cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lo camin de Regordana
Itinerari
Varianta 2 : lo camin modern segon Marcel Girault
Collectivizacion
Collectivizacion en URSS
En 1938, 97 % de las tèrra son collectivizadas. L'evolucion del sistèma social de la collectivizacion faguèt fracàs amb las consequéncias d'un imens exòde rural dels païsans per trobar de trabalh en vila o suls talhièrs del Nòrd e de Siberia, çò que provoquèt la desertificacion dels camps.
Lo camin de Regordana
Itinerari
Lengònha (passas de Lengoiron e d'Alèir )
Pradèlas
La Sauvetat (Landòs)
Lo Puèi de Velai
Saint-Augustin-des-Bois
Saint-Augustin-des-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Geografia
La superficie es d'unitat|27.5|km|2 –. Sant-Augustin-de detlos-Bòsques pòrta lo còdi Insee 49266 e a associat al còdi postal 49170. Se situa géographiquement a una altitud de 64 mètres aperaquí.
Plateaux semi-boisés, La campanha augustinoise ne presenta una alternance de bòsc suls vessants, barralhas e camins vuèges, a penas shordadas pel cheminement dels ruisseaux, #que se'n prenguèron los afluents de la sauvatja Loire.
Saint-Augustin-des-Bois est une commune située en Maine-et-Loire, au nord de Saint-Georges-sur-Loire. La ville de Saint-Augustin-des-Bois appartient au canton du Louroux-Béconnais et à l'arrondissement d'Angers. Les habitants de Saint-Augustin-des-Bois s'appellent les Saint-Augustinois et sont au nombre de 981 au recensement de 2008.
La superficie est de 27.5 km. Saint-Augustin-des-Bois porte le code Insee 49266 et est associée au code postal 49170. Elle se situe géographiquement à une altitude de 64 mètres environ.
La commune est située dans le sud du Segréen. Située entre la commune de St-Georges-sur-Loire et celle de Bécon-les-Granits (RD 961), au carrefour des RD 961 et RD 15 venant des Mauges par St-Germain-des-Près, la commune de St-Augustin des Bois s'étend sur 2728 hectares dont 400 hectares de bois.
Plateaux semi-boisés, la campagne augustinoise présente une alternance de bois sur les versants, haies et chemins creux, à peine dérangés par le cheminement des ruisseaux, qui s’en vont rejoindre les affluents de la sauvage Loire.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Villard-Notre-Dame
Nom desconegut en arpitan (Villard-Notre-Dame en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
T. S. Eliot
esquèrra|80px|Medalha prèmi Nobel
T. S. Eliot (nascut Thomas Stearns Eliot en 1888 als Estats Units, mòrt en 1965 a Londres) foguèt un escrivan anglés. Recebèt lo Prèmi Nobel de Literatura en 1948.
Parlament de Provença
Lo Parlament de Provença, conegut tanben sota lo nom de Parlament d'Ais, foguèt establit a Ais de Provença en 1501 per Loís XII, qu'aviá restacat Provença a la Corona en 1498.
Èra una cort de justícia segon lo modèl dau Parlament de París creat per sant Loís per jutjar en apellacion au nom dau rei. Cort sobeirana, lo Parlament jutjava en darriera instància l'ensems deis afars passats per lei tribunaus de senescauciás e per lei tribunaus feudaus de son ressòrt.
Lo premier president dau Parlament d'Ais foguèt Joan Mainier, baron d'Opeda.
En 1590, Enric de Borbon creèt un parlament rivau d'aqueu d'Ais, que lo reconeissiá pas per rei, a Pertús, acampant lei parlamentaris que li èran fidèus.
Contrariament a la majoritat deis autrei parlaments, son ressòrt demorèt en equilibri, liat a un ensems coerent que cobrissiá lo govèrn militar d'Ais e la Generalitat dau meteis nom.
Coma l'ensems dei parlaments dau Regim Ancian, lo Parlament d'Ais foguèt dissolgut per lei revolucionaris en 1790.
Arsenievka
L'arriu d'Arsenievka (Арсеньевка en rus), aperat dinc a 1972 Daubikhe (刀毕河 en chinés; pinyin: Daubi Hé; Даубихе o Дауби-хэ en rus) qu'ei un cors d'aiga deu sud-èst de la Federacion de Russia. Aqueth arriu, afluent esquèr d'Ussuri e sosafluent d'Amur, que correish sus 294 km.
Champcenest
Champcenest es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Títol de transpòrt
vinheta|Bilhets de tren de la [[SNCF.]] vinheta|Torniquets de l'[[La Timòna (mètro de Marselha)|estacion La Timòna del mètro de Marselha.]] Dins los transpòrts publics, un títol de transpòrt es un document que permet al viatjaire de justificar del pagament de son trajècte. Es en qualque sòrta la materializacion del contracte de transpòrt passat entre lo viatjaire e lo transportaire.
Pueyo de Santa Cruz
Pueyo de Santa Cruz es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Títol de transpòrt
Descripcion
Lo títol de transpòrt se presenta sos divèrsas formas :
Cervin
Cervin (Grand'Bèca en arpitan, Cervino en italian, Matterhorn en alemand es un somalh alpenc de 4478 mètres d'altitud, situat a la frontièra italosoïssa, entre lo canton de Valés e la Val d'Aosta.
Cervin es la montanha pus coneguda de Soïssa, en particular de per son aspècte piramidal caracteristic vist del vilatge de Zermatt, dins lo canton de Valés.
L'ascension per l'arèsta de Hörnli, lo 14 de julhet de 1865, es considerada coma lo darrièr dels grands espleits de l'alpinisme dins los Aups. Mas aquela ascension se soldèt, a la davalada, per la mòrt de 4 dels 7 membres de la cordada victoriosa Sa fàcia nòrd es una de las tres grandas fàcias nòrd dels Aups amb la de l'Eiger e de las Grandas Jorassas.
Larouillies
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
Larouillies Se situa en lo Sud-Es del departament del Nòrd (Enaut) en plena cœur del parc natural regional del Avesnois. Lo Avesnois a conegut per lo sieu bocage e lo sieu relief un pauc vallonné en la siá part sud-es (començament dels contreforts dels Ardennes), dicha « pichona Soïssa del Nòrd ».
