cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dètz plagas d'Egipte
Interpretacion scientifica
En lo documentari Lo secrèt de las dètz Plagas, de National Geographic, ensajan de donar una sèria d'explicacions climatològiques sus coma poirián èsser produsidas las 10 plagas de forma naturala. Per exemple, explican que la causa poiriá aver començat amb la erupció del volcan de l'isla de Santorini, a Grècia, entorn de l'an 1500 a.e.c. qu'aurián provocat de tèrratrems que causarián fuites de dioxid de carbòni e de fèrre près del Nil, qu'en dintrar en contacte amb l'oxigèn, en formant hidròxid de fèrre|fèrre. Aquel, fariá tornar l'aiga de color roja, en desencadenant la sèria d'eveniments qu'explicarián las dètz plagas. La fauta d'oxigèn generat per la precipitacion de la hidròxid de sodi en l'aiga, provòca que totes los peisses moriscan. Aiçò dona origina a la segonda plaga, las granhòtas, qu'a diferéncia dels peisses, pòdon sortir de las aigas contaminadas. La manca d'aiga neta crèa l'ambient propici per l'aparicion de los moissals (tresena plaga), los tavans (quatrena plaga) e las epidèmies bacterianas entre los èssers umans e los autres animals (cinquena plaga). Parallèlament, lo dioxid de carbòni mesclat amb l'aire indusiguèt las gents a una espècia de coma, en redusint la circulacion sanguina en la pèl en causant ulcèras (sièisena plaga). La granissa amb fuòc, al que los scientifics cridan granissa volcanica (setena plaga), èra procedenta de l'erupción de Santorini. Quand la nívol de cendres arriba al estratosfèra, se mescla amb l'umiditat e forma una pèira fòrça similar a la calamarsa. Las bassas temperaturas provòcan que de nívols de langostas se raprochan a Egipte (ochena plaga). La nívol de cendres de 40 km de nautor per 200 km de diamètre arriba al delta del Nil e provòca foscor (novena plaga). Après la ceremònia que Moïses aviá ordenat realizar als israelitas —e qu'acabariá en essent coneguda coma lo sopar de Pasca, los egipcians dormián. Alavetz, la fuga de gas qu'aviá provocat las primièras plagas per fin dintrèt en erupció. Lo dioxid de carbòni se filtrèt a la superfícia e, coma es mai pesat que l'aire, tuariá per asfíxia a las gents que dormian abans de se dissipar en l'atmosfèra. Cossí que los primogènits dels egipcianes gaudissián de privilègis per èsser los eretièrs de las proprietats e autres bens, dormián en lièchs egipcianes, gaireben dins la tèrra, del temps que los autres membres de la familha dormián en los segon estanças. Los israelitas, sens s'avisar del que passava, pintèron amb la sang del primogènit animal dels josieus esclavitzats las pòrtas de los sieus ostals per evitar que succediguèsse lo meteis qu'amb los primogènits Egipcianes.
Lista dei cratèrs lunars (C-F)
Lista dei cratèrs d'impacte lunars amb un nom començant per C,D,E o F.
Longamai
Longamai foguèt un pseudonim de Alain Morcheoine (Junh 22, 1944, Vichèi, Borbonés) e un grop de folk psiquedelic que cantèt sonque en occitan.
Le Bô
Le Bô en normand (Le Bô en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Duias Autas
Duias Autas (Hautes-Duyes en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Istòria
La municipalitat a format de la fusion d'aquelas de Auribeau e de Sant-Estève en 1973. Auribeau Apareis cap a 1200 en los chartes (Auribellum), compte 26 fuòcs en 1315 e 3 en 1471. Sant-Estève a citat per las primièras fes al (Sanctus Stephanus), e compte 26 fuòcs l'an 1315, e 139 abitants l'an 1765. Las doas comunitats levavan de la baillie de Digna.
Sant-Estève aperten als comtes de Baschi de la XV a la XVIII sègle, e lo fief de Bachy-Sant-Estève a erigit en marquesat en 1715. Un nuclèu de protestants se manten a Sant-Estève fins a la fin de la e utiliza la capèla e lo cementèri La nòstra-Madama.
Pendent la Revolucion, Auribeau compta una societat patriotique, creada après la fin de 1792, aital coma Sant-Estève. Per seguir lo decrèt de la Convencion del 25 vendémiaire an II en convidant las municipalitats en avent de noms en podent remembrar los remembres de la royauté, de la féodalité o de las superstitions, als remplaçar per d'unas autras denominacions, aquel segond comun càmbia de nom contra L'Arc-de detlos-Duyes (de còps orthographié Larg-de detlos-Duyes ).
La commune est formée de la fusion de celles d’Auribeau et de Saint-Estève en 1973. Auribeau apparaît vers 1200 dans les chartes (Auribellum), compte 26 feux en 1315 et 3 en 1471. Saint-Estève est cité pour la première fois au (Sanctus Stephanus), et compte 26 feux en 1315, et 139 habitants en 1765. Les deux communautés relevaient de la baillie de Digne.
Saint-Estève appartient aux comtes de Baschi du XV au XVIII siècle, et le fief de Bachy-Saint-Estève est érigé en marquisat en 1715. Un noyau de protestants se maintient à Saint-Estève jusqu’à la fin du et utilise la chapelle et le cimetière Notre-Dame.
Durant la Révolution, Auribeau compte une société patriotique, créée après la fin de 1792, ainsi que Saint-Estève. Pour suivre le décret de la Convention du 25 vendémiaire an II invitant les communes ayant des noms pouvant rappeler les souvenirs de la royauté, de la féodalité ou des superstitions, à les remplacer par d'autres dénominations, cette seconde commune change de nom pour L’Arc-des-Duyes (parfois orthographié Larg-des-Duyes ).
(896) Sphinx
(896) Sphinx es un asteroïde.
(897) Lysistrata
(897) Lysistrata es un asteroïde.
Economia de Montenegro
Montenegro adoptèt l'èuro coma moneda aprèp son independéncia, en 2006. Sa economia es una de las pus pauras d'Euròpa. Après lo referendum de independéncia, l'economia de Montenegro contunhèt la siá transformacion en una mai basada en los servicis, amb l'objectiu declarat de se convertir en una destinacion pel torisme de luxe, e se jónher a la Union Europèa. Se son realizats d'esfòrces per atraire d'inversions estrangièras en lo sector del torisme, aital coma en projèctes de grandas infrastructuras, ambedós necessaris per facilitar lo desvolopament toristic.
