cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sètge de Carcassona (1209)
Aquela decision va cambiar prefondament lo caractèr de l'expedicion que seis objectius van venir subretot politic e non religiós. D'efèct, vengut senhor legitim segon lo drech canonic, Simon de Montfòrt aviá lo drech de conquistar lei fèus Trencavel mentre que lei vassaus ancians de Ramon Rogièr Trencavel que resistiguèron venguèron de rebels. Lei combats seguents de la guèrra foguèron donc fòrça acarnats entre lei partisans de Montfòrt desirós de conquistar de fèus personaus dins lo país e lei senhors occitans refusant d'abandonar sei castèus.
Canton de La Vit de Lomanha
Lo canton de La Vit de Lomanha es ua anciana division administrativa de Gasconha, suprimida en 2015, situada dens l'arrondiment dels Sarrasins, lo departament de Tarn e Garona e la region de Miègjorn-Pirenèus, ara d'. Las 14 comunas son ara dens lo canton navèth de Garona Lomanha Brulhés (burèu centralizator : Sent Micolau de la Grava).La lenga autoctòna deu canton es l'occitan gascon, dens sa varianta orientala, dambe fenomèns de transicion cap au lengadocian (enonciatius pas totjorn presents).
Istòria
Lo canton se creè en 1790 dens lo districte de Leitora deu departament deu Gers.
En 1801, lo canton de La Vit de Lomanha estó conservat.
A las eleccions departamentaus deu 22 de març de 2015, en aplicacion deu decret n° 2014-273 deu 27 de heurèr de 2014, lo canton estó suprimit.
Antonín Kraft
Antonín Kraft (Rokycany, lo 30 de deceme de 1749 ? – lo 28 d'agost ? de 1820) que ho un violoncelista e un compositor chèc pròche de Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart e Ludwig van Beethoven. Que viscó la màger part de la soa vita a Viena.
Que ho violoncelista dens l'orquèstra deu prince Nikolaus Esterházy. Haydn que composè per eth lo son segond concerto per violoncel e Beethoven que compausè tanben entà eth la partida de violoncèl deu son triple concerto.
Challes-les-Eaux
Shale en arpitan (Challes-les-Eaux en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de Savòia e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Erodòt
Erodòt d'Alicarnàs, o simplament Erodòt (en grèc: Ἡρόδοτος Ἁλικαρνᾱσσεύς), (Alicarnàs, 484 abC - Thuris, 425 abC) es un istorian e un geograf de la Grècia antica.
Embèrt
Embèrt [ɛ̃ˈbɛʁ] (en francés Ambert) z-es 'na comuna d'Auvèrnhe (Occitània) dins lo departament dau Puèi de Doma de la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe. Es una de las quatre sosprefecturas dau departament embe Soire, Riam e Tièrn.
La vila es famosa per sa gastronomia. La forma d'Embèrt es un fromatge renomat, autrecòps produtz dins las jassariás de Forés en periòde d'estiva. Lo borg a per particularitat d'aver un ostau de la comuna redond qu'es l'ancian mercat aus grans, lo centre medieval a gardat d'ostaus de corondatges.
Toponimia
Lo nom de la viala vendriá de amba (« petiòta ribèira ») + ritus (« ga »).
Geografia
vignette|alt=Vue d'Ambert|La vila d'Embèrt s'estend au pè daus monts de [[Liuradés e de Forés.]] Per la rota, Montbrison se trapa a  a l’èst, Tièrn a  au nòrd, Soire a  a l'oèst, Sant Estève a  au sud-èst e Clarmont Ferrand a  au nòrd-oèst.
Embèrt se situa dins la plana dau meme nom, enrodat a l'èst per los monts de Forés e a l'oèst per los monts de Liuradés.
Eraldica
100px|left|thumb|Escut d'Embèrt Blasonament : d'azur amb la crotz d'argent cantonada de quatre trèfles d'aur
Istòria
A l'Edat Mejana Embèrt z-èra aparada amb de fortificacions amb bien de tors.
Embèrt fuguèt un grand centre de fabricacion de papièr fach amb de teissuts e z-aviá bien de molins per pressar lo chanvre e lo lin.
Durant las Guèrras de Religion Embèrt fuguèt victima d'atrocitats comesas per l'armada uganauta dau Capitani Merle en 1574.
Sorbo-Ocagnano
Sorbu è Occagnanu en còrs (Sorbo-Ocagnano en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Embèrt
Patrimòni
thumb|200px|right|Tor de la glèisa de Sent Joan vista dempuèi lo lac
Sorbo-Ocagnano
Geografia
Ocagnano Se tròba en la pieve de Casinca, micro-region de Castagniccia, #que compta set comuna, #que son per òrdre d'importància demographique: - Penta - Vescovato (cap de-luòc) - Venzolasca - Sorbo-Ocagnano - Castellare - Loretto e la desbremba - Porri
Embèrt
Nòtas
<references group="N"/>
Sorbo-Ocagnano
Geografia
Font : https://web.archive.org/web/20040408173409/http://www.geocities.com/stephanieonthebeach/ocagnano.html
Los pòbles de Ocagnano e de Sorbo an separat de qualques quilomètres solament, lo vilatge de Ocagnano en se situant en un combe ne nautor, en cara del vilatge de Penta di Casinca. La Glèisa de Ocagnano es dédiée la Annonciation
Ocagnano se trouve dans la pieve de Casinca, micro-region de Castagniccia, qui compte sept communes, qui sont par ordre d'importance demographique: - Penta - Vescovato (capluòc) - Venzolasca - Sorbo-Ocagnano - Castellare - Loretto et l'oublie - Porri
Source : https://web.archive.org/web/20050522030112/http://www.geocities.com/stephanieonthebeach/Ocagnano.html
Les villages d'Ocagnano et de Sorbo sont séparés de quelques kilomètres seulement, le village d'Ocagnano se situant dans un combe en hauteur, en face du village de Penta di Casinca. La glèisa de Ocagnano est dédiée l'Annonciation
Istòria
Sorbo Ocagnano : De la montanha a la mar Tyrrhénienne
Sorbo Ocagnano, Aparegut al, i aviá separat en doas administracions, mas comptava tanben doas parròquias encara existentas a aquel jorn.
Sorbu E la siá glèisa del San Petru. En 1646, l'avesque del diocèse en visitant lo pòble evoca alavetz la glèisa de San Ghjuvanni (classificat luòc istoric a aquel jorn), ja dins dolent estat.
