se nomena "coneissença", "informacion" o "interpretacion" depend entièrament d'una decision de limitar lo "contèxte semantic", aquela decision podent dependre a son torn dels actors qu'an lo poder d'organizar la conversacion sus las coneissenças "pertinentas". La dificultat principala encontrada per informatizar las coneissenças a per causa la quasi impossibilitat de mestrejar las interferéncias entre contèxtes e lor caractèr arborescent. La causida de prendre solament en compte lo sens dels tèrmes utilizats par la ierarquia de l'organizacion conten una part d'arbitrari estrategic. De negligir aquel aspècte es coma de transformar la "coneissença" en una cresença indiscutibla.
Dins las entrepresas, la coneissença (al sens limitat, aquela qu'es pertinenta per l'organizacion) correspond a un capital de competéncias qu'an los òmes e las femnas dins diferents domenis professionals (exemples : marketing, R&D, engenhariá, produccion, logistica, aprovesiments, comerciala, juridica, ...) constituissent çò que l'entrepresa nomena son "còr de mestièr"(exemple : « Constructor d'automobilas » per Renault). Aquelas competéncias devon èsser geridas e capitalizadas per melhorar l'eficacitat globala de l'entrepresa. De modèls metodologics de Gestion de las coneissenças, coma lo KnoVA, lo MKSM , o lo MASK, pòdon distinguir fins a sièis tipes de desconeissença per descriure una competéncia de mestièr, representativa d'un saber far professional particular d'une entrepresa :
En filosofia
En filosofia, s'estúdia abans tot la coneissença al sens de l'estat d'aquel que coneis o sap quicòm. Se nomenan tanben coneissenças las causas conegudas esperela, mas aquela segonda nocion es pas çò qu'interèssa los filosòfs. E mai, se nomenan tanben coneissença, per extension, las causas qu'un individú o una societat donat pensa per èsser coneissenças; mas aquela nocion tanben interèssa los filosòfs, levat dins los debats concernent qualques formas de relativisme.
Los filosòfs distinguisson tradicionalament tres tipes de coneissenças :
La definicion de la coneissença proposicionala es aquela que movèt lo mai los filosòfs. S'acòrdan generalament per dire qu'una coneissença es una cresença qu'es vertadièra, mas tanben qu'es pas solament una cresença vertadièra. Encara cal que la cresença e la vertat (o lo fach) sián d'un biais connectats fòrça plan, mas los filosòfs son en desacòrdi sus la natura d'aquel ligam. Per uns cal que la cresença siá certana o infalhibla, per d'autres, que siá justificada o fins a una justificacion pas encara desfacha, per d'autres, que siá lo resultat d'un procèssus fisable , o per d'autres encara que siá pas vertadièra par accident. Son sus aquelas condicions suplementàrias per la coneissença que los debats pòrtan.
Coneissenças tacitas e explicitas
Las coneissenças tacitas son las coneissenças qu'apartenon al monde dels objèctes mentals, de representacions mentalas, sovent relativas al viscut personal; regropan las competéncias innadas o aqueridas, lo saber far e l'experiéncia se sonan tanben « coneissenças implicitas », son generalament de mal verbalizar o « formalizar » al contrari de las coneissenças explicitas
Fresnedoso
Fresnedoso es un municipi de la província espanhòla de Salamanca dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Coneissença
Coneissenças tacitas e explicitas
Las coneissenças explicitas, per oposicion a las coneissenças tacitas, son las coneissenças clarament articuladas sus un document escrich o dins un sistèma informatic ; aquelas coneissenças son transferiblas fisicament, perque apareisson sos una forme tangibla dins un document dossièr papièr o un dossièr electronic.
Aquela distincion es subretot desvolopada per Michael Polanyi.
La transmission de la coneissença
Las coneissenças son aquerida per una varietat de procèssus cognitius: percepcion, aprendissatge, rasonament, memòria, experiéncia, testimòni. Aqueles procèssus son estudiats per las sciéncias cognitivas, per l'antropologia de la coneissença, par la filosofia, per las sciéncias de l'educacion, quin que sián lors principis d'explicacion. A aqueles s'apondon los metòdes emplegats especificament per las sciéncias, que son estudiats per l'epistemologia e l'istòria de las sciéncias.
L'importància acordada a la coneissença distinguís l'umanitat de las autras espècias animalas, pasmens que la primatologia mòstra l'existéncia de sabers aquerits e transmés pels grands monins. Totas las societats umanas aquièron, presèrvan e transmeton un nombre substancial de sabers, notablament mercé al lengatge. Dins las civilizacions, l'acumulacion e la difusion de las coneissenças se multipliquèt per mejan de l'escritura. Dins l'istòria, l'umanitat desvolopèt una varietat de tecnicas destinadas a preservar, transmetre o elaborar de coneissenças, coma l'escola, las enciclopèdias, la premsa escricha, o los ordinators.
Aquela importància va amb una interrogacion sus la valor de la coneissença. Plusors societats e movements religioses, politics o filosofics considerèron o considèran que l'acreissement de las coneissenças, o lor difusion, foguèt o es pas una bona causa d'esperela, o deuriá èsser limitada; al contrari, d'autras creèron las institucions visant a lor preservacion, lor acreissement o lor difusion. Existís tanben los debats sus las valors respectivas de diferents tipes o domenis de coneissença.