Horcajo Medianero
Horcajo Medianero es un municipi de la província espanhòla de Salamanca dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Tayeb Salih
Tayeb Salih (12 de julhet de 1929 - 18 de febrier de 2009) foguèt un escriban sodanés fòrça famós qu'es considerat coma un deis autors majors de la literatura aràbia e de la literatura internacionala. Son òbra principala es Sason de la migracion vèrs lo nòrd escrich en 1969.
Juilly (Sèina e Marna)
Juilly  es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
La Hoya
La Hoya es un municipi de la província espanhòla de Salamanca dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Juilly (Sèina e Marna)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Carl Perkins
Carl Lee Perkins (1932-1998) foguèt un pionièr american del rock and roll, estil rockabilly. Es lo autor del sucès Blue Suede Shoes, conegut amb la gravacion de Elvis Presley.
Aragon
Aragon (en aragonés SLA: Aragon; en aragonés GO e en castelhan o espanhòu: Aragón) ei un país istoric situat dens lo nòrd de la Peninsula Iberica e que compren lo sector centrau de la vath d'Èbre. Lo son territòri es lo de l'ancian Reiaume d'Aragon, qu'estó abolit en 1707 dab los Decrets de Nueva Planta. Actualament, qu'ei ua comunautat autonòma de l'Estat espanhòu peu son estatut d'autonomia acordada en 2007, avent l'estatut de nacionalitat istorica.
Culturalament, Aragon confronta istòricaument los País Catalans a l'èst, Occitània au nòrd, lo Bascoat au nòrd-oèst e Castelha au sud-oèst. Oficialament, confronta las comunautats autonòmas de Castelha-La Mancha, Castelha e Leon, Catalonha, La Rioja, Navarra, lo País Valencian e tanben las regions administrativas Nòva Aquitània e Occitània dens l'Estat francés.
La soa capitala es Saragossa e lo gentilici es aragonés -esa. La soa diada que's hesteja lo 23 d'abriu, Sent Jòrdi.
Aragon qu'ei dividit en tres províncias (las d'Òsca, Teròl e Saragossa) eras medishas partatjadas en 33 comarcas (vejatz comarcas d'Aragon). Qu'ei la segonda autonomia mens poblada de l'Estat espanhòu (arron Castelha-La Mancha) qui gaireben la meitat de la populacion be's concentra a Saragossa.
Lengas
Lo castelhan ─espanhòu─ ei la lenga oficiala de la comunautat. La predominança lingüistica ei pasmens l'aragonés, lenga en perilh d'extincion ─pròcha del catalan e de l'occitan─ dens las hautas vaths pirenencas au nòrd e lo catalan a l'èst, sus un espaci frontalièr a Catalonha, la Franja de Ponent.
(898) Hildegard
(898) Hildegard es un asteroïde.
Provency
Provency es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Pietari Särkilahti
Pietari Särkilahti (mòrt en 1529) foguèt un estudiant finlandés de Martin Luther e un pionier de la literatura finesa. Introguèt la Reforma protestanta dins lo país (1527) e favorizèt l'utilizacion de la lenga finesa dins l'ensenhament. Après sa mòrt, son estudiant Mikael Agricola contunièt son òbra e publiquèt lo premier libre escrich en finés (1538).
(899) Jokaste
(899) Jokaste es un asteroïde.
Canton de Livernon
Lo canton de Livernon es una anciana division administrativa de Carcin, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Fijac, lo departament d'Òut e la region de Miègjorn-Pirenèus, ara d'. A la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions de 2015, lo canton foguèt fòrtament trocejat : 6 comunas, Assièr, Aissets, Livernon, Rèirevinhas, Sent Simon e Sonac passèron al canton de La Capèla de Marival, 5 comunas, Brengas, Espanhac e Senta Auglari, Espedalhac, Gresas e Quissac passèron al canton de Causse e Vals (burèu centralizator : Cajarc), 3, Boçac, Cambas e Còrn al canton de Fijac-1 e las autras 3, Durbans, Flaujac e Relhac passèron al canton de Gramat. La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian naut-carcinòl.
Istòria
Lo canton se creèt lo 15 de febrièr 1790. Lo canton foguèt conservat lo 13 de brumaire an X (4 de novembre 1801),.
Huerto (Huesca)
Huerto es un municipi de la província espanhòla de Salamanca dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Précey
Précey es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
(900) Rosalinde
(900) Rosalinde es un asteroïde.
Malaucourt-sur-Seille
Malaucourt-sur-Seille es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Vilatge del évêché de Mètz, de la chatellerie de Vic.
Village de l'évêché de Metz, de la chatellerie de Vic.
Toufflers
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
thumb|left|Toufflers dans son canton et son arrondissement|180px==Istòria==
Bilhac
Bilhac (Bilhac en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Sent Jàguen
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [sənt'jagə(n)]. Las fòrmas ancianas que son Sanctus Aginus, en latin, aus sègles XI-XII, Sancti Agani, en latin, en 1456, St Aiguan, en 1498 (mapa deu sègle XVII, shens data), S. Yague (mapa de 1638), St Yaque (mapa de 1647), S. Yaguan (mapa deu començament deu sègle XVIII), S Yaguen (mapa de 1714), S. Yaguan (mapa de 1733).
Dauzat e Rostaing, puish Negre e Astor, los dus darrèrs citats per Bénédicte Boyrie-Fénié, que pensan lo sent es Jacobus, Sent Jacme lo Major, apòsto, o Sent Jacme lo Minor, martir deu prumèr sègle,.
Los autors precedents coneishèvan pas las fòrmas mei ancianas. L'etime qu'ei Sanctus Aganus > sanctàgan(o) (remontada de l'accent) > santàygan (1498) > sentyàguen (atraccion de Sent Jaques = Sent Jacme, afebliment de la vocala finau).
thumb|250px|left|Panèu d'entrada a Sent Jàguen.
