cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Contenedor
vinheta|Contenedors de 40 pès als terminal Port Elizabeth dins lo New Jersey. vinheta|[[Pòrtacontenedor|Pòrtacontenedors a Copenaga.]] vinheta|Estocatge de contenedors de 20 pès dins lo pòrt del Havre, Sèina-Maritima. vinheta|Empilament de contenedors, amb unes refrigerats, sus un pòrtacontenedors. Dins lo domèni del transpòrt, un contenedor (container en anglés) un caisson metallic parallelepipedic concebut pel transpòrt de merças per diferents mòdes de transpòrt. Sas dimensions foguèron normalizadas al nivèl internacional. Es dotat a cada caires de pèças de prension permetent de l'arrimar e de lo transbordar d'un veïcul a l'autre. Fa partit de la categoria de las UTI (« unitats de transpòrt intermodal »), coma las caissas mobilas e de semiremòrcas. Permet atal de demesir los temps de rompradura de carga e de transbordament. Aquestas adaptacions especificas facilitan las operacions de « misa en bóstia » e de voidatge.
Segon la norma ISO (Organizacion internacionala de normalizacion) etablida en 1967, i a tres grandas saries de contenedors que la longor es respectivament de 20 pès, 30 pès (9,14 m) e 40 pès. Totes los contenedors d'aquestas serias an la mèsme largor, 8 pès (243,84 cm), çò que permèt lo desvelopament dels naviris pòrtacontenedors, mas aquesta largor sufís pas en general per transportar de front doas paletas normalizadasées (1 200 mm × 800 mm) dins lo sens de lor longor, ni tres dins lo sens de lor largor. Es perque las caissas mobilas (que las dimensions lo permeton) cenguèron un grand vam en Euròpa.
Lo devolopament del contenedor es estrechament ligat a aqueste dels escambis internacionals per via maritima, subretot de produchs manufacturats. Las estatisticas de transpòrt intermodal son sovent estimadas en unitats « EVP », o « equivalent vint pès ». Los primièrs cargos 8 500 EVP dintrèron en servici al començament de las annadas 2000 e lors talha e capacitat contunhèron de créisser. Los sièis mai grands (pabalhon de Hong Kong) an una capcitat de 21 413 EVP seguit pel CMA CGM Antoine de Saint Exupery (pabelhon de França) amb una capacitat de 20 600 EVP.
Los màger fabricants de contenedors son doas societats chinesas: CIMC que ten la mitat del mercat mondial amb 1,2 milion d'unitats produchas en 2004 (contra 70 000 en 1994) e Singama. Un contenedor simple de 20 pès costava en 2007 unes 1 400 èuros, per una durada de vida de 15 ans.
Istòria
Levat unas primièras experiéncias que foguèron pas generalizadas, lo principi del contenedor foguèt inventat en 1956 per Malcom McLean, un transportaire rotièr american, que pensava que lo transbordament de merças al pes èra tròp long. Confrontat amb sa societat McLean Trucking Co a la saturacion dels transpòrts sus la còsta èst dels Estats Units d'America, adapta quatre naviris per transportar des remòrcas de camions per via maritima, en cargant dirèctament lo camion e sa remòrca sus la nau. Fàcia al succès de l'experiéncia, decidís de desolidarizar « la caissa » contenent las merças del chassís de la remòrca, fasent naísser lo « contenedor »,. Son invencion demorèt localizada per l'utilizacion a la còsta èst dels EUA pendent detz ans, puèi passèt l'Atlantic en 1966 e coneguèt una creissença fulgurante. Mas cal esperar la guèrra del Vietnam, qu'obligava l'armada americana a desplaçar de massas importantas de merças d'America cap en Asia, per que la demanda venga pro importanta e que son invencion se generaliza, e quitament lo començament de las annadas 1980 per que l'estandard de McLean siá utilizat a l'escala mondiala.
En efièch, lo desvelopament, e l'atot màger, del transpòrt de contenedors es ligat a l'estandardizacion. Doas companhiás, Sea-Land Service, fondada per McLean, e Matson Navigation, establiguèron a partir de las annadas 1960 la lors talhas de contenedors, respectivament 35 pès e 24 pès. L'American National Standards Institute (ASA) fixèt enseguida las longors a 10, 20, 30 e 40 pès per una nautor e una largor de 2,44 m. L'ISO fixèt enseguida d'estandards mondials. Atal, las mesuras sempre foguèron fixadas en pès. Le comitat ISO TC-104 prenguèt lo relais per definir las dimensions, materials, constrenchas, etc., aplicadas als contenedors, donadas dins las nòrmas ISO 1496-1 (1990) e ISO 668 (1995).
Pasmens, las dimensions dels contenedors se trapan incompatiblas amb aquestas dels entrepauses e amb lo biais que los camions son cargats, alara son utilizat pas que pel transpòrt maritima e ferroviari. De projèctes son en cors, als EUA amb l'ajuda de la National Science Foundation o dins l'Union europèa (projècte Modulushca), per inventar ds contenedors podent s'adaptar tanben al transpòrt rotier e atal favorizar lo transpòrt combinat ralh-rota. Aquestes projèctes son assemblats dins lo Physical Internet Initiative.
Talhas e massas actualas
Los estandards donats per l'ISO empachan pas d'autras talhas d'existir, utilizats per unes transportaires. En America del Nòrd, se trpa de longors de 48 e 53 pès.
Pasmens dins la mai granda majoritat los contenedors an de dimensions exterioras estandardas :
Las dimensions interioras son las seguentas:
Son mai frequents los contenedors high cube de 9 pès (2,743 m) o 9,5 pès (2,896 m) de naut.
Le contenedor half height (4,25 pès) prepausa una nautor dos còps mendre, per transportar de cargas pesuca (qu'atengan lo pes maxim autorizat) dins un volum redusit.
La massa d'un contenedor varia entre 1,8 tona (per un 20 pès) a 4,2 tonas (per un 40 pès high cube).