Dins las societats contemporanèas, que sián democraticas o pas, la difusion o al contrari la retencion de las coneissenças, mas tanben de falsas coneissenças (o desinformacion) a un ròtle politic major e es una font de poder. Aquel ròtle explica perqué la propaganda e las pseudosciéncias, que son de temptativas de presentar coma coneissenças de causas que ne son pas, son espandidas. Aquel dona una importància particulara sus las fonts supausadas de coneissenças coma los mèdias e a lors veïculs coma Internet.
L'aquisicion de coneissença participa a la mobilitat sociala. Quand, amb de coneissenças qu'auriá aqueridas, un individú d'una categoria sociala inferiora capitèt a s'auçar dins la societat par la reconeissença professionala e personala que ne profeitèt.
Per l'antropologia sociala, la construccion de las societats umanas poirián pas se far sens la transmission e doncas sens un lengatge. Una societat umana met en comun las experiéncias de sos individús per lo biais del lengatge que li permet de desfisar al còp l'espaci e lo temps.
Cal fin finala evocar que l'aquisicion de las coneissenças es pas infinida, e s'acompanha plan segur d'oblits, e benlèu se tòrna descobrir. Las civilizacions, quitament las pus avançadas, pòdon regressar e èsser pas mai capablas d'activitats que sabián abans. Atal coma, qualques letrats grècs e romans poguèron legir l'escritura egipciana, que sa compreneson foguèt totalament perduda fins a Joan Francés Champolion. Autre exemple: se pòt que la modernizacion de l'agricultura a l'ora d'ara mene a l'oblit complet de las tecnicas tradicionalas.
La transmission orala
Pasmens la preeminéncia actuala de l'escrit, l'essencial de la transmission e de la comunicacion dins l'istòria de l'umanitat se faguèt per l'oralitat. Los recits mitics foguèron transmés oralament. Es fòrt probable qu'Omèr per l'Iliada e l'Odissèa, transcriguèt los recits orals ancians.
Mas d'un biais pus general, es l'ensemble de las coneissenças e dels sabers far tecnics que faguèron l'objècte de transmission orala fins encara un periòde recent.
L'oral e la memòria son gaireben pus poderoses per transmetre al delà l'espaci e lo temps que tota escritura e tot supòrt material alterable. (Vejatz Fanch Postic, Los passadors de memòria).
L'escrit
L'escritura pasmens permetèt de s'afranquir de la relacion interindividuala, aquela del mèstre e de l'aprendís, e de multiplicar las possibilitats de transmission e de conservacion de las coneissenças. La celèbra bibliotèca d'Alexàndria es la representacion quasi mitica de la coneissença de l'umanitat a l'epòca de l'Antiquitat. Tot cercaire del monde antic podiá alà menar sas recèrcas dins la lenga grèga ont los obratges foguèron tradusits. Aquel tresaur inestimable malurosament dispareguèt.
L'imprimeriá constituiguèt una novèla estapa importanta en multiplicant lo nombre de còpias d'una meteissa òbra e en donant l'accès a las coneissenças possiblas a un nombre totjorn pus grand de personas.
Nòtas e referéncias
<References/>
Patricia Arquette
Patricia T. Arquette (nascuda en 1968) es una actritz americana de cinèma.
Biografia
Es filha de l'actor, scenarista e productor televisiu Lewis Arquette e de l'actriz Brenda Denaut, e sòr de Rosanna Arquette, David Arquette, Alexis Arquette e Richmond Arquette, totes eles d'actors.
Al complir 15 ans s'anèt viure amb la siá sòr màger Rosanna, e après la siá inseguretat iniciala comencèt a trabalhar dins lo mond de l'espectacle als 18 d'ans, en 1986. Un an mai tard cridèt l'atencion per lo sieu ròtle en A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors.
Nicotinamida adenina dinucleotid
La nicotinamida adenina dinucleòtid (NAD o NADH ) es un coenzim derivat de la vitamina B3 e que sa foncion principala es l'escambi d'electrons e de protons en la produccion d'energia de totas las cellulas. Lo NAD interven dins de multiplas reaccions del metabolisme d'oxido-reduccion. Quand un enzim oxida un substrat per desidrogenacion, los atòms d'idrogèn arrancats d'aquel substrat son cedits per l'enzim al NAD ; aqueste agís coma agent oxidant en acceptant dos electrons (e un proton), daissant liure dins lo mitan d'autre proton: A-H2 +NAD+ → A + NADH+H+ Lo NADH es la forma redusida del NAD+, doncas possedís dos electrons (e un proton) de mai. Lo NADH agís coma transportaire de 2e- e 1H, per acabar per los cedir. Dins lo catabolisme aerobi, lo NADH cedís sos electrons al complèxe NADH-desidrogenasa (lo primièr element de la cadena respiratòria) plaçat dins la membrana intèrna de la mitocondria; dins lo catabolisme anaerobi, coma dins la fermentacion lactica, lo NADH cedís sos electrons a l'acid piruvic que se redusís a acid lactic. Lo NADP a un mecanisme d'accion similar al descrich pel NAD. La foncion principala del NADP es l'oxidacion de la glucosa-6-fosfat en 6-fosfat-gluconat dins la via de las pentòsas, via alternativa de l'oxidacion de la glucòsa. Las formas redusidas del NAD s'obtenon de la glucolisi e del cicle de Krebs principalament.
