cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guèrra Freja
La Guèrra Civila Russa
Fins a 1923, l'Armada Roja conquistèt pauc a pauc lo sud e lei regions orientalas de Russia. Dins lei regions occidentalas, capitèt d'esquichar lei movements independentistas en Ucraïna e en Bielorussia. En revènge, la guèrra còntra Polonha de 1919-1921 s'acabèt per de pèrdas importantas e rompèt lo vam de la revolucion, ja afeblit per la revirada dei Revolucions Alemanda e Ongresa en 1919. Ansin, se la revolucion trionfava en Russia, lei caps bolchevics deguèron abandonar l'idèa de menar una revolucion mondiala e acceptar de negociar lo reglament dau conflicte rus. De l'autre caire, l'acceptacion dei negociacions èra una reconoissença de facto de l'existéncia dau govèrn bolchevic per lei venceires de la Premiera Guèrra Mondiala. Sota la direccion de Georges Clemenceau, una politica d'isolament dau govèrn bolchevic, que formèt oficialament l'Union Sovietica lo 30 de decembre de 1922, succediguèt donc a la guèrra dubèrta.
La formacion dau « Cordon sanitari »
D'efiech, dins un premier temps, l'isolament e la division dau continent europèu foguèt acceptada per la diplomacia sovietica. Pasmens, lei relacions entre lei país capitalistas e Moscòu foguèron lèu minadas per una ncompreneson e una maufisança prefondas. Ansin, divèrsei temptativas de raprochament mau capitèron e lei relacions foguèron frejas. Dins aquò, lei dificultats intèrnas sovieticas foguèron jamai aprofichadas per menaçar lo poder d'Estalin car París, Londres ò Washington èran rarament capables d'interpretar l'evolucion dau regim sovietic. De mai, lei poissanças occidentalas avián pas la meteissa vision de l'URSS. Per exemple, fins a la fin deis ans 1930, Moscòu èra considerat coma la menaça principala per lei Britanics e leis Estats Units. Au contrari, França, maugrat l'òdi anticomunista d'una partida de seis elèits, assaièt mai d'un còp de formar una aliança amb lei Sovietics per empachar la renaissença de la menaça alemanda. Pasmens, en causa de l'ostilitat de Polonha e deis esitacions francesas, aqueu projècte mau capitèt. Autre exemple, l'importància dei purgas de 1934-1938 foguèt solament descubèrta a la fin deis ans 1930 en causa de la manca d'estructuras d'espionatge occidentalas en Union Sovietica. Puei, l'evaluacion dei consequéncias d'aquelei purgas sus la poissença de l'armada sovietica venguèt una fònt d'error decisiva per lo debanament de la Segonda Guèrra Mondiala car la màger part deis armadas occidentalas (França, Reiaume Unit, Alemanha, etc.) pensavan lei tropas sovieticas pus afeblidas qu'en realitat.
Lei consequéncias d'aqueleis esitacions e l'ostilitat persistenta dei Britanics e deis Estatsunidencs entraïnèron donc un raprochament entre lei vençuts de la Premiera Guèrra Mondiala e lei Sovietics, especialament amb Alemanha. Per exemple, lo Tractat de Rapallo permetèt a l'armada alemanda d'installar de basas d'entraïnament secrètas sus lo territòri sovietic. La presa dau poder per lei nazis en 1933 marquèt una pausa dins lei relacions entre Berlin e Moscòu e lo rearmament alemand venguèt rapidament una menaça per lei Sovietics. Pasmens, leis esitacions francobritanicas e l'ostilitat polonesa ai Sovietics empachèron tornarmai la conclusion d'una aliança defensiva formada sus lo modèl de l'Entenduda. Au contrari, la politica britanica d'amaisament foguèt percebuda coma un acceptacion deis ambicions territòrialas dau III Reich en Euròpa Orientala. Après la conferéncia de Munic e lo sacrifici de Checoslovaquia per París e Londres, lei Sovietics preferiguèron donc conclure un acòrdi amb leis Alemands per se protegir còntra una ataca e per participar a la revision dau Tractat de Versalhas.
Lo pacte Molotov-Ribbentrop
Après la conferéncia de Munic, leis esitacions dei Francés e dei Britanics foguèron interpretadas coma una politica de « mans liuras laissadas ais Alemands a l'Èst » per lei Sovietics. Ansin, a partir de la fin de 1938, Estalin decidiguèt d'adoptar una politica de raprochament provisòri amb Alemanha per esquivar una ataca. Aquò menèt au pacte Molotov-Ribbentrop signat entre lei dos país lo 23 d'aost de 1939 e a l'entraïnament de la Segonda Guèrra Mondiala sus lo continent europèu lo 1 de setembre seguent.
D'efiech, après lo desmembrament de Checoslovaquia, lei govèrns francés e britanics decidiguèron de s'opausar a l'extension dei revendicacions territòrialas alemandas. Per aquò, deguèron assaiar de formar una aliança amb Moscòu. Pasmens, la manca de preparacion militara deis Occidentaus se turtèt a la maufisança sovietica : en març de 1939, lei negociacions foguèron rompudas car Estalin voliá pas menar solet una guèrra còntra Alemanha au profiech de París e de Londres.
Estalin, que crenhiá subretot Alemanha e Japon, deguèt donc adoptar una politica de raprochament amb Berlin per desviar leis ambicions alemandas sus lo rèsta de l'Euròpa Orientala. Poguèt ansin aprofichar la politica d'assegurança dei frontieras dei país de la region per París e Londres per negociar un acòrd de non agression amb leis Alemands. Acomençadas en julhet de 1939, aquelei negociacions s'acabèron per la signatura d'aquel acòrdi e per d'un plan de partiment secrèt de Polonha, dei país baltes e de Finlàndia entre l'URSS e Alemanha. Divèrsei cambis comerciaus se desvolopèron tanben per la seguida entre Alemands e Sovietics.
Lo partiment d'Euròpa Orientala se debanèt de setembre a junh de 1940 après l'invasion de Polonha per leis Alemands e lei Sovietics en setembre de 1939, la Guèrra d'Ivèrn còntra Finlàndia (novembre de 1939 - març de 1940) e l'annexion dei país baltics en junh de 1940. Durant aqueu periòde, lei tensions entre París, Londres e Moscòu venguèron tornarmai vivas e lei Francés assaièron, sensa succès, d'organizar l'ataca dei jaciments de petròli de Caucàs.