La referéncia estatistica demora lo 20', lo EVP (Equivalent Vint Pès) o, mai sovent, lo TEU (Twenty feet Equivalent Unit) amb las conversions seguentas :
Tara dels contenedors :
Tipes
vinheta|Detalh del sistèma de fixation d'un contenedor. Se lo contenedor « de basa » (e mai espandit) demora una simpla bóstia, sovent en acièr corten sòudat, existís de contenedors especializats: refrigerats, ventilats, desumidificats, amb una sèrva de carburant, per municions, per vestits, sens teulat, plegants, per bestial, per veituras, plans, cistèrnas, etc.
Pasmens, partejan lo mèsme sistèma de fixacion, per pèças de caire presentas suls uèit sucs del parallelepipède, e verrolh tornejant fixats suls chassís dels veïculs o las maquinas de manutencion.
Se pòt destriar quatre grandas categorias.
Contenedor de basa
vinheta|Interior d'un contenedor. Destinat a las merças.
vinheta|Vestits sus cindres.
Contenedor cistèrna
Cistèrna plaçada dins un encastre utilizada per de produchs liquids, en polvera o gasoses.
Los produchs gasoses son transportats jos nauta pression, a l'estat liquid.
Contenedor sens embaltge
Contenedor per las merças de granèl (farina, grans…) de cargament/descargament gravitarie o pneumatic.
Contenedor plan e plegable
Tanben nomenat flattainer, flat rack o gondola.
Contenedor constituit d'una basa e de doas parets als tèrme amb de telièras su las parets lateralas. Aquò permet lo cambiament de produchs voluminós (tractor per exemple) passant las dimensions en nautor e/o en largor.
D'arranjaments especifics pòdon los equipar, per exemple los coils carrier amb lors fòssas d'arrimatge pels ròtles siderurgics.
Las parets frontalas pòdon èsser rebatables çò que permet l'empilatge pel retorn a vuèg (en dimensions estandard : 5 replegats = 1 desplegat).
Verificacions e manutencions
Unes elements demandan a èsser aisidament verificables abans usatge : lo bon estat de las parets, de las pèça de caires, la tampadura de las pòrtas, la lisibilitat del marcatge.
A l'interior, las parets devon èsser en bon estat, sens tusts indesirables; abséncia d'odors, d'umiditat segon las merças; estanqueïtat; estat dels punts de fixacion.
Lo levatge se realiza a partir de las quatre pèças dels caires superiors amb de varrolhs tornejnants que s'i engatjan. Aqueste levatge se pòt realizar per una multitud de maquinas mas que lo punt comun es la preséncia d'un quadre rectangular portant los varrolhs tornejants : lo spreader (palenc repartidor). Suls cais maritims, de portics, d'elevators de flecha, de gruas mobilas… asseguran los transbordaments e los desplaçaments. Lo carri cavalièr, naut sus patas e fòrça mobil, asseguda l'engarbatge.
L'engarbatge pòt èsser realizat sus diferents nivèls (sièis a uèit) e, se cal, de varrolhs tornejants dobles plaçats entre cada contenedor engarbat asseguran la rigiditat de l'ensemble. L'empliment consistís a cargar la merça dins lo contenedor, a l'arrimar, a la repartir per assegurar l'estabilitat. Mai sovent s'utiliza d'entrpresas especializadas que, mal realizat, pòt aver des consequéncias sus la merça, sul quita contenedor, ss las personas, sul constat d'avaria.
L'empliment es regís per de règlas de bon sens :
Segon çò qu'es transportat dins un contenedor, o seguent lo tractament que podèt subir (desinfeccion per exemple), los operators encargats de son desempliment pòdon èsser expausat a l'inalacion de poscas o de substéncias quimicas dangirosas, qu'unas son cancerigènas.
De formulas d'aviament
Segon las operacions d'empliment e desempliment, lo contenedor serà:
Las mai grossas companhiás
Lo trafec mondial èra 116 milions de viatges d'EVP en 2005.
Los contenedors coma abitat
Dempuèi 2006, en Olanda, d'artistas aguèron l'idèa d'utilizar de contenedors per amenatjar primièr de talhièrs, puèi de lotjaments d'estudiants. Lor caractèr empilable permetèt  d'arquitèctes de desvelopar lo projècte los empilant sus d'estatges per crear de verias imòbles de ciutats universitàrias. L'avantatge es de segur mens lo cost de retorn, que, per un confòrt egal, los amenatjaments de segond òbra son identics a aquestes d'una construccion de maçonariá, que la rapiditat d'una installacion prefabricada e autoportaira, e tanben lo caractèr rapidament desmontable que permet als promotors de se passar de demandar una autorizacion de construire normala.
Existís ara de companhiás especializadas dins la transformacion de contenedors en burèls o en ostal d'abitacion.
Liordres
Liordres (Liourdres en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Sex Pistols
Los Sex Pistols es un grop de punk anglés actiu de 1975 a 1978, Es un dels grops de musica mai famoses de la primièra epòca del Punk (amb The Clash).
Fort Sumter
thumb|right|[[Fotografia aeriana dau fòrt en 2013.]] thumb|right|[[Pintura dau fòrt durant de bombardaments nordistas en 1863.]] thumb|right|[[Fotografia dau fòrt vèrs 1900.]]
Lo Fort Sumter es un fòrt situat a l'intrada dau pòrt de Charleston en Carolina dau Sud. Es principalament conegut per lei combats que s'i debanèron en 1861 e que menèron a la Guèrra de Secession.
Durant lo conflicte, Fort Sumter permetèt ai Sudistas d'empedir lo blocus nordista de Charleston. Per aquela rason, a partir d'abriu de 1863, leis atacas se multipliquèron còntra la posicion. Dins aquò, maugrat lo tir de mai de sèt milions d'obús còntra lo fòrt, la garnison capitèt de s'i mantenir fins au 17 de febrier de 1865 quand l'avançada de l'armada dau generau nordista Sherman vèrs Savannah menacèt lei linhas d'avitalhament dei defensors de Charleston.
Après 1865, Fort Sumter foguèt parcialament rebastit mai son ròtle militar foguèt reduch amb la restauracion de solament de 11 posicions d'artilhariá. De 1876 a 1893, foguèt tanben utilizat coma far. La Guèrra Ispanoamericana encoratjèt leis autoritats d'acabar la restauracion dei fortificacions. Doas pichonas garnisons i foguèron installadas durant lei doas guèrras mondialas fins a l'abandon definitiu dau fòrt. En 1948, venguèt un monument nacionau estatsunidenc.