Lo Ocagnani, aquel masatge caseriu pòrta lo nom del ruisseau #que i pren la siá font, es la segonda parròquia amb l'actuala glèisa l'A Nunziata, bastida als environs de 1680, es la tresena glèisa del pòble après aquela de Santa Croce totalament destruida, mas tanben la capèla de San Damianu situada a aperaquí del caseriu #que li caliá èsser la glèisa del pòble de Campu destruit als  e s e #que ne demòra pas mai uèi que qualques ruïnes.
Cap a 1820, los dos caserius venon la municipalitat de Sorbo Ocagnano, amb lo caseriu de Querciolo, sul littoral près de mar.
La municipalitat s'estend del Mont San Angelo a Pinarello. Centre géographique del costat de Vescovato e de la micro region Casinca.
Sorbo Ocagnano : De la montagne à la mer Tyrrhénienne
Sorbo Ocagnano, apparu au, était séparé en deux administrations, mais comptait aussi deux paroisses encore existantes à ce jour.
Sorbu et son église du San Petru. En 1646, l’évêque du diocèse visitant le village évoque alors l’église de San Ghjuvanni (classée site historique à ce jour), déjà en mauvais état.
L’Ocagnani, ce hameau porte le nom du ruisseau qui y prend sa source, c’est la deuxième paroisse avec l’actuelle église l’A Nunziata, construite aux environs de 1680, elle est la troisième église du village après celle de Santa Croce entièrement détruite, mais aussi la chapelle de San Damianu située à environ 1 km du hameau qui devait être l’église du village de Campu détruit aux et s et dont il ne reste plus aujourd’hui que quelques ruines.
Vers 1820, les deux hameaux deviennent la commune de Sorbo Ocagnano, avec le hameau de Querciolo, sur le littoral bord de mer.
Saint-Hilaire (Alèir)
Saint-Hilaire es una comuna francofòna de Borbonés, situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Transpòrt
thumb|left
Istòria
La municipalitat #portar, al cors del periòde revolucionari de la Convencion nacionala (1792-1795), lo nom de Lo Morgon.
La commune porta, au cours de la période révolutionnaire de la Convention nationale (1792-1795), le nom de Le Morgon.
Joseph Franz Weigl
Lo son hilh que Joseph Weigl (1766 - 1846) que ho tanben compositor e director d'orquèstra.
Castèu de la Mar
Lo Castèu de la Mar (Palays o Quastel, segon lo cadastre de 1492 reconstituit amb l'òbra d'Octave Teissier ) èra lo palais reiau de Tolon situat entre lei presentei Plaça Loís Blanc e Plaça de l'Òli. Sieguèt bastit au sègle XIVen.
Coma an aquesta epòca la riba de la mar e lo cai dau pòrt arribavan au nòrd de l'actuala Carriera de la Republica, aqueu castèu se banhava dedins per sa muralha meridionala. A l'orient (lo present Cors La Faieta) èra bordat per un aiguier amb un pesquier. A l'emplaçament de la presenta glèisa de Sant Francés de Pau, se dreiçava una tor antica pus anciana mai integrada dins lo castèu.
Éclaibes
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França.
Is-en-Bassigny
Is-en-Bassigny es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Misael Pastrana Borrero
Misael Eduardo Pastrana Borrero (1923-1997) avocat e òme politic, foguèt president de Colómbia entre 1970 e 1974. Èra lo paire d'Andrés Pastrana Arango que foguèt tanben president.
Méry-sur-Seine
Méry-sur-Seine es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
Al nòrd-oèst del departament del Alba, entre la rota Tròias-París e Anglure, sus la rota de Sézanne, en una depression de la plana champenoise, Méry-sus-Seine es essencialament bastit sul marge drech del fleuve Seine, a 82 mètres d'altitud. Lo bourg de Méry-sus-Seine a vorejat, al nòrd, pel canal de l'Anautita Seine #que connectava initialement lo riu Alba, près de Marcilly-sus-Seine, a la cœur de la vila de Tròias. En Méry-sus-Seine, lo riu Seine recep lo pichon riu del Molin.
Au nord-ouest du département de l'Aube, entre la route Troyes-Paris et Anglure, sur la route de Sézanne, dans une dépression de la plaine champenoise, Méry-sur-Seine est essentiellement construit sur la rive droite du fleuve Seine, à 82 mètres d'altitude. Le bourg de Méry-sur-Seine est bordé, au nord, par le canal de la Haute Seine qui reliait initialement la rivière Aube, près de Marcilly-sur-Seine, au cœur de la ville de Troyes. Dans Méry-sur-Seine, la rivière Seine reçoit la petite rivière du Moulin.
Istòria
Fa partida dempuèi de la region de Champagne.
Elle fait partie depuis de la région de Champagne.
Angiens
Angiens es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
Lo vilatge a situat en lo país de Caux. Angiens A situat a Unitat|6|km}} de Fontaine-lo-Dun, a Unitat|8|km de Sant-Valery-en-Caux, a Unitat|10|km  de Luneray, a Unitat|13|km  de Doudeville e a Unitat|14|km  de Cany-Barville.
Le village est situé dans le pays de Caux. Angiens est située à 6 km de Fontaine-le-Dun, à 8 km de Saint-Valery-en-Caux, à 10 km de Luneray, à 13 km de Doudeville et à 14 km de Cany-Barville.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Francisco de Miranda
Com militar que participè a la guèrra d'independéncia de las colonias anglesas d'America deu Nòrd, a la Revolucion Francesa (per aquesta rason, lo son nom qu'ei mentavut suber l'Arc de trionf a París) e a la Guèrra d'independéncia ispanoamericana.
Près peu espanhòus, que's morí en preson mentre que la revolucion qu'avèva iniciada s'i escadèva fin finala.
Ermès (omonimia)
Ermès pòt designar:
Louvemont-Côte-du-Poivre
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Çò 21 de febrièr 1916, lo tonnerre dels canons marca lo començament de la batalha de Verdun. Situat sul sector de Verdun, lo vilatge perdut per las tropas Francesas çò 24 de febrièr 1916 e represes lo 15 de decembre 1916 disparaitra totalament jol acharnement dels pilonnages dels obus Franceses e Alemands.