La guèrra e la formacion de la Granda Aliança
Maugrat lo Pacte Molotov-Ribbentrop, lei territòris occidentaus de l'Union Sovietica representavan de butas importantas per l'ideologia nazi. Per Hitler, aquel acòrd èra donc provisòri. Ansin, en junh de 1941, après lei desfachas dei poissanças principalas d'Euròpa continentala (França, Polonha, Iogoslavia...), ordonèt d'atacar l'URSS entraïnant la formacion d'una aliança entre lei Sovietics e leis autrei nacions enemigas de l'Aisse.
De junh de 1941 a novembre de 1942, lei fòrças de l'Aisse aguèron l'avantatge. Ocupèron una partida importanta dau territòri sovietic e l'Armada Roja perdiguèt de milions de soudats. En revènge, renforcèt lo camp deis enemics d'Alemanha e sa resisténcia permetèt d'obligar leis Alemands de combatre sus plusors teatres d'operacions. Après l'intrada en guèrra deis Estats Units, aquò permetèt de formar una coalicion comuna còntra l'Aisse, gropant la màger part dei país dau mond, sota lo nom de Nacions Unidas ò de Granda Aliança. En novembre de 1942, l'Union Sovietica capitèt d'arrestar la progression alemanda e d'enceuclar de fòrças nombrosas dins la vila d'Estalingrad. Après una batalha saunosa, deguèron capitular en febrier de 1943. Puei, durant leis estius de 1943 e de 1944, la batalha de Korsk e l'Operacion Bagration entraïnèron l'afondrament de l'armada alemanda. A partir de 1945, lei Sovietics intrèron en Alemanha e conquistèron finalament Berlin lo 2 de mai de 1945. Hitler se suicidèt lo 30 d'abriu e lo III Reich capitulèt sensa condicion lo 8 de mai de 1945. De lor caire, leis Estatsunidencs e lei Britanics capitèron de desbarcar en Itàlia en 1943 e en França en 1944. En mai de 1945, ocupavan la mitat occidentala dau continent europèu.
Lo reglament parciau de la Segonda Guèrra Mondiala
Una tièra de conferéncias entre lei principalei nacions (URSS, Estats Units, Reiaume Unit puei França) aliadas assaièt de trobar un reglament definitiu a la Segonda Guèrra Mondiala. Ansin, lei venceires capitèron de definir lei zònas d'ocupacion de cada armada aliada dins leis estats vençuts e d'organizar la desnazificacion d'Alemanha. D'acòrdis de partiment de l'industria alemanda e de son materiau militar foguèron tanben concluts. Pasmens, leis interès sovietics e estatsunidencs venguèron rapidament opausats entraïnant l'aparicion de divergéncias importantas, renfòrçadas per la maufisança entre lei dos camps. Ansin, ges de tractat de patz definitiu foguèt signat entre Alemanha e leis Aliats e la division dau país anava se prolongar e venir un enjòc estrategic major entre lei dos blòts.
Lei conferéncias de Yalta e de Postdam
thumb|Cambiaments territòriaus europèus après la desfacha d'[[Alemanha.]]
Lei conferéncias de Yalta e de Postdam se debanèron dau 4 au 11 de febrier e de julhet a aost de 1945 per organizar Euròpa. Reüniguèron l'Union Sovietica, leis Estats Units e lo Reiaume Unit. Lei tres aliats capitèron de trobar un programa comun mai lei subjèctes – nombrós – de divergéncia foguèron gaire evocats car la guèrra èra totjorn en cors còntra Japon.
D'efiech, lei premierei divergéncias apareguèron tre 1944 quand lei Sovietics intrèron dins lei Balcans. Aquò entraïnèt de tensions amb lei Britanics car aquela region èra, avans la guèrra, una zòna d'influéncia britanica. Ansin, en febrier de 1944, Churchill anèt a Moscòu per negociar amb Estalin lo partiment dei Balcans entre una zòna d'influéncia sovietica e una autra britanica. Apareguèt donc lo problema fondamentau dau reglament de la guèrra en Euròpa : Estatsunidencs e Britanics èran partisans d'organizar d'eleccions liuras dins lei territòris liberats per permetre l'installacion d'un regime capitalista e Sovietics èran partisans d'impausar dirèctament un regime comunista. De mai, per Estalin, lo venceire aviá lo drech d'impausar son sistèma, çò qu'implicava un partiment dau continent entre zònas sovietica e estatsunidenca.
Pasmens, en 1945, aqueu problema foguèt pas dirèctament discutit car leis Estatsunidencs avián besonh de l'Armada Roja còntra lei Japonés. Ansin, la conferéncia de Yalta s'acabèt per la reconoissença dei rapòrts de fòrça en Euròpa. En particular, lei Sovietics capitèron d'impausar lo govèrn comunista dau Comitat de Lublin, favorable a seis interès, e un cambiament important dei frontieras de Polonha. En cambi, lei Sovietics acceptèron d'intrar en guèrra còntra lei Japonés tres mes après la fin de la guèrra còntra Alemanha. Recebèron una zòna d'influéncia en Asia e prometèron l'organizacion d'eleccions liuras dins lei territòris europèus sota lo contraròtle de l'Armada Roja.
Lo consensus entre leis Aliats foguèt mantengut durant la conferéncia de Potsdam que se debanèt en julhet e en aost de 1945. Estats Units, Reiaume Unit e Union Sovietica trobèron un acòrd minimau sus l'avenir d'Alemanha sus la basa de la desnazificacion, de la desmilitarizacion, de la democratizacion e de l'indemnizacion dei damatges de la guèrra. La frontiera occidentala de Polonha sus la linha Oder-Neisse foguèt tanben definida, l'intrada en guèrra dei Sovietics còntra lei Japonés confiremada e la creacion d'una conferéncia per reglar la fin de la guèrra entre leis Aliats e leis aliats d'Alemanha foguèt decidida. Pasmens, lo reglament definitiu dau conflicte amb Alemanha foguèt pas definit e leis autrei ponchs de tension entre Sovietics, Estatsunidencs e Britanics foguèron pas evocats. Òr, aquela manca de precision e l'influéncia dei comunistas au sen dei movements de resisténcia entraïnèron l'expansion rapida de l'influéncia sovietica e aumentèron rapidament lei tensions entre venceires de 1945 a 1947.
