cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seleccion naturala
Limits de la seleccion naturala per explicar l'evolucion de la linhada umana
Coma totas las autras espècias animalas, l'espècia umana es lo produit de l'evolucion e de la seleccion naturala. Par exemple, se pòt pensar que la bipedia ofriguèt dins lo passat un tal avantatge selectiu que los gèns associats a aquel mòde de locomocion se espandèron dins tota la populacion umana.
Pasmens demòra dificil de reconstituir lo detalh de l'istòria evolutiva de nòstra espècia e en particular d'identificar quins factors precís e quins procèssus precís poguèron intervenir dins l'evolucion umana. Dins qualques cas, es pasmens possible d'identificar las pressions de seleccion e las adaptacions resultant de la seleccion naturala dins las populacions umanas. Un dels exemples fòrça documentat es la capacitat de resisténcia al paludisme. Los individús portadors d'un gèn entraïnant una anomalia de lors cellulas sanguinas resistisson melhor al parasit que causa aquela malautiá. Al contrari, lors enfants corron lo risque de sofrir de drepanocitòsi s'eretan d'aquel gèn dels dos parents. L'avantatge selectiu fornit per la resisténcia al paludisme permet doncas d'explicar perque dins las populacions umanas ont aquel parasit es endemic (Africa) se manten l'alèle d'un gèn podent entraïnar una malautiá gaireben grava.
Seleccion naturala, comportament e cultura
Tot comportament a una compausanta genetica e ereditària. Foguèt mostrat que l'environament poiriá agir sus l'evolucion d'un comportament ereditari e inat, per qualques animals.
La cultura, ela, se transmetent pas per l'ADN, mas per l'aprendissatge, pòt tanben èsser subjècta a una seleccion. Per exemple, se ai un comportament que m'apòrti de satisfaccion, coma de m'abilhar a la mòda, lo reproduirai e l'ensenharai o òm m'imitarà. E al contrari, aquel comportament serà pas transmé, s'aquò dona pas satisfaccion. La teoria de la memetica emesa per Richard Dawkins, designa aquelas entitats, que se dison mèms, coma elements de basa de la seleccion que subís la cultura, al meteis títol que son los gèns per l'evolucion del vivent.
250px|thumb|right|Relacions entre las evolucions culturalas, environamentalas e geneticas
Los autres mecanismes de l'evolucion
Quand las frequéncias de qualques variacions ereditàrias càmbian solament a causa de l'azard, se parla de deriva, e mai (se lo grope es fòrt redusit) d'efèit fondator. Aqueles caractèrs devon èsser gaireben neutres per la seleccion naturala (i a pas d'avantatge, o de desavantatge selectiu). S'una meteissa evolucion se produtz d'un biais repetit dins un meteis mitan dins las generacions, es pas la deriva, mas se pòt parlar de seleccion.
Dimension universala de la seleccion naturala
Dins lo quadre d'aquela teoria, tot sistèma ont s'obsèrva aqueles tres primièrs principis dona luòc a un fenomèn d'evolucion par seleccion naturala. Dins lo monde vivent, la transmission ereditària de l'informacion genetica, qu'obeís a aqueles tres principis, resulta doncas dins una evolucion de las espècias per seleccion naturala. Pasmens, d'un punt de vista teoric, l'evolucion per seleccion naturala depend pas de la natura precisa dels mecanismes que permeton l'aparicion de variacion, la transmission ereditària e la traduccion de l'informacion ereditària en caractèrs fenotipics. Lo fach que Darwin el meteis ignorava fins a l'existéncia dels gèns illustra ben la diferéncia que conven de far entre lo quadre teoric de la seleccion darwiniana e sas manifestacions observablas dins los ecosistèmas terrèstres.
En consequéncia, los fenomèns evolucionaris observats dins lo monde vivent poirián justament se manifestar dins d'autres sistèmas que meton en òbra los tres principis fondamentals de la seleccion darwiniana. Es per exemple, l'ipotèsi facha en exobiologia que de formas de vida extraterrèstras poirián èsser aparegudas sus la basa de mecanismes fondamentals diferents d'aquel que se coneis de la biologia terrèstra. Al sen de talas formas de vida evolucionant per seleccion naturala, se deuriá doncas observar de fenomèns similars a aqueles que se coneis sus Tèrra: adaptacion, coevolucion, reproduccion sexuada.
Fin finala se pòt tanben citar l'exemple dels algoritmes evolucionaris utilizats dins lo domeni de l'optimizacion en engenhariá. Aqueles permeton de recercar una solucion a un problèma donat en metent en competicion una populacion de solucions potencialas que solas las melhoras son conservadas per tornar èsser combinadas e donar naissença a una novèla generacion de solucions.
Lo metòde de seleccion es lo resultat d'una intervencion umana, daissant mai pensar a la seleccion artificiala.
Nòtas e referéncias
<References/>
(1138) Attica
(1138) Attica es un asteroïde.
Faraon
right|thumb|200px|Faraon [[Menkaurà, Musèu del Caire]] Los faraons èran los reis (o mai rarament reinas) de l'Egipte antica. Qualques cercaires estiman que l'emplec d'aqueste nom data d'aperaquí 1400 abans Crist e unes autres sonque dempuèi 950 abans Crist. Èra lo faraon lo cap religiós, civil e militar d'Egipte.
La religion teniá un ròtle preponderant, coma se pòt veire dins la mitologia egipciana. Aital lo sistèma de govèrn derivèt finalament cap a una teocracia que lo faraon se considerava coma un dieu a la terra, fondamenta d'un poder absolut.
Etimologia
Aqueste nom faraon nos es arribat gràcias al grèc φαραώ (pharaō) que passèt puèi dins lo latin tardièr pharaō. Se pensa que vendriá d'una formula egipciana que per demesiment passèt a se dire [per aâ] (literalament ostal grand).
Los ornaments reials
Lo rei d'Egipte portava una corona dobla, creada a partir de la Corona Roja de Bassa Egipte e la Corona Blanca d'Egipte Nauta. Èra ondrada d'un uraeus, que foguèt doblat pendent la 25ena Dinastia.
L'egiptològ Bob Brier a remarcat que malgrat las representacions nombrosas de las coronas dins los retraches reials, per ara s'es pas trobat cap de corona d'Egipte antica.