Aquela municipalitat possedís pas cap de abitanta. Es lo un del nòu pòbles franceses destruits pendent la Primièra Guèrra mondiala #qu'a pas jamai #èsser reconstruit. Declarat « vilatge mòrt per la França » a la fin dels hostilités, i aguèt decidit de conservar aquela municipalitat en memòria de las évènements #que s'i #desenrotllar. La municipalitat es uèi administrada per un conselh de tres personas designadas pel prefècte de la Meuse.
Le 21 février 1916, le tonnerre des canons marque le début de la bataille de Verdun. Situé sur le secteur de Verdun, le village perdu par les troupes Françaises le 24 février 1916 et repris le 15 décembre 1916 disparaitra totalement sous l'acharnement des pilonnages des obus Français et Allemands.
Cette commune ne possède aucun habitant. C'est l'un des neuf villages français détruits durant la Première Guerre mondiale qui n'a jamais été reconstruit. Déclaré « village mort pour la France » à la fin des hostilités, il fut décidé de conserver cette commune en mémoire des évènements qui s'y déroulèrent. La commune est aujourd'hui administrée par un conseil de trois personnes désignées par le préfet de la Meuse.
Sètge de Preissa
Lo sètge de Preissa foguèt una batalha de la Crosada deis Albigés que se debanèt en 1210. Aguèt luòc après la nominacion de Simon de Montfòrt coma senhor legitim dei tèrras Trencavel per lo legat papau entre lei tropas crosadas e aquelei dau còmte de Fois. D'efèct, enterin que Montfòrt èra ocupat per la conquista dei tèrras Trencavel, Preissa refusèt de permetre l'intrada dei Crosat car èra dependenta dau Comtat de Fois e non de l'Ostau Trencavel. Pasmens, Montfòrt refusèt de reconoisser aquela situacion e acomencèt lo sètge. Aquò entraïnèt una repòsta de Ramon Rogièr de Fois e de negociacions aguèron luòc. Desirós d'alunchar lei Crosats de sei territòris, lo còmte de Fois permetèt finalament ai Crosats d'intrar dins la vila e Montfòrt se retirèt rapidàment vèrs lo nòrd.
Havars (Lanas)
Havars (Habas en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
Havars qu'ei un cairehorc de rotas relativament important, çò que Polhon ei pas. Shens estar jamèi caplòc de canton, Havars qu'a l'activitat comerciau e l'equipament d'ua vilòta : preséncia significativa d'un Crèdit Agricòla, d'ua agéncia Groupama, etc.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [ha'βas]. Las fòrmas ancianas que son Sanctus Petrus de Favars en latin, aus sègles XI-XII, de Fabba, en latin, en 1253, Havasz, Havas, Hauwas en 1305, Habas (mapas de 1638, 1714 e de 1733).
Havars que vien deu latin faba dab lo sufixe collectiu -are. S finala enforteish lo sens collectiu segon Bénédicte Boyrie-Fénié. Lo sens de havar, precisat per Ernèst Negre, qu'ei de « terrenh semiat de havas », lo plurau que marca i avè mei d'un camp atau semiat.
Istòria
Au sègle XVIII, Havars èra ua aglomeracion e un cairehorc de rotas mèi important que Polhon. Pr'aquò, estó pas caplòc de canton : la comuna de Polhon qu'èra mèi poblada perqué mèi vasta e pas tan periferica dens lo departament.
Fromy
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Matteo Goffriller
thumb|200px|[[Pau Casals damb un voloncèl de Goffriller]]Matteo Goffriller (1659 – 1742) que ho un laütièr de l'Escòla Veneciana mei que mei famós mercès aus sons violoncèls presats notament per Pau Casals (qui jogava dab un Goffriller de 1733) e Jacqueline du Pré.
Sant Mitre dei Barris
Sant Mitre dei Barris (Saint-Mitre-les-Remparts en francés) es una comuna provençala situada entre l'Estanh de Bèrra e la Mar Mediterranèa dins lo departament dei Bocas de Ròse e dins la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur. Fondada a la fin dau sègle IX coma refugi per d'abitants victimas d'incursions sarrasinas, se renforcèt pauc a pauc per venir un pichon vilatge agricòla, relativament prospèr, au nòrd dau Martegue. Pasmens, foguèt durament tocat per l'ivèrn de 1709 e per la pèsta de 1720. Au sègle XIX, l'exòdi rurau agravèt aqueu declin que durèt fins a la creacion de la zòna industriala de Fòs. Dempuei aquela data, Sant Mitre es venguda una pichona vila periurbana de quauquei miliers d'abitants.
Geografia fisica
Lo territòri de Sant Mitre, d'una superficia de 21 km², a una forma rectangulara qu'es enquadrat per l'Estanh de Bèrra au nòrd e a l'èst, per lei còlas que marcan la separacion amb lo Martegue au sud e per leis estanhs e lei zònas umidas de Castelhon a l'oèst. La partida orientala es dominada per de còlas e de seuvas de tipe mediterranèu (pineda, garriga) amb quauquei zònas agricòlas. La partida occidentala es pus umida amb l'Estanh dau Porrat (situat en dessota dau nivèu de la mar) e l'Estanh de Citis. Pasmens, la seuva mediterranèa predomina sus leis autors. La partida urbanizada se situa au centre dau territòri e se desvolopa principalament lòng de la rota entre Istre e lo Martegue.
I a quauquei rius sus lo territòri de Sant Mitre mai son debit es fòrça limitat. Au nivèu geologic, lei sòus de la comuna son principalament compausats de calcari e d'argiela. Lei dos estanhs occidentaus ocupan de depressions geologicas cavadas per lei vents. Aperavans, i aviá un tresen estanh, situat au sud. Foguèt assecat durant lo sègle XVIII per aumentar la superficia dei tèrras agricòlas.
Clima
Sant Mitre a un clima mediterranèu caracterizat per d'ivèrns doç e d'estius cauds e eissuchs, localament influenciat per lo magistrau qu'es un vent freg e eissuch que bofa dempuei lo nòrd. Segon l'estacion meteorologica d'Istre, lei temperaturas i son donc doças amb de valors mejanas compresas entre 6,3°C e 23,9°C e un ensolelhament fòrça important. Lei precipitacions son relativament feblas amb una valor mejana annuala de 606 mm. An generalament un caractèr chavanós.
