cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Republica catalana (2017)
Províncias
Las capitalas de las províncias son las vilas del meteis nom: Barcelona, Girona, Lhèida e Tarragona.
Las comunas o municipis
L'Estatut definís lo municipi coma l'organisme de basa e lo mejan essencial de participacion de la comunautat locala dins los afars publics. De mai, l'Estatut garantís als municipis d'autonomia per l'exercici de lors competéncias e per l'administracion de lors interèsses. En Catalonha existisson a l'ora d'ara 947 municipis. Jos aqueles organismes i a las entitats municipalas descentralizadas, que gausisson tanben d'una cèrta autonomia, malgrat que dependan de lors municipis respectius. Actualament en Catalonha i a 58 entitats municipalas descentralizadas.
Las comarcas
Las comarcas son d'entitats compausadas per de municipis e administran los servicis locals dins sas competéncias. La division comarcala actuala a son origina dins un decret de la Generalitat de Catalonha de 1936, que foguèt suprimit en 1939 pel franquisme. En 1987 la Generalitat tornèt aplicar aquela division territoriala e en 1988 s'i ajustèron tres comarcas nòvas. A l'ora d'ara n'i a 41.
Las vigariás
La vigariá (cat. vegueria) se definís coma un encastre territorial especific per l'exercici del govèrn intercomunal e de cooperacion locala amb una personalitat juridica pròpria. Es la division territoriala utilizada per la Generalitat, dempuèi l'Estatut de 2006, per l'organizacion territoriala de sos servicis. Gausís tanben d'autonomia per la gestion de sos interèsses. L'administracion de las vigariás correspond al Conselh de Vigariá, que remplaçarà las Deputacions.
Economia
thumb|Vila de Barcelona Catalonha es un país de tradicion industriala dempuèi lo sègle XIX. A l'ora d'ara, l'industria, lo torisme e los servicis son los sectors economics principals de Catalonha. La creissença economica mejana annadièra del periòde 1995-2004 foguèt inferiora a la mejana espanhòla. Pasmens, en 2005 cresquèt de 3,3%, lo meteis percentage que la mejana espanhòla e per dessús de la mejana europèa. Catalonha se tròba en quatrena posicion de la classificacion de comunautats segon lor Produch Interior Brut per capita e pòrta 18,8% del PIB total d'Espanha, 25,5% del sector industrial del PIB e 17,5% del sector dels servicis. Lo caumatge, en 2005 èra de 6,6%.
En 2005, lo percentatge d'exportacions de nauta tecnologia foguèt 34,6% del total espanhòl. En lo meteis an las importacions de la Catalonha foguèron 29% del total espanhòl e las exportacions 26,8%. De las despensas per la recèrca e lo desvolopament, 22,8% se realizèron en Catalonha.
Lo prètz del lòtjament en Catalonha es lo pus naut d'Espanha, après Madrid. En 2005 se pagava 3397 èuros per mètre carrat. Pasmens, Barcelona èra la vila pus cara d'Espanha, amb un prètz mejan de 3700 èuros per mètre carrat.
Respècte al malhum financièr, cal metre en relèu la tradicion e la capitada de las caissas d'estalvi de Catalonha, pus importantas que las bancas privadas. De las 46 caissas d'estalvi espanhòlas, 10 son catalanas. Se remarcan, sobretot, La Caixa, la primièra caissa d'estalvi d'Euròpa e la Caixa Catalunya. Demest las bancas, la pus importanta es la Banca de Sabadell, lo quatren grop bancari de l'Estat per òrdre d'importància.
Indicadors demografics
La populacion actuala de Catalonha es superiora a 7 milions d'abitants (IDESCAT). Segon l'Institut d'Estadistica de Catalonha, la populacion de Catalonha en 2005 èra de 6,995,206 abitants, siá 15,9% del total de la populacion espanhòla. D'aqueles, 603,636, es a dire 8,9%, èran estrangièrs, (22,3% del total d'estrangièrs que demòran en Espanha). Aproximativament, 1,5 milions demòran dins la capitala, la vila de Barcelona (22,8% de la populacion de Catalonha); e 5 milions demòran dins l'airal metropolitan de Barcelona, (72,7% de la populacion totala de Catalonha). Pr'aquò es un dels airals metropolitans pus grands d'Euròpa. Per contra, las zònas mens pobladas son las comarcas pirenencas.
Prèp de 2,5 milions de personas demòran dins un rai de 25 km a l'entorn de la capitala. Dins la primièra cinta metropolitana se tròban de vilas coma l'Hospitalet de Llobregat, Badalona, Santa Coloma de Gramenet e Cornellà. Las populacion principalas de la segonda cinta metropolitana son Terrassa, Sabadell, Montcada i Reixac, Granollers, Martorell, Molins de Rei, Sant Feliu de Llobregat, Gavà e Castelldefels.
Catalonha a recebut mantuna ondada d'immigrants pendent lo sègle XX. En 1900 la populacion de Catalonha èra de dos milions d'abitants. Pendent lo decenni de 1960 i aviá ja 5 milions d'abitants. Aquela creissença foguèt deguda pas sonque a l'explosion demografica naturala mas tanben a l'arribada d'immigrants de mantuna region d'Espanha, sustot d'Andalosia, Múrcia e Extremadura. Una segonda ondada arribèt dempuèi lo decenni de 1990, çaquelà aqueste còp pas d'autras regions mas de païses estrangièrs.
Pontpierre (Mosèla)
Geografia
Pontpierre A traversat al sud per la Nied alemanda aital coma de tota la siá longitud, del nòrd al sud, per un ruisseau #que pren la siá font a Tritteling-Redlach, lo Hoellengraben.
Al començament, Pontpierre i aviá concentrat solament sul bas de la carrièra de Téting. Las solas bastissas #que se n'aluenhavan èran un dels dos molins del pòble, a lli, en la Muehletzel, uèi en ruïnes (veire la mapa dels Naudins)e l'autre l'anciana glèisa del vilatge e lo sieu presbytère, encara débout.
