cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aquitània (Occitània)
Donèt son nom a Guiana e Aguiaina, dont los noms dels parlars aguiaineses: lo peitavin-santongés e l'occitan aguiainés.
Torrenquets
Torrenquets (Tourrenquets en francés) qu'es ua comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Saint-Germain-la-Montagne
Saint-Germain-la-Montagne es una comuna francesa, situada dins lo departament de Léger e la region de Ròse-Aups.
Martrinh
Martrinh, (Martrin en francés) es una comuna roergata situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Moraima
280px Moraima (nascuda vèrs Loja en 1467 e mòrta en 1493) qu'es la darèira reina de Granada. Qu'era la filha dau general Ali Al-Attar e la esposa dau rei-emir Boabdil.
Pueireiau
Idrografia
vinheta|La Boniura en ivern au molin d'Esnord (nom francés).
Toponimia
vinheta|Lotjament dau Châtelard (Chastelar?), occitanoparlant au segle XIX. Las formas ancianas son Podie Regalis en 1101-1136, Podio Reau en 1147 (forma occitana latinizada) e Montis Regalis. Au segle XVIII, la mapa de Cassini indica Peuriot, francizacion de peu reau, que serà ortografiat Puireau a la creacion de la comuna en 1793, puei Puireaux en 1801, abans d'aver l'ortografia actuala Puyréaux.
L'origina dau nom de Pueireiau remonta au latin podium regalis que significa "puei dau rei", en passant pel romanic peu reau (o real). Los "regalia" estançonan los bens qu'eran estats concedits pel rei a de egleisas o de las abadiás, d'ont aquela autra explicacion possibla. Los compausats emb "Puy" son fòrça nombroses en Charanta.
Limite dialectau
Segon Tourtoulon e Terracher, lo Châtelard se trobava encara au segle XIX dins la part occitana de Charanta que n'ocupa uei lo terç orientau.
Lista daus maires
miniatura|dreita|Las comunas de Charanta A. Frontiera òc/oïl<br/ >B. Comunas occitanas<br/ >C. Comunas emb un bocin occitan<br/ >D. Comunas peitavinas-sentongesas
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
L'Argentèira
L'Argentèira (Largentière en francés) es una comuna occitana de Vivarés situada dins lo departament d'Ardecha e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
La prononciacion es [larʒen'tjɛrɔ], a Prunet, signe d'un certan polimorfisme o puslèu d'una error (comparar amb [-ɛjrɔ] per La Blachèira, meteis informator). La fòrma normala delh sufixe -aria en Bas-Vivarés es -èira o -eira e sonque la partida sud-èst (Borg Sant Andiòu) coneis -ièra. Lo nom es recent (l'ancian nom, en latin Segualeriæ, èra normalament *Segalèiras), çò qu'a poscut facilitar l'adopcion de la fòrma francesa.
Istòria
thumb|left|230px|Lo castèl de l'Argentèira
Jalamur
Jalamur (Villemur en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus dera region administrativa d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [jala'mu] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : de Villamuro, en latin, en 1383-1384 e 1405, de Villa Muro, de Villamuro, en latin, ath sègle XV, Gelamur en 1511, Villemur (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Segon Dauzat, Negre, R. Aymard, Jalamur que vien deth latin villa, « vilatge » e murus, « mur (encinta, muralha de proteccion) »,.
Miquèu Grosclaude que constata eths autors precedents an rason (eth sens qu'es « vila clausa »), mes an pas parlat dera fòrma orala. Eth resultat locau de villa qu'es gèla o jala ; en realitat, eth fenomèn, descobèrt per Henri Polge, qu'es mei que locau, espandit tanben a l'oèst de Gers. Véder Gelanava.
Millières (Nauta Marna)
Millières (Nauta Marna) es una comuna francesa administrada per lo departament de la Nauta Marna de la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Casilhac (Carcin)
Casilhac  (Cazillac en francés) es una anciana comuna carcinòla situada dins lo departament d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Dempuèi lo 1èr de genièr 2019, es comuna delegada de Vinhon de Carcin (Le Vignon-en-Quercy en francés), ambe Las Quatre Rotas (provisòriament : anullacion de l'arrestat de creacion de la comuna novèla lo 13 de decembre 2019).
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Casilhac es atestat al sègle IX, in vicaria Casiliacensi, Lo nom ven del nom latin d'òme Casilius, atestat, ambe'l sufixe -acum, latinizacion del sufixe gallés -āco(n). Casilhac èra donc probablament una anciana granda proprietat galloromana qu'aviá per mèstre Casilius. Mès per de noms semblables (Casilhac (Tarn e Garona), Casilhac (Carcassés), Casilhac (Erau), Negre prepausa tanben Casellius, atestat, e *Cacilius, inferit de Cacius. Madomaisèla M.-T. Morlet indica que Casilus, atestat, auriá poscut donar lo meteis resultat ambe'l sufixe analogic -iacum.
Las Vals (nom supausat)
Lo vilatge tresplomba una val que lo separa de Casilhac. Lo plural sembla de convenéncia.
Paunac
Una comuna perigòrda pòrta lo meteis nom. L'origina es benlèu la meteissa : un nom latin d'òme Paulinus ambe'l sufixe -acum, , latinizacion del sufixe gallés -āco(n). Paunac èra donc probablament una anciana granda propietat galloromana qu'aviá per mèstre Paulinus.
Riulàs
Riulàs (Riolas en francés) qu'es ua comuna gascoa, situada dens lo departament de la Nauta Garona e la region administrativa d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Riulàs, escrit Riolas o Rieulas, qu'èra de l'eleccion de Comenge, doncas de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de la diocèsi de Lombèrs e de la senescaucia de Tolosa. Lo vocable de la glèisa, annèxa d'Ambats, qu'es Sent Bertran. Tanlèu 1790, Riulàs qu'èra deu canton de L'Isla de Haut.
Pré-Saint-Évroult
Pré-Saint-Évroult es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Geografia
Aquel vilatge fa partida de la Beauce, una plana importanta. Los qualqu'uns dénivelés a proximitat son aqueles de dos cors d'aiga, la Conie e lo Loir (mas degun dels dos passa pas en aquela comuna), e de ancianes de pichonas carrièras en avent daissat un void. Los grands terrens an gaireben utilizat-exclusivament per culturas : blat, dacsa, e colza son fòrça presents.