La desnazificacion
En parallèl, lei venceires prenguèron de mesuras per desnazificar la societat ela meteissa gràcias a la dissolucion d'associacions sospichadas de simpatias per lo nazisme, en particular d'associacions esportivas, a la destruccion de simbòls dau III Reich e a de mesuras per gardar estremats certanei presoniers. De mai, la populacion alemanda foguèt obligada de visitar lei camps de concentracion. Lei Sovietics organizèron tanben un ret de camps especiaus onte moriguèron 43,000 personas sospichadas de participacion au regime nazi. Pasmens, aquelei mesuras aguèron un succès pus limitat car lei Quatre Poissanças aguèron rapidament besonh de man d'òbra qualificada per permetre lo foncionament deis Estats alemands en reconstruccion. Leis elèits economics e lei quadres intermediaris que rompèron d'elei meteissei amb lo nazisme foguèron donc pauc inquietats a partir d'aqueu periòde. Dins aquò, se lo nombre de condamnacions demorèt feble, aquela pression capitèt de rompre totalament l'influéncia dau nazisme en Alemanha.
Lei divergéncias sus Alemanha e la division dau país
A partir de la fin de 1946, lo consensus deis Aliats sus l'avenidor d'Alemanha s'afebliguèt pauc a pauc empachant la signatura d'un tractat definitiu e entraïnant la division progressiva dau país. D'efiech, de divergéncias apareguèron entre Sovietics e Estatsunidencs a prepaus dau partiment de l'industria alemanda. Lei premiers avián besonh de remplaçar lei destruccions causadas per lei combats en URSS mentre que lei segonds èran ja desirós de restaurar rapidament lei capacitats alemandas de produccion per empachar la destabilizacion dau país per lei comunistas locaus.
En 1946, s'arrestèt tanben l'ajuda estatsunidenca a l'economia sovietica decidida durant la guèrra aumentant encara lei divergéncias. Puei, a partir de 1947, lo començament dau plan d'ajuda economica estatsunidenca ai país capitalistas d'Euròpa e la fusion dei zònas d'ocupacion britanica e estatsunidenca entraïnèt l'aplant dei negociacions. Ansin, a partir de març de 1947, la division d'Alemanha venguèt durabla quand lei blòts Èst-Oèst comencèron de se formar.
La rompedura de la Granda Aliança e la formacion dei blòts estatsunidenc e sovietic (1945-1955)
Leis annadas après la Segonda Guèrra Mondiala vegèron la rompedura rapida entre lei membres de la Granda Aliança a prepaus dau reglament definitiu dau conflicte. D'efèct, maugrat la presa d'una tièra de decisions comunas coma la desnazificacion d'Alemanha e la definicion dei frontieras novèlas d'Euròpa, apareguèt de tensions grèvas entre Estatsunidencs e Sovietics. A partir de 1947, dos blòts diferents e ostils gropats a l'entorn de Washington e de Moscòu se formèron e acomencèron una confrontacion ideologica, politica e militara que va durar fins ais annadas 1950.
Lei tensions entre lei venceires
Maugrat lo succès de la desnazificacion d'Alemanha, divèrsei ponchs de tensions importants existián entre lei venceires de la Segonda Guèrra Mondiala. A partir de 1946, un nombre important d'aquelei ponchs van venir l'endrech d'afrontaments militars entre faccions comunistas, generalament sostengudas per lei Sovietics, e anticomunistas, generalament sostengudas per lei Britanics o leis Estatsunidencs. De 1946 a 1947, aquò va contribuir a l'adopcion de mesuras anticomunistas per leis Estats Units e a la rompedura entre Moscòu e Washington.
La màger part d'aquelei luòcs de conflictes èran situats en Euròpa o en Asia ai limits entre lei zònas d'ocupacion sovietica e britanoestatsunidenca. En fòra d'Alemanha qu'èra lo pus important au nivèu estrategic, i aviá tanben :
Lei mesuras estatsunidencas per restancar lei progrès dau comunisme
En fàcia de la multiplicacion dei ponchs de tensions ambé lei Sovietics e de l'immensa popularitat dei movements comunistas après la guèrra, leis Estats Units adoptèron una tièra de mesuras per restancar lei progrès dau comunisme a partir de la premiera mitat de 1947. Lo discors de Fulton de Winston Churchill (5 de març de 1946) èra ja un premier signe d'aquelei mesuras quand l'ancian Premier Ministre britanic denoncièt lo ridèu de fèrre sovietic. Foguèt completat en genier de 1947 per l'adopcion de la doctrina Truman e en junh per lo començament dau plan Marshall.
Aquela ajuda economica formèt lo plan Marshall que son objectiu èra de permetre lo redreiçament rapid deis economias dei país d'Euròpa Occidentala per limitar lei dificultats causadas per lei destruccions e l'influéncia dei Partits Comunistas locaus. Se leis estats comunistas foguèsson pas excluchs d'aqueu plan, lei condicions de contentar èran pas acceptablas per Moscòu. Ansin, l'ajuda estatsunidenca foguèt solament acceptada per lei país sota influéncia de Washington. Foguèt un succès per leis Estatsunidencs car l'economia d'aquelei país se restaurèt rapidament e l'influéncia comunista limitada.
La respòsta sovietica e lo constat de la rompedura
Lei mesuras estatsunidencas de l'acomençaça de 1947 entraïnèron rapidament una repòsta ideologica a la fin de l'annada ambé la formulacion de la doctrina Jdanov que marquèt lo constat de la rompedura. Per la seguida, marquèt tanben lo començament de la formacion dei blòts Èst e Oèst.
Aquela doctrina foguèt adoptada dins lo corrent d'una reünion a Szklarska Poreba de nòu partits comunistas europèus — lei sept de l'Èst mai lo PCF e lo PCI — que se debanèt dau 22 au 27 de setembre de 1947. Èra una respònsa a la doctrina Truman : « Dos camps se son estats formats dins lo monde : d'un caire lo camp imperialista e antidemocratic [...] e, d'autre caire, lo camp antiimperialista e democratic, que son but essenciau consistís de sapar l'imperialisme, de renforçar la democracia, de liquidar lei rèstas dau faissisme ». De mai, foguèt creat lo Kominform per assegurar la liason entre lei partits comunistas.
L'aplicacion d'aquela doctrina aguèt de consequéncias variadas que marquèron la rompedura entre lei dos blòts. Per exemple, en França e Belgica, lei ministres comunistas foguèron expulsats dei govèrns de liberacion nacionala formats après la guèrra. Entraïnèt tanben lo còp d'estat comunista en Checoslovaquia que venguèt lo començament vertadier de la confrontacion entre l'Èst e l'Oèst.