Larouillies Fa part administrativement de la Avesnois, géologiquement de las Ardennes, istoricament del Enaut e los sieus païsatges remembran la Thiérache.
Larouillies A mes sus l'ais viari conegut #qu'es la RN2 (rota nacionala 2) en connectant París a Brusselles.
La municipalitat se tròba de Lille (Prefectura del Nòrd), Brusselles (Belgica) o Rems (Marna), a unitat|55|km  de Valencianas, Mos (B) o Charleroi (B) e a unitat|10|km  de Avesnes-sus-Helpe (Jos-Prefectura), de Fourmies e  de Étroeungt. Ela jouxte çò departament de l'Aisne.
Larouillies se situe dans le Sud-Est du département du Nord (Hainaut) en plein cœur du parc naturel régional de l'Avesnois. L'Avesnois est connu pour son bocage et son relief un peu vallonné dans sa partie sud-est (début des contreforts des Ardennes), dite « petite Suisse du Nord ».
Larouillies fait partie administrativement de l'Avesnois, géologiquement des Ardennes, historiquement du Hainaut et ses paysages rappellent la Thiérache.
Larouillies est placé sur l'axe routier connu qu'est la RN2 (route nationale 2) reliant Paris à Bruxelles.
La commune se trouve à 110 km de Lille (Préfecture du Nord), Bruxelles (Belgique) ou Reims (Marne), à 55 km de Valenciennes, Mons (B) ou Charleroi (B) et à 10 km d'Avesnes-sur-Helpe (Sous-Préfecture), de Fourmies et 3 km d'Étroeungt. Elle jouxte le département de l'Aisne.
Chevalier de Saint-George
thumb|left|200px|Lo Chevalier de Saint-George.Joseph Boulogne, conegut com lo Chevalier de Saint-George (chafrat lo Mozart Negre ; Le Baïlif, lo 25 de deceme de 1745 - París, lo 10 de junh de 1799) que ho un violonista, un compositor d'estil classic, un escrimaire e un cavaèr Guadalopean d'origina europèa e africana.
La soa mair, Anne, qu'èra ua esclava d'origina africana e lo son pair, Georges de Boulogne Saint-George qu'èra un colon protestant d'origina olandesa.
Canal de Suèz
thumb|right|Vista dau canau per satellit
Lo Canau de Suèz (var. Canal de Suèz) es un canau maritim de 163 km que permet lo passatge dirècte dei naviris de la Mar Mediterranèa a la Mar Roja entre lei pòrts de Pòrt Saïd e Suèz. Imaginat tre l'Antiquitat Auta per lei faraons de l'Empèri Mejan amb la construccion dau canau dei faraons, l'idèa dau canau de Suèz tornèt aparéisser durant la Renaissença per redurre l'influéncia comerciala dei Portugués qu'avián lo mestritge de la rota passant per lo cap de Bona Esperança. Lei premiers projèctes vertadiers apareguèron au començament dau sègle XIX, principalament a l'iniciativa dei tenents dau sant-simonisme, un corrent filosofic industrialista francés. En 1855, lo Francés Ferdinand de Lesseps obtenguèt ansin una concession per construrre un canau dins l'istme de Suèz. Lei trabalhs comencèron en 1859 e durèron fins a 1869.
Lo canau venguèt rapidament l'enjòc de luchas d'influéncia francobritanicas. Pasmens, aquò se reglèt rapidament amb la crompa dei parts egipcianas dins la Companhiá Universala dau Canau Maritim de Suèz per lo Reiaume Unit. Lo canau demorèt ansin una proprietat francobritanica fins a sa nacionalizacion per lo govèrn nacionalista de Nassèr en 1956. Après plusors guèrras còntra Israèl que menèron a la sarradura dau canau entre 1967 e 1975, leis Egipcians tornèron prendre lo contraròtle dau canau qu'es vengut una fònt importanta de revenguts per lo país.
De l'Antiquitat au periòde contemporanèu
L'idèa de cavar de canaus de navegacion dins la region de l'istme de Suèz es atestada tre l'Antiquitat. D'efiech, vèrs 1850 avC, lo faraon Sesostris III (vèrs 1878-1843 avC) ordonèt probablament la construccion d'un canau entre Bubastis e la Mar Roja per crear una rota comerciala pus dirècta en direccion de l'Ocean Indian. D'inscripcions semblan de confiermar lo foncionament d'aqueu canau durant lei rèines de Sethi I (vèrs 1294-1274 avC) e de Ramsès II (vèrs 1274-1213 avC). En causa dau declin d'Egipte, sa maintenança foguèt insufisenta car Neco II (610-595 avC) ordonèt sa reconstruccion. Aguèt pas luòc mai foguèt realizada per Darius (486-465 avC). Lo canau cavat per Darius es lo premier que son existéncia es demostrada. D'estèlas de granit laissat per lo sobeiran aquemenida indican la circulacion de naviris. Dins aquò, lo canau s'arenèt mai d'un còp car Ptolemèu II (282-246 avC), August (27 avC - 14 apC), Trajan (98-117 apC) ordonèron de trabalhs importants de restauracion.
La natura d'aqueu canau es pas ben coneguda. Èra benlèu un canau d'aigatge navegable durant lei periòdes de vengudas deis aigas de Nil. D'efiech, de periòdes de navegacion impossibla son mencionats per leis istorians. Per exemple, a la fin dau rèine de Cleopatra, de naviris egipcians en fugida vèrs la Mar Roja poguèron pas passar per lo canau. En plaça, foguèron transportats sus una rota terrèstra. Lo canau navegable èra donc probablament doblat per de transpòrts terrèstres. Dins aquò, en despiech d'aquelei dificultats, lo canau aviá un ròtle economic car es descrich coma un aisse important durant lo rèine de Neron (54-68 apC).
Lei premiers projèctes
thumb|right|Retrach de [[Ferdinand de Lesseps.]]