Selhas e Rocosèls
Selhas e Rocosèls (forma compausada; dèu finir en -s segon las autras grafias), Selha (e Rocosèls) o Celhas e Recosèls (Ceio, Celhos e Roucasèu en grafia mistralenca; Ceilhes-et-Rocozels en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Moriviller
Moriviller es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Selhas e Rocosèls
Lo gentilici es selhòl/celhòl -òla.
Selha
La prononciacion es ['seʎo] (Dedet) o ['sejě] (André Cabrol e Frank Hamlin). Las fòrmas ancianas son : Raimundi Guilelmi de Silias en 1101, ecclesiam S. Johannis de Silias en 1135, prior de Celliis, vicarius de Siliis en 1323, prior de Silvis, de Siliis en 1351, de Sillis, sense data, prieur de Celhes en 1571, 1590, Séilles en 1613, Seilhes en 1648, le Bourg de Ceilles en 1740-60, Ceilles en 1740-60, 1771, Ceilhes en 1774-75 (mapa de Cassini).
Rocosèls
La prononciacion es [roko'zèls]. Las fòrmas ancianas son : castro Rochosello en 1031-1060, Guido de Rocosel en 1153, Raimundus de Rocosell en 1160, Willermi de Rocosello en 1170, capelli castri de Rocosello en 1180, Guillem de Cocosel [legir : R-] en 1184, Guillelmus de Rocosello en 1188, Guillelmi de Rocosello en 1190, ante Rocosellum, sense data [sègle XII ?], minariis et terra de Rocosello en 1247-48, rector de Rocosell en 1323, Astulpho de Roquosello, Astolphe de Rocosel, Garcens de Rocozel en 1334, de Rocasello en 1344, de Rocozellis en 1351, de Rocosello en 1361, de Rocares en 1529, prieur de Rocarel en 1571, Roucouzel en 1613, Rocquosels, Roquezels en 1740-60, Rocosel en 1759, 1774-75 (mapa de Cassini). Rocosèls deriva de l'occitan rocós amb un sufix diminutiu -el. Al sègle XVI apareis una tendéncia al rotacisme (-z- > -r-), travada après.
Sent Nazari (Gard)
Sent Nazari (Saint-Nazaire en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Dover (Delaware)
Per autras localitats amb lo nom Dover, vejatz : Dover.
(1139) Atami
(1139) Atami es un asteroïde.
Dover (Delaware)
Dover es la capitala de l'estat american de Delaware. Sa populacion en 2000 èra 32,135 abitants. Sa superfícia totala es 58,8 km².
Districte de South Garo Hills
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Baghmara. Lo districte foguèt fondat en 1992.
Villiers-le-Bois
Villiers-le-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pargny-lès-Reims
Pargny-lès-Reims es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Aigla cridarèla
L'aigla cridarèla (o agla cridaira) (Aquila clanga) es un rapaç diürne qu'es de la familha deis Accipitridae.
Vejatz tanben
Aigla
Lengas vieticas
Las lengas vieticas son un dels grops de las lengas austroasiaticas parladas en Asia del Sud-Èst.
Classificacion
thumb|right|260px|Distribucion de las lengas vièticas, en ròse La classificacion de las lengas vieticas es :
Sent Geri (Perigòrd)
Sent Geri (Saint-Géry en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [ʂɛ̃ n ’ðeri] ~ [ʂɛ̃ n ’zeri]. Lo nom es atestat Sanctus Egidius, en latin, au sègle XIII. Sent Geri ven deu nom d'un ermita de Septimania, deu sègle VII e VIII, AEgidius. Chantal Tanet e Tristan Hordé nòtan que l'r de Geri ven probablament d'una contaminacion per Sent J(u)èri, Sanctus Georius, varianta de Sanctus Georgius, Sent Jòrge, , ,.
Breitenbach (Bas Ren)
Breitenbach  en alemanic (Breitenbach en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region del Grand Èst.
Geografia
thumb|left|Vist sul vilatge de Breitenbach Lo vilatge de Breitenbach se situa en una vallée perpendiculaire al Giessen de Steige. Environat a lo sieu confluisson pels tucs del Erdbeerberg e de las Hirsten, s'agrandís en un vast amphithéâtre montagneux format del en vessant sud del massís del Camp-de detlo-Fuòc. D'oèst n'es, se percep las reünions del Roffling e del Camp del Fuòc (, mas  solament sul territòri  de la comuna), del Baylarge, de la Ibrand , del Heidenkopf  e de la Gietzig , aquel darrièr constituent lo començament de la crête en portant a la Ungersberg. Lo pòble es accessible per d'escasses passatges : lo caulet de la Carbonera en portant al ban de la Ròca, caulet del Kreuzweg  donadora sul Hohwald e Barr, caulet de Bellevue  cap al Hohwald amb un camin forestal unic. Breitenbach Possedís una superficie d'unitat|1173|a e es çò finage çò de mès d'estendut del costat de Villé.
Fierville-les-Parcs
Fierville-les-Parcs es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Arquitectura
thumb|right|Plans e dessenhs arquitecturaus d'un [[ostau.]]
Fierville-les-Parcs
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Arquitectura
L’arquitectura es l'art de concebre d'espacis e de construrre de bastiments en respectant de règlas tecnicas e scientifica e de concèptes estetics regardant la chausida dei materiaus, la forma e l'agençament deis estructuras. De mai, l'arquitectura dèu tanben tenir còmpte de l'usatge sociau de sei construccions e de son integracion dins l'environament. Per aquelei rasons, l'arquitectura es un art qu'es fòrça liada a l'engenhariá.
Ròtle tecnic
L'arquitècte contemporanèu es un especialista que definís lei plans d'un bastiment e que susvelha sa construccion. Son trabalh compren de pretzfachs variats coma la creacion d'un projècte de construccion ò l'establiment de devís descriptius e dei plans d'execucion detalhats. Es tanben encargat de verificar lo trabalh deis actors d'un chantier (entrepreneires...) e d'assegurar lo respècte dei prescripcions reglementàrias e contractualas. Certaneis arquitèctes son tanben de teoricians qu'estúdian lei metòdes més en òbra au sen de lor activitat. Pòdon ansin definir de principis generaus regardant la definicion d'una estetica, l'usatge d'un bastiment ò lo liame amb d'autreis activitats ò domenis tecnics (politica, sciéncia dei materiaus...).