Iruelos
Iruelos es un municipi de la província espanhòla de Salamanca dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Aragonés
L'aragonés, sonat de còps la fabla (autonims: aragonés, luenga aragonesa, idioma aragonés), es una lenga romanica parlada dins lo nòrd d'Aragon (Espanha), al pè dels Pirenèus (pendís sud). Coma lo catalan, lo castelhan o lo portugués, s'espandiguèt cap al sud mercé a la reconquista, mas recuolèt davant lo castelhan tre la fin de l'Edat Mejana. De còps se parla d'"aragonés" pel castelhan d'Aragon amb substrat aragonés.
La classificacion de l'aragonés es un objècte de debat. La lingüistica romanica tradicionala lo considèra coma un dialècte de l'espanhòl mas d'estudis mai recents afirman qu'es una lenga independenta. Ça que la, totes los especialistas son consents per dire que l'aragonés ten d'afinitats a l'encòp amb l'espanhòl, l'occitan (gascon) e lo catalan. La revendicacion culturala, en tot cas, presenta sempre l'aragonés coma una lenga a part entièra.
Dinamica
L'estimacion mai correnta considèra que 10 000 personas parlan l'aragonés. Existisson tanben de neolocutors de la fabla dins las ciutats màgers d'Aragon.
Origina
L'aragonés —o pus exactament lo navarroaragonés— nasquèt a l'entorn del sègle VIII coma un dels dialèctes nombroses del latin desvolopats dins los Pirenèus centrals. Son domeni inicial èra al nòrd e a l'èst de la val d'Èbre, dins certanas regions de la Rioja, al sud e a l'èst de Navarra e en Aut Aragon.
Espandiment
drecha|218x218px Dins la lenta Reconquista crestiana contra los sarrasins, durant l'Edat Mejana, la repopulacion crestiana del centre de la Val d'Èbre e d'una part de la Peninsula Iberica, per los navarreses e aragoneses, faguèt que lor lenga lai s'estendèsse. Aquel fenomèn foguèt favorizat pel fach que se parlava dins aquelas zonas reconquistadas un idiòma romanic anterior, lo mossarabi, qu'èra la lenga dels crestians e dels musulmans autoctòns: amb pauques cambiaments, foguèt facil de l'aragonesizar. Lo mossarabi a laissat de traças en aragonés.
(901) Brunsia
(901) Brunsia es un asteroïde.
Aragonés
Espandiment
L'expansion de l'aragonés, probable, faguèt començar l'influéncia d'autras lengas romanicas parladas per certans reconquistaires crestians presents en Aragon: l'occitan, lo castelhan e pus tard lo catalan. Lo navarroaragonés que se parlava dins la Rioja e dins la region de Soria, a l'oèst d'Aragon, comencèt de desparéisser a aquela epòca per laissar la plaça al castelhan.
Al sègle XII, l'union del Reialme d'Aragon amb Catalonha (centrada sul comtat de Barcelona), sota lo meteis rei, signifiquèt l'union d'un grand territòri lingüisticament eterogenèu, que l'aragonés se i parlava a l'oèst e lo catalan a l'èst. A aquela epòca apareguèron los primièrs tèxtes amb de formas romanicas majoritàrias, en aragonés sovent, mas tanben en occitan e en catalan (abans s'escriviá sonque en latin amb de traças de las lengas romanicas). Dins la reconquista que se faguèt a partir de l'union dinastica, l'aragonés s'espandiguèt mens que lo catalan: nonmàs dins d'airals del Sistèma Iberic al sud del sector central de la Val d'Èbre, en arribant al sud de manièra compacta fins a las comarcas churras actualas del nòrd-oèst del País Valencian. I aguèt tanben d'enclavas aragonesofònas encara mai luènh al sud, especialament dins lo reialme de Múrcia, mas durèron pas gaire entre las zonas vesinas que parlavan catalan, arabi e castelhan.
Reculada
L'espandiment del castelhan o espanhòl, coma lenga comuna de la Peninsula, signifiquèt la recession de l'aragonés e un procès de castelhanizacion. Un dels moments clau de l'istòria de l'aragonés se produguèt quand un rei d'origina castelhana foguèt coronat al sègle XV: Ferrand I d'Aragon (conegut tanben coma Ferrand d'Antequera). Amb sa dinastia castelhana dels Trastamaras implantada en Aragon, lo castelhan foguèt favorizat un periòde de diglossia comencèt, que dura fins a uei. Aquela union dinastica d'Aragon amb Castelha, puèi la suspension progressiva de tota capacitat d'autogovèrn al sègle XVIII, impliquèron la reduccion de l'aragonés, qu'encara se parlava largament, a un parlar rural e popular, mentre que la noblesa causiguèt de parlar lo castelhan coma simbòl de poder. Lo domeni geografic de l'aragonés reculèt entre los sègles XV e XIX per se restrénher ara al pè dels Pirenèus.
Renaissentisme
Après la mòrt de Franco en 1975, la democracia constitucionala espanhòla, que lo pòble votèt en 1978, a permés una aumentacion del nombre d'òbras sus la literatura e la lenga aragonesas. La situacion actuala es critica, ja que poiriá semblar qu'es tròp tard per salvar una lenga que se parla pas que dins de grops escarses e freules. Pasmens lo movement de recuperacion e de revendicacion per l'aragonés a engenerat de locutors novèls que foncionan en ret, pas solament en Aut Aragon, mas tanben dins las zonas castelhanizadas de la rèsta d'Aragon (per exemple se'n tròba dins de grandas vilas castelhanizadas coma Saragossa, Òsca e Teròl).
Soucy (Iona)
Soucy  es una comuna francesa administrada per lo departament d'Iona de la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Aragonés
Possessius
Los possessius an la foncion determinanta quand son precedits de l'article definit. Lo substantiu determinat se pòt trobar dins la mitat de la combinason:
Soucy (Iona)
Istòria
Soucy Es un vilatge #qu'a mencionat a la s-|VI|e}} jol nom de "Sauciacus".
Aragonés
Possessius
De còps, cal pas l'article:
Soucy (Iona)
Istòria
A, los Angleses #destruir lo vilatge pendent la Guèrra de.
Aragonés
Particulas pronominalas
L'aragonés, coma fòrça lengas romanicas (mas a la diferéncia de las iberorromanicas), sèrva las formas latinas INDE e IBI dins las particulas pronominalas: en/ne (en occitan: ne) e bi/i/ie (en occitan: i).