De la Preïstòria a la fondacion de Sant Mitre
Lo territòri comunau de Sant Mitre es ocupat dempuei la Preïstòria coma l'indican divèrsei descubèrtas dins la region. Pasmens, l'istòria anciana de la vila es dominada per aquela de l'oppidum de Sant Blasi, una importanta ciutat fortificada que se formèt a partir dau sègle VII avC a l'extremitat nòrd dau plan de Castelhon. Protegit per de bauç sus tres costats, construguèt un barri d'inspiracion ellenistica, probablament en causa de l'influéncia dei Grècs de Marselha. Après divèrseis incendis e un periòde de declin entre 450 e 200 avC, l'oppidum venguèt un dei centres majors de la preséncia celtoligura a l'oèst de l'Estanh de Bèrra. De relacions comercialas amb de marchands fenicians, grècs e etruscs son atestadas. Dins aquò, lei relacions amb Marselha se degradèron car l'oppidum faguèt partida dei vilas destruchas durant l'intervencion romana dins lo sud-èst de Gàllia vèrs 125-120 avC.
Durant l'epòca imperiala, l'endrech foguèt abandonat en despiech de quauquei temptativas de reocupacion parciala. Aquò durèt fins au sègle IV apC quand la crisi de l'Empèri Roman necessitèt de restaurar d'abitats fortificats. La vila es alora dicha Ugium dins lei tèxtes. Foguèt cristianizada sensa dificultat e au mens doas glèisas i foguèron bastidas. Pasmens, foguèt pilhada e cremada per lei Sarrasins en 874.
Après aquela crisi, la glèisa Sant Pèira foguèt restaurada a la fin dau sègle X mai la vila foguèt en partida abandonada. Pasmens, en 1231, un barri novèu foguèt tornarmai edificat. Protegissiá un abitat fortificat dich Castèuveire dins lei documents. Mens ben protegit que lei vilas precedentas, l'endrech foguèt destruch per lei tropas de Ramon de Turena en 1390. L'oppidum foguèt alora definitivament abandonat e la màger part dei subrevivents s'enfugiguèron vèrs Sant Mitre.
De l'Edat Mejana a l'exòdi rurau
La fondacion de Sant Mitre es generalament datada de la destruccion d'Ugium per lei Sarrasins a la fin dau sègle IX. D'efiech, lei subrevivents fondèron un pichon abitat fortificat a l'emplaçament de la vila anciana actuala. La posicion defensiva de l'endrech demorèt precària mai, au sègle XII, èra pron renfòrçada per èsser mencionada sota lo nom Castrum Sancti Mitrii. Au sègle XIII, la preséncia d'un castèu de pèira, proprietat de l'Arquevescat d'Arle, es establida. Puei, a la fin dau sègle XIV, la destruccion de Castèuveire favorizèt la creissença demografica de Sant Mitre. L'arquevesque autorizèt l'extension dei construccions e dau perimètre fortificat amb la construccion d'un barri de 12 m d'autor e de 1,5 m d'espessor que foguèt acabat en 1407.
De l'Edat Mejana a la Revolucion Industriala, Sant Mitre venguèt un vilatge agricòla especializat dins la cultura dau blat, de la vinha e de l'olivier. La venda de sau e de quermès completava aquela basa. Permetiá tanben una certana prosperitat que conoguèt son apogèu au sègle XVII. En particular, lo vilatge se desvolopèt en defòra de sei fortificacions e la populacion passèt un milier d'abitants (1,080 en 1621, 1,325 en 1787).
Pasmens, au començament dau sègle XVIII, plusors ivèrns fregs entraïnèron la destruccion deis oliviers. Puei, leis epidemias, especialament aquela de pèsta negra en 1720-1722, decimèron la populacion. L'industrializacion creissenta de la region agravèt aqueu declin qu'accelerèt durant lo sègle XIX. Dins leis ans 1950, solament 630 estatjants foguèron recensats.
Sant Mitre dempuei leis ans 1970
La crisi de Sant Mitre s'acabèt dins leis ans 1970 amb la creacion de la zòna industriala de Fòs. D'efiech, dins aqueu quadre, venguèt una vila periurbana situada dins un espaci naturau relativament preservat entre Istre e lo Martegue. Dempuei aquela data, la populacion aumenta regularament per agantar 5,870 abitants en 2013. Uei, sembla de s'estabilizar a l'entorn d'aquela chifra.
Arqueologia
Amb l'oppidum de Sant Blasi, Sant Mitre dispausa d'un important patrimòni arqueologic. D'efiech, l'endrech es un deis abitats urbans pus ancians d'Occitània. De mai, presenta de trachs originaus car foguèt bastida per de populacions celtoliguras influenciadas per lei Grècs. Plusors construccions de la vila son donc clarament d'inspiracion ellenistica, especialament sei fortificacions. La zòna es tanben famosa per sa necropòli constituida de centenaus de tombas cavadas dins la ròca. Enfin, lo site permet tanben d'estudiar l'abitat medievau ancian gràcias ai roïnas d'Ugium.
Theil-sur-Vanne
Theil-sur-Vanne es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Economia de São Tomé e Príncipe
Dempuèi 1800, l'economia de São Tomé e Príncipe es dependent de l'agricultura, especialament de cacau. En lo temps de l'independéncia, las plantacions que possedisson los portugueses ocupavan 90% de las tèrras cultivables. Après l'independéncia, lo contraròtle d'aquelas plantacions passèron a divèrsas entrepresas agricòlas estatalas, que se foguèron en privatizant amb lo temps. Lo cultiu en dominant a São Tomé e Príncipe es lo cacau, que representa 95% de las exportacions. Autres produchs son la copra, banana e cafè.
La produccion domestica es inadequada per la consomacion locala, que causa lo país impòrta part dels aliments que necessita. Son estats empreses los esfòrces qu'es vengut en fasent lo govèrn en los darrièrs ans per espandir la produccion d'aliments e unes autres grands projèctes, la majoritat d'eles, finançats per donadors estrangièrs.
En mai de l'agricultura, la principala activitat economica es la Pesca comerciala e las pichonas indústrias del sector d'aliments. Los païsatges de las islas an un potencial atractiu toristic, e lo govèrn tracta de melhorar l'infrastructura del luòc, que fins al moment es precària. Lo sector del govèrn representa 11% de l'ocupacion.
Lo país a resèrvas de petròli en sa mar territoriala.