Leis arquitèctes contemporanèus son donc de professionaus amb una formacion reconeguda per un diplòma. Aquela formacion vèn dei guildas de constructors de l'Edat Mejana qu'èran sovent dirigidas per d'artesans formats ais arts profans coma l'engenhariá. Pauc a pauc, l'arquitècte, en causa de la valor e de la raretat de son trabalh, venguèt un artesan fòrça qualificat. Ansin, dins lo corrent dau sègle XIX, sa formacion s'institucionalizèt amb la creacion d'escòlas d'arquitectura dins lei país desvolopats (1819 a París, 1847 a Londres, 1868 a Boston...).
La determinacion d'un environament
Per realizar una construccion, l'arquitectura dèu tenir còmpte de la disponibilitat dei materiaus de construccion, de l'evolucion dei conoissenças tecnicas e deis abituds de la populacion locala. Regardant lo premier ponch, aquò necessita una adaptacion ai ressorsas localas. Per exemple, en Occitània, l'usatge de la pèira es frequent mentre que dins lei regions ruralas de Canadà, la fusta es lo materiau de basa. L'adaptacion dau progrès scientific dins lei metòdes de construccion es generalament lòng car es necessari d'integrar lei proprietats dei materiaus novèus dins lo còrpus teoric deis arquitèctes. Es tanben sovent necessari de convéncer lei populacions localas de la valor estetica dei formas novèlas. Ansin, durant la Revolucion Industriala, l'acier e lo betum armat, coneguts tre leis ans 1850, s'impausèron lentament a la fin dau sègle XIX en despiech de qualitats superioras ai materiaus tradicionaus.
L'expression dau poder politic
Dempuei l'aparicion dei societats estatalas, l'arquitectura es un otís important dau poder politic per afiermar son autoritat e definir l'identitat d'una comunautat. D'efiech, lei monuments de prestigi, coma lo castèu de Versalhas en França, permèton d'afiermar lo poder e la poissança dau sobeiran. Pasmens, existís de liames pus subtils entre l'arquitectura e lo poder en plaça. Per exemple, la chausida d'un estil arquitecturau donat favoriza la definicion d'un quadre ò d'una ambicion. Ansin, l'estil high tech deis ans 1970 permet de donar un sentiment de modernitat a una institucion mentre que l'adopcion d'un estil vièlh permet d'establir un liame amb lo passat. Per exemple, lo neoclassicisme dau Congrès de Washington remanda a la democracia atenenca.
L'expression d'una societat
Lei condicions economicas e socialas an una influéncia importanta sus l'arquitectura. Per exemple, lei banquiers e lei marchands italians dei sègles XV e XVI foguèron de motors dau desvolopament de l'arquitectura de la Renaissença car avián un reng sociau de mostrar e lei mejans financiers per sostenir aquela ambicion. Un autre exemple caracteristic es l'invencion dau gratacèu, simbòl dau capitalisme estatsunidenc, que permet de multiplicar lei burèus a partir d'una parcèla unica. De mai, au sen d'una societat donada, l'arquitectura permet sovent de diferenciar lei classas socialas gràcias a la definicion d'abitats distints (palais, ciutats obrieras...). Enfin, fins a la fin de l'Edat Mejana, l'arquitectura sacrada aguèt un ròtle primordiau dins l'organizacion dei vilas.
Mesopotamia
Apareguda dins lo vau fluviala d'Eufrates e de Tigre, l'arquitectura mesopotamiana es un dei movements arquitecturaus pus ancians de l'istòria umana amb una existéncia atestada dempuei lo milleni IV avC. Per de rasons geologicas, son materiau de basa es la brica d'argiela crusa que permet d'obtenir de formas estandardizadas. De cordatges e de palhets de cana èran utilizats per renfòrçar lei muralhas. En revènge, l'usatge de la fusta èra rar car leis espècias d'aubres presentas dins la region son pauc utilas per la construccion. Per d'aplicacions precisas coma la construccion dau revestiment d'un monument important (palais, portaus, temples...), èra possible de coire lei bricas dins un forn per renfòrçar sa duretat e sa resisténcia. Enfin, dins lei regions septentrionalas, la pèira èra de còps utilizada per la bastida d'edificis importants car l'accès a aquela ressorsa èra pus simple.
Tanya Lopert
Tanya Louise Lopert (Nòva York, 19 de junh de 1942) es una actritz francesa.
Arquitectura
Mesopotamia
Au nivèu tecnic, l'arquitectura mesopotamiana desvolopèt pauc a pauc l'utilizacion de la vòuta sortenta ò de plen cintre tant per de construccions monumentalas (escaliers exteriors) que per d'infrastructuras enterradas (cistèrnas, canaus sosterranhs...). La preséncia de salas ipostilas (una sala sarrada amb de colonas per sostenir lo plafon) èra tanben una caracteristica majora dei bastiments pus importants.
Egipte
Egipte es un autre fogau ancian de civilizacion. Dins lo corrent dau milleni IV avC, veguèt l'emergéncia d'estats centralizats dotats d'una administracion e de l'escritura amb l'instauracion de la I dinastia vèrs 3150 avC. A l'iniciativa dau faraon, dau clergat e de l'aristocracia, la construccion de monuments foguèt un simbòl d'aqueu poder e menèt a la formacion d'una arquitectura fòrça diversificada qu'es uei ben coneguda gràcias ai descubèrtas arqueologicas. Son materiau de basa foguèt inicialament la brica d'argiela segon de tecnicas similaras a aquelei en vigor en Mesopotamia. Pasmens, durant la premiera mitat dau milleni III avC, l'usatge de la pèira apareguèt per de monuments importants coma de tombas ò de temples.
L'usatge dei materiaus pus resistents èra reservat ais edificis pus importants e lei domenis pus coneguts de l'arquitectura egipciana son donc l'art religiós e l'art funerari. Sei monuments pus famós son probablament lei piramidas, lei tombas reialas e lei temples. Mòstran l'utilizacion frequenta de l'escultura e dei salas ipostilas. Pasmens, qu'ornaments variats apareguèron pauc a pauc per ornar lei capitèus de colona (paumier, lòtus, papirús...). De mai, la descubèrta dei roïnas de quauquei vilatges mòstra un liame entre leis esquèmas organizacionaus de l'arquitecturau domestica primitiva e l'organizacion dei monuments pus importants.