L'interès de cavar un canau novèu tornèt aparéisser durant la Revolucion Francesa. D'efiech, durant l'expedicion d'Egipte, lei Francés mandèron plusors sabents dins la region per estudiar aquela possibilitat. Aquò permetèt a Jacques-Marie Le Père (1763-1841) de realizar plusors mesuras. Dins leis ans 1820, lo projècte foguèt sostengut per de personalitats coma Linant de Bellefonds (1798-1883), Eugène Mougel Bey (1808-1890), Charles Joseph Lambert (1804-1864) ò Prosper Enfantin (1796-1864). La màger part d'entre elei èran partisans dau sant-simonisme, un corrent ideologic industrialista que s'interessèt fòrça a la construccion dau canau. En despiech de la manca d'interès dau vice-rèi d'Egipte Mehemet Ali, una Societat d'estudi per lo canau de Suèz foguèt fondada en França. Corregiguèt lei mesuras de Le Père e descurbiguèt la possibilitat de cavar un canau sensa resclausa entre la Mar Mediterranèa e la Mar Roja.
Es durant aqueu periòde que Ferdinand de Lesseps (1805-1894) venguèt lo promotor principau de la construccion. D'efiech, se Lesseps èra un sant-simonian moderat, aviá de contactes importants au sen dau govèrn egipcian. En 1854, obtenguèt donc una concession de part de Saïd Pacha, lo fiu de Mehemet Ali. Lei Britanics, inquiets dau renfòrçament de la preséncia francesa dins la region, assaièron d'empachar lo començament dau chantier. Per aquò, demandèron l'intervencion de l'Empèri Otoman, lo senhor teoric d'Egipte. En plaça, Londres prepausèt la construccion d'un camin de fèrre. Pasmens, gràcias au sostèn de Napoleon III, Lesseps comencèt la construccion lo 25 d'abriu de 1859.
La construccion dau canau
thumb|right|Dessenh representant la construccion dau canau.
La construccion durèt de 1859 a 1869 sota la direccion de la Companhiá Universala dau Canau Maritim de Suèz fondada per Ferdinand de Lesseps. Egipte aviá 44 % dei parts de l'entrepresa e d'investisseires francés (aperaquí 21,000) tenián lo rèsta. Lei plans seguits foguèron establits per Linant de Bellefonds e Alois Negrelli mai una comission internacionala de 13 especialistas foguèt creada per leis adaptar. Per trobar la man d'òbra necessària, aperaquí 1,5 milion de trabalhaires foguèron requisicionats per lo mejan de corvadas. Pasmens, lo nombre d'obriers presents d'un biais simultanèu foguèt rarament superior a 30,000. I aguèt pauc de dificultats tecnicas majoras de resòuvre mai una epidemia de colerà tuèt de miliers d'obriers. Lo nombre de 125,000 trabalhaires mòrts durant lo chantier es de còps avançat mai es pas demostrat.
La presa de contraròtle dau canau per lei Britanics
Tre son inauguracion, lo canau de Suèz venguèt lo centre de rivalitats francobritanicas. D'efiech, per Londres, lo contraròtle dau canau èra una causa fondamentala per tenir la rota entre lo Reiaume Unit e leis Índias. Lei Britanics desvolopèron donc son influéncia en Egipte e, en 1875, aprofichèt l'importància dau deute exterior d'Egipte per crompar lei parts dau país (per solament 4 milions de liuras). Puei, en 1882, venguèron lei protectors oficiaus dau govèrn egipcian.
Se, en 1888, lo canau foguèt declarat coma zòna neutra e dubèrta en temps de guèrra e de patz per la Convencion de Constantinòble, la Premiera Guèrra Mondiala demostrèt lo contrari. D'efiech, durant lei dos conflictes mondiaus, lo Reiaume Unit prenguèt lo contraròtle dau canau e o defendiguèt còntra leis atacas otomanas e alemandas. La restauracion formala de l'independéncia egipciana en 1922 cambièt pas aquela situacion. Au contrari, Londres obtenguèt formalament lo drech de mantenir una importanta garnison militara per protegir lo canau.
La nacionalizacion dau canau per Egipte
thumb|right|Retrach de [[Nassèr.]]
Après la Segonda Guèrra Mondiala, lo Reiaume Unit èra tròp afeblit per mantenir sa dominacion en Egipte. De mai, descreditada per son sostèn a Londres, la monarquia egipciana foguèt tanben contestada fins a son reversament en 1952. Pasmens, tre 1951, lo Premier Ministre Mustafa Nahas contestèt la preséncia britanica en denonciant lo tractat d'aliança entre Londres e lo Caire. Lei Britanics renforcèron lo nombre de soudats desplegats dins la region (64,000 òmes en decembre de 1951) mai, secutats per una guerilha e d'esmogudas violentas e tocats per de problemas financiers, deguèron abandonar la region en julhet de 1956.
Tre lo 26 de julhet de 1956, Nassèr ordonèt la nacionalizacion dau canau. Aquela decision èra lo resultat dei tensions de la Guèrra Freja. Maucontent de la neutralitat egipciana e de la politica de raprochament d'Egipte amb l'Union Sovietica, leis Estats Units e lo Reiaume Unit refusèron de sostenir la construccion de la restanca d'Assoan. Per trobar lei sòus necessaris, Nassèr decidèt donc de sasir lei revenguts dau canau. En mai d'aquò, enebiguèt la circulacion dei naviris israelians dins l'Estrech de Tiran.
Aquò entraïnèt la formacion d'una aliança entre lo Reiaume Unit, França e Israèl. Segon aquel acòrdi, l'armada israeliana ataquèt en Sinai lo 29 d'octòbre de 1956. Enregistrèt de succès aisats e arribèt rapidament dins la zòna dau canau. A aqueu moment, lei Francés e lei Britanics mandèron un ultimatum ai dos país per exigir lo retirament de totei lei fòrças militaras a 15 km dau canau. Puei, après lo refús egipcian, desbarquèron de tropas a Pòrt Saïd. L'expedicion foguèt un succès militar mai una catastròfa diplomatica per París e Londres. D'efiech, l'URSS menacèt d'intervenir dirèctament dins lo conflicte e leis Estats Units refusèron de sostenir seis aliats. Obligadas de se retirar, lei doas poissanças colonialas perdiguèron son estatut de granda poissança.
La sarradura dau canau
thumb|right|Passatge dau canau per de veïculs militars egipcians en [[1973.]]
