cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lo Martegue
La Segonda Guèrra Mondiala
A la Liberacion, lei comunistas, qu'avián subit lei pèrdas pus importantas durant la guèrra, prenguèron lo poder amb Jacques Toulmond (1945-1946) e Francis Turcan (1946-1947). Dins aquò, la SFIO foguèt elegida en 1947 e en 1953. En 1949, l'industrializacion contunièt amb la fondacion de Naphtachimie a l'Averat per Pechiney.
Palais de El Pardo
Qu'ei famós deu punt de vista artistic per'mor deus sons tapis hialats suber cartons de Goya au miei d'ua importanta colleccion d'òbras de mèstes deus grands.
Cerzat
Istòria
La commune de Cerzat a été occupée dès la Préhistoire puisque les falaises du Blot ont révélé une stratigraphie du Paléolithique supérieur, allant du Gravettien récent (23 000 BP) au Magdalénien final (10 000 BP), en passant par le Protomagdalénien (20 000 BP) et le Badegoulien (17 000 BP).
Lo Martegue
Lo periòde Paul Lombard
thumb|right|[[Fotografia dau viaducte dau Martegue qu'es l'aisse de comunicacion principala de la vila actuala.]] thumb|right|[[Fotografia aeriana de la vila en 2008 amb lo canau de Caront.]]
Albeta
Albeta es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Lo Martegue
Lo periòde Paul Lombard
En 1958, la SFIO assaièt d'iniciar la modernizacion de la vila mai la lentor dei progrès permetèt au Partit Comunista Francés (PCF) de ganhar leis eleccions municipalas en 1959. Francis Turcan venguèt tornarmai premier cònsol e o demorèt fins a sa mòrt en 1968. Foguèt alora remplaçat per Paul Lombard que dirigiguèt la ciutat fins a 2009. Sota sa direccion, una importanta politica de modernizacion e de desvolopament aguèt luòc amb la construccion d'infrastructuras modèrnas dins lei zònas industrialas e d'equipaments de leser e de cultura. De mai, dins lo quadre de la creacion de la zòna industriala de Fòs de Mar, la vila foguèt connectada a de rets de transpòrt eficaç (autorota A55...). Entre lei realizacions pus importantas, se pòdon citar la construccion de l'estadi Francis Turcan, d'una bibliotèca (1980), de plusors pargues de lesers, d'una usina de filtracion d'aiga (1989), d'una sala d'espectacles (1993), d'un teatre (1995), d'un espitau, de quatre collègis e de dos licèus. Aquò permetèt d'empachar la transformacion de la vila en ciutat-dormitòri.
Lo Martegue dempuei 2009
En 2009, Paul Lombard laissèt la direccion de la vila a Gaby Charroux (PCF). Aqueu darrier contunièt la politica de son predecessor e assaièt de crear un ensemble comunau pron important per s'opausar ai projèctes marselhés de formar una comunautat gropant totei lei comunas dei Bocas de Ròse. Aquò permetèt la mesa en plaça d'una collaboracion pus estrecha amb leis autrei vilas importantas de la mitat occidentala dau departament. Dins aquò, lei rivalitats localas alentiguèron lei discussions e lo govèrn de Jean-Marc Ayrault impausèt en 2013 la creacion de la Metropòli d'Ais Marselha Provença.
Lo ròtle dau Martegue dins la Metropòli es fòrçat limitat amb solament 5 representents sus lei 240 membres dau conseu metropolitan (còntra 108 per Marselha). En parallèl, l'industria locala comença de mostrar de signes de feblessa amb la sarradura dei rafinariás de Bèrra e de La Meda.
Economia
thumb|Esquèma simplificat de l'economia locala dau Martegue.
Ostal tolosan
thumb|Ostal tolosan tipic Un ostal tolosan, o mai simplament una tolosana, es un tipe d'ostal tradicional del parçan de Tolosan, que compòrta qu'un sol nivèl e qu'a de caracteristicas particularas plan definidas, ligadas a sas originas istoricas.
Lo Martegue
Economia
Dempuei leis ans 1930, lo Martegue es un pòl industriau important que foguèt integrat dins lo corrent deis ans 1960 au sen de la zòna industriala de Fòs de Mar. Au començament dau sègle XXI, èra centrat sus lo complèx de la rafinariá de l'Averat, d'una capacitat anuala de 10,2 milions de barrius (siá 64% dei capacitats de rafinatge d'Occitània), sus lei companhiás que tractan lei produchs eissits de seis activitats e sus divèrsei sites de fabricacion de produchs quimics. Pasmens, la part de l'emplec industriau dirècte demenís regularament en causa de l'aumentacion de la productivitat e de l'externalizacion creissenta de certanei pretzfachs. En 2017, èra ansin de 15,3% còntra mai de 30% durant leis ans 1980.
L'autre aisse de desvolopament de l'economia locala es lo torisme amb la mesa en valor dau patrimòni locau (culturau e environamentau) e dei plajas dau litorau de la mar. En particular, plusors campatges son estats creats dempuei leis ans 2000 per permetre l'acuelh d'una importanta populacion de toristas estivencs.
Ostal tolosan
Caracteristicas
Las ancianas tèrras agricòlas destinadas a la construccion foguèron devesidas en pèças estrechas, de la largor de l'ostal, las tolosanas son de fach majoritariament mejancièras, e amb un òrt long darrièr. La tolosana aviá pas de nivèl (mas poiriá aver una cava), amb un granièr aerat e esclairat per de pichonas duberturas rondas, carradas o en lausange. thumb|Un ancian ostal tolosan amb son potz.
Lo Martegue
Arquitectura
Lo Martegue a un patrimòni arquitecturau que va de l'Antiquitat ai periòdes pus modèrnes. D'efiech, plusors sites arqueologics son estats en partida restaurats, especiamament Maritima Avaticorum. Pasmens, la màger part dei monuments pus importants es anterior au sègle XVI. Es lo cas dei tres glèisas principalas que foguèron bastidas durant lei sègles XVII e XVIII. La pus importanta es la Glèisa de Santa Maria Magdalena de l'Illa qu'es una basilica barròca amb un interior ornat de pinturas muralas, de fustatges e un òrgue realizat en 1851. A l'oèst de la vila, se tròba tanben un fòrt militar bastionat que fasiá partida dau sistèma Vauban.
