cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geometria
A per origina la recèrcas de solucions als problèmas concrèts relatius a las mesuras. Son aplicacion practica en fisica aplicada, mecanica, arquitectura, geografia, cartografia, astronomia, navigacion, topografia, balistica etc. S'utiliza en la preparacion de dessenhs e tanben dins l'artesanat.
Istòria
drecha|vinheta|250x250px|Fragments dels Elements de Euclides dins Papirs d'Oxirrinco. La geometria es una de las sciéncias mai ancianas. Es inicialament constituida d'un còs de coneissenças practicas en relacion amb las longors, los airals e los volums. La civilizacion babiloniana foguèt una de las primièras a incorporar dins sa cultura la geometria. L'invencion de la ròda dobriguèt lo camin a l'estudi de la circonferéncia e mai tard a la descobèrta del nombre π (pi); Desvolopèron tanben lo sistèma sexagesimal, prenent en compte que l'an compta 360 jorns, e mai adaptèt una formula  per calcular l'airal del trapèzi rectangle. Dins l'Egipte antica èra fòrça desvolopada, amb los tèxtes de Erodòt, Estrabon e Diodòr de Sicília, Euclides, Al sègle III AbC se realizèt la geometria en forma axiomatica e constructiva, tractament qu'establiguèt una nòrma a seguir pendent fòrça sègles: la geometria euclidiana descricha dins Los Elements.
L'estudi de l'astronomia e la cartografia, volent determinar las posicions de las estelas e planetas dins l'esfèra celèsta, serviguèt coma importanta font de resolucion dels problèmas geometrics pendent mai d'un millenari. René Escartes desvolopèt simultanèament las eqüacions algebricas e la geometria analitica, marcant una nòva estapa, per decruire las figuras geometricas, coma las corbas planas, poden venir de representacions analiticas, es a dire, amb de foncions e eqüacions. La geometria s'enriquís amb l'estudi de l'estructura intrinsèca de las entitats geometricas qu'analisan Euler e Gauss, que menèt a la creacion de la topologia e la geometria diferenciala.
Axiòmas, definicions e teorèmas
drecha|vinheta|152x152px|Un teorèma descobèrt e demostrat per [[Arquimèdes: una esfèra a 2⁄3 lo volum de son cilindre circunscrit.]] La geometria se prepausa d'anar mai alà de çò qu'esperat per l'intuicion. Atal, demanda un metòde rigorós, sens errors; per i aténher, istoricament, s'utilizèt los sistèmas axiomatics. Lo primièr sistèma axiomatic foguèt establit per Euclides, pasmens se pareis ara incomplet. David Hilbert prepausèt al començament del sègle XX un autre sistèma axiomatic, alara complèt. Coma en tot sistèma formal, las definicions, pretendon pas solament descriure las proprietats dels objèctes, sas siás relacions. Quand s'axiomaliza quicòm, los objèctes venon d'entitats abstrachas idealas e sas relacions se nomenan modèls.
Axiòmas
vinheta|120x120px|La [[Geometría esférica|geometria esferica es un exemple de geometria non euclidiana.]] En geometria euclidiana, los axiòmas e postulats son de proposicions que ligan de concèptes, definits segon lo punt, la drecha e lo plan. Euclides prepausèt cinc postulats e foguèt lo cinquen (lo postulat del parallelisme) que de sègles après —quand fòrça geomètras lo questionèron en l'analizant— donèt de geometria novèlas: l'elliptica (geometria de Riemann) o l'iperbolica de Nikolái Lobachevski.
En geometria analitica, los axiòmas se definisson segon las eqüacions de punts, se basant sus l'analisi matematica e l'algèbra. Pren un nòu sens de parlar dels punts, drechas o plans. F(x) pòt definir quina foncion que siá, drecha, circonferéncia, plan, etc.
Topologia e geometria
drecha|vinheta|120x120px|Lo nos de trebol. Lo camp de la topologia, que se desvolopèt fòrça al sègle XX, es dins un sens tecnic un tipe de geometria transformacionala, que las transformacions que gardan las proprietats de las figuras son los omeomorfismes (per exemple, es diferent de la geometria metrica, que las transformacions altèran pas las proprietats de las figuras son las isometricas). Aquò es sovent exprimit segon lo dich: "la topologia es la geometria de la pagina plastica".
Tipes de geometria
Dempuèi los ancians grècs, se faguèt fòrça contribucions a la geometria, subretot pendent lo sègle XVIII. Alara proliferèron fòrça sosbrancas de la geometria amb d'apròche plan diferent. Per classificar los diferents desvolopaments de la Geometria modèrna se pòdon prene diferents torns:
Geometrias segon lo tipe d'espaci
Los grècs ancians utilizavan un unic tipe de geometria, a saber, la geometria euclidiana, abilament codificada dins los Elements de Euclides per una escòla alexandrina dirigida per Euclides. Aquel tipe de geometria se basa sus un estil formal de deduccions sus cinc postulats basics. Los quatre primièrs foguèron largament acceptats e Euclides los utilizèt fòrça, mas, lo cinquen postulat foguèt mens utilizat e mai tard diferents autors ensagèron de lo demostrar mejans los autres, l'impossibilitat de la dicha deduccion menèt a constatar qu'amb la geometria euclidiana existissián d'autres tipes de geometrias que lo cinquen postulat de Euclides ne fasiá pas partit. Seguent las modificacions introduchas dins aquel cinquen postulat ne sortiguèt de familhas diferentas de geometrias o d'espacis geometrics diferents entre eles: A partir del sègle XIX se'n venguèt a la concluson que podián se definir de geometrias non euclidianas coma:
Geometria associadas a transformacionalas
Al sègle XIX se constatèt que d'autra forma d'apròche dels concèptes geometrics èra d'estudiar l'invariança d'unas proprietats jos diferents tipes de transformacions matematicas, se classifiquèron alara diferentas proprietats geometricas dins de grops e se prepausèron de sosdisciplinas volent veire quinas èran las proprietats invariantas jos de tipes particulars de transformacions, apareguèron aital los seguents tipes d'apròches geometrics:
Geometria segon lo tipe de representacion
Pasmens se Euclides a la basa se limitèt a de concèptes geometrics representables mejançant de figuras (de punts, de linhas, de cercles, etc.), lo desvolopament d'autras brancas de las matematicas desconnectadas d'en primièr de la quita geometria, anava poder aplicar los instruments d'autras brancas a de problèmas pas que geometrics nasquèron aital:
D'aplicacions geometricas
En mai de las quitas sosbrancas sorgiguèt fòrça aplicacions practicas de la geometria coma:
Precambrian
Lo Precambrian es lo supereon non oficial que precedís l'eon Fanerozoïc. Compren lo temps dempuèi la formacion de la Tèrra fa 4.500 milions d'ans fins a l'evolucion dels fossils macroscòpics de clòsc dur en abondància, que marca lo començament del Cambrian, lo primièr periòde geologic de la primièra èra del Fanerozoïc, fa unes 542 milions d'ans.