En 1967, a l'eissida de la Guèrra dei Sièis Jorns, Israèl prenguèt lo contraròtle de la riba orientala dau canau. Aquò entraïnèt la sarradura dau canau. De naviris sabordats renforcèron aqueu blocatge. Puei, fins a 1970, d'escaramochas regularas opausèron Israelians e Egipcians dins la region fins a la conclusion d'una alta-au-fuòc establa. Aquela situacion durèt fins a la Guèrra de Kippur en 1973. Gràcias a una ataca ben preparada, l'armada egipciana passèt lei fortificacions israelianas (linha Bar-Lev) e poguèt avançar de quauquei quilomètres sus la riba orientala. Pasmens, una còntra-ofensiva israeliana permetèt la conquista d'una tèsta de pònt sus la riba occidentala. En equilibri precari, lei dos camps acceptèron una alta-au-fuòc novèla. Puei, decidèron de negociar la signatura d'un tractat de patz vertadier. Aquò permetèt la redubertura dau canau a la prima de 1975.
Estructura generala dau canau
Lo canau de Suèz es un canau d'una longor de 162 km que permet de passar de la Mar Mediterranèa a la Mar Roja sensa utilizar de resclausa. Es completat per 33 km de canaus cavats dins lei doas mars per permetre l'intrada e la sortida dei naviris e per 78 km de canaus de derivacion. Son traçat es basat sus plusors lacs interiors (Menzaleh, Timsah, lacs Amars) que permèton de redurre leis efiechs dei corrents engendrats per l'evaporacion. En certanei seccions, lo canau originau es estat doblat en 2014-2015 per permetre la circulacion simultanèa de naviris vèrs lo nòrd e lo sud.
Regardant lei naviris capables de passar per lo canau, la largor mejana dau canau èra de 345 m amb un minimom de 280 m. Pasmens, la largor utilizabla es pus febla, de l'òrdre de 190 m per un calat de 11 m. Dempuei 2010, un calat de 20,12 m es tanben possible se la largor dau naviri es inferior a 50 m. L'autor de desgatjament maximala es de 68 m. Lei naviris que respèctan aquelei caracteristicas son dichs « Suezmax ». Dins aquò, dempuei lei trabalhs de 2014-2015, aquelei restriccions an subretot de consequéncias per lo transpòrt de petròli car leis autreis activitats utilizan de bastiments pus pichons.
Passatge dei naviris e seguretat maritima
La durada dau passatge dau canau es de 12 a 16 oras per lei naviris modèrnes. Coma la circulacion parallèla es pas possibla dins lei zònas onte lo canau es pas estat doblat, lei naviris son organizats en convòis e la velocitat es limitada a 15 km/h. Dempuei 2015, dos convòis son generalament organizats vèrs lo sud cada jorn e un vèrs lo nòrd. Aquò permet, en teoria, lo passatge de 76 naviris cada jorn. La navegacion en convòi, la preséncia de quatre pilòts minimom per naviri, lo limit de velocitat (que permet de redurre la formacion d'ondas), l'existéncia de semafòrs e d'estacions de seguit dei naviris en transit e la preséncia possibla de remoucaires (que permèton d'ajudar un naviri victima d'una pana de motor) son lei mesuras de seguretat maritima principalas. Leis accidents son rars mai demòran possibles. Per exemple, en març de 2021, l’Ever Given s'encalèt entre lei doas ribas dau canau en causa d'un vent tròp violent.
Efiechs environamentaus
D'un ponch de vista environamentau, la construccion dau canau a agut doas consequéncias fisicas dirèctas. La premiera foguèt la creacion d'una barriera fisica limitant d'un biais important lo passatge deis espècias non volantas entre Asia e Africa. La segonda foguèt de permetre la comunicacion entre la Mar Mediterranèa e la Mar Roja. Aquò favorizèt la migracion d'espècias maritimas, animalas e vegetalas, entre lei doas mars. Dichas migracions lessepsianas, aquelei fenomèns son a l'origina de plusors invasions biologicas qu'an de consequéncias negativas sus l'equilibri precari deis ecosistèmas mediterranèus.
D'autra part, la concentracion de naviris representa aperaquí 30 % dau trafec maritim mondiau. Aquò representa donc una fònt de pollucion en causa dei gas d'escapament dei motors. Entraïna una aumentacion de la pollucion de l'aire que pòu traire de pluejas acidas dins la region. Lei produchs e marchandisas transportadas pòdon tanben causar de pollucions grèvas, especialament en cas de marèia negra.
Quicena
Quicena es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Mwaghavul
Lo mwaghavul (o sura) es una lenga chadica de la familha afroasiatica parlada en Nigèria. La lenga fòrma un continuum dialèctal amb lo mupun e lo takas.
Localisacion
Lo mwaghavul es parlat dins las zònas de govèrn local de Barkin Ladi e de Mangu, dins l'estat de Plateau, en Nigèria.
Classificacion
Lo mwaghavul es una lenga chadica de la branca bole-angas del chadic de l'oèst, ont fa partida del grop angas.
Escritura
L'alfabet mwaghavul es :
Pet Shop Boys
right|250px|thumb|Pet Shop Boys en 2013
An vendut mai de cent milions de disques capvath lo monde entièr. Lor cançon la mai coneguda es la represa en 1993 d'un estandard del disco de 1979, Go West dels Village People, reactualizat a la sauça pop dance, que la version dels Pet Shop Boys a avut encara mai de succès que lo tròç original.
Per contra, lor composicion la mai coneguda es It's a sin, gròs tube synthpop al nivel mondial en 1987, n°1 en Alemanha, en Suècia, en Norvègia, en Àustria, en Sud-Africa, en Irlanda e, plan solide, au Reialme Unit.
An tanben produit I'm not scared, lo tube de 1988 del grop anglés Eighth Wonder.
Distributor automatic de títols de transpòrt
drecha|sens_quadre Un distributor automatic de títols de transpòrt es un automat de venda que vend de títols de transpòrt (bilhet de tren, tiquet de mètro, carta d'abonament, etc.) dins los transpòrts publics.
Châteauneuf (Léger)
Châteauneuf (Léger) es una comuna francesa administrada per lo departament de Léger de la region de Ròse-Aups .