Durant la segonda mitat dau sègle XX, foguèt bastida la vila modèrna que tèn divèrsei ciutats que recebèron de prèmis d'arquitectura per son organizacion ò per son estructura. La vila se dotèt tanben d'infrastructuras de remarca coma sa comuna ò son teatre. Se fau tanben mencionar lei pònts permetent de passar lo canau de Caront que permèton d'observar l'evolucion dei tecnicas de construccion dins aqueu domeni. Enfin, lo centre istoric assosta plusors ostaus tradicionaus, especialament a l'entorn dei canaus.
Ostal tolosan
Caracteristicas
La tolosana es bastida de bricas, de faciada principala cap a la carrièra, lo teulat (teulas), de doas pendas, lo biscre essent parallèl a la faciada. La construccion demòra de bricas aparentas, mas las parets pòdon èsser rebocadas, la brica demorant aparenta a l'entorn de las pòrtas e fenèstras, las cornissas e motladuras. De còps que i a, la paret es edificada en alternança de rengs de còdols e de bricas. Pasmens se lo vam es de daissar aparenta aquela construccion, per son estetica de forma, foguèt a l'origina totjorn rebocat per ne garantir la soliditat.
Lo Martegue
Pintura
Lo Martegue a un patrimòni picturau important, compausat de plusors ensembles, que va principalament dau sègle XVII au sègle XX. Son premier element major es la Capèla de l'Anonciada qu'es ornada de pinturas fòrça ricas d'inspiracion barròca. Es un exemple rar mai caracteristic dau barròc provençau que foguèt realizat entre 1677 e 1734 per l'usatge dei monges de l'Òrdre dei Penitents Blancs.
Ostal tolosan
Caracteristicas
Una pichona motladura mostrava lo nivèl del granièr jol teulat, espaci bas pauc utilizat. Une cornissa pus importanta en bricas, a vegada soslinhada d'un bendèl de ceramica, marca l'avançada del teulat. De còps que i a un canal tròba plaça darrièr un muret gorgièr, que pòt èsser placat d'acrotèris e antefixas de tèrra cuècha, fabricadas per la celèbra fabrica dels Viravents.
Lo Martegue
Pintura
Lo segond ensemble es format per lei diferents movements de pintura de la fn dau sègle XIX e dau començament dau sègle XX. D'efiech, durant aquela epòca, lo Martegue foguèt una etapa frequenta per d'artistas famós copa Félix Ziem (1821-1911), Auguste Renoir (1841-1919), divèrsei pintres de l'Escòla de Marselha coma Émile Loubon (1809-1868), Paul Guigou (1834-1871) ò Jean-Baptiste Olive (1848-1936) e divèrseis artistas provençaus coma Raoul Dufy (1877-1953), André Derain (1880-1954) ò Francis Picabia (1879-1953). La màger part d'aquelei pintres an d'òbras expausadas au Musèu Ziem qu'es lo musèu principau de la vila.
Ostal tolosan
Evolucion a partir del sègle XX
La segonda generacion de tolosanas (pasmens qu'aja controvèrsia sus aquel apelament), a partir del debut del sègle XX, torna prendre los meteisses principis, mas l'orientacion càmbia, la paret pinhon es en faciada, una pichona fenèstra, costat de la carrièra e costat de l'òrt, esclairant lo granièr. L'ostal, sovent bastit sus una cava, es leugièrament suslevat e l'accès se fa per un potin de qualquas grasas. De còp que i a es previst un estrech passatge entre dos ostals. La construccion es pas mai totjorn de brica mas sovent de material divèrs, bricas, còdols e beton grossièr, doncas rebocadas e pintadas. Los ostals dels barris tolosans presentavan abans los reglaments d'urbanisme una granda varietat de colors. Los decòrs tradicionals son pauc a pauc remplaçats per d'elements d'arquitectura al vam.
Lo Martegue
Literatura
Lo patrimòni literari martegue es dominat per Carles Maurràs (1868-1952), figura majora de l'extrèma drecha antirepublicana, catolica e antisemita de la premiera mitat dau sègle XX. Sòci dau Felibritge, dirigiguèt tanben lo jornau L'Action française e foguèt elegit a l'Acadèmia Francesa. Foguèt condamnat a la Liberacion per son sostèn au manescau Pétain.
Ostal tolosan
Evolucion a partir del sègle XX
Fòrça tolosanas classicas desapareguèron, victimas de l'urbanizacion creissenta.
Ligams extèrnes
Site suls pichons ostals tradicionals, tolosanas, botigas, etc.
Lo Martegue
Cinèma
Lo Martegue a un patrimòni cinematografic important car la vila es estada chausida per filmar mai d'un film dempuei leis ans 1930. L'origina d'aquel interès es probablament sa reputacion entre lei pintres e la diversitat de son arquitectura locala que permet de trobar aisament de decòrs naturaus, ancians ò modèrnes. Leis òbras pus famosas filmadas au Martegue son Toni de Jean Renoir en 1935, la La Cuisine au beurre de Gilles Grangier en 1963 ò lo Le Temps de vivre de Bernard Paul en 1969.¨
Dins lo corrent deis ans 2000, la comuna encoratjèt la transformacion d'usinas desafectadas de la riba nòrd dau canau de Caront per i instalar d'estúdios de filmatge. Aquò i a entraïnat una multiplicacion dei tornatges gràcias au desvolopament de complementaritats amb Marselha. Ansin, la vila capita desenant d'atraire de realizators internacionaus dins leis estúdios martegaus.
Gastronomia e especialitats culinàrias
thumb|right|[[Fotografia d'una mòstra de potarga dau Martegue.]]
En causa de l'istòria de la vila, la gastronomia martegala es orientada vèrs lei produchs de la mar, especialament lei peis, leis orsins e lei cauquilhatges. La potarga es l'especialitat culinària principala dau Martegue. Atestada dempuei lo sègle XVIII, es un manjar requist a basa d'uòus secats de muge.