Pontpierre est traversé au sud par la Nied allemande ainsi que de tout son long, du nord au sud, par un ruisseau qui prend sa source à Tritteling-Redlach, le Hoellengraben.
Au début, Pontpierre était concentré seulement sur le bas de la rue de Téting. Les seuls bâtiments qui s'en éloignaient étaient un des deux moulins du village, à lin, dans la Muehletzel, aujourd'hui en ruines (voir la carte des Naudins)et l'autre l'ancienne église du village et son presbytère, encore débout.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1309, la glèisa de Pontpierre depen de la abbaye Sant-Martin-de-Glandières de Longeville-lès-Sant-Avold. Lo curé se nomena Théobald. En 1322, la glèisa depen Sant-Avold.
En 1588, Pontpierre ven una parròquia mesa jol vocable sant Erasme.
En 1309, l’église de Pontpierre dépend de l’abbaye Saint-Martin-de-Glandières de Longeville-lès-Saint-Avold. Le curé se nomme Théobald. En 1322, l'église dépend Saint-Avold.
En 1588, Pontpierre devient une paroisse placée sous le vocable saint Erasme.
Liac
Liac (Liac en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra situada dens lo departament deus Hauts Pirenèus e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [lyak] (grafia fonetica deus autors). Las fòrmas ancianas que son : Arnardus de Linaco, en latin, en 1022 (Marca), ''Ar. de Lignas, Arnalt de Lignag, au sègle XII, de Linhaco, en latin, en 1313 e 1379, De Lihaco, en latin, en 1342, Linhac en 1429, Liac'' (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII). Segon Dauzat, R. Aymard, Liac que vien probablament deu nom latin d'òme Linus, dab lo sufixe -acum,. Segon Negre, Liac que vien deu nom latin d'òme Licinius + -acum. Segon Miquèu Grosclaude, Liac que vien deu nom latin d'òme Linus (o Linius, pr'amor de fòrmas ancianas en -nh- o -gn-), dab lo sufixe -acum. Liac qu'èra ua proprietat antica qui avèva per mèste Linus o Linius. Segon Xavier Ravier, que i agó sovent en Bigòrra supression de -n- intervocalica quitament quand èra palatalizada (-nh-); l'etime que seré Liniacu (derivat sufixat de Linius). Que demorè ua traça de nasalitat qui permetó dens quauques cas, mes pas ací, lo restabliment de la nasala dentala.
Fava
La fava (Vicia faba) (del grèc fáva, φάβα) es una planta leguminosa cultuvada per la consomacion umana de son fruch fresc e sas ganas frescas, sècas o en farina. Lo nom fava s'aplica tant a la grana qu'al fruch, o a la planta entièra.
Descripcion botanica
La fava aperten al genre Vicia e es la planta «tipe» de la familha Fabaceae. Es una planta annala erbacèa robusta, pòt passar lo mètre de nautor. Las fuèlhas compausadas pennadas. Folíols ovals acabats en punta, de color glauc. L'inflorescéncia en rasim de dos a cinc flors (a vegada de flor solitària), amb la coròla blanca o ròsa amb pigalhada de negra. Lo fruch es un legum que conten las granas de forma ovala e plana, las favas.
La fava a doas formes de varietats principalas:
Cultura
esquèrra|vinheta|Planta florida vinheta|Favas de la varietat Histal
Proprietats del fruch
Lo fruch de las favas, la grana es un legum tanben nomenat fava, a un naut percentatge de proteïna (fins a 30%) e son apreciadas en plats vegetarians e vegans.
Liri
Los liris son un ensems de plantas erbacèas de la familha des Liliaceae apartenent al genre Lilium.
Reparticion, abitats
Aquelas plantas de cabòça son a l'origina presentas dins las zonas temperada de l'emisfèra nòrd.
Se trapa sobretot en Euròpa, mas tanben en Asia, d'Índia fins a Japon e a las Filipinas.
Lor airal d'espandiment cobrís tanben los Estats Units d'America e lo sud de Canadà.
Las espècias del genre Lilium son abitualament adaptadas dins los mitans forestièrs, sovent montanhós, o mai rarament dins los mitans aclarits (pradas). D'unas venon dins de zonas umidas. Una sola espècia (Lilium arboricola) viu en epifita.
Fòrça varietats son cultivadas e ornan los òrts pel mond entièr.
Descripcion
Lors grandas flors de sièis tepals (3 petals e 3 sepals identics), sovent perfumadas, pòdon portar de colors vivas, blancas, jaunas o rojas, amb a vegadas de motius colorats.
Biologia, florason
La florason se faguèt en estiu, l'ivèrn constituissent un periòde d'inactivitat per la planta. thumb|Petal amb pollèn Gaireben totas las espècias de liris perdon las fuèlhas pendent la sason freja, mas Lilium candidum garda une rosèta de pichona fuèlhas a la basa pendent gaireben tot l'an. Las cabòças son d'organs de serva, an pas de rusca protectritz. Las flors apareisson al tèrme d'una camba verticala unica.
Eraldica, simbolica...
La flor de liris, en realitat una flor de cotèla, jauna o aur, es lo simbòl de la familha reiala en França.
Lo liris de las pradas (Lilium philadelphicum L. var. andinum) es lo simbòl floral de la província de Saskatchewan e èra tanben fins a 1999 l'emblèma floral de Quebèc; lo liris fa totjorn partida de la bandièra quebequés. La Saskatchewan e lo Quebèc son doas províncias de Canadà.
Lo liris bosniac (Lilium bosniacum) es lo simbòl dels abitants de Bòsnia. Èra sus l'anciana bandièra nacionala de Bòsnia e Ercegovina de 1992 a 1998.
Le liris es un simbòl de la Verge Maria, e un simbòl de puretat.
