cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saladin
L'estrategia de Saladin còntra leis estats latins
Còntra lei Francs, l'estrategia de Saladin tenguèt tres caracteristicas principalas que foguèron la defensa d'Egipte, basa economica pus importanta de sei possessions, lo renfòrçament dei comunicacions entre Egipte e Siria que permetiá tanben de protegir Medina o La Mèca e l'unificacion deis estats musulmans a l'entorn deis estats crosats.
La defensa d'Egipte necessitèt de renfòrçar lei defensas dei pòrts de la region còntra leis assauts crestians. Divèrseis ofensivas foguèron organizadas sensa succès en 1169, en 1174, en 1175-1176 e en 1177-1178, en 1181. Per s'en aparar, Saladin ordonèt la bastida de barris modèrns e poderós a l'entorn dei centres dau poder egipcian e laissèt de tropas e de comandants experimentats en Egipte. L'eliminacion deis oposants egipcians permetèt tanben d'estabilizar la posicion siriana dins lo país. Maugrat la partença de Saladin per Siria en 1182, lei menaças intèrnas foguèron limitadas e sensa perilh per leis oficièrs dau sultan.
Enfin, l'unificacion deis estats musulmans permetiá de mobilizar de fòrças importantas e d'atacar dempuei divèrsei direccions. Divèrsei conflictes se debanèron ambé lei Francs durant aqueu periòde de 1174 a 1185. Lei consequéncias d'aquelei guèrras demorèron fòrça limitadas. En 1177, l'armada de Salafin foguèt anientada a Montgisard mai lei Francs poguèron pas aprofichar aqueu succès. Au contrari, la campanha de 1179 foguèt a l'avantatge dei Sirians que poguèron conquistar e destrurre lo novèu castèu crosat de la Gafa de Jacob. Enfin, leis operacions de 1182 e 1183 s'acabèron sensa resultat decisiu.
La batalha de Hattin e la conquista de Jerusalèm
La conquista de la màger part dau Reiaume de Jerusalèm se debanèt de 1187 a 1188 après la victòria decisiva de Hattin. Permetèt d'afeblir leis estats latins mai entraïnèron la Tresena Crosada organizada per lei rèis d'Euròpa Occidentala.
La campanha de 1187 aprofichèt la division dei Francs après la mòrt dau rèi Balduin IV entre lei partisans de la guèrra còntra lei musulmans e lei partisans de la patz. Lei relacions entre lei dos camps venguèron tant marridas que lo Comtat de Tripól e Salafin venguèsson provisòriament aliats en 1186. De mai, lo rèi de Jerusalèm, Gui de Lusinhan, aviá de compenténcias estrategicas limitadas. Ansin, prenguèt ges de mesuras per empachar Renaud de Chatillon d'atacar e de pilhar una caravana aràbia. Aquò permetèt a Saladin de tenir un casus belli legitim per mobilizar sei fòrças. Foguèt una armada franca divisida e mau avitalhada que partiguèt en campanha còntra Saladin. Durant l'operacion, la situacion s'agravèt quand lei Francs s'engatjèron dins de regions que lei fònts èran sota lo contraròtle dei soudats sirians. Saladin capitèt de leis enceuclar a Hattin onte l'armada crosada foguèt destrucha après una batalha saunosa.
Après aquela victòria, Saladin negligiguèt Jerusalèm per conquistar lei castèus mens importants de Palestina e lei pòrts. Coma durant lei campanhas còntra lei musulmans, Saladin acceptèt de negociar la capitulacion dei garnisons francas segon de tèrmes relativament favorables ai vencuts. Aquò permetèt de conquistar unei castèus, Acre, Sidon, Jubayl, Ascalon, Gaza e Darum. Ansin, la garnison de Jerusalèm foguèt isolada e deguèt tanben negociar l'abandon de la vila dotze jorns de sètge. En revènge, la mansuetud de Saladin permetèt ai Francs de gropar un nombre important de soudats a Tir que resistiguèt ais assauts aràbis.
En 1188, Saladin se dirigiguèt vèrs lo nòrd. Conquistèt divèrsei castèus dins lo nòrd dau Reiaume de Jerusalèm e dau Principat d'Antiòquia. Lei dos estats foguèron fòrça afeblits. En revènge, lei posicions e lei fòrças militaras dau Comtat de Tripól demorèron quasi intactas. Aquelei resultats foguèron completats per lei conquistas dei castèus de Shawbak en 1189 e de Beaufort en 1190. Pasmens, a partir de 1189, lei Francs acomencèron de recebir de renfòrç e la Tresena Crosada s'organizèt per assaiar de reconquistar Jerusalèm.
La Tresena Crosada e la patz ambé lei Francs
La Tresena Crosada se debanèt de 1189 a 1192. Inicialament, èra organizada per lei tres sobeirans europèus pus poderós : Frederic I Barbarossa, Felipe II de França e Ricard Còr de Leon. Pasmens, lo premier se neguèt durant lo passatge d'Anatòlia. Lo segond mandèt solament de tropas limitadas car son objectiu vertadier èra de rintrar rapidament en Euròpa per atacar lei posicions anglesas en França. L'esfòrç principau de la Crosada foguèt donc aqueu dau Reiaume d'Anglatèrra.
Acomencèt per la conquista dau principat bizantin de Chipre qu'èra aliat a Saladin. Puei, desbarquèt dins la region d'Acre e comencèt lo sètge de la vila que venguèt la batalha principala de la Crosada d'aost de 1189 a julhet de 1191. Aquela batalha mobilizèt de ressorsas importantas per lei dos camps e s'acabèt per la retirada musulmana. La garnison foguèt massacrada après la revirada de negociacions sus la liberacion de presoniers. Saladin se retirèt sus Jerusalèm. Son estrategia foguèt de destrurre lei fortificacions dei vilas de la region per immobilizar de garnisons crosadas importantas e empachar lei Francs de defendre lei ciutats continentalas. Ansin, lei fòrças de Ricard poguèron ocupar lei pòrts d'Acre a Ascalon mai una ataca còntra Jerusalèm èra impossibla.
La patz foguèt donc signada en 1192. Lo Reiaume de Jerusalèm foguèt parcialament reconstituit de lòng dei pòrts palestinians e a Chipre a partir dei conquistas anglesas. Pasmens, l'interior de la region, compres Jerusalèm, demorèt sota lo contraròtle de Saladin. Aqueu succès li permetèt donc de renfòrçar son prestigi e de demenir la poissança deis estats latins d'Orient Mejan fins a la Seisena Crosada de 1228-1229.