Tudanca
Tudanca es un municipi de la província de Cantàbria.
L'Épine (Marna)
L'Épine es una comuna francesa administrada per lo departament de Marna de la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pierre Camani
Pierre Camani es un òme politic nascut en 1952 a Sant Leugèr (Òlt e Garona). Sòci del Partit Socialista francés dempuèi 1984, es elegit en 2001 cònsol de Puèimiclan e conselhièr general de Seissas. En març de 2008, deven president del Conselh general d'Òlt e Garona.
Valaiguièra
Valaiguièra (Valliguières en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Tais d'America
Lo tais d'America (Taxidea taxus) es una espècia de la familha dels mustelids. Es lo sol representant actual del genre Taxidea.
Aquela espècia foguèt decricha pel primièr còp en 1777 pel naturalista alemand Johann Christian Daniel von Schreber (1739-1810) e lo genre en 1839 pel zoologista britanic George Robert Waterhouse (1810-1888). esquèrra|vinheta|Tais d'America
Comportament
Viu mai sovent sol, dins los bòscs (o tanben dins las vilas ont trapan de manjar dins los rebuts). Sortís sa tuna cavada per sas arpas aceradas al calabrun, per caçar de conilhs, mirgas e tàmias, que trapa amb son nas, sa vista essent marrida.
Districte de Churachandpur
Lo districte de Churachandpur es un districte de l'estat de Manipur en Índia.
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Churachandpur. En decembre de 2016, una part del districte foguèt destacada de son territòri per fondar lo nòu districte de Pherzawl.
Le Huffington Post (França)
Le Huffington Post es un site d'actualitat francés d'actualitat lançat lo 23 de genièr de 2012.
Originas
Le Monde anoncia lo 10 d'octobre de 2011 lo lançament de la version francesa de The Huffington Post|. Lo site dubriguèt lo 23 de genièr de 2012, amb un retard sul lançament previst per novembre de 2011. S’agís del primièr site continental europèu del grop e lo primier non anglofòn. Anne Sinclair es la primièra directritz editoriala d'aquela version francesa; Paul Ackermann, ancian del figaro.fr, es redactor en cap. L’equipa compta 13 personas. Aparten per 51 % al sèti estatsunidenc, per 34 % al Monde e per 15 % al banquièr Matthieu Pigasse.
Creissença
A partir del 23 de genièr de 2012, Le Post s'arrestèt e la pagina d'acuèlh del site punta cap a Le Huffington Post. Un an passat, lo site se felicita d’una fòrta audiença, amb 2,5 milions de visitors unics pel mes de decembre de 2012. Se classa devant los pure players (Rue 89, Slate et Leplus e Nouvelobs), RTL.fr e pròche d’Europe 1. En febrièr de 2013, Anne Sinclair precisa:  .
Voué
Voué es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Thiergeville
Thiergeville es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
El Huffington Post (Espanha)
Istoric
La version espanòla de l'Huffington Post, es lançada lo 7 de junh de 2012 dempuèi Madrid. En partenariat amb lo grop de premsa Prisa (proprietari de jornal El País), emplec dètz personas, que uèit jornalistas. La directritz editoriala es la jornalista Montserrat Domínguez.
Los Puèges de Vèrn
Los Puèges de Vèrn (Les Pechs du Vers en francés) es una comuna novèla carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Es formada pel recampament al 1èr de genièr 2016 de Sent Martin de Vèrn e de Sent Sarnin, vengudas comunas delegadas. Lo capluòc es a Sent Sarnin.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Charreç
Charreç o benlèu Charraç (cf. Luçac) (Charras en francés) es una comuna situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Lista daus maires
miniatura|gaucha|La novela mairariá.
Intercomunalitat
miniatura|dreita|Roge: La [[Comunautat de comunas de La Ròcha Focaud e Pòrta de Perigòrd|CC de La Ròcha Focaud e Pòrta de Perigòrd dins Charanta A. Frontiera òc/oïl<br/ >B. Comunas occitanas<br/ >C. Comunas emb un bocin occitan<br/ >D. Comunas peitavinas-sentongesas]]
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Coolus
Coolus es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Consòrci
Un consòrci es un gropament d’entitats ò d'organismes en vista d’operacions comuni. Li organizacions a l'origina dau consòrci pòdon exercir dins de domenis variats coma l'industria, lo comèrci, l'educacion ò la politica. Totun, son generalament d'entrepresas ò de bancas. Lo tèrme es sovent informal que la lèi non definisse precisament la natura d'un consòrci. Per exemple, en França ò au Reiaume Unit, lu gropaments d'entrepresas son regits per lo drech aplicable ai contractes ordinaris.
Jòc de cartas espanhòl
vinheta|300x300px|Cartas Valencianas, edicion de 1778. Dins Lo caval de copas es escrich una frasa tipica de l'eròi “Ai va”. Lo jòc de cartas espanhòl es un nesmble de quaranta cartas. Existís de versions mens de cinquanta e cinc cartas per poder jogar a d'autres jòcs. Las cartas son destriadas en quatre ensenhas o palos. Las ensenhas son aur (oro), copa, espasas (espadas) e baston (baston), que cadun li correspond son iconografía caracteristica. Cada ensenha de dotze cartas: nòu cartas numerotadas del un a nòu, nomenadas cartas numericas e tres caras numerotadas de dètz a dotze. Ara, las figuras son la sota (amb lo nombre 10), lo cavalièr (caballero), sovent se dich caval (caballo) malgrat qu'es un cavalièr montat (amb lo nombre 11) e lo rei (rey) (amb lo nombre 12). Totas las cara representan còrs entièr.
Sovent las cartas numericas s'arrèstan al nombre sèt, çò que fa un jòc de quaranta cartas.
Per unes jòcs las ensenhas se dividisson en corts (cortos): aurs e copas, e larg (largos): bastons e espasas.
Lo jòc espanhòl de quaranta cartas amb quatre ensenhas e tres caras es atestat almens dempuèi 1539 dins los Dialògs de Juan Vives, quitament se a las caras son cavalièr (caballero), reina e rei (rey).