Au nivèu viticòla, lo Martegue fa partida dau domeni dei Còstas d'Ais de Provença.
Espòrts
L'equipa pus coneguda es aquela dau Fòtbol Club dau Martegue que jòga sei partidas dins l'estadi Francis Turcan (12,000 plaças). Son palmarès còmpta una copa Gambardella (1968) e un títol de campion de França de segonda division (1993). Joguèt dins lei doas premierei divisions dau campionat de França de 1974 a 1998 e de 2000 a 2002. L'autre club major es aqueu de volleyball qu'es un pensionari dei doas premierei divisions nacioanals dempuei leis ans 1990.
Ocilis
Ocilis o Occilis foguèt una vila celtibera de la peninsula Iberica que correspond a la modèrna Medinaceli a Soria, dins la val del riu Jalón
La menciona pel primièr còp Apià a las "Guèrras Ibericas" lo 153 aC que ditz qu'èra somesa pels romans que i avián lo gach e los sòus mas que s'arribèt alavetz als celtibers e lo cònsol Quint Fulvi Nobilior poguèt pas i passar l'ivèrn. L'an seguent Claudi Marcel, lo successor de Nobilior, establiguèt lo sieu campament davant Ocilis, a la que sometèt d'autre còp; perdonèt als abitants qu'autregèron d'ostatges e una multa de 30 talents d'argent. Foguèt part de la província Citerior, convent juridic Caesaragustanus, e après la Tarraconense
Sota los romans s'i bastiguèt una muralla. Los ostals principals avián mosaics e l'urbanisme èra plan traçat. Foguèt vila de drech latin a comptar del 74 e los sieus ciutadans foguèron adscriches a la tribu Quirina.
A l'Itinerari de Antoní i arribava una via romana que comunicava Caesar Augusta e Emerita Augusta. De la vila romana demòran fòrça paucas rèstas (qualque tròç de la muralla e l'Arc de Triomfe del temps de Domicià conegut coma Arc de Medinaceli) e s'an trobar solament qualques monedas e de ceramicas. A la fin de l'epòca romana foguèt abandonada a causa de las invasions dels pòbles barbars. Va ressorgir après jols musulmanes coma Madina Salim. Las rèstas de la vila romana son conegudas coma Vila Vièlha (Villa Vieja) e ocupan un pujol al sud-oèst de la modèrna vila.
Majon
Majon, , o Maxon , , o Major (Maxou en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Basalgas escriu misteriosament « benlèu Mago sul camin romiu » (traduccion) : referéncia a una atestacion sus un manuscrit ? Lo meteis interprèta Majon (es atal que l'escriu) de mai d'un biais :
Dauzat tracta pas de Majon.
Istòria
Majon annexèt Sent Pèire de la Fuèlha e Brouelles (nom francés) entre 1795 e 1800. En 1950, Sent Pèire de la Fuèlha tornèt venir comuna.
Osthouse
Osthausen  en alemannisch (Osthouse en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
Osthouse Es un vilatge situat a caval sus la plana del Centre-Alsace e lo Ried. Las tèrras agricòlas fan partida melhora tèrras de la Plana de Alsace. Lo Ried es una zòna humide adaigada pel riu lo Ill e de nombrós cors d'aiga, cèrts issus de la capa phréatique. Lo bòsc representa un tèrç del territòri communal, la rèsta en essent reservada dins lo vilatge e a la polyculture. L'agricultura constituissi l'activitat principala desvolopada en la comuna. Lo pòble de gaireben 1 000 abitants es un pòble dortoir amb un pauc d'activitat comerciala, artesanalas e de restauracion. En un passat, pas fòrça alunhat, los agricultors, los pescadors, los artesans, los comerçants èran encara nombroses.
L'abitat es exclusivament constituit d'ostals individuales e de granjas.
La via de camin de fèrre aital coma lo anciana rota nacionala 83 travèrsen lo territòri de la municipalitat e facilitan l'accès dins las grandas vilas de la region. Lo Rhin, frontièra amb l'Alemanha, a aluenhat de 7 quilomètres del pòble. Lo castèl, la glèisa e qualques ostals a colombages, los corses d'aiga, lo bòsc son las basas del torisme local.
Osthouse est un village situé à cheval sur la plaine du Centre-Alsace et le Ried. Les terres agricoles font partie des meilleures terres de la Plaine d'Alsace. Le Ried est une zone humide arrosée par la rivière l'Ill et de nombreux cours d'eau, certains issus de la nappe phréatique. La forêt représente un tiers du territoire communal, le reste étant réservé au village et à la polyculture. L'agriculture constitue l'activité principale développée dans la commune. Le village de presque 1 000 habitants est un village dortoir avec un peu d'activité commerciale, artisanales et de restauration. Dans un passé, pas très lointain, les agriculteurs, les pêcheurs, les artisans, les commerçants étaient encore nombreux.
L'habitat est exclusivement constitué de maisons individuelles et de fermes.
La voie de chemin de fer ainsi que l'ancienne route nationale 83 traversent le territoire de la commune et facilitent l'accès aux grandes villes de la région. Le Rhin, frontière avec l'Allemagne, est éloigné de 7 kilomètres du village. Le château, l'église et quelques maisons à colombages, les cours d'eau, la forêt sont les atouts du tourisme local.
Istòria
Dels registres efectuats l'an 2004 testifiquen que lo luòc èra ja viscut dins lo quatren sègle abans Jesucrist.
D'unes autres registres efectuadas l'an 2005, an meses a jorn 2 nécropoles mérovingiennes a de Osthouse e Matzenheim.
Lo pòble es un "Hauffendorf", es-a dire un pòble agropat, la forma de pòble la mai anciana.
Lo "Heidenstraessel", via romaine, es un element complémentaire del ancienneté del pòble.
Pendent la guèrra de Trenta Ans, lo General suedés Horn, #que #dirigir lo banc de Benfeld, elegís abitança dins lo castèl de Osthouse, del temps que Jean-Louis Zorn de Bulach defendiá Benfeld.
Las doas guèrras mondialas an daissat traces en los registres d'estat civil de la municipalitat, mai de 30 mòrts al total, tres matrimònis de soldats de la 2ème DB amb filhas del pòble. La comunitat josieva aital coma las vanniers an pagat un pesat tribut : sièis personas josievas e tres vanniers son mòrts en déportation.