Soucy (Iona)
Istòria
Soucy est un village qui est mentionné au sous le nom de "Sauciacus".
Aragonés
Combinasons de formas pronominalas
La combinason comuna en aragonés dels pronoms personals de la tresena persona del complement dirècte e indirècte distinguís pas solament lo nombre de l'indirècte (li/le; lis/les) mas los dos genres e nombres s'assòcian en una sola forma (en).
Soucy (Iona)
Istòria
Dans le hameau du Grand-Béon, il y avait une léproserie (lieu d'isolement pour les malades de la lèpre).
Au, les Anglais détruisirent le village pendant la Guerre de Cent Ans.
Nòtas
<references group=N/>
Districte d'Adilabad
Lo districte d'Adilabad (en telogo, ఆదిలాబాద్ జిల్లా ādilābād jillā) es un districte de l'estat de Telangana en Índia.
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila d'Adilabad. Lo districte, dins sos limits actuals, existís dempuèi octobre 2016, quand foguèt partejat en quatre districtes, Adilabad, Komaram Bheem, Mancherial e Nirmal.
Demografia
Al recensament de 2011, la populacion del districte èra de 708 972 abitants. La populacion èra plan campèstra amb 76,34 % d'abitants rurals e 23,66 % de ciutadins.
thumb|left|340px|La cascada de Kuntala
Aragonés
Combinasons de formas pronominalas
Se cal avisar qu'existisson de formas en qualques variedats aragonesas que daissan clar lo genre e nombre del complement dirècte. Ansin aquò se passa dins las formas ribagorçanas aragonesas lo i, la i, los i, las i; o dins las formas belsetanas le'l/le lo, le la, le's/le los, le las, comparablas amb las formas del catalan classic li'l, li la, etc., encara vivas dins una bona part del País Valencian.
Economia de Bielorussia
L'economia de Bielorussia èra tradicionalament basada sus l'agricultura, e fins a 1960, 58 % de la populacion activa trabalhava al sector primari, mas dempuèi lo país s'es industrializat fòrça.
Aragonés
Ortografia
L'aragonés coneissiá tres ortografias concurrentas: La manca de generalizacion completa de la grafia d'Òsca e sa contestacion per l'SLA an engenerat la creacion de l'Academia de l'Aragonés (Acadèmia de l'Aragonés) en 2005. Aquel organisme novèl a recebut lo sosten d'institucions nombrosas per trobar una ortografia pus consensuala e per elaborar tanben una varietat estandard d'aragonés: son trabalh es en cors e publicà en 2010 la Propuesta Ortografica de l'Academia de l'Aragonés: una nòrma novèla.
Economia de Bielorussia
Bielorussia es pas gaire rica en minerals ni en produches energetics, e tanben patís encara dels efièches de l'accident nuclear de Chornobyl e la pollucion atmosferica provocada per una industrializacion sens cap mesura ni contraròtles. Per çò qu'es de l'industria, las principalas son las mecanicas de Minsk, textilas a Vitebsk, fustièras, bastiment e veire, e mai una rafinariá de petròli a Polatsk.
Aragonés
Estandardizacion
Una varietat estandard de l'aragonés es en cors d'elaboracion mas acipa sus divèrsas concepcions divergentas. Finalament l'aparicion de l'Acadèmia de l'aragonés e de son ortografia en 2010 se fa amb de proposicions de normalizacion.
Dialèctes
L'aragonés es fòrça dialectalizat e lo territòri de la lenga manca de continuitat. Los dialectes orientals son mai vius que non pas los occidentals.
Economia de Bielorussia
Referéncias
বেলারুশ
Versainville
Versainville es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
La municipalitat es en campanha de Falaise. Lo sieu bourg es al nòrd-es de Falaise, a Unitat|10|km  al sud-es de Potigny, a Unitat|17|km  al sud-oèst de Sant-Pierre-sus-Dives e a Unitat|36|km  al sud-es de Can.
La commune est en campagne de Falaise. Son bourg est à 3 km au nord-est de Falaise, à 10 km au sud-est de Potigny, à 17 km au sud-ouest de Saint-Pierre-sur-Dives et à 36 km au sud-est de Caen.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Dempuèi lo paléolithique, i a una preséncia umana sul luòc de Versainville, preséncia testificada per la descobèrta d'esturments e d'estèlas de silex. En 1994, dels trabalhs archéologiques an realizat e a descobèrt, al luòc dich Encreuament de la Liga, una pleta d'aperaquí 5200 m² testificant de la preséncia d'una tribu gauloise a la edat de fèrre (aperaquí 200 a 50 ans av. J.-C.).
Dès le paléolithique, il y a une présence humaine sur le site de Versainville, présence attestée par la découverte d’outils et d’éclats de silex. En 1994, des travaux archéologiques sont réalisés et est découvert, au lieu dit Carrefour de l’Attache, un enclos d’environ 5200 m² attestant de la présence d’une tribu gauloise à l’âge de fer (environ 200 à 50 ans av. J.-C.).
Djebel Oda
Lo Djebel Oda (2,259 m) es una montanha de Sodan qu'es la cima pus auta dau massís montanhós situat au nòrd-èst dau territòri sodanés lòng dau litorau de la Mar Roja.
Sent Haust (Gers)
Sent Haust (Saint-Ost en francés) qu'ei ua comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn. Sent Haust qu'ei ua comuna situada sus Baïsòla.
Toponimia
Sent Haust representa Faustus, un avesque deu sègle V, o un aute Faustus deus 27 sents d'aqueth nom. Mes quina es la prononciacion ?
Quinçac (Bordalés)
Quinçac (Quinsac en francés) es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda de la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Djebel Marra
Lo Jebèl Marra es un volcan situat en Darfor dins lo sud-oèst de Sodan. Dempuei l'independéncia dau Sodan dau Sud, es la cima pus auta dau territòri sodanés amb una altitud de 3,042 m. Sa cima es ocupada per un caldeira d'un diamètre d'aperaquí 5 km que foguèt creada per una erupcion poderosa i a environ 6,000 ans. Sa darriera erupcion se debanèt en 2,000 av. JC mai de fumarolas pòdon totjorn s'observar dins la caldeira.