Lo sostèn e la defensa dau sunisme
Lo sostèn e la defensa dau sunisme foguèt un aspèct important de la politica de Saladin qu'aviá besonh dau sostèn dau Califat Abbassida per legitimar seis actes. Per aquò, luchèt còntra lo chiisme, especialament en Egipte, e sostenguèt lo desvolopament dei quatres escòlas sunitas gràcias a la bastida d'institucions religiosas. Lei juristas chafiistas e malekistas èran regularament consultats per lei decisions importantas. Ocupèron la màger part dei plaças religiosas importantas e aprofichèron tanben la màger part dei fondacions d'instituts religiós. Pasmens, leis escòlas hanbalistas e hanafistas, pus feblas, foguèron pas negligidas e obtenguèron de ròtles importants au nivèu locau. Per exemple, l'hanafisme aguèt un ròtle major dins la vila d'Alep e certanei conselhiers de Saladin èran partisans d'aquela escòla.
Per espandre lo sunisme, Saladin sostenguèt la bastida d'escòlas religiosas, dichas madrasas, dins tot l'Empèri Aiobid. Aquelei madrasas tenián la possession de bens per assegurar sei finanças e podián assostar entre dètz e quarante estudiants. La buta d'aquela politica de bastida foguèt Egipte per renfòrçar lo nivèu teologic dei caps sunitas dau país e lei vilas que tenián ges de madrasa au començament dau rèine de Saladin. Pasmens, lei vilas musulmanas pus importantas, coma Damas, veguèron tanben la creacion de mai d'una madrasa durant aqueu periòde. Enfin, Saladin s'ocupèt tanben de restaurar divèrsei mosquèas sunitas e de definir l'òrdre d'importància dei luòcs de culte dins certanei vilas per eliminar de causas de division.
L'imatge dau sobeiran musulman just
La legitimacion dau poder, pensament constant de la politica de Saladin, necessitava au sègle XIII que lei sobeirans respectèsson l'imatge dau sobeiran just. Aquò èra necessari tant dins leis estats crestians que dins leis estats musulmans. D'un biais generau, lei princes devián respectar lei principis religiós, luchar còntra leis infidèus e respectar la justícia.
Ansin, en fòra de son sostèn au sunisme, Saladin assaièt de se crear l'imatge dau sobeiran musulman just gràcias a l'òbra de sei conselhiers, l'adopcion de certanei qualitats dau prince just coma principis de son accion politica e a un esfòrç de propaganda importanta per glorificar seis accions. Ansin, sei conselhiers aguèron un ròtle decisiu durant tot son rèine e Saladin acceptèt mai d'un còp de decisions adoptadas per la majoritat de son consèu mai opausadas ai sieunas. Aquela moderacion li permetèt de defugir divèrsei reviradas o errors. Per exemple, foguèt a l'iniciativa d'una partida de sei conselhiers que Saladin acceptèsse de negociar ambé la garnison crestiana de Jerusalèm car son intencion iniciala èra de venjar lo chaple de la populacion musulmana de 1099.
D'autra part, Saladin adoptèt divèrsei principis de moderacion coma principi de govèrn. Per exemple, durant sei guèrras còntra lei senhors zenguidas, refusèt d'anientar leis armadas enemigas desfachas. Dins totei lei cas, acceptèt totjorn de negociar l'abandon d'un castèu en cambi de la libertat dei soudats de la garnison. Aquela mansuetud li permetèt de conquistar divèrsei posicions e de ganhar lo respèct de seis enemics. Ansin, la Divina Comèdia de Dante Alighieri placèt Saladin dins lo premier ceucle de son infèrn dins la categoria deis armas vertuosas non batejadas.
Aquò mostrèt l'imatge favorabla de Saladin, compres dins leis estats enemics. Per obtenir aqueu resultat, Saladin adoptèt tre lo començament de son rèine egipcian una politica de propaganda fòrça activa. Per aquò, entretenguèt un grop de conselhiers especiaus cargats de glorificar sa politica e sei succès. Sei conselhiers principaus participèron tanben de còps a aquela politica. Ansin, la màger dei fònts istoricas presentan donc magerament lei qualitats de Saladin.
Lei relacions ambé lei Crestians e lei Jusieus
Lei relacions entre Saladin e lei Crestians o lei Jusieus foguèron l'illustracion dei principis de govèrn dau sultan aiobid. D'efèct, dins l'encastre de la formacion de son imatge de sobeiran just, Saladin èra desirós de respectar la lèi islamica e de renfòrçar la susvelhança dei Crestians e dei Jusieus. Pasmens, lei comunautats crestianas e jusievas èran localament poderosas dins l'empèri. Per exemple, dos vizirs fatimidas dau sègle XIII foguèron crestians. Ansin, la politica de Saladin foguèt partejada entre lo pragmatisme dictat per lei necessitats localas e son besonh d'obtenir lo sostèn deis autoritats religiosas. La repression dei non musulmans se limitèt donc ai comunautats pus isoladas e feblas o a de mesuras simbolicas per agradar leis institucions sunitas (sarradura de quauquei glèisas durant leis atacas francas...). Dins aquò, d'un biais generau, la coexisténcia pacifica foguèt la regla pus frequenta. Per exemple, lei crestians egipcians poguèron restaurar, o bastir, divèrsei glèisas maugrat l'interdiccion teorica de la lèi islamica. Divèrsei mètges jusieus o crestians faguèron tanben partida de l'entorn de Saladin. Se certanei venguèron musulmans, la conversion foguèt jamai demandada per Saladin.
L'organizacion territòriala
L'organizacion territòriala foguèt similara ais autrei societats medievalas aràbias de la fin dau sègle XIII. Lo senhor, es a dire Saladin, èra lo mèstre absolut de la tèrra. Pasmens, aquela tèrra deviá èstre partejada en lòts. Aquelei lòts èran alora fisats a de vassaus o a d'administrators. Lei premiers èran generalament d'oficièrs de l'armada que venián lei caps d'un fèu coma recompensa de servicis. En cambi dau fèu, devián entretenir de soudats e respòndre ais òrdres de mobilizacion de Saladin. Lei fèus pus importants èran generalament fisats ai parents o ais enfants de Saladin. La possession d'un fèu èra en principi pas ereditària mai èra pas rar que Saladin la confirmèsse dins lo cas d'un vassau fòrça fidèu en favor de seis enfants. Leis administrators èran cargats de la gestion dei zonas qu'èran la possession dirècta dau sultan mai podián tenir una autonòmia gròssa segon lei regions.