La Revolucion, las guèrras mondialas #estalviar lo castèl dels Zorn de Bulach.
Le nom du village, OSSINHUUS, a été cité la première fois en 736.
Des fouilles effectuées en 2004 attestent que le site était déjà habité au quatrième siècle avant Jésus-Christ.
D'autres fouilles effectuées en 2005, ont mis à jour 2 nécropoles mérovingiennes à d’Osthouse et Matzenheim.
Le village est un "Hauffendorf", c'est-à-dire un village groupé, la forme de village la plus ancienne.
En 1349 le village était un fief impérial concédé aux Zorn de Bulach. Cette famille noble resta présente au château d'Osthouse jusqu'au.
Durant la guerre de Trente Ans, le Général suédois Horn, qui dirigea le siège de Benfeld, élit domicile au château d'Osthouse, tandis que Jean-Louis Zorn de Bulach défendait Benfeld.
En 1792 les sans-culottes se rendirent chez le Curé Nancé à Osthouse sans causer de dommage au château et à l'église.
Criminologia
La criminologia es una disciplina scientifica qu'estudia la natura e lei causas dau desvolopament de la criminalitat d'un ponch de vista individuau e sociau. Per aquò, necessita l'utilizacion de conoissenças eissidas dei camps de la sociologia, de la psicologia, dau drech e de l'economia.
Billy-sur-Ourcq
Billy-sur-Ourcq es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
El Cubo de Tierra del Vino
El Cubo de Tierra del Vino es un municipi de la província espanhòla de Zamora dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Embryophyta
Los embriofits (clad Embryophyta o Metaphyta) son lo grop de plantas mai conegut. Vivon principalament en abitats terrèstres, contrariament a las algas verdas que son principalament aquaticas. Los embriofits son d'organismes eucariòtas pluricellulars amb d'organs reproductius especialitzats, levat qualques excepcions que fan la fotosintèsi e utilitzan lo dioxid de carbòni.
Courcelles-de-Touraine
Courcelles-de-Touraine es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre.
Matilla de los Caños
Matilla de los Caños es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Alborge
Alborge es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Courcelles-de-Touraine
Geografia
Courcelles-de-Touraine est située au nord-ouest du département. Courcelles de Touraine est situé au centre du canton de Château-la-Vallière. Le territoire communal est principalement constitué de landes et de forêts.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Me pare
Me pare es una cançon de Lo Dalfin :
Courcelles-de-Touraine
Istòria
Al Mièja Edat, la parròquia dépendait de la sénéchaussée angevine de Baugé.
Kimberly Bryant
Kimberly Bryant (Memphis, Estats Units, 14 de genièr de 1967) es una engenhaira americana. En constatar la preséncia escassa de gents d'origina africana demest, fondèt en 2011 l'organizacion educativa non-lucrativa Black Girls CODE (BGC). En 2013 la revista americana Business Insider la situèt demest los 25 afroamericans mai influents dins lo domeni de la tecnologia.
Me pare
Me pare Me pare a vendut l'ase, 'l a da-me i sòld a mi e mi pi fòl que l'ase ai fach choca quinze dì
Kimberly Bryant
Biografia
Kimberly Bryant nasquèt en 1967 a Memphis. Estudièt a la Memphis Central High School abans d'integrar l'Universitat Vanderbilt de Nashville. S'i diplomèt en engenhariá electrica en 1989 e trabalhèt puèi per las firmas Westinghouse Electrics e DuPont. S'endralhèt posteriorament cap a la biotecnologia e mai tard l'industriá farmaceutica qu'i trabalhèt per Pfizer, Merck, Genentech e Novartis.
Spermatophyta
Los espermatofits (Spermatophyta) son un grop del règne de las plantas (Plantae). Comprenon totas las plantas vascularas que produson de granas.
Me pare
Venetz, venetz filhetes, beicar lo cardenal, con la chamisa corta, mostava 'o pistasal
E sarren totes 's fabriques, e sarren dequò i tramvai, bonur que la piseta se sarrarè jòmai
Endarnòs
Endarnòs (Andernos-les-Bains en francés) es ua comuna gascona, administrada peu departament de Gironda de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Guadalete
Lo Guadalete es un riu de la peninsula Iberica, dins la província de Cadis, apertenenta al vessant atlantic. Nais al nòrd de la Sèrra de Grazalema de dos que naisson a la fauda del tuc de San Cristobal e lo principal que n'es, tanben nomenat Guadalete, Grazalema o Zahara, a la siá origina amassa a Grazalema, primièr cor vèrs lo Nòrd, e après vèrs lo Nòrd-oèst., Passèt per Zahara de la Sierra, recep las aigas dels rises Obrièra e Zaframagón; se sarra dins la província de Sevilla e per l'estrech de Bornos trinca las crestas que barran la val; circumda la vila de Arcos de la Frontièra, recep per la drecha, lo tribut del Salado d'Espera e se jonh après amb lo Majaceite qu'es l'autre braç del Guadalete. Un còp amassa ambedós ramals, lo Guadalete contunha vèrs lo Sud-oèst, e forma après un grand coide en direccion Nòrd per tornar en diboishant un arc vèrs l'Oèst. En aquela seccion se li jonh lo Salado de Paterna e d'autras correntas mens importantas e dins lo pòble de la Cartuja comença ja a experimentar las marees; mas es sonque navegable dempuèi Lo Portal, pichona cala que lo riu forma a unes 9 km. De la desbocadura del Lo Puerto de Santa María e a l'intrada de la Baia de Cadis.
Fins a mejans del sègle XX èra navegable per pichonas embarcacions fins a Xerès. Uèi jorn la siá desbocadura es lo pòrt del Puerto de Santa María.
Léon Lamouche
vinheta|Léon Lamouche Léon Lamouche (París, 8 de mai de 1860-28 de julhet de 1945) es un militar e erudit francés, que tanben se mainèt de dialectologia e gramatica occitana.