Unas versions modèrnas pòdon inclure dos joquièrs, introdusits del jòc francés, fasent un jòc ciquentas cartas.
Lo jòc espanhòl de cinquanta e cinc cartas es una version per poder jogar al poker, s'apondon a aqueste de quaranta uèch cartas quatre cartas amb lo nombre dètz, fasent un jòc cinquanta e doas cartas mai tres joquièrs fan lo total de las cinquanta cinc cartas, en mai los nombres de las figuras onze, dotze e tretze se substituisson per, sotas (J), de cavals (Q) e los Reyes (K) tanben lo nombre un ven la letra (A).
Lo jòc espanhòl es utilizat ara en Espanha, sud de França, en Latinoamerica, Filipinas (nomenat "calhi") e nòrd d'Africa. Foguèt utilizar al Portugal, Itàlia e tota Euròpa Occidentala, en parallel amb los jòcs locals.
Odissèa
thumb|200px|left|Ulisses amb las [[sirenas]] thumb|200px|Ulisses e sons companhons cegant [[Polifème]] L’Odissèa (en grèc ancian Ὀδυσσεία / Odysseía) es una epopèia atribuida a l’aède Omèr, comptant 12,109 examètres dactilics, repartits en 24 cants. Se pensa que foguèt redigida après l'Iliada, cap a la fin del sègle VIII abans J.-C.
Jòc de cartas espanhòl
Caracteristicas generalas
Coma la majoritat dels jòcs europèus, lo jòc espanhòl se dividís en quatre ensenhas (palos) (aur, copa, espasa e bastons, sempre dins aqueste òrdre), dessenhats amb un lengatge iconografic caracteristic. Parteja tanben amb lo rèste dels jòcs la division entre cartas numericas e de caras (sota, caval e rei).
Mai sovent lo jòc espanhòl conten de quaranta e uèch cartas (nòu numericas e tres figuras de cada ensenha), coma la majoritat dels jòcs, que son de quaranta e uèch o cinquanta cartas.
Odissèa
Resumit deu raconte
Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
Jòc de cartas espanhòl
Caracteristicas generalas
La simbologia de las ensenhas dins lo jòc espanhòl es semblable a aquesta dels autres jòs, mas se destria de las autras per son iconografía caracteristica, e lo fach que las caras apareisson de còrs entièr. Tanben se singulariza per la cara del cavalièr (o "caval") que pren plaça de la figura de la reina qu'aparéis dins la majoritat dels autes jòs. Es caracteristic tanben del jòc espanhòl la numeracion de las figuras, que comença totjorn al 10, e mai se las cartas numericas s'arrèstan a 7, çò qu'es mai frequent.
La primièra carta del jòc espanhòl, numerotat amb l'1, se nomena “as”. Aquesta denominacion ven que la cara del dat qu'a un sol cercle, e que recep lo nom latin de "as" = "unitat".
La valor de las cartas depend del jòc, e mai se en general las caras valon mai que las cartas numericas. Quand Luis Vives descriguèt lo jòc en 1539, la valor de las cartas numericas dependiá tanben de l'ensenha: dins los aurs e copas las cartas bassas valián mai que las nautas, e dins los bastons e espasas lo contrari. drecha|vinheta|Les espacis dins la partida superiora e inferiora de la linha qu'enquadra las cartas del jòc espanhòl (pintas) indican l'ensenha de la carta. Ua linha sens espaci indica aurs; un espaci es copas, doas es espasas e tres es bastos
Franja
Es tanben pròpri al jòc espanhòl l'emplec de la franja (orlas o pintas), un còdi d'espacis dins la linha qu'enquadra l'iconografía de cada carta e qu'indica son ensenha: sens d'espacis indica d'aurs; un espaci indica de copas; dos indica d'espasas; tres indica bastons. L'aparicion de las pintas pòt èsser la consequéncia de l'adopcion de la iconografía de còrs entièrs per las figuras, que permet pas d'identificar l'ensenhal de las mèsma pel tèrmz inferior. Disn lo jòc francés, en mai de que dejò lo nombre i a una miniatura de l'ensenha correspondenta, la figura apareis de mièg còrs e duplicada simetricament en diagonala, de se reconéis l'ensenha dempuèi quin tèrme que siá. centrat|vinheta|Franjas modèrnas amb doas signaturas identicas, dispausadas simetricament.
Iconografia e origina
La division del jòc en quatre ensenha, amb una iconografia semblabla a l'actuala per los destriar, aparéis ja dins una baraja jòc de cartas descobèrt al Palais (uèi musèu) Topkapi. Lo jòc es incomplèt e sembla que s'utilizava de cartas d'un autre ensems per completar las cartas perdudas ja dins l'antiquitat. A l'origina l'ensems contendriá dètz cartas numericas en cada ensenha e tres cara. Las ensenhas d'aqueste jòc otoman representan: pal del jòc de pòlo, de monedas, d'espasas e de copas. Dins aqueste mèsme jòc apareisson tres caras, descrichas "malik" (rei), nā'ib malik (vice rei o governador), thānī nā'ib (segond Governador o segond). Las figuras possedisson pas cap d'iconografía (i a pas representacion umana) e se las reconeis pas que per l'inscripcion. A l'origina se pensa qu'i aviá una quatrena figura (àhad a lo-'arkān malik, l'"ajudant" mas mai recentament se considèra qu'es d'autra designacion pel "rei". Es possible que lo jòc incluguèsse l'equivalent de la carta del "joquièr". drecha|vinheta|320x320px|Quatre exemples de cartas del jòc de cartas otomana trobada dins lo Palais Topkapi e interpretadas coma un exemple de l'origina dels jòcs europèus. Representan las ensenhas d'"aurs", "pal", "copa" e "d'espasa" Se pensa que los jòcs europèus procedisson del jòc otoman, e qu'aquesta seriá una evolucion del Persan, qu'aqueste a son còp vendriá del jòc chinés o indian. L'origina del jòc en China fa debat qu'i a pas testimòni quin que siá d'un ensems de cartas China abans las cartas venet d'occident. En 1665, l'espanhòl Fernández de Navarrete "vegèt a Canton de cartas perfièchament comparablas a las europèas". Las cartas utlizadas al Japon al sègle XVIII venon de portugal, e lo tèrme del jòc (per exemple "karita" < "carta") es tanben d'origina romanica, que lo mai probable es qu'aquestas cartas son d'origina europèa.