Lei reformas de Saladin
En causa de sei guèrras quasi permanentas e de son respèct de la lèi islamica, Saladin deguèt aver suenh deis institucions de son estat. D'efèct, leis operacions militaras necessitavan de despens importantas mentre que la lèi islamica entraïnèt l'interdiccion e la fin de divèrseis impòsts illegaus. La resolucion d'aquela contradiccion necessitèt donc de contraròtlar l'administracion car èra l'institucion permetent de collectar leis impòsts.
La màger part dei reformas de Saladin regardèron donc lo foncionament de l'administracion que sa direccion foguèt fisada a de conselhiers fidèus coma lo cadi egipcian al-Fadil. Dins aquò, lo pragmatisme de Saladin li conselhèt de gardar lei causas que foncionavan corrèctament e sei reformas foguèron donc magerament de melhorament e non de transformacions radicalas. Ansin, au nivèu dau govèrn, Saladin prenguèt dirèctament lo contraròtle de l'armada e deis afaires estrangiers. En revènge, decidiguèt de gropar totei leis activitats financieras dins un ministèri unic. Puei, creèt un còrs d'inspeccion de l'administracion per susvelhar l'activitat dei foncionaris o leis ajudar còntra lei senhors tròp poderós.
Enfin, sa darriera reforma economica importanta foguèt lo melhorament de la qualitat dei pèças de moneda batuda dins son empèri. D'efèct, en causa dau declin dau Califat Fatimida, la qualitat dei pèças d'argent aviá demenit au sègle XIII. Ansin, durant son rèine, ordonèt de realizar una produccion de pèças d'argent d'una qualitat superiora. En revènge, es pas segur que la situacion foguèsse similara en Egipte.
L'equilibri malaisat dei finanças de Saladin
Durant tot rèine, Saladin e son govèrn aguèron de dificultats importants per equilibrar lo budget de l'Estat. Lo problema principau de resòuvre èra lei despens fòrça importantas entraïnadas per la guèrra. Per exemple, en 1189, l'entretenh dei soudats, de la flòta e dei fortificacions representavan 84% dau budget de l'Estat. Lo segond problema — subretot per lei conselhiers e lei ministres de Saladin — èra la generositat dau sultan durant la distribucion dau butin dei campanhas o dins lei liberacions d'enemics o de garnisons blocadas. Mai d'un còp, sei consellhiers assaièron sensa succès de s'opausar a de dons tròp importants o a de liberacions sensa recapte.
Lei fòrças armadas
Ansin, en 1169, quand foguèt nomat vizir dau Califat, Saladin teniá 2,000 cavalièrs regulars e entre 6,000 e 8,000 irregulars. En comparason, l'armada fatimida teniá 70,000 òmes. Pasmens, tre 1171, lei fòrças de Saladin avián aumentat gràcias au recrutament de soudats de l'armada fatimida, destrucha après lei purgas còntra lei Negres e leis Armenians, per agantar 9,000 cavalièrs regulars. Durant la campanha de Montgisard, lei regulars foguèron completats per 18,000 irregulars. Per la seguida, lo contraròtle de Siria li permetèt d'apondre 5,000 cavalièrs regulars suplementaris. Ansin, au Hattin, Saladin capitèt d'alinhar l'armada pus gròssa de sa vida ambé 12,000 cavalièrs regulars.
La cavalariá èra la basa de l'armada de Saladin. Lei cavalièrs dichs regulars èran leis oficièrs, generalament Turcs o Curdes, de Saladin que tenián un fèu e lei fòrças entretenguts sus aquelei territòris. Lo sultan teniá tanben una garda personala d'un milièr de cavalièrs. Leis irregulars èran eissits dei tribús aràbias e tenián generalament un equipament e una disciplina inferiora ai regulars. L'infantariá èra pus rara e formada de còrs d'Arabis recrutats en Egipte au començament dau rèine. Son interés sus lo teatre d'operacion èra sa capacitat d'ocupar lo prat batalhier, especialament durant lei sètges.
La flòta de Saladin èra la flòta d'Egipte. Dins aquela region de la Mar Mediterranèa, aquela flòta èra la soleta capabla de resistir ai naviris francs o bizantins. Saladin aviá comprés l'importància de tenir una flòta poderosa capabla de protegir sei linhas amb Egipte. Pasmens, maugrat aqueleis esfòrç, la flòta de Saladin demorèt inferiora ais esquadras crestianas. Ansin, la màger part dei batalhas navalas importantas s'acabèron per de succès crestians e lei linhas d'avitalhament de la Crosada foguèron jamai menaçadas. En revènge, organizar e menar d'expedicions de pilhatge victoriosas de lòng dei costats venguèt rapidament a la portada dei naviris egipcians.
La politica economica de Saladin
La politica economica de Saladin es mau coneguda e son pensament principau sembla solament d'assegurar leis intradas fiscalas dau budget de l'Estat. Leis axes coneguts de sa politica comerciala foguèron donc de sostenir son esfòrç de guèrra. Per aquò, deviá s'ocupar d'obtenir de materiaus estrategics rars dins sei territòris coma la fusta per la bastida dei naviris, d'assegurar lo mantenement dei comunicacions entre Egipte e Siria e d'assegurar lo pagament dei drechs de doana.
Ansin, aquela politica foguèt una illustracion gròssa dau pragmatisme de Saladin car deguèt rapidament conclure d'acòrds comerciaus ambé lei marchands italians. Aquelei relacions comercialas èran tant importantas que lei naviris marchands crestians foguèsson protegits dins lei pòrts d'Egipte. Lei manifestacions ostilas coma lei pilhatges de cargament foguèron fòrça reprimits pendent tot lo rèine. En cambi, lei rets comerciaus africans e asiatics foguèron protegits per permetre ais Italians de crompar divèrsei produchs en Egipte car la Mar Roja èra defenduda ai naviris crestians per protegir Medina e La Mèca d'una ataca. Aquò permetiá tanben de desvolopar lei pòrts au nòrd d'aquela mar e d'i gardar de fòrças militaras importantas susceptiblas d'èsser utilizadas per protegir una region estrategica de l'empèri d'una ofensiva franca. Enfin, lei drechs de doana èran una fònt importanta per lei finanças de l'Estat. Pasmens, lo pagament regular d'aquelei drechs èra de còps en contradiccion ambé l'òbra religiosa de Saladin car certaneis impòsts de doana èran illegaus.