Vista generala
Se coneis plan pauc sul Precambrian, malgrat que representa la set ochena partida de l'istòria de la Tèrra, e practicament tot çò que se'n sap a estat descobèrt a las darrièras quatre o cinc decenniás. Lo registre fossil del Precambrian es paure, e los rares fossils que s'i tròban (coma los estromatilits) an una utilitat limitada per la biostratigrafia. Fòrça ròcas precambrianas an sofèrt d'una metamorfòsi, qu'atal son amagas las originas, mentretant que las autras o alara son estats destruidas per la erosion o demòran plan enterradas sota les estratas del Fanerozoïc.
Se crei que la Tèrra se formèt a comptar de l'acumulacion de material en orbita solara fa unes 4.500 milions d'ans e poiriá aver fach impacte amb un planetesimal de la talha de la planeta Mart pauc après sa formacion, expulsant de matèria que mai tard se jonheriá en formant la Luna (vejatz teoria de l'impacte gigant). Sembla que la rusca terrestra èra ja establa fa 4.400 milions d'ans, que los cristals de zircòni trobats a l'oèst d'Austràlia son estats datats de fa 4.404 milions d'ans.
Lo tèrme «Precambrian» es un pauc obsolet, mas la s'utiliza encara abitualament dins los domenis de la geologia e la paleontologia. Pendent un cort temps, se la nomenèt tanben «Criptozoïc». Pauc a pauc precambrian foguèt substituit pels tèrmes «Proterozoïc», «Arquean» e «Adean» e venguèt un tèrme obsolet (vejatz escala dels tempses geologics).
Vau de Loira e Caudau
Vau de Loira e Caudau (Val de Louyre et Caudeau en francés) es dempuei lo 1èr de genièr 2017, una comuna novèla d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània. La comuna novèla regropa Sendrius e la comuna novèla, aura anciana comuna, de Senta Alvèra e Sent Laurenç deus Bastons, creada lo 1èr de genièr 2016. Las tres ancianas comunas d'origina venon de las comunas delegadas, lo 1èr de genièr 2017.
Precambrian
Organismes precambrians
Se sap pas amb certitud quand sorgiguèt la vida, mas lo carbòni trobat dins unas ròcas de 3.800 milions d'ans d'antiquitat a l'oèst de Groenlàndia poiriá èsser d'origina organica. Se son trobats de bacterias de mai de 3.460 milions d'ans plan preservats en Austràlia Occidental. A partir d'aquesta data, lo registre fossil del Precambrian venguèt fòrça abondiant.
Vau de Loira e Caudau
Geografia
Lo capluòc es Senta Alvèra.
Precambrian
Organismes precambrians
Daissant de costat unas instàncias non verificadas de formas fòrça mai ancianas al Tèxas en Índia, las primièras formas multicellularas complèxas sembla aver aparegut fa unes 600 milions d'ans. Se coneis una colleccion fòrça divèrsa de formas de còrsses a partir d'unes jaces pertot pel mond. Recebon lo nom de «organismes ediacarians». Las creaturas de clòscs durs apareguèron cap a la fin d'aqueste periòde.
Fa unes 544 milions d'ans apareguèt una colleccion de formas amb fòrça diversitat, començant al Precambrian mai tard amb una «pichona fauna amb clòsc» e s'acabant al Cambrian inferior amb una «fauna de Burgess» fòrça diversificada e fòrça modèrna. Aqueste espandiment es conegut coma «explosion cambriana».
Vau de Loira e Caudau
Perimètre deu territòri
La comuna novèla de Vau de Loira e Caudau confronta autras quinze comunas :
Toponimia
Per cada anciana comuna, veire a Sendrius, a Senta Alvèra e a Sent Laurenç deus Bastons.
Precambrian
Lo mitan ambient e la catastròfa de l'oxigèn
La coneissença qu'avèm del movements tectonics del Precambrian es fòrça confús. Se crei generalament que la majoritat de las massas continentalas de la Tèrra fusionèron en un unic supercontinent fa unes 1.000 milions d'ans. Lo supercontinent, conegut coma «Rodinia», se fragmentèt fa unes 600 milions d'ans. I aguèt unes periòdes glacials que comencèron tanlèu amb l'Uronian, fa unes 2.200 milions d'ans. Lo mai estudiat es la glaciacion esturtiana-varangiana, que poiriá aver portat los glacièrs quitament fins al eqüator, en creant una «Tèrra bòla de nèu».
Vau de Loira e Caudau
Istòria
La comuna de Vau de Loira e Caudau es una comuna novèla creada per l'arrestat prefectorau deu 26 de setembre de 2016 per prene efècte au 1er de genièr de 2017.
Precambrian
Lo mitan ambient e la catastròfa de l'oxigèn
L'atmosfèra de la Tèrra primitiva es pas plan estudiada, mas se crei qu'èra plena de gases reductors, amb fòrça pauc d'oxigèn liure. La jove planeta aviá una coloracion rogenca, e se crei que sas mars èran de color verd oliva. Sembla que los oceans aguèron fòrça matèria amb d'òxids insolubles pendent de centenats de milions d'ans après la formacion de la Tèrra.
Vau de Loira e Caudau
Istòria
Per la creacion de la comuna novèla (suprimida lo 1èr de genièr de 2017) de Sent Alvèra e Sent Laurenç deus Bastons, arrestat prefectorau deu 22 d'octobre de 2015 per prene efècte au 1er de genièr de 2016.