Mesoamerica e Andes
L'arquitectura precolombiana es l'arquitectura dei civilizacions principalas d'America avans l'arribada deis Europèus au sègle XVI. Sei fogaus principaus se situan dins leis estats modèrnes de Mexic, d'Eqüator e de Peró. Se de trachs comuns son ben presents, es tanben caracterizada per l'existéncia de plusors estils pròpris a cada pòble. Lei pus coneguts son aquelei deis Olmècs, dei Maias, de la civilizacion de Teotihuacan, dei Toltècs, deis Astècs e deis Incas. De mai, en causa dei destruccions liadas a la conquista espanhòla e a un clima relativament umid, lei construccions pus fragilas son desenant perdudas.
Pasmens, lei rèstas de l'arquitectura monumentalas mòstran lo mestritge de plusors tecnicas e materiaus (pèira, pèira talhada e tàpia). De mai, existiá una importanta diversitat d'edificis importants coma de piramidas, de palais, de temples, de terrenhs de jòc ò d'observatòris astronomic. L'usatge de la vòuta, deis escaliers e deis espacis (plataformas, corts, esplanada...) èra frequent. L'ornamentacion interiora èra realizada per d'esculturas e de gravaduras.
L'arquitectura grèga antica
Inspirada per l'arquitectura minoïca, l'arquitectura grèga aguèt un ròtle major dins l'istòria de l'arquitectura en causa de son influéncia sus lo desvolopament de l'arquitectura europèa dei periòdes seguents. En particular, lei Grècs inventèron un vocabulari per descriure leis elements de l'arquitectura, compres lei detalhs, qu'es totjorn en vigor au començament dau sègle XXI dins l'arquitectura occidentala. Au nivèu tecnic, après un periòde arcaïc durant l'epòca micenenca marcada per la construccion de muralhas ciclopèas, es caracterizada per l'usatge fòrça important de l'estructura « colona-entaulament » qu'es benlèu un modèl eissit deis ostaus tradicionaus (esquèma « biga-fusta »).
Lei Grècs desvolopèron fòrça la teoria de l'arquitectura amb la definicion d'òrdres diferents (doric, ionic e corintian) e l'introduccion de règlas de proporcion geometrica. Lo temmle rectangular amb una teulissa triangulara es l'edifici emblematic d'aquelei recèrcas. De mai, per mantenir l'armonia, la mesclada d'òrdres diferents dins un meteis monument èra enebida e lei matematicas dictavan tanben lei dimensions generalas dei bastiments (longor, largor, autor) e lo decòr. Au nivèu dei materiaus, la pèira èra lo pus frequent per la construccion dei monuments. Lo maubre èra utilizat per lei monuments pus importants coma l'Acropòli d'Atenas.
L'arquitectura romana
Mèstres de la màger part dau bacin mediterranèu a partir dau sègle II avC, lei Romans assilimèron mai d'una cultura durant son existéncia mai foguèron fòrça influenciats per lei Grècs que venguèron un modèl per son elèit. Gardèron ansin l'esquèma « colona-entaulament » coma basa de son arquitectura. Pasmens, lei vilas romanas avián de besonhs pus complèxs que lei ciutats-estats grègas e lo poder foguèt obligat de construrre d'infrastructuras novèlas coma de basilicas, d'aqüaductes, d'arcs de trionf ò d'anfiteatres. Ansin, lei Romans desvolopèron l'usatge de materiaus novèus (tèrra cuecha, ciment, betum...) e melhorèron certaneis estructuras imaginadas per leis Etruscs coma l'arc, la vòuta ò lo dòma. Creèron tanben dos òrdres arquitecturaus suplementaris (toscan e composit) e esitèron pas de mesclar plusors òrdres dins un meteis bastiment. Lo Panteon de Roma es un exemple d'aquelei novetats.
L'arquitectura bizantina
Après lei Grandeis Invasions dau sègle V apC e la disparicion de sa vesina d'Occident en 476, la mitat orientala de l'Empèri Roman contunièt son existéncia fins a la presa de Constantinòble per lei Turcs en 1453. Dich « bizantin » per o diferenciar de l'Empèri dau periòde antic, l'Empèri Bizantin èra en realitat la continuacion de l'Empèri Roman. Son arquitectura foguèt donc lo desvolopament de l'òbra deis arquitèctes romans qu'adaptèron inicialament lei formas ancianas, coma l'octogòn, au cristianisme. Sa caracteristica principala foguèt la represa dau plan de la basilica judiciària per bastir de glèisas amb una copòla centrala. Pasmens, aquò necessitèt de transformar lo plan de la basilica tradicionala per tenir còmpte dau cambiament dins l'estructura. Lo modèl d'aquel estil es l'Hagia Sophia bastida au sègle VI. Amb lo temps, lei solucions trobadas per resòuvre aquelei problemas d'estabilitat venguèron pus finas e permetèron de plans fòrça complèxs. Lei partidas interioras èran principalament decoradas amb de mosaïcas ò de pinturas amb una predominància marcada dei tèmas crestians.
L'arquitectura islamica
L'arquitectura islamica es apareguda après lei conquistas arabas iniciadas per Maomet e sei successors. Seis originas son en partida desconegudas car lo monde arabi preislamic es mau conegut. Pasmens, integrèt lei tradicions dei regions envaïdas, especialament Pèrsia, lei províncias orientalas de l'Empèri Bizantin e lo nòrd de la Peninsula Indiana. L'arquitectura islamica presenta donc una importanta diversitat e es ben sovent devesida en corrents distints segon una basa regionala. Sei monuments principaus son la mosqueta e lo palais.
Dins lei premierei construccions, sovent anterioras au sègle VIII, s'observan de trachs crestians coma dins lo Dòma dau Rocàs de Jerusalèm que tèn una copòla e un deambulatòri. Lo plan definitiu foguèt fixat per leis Omeias amb un minaret, una cort larga amb de fònts per leis ablucions, un pòrge per s'aparar còntra lo Solèu, una granda sala per lei fidèus e una copòla. Una segonda rompedura amb l'art grècobizantin aguèt luòc au sègle VIII amb la presa dau poder deis Abassidas que privilegièron la brica e l'estuc pintat en luòc de la pèira e la mosaïca.