Azerbaitjan als Jòcs Olimpics
L'Azerbaitjan (AZE) a enviat d'espòrtistas a totes los Jòcs Olimpics dempuèi 1996. Los atletes de l'Azerbaitjan an ganhat un total de 44 medalhas: 7 medalhas d'aur, 12 medalhas d'argent e 25 medalhas de bronze. Eles an pas ganhat cap de medalha en los Jòcs Olimpics d'ivèrn.
Beney-en-Woëvre
Beney-en-Woëvre es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Canton de Montagrier
Lo canton de Montagrier es una anciana division administrativa dau Perigòrd, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Periguers, lo departament de Dordonha e la region d'Aquitània, aura de Novela Aquitània. Dempuèi 2015, la comuna de Cela es estachada au canton de Rabairac e las autras 10 au canton de Brantòsme, vengut desempuei canton de Brantòsme de Perigòrd. Totas las comunas son de la CC dau Perigòrd Rabairagués. La gendarmaria es a Sent Abre, la comuna principala.
La lenga autoctòna es l'occitan lemosin, dins sa varianta perigòrda.
Beney-en-Woëvre
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Canton de Montagrier
Istòria
Lo 13 de brumaire an X (4 de novembre de 1801), lo canton de Montagrier fuguet conservat,.
A las eleccions departamentalas del 22 de març 2015, en aplicacion dau decret dau 21 de feurier de 2014 que delimita los cantons dau departament de Dordonha, lo canton de Montagrier fuguèt suprimit.
Cuelgamures
Cuelgamures es un municipi de la província espanhòla de Zamora dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Al-Tasrif
thumb|Illustracion d'aisinas cirurgicalas dins l’enciclopèdia medicala del sègle XIen del mètge musulman medieval Abulcasis : Kitab al-Tasrif
Lo  Kitab al-Tasrif (arabi, ' كتاب التفسير ') ( Lo metòde de medecina) es una enciclopèdia de medecina e de cirurgia fòrça famosa, escrita cap a l'an 1000  per Abu Al-Qasim (Abulcasis), considerat coma lo paire de la cirurgia modèrna. Los 30 volums d'aqueste obratge comprenon de descripcions anatomicas, de classificacions de malautiás, d'informactions subre la nutricion e d'articles subre la medecina, l’ortopedia, l’oftalmologia, la farmacologia, e tractan mai que mai de la cirurgia.
En Occident, lo libre s'es espandit largament jos lo títol latin de Concessio ei data qui componere haud valet. Pendant al mens sièis sègles, demorèt un guide important per la practica medicala dels mètges e cirurgians a l'encòp dins las civilizacions islamicas e crestianas. Lo trenten volum d'aquesta òbra es tractat cirurgical (La Cirurgia d'Albucassis) que foguèt revirat en occitan per iniciativa de Gaston III de Foish-Bearn (Gaston Fèbus) e que ne'n demora, uei lo jorn, un manuscrit a la bibliotèca de l'Universitat de Montpelhièr.
Lengas tai-kadai
Las lengas tai-kadai, son una familha de lengas de l'Asia del Sud-Èst e del sud de China.
Classificacion intèrna
thumb|290px|Las lengas tai-kadai Las lengas tai-kadai son classificadas en tres brancas :
Archius
thumb|right|[[Fotografia d'archius modèrnes dins una companhiá privada.]]
Saint-Urbain
Saint-Urbain es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Vendea e la region daus País de Leire.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Gara de Montaudran
thumb|right|300px|Gara de Montaudran La gara de Montaudran es una situada a Tolosa sus la linha de Bordèu Sant Joan a Seta Vila.
Otterswiller
Ottersweiler en alemanic (Otterswiller en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region del Grand Èst.
Gara de Montaudran
Situacion
La gara se situa dins lo quartièr de Montaudran. Las linhas de bus de Tolosa Tisséo 22 e 51 son prèpa.
Otterswiller
Administracion
{{ElegitDebuta | insee = 67367 {{Elegit |Debuta= 2008 |Fin= 2014 |Identitat=  |Partit=  |Qualitat=  }} {{Elegit |Debuta= març de 2001 |Fin= 2008 |Identitat= |Partit= |Qualitat= }} {{ElegitDonadas}} {{ElegitFin}}
Gara de Montaudran
Trens
La gara es desservida pels trens TER d'Occitània de la liason n° 20 (Tolosa – Gara de Castèlnòu d'Arri - Gare de Carcassona).
Avenidor
Coma la gara es situada al sen del quartièr en granda mudacion de Montaudran (amb l'implantacion d'Aerospace Campus), poiriá èsser encara mai expleitada.
Anglada
Anglada (en francés Anglade) qu'ei ua comuna francofòna, administrada peu departament de Gironda de la region de Nòva Aquitània.
Orveau
Orveau es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Steropodon galmani
Steropodon galmani es una espècia escandilhada de mamifèrs monotrèmas qu'a un unic genre, Steropodon. Es familha plan anciana de l'ornitorinc e visquèt pendent lo Cretacèu inferior, fa aperaquí 110 milions d'ans.
L'unic fossil trobat fins ara es un tròç de maissa amb tres molaras trobadas en Lighting Ridge, Nòva Galas del Sud.
Segon la mesura de las molaras òm pòt pensar que podiá atènher fins a 40-50 cm. La mesura d'una molara d'un mamifèr d'aquela epòca foguèt de mejana 1 e 2 mm, e doncas los 6mm x 3'5mm d'Steropodon, fan pensar que benlèu foguèt una espècia amb de grandas mesuras.
Bèthplan
Bèthplan (Betplan en francés) qu'ei ua comuna gascoa d'Occitània situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Bèthplan qu'ei format de dus elements. Bèth que veng deu latin bellum, « bèth » e plan deu latin planum, « plana, planèr, plaça deu vilatge » [terrenh planèr],. Bèthplan qu'es dens la ribèra d'Arròs, larga de 4 o 5 km.
Rigo-Ragga
Rigo-Ragga es una cançon de Lo Dalfin :
escòuta aquò vielh 'ma sèona ben encuei. Oc lo rigodon avanca la danca comença sonem per vos dònar de joissença Oc, la reis de la musica da festa es antica lo vent taca a sofiar pas-moi s'arresta Tapatge sarvatge de brams e de mans es coma la flama d'un fiòc de bomians que leva valòscas al bord de l'autovia aluma la nuech lo fuec d'Occitania
Lo rigodon...