Referéncias
Сан-Томе и Принсипи
Chézy-en-Orxois
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Annéot
Annéot es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha.
Geografia
Lo pichon vilatge situat a Unitat|5|km de Avallon, a traversat per la linha de camin de fèrre Aussèrra - Avallon.
La superficie de la municipalitat es de 2642 ectaras.
Le petit village situé à 5 km d'Avallon, est traversé par la ligne de chemin de fer Auxerre - Avallon.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
A, a fach mencion del vilatge nomenat Agnay Anneolum ; aquel i auriá #èsser donat al Abbaye de Sant-Martin de Autun per la reina Brunehilde. #èsser al centre dels conflictes #que #opausar los fraires al pòrti de Bourgogne. Aquela donation a confirmat en 1164, per una Bulle del Pape Alexandre III, refugiat a França.
La Descripcion de la Bourgogne, facha en 1666 per la intendant Bouchu, e demorada manuscrita, verifica #qu'a aquela epòca los 9 abitants #que demoravan a Annéot « estoient complétement ruynés pel lotjament de las gents de guèrra.»
Au, il est fait mention du village nommé Agnay Anneolum ; celui-ci aurait été donné à l'Abbaye de Saint-Martin d'Autun par la reine Brunehilde. Il fut au centre des conflits qui opposa les moines au duc de Bourgogne. Cette donation est confirmée en 1164, par une Bulle du Pape Alexandre III, réfugié en France.
La Description de la Bourgogne, faite en 1666 par l'intendant Bouchu, et restée manuscrite, constate qu'à cette époque les 9 habitants qui restaient à Annéot « estoient complétement ruynés par le logement des gens de guerre.»
Nòtas
<references group=N/>
Brigham Young
Brigham Young (1 de junh de 1801 – 29 d'agost de 1877) foguèt lo segond profèta vidente e revelador, president de la Glèisa de Jesucristo dels Santos dels Darrièrs Jorns, tanben coneguts coma mormones.
Young es conegut amb divèrses sobrenombres, entre eles "lo Moïses American" (o tanben "lo Moïses modèrne" o "lo Moïses mormon") a causa de que, coma Moïses, condusiguèt los primièrs membres de la Glèisa de Jesucristo pendent un arduo "éxodo" per las planicies de norteamérica, per arribar dins una "tèrra promesa". Tanben se li a conegut tanben coma lo Leon del Senhor" per la siá fòrta personalitat, e coma "Frair Brigham".
Lo sieu biografia foguèt amiada al cinèma en 1940 en la pelicula "Brigham Young", protagonizada per Tyrone Power, Linda Darnell, Vincent Price e Dean Jagger coma Brigham Young.
Vida
Young nasquèt en una familha de granjeros en Vermont e trabalhèt coma fustièr e ferrièr itinerant, entre d'autres trabalhs. Se maridèt pel primièr còp en 1824.
E mai se s'èra convertit al metodismo en 1823, Young s'apropèt al mormonismo après legir lo Libre de Mormón pauc après la siá publicacion en 1830. Se jonhèt formalament a la nòva fe en 1832 e viatgèt en Canadà coma misionero. Quand la siá primièra esposa moric en 1833, Young collaborèt amb d'autres mormones per establir una comunitat en Kirtland, Ohio.
Mentre èra dins la preson en esperant un jutjament per de falses cargues de traïson, lo president de la Glèisa Joseph Smith foguèt assassinat per una multitud enfervorecida en 1844.
Aguèt de divèrses aspirants per li substituir coma president de la glèisa. Sidney Rigdon, L'unic subrevivent de la primièra presidéncia argumenti lo besonh d'èsser temporàriament "guardián de la Glèisa", mas en un miting celebrat en Nauvoo, Young argumentèt amb capitada qu'èra lo Conselh dels Dotze qui aviá de regir la comunitat. Aquesta proposicion sortiguèt avance, e Young, coma president del Conselh, s'autoproclamó cap coma president del Quorum dels Dotze. Tre aquesta conferéncia la Glèisa s'escindió en dos fòrts corrents: es quaus postulaban que la succession de la presidéncia e mestièr de profèta avián d'èsser a cargue de qui seriá estat soslinhat pel defunt Jose Smith Jr, lo sieu filh de 12 ans a la data Jose Smith Tresen e aqueles qu'apiegèron l'autoproclamación de Brigham Young coma cap espirtual, profèta, vidente e revelador. Lo corrent qu'accèpti pas a Young conforma uèi la Comunitat de Crist radicada en Independence, Misuri e la faccion que seguiguèt a Young es uèi la Glèisa de Jesucristo dels Santos dels Darrièrs jorns establida en Utah.
Rigdon S'escindió e assumiguèt la presidéncia de la Glèisa Rigdonita, amb sedença en Pittsburgh, Pensilvania. Sorgiguèron tanben d'autres caps per dirigir çò que mai tard serián de grops independentes del movement.
Poligàmia
Brigham Young igual que uns altres lideris de l'època de la fundació de les colònies mormonas a Utah, van practicar la doctrina de la poligàmia fins que aquesta va ser declarada fora dels preceptes de l'Església en enfrontar els abastos i la llei Edmund/Tucker que amenaçava amb embargar les proprietats de l'església si aquesta no deixava de violar la llei amb la practica de la poligàmia. Young qui hi havia enviudado en 1833, va contreure matrimoni amb 51 esposes i va tenir amb 16 d'elles, 54 nens al seu càrrec. La majoria d'elles eren vídues i desemparades econòmicament. No tots els enllaços van resultar ser estables i diverses d'elles van sol·licitar divorcis més tarda.
Luzy-Saint-Martin
Luzy-Saint-Martin es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lançac (Gironda)
Lançac (Lansac en francés) es una comuna bordalesa d'Occitània, en Guiana lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda de la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son parrochia de Lansac, en 1360, Guillelmi de Lansaco, latinizacion de 1361, Lansac et Belagarda, en 1361. La finala deu nom correspond au sufixe gallés -ācon (latinizat en acum). Lo nom deu mèste de la propietat antica es Lantius o Lancius (Dauzat, Jacques Astor), Lancius (Negre, Bénédicte Boyrie-Fénié), Lancios, equivalent non latinizat de Lancius (Delamarre). Dauzat indica que Lantius o Lancius son latins, Astor que son gallés, Negre s'engatja pas (nom roman-ic), Bénédicte Boyrie-Fénié precisa que Lancius es un nomen o un cognomen, Delamarre considèra que Lancios es gallés e, a prepaus daus diferents Lançons, que pòt tanben estar un teonime (nom de diu), ,.