La mòrt e la succession de Saladin
En novembre de 1192, Saladin rintrèt a Damas mai apareguèt rapidament fatigat a partir de febrier de 1193. Sei mètges poguèron pas lo sonhar e Saladin perdèt conscéncia lo 1 de març. Moriguèt lo 4 de març de 1193 durant la matinada. Sei funeralhas se debanèron durant l'après miegjorn d'aquela jornada e foguèt enterrat a l'interior de la ciutadèla.
Sa succession foguèt reglada entre sei fius Al-Afdhal Nur ad-Din Ali que venguèt sultan de Damas, Al-Aziz Imad ad-Din Uthman que venguèt sultan d’Egipte e El-Malik ed-Zahir Ghazi que venguèt emir d’Alep. Al-Afdhal Nur ad-Din Ali foguèt nomat sultan suprèm. Per la seguida, una madrasa funerària foguèt bastida e lo còrs i foguèt transportat lo 15 de decembre de 1195. Son mausolèu venguèt un luòc de visita e divèrseis ornaments foguèron pauc a pauc aponduts, en particular dos cenotafs qu'un foguèt restaurat per Guilhèm II d'Alemanha en 1898.
Bannes (Marna)
Bannes es una comuna francesa administrada per lo departament de Marna de la region de Champanha-Ardena.
Lucius Cornelius Merula (cònsol en -87)
Lucius Cornelius Merula siguèt un òme politic dau darrier sègle de la Republica Romana.
Bannes (Marna)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Enric Ièr
Princes, ducs, comtes
Enric d'Escòcia, 1788–1807 es tanben lo nom reial donat pels Jacobits escoceses al prince Enric Stuart (1725–1807), felen del rei Jacme  d'Escòcia, numèro balhat en despièch del fach qu'Escòcia ja a un rei del nom d'Enric en la persona del 2 espós de la reina Marie.
Lengas formosanas
thumb|Las lengas formosanas. Las lengas formosanas son las lengas austronesianas parladas sus l'illa de Formosa, l'actuala Taiwan.
Terminologia
Aquèlas lengas son pas una branca de la familha austronesiana, mas plusiors. Los lingüistas discutan sus lo nombre de brancas que forman. Al contrari i a unanimitat que se son separat del austronesian abans la formacion de las lengas malaiopolinesianas. Alaidonc son de brancas de primièr nivèl de la familha austronesiana.
De mai, lo yami parlat sus l'illa Orchid qu'es part de Taiwan es sovent inclús dins las lengas formosanas tot ben que faga part del las lengas batanicas, un grop de lengas malaiopolinesianas.
Lengas
A aquèla lista cal apondre las lengas mòrtas:
Mont-l'Étroit
Mont-l'Étroit es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Vilatge en possedint un important vignoble al començament de la. Los pès an #èsser décimés l'an 1907 per una malautiá. Dempuèi lo promeneur pòt trobar de rèstas d'aquel passat en lo bòsc situat a lo-dessus del pòble.
En 1999, en lo moment de las grandas tempèstas, una granda part del bòsc a #èsser destruida e lo corrent talhat pendent divèrses jorns.
Village possédant un important vignoble au début du. Les pieds ont été décimés en 1907 par une maladie. Depuis le promeneur peut retrouver des restes de ce passé dans la forêt située au-dessus du village.
Centrala nucleara de Cruàs
La centrala nucleara de Cruàs-Mèissa es una centrala nucleara que foguèt inaugurada en 1984-1985 dins las comunas de Cruàs e de Mèissa en Ardecha en riba de Ròse entre Valença ( en amont) e Montelaimar ( en aval). La centrala es situada a al nòrd de la centrala nucleara de Tricastin.
Caracteristicas
La centrala nucleara de Cruàs-Mèissa es dotada de 4 reactors nuclears de 900 MW, siá un total de 3 600 MW. La construccion comencèt en 1976 e las mesas en servici se faguèron en 1984 e 1985. Aquela centrala representa en mejana 4 a 5 % de la produccion francesa, siá 40 % dels besonhs annadièrs de l'anciana region Ròse-Aups.
Busturia
Busturia es una comuna de Biscaia dins la comunautat autonòma espanhòla del País Basc.
Sent Pèr de Bolonha
Sent Pèr o Sent Pèr de Bolonha es ua anciana comuna gascona. Èra administrativament dens lo canton de Mesin, l’arrondiment de Nerac e lo departament d’Òut e Garona. Per la lei deu 8 de març de 1839 estot reünida a Sent Simon dens la comuna de Sent Pèr e Sent Simon que ne vadot lo caplòc.
Noguèras
Toponimia
La prononciacion qu'ei [nu'gɛrəs]. Las fòrmas ancianas que son Nogueras au sègle XI, Nogeriae, en latin, en 1344, Nogueres en 1385, Nogueres (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Dauzat e Rostaing, Noguèras que vien deu latin nucaria, fòrma femenina de nucarium, « noguèr ». Lo diccionari de Simin Palay, citat per Miquèu Grosclaude, que pòrta nouguère, nougarède.
Segon Miquèu Grosclaude, Noguèras que significa nogareda, deu latin nucem, « notz » e sufixe collectiu vegetau -aria.
Istòria
La soa vita que's transformè a partir de las annadas 50 dab la descobèrta deu jaç de gaz de Lac e la bastida de d'un sarròt d'usias dens lo parçan.
Criorhynchus
Richard Owen, eth conegut paleontològ anglés, arreconeguéc un pterosaure gran en es plaques de sable verd de Cambridge e l'aperèc Criorhynchus. Sonque troçi d'uassi an sigut trapats d'aguesta espècie. Era caracteristica mès grana ei eth final dera maissa. Qu'ei solida e bordesca tot e qu'a sigut esclafada laterauments. Era maissa superior ei plana e damb serra ath final. Es maisses auien ues dents poderoses entà naut e leugeraments corvades entà darrèr. Aguesti traches tipics deth genre Criorhynchus se basen sonque en un troç de maissa. Sir Richard Owen plaçèc d'autes uassi deth madeish lòc en aguest genre mès un classament definitiu ère impossible.
Tatoatge
Un tatoatge es un dessenh decoratiu e/o simbolic realizat injectant de tinta dins la pèl. De per abans, se fasiá amb de tinta de China o de tintas a basa de carbon o de seu. Ara s'agís mai de tintas contenent de pigments industrials. Existís diferentas colors de tinta e quitament una tinta transparenta que reagís a la lutz negra : aquel tipe de tatoatge es nomenat tatoatge « UV » o «  Blacklight  ». Lo tatoatge es considerat coma un tipe de modificacion corporala permanenta.