Cèrtas personas elèvan d'animals en pichon nombre (fedas, volaille). Los terrens cobèrts d'arbres son paucs nombroses e demòran de presents justes per ajudar los animals, e esclatar lo vent. Malgrat que çò agricultura es practicament omnipresent, sus un an plòu pas fòrça, e lo reg es necessari.
Ce village fait partie de la Beauce, une plaine importante. Les quelques dénivelés à proximité sont ceux de deux cours d'eau, la Conie et le Loir (mais aucun des deux ne passe dans cette commune), et d'anciennes petites carrières ayant laissé un creux. Les grands terrains sont utilisés quasi-exclusivement pour des cultures : blé, maïs, et colza sont très présents.
Certaines personnes élèvent des animaux en petit nombre (moutons, volaille). Les terrains couverts d'arbres sont peu nombreux et restent présents juste pour aider les animaux, et éclater le vent. Même si l'agriculture est quasiment omniprésente, sur une année il ne pleut pas beaucoup, et l'arrosage est nécessaire.
Istòria
thumb|right|Part de la façada de la sala Messidor, en portant la data del 26 [[messidor An 9 ]]
thumb|left|La crotz a las épingles Anciennement nomenat Pré, es continuament al déroulement regular d'un pelegrinatge de Sant Évroult que lo nom #venir Pré-Sant-Évroult. Cela se #far als alentours de la. Pendent lo periòde de la Revolucion francesa, lo vilatge #èsser renommé « Pré-Nòu ». D'aquel periòde demòra una anciana bastissa en se nomenant la sala Messidor (#qu'aperten a la comuna). Lo nom de Pré-Sant-Évroult #tornar mens d'un deceni après #encobrir.
Santa Cruz de Nogueras
Santa Cruz de Nogueras es un municipi de la província espanhòla de Teròl dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Pré-Saint-Évroult
Istòria
thumb|right|Partie de la façade de la salle Messidor, portant la date du 26 [[messidor An 9 (15)]]
thumb|left|La croix aux épingles Anciennement nommé Pré, c'est suite au déroulement régulier d'un pèlerinage de Saint Évroult que le nom devint Pré-Saint-Évroult. Cela se fit aux alentours du. Durant la période de la Révolution française, le village fut renommé « Pré-Nouveau ». De cette période il reste un ancien bâtiment se nommant la salle Messidor (qui appartient à la commune). Le nom de Pré-Saint-Évroult revint moins d'une décennie après cela.
Sailly-Achâtel
Sailly-Achâtel es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Alsàcia Champanha Ardena Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Partit de la Nacion Occitana
vinheta|Logo oficiau dau partit.
Lo Partit de la Nacion Occitana o PNO es un movement politic occitan, de tendéncia independentista, fondat a Niça en 1959 per Francés Fontan. Se disiá fins en 2004 Partit Nacionalista Occitan.
Kriegsheim
Kriegsheim  en alemannisch (Kriegsheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
Kriegsheim, traversé par la route départementale 263 reliant Strasbourg à Haguenau, se situe dans les collines lœssiques du nord de Brumath.
Lançac (omonimia)
Lançac qu'ei un toponim occitan:
Valcanville
Valcanville es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
TARDIS
thumb|Lo TARDIS actuau Lo TARDIS es una maquina per viatjar dens lo temps e l'espaci dens la seria britanica de sciéncia-ficcion Doctor Who. Son nom es l'acronim de Time And Relative Dimension In Space.
Quitament se lo mot "TARDIS" correspon normaument ad un tipe de veïcul, lo TARDIS deu Doctor es generaument nomat "Lo" TARDIS o, dens las purmèiras sasons de l'anciana seria, "lo vaishèth".
Doctor Who es vengut tant popular en Grand Bretanha e en Irlanda deu Nòrd (la seria hè part de la cultura populara), que la cabina de polícia blua es uèi lo dia mei associada au TARDIS qu'a una cabina telefonica. Tanben, lo mot "TARDIS" es utilizat per definir un objècte mei gran a l'interior qu'a l'exterior. Lo nom TARDIS es una marca reservada de la British Broadcasting Corporation (ou BBC).
.ar
.ar es lo nom de domeni d'Internet per Argentina.
Referéncias
Toppdomän
Kerlean
Kerlean en breton ( La Ville-ès-Nonais en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Castèl dels Tres Dragons
thumb|300x300px|Estat del bastiment en abril de 1888 Lo Castèl dels Tres Dragons es lo nom popular que recep la bastissa modernista construcha lo 1887-1888 coma Cafè-en Restaurant per l'Exposicion Universala de 1888 per Lluís Domènech i Montaner. Aquel nom, foguèt probablament adoptat de la sarsuèla omonima de 1865 de Serafí Pitarra.
Kerlean
Istòria
Dempuèi 1827, un segond vicari de la parròquia de Sant-Suliac, dessert spécifiquement la capèla Santa-Anne de la Vila-ès-Nonais. Lo ordonnance del 19 d'octòbre de 1847, crèa una succursale paroissiale dins la Vila-ès-Nonais, la parròquia en essent aital reconeguda, la seccion a erigit en comuna tres ans mai tard : Lo 26 de junh de 1850, lo President de la Republica, Louis-Napoleon, #signar las pèças ; lo 20 de julhet, l'Assemblada nacionala #aprovar lo projècte de la lei de separacion : La municipalitat compta alavetz 945 abitants e mesura 434 ectaras.
Carles Samaran
Carles Samaran (28 d'octobre 1879 a Cravencèra - 15 d'octobre 1982 a Nogaròu), es un archivista e istorian françés.
Castèl dels Tres Dragons
Se tròba a la fin de la carrièra principala  qu'anava dempuèi l'Arc de Triomfe al Parc de la Ciutadèla.
Kerlean
Istòria
La commune a été créée en 1850 par démembrement de la commune de Saint-Suliac.
Dès 1827, un second vicaire de la paroisse de Saint-Suliac, dessert spécifiquement la chapelle Saint-Anne de La Ville-ès-Nonais. L'ordonnance du 19 octobre 1847, crée une succursale paroissiale à La Ville-ès-Nonais, la paroisse étant ainsi reconnue, la section est érigée en commune trois ans plus tard : Le 26 juin 1850, le Président de la République, Louis-Napoléon, signa les pièces ; le 20 juillet, l'Assemblée nationale approuva le projet de la loi de séparation : La commune compte alors 945 habitants et mesure 434 hectares.