Precambrian
Lo mitan ambient e la catastròfa de l'oxigèn
Quand las formas de vida desvolopèron la fotosintèsi, comencèt a se produsire d'oxigèn en grandas quantitats, causant una crisi ecologica nomenada la catastròfa de l'oxigèn. L'oxigèn demorèt imediatament atrapat en reaccions quimicas, subretot amb de fèrre, fins a que las superfícias oxidablas s'agotèron. Après, se desvolopèt l'atmosfèra modèrna rica en oxigèn. Las ròcas mai ancianas contenon de formacions de fèrre en benda qu'an degut se pausar quand lo fèrre e l'oxigèn se combinèron pel primièr còp.
Vau de Loira e Caudau
Demografia
Per la demografia abans 2017 de cada anciana comuna, veire a Sendrius, a Senta Alvèra e a Sent Laurenç deus Bastons.
Villez-sous-Bailleul
Villez-sous-Bailleul en normand (Villez-sous-Bailleul en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Divididos
thumb|250px|Divididos en concèrt en 2006 Divididos es un grop de rock argentin. Foguèt format en 1988, dins la vila de Hurlingham, per Ricardo Mollo e Diego Arnedo, anteriorament membres del grop Sumo que se dissolguèt quand son menaire, Luca Prodan, moriguèt. Aqueste trio, amb lo percussionista Catriel Ciaravella qu'integrèt la formacion en 2004, es conegut popularamente coma "La aplanadora del rock", per encausa de son son potent. Los musicians son estats recompensats mantun còp tant en grop coma individualament, aital en 2011 recebèron lo Prèmi Gardèl d'Aur, la distincion mai elevada del mond musical argentin en reconeissença per sa trajectòria plan capitada.
Louches
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En lo Solar del Roge-Camp, Nicolas lo Gouge #recebre Louis XIV e Mazarin en 1658.
Dans le Manoir du Rouge-Camp, Nicolas le Gouge reçut Louis XIV et Mazarin en 1658.
Tèrra de Graham
drecha|vinheta|250x250px|Part septentrionala de la tèrra de Graham e las islas circumdants.1 Peninsula Antartica, 2 isla James Ross, 3 isla De Urville, 4 isla Joinville, 5 isla Dundee, 6 isla Snow Hill, 7 isla Vega, 8 isla Seymour, 9 isla Andersson, 10 Isla Paulet, 11 isla Lockyer, 12 isla Eagle, 13 isla Jonassen, 14 isla Bransfield, 15 isla Astrolabe, 16 isla de ZigZag La tèrra de Graham es una porcion de la Peninsula Antartica que se situa al nòrd d'una drecha que jonh lo Cap de Jeremy e lo Cap d'Agassiz. La descripcion d'aqueste territòri es coerenta amb l'acòrdi de 1964 entre lo Comitat de noms antarctics anglés e lo Comitat assessor pels noms antartics dels Estats Units. Aital lo nom de "Peninsula Antartica" s'aprovèt per designar la peninsula principala de l’Antartida, e los noms "tèrra de Graham" e Tèrra de Palmer per las porcions del nòrd e del sud, respectivament.
La tèrra de Graham recebèt son nom de sir James R. G. Graham, Primièr Lord del Almirallat Britanic pendent l’exploracion de John Biscoe dins la zòna oèst de la tèrra de Graham en 1832. Es part del territòri britanic antarctic.
Geta
Geta, en latin Publius Septimius Geta, (7 de març de 189, Roma - 26 de decembre de 211, Roma) foguèt un coemperaire roman que reinèt dau 5 de febrier de 211 a sa mòrt ambé son fraire Caracalla. Succediguèt a son paire Septimi Sever. Foguèt rapidament assassinat per son fraire e condamnat au damnatio memoriae.
Bréchamps
Bréchamps es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Reanimacion cardiopulmonara
La reanimacion cardiopulmonara (RCP) qu'ei un ensemble de manòbras lo but de las quaus ei de sauvar ua vita en assegurant l'oxigenacion deus organs quan la circulacion sanguina e s'ei arrestada.
Bréchamps
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Reanimacion cardiopulmonara
Lo procediment que's debana en duas etapas.
La purmèra etapa que consisteish en arreconéisher l'arrèst. Si'vs trobatz devant d'un pacient esvanit, que cau n'aprochar e ne mautar de las espatlas en dise'u :. Si parlèsse, s'obrisse los uelhs o si's mautèsse, fenitz la vòsta intervencion o, si calèsse, demandatz ajuda. Si non responèsse pas, cridatz tà demandar ajuda. Abans d'arreconéisher l'arrèst, que cau verificar lo pacient que respira. Metent la man mei pròcha deu cap deu pacient suu front, b'enclinatz lo cap a l'endarrèr. Eslhevatz lo menton de la victima dab l'estrem deus dits de l'auta man. Dab la via respiratòria obèrta valoratz la respiracion durant 10 segondas. Observatz si lo torax e's mauta, escotatz los sons respiratòris e sentetz l'aire aledat sus la vòsta gauta. Si respira normalament, que cau metre lo pacient en posicion laterala de seguretat, shens pas jamei deishar-lo sus l'esquia. Si la victima non respirèsse pas normalament o si respirèsse dab aledadas tapatjosas, que's deu forçadament aperar lo 112 en mei de realizar un massatge cardiac.
La dusau etapa que consisteish en realizar lo massatge cardiac. Si lo pacient non respira pas, qu'ei indispensable d'efectuar compressions toracicas. En tot meter lo talon d'ua man suu center deu torax e lo talon de l'auta dessús de la purmèra, hètz pression dab los braç estenuts suber l'esternum deu pacient en tot en·honsar-lo 4 o 5 cm haut o baish. Non hètz pas pression sus la partida superiora de l'abdomèn o l'estrem inferior de l'esternum. Arron de cada compression, arrestatz-vse de prémer suu torax shens retirar las mans. Que cau la compression e la descompression que duren lo medish temps. Qu'ei oportun çò de realizar respiracion artificiau (boca a boca). Dens aqueste cas que's harà duas insuflacions cada 30 compressions. Contunhatz la reanimacion dinc a l'arribada de l'ambulància, que la victima torna aledar o si'vs estareishetz.
