cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roma
Istòria
Sota August, la populacion romana s'enauçava a aperaquí un milion d'abitants, atenhent son espandiment maximal a l'èra antonina (mitan del sègle II apC.), amb entre 1 200 000 e 1 700 000 abitants esquichats dins aperaquí 49 000 bastiments (la màger part amb mantun estatgis). Durant las dooas cents annadas seguentas, la populacion coneguèt un cèrt declin, s'establissent al començament del sègle V entre 700 000 e un milion d'abitants. Al mitan d'aqueste meteis sègle, quatre decennis après lo sac de 410, la metropòli capitolina abrigava encara 650 000 abitants dins sos murs. Lo segond sac dels vandals (455), fòrça pus destructor e sanhós que lo precedent, e las longas annadas de guèrra e de famina que seguiguèron décimèron la populacion romana. Al començament dem sègle VI, la vila comptava pas pus qu'aperaquí 200 000 personas. Segon Procope, après son primièr sac de Roma en 546, lo gòt Totila auriá pas daissat a Roma que cinc cents abitants gaireben mòrts de fam. La vila, après aver patit plusors sacs, tant per los gòts que per los bizantins, comptarà pas pus que 30 000 abitants a la fin de las guèrras goticas, aqueste declin demografic entrainant une retraccion del teissit urban cap a la vòlta de Tibre e lo camp de Mart. La populacion de la vila es demorada a aquestes nivèls pendant gaireben tota l'Edat Mejana. Al sègle XI, lo sac de Roma operat pels normands de Robert Guiscard decimèt encara mai la pichona comunautat romana. La renaissença que seguiguèt, aprochant al sègle XII los 80 000 abitants, s'es pasmens arrestada al sègle XIV en rason de la pesta e dels conflictes entre los nòbles romans, los papas e la vila. Una fòrta aumentacion demografica s'es produita al sègle XV e dins los primièrs decennis del sègle seguent. Segon lo recensament pontifical realizat entre la fin de 1526 e lo començament de 1527, a l'epòca du Sac de Roma, la vila de Roma comptava 55 035 abitants, principalament compausats de colonias originàrias de diferentas vilas italianas, a majoritat florentina, mas reduit a 20 000 après aqueste eveniment tragic, venent una pichona vila.
La represa foguèt pr'aquò pron rapida : en 1600 Roma aviá atenh 110 000 abitants. L'aumentacion de la populacion s'es pasmens alentida durant lo sègle XVI e la primièra mitat del sègle XVII :, la vila atenguent pas que 156 000 habitants en 1750. Pus tard aquesta pujada modesta se mantenguèt, amb de nauts e de bas determinats per d'unes eveniments istorics importants (dont l’invasion napoleoniana en primièr luòc), pendent las cent vint annadas que seguigèron.
Après l'annexion de Roma al Reialme d'Itàlia en 1870 e sa causida coma capitala del país, la vila coneguèt un desvolopament espectaculari : los 210 000 abitants que comptava a aquesta epòca èran passats a 500 000 al començament del sègle XX. Lo milion d'abitants foguèt passat dins los ans trente, Roma venent la pus granda municipalitat de la peninsula.
Après la Segonda Guèrra mondiala, Roma contunhèt de se desvolopar e a aumentar sa populacion a la seguida del boom economic, que menèt a la construccion de nombrosas zonas suburbanas dins las annadas cinquanta e seissenta. Los 2 milions d'abitants foguèron atenhs en 1960 et en 1980, la vila abrigava 2,8 milions de personas.
Tigny-Noyelle
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Foulques, chevalier, sire de Nempont e Enguerran, chevalier sire de Beaurain, possedissián cadun un molin a Tigny : Foulques #donar #lo sieu als religioses de Santa-Josse. Al bòsc l'an 1142, e los fils de Enguerran de Beaurain #seguir aquel exemple l'an 1158.
Lo comte de Ponthieu, los senhors de Nempont e de de Tucs, messires Enguerran de Lianne, Gaultier de Waben e Gilbert de Aurenc #aumentar en los corses de la, lo domeni que lo abbaye de Sant-Josse-a lo-Bòsc o Dommartin aviá a Tigny. Los marais de Aurenc, #que lududes apertenián, longeaient la cauçada en portant de Noyelle al molin de Tigny.
Al mes de març 1205, lo comte de Ponthieu #venir a Dommartin per regular la bannée del molin de Tigny, i aguèt convengut que los abitants de Waben, de Verton, de Tigny, de Sant-Vaast e de Sant-Quentin en Marquenterre i farián moldre los sieus grands jos pena de multa.
Los dreches de mouture se partejaràn egalament entre lo comte e los fraires ; aqueles escuelheràn lo meunier.
Los bastiments ocasionats pel sojorn del comte a còstes comuns, mas las despensas ocasionadas pel sojorn del comte o del abbé a Tigny demoraràn personals.
Cap molin poirà pas èsser establit contra lo gré de fraires dempuèi Maintenay fins a la mar, e dempuèi Tigny fins a Sant-Josse-sus-Mar.
La comtesse de Ponthieu e la siá filha Marida, las chevaliers Hugues de Fontaine, Hugues Boteris, Gaultier de Hallencourt, Dreux de Ponches e Simon de Donqueur, las abbés de Valloires e de Sants-Texans de Amians, #presenciar aquela convencion. (G.C. De Domartin)
Lo domeni dels fraires compreniá en 1252 aperaquí 375 periodics de tèrras labourables, 90 periodics de bòsques e 10 periodics de pradas.