La formacion dau blòt sovietic
La formacion dau blòt sovietic se debanèt magerament de 1947 a 1949 e s'acabèt oficialament en 1955 après la signatura dau Pacte de Varsòvia. Foguèt la consequéncia de la rompedura ideologica entre Estatsunidencs e Sovietics.
La premiera etapa d'aquela formacion foguèt la presa dau poder per de movements comunistas, sostenguts per l'Armada Roja, dins lei país d'Euròpa Orientala. Franc de Checoslovaquia, aquò foguèt aisat gràcias a la formacion de coalicions gropant totei lei partits d'esquèrra a l'entorn dei comunistas, dau contraròtle sovietic sus lo debanament deis eleccions e de la preséncia d'unei comunistas dins leis institucions provisòrias deis estats. Ansin, lei resultats electoraus dei coalicions donèron de majoritats importantas ai coalicions contraròtladas per lei comunistas : 78% en Bulgaria (octòbre de 1946), 72% en Romania (novembre de 1946), 90% en Polonha (genier de 1947)... Puei, lei partits politics non comunistas foguèron eliminats d'un biais progressiu. De'n premier, foguèron enebits lei partits acusats de faissisme, puei venguèt lo torn dei partits pròches dei movements defenduts... etc. A la fin, lo rèsta dei partits d'esquèrra èran obligats de fusionar ambé lei movements comunistas.
En 1948, l'afaire d'Iogoslavia entraïnèt l'expulsion d'aqueu país dau Kominform en causa dei divergéncias ideologicas entre Moscòu e Belgrad. Pasmens, maugrat la pèrda d'un país important, aquò permetèt ai Sovietics de menar una tièra de purgas dins lo rèsta dau blòt per s'assegurar de la fidelitat dei caps comunistas locaus. Puei, en 1949, la creacion dau Consèu d'assisténcia economica mutuala (CAEM) permetèt d'integrar lei país d'Euròpa Orientala dins un ensems economic unic. Aquò marquèt la fin de la formacion dau blòt sovietic que foguèt completada en 1955 per la signatura d'una aliança militara defensiva oficiala, dicha Pacte de Varsòvia, entre l'URSS, Polonha, Alemanha de l'Èst, Ongria, Checoslovaquia, ||Romania]], Bulgaria e Albania.
La formacion dau blòt estatsunidenc
L'origina de l'OTAN foguèt un tractat signat lo 17 de març de 1948 entre França, lo Reiaume Unit, Belgica, País Bas e Luxemborg. Dicha Pacte de Brussèlas, èra una aliança defensiva entre lei cinc país e de consultacions èran previstas dins lo cas d'una ataca sovietica còntra Alemanha. Puei, de negociacions acomencèron a partir de l'estiu de 1948 entre aquelei cinc país, leis Estats Units e divèrseis estats pròches deis interès estatsunidencs. S'acabèron per la signatura lo 4 d'abriu de 1949 dau Tractat de l'Atlantic Nòrd qu'organizèt una aliança defensiva entre dotze país occidentaus. Lei principaus èran leis Estats Units, lo Reiaume Unit, França e Itàlia. Per la seguida, d'autrei país europèus jonhèron l'aliança.
La confrontacion de 1947-1949 sus la question alemanda
La question alemanda foguèt lo premier enjòc de la Guèrra Freja en Euròpa. D'efèct, se leis Estatsunidencs acceptèron rapidament l'installacion dau contraròtle sovietic sus la mitat orientala dau continent, èran pas lèsts a abandonar Alemanha, compres lei zònas d'ocupacion occidentala de Berlin isolada en Alemanha de l'Èst. Ansin, a partir de 1947, se debanèt divèrsei confrontacions politicas entre lei dos blòts que van entraïnar la division durabla dau país en 1949.
Pasmens, leis Occidentaus refusèron d'abandonar la vila e organizèron son avitalhament aerian dau 24 de junh de 1948 au 12 de mai de 1949. De mai, l'iniciativa sovietica entraïnèt una inquietud gròssa en Euròpa Occidentala que va favorizar la formacion de l'OTAN en abriu de 1948. Enfin, la populacion de Berlin-Oèst èran opausada a l'ocupacion sovietica de la zòna e sostenguèt donc lei fòrças d'ocupacion occidentalas. Per exemple, unei milièrs d'abitants ajudèron lei Francés de bastir l'aeropòrt de Tegel en solament 49 jorns. Ansin, l'operacion sovietica s'acabèt per una revirada e lo blocus foguèt arrestat en cambi d'una reünion novèla dau Consèu de Contraròtle que s'acabèt sensa resultat.
Au contrari, la crisi aguèt divèrsei consequéncias non favorablas ai Sovietics. La principala foguèt l'acceleracion dei projèctes de fusion dei zònas estatsunidenca, britanica e francesa a partir d'aost de 1948. Aquò foguèt la premiera etapa que permetèt la formacion de la Republica Federala d'Alemanha (RFA) que foguèt proclamada lo 8 de mai de 1949 e jonhèt lo camp estatsunidenc.
La confrontacion en Asia e la Guèrra de Corèa
Après la question alemanda, la confrontacion Èst-Oèst se desplacèt sus lo continent asiatic. De 1950 a 1953, s'i debanèt la guèrra de Corèa que s'acabèt per la division de la region entre comunistas au nòrd e anticomunistas au sud. Pasmens, en fòra d'aquela division, aqueu conflicte aguèt tanben de consequéncias importantas sus lei dos camps que se renforcèron mai còntra leis agressions dau camp eneminc tant au nivèu militar (rearmament alemand, formacion de l'ANZUS...) qu'au nivèu ideologic (començament dau maccartisme...).
La guèrra de Corèa (25 de junh de 1950 - 27 de julhet de 1953) foguèt una consequéncia de la conferéncia de Yalta e l'abséncia de reglament sus l'avenidor dei colonias japonesas. Coma per Alemanha, un acòrd minimau foguèt trobat entre Sovietics e Estatsunidencs per partejar la region en doas partidas separadas per lo 38 parallèl : lo nòrd èra ocupat per lei Sovietics e lo sud per leis Estatsunidencs. De 1948 a 1949, se proclamèt leis estats de Corèa dau Sud, aliat ais Estats Units, de Corèa dau Nòrd aliat ai Sovietics, e lei poissanças d'ocupacion se retirèron. Pasmens, aquela division foguèt pas acceptada sus lo terren e divèrseis escaramochas frontalieras se debanèron. Puei, lo 25 de junh de 1950, Corèa dau Nòrd comencèt una ofensiva vertadiera còntra lo sud qu'entraïnèt l'ocupacion de la màger part dau país. Lo 27 de junh, leis Estats Units decidiguèron d'ajudar militarament Corèa dau Sud e obtenguèron lo sostèn dei Nacions Unidas aprofichant lo boicòt de l'institucion per l'URSS. Fins a 1953, una guèrra saunosa va entraïnèron mai d'un milion de mòrts, la participacion chinesa ai combats au sen dei fòrças comunistas, la destruccion de la màger part dau nòrd de Corèa per l'aviacion estatsunidenca e la conclusion d'un alta-au-fuòc basat sus lo statu quo iniciau marcant la revirada de l'ofensiva comunista e de la còntraofensiva anticomunista.