Tièrn
200px|thumb|left|Chastèl de Piron, anciana maison daus ducs de Borbon Tièrn o Tigèrn (forma arcaïsanta) es 'na comuna d'Auvèrnhe (Occitània), e maitot 'na de las quatre sosprefecturas (amb Suire, Riam e Embèrt dau departament dau Puèi de Doma de la region d'Auvèrnhe.
Tièrn es 'na granda vila de cotelariá, per la quantitat de cotèls produts mas maitot per lo saubre-faire irremplaçable qu'òm tròba dins 'questa ciutat.
L'escais daus tiernés es "bistòrt/bistòrç" que poiriá venir de "bestòrt/bestòrç" (dos còps tòrt) per causa de lhor trabalh dur de cotelariá. Lhors vesins emplegan la dicha:
Ermès Trismegist
thumb|240px|Ermès Trismegist, subre una mosaïca de la [[Catedrala de Siena.]]
Tièrn
Geografia
Tièrn es bastida sobre diferents nivèls de colèira que dominan la vau de Duròla. 'Queste denivelament que donava la fòrça idromotritz que permetiá d'esmòler los cotèls.
Ermès Trismegist
Ermès Trismegis es lo nom grèc d'un personatge mitic associat a un sincretisme del dieu egipcian Djehoti (Tòt en grèc) amb lo dieu grèc Ermès. Ermès Trismegist significa en grèc “Ermès, tres còps grand”, Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος. En latin es: Mercurius ter Maximus.
Tièrn
Idrografia
La vila es traversada per Duròla que rejonh Dòra a l'oèst de la comuna.
Toponimia
Las atestacions ancianas son castrum Tigernum, castellum Tigernense au siecle VI, Tihernum en 1373, Tiernium en 1392.
Ermès Trismegist
Li son atribuits un ensemble de tèxtes sonat Ermetica, que los pus coneguts son lo Corpus Ermeticum, recuèlh de tractats misticofilosofics, e la Taula d'emerauda.
Tièrn
Toponimia
Son nom ven dau gallés tigerno- ("senhor"), es a dire "viala dominatritz, capitala".
Luòcs e monuments
thumb|200px|right|Glèisa de Sent Genèst
Nòtas
<references group="N"/>
Ermès
Ermès (grèc ancian: Ἑρμῆς) es lo grand messatgièr dels Dieus dins la mitologia grèga e lo guida del monde dels mòrts. Ermès nasquèt subre lo Mont Cilene en Arcadia. Divinitat olimpiana, es tanben lo patron de las frontièras e dels viatjaires que las travèrsan, dels pastres e dels boièrs, de l'engana dels raubaires e dels messorguièrs, dels orators, de la literatura e dels poètas, de l'atletisme e de l'espòrt, dels peses e de las mesuras, de las invencions, e del negòci en general. Los sieus simbòls incluson la tartuga, lo gal, las sandàlias aladas, lo capèl alat, e lo caducèu (que li balhèt Apollon en escambi de la lira).
Dins l'adaptacion romana de la religion grèga, Ermès èra identificat amb lo Dieu roman Mercuri, que, emai que foguèsse eretat dels etruscas, desvolopèt fòrça caracteristicas comunas coma la d'èsser lo patron del comèrci.
Sophia de Mello Breyner Andresen
Sophia de Mello Breyner Andresen (n. 6 de novembre de 1919 a Porto - m. 2  de julhet de 2004 a Lisbona) foguèt un'escrivana e poèta portuguesa. Recebut lo Prèmi Camões de literatura l'an 2003 e lo Prèmi Reina Sofía de Poesia Iberoamericana.
José Lins do Rego
José Lins do Rego Cavalcanti (1901-1957) foguèt un escrivan brasilièr de romances regionalistas.
Paul Tortelier
Paul Tortelier (París, lo 21 de març de 1914 - Chaussy lo 18 de deceme de 1990) que ho un deus màger violoncelistas francés ; que ho tanben un pedagòg d'aqueth instrument.
Hilh d'un hustèr qui jogava deu vriulon, qu'entrè aus 12 ans au Conservatòri de París. Amic de Pau Casals, que participè a la Hestejada de Prada en 1950 com violoncelista principau.
Aishwarya Rai
Aishwarya Rai (prononciacion en tolo (Tulu) [əjɕʋərjaː rəj], grafia en kannada: ಐಶ್ವರ್ಯಾ ರೈ, telogo (telugu): ఐష్వర్య రాయ్, devanagari (Hindi): ऐश्वर्या राय) es una actritz indiana, plan celebra, que simboliza lo desvolopament de Bollywood dempuèi la debuta de las annadas 2000.
Es nascuda en 1973 e venguèt Miss Mond en 1994.
Es una actritz poliglòta. Sa lenga mairala es lo Toló, mas parla tanben hindi-ordó, anglés, kannadà, tamol(tamil) e marathi.
Filmografia
En general, Aishwarya utiliza l'hindi dins sos filmes, mas utiliza tanben d'autras lengas. Dins la lista çai-jos, se lo film es dins una autra lenga es senhalat.
Aicí una lista de sos principals films amb lo nom del personatge qu'encarna e la data de sortida.
Anne Gastinel
thumb|200px|Anne Gastinel Anne Gastinel (Tassin-la-Demi-Lune, lo 14 d'octobre de 1971)qu'ei ua violoncelista francesa.
Que comencè a estudiar lo violoncèl aus 4 ans, abans de perseguir los sons estudi au Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Lyon puish au Conservatòri de París. que ho eslhèva de Paul Tortelier, Janos Starker e de Yo-Yo Ma.
Qu'arrecebó las Victoire de la Musique e lo Prèmi Rostropovich.