Euròpa (omonimia)
Del nom de l'Euròpa, filha d'Agenòr de la mitologia grèga son eissits los noms de
Thenissey
Thenissey es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lo Mètge per fòrça
vinheta|Frontispice de l'édition de 1682. Lo Mètge per fòrça (títol original en francés: Le medecin malgré lui) es una pèça de teatre de Molière en tres actes de respectivament 5, 5 e 11 scènas en pròsa representada pel primièr còp lo 6 d'agost de 1666 al Teatre del Palais-reial de París, ont faguèt un grand succès. Utilizant de motius eissits de la comèdia italiana ja utilizats dins Lo Mètge Volant e L'Amor Mètge, Molière i apondèt d'elements tirats de la tradicion de la farça francesa e d'aquesta dels flablèls de l' Edat Mejana. De situacions calhòlas e la parodia de las practicas medicalas de l'epòca, que son los tèmes màger del Mètge contra son grat, amagan una denonciacion del charlatanisme, una satira de la credulitat, veire una critica de la religion.
Resumit
Acte I : Se carpinhan los esposes Sganarelle e Martine, brega que s'acaba per una bastonada donada pel marit a sa femna. Arriba M. Robert, un vesin vengut reconciliar los esposes, arrèsta la garrolha, Sganarelle e Martine se tornant alara contra el. Aquesta promet pasmens de se venjar, alara que son marit se'n va cercar de lenha. L'escasença li ven quand arriban Valère e Lucas, los servicials de Géronte, en cerca d'un mètge per la filha de lor mèstre. Martine lor designa Sganarelle, explicant qu'aquel es un mètge de tria, mas excentric: de fach refusa d'avoar sos talents al subjècte de medecina a mens de recebre de bastonadas. Torna Sganarelle, los dos valets li avent demandat s'èra verai qu'èra mètge, e Sganarelle l'avent denagat, recep una tala bastonada qu'a la fin accèpta d'èsser reconegut coma tal. Sortís seguent los dos òmes.
Acte III : A cò d'el retornar, Sganarelle encontra Léandre, que li prega de l'ajudar a rejónher Lucinde, çò que lo fagotaire acaba per acceptar quand lo jovent li prepausa d'argent. Léandre se desguisa alara en apoticairi e seguís Sganarelle. Pel camin de l'ostal de Géronte, encontran Thibaut, un païsan accompanhat de son filh Perrin, que suplica lo mètge fals de garir sa femna. Sganarelle l'enjónh de donar a la malauta de formatge, e se fa pagar la consulta. A cò de Géronte, Sganarelle torna son ensag per seduire Jacqueline, arrestat per l'arribada de Lucas. Pendent que Géronte explica a Sganarelle que lo remèdi ja preconizat per sa filha faguèt pas que pejorar son mal, Léandre, que Géronte a pas reconegut, s'entreten amb Lucinde. A la joventa li torna la paraula e se carpinha amb lo paire al subjècte de son maridatge. Sganarelle ordona a Léandre que s'ane donar un cèrt remèdi a la joventa. Los jovents sortisson emsems. Lucas, qu'a descobèrt l'amagat, ven prevenir Géronte de l'engana que foguèt victima : lo vièlh òme ordona que se prenga Sganarelle, que lo vòl penjar. Martine arriba, per cercar son marit, e descobrís que Sganarelle es prisonièr. Géronte refusa de se mostrat indulgent pel mètge fals, qu'es salvat pel retorn suprés de Lucinde e de Léandre, qu'explica que ven d'aprene qu'a eritat de la fortuna de son oncle. Géronte l'accèpta alara coma gendre. Martine e Sganarelle, reconciliats, tornan a cò d'eles.
Creacion
Molière comença l'escritura del Mètge contra son grat just après la creacion del Misantròp (en junh de 1666). S'agissiá en efièch de replicar al doble projècte de pèças lançat pels comedians concurents de l'Ostal de Borgonha : Lo Gelós invisible e La Nòça de vilatge (ambedoas de Brécourt), que tractavan del « farcesc galant » ont Molière èra vengut un mèstre.
Alara decida d'escriure une « pichona comèdia » en tres actes e en pròsa, donc mai aviat de compausar, e que foguèt jogada lo 6 d'agost de 1666 jol títol de Le Médecin de force (Lo mètge forçat), en complement d'una pèça de Donneau de Visé creada l'an precedent: La Mère coquette (La maire crocarèla). Aquesta novèla comèdia foguèt plan aculhida pel public parisenc ,. La primièra representacion de la pèça se donèt amb los comedians seguents : Molière (Sganarelle), Mlle de Brie (Martine), Du Croisy (Géronte), Armande Béjart (Lucinde), La Grange (Léandre)
Las fonts de la pèça
Molière utiliza dins Lo Mètge contra son grat de motius, situacions, veire de replicas ja presenta dins Lo Mètge Volant e dins L'Amor mètge : torna subretot al tèma del mètge fals e aquel de la falsa malautiá, eissit de la tradicion de la comèdia italiana. I superpausa la tematica del « mètge foçat », eissit d'un vièlh fons indoeurpèu, que se trapa dins lo quaranten conte del recuèlh indian Śukasaptati, ont se conta cossí la femna d'un braman pretend que son marit pòt garir la filha del rei, tocada per un abcès a la garganta; l'òme capita coma cal, fasent rire la princessa ,.
Aqueste tèma del « mètge forçat » benlèu foguèt pres per Molière dins la version que'n dona un fablèl de sègle XIII, « Le vilain mire », sens que se sap pas precisament per quin biais prenguèt coneissença d'aquela istòria.
Las allusions calhòlas
Aquesta dimension de la pèça se fa amb lo retorn al vam de la literatura galanta e calhòla al començament dels ans 1660, marcada per un novèla edicion de La Farce de Maitre Pathelin, dels romans de Rabelais (1659), o mai de las òbras de Tabarin. La brega d'ostal, amb son cortègi estereotipat de bastonadas e de galejadas misoginas ven del meteis fons (de bastonada donadas per marit a sa femna son ja presents dins « fabliau du vilain mire.  »)
Estetica de la farça
Lo Mètge contra son grat presenta una dimension de farça, que l'esperit se manifèsta d'en primièr dins la coeréncia dramatica de l'ensemble  : las situacions e lors encadenaments semblant pauc motivats, dempuèi la brega sens rason amb que comença la pèça fins a son desnosament inversemblable e artificial (retorn sens causa de Martine e eritatge imprevist que permet de tornar la situacion), passant per l'engana gaire convenquenta de Martine, que mena un improbable qui pro quo, pasmens plan lèu acceptat coma evidéncia per totòm, e tanben per aquel que n'es lo subjècte (Sganarelle vengut mètge improvisat .) L'accion paréis coma essent mens menada pel desir de la continuïta dramatica que per una « juxtaposicion de scènas cridadas las unas al respècte de las autras segon lors tèmas e los tons », çò escriu Patrick Dandrey.