Leis arquitecturas romanica e gotica
L'arquitectura romanica se desvolopèt durant l'Edat Mejana, principalament entre lei sègles X e XII dins lei regions fòrça romanizadas. D'efiech, la preséncia importanta de monuments romans i venguèt una fònt d'inspiracion per leis arquitèctes locaus. Ansin, l'art romanic es caracterizat per d'espacis interiors de granda talha, de vòutas semicircularas solidas e de colonas espessas. Lei duberturas son subremontadas per un arc de plen cintre e lo plan tradicionau de la basilica demorèt l'esquèma de basa dei glèisas. Pasmens, dins mai d'un edifici romanic, la robustessa foguèt privilegiada e lo nombre de fenèstras i es limitat. A partir dau sègle XI, lei veiriaus venguèron frequents dins lei construccions religiosas pus importantas. D'exemples caracteristics de l'art romanic se tròban en Occitània e dins lo nòrd de la Peninsula Iberica lòng dau camin de Compostèla.
L'arquitectura gotica es un corrent qu'apareguèt en Euròpa au sègle XII e que demorèt vivaç fins au sègle XVI. Emergiguèt principalament dins lei regions pauc romanizadas coma leis Illas Britanicas, lo Sant Empèri Roman Germanic ò lo nòrd de Gàllia. D'efiech, la feblessa de l'influéncia romana i favorizèt l'imaginacion deis arquitèctes qu'adoptèron d'elements novèus coma l'ogiva e l'ancola. Una influéncia islamica es possibla gràcias ai cambis culturaus realizats durant lei Crosadas.
Vaubèla
Vaubèla (Valbelle en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Arquitectura
Leis arquitecturas romanica e gotica
Aqueleis innovacions permetèron la construccion de muralhas e de pielons pus fins que donèron un aspècte pus eslançat que contrasta amb la compacitat de l'art romanic. La catedrala de Nòstra Dòna de París es un exemple caracteristic d'aquel art gotic religiós. Pasmens, existís egalament de monuments civius, especialament en Flandra. Dins lei regions d'art romanic, se fau nòtar la difusion de l'artic gotic a la fin de l'Edat Mejana. I foguèt fòrça utilizat per realizar de decòrs interiors.
Vaubèla
Geografia
Lo vilatge es situat a 580 m d'altitud.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Arquitectura
L'arquitectura de la Renaissença
L'arquitectura de la Renaissença es apareguda a Florença au començament dau sègle XV. Es marcada per lo retorn dins l'arquitectura occidentala deis òrdres antics e de la concepcion geometrica de l'armonia e per l'usatge de l'arc de plen cintre, de la vòuta semicirculara e dau dòma. La catedrala Santa Maria del Fiore de Florença es lo prototipe d'aquela transformacion que se difusèt au rèsta d'Euròpa durant lei Guèrras d'Itàlia dau sègle XVI. Es famosa per son dòma de 42 m de diamètre que sa construccion foguèt considerada coma una proesa considerabla. Durant son expansion, l'estil Renaissença integrèt d'elements novèus, fòrça ben obratjats, coma lo mòstra lei castèus bastits en França dins la vau de Léger (escaliers dobles, campaneròts, lantèrnas, pinhons...).
Vaubèla
Istòria
Las tutas De las Peyrourets an #èsser freqüentades al neolític. Qualques descobèrtas archéologiques testifiquen De la fréquentation de Vaubèla a la Edat de bronze.
Isis
left|thumb|Estatua d'Isis
Arquitectura
Dau manierisme au rococò
Inicialament fondada sus lei proporcions, la linha drecha e l'utilizacion de concèptes classics, l'arquitectura de la Renaissença integrèt mai e mai d'elements de detalhs realizats segon d'estils fòrça rafinats. Au sègle XVI, aquò donèt naissença au manierisme, un corrent arquitecturau que rompèt amb lei règlas dau classicisme per produrre d'efiechs de preciositat e de tension. Puei, l'introduccion de la linha curvilinèa e d'una ornamentacion facha de pinturas e d'esculturas menèron au barròc, un corrent culturau qu'influencièt mai d'un domeni artistic en Euròpa entre lei sègles XVI e XVIII. La plaça Sant Pèire de Roma es un exemple de construccion barròca. Participèt fòrça a sa difusion dins un contèxte de lucha ideologica entre catolics e protestants.
Isis
Isis (en version grèga, en egipcian èra Aset) es la diva de la maternitat e la fertilitat en Egipte antica. Es una divinitat de la vida, de la mòrt e de la renaissença.
Vaubèla
Istòria
Al epòca gallo-romaine, un talhièr de potiers èra actiu sus la comuna.
Isis
A la debuta, èra una diva de la reialtat. Mai tard, èra considerada coma la diva dels marins.
(1140) Crimea
(1140) Crimea es un asteroïde.
Isis
Isis èra la filha de Nut, diva del cèl, e de Seb, dieu de la tèrra. Se maridèt amb Osiris, son fraire e lo paire de son filh Òrus. Osiris foguèt assassinat per son fraire Set mas Isis repetacèt son còs e faguèt nàisser aital Òrus a Khemnis, un estanh. Isis èra tanben la maire de Min.
Vaubèla
Istòria
La comunitat, citada en 1274 e en 1419, se trucava lo Torn de Bevons. Levava De la baillie de Sisteron. Los posseïdors Del fief sa los Mévouillon (-), de contunh las de Oracion a las e  de sègles, e fin finala los Valbelle fins a la Revolucion. Aquel Sa aqueles senhors, los Vaubèla, acheteurs del fief en 1680 e #que tiran lo sieu nom de la siá distincion en la actuala Var, #qu'obtenon lo sieu cambiament de nom en 1687, ,.
La comunitat medievala de Quinson (soslinhada la an 1274), #que comptava 11 fuòcs al dénombrement de 1315, se fòrtament despoblada per la crisi del (Peste negra e guèrra de ), inhabitée en 1371 e annexada per aquela de Vaubèla a la XV sègle. Probablament A la XVI, lo pòble, establit sus una nautor (ont se tròban dos torns en ruïnes), a abandonat e destruit per ganhar la localizacion actuala.
Dos de autras fiefs se trobavan sus l'actual territòri de la municipalitat de Vaubèla : la Cheylanne, e lo fief de Sant-Pons (vila la an 1207).
A la Mièja Edat, las glèisas de las comunitats del Torn e de Quinson dépendaient de la collégiale de Cruis, #que requectava las intradas ligadas dins aquelas glèisas,.
Les grottes des Peyrourets ont été fréquentées au néolithique. Des découvertes archéologiques attestent de la fréquentation de Vaubèla à l’Âge de bronze.