Aqueu resultat indecís aguèt coma consequéncia principala un renfòrçament dei capacitats militaras occidentalas car leis Estats Units crenhèron d'ara endavant una ataca possibla dei Sovietics sus lo teatre europèu. Ansin, lo budget militar estatsunidenc aumentèt e Washington encoratgèt tanben lo rearmament alemand e la formacion d'un ret d'alianças en Oceania sus lo modèl de l'OTAN. Ansin, en 1951, se signèt lo pacte dau Pacific (ANZUS) entre leis Estats Units, Austràlia e Nòva Zelanda e un pacte de seguritat entre leis Estats Units e Japon. De mai, Washington comencèt de sostenir lei poissanças colonialas en lucha còntra de guerrilhas comunistas. La segonda consequéncia foguèt un durciment ideologic dei dos camps.
Lei purgas ideologicas
En fòra de la formacion d'alianças militaras, lei tensions de la fin deis annadas 1940 e dau començament deis annadas 1950 entraïnèron un durciment ideologic e una tièra de purgas menadas per Washington e Moscòu còntra leis opausants intèrns, reaus o supausats.
Dins lo camp estatsunidenc, lo movement de purgas prenguèt la forma dau maccartisme que comencèt a partir de 1950. Au començament, èra solament una extension de movements precedents que regardavan de sectors limitats de la societat estatsunidenca coma Hollywood (enquista de la HUAC en 1947). Pasmens, en 1948-1949, la descubèrta d'espions sovietics au sen dau govèrn estatsunidenc entraïnèt la formacion d'una campanha anticomunista fòrça intensa menada per lo senator Joseph McCarthy. Fins a 1952, lei purgas regardèron leis organs dau govèrn, lei partits politics e Hollywood. Per lo camp republican, aquelei campanhas permetián d'afeblir lo camp democrata au poder dempuei 1932 e lei premierei butas foguèron de conselhiers de Roosevelt o de Truman coma Alger Hiss. Ansin, la màger part dei simpatizants d'esquèrra foguèron menaçats per d'enquistas oficialas o obligats de demissionar o de s'emendar publicament. D'autrei coma Charlie Chaplin chausiguèron l'exil en fòra deis Estats Units. Puei, a partir de 1952, lo movement s'estendèt a l'ensems de l'administracion : purgas dei bibliotecas publicas, jurament de fidelitat demandat ai foncionaris e defensa ai comunistas d'intrar dins l'administracion o sus lo territòri estatsunidenc. L'apogèu dau maccartisme foguèt l'execucion en 1953 dau parèu Ethel e Julius Rosenberg, accusat d'espionatge dau programa nuclear estatsunidenc au profiech de l'Union Sovietica, après un procès parciau e una campanha internacionala en favor de la gràcia. Pasmens, après aqueu succès de McCarthy, l'eleccion dau republican Eisenhower coma president e leis accusacions dau senator còntra l'armada entraïnèron lo declin rapid dau movement. McCarthy foguèt descreditat per un escàndol de corrupcion e sa carriera politica s'acabèt a la fin de 1954.
La Coexisténcia Pacifica (1956-1962)
Lo periòde de la Coexisténcia Pacifica acomencèt entre 1953 e 1956 après la mòrt de Stalin e s'acabèt en 1962 après la Crisi de Cuba. Foguèt caracterizat per una demenicion relativa de la tension entre lei dos blòts. D'efèct, l'aumentacion deis arsenaus nuclears estatsunidenc e sovietic aviá entraïnat l'impossibilitat d'un conflicte dirèct. Aquò transformava lei relacions entre Sovietics e Estatsunidencs e permetèt de reglar divèrsei questions malaisadas. Pasmens, lei crisis contunièron, subretot après la rompedura sinosovietica, e entraïnèron de tensions grèvas que van desboscar sus l'establiment d'una destenduda vertadiera a partir de 1962.
La mòrt de Stalin e la destanilizacion
En març de 1953, moriguèt Stalin que foguèt remplaçat per una direccion collegiala minada per lei conflictes intèrns per lo poder. Ansin, de 1953 a 1955, lo cap principau de l'Union Sovietica foguèt Gueorgui Malenkov que foguèt finalament rebutat per Nikita Khrushchov. Pasmens, maugrat de divergéncias sus la politica sovietica interiora, lei dos òmes adoptèron una diplomàcia similara basada sus la recèrca d'una demenicion dei tensions entre lei dos blòts, resumida per lo tèrme « Coexisténcia Pacifica ».
Longa Marcha
thumb|right|Itineraris principaus de la Lònga Marcha. La Longa Marcha (chinés tradicional: 長征, chinés simplificat: 长征, pinyin: Chángzhēng), tanben nomenada Granda Marcha, foguèt lo viatge a travèrs de l'interior de China que seguiguèron las tropas del Partit Comunista Chinés entre los ans 1934 e 1935, en fugent l'armada de la Republica de China. Qualques ans abans, los comunistas avián ensajat d'establir una zòna jol sieu contraròtle dins l'airal montanhós de la província de Jiangxi, dins lo sud del país, ont establiguèron la Republica Sovietica de China. Assetjats per las fòrças nacionalistas dirigidas pel Generalissim Chiang Kai-shek, en octòbre de 1934, los dirigents comunistas decidiguèron de fugir cap al nòrd, çò que los menariá un an après dins la província de Shaanxi, dins una zòna mai alunhada que se trobava tanben jos contraròtle comunista.