Pánfilo de Narváez
Pánfilo de Narváez (Navalmanzano o Valladolid, 1478 – Florida, 1528) foguèt un militar e conquistador espanhòl. Se faguèt celèbre per sa direccion de doas expedicions, la primièra a Mexic en 1520 ont s'opausèt a Hernán Cortés, e l'autra sonada l'expedicion Narváez dins la region qu'es actualament Florida en 1527 e que s'acabèt en desastre.
Pèire Godolin
Pèire Godolin nascut a Tolosa en 1580, mòrt dins aquesta meteissa ciutat le 16 de setembre de 1649 fosquèc un dels poètas occitans mai importants del sègle XVII. Son òbra màger, le Ramelet mondin, aguèc una influéncia prigonda dins le demai de Lengadòc e mai luènh encara.
Vida
Filh d'un çurgent catolic, Godolin estudièc en cò dels Jesuistas abans d'estudiar le dret dins sa vila nativa. Sas poesias èran atal presentas dins las ceremònias publicas.
Fosquèc premiat pels Jòcs Florals en 1609. Èra amic del poèta gascon Bertrand Larada e tanben d'Adrian de Montluc e del Duc de Montmorency.
Ja qu'èra vengut plan paure cap a la fin de sa vida, los capitols de Tolosa li votèron una pension per tal de l'ajudar a subsistir. Son òbra mestressa es le Ramelet Moundi (es a dire le ramet tolosan), que sa publicacion s'es espandida de 1617 a 1648 e devesida en Floretas, e que consistís en un recuèlh eclectic, redigit en occitan, d'òdas, d'estanças (dont A l'hurouso memorio d'Henric le Gran, compausada en onor del rei Enric IV), de sonets, quatrens e autras (pròsas carnavalescas, cançons de beure, etc.). L'òbra de Godolin conesquèc fòrça edicions successivas fins a la fin del sègle XIX que la mès completa d'aquestas fosquèc elaborada pel Doctor Joan-Batista Nolet en 1887.
Extrach
200px|right|thumb|Cobèrta de l'edicion de 1647 del Ramelet mondin 200px|right|thumb| Le Ramelet Moundi, Prumiero floureto. 1617
A TOUTS
damb un trinfle d'abertissomen
Sonet de la Segonda Floreta
Bèlas de qui le Cèl manlèva le visatge
Quand vòl brodar de lums son grand abilhament,
E dont la galhardiá fòrça tan doçament
Que tot còr va bocar jos l'arquet d'un mainatge;
Guinholet e Lirís, perleta del vilatge
Vos desiran far part de lor contentament,
Quand pifres e clarins, d'un gai resonament,
Cercan de gratilhons les pès e le coratge;
Sense nos mespresar per n'èstre que Pastors
Venètz tastar le gaug de vòstres servitors,
E guimbar bravament sur l'erbeta florida.
Un Decembre d'afars non nos tòrra jamai,
A l'An de nòstra umor non se tròba que Mai
Le Vilar
Le Vilar (Savaric) (Vilar en grafia mistralenca e le Bilá en grafia de Savartés ; Villasavary en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Lo gentilici es benlèu vilarés -esa (Vilarés -eso en grafia mistralenca).
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luòc:
Cercle polar
thumb|Bòrna indicant lo passatge del cercle polar en [[Norvègia.]] Los dos cercles polars son los parallèls de las regions polaras al delà de qu'existís almens una jornada ont lo solelh se lèva pas en ivèrn, e trescòla pas en estiu. Lor latitud, nòrd o sud, egala l'angle d'enclinason de l'axe de rotacion de la Tèrra a respièch de l'axe celèst (o l'angle d'enclinason de l'eqüator a respièch de l'ecliptica). Lor distància angulara als pòls es de 23° 26' (la meteissa distància angulara separa los tropics de l'eqüator).
Lo cercle polar artic travèrsa la peninsula Escandinava (Finlàndia, Suècia e Norvègia), Islàndia, Groenlàndia, lo nòrd del continent american (Canadà e Alaska, Estats Units d'America) e lo nòrd de la Russia.
Lo cercle polar antartic es gaireben tot situat sus l'ocean Antartic e delimita aproximativament la forma del continent de l'Antartica.
Poullann
Poullann en breton (Poullan-sur-Mer en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Geografia
thumb|left|Punta de la Jument La municipalitat a situat entre Douarnenez e la Punta del Raz e a una trentena de quilomètres de Kemper. En breton, lo nom d'aquela municipalitat es Poullann ont poul significa la parròquia e lann significa monastèri, ermitage. Se truca las personas en abitant a Poullan-sus-mar las Poullanais(ès)
thumb|left|Pointe de la Jument La commune est située entre Douarnenez et la Pointe du Raz et à une trentaine de kilomètres de Quimper. En breton, le nom de cette commune est Poullann où poul signifie la paroisse et lann signifie monastère, ermitage. On appelle les personnes habitant à Poullan-sur-mer les Poullanais(es)
Istòria
Lo toponyme 'Poullan' jos la siá forma actuala es lo resultat de transformacions e d'alteracions pluriséculaires. Al XIIe sègle (1162), la parròquia a conegut jos la forma Plui-Lan o Ploe dintre en la composicion de nombroses noms de parròquias primitivas aital trucadas perque en remontant a l'installacion de la bretona sortida d'Indigne-Mange a la Mièja Edat, entre lo Ven e lo VIIe sègle de lo nòstre ère.