À l’époque gallo-romaine, un atelier de potiers était actif sur la commune.
La communauté, citée en 1274 et en 1419, s’appelait la Tour de Bevons. Elle relevait de la baillie de Sisteron. Les détenteurs du fief sont les Mévouillon (-), puis les d’Oraison aux et  siècles, et enfin les Valbelle jusqu’à la Révolution. Ce sont ces seigneurs, les Vaubèla, acheteurs du fief en 1680 et qui tirent leur nom de leur seigneurie dans l’actuel Var, qui obtiennent son changement de nom en 1687, ,.
La communauté médiévale de Quinson (signalée en 1274), qui comptait 11 feux au dénombrement de 1315, est fortement dépeuplée par la crise du (Peste noire et guerre de Cent Ans), inhabitée en 1371 et annexée par celle de Vaubèla au XV siècle. Probablement au XVI, le village, établi sur une hauteur (où se trouvent deux tours en ruines), est abandonné et détruit pour gagner l’emplacement actuel.
Deux autres fiefs se trouvaient sur l’actuel territoire de la commune de Vaubèla : la Cheylanne, et le fief de Saint-Pons (cité en 1207).
Au Moyen Âge, les églises des communautés de la Tour et de Quinson dépendaient de la collégiale de Cruis, qui percevait les revenus attachés à ces églises,.
Arquitectura
Dau manierisme au rococò
Dins certanei regions, especialament Àustria e Alemanha, l'arquitectura barròca agantèt una mena d'exuberància amb una libertat sensa precedents dins lei linhas, lei proporcions e dins la concepcion de decòrs subrecargats. L'apogèu d'aquela evolucion foguèt l'estil rococò dau sègle XVIII. En revènge, dins d'autrei país europèu coma França, lo classicisme demorèt vivaç, çò que limitèt la profusion de detalhs. Lo castèu de Versalhas, bastit per lei rèis de França durant lei sègles XVII e XVIII, es l'exemple pus famós d'aquel estil francés que se difusèt largament en Euròpa.
La represa deis estiles ancians e l'eclectisme
Dins lo corrent de la segonda mitat dau sègle XVIII, leis excès dau barròc e dau rococò entraïnèron una reaccion de part d'arquitèctes favorables au retorn d'una arquitectura pus simpla e pus austèra. Aquò marquèt lo començament d'un periòde caracterizat per la represa d'estils ancians. Lo premier, inspirat per l'art grècoroman, es dich neoclassicisme e s'inspirèt de l'art classic antic amb una preferéncia per l'òrdre doric, lei formas geometricas e de decòrs minimalistas. Puei, venguèt lo neogotic, fòrça popular durant l'epòca victoriana en Anglatèrra e ais Estats Units. Lo Parlament Britanic es un exemple d'aqueu corrent. Enfin, apareguèt un darrier movement neomedievau fondat sus la sintèsi de divèrseis arquitecturas medievalas e Renaissença. L'arquitècte francés Eugène Viollet-le-Duc (1814-1879) ne'n foguèt un dei promotors principaus e l'Opèra de París, construch per Charles Garnier (1825-1898), un dei simbòls majors.
L'aparicion de l'arquitectura metallica
Dins lo domeni tecnic, l'arquitectura dau sègle XIX foguèt tanben marcada per l'adopcion de materiaus novèus, eissits de la Revolucion Industriala. En particular, se de progrès importants foguèron realizats en matèria de ciments e de betums, l'evolucion pus importanta foguèt aquela de l'adopcion de l'acier. D'efiech, lei proprietats dei pèças metallicas, fòrça diferentas d'aquelei dei materiaus tradicionaus, permetèron d'obtenir de formas novèlas e de s'afranquir dei concepcions abitualas. Ansin, tre la fin dau sègle XIX, lei construccions metallicas se multipliquèron (Grands Magasins, mercats cubèrts...) coma la Tòrre Eiffel construcha a París per celebrar lo centenari de la Revolucion Francesa. Aquò menèt a l'arquitectura modèrna qu'es dominada per l'acier, lo betums e lo veire.
L'emergéncia de l'estil internacionau
L'estil « internacionau » es un corrent arquitecturau definit en 1932 per Philip C. Johnson (1906-2005) e Henry-Russell Hitchcock (1903-1987) dins l'exposicion « L'estil internacionau : l'architectura depuei 1922 ». Dins aquela apelacion, integrèron l'òbra de plusors arquitèctes occidentaus aguent trabalhat sus leis efiechs de volum gràcias a de superficias exterioras liscas (sovent veiradas), sus la concepcion d'edificis asimetrics amb de formas regularas gràcias ai proprietats dau betum, sus l'abséncia de decoracion exteriora e sus l'utilizacion dei materiaus modèrnes. Aquò permetèt d'afiermar la rompedura amb lei corrents artistics precedents e de donar un ensemble de recomandacions per leis arquitèctes dau periòde. Aquel estil foguèt fòrça popular durant lei Trente Glorioras e aguèt una influéncia majora sus l'ensemble de l'arquitectura dau sègle XX.
L'escòla dau Bahaus inspirèt tanben d'arquitèctes dei país vesins coma Le Corbusier (1887-1965) qu'apliquèt lei solucions arquitecturalas dau Bauhaus a la construccion de lotjaments collectius. Dins aquò, l'òbra dau Corbusier èra tanben sostenguda per d'autrei principis definits dins son obratge Vèrs una arquitectura paregut en 1923. Segon eu, lo ròtle premier de l'arquitècte èra de tornar organizar la ciutat. Per aquò, prepausèt lo concèpte d'unitat d'abitacion e inscriguèt l'arquitectura contemporanèa dins l'urbanisme.
Lo neoplasticisme e lo constructivisme
En parallèl de l'estil internacionau, dos autrei corrents arquitecturaus aguèron una influéncia de remarca au començament dau sègle XX. Participèron fòrça a la rompedura de l'arquitectura contemporanèa amb lei formas pus ancianas.
Lo neoplasticisme es un corrent neerlandés aparegut en 1917 a l'entorn de Theo Van Doesburg (1883-1931), de Piet Mondrian (1912-1944) e de la revista De Stijl. Es caracterizat per un art abstrach austèr e geometric que prepausèt d'ostaus amb de plans asimetrics e de colors primàrias vivas. L'Ostau Schröder es un exemple caracteristic d'aqueu movement. Per aquela construccion, foguèt utilizat lo betum per lei fondacions e la brica e la fusta per lei muralhas. Elements fòrça novèus, de fenèstras foguèron integradas dins leis angles.