Guèrra Freja
La mòrt de Stalin e la destanilizacion
D'efèct, Malenkov èra un advèrsari deis armas nuclearas e un partisan dau desvolopament d'una industria sovietica de produccion de bens de consumacion. Per aquò, deviá donc demenir l'esfòrç militar de Moscòu e donc lei tensions ambé l'Oèst. Tre 1953, parlèt donc de la possibilitat d'una « coexisténcia Pacifica » entre país capitalistas e comunistas. Après son rebutament en 1955, son successor, Khrushchov, contunièt aquela analisi renfòrçats per sa politica de destalinizacion que li permetèt d'eliminar divèrseis opausants e per lei succès tecnologics e politics sovietics d'aquela epòca : bomba H en 1953, signatura dau Pacte de Varsòvia en 1955, Spotnik I en 1957, vòl d'Iurii Gagarin en 1961... etc. Per eu, lo desvolopament de l'arma nucleara limitava d'ara endavant lei possibilitats d'una guèrra dirècta e aquò transformava donc la logica de l'afrontament e lei rapòrts Èst-Oèst a l'avantatge de l'Union Sovietica que podiá d'aqueu biais faire la demonstracion de la superioritat de son modèl. Ansin, meme se l'afrontament entre Washington e Moscòu continuava, lo periòde Khrushchov foguèt en partida caracterizat per una logica de « competicion pacifica », illustrada per la presentacion dei reüssidas sovieticas e de la creissença importanta de son economia, que va permetre de melhorar lei relacions entre lei dos blòts.
Sarroca de Bellera
Sarroca de Bellera es un municipi de la província catalana de Lhèida e de la Comunautat Autonòma de la Generalitat de Catalonha.
Guèrra Freja
Lo melhorament dei relacions entre lei blòts
Lo cambiament de govèrn sovietic e la demenicion de la tension politica iniciada per Nikita Khrushchov va trobar un resson favorable de part dau blòt occidentau. Ansin, leis annadas 1950 vegèron un melhorament dei relacions Èst-Oèst e lo reglament de divèrsei crisis. Pasmens, aqueu melhorament demorèt relatiu e empachèt la contuniacion de la rivalitat entre lei blòts e dei temptativas per destabilizar l'advèrsari.
D'efèct, lo periòde permetèt de negociar d'acòrds per resòuvre certanei tensions entre lei blòts. Lei principaus foguèron l'acòrd frontalier entre Sovietics e Turcs a prepaus de la vila de Kars (mai de 1953), la creacion de relacions diplomaticas entre Moscòu e Atenas d'una part e Moscòu e Tel Aviv d'autra part, la signatura d'un alta-au-fuòc en Corèa (julhet de 1953), la fin de la Guèrra d'Indochina (julhet de 1954), lo reglament de la question austriana e la retirada dei tropas d'ocupacion (mai de 1955) e l'establiment de la relacions diplomaticas entre l'URSS e la RFA (setembre de 1956). Au sen dei país comunistas, se trobèt tanben un acòrd de reconciliacion entre Moscòu e Belgrad en 1955 qu'entraïnèt la dissolucion dau Kominform. Enfin, Sovietics e Estatsunidencs reconoguèron en partida lei zònas d'influéncia respectivas dei dos camps. Per exemple, Washington denoncièt solament per una declaracion diplomatica lei repressions dei revòutas antisovieticas de Berlin (1953) e de Budapèst (1956).
Pasmens, aqueu melhorament foguèt limitat e la confrontacion contunièt sus certanei teatres, especialament en China e au Vietnam. En particular, Vietnam dau Sud venguèt lo centre dau dispositiu anticomunista estatsunidenc dins lo sud-èst asiatic. De mai, l'ostilitat entre Pequin e Washington se renforcèt a prepaus de la question de l'illa de Formosa revendicada per lei comunistas chinés e protegida per una flòta estatsunidenca. Enfin, un esfòrç important d'ajuda financiera foguèt realizat en Orient Pròche per limitar l'influéncia sovietica dins la region. En 1957, se signèt lo Pacte de Bagdad que gropèt leis aliats deis Estats Units que marquèt l'apogèu dau sistèma d'alianças antisovieticas estatsunidenc.
Lei crisis de Budapest e de Suez : la fin dei poissanças britanica e francesa
Lei crisis de Budapest e de Suez se debanèron en 1956 e marquèron un episòdi particular dau periòde de Coexisténcia Pacifica entre lei Sovietics e leis Estatsunidencs. S'acabèt per una revirada diplomatica totala dei Britanics e dei Francés que marquèt d'un biais vesedor la dependéncia dei doas poissanças colonialas ais Estats Units.
La premiera acomencèt per l'insurreccion deis abitants de la capitala ongresa e lo rebutament dau govèrn comunista per lei revolucionaris. Lo poder novèu anoncièt son intencion de se retirar dau Pacte de Varsòvia e de demandar la retirada dei garnisons sovieticas estacionadas dins lo país. Lo 4 de novembre, l'Armada Roja decidiguèt d'intervenir còntra l'insurreccion. Après quauqueis oras de combat, la resisténcia ongresa s'afondrèt e lei darriers ponchs de resisténcia deguèron capitular lo 10. Lei país occidentaus e l'OTAN poguèron pas ajudar lei revòutats e deguèron se contentar d'una protestacion orala.
La segonda acomencèt après la presa dau poder per Gamal Abdèl Nassèr que decidiguèt de nacionalizar lo canal de Suèz per utilizar lei revenguts de l'esplecha dau canal au profiech de sa politica de bastida dau Restanca d'Assoan. Aquò se turtèt ais interès francobritanics que refusèron la nacionalizacion e decidiguèron de rebutar Nassèr. París e Londres formèron una aliança secrèta amb Israèl per atacar Egipte. Aquò permetiá ai Francobritanics de desbarcar una fòrça militara dins la region dau canal per l'ocupar dirèctament e assaiar de rebutar Nassèr.
Ansin, lo 29 d'octòbre, leis Israelians ataquèron la region de Sinaï e anientèron rapidament lei fòrças egipcianas dau sector. París e Londres demandèron oficialament l'aplant dei combats e l'evacuacion de la zòna dau canal per lei dos camps. Lo 2 de novembre, l'armada israeliana arrestèt son avançada mai Nassèr refusèt entraïnant un desbarcament francobritanic a Pòrt Saïd lo 5 de novembre. Lei fòrças egipcianas foguèron esquichadas mai lo complòt entre París, Londres e Tel Aviv èra tròp visible. Entraïnèt una reaccion violenta de Khrushchov que menacèt França e lo Reiaume Unit d'una invasion. De son caire, lo president Eisenhower refusèt de sostenir seis aliats que deguèron se retirar d'Egipte. Aquela revirada foguèt la demonstracion de l'afebliment de França e dau Reiaume Unit dempuei 1945 e va renfòrçar lo movement de descolonizacion. Marquèt tanben l'apogèu de la Coexisténcia Pacifica que va pauc a pauc declinar fins ai crisis deis annadas 1960.
