cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campeaux (Oise)
Geografia
La municipalitat de Campeaux se situa a la extremitat oèst del departament de l'Oise, en bordure del departament de la Seine-Maritima. Lo vilatge a situat a 5 km a l'èst de Formerie. Lo relief es pauc marcat, l'altitud vària entre 174 e 222 m.
Cerièr
Cultura Japonesa
La varetat japonesa qu'es es celèbra per sa florida a l'arribada de la prima es lo Prunus serrulata, tanben nomenats Cerièr del Japon, fòrça cultivat per tota Asia que pasmens lo fruch es tanben comestible. En japonès aquel tipe de cerièr se nomena Sakura (桜 o 櫻; さくら). Los especialistas en botanica fan de prediccions amb per tòca d'endevinar lo jorn exacte que devalarán los petals de Sakura per cada una de las regions. E quan cason los petals, lo monde se reünís dejos e celèbra l'arribada del bon temps.
Campeaux (Oise)
Geografia
Lo centre a bastit sus l'esquèma tipe del pòbli-carrièra #que se tròba en la Picardie Verda : las abitacions an repartit de part e d'autra de la départementale 316 #que connècta Aumale a Gournay-en-Bray, en formant aital l'ais principal del pòble.
Le centre est bâti sur le schéma type du village-rue que l'on retrouve dans la Picardie Verte : les habitations sont réparties de part et d'autre de la départementale 316 qui relie Aumale à Gournay-en-Bray, formant ainsi l'axe principal du village.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Egleisa de Sent Sulpici de París
left|thumb|250px|Façada actuala e font de Sent Sulpici (o daus quatre evesques) dins la plaça de Sant Sulpici L'egleisa parrofiala de Sant Sulpici es un temple de confession catolica situat au centre de París, en riba mança de Seina. Venguet lo 20 de mai de 1915.
Las egleisas precedentas
La data dau prumier temple bastit a l'emplaçament actuau de l'egleisa de Sant Sulpici es de mau precisar. La descuberta en 1724, au cors de las cerchas de l'egleisa, de 'na peira tombala dau segle X, provet que 'na chapela (que ne dependiá un cementeri) i existissiá dempuei plusors segles.
Veuvey-sur-Ouche
Veuvey-sur-Ouche es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Berneuil (Charanta Maritima)
Berneuil  es una comuna francesa administrada per lo departament de Charanta Maritima de la region de Novela Aquitània.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Soliers-Tocàs
Soliers Tocàs o Soliès-Tòcas (Solliès-Toucas en francés) es un vilatge de Provença administrat per lo departament de Var dins la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Victor Ponta
Victor-Viorel Ponta (n. 20 de setembre de 1972) avocat e òme politic es l'actual primièr ministre de Romania.
Chambly (Oise)
Chambly es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
.agency
("agéncia", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 14 de genièr de 2014.
Artigas (Hauts Pirenèus)
Artigas (Artigues en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [ar'tigas] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : De Artigas en 1313, [De] Artigiis, en latin, en 1342, Artigues en 1429, Artigue ez Angles en 1780, Arugues (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Segon Dauzat, Artiga qu'ei un mot prelatin, artica, probablament aquitan, « bosiga, bodiga ». Segon Negre, Artiga qu'ei eth occitan artiga, « tèrra eishartigada, desbosigada », d'origina preceltica aquitana. Segon R. Aymard, Artigas qu'ei eth plurau de artica, « tèrra desbosigada », mot d'origina celtica.
Segon Miquèu Grosclaude, artica qu'ei considerat generaument com basco, que vien de arte, « casso verd, vegetacion espinosa ». Eth mot artiga, « eishartigada, tèrra eishartigada », qu'ei plan corrent en gascon medievau, qui a hornit hòrt de toponimes.
.cheap
("bon mercat", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 14 de genièr de 2014.
Fransart
Fransart en picard (Fransart en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Nòtas
<references group=N/>
Sequéncia principala
La sequéncia principala es un tèrme que designa un periòde de l'existéncia d'una estèla que se situa entre la fin de sei fasas de formacion e lo començament de son mecanismes de disparicion. Per exemple, es lo cas dau Soleu.
Aqueu periòde representa la màger part de la vida d'una estèla. Es caracterizat per una produccion d'èli a partir d'idrogèn per de reaccions de fusion nuclearas au sen dei jaç interiors. Coma lei jaç exteriors son pas tocats per aqueu fenomèn, sa temperatura demora limitada e lo diamètre de l'estèla demora donc relativament feble a respèct dei gigantas ò supergigantas caracteristicas dei darriereis etapas de la vida d'una estèla. La durada passada dins la sequéncia principala varia principalament en foncion de la quantitat iniciala d'idrogèn e de la velocitat de reaccions de fusion dau nuclèu. Es fòrça importanta per leis estèlas de luminositat febla coma lei nanetas rojas e feble per leis estèlas blavas de luminositat auta.
La fin de la fasa de la sequéncia principala a luòc après l'agotament dei quantitats d'idrogèn situadas dins lo còr de l'estèla. Aquò entraïna sa dilatacion e son aumentacion de temperatura per entraïnar la fusion deis atòms d'idrogèn dei jaç pus exteriors. L'estèla se transforma alora en giganta ò en supergiganta e quita la sequéncia principala.
Sant Nazari de Pesan
Sant Nazari de Pesan (Saint-Nazaire-de-Pézan en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : de Pezano, de S. Nazario de Pezano, sense data [sègle XII ?], prior S. Nazarii de Pezano en 1392, de Pesano, a la fin dau sègle XIV, St-Nazaire-de-Pesan en 1740-60, 1770-71 (mapa de Cassini).
Segon Dauzat e Rostaing, Nazari ven del nom ebrèu latinizat de Nazareus, abat de Lerins au sègle V ; segon Hamlin, Pesan ven de l'escais-nom latin Pedo, amb lo sufixe -anum. (Sant Nazari de) Pesan èra una proprietat galloromana. Lo determinant Pesan foguèt ajustat au nom de Sant Nazari en 1956.