Un religiós de Dommartin residissiá a Tigny e i exercissiá las foncions de curé. La cronica de la abbaye apren que lo predecessor del paire Milon de Andreult, nomenat l'an 1682, s'i èra vist forçat de demorar pendent qualque temps amagat en lo torn de la glèisa per sostreure's a las persecucions de las siás paroissiens.
Saint-Erme-Outre e Ramecourt
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Tigny-Noyelle
Istòria
Lo paire Maigret nomenat curé de Tigny en 1758, #trobar la glèisa entièrament délabrée, i ploviá de totas parts e la comuna ponduda n'estada de reparar la nef en s'essent refusée a o far, la avesque de Amians #dever l'enebir. Aquela mesura de rigor #decidir los abitants a executar los trabalhs necessaris.
Saint-Erme-Outre e Ramecourt
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tigny-Noyelle
Istòria
Caseriu : Noyelle
Saint-Erme-Outre e Ramecourt
Istòria
Lo prieuré Sant-Erme
Tigny-Noyelle
Istòria
Çò Molin de Noyelle aperteniá a Guillaume de Montreuil-Maintenay #que lo #donar als fraires de Dommartin l'an 1158.
Saint-Erme-Outre e Ramecourt
Istòria
Le prieuré Saint-Erme
Tigny-Noyelle
Istòria
Los sieus vassaux devián i far moldre los sieus grands e lududes-quitament se #comprometre a porgir lo bòsc necessari per la mantenença de las bastissas. Guillaume de Nempont i aviá un forn banal a Noyelle en 1311 (Confession de Maintenay).
Foulques, chevalier, sire de Nempont et Enguerran, chevalier sire de Beaurain, possédaient chacun un moulin à Tigny : Foulques donna le sien aux religieux de Saint-Josse. Au bois en 1142, et le fils d'Enguerran de Beaurain suivit cet exemple en 1158.
Au mois de mars 1205, le comte de Ponthieu vint à Dommartin pour régler la bannée du moulin de Tigny, il fut convenu que les habitants de Waben, de Verton, de Tigny, de Saint-Vaast et de Saint-Quentin en Marquenterre y feraient moudre leur grains sous peine d'amende.
Les droits de mouture se partageront également entre le comte et les moines ; ceux-ci choisiront le meunier.
Les constructions occasionnées par le séjour du comte à frais communs, mais les dépenses occasionnées par le séjour du comte ou de l'abbé à Tigny demeureront personnelles.
Aucun moulin ne pourra être établi contre le gré de moines depuis Maintenay jusqu'à la mer, et depuis Tigny jusqu'à Saint-Josse-sur-Mer.
La comtesse de Ponthieu et sa fille Marie, les chevaliers Hugues de Fontaine, Hugues Boteris, Gaultier de Hallencourt, Dreux de Ponches et Simon de Donqueur, les abbés de Valloires et de Saint-Jean d'Amiens, assistèrent à cette convention. (G.C. de Domartin)
Le domaine des moines comprenait en 1252 environ 375 journaux de terres labourables, 90 journaux de bois et 10 journaux de prairies.
Un religieux de Dommartin résidait à Tigny et y exerçait les fonctions de curé. La chronique de l'abbaye nous apprend que le prédécesseur du père Milon d'Andreult, nommé en 1682, s'était vu forcé de demeurer pendant quelque temps caché dans la tour de l'église pour se soustraire aux persécutions de ses paroissiens.
Le père Maigret nommé curé de Tigny en 1758, trouva l'église complètement délabrée, il y pleuvait de toutes parts et la commune mise en demeure de réparer la nef s'étant refusée à le faire, l'évêque d'Amiens dut l'interdire. Cette mesure de rigueur décida les habitants à exécuter les travaux nécessaires.
Hameau : Noyelle
Ses vassaux devaient y faire moudre leurs grains et lui-même s'engagea à fournir le bois nécessaire pour l'entretien des bâtiments. Guillaume de Nempont avait un four banal à Noyelle en 1311 (Aveu de Maintenay).
Saint-Aignan (Loir e Char)
Saint-Aignan  es una comuna francesa administrada per lo departament de Loir e Char de la region dau Centre e Vau de Léger.
Geografia
La vila se situa en bordure del Char. Coma fòrça vilas medievalas, lo luòc escuelhut es pro accidentat, dominat per una butte.
La ville se situe en bordure du Cher. Comme beaucoup de villes médiévales, le site choisi est assez accidenté, dominé par une butte.
Istòria
Elle fut chef-lieu de district de 1790 à 1795.
L'Alguer
L’Alguer (en catalan L’Alguer, en sarde S’Alighera, en italian Alghero) es una ciutat al nòrd-oèst de Sardenha, en riba de mar. Es una enclava de lenga catalana. A una populacion de 0 personas dont 30,000 personas parlan encara lo catalan dins sa varietat locala, l'alguerés, una forma arcaïca del catalan oriental. Lo gentilici es alguerés, -esa.
Camporosso
Camporosso es una comuna italiana situada dins la província d'Impèria, en region Ligúria.
L'Alguer
A l'Edat Mejana foguèt una vila fortificada, mas uèi viu del torisme. A un bèl pòrt e un environament mediterranèu barcelonés fòrça polit.
Camporosso
Geografia
Lo territòri de Camporosso es situat sus la Riviera dei Fiori, ont tresplomba la mar Ligura sus un troçet d'aperaquí 300 m. S'espandís dins un fons de val aluviala a dreita del riu Nervia e al pè de la crèsta que lo dessepara de la val de Ròia. Lo viaducte de l'autorota A10, que li dison Autostrada dei Fiori, passa