Mayorga
Mayorga es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Pietracorbara
A Petra Curbara en còrs (Pietracorbara en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Geografia
thumb|center|upright=2|Plaja de Pietracorbara
Pietracorbara es una municipalitat al centre de la façada orientala del Cap de Corsega, a unitat|16|km al nòrd de Bastia, en lo anciana pieve de Brando. Antany, De 1336 a 1625, las siás comunitats an fach part siá del fief de Brando, siá d'aquel de Canari (1438 a 1510). Uèi Pietracorbara es la una dels uèch comunas del costat de Sagro-di-Santa-Giulia.
thumb|center|upright=2|Plage de Pietracorbara
Pietracorbara est une commune au centre de la façade orientale du Cap Corse, à 16 km au nord de Bastia, dans l'ancienne pieve de Brando. Autrefois, de 1336 à 1625, ses communautés ont fait partie soit du fief de Brando, soit de celui de Canari (1438 à 1510). Aujourd'hui Pietracorbara est l'une des huit communes du canton de Sagro-di-Santa-Giulia.
Istòria
L'istòria de Pietracorbara se fond en aquela del Cap de Corsega. Aquel viu al ritme de las incursiós, de las saccages, de las destruccions de pòbles pendent dètz sègles. Los Grècs, los Romains, los Maures, los Sarrasins, los Génois, los Franceses e los Turcos desembarquen, s'installan partisson de contunh. Son lo flux e la rebocada de colonizacions temporaires.
L’histoire de Pietracorbara se fond dans celle du Cap Corse. Celui-ci vit au rythme des incursions, des saccages, des destructions de villages durant dix siècles. Les Grecs, les Romains, les Maures, les Sarrasins, les Génois, les Français et les Turcs débarquent, s’installent puis repartent. Ils sont le flux et le reflux de colonisations temporaires.
Lengas malaiopolinesianas
Las lengas malaiopolinesianas son, amb las quatre brancas de las lengas formosanas, una de las brancas que fòrman la familha de las lengas austronesianas, lengas parladas de l'ocean Indian a l'ocean Pacific, en passant per l'Asia del Sud-Èst e Madagascar.
Aucamvila (Tarn e Garona)
Aucamvila (Aucamville en francés) es una comuna gascona istoricament, mès benlèu lingüisticament lengadociana, situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Situacion
Comuna de l'airal urban de Tolosa situada a al nòrd de Tolosa e a  de l'aeropòrt de Tolosa-Blanhac, Aucamvila es situat al tèrme sud del departament de Tarn e Garona, a mièg camin entre Montalban e Tolosa. vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Vias de comunicacion e transpòrts
La gara SNCF mai prèpa es situada a, sus la comuna de Grisòlas.
Accès dempuèi Tolosa pel camin de Sent Jacme (D902) fins a Bausèla puèi per la D2 fins a Granada, e tanben dempuèi l'A62, sortida 10.1 Granada/Eurocentre.
La vila es situada a prèp de a l'oèst de la RN20 a mièg camin de Tolosa e Montalban
Toponimia
Aucamvila es citada per primièr còp al sègle XI coma Ochamsvila, puèi Aucamvila aprèp 1312.
Istòria
Los abitats pus ancians foguèron trobats dins lo pargue de Nolet; de l'epòca galloromana (pèças de bronze), puèi merovingiana (placas de cencha). D'escavament revelèron de rèstas de mosaïca e de vases en tèrra negra.
L'abat Galabert escriu dins son òbra qu'al sègle XIII, lo vilatge, en primièr a al nòrd del cementèri, foguèt destruit per un encendi e se tornèt bastir al lòc actual.
La comuna d'Aucamvila foguèt integrada al departament de Tarn e Garona lo 21 de novembre de 1808; abans lo canton de Verdun de Garona èra del departament de la Nauta Garona.
Les Bizots
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Jacques Carrey
Jacques Carrey (12 de genier de 1649, Tròias - 18 de febrier de 1726, Tròias) foguèt un artista francés dau rèine de Loís XIV. Au servici de l'ambassador de França dins l'Empèri Otoman, foguèt l'autor de mai d'un dessenh depintant la vida dins la societat otomana e leis esculturas dau Partenon avans l'explosion que destruguèt la màger part dau temple en 1687.
La Chabana
La Chabana (en francés La Chabanne) es una comuna occitana de Borbonés, situada dins lo departament d’Alèir e la region francesa d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Dur-Sharrukin
Dur-Sharrukin es una anciana capitala de l'Empèri Assirian situada dins lo nòrd de l'Iraq actuau a 15 km de Mossul. Sa construccion acomencèt a l'iniciativa dau rèi Sargon II (721-705 av. JC). Foguèt inaugurada en 707 av. JC e laissada inacabada dos ans pus tard après la mòrt de Sargon II considerat coma maudit. Niniva venguèt alora la capitala novèla.
La construccion de la vila aguèt luòc dins un endrech quasi inocupat e mobilizèt de ressorsas considerablas durant un desenau d'annadas. Aviá un plan quadrangular e èra protegida per un barri fòrça espés. Son còr èra un ensems monumentau centrat sus un vast palais reiau, un complèx administratiu e plusors temples. La ciutat teniá pereu un palais fortificat utilizat coma arsenau.
Après son abandon, lo site foguèt jamai ocupat per una vila importanta e es donc ben conservat. Dur-Sharrukin foguèt ansin la premiera vila mesopotamiana que foguèt l'objècte de cavaments importants que comencèron dins lo corrent deis annadas 1840 e 1850. D'esculturas nombrosas i foguèron descubèrtas.
Bèlmont (Tolosa)
Lo quartièr Bèlmont situat al nòrd-èst de Tolosa, dins lo perlongament de l'axe Joan Jaurès/Marengo, se situa sus las nautors de la vila, es un sector residencial religat pel mètro de Tolosa linha A.