Lo constructivisme es aparegut en Russia après la Premiera Guèrra Mondiala dins l'encastre de la Revolucion Russa iniciada per Lenin. Recampèt rapidament d'artistas joves e desirós de participar a la construccion de la societat comunista. Sei principis s'interessavan a l'utilizacion d'una geometria rigorosa basada sus de formas simplas coma lei ceucles e lei triangles per constituïr d'estructuras de tres dimensions. L'integracion dei materiaus modèrnes e l'utilizacion de tecnologias recentas èran encoratjadas per demostrar la superioritat de la revolucion. Pasmens, en causa dei dificultats entraïnadas per la Guèrra Civila Russa, la màger part dei projèctes constructivistas foguèron jamai realizats .
L'arquitectura organica
L'arquitectura organica es un ensemble eissit de l'òbra de l'Estatsunidenc Frank Lloyd Wright (1869-1957). Publicadas tre 1910, seis òbras aguèron una certana influéncia sus lei promotors de l'estil internacionau. D'efiech, tre la fin dau sègle XIX, Wright utilizèt lo betum armat per concebre d'ostaus amb d'avans-cubèrts importants, de superficias exterioras pauc ornadas e d'espacis fluids. Sei principis èran una cèrca d'armonia en utilizant lei particularitats dau site de construccion per integrar l'abitat dins la natura. D'inspiracions orientalas marcan una partida de sei projèctes. Son òbra pus famosa es probablament l'Ostau de la Cascada. En Euròoa, lo Finlandés Alvar Aalto (1898-1976) s'inspirèt de son trabalh per la concepcion dau sanatorium de Paimio.
L'arquitectura contemporanèa
A la fin deis ans 1950, plusors grops d'arquitèctes contestèron l'òrdre eissit de l'estil internacionau e dau trabalh d'organizacion dau Corbusier. Lei desiranças d'evolucion èran nombrós. Au nivèu dei formas e dei volums, de movements revendiquèron l'utilizacion de formas pus complèxas e de linhas corbadas. Regardant l'aspècte exterior, i aguèt egalament de projèctes per promòure una decoracion exteriora mens austèra. Enfin, certaneis arquitèctes volián rompre amb leis imperatius de l'urbanisme. L'arquitectura contemporanèa es eissida d'aqueu conflicte.
La tecnoarquitectura
La tecnoarquitectura (ò arquitectura « high-tech ») es un corrent, principalament britanic, que se desvolopèt a partir deis ans 1960. Pasmens, es l'eiretier d'una tendància pus anciana qu'utiliza l'estetica industriala coma fònt d'inspiracion. Adaptat ais ans 1960-1970, aquelei principis menèron a la concepcion de bastiments fondats sus l'univèrs dau maquinisme, de la tecnologia ò de la conquista espaciala. Lo Musèu Pompidou de París n'es un exemple famós per la valor estetica de son estructura.
Lei corrents arquitecturaus dempuei leis ans 1980
Dempuei leis ans 1980, l'arquitectura contemporanèa se caracteriza per la multiplicitat dei corrents e per lei debats entre elei. D'efiech, un premier corrent, centrat a l'entorn de l'òbra de Ricardo Bofill (nascut en 1939) s'inspira dei règlas classicas per prepausar una estetica amb de perspectivas grandas e de façadas monumentalas. En Itàlia, existís un corrent neoracionalista basat sus lei principis teorics desvolopat per Aldo Rossi (1931-1997). Dòna una gròssa importància ai tradicions arquitecturalas localas. Ais Estats Units, lei trabalhs dau Corbusier sus l'espaci, lei formas e la color blanca foguèt desvolopats per Richard Meier (nascut en 1934). Enfin, son apareguts dos corrents, lo descontructivisme e lo minimalisme, que s'opausan dirèctament au classicisme e au racionalisme amb l'adopcion de linhas oblicas per lo premier e de formas geometricas simplas per lo segond.
Gas
thumb|right|[[Fotografia d'una esfèra d'estocatge industriau de gas.]] thumb|right|Resumit dei cambiaments d'estats principaus.
Gimel
Gimel (Gimel-les-Cascades en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Gas
Un gas es un estat de la matèria caracterizat per d'atòms e de moleculas pauc liats per de fòrças interatomicas ò intermolecularas e animats de movements desordonats. Per aquela rason, un gas a de formas definidas e tend a s'espandir per ocupar tot l'espaci disponible. La màger part dei compausats son a l'estat gasós quand la temperatura aumenta ò quand la pression demenís. En revènge, quand la temperatura demenís ò que la pression aumenta, lei substàncias quimicas an tendància de passar a l'estat liquid ò solid.
Un gas pòu passar a l'estat liquid per liquefaccion e a l'estat solid per condensacion. Dins lei cas contrari, un liquid pòu venir gasós per vaporizacion e un solid pòu passar a l'estat gasós per sublimacion. Enfin, per ionizacion, un gas pòu formar un plasma.
Lei premierei descubèrtas
La nocion de gas foguèt descubèrta vèrs 1610 per l'alquimista Jan Baptist van Helmont (1580-1644) en estudiant lo « gas silvèstre » (dioxid de carbòni) format per la combustion dau carbon, l'accion dau vinagre sus certanei pèiras e per la fermentacion de rasins. Imaginèt lo tèrme « gas » en s'inspirant dau mot grèc το χαος-χαους que designava l'espaci vuege qu'existiá dins la mitologia grèga avans la creacion dau mond. D'efiech, voliá introdurre una nocion de vuege dins aquela de gas.
L'estudi dei gas foguèt lòngtemps limitat per la tecnologia disponibla qu'empachava d'identificar aisament de substàncias gasosas novèlas. En particular, lo diazòt, lo dioxigèn e lo diidrogèn foguèron pas isolats avans leis ans 1760-1770. Pasmens, aquò empediguèt pas l'estudi dei liames entre divèrsei proprietats mesurables coma la pression, lo volum ò la temperatura. Ansin, en 1662, lo sabent irlandés Robert Boyle (1627-1691) descurbiguèt la lèi de Boyle-Mariotte sus lo comportament elastic d'un gas perfècte somés a una temperatura constanta (PV = constanta).