Castèl dels Tres Dragons
Istòria
Construch coma Cafè-Restaurant per l'Exposicion Universala de 1888, en aquel moment deviá èsser un de las bastissas vedetas de l'eveniment e davant sieu i aviá lo desaparegut Palai de las Bèras Arts. Un retard dins las òbras e lo desacòrd amb lo licenciat del cafè provoquèron l'abandon de l'òbra de la part de Domènech lo 12 de junh de 1888 e la siá substitucion per Josep Forteza que la finirà en agost, quand mancava ja pauc per acabar l'exposicion.
Alèir (aiga)
Alèir en auvernhàs (o Alièr, Alier en lengadocian, z-Alavièr) es una aiga, un flume al sens occitan, d'Occitània e de França.
Castèl dels Tres Dragons
Istòria
A la fin de l'exposicion la bastissa restèt abandondat e lo 1891 lo cònsol, Joan Coll i Pujol, demandèt a Domènech d'"acabar l'òbra" tot en l'adaptant per acuèlhir un "Musèu de l'Istòria". Amb l'adaptacion se càmbia la decoració e s'apondon de motius eraldics. Foguèt inaugurat provisòriament en 1892 per festejar lo quatren centenari de la descobèrta d'America.
Alèir (aiga)
Geografia
Sa font se tròba au Morre de la Gardilha (1423 m) en Losera, a l'extrèm orient de la Marjarida. S'eschampa dins Léger au "bèc d'Alèir" prèp de Nivèrns, a la termèira entre Char e Nièvre. Es un daus darrèirs flumes sauvatges d'Euròpa. Le bacin idrografic d'Alèier se situa majoritariament dins lo Massís Central, cobrissent una granda part de l'anciana region Auvèrnhe (Naut Léger, Puèi de Doma e Alèir, Cantal essent la sol departament d'Auvèrnhe non percorregut per Alèir mas present sul bacin per son afluent l'Alanhon) e tòca los departaments, d'amont cap aval, de Losera, Ardecha, Nièvre e Char.
Turbants Roges
La revòlta dels turbants roges ( chinés: 紅巾起義; pinyin: Hóngjīn Qǐyì ) foguèt una revòlta fòrça influenciada per los membres de la Societat del Lotus Blanc. Se debanèt entre las annadas 1351 e 1368 e aguèt coma tòca totjorn la casuda de la dinastia Yuan que, fin finala, atenhèron.
Castèl dels Tres Dragons
Istòria
En l'an 1920 lotgèt lo Musèu de Zoologia de Barcelona, un dels quatre pilars del Musèu de Sciéncias Naturalas de Barcelona. En 2010 fòrça de las siás colleccions publicas foguèron transportadas al Musèu Blau, inaugurat en març de 2011, e lo Castèl dels Tres Dragons se convertiguèt en sedença scientifica del musèu, en aculhent lo Laboratòri de Natura amb de laboratòris e d'espacis de recèrca, d'estudi e de conservacion de las colleccions.
Archon
Archon  es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Del grèc archon (ἄρχων, pl. ἄρχοντες) #Que significa cap o senhor. thumb|Eglise fortificada De Archon e los sieus dos torns
Archium en 1124. S'i es trobat silex talhats del moustérien e dels poteries romaines. A, la distincion i aguèt cedit a las abbayes Sant-Rémi de Rems e Sant-Vincent de Laon e al capítol de Rozoy.
Lo villatge a de polits ostals e de las granjas ancianas bastidas en bòsques e torchis. Archon Possedís un castèl privat e restaurat, lo castèl de Ogny, bastissa de la / amb un abitatge cairat flanqué de dos torns als cuiques opausats, un portail cairat, dos torns cairats. L'ancian molin de Ogny es vengut una granja. La glèisa santa-Martin a fortificat. La façada a protegit per dos torns redonds de cada costat de la pòrta e connectadas per una passarèla, homicidas e bretèche.
Pàtria de Texans de Ongnies abbé de la Valroy l'an 1394, de Pierre Antoine Menu (1769-1844) nascut a Archon lo 2 de novembre de 1769 Chevalier de la Légion d'onor, e de Marcel Cury (1891-1984) istorian local autor del Glossaire de Archon, Rozoy sus Hivernacle e Parfondeval.
Archiu : Los dos mai ancians actes d'estat civil de Archon, testifiquen de bateges dins la glèisa St-Martin, fin en octòbre 1660. Lo primièr es aquel d'una filha, Jeanne LENGRENE, lo segond de Jacques CURY fils de Simon CURY e Claude MENNESSON. De 1660 a 1668, trobam pas mai que d'actes de bateg.
Apareisseràn de contunh los matrimònis. Lo primièr citat lo 3 de julhet de 1668, es lo matrimòni de dos veuses, Michel DUGARD e Marguerite LENGRENE, #que ne son de testimònis Jean LENGRENE e Claude CHOLLET manouvriers e Louis de LABARRE.
Los inhumations fin finala dempuèi genièr 1669. Antoinette BOCA es inhumée lo 23 de genièr, mas sabèm pas la data a de besonh del defalhiment ni la siá edat. Los testimònis citats, los sieus mainats Jacques e François JUMELET, permeton de saber #que Antoinette es adulte e l'esposa d'un cèrt JUMELET.