Ploelan Se décompose en Ploe, la parròquia, en amassant una comunitat de fisèlas e Lan #qu'a lo sens de ermitage, coma Landevennec, d'ont lo significat de Ploélan : parròquia de la ermitage, aquel darrièr en podent préceder d'e per la creacion de la Ploe.
Del XIIIe sègle (1254) al XVIe sègle (1541), la forma Ploe-lan rèsta en usatge. Pel continuament, al XVIIe sègle, aquela forma se modifica coma d'en un autre luòc aquela de Plo-erlé #que desboca après divèrsas estapas a Ploaré e Ploe-ergat #que ven Pouldergat tròba de contunh una forma prèpa de la situacion iniciala Pouldergat.
Aital al cors del XVIIe sègle, se tròba Ploulan, Poldan (1617), Plolan (1643), de còps réapparait ploelan (1680), Pollan (1695), e es al XVIIIe sègle #que se fixa lo nom de la municipalitat jos la siá forma actuala Poullan.
Una mapa estampada a Venècia en 1689 indica Pollna e lo pòrt de Tréboul i apparait jol nom de pòrt de Pollna. D'unes autres documents del meteis tipe : de mapas marinas del Bellin, del Roge del mièg del XVIIIe sègle graua la forma Polan.
La forma Poullan-sus-Mar es de creacion relativament recenta, a #èsser grauada per decrèt del 27 de decembre de 1935.
Le toponyme 'Poullan' sous sa forme actuelle est le résultat de transformations et d'altérations pluriséculaires. Au XIIe siècle (1162), la paroisse est connue sous la forme Plui-Lan ou Ploe entre dans la composition de nombreux noms de paroisses primitives ainsi appelées car remontant à l'installation des bretons issue d'Outre-Manche au Moyen Âge, entre le Ve et le VIIe siècle de notre ère.
Ploelan se décompose en Ploe, la paroisse, réunissant une communauté de fidèles et Lan qui a le sens d'ermitage, comme Landevennec, d'où la signification de Ploélan : paroisse de l'ermitage, ce dernier pouvant préceder de et par la création de la Ploe.
Ainsi au cours du XVIIe siècle, on rencontre Ploulan, Poldan (1617), Plolan (1643), parfois réapparait ploelan (1680), Pollan (1695), et c'est au XVIIIe siècle que se fixe le nom de la commune sous sa forme actuelle Poullan.
Une carte imprimée à Venise en 1689 indique Pollna et le port de Tréboul y apparait sous le nom de port de Pollna. D'autres documents du même type : cartes marines du Bellin, de Le Rouge du milieu du XVIIIe siècle enregistre la forme Polan.
La forme Poullan-sur-Mer est de création relativement récente, elle a été enregistrée par décret du 27 décembre 1935.
Festus Gontebanye Mogae
Festus Gontebanye Mogae (n. 1939) economista e òme politic foguèt president de Botswana entre 1998 e 2008.
Thivencelle
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
(850) Altona
(850) Altona es un asteroïde.
Districte de Chengalpattu
Lo districte de Chengalpattu (chengalpatto, en tamol, செங்கல்பட்டு மாவட்டம் ceṅkalpaṭṭu māvaṭṭam) es un nòu districte de l'estat de Tamil Nadu en Índia.
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Chengalpattu. Lo districte foguèt creat lo 29 novembre de 2019, en devesent lo districte de Kanchipuram.
thumb|left|350px|Lo lac de Chengalpattu
Belachassanha
Belachassanha (Bellechassagne en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Vilafranca (omonimia)
Vilafranca (o Vilafrancha o Vièlafranca) pòt designar :
Conflans-sur-Seine
Conflans-sur-Seine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Fitoplancton
right|thumb|150x150px|Diatomèas vist per [[Microscòpi|microscòpis.]] Lo fitoplancton es lo compausant autotròf del plancton. Lo nom ven del grèc fiton, o planta, e πλαγκτος ("planktos"), que significa "vagabond". La majoritat dels fitoplanctons son trop pichons per èsser vists a l'uèlh nuds. Mas, quand n'i a fòrça, pòdon aparéisser coma una coloracion verdenca de l'aiga a causa de la preséncia de clorofilla dins la seunas cellulas.
Lo fitoplancton depend per sa subrevida dels elements nutritius e de la lutz. Atal, la mai granda densitat de fitoplancton se tròba subretot als cinquanta mètres en dejós de la superfícia de l'ocean. Dins la composicion del fitoplancton predominan los pichons flagellats, dinoflagelladas, diatomèas, esquizoficias e feoficias.
Importància ecologica del fitoplancton
Lo fitoplancton es la basa de la cadena alimentària dels ecosistèmas aquatics, doncas servís de noiridura als organismes mai grands; constituís la part màger de la produccion primària dins los mitans marins. E mai, lo fitoplancton es lo responsable lo primièr de la preséncia d'oxigèn (O2) dins l'atmosfèra (ne produsís entre 50% e 90%). La fotosintèsi oxigenica apareguèt dins evolucion amb las cianobactèris, e mai, davancièr de l'ensems de las algas eucariòtas. Pendent gaireben 2.000 milions d'ans, fins al desvolopament de las plantas terrèstras, la fotosintèsi èra practicament servada dins las mars. La part màger de la produccion primària de la fotosintèsi de las mars es atribuabla al fitoplancton, amb una part mendre dels organismes bentonics.