Sant Pèire de la Faja
Sant Pèire de la Faja (Saint-Pierre-de-la-Fage en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Parlatges
Las fòrmas ancianas son : castro, quod vocatur Partlages en 1101, de Parlatges en 1107, de Partlages, abans 1140, de Parlagas en 1157, castrum de Parlagas en 1162, de Parlatges en 1188, Bernardi Guillelmi de Partlages en 1195, ecclesia S. Marie de Parlages (varianta : Parlagiis) en 1252, de Parlagis en 1264, de Parlagys en 1344, ecclesia Beate Marie de Parlages parrochialis en 1484, de Parlatgis, al sègle XVI, de Parlages en 1529, Parlage en 1613, Parlagi en 1622, Parlatges en 1626, Parlages en 1648, Parlatges en 1740-60, N.D. de Parlages en 1740-60, 1770-72 (mapa de Cassini).
Sant Pèire de la Faja
Las fòrmas ancianas son : parrochia S. Petri de la Faia en 1122, ecclesia S. Petri de Faia (varianta : Fagia) en 1252, S. Petri de Fagia en 1484 e al sègle XVI, S. Pierre de la Fage en 1740-60, 1774-75 (mapa de Cassini). Segon Dauzat e Rostaing, Sant Pèire es lo nom de l'apòstol (grèc Petros, latin Petrus). Lo determinant ven de l'occitan faja « fageda, bòsc de faus ».
Istòria
Lo nom oficial de la comuna èra Parlatges (amb lo -tg- occitan), mas en 1889, lo capluòc e lo nom passèron a Saint-Pierre-de-la-Fage
Luòcs e monuments
thumb|right|350px|A la capèla de Nòstra Dòna de Parlatges, retaule del sègle XIV en pèira, amb de scènas de la vida de la Verge
Bois (Charanta Maritima)
Bois  es una comuna francesa administrada per lo departament de Charanta Maritima de la region de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Copa deu Monde de fotbòl de 1962
thumb|200px|Cartèl de la competicion thumb|200px|Copa de fotbòl 1962 La Copa deu Monde de fotbòl de 1962 (30 de mai - 17 de junh) que ho la VIIau edicion deu tornei de la Copa deu Monde de Fotbòl, que's joguè en Chile e que ho ganhada per la seleccion brasilèra de fotbòl.
Blandainville
Blandainville es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Rubus fruticosus
Lo romèc (var. rome, romi, romec, rómec, rumec, romèga, romdre, romze; gasc. arromèc, arromèt, gavarra/gauarra, auarra) (Rubus fruticosus) es un arbust espinós de la familha de las rosacèas, fòrça comun dins las regions temperadas, que dona un fruch comestible: l'amora. Se cal pas confondre amb l'amorier, que lo fruch es tanben nomenat « amora » pro similars.
Descripcion
La planta nitrofila forma lèu de bartases impenetrables: un romegàs.
Las fuèlhas tipicas, altèrnas, son compausadas palmadas e denticuladas, de cinc o set foliòls en general.
Los fruichs son negres blavencs a maturitat, cap a setembre. Son de fruchs compausats formats de l'agregacion de las carpèlas modificats e transformats en pichonas drupas que demoran aderentas al receptacle floral.
Distribucion
Aquela espècia es originària d'Eurasia. Se naturalizèt un pauc partot. Es sovent considerada coma planta envasissenta.
L'arbust presentat al monastèri de Santa Catarina del Sinai coma essent lo « Boisson ardent » de la Bíblia es un romec.
Varietats
Existisson de varietats d'òrt, coma Inermis, varietat sens espinas.
Utilizacion
Lors fruchs, las amoras, fòrça ricas en diferentas formas de vitamina B (levat B12) e vitamina C (36 mg/100 g), son consomits cruds, sos o dins d'ensaladas de fruchs, o cuèch en tartas, siròps, geladèa e confituras. Se congelan plan. Se'n fa de bevendas alcolizadas e de vinagre aromatizat a l'amora.
Los fruchs de totas las autras espècias son tanben comestibles.
S'utiliza tanben la rusca per la banastariá.
Proprietats medicinalas
Las fuèlhas secadas e los joves brots fermentats son utilizats en tisanas per lors proprietats astringentas. Balhan de tanin e de la vitamina C.
Soliers-Vila
Soliers Vila o Soliès-Vila (Solliès-Ville en francés) es un vilatge de Provença administrat per lo departament de Var dins la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Ciutat d'origina dei vilas de Soliers (de cu Soliers vila, Pònt, Tocàs e La Farleta), lo nom de Soliers proven de l'ancian provençau "Soliers".
.dance
("dança", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 14 de genièr de 2014.
Barri (Hauts Pirenèus)
Barri (Barry en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus dera region administrativa d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei ['barri] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : lieu du Barry de Benac en 1737 (absent dera mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Segon Dauzat, Barri que vien deth occitan barri, « muralhas ». Segon Negre, Barri que vien deth occitan barri, « quartièr exterior d'ua aglomeracion ».
Segon Miquèu Grosclaude, eth mot barri qu'ei coneishut en Occitania e Catalonha, que representa un quartièr exterior. Barri, absent dera mapa de Cassini, pas citada com comuna en 1793 e 1801, qu'èra ua dependéncia de Benac dinc a 1806 (pr'aquò, recensat a part en 1800 ).
Istòria
Barri èra un barri de Benac, pas encara comuna pendent era revolucion.
Mihai Răzvan Ungureanu
Mihai Răzvan Ungureanu (n. 22 de setembre de 1968 a Iași) òme politic, foguèt primièr ministre de Romania entre lo 9 de febrièr e lo 7 de mai de 2012.
Argantreg-ar-Genkiz
Argantred-ar-Genkiz en breton ( Argentré-du-Plessis en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
.democrat
es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 14 de genièr de 2014.
Argantreg-ar-Genkiz
Geografia
Situat los Caminas Dessús de Bretanha a ieu-camin entre Roazhon (país gallo) e Laval (territòri francés).
Situé sur les Marches de Bretagne à mi-chemin entre Rennes (pays gallo) et Laval (territoire français).