Los actes de defalhiments e de matrimònis seràn de còps mai rics n'informacions, en permetent de remontar al començament de la, defunta quitament. Aital lo 20 de febrièr de 1670 es inhumé Jean ROBINET màger d'aperaquí 85 ans, nascut doncas cap a 1585 jol regna de Henri III. L'estudi d'aqueles documents ajuda a melhor traçar l'istòria de las populacions de Archon sus 400 ans, doncas a melhor comprene las evolucions economicas e démographiques del pòble. Aquel estudi es en cors, ela se appuie l'analisa dessús donadas seguentas : a) L'evolucion de las naissenças, matrimònis e defalhiments de 1660 a 2010 (s'es observat una fòrça fòrt creissement de la populacion jol 1er Empèri, una casuda fòrça brutal de 1850 a 1900) b) L'aparicion e la desaparicion de las patronymes : GRIMPRET, CURY, MENU, VENDEIRE, LEFEVRE son presents dempuèi almens lo mièg de la, VILAIN dempuèi lo començament de la fins als nòstres jorns. LENGRENE, MENNESSON, FOULON, TAUTE… Son pas mai portats a Archon dempuèi longtemps. C) Aparicions, desaparicions d'activitats (tisserand, laboureur, maréchal-ferrant, maitre d'escòla, forner) Registres d'actes, 1660-1699 ; 1700-1749; 1750-1769 ; 1770-1789 ; 1790-1800 ; 1801-1819 (fauta 1808) ; 1820-1835 ; 1836-1842 (reconstitué) ; 1843-1862 ; 1863-1892 (fauta 1873-1882) ; estanh 1893-1918 (exceptuat 1913 #qu'es reconstitué) ; 1919-1956 ; 1957-1976. Taulas, 1802-1952
Actes trobats final 2010  : d'actes 1789 – 1790, 1791, Naissenças 1793, An II, Defalhiment An III, Naissenças An V, Defalhiment An VIII, Naissenças An X, 2 naissenças 1807, an 1808, 2 defalhiment 1819, an 1835.
Populacion, economia sociala, estatistica Recensements : an IV (òmes de mai de 12 ans) 1836-1906, 1926, 1931, 1936, 1954, 1962.
Du grec archon (ἄρχων, pl. ἄρχοντες) qui signifie chef ou seigneur. thumb|Eglise fortifiée d'Archon et ses deux tours
Archium en 1124. On y a retrouvé des silex taillés du moustérien et des poteries romaines. Au, la seigneurie fut cédée aux abbayes Saint-Rémi de Reims et Saint-Vincent de Laon et au chapitre de Rozoy.
Le village a de belles maisons et des granges anciennes construites en bois et torchis. Archon possède un château privé et restauré, le château d'Ogny, édifice du / avec un logis carré flanqué de deux tours aux angles opposés, un portail carré, deux tours carrées. L'ancien moulin d'Ogny est devenu une ferme. La glèisa saint-Martin est fortifiée. La façade est protégée par deux tours rondes de chaque côté de la porte et reliées par une passerelle, meurtrières et bretèche.
Castèl dels Tres Dragons
Bastissa
left|thumb|Detalh de la tor Construcha amb de maons vistes e fèrre laminat, es una bastissa en forma de castèl coronat de merlets. Es de planta practicament cairada, amb quatre tors als cantons e de corredors perimetrals que corron entre una dobla façada.
Archon
Istòria
Patrie de Jean d'Ongnies abbé de La Valroy en 1394, de Pierre Antoine Menu (1769-1844) né à Archon le 2 novembre 1769 Chevalier de la Légion d'honneur, et de Marcel Cury (1891-1984) historien local auteur du Glossaire d’Archon, Rozoy sur Serre et Parfondeval.
Castèl dels Tres Dragons
Bastissa
La decoració ceramica –facha amb collaboracion d'Antoni M. Gallissà, Josep Llimona, J.A. Pellicer e Alexandre de Riquer– es localizada dins los merlets e los plafons en forma d'escut de la part nauta, que desglossen en blau sus blanc, un programa naturalista de plantas e d'animals, enclauses fòrça de bevendas e de licors. Aquelas ceramicas foguèron encargadas a la fabrica Pujol i Bausis d'Esplugues de Llobregat. Los vitralls, desapareguts en partida, son òbra d'Antoni Rigalt i Blanch. Lo principal, qu'ocupava tota la façada foguèt destruch pendent un bombardament a la guèrra civila espanhòla.
Archon
Istòria
Archives : Les deux plus anciens actes d’état civil d’Archon, témoignent de baptêmes en l’église St-Martin, fin octobre 1660. Le premier est celui d’une fille, Jeanne LENGRENE, le second de Jacques CURY fils de Simon CURY et Claude MENNESSON. De 1660 à 1668, nous ne trouvons que des actes de baptême.
Apparaîtront ensuite les mariages. Le premier cité le 3 juillet 1668, est le mariage de deux veufs, Michel DUGARD et Marguerite LENGRENE, dont sont témoins Jean LENGRENE et Claude CHOLLET manouvriers et Louis de LABARRE.
Les inhumations enfin dès janvier 1669. Antoinette BOUCHE est inhumée le 23 janvier, mais nous ne savons pas la date précise du décès ni son âge. Les témoins cités, ses enfants Jacques et François JUMELET, permettent de savoir qu'Antoinette est adulte et l'épouse d'un certain JUMELET.
Les actes de décès et de mariages seront parfois plus riches en informations, permettant de remonter au début du, voire fin. Ainsi le 20 février 1670 est inhumé Jean ROBINET âgé d’environ 85 ans, né donc vers 1585 sous le règne d’Henri III. L’étude de ces documents aide à mieux tracer l’histoire des populations d’Archon sur 400 ans, donc à mieux comprendre les évolutions économiques et démographiques du village. Cette étude est en cours, elle s’appuie sur l’analyse des données suivantes : a) L’évolution des naissances, mariages et décès de 1660 à 2010 (on a remarqué une très forte croissance de la population sous le 1er Empire, une chute très brutale de 1850 à 1900) b) L’apparition et la disparition des patronymes : GRIMPRET, CURY, MENU, MARCHAND, LEFEVRE sont présents depuis au moins le milieu du, VILAIN depuis le début du jusqu’à nos jours. LENGRENE, MENNESSON, FOULON, TAUTE… ne sont plus portés à Archon depuis longtemps. c) Apparitions, disparitions d’activités (tisserand, laboureur, maréchal-ferrant, maitre d’école, boulanger) Registres d'actes, 1660-1699 ; 1700-1749; 1750-1769 ; 1770-1789 ; 1790-1800 ; 1801-1819 (manque 1808) ; 1820-1835 ; 1836-1842 (reconstitué) ; 1843-1862 ; 1863-1892 (manque 1873-1882) ; lacune 1893-1918 (excepté 1913 qui est reconstitué) ; 1919-1956 ; 1957-1976. Tables, 1802-1952
Actes retrouvés fin 2010  : actes 1789 – 1790, 1791, Naissances 1793, An II, Décès An III, Naissances An V, Décès An VIII, Naissances An X, 2 naissances 1807, année 1808, 2 décès 1819, année 1835.