La desfibrilhacion precòça associada a la reanimacion cardiopulmonara qu'aumenta hòrtament las possibilitats de subervivença d'ua persona en arrèst cardiorespiratòri qui presenta ua fibrilhacion ventriculara, causa principau de mort subita de l'adult.
Fichas descriptivas
Basic Life Support
Jackie Chamoun
Jackie Chamoun (Deir el Qamar, 21 d'octobre de 1991) es una esquiaira alpina libanesa. Participèt per Liban als Jòcs Olimpics d'Ivèrn en 2010 ont acabèt 54ena en eslalòm e puèi als de Sòchi en 2014 dins las categorias d'eslalòm e d'eslalòm gigant. Se vegèt al centre d'una polemica importanta dins son país que durant los jòcs, lo 10 de febrièr de 2014, sortiguèron de fòtos vièlhas de tres ans d'ela pitre nus dins la premsa.
Diadumenian
Diadumenian foguèt un coemperaire roman que reinèt quauquei mes ambé son paire Macrin. Foguèt assassinat per de soudats romans en junh de 218.
Programacion informatica
vinheta|332x332px|Programa en BASIC. Programacion informatica (sovent abreujat programacion o codificacion) es lo procès d'escriura, ensejar, espurar/resòlvre de problèmas, e manténer lo còdi font dels logicials. Aquel còdi font es escrict dins un lengatge de programacion. Lo còdi pòt èsser una modificacion d'una font existenta o una causa entièrament nòva. L'objectiu de la programa cion es de crear un programa que mòstra un de per abans comportament desirat (personalizacion). Lo procès d'escriure del còdi font requerís sovent d'experiéncia en fòrça tèmas diferent, comprenent la coneissença del domèni d'aplicacion, dels algorismes especializats e de logica formala.
Resumit
Dins d'engenhariá logiciala, la programacion (l'implementacion) es considerat coma una fasa dins un procès de desvolopament logicial.
I a un debat en cors sus en quina mesura l'escritura de programas es un art, un mestièr o una disciplina d'engenhariá. En general, una bona programacion se considèra coma l'aplicacion mesurada dels tres, amb l'objectiu de produire una solucion logiciala eficienta e capabla d'evoluir (los critèris d'«eficiéncia» e d'«evolucion» son fòrce vables). La disciplina se diferéncia de fòrça autras professions tecnicas, que los programaires, en general, an pas besonh d'èsser licenciats o de passar quinas pròvas que siá de certificacion estandardizadas (o regulatizacion governamentala) per se dire d'esperse «programaires» o quitament «d'engenhaires logicial». Pasmens, pel fach que la disciplina s'espandís dins fòrça airals, que pòt o pas comprene d'aplicacions criticas, es discutibla la sanccion d'una licéncia per la profession dins son ensems. Dins la majoritat dels cases, la disciplina s'autoregulada per las entitats que requerisson la programacion, e a vegada de mitans fòrça estrictes la definisson (per exemple, l'usatge de AdaCore dins la Fòrça Aeriana dels Estats Units d'America e abilitacions de seguretat).
Dich d'una autra biais, la programacion es l'art de transformar de requista en quicòm qu'un ordinator pòt executar.
Un brèva istòria de la programacion
En 1936, la publicacion de l'article setmenal de la sciéncia informatica Ont Computable Numbers with an Application ton the Entscheidungsproblem per Alan Mathison Turing, lancèt la creacion de l'ordenator programable. Presenta sa maquina de Turing, lo primièr ordenator programa ble universal, e inventa los concèptes e las condicions de programacion e de programa.
Los primièrs programas informatics èran realizats amb un sòudaire e un grand nombre de tubs electronics (mai tard, de transistors). Amb los programas sempre mai complèxes, aquò venguèt impossible, perque una sola error fasiá lo programa entièr inutilizable. Amb las avançadas dins l'estocatge de las donadas, ven possibla de cargar lo programa a partir de cartas perforadas, contenent la lista de las instruccions en còdi binari especific per un tipe particular d'ordinator. Aumentant la poténcia dels ordinators, se los utilizèt per far los programas, los programaires preferissent, naturalament escriure un tèxte, puslèu qu'un ensems de 0 e de 1, daissant que la quita maquina far la traduccion. Amb lo temps, de lengatges de programacion novèls  apareguèron, fasent de sempre mai abstraccion del material sus que se deviá executar los programas. Aquò pòrta d'avantatges sus diferents aspèctes: aqueles lengatges son mai aisits d'aprene, un programaire pòt produire un còdi mai rapidament, e los programas produsits se pòdon s'executar sus de maquinas difrerentas.
Lengatges de programacion
Diferents lengatges de programacion autrejan d'estils diferents de programacion (nomenats paradigmas de programacion). La causida del lengatge utilizat es subjècta a fòrça consideracions, coma la politica de l'entrepresa, l'adeqüacion al prètzfach, la disponibilitat de paquets terces, o preferéncia individuala. Idealament, lo lengatge de programacion mai adaptada pel prètzfach en question serà causit. Las compenesons d'aqueste ideal implican trobar pro de programaires que coneisson lo lengatge per bastir una equipa, la disponibilitat de compilarors per aquel lengatge e l'eficiéncia qu'executan amb el los programas escriches dins un lengatge donat. Los lengatges forman un espèctre aproximatiu dempuèi «bas nivèl» cap a «naut nivèl»; los lengatges de «bas nivèl» son tipicament mai orientats cap a las maquinas e mai rapids d'executar, alara que los lengatges de «naut nivèl» son mai abstractes e mai qisit d'utiliaar, mas executan amb mens de rapiditat.
Allen Downey, dins son libre How To Think Like A Computer Scientist («Cossí pensar al biais d'un informatician»), escriu:
Motorhead
Motörhead qu'ei un grop de heavy metal/hard rock originari de Londres, Anglatèrra.
.cards
("cartas", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi l’11 de febrièr de 2014.
Macrin
Macrin (vèrs 165, Cesarèa - junh de 218) foguèt un emperaire roman que reinèt dau 8 d'abriu de 217 a junh de 218. Succediguèt a Caracalla e foguèt remplaçat per Elagàbal. Son fiu Diadumenian foguèt associat a son rèine coma coemperaire.