Istòria
La municipalitat de Argentré-de detlo-Plessis a viscut pendent cinc sègles a l'ombra del castèl de la Familha del Plessis. Lo bastiment d'aquel castèl remonta a la Mièja Edat per la siá part la mai anciana. A de contunh #èsser modificat a divèrsas recuperacions al fil dels sègles. Los del Plessis an atengut a conservar aquel ben a la Revolucion del temps que los proprietaris avián fug a Alemanha prene la comunitat dicha dels "immigrats". Aquela familha es demorada proprietària de la gaireben totalitat del territòri communal fins al començament de la e Alain de Argentré #èsser cònsol fins en 1983. La populacion de la municipalitat es favorabla als cambiaments aportats per la Revolucion francesa, sustot après la fin de la Terror. La principala celèbra revolucionària es aquela en celebrant l'anniversari del execucion de Louis XVI, acompanhada d'un serment d'òdi a la royauté e a la anarchie, celebrada a partir de 1795.
La commune d'Argentré-du-Plessis a vécu pendant cinq siècles à l'ombre du château de la Famille du Plessis. La construction de ce château remonte au Moyen Âge pour sa partie la plus ancienne. Il a ensuite été modifié à plusieurs reprises au fil des siècles. Les du Plessis ont réussi à conserver ce bien à la Révolution tandis que les propriétaires avaient fuit en Allemagne rejoindre la communauté dite des "immigrés". Cette famille est restée propriétaire de la quasi totalité du territoire communal jusqu'au début du et Alain d'Argentré fut maire jusqu'en 1983. La population de la commune est favorable aux changements apportés par la Révolution française, surtout après la fin de la Terreur. La principale fête révolutionnaire est celle célébrant l’anniversaire de l’exécution de Louis XVI, accompagnée d’un serment de haine à la royauté et à l’anarchie, fêtée à partir de 1795.
En 1889, le nom de la commune d'Argentré a été modifié en Argentré-du-Plessis.
Vatteville
Vatteville en normand (Vatteville en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ginkgo biloba
Istorica
thumb|left|Ginkgo biloba, litografia de [[Philipp Franz von Siebold e Joseph Gerhard Zuccarini]] Lo Ginkgo biloba es naturalizat dins lo sud-èst de China dins los Monts Tianmushan. S'agís d'una espècia cultivada, la version salvatge essent gaireben atudada. D'alá, arribèt al Japon e en Corèa a l'entorn del sègle XII.
Engelbert Kaempfer, mètge e botanista alemand demorava al Japon de 1690 a 1692 en mission per la Companhiá neerlandesa de las Índias orientalas. Foguèt lo primier Europèu que faguèt una descripcion d'aquel arbre dins son memòri Amoenitatum exoticarum (publicat en 1712).
Menèt de joves brots de Ginkgo a las Províncias Unidas e es dins lo jardin botanic d’Utrecht que lo primièr Ginkgo europèu seriá estat plantat en 1730.
Lo primièr plant de Ginkgo biloba en Occitània e en Euròpa foguèt portat per Auguste Broussonnet (1761-1807) que l'aviá recebut en dona de Sir Joseph Banks (1743-1820). Broussonnet lo donna alara a Antoine Gouan (1733-1821) que lo plantèt dins lo jardin botanic Montpelhièr en 1778. Donèt pel primièr còp d'ovuls lo 12 d'abril de 1812. En 1795, un brot pres d'aquel ginkgo de Montpelhièr foguèt plantat al Jardin botanic de París.
Origina del nom
Lo nom latin ginkgo ven de l'anciana lectura japonesa ginkyō del mot chinés (銀杏), notada ぎんきょう dins l'atlás botanic « Kinmôzui » de Nakamura Tekisai (1629 - 1702).
En Mandarin estandard, 銀 se prononcia yín e significa « argent », alara que 杏 se prononcia xìng e significa « albricòt ». Lo compausat 銀杏 se prononcia doncas yínxìng : « albricòt d’argent ».
En japonés modèrne, aqueles Kanji se prononcian ginnan (ぎんなん), mai sovent utilizat per parlar del fruch, alara que l'arbre es nomenat ichō (イチョウ). La forma del « Kinmôzui » de Nakamura Tekisai es pas mai utizada.
Carl von Linné seguèt la notacion ginkgo facha per Engelbert Kaempfer dins son libre Amoenitates exoticae publicat en 1712.
Lo mòt biloba ven de la forma caracteristica de las fuèlhas, fenduda en dos lòbes.
Descripcion
thumb|Ginkgo biloba en automna.
Aparelh vegetatiu
Lo Ginkgo es un arbre de talha mejana a granda, podent aténher 20 a. La durada de vida es fòrça granda, aquel del jardin botanic de l'Universitat de Sendai es vièlh de. Segon lo principi de coloniaritat de Francis Hallé, lo ginkgo es un èsser vivent potencialament imortal; a pas de predators naturals, nimai de parasitas o malautiás. Los sols factors extèrnes defavorables serián l'òme, las escasenças telluricas o climaticas.
La rusca dels joves Ginkgo es d’en primièr lissa puèi se creta amb lo temps. Sa color varia del brun al gris.
Sas fuèlhas son unicas dentre los espermatofitas, perque son formadas de dos lòbes en forma de palmas e presentan pas de nervadura centrala coma gaireben totas las plantas modèrnas. Dotadas d'un peciòl, son inseridas sus de rams per grops pichons de 3 o 4 e atenhent de 5 a de long. Aquelas fuèlhas son caducas.
Aparelh reproductor
Lo Ginkgo biloba se plaça dins l'embrancament dels Ginkgofitas o dels Prespermafitas, pròche d'aqueles de las plantas de grana. Mas, lo Ginkgo biloba possedís pas de granas, los individús mascles portan de catons de forma cilindrica, e las femes d'ovuls. Un ovul fecondat pel pollèn d'un autre plant de ginkgo mascle germenará sul còp, donant naissença a un jòve brot, sovent situat al pé del plant maire.
Los ovuls de Ginkgo son sovent nomenats, a tòrt, granas o fruch. Las granas e los fruches apareisson pas qu'amb los gimnospèrmes (o conifèrs). L'ovul de Ginkgo germenarÀ quand las condicions serán favorablas, a la diferéncia d'una grana que se pòt metre lo brot entre parentèsis ne la conservant al sèc.