Criorhynchus
Es paleontològs tostemps an pensat coma podie auer sigut Criorhynchus, un pterosaure damb ua ala de 5 m. Eth paleontològ de Viena G. von Arthaber sajèc de hèr ua rebastida deth cran en 1919. Aguèc atau un cran plan cuert de 18 cm de longada, disparièr d'autes crans de pterosaures deth cretacèu ja coneguts. Mès adara i aguèc un descurbiment en tèrres d'America deth Sud.
Tatoatge
La tecnica del tatoatge consistís a injectar la tinta jos la pèl a l'ajuda d'agulhas o d'objèctes puntuts. La tinta es pausada jos la pèl entre lo dèrma e l'epidèrma. La prigondor de la fissada varia de 1 a 4 mm en foncion de tipes de pèl e de las partidas del còs, las zònas mai espessas se situant dins l'esquina, los coides e los genolhs.
Lo tatoatge se practica dempuèi de milièrs d'ans per tot lo mond. Se pòt far per de rasons simbolicas, religiosas o esteticas. Dins mai d'una Civilizacions, quitament es considerat coma un rite de passatge a causa de la dolor suportada pendent la realizacion del motiu.
Criorhynchus
En Brasil, ena formacion de Santana se trapèc un cran de pterosaure plan ben conservat. Siguec descrit coma Tropeognathus. Eth deuant dera maissa ère plan semblant ath de Criorhynchus. En eth deuant quèia de còp e s'espandia entàra darrèra ena forma d'ua cresta de uas que tanben anava entà naut. Aguesta cresta ère semicircular en naut e sonque ena part final dera maissa. Se pensa qu'ère utilizada tà la hicar laguens dera aigua coma ua quilha d'un batèu mentres gahava peishi pendent eth vòl e açò ère ua ajuda tà estabilizar eth cap pendent hèia aquerò.
Tatoatge
Es tanben un bais de marcatge utilizat per l'identificacion dels esclaus, dels prisonièrs o dels animals domestics.
Etimologia
Lo mot ven del tahitian tatau, que significa marcar, dessenhar o picar e deriva de l'expression « Ta-atouas ». La raiç del mot, ta significa « dessenh » e atua significa « ment, dieu ». Lo doctor Berchon, traductor del segon viatge de Cook cap a Tahiti en 1772, empleguèt pel primièr còp lo mot tattoo en 1798.
Al Japon, le tatoatge tradicional practicat a la man es nomenatirezumi ( 入れ墨 o 入墨 , <span class="t_nihongo_romaji" title="Transcription Hepburn"> irezumi <span class="t_nihongo_help"><span class="t_nihongo_icon" style="color:#00e;font:bold 80% sans-serif;text-decoration:none;padding:0 .1em;">? , <span title="Information complémentaire">literalament « insercion de tinta » ), lo tèrme mai general per designar lo tatoatge es horimono ( 彫り物 ou 彫物 , <span class="t_nihongo_romaji" title="Transcription Hepburn"> horimono  <span class="t_nihongo_help"><span class="t_nihongo_icon" style="color:#00e;font:bold 80% sans-serif;text-decoration:none;padding:0 .1em;">?  , <span title="Information complémentaire">literalament « escultura » ).
Criorhynchus
Adara ère clar qu'eth final dera maissa de Criorhynchus ère ua cresta de uas parièra ara de Tropeognathus. Criorhynchus auia donques un cran plan mès long qu' Arthaber auia pensat. Qu'aguesti dus genres auessen tanben traches comuns vò díder que benlèu èren dera familha des Criorhynchoidae.
Tatoatge
Istòria
Lo tatoatge es una practica atestada en Eurasia dempuèi leo neolitic. « Ötzi », l'òme de las glaças descobèrt gelat dins los Alps italoaustriacas a de tatoatges supausats terapeutics (pichons trachs parallèls lo long dels lombars e sus las cambas). Los analisis al carbòni 14 realizadas per la comunautat scientifica estiman sa mòrt vèrs 3500 AbC. En Egipte, tres momias femininas tatoadas suls braces, las cambas e lo tòrs, datant de l'an 2000 AbC., foguèron descobèrtas dins la val de Deir el-Bahari (près de Tèbas). Lor descripcion evòca fòrça tatoatges representant de linhas parallèlas e de punts alinhats. Tot coma en Egipte, de momias tatoadas foguèron descobèrtas dins la region de l'anciana Nubia. En 1910, una primièra momia, datant de l'an 1500 AbC., es descobèrt pel britanic Cecil M. Firth sul site arqueologic de Kubban (una centena al sud d'Assoan). Presenta d'elements de tatoatge sus la region abdominala en forma de lausanges puntilhats enrodat d'un doble reng de jonhents <sup class="reference cite_virgule" contenteditable="false">,. Puèi en 1961, fòrça momias tatoadas foguèron descobèrtas per André Vila sul site de l'escavacion francesa al vilatge d'Aksha al nòrd de Sodan. Totas las momias que lo sèxe podèt èsser identificat son de femnas, levat un òme tatoat sus la cara. L'estil dels tatoatges es lo mèsme qu'en Egipte e sul site de Kubban, e representa atal de motius geometrics, de punts e de linhas. André Vila estima qu'aquelas momias datan del sègle I AbC, veire al començament de l'èra crestiana.
Dins lo Bacin de Tarim (Xinjiang en China), fòrça momias de tipe europèu son descobèrtas per d'arqueològs chinés. Una partida d'entre elas son tatoadas sus las mans, los braces o l'esquina. Encara mal conegudas (las solas publicacions accessibles en lenga occidentala son aqueles de Victor H. Mair e James P. Mallory <sup class="reference cite_virgule" contenteditable="false">, ), unas d'elas poiriá datar de la fin del millenari 2 AbC. En mai, tres momias tatoadas foguèron escavadas del permafròst de l'Altaí dins la segonda mitat del sègle XX (« L'Òme de Pazyryk » dins los ans 1940 e « La Dama d'Ukok » e « L'Òme d'Ukok » dins los ans 1990); mòstra de motius zoomòrfs executats dins un estil curvilinha. « L'Òme de Pazyryk » es tatoat sus l'ensems dels braces, l'esquina e lo pitre. « La Dama d'Ukok » e « L'Òme d'Ukok » pòrtan tanben de tatoatges d'un estil pròche de la momia de Pazyryk e que representan d'animals, tipics de l'art animalièr dels pòbles indoeuropèus Esitas que poblavan tota l'Asia centrala dins l'antiquitat. Segon las estimacions scientificas, la datacion d'aquelas momias se situa entre le sègle V e II <abbr class="abbr" title="avant Jésus-Christ">Abc. .