Proliferacion o "bloom"
Lo fitoplancton pòt tanben èsser responsable de qualques problèmas ecologics quand se desvolòpa tròp: dins una situacion d'excés de nutriments e de temperatura favorabla, aqueles organismes pòdon se multiplicar en formant rapidament çò qu'abitualament se nomena proliferacion (o "bloom", la paraula anglesa mai utilizada). Dins aquela situacion, l'aiga ven de verdenca, mas rapidament (1-2 jorns, segon la temperatura) ven marron, quand lo plancton agota los nutriments e comença a morir. A aquela nautor, la descomposicion mai o mens rapida dels organismes mòrts pòt menar al esgotament de l'oxigèn de l'aiga e, coma consequéncia la mòrt de fòrta peisses e autres organismes. Aquela situacion pòt èsser naturala - en lo cas d'un aflorament intens - mas pòt tanben èsser a causa d'una situacion de contaminacion causada pel depaus de tròp de nutriments dins l'aiga. Dins aquel cas, se dich que la massa d'aiga es eutrofitzada. Dins l'aiga doça, quand aquela situacion ven cronica, l'aiga pòt demorar tampa d'una capa de cianobactèris.
Dins las proliferacions naturalas, lo problèma s'acaba quand los nutriments s'agotan o la temperatura s'aluenha dels nivèls optims. Un autre cas de proliferacion problematica son las marèas rojas, que l'aiga de la mar ven d'una color marron rojenca, causadas pel desvolopament d'organismes que liberan de toxinas en l'aiga, normalament d'"algas marrons" microscopicas del grop de las dinoflagelladas. Aquel fenomèn, que las causas son pas encara conegudas es responsable de la diminucion de la produccion de l'aquacultura marina.
(851) Zeissia
(851) Zeissia es un asteroïde.
Viuça
Viuça, Vieussan o Viussà o Vioça segon la prononciacion fornida per Frank R. Hamlin (Viéussan en grafia mistralenca ; Vieussan en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Lo gentilici es viuçanés -esa o mens etimologic viussanés -esa.
Geografia
Vilatjòt d'influéncia mediterranèa situat per la val d'Òrb, aperaquí 50 km al nòrd de Besièrs. Sos ostals cobèrts de teuladas s'arrucan sus un puèg ocupant una volta d'Òrb, dominat per los vestigis d'una torre. En fàcia se quilha lo puèg de Naudech,e se pòt veire al rèire plan la muralha minerala de Carós.
Toponimia
La prononciacion es ['bjuso] (donc grafia Vioça). Las fòrmas ancianas son : castello de Vilzano cap a 1059, lo castel de Vinzan [legir : Viuzan] en 1129, començament del sègle XII, 1100-1150, de Vinza en 1156, de Vinzano en 1164, Bremundi de Vinciano en 1168, Bermundi de Vinciano en 1171, de Viussano en 1247-48, Viusano en 1323, de Viussano en 1342, 1344, de Vieussano en 1357, 1361, Viussa en 1363, Vieussan en 1556, 1571, 1643, 1708, 1740-60, 1770-72 (mapa de Cassini).
Brusimpiano
Brusimpiano es una comuna italiana de la província de Varese, dins la region de Lombardia.
Noirissa
Una noirissa o baila o hilhuquèra es una femna qu'alacha un enfant qu'es pas son fiu. Lo trabalh de noirissa remonta a la preïstòria, e foguèt comun fins au sègle XIX per alimentar de mainatges que sei maires podián pas o desiravan pas o far, mas es actualament vielhanchon dins la màger part d'Occident. Lo recors a una noirissa podiá èsser motivat per de rasons fisicas coma en cas de produccion insufisenta de lach, o tanben socialas; la professionalizacion de la lactància permetiá a la maire de se dedicar a d'autreis ocupacions, de reduire lo periòde entre emprenhament (per que lo sistèma endocrin enebís generalament la concepcion mentre que la maire alacha), o simplament de liurar d'un prètzfach percebut socialament d'inadequat per lei classas superioras. Dins mai d'una societat, lo prètzfach èra pas una profession, mai èra fach per totei lei maires dau grop. La professionalizacion de l'alachament foguèt sociologicament un dei mejans que permetèt ai femnas de classa auta de se desliurar dau liame constant au trabalh domestic femenin dins lei societats patriarcalas. Lo desvolopament de formulas complètas de lach en pouvàs, adaptada al sistèma digestiu dau mainatge, a portat l'escandilhament progressiu d'aquesta institucion dins lei país desvolopats.
Noirigatge
L'elevatge (var. eslhevatge) o lo noirigatge (var. neurissatge, norrigatge) o l'abaliment (var. abariment) (aran. era ramaderia) es l'ensems d'operacions que a per mira de reprodusir, de domesticar e d'esplechar d'animals dins la tòca d'obténer lor lana, lor cuèr, lor lach o lor carn, o de los utilizar per tirar l'araire o coma mejan de locomocion. L'ensems dels animals de la bòrda s'apèla bestial. Aqueste se distinguís en gròs (cavals, ases, muòls, vacas) e menut (fedas, cabras, pòrcs).