Quinçac (Bordalés)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Quinciacum, Quinsacum, en latin, aus sègles XI-XIII, Qinzac, aus sègles XI-XIII, Kynzac, en 1242-1255, Amaneus de Kinsac, en 1255, in parrochiis de Quinsac, en 1273, Sancti Petri de Quinssac in Baresio, de Kynsak, en 1285, Quinsac, en 1299, Petrus de Kynsak, en 1305, Sanctus Caprarius, en latin, en 1307-1317, Quinsaco superiori, en latin, en 1326, a cappellano Sancti-Petri-de-Quinsaco, en latin, en 1332, Quinsac-Superior, en 1361. Segon Dauzat e Rostaing, Quinçac ven d'un nom latin d'òme Quintius damb lo sufixe -acum, latinizacion dau sufixe gallés -ācon. Quinçac èra donc probablament una anciana granda propietat antica qu'avèva per mèste Quintius. Lo cognomen Quintius, de quintus, avé lo sens de cinquen per òrdre de neishença dens la familha. Bénédicte Boyrie-Fénié, coma Negre avèva causit Quinctius, dona la preferéncia a aqueth nom, sense refusar Quintius. Per l'omonime perigòrd, se contenta de Quintius.
(902) Probitas
(902) Probitas es un asteroïde.
L'Èrsa (filme)
L'Èrsa (Die Welle en alemand) es un filme alemand de Dennis Gansel sortit en 2008 e liurament inspirat de, un estudi experimental d'un regim autocratic, menat pel professor d’istòria Ron Jones ambe d'escolans de primièra de l'escòla Cubberley a Palo Alto (Califòrnia) pendent la primièra setmana d'abril de 1967.
Mandres-aux-Quatre-Tours
Mandres-aux-Quatre-Tours es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
Lo vilatge a situat al Nòrd de la bòsc de la Reina.
Le village est situé au Nòrd de la forêt de la Reine.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Preséncia gallo-romaine.
Lo castèl, mencionat a partir de la, #aperténer successivament de la a  als comtes de Apremont, als ducs de Bar e als comtes de Blâmont. I aguèt destruit sus òrdre de Richelieu.
Guitèras-a los-Quatre-Tors a #èsser represes a las fòrças alemandas al començament del mes de setembre 1914, après un combat a la baïonnette, pel 15e Regiment de Infanterie partit de Albi çò 7 aout 1914. Aquel regiment fasiá partida de la 16e Còs d'Armada jol commandement de la generala Tavèrna. I aviá participat lo 20 aout 1914 a la batalha de Sarrebourg e lo 25 aout 1914 a aquela de Rozelieures. Aquel regiment, associat a las fòrças anglesas, li caliá patir de pesadas pèrdas en lo moment de la batalha del en sortint de Ypres al començament del mes de novembre 1914.
L'Èrsa (filme)
Intradas
En França, lo filme a estat vist per 184,886 espectators.
Recompensas
Lo filme a estat doble laureat dels prèmis del filme alemand ambe lo Prèmi de Bronze (categoria melhor filme) e lo Prèmi d'Aur decernit a Frederick Lau (prèmi d’interpretacion masculina, categoria melhor segond ròtle).
Nominacions
Lo filme a tanben estat nomenat al Festenal de Cinèma de Sundance (grand prix du jury).
Saint-Vincent-Cramesnil
Saint-Vincent-Cramesnil es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
La Nòvia (musica)
La Nòvia es un collectiu occitan e una marca de difusion de musica basat al Puèi de Velai. Aquel mitan es un espaci de reflexion e d'experimentacion entre las musicas tradicionalas e d'avantgardas.
Saint-Vincent-Cramesnil
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Beaufai
Beaufai es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo Data|5|d'agost|1839, Beaufai (416 abitants l'an 1836) absorbeix la municipalitat de Livet (120 abitants) al nòrd de lo sieu territòri.
Le 5, Beaufai (416 habitants en 1836) absorbe la commune de Livet (120 habitants) au nord de son territoire.
Les Avirons
Les Avirons es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Reünion e la region de la Reünion. .
(904) Rockefellia
(904) Rockefellia es un asteroïde.
Reignac-sur-Indre
Reignac-sur-Indre es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre.
Bibliotèca
Istòria
L'existéncia de bibliotècas pròpiament dichas data dels tempses lunchencs de l'Empèri Assirian (mai de 30 sègles a. J-C) segon las exploracions arqueologicas en Mesopotamia, principalament a Larsa, Uruk, Ur, Sippara, Kalah e Niniva, que de lors roïnas foguèron extraches per milièrs los famoses malons cobèrts d'inscripcions. La màger part d'aqueles fan uèi la riquesa del British Museum. La bibliotèca mai celèbra de totas foguèt descobèrta a Koyundjik dintre de las roïnas del palais de Senaquerib, fondada o agrandida per Assurbanipal.
Reignac-sur-Indre
Geografia
Lo territòri communal a adaigat pel riu Indre.
Bibliotèca
Egipte e Grècia
thumb|Bibliotèca de Celsus a [[Efès]]
Reignac-sur-Indre
Geografia
Le territoire communal est arrosé par la rivière Indre.
Bibliotèca
Egipte e Grècia
Son escassas las informacions sus las bibliotècas, que los istorians ofriscan o que las exploracions scientificas ajan reveladas. Diodòr de Sicília fa referéncia a la d'un faraon que nomava Osymandyas (probablament, Ramsès II) e que se trobava dins la vila de Tebas, que los exploraires Champolion e Wilkinson i descobriguèron d'unas traças d'una bibliotèca que deguèt existir catòrze sègles abans J-C. Ça que la, la mai coneguda entre totas èra la bibliotèca grecoegipciana d'Alexandria, que capitèt de possedir mai de 700,000 volums. Per ela, Ptolomèu II (285 a. J-C) faguèt tradusir la Bíblia Sacrada dels josieus, de l'ebrèu al grèc, traduccion coneguda coma Version de la Setanta. Aquel centre foguèt destrusit per la conquista araba de la vila en 641 al dire dels istorians, e mai se ja al temps de Juli Cesar, patiguèt d'una autra destruccion per part dels soldats del meteis. Èra tanben celèbra la Bibliotèca de Pèrgam que comptava d'unes 200,000 volums abans d'èsser transportada per Octavi August a Alexàndria.