Macrin èra probablament a l'origina dau complòt qu'assassinèt Caracalla. Fòrça brèu, son rèine foguèt caracterizat per la volontat de dirigir l'Empèri ambé l'ajuda dau Senat. Pasmens, Macrin venguèt rapidament impopular dins l'armada e foguèt massacrat per sei soudats en junh de 218.
Barrou
Barrou es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre.
Jòc de bola
Lo jòc de bola tanben sonat la longa, se debana de biais mobil sus un terren de quinze a vint mètres, siá dos còps mai long que lo del jòc de pè tancat, que n'es lo davancièr.
Istoric
La bola lionesa nasquèt al sègle sègle XVIII dins la region de Lion, que son nom. En 1850 aquel jòc venguèt un espòrt, amb la creacion de la primièra societat oficiala: « le Clos Jouve ». Per aquò, la Federacion francesa de las bolas foguèt longtemps dominada per la bola lionesa e espòrt-bola.
Barrou
Geografia
Le territoire communal est délimité à l'Ouest par la rivière Creuse, ce qui en fait une commune limitrophe, à la fois du département de la Vienne et de la région Poitou-Charentes.
Jòc de bola
Istoric
Pendent lo sègle XIX, la seccion Provençala de la FFB codifiquèt lo jòc dich « a la longa » qu'es un besson de la bola lionesa fòça agradada dins la region. Demanda las meteissas qualitats esportivas mas al contrari pòt se jogar sus un terren irregular, amb de bolas mai pichonas.
Barrou
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Jòc de bola
Espandiment
Es subretot praticat en Occitània: Dins los departaments de Bocas de Ròse, Gard, Vauclusa, Aups d'Auta Provença, Auts Aups, Aups Maritims, Var, Erau, Aude (departament); dins la region Miègjorn-Pirenèus. E en França dins las region Centre, Illa de França, Nòrd-Pas de Calais, Franca Comtat.
Règlas del jòc
Son las meteissa qu'aquelas de la petanca, levat lo biais de lançar la bola, a l'encòp acrobatic e coregrafic, per causa de la granda distança.
Barrou
Istòria
En 581, lo pòrti de Bérufle ocupat un territòri actiu de Yzeures a Barrou. Aiçò èra lo un dels generales de Chilpéric, rei de Soissons, #que la #enviar per arturar las incursiós dels abitants del Berrí sus la Touraine. A aquela epòca, la Touraine fasiá partida del Reialme de Neustrie del temps que lo Berrí èra del Reialme de Aquitaine. Sus aquel territòri, Bérufle #forçar lo pòrti Reginalde, enviat per Gontran, rei de Orléans, per ocupar Tors, a replegar-se sus Peitieus. Pendent aquel episòdi, los "païses" de Yzeures e de Barrou aguèron saquejat.
En 581, le duc de Bérufle envahi un territoire allant d'Yzeures à Barrou. C'était l'un des généraux de Chilpéric, roi de Soissons, qui l'envoya pour arrêter les incursions des habitants du Berry sur la Touraine. À cette époque, la Touraine faisait partie du Royaume de Neustrie alors que le Berry était du Royaume d'Aquitaine. Sur ce territoire, Bérufle força le duc Reginalde, envoyé par Gontran, roi d'Orléans, pour envahir Tours, à se replier sur Poitiers. Durant cet épisode, les "pays" d'Yzeures et de Barrou furent pillés.
Jòc de bola
Règlas del jòc
L’invencion de la petanca en 1910 visava a permetre als jogaires de mai edat e mens mobils de contunhar a practicar lo jòc sus un terren cort, amb los « pés tancats » dins lo cercle.
.foundation
("fondacion", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi l’11 de febrièr de 2014.
Hescamps
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
.futbol
("fotbòl", en espanhòl) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi l’11 de febrièr de 2014.
.condos
(acorcha de concominiums, "coproprietats", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi l’11 de febrièr de 2014.
Republica daus Escartons
La republica daus Escartons, tanben apelaa la confederacion daus Escartons (var. Republica/Confederacion dels Escartons, de lhi Escartons) o lo Grand Escarton (dau Briançonés), dich istoricament lo principat dau Briançonés, foguèt un ensems de territòris montanhòls que fasián part de Daufinat e beneficiavan d'un estatut particular resultant d'una charta dalfinala dau 29 de mai de 1343, estatut que per la part francesa durèt fins a 1789 e per la part italiana fins a 1802.
A l'ora d'ara, aiqueles territòris son d'efècte despartits entre lo departament francés daus Auts Aups e las províncias italianas de Turin e de Coni, la part orientala de Daufinat essent estaa cedia a l'ostau de Savòia, regnant sus Piemont, en 1713 (tractat d'Utrecht).
Lo gentilici es escartonés -esa.
En parlar vialan, la prononciacion de los Escartons es.
Lo territòri
vinheta|Païsatge [[briançonés al sègle XIX.]]
Limitas geograficas
Lo Briançonés istorica èra limitat:
Los Escartons
Nòta: Quauques noms son desconeguts e son recuperats segon la toponimia. Aiquelas noms son en italicas embé un *.
Los quatre païses originals o escartons regropavan cinquanta-e-una comunautats. Doas estançonan situats dins lo territòri de l'actuala França e doas sul territòri de l'actuala Itàlia, e son:
Escarton de Briançon
vinheta|Blason de Briançon. L'Escarton de Briançon regropa las comunautats de la Vau de Clarèia, de la Vau de Guisana, Vau de Cerveireta  , de la Vau Superiora de Durença (es a dire la porcion de l'auta vau de Durença qu'es compresa entre lo confluent de Durença e de Cerveireta, e lo Pertús Rostanh ) e de Vau Loïsa.
Los representants de l'Escarton se reünisson a Briançon qu'es a l'encòp lo sètge dau Chastelan e dau tribunal de l'Escarton per tant que, dins la màger part de las comunautats, los cònsols se pronóncian sus las infraccions aus reglaments locals.