Population, économie sociale, statistique Recensements : an IV (hommes de plus de 12 ans) 1836-1906, 1926, 1931, 1936, 1954, 1962.
Turbants Roges
Las causas de la revòlta foguèron divèrsas; durant las annadas 1340 la dinastia Yuan mongòla aguèt plusors problèmas. Lo Fluvi Jaune provoquèt d'inondacions gaireben cada an. A mai, i aguèron d'autras catastròfas naturalas. Pendent aquela epòca la dinastia Yuan aguèt de besonh fòrça argent per poder pacificar un empèri tan grand. vinheta|La revòlta dels Turbants Roges chines (1351-1368) provoquèt, fin finala, la casuda de la dinastia Yuan e lo començament de la nòva dinastia dels Ming. A mai, la pesta bubonica (pesta negra) atanben ajudèt en la naissença d'aqueste moviment. Divèrsas sectas trabalhèron per far tombar los darrièrs emperaires mongòls de la dinastia Yuan e totjorn parlèron del destin divin qu'aviá la revòlta.
L'armada dels Turbants Roges
L'armada dels Turbants Roges (紅巾軍) foguèt començada per d'adèptes del Lotus Blanc e lo Maniqueisme e foguèt fondada per Guo Zixing (郭子興) per far fàcia als mongòls. Lo nom de turbants roges foguèt utilizat pr'amor de la costuma de lors òmes d'emplejar de turbants roges per se destriar dels autres.
La revòlta acomencèt a la còsta de Zhejiang, quora Fang Guozhen e los sieus òmes assautèron un grop d'oficials Yan. Aprés aquò far la Societat del Lotus Blanc del nòrd del Fluvi Jaune, dirigida per Han Shantong, venguèt lo centre del sentiment contrari als mongòls. Plusors grops rebels crotzèron lo Riu Yalu per assajar de conquistar Pyeongyang, a la peninsula coreana. Totun, l'invasion foguèt vancuda per una armada dirigida per los generals Choe Yeong e Yi Seonggye.
En 1351 la societat planifiquèt una revòlta armada mas foguèron descobèrts e Han Shantong foguèt arrestat e executat per lo govèrn Yuan. Aprés sa mòrt Liu Futong (劉福通),membre del Lotus Blanc, ajudèt lo filh de Han, Ha Lin'er(韓林兒), per èsser lo nòu cap de l'Armada dels Turbants Roges. Apuèi, divèrses grops rebels del sud del fluvi Yangtze atanben se revoltèron coma los Turbants Roges del Sud. Entre los caps d'aqueles i aviá Xu Shouhui e Chen Youliang. La revòlta aguèt atanben lo sosten del cap Peng Yingyu(彭瑩玉; 1338) e Zou Pusheng (鄒普勝; 1351).
LA FIN
Un dels caps mai importants dels Turbants Roges foguèt Zhu Yuanghang. Al començament seguiguèt Guo Zixing e fins maridèt la filha adoptiva de Guo. Aprés la sieuna mòrt Zhu foguèt vist coma lo cap natural de l'armada e decidiguèt de la dirigir.
Entre 1336 e 1367 Zhu començe`t una sèria de campanhas que volián provocar la desfacha dels sieus contraris dins lo quite moviment dels Turbants Roges. Pr'aquò balhèt supòrt, de primièr, a Han Lin'er, per pacificar la frontièra nòrd. Apuèi poguèt ganhar los sieus rivals Chen Youliang, Zhang Shicheng e Fang Guozhen, un après l'autre. E apuèi aquò far anèt contra Lin'er. D'efièch aquò entraïnèt un supòt popular mai e mai grand.
Monte Cinto
Lo Monte Cinto ò Monte Cintu (2,706 m) es la cima pus auta de Corsega.
Turbants Roges
LA FIN
En 1368 Zhu Yuanghang se proclamèt Emperaire a Yingtian e foguèt conegut dempuèi aquel moment coma l'Emperaire Hongwu de la Dinastia Ming. L'annada seguenta los Ming conquistèron Dadu e lo contraròtle de la dinastia mongòla dels Yuan foguèt finida oficialament. China tornava d'èsser unida jos los Han chineses.
Segon divèrses testimònis los soldats de l'Armada dels Turbants Rogèrts foguèron fòrça crusèls e brutals amb los oficials Yuan que tombavan dins lors mans mas atanben amb los soldats Yuan. Aquò es un fach que foguèt fòrça rebrembat per la populacion pendent desenats d'ans.
Alèir (aiga)
Geografia
Sa direccion generala es orientada dau sud au nòrd, amb qualques inflexions a Lengònha, Cornon d'Auvèrnhe, Limons e au Veurdre. En amont, es delimitat netament per plusors massís montanhós : Au centre dau bacin idrografic, se tròba lo bacin daus limanhas. Òm pòt distinguir tres entitats dau bacin idrografic : lo couloir dau Naut Alèir, lo complèxe central daus monts e limanhas e las planas dau país bas.
Santa Eulalia del Campo
thumb
Santa Eulalia es un municipi de la província espanhòla de Teròl dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Mansparrauta
Mansparrauta (Masparraute en francés e Martxueta en basco) qu'ei ua comuna deu Bascoat, en Baisha Navarra, administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics dens la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Comunas tòcatocantas
.
Froncles
Froncles es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Généralités Istorics : Froncles, fins a la Revolucion, fasiá partida de Buxières ; primièra mencion l'an 1067. Buxières Èra distincion laica. Fusion l'an 1972 amb las municipalitats de Buxières-los-Froncles e Provenchères-sus-Marna.
Vestigis préhistoriques e ancians : Oppidum de Buxières. Tutas amb traça d'aucupacion neolític.
Arquitectura civila : de Rèstas d'ostal fòrt a Buxières, /. Canal de la Marna-a-la-Saône : pòrt, écluses, capitainerie del XIXe.
Recorses e de produccions : Espleitacion forestala. Polyculture. Bovins.