Beceda de Saut
Beceda de Saut (Bessède-de-Sault en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Bessed, Bessede, en 1594. Beceda es format del mot beça, del latin tardiu *bettia, « bòsc de bèces », ambe'l sufixe collectiu latin -eta. *Bettia el-meteis ven del gallés *betu, bettu'', « bèç ».
Sem encar ici
Sem encar ici es una cançon de Lo Dalfin :
Lo lop davala, pichon barra la pòrta lo lop davala, filhet, para te de dins
Sem encar ici, per dreiçar la barriera contra i senhors d'la piana sem encar ici, per mostar la dentiera, bestias buissàas en la tana
Sem encar ici, ren mac per far baladas mas per piantar la grana sem encar ici, aquelhs de las valadas valadas occitanas
Teinolophos trusleri
Teinolophos trusleri es una espècia escandilhada de mamifèr monotrèma amb un unic genre, Teinolophos, que visquèt a Austràlia pendent lo Cretacèu.
L'espècia foguèt descricha segon una maissa trobada a Flat Rocks, a Victòria.
Lo nom del genre vòl dire "risc estendut" en referéncia a la siá estructura dentala. Lo nom de l'espècia, lo recebèt en onor a l'illustrador australian Peter Trusler.
D'estudis mai prigonds revelèron qu'èra de la familha d' Steropodon, malgrat la diferéncia de mesura, car la longor seriá d'aperaquí 10 cm, e la d'Steropodon, podiá arribar al mièg mètre.
Ròcabruna (Fesensac)
Ròcabruna (Roquebrune en francés) qu'ei ua comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Ròca que veng de *rocca, qui es un mot prelatin e preceltic, absent deu latin classic [sovent remplaçat a l'escriut per rupe(s)]. Ròca que prengoc lo sens de « castèth hòrt, hortalessa ». Lo determinant qu'es l'adjectiu femenin bruna,.
Matabiau
Le quartièr Matabiau se situa al nòrd-èst del centre-vila de Tolosa, prèp del Canal del Miègjorn.
Son nom ven d'un masèl de l'Edat Mejana, un endreit ont se matavan (tuavan) les biaus.
Saint-Nicolas-des-Motets
Saint-Nicolas-des-Motets es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Matabiau
Uèi, le quartièr es ligat a la Gara de Tolosa Matabiau e representa un sector cosmopolit coma fòrça endreits pròches de las garas bèlas. S'i tròban de restaurants japoneses, africans, chineses e mai de pubs mas tanben qualques sex-shops.
Es previst que lo quartièr sià prigondament transmudat dins las annadas 2020 : cobertura del canal (acabat fin 2019), edificacion de la Tor "Occitania tower" sobre un terren prèp de la gara, rebastison del barri  Bonafé de l'autre latz de la gara.
Résenlieu
Résenlieu es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
La municipalitat es entre sud-país de Auge e sud-país de Ouche. Lo sieu bourg es a l'oèst del centre de Gacé. En cobrint 509 ectaras, exactament coma aquel de La Fresnaie-Fayel, lo sieu territòri es lo un dels dos mens estenduts del costat de Gacé.
La commune est entre sud-pays d'Auge et sud-pays d'Ouche. Son bourg est à 900 m à l'ouest du centre de Gacé. Couvrant 509 hectares, exactement comme celui de La Fresnaie-Fayel, son territoire est l'un des deux moins étendus du canton de Gacé.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Kollikodon ritchiei
Kollikodon ritchiei es un genre escandilhat de mamifèr monotrèma apertenent a la familha dels Kollikodontidae, e sonque i a una espècia coneguda fins a uèi lo jorn. Demorèt pendent lo Cretacèu, fa aperaquí 100-104 milions d'ans.
L'animal es conegut sonque per un tròç de dent amb una premolara e doas molaras trobadas a Nòva Galas del Sud, Austràlia e al començament foguèt classificat dins lo genre d'Steropodon.
Entrala
Entrala es un municipi de la província espanhòla de Zamora dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Lantenne-Vertière
Lantenne-Vertière es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de Borgonha Franca Comtat.
Geografia
Lantenne-Vertière Es un vilatge a l'oèst de Besançon (20 km).
Lantenne-Vertière est un village à l'ouest de Besançon (20 km).
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pleuvezain
Pleuvezain es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1793, Pleuvezain fait partie du canton de Vicherey et du district de Neufchâteau. En 1801, la commune est versée dans le canton de Châtenois.
En calant de cimiez
En calant de cimiez es una cançon de Lo Dalfin :
Siou en gros maleirous escouta jouventura Siou estat amourous ai agù l'aventura En journ a i Cougourdoun ai gastà la miou vida Despei de l'abandoun de la miou Margarida
En calant de Cimiez souta de na figuiera Ai rescountrà Nouré embé la miou calinhera Acò es lou destin que lou boun Diou men douna Ai pia lou fusiou e tuà la pichouna
E despei d'aqueou journ pensi a l'infidela En regretant toujour la siou fin tan crudela En un prà de Cimiez vaou pourtà la miou pena En plouran lou malur que lou destin nous mena.
Ceyssac
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Istòria
Al cors del periòde revolucionari de la Convencion nacionala (1792-1795), la municipalitat a portat lo nom de Ceyssac-la-Roche.
Thomas Pesquet
Thomas Pesquet, nascut lo 27 de febrièr de 1978 a Rouen, es un astronauta francés de l'Agéncia espaciala europèa. Après una formacion d'engenhaire aeronautic a Tolosa (ISAE), Pesquet ocupèt divèrs pòstes dins l'industria aerospaciala e a l'agéncia espaciala europèa abans de venir, en 2004, pilòt de linha. Es un dels sièis astronautas europèus seleccionats per l'agéncia espaciala en 2009. Thomas Pesquet foguèt lo desen francés a partir dins l'espaci quora s'enlairèt lo 17 de novembre de 2016 al bòrd de Soiuz MS-03 que l’equipatge ocupèt l'Estacion Espaciala Internacionala de novembre de 2016 a junh de 2017. Durant aquesta mission, Thomas Pesquet menèt una centena d'experiéncias que la mitat foguèron desvolopada per l'Agéncia espaciala europèa o lo CNES, l'autra mitat per la NASA. Faguèt doas sortidas extraveïcularas de sièis oras per de missions de mantenença de l'estacion espaciala internacionala.