Lei tensions sinosovieticas e la rompedura entre Moscòu e Pequin
Lei tensions sinosovieticas acomencèron a partir de la fin deis annadas 1950 e s'acabèron per una rompedura e dei combats frontaliers durant lo decenni seguent. Entraïnèt una aumentacion dei tensions entre China e leis Estats Units e una rompedura progressiva entre Moscòu e Pequin a prepaus de la direccion dau blòt comunista.
Lei causas d'aquelei tensions foguèron lo començament de la politica de destalinizacion a partir de 1956 e la question dau contraròtle de Formosa. D'efèct, China comunista revendiquèt aquela illa ocupada per lei nacionalistas chinés protegits per leis Estats Units. D'escaramochas se debanèron en 1954 e 1958 dins l'estrech entre l'illa e lo continent. Pasmens, un desbarcament necessitava un sostèn sovietic. Òr, per mantenir la Coexisténcia, Moscòu èra opausat a una ataca còntra Taiwan. Aqueu refús limitèt lei capacitats ofensivas chinesas e entraïnèt una critica de la politica sovietica per Mao. En 1959, la question entraïnèron divèrsei confrontacions intèrnas au sen dau Partit Comunista Chinés causant l'eliminacion de certanei generaus prosovietics. Ansin, en 1960, quand lei Sovietics retirèron sei conselhiers tecnics de China per obligar Pequin de negociar e reconóisser la direccion sovietica sus lo blòt comunista, lei projèctes de Moscòu mau capitèron e la rompedura venguèt definitiva.
La crisi alemanda de 1958-1961
La crisi alemanda conoguèt una crisi novèla de 1958 a 1961 que foguèt empoisonada per lei besonhs sovietics de succès diplomatic après la rompedura sinosovietica. S'acabèt per la revirada dei negociacions sus l'estatut d'Alemanha e la bastida de la Muralha de Berlin que venguèt lo simbòl de la Guèrra Freja.
D'efèct, la creacion de la RFA, son intrada dins l'OTAN en 1955 e son rearmament alunchavan lei possibilitats d'una neutralizacion dau territòri alemand similara a aquela d'Àustria en 1955. De mai, Berlin èra vengut un luòc d'emigracion de la populacion de l'Èst vèrs l'Oèst entraïnant la partença d'una partida deis elèits d'Euròpa Orientala en fòra dau blòt sovietic. En 1958, Khrushchov decidiguèt donc de mandar un ultimatum ais Estats Units : menacèt de negociar l'estatut de Berlin solament ambé la RDA e de signar un tractat de patz separada. La consequéncia d'aquela tractat seriá estada de minar la legitimat de l'ocupacion occidentala de Berlin. Finalament, lei Sovietics apliquèron pas aqueu projècte e Washington poguèt ignorar l'ultimatum. Pasmens, lei relacions entre lei dos blòts venguèron tornarmai marridas maugrat un viatge de Khrushchov ais Estats Units.
Una reünion entre lei venceires de la Segonda Guèrra Mondiala assaièt de reglar aquela situacion en 1960. Pasmens, la destruccion d'un aeronau espion estatsunidenc subre lo territòri sovietic per un missil antiaerian e la captura dau pilòt lo 1 de mai entraïnèron una aumentacion novèla de la tension e la revirada de la conferéncia. En fàcia de l'escandòl, Eisenhower deguèt acceptar d'arrestar lei missions d'espionatge aerian de l'Union Sovietica. Puei, en 1961, leis autoritats comunistas decidiguèron de bastir una muralha a l'entorn de Berlin per « reglar » la question. Aquò empachèt l'emigracion vèrs l'Oèst deis abitants de RDA. Permetèt tanben de gelar lei questions territòrialas europèas entre lei dos blòts fins a la fin de la Guèrra Freja. En revènge, venguèt tanben un simbòl negatiu dau modèl sovietic.
La Crisi de Cuba
D'efèct, dempuei lo 1 de genier de 1959, un govèrn revolucionari dirigit per Fidel Castro aviá rebutat la dictatura de Batista, un aliat deis Estats Units, pres lo poder. Non reconeguda per Washington, Castro foguèt donc obligat de se raprochar dei Sovietics en 1960 e obtenguèt una ajuda dau govèrn de Moscòu encantat d'installar un regime comunista en America. De son caire, en fàcia d'aquela aliança, leis Estatsunidencs assaièron de rebutar Castro mai la temptativa de desbarcament d'una bregada d'opausants en abriu de 1961 s'acabèt per una revirada. Pasmens, aquò causèt l'inquietud de Khrushchov que decidiguèt de renfòrçar lo sostèn ai Cubans.
Aqueu renfòrçament foguèt anonciat a l'autona de 1962. En octòbre, leis Estatsunidencs descurbiguèron la preséncia de missils nuclears sovietics sus l'illa. Lo president Kennedy refusèt de bombardar lei basas sovieticas o de desbarcar de tropas sus l'illa. Preferiguèt faire lo blocus de Cuba e relevar l'existéncia de la menaça a la populacion estatsunidenca lo 22 d'octòbre. Lei dos camps èran alora lèsts a una confrontacion dirècta dins la zòna cariba e lo risc d'una guèrra èra important en causa de la volontat dei dos camps de sauvar la fàcia dins l'espròva de fuòc. Lo reglament de la crisi acomencèt lei 26 e 27 d'octòbre e s'acabèt lo 28 : Moscòu acceptèt de retirar sei missils sota lo contraròtle de l'ONU en cambi de la promessa estatsunidenca de pas envaïr Cuba e dau retirament dei missils estatsunidencs desplegats en Turquia.
La Destenduda (1963-1979)
La crisi marquèt la fin de la Coexisténcia Pacifica e permetèt l'establiment de relacions vertadieras entre lei dos blòts per defugir una guèrra nucleara generalizada. Ansin, fins a la fin deis annadas 1970, acomencèt lo periòde dicha de la Destenduda. En Union Sovietica, l'espròva cubana foguèt fatala a Khrushchov que son aventurisme aviá espaurit la màger part dei caps sovietics. Foguèt rebutat en 1964 e remplaçat per una direccion collegiala menada per Leonid Brezhnev.