Principal entrepreneire :
Societat de las Forges de Froncles (SFF) laminoir de tôles d'acièr per carrosserie e @frapper a fred de pèças essencialament destinadas a l'indústria automobila. Crompat per André Citroën en persona l'an 1927 a un mèstre de forja en faillite, lo luòc es arribat a un efectiu de mai de 800 personas pendent las Trenta Glorioses. Citroën #Que, entre temps a integrat al grop PSA Peugeot Citroën, reven SFF a Cockerill-Sambre (Belgica) l'an 1981. Lo luòc se separa del laminoir per se concentrar en la @frapper a fred l'an 1991. Continuament a la supression de las quòtas suls produchs sidérurgiques a Euròpa Cockerill-Sambre céde a lo sieu torn la fabrica a Usinor Sacilor uèi Arcelor Mittal #que la incorpòra a la siá filiala Saarstahl  via la siá filiala BSK. Represa per Eurodec (Valís de contunh UBS) après lo depaus de balanç de Saarstahl de contunh per Altenloh Brinck & Co  (ABC) Alemanda en 2006. L'efectiu es uèi de 164 personas (las Echos 31/12/2009). Malgrat los nombroses cambiaments de actionnariat, lo luòc a conservat lo sieu nom istoric SFF  #que los sieus salariats e los sieus clients li an ligat a el.
Vida locala: Comuna fleurie (2 flors) Caminat : totes los dimenges luòc del mercat (près de la farmacia). Fèsta : a Froncles 3 dimenge après Pâques, a Buxières la dimenge del mes d'octòbre, a Provenchères lo 15 d'agost (fèsta del Pont Roge). Camping Dobèrt de març en setembre inclus ; ponch camping perque a la basa nàutica
Généralités historiques : Froncles, jusqu'à la Révolution, faisait partie de Buxières ; première mention en 1067. Buxières était seigneurie laïque. Fusion en 1972 avec les communes de Buxières-les-Froncles et Provenchères-sur-Marne.
Vestiges préhistoriques et antiques : Oppidum de Buxières. Grottes avec trace d'occupation néolithique.
Architecture civile : Restes de maison forte à Buxières, /. Canal de la Marne-à-la-Saône : port, écluses, capitainerie du XIXe.
Ressources et productions : Exploitation forestière. Polyculture. Bovins.
Principal employeur :
Société des Forges de Froncles (SFF) laminoir de tôles d'acier pour carrosserie et frappe à froid de pièces essentiellement destinées à l’industrie automobile. Acheté par André Citroën en personne en 1927 à un maître de forge en faillite, le site a atteint un effectif de plus de 800 personnes pendant les Trente Glorieuses. Citroën qui, entre temps est intégré au groupe PSA Peugeot Citroën, revend SFF à Cockerill-Sambre (Belgique) en 1981. Le site se sépare du laminoir pour se concentrer sur la frappe à froid en 1991. Suite à la suppression des quotas sur les produits sidérurgiques en Europe Cockerill-Sambre céde à son tour l’usine à Usinor Sacilor aujourd’hui Arcelor Mittal qui l’incorpore à sa filiale Saarstahl  via sa filiale BSK. Reprise par Eurodec (Valois puis UBS) après le dépôt de bilan de Saarstahl puis par Altenloh Brinck & Co  (ABC) Allemagne en 2006. L’effectif est aujourd’hui de 164 personnes (les Echos 31/12/2009). Malgré les nombreux changements d’actionnariat, le site a conservé son nom historique SFF  auquel ses salariés et ses clients sont attachés.
Vie locale: Commune fleurie (2 fleurs) Marché : tous les dimanches place du marché (près de la pharmacie). Fête : à Froncles 3 dimanche après Pâques, à Buxières le 3 dimanche du mois d'octobre, à Provenchères le 15 août (fête du Pont Rouge). Camping ouvert de mars à septembre inclus ; point camping car à la base nautique
Senibièras
Senibièras (Cénevières en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
La Capèla Blèis
La Capèla Blèis, (La Capelle-Bleys en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn. Situada a l'oèst del planòl del Segalar, La Capèla Blèis es una comuna rurala abitants repartits entre lo borg centre, un còp èra apelat Dosolet, e mantuns masatges: Blèis, Aires, Montlobet, La Beçareda, la Faja, Jarlagon ont pren la siá font lo Jaol que constituís a l'èst lo limit amb la comuna de Riupeirós. L'altitud varia de 514 m en riba de Jaol, cap a Tarfume, a 728 m al Puèg (Aut ?). La susfàcia es de 1563 ectaras.
Istòria
Entre 1820 e 1862, la comuna èra incorporada a La Bastida de l'Avesque.
Falconiformes
Los Falconifòrmes fòrman, dins la classificacion classica, un òrdre d'aucèls de rapina diürns. Aquela concepcion foguèt dempuèi largament contestada.
Lista dels genres
D'aprèp la classificacion de referéncia (version 3.1, 2012) del Congrès ornitologic internacional, aquesta familha es constituida d'una sola familha ː los Falconidae e dels genres seguents (òrdre alfabetic) :
.as
.as es lo nom de domeni d'Internet per la Samoa Americana.
Referéncias
Toppdomän
Sarrión
Sarrión es un municipi de la província espanhòla de Teròl dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Perelli
I Perelli en còrs (Perelli en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Geografia
Perelli est située dans le Parc naturel régional de Corse à 18 km de Piedicroce, à 20 km de Cervione et à 22 km de Moïta, à 45 Minutes en voiture des premières plages.
Lista dels primièrs ministres de Guinèa Bissau
thumb|200px|Blason de Guinèa Bissau. Aquesta es la lista dels primièrs ministres de Guinèa Bissau de l'independéncia (1973) fins a uèi.
La Ròsa - Tecnopòle de Castèugombèrt (mètro de Marselha)
L'estacion de La Ròsa - Tecnopòle de Castèugombèrt es una estacion cap de la linha 1 dau mètro de Marselha.
Istòria
L'estacion dobriguèt lo 26 de novembre de 1977.
Situacion
Es situada dins lo quartièr La Ròsa al nòrd-èst de la vila de Marselha.
Segura de los Baños
Segura de los Baños es un municipi de la província espanhòla de Teròl dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Molinet (omonimia)
Molinet pòt èsser:
e tanben
Monte Rotondo
Lo Monte Rotondo ò Monte Ritondu (2,622 m) es la segonda montanha pus auta de Corsega.
Seno
vinheta|Villa de Seno (Teruel)
Seno es un municipi de la província espanhòla de Teròl dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Managua
Managua es la capitala de Nicaragua. Sa populacion èra estimada a 990,417 abitants en 2006. Sa superfícia totala es 544 km².