La definicion dau gas perfècte
Après lei descubèrtas dau sègle XVII, foguèt necessari d'esperar mai d'un sègle avans de veire de progrès novèus dins lo domeni de l'estudi dei gas. Pasmens, entre 1787 e 1834, plusors elements novèus permetèron de definir lo modèl dau gas perfècte. Lo premier foguèt la descubèrta de la lèi de Charles per lo Francés Jacques Charles (1746-1823). Aquela relacion permet d'estabilir un liame de proporcionalitat entre lo volum e la temperatura a pression constanta. Puei, venguèt la lèi de Gay-Lussac, descubèrta en 1802 per Joseph Louis Gay-Lussac (1778-1850), que mostrèt que lo rapòrt entre la pression e la temperatura absoluda es constant a volum constant. Enfin, en 1811, la lèi d'Avogadro completèt aqueu trabalh en establissent un liame de proporcionalitat entre lo volum e la quantitat de matèria quand la pression e la temperatura demòran constantas.
En parallèl, l'aumentacion dau nombre de gas coneguts permetèt d'estudiar de mesclas de gas. En 1801-1802, John Dalton (1766-1844) descurbiguèt la lèi dei pressions parcialas. Enóncia que la pression totala d'una mescla de gas es egala a la soma dei pressions parcialas de cada gas. Pus tard, aquela descubèrta foguèt completada per la lèi d'Amagat que s'interèssa au volum totau e ai volums parciaus.
L'ensemble d'aquelei recèrcas permetèt en 1834 a Émile Clapeyron (1799-1864) qu'establir la lèi dei gas perfèctes pV = nRT amb R la constanta universala dei gas perfèctes. Aquela relacion permet de modelizar corrèctament lei gas nobles, la màger part dei gas diatomics e, pus generalament, lei gas reaus a una temperatura moderada e sota una pression inferiora a 10 atm. Pasmens, sa precision demenís per lei moleculas pesucas. Per aquela rason, s'es una aproximacion utila, lei recèrcas continuèron per melhorar la descripcion dei gas reaus.
L'apròchi termodinamic
Se lo filosòf roman Lucrèci (vèrs 94-55 avC) emetèt tre l'Antiquitat una idèa que prefigurava la basa de la teoria cinetica dei gas, lei basas vertadieras qu'aquel apròchi foguèron pausadas per Daniel Bernoulli (1700-1782) en 1738 dins Hydrodynamica. D'efiech, i postulèt que lei gas èran constituits d'un gròs nombre de particulas anant dins totei lei direccions, que la fòrça de son impacte sus una superficia èra a l'origina de la pression e que lor energia cinetica mejana èra liada a la temperatura. Pasmens, aquela teoria foguèt pas rapidament acceptada car lei conoissenças de l'epòca èran insufisentas per la confiermar. D'autrei scientifics de remarca, coma Mikhail Lomonosov (1711-1765), Georges-Louis Le Sage (1724-1803), John Herapath (1790-1868) ò John James Waterston (1811-1883), aguèron pas mai de succès amb de teorias mai ò mens similaras.
Pasmens, dins leis ans 1850, lo desvolopament de la termodinamica permetèt d'evolucions amb un premier modèl, limitat ai movements de translacion dei moleculas, prepausat en 1856 per August Krönig (1822-1879). Un an pus tard, Rudolf Clausius (1822-1888) ne'n publiquèt una version pus sofisticada en i ajustant lei movements de rotacion e de vibracion. James Clerk Maxwell (1831-1879) desvolopèt mai aquelei trabalhs en 1859 en establissent un modèl de distribucion dei velocitats molecularas dins un gas. Lo fisician estatsunidenc donèt tanben lo premier mecanisme permetent d'explicar lo liame entre la temperatura e lei collisions entre moleculas. En 1871, Ludwig Boltzmann (1844-1906) perseguiguèron aquelei recèrcas amb la descubèrta de la distribucion de Maxwell-Boltzmann que permetèt de descriure lei collisions entre moleculas. Enfin, Albert Einstein (1879-1955) e Marian Smoluchowski (1872-1917) acabèron la concepcion de la teoria cinetica dei gas modèrna après la descubèrta dau movement brownian. Aquò permetèt ansin d'explicar lo comportament macroscopic d'un gas a partir dei caracteristicas dau movement de sei particulas.
L'apròchi experimentau
A partir de la segonda mitat dau sègle XIX, lei limits de la lèi dei gas perfèctes venguèron tròp importantas. Aquò entraïnèt lo començament de plusors recèrcas per assaiar de determinar una lèi adaptada a la descripcion dei gas reaus a partir de paramètres experimentaus coma la pression, la temperatura ò lo volum. Lo pus famós foguèt definit en 1873 per Johannes Diderik van der Waals (1837-1923). Introduguèt de paramètres que permèton de tenir còmpte dau volum dei particulas e deis interaccions qu'an luòc entre elei.
Lo trabalh de van der Waals inicièt la recèrca d'eqüacions similaras coma l'eqüacion de Benedict–Webb–Rubin (1940) ò l'eqüacion d'estat de Redlich–Kwong (1949). Aquelei relacions permèton d'obtenir de representacions pus precisas dau comportament d'un gas ò d'una mèscla de gas reaus. Pasmens, necessitan generalament la determinacion experimentala de plusors paramètres caracteristics d'una espècia quimica.
Temperatura
La temperatura es una grandor fisica que tèn de definicions diferentas segon lei disciplinas scientificas. Lei tres pus importantas son basadas sus la teorica cinetica dei gas (foncion depintant l'agitacion termica dei particulas), la termodinamica (equilibri dei transferiments termics en plusors sistèmas) e sus la fisica estatistica (a partir de l'entropia). Existís tanben de definicions especificacas dins d'autrei domenis dei sciéncias coma la medecina ò la meteorologia. Lor unitat de mesura internacionala es lo kelvin qu'es generalament utilizat per lei fisicians e lei quimistas. Pasmens, lo gra Celsius e lo gra Fahrenheit (dins lei país anglosaxons), ben adaptats a la vida vidanta, demòran fòrça utilizats. Sa notacion usuala es T.
Volum
Lo volum es una grandor fisica que mesura l'extension d'un objècte ò d'una partida de l'espaci. Son unitat dins lo Sistèma d'Unitats Internacionau es lo mètre cubic. Sa notacion usuala es V.