Bibliografia
Se constituís de referéncias bibliograficas, que caduna conten una identificacion clara d’un element: l’autor o los autors, lo títol, lo lòc de publicacion, l’editor, l’annada, lo numèro, etc.
La primièra bibliografia publicada data de 1494.
A partir del s. XVIIIen, la bibliografia s’espandís per venir una sciéncia dels libres, e al s. XXen caup dins las tecnicas de documentacion.
Nòrmas
Las bibliografias seguisson doas nòrmas principalas:
Bibliografias occitanas
La mai recenta es deguda al CIRDÒC qu’ara la manten en linha sul sit Occitanica.
Muling
Muling (穆稜河 en chinés; pinyin: Mùlíng Hé) o de Muren qu'ei ua arribèra deu nòrd-èst de la Republica Populara de China, dens la província de Heilongjiang. Aqueth arriu, afluent esquèr d'Ussuri e sosafluent d'Amor, que correish sus 577 km.
Erke
200px|thumb|Erke, [[província de Jujuy, Argentina - fotografia de folkloredelnorte.com.ar -]]L'erke (tanben escivut erque) qu'ei un instrument de coire deus Andes e deu Chaco Bolivian. Qu'ei ua mena de trompa dreta e de longor variabla de quauques mètres. Lo son pabalhon que pòt estar hèit dab laton marterat o dab ua còrna de vaca. La soa imperfeccion e la soa longor que'u dan un son de timbre hosc e vibrant.
Ziaur Rahman
Ziaur Rahman (1936-1981) èra un militar que foguèt president de Bangladèsh entre 1977 e 1981.
Lauwin-Planque
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Mialaura
Mialaura o Miarauras [mi'ʁawʁa] (Millaures oficialament, en "italian"; Miařaouřa en grafia de l'Escòla dau Pò) la es una anciana comuna de las Valadas occitanas, dins la Val d'Ors. En 1927 la es annexaa a Bardonescha per lo regim fascista.
Lauwin-Planque
Geografia
200px|left|thumb|Lauwin-Planque en lo sieu costat e lo sieu arrondissement
200px|left|thumb|Lauwin-Planque dans son canton et son arrondissement.
Mialaura
La es aüra administrativament una borjaa de la comuna de Bardonescha, dins la Ciutat Metropolitana de Turin e la region de Piemont de l’estat italian.
Istòria
La comuna la era dins l'Escarton d'Ors, en Daufinat.
En 1927, la comuna la es annexada a Bardonescha.
Lo 4 de junh de 1937, lo comissari en carga de la comuna de Bardonescha la italianiza lo nom en Milleaure.
Lo nom Millaures la es restablit abo la fin dau fascisme.
Guilhèm Dadòr
Guilhèm Dadòr (o Guilhaume, coma se nomava eth) (Bordèu, 7 d'octobre de 1810 - 1891) hut un escrivan occitan dau país de Bordèu.
Biografia
Segrestan de las gleisas bordalesas de Sent Nicolas, apuei Sent Vincenç, nos es sustot coneishut per sos tèxtes polemics e umoristics en vèrs, redigits dens lo parlar gascon de Bordèu. Li devem tanben una gramatica inedita dau gascon bordalés, dont sajèt de’n tirar lo maximum de francismes. Sos dus tèxtes los mei coneishuts son lo Pèlerinatche de Sin-Bincent à Berdelay ou les Abantures de Meste Guillaoumet en 1860, un raconte umoristic d’un pelerinatge de parropians bordalés au santuari de Verdelais, damb totas las aventuras susvengudas en rota, amei l’Adresse de Meste Guillaoumet, sacristain de Sint-Bincent, à Meste Amand, chantre de Sinte-Crouz, a prepaou de moussu Renan (1864), una virulenta critica de las tèsis d’Ernest Renan sus Jèsus Crist. Quauques tèxtes en francés nos son tanben pervenguts de Guilhèm Dadòr, notadament las Étrennes politiques.
Sainte-Marie-d'Alvey
Sainte-Marie-d'Alvey en arpitan (Sainte-Marie-d'Alvey en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de Savòia e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Robres
Robres es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Coarasa
Geografia
So vilatge es situat a 667m d'altitud sus un suc que domina la valaa dal Palhon. Sa comuna confronta al sud sos vilatges de Bendejun, de Còntes e de Bèrra; al levant Luceram. De s'autre costat dal mont Ferion, si tròba al ponent Levens (26 km) e al nòrd Duranús (34 km).
Salabeu
Salabeu (Sallebœuf en francés) es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda de la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son de Salabove, en latin, aus sègles XI-XIII, apud Salabou, aus sègles XI-XIII, castrum quod dicitur Salaboi, en latin, aus sègles XI-XIII, parrochia de Salabeu, en 1273, in parrochiis de Salabeau, en 1273, fortalicium Salabovis, en latin, en 1307-1317, Salobeu, en 1307-1317, Salabeu, en 1361.
Lo prumèir element dau nom, Sala, ven dau mot germanic seli, vengut en francic saal (alemand Saal), « cambra, au sens de sala de recepcion d'un castèth », pui « castèth » « residéncia senhorala fortificada » ,. Lo segond es lo nom germanic d'òme Bodo, derivat d'un vèrbe que vòu dire « comandar ». Lo sens seré « castèth de Bodo ». Los escribas esturen atirats per lo nom dau bueu.
Corcieux
Corcieux es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Geografia
thumb|left|Carrièra de l'Otèl de Ciutat Corcieux a situat en la vallée del Neuné, pichon afluent drech de la Vologne, a Unitat|550|m d'altitud. La municipalitat es distant d'Unitat|18|km de Saint-Dié-de detlos-Vòges, d'Unitat|15|km  de Bruyères e d'Unitat|15|km  de Gérardmer. Lo luòc es un scenari pauc accidentat, en forma de amplària cuvette #que las altituds ne demòran compresas entre 503 e. Sembla experiéncia #qu'un lac ocupava aquela cuvette en sortint del ère glaciaire, es-a dire i a mens d'Unitat|10000|ans ; cèrts endroits son encara marécageux. Lo glacièr de calotte en las siás ultimes oscillations, retraches de déglaciation o avançadas de glaciation, a daissat matériaux a las fes finalas e mal classificats, #qu'an pas pas #èsser represes pel érosion, levat del marge del scenari. Los géologues los descrivián antany jos la denominacion de diluvium e atterissement de granit e de ròca anciana.