Lo contraròtle e l'institucionalizacion de la menaça nucleara
Après la menaça de guèrra entraïnada per la Crisi de Cuba, la gestion dei problemas nuclears foguèt la premiera question tractada per Estatsunidencs e Sovietics dins leis annadas 1960. L'objectiu d'aquelei negociacions èra d'establir un contraròtle — limitat — de l'arma nucleara per defugir sa proliferacion e evitar un conflicte nuclear accidentau entre lei dos blòts.
Leis etapas principalas d'aquela politica se debanèron dins lo corrent de l'annada 1963. Premier, leis Estats Units d'America e l'Union Sovietica decidiguèron d'anonciar una volontat comuna de desvolopar l'utilizacion pacifica de l'energia atomica lo 21 d'abriu. Puei, lo 20 de junh, foguèt creat la premiera linha dau telefòn roge entre lei doas capitalas. Enfin, lo 5 d'aost, foguèt signat a Mosó lo Tractat de defensa particiala deis assais nuclears per enebir leis assais nuclears atmosferics, extra-atmosferics e sosmarins.
Per la seguida, aquel ensems foguèt completat per lo Tractat d'utilizacion pacifica de l'Espaci lo 27 de genier de 1967 e per lo Tractat de non proliferacion lo 1 de julhet de 1968 signat per defendre lo desvolopament d'arsenaus nuclears franc dei cinc país ja possessors de l'arma nucleara. De mai, lei premierei discussions regardant una limitacion deis armaments nuclears acomencèron. Aguèron ges de resultat mai permetèron de melhorar lei relacions entre Sovietics e Estatsunidencs e foguèron de jalons utils per lei negociacions seguentas.
La guèrra de Vietnam e lei dificultats intèrnas estatsunidencas
La Guèrra de Vietnam se debanèt deis annadas 1960 a 1975 e marquèt la politica estatsunidenca de la Destenduda. Entraïnèt un afebliment important dau prestigi internacionau de Washington e de crisis intèrnas de la societat estatsunidenca e dau blòt atlantic.
D'efèct, après la desfacha francesa de 1954, Indochina foguèt devesida entre quatre estats e dominada per Vietnam dau Nòrd, comunista, e Vietnam dau Sud, anticomunista. Pasmens, tre 1957, lo regime dau sud deguèt faciar una guerrilha comunista sostenguda per lo nòrd e partir deis annadas 1960, leis Estats Units deguèron pauc a pauc mandar una ajuda militara a Saigon per la combatre. En 1961, foguèt decidit lo mandadís oficiau de tropas per lo president Kennedy e, en 1963, Washington sostenguèt lo rebutament dau govèrn de Saigon e son remplaçament per lo generau sudvietnamian Thieu. Enfin, en 1964, lo Congrès acceptèt d'autorizar lo president Johnson de menar una guèrra vertadiera per rompre la guerrilha.
De 1964 a 1968, leis efectius estatsunidencs au Vietnam dau Sud aumentèron de 23,000 a 530,000 soudats. Dins aquò, aquelei tropas s'escagassèron dins d'operacions malaisadas còntra una guerrilha motivada e capabla de sostenir de pèrdas importantas. En 1968, lei fòrças comunistas entraïnèron una ofensiva generalizada, dicha ofensiva dau Tet. S'acabèt per una victòria militara estatsunidenca e una victòria politica comunista car l'ofensiva mostrèt la capacitat de la guerrilha de contuniar la guèrra maugrat l'esfòrç estatsunidenc. A partir d'aquela annada, la societat estatsunidenca s'opausèt a la guèrra e de negociacions acomencèron entre lei dos camps.
Aquela guèrra e sa revirada entraïnèron la formacion d'un movement poderós de protestacion dins la societat estatsunidenca e dins lo blòt occidentau. Lei pèrdas estatsunidencas (58,000 mòrts e 300,000 bleçats), lei metòdes de son armada (chaples, execucions somaris de presoniers, discriminacions entre soudats blancs e negres...) e la corrupcion de la societat sudvietnamiana (trafec de dròga, prostitucion...) entraïnèron una condamnacion morala de la guèrra e una contestacion dei valors de la societat estatsunidenca deis annadas 1960-1970 (movement hippie, movement antimilitarista...). Au sen de l'OTAN, lo president francés de Gaulle aprofichèt tanben lei dificultats militaras estatsunidencas per condamnar la guèrra en 1966 e contestar l'autoritat deis Estats Units sus lo blòt de l'Oèst (retirament francés dau comandament integrat de l'OTAN). Ansin, a la fin de la guèrra, lo poder e lo prestigi internacionaus de Washington èran fòrça demenits e leis Estats Units semblaràn en posicion de feblesa en fàcia dei Sovietics fins au començament de la guèrra d'Afganistan a la fin de 1979.
Lei succès diplomatics e lei dificultats intèrnas dau blòt sovietic
Gràcias ai dificultats estatsunidencas au Vietnam e a l'afebliment consecutiu de l'autoritat de Washington, la Destenduda foguèt marcada per divèrsei succès sovietics, especialament gràcias a la lucha anticolonialista. Pasmens, maugrat aquelei progrès internacionau, l'URSS deguèt tanben faciar de dificultats au sen dau blòt comunista e dins la societat sovietica.
La consequéncia pus vesedoira d'aquelei progrès foguèt la signatura d'una tièra de tractats ambé de país dau Terç Monde de 1971 a 1984, en particular en Africa. D'efèct, en 1974, lo rebutament de Marcelo Caetano entraïnèt la fin de l'Empèri Coloniau Portugués e marquèt la darriera etapa majora de la descolonizacion dau continent african. Òr, per de rasons ideologicas, Moscòu èra l'aliat naturau de la màger part deis insurreccions anticolonialistas. A l'eissida dei guèrras de descolonizacion, lei govèrns novèus (Argeria, Angòla, Moçambic, Somalia...) èran donc generalament pròches dau blòt orientau. Sus leis autrei continents, d'aliats de l'Union Sovietica prenguèron lo poder dins l'estat laossian e America foguèt tanben agitada per de guerrilhas comunistas o de contestacion de l'òrdre estatsunidenc. Pasmens, se fau nòtar que lo motor principau dau blòt comunista dins la region foguèt Cuba car Brezhnev èra gaire desirós de rompre la Destenduda au començament deis annadas 1970. Per exemple, lei Sovietics refusèron d'ajudar la politica anticapitalista dau president chilen Allende e se contentèron de protestacions verbalas après son rebutament en 1973.