L'ovul es cobèrt d'un tegument de color jaune a brun, carnós a l'exterior e coriaç dedins, çò que dona que se confond sovent aquel ovul amb un Fruch, constituit per una drupa. L'ovul mesura de 2 a de diamètre. Abans l'automne, es lissa e atirant mas toxic, sobretot la partida carnosa del tegument, perque conten d'acíd butanoíc. Aquel darrièr es à l'origina de la marida odor que dona l'ovul a l'automne.
Reproduccion
thumb|Ovuls e fuèlhas en automne. thumb|Còns pollinics mascles. Lo Ginkgo es un arbre dioíc, es a dire que cada arbre es o mascle o feme. Sa reproduccion presenta de caracteristicas comunas amb la reproduccion de las falguièras e d'autras comunas amb aquela dels conifèrs e plantas de flors. D'efècte, aprèp aver produch los seus ovuls, lo Ginkgo feme recep de pollèn que lo ginkgo mascle produch per d'enòrma quantitat. Arribada sus l'ovul, lo gran de pollèn germa e forma un tuba pollinic liberant dos anterozoíds que nadan dins lo liquid de fecondacion, vèrs las dos gametas femes. Cada arquegòn pòt èsser fecondat mas un sol embrion capitará a madurar. La fecondacion se pòt encara efectuar quitament se l'ovul es tombat pel sòl. Un còp aquela fecondacion efectuada, la planta jova se desvolopa sens passar per l'estadi de la grana al sens botanic del tèrme.
La diferéncia essenciala amb de conifèrs e plantas de flors se fa subretot al nivèl de la produccion de l'ovul. Pels conifèrs e plantas de flors, l'ovul es fòrça pichon e grossís quand la planta es fecondada acumulant de sèrvas de noiridura per la futura grana. Pel Ginkgo, l'ovul es ja plan sèrvas nutritivas quitament quand es pas fecondat, e dins aquel cas, serán produchas "en pura pèrda" - a primièra vista. Çò que sembla èsser un degalh finís per far profièch a la planta: Totas las plantas daissan una massa de descai (racinas, brancas, fruch, pollèn) que fa una lichière. Aquela darrièra loja d'organismes que la descompausan e fabrican l'umús, que las racinas prenon son aliment: los elements nutritius tornan al cicle alimentar de l'arbre amd de mai la fabricacion d'umús. Una autra caracteristica del ginkgo es que l'ovul un còp fecondat a pas lo poder d'ivernacion d'una grana e deu germenar sulcòp.
La sola autra planta d'ovuls es lo cicás.
Lo sèxe d'un arbre es dificil a determinar abans la produccion d'organs de reproduccion (ovuls o pollèn). En efècte, solas las femes produson d'ovuls (e doncas de granas). Gaireben totes lo Ginkgo plantats en vila son de mascles obtenguts per brocatge per èsser segur que produirán pas d'ovuls empudesisents l'ivèrn.
La planta capita a matuduretat sexuala entre 20 e 30 ans e sa durada de vida pòt despassar.
Autre caracteristica biologica
Lo ginkgo viu en simbiòsi amb una alga monocellulara de tipe coccomyxa, endosimbiotica, descobèrta en 1992 e identificada en 2000 dins gaireben totes los arbres e de lors teissuts.
Cultura
Los arbres son aisir de far butar per germinacion dels ovuls.
Un exemple que mòstra son extrèma resisténcia es qu'es l'una de las raras espècias a pas aver patit de l'explocion de la bomba atomica lo 6 d'agost de 1945 a Hiroshima. Un ginkgo biloba situat a mens d'un quilomètre de l'epicentre subrevisquèt, los estudis scientifics réalizats mostrèron sa resisténcia als agents mutagèns.
Utilizacion
thumb|right|Adoptat en junh 1989, lo simbòl oficial de [[Tōkyō es una fuèlha de Ginkgo biloba verda estilizada, en forma de T per Tōkyō. Es un signe de creissença, prosperitat, embelinament e tranquillitat.]]
Medecina
Lo ginkgo a fòrça aplicacions medicalas (circulacion capillara, vasodilatator, circulacion venosa, eca.) descobèrtas dempuèi de milenaris.
Ric en flavonoíds, l'extrach de fuèlhas del ginkgo es un poderós antioxidant. Son utilizacion farmaceutica foguèt prepausada per las seunas capacitats vasodilatatrises çò que permetriát de tractar los problèmas de memòria, la senilitat, los problèmas de pèl. Mas tanben per las variças, emorroïdas, cambas pesucas.
Pemetriá a las personas patissent del sindròma de Raynaud de suportar lo freg.
Conten tanben de terpèns, isolats en 1932 per Furakawa e nomenats ginkgolids. L'estructura foguèt identificada dins los ans 1960. Elias James Corey, Prèmi Nobel de Quimia, faguèt la sintèsi de l'un d'aqueles, lo ginkgolid B.
Alimentacion
La « grana » de ginkgo dintra dins la composicion del chawanmushi japonais. Las « granas », comparablas a las pistachas, son una noiritura tradicionala en China, sovent servida als maridatges; son a vegada consideradas coma afrodisiacas.
Simbòl
La fuèlha del ginkgo es lo simbòl de la vila de Tōkyō al Japon. L'arbre es sovent citat dins los romans japoneses de l'epòca Meiji e contemporanèus.
thumb|upright=1.2|Manuscrich original del poèma de Goethe Lo Ginkgo biloba es tanben l'arbre fetiche de la vila de Weimar (Alemanha) onte Goethe demorèt e qu'escriguèt un poèma sus l'arbre: "Lo Divan oriental occidental. E se pòt veire dins la letra de Goethe amb son poèma doas fuèlhas empegada en erbièr.
Toxicitat
La « notz » de G. biloba contien de substàncias activas podent venir toxicas. Las fuèlhas pòdon tanben ne conténer, mas amb de concentracions negligiblas.