Reignac-sur-Indre
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bibliotèca
Roma
La primièra bibliotèca publica de Roma foguèt fondada a l'Atrium libertatis sul mont Aventin. L'Emperaire Octavi August fondèt la segonda al temple d'Apollon sul mont Palatin. Abans la creacion de las bibliotècas publicas, i aviá de colleccions privadas que los nòbles romans crompavan a grand prètz o que fasián portar de las vilas grègas conquistadas. E aquel afar contunhèt activament pendent los autres sègles de l'Empèri. La primièra colleccion foguèt la de Pau Emili, en 160 abans J-C. Al sègle IV, Roma aviá 29 bibliotècas publicas que l'invasion dels barbars destruiguèt gaireben completament, e sens dobte que dins d'autras vilas romanas se trobavan tanben de colleccions magnificas de libres pr'amor qu'a Herculanum per exemple, ne foguèt descobèrta una amb mai de 1800 pèças de papirus que deguèron compausar d'unes 800 rotlèus. Quand los crestians poguèron se consacrar a las letras, fondèron tanben lors bibliotècas pròprias. Tot aquò, sens comptar las colleccions de volums sacrats que totas las Glèisas possedissián. L'Emperaire Constantin amassèt mai de 6900 volums dins la bibliotèca que fondèt a Constantinòple, bibliotèca que comptava 1,000,000 volums a la mòrt de l'Emperaire Teodòsi, mas foguèt cremada en 477.
Reignac-sur-Indre
Istòria
Lo vilatge i aviá conegut a l'epòca romaine jol nom de Brica, e mai tard Bray, nom #que vendriá celtique Bry, #que significa "zòna marécageuse" o "terren dels fougères", una autra origina de Bray viendait de Brig #qu'a donat bridge n'anglés #que significa pont o passatge #qu'existissiá efectivament a aquel endroit e èra lo sol luòc de passatge del indre sus divèrses quilomètres e #que #far la fortuna del vilatge pendent tot lo mejan age, lo Senhor del luòc en requectant d'en un autre luòc un drech de passatge. Lo primièr senhor conegut del luòc èra Raoul, als XIe sègle. En 1420, Jean del Fau #venir senhor de Bray, e #donar lo sieu nom a la localité la "Tèrra del Fau", a la meteissa epòca Reignac-sus-Indre èra sus la rota del pelegrinatge de Santiago de Compostel·la, una posicion fòrça favorable: en 1442, i i aviá sèt otèls.
Bibliotèca
Edat Mejana
A partir de l'invasion barbara, las sciéncias e las letras se refugiguèron dins los monastèris e las catedralas que venguèron los centres unics del saber d'aquela epòca, e cal doncas anar dins aqueles per trobar de bibliotècas en Euròpa Occidentala fins a la fin de l'Edat Mejana. Los documents dels sègles IX, X e XI parlan frequentament de las colleccions de libres que los evesques daissavan per testament a las bibliotècas de glèisas e de monastèris. E notòria es la sollicitud que los monges desplegavan per las conservar e las enriquesir. Mas de talas bibliotècas comptavan en general pas gaire d'exemplars. La primièra mencionada en Espanha foguèt la de sant Martin de Braga dins lo sieu monastèri de Dumis (uèi part de Portugal) a l'entorn de l'annada 560 ; seguiguèron pendent lo sègle VII la d'Isidòr de Sevilha e la de Brauli de Saragossa. Al sègle XIII prenguèron d'importància las bibliotècas dels palais de reis e magnats, aquò contunhava de crèisser de sègle en sègle, e foguèron celèbras las de Alfons X de Castelha, de Jaume II d'Aragon e de sos successors.
Reignac-sur-Indre
Istòria
En 1700, Louis Barberin de Reignac en Charanta ven senhor de la Tèrra del Fau; dètz ans mai tard, Louis XIV lo #nomenar marques e la #autorizar a donar lo sieu nom dins la siá tèrra del Fau, Reignac #que vendrà pas Reignac sus Indre #qu'en 1920 per evitar d'o confondre amb los autres Reignac de Charanta e de Còsta de Blaia.
Bibliotèca
Edat modèrna
Tre l'invencion de l'estampariá lo nombre e l'agrandiment de las bibliotècas es anat en aument. Pas res qu'a París al moment de la Revolucion Francesa i aviá mai de 1000 bibliotècas publicas.
Reignac-sur-Indre
Istòria
A la Revolucion, los darrièrs senhors de Reignac èran La Fayette e Thibault de Lusignan, del temps que lo pòble comptava 490 abitants. Lo primièr cònsol elegit #èsser lo notaire Victor Rossignol, mai tard empresonat coma suspècte. Se #remplaçar quitament lo nom de Reignac, jutjat tròp aristocratique, en Val-Indre.
Bibliotèca
Edat contemporanèa
Aprèp 1789 se fondèron un grand nombre de bibliotècas dins cada país. A l'ora d'ara, fòrça d'aquelas bibliotècas pòdon èsser consultadas a travèrs d'Internet.
Reignac-sur-Indre
Istòria
Pendent la Segonda Guèrra mondiala, la linha de démarcation passava sul territòri communal, lo sol ponch de passatge i aviá situat al luòc-dich del Cafè Brulé, sus la rota départementale 943.
Le village était connu à l'époque romaine sous le nom de Brica, et plus tard Bray, nom qui viendrait celtique Bry, qui signifie "zone marécageuse" ou "terrain des fougères", une autre origine de Bray viendait de Brig qui a donné bridge en anglais qui signifie pont ou passage qui effectivement existait à cet endroit et était le seul lieu de passage de l'indre sur plusieurs kilomètres et qui fit la fortune du village pendant tout le moyen age, le Seigneur du lieu percevant d'ailleurs un droit de passage. Le premier seigneur connu du lieu était Raoul, aux XIe siècle. En 1420, Jean du Fau devint seigneur de Bray, et donna son nom à la localité la "Terre du Fau", à la même époque Reignac-sur-Indre était sur la route du pèlerinage de Saint-Jacques-de-Compostelle, une position très favorable: en 1442, il y avait sept hôtels.
Canton de Capdenac-Gara
Lo canton de Capdenac-Gara es una anciana division administrativa de Roergue, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Vilafranca de Roergue, lo departament d'Avairon e la region de Miègjorn-Pirenèus, ara d'. A la refòrma cantonala de 2014, aplicada a las eleccions de 2015, totas las comunas passèron dins lo canton novèl de Lot et Montbazinois (en francés) et Capdenac n'es lo burèu centralizator.