Pasmens i a dins la pèça l'utilizacion d'un esquèma de farça mostrat per Bernadette Rey-Flaud, que l'accion consistís per l'aviada d'una maqueneriá qu'acaba per trissar aquel que comencèt de la mòure-, seguent lo principi de la revirada : atal Sganarelle, que sa mestresa de l'art de l'engana lo mena a manipolar coma de monacas los autres protagonistas de la pèça (Géronte a qui fa de bastonadas, Lucas, que li capinhar la femna a son vejaire...), es trapat al moment ont capita al suc de l'art de l'engana. Es segon aqueste vejaire que trapa son sens l'intervencion de M. Robert, qu'es gratuita sonqu'en aparéncia : lo vesin, que volent s'interpausar dins la brega d'ostal per l'arestar ne'n venent la victima, permet d'introduire aqueste motiu de la revirada qu'estructura l'ensemble de la pèça.
Fin finala, lo personatge Sganarelle poiriá, sol, illustrar l'esperit de farça del Mètge contra son grat: amb pauc de vertadièra personalitat, mai qu'aquesta paréis cambiadissa e ligada a las situacions ont es plaçat, puslèu fugura un tipe comic coma aquel del teatre de fièra. Sa facóndia tan considerabla qu'aproximativa quand cita de proverbis o quand imita lo girgon scientific, son parlum calhós, aumenta la dimension de farça, que se manifesta fin finala pel jòc scenic plan ric e fisic que son interpretacion raclama, pendent las scènas de bastonada, quand embraça Lucas per se trobar dins los braces de Jacqueline, quand fa tota mèna de pantomimas, etc. Lo jòc de scèna de Sganarelle, que sembla de moments a una coregrafia, mòstra que Molière intègra dins aquesta pèça las competéncias qu'aqueriguèt dins la realizacion de sas comèdias-balets.
Lo visatge de la religion rèire la masqueta de la medecina
La pèça de Molière fa una critica, e de las bèlas, de las teorias e de las practicas de la medecina, amb un girgon pedantèsc qu'utiliza Sganarelle, incomprensible e parodic (« Ossabandus, nequeys, nequer, potarinum, quipsa milus  »), sos diagnostics tautologic (Lucinde es muda, çò explica, a causa que « perdèt la paraula  »), e sos remèdis improbables (de pan banhat dins de vin, de formatge ), l'ensemble d'aquestes elements apartenent a la tradicion de la satira de la medecina, tan coma avian per exemple estat illustradas dins las òbras de Tabarin. Mas al delà d'aqueste devís antimedical, la pèça de Molière fa de biais mai general la critica de la credulitat, illustrada dins Lo Mètge contra son grat dins fòrça passatges : dempuèi Valère e Lucas, que se daissan convéncer sul dich unic de Martine que Sganarelle es un mètge taumaturg capabla de ressuscitar los mòrts fins al paire que crei al miracle quand sa filha torna trobar l'usatge de la paraula, passant per la fe donada a l'alquimia (Valère evocant las vertuts de « l'aur potable » sc. 4 ac. ), l'ensemble dels personatges del Mètge contra son grat sembla donar fe a las cresenças irracionalas e se daissant trufar per un òme que se crei saberut sus la sola fe del sieu vestit.
Aquestes elements daissant pensar qu'un sostèxte antireligiós s'amaga rèire la satira medicala, lo ligam entre ambedos domènis essent realizat per la tradicion d'origina pactristica, encora viva al sègle XVII, del Crist mètge. Mai, de passatges de la pèça fan la  transposicion de biais gaireben transparent dins lo domèni medical d'elements del domèni religiós tractats sul biais parodic : atal las doas garisons realizadas per Sganarelle segon Martine, la resurreccion d'una mòrta e la garison d'una paralitica, fan reson a aquelas del paralitic de Cafarnaom e de la filha de Jaír dins los Evangèlis (pas luènh i a tanben la garison del mut), tanben i fan reson los tèrmes qu'utilisan Valère e Lucas per presentar lo quite Sganarelle a Géronte (« totes los autres, sont pas dignes de li descaussar sos solièrs» ; « sa reputacion s'èra ja espandida aicí  : e totóm ven a el »), que fan pensar a de formulas analògas utilizadas implicant lo Crist. Lo mestièr de Sganarelle, fagotaire, se poiriá aparentar a aquel de fustièr, es benlèu tanben una allusion criptada a la Bíblia.
Traduccions en occitan
Enregistrament : estúdios de FR3 Tolosa, doble album 33 torns acompanhat del libret de la pèça, editor Revolum, 1984.
Canèla (rusca)
La canèla es la rusca interiora del canelièr de Ceilan (Cinnamomum verum), una espècia d'arbre apartenent a la familha de las Lauraceae e originari de Sri Lanka.
Utilizacion
thumb|Bastons e polvèra de canèla
La canèla es coneguda dempuèi l'Antiquitat, e es utilizada pels ancians Egipcians dins lo procediment de l'embaumament. La Bíblia, Erodòt e d'autres autors classics i fan referéncia.
L'arbre es cultivat un pauc pertot pel mond, La rusca possedís una color brun jaune palenc, una odor fortament perfumada, e un gost aromatic singularament doç e caud. La sabor es deguda a l'òli aromatica que contien. Aquela òli, es tanben comercializada, es preparada en martelant fortament la rusta, la daissant macerar dins l'aiga de mar, puèi en distillant l'ensems. Es d'una color jauna aur, amb l'odor particulara de la canèla e d'un gost aromatic fòrça poderós.