Al començament de nòstra èra, los Bretons avián fòrça marcas corporalas sovent descrichas coma de tatoatges dins los recits de conquèsta de Juli Cesar. Erodian, un istorian roman del sègle III, escrich : « Los Bretons se tatoan lo còs de pinturas variadas e de figuras d'animals de totas menas. Vaquí que se vestisson pas, per amagar pas lors dessenhs corporals ». Servi, un gramatician del sègle IV, es tanben convençut que « las gents de Bretanha pòrtan de tatoatges » e qu'aquela forma de marcatge deu èsser clarament diferenciada de la pintura corporala. Al Japon, de figurinas datant de l'èra Jōmon pòrtan de simbòls pareissent a de tatoatges, mas pas cap d'estudi scientifica faguèt de pròvas concrètas mostrant d'aquelas practicas. Las primièras traças conegudas son eissidas d'escrichs chineses datant dels sègles III undefined e VI. Aqueles tèxtes parlan de pescadors que lo còs es tot cobèrt de tatoatges <sup class="reference cite_virgule" contenteditable="false">,. Dins lo Kojiki, escrich en 712, se descriu dos diferents tipes de tatoatges, un considerat coma « prestigiós » per las personas illustras, los eròis e los nòbles, e un mai « vulgar » pels criminals e bandolièrs.
Lo judaïsme enebís tota inscripcion talhada e marcada de tinta indelebila (Deuteronòma 14.1, Levitic 19.28 « Vous ne ferez point d'incisions dans votre chair pour un mort, et vous n'imprimerez point de figures sur vous. Je suis l'Éternel. » ). Al sègle VIII, lp papa Adrian bandís lo tatoatge, e totas las marcas corporalas d'inspiracion pagana. Lo tatoatge seriá donc mal considerat dins la cultura occidentala a causa de las condamnacions judeocrestianas que n'es l'objècte. E mai, los Normands, qu'envasiguèron l'Euròpa del Nòrd al sègle XI, mespresan lo tatoatge. L'ensems d'aquelas interdiccions e consideracions nefastas al subjècte del tatoatge provòcan sa « desapareisson » pendent fòrça sègles en occident del sègle IX    a XVIII ; levat una mencion per Marco Polo.
Foguèt en 1770 que los Europèus tornèron descobrir lo tatoatge, pendent d'exploracions dins lo Pacific Sud amb lo capitani James Cook. Dins la cultura europèa, los marins subretot èra entre autre identificats amb aquelas marcas fins a la Segonda Guèrra mondiala. Aqueles quita marins europèus se tatoavan sovent un crucifix subretot dins l'esquina per se salvar de la flagellacion en cas de punicion qu'èra un crime que de damatjar un imatge piós. Aquel sistèma d'identificacion èra, abans l'arribada de la fotografia d'identitat, un mejan segur e eficaç per provesir las fichas polícia la pega. Las fichas de polícia, fins al sègle XIX, comportavan l'indication e la descripcion de cada tatoatge que permetava atal d'identificar sens error un individú. De personalitats politicas se fan tatoar, coma lo tsar rus Nicolàs II (una espatla sul pitre après d'un pelegrinatge a Jerusalèm), de reis britanics Edoard VII e Jòrdi V, del rei de Danemarc Frederic IX (un dragon chinés sul tòrs), del dirigent rus Stalin (una tèsta de mòrt su pitre), del Primièr ministre britanic Winston Churchill (una ancòra sul braç esquèrra) o encara del president american Franklin Delano Roosevelt (un escut d'ostal). A partir de la fin del sègle XX , lo tatoatge comença a se democratizar. Totjorn mai de personas se fan tatoar,coma los esportius, musicians, comedians celèbres, que fan mòstra de lors tatoatges.
Finalitat
A l'origina, aquelas marcas sus la pèl èran de signes d'apartenéncia a un grop : tribal, religiós, de piratas, d'ancians prisonièrs o de legionaris. Mas es tanben una mena de marcar de biais indelebil de categorias de gents coma los esclaus o los prisonièrs. Mas las rasons que las gents causisson d'èsser tatoats son divèrsas: identificacion a un grop, cosmetic, ritual religiós, exemple de teoria de l'andicap, e utilizacions magicas son las mai frequentas. Tanben, la sociologia del còs los ten per un objècte d'estudi important.
De « tatoatges » son dessenhats per facilitar la reproductibilitat d'unas terapias medicalas. En radioterapia extèrna, de traçats persistents son aplicats sus la pèl (coma amb lo fuchsine) alara que los tatoatges permanents son pas que punts gravats amb una agulha banhada dins la tinta de China. La tòca d'aqueles tatoatges es de fixar los camps sus la pèl que correspondon a la zona tumorala d'irradiar. E, de tatoatges son tanben gravats sus d'animals per identificacion. Lo tatoatge decoratiu suls animals es mai sovent interdit per las leis sus la proteccion dels animals.
Tatoatges magics
En Asia del Sud Èst, lo tatoatge tradicional se practica pels monges bodistas o los prèires bramans. Es nomenat Iantra ( สักยันต ), que significa art del tatoatge magic, o tanben Sak Yant. Sak significa « tatoar » e Yant designa de dessenhs sacrats representant los Mantras e Katas bodistas. Aqueles tatoatges son considerats coma « magics » e balhan al portaires de poders de proteccion e de benediccion. Son fòrça present al Laos, Cambòtja, Birmania e subretot Tailàndia.
A l'origina, aquel art es eissit de la cultura Khmer. Los motius representan una mescla de pregàrias e psalmes bodista, e d'incantacion e sortilègi chamanic que ls guerrièrs Khmer e Taï portavan per aumentar lor poténcia e los aparar pendent los combats. Aquela tradicion contunhèt amb los sègles e fins ara encora fòrça gents se fan tatoar de Iantra.
Tatoatges jos constrencha
Dins l'Istòria, se pòt destriar fòrça e divèrsas rasons a l'acte de tatoar per la fòrça un individú non consentent. Mai sovent, s'agís de castigar, o de s'assegurar qu'un individú pòsca amagar unes fachs a la societat.