Reignac-sur-Indre
Istòria
En 1700, Louis Barberin de Reignac en Charente devient seigneur de la Terre du Fau; dix ans plus tard, Louis XIV le nomma marquis et l'autorisa à donner son nom à sa terre du Fau, Reignac qui ne deviendra Reignac sur Indre qu'en 1920 pour éviter de le confondre avec les autres Reignac de Charente et de Côte de Blaye.
(905) Universitas
(905) Universitas es un asteroïde.
Reignac-sur-Indre
Istòria
A la Révolution, les derniers seigneurs de Reignac étaient La Fayette et Thibault de Lusignan, alors que le village comptait 490 habitants. Le premier maire élu fut le notaire Victor Rossignol, plus tard emprisonné comme suspect. On remplaça même le nom de Reignac, jugé trop aristocratique, en Val-Indre.
Stradivarius Ròda
thumb|[[Pèir Ròda]]Lo Stradivarius Ròda qu'ei un vriulon deu laütièr cremonés Antonio Stradivari hèit en 1722.
Que deu lo son nom au compositor, violonista e pedagògue bordalés Pèir Ròda (Pierre Rode en francés) un deus màgers tahents de l'escòla francesa deu vriulon.
Bogía
Bogía o Begiá (ⴱⴳⴰⵢⴻⵜ Bgayet en berbèr, بجاية en arabi) es una comuna argeriana situada en bordadura de la mar Mediterranèa, a 220 km a l'èst d'Argièr. Es capluòc de la vilaia de Bogía en Cabilia. En 2008 aviá 177 988 abitants per 120,22 km2.
Stradivarius Ròda
A dia de uei que pertanh a la Maggini Foundation qui'u prestè au violonista cazac Erzhan Kulibaev.
Segon Tarisio Auctions que ho deu marqués Vincenzo Carbonelli dinc a 1740, puish, aquesta annada que passè per las mans deu comte Pomponio Spilimbergo ; après lo laütièr francés Nicolas Lupot que l'agó e que ho aquesit per Ròda. En 1836 que passè au duc d'Olbreuse, puish M. Norès, Gand & Bernardel Frères, e que ho de Charles Lamoureux dinc a 1890 e a partir d'aquí que ho venut e tornat véner peu biais de W. E. Hill & Sons a mantuns crompaires.
Canton de Capdenac-Gara
La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian roergàs.
Composicion
Lo canton de Capdenac-Gara se compausava de dètz comunas :
Lagunilla
Lagunilla es un municipi de la província espanhòla de Salamanca dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Canton de Capdenac-Gara
Istòria
En 1801, lo canton d'Asprièiras siaguèt conservat. En 1922, lo capluòc passèt a Capdenac-Gara.
Millenni I
Lo millenni I (millenni primièr o millenni un) comencèt lo 1 de genièr de l'an 1 e s'acabèt lo 31 de decembre de l'an 1000.
Dunois
Las vilas principalas son Châteaudun (capitala), Fréteval, Cloyes-sur-le-Loir, Bonneval, Patay, Marchenoir.
Sos abitants son los dunoisons, terme pauc usitat au contrari de dunois, fòrça espandit.
Vescomtat ereditari au segle X, Dunois fuguet vendut au comte de Bles en 1382, e tornar vendut emb lo comtat de Bles en 1391 a Loís d'Orleans. Son filh Charles lo donet en 1439 a son mieg fraire Joan, lo bastard d'Orleans, que fuguet d'aquí endavant conegut coma Joan de Dunois. Dunois fuguet incorporat a la Corona en 1707.
Ben public
En concrèt aquò significa qu'a pels utilizators interessats per un tal ben una situacion particulara amb una dobla caracteristica :
La nocion de ben public es l'una de las quatra categorias eissida de la determinacion segon l'exclusion e la rivalitat, los tres autres essent lo ben de club (non rival exclusiu), lo ben comun o bien public impur (rival non exclusiu), e lo ben privat (rival exclusiu).
Se dich ben public mondial (o ben public global), per de bens publics fòrça espandits (per exemple: la qualitat de l'aire, la biodiversitat, lo situacion climatica mondiala, lo malhum Internet…), pasmens s'aquela nocion siá l'objècte de criticas vivas e pas encara estabilizat e unificat brica.
Classificacion dels bens
Qu'un ben siá rival ou non, exclusiu o non, es classificant diferentament:
Dins un mond finit e tecnicament evolutiu, aquelas doas condicions (non rivalitat, non exclusion) son rarament absoludas. Cada ben es un bastit socioistoric e economic que pòt variar del sonque privat al ben public mondial pur passant per tot un continú: Un meteis ben será donc, segon las condicions, un ben public pur (pro alunhat dels lindals) o un ben public impur (un lidal es passat que la rivalitat -- benlèu l'exclusion -- aparéis); coma un ben public de liure accés pòt far l'objècte de degalhatge, l'evolucion espontanèa de la situacion pòt aisidament l'aprochar d'un lindal ont lo ben arresta d'èsser un ben public per venir un ben comun que pausa de questions de gestion diferentas.
Un ben public, dich tanben ben collectiu, es un ben qu'es pas divisible e que lo còst de produccion pòt èsser calculat al respècte d'un individú particular, çò que fa dificil, veire impossibla, la fixacion del pretz. La consomacion d'aquel ben per un individú o per mai es identic: un consomator de mai implica donc pas un còst suplementari per l'operator.
Al contrari d'un ben public, lo ben privat es exclusiu e, mai sovent, rival (tot lo mond pòt pas ne profeitar al meteis temps; aquela condicion es pas estrictament necessària, mas s'es pas lo cas l'incitacion per manténir l'exclusivitat es mai flac). Pòt far l'objècte d'escambis, pendent que sa proprietat (o son usatge) cambia de mans. Exemples de bens privats: lotjament, vestits, veituras, joginas, eca.
Ben public e servici public
Las nocions de servici public e de ben public an pas cap de rapòrt l'una amb l'autra. Un servici public pòt balhar de bens dins quina que siá de los cadres de tablèu crosant exclusivitat e rivalitat, alara qu'un ben public pòt tanben èsser lo fach d'una operacion totalament privada (exemple: radiodifusion).