Nancy Reagan
thumb|right|200px Nancy Frances Robbins (nascuda lo 6 de julhet de 1921 a Nòva York - va morir el 6 de març de 2016) es una avocata e una politiciana americana membre del Partit Republican. Èra l'esposa de Ronald Reagan, que foguèt lo 40en president dels Estats Units, e amassa aguèron dos mainatges: Ron e Patti Reagan.
Estudièt al Smiths College.
thumb|left|200px|Ronald e Nancy Reagan
Enrique Peña Nieto
Enrique Peña Nieto (n. 20 de julhet de 1966) es un avocat qu'es l'actual president de Mexic.
Penelòpa
thumb|right|280px|[[Ulisses deguisat en mendicaire cerca a se far reconeisser de Penelòpa, relèu de terralha de Milo, v. 450 AbC, Lovre]]
Mite
Dins sa jovença, e a causa de sa granda beutat, Penelòpa es demandada per fòrça princes grècs. Son paire, per evitar las bregas que se poirian esclatar entre los pretendents, obliga aqueles a ne disputar la possession dins de jòcs que fa donar. Ulisses sortent venceire, Penelòpa li es donada. Pendent los vint ans d'abséncia d'Ulisses, a l'epòca e aprèp la guèrra de Tròia, Penelòpa li demòra fidèla al despièch de totas las sollicitacions. Sa beutat e lo tròn d'Ulisses atiran a Itaca cent uèit pretendents. Totjorn capitèt a eludir lor percaç e los deconcertar amb de nòvas enganas. La primièra foguèt de tibar sul mestièr un grand vèl, declarant als pretendents que podava gaire contractar un nòu maridatge abans qu'acbaba aquela tapissariá destinada a envelopar lo còs del seu sògre Laèrta, quand morrirá. E pendent tres ans, prenguèt aquel ingeniós pretèxte, sens que sa tapissariá s'acabe jamai; perque desfasiá la nuèch çò qu'aviá fach de jorn. Quand se disiá a Penelòpa que son espós èra tornat, refusèt d'o creire, de paur que se voliá la surprene par d'aparéncias engnhairas; mas, aprèp venguèt segura, per de pròvas gaire aquivòcas, que vertadièrament èra Ulisses, e se donèt als mai grands transpòrts de jòia e d'amor.
Etimologia
Lo nom de Penelòpa ven del grèc πηνέλοψ / penelòps, qu'es una mena de guit o d'auca salvatja. D'autors ne concluson que Penelòpa èra una divinitat anciana en forma d'aucèl, mas existís gaire de pròva al subjècte, mai qu'èra corrent de donar a las femnas de noms d'aucèl.
Festival de la Cançon d'Eurovision Júnior 2022
Lo Festival de la Cançon d'Eurovision Júnior 2022 (en anglés: Junior Eurovision Song Contest 2021 e en francés: Concours Eurovision de la chanson junior 2021) es un concors musical televisiu, que se fa annalament dempuèi l'an 2003. ​
Glèisa parroquiala
Una glèisa parroquiala (var. egleisa parrofiala, glèisa parroquiau) dins lo cristianisme, es un temple qu'acomplís la foncion de centre religiós d'una parròquia, l'unitat administrativa fondamentala de las glèisas episcopalas.
Oisy-le-Verger
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
thumb|left|Dintrada de Oisy-la-Òrta (-Calava)
Environat al nòrd,a l'oèst e al sud de zònas humides boisées, lo vilatge de Oisy s'estend sus un tuc sableuse #que surplombe al nòrd lo val de la Sensée e lo riu lo Agache a l'oèst. Lo sieu païsatge es en openfield e las culturas céréalières son majoritàrias.
Los pòbles contigus a Oisy-la-Òrta son :
thumb|left|Entrée d'Oisy-le-Verger (Pas-de-Calais)
Entouré au nord,à l'ouest et au sud de zones humides boisées, le village d'Oisy s'étend sur une colline sableuse qui surplombe au nord le val de la Sensée et la rivière l'Agache à l'ouest. Son paysage est en openfield et les cultures céréalières sont majoritaires.
Les villages attenants à Oisy-le-Verger sont :
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Oisy-La-Òrta, pichon vilatge del Passatge-de-Calava, a una istòria rica e dense #que s'estend de l'Antiquitat als nòstres jorns.
Conegut jol nom de Oisy dempuèi lo, pòrta pas la mencion que dempuèi lo  per o diferenciar dels autres Oisy a França e a Belgica. L'Òrta es ne fa lo nom del abbaye de Sant-Ostal-de detla-Òrta, situada antany sus lo sieu territòri la longitud de la Sensée e uèi ne arruïna ne demòra pas que lo pigeonnier e qualques murs, protegís de los nòstres jorns un camping.
D'origina sens dobte modèsta, #èsser un fief poderós dempuèi lo e lo berceau d'una familha #que dominarà lo Cambrésis fins al. Luènh de requèir en lo oubli, el perdurera fins a la Revolucion en tant #que châtellenie importanta. Es çò cap de-luòc del costat fins a la Primièra Guèrra mondiala.
Oisy-le-Verger, petit village du Pas-de-Calais, a une histoire riche et dense qui s'étend de l'Antiquité à nos jours.
D'origine sans doute modeste, il fut un fief puissant dès le et le berceau d'une famille qui dominera le Cambrésis jusqu'au. Loin de retomber dans l'oubli, il perdurera jusqu'à la Révolution en tant que châtellenie importante. Il est le chef-lieu du canton jusqu'à la Première Guerre mondiale.
.zone
("zona", en anglés, alemand, francés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 14 de genièr de 2014.
.marketing
("mercatica", en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 14 de genièr de 2014.
.moda
("mòda", en catalan, espanhòl, italian) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi lo 14 de genièr de 2014.
Fragaria
Fragaria es un genre de plantas de la famiha de las Rosacèas. Es lo nom generic dels fraguièrs.
Son d'erbacèas, tendent a se lignificar, non epinosas, de calici doblar d'un calicul, avent un fals fruch carnós, que se nomena fraga. Dotadas d'un rizòma, se desvolopan doas menas de tijas fulhadas: lo còr, tija amb entrenoses fòrça corts eissida del borron terminal e l'estolon, tija rebalanta als dos primièrs entrenoses fòrça longs.