S'utisa la canèla dins de fòrça preparacions, de l'Edat Mejana fins a l'ora d'ara. Seriá arribada a çò nostre vèrs 1220. Se trpa din la la bevenda medievala celèbra ipocràs.
La primièra sintèsi d'aròma artificial de canèla foguèt realizada en 1856 per Luigi Chiozza.
La canèla es mai sovent utilizada en cosina coma condiment e substéncia aromatica, en associacion amb la poma, dins la preparacion de chocolats e de licors, mas tanben dins la cosina indiana e orientala. Es utilizada en perfumariá e per l'industria farmaceutica.
Utilizacion medicinala
thumb|[[Rum arrenjat amb de canèla, Madagascar]] L'òli essenciala de canèla es compausada de 65-90 % d'aldeíd cinnamic, 4 a 12 % de fenòls (subretot eugenòl) e los compausats seguents: camfre, beta-cariofillèn, benzaldeíd, cuminaldeíd, cineòl, fellandrèn, eca.
Estimulariá la digestion e la respiracion, seriá antiseptica (activa contra lo bacil de la tifoída), antispasmodica, vermifuga ; es a vegada indicada dins l'atonia e los espasmes gastrointestinals, l'astenia gripala (J. Valnet).
D'etudis indican que la canèla es eficacia per ajudar los diabetics a estabilizar lor glicemia mas aquò foguèt contredich per un estudi de genièr de 2008.
Los autors notan que la consomacion a de dosis importantas de canèlas o d'extrachs de canèla pòt se revelar toxic a causa de la comarina que pòt per de personas causar de domatges al fetge.
Villars-les-Bois
Villars-les-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Assigny (Char)
Probablhament Acinhi (Assigny en francés) es una comuna francesa administrada per lo departament de Char de la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Pouilly (Mosèla)
Pouilly es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Villers-Buzon
Villers-Buzon es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Congrès del Parlament Francés
thumb|[[Jardin de Versailles|Parterre du Midi, au pied de l'aile du Midi où siège le Congrès]] Lo Congrès del Parlament o Congrès de Versalhas es, en França, la reünion al castèl de Versalhas de las doas cambras del Parlament, l'Assemblada nacionala (cambra bassa) e lo Senat (cambra nauta), que tenon sesilha abitualament a París. Aquelas reünions an per objècte lo vòte d'una revision de la constitucion e, dempuèi 2008, l'audicion d'una declaracion del president de la Republica; jos la Tresena e la Quatrena Republica, servissiá tanben a elegir lo president de la Republica.
Composicion e sesilha del Congrès del Parlement
Lo Congrès se constituís dels deputats e senadors reünits dins la Sala del Congrès, dins l'ala del Miègjorn del castèl de Versalhas (comprenent tanben la Galariá de las batalhas), o prèp de (dos tèrç per l'Assemblada nacionala e un tèrç pel Senat).
Revision constitucionala
La procedura normala de revision, segon lo tèxte de l'article 89, es lo referendum. Pasmens, dins lo cas d'un projècte de revision, lo president de la Republica pòt recorir a une procedura mai sopla t mai leugièra: lo vòte del Congrès. Reünits a Versalhas, los parlamentaris devon aprovar lo projècte de revision a la majoritat dels tres cinquens. Lo cap d'Estat promulga la lei constitucionala dins los quinze jorns.
Messatges del President de la Republica
Dempuèi la lei constitucionala del 23 de julhet de 2008, lo cap d'Estat pòt s'adreçar en parlant al Parlament reünit en Congrès. Foguèt organizat pel primièr còp lo 22 de junh de 2009 per la presa de paraula de Nicolas Sarkozy.
Lo Parlament a Versalhas abans la Cinquena Republica
Es a Versalhas que nasquèt la cambra bassa quand, lo 20 de junh de 1789, los 577 deputats del Tèrç Estat als Estats generals se reüniguèron pel jurament del Juòc de pauma, que vendra l'Assemblada constituenta. Mas lo 12 d'octobre, l'Assemblada decretèt son transferiment a París per seguit lo rei Loís XVI, menat al palais de las Teulariás. La darrièra sesilha a Versalhas se tenguèt lo 15 d'octobre de 1789.
Aprèp la desfacha de la Guèrra Francoalemanda en 1871 una Assemblada nacionala tenguèt sesilha lo 1é de febrièr a Bordèu. Jonguèt Versalhas per s'aprochar de París, pasmens sens i demorar, per paur des Comuna. La primièra sesilha se tenguèt lo 20 de març de 1871 dins la sala de l'Opèra de castèl.
Es atal que s'installèron las institucions de la Tresena Republica. L'establiment del bicamerisme demandava que las doas cambras dispausen de la lor sala. Lo 26 de mai de 1875 l'Ala del miègjorn foguèt atribuïda a la Cambra dels deputats e la Sala de l'opèra al Senat. La reünion de las doas cambras se faguèt dins la sala de la carrièra de la Bibliotèca.
Mas l parlament tadèt pas a tornar a París per la sesilhas ordinàrias. La lei del 22 de julhet fixa los novèls sètis que son le Palais Borbon per la Cambra dels deputats e lo Palais del Luxemborg pel Senat. La lei precisa pasmens que los ancians luòcs de Versalhass demòran a la disposicion de las doas cambras.
Alara, Versalhas foguèt utilizat pel Congrès sonque per la revision de la Constitucion e l'eleccion del President de la Republica. Aquela darrièra occasion foguèt abandonada amb l'instauracion en 1958 de la Cinquena Republica que lo President es elegit per un Collègi électoral de grands electors (puèi al sufragi universal dirècte aprèp 1962). La darrièra elecdion presidenciala al Congrès es aquala de René Coty en 1953.