Odissèa
Resumit deu raconte
πλάγχθη, ἐπεὶ Τροΐης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε·
Ciutat Metropolitana de Venècia
La Ciutat metropolitana de Venècia (en italian, Città Metropolitana di Venezia) es una ciutat metropolitana de la region de Venèt, en Itàlia. La capitala n'es la vila de Venècia. Remplacèt la Província de Venècia e compren la vila de Venècia e autras 43 comunas. Foguèt d'en primièr creada per la refòrma de las collectivitats localas (lei 142/1990) puèi establida per la lei 56/2014. La vila metropolitana de Venècia es dirigida pel cònsol metropolitan (sindaco metropolitano) e pel conselh metropolitan (consiglio metropolitano). Dempuèi lo 15 de junh de 2015, coma cònsol novèl de la capitala, Luigi Brugnaro es lo primièr cònsol de la vila metropolitana. Son còde ISTAT la es 227, mas las comunas se gardan lo prefixe estadistic de l'anciana província 027.
Odissèa
Resumit deu raconte
πολλῶν δ’ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,
πολλὰ δ’ ὅ γ’ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,
ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.
Traduccion: Conta'm Musa, l'òmi suber-rusat, qui, arron de pilhar
la senta vila de Tròia, errè tant e tant,
lo qui deus òmis e vedó un sarròt de vilas, e conegó lo lor esperit,
lo qui sus la mar patí mila maus au son còr,
en s'i hant a subervíver e entornar los sons companhons.
Estructura
L'Odissèa que's compausa de 24 cantas amassadas en tres partidas:
Ua traduccion parciau en occitan
Joan Baptista Fabre faguèt qualques traduccions de partidas de l'Odissèa e L'Eneïda (L'Odissèa travestida e L'Eneïda de Celanòva). La partida centrau de l'Odissèa (3300 vèrs) qu'ei estada arrevirada en provençau per Robèrt Lafont e publicada devath lo títol Lo viatge grand de l'Ulisses d'Itaca.
Jòc de cartas espanhòl
Iconografia e origina
Quand s'accèpta la teoria d'una origina otomana del jòc espanhòl e dels autres jòcs europèus, las principalas innovacions iconográficas en Euròpa serián:
Las principalas innovacions iconográficas del jòc espanhòl son:
Segon los genres literaris del començament del sègle XVII, la supausada simbolica que s'atribuissiá a las figuras representadas los reis èran: aur per Pluton (Pluto en Grècia); copa per Bacus (Dionís en Grècia); espasa per Mart, (Arès en Grècia) e baston per Saturn.
Jòcs ancians
vinheta|Baraja Del Naipero Phelippe Ayet, [[sègle XVI. Modèl de 1574 trobat dins l'Ostal e Tor dels Lujanes.]]
Contemporanèus
vinheta|300x300px|Jòc de cartas d'estil espanhòl, de 40 cartas, amb un tèma GNU.|esquèrra En 1868, un estampaire burgalés d'origina francesa, establit en Vitòria, Heraclio Fournier, presentèt son jòc litograficada, que lo dessenh foguèt premiat a l'Exposicion Universala de París. Mas lo dessenh definitiu del jòc espanhòl que se conéis uèi se bassa sus diferentas "visions" artisticas o rusticas que realizèt Augusto Ríus pel quita Fournier.
I a fòrça tipes de dessenhs pel jòc espanhòl. Aquestes vàrian entre las regions d'Espanha e America Latina. Las figuras càmbian d'unas epòcas a d'autras: los cavals pòdon èsser montats per de cavalièrs o d'amazònas. Las sotas pòdon èsser pro ambiguas al respècte de son sèxe; de fach, son sempre de cara femenina, e vestits d'òmes, o tanben amb de barba.
Dins los modèls mexicans, a l'origina dessenhats per Don Clemente, la sota es una figura femenina, dins los jòcs espanhòls ancians, coma dins lo modèl catalan, la sota se representa per un òme. Las nomadas "goyescas" possedisson un grand atrach artistic per representar las figuras amb de pinturas realizadas per l'artista Clemente Roxas en 1815.
Modèl castelhan
Lo modèl castelhan, qu'es lo mai utilizat, a un format de quaranta e uèch cartas mai lo joquièrs de 95 x 73 mm. Son fòrça variats entre se mas concèrvan los aurs coma de monedas d'aur amb de figuras ravadas, a la diferéncia dels modèls italians e catalans, que torna utilizar de gravacion de solelhs e flors.
Modèl de Cadís
Lo modèl de Cadís es mai simple, en essent lo dessenh mai ancian dels modèls espanhòls. Lo formato es de quaranta e uèch cartas de 95 x 62 milímetros. Possedís de colors distintivas que simplifican son interpretacion.
Modèl catalan
Lo modèl catalan es lo mai extic. Remplaça lo dessenh de la cara per aqueste d'un solelh pels aurs. Aqueste modèl, a un format de quaranta e uèch cartas en mai dels joquièrs de 95 x 61 mm.
Modèl de Sicília
De quaranta cartas e 82 x 51 mm, aquestas cartas an un dessenh rustic romanic: la figura pels aurs es romana. En mai, las copas son representadas per d'aisina on se sèrv l'òli d'oliva dins l'anciana Roma.
Modèl de Nàpols
Conten quaranta cartas dins un formato de 65 x 44 mm. Son fòrça simples amb un fons blanc e amb sens franja al bòrd de la carta. Las figuras an còrs complèts.
Modèl de Sardenha
Aqueste es fòrça elegant, de quaranta cartas e de 88 x 58 mm. Dins los aurs, juna corona d'oliviès apareis a l'entorn de la figura del centre. Dins aqueste jcò las figuras se representan de frent amb d'armaduras complèxas e i a una ensenha de fàcia e en naut.
Modèl de Trieste
Aqueste modèl es de quaranta cartas en un formato de 100 x 54 mm. Aqueste lòc es divisat de mitat amb un platèl qu'inclutz escrich en italian l'ensenha e lo nombre o figura. En mai, las figuras se repetisson de pès a estomac coma dins los jòcs Angleses. Loos aurs se representan amb de monedas o de flors
Dessenhs franceses
La fabrica de Thiers a exportat aqueste tipe de baraja pel mercat espanhòl fins al sègle XVII.