Lo vilatge a una estructura étoilée, de nombrosas rotas en partint del centre per desservir lo divèrs caserius : Bellegoutte, Rambaville, Rennegoutte, Ruxurieux, Vichibure... La parca de Corcieux-Vanémont, a Unitat|3|km del centre, se tròba sul territòri de la municipalitat de La Houssière. Situada a la orée de parc regional de las Pilòtas, la vila a recebut lo label Station Verda.
Rainans
Rainans es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Corcieux
Geografia
Corcieux est située dans la vallée du Neuné, petit affluent droit de la Vologne, à 550 m d'altitude. La commune est distante de 18 km de Saint-Dié-des-Vosges, de 15 km de Bruyères et de 15 km de Gérardmer. Le lieu est un plateau peu accidenté, en forme de large cuvette dont les altitudes restent comprises entre 503 et 730 m. Il semble acquis qu'un lac occupait cette cuvette au sortir de l'ère glaciaire, c'est-à-dire il y a moins de 10000 ans ; certains endroits sont encore marécageux. Le glacier de calotte dans ses ultimes oscillations, retraits de déglaciation ou avancées de glaciation, a laissé des matériaux à la fois fins et mal classés, qui n'ont pas été repris par l'érosion, sauf en marge du plateau. Les géologues les décrivaient autrefois sous la dénomination de diluvium et atterissement de granit et de roche ancienne.
Rainans
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Corcieux
Geografia
Le village a une structure étoilée, de nombreuses routes partant du centre pour desservir les divers hameaux : Bellegoutte, Rambaville, Rennegoutte, Ruxurieux, Vichibure... La gare de Corcieux-Vanémont, à 3 km du centre, se trouve sur le territoire de la commune de La Houssière. Située à l'orée de parc régional des Ballons, la cité a reçu le label Station Verte.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Universitat de Maribor
thumb|250px|Universitat de Maribor L'Universitat de Maribor (en eslovèn: Univerza v Mariboru) es una universitat eslovèna. Aquesta institucion, creada en 1975 e situada a Maribor, es la segonda universitat mai importanta d'Eslovènia. Compta actualament 17 departaments.
Imne Nacional Brasilièr
L'Imne Nacional Brasilièr (Hino Nacional Brasileiro en portugués) es l'imne nacional de Brasil :
Poèma de: Joaquim Osório Duque Estrada Musica de: Francisco Manoel da Silva
I
OUVIRAM DO IPIRANGA AS MARGENS PLÁCIDAS
DE UM POVO HERÓICO O BRADO RETUMBANTE,
E O SOL DA LIBERDADE, EM RAIOS FÚLGIDOS, , BRILHOU NO CÉU DA PÁTRIA NESSE INSTANTE.
SE O PENHOR DESSA IGUALDADE
CONSEGUIMOS CONQUISTAR COM BRAÇO FORTE,
EM TEU SEIO, Ó LIBERDADE,
DESAFIA O NOSSO PEITO A PRÓPRIA MORTE!
Ó PÁTRIA AMADA,
IDOLATRADA,
SALVE! SALVE!
BRASIL, UM SONHO INTENSO, UM RAIO VÍVIDO
DE AMOR E DE ESPERANÇA À TERRA DESCE,
SE EM TEU FORMOSO CÉU, RISONHO E LÍMPIDO,
A IMAGEM DO CRUZEIRO RESPLANDECE.
GIGANTE PELA PRÓPRIA NATUREZA,
E O TEU FUTURO ESPELHA ESSA GRANDEZA.
TERRA ADORADA,
ENTRE OUTRAS MIL,
ÉS TU, BRASIL,
Ó PÁTRIA AMADA!
DOS FILHOS DESTE SOLO ÉS MÃE GENTIL,
PÁTRIA AMADA,
BRASIL!
II
DEITADO ETERNAMENTE EM BERÇO ESPLÊNDIDO,
AO SOM DO MAR E À LUZ DO CÉU PROFUNDO,
FULGURAS, Ó BRASIL, FLORÃO DA AMÉRICA,
ILUMINADO AO SOL DO NOVO MUNDO!
DO QUE A TERRA MAIS GARRIDA
TEUS RISONHOS, LINDOS CAMPOS TÊM MAIS FLORES;
"NOSSOS BOSQUES TEEM MAIS VIDA",
"NOSSA VIDA" NO TEU SEIO "MAIS AMORES".
SALVE! SALVE! .
BRASIL, DE AMOR ETERNO SEJA SÍMBOLO
O LÁBARO QUE OSTENTAS ESTRELADO,
E DIGA O VERDE-LOURO DESSA FLÂMULA
MAS, SE ERGUES DA JUSTIÇA A CLAVA FORTE,
VERÁS QUE UM FILHO TEU NÃO FOGE À LUTA,
NEM TEME, QUEM TE ADORA, A PRÓPRIA MORTE.
TERRA ADORADA
Diarville
Diarville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
L'aucupacion del luòc de Diarville remonta a la fin de l'Edat del Bronze, coma la testifica la preséncia de cavòts cèltas (Tumuli del luòc de Davant Giblot). Aqueles tumuli an #èsser bastits en doas fasas successivas : dintratz la av. J.-C. L'estudi d'aqueles monuments (7 tumuli) mòstra l'importància del luòc perque los inhumations tanhon de personatges d'anautit reng. S'agís de cavòts de caps amb de grandas espasas en fèrre e de cavòts a carri. Per mai d'avèm de besonh sus l' aucupacion del luòc de Diarville e de las municipalitats a l'entorn de Sion, consultar la labor "Princessas cèltas en Lorraine - Sion, tres millenaris d'un territòri" - Musèu de l'istòria del Fèrre de Jarville la Malgrange - Labor collectiva 2003. 185 paginas. (Diarville De las paginas 69 a 98).
Lo nom de Diarville vendriá del nom d'una villa gallo-romaine Diar/Dyar Villa. La siá localizacion es pas pas avéré perque lo vilatge i auriá #èsser bastit sus las roïnas de las bastissas.
A la Nautor Mièja Edat, se tròba lo nom de Dyarvilla, evolucion del nom gallo-romain.