Treble bipolar
Lo treble bipolar (var. trèbol bipolar) es una malautiá mentala caracterizada per d'alternanças de periòdes de depression, de periòdes d'elevacion de l'umor (mania) e de periòdes normaus. Durant lei periòdes de mania, lo comportament de l'individú es anormalament energic, urós ò irritable e lo besonh de sòm es generalament reduch. Lo destriament es alora sovent alterat e lo malaut pòu prendre de decisions sensa se preocupar de consequéncias. En revènge, durant lei periòdes de depression, l'individú tend a s'isolar e a portar un regard negatiu sus la vida. Lei riscs de suicidi e de bleçaduras autoinfligidas aumentan dins lo corrent d'aqueleis episòdis. Aquò pòu entraïnar de problemas sociaus (estigmatizacion, estereotipes, prejutjats...) e pòu donar luòc a una reconóissença d'andicap. La prevalença es estimada a 1% ò 2% de la populacion dins lei país desvolopats.
Anne Gastinel
Qu'ei professora au Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Lyon''.
Treble bipolar
Lei causas de la malautiá son mau conegudas mai de factors genetics e environamentaus semblan tenir un ròtle. D'efèct, plusors gèns, generalament liats ai mecanismes de produccion e de regulacion dei neurotransmeteires, son estats identificats coma fònts d'aumentacions leugieras dau risc de desvolopar un treble bipolar. Regardant l'environament, de trebles dins lo corrent de l'enfança, l'estrès, la consumacion de drògas, de cambiaments sociaus importants (cambiaments de trabalh, desmainatjament...) ò de malautiás mentalas coma l'iperactivitat e l'esquizofrenia pòdon explicar l'aparicion d'un treble bipolar.
Lo diagnostic es malaisat. Necessita de recèrcas sus d'antecedents entre lei parents e lei rèires dau malaut e l'estudi de sa vida en cèrca de periòdes d'exaltacion, de depression, de comportaments originaus ò anormaus, de trebles alimentaris, de trebles ansiós e de trebles obsessionaus. En causa de la multiplicitat dei causas possiblas, lo tractament es complèx e s'organiza sus plusors nivèus : igièna de vida, tractament medicamentós (principalament lo carbonat de lití), psicoterapia e amainatjament de l'environament.
Batalha de Platèa
La Batalha de Platèa aguèt luòc en 479 avC durant la Segonda Guèrra Medica. Opausèt lei fòrças dei ciutats grègas coalizadas dirigidas per lo rèi d'Esparta Pausànias a l'armada d'invasion de l'Empèri Pèrsa comandada per lo generau Mardonios qu'èra ajudada per certanei vilas grègas coma Tebas. Lo resultat foguèt una victòria dei Grècs qu'infligiguèron de pèrdas fòrças importantas ai tropas pèrsas. Ansin, aquelei darriers deguèron se replegar vèrs lo nòrd de Grècia puei abandonar lo país après la Batalha dau cap Mícale.
Lengas mumuye
Classificacion
Blench (2004) acampa las lenga mumuye amb las lengas yandang dins un grop mumuye-yendang. Las lengas mumuye son :
Lengas kim
Las lengas kim son un pichon grop de lengas adamawa parladas dins lo sud-oèst de Chad.
Jussecourt-Minecourt
Jussecourt-Minecourt es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1852, les deux communes de Jussecourt et de Minecourt sont réunies.
Zoza
Zozza en còrs (Zoza en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Corsega del Sud e la region de Corsega.
Geografia
thumb|left|Zoza Vist dels maquis
A situat a 88 km de Aiacciu, presenta una superficie de 517 ectaras e presenta una altitud mièja de 450 mètres.
Lo vilatge bastit a flanc de serral presenta la particularité d'èsser a la umbria, en cara nòrd, en accentuant aital la sensacion d'èsser barrat en un impressionant circ montagneux, traversat pel fougueux Rizzanese. Aquel entorn montagneux, e mai se modèst (lo culmen de la municipalitat en essent lo rocher del Tafunatu 847 mètres), redusís sensiblement n'ivèrn lo ensoleillement del pòble.
Al sud-oèst de la municipalitat, un piton de 455 mètres nomenats PUNTA DI CASTEDDU dètz lo sieu nom a una anciana torn cairat #que se'n vei encara las fondacions. Bastida a la localizacion del Casteddu di Riccio, aquela i aguèt nomenat a GRASILHA DI CASTEDDU e controtlava a la Mièja Edat aquela porció del Rizzanese. La PUNTA DI CASTEDDU èra antany un abans-plaça d'ont las Còrsas podián observar los movements de las tropas sarrasines en la vallée. Existís, d'autra part, a la Punta di Casteddu, una caverne prigonda #que, d'après la legenda, comunicava amb lo Rizzanese.
Los desparièrs quartièrs de Zoza, nomenats MEZZA IN SABUT o MEZZA IN GHJO, CORRENTINO, POGGIOLO, MEZZA IN SOPRA, PRETRAJOLO e CHJERCHIAJA, protegisson de grands e de supèrbes ostals #que qualques unas ne presentan un polit aparelh en granit.
Los ostals presentan las variantes de la region activa del simple casseddu condicionat en residéncia de #èsser dins l'ostal de mèstre crépie amb balcons en transeünt per l'estrech sojorn en forma de torn a las pèiras aparentas.
thumb|left|Zoza vue du maquis
Il est situé à 88 km d'Ajaccio, présente une superficie de 517 hectares et présente une altitude moyenne de 450 mètres.
Au sud-ouest de la commune, un piton de 455 mètres nommé PUNTA DI CASTEDDU doit son nom à une ancienne tour carrée dont on voit encore les fondations. Construite à l'emplacement du Casteddu di Riccio, celle-ci fut nommée au TORRA DI CASTEDDU et contrôlait au Moyen Âge cette portion du Rizzanese. La PUNTA DI CASTEDDU était jadis un avant-poste d'où les Corses pouvaient observer les mouvements des troupes sarrasines dans la vallée. Il existe, d'autre part, à la Punta di Casteddu, une caverne profonde qui, d'après la légende, communiquait avec le Rizzanese.
Les différents quartiers de Zoza, nommés MEZZA IN SU ou MEZZA IN GHJO, CORRENTINO, POGGIOLO, MEZZA IN SOPRA, PRETRAJOLO et CHJERCHIAJA, abritent de grandes et superbes maisons dont certaines présentent un bel appareil en granit.
Les maisons présentent les variantes de la région allant du simple casseddu aménagé en résidence d'été à la maison de maître crépie avec des balcons en passant par l'étroite demeure en forme de tour aux pierres apparentes.
Anglesqueville-la-Bras-Long
Geografia
Comuna del país de Caux situada en lo costat de Fontaine-lo-Dun.