Se far la correspondéncia de las ensenhas amb los jòc francés. Los tréboles son las fuèlhas del basto, los carrèls (diaments) son de riquesa coma l'aur, las picas son la punta de las lanças e lo còr de Jesús se correspond al calici.
Jòc de Sevilha dels sègles XIV - XV
Lo jòc de cartas mai ancian localizat en Espanha es un ensems trobat en Sevilha. Es al musèu Fournier catalogat “Itàlia 2” e que per l'estil grafic datan de las annadas 1400. Dividida en quatre “familhas” en de sequéncias correlativas de 12 (48), mancan 8 cartas e demoran 40. Cada ensenha va del 1 (as) al 9 e s'acaba amb tres cartas de cara. Mancan lo 4 e 5 de l'ensenha supausat coma d'Aurs, lo 2 e lo 5 de çò que se supausan de Copas, lo 9 e “sota” d'Espasas e l'as e lo 6 de çò que se supausa siatz Bastons. Lo musèu dispausa d'analistas de Bèlas arts.
Fabricacion
I aviá diverentas fabricas dins lo territòri peninsular, que necessitava de l'autorizacion reala per garantir que sa fabricacion foguèsse corrècta e evitar d'aqueste biais que se poguèsse jogar amb de trapèlas.
Dins lo sègle XVIII, una d'aquestas fabricas èra plaçada en Macharaviaya (Màlaga) proprietat de la familha Gálvez, qu'obtenguèron de la corona l'exclusivitat de fabricacion per las Indias Occidentalas.
Las cartas mai conegudas en Espanha son ara fabricadas per Heraclio Fournier, la primièra de totas en Burgos, après en Vitòria e uèi en Vila-real d'Alaba (Alaba). Cartamundi Espanha, S.L., Filial del Grop Cartamundi, es una autra de las mai importantas. En Catalonha i a Naipes Comas, fondada en 1797 e aquerida per Cartamundi en 2010.
Al Mexic, Productos Liegi, S.A. Produsís la màger quantitat dels jòcs espanhòls.
Just Rodero e hijos SAIC es la principala productora argentina de cartas de jòc, amb mai de 70 ans d'istòria, de tipe espanhòl o francés e exportant dins los mercats de païses mejancièrs.
The Shamen
thumb|right|The Shamen en 1990
The Shamen èra un grop de musica electronica anglofòna escocés, format en 1985 a Aberdeen (Reialme Unit) per Colin Angus (nascut lo 24 d'agost de 1961), Derek McKenzie (nascut lo 27 de febrièr de 1964), Keith McKenzie (nascut lo 30 d'agost de 1961) e Peter Stephenson (nascut lo 1èr de març de 1962). Al debut, se definisson simplament coma un grop de ròck independent amb d'influéncias musicalas psiquedelicas assumidas, mas intègran lèu tre la fin de las annadas 80 d'elements house dins lor musica, venent alavetz pionièrs de l'ensaj de mescla ròck-dance. Obtenon una capitada comerciala internacionala en 1993 amb L.S.I. (Love Sex Intelligence), Phorever people e Ebeneezer goode, tres títols tirats de lor album Boss Drum.
Lo grop se separa en 1999.
Nucleosid
Un nucleosid es un compausat resultant de l'union covalenta d'una basa azotada (pirimidina o purina) a un sucre de 5 atòms (pentòsa) de carbòni (ribòsa o desoxiribòsa). D'exemples de nucleosids son la citidina, l'uridina, l'adenosina, la guanosina, la timidina e l'inosina. Lei nucleosids se pòdon combinar amb un grop fosfat (acid fosforic: H3PO4) mejançant determinadas quinasas de la cellula, produsent lei nucleotids, lei compausants moleculars basics dau ADN e dau ARN. Lei nucleosids pòdon èsser de dos tipes, en foncion de la pentòsa que contenon:
Te Igitur (Caors)
Lo Te Igitur es lo registre pus ancian dels Archius Municipals de Caors. Conten los verbals de las sessions consolaras. Es un tèxte pro preciós per l'istòria caorsina, mas tanben l'istòria d'Occitània tota.
S'i tròban mai d'una pagina amb los tèxtes dels Evangèlis ondradas de miniaturas. Se prestava jurament sus aquelas paginas.
Es conservat als Archius Municipals de Caors que consèrvan las cartas e los registres de la ciutat carcinòla dempuèi lo sègle XIII.
Las autres tèxtes màgers de la vila de Caors son lo Libre ruscat, lo Libre negre del sègle XVI e lo Libre novèl de la fin del sègle XVIII.
Gemeaux
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Districte de Bishnupur
Lo districte de Bishnupur es un districte de l'estat de Manipur en Índia.
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Bishnupur.
Wolfgang Ernst Pauli
Wolfgang Ernst Pauli (Viena, Àustria 25 d'abril de 1900 - Zuric, 15 de decembre de 1958) foguèt un fisician austrian, posteriorament soís e puèi american. Demest los fondadors de la mecanica quantica e autor del principi d'exclusion que pòrta son nom en 1926, recebèt lo Prèmi Nobel de Fisica en 1945.
Le Huffington Post (Quebèc)
Le Huffington Post Québec es un site d'actualitat quebequés en francés lançat lo 8 de febrièr de 2012,.
Chanu
Chanu es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
La municipalitat es en Bocage flérien. Lo sieu bourg es al sud-es de Tinchebray, a Unitat|9|km  a l'oèst de Flers e a Unitat|17|km  al nòrd de Domfront.
Lo bourg de Chanu a traversat per tres expedisses départementales. La D54 permet de prene Domfront al sud e la rota Flers-Tinchebray al nòrd, tot coma la D257 #que pren aquela rota a Landisacq. La D229 pres Flers a l'èst e permet de prene la rota Tinchebray-Domfront a l'oèst. Tinchebray Pòt èsser mai dirèctament arribat a per la D225 #que s'esperlonga al sud-oèst per anar cap a la rota Flers-Domfront e, al delà, La Ferrière-a las-Étangs. Fin finala, la D809 part de Chanu #que connècta a Larchamp al sud.