(852) Wladilena
(852) Wladilena es un asteroïde.
Saint-Valery-en-Caux
Saint-Valery-en-Caux es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia. .
Geografia
Situat sul littoral del país de Caux, a aperaquí al nòrd de Roan, Sant-Valery-en-Caux es çò cap de-luòc d'un costat del arrondiment de Dièpa. Sant-Valery-en-Caux se tròba de Dièpa e de Fécamp e a una desena de quilomètres de la centrala nucleara de Paluel #que se situa mai justament al luòc-dich Conteville.
Situé sur le littoral du pays de Caux, à environ 60 km au nord de Rouen, Saint-Valery-en-Caux est le chef-lieu d'un canton de l'arrondissement de Dieppe. Saint-Valery-en-Caux se trouve à 30 km de Dieppe et de Fécamp et à une dizaine de kilomètres de la centrale nucléaire de Paluel qui se situe plus précisément au lieu-dit Conteville.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo nom de Sant-Valery-en-Caux apareis per las primièras fes en un document en datant de 990, segon la charte que # Richard, Pòrti de Normandie, octroie una part de los sieus bens personals al abbaye de Fécamp. Aquela charte es uèi desapareguda, mas una còpia de la es a l'ora d'ara conservada a la bibliotèca municipala de Roan. Aquela cita confirma l'existéncia de la vila a la fin de la, mas lo mistèri demòra sus l' epòca #que lududes i li aguèt a el donat aquel nom. La legenda de la creacion de la vila dicha #que i auriá #èsser fondada a quand la évangélisation de las campanhas se desvolòpa jos la impulsió dels reis Francs. Aital, Walaric Fondator del monastèri de Leuconaüs (Sant-Valery-sus-Soma), i aguèt trucat « la apôtre de las falaises » en portant la bona paraula sus tot lo littoral. Segon la meteissa legenda i auriá fondat un prieuré al fons de la vallée de Néville, ailà meteissa ont serà mai tard bastida la glèisa de Sant-Valery-en-Caux. La populacion de las alentours se #fixar a l'entorn d'aquel prieuré amb la fin de seguir la practica del culte, en donant aital naissença dins la vila.
Le nom de Saint-Valery-en-Caux apparaît pour la première fois dans un document datant de 990, selon la charte dans laquelle Richard, Duc de Normandie, octroie une partie de ses biens personnels à l’abbaye de Fécamp. Cette charte est aujourd’hui disparue, mais une copie du est actuellement conservée à la bibliothèque municipale de Rouen. Cette citation confirme l’existence de la ville à la fin du, mais le mystère demeure sur l’époque à laquelle lui fut donné ce nom. La légende de la création de la ville dit qu’elle aurait été fondée au lorsque l’évangélisation des campagnes se développe sous l’impulsion des rois Francs. Ainsi, Walaric fondateur du monastère de Leuconaüs (Saint-Valery-sur-Somme), fut appelé « l’apôtre des falaises » en portant la bonne parole sur tout le littoral. Selon la même légende il aurait fondé un prieuré au fond de la vallée de Néville, là même où sera plus tard construite l’église de Saint-Valery-en-Caux. La population des alentours se fixa autour de ce prieuré afin de suivre la pratique du culte, donnant ainsi naissance à la ville.
Mitra (vedisme)
Mitra (मित्र) es un dieu d'Índia. Un dels deu principals de la literatura vedica, amb Varuna, Indra e los Ashvins. Pauc a pauc prenguèt la plaça l'indoïsme e de nòus personatges apareguèron coma Trimurti, Brama, Vishnó e Shiva.
Prenguèt doas versions:
«Rig-veda»
thumb|right|250px|Manuscrich del Rigveda en escritura [[devanagari (començament del sègle IX)]] Mitra es un dels dieus mencionats al Rig-veda (Lo tèxte mai ancian d'Índia, al mitan de millenari II AbC). Dins la religion vedica (mil ans abans a l'indoïsme) Mitra es un dels aditya, los filhs de la divessa Aditi. Segons qualques fonts, los seus fraires poirián èsser set o uièt, encara que d'autres referéncias serián fins a trenta e un. Āditya indica la seuna classificacion de dieus solars e/o del cèl. Segons lo Rig-veda, Aditi es una devinitat femenina, maire de totes los dieus, esposa de Kashiapa e filha de Daksa, un dieu progenitor de l'univèrs. Se dich qu'ela o conten tot, e poiriá èsser considerada coma «la natural» o «divessa originària creatritz».
Dins lo Rig-veda, Mitra es un dieu segondari del solelh, essent fòrça mai conegut que Surya, qu'es el qu'es plan definit coma lo Dieu del Solelh dins totes los escriches ont es nomenat. Lo Mitra vedic ana jamai sol, mas en companhiá del seu fraire besson Varuna, segon lo Rig-veda, e los dos fan partit dels dieus fraires Āditya.