Escarton de Cairàs
Lo Cairàs formava un ensems de sèt communautats, embé per capitala Chastèucairàs: Arvieus, Chastèucairàs (e Vilavielha), Molinas, Sant Veran, Agulhas, Abrièrs, Ristolàs.
Escarton de Chastèldalfin
La val Varacha èra constituaa de quatre communautats, embé per capitala Chastèldalfin: La Chanal, Pont, Chastèldalfin, Blins
Escarton d'Ors
vinheta|Église paroissiale d'Oulx en 1842. Las autas vaus de Dueira e de Cluson regropavan vint-e-nòu comunautats, embé per capitala Ors:
Escarton de Prajalats
Après la Reforma, las sièis communautats de la val Cluson, qu'estançonan majoritàriament protestantas, demandèron e obtenguèron la constitucion d'un cinquen escarton separat d'aiquel d'Ors: aiquel de Prajalats.
Datas claus, de 1343 a 1802
vinheta|Lo Dalfin [[Umbèrt II de Vianés.]]
En 1343, las comunautats dau Briançonés recrompèron al dalfin Umbèrt II de Vianés sos dreits senhorials per una transaccion conclua lo al chastèl de Beauvoir-en-Royans, que la costuma nomma "Charta de las Escartons".
Aiquela transaccion reconeissiá e codificava de practicas anterioras o daus usatges costumiers e completava de chartas especificas a de comunautats particularas, dont los dalfins èran convenguts embé lors subjèctes. Remplaçava mantas talhas e redevances per una renda de 4,000 ducats, paiabla chasca annada lo jorn de la Chandelosa e dont las comunautats se despartissián la charja dins l'encastre d'assemblaas nommaas "escartons".
Puèi, las comunautats velhèron a la defensa de lors dreits e faguèron reconéisser la charta daus Escartons pels successors d'Umbèrt II qu'en 1349 cedissiá Daufinat a la corona de França: tots los reis de França, de Charles V a Loís XVI, la confirmèron a lor aveniment per una letra patenta.
Pel tractat d'Utrecht en 1713, França cedissiá al duc de Savòia Victòr Amadieu II, en eschangi de la vau de Barcilona, «tot çò qu'es a l'aiga pendenta daus Aups dau costat de Piemont» (tot çò qu'a l'èst de la linha de despartiment de las aigas), es a dire las comunautats que constituissián tradicionalament las escartons d'Ors, de Val Cluson e de Chastèldalfin. Aiquelas comunautats contunhèron a joïr, jos l' autoritat dau chastelan d'Ols, delegat per l'intendéncia de Susa, de l'essencial daus privilègis que lor èran estats garantits per la Charta daus Escartons.
Las comunautats vengudas piemontesas, ennautant dempuèi 1720 dau reialme de Sardenha, ne beneficièron fins al, data de l'annexion de Piemont a França decidia pel Primièr Cònsol Napoleon Bonaparte.
A aiquela epòca, los territòris sus los quals la charta s'aplicava èra abitada per mai o mens 7 200 foguièrs, siá 40 000 abitants.
La constitucion dau territòri
La transaccion de 1343 èra l'abotiment de procèsses politics e socials que s'èran desvolopats sus mantes sègles pendent los quals lo Briançonés aviá bastit una identitat politica.
A l'epòca carolingiana, las comunautats situaas a l'oèst dau còl de Montginebre apartenissián al Reialme de Borgonha e las que se tròban a l'èst dau meteis còl apartenissián al Reialme d'Itàlia. En 1038, l'emperaire Conrad II lo Salic suprimís la diocèsi de Mauriana, dont l'evesque Tibaud aviá participat a una liga contra el, e ne fisa los bens a l'archeveschat d'Ambrun e a l'evesque de Turin. Aiquel decrèt foguèt pas jamai completament executat mas las parròquias dau Briançonés, situaa a l'oèst dau Montginebre, deguèron, a partir d'aiquela data, lo dèime a l'archevesque. Los arrenjaments a los quals aiquel eveniment donèt luòc foguèron a l'origina de la creacion, entre 1042 e 1050, de la prebostat d'Ors, una fondacion religiosa tengua per de canonges que seguissián la règla de sant Augustin, a los quals l'evesque de Turin, Cunibert, donèt, lo, los bens e beneficis de l'eveschat dins l'Auta Vau de Susa.
En 1050, Guigues Ièr d'Albon dona a la prebostat d'Ors un mas que possedissiá a Cesana e los dèimes de las glèisas d'Ors, de Salbertrand e de Cesana dont aviá probablament eiretar dau maridatge de l'un de sos ancèstres embé una filha dau marqués de Turin, Ardoïn lo Glabre. Tre 1063, empleiava un chastelan a Briançon e, en 1096, son felen, Guigues III lo Comte, teniá un tribunal a Briançon.
Lo, a Rivòlas pròche Turin, Guigues V d'Albon, lo primièr de sa familha a portar lo títol de Daufin de Vianés, prèsta omenatge a l'emperaire Frederic Barbarossa que n'escàmbia, reconeis sa sobeiranetat suls territòris que deten e li acòrda lo privilègi de batre moneda a Cesana.
Vèrs 1210, Adelaïda (o Alàsia) marquesa de Saluças, per emparar la senhoriá de las atacas dau comte de Provença, auriá reconegut la sobeiranetat dau dalfin Guigues VI Andrieu, mas mai versemblablament li aviá cedit de drechs e daus bens que los marqueses detenián dins l'Auta Vau Varacha. Vèrs 1228, Guigues VI Andrieu, qu'aviá aquerit los drechs d'un cèrt Amédéo Fantino sus la comunautat de Pont dintra en conflicte embé la marquesa, desenant regenta dau marquesat de Saluças pendent la minoritat de son filh Manfred III, perque aviá considerablament usurpat daus drechs. Un acòrd foguèt conclús en agost de 1230 a Pinairòl que permetèt al Dalfin de far bastir la fortalesa de Chastèldalfin.
Lo Briançonés, dins las limitas que seràn las siás fins en 1713, nasquèt entre las annadas 1237, ont lo Dalfin dona, per testament, a son esposa Beatritz de Sabran, tots los domenis que possedís de part e d'autra daus còls transalpins, e 1244, ont son successor, Guigues VII esten als abitants d'un territòri comprengut entre lo còl de l'Autaret al nòrd, lo còl Lacroix al sud, e la comunautat de Chaumont que vendràn sojornar al borg de Briançon, l'exempcion de la talha comtala.