Lo territòri communal es a caval sus la linha de parteja d'aigas de la Adorna e de la Loire. Los ruisseaux del sud e de l'oèst de la municipalitat confluisson al sud per crear la Halouze #que cor se jónher a la Varenne. Las aigas del nòrd del territòri alimentent la retenuda d'aiga creada sus la Visance, #que separa Chanu de Landisacq, aquelas de l'oèst en prenent lo Hariel en defòra del territòri communal, aqueles dos rius en essent afluents de la Vère, #que pren lo Adorna per las aigas del Noireau.
Lo ponch en culminant se situa en limit oèst, près del luòc-ditz la Foutelaie, sus la départementale 22. Lo ponch mai bas correspondiá a la sortida de la Visance del territòri, al nòrd-es, abans la ponduda n'aiga de la retenuda. La municipalitat es bocagère.
Los stations meteorologics los mai prèps son Can-Carpiquet (la mai prèp), Alençon-Valframbert e Granville-Punta del Calhau, totas situadas entre e  de Chanu. Lo Mortainais e l'oèst del bocage flérien se'n diferéncian totun clarament per la pluviométrie annala #que, a Chanu, avoisine l'Unitat|1000|mm.
Los luòcs-diches son, del nòrd-oèst a l'oèst, en lo sens horaire, lo Tribunal, la Chancellerie, Bellevue, lo Hamel, la Pichardière, la Martinerie, la Maçonnière, la Tardivière, lo Brulai, lo Bourg, Visance (al nòrd), los Barralhs, lo Chesnay, la Renaudière, la Aubrière, la Guibourgère, la Flaudrière, lo Pichon Molin, la Plançonnière, lo Molin de la Blaire, la Blaire, lo Rocher Blais, los Nogeries, Vaubaillon, la Havasière, las Bissons, la Bullée, lo Mont de la Ròda (a l'èst), la Polinière, Tèrra Nòva, lo Pont Herbout, lo Bourg Nòu, la Masure, las Huttereaux, la Mainfrère, la Bunodière, la Racinière, las Brousses, la Billotière, Jerusalem, la Gonfrère, la Mottinière, la Bassa Métairie, l'Anautita Métairie, la Barralha, la Besnardière, las Forgettes (al sud), los Anautits Vents, los Fontaines, la Fillière, la Thiboutière, la Lanfrère, lo Molin dels Fresnayes, la Pajottière, la Maigrière, las Fresnayes, Préaux e la Foutelaie (a l'oèst).
La commune est en Bocage flérien. Son bourg est à 6.5 km au sud-est de Tinchebray, à 9 km à l'ouest de Flers et à 17 km au nord de Domfront.
Le bourg de Chanu est traversé par trois routes départementales. La D54 permet de rejoindre Domfront au sud et la route Flers-Tinchebray au nord, tout comme la D257 qui rejoint cette route à Landisacq. La D229 rejoint Flers à l'est et permet de rejoindre la route Tinchebray-Domfront à l'ouest. Tinchebray peut être plus directement atteint par la D225 qui se prolonge au sud-ouest pour aller vers la route Flers-Domfront et, au-delà, La Ferrière-aux-Étangs. Enfin, la D809 part de Chanu qu'elle relie à Larchamp au sud.
Le territoire communal est à cheval sur la ligne de partage des eaux de l'Orne et de la Loire. Les ruisseaux du sud et de l'ouest de la commune confluent au sud pour créer la Halouze qui court se joindre à la Varenne. Les eaux du nord du territoire alimentent la retenue d'eau créée sur la Visance, qui sépare Chanu de Landisacq, celles de l'ouest rejoignant le Hariel en dehors du territoire communal, ces deux rivières étant des affluents de la Vère, qui rejoint l'Orne par les eaux du Noireau.
Le point culminant (321 m) se situe en limite ouest, près du lieu-dit la Foutelaie, sur la départementale 22. Le point le plus bas (226 m) correspondait à la sortie de la Visance du territoire, au nord-est, avant la mise en eau de la retenue. La commune est bocagère.
Les stations météorologiques les plus proches sont Caen-Carpiquet (la plus proche), Alençon-Valframbert et Granville-Pointe du Roc, toutes situées entre 50 km et 70 km de Chanu. Le Mortainais et l'ouest du bocage flérien s'en différencient toutefois nettement pour la pluviométrie annuelle qui, à Chanu, avoisine les 1000 mm.
Les lieux-dits sont, du nord-ouest à l'ouest, dans le sens horaire, la Cour, la Chancellerie, Bellevue, le Hamel, la Pichardière, la Martinerie, la Maçonnière, la Tardivière, le Brulai, le Bourg, Visance (au nord), les Clos, le Chesnay, la Renaudière, l'Aubrière, la Guibourgère, la Flaudrière, le Petit Moulin, la Plançonnière, le Moulin de la Blaire, la Blaire, le Rocher Blais, les Nogeries, Vaubaillon, la Havasière, les Bissons, la Bullée, le Mont de la Roue (à l'est), la Polinière, Terre Neuve, le Pont Herbout, le Bourg Neuf, la Masure, les Huttereaux, la Mainfrère, la Bunodière, la Racinière, les Brousses, la Billotière, Jérusalem, la Gonfrère, la Mottinière, la Basse Métairie, la Haute Métairie, la Haie, la Besnardière, les Forgettes (au sud), les Hauts Vents, les Fontaines, la Fillière, la Thiboutière, la Lanfrère, le Moulin des Fresnayes, la Pajottière, la Maigrière, les Fresnayes, Préaux et la Foutelaie (à l'ouest).
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Roche-Clermault
La Roche-Clermault es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ròcas (Comenge)
Ròcas (Roques oficialament en francés, mas s'utiliza localament Roques-sur-Garonne) es una comuna istoricament e probablament lingüisticament gascona, en Tolosan, situada dens lo departament de la Hauta Garona e la region administrativa d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Ròcas èra de l'eleccion de Comenge, doncas de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de l'archidiocèsi de Tolosa, de la senescaucia de Tolosa. Le vocable de la glèisa, annèxa de Pinsaguèl, es Sent Martin. En 1790, Ròcas èra deu canton de Murèth, en 1997, deu canton de Portèth.