Mitra es ligat als juraments, las promesas, los contractes, l'onestat, l'amistat e las encontrats, atal es considerat coma lo suau solelh de l'alba. Arriba pas a prene l'avantatge sul seu fraire batalhièr e atal passa mai desapercebut. De còps qu'i a es confondut amb Agni, encara que aquel es lo dieu del fuòc, e fòrça mai bellicós
En oposicion a son fraire Varuna se li atribuís la creacion dels lamps, tempèstas, pluèjas, de las aigas, los oceans, los rius e los monds d'en bas o de los prigondors. Tanben se li pòt assignar lo ròtle de dieu dels morts, e dins l'aiga, totjorn es acompanhat de Nāga. Mitra es totjors presentat com amistós, alara que Varuna èra un dieu violent, de coleras terriblas. En fach, dins l'ensems dels dieus de foncion sobeirana, Mitra incarnava una mena de capelan (purohita), alara que Varuna incarnava lo rei (rajan). Es doncas mai estrechament associat als preires (Bramans) alors que Varuna èra mai pròche dels guerrièrs (Kshatriya). Dins los imnes, las doas divinitats son sovent citadas ensemblas, dins lo duèl (dvandva) Mitravaruna.
Tanben dins lo Rig-veda es mencionat qu'a lo ròtle de dieu lunar, ròtle mai tard atribuit al dieu Shandra, o alara al dieu Shiva.
Mitra, coma la seuna maire Aditi e los autres adityes, poirián èsser de reminiscéncias de temps fòrça mai anteriors a l'establiment del vedisme (religion precedent l'indoïsme). O tanben que lo quita Surya, qu'es plan mencionat coma lo Dieu Solelh, pòt èsser una mena de «aquisicion novèla» per assimilar los cultes d'autres zonas d'Índia.
Pueimangor
Pueimangor (en francés : Puymangou) es una anciana comuna d'Occitània (pasmens dejà en partida francesa a l'epòca de Tortolon ), dins la region istorica de Perigòrd, situada dins lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
(854) Frostia
(854) Frostia es un asteroïde.
Pueimangor
Lo parlar de la comuna es l'engolmesin.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [pɛjmɔ̃n’guː]. Las fòrmas ancianas son Sanctus Stephanus de Podio Mangore, en latin, en 1083, Poi Mangor au segle XIII, Pech Magal au segle XIV, Puy Mango, sens data. Pueimangor, nom escur per Dauzat e Rostaing, es format dau resultat dau latin podium e d'un nom de persona, Mangor , que Chantal Tanet et Tristan Hordé nomman Mangon, dau latin mango, « merchand d'esclaus », puei « maquinhon »; mango explica lo mot occitan mangonier, « revendeire, regratier ».
Tolosa-Lautrèc (mètro de Tolosa)
Tolosa-Lautrèc (Toulouse-Lautrec en francés) es una futura estacion del mètro de Tolosa, situada dins lo quartièr de Negreneis. Serà situada sus la tresena linha del mètro. Son obertura es prevista per 2025.
Aubigné-Racan
Aubigné-Racan es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarta e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Districte de Tenkasi
Lo districte de Tenkasi (en tamol, தென்காசி மாவட்டம் teṉkāci māvaṭṭam) es un nòu districte de l'estat de Tamil Nadu en Índia.
Administracion
thumb|left|400px|Un mercat a Tenkasi
Mainvillers
Mainvillers es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
Mainvillers Es una municipalitat #que se situa al nòrd-es de la França, mai justament en lo departament de Moselle (57) en Lorraine.
Mainvillers est une commune qui se situe au nord-est de la France, plus précisément dans le département de Moselle (57) en Lorraine.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sent Desèri
Sent Desèri o mens probable Sant Desèri (Saint-Dézéry en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Fuenteguinaldo
Fuenteguinaldo es un municipi de la província espanhòla de Salamanca dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Arrondiment de Vilanuèva d'Òut
L'arrondiment de Vilanuèva d'Òut es una division administrativa e una anciana division electorala francesa situada mai que mai en Agenés e tanben en Perigòrd, dins lo departament d'Òut e Garona en region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània. Lo capluèc es Vilanuèva d'Òut. La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian agenés o brageiragués.
Abans 2015
L'arrondiment compreniá 11 cantons :
Dempuèi la refòrma cantonala aplicada en 2015
La composicion e lo nombre de comunas de l'arrondiment a pas cambiat e demòra de 92. I a pas agut de fusion de comunas (escrit en 2020) e an pas modificat la plaça de cada comuna per l'ajustar a una intercomunalitat (de comunas de la Comunautat d'aglomeracion del Grand Vilanovés an demorat dins l'arrondiment d'Agen).
Istòria
Entre 1790 e 1795, Montflanquin e Vilanuèva d'Òut èran capluècs de districtes. Veire Districtes d'Òut e Garona.
Jouarre
Jouarre es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
La Génétouze
La Génétouze es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Vendea e la region daus País de Leire.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Soulaucourt-sur-Mouzon
Soulaucourt-sur-Mouzon es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
La Génétouze
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Soulaucourt-sur-Mouzon
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Génétouze
Nòtas
<references group="N"/>
.dev
(acorcha de development o developer "desvolopament" o "desvolopaire", en anglés) es un nom de domeni generic enregistrat per Google. Es en servici dempuèi lo 18 de decembre de 2014.