Fins a la Revolucion de 1789, Diarville aperteniá al Comtat de Vaudémont.
Pendent la Primièra Guèrra mondiala, un cavalièr alemand (uhlan?) I auriá #èsser vist (testimoniatge oculaire d'un mainat de 8 ans) en los camps cap al camin de Jevoncourt.
Lo cementèri #que se trobava a l'entorn de la glèisa a transferit en los ans 1960 sus una parcelle situadas sul camin de Forcelles. Per las familhas #qu'an pas pogudas transferir las siás défunts, las stèles funéraires an #èsser trachas; los cavòts conservats e recobertes per donar lo luòc #que se tròba davant la glèisa.
Pendent la Segonda Guèrra mondiala l'an 1940, la populacion de Diarville abandona lo vilatge e part sul camin del Èxode. Un ostal a destruit per un obus (Carrièra de Nancy).
Cèrts abitants van fins a Lion a pè.
Festenal internacional de musica pop de Monterey
Lo festenal internacional de musica pop de Monterey (Monterey International Pop Music Festival) es una manifestacion musicala que se dabanèt del 16 al 18 de junh de 1967 a Monterey, en Califòrnia (Etats Units d'America).
Diarville
Istòria
Le nom de Diarville viendrait du nom d'une villa gallo-romaine Diar/Dyar Villa. Son emplacement n'est pas avéré car le village aurait été construit sur les ruines des bâtiments.
Festenal internacional de musica pop de Monterey
Lo festenal foguèt organizar pel productor Lou Adler, per John Phillips de The Mamas & the Papas, pel productor Alan Pariser e per lo publicitari Derek Taylor. Totes los artistas joguèron gratuitament, los ganhs del festenal fogèron balhats a d'òbras de caritat. Mai de 200 000 personas participèron al festenal de Monterey.
Diarville
Istòria
Une tour aurait été construite au Moyen Âge, mais aucune trace archéologique ne l'atteste.
Festenal internacional de musica pop de Monterey
Foguèt dins aquela manifestacion que Jimi Hendrix e The Who juguèron pel primièr còp als Etats Units d'America e que lo grand public descobriguèt d'artistas coma Janis Joplin e Otis Redding.
Diarville
Istòria
Jusqu'à la Révolution de 1789, Diarville appartenait au Comté de Vaudémont.
Durant la Première Guerre mondiale, un cavalier allemand (uhlan?) aurait été vu (témoignage oculaire d'une enfant de 8 ans) dans les champs vers le chemin de Jevoncourt.
Le Monument aux Morts 1914-1918 devant l'église a été construit à la place d'une maison qui a été détruite.
Le cimetière qui se trouvait autour de l'église est transféré dans les années 1960 sur une parcelle situées sur le chemin de Forcelles. Pour les familles qui n'ont pu transférer leurs défunts, les stèles funéraires ont été enlevées; les tombes conservées et recouvertes pour donner la place qui se trouve devant l'église.
Durant la Seconde Guerre mondiale en 1940, la population de Diarville quitte le village et part sur les chemin de l'Exode. Une maison est détruite par un obus (Rue de Nancy).
Certains habitants vont jusqu'à Lyon à pied.
Festenal internacional de musica pop de Monterey
Lo festenal
Los organisaires Lou Adler, John Phillips dels The Mamas & the Papas, lo productor Alan Pariser, e Derek Taylor planifiquèront lo festenal en sonque sèt setmanas. Lo burèl organisaire comportava de membres dels Beatles e del Beach Boys. Monterey èra ja plan conegut pel Monterey Jazz Festenal e le Monterey Folk Festenal; los organisaires pensavan donc la mesa en plaça del festenal internacional de musica pop de Monterey coma un biais de far acceptar lo rock coma une forma musicala e artistica, tot coma lo jazz e la musica folk.
Los artistas joguèron gratuitament, e totes los ganhs donats a de fondacions e organizacions caritativas. Sol Ravi Shankar fuguèt pagat 3 000 $, per sa fòrça longa performança al sitar, pendent un miègjorn entièr. Country Joe and the Fish ganhèt 5 000 $ non pas del quita festenal, mas dels revenguts del documentari de D.A. Pennebaker, Monterey Pop.
Lo festenal foguèt lausat e saluat coma un prodigi d'organizacion e de cooperacion, venent una norma que fòrça pauc de grands festenals tornèron a capitar enseguida.
Lou Adler declarèt:
The Who
Alara que ja fòrça coneguts al Reialme Unit, e començant a traire l'atencion de las radios e auditors dels EUA, Monterey foguèt lo concèrt que faguèt lo vam de The Who. Lo groupe montèt sus l'empont abans Jimi Hendrix. Pete Townshend e ele volgavan ambedos jogar en primièr
The Jimi Hendrix Experience
Jimi Hendrix concluguèt sa prestacion per una incredibla version de Wild Thing, qu'acabèt de genolhs debans sa guitarra, mimant l'acte sexual amb son instrument, l'aspergissent d'esséncia par batifuòc, que la cremèt e la fracassèt sul sol e la sonó. To aquò produsent un fais de sonoritats totalament imprevisiblas e descomengudas e faguèt sa popularitat als EUA. Tanben foguèt pendent aquel festenal qu'Hendrix realizèt sa celèbra dobla proesa d'interpretar lo solo de guitarra de Hey Joe amb los dents puèi per l'espatla.
Janis Joplin
Lo festenal tanben foguèt l'escasença d'una de las primièras apareissons en public de Janis Joplin, que cantèt dins lo du grop Big Brother and the Holding Company. S'i vei Janis prene une rasada de Southern Comfort pendent son interpretacion provocatriça de la cançon Ball 'n' Chain. Columbia Records signèt un contrate amb Big Brother and The Holding Company après lo concèrt de Monterey. « Soi vegut un fervorós defensaire de la causa feminista aprés aver entendut Janis Joplin al Festenal de Monterey », declarèt John McCleary, l'autor de The Hippie Dictionary.