Reünions del Congrès jos la Cinquena Republica
Dempuèi l'instauracion de la Cinquena Republica, lo Congrès se reüniguèt 17 còps, que 16 per adoptar una revision de la Constitucion e un còp per una declaracion del president de la Republica.
Bonifaci III
Bonifaci III (mòrt en 607 ò en 608) foguèt lo 66 papa de la Glèisa Catolica Romana de 607 a sa mòrt. Succediguèt a Sabinian (vèrs 605-606) e foguèt remplaçat per Bonifaci IV (608-615). Capitèt d'obtenir de l'emperaire bizantin que lo títol d'evesque universau foguèsse d'ara endavant tengut unicament per lo papa.
Bard-lès-Époisses
Bard-lès-Époisses es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Realvila
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Douilly
Douilly (Sonme) en picard (Douilly en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Sabinian
Sabinian (mòrt vèrs 605) foguèt lo 65 papa de la Glèisa Catolica Romana de 604 a sa mòrt en 605 ò en 606. Succediguèt a Gregòri I (590-604) e foguèt remplaçat per Bonifaci III (607). Dins lo corrent de son pontificat, venguèt rapidament impopular en causa de l'adopcion d'una politica estricta d'economia.
Urban VII
Urban VII (4 d'aost de 1521 - 27 de setembre de 1590) foguèt lo papa de la Glèisa Catolica Romana dau 15 de setembre de Sixte Quint (1585-1590) e foguèt remplaçat per Gregòri XIV (1590-1591). Son pontificat es lo pus brèu de la papautat.
Odor
Una odor es lo resultat, percebut pel sens de l’odorat, de l'emanacion dels còrses volatils contenguts dins de substàncias coma las moleculas quimicas, sovent qualificadas de moleculas odorantas, de perfum, o de redoléncia per las flors.
Natura quimica
Las moleculas odorantas son caracterizadas per lor composicion quimica.
Los signals odorants pòdon èsser repartits dins diferentas classas. Per las espècias aquaticas, los compausats generadors d’odors son en majoritat d'acids aminats o de sals biliaris.
Percepcion
La sensacion agradable, neutra o desagradable associada a une odor es pròpia a cada individú e per partida innat, per partida socialament construcha. Depend atal de la concentracion del produch dins l’aire e del fach que siá o non associat a a la seuna font naturala.
Persistencia
Se perfums son fòrça efemèrs e d’autres mai duradices. Lo sistèma olfactiu pòt tanben far pròva d’acotumança, unas odors essent pas mai percebuda aprèp un cert delai.
Odors e pollucion de l’aire
La pollucion de l’aire se traduch d'esperela sovent per d'odors (gases d’esapament, fums, odors de decomposicion, de fermentacion, eca.).
En mai, las condicions environamentalas (igrometria, temperatura, lutz, ultraviolets, vent o turbuléncias) influisson sus la durada e la portada d’una odor. Fan que las odors portadas per l’aire vietjan mai o mens luenh; par exemple, un aire pròpri e umid pòrta gaireben totas menas odors al luenh.
Los odors pel l’uman
L’odor de la maire a una granda importança pel noirrisson, e al contrari. Qualques odors son memorizada e durablament associada a de sovenirs positius o negatius.
La sociologia del còrs mòstra que se d'odors corporalas son factor d’atrach, sexuala entre autre, d’autres (o los meteisses en d’autres circonstanças) son al contrari factor de rebut. La cultura igienista del sègle XIX benlèu afortiguèt lo desgost per qualques odors associadas als micròbes o a las malautiás (excrements, urinas, aliments en poiriment, aigas pudentas, eca.).
Los perfums naturals o de sintèsi pòdon èsser de mejans de seduccion o d'amagament de las odors supausada desagradablas per sei o per altrú.
De perfums son dempuèi l’Antiquitat tanben utilizats per amagar las odors d’animals, de cosina, de poirit, de cadavre, eca.
La Fitòla
La Fitòla (Lafitole en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra situada dens lo departament deus Hauts Pirenèus e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
Aute vilatge o quartièr : Bordun.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [lafitòlo] (grafia fonetica deus autors). Las fòrmas ancianas que son : La Fitole en 1285, Jordanus de Lafitola en 1300, De Ficola, de La Ficola, en latin, en 1313, De Fitola, en latin, en 1342 e 1379, La Fitole, La Fitola en 1429, à Laffitole [est] un chateau bati sur une haute motte, duquel on decouvre l'etendue de laditte plaine, et à cause de ce, quelqu'uns le nomment la Lanterne de Bigorre en 1614, Lafitole (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII).
Bannay (Char)
Probablhament Banai (Bannay en francés) es una comuna francesa administrada per lo departament de Char de la region dau Centre.
La Fitòla
Toponimia
Segon Dauzat, La Fitòla qu'ei lo diminutiu deu « provençau » fita, « bòrna (pèira) plantada.
Segon Miquèu Grosclaude, la Hita, deu latin petra ficta, « pèira plantada » que significava « bòrna limita », aquí de Bigòrra, deu costat de la Ribèra Baisha. Lo sufixe diminutiu -òla que permet de diferenciar lo nom deus omonimes, e sustot de La Hita Topièra, localitat vesina. Lo f- deu gascon notariau qu'a remplaçat h- dens la prononciacion comuna, probable pr'amor d'accentuar la diferenciacion enter las duas comunas.
Bannay (Char)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Raville (Mosèla)
Raville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
L'istòria de la municipalitat a ligat a aquela de la familha luxembourgeoise de Raville #que i aviá un castèl a l'intrada del pòble.
Vièlh domeni del évêché #que #donar la poderosa familha de Raville ; de contunh #passar als Créhange
La Garda (Hauts Pirenèus)
La Garda (Lagarde en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament deus Hauts Pirenèus e la region administrativa d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Aute vilatge o quartièr : Castèth-Crabèr. vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [la'gardo] (grafia fonetica deus autors). Las fòrmas ancianas que son : La Garda, La Guarda, La Garde, Lagarda en 1429, La Garde (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII).