Soulaucourt-sur-Mouzon
Istòria
Sul luòc de la municipalitat s'elevava antany la citadelle e la vila de la Mothe-en-Bassigny, apertenenta al comtat de Bar e de contunh al duché de Lorraine. A #èsser fondada a la localizacion d'un castèl fòrt #qu'existissiá ja, en julhet 1258 per una charte concedida pel comte de Bar Thiébaut II, #que #concedir los dreches de borgesiá e divèrses privilègis a totes #çò que i viurián. Es jos Thibaut II (1240-1291) que lo comtat de Bar arribat a lo sieu apogée. Lo bastion St-Nicolas es a l'altitud de 504m, en dominant de 190m lo riu del Mouzon.
La fortalesa e la vila aguèron destruit l'an 1645. N'efièch, après lo banc de Nancy liurat a l'armada francesa jol commandement del Pòrti de la Fòrça per la pòrti de Lorraine Charles IV pel tractat de Encants lo 20 de setembre de 1633, La Mothe aviá sucumbit lo 26 de julhet de 1634 après un banc de divèrses meses e lo Maréchal-Pòrti de la Fòrça i i aviá dintrat. Lo Pòrti de Lorraine Charles IV, récupère La Mothe pel tractat de St-Germain del 21 de març de 1641. La patz de St-Germain pas dura pas meteissa 4 mes perque Charles IV, #que los molzuts de lo sieu caractèr ne son o manca de leiautat e la dolenta fe, se precipita a Sedan en lo camp dels Espanhòls.
(855) Newcombia
(855) Newcombia es un asteroïde.
RuBisCO
200px|thumb|Estructura de la RubisCO La RubisCO (tant vau díser la ribulòsa 1,5 bisfosfat carboxilasa/oxigenasa) qu'ei l'enzim qui cataliza la fixacion deu CO2 dens los cloroplastes de las cellulas vegetaus au cors deu cicle de Calvin.
Soulaucourt-sur-Mouzon
Istòria
La França lo'n punís en trasent los darrièrs luòcs #que podián servir a manténer l'independéncia de la Lorraine. En 1642 una pichona armada francés ven bloquejar la Mothe, mas lo Pòrti vengut a lo sieu auxili la bat a Liffol-lo-Grand. En 1644, un protegit de Mazarin, Magalotti, tòrna assiéger La Mothe. Lo luòc fòrt se #defendre vaillamment sèt mes (6 de decembre 1644 al 5 de julhet de 1645). Magalotti I aguèt aucit, mas lo marques de Valleroy, #que lo #remplaçar, #obligar lo luòc a capituler. La vaillante garnison, #que comandava Cliquot, i aguèt la vida salva, mas contràriament a las asseguranças donadas, las bourgeois #èsser obligar dempuèi expatrier e lo luòc fòrt, coma la vila (#que la glèisa collégiale) al dedins, n'aguèron rasat. Las tropas lorraines avián pas fach cap de temptativa per desblocar lo luòc fòrt, #que la casuda #aleugerir mai lèu los pòbles vesins #que n'avián sofèrt brigandages de la garnison. Malgrat aiçò lo sieu héroïsme #forçar l'admiracion e La Mothe #èsser de mai en mai considerada coma lo simbòl de l'independéncia lorraine. Al mièg d'operacions décousues, sens plànol definit, portadas sovent per partidaris, aquel düèl leial #prene un relief extraordinari. Aquel scenari, #que res ne trinca pas la solitude #qu'una envolopa mémorial "Aicí #èsser La Mothe", aquel mont uèi boisé, als confins de la Champagne, demòra un dels anautits luòcs de la Lorraine.
RuBisCO
Que cataliza la reaccion seguenta : Ribulòsa-1,5-bisfosfat + CO2 → 2 (3-fosfoglicrrat)
Soulaucourt-sur-Mouzon
Istòria
Sur le site de la commune s'élevait autrefois la citadelle et la ville de la Mothe-en-Bassigny, appartenant au comté de Bar et ensuite au duché de Lorraine. Elle a été fondée à l'emplacement d'un château fort qui existait déjà, en juillet 1258 par une charte accordée par le comte de Bar Thiébaut II, qui accorda les droits de bourgeoisie et divers privilèges à tous ceux qui y habiteraient. C'est sous Thibaut II (1240-1291) que le comté de Bar atteint son apogée. Le bastion St-Nicolas est à l'altitude de 504m, dominant de 190m la rivière du Mouzon.
RuBisCO
Las soas sosunitats (8 petitas e 8 granas) que son codadas en partida peu genòma deu nuclèu de la cellula en enpartida peu genòm deu cloroplast (puish que lo cloroplast e possedeish ua molecula d'ADN e ua autonomia genetica parciau.
Soulaucourt-sur-Mouzon
Istòria
La forteresse et la ville furent détruites en 1645. En effet, après le siège de Nancy livré à l'armée française sous le commandement du Duc de La Force par la duc de Lorraine Charles IV par le traité de Charmes le 20 septembre 1633, La Mothe avait succombé le 26 juillet 1634 après un siège de plusieurs mois et le Maréchal-Duc de La Force y était entré. Le Duc de Lorraine Charles IV, récupère La Mothe par le traité de St-Germain du 21 mars 1641. La paix de St-Germain ne dure pas même 4 mois car Charles IV, dont les traits de son caractère sont le manque de loyauté et la mauvaise foi, se précipite à Sedan dans le camp des Espagnols.