Realisme socialista
Lo Realisme Socialista es un estil de realisme, desvolopat jol socialisme en Union Sovietica e qu'arribèt a èsser l'estil dominant dins los autres païses comunistas. Lo realisme socialista es un estil teleologicament orientat amb l'intencion lausar los objectius del socialisme e del comunisme. Malgrat que ligat, se cal pas lo confondre amb lo realisme social, un tipe d'art que descriu de biais realista d'objèctes de preocupacion sociala. A diferéncia del realisme social, lo realisme socialista sovent glorifica los ròtles dels paures.
Freeman Dyson
thumb|250px|Freeman Dyson en 2005 Freeman John Dyson (Crowthorne, Anglatèrra, 15 de decembre de 1923) es un fisician teorician e matematician Estats Units d'origina anglesa. Es conegut mai que mai per son trabalh sus l'electrodinamica quantica e tanben la fisica dels solids, l'astronomia e l'engenhariá nucleara. Es a l'origina de mantes concèptes que pòrtan son nom coma la transformada de Dyson, l'arbre de Dyson, la sèria de Dyson e l'esfèra de Dyson.
Realisme socialista
Raïces
L'aspècte politic del realisme socialista foguèt, per unes aspèctes, un contunh de la politica estatala presovietica. La censura e los divèrses ensags de contrarotlar lo contengut de l'art comencèt pas amb los sovietics, mas qu'èra lo fach d'una longa tradicion en Russia. Lo govèrn tsarista coprenava l'efièch potencialament revolucionari de l'art, e exigissiá que totes los libres sián aprovats pels censors. Los escrivans e d'artistas russes del sègle XIX venguèron biaisuts per evitar la censura e mòstrar las sieunas opinions. Pasmens los censors sovietics èran pas tan aisidament inevitablas.
Lo realisme socialista pren sas raïces dins lo neoclassicisme e las tradicions realistas de la literatura russa del sègle XIX, que descrivián la vida de las gents simplas. Aquò s'illustra dins la filosofia estetica de Maxim Gorki. L'òbra dels Peredvijniki (los vagabonds, un movement realista rus de la fin del sègle XIX e començament del XX) Jacques-Louis David e Ilïa Repin èran d'influéncias notablas.
Lo Realisme Socialista èra un produch del sistèma sovietic. alara que dins las societats de mercat los artistas professionals ganhavan la vida vendent lor òbra, o mejançant las comandas d'individús rics o institucions coma la Glèisa, dins la societat sovietica ont lo mercat ne venguèt a èsser suprimit, tanpauc degun èra capable de venir mecènes dels arts, ne demorava pas qu'una unica institucion: lo quita Estat. Los artistas venguèron d'obrièr de l'Estat, e alara èra l'Estat que desenhava los paramètres que devián desvolopar dins lors òbras. Çò que s'esperava de l'artista èra que foguèsse formalament qualificat e amb de competéncias minimas. Aquò vòl dire que, un còp atengut aquel nivèl basic de competéncia, i aviá pas cap d'interés a se destriar, ne resulta una vision simplista e desformada coma e vei dins d'autras esfèras de la societat sovietica. L'Estat, après lo Congrès de 1934, donèt 4 nòrmas per çò que serà conegut coma de "Realisme Socialista".
L'òbra deu èsser: Pasmens, fòrça de las òbras que glotificavan Iòssif Stàlin e d'autres líders seguissián pas gaire aqueles ideals e l'obligacion per l'art d'èsser comprensible a totes rebutava la nocion occidentala d'avantgarda (quitament se los bochevics d'espereles se plaçavan coma l'avantgarda politica) e sostenián pas los apròchis experimentals. Lo realisme complit èra tecnicament fòrça bon e semblable a fòrça òbras occidentalas utilizadas per las illustracions dels libres e revistas, puslèu qu'aquelas del Grand Art. La qualitat partisana aviá mai tendéncia provocar la critica, que predominava l'exclusion dels fodamentals, de biais que las pinturas dels agricultors celebrant las culhidas èran pas veraias tanpauc representavan la realitat que mostravan, subretot pendent la Fam d'Ucraïna.
Caracteristicas
drecha|vinheta|286x286px|Allegorias près del Palai de Sciéncia e Cultura de [[Varsòvia.]] Lo realisme socialista vòl glorificar la lucha del proletariat pel progrés socialista.
Son intencion èra d'auçar lo trabalhador comun, que siá païsan o obrièr, presentant sa vida e son trabalh coma quicòm d'admirable. En autres mots, son objectiu èra d'educar las gents dins los objectius e sens del comunisme. L'objectiu final èra de crear çò que Lenin nomenava "un nòu tipe entièrament nòu d'èsser uman: lo Nòvèl Òme Sovietic. Stalin Descrivián los practicants del realisme socialista coma "engenhaires de las almas". esquèrra|vinheta|Stalin, Per Issaak Brodski. La partida "realista" es importanta. L'art sovietic d'aquela epòca descriviá lo trabalhador coma vertadièrament èra, amb la sieunas aisinas. Dins un cèrt sens, lo movement seguissiá lo còrs de l'art europèu e american, ont l'òme de cada jorn veniá lo subjècte dels romans, de la poesia, del teatre e de l'art en general. Lo proletariat èra lo centre dels ideals comunistas; e sa vida veniá objècte d'estudi. Aquò èra un cambiament enòrme al subjècte de l'art aristocratic realizat pendent los sègles precedents dins la Russia Tsarista, mas aviá fòrça en comun amb la mòda de la fin del sègle XIX de descriure la vida sociala de las gents comunas. En practica, aquò supausava de descripcions realistas dels objèctes, comprensibles per las gents ordinàrias; una escèna podava pas utilizar una caissa per representar una cadièra. L'artista podava pas, pasmens, contar la vida tala coma la vesiá, alara tot çò que se vesiá mal del comunisme deviá l'amagar, e las gents èra pas que simplament bona o mala.
De mai lo realisme socialista demandava una totala adesion a la doctrina del Partit, e foguèt sovent criticat que malgrat la creacion de la vertat, es un art sens restriccions o gaireben pas qu'un mejan per censurar l'expression artistica. Vsevolod Kotxetov Es un dels representants tipic qu'apliquèt totas aquelas doctrinas quitament pendent los decènnis de 1960 e del començament dels 1970. Czesław Miłosz, dins son introduccion a "Sul Realisme Socialista" de Siniavski, descriu la produccion del realisme socialista coma inferiora, remostrant la vision limitada permesa per l'Estat als creatius.