Lo nom de La Garda que vien d'un vèrbe germanic wardon qui donè lo mot germanic wart, « garda », puish « gaita  », puish « tor de garda », puish « fortalesa en generau », latinizat en warda o wardia,.
Cefèa (constellacion)
La constellacion de Cefèa (Cepheus en latin) es una constellacion de l'emisfèri nòrd. Presenta dins la lista definida per l'astronòm grèc Ptolemèu au sègle I apC, a una forma d'ostau mai ò mens dirigida en direccion de l'estèla polara. Dins la mitologia grèga, Cefèa èra lo paire d'Andromèda e aquela constellacion fa partida de l'ensems liat a la legenda d'Andromèda ambé lei constellacions d'Andromèda, de Cassiopèa, de Persèu, de Pegàs e de la Balena.
Aquela constellacion, formada d'estèlas pauc luminosas, es sustot coneguda per l'estela variabla dèlta Cephei qu'es lo prototipe dei variablas de tipe cepheida.
Encens
Caracteristicas
La resina se comercializa jos forma de diverses gras de qualitat e de pureta. Es pas segur que lo producte utilizat actualament corresponda exactament amb la substància que s'utilizava dins l'antiquitat. Dins l'Antiquitat se pensava que l'encens veniá de l'arbre Juniperus lycia L. Foguèt una font importanta del comèrci, fins a que se crèe la rota de l'encens pel seu transpòrt.
Usatges
La goma s'obten mejans d'incisions sul tronc e ven odoranta quand de crema. S'utiliza coma perfum e en fumigacions. A tanben de propietats medicinalas.
Dins l'antiquitat l'encens s'utilizava coma element pron important en rituals e cerimonias religiosas, subretot dins lo bodisme, lo cristianisme, e l'indoïsme. Dins la Bíblia lo fach que las fums s'envolen cap en naut simbolizava l'acceptacion del sacrifici. Un dels exemples mai coneguts e mai espectaculars, es lo botafumeiro de la catedrala de Santiago de Compostela.
Doudelainville
Dodlinville (Sonme) en picard (Doudelainville en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Geografia
Implantada a l'Oèst del departament, al encreuament de l'ais Nòrd-Sud en connectant Huppy (direccion Abbeville) a Fresnes-Tilloloy (direccion Oisemont) per la Rota départementale "RD 25" e de l'ais Es-Oèst en connectant virtuellement Gamaches a Airaines.
Implantée à l'Ouest du département, au croisement de l'axe Nord-Sud reliant Huppy (direction Abbeville) à Fresnes-Tilloloy (direction Oisemont) par la Route départementale "RD 25" et de l'axe Est-Ouest reliant virtuellement Gamaches à Airaines.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Campionat del Mond d'atletisme de 2001
thumb|75 px|right|... [[Atletisme ...]] thumb|500 px|right|... Lo [[Commonwealth Stadium d' Edmonton ..]]
I participèron 1677 atlètas representant 189 païses.
Thoires
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Onòri II
Onòri II (mòrt lo 13 de febrier de 1130) foguèt lo papa de la Glèisa Catolica Romana dau 21 de decembre de 1124 a sa mòrt. Succediguèt a Calixte II (1119-1124) e foguèt remplaçat per Innocenci II (1130-1143).
Èra un adversari de l'influéncia de l'emperaire dau Sant Empèri Roman Germanic. Ansin, en 1122, participèt coma legat dau papa ai negociacions dau Concordat de Worms. Après son eleccion, son pontificat foguèt marcat per l'aprovacion de l'Òrdre de Prémontré e de l'Òrdre dau Temple.
Baudreville
Baudreville pòt essèr:
Doullens
Dourlin en picard (Doullens en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Nòtas
<references group=N/>
Nicolau II (papa)
Dins lo corrent de son pontificat, luchèt còntra la corupcion de la Glèisa, en particular còntra lo nicolaisme e còntra lei nomincacions d'evesques sensa autorizacion papala. Luchèt tanben còntra l'influéncia dau Sant Empèri Roman Germanic sus leis afaires intèrnas de la Glèisa. Per aquò, reuniguèt lo sinòdi de Melfi que proclamèt l'eleccion dau papa per lei cardinaus e non sa nominacion per l'emperaire. Pasmens, l'emperaire gardèt durant d'annadas lo drech de confirmar l'eleccion.
Baugy (Char)
Baugy es una comuna francesa administrada per lo departament de Char de la region dau Centre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Boson
Lei bosons representan una classa de particulas que tènon de proprietats de simetria particularas dins lo corrent d'un cambi de particulas : un sistèma de particulas identicas se comportent coma de bosons es totjorn dins un estat totalament simetric a respèct dau cambi de particulas. Totei lei particulas elementàrias descubèrtas a l'ora d'ara son siá de bosons siá de fermions (que pòdon existir solament dins un estat totalament antisimetric a respèct dau cambi de particulas). Lo teorèm spin-estatistic indica que lei particulas de spin entièr son de bosons e lei particulas de spin mieg-entièr son de fermions.
Villers-Chief
Villers-Chief es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Brinay (Char)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Rigel
Rigel ò Beta Orionis (β Orionis / β Ori) es una estèla supergiganta blava situada a 863 ans lutz de la Tèrra dins la constellacion d'Orion. Es la seisena estèla pus lusenta dau cèu nuechenc. De tipe espectrau B, es una estèla fòrça importanta amb una massa estimada a 17 massas solaras e una luminositat superiora a 40,000 còps aquela dau Soleu. Coma mai d'una autra supergiganta, presenta una leugiera variabilitat irregulara. Es tanben lo centre d'un sistèma triple format ambé doas autreis estèlas de tipe B.
Dèlta Cephei
Dèlta Cephei es una estèla variabla de tipe cepheida situada a 865 ans lutz de la Tèrra dins la constellacion de Cefèa. Es lo pPrototipe deis estèlas de tipe cepheida car foguèt lo premier objècte d'aqueu tipe estudiat per leis astronòms. Sa variabilitat foguèt descubèrta en 1784 per John Goodricke (1764-1786) e es totjorn l'objècte d'estudis importants car lei cepheidas permèton d'establir lei distàncias interstellaras a partir de l'evolucion de sa luminositat.