L'aspècte estrategic dau contraròtle daus còls alpins
vinheta|La marquesa [[Adelaïda de Susa.]] Un des axes constants de la politique des Dauphins de Viennois consista à contrebalancer l'influence des Ducs de Savoie, dont les états, depuis l'époque de la marquise Adélaïde s'étendaient des deux côtés des Alpes. La politique des descendants d'Humbert aux Blanches Mains s'appuyait sur le passage stratégique du Col du Mont-Cenis et procuraient à leur dynastie des alliances illustres et la reconnaissance des empereurs du Saint-Empire romain germanique. Ils achetèrent aussi, contre espèces sonnantes et trébuchantes des droits et des charges, comme le vicariat d'empire, que les empereurs cédaient et révoquaient au gré de leur humeur et de leur besoins d'argent, mais qui permettaient aux féodaux qui y accédaient, pour l'une ou l'autre de leur possessions, d'affecter de se comporter en suzerain de tous ceux qui prétendaient dépendre directement de l'empereur et qui furent la source de nombreuses disputes juridiques.
La pratique était ancienne, dès 1077, Adélaïde de Suse et son fils Amédée II de Maurienne avaient reçu en grande pompe l'empereur Henri IV qui se rendait en Italie pour négocier avec le pape Grégoire VII, la levée de l'excommunication dont il avait été frappé et dont le voyage devait se terminer par l'humiliante Pénitence de Canossa. Henri IV était alors le gendre d'Adélaïde et le beau frère d'Amédée dont il avait épousé la sœur Berthe. Mais le chroniqueur bénédictin Lambert de Hersfeld indique qu'ils exigèrent, pour le prix de son passage, et malgré leurs liens de parenté, la cession des droits sur cinq évêchés proches de leurs seigneuries et finirent par se contenter qu'il leur donnât le Bugey.
Le contrôle des passages alpins pouvait rapporter beaucoup et le territoire des escartons du briançonnais en comptait 21.
Un procès de marginalizacion de la noblesa
Aucun document relatif au Briançonnais, et qui a été conservé, ne mentionne une confédération des communautés des vallées avant 1343. L'annonce, le, par le Dauphin Humbert II, de nouvelles enquêtes destinées à établir l'inventaire des droits dont il était propriétaire, fut le déclencheur d'une telle union : plutôt que de se soumettre aux investigations, les communautés préférèrent élire des représentants, chargés de rédiger des cahiers de doléances aujourd'hui perdus, et de passer des accords forfaitaires, selon une méthode que certaines d'entre elles avaient déjà maintes fois utilisée avec un Dauphin perpétuellement à la recherche de nouveaux revenus.
Les historiens romantiques, souvent dans l'optique de défendre l'idée républicaine, ont cherché au-delà des institutions du Dauphiné ou de la monarchie capétienne les origines de cette organisation. Certains ont tenté d'en attribuer la paternité à des tribus gauloises à propos desquelles personne ne sait rien ou presque, voire aux institutions du royaume de Còti, dont la capitale était Suse, à propos desquelles très peu de documents sont parvenus jusqu'à nous.
Naissença de la Charta
En 1343, cinquante et une communautés du Briançonnais rachètent au dauphin Humbert II un ensemble des droits seigneuriaux moyennant la somme de 12000 florins-or et une rente perpétuelle annuelle de 4000 ducats, et signent la Charte sur laquelle le dauphin appose son sceau.
Pendant près de quatre siècles et demi. Une fois le Dauphiné rattaché au royaume de France, en 1349, les délégués des Escartons font, à chaque avènement d'un souverain, confirmer les droits acquis par leurs communautés.
La charte accordait ainsi aux habitants des escartons le statut de "francs-bourgeois", c'est-à-dire qu'ils étaient exemptés de tout service féodal en échange d'une rente annuelle. Ils avaient le droit de détenir un fief. Ils rendent hommage à leur seigneur le dauphin "en baisant son anneau sur le dos de la main et non au pouce comme le populaire".
La justice restait un privilège du Dauphin, et les habitants des escartons devaient participer à la défense du Dauphiné. Pour le reste, les Briançonnais disposaient d'une large autonomie : ils s'assemblaient et nommaient des syndics, portaient les armes et levaient des impôts.
Cette charge était répartie par les Briançonnais entre quatre pays, on disait en latin exquartonare qui a donné « escartons » (ou écartons). L'origine du mot pourrait aussi provenir du verbe escartonner (en latin "exquartonare") qui signifiait répartir les contributions entre les membres des quatre communautés.
La cession des trois escartons d'Oulx, de Val Varache et du Pragela au royaume de Sardaigne, par le traité d'Utrecht en 1713, fragilise considérablement la région du fait de la complémentarité économique entre ces escartons de l'est et ceux de l'ouest. Ces escartons font perdurer tant bien que mal leurs coutumes sous le pouvoir savoyard, puis italien après 1848, mais ils ont perdu l'indépendance qui les caractérisait.
Le, les deux escartons du Briançonnais et du Queyras acceptent de bon gré la Révolution française. Là aussi, ils ne perdent pas tant leurs coutumes démocratiques, que leur indépendance vis-à-vis d'un pouvoir central extérieur. On remarque ainsi que lors de l'annexion du Piémont par la France en 1798, la partition des escartons selon les lignes de crêtes perdure, entre les départements du Pô, de la Stura et des Hautes-Alpes.
Organizacion civila
Dans plusieurs communes se mettent en place, sans faire de bruit au fond des vallées, une faranche d'alpagistes affranchis, qui élisent tous les ans un consul et se réunissent une trentaine de fois par an en assemblée pour décider de l'organisation de la vie du village, comme c'est le cas à Villar-d'Arêne ou Villar-Saint-Pancrace autre communauté de l'Escarton de Briançon.
Selon certaines sources de langue allemande, l'organisation de la république des Escartons peut être considérée comme étant à rapprocher de celle des ou républiques paysannes qui existaient dans le même temps en Frise.