Pas totes los marx istas acceptèron l'obligacion del realisme socialista (los vejaires de Marx, Engels e Trotski sus l'art e la cultura èran fòrça liberals e s'opausavan al propagandisme del realisme socialista). L'establiment coma doctrina estatala pendent lo decènni de 1930 a mai a veire amb una politica del Partit Comunista de l'Union Sovietica que non pas amb los imperatius classics marxistas. Lo ensagista ongrés Georg Lukács criticava la regdor del realisme socialista, prepausant lo sieu "realisme critica" coma alternativa. Mas çaquela, las voces criticas èran raras fins al decènni de 1980.
Òbras e d'artistas notables
vinheta|284x284px|Mosaïc de Walter Womacka a Eisenhüttenstadt Lo roman Maire de Maxim Gorki es soven considerada coma lo primièr roman del realisme socialista. Gorki èra un realizator fòrça important dins la rapida creissença de l'escòla, e dins son pamflet Sul realisme socialista establissiá los besonhs fodamentals de l'art sovietic. D'autres trabalhs importants dins lo camp de la literatura son Ciment de Fiodor Gladkov (1925), atal coma Nikolai Ostrovski e l'epica en dos volums de Nikolai Xolokhov, Los calmats s'escorrisson del Don (1934) e Lo Don s'escorrís cap al mar (1940).
Martin Andersen Nexø desenvolopa lo realisme socialista a sa mena. Lo sieu mètode creatiu se caracteriza per una combinason de passion publicista, una vision crítica de la societat capitalista, e un grand esforç per acordar la realitat amb los ideals socialistas. La novèla Pella, lo Conquerent es considerada coma un classic del realisme socialista. La novèla, Ditte, filha d'òme a coma eeroïna una fenma obrièra. Nexø llucha contra los enemics del socialisme dins los libres Dos Monds e Toquetz pas!.
Los romans de Louis Aragon, coma Lo mond real descrivon la classa trabalhadora coma la fòrça creissenta de la nacion. Publiquèt dos libres de pròsa documentari, L'òme comunista. Dins la colleccion de poèmas Lo crèbacòr, Aragon critica la penetracion de l'imperialisme american en Euròpa. Lo roman La Setmana Santa descriu lo camin de l'artista cap al pòble contra un ample fons social e istoric.
En parallel a la pujada del movement dels trabalhadors se desvolopava la cançon revolucionària, interpretada dins las manifestacions e amassadas. Entre las mai fcelèbras i a "L'Internacionala" e "Warszawianka". Entre las cançons notablas russas trobam "Coratge, camarades pel passatge", "La Marselhesa dels Trabalhadors" o "Enrabia, tirans!". Las cançons popularas e revolucionàrias influencièron las cançons de massas russas. Las cançons de massas venguèron tot un genre de primièr òrdre dins de la musica sovietica, subretot pendent lo decènni de 1930 e pendent la guèrra. Las cançons de massas influencièron d'autres genres, coma la cançon artistica, l'opèra e la musica pel cinèma. Entre las cançons mai popularas trobam la "Cançon de la Patria" de Dunaievski, "Katiuicha" de Blanter, l'"Imne de la Jovenssa Democratica del Mond" de Novikov o "Guèrra Sagrada" de Aleksandrov.
Al començament del decènni de 1930, los cineastas sovietics apliquèron lo realisme socialista al sieu trabalh. Entre los films notables d'aquela epòca i a "Chapaev", que mòstra lo ròtle de las gents dins lo procediment de transformacion de l'istòria. Lo tèma de l'istòria revolucionària se vei dins los films "La jovenesa de Maxim", de Grigori Kozintsev e Leonid Trauberg, e "Ichtchors" de Dovjenko, o "Sèm de Kronstadt" de Dzigan. La formacion de l'òme novèl jol socialisme èra un dels tèmas de films coma "Una vida comença" de N. Ekk, "Ivan" de Dovjenko, e "Valeri Tchkalov" de M. Kalatozov. Unes filmes descrivon la partida dels pòbles de l'Union Sovietica contra los envasidors estrangièrs, coma "Alexandr Nevski" de Eisenstein, "Minin e Pojarski" de Pudvokin e "Bogdan Khmelnitski" de Savtxenko. Los politics sovietics èran tanben objècte del cinèma, coma la trilogia sus Lenin realizada per Iutkevitch.
Pendent los decènnis de 1940 e 1950 lo realisme socialista s'apliquèt tanben dins lo cinèma indian. Coma Neecha Nagar (1946), de Chetan Anand, que ganhèt la Palma d'Aur al Festenal de Canas e Two Acres of Land (1953), de Bimal Roy, que ganhèt lo Prèmi Internacional al Seten Festival.
Lo pintre Aleksandr Deineka ofrís un notable exemple per sas scènas patrioticas e expressionistas de la Segonda Guèrra Mondiala, las bòrias collectivas e los espòrts. Iuri Pimenov, Boris Ioganson e Gelatz Korzev son tanben descriches coma "mèstres non apreciats del realisme del sègle XX". Un autre practicant plan conegut foguèt Fiodor Pavlovitch Rechetnikov.
En Union Sovietica
esquèrra|vinheta|Centre de mòstra de Totas las Russias a [[Moscòu.]] Amb l'estetica de l'arquitectura classica sovietica, lo Realisme Socialista èra lo tipe d'art oficialament aprovat a l'Union Sovietica pendent gaireben seissanta ans. Totes los materials e de mejans de produccion apertenián la comunitat coma entitat, e aquò compreniá los mejans de produccion artistica, los qu'èran percebuts coma de poderoses esturments de propaganda. Pendent la Revolucion Russa de 1917, los bolchevics establiguèron una institucion nomenada Proletkult (Organizacion Proletariana Culturala e de las Luces), que cercava a metre totes los arts al servici de la dictatura del proletariat.
Pendent los primièrs ans de l'Union Sovietica, los artistas sovietics desvolopèron una larga varietat de formas artisticas jols auspicis del Proletkult. Las politicas revolucionàrias e las formas artisticas radicalas non tradicionalas èran vistas coma complementàrias. En tèrmes artistics floriguèt lo constructivime. En poesia, se lausavn sovent los estils non tradicionals e avantgarda literària.