Thiberville
Thiberville en normand (Thiberville en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
La municipalitat se situa en lo Lieuvin.
Las municipalitats vesinas son : Barville, Bazoques, Folleville, Los Luòcs.
La commune se situe dans le Lieuvin.
Les communes voisines sont : Barville, Bazoques, Folleville, Les Places.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Rémilly (Mosèla)
Rémilly es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Dreuil-lès-Amiens
Dréeuil-lès-Anmien (Sonme) en picard (Dreuil-lès-Amiens en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region dels Nauts de França.
Simplici
Simplici (mòrt lo 10 de març de 483) foguèt lo 47 papa de la Glèisa Catolica Romana dau 3 de març de 468 a sa mòrt. Succediguèt a Alari (461-468) e foguèt remplaçat per Felitz III (483-492).
Dreuil-lès-Amiens
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Simplici
Son pontificat foguèt marcat per la disparicion de l'Empèri Roman d'Occident en 476. Maugrat aquel eveniment, Simplici capitèt de protegir la Glèisa d'Occident e son autoritat. Luchèt tanben còntra lo monofisisme e l'arianisme.
Rémilly (Mosèla)
Istòria
En 840-842, se lèva Rumelliacum o Romeliacum. Lo primièr document escrich en citant aquel nom seriá una charte establida lo 13 d'agost de 840 a Mayence, que # l'emperaire de Cogant Lothaire E concéde las intradas de Rémilly al abbaye de Sant-Arnould situada près de Mètz. Aqueles bens se compausavan per el de trenta manses, un molin, un important bòsc al nòrd de la Nied, de las étangs e de las viviers. Suls manses d'aperaquí dotze ectaras vivián de familhas liuras, affranchies, caçadas o asservies. Cada manse compren una maisonnette, un curtil, de las tèrras arables, dels dreches d'usatge suls pâtures e los bòsques. Los manses passavan de paire en fils. Serfs O liures, los paysans avián agut pels redevances e los dreches a causa del senhor, las duradas de trabalh fixat pels corvées. Rémilly, Amb los sieus trenta manses podiá comptar entre 150 e 200 abitants. La natalité èra fòrça anautita mas la fòrta mortalité infantile permetiá pas #qu'a un pichon nombre d'arribar a l'edat adulte.
Lo segond document es la charte establida lo 24 de febrièr de 842 que # Charles II lo Chauve, fraire de Lothaire, confirmava per el al abbaye de Sant Arnould, la donation del vilatge de Rémilly amb la capèla anautita en l'onor de sant Martin.
Dreuil-lès-Amiens
Nòtas
<references group=N/>
Rémilly (Mosèla)
Istòria
Una importanta comunitat josieva #èsser presenta entre 1860 e 1957 data de la aliénation de la sinagoga #que las Taulas de la Lei surplombant l'Arc Sant se'n tròba dins la comuna de Rémilly.
Aubécourt A amassat a Rémilly per decrèt de 1813.
Rémilly absorbeix Dain-En-Saulnois l'an 1964.
En 840-842, on relève Rumelliacum ou Romeliacum. Le premier document écrit citant ce nom serait une charte établie le 13 août 840 à Mayence, par laquelle l’empereur d’Occident Lothaire I concéde les revenus de Rémilly à l’abbaye de Saint-Arnould située près de Metz. Ces biens se composaient de trente manses, un moulin, une importante forêt au nord de la Nied, des étangs et des viviers. Sur les manses d’environ douze hectares vivaient des familles libres, affranchies, chassées ou asservies. Chaque manse comprend une maisonnette, un curtil, des terres arables, des droits d’usage sur les pâtures et les bois. Les manses passaient de père en fils. Serfs ou libres, les paysans étaient tenus par les redevances et les droits dus au seigneur, les durées de travail fixées par les corvées. Rémilly, avec ses trente manses pouvait compter entre 150 et 200 habitants. La natalité était très élevée mais la forte mortalité infantile ne permettait qu’à un petit nombre d’atteindre l’âge adulte.
Le deuxième document est la charte établie le 24 février 842 par laquelle Charles II le Chauve, frère de Lothaire, confirmait à l’abbaye de Saint Arnould, la donation du village de Rémilly avec la chapelle élevée en l’honneur de saint Martin.
Une importante communauté juive fut présente entre 1860 et 1957 date de l'aliénation de la synagogue dont les Tables de la Loi surplombant l'Arche Sainte se trouve à la mairie de Rémilly.
Aubécourt est réuni à Rémilly par décret de 1813.
Rémilly absorbe Dain-en-Saulnois en 1964.
Reinièrs
Reinièrs (Reyniès en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Reinièrs èra de la diocèsi civila de Bas-Montalban, donc de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de la diocèsi de Montalban e de la senescauciá de Tolosa. Tanlèu 1790, Reinièrs èra del canton de Vilabrumièr. Reinièrs èra parròquia.
Pendent l'Ancian Regime, Molins (Moulis en francés) èra de la diocèsi civila de Bas-Montalban, donc de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de la diocèsi de Montalban e de la senescauciá de Tolosa. Tanlèu 1790, Molins èra del canton de Vilabrumièr. La comuna de Molins es suprimida en 1810 e incorporada a Reinièrs. Molins èra parròquia annèxa.
Federacion de Basquetbòl d'Azerbaitjan
La Federacion de Basquetbòl d'Azerbaitjan (ABF) (en azèri: Azərbaycan Basketbol Federasiyası (ABF)) es lo còrs en governant del basquetbòl a l'Azerbaitjan regís las competicions de clubs e la Seleccion nacionala d'Azerbaidjan. Foguèt fondada lo 1992 e es localizada a Bakó. Aperten a la FIBA dempuèi 1994 e a l'ULEB dempuèi 2000.
La Cassanha (Bigòrra)
La Cassanha (Lacassagne en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra situada dens lo departament deus Hauts Pirenèus e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.