Requistar
Requistar (Réquista en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
La fondacion de Requistar remonta al sègle XIII quand Enric II, comte de Rodés, ja implantat dins lo castèl de Cadars, i creèt una bastida en 1292 e la dotèt de privilègis.
Los Angleses l'incendièron pendent l'aucupacion de Roergue. Al temps de las guèrras de religion, se venjant de vicomte de Panat, senhor en protestant de Castelpers e de Requistar, lo duc de Juèsa saquejèt la vila.
Un incendi sobrevingut en 1701 destruiguèt lo rèstes ancians: la glèisa neogotica data del sègle XIX, los bastits mai interessants se tròban dins los masatges vesins de Lincon e Sant Joan del Nos.
Gara de Sent Anha
La gara de Sent Anha es una gara ferroviària situada a Tolosa sus la linha Tolosa - Baiona, dus quilomètres en amont de la bifurcacion d'En palòt cap a la linha Tolosa - Aush.
Situacion
La gara se situa dins le quartièr de Sent Anha.
Trens
La gara es desservida pels trens TER de Miègjorn-Pirenèus de ligasons :
La ligason n°23 (Tolosa - Murèth) es un servici de la « linha D ».
Avenidor
Se prepausa de prolongar la linha C fins a la gara Sent Anha o fins a la gara de Tolosa Matabiau (amb un arrèst a Sent Anha) mas cap de data es pas encara fixada.
Blonda d'Aquitània (raça bovina)
La blonda d’Aquitània es una raça bovina alachanta de grande talha, originària del Sud-Oèst de França.
Istòria
Una populacion de vacas blondas pòbla lo Bacin Aquitan dempuèi longtemps. Èran utilizadas per la traccion a l'Edat Mejana. Aquesta populacion a balhat un grand nombre de raças, coma la garonesa, eissida dels bovins elevats suls versants de la valada de Garona, devesida en sosraças localas coma la montalbanesa, l'agenesa, la creonesa… Èra una raça elevada per la produccion de buòus de trabalh. La blonda de Carcin, elevada per la meteissa foncion, èra elevada suls replanats calcaris de Carcin e seleccionada per èsser productiva dins una region ont las pasturas son pauras. La blonda dels Pirenèus, localizada en montanha al sud del Bacin Aquitan, èra mai especializada dins la produccion de lach per l'elaboracion de formatges. Dins aquesta raça, cada valada aviá selectionat son tipe. Atal, existissiá la blonda d'Urt, la bearnesa o la lordesa. Al sègle XIX, l'avalorizacion del patrimòni genetic a menat a la creacion de tres libres genealogics, concernent la blonda dels Pirenèus, la garonesa e la blonda de Carcin. En 1962, es estat decidit d'acampar las tres raças jol sol vocable de « blonda d’Aquitània ». Inicialament, la lemosina èra prevista dins la fusion. Son los elevaires lemosins que refusèron.
Es, dempuèi, seleccionada activament per la produccion de carn.
Morfologia
Pòrta una pèl froment que va del clar a l'escur variant en foncion de l'atge e de la sason, possedís de mucosas claras, de banas blancas a l'extremitat escura, leugièras, en roda bassa o en lira. Es la vaca francesa de talha mai granda, (1,65 m pel mascle e 1,55 m per la vaca) d'esquina poderosa e de cuèissas muscladas. Es una raça pesuga : 1600 kg pel taure e 1000 kg per la vaca.
Qualitats d'elevatge
Uèi, es reconeguda per
Localizacion e efectiu
Es estada exportada dins de contradas lontanas nombrosas (Estats Units, Canadà, Austràlia, Brasil, Argentina...) sovent per melhorar las raças localas en balhant de muscle e de velocitat de creissença.
Lista de las capitalas del mond
Aquesta lista se basa sus la meteissa referéncia que la lista dels païses del mond.
Sant Faliç (canton de Concas)
Sant Faliç o Sant Felitz de Lunèl [faliz] o Sant Feliç de Lunèl (Saint-Félix-de-Lunel en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
thumb|250px|left|Lo panèl de dintrada a Sant Faliç. Lo nom de Sant Faliç es lo de tres papas canonizats, d'avesques e martirs, dont un martir a Girona en 304.
Chambost-Longessaigne
Chambost-Longessaigne en arpitan (Chambost-Longessaigne en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Chambost-Longessaigne #Que se tròba jols de noms de Chamboscus, Chambostus, Chambosc èra, abans la Revolucion, parròquia e baronnie en lo Beaujolais, del archiprêtre de Néronde, del eleccion e del bailliage de Villefranche.
Ursus arctos
L'ors brun (Ursus arctos) es una espècia de mamifèr carnivòr de la familha dels ursids originari d'Eurasia e America del Nòrd.
Chambost-Longessaigne
Istòria
Cap al an 1000, Vuichardus e la siá esposa, Eymodis, donan a la abbaye de Savigny una glèisa consagrada a Sant Maurici e situada sul territòri de Chambost. Lo 16 de decembre 1150, lo pape Eugène II confirma lo prieuré de Sant Irénée en totas las siás possessions, al nombre #que ne figura la glèisa de Chambost (Chambosco).
En 1229, lo país e auriá #èsser cedit als sires de Beaujeu pel Comte de Forez. Hugues De Mauvoisin, en novembre 1261, reconnait aver en fief, del abbaye de Savigny, aquel #que possedís a Chambost.
Aquela tèrra aperten En 1539 a Arthaud de Sant Germain de contunh a la familha Querières e fin finala cap a 1640 a las De Thélis. Al, lo senhor se Senhor de Riverieux, ancian prévôt dels vendeires de Lion.
Aquela localité Pas engalanava e aver pas #èsser lo teatre de évènements important mas trobam lo sieu nom citat en los jamai ancians documents arxivats.
Chambost-Longessaigne que l'on retrouve sous les noms de Chamboscus, Chambostus, Chambosc était, avant la Révolution, paroisse et baronnie dans le Beaujolais, de l'archiprêtre de Néronde, de l'élection et du bailliage de Villefranche.