Valor, pretz e tarificacion del ben public
Quand lo ben public es considerat coma un servici, quitament s'es pas possible d'empachar qualqu'un d'utilizar aquel servici, es a vegada possible de saber qui l'utilizèt, veire quina quantitat foguèt consomada: dins aquel cas, lo ben public pòt far l'objècte d'una facturacion classica, al prètzfach quand l'usatge es constatat, veire a l'unitat vertadierament consomada.
Dins lo cas contrari, lo bien a pas de demanda identificada, çò qu'es economicament equivalent a un pretz nul. Aquò pausa pas de problèma quand s'agís d'un ben natural (e qu'encara es pas agotat...), al contrari, per un ben que resulta d'un trabalh de produccion, aquò significa que cal trobar una autra font de finançament: Aquelas diferentas fonts son pas exclusivas (exemple: la television, que pòt beneficiar a l'encòp d'una redevença, de fonts publicitàrias, e d'una subvencion finançada per l'impòst).
Michael Keaton
vinheta
Ben public
Valor, pretz e tarificacion del ben public
Quin que siá lo finançament, es li pretz de produccion qu'es lo factor determinant. Lo biais qu'aquel pretz se repartirá entre laos diferents finançaments depend de consideracions macroeconomicas o ideologicas, e non de calculs o d'algoritmes. La doctrina administrativa francesa, per exemple, atal qu'es ensenhada als nauts foncionaris, foguèt lontemps de facturar totes los beneficiaris al costt marginal (aquel de la darrièra unitat producha), çò que dona mecanicament un deficit (lo cost mejan essent superieur al cost marginal), e de colomar aquel per l'impòst. Per exemple, un servici coma l'esclairatge public o la defensa nacionala, que còsta res de mai per provesir una persona suplementària, a un cost marginal nul, e de fach será financiada integralament pels impòsts.
Los bens de clubs
Un ben de club designa une situacion ont l'avantatge qu'un utilizator tira d'un malhum es tan mai important que lo nombre d'utilizators es important e que las prestacions prepausada son provesidas. Las entrepresas de malhum son concernidas pels « efièch de club ».
Michael Keaton
Michael Keaton es un conegut actor American de comèdias del cinèma.
Lista dels presidents de Georgia
thumb|220px|Blason del president de Georgia. Lo president es lo cap d'Estat de Georgia. Segon la constitucion del país, es eligit pel pòble per un periòde de 5 ans, amb una possibilitat de reeleccion.
Ben public
Los bens de clubs
Exemple:
Cinc vesins crompan una aisina en comun. I aurá pas encombrament (s'acòrdan per aver pas a l'utilizar en mèsme temps), pasmens aquel ben es privat perque degun mai l'utiliza.
Lista dels presidents de Georgia
Vaquí la lista dels presidents de Georgia de 1990 fins a uèi.
(906) Repsolda
(906) Repsolda es un asteroïde.
(907) Rhoda
(907) Rhoda es un asteroïde.
Juzbado
Juzbado es un municipi de la província espanhòla de Salamanca dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Râbnița
Râbnița o Rîbnița (: nom romanés) (en rus Рыбница = Rybnitza) es una vila de l'estat de Moldàvia, a l'èst, en riba de Dnièstre e dins la region de Transnístria. A 56 988 estatjants (2004).
Frank Lloyd Wright
Frank Lloyd Wright (1867–1959) foguèt un arquitècte important del sègle XX als Estats Units d'America.
thumb|350px|left|Musèu Guggenheim
Villadin
Villadin es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
Lo vilatge a bastit sul flanc d'un tuc boisée en culminant a unitat|272|m}} e #que marca lo limit entre la plana champenoise e lo país de Othe. S'i tròba de païsatges variats, cultura céréalière, coteaux antany cobèrts de vinhas, vallons, bòsques de pins e bòsc de feuillus, #que mancan pas pittoresque.
Le village est bâti sur le flanc d’une colline boisée culminant à 272 m et qui marque la limite entre la plaine champenoise et le pays d’Othe. On y trouve des paysages variés, culture céréalière, coteaux autrefois couverts de vignes, vallons, bois de pins et forêt de feuillus, qui ne manquent pas de pittoresque.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Las originas
La primièra mencion escrich coneguda del vilatge data pas que de la mas lo luòc èra ja demorat en l'epòca neolític coma ne testifiquen los nombroses vestigis descobèrts sul finage o los environs immediats : de pigassas de pèira mai o mens educadas, guinhauets e puntas de fletxes en silex, un polissoir a 15 rainures, un dolmen en barrant un cadavre destruit l'an 1854. De l'epòca celtique, demòra un important depaus de scories testificant d'una intensa activitat métallurgique en espetant lo minaré de fèrre local als lieudits la Ferrière e Mâchefer. De la fin de l'epòca gallo-romaine data una importanta nécropole ponduda al jorn l'an 1842 sul chantier de l'actuala D 374 : trenta cavòts en contenent vasos funéraires e unas autras ceramicas aital coma dels claus e crochets rouillés.
La Mièja Edat
Lo primièr nom del vilatge es Viler Adam mencionat l'an 1264 en una charte de la abbaye de Sellières. Lo nom evoca un pichon domeni agricòla fondat per un cèrt Adam, probablament a l'epòca mérovingienne. Villadin A en principi agut senhors laics mas en 1342 lo fief a agut pel prieuré La nòstra-Madama de Pont-sus-Seine, filial del abbaye de Cormery en Touraine, #que lo conservarà fins a la Revolucion. Lo sol senhor laic conegut de Villadin es Félix lo Camus, chevalier, vassal del pòrti de Bourgogne, citat l'an 1320 en una charte de la abbaye del Paraclet. L'ostal seigneuriale se situava cara a la glèisa ont se lèva uèi una imponent estada bastida a #que totes trucan lo Castèl. En 1308, lo curé de Villadin es lo principal testimòni a carga en lo procès de Guichard, avesque de Tròias acusat d'aver-i fach morir per ensorcellement la reina Jeanne de Navarra e temptat de empoisonner lo prince eretièr Louis-lo-Hutin. A la Mièja Edat existissiá a l'èst del vilatge lo masatge caseriu de Verrois o Verrault destruit pendent la guèrra de #Cent-ans.
Lo país dels Cruches