Rabairac (omonimia)
Rabairac pòt designar:
La Chapelle-Biche
La Chapelle-Biche es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Alfred Loisy
thumb|right|Alfred Loisy
La Chapelle-Biche
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Alfred Loisy
Alfred Loisy (1857-1940) foguèt un teologian modernista francés.
S'especializèt dins la lenga ebrieva a l'Institut Catolic de París, que son rector, Maurice Le Sage d'Hauteroche d'Hulst, li fisèt lèu un cors; mas en 1893 foguèt revocat per sas idèas modernistas e foguèt nommat almoinièr d'un convent, encargat de l'educacion d'unas mainadas. Continuèt sas recèrcas, en publicant utilizant un escais e en manifestant son desacòrd amb los dògmas de la Glèisa.
En 1902 faguèt aparéisser L'Evangèli e la Glèisa per refutar L'Esséncia del Cristianisme del teologian protestant Harnack ; son libre foguèt condemnat per mantuna diocèsi.
Après la publicacion de, ont refusava de soscriure dita enciclica, Piu X l'escomengèt (1907) vitandus doncas qu'èra interdich a tot catolic de li adreçar la paraula. Ensenhèt fins a 1932 al Collègi de França.
(1201) Strenua
(1201) Strenua (de nom provisòri 1931 RK) es un asteroïde. Foguèt descobèrt lo 14 de setembre de 1931 per l'astronòm alemand Karl Wilhelm Reinmuth dempuèi l'observatòri de Heidelberg-Königstuhl.
Occitanisme
L'occitanisme, au sens larg, es l'ensems de totei lei movements que fan la promocion de la lenga occitana e que defendon leis interès d'Occitània, de sa populacion e de sa cultura. L'occitanisme pòt recampar d'accions e de movements fòrça divèrs, de tipe lingüistic, culturau, sòcioeconomic o politic.
Definicion larga
Segon aqueu sens larg, occitanisme es sinonim de renaissentisme occitan (var. renaishentisme occitan) e coïncidís doncas amb lo movement istoric de la Segonda Renaissença Occitana (var. Segonda Renaishença Occitana), entre 1800 e uei (la Primiera Renaissença Occitana es lo movement literari barròc de la fin dau sègle XVI e dau començament dau sègle XVII).
Ansin l'occitanisme recampa de sensibilitats divèrsas. Especialament, dins lo problèma pron controversiat de la maniera d'escriure l'occitan, lo concèpte d'occitanisme reünís lei diferents corrents qu'utilizan de grafias variadas per notar l'occitan (grafia classica subretot, mai tanben grafia mistralenca, grafia bonaudiana, grafia de l'Escòla dau Pò...).
Aquesta definicion larga es utilizada:
Definicion restrictiva
Existís una definicion pus restrictiva dau tèrme. Occitanisme se ditz de còps per designar lo corrent dau renaissentisme occitan qu'utiliza la grafia classica per notar l'occitan, per oposicion a d'autrei corrents qu'utilizan elei de grafias diferentas per notar l'occitan (grafia mistralenca, grafia bonaudiana, grafia de l'Escòla dau Pò...).
Aquesta definicion restrictiva l'utilizan tanben lei partisans dau secessionisme lingüistic: en restrénher l'"occitanisme" a la grafia classica, e en pretendent que la "lenga occitana" existiriá pas, cèrcan d'exclure la grafia classica de l'usatge de certanei dialèctes occitans e doncas, cèrcan d'alonhar aquestei dialèctes dau foncionament unitari de la lenga.
Sent Martin de Gurçon
Sent Martin de Gurçon (Saint-Martin-de-Gurson en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Gaucho
200px|thumb|left|Duel gaucho au facón e au poncho (qui serveish alavetz d'escut) 200px|thumb|Gaucho de [[Argentina.]] Gaucho (paraula castelhana ortografiada gaúcho en portugués) qu'ei lo nom dat d'un biais generau au cavaèr qui guardan las vacas en Argentina, Uruguai, Paraguai, Chaco bolivian, Chile meridionau e Rio Grande do Sul en Brasil).
Lo gauchos que son los parions deus cowboys americans, deus llaneros veneçolans, deus capiras de São Paulo, e deus gardians provençaus.
Deu biais de víver (caracterizat per la libertat, lo solèr e l'independéncia) deus gauchos e de las loas regions que gessí ua cultura, un folclòre e ua quita literatura gauchesca (qui l'òbra la mei representativa qu'ei lo Martín Fierro de l'escrivan argentin d'orgina bearnesa José Hernández.
Lo gaucho qu'ei associat dab lo chivau, lo recado (pèth d'aulha qui remplaça la sera), la guitarra, lo mate, lo facón (ganivet gaucho), lo capèth nodat entà qui non s'envoli pas, lo poncho, lo recado (la cinta de cuer semiada de monedas) o la cinta de tela, las boleadoras.
Gauchos judius
A partir de 1888, emigrants judius que s'installèn en Argentina mercés a l'ajuda d'ua organizacion deu baron Hirsch aperada Jewish Colonization Association. Qu'èran ashkenazim originaris de Polonha e de l'Empèri Rus que huegèvan los progroms.
Qu'installèn colonias dens la província de Entre Ríos e Santa Fe. La principau que ho Moïseville uei apareda Moisés Ville (Santa Fe). D'autas colonias que hon fondadas arron en Santiago del Estero, La Pampa e dens la Província de Buenos Aires (Colonia Lapin ).
En ua o duas generacions qu'adoptèn lo biais de víver tradicionau deus gauchos.
Emigracion de gaúchos en Brasil
200px|thumb|Gaúcho de [[Rio Grande do Sul, Brasil, suu son recado.]] A causa de nauta emigracion de gaúchos de Rio Grande do Sul pels estats del Paraná, Mato Grosso do Sul, Mato Grosso e estats del nòrd de Brasil, la cultura gaucha es fòrça difonduda en la rèsta de Brasil. Existisson près de 1,5 milion de gauchos escampats per Brasil.
En Paraguai
En Paraguai existisson 200,000 gaúchos e descendents, venguts del Rio Grande do Sul per crompar tèrra a causa del millor valor de tèrras.