D'entre la espècia, i a lo Fragaria vesca, lo fraguièr fèr que lo fruch (fragon) son fòrça soborosas e l'ibrid Fragaria ×ananassa. que son eissits gaireben totes lo fasièrs cultivats.
Descripcion
Las espècias adòptan diferentas portadas:
Lista de las espècias
drecha|vinheta|285x285px|Fragaria × ananassa drecha|vinheta|285x285px|Una flor de fraguièr drecha|vinheta|285x285px|Los fruchs Las Fragaria an un nombre cromosomic de basa n=7.
vinheta|Durmersheim
Potentilla reptans - Duchesnea indica.
Genetica
Pels octoploíds 3 formulas genomicas foguèt prepausadas : Modèl 1: AAAABBCC (Fedorova, 1946) Modèl 2: AAA’A’BBBB (Senanayake & Bringhurst, 1967) Modèl 3: AAA’A’BBB’B’ (Bringhurst, 1990)
Segon d'analisis mai recents los espècias deurián puslèu èsser gropats en tres clads X, Y e Z La plaça de F. bucharica dins lo grop X o Y mòstran benlèu son origina ibrida.
Aquel novèl modèl genomic dels Fragaria octoploíds es indicat YYY′Y′ZZZZ/YYYYZZZZ (Rousseau-Gueutin et al., 2009). (AAA′A′ BBB′B′/A′A′A′A′ BBBB (Bringhurst, 1990) dins l'anciana notacion)
Fransu
Fransu en picard (Fransu en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Šibenik
43.735°N, 15.89056°W
Šibenik qu'ei ua vila de Croàcia. Sa populacion èra estimada a 46,372 abitants en 2011. Sa superfícia totala es 459 km².
Hercegszántó
Hercegszántó (en croat: Santovo, en sèrbe: Сантово) qu'ei ua vila dau comtat de Bács-Kiskun, en Ongria. 45.94694°N, 18.93694°W
Sant Pau e Valmala
Sant Pau e Valmala (en francés Saint-Paul-et-Valmalle) es una comuna occitana de Lengadòc situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Sant Pau
Las fòrmas ancianas son : de S. Paulo en 1061-1108, villa S. Pauli de Montibus camelis en 1187, parrochia S. Pauli de Montibus camelis en 1196, S. Paulum de Montibus camelorum en 1199, ecclesie S. Pauli de Monz Camels en 1206, prior S. Pauli de Montecamelo en 1330, 1392, Saint Pol et Valmale en 1526, priore S. Pauli de Monte Camello en 1529, 1550, S. Paoul en 1622, St Paul en 1626, S. Paul et Valmalle ou Baumale en 1668-69, St Paul de Valmalle en 1740-60, St Paul de Mont Camel en 1770-72 (mapa de Cassini).
Lo nom es lo de l'apòstol Pau.
*Montcamèl (ancian determinant)
A las fòrmas ancianas ja citadas, cal apondre : in Monte-Camelo, cap a 1036, in terminio de Montcarmels (varianta : de Mons camels) en 1114, de Montecamelo, sense data [sègle XII ?], terra que vocatur Montes Camelo, in Montibus Camelis, au sègle XII, de Monte-carmelo en 1361, prieur de N. Dame d'Aumelas et Montcamel en 1571, 1590. La mapa de Cassini mòstra encara un ostau de Montcarmel a 3 km au sud-oèst de Sant Pau; Montcamèl representava probablament una partida de la comuna d'Aumelaç e a l'entorn. Lo segond element es benlèu l'oronime calm amb un sufixe diminutiu -èl e pèrda fòrça anciana de la primièra l per dissimilacion, mas aquò sense certitud.
Valmala
Las fòrmas ancianas son : villa de Valle mala en 1171-72, Vallemala en 1172, 1187, Valmala en 1197, Vallem malam en 1199,  bovaria Vallis Malane en 1228 (identificacion malsegura), Val malle en 1648, le village de Valmale en 1740-60, Valmale en 1770-72 (mapa de Cassini). Valmala es una val considerada coma marrida, pauc fertila,. Mal, mala podián èsser adjectius dins la lenga anciana. Lo vilatge es dins un airal traversut, amb de vals estrechas.
Parròquia
Ua parròquia (var. parròfia, parròpia) (deu latin parochia o paroecia, gessit deu grèc παροίκια paroikia, valent a díser ) qu'ei, dens lo cristianisme, la subdivision de basa d'ua diocèsi dens mantua Glèisa: Glèisa Ortodòxa, Glèisa Catolica Romana, Glèisa Anglicana...
Qu'a tanben balhat lo son nom a ua subdivision administrativa dens mantun país: la parròquia civila.
Pont-Bellanger
Geografia
La municipalitat a situat al nòrd-oèst del Bocage virois, sul marge esquèrre de la Vire, sul luòc touristique de las gargamèlas de la Vire, en amont de Pont-Farcy. Lo sieu pichon bourg es a l'èst de Pont-Farcy, a Unitat|11|km  al sud-es de Tessy-sus-Vire e a Unitat|16|km  al nòrd-oèst de Vire.
Tanaron
Tanaron (Tanneron en francés) es un vilatge de Provença administrat per lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Pont-Bellanger
Geografia
Lo ponch en culminant se situa al sud, près del luòc-ditz la Paillardière, sus la linha de crête dels monts de Mérol. Lo ponch mai bas correspond a la sortida de la Vire del territòri, a l'oèst. La municipalitat es bocagère.
Chèvreville (Oise)
Chèvreville es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region dels Nauts de França.
Tanaron
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Pont-Bellanger
Geografia
La commune est située au nord-ouest du Bocage virois, sur la rive gauche de la Vire, sur le site touristique des gorges de la Vire, en amont de Pont-Farcy. Son petit bourg est à 5 km à l'est de Pont-Farcy, à 11 km au sud-est de Tessy-sur-Vire et à 16 km au nord-ouest de Vire.