Otis Redding
A Monterey se produguèt, pel primièr còp dins lo seu país davant un peublic blanc important, l'estela de la soul Otis Redding. Èra acompanhat per Booker T. & The MG's, e foguèt apondut al programa mercé al fondator Jerry Wexler, que pensava que lo festenal seriá una escasença per la carrièra de Redding. Redding lancèt aquela frasa celèbra a l'assisténcia dins son apareisson: « Vaquí doncas donc la fola de l'amor. » Cantèt Respect (que venguèt un succés encara mai important per Aretha Franklin unas setmanas mai tard). Alara que lo festenal donèt a Redding una aura novèla e una celebritat mai importanta, tanben foguèt una de sas darrièras apareissons màger en public. Moriguèt sièis meses mai tard dins un accident d'avion edat de 26 ans.
Ravi Shankar
Ravi Shankar fuguèt tanben presentat al public dels EUA pendent aquel festenal. Dètz e uèit minutas de Dhun (Dadra and Fast Teental), un extrach brèu de la performança en dirècte de quatre oras de Shankar, acaba lo documentari Monterey Pop, revelant l'artista a tota una generacion novèla d'admirators.
The Mamas & the Papas
The Mamas & the Papas foguèron los darrièrs artistas a montar sus l'empont, John Phillips fasent partida dels organisaires de l'eveniment. Tanben permetèron a d'artistas joves de se produire coma Scott McKenzie. Joguèron unas de lors cançons mai celèbras, coma Monday, Monday e California Dreamin'.
Annulacions e artistas absents
Unes artistas an pas podut se produire pel festival o refusèron l'invitacion :
Referéncias
<div data-cx-draft="true" data-cx-weight="620" data-cx-state="source" data-source="422" class="references-small decimal" id="cx422" style="column-count: 1; -moz-column-count: 1; -webkit-column-count: 1" contenteditable="true">
Saint-André-sur-Cailly
Saint-André-sur-Cailly es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Divèrsas descobèrtas de vestigis apòrtan de certituds sus l' importància d'aquel vilatge a l'epòca gallo-romaine. Los fondements d'un vast bastissa, un mur de 200 mètres de longitud, una mosaic e dels centenats de monedas an aital #èsser mesas a jorn aital coma los murs d'un teatre al masatge caseriu del Boutlevé.
Dels cercueils de pèira d'epòca franque an #èsser exhumés.
La parròquia a cedit al mièg del XIe sègle al abbaye de Sant-Ouen de Roan per Osberne de Cailly.
Lo relèu de plaça lo Verd Galant testificaria del passatge de Henri IV en aquel luòc l'an 1592.
Lo bastiment d'aquel relèu data de la fin de la XVIII sègle sus la près de la nòva rota #que lo traçat n'a #èsser rectificat. Henri IV a séjourné en aquel luòc ? Cela es possible, doncas que lo sieu sojorn a Fontaine-lo-Bourg a qualque distància de Sant André sus Cailly a testificat per cartas enviadas d'aquel luòc. En aquel cas s'agiriá d'una anciana auberge desapareguda situada al Vièlh Verd Galant sul traçat de l'anciana rota.
A la vespra de la Revolucion, se dénombre aperaquí 80 larèrs per la majoritat dels jornalers, eles filaient tanben lo coton.
A la XVIII sègle, la conversion de ancians labours en bòsques e en herbages dona luòc a una multitude de planhs e de doléances.
Plusieurs découvertes de vestiges apportent des certitudes sur l'importance de ce village à l'époque gallo-romaine. Les fondements d'un vaste édifice, un mur de 200 mètres de longueur, une mosaïque et des centaines de monnaies ont ainsi été mises au jour ainsi que les murs d'un théâtre au hameau du Boutlevé.
Des cercueils de pierre d'époque franque ont été exhumés.
La paroisse est cédée au milieu du XIe siècle à l'abbaye de Saint-Ouen de Rouen par Osberne de Cailly.
La construction de ce relais date de la fin du XVIII siècle sur le bord de la nouvelle route dont le tracé a été rectifié. Henri IV a-t-il séjourné en ce lieu ? Cela est possible, puisque son séjour à Fontaine-le-Bourg à quelque distance de Saint André sur Cailly est attesté par des lettres envoyées de ce lieu. Dans ce cas il s'agirait d'une ancienne auberge disparue située au Vieux Vert Galant sur le tracé de l'ancienne route.
A la veille de la Révolution, on dénombre environ 80 foyers pour la plupart des journaliers, ils filaient aussi le coton.
Au XVIII siècle, la conversion d'anciens labours en bois et en herbages donne lieu à une multitude de plaintes et de doléances.
Saint-Aubin
Saint-Aubin pòt essèr:
Linha 7
Lo terme linha 7 es utilizat per designar un grand nombre de linha de transpòrts en comun :
Naoli
L'arriu de Naoli (挠力河 en chinés; pinyin: Naoli Hé) qu'ei un cors d'aiga deu nòrd-èst de la Republica Populara de China, dens la província de Heilongjiang. Aqueth arriu, afluent esquèr d'Ussuri e sosafluent d'Amur, que correish sus 596 km. Qu'arcuelh la Resèrva Naturau de l'Arriu de Naoli.
Montrabot
Montrabot es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Betty Carter
Betty Carter (nascut Lillie Mae Jones en 1929, m. 1998) foguèt una important cantaira de jazz (estil: bebop) dels Estats Units d'America.
Freybouse
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
"Bouz" En 1260, "Freybouse" en 1492.
"Bouz" en 1260, "Freybouse" en 1492.
John Cage
John Cage (Los Angeles, 5 de setembre de 1912 - Nòva York, 12 d'agost de 1992) foguèt un compositor american. Pionièr de la musica aleatòria, la musica electronica e de l'utilitzacion non estandard dels instruments musicals tradicionals, coma la creacion del piano preparat. Cage foguèt una de las principalas figuras de l’avantgarda de la pòst-guèrra. Tenguèt tanben un ròtle important dins lo desvolopament de la dansa modèrna, especialament a partir de la collaboracion amb lo ballarin e coreograf Merce Cunningham.
Sabiñánigo
Sabiñánigo es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Aigny
Aigny es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mérignac
Merinhac o benleu Mairinhac (Merigna en grafia mistralenca ; Mérignac en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Nteng
Lo nteng es una lenga chadica de la familha afroasiatica parlada en Nigèria. La lenga es pròcha del continuum dialèctal pan.