Commune du pays de Caux située dans le canton de Fontaine-le-Dun.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Hestejada de Pau Casals
thumb|300px|left|... [[Abadia de Sent Miquèu de Cuixà...]]La Hestejada de Pau Casals o Hestejada de Prada qu'ei un eveniment annau e vodat au violoncèl creat peu violoncelista catalan Pau Casals.
Que s'escad a Prada de Conflent en Catalonha septentrionau on Casals e s'èra exiliat arron l'establiment de la dictatura franquista en Catalonha meridionau. En signe de protestacion, Casals qu'arrefusava de jogar en public en dehòra d'aquesta vila e la hestejada que ho creada en 1950 entà portar l'activitat musicau de cap au mèste puish qu'eth no's mudava pas brica.
La hestejada que s'escad en estiu dab concèrts en mantuns lòcs com, per exemple, l'Abadia de Sent Miquèu de Cuixà.
Montreuillon
Montreuillon es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha.
Geografia
Montreuillon Se situa en lo Morvan e fa partida de lo sieu parc natural regional.
Amb l'adopcion de la èuro coma moneda per la Grècia lo 1er 2001, Montreuillon i èra vengut lo centre géographique de la zòna èuro en succedint en encobrir a la municipalitat de Blancafort (Doncas que), d'après un calcul realizat pel IGN. Lo centre géographique de la zòna èuro a de contunh #èsser situat a Mhère a qualques quilomètres en lo meteis departament, del 1er 2007 al 1er  2008. A aquela data, l'intrada de Malta e Chipre dins la zòna Èuro a de nòu desplaçat lo centre géographique, aquelas fes en la municipalitat de Ouroux-en-Morvan.
Situat al fons d'una estrecha vallée, aquel bourg a adaigat pel ruisseau del Bruys, près del marge esquèrre de la Yonne, a 250 mètres a lo-dessus del nivèl de la mar.
Avec l'adoption de l'euro comme monnaie par la Grèce le 2001, Montreuillon était devenu le centre géographique de la zone euro succédant en cela à la commune de Blancafort (Cher), d'après un calcul réalisé par l'IGN. Le centre géographique de la zone euro a ensuite été situé à Mhère à quelques kilomètres dans le même département, du 2007 au  2008. À cette date, l'entrée de Malte et Chypre dans la zone Euro a de nouveau déplacé le centre géographique, cette fois dans la commune d'Ouroux-en-Morvan.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo nom de la municipalitat provendriá del nom d'un domeni e de lo sieu proprietari : Puja Rumilionis, Mos Rumitio
Le nom de la commune proviendrait du nom d'un domaine et de son propriétaire : Monte Rumilionis, Mons Rumitio
Alaba
Alaba (Araba en basco, Álava en espanhòu) qu'ei un region istòrica deu Bascoat.
Administrativament qu'ei un dens la Comunautat Autonòma Basca e ua província d'Espanha.
La capitau qu'ei Vitòria e lo gentilici qu'ei los alabeses.
Qu'ei bordada per Biscaia e Guipuscoa (nòrd), La Rioja (sud), la província de Burgos (oèst) e la Comunautat Forala de Navarra (èst). Las comunas de La Puebla de Arganzón e de Condado de Treviño que forman ua enclava apartienent a Burgos e a Castelha e Leon.
Heraudica
La banèra que data deu sègle XIV, quan lo territòri e acceptè las relacions dab Castelha. Simbèus medievaus: lo leon, lo castèth e lo braç qui sostien l'espasa dab ua devisa: Entà la justícia contra los mauhasents.
250px|left|thumb|Relhèu de l'escut d'Alaba dens la Catedrau de l'Immaculada Concepcion de Vitòria
Bavilliers
Bavilliers es una comuna francesa, situada dins lo departament del Territòri de Belfòrt e la region de la Franca Comtat.
Geografia
La municipalitat qu'es adaigat pel riu La Douce, se situa a la periferia oèst de Belfòrt.
El municipi que és regat pel riu La Douce, se situa a la perifèria oest de Belfort.
Lengas mbom
Las lengas mbom (o lengas mboum, lengas mbum, lengas kebi-benue) son un grop de lengas adamawa parladas dins lo sud de Chad, dins lo nòrd-oèst de Centrafrica, dins lo nòrd de Cameron e dins l'èst de Nigèria.
Classificacion
La classificacion intèrna del mbom es, segon Blench (2004) :
Lengas dobtosas
Blench (2004) laissa unas lengas pas classadas, lo pam, lo pondo, lo gonge, lo tale. Per Elders (2006), la manca o ben l'imprecision de las donadas pausa la question de saber si aquels noms correspondon a de lengas qu'existon vertadièrament.
Oblo
L'oblo ten un còdi de lenga [obl]. Es atudat dempuèi lo començament del sègle XX. Si l'oblo èra una lenga, un dialècte, o si fasiá partida de las lengas adamawa es pas conegut.
Lenton
Lenton (en francés Lanton) qu'ei ua comuna d'Occitània, en Gasconha, administrada peu departament de Gironda de la region de Novèla Aquitània.
Lengas mbom
To, dek
Gordon (2005) lista una lenga to, qu'es en fach sonque un lengatge ritual dels gbaya. Gordon (2005) dona una lenga mbom pas classada sonada lo dek. Moniño (1995) establís qu'es en fach lo suma, un parlar gbaya de Centrafrica.
Canton de Vaud
Lo canton de Vaud (en francés: Canton de Vaud; en francoprovençal: Quenton de Vôd), oficialament la Republica e canton de Vaud (en francés: République et canton de Vaud), es un dei 26 cantons de Soïssa. Sa capitala e pus granda vila es Lausana. Se situa en Soïssa romanda. Son punt pus enauçat es lo somalh dels Diablerets culminant a ; son punt pus bas es lo lac Leman a  ; sa superfícia es de. Son territòri es variat : s'estend de la cadena de montanhas de Jura – dins lo nòrd-oèst – als Aups – dins l'èst –, en passant per lo plan soís, la pus granda region del territòri. Confronta la riba nòrd e l'extremitat èst del lac Leman, e ten la majoritat del ribatge lemanic.
Tresen canton pus poblat de Soïssa e primièr en Soïssa romanda, lo canton de Vaud comptava, fin 2017, NaN abitants.
Districtes
vignette|Mapa dels districtes del canton de Vaud.