Le point culminant (202 m) se situe au sud, près du lieu-dit la Paillardière, sur la ligne de crête des monts de Mérol. Le point le plus bas (53 m) correspond à la sortie de la Vire du territoire, à l'ouest. La commune est bocagère.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Chèvreville (Oise)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Prédefin
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Taradèu
Taradèu (Taradeau en francés) es un vilatge de Provença situat dins lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Coquimbo
Coquimbo qu'ei ua comuna chilena de la region de Coquimbo. -29.95306°N, -71.34333°W
Districte federal
Es comun que las federacions creen de districtes federals amb l'objectiu d'evitar l'influéncia dels interesses particulars d'unes estats o províncias membres. En aqueste cas, se nomena Capitala Federala per la distingir d'autre tipes de capitalas (estatalas, municipalas, provincialas).
Breuillet (Charanta Maritima)
Breuillet  es una comuna francesa administrada per lo departament de Charanta Maritima de la region de Nòva Aquitània.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Bazincourt-sur-Epte
Bazincourt-sur-Epte en normand (Bazincourt-sur-Epte en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La referéncia al riu, lo Epte, a #èsser aponduda l'an 1950.
La référence à la rivière, l'Epte, a été ajoutée en 1950.
Sant Grasal
Lo Grasal (var. Grasau) o lo Sant Grasal (var. Sant Grasau) es un objècte mitic de la legenda arturiana, objècte de la quista dels cavalièrs de la Taula redonda. A partir del sègle XIII, es assimilat al Sant Calici (la copa que recebèt lo sang del Crist) e pren lo nom de Sant Grasal. La natura del Grasal e la tematica de la quista que li es associada faguèron naisser fòrça interpretacions simbolicas o esotericas, e a d'illustracions artisticas multiplas.
Origina e evolucion de la figura del Grasal
L'objècte legendari del Sant Grasal apareis pel primièr còp a la fin del sègle XII dins lo roman Perceval ou le Conte du Graal (capítols 8, 15 e 19), de Chrétien de Troyes, coma avatar del pairòl d'imortalitat del Dagda – talisman de la mitologia celtica. Aquel Grasal que produch una noiritura miraculosa que torna cada jorn se presenta coma un sovenir dels vases e aisinas d'abondància de contengut inagotable, provesidor de manjar e bevenda, que la mitologia celtica e las legendas d'autras culturas indoeuropèas mencionan (lo motiu de la bana d'abondància per exemple, dins la mitologia grèga). Lo fach que lo rei o sèrva e mòstra pendent la fèsta assegura que las riquesas contunhen l'an que ven.
Lo grasal es un plat larg e pauc prigond, una aisina cròia de bòrds largs: lo mot ven del latin medieval cratella, « vas », una copa o un plat cròi de bòrds largs. Chrétien de Troyes considèra que s'agís d'un plat de peisses (simbòl crestian, aquel nom d'aisina se trapa dins los inventaris aprèp decès).
Chrétien de Troyes morriguèt avans d'acabar l'obratge, que li aviá comendat Felipe d'Alsàcia, comte de Flandres. Mai d'un autors contunhèron amb l'istòria de Perceval : Wauchier de Denain, Gauvain, Manessier, Gerbert. Aprèp 1230, lo tèma del Grasal foguèt pas pus de nòus desvolopaments literaris.
Per Michel Roquebert, totes los desvelopaments a l'entorn de la quista del Grasal coincidisson amb la crosada contra los Catars en Lengadòc e constituisson d'un biais una maquina de guèrra ideologica. Aqueles desvelopaments son tanben lo resultat d'una rivalitat francoanglesa: la nòva dinastia dels Plantagenêt vòl concurrenciar a l'anciana de Carlesmanhe e als mites fondators dels Capecians.
Per Chrétien de Troyes
thumb|Lo Grasal pintat per [[Dante Gabriel Rossetti en 1860]]
Dins Perceval ou le Conte du Graal, Perceval vei, al castèl del Rei pescador, un òme jòve tenent en la seuna man una lança d'un blanc treslusent que de la punta ferrada goteja de sang, dos joves òmes tenent de candelièrs d'aur e una gojata tenent un grasal (que dona una lutz tala que lo clarum de las candèlas pèrdon lor treslús) encastrat de rubís rojes sang. Perceval escaç a aquèla « espròva del Grasal », perque demòra silenciós davans aquela apareisson alara qu'auriá degut demandar perque sagnava la lança e que se li seriá menat l'aisina. Cap de significacion per aquela enigma simbolica es donada per Chrétien de Troyes. Caduns dels contunhadors faguèron la lor interpretacion, raprochant l'aisina al sacrat crestian.
Pels contunhadors
Una seguida del tèxte de Chrétien de Troyes, la Redaccion corta de Wauchier de Denain, explica que lo Graal dona a cadun las noirrituras que desira, e l'associa amb la Santa Lança, que pertusèt lo flanc del Crist sus la Crotz (dont li fius Diu fu voirement ferus tres parmi le costé). Per Wolfram von Eschenbach, coma lo presenta dins Parzival, lo Grasal es una peira que lo nom se traduch pas : « Lapsit Exillis ». Uns volguèron traduire per « Lapis Exilis » o « Lapis Ex Coelis » : esmeralda tombada, segon la legenda, del front de Lucifèr, e que, cavada en vas, restanquèt lo sang del Christ rajant de las cinc plagas.
Al començament del sègle XIII, Robert de Boron explica dins L'Estoire dou Graal que lo Grasal es lo quite Sant Calici, es a dire la copa que Jèsus utilizèt per celebrar la Cena e qu'après recebèt lo sang. Emportat en tèrras alunhadas (sus l'illa Bretanha ?) per Josèp d'Arimacia, lo « Sant Grasal » (coma Sant Calici) ven lo centre d'un mistèri (car l'objècte èra d'en primièr amagat, puèi perdut), que d'elegits partipant a l'entorn d'una taula redonda — que l'integracion dins los recits de la Taula Redonda. Aquela cristianizacion de la legenda del Graal s'acaba per la Queste del Saint-Graal, roman anonim escrich vèrs 1220, benlèu per un monge, que fa del Graal la Gràcia divina. Segon la legenda, aquel que beu d'aquela copa obten la vida eternala.
thumb|700px|center|Vision du Saint Graal [[Galahad, Bors e Perceval descobrant lo Grasal, aquí plan identificat al Sant Calici. Pintura de William Morris (1890).]]