Antiquitat : la marca dels esclaus
Erodòt conta qu'Istièu, tiran de Milet prisonièr a la cort del rei dels Pèrses, rasèt la tèsta de son esclau puèi tatoèt un messatge per transmetre sus son crani, puèi esperèt que lo pèl torna abans d'enviar l'esclau cap a son destinatari. Dins l'Atenas antica, los esclaus èran sistematicament tatoats d'un chòt o d'una nau de guèrra sul front, per que demoren reconeissables de pertot per sempre. Los Romans eritèron de la practica del tatoatge, totjorn per castig. Los esclaus son marcats per un tatoatge mai discrèt qu'aquel dels Grècs : a la plaça un dessenh de chòt, los Romans tatoavan la primièra letra del nom de familha del mèstre entre los dos  uèlhs dels esclaus. Aquela practica mòstra tanben de traças d'umor (esclavagista) dels Romans. Soetan conta un dels bons mots de l’epòca : « I a pas mai letrats que los Nubians » (la Nubia èra una font màger d’esclaus). Los generals romans espandiguèron la practica als mercenaris, que se mesfisián, per s'assegurar que los desertors sián identificats. Es a Roma que lo tatoatge prenguèt son primièr nom occidental : stigma (estigmata), la marca d'infamia. Foguèt per remplaçar de la cremadura al fèrre roge que las autoritats romanas utilizèron lo tatoatge suls condemnats, coma castig definitiu. L'astre dels panaires e pariàs de Roma ne venguèt pas melhor al sègle IV, quand Constantin I<abbr class="abbr" title="premier" contenteditable="false"> decretèt que los condemnats poirián èsser tatoats sus las cambas o las mans, mas jamai sus la cara, que, creada a l’imatge de Dieu, deu demorar verge.
Segonda Guèrra mondiala: lo IIIn Reich
L'identificacion realizada pels Nazis a Auschwitz pendent la Segonda Guèrra mondiala consistissiá a tatoar, sus l'avantbraç, lo matricul dels desportats <sup class="reference cite_virgule" contenteditable="false">,. Los tzigans, dins aqueles mèsmes camps, èran tatoats d'un Z, coma  Zigeuner , tzigan en alemand. Dins aquel encastre, lo tatoatge jos constrencha participava a una entrepresa de desumanizacion. Après la guèrra, los subrevivents dels camps aguèron de reaccions diferentas: se la majoritat los conservèron, d'autres los faguèron escafar.
Contemporanèu: lo tatoatge criminal
Diferents grops del crime organizat fan del tatoatge un simbòl. Es lo cas, per exemple, dels iacuzàs als Japon, de panaires dins la lei de la mafia russa o encara dels membres dels Maras al Salvador. Aquelas tres organizacions fan de tatoatges forçats sus de lors membres, a vegadas per castig. Al Japon, un iacuzà que manquèt son dever o faguèt una coardiá pòt s'automutilar o se far gravar un tatoatge desonorant. En Russia, lo tatoatge per la fòrça pòt se practicar entre prisonièrs d'un meteis mitan carceral, o d'una « familha ». Quand es un castig, l'imatge es sovent obscèn o pornografic, per far vergonha al castigat. Mas tanben una coardiá o una traïson pòt èsser gravada de biais simbolic. Es lo cas pels membres Maras accusats de traïson, ont lo nombre 187 (numèro de l'article del còdi penal de Califòrnia que definís los murtres) es gravat. L'usatge del còdi simbolic dels tatoatges pels criminals en Russia vòl qu'un prisonièr siá tatoat pels perelhs segon los davancièrs e pòt èsser d'esperel una constrencha, que lo subjècte tatoat pòt pas refusar. Çò meteis pels criminals novèls que la ierarquia atribuís de tatoatges obligats.
Tatoatge d'identificacion animala
Lo tatoatge es un dels biais utilizats per permetre l'identificacion dels animals d'elevatge. En Euròpa, pels carnivòrs domestics aquel tipe d'identificacion ese remplaçat per una nièras electronica dempuèi lo 4 de julhet de 2011.
Procedura
Segon la tradicion, las culturas tribalas crèan los tatoatges mejans d'aisinas amoladas. Mai sovent fachs amb d'òs, aquelas aisinas son afiladas en forma de penche o de ponchon. Las puntas del penche son enseguida banhadas dins la tinta, puèi lo tatoaire truca amb un brocet per far penetrar las puntas dins la pèls e d'i inserir la tinta. Un autre metòde tradicional consistís a incisar la pèl puèi fregar lo talh amb de tinta, de cendres, o d'autres pigments. Aquela tecnica pòt venir en complement de l'escarificacion. Al Japon, lo tatoatge tradicional, Irezumi, se realiza amb d'agulhas fixadas al tèrme d'un margue, al biais d'un pincèl. Un còp las agulhas impregnats de tinta, lo tatoaire las fa penetrar dins la pèl per un movement d'anar e tornar. De biais general, aquelas tecnicas de tatoatge son fòrça dolorosas car las aisinas utilizadas son plan grossièrs.
A l'ora d'ara, lo metòde mai espandit per introduire la tinta dins la pèl utiliza un dermograf. Es un aparelh compausat d'agulhas finas ligadas per una barra a un canon electric. Quand se desencadena, las puntas se desplaçan rapidament del naut cap al bas e permet l'insercion de la tinta entre lo dèrma e l'epidèrma. Existís diferentas formas d'agulhas: las aigulhas  liners , per las linhas e contorns d'un tatoatge, e las magnums, per l'emplissatge.
Segon lo tipe de tatoatge (negre o color), la quantitat e la concentracion de tinta utilizada se modifica. Una tinta negra diluida permet, per exemple, de far de nuanças de grises. Las tintas coloradas son mescladas per crear d'autras nuanças.
Quin que siá lo metòde emplegat, la practica del tatoatge demora quicòm de dificil a suportar. Pendent una sesilha, lo tatoat sentís mai sovent d'una simpla geina fins a una dolor aguda segon sa sensibilitat del tatoat e la zòna gravada. Mai, aquelas sensacions aumentan pendent la sesilha, çò que fa los tatoatges de grandas talhas sovent penoses de realizar d'un sol còp <sup class="reference cite_virgule" contenteditable="false">,. Los tatoaires passan pas de sesilhas de quatre oras, que l'endorfina difusada pel còs per de calmar la dolor agit pas plus longtemps.
Pigments e solvents
Lo negre se produch amb de cristals de magnetita o de wustite, o amb de carbòni eissit de la combustion de matèrias organicas (negre d'òs (que pòt contenir de plomb qui s'acumula fòrça dins l'òs), carbòni amòrf de combustion (suja podent conténer de traças de metals indesirables e d’HAP dangierós (benzopirèn, benzoantracèn, d'organoclorats, eca.) e autrecòps tradicionalament amb de tinta de China.