Antropologia: la paradòxa alpina
Les anthropologues appellent « paradoxe alpin » le phénomène selon lequel le niveau d'instruction et d'ouverture culturelle d'une communauté est supérieur à la moyenne.
Il s'agit d'un cas particulier dans l'Europe de cette époque : dans les Escartons, l'alphabétisation est telle qu'au cours du, on estime que neuf habitants sur dix savent lire, écrire, et faire des calculs mathématiques. Pourtant dans l'imaginaire collectif, la montagne est considérée comme formée de bergers peu bavards, dans la république des Escartons, la profession la plus répandue est celle d'enseignants à domicile. L'apprentissage est basé sur trois niveaux :
Eveniments e commemoracions
vinheta|285px|Le bacchu-ber, danse des épées dans le Briançonnais en 1877.
Fèsta daus Escartons a Briançon
S'agiguèt d'una fèsta medievala, generalament organizaa en e situat dins la vila Vauban de Briançon per celebrar lo passat medieval de la vila.
Bal cubèrt
Lo Bal cubèrt es una dança tradicionala d’espasas generalament organizada dins lo barri de Pont de Cervieras* de Briançon dont l'origina remonta a mantes sègles, malgrat que la primièra mencion escricha d'aquel rite date de 1730.
Nòtas
<references group="N"/>
Wang Wei
Wang Wei (699-759) foguèt un poeta e un musician chinés dau periòde Tang.
Marius Fabre
Marius Fabre (1909 - 1999) fuguèt un laütier provençau especialisat en instrument ancian e tamborin de Provença e galobet, èu meme tamborinaire.
Originari de Barjòus, li aviá son atalhèr e trabalhèt ambé lei Musiciens de Provence.
.maison
("ostal", en occitan lemosin e en francés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi l’11 de febrièr de 2014.
Sant Disdier
Sant Disdier (Saint-Disdier en francés) es una anciana comuna d'Occitània, en Daufinat dins lo departament dels Auts Aups. En 2013, foguèt incorporada dins la comuna novèla de Devoluí.
Santa Colomba (Auts Aups)
Santa Colomba (Sainte-Colombe en francés) es una comuna d'Occitània, en Daufinat, situada dins lo departament daus Auts Aups e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Cui Hao
Cui Hao (en chinés: 崔顥; vèrs 704 - 755) foguèt un poeta chinés dau periòde Tang.
Bali
Bali es una illa d'Indonesia situada entre las illas de Java e de Lombok. Fa partida de las Illas Pichonas de la Sonda. Sa superfícia es de. La populacion de l'ensemble de las illas de la província de Bali èra de 3,890,000 abitants en 2010, siá unae densitat de 690 abitants/km. Administrativament, l'illa fat partit de la província del meteis nom e aculhís sa capitala (ibu kota), Denpasar, dins lo sud de l'illa.
Bali es una destinacion toristica populara, qu'a vist una aumentacion significativa de la frequentacion toristica dempuèi las annadas 1980. Lo torisme representa ara 80% de son economia. Es famosa culturalament per lo naut nivèl de desvolopament de sos arts, coma sas danças tradicionalas e modèrnas, l'esculptura, la pintura, lo cuèr, lo trabalh del metal, e la musica. Bali aperten al Triangle de Coralh, la zona amb la mai granda biodiversitat d'espècias marinas. Dins aquela sola region se trapan mai de 500 espècias de coralh d'escuèlh. Per comparason, es aperaquí 7 còps mai que dins tota la mar Cariba.
Hémonstoir
Hémontoèr en galò; Henvoustoer en breton ( Hémonstoir en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Geografia
Cette paroisse fait partie du diocèse de Saint Brieuc.
Courtomer (Orne)
Courtomer es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
En cobrint 1,990 ectaras, lo territòri de Courtomer es çò de mès d'estendut de lo sieu costat.
Couvrant 1,990 hectares, le territoire de Courtomer est le plus étendu de son canton.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1811, Courtomer (1,058 abitants l'an 1806) absorbeix Sant-Lomer (498 abitants), comuna nomenada Las Vallées jos la Revolucion francesa. Es a anotar que Sant-Lomer èra initialement çò cap de-luòc de l'actual costat de Courtomer, almens fins en 1792. D'en un autre luòc, lo bourg actual de Courtomer correspond a l'anciana aglomeracion de Sant-Lomer, #que lo nom n'a entièrament desaparegudas mapas. Lo luòc primitif de Courtomer es uèi trucat lo Vièlh Courtomer, a un quilomètre al nòrd-oèst del bourg.
En 1811, Courtomer (1,058 habitants en 1806) absorbe Saint-Lomer (498 habitants), commune nommée Les Vallées sous la Révolution française. Il est à noter que Saint-Lomer était initialement le chef-lieu de l'actuel canton de Courtomer, au moins jusqu'en 1792. D'ailleurs, le bourg actuel de Courtomer correspond à l'ancienne agglomération de Saint-Lomer, dont le nom a complètement disparu des cartes. Le site primitif de Courtomer est aujourd'hui appelé le Vieux Courtomer, à un kilomètre au nord-ouest du bourg.
Du Fu
Du Fu (712-770) foguèt un poeta chinés dau periòde Tang.
Elagàbal
Elagàbal (vèrs 203, Emesa - 11 de març de 222, Roma) foguèt un emperaire roman que reinèt de junh de 218 a sa mòrt. Succediguèt ai coemperaires Macrin e Diadumenian e foguèt remplaçat per Sever Alexandre.
Rèine
Encara enfant, venguèt emperaire gràcias a un complòt militar dirigit per la familha de l'emperaire Caracalla. Elagàbal foguèt donc un emperaire feble que sa politica èra menada per sa grand e sa maire. La populacion romana foguèt tanben acipada per sei mors e per l'importància donada au culte dau dieu solar Elagàbal. Finalament, après tres annadas de rèine, perdèt la fisança de l'armada e foguèt assassinat durant una revòuta d'abitants de Roma sostenguts per la garda dau palais imperiau. Foguèt condamnat au damnatio memoriae.
.parts
("pèças", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi l’11 de febrièr de 2014.
.reviews
("revudas", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi l’11 de febrièr de 2014.