La legenda del « Sant Grasal »
thumb|left|300px|Lo Crist sus la crotz recebent un cop de lança, e un àngel tenent una copa.
Daniel Shechtman
Daniel Shechtman (n. 24 de genièr de 1941) es un engenhaire israelian qu'a recebut lo Prèmi Nobel de Quimia en 2011.
Sant Grasal
La legenda del « Sant Grasal »
D'aquelas se dich qu'un josieu (o un òme de Ponç Pilat) auriá panat lo Sant Calici al Cenacle, puèi l'auriá donat a Pilat. De legendas apondon que lo quite Pilat i auriá posat l'aiga que s'aviá lavat las mans.
Dins totas las legendas inspiradas par l’Evangèli de Nicodèm, Josèp d'Arimacia reculhèt dins lo Sant Calici (que li foguèt donat per Ponç Pilat o qu'anèt cercar al cenacle) de gotas de sang rajant de la ferrida de las costelas de Jèsus facha d'un cop de la Santa Lança: lo Sant Sang. L’Evangéli de Nicodèm dona lo nom del soldat que donèt lo cop de lança: Longin.
La simbolica tradicionala del Grasal
thumb|200px|Arthur Rackham, "How at the Castle of Corbin a Maiden Bare in the Sangreal and Foretold the Achievements of Galahad", dins Lo Roman del Roi Artur e dels Cavalièrs de la Taula redonda d'Alfred W Pollard, 1917. Lo Grasal es un objècte misteriós:
Totes los cavalièrs lo cerquèron, e lo mond aurá pas de patz qu'après la descobèrta, mas, paradoxalament, es aquel qu'o cerca pas que li seriá donat d'o trapar, segon Wolfram. Auriá doas interpretacions a la quista dels cavalièrs:
Lo Grasal fácia a la Sciéncia
Los scientifics jamai neguèron vertadièrament l'idèa que Jèsus aja podut existit, de brevas mencions de Sueton, Tacit o Plini lo Jove podon piejar aquela tèsi. Mas los quite scientifics considèron que d'elements de la vida de Jèsus venon de fonts deversas a vegada precrestianas. Le Graal coma una aisina contenent lo sang del Crist será una invencion de la fin del sègle XII. La legenda generala del Graal seriá ela una invencion de Chrétien de Troyes e datariá dels ans 1180. Goulven Peron monstrèt que l'apareisson del Grasal al castèl del Rei Pescador es un manlèu dirècte de las Metamofósis d'Ovid, lo "libre preferit" de Chrétien de Troyes.
Sens figurat del mot
La quista del Grasal a un sens modèrne concret: descriu un objectiu dificilament realisable, mas que portará al mond de connaissenças novèlas o permetrá una aplicacion originala sul subjècte. Atal, en fisica, la teoria de granda unificacion (teoria del tot) esqualificat de « Graal dels fisicians ». E, la comprenesson dels mecanismes amb que los gèns contrarotlan la fiosionomia des organs será lo « Graal dels geneticians ».
La tematica del Grasal dins ls nòus movements religioses
Los movements religioses novèls profeiton de la fascinacion provocada pel mistèri del Grasal. L'aspècte magic e simbolic del Grasal favoriza l'interpretatcion esoterica.
Adaptatcions artisticas o mediaticas del Grasal
Lo Grasal es tanben evocat dins Lo Pendul de Foucault d'Umberto Eco (1988).
Fòrça òbras cinematograficas se n'inspirèron coma Knights of the Round Table (1953) de Richard Thorpe mas tanben dins las òbras de Jerry Zucker (1995), Robert Bresson, Éric Rohmer, Monthy Python, Walt Disney, John Boorman Excalibur, Hans-Jürgen Syberberg Parsifal (1981) e Steven Spielberg Indiana Jones e la darrièra crosada.
Rèstes del Sant Calici
thumb|Lo calici d'Antiòcha
Autres Grasals celebres
thumb|[[Castèl de Montsegur]]
Castèl de Montsegur
En 1940, suls òrdres d'Heinrich Himmler, lo capitan Günter Alquen e una vintena de soldats SS, cerquèron lo Grasal al castèl de Montsegur e a Montserrat. L'associacion de Montsegur (bastion catar) al Graal es de fach degut a una confusion etimologica: dins son òbra Parzival, Wolfram von Eschenbach plaça lo castèl del rei Pellès sul Munsalwäsche, e los Alemands cresián a tort que Montsegur èra la significacion del luóc. La traduccion presisa de Munsalwäsche es mont Salvatge o mont del Salut, e non pas "Montsegur"
Juan Gelman
thumb|250px|Juan Gelman en 2007 Juan Gelman (Buenos Aires, 3 de mai de 1930 – Ciutat de Mexic, 14 de genièr de 2014) foguèt un jornalista e poèta argentin. Per encausa de son engatjament politic d'esquèrra, sos enfants e sa nòra foguèron assassinats durant la dictatura dels generals. L'ensems de son òbra faguèt que recebèsse mantun prèmi coma lo Prèmi de Literatura Latinoamericana e de Carib Juan Rulfo en 2000, lo Prèmi Ramón López Velarde en 2003, lo Pablo Neruda en 2005 o lo Prèmi Cervantes en 2007.
Chevrières (Oise)
Chevrières es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Veuxhaulles-sur-Aube
Veuxhaulles-sur-Aube es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Universidade Estadual de Feira de Santana
L’Universidade Estadual de Feira de Santana (Universidade de Feira de Santana), o pus simplament UEFS, es una universitat situada a Feira de Santana en Bahia, Brasil. Fondada en 1976, es considerada coma l'establiment d'ensenhament superior mai ancian del Feira de Santana.
Fibra de veire
thumb|right|Ensems de fibras de veire
Galaxia espirala
Una galaxia espirala es una galaxia formada d'un ensems important d'estelas — fins a unei centenaus de miliards — amb una estructura aplatida similara a un disc enflat au centre. Lo disc tèn unei braç luminós que s'enrotlan a l'entorn de son centre en formant una espirala.