Las colors son produchas amb de metals (sals purs d’alumini, antimòni, bari, cadmi, cobalt, cròme, coire, fèrre, mercuri, manganès, niquèl, plomb, estronci, titani vanadi) eissits de l'industria quimica, o amb d'una associacion polimetallica (amb per exemple lo selèni-sulfur de cadmi o lo cromat de plomb, <abbr class="abbr" title="et cetera">eca. ) , totes aqueles pigments podent enseguida èsser mesclats entre eles per donar de nuanças particularas, formar de degradats. Autrescòp s'utilisava de pigments d'origina vegetala. Lo « jaune curcuma » l'es encara. D'aqueles pigments son fòrça toxics (plomb, cadmi, mercuri, cròme...). Los productors de tinta per tatoaires utilisan tanben la malaquita e de ferrocianur o de ferricianurs o lo Cu/Al ftalocianins, mai o mens toxics. De produch naturals coneguts coma non toxics pòdon èsser utilisats per l’òcre (mescla d’argil e d’oxids de fèrre). De « roges de naftòl » son sintetizats amb de nafte, mens allergèns e mens toxics que los autres roges.
Los sals de metals o d'autres pigments son de polveras. Devon se far una solucion amb un solvant (mai sovent, s'agís d'aiga desmineralizada e d'apondons coma la glicerina o la listerina e d’alcoòl per la desinfeccion e la consistança).
Legavin
Geografia
Comuna de l'airal urban de Tolosa
Tatoatge
Formacion e aprendissatge
Los tatoaires an mai d'unas possibilitats per aprendre los tatoatges sens se riscar d'en primièr sus de clients. Existís de pèls sinteticas pròchas de la textura de la pèl umana per aprene en seguretat e realizar de tatoatges vertadièrs, tanben es possible de se formar sur de pòrcs qu'an de pèls s'aprochant d'aquela de l'òme. Pasmens per l'experiéncia se pòt pas passar la vertadièra formacion sus la pèl umana.
Legavin
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Legavin èra de l'eleccion de Lomanha, donc de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de l'archidiocèsi de Tolosa, de la senescaucia de L'Isla de Baish. Le vocable de la glèisa es Sent Joan Baptista. Tanlèu 1790, Legavin èra caplòc de son canton, espandit en 1801.
Tatoatge
Tatoatges temporaris e semipermanents
Los tatoatges temporaris e semipermanents son realizat per de menas diferentas. Son dessenhats, empegats o penchas a la superfícia de la pèl mai sovent, levat pel tatoatge semipermanent que se realiza coma lo tatoatge permanent. Aquela practica es pas totjorn acceptada per la comunautat del tatoatge, a causa de la contradiccion entre lo caractèr permanent del « vertadièr » tatoatge e aquel mai efemèr del tatoatge temporari.
Tatoatges al henna
Los tatoatges al henna son fachs amb d'henna tradicional o d'henna natural, e non pas amb l'henna negra qu'es fòrça dangierós per la pèl. L'utilizacion tradicionala practicada dins los païses del Magrèb es nomenat henna; en Índia e Paquistan, es designada jol nom de mehndī.
Tatoatges pega-solet
A l'origina, los tatoatges pega-solets o decalcomania son de motius publicitaris ofèrts dins de paquets de goma o de lecariás. S'escafan aisidament amb aiga o fregadís e mai sovent son de qualitat marrida. La qualitat d'aqueles tatoatges se melhorèt amb los ans. Ara, son venduts coma accessòris de mòda al biais d'un joièl. Dempuèi 2010, quitament Chanel ne propausa.
En 2011, un tipe novèl de tatoatge temporari apareguèt, lo tatoatge dentari. Eissit del Japon consistís a fixar una pichona decoracion sus la dent amb una pega secada amb una lampa de LED e que se pòt levar après unes jorns.
Maquillatge permanent
Lo maquilhatge permanent es un tatoatge estetic dich « indelebil ». Los pigments s'altèran, en realitat, après unes meses o ans. Lo procediment es lo meteis que pel tatoatge classic, es a dire una injeccion de pigments jos l'epidèrma. Es mai sovent fach per marcar l'entorn dels uèlhs o dels pòts o dessenhar l'ussa.
Tatoatges semipermanents
Lo tatoatge semipermanent se realiza coma los tatoatges tradicionals mas la tinta es inserida sonque dins l'epidèrma e s’elimina naturalament amb la renovacion de la pèl. E mai, de tintas dichas « biodegradablas » se pòdon utilizar per facilitar l'eliminacion dels pigments. Aquel tipe de tatoatge s'estompa après tres o cinc ans maxim. Dins unes cases, pòt prene mai de temps a desaparéisser, o quitament demorar en partida indelebil. Pauc d'estudis scientifics se faguèron al subjècte mas sus fòrça sites e forums se fa referéncia a aqueles tatoatges coma daissant de marcas e de crèstas permanentas.
Biais d'escafar
Existís dos mejans eficaces de far desaparéisser un tatoatge : o lo far cobrir per un tatoatge novèl, o lo far levar al lasèr per un dermatològ avent un l'equipement que cal. Dins ambedós cases, las consequéncias o sequèlas pòdon èsser granda e lo prètz de l'intervencion es sovent plan superior al tatoatge d'origina.
Recobriment
Lo recobriment implica de segur l'alargament de la zòna tatoada e los pigments novèl son mai visibles qu'un tatoatge ancian, que podèt, amb lo temps, s'estompar jos l'exposicion al solelh o las d'abrasions de l'epidèrma. Mas lo recobriment es pas totjorn possible, coma dins lo cas de tatoatges d'estil tribal.
Lo destatoatge al lasèr
Le destatoatge al laser consistís a levar lo tatoatge amb un rai laser que geta una lutz poderosa dins un temps fòrça brèu provocant l'efièch termomecanic que fa explosar los grans de color. Aquel tipe de tractament demanda de formacions que cal, per que siá pas damatjada de biais irreversible amb de crèstas. Lo destatoatge al lasèr es lo sol biais per realizar un escafament d'un tatoatge, mas es una tecnica longa, dolorosa e cara. Lo resultat es a vegada incomplet.
Santat e igièna
Lo tatoatge consistissent a perforar la pèl per i introduire d'agents colorants, cada pichona perforacion crea una plaga susceptibla de s’infectar e de transmetre una malautiá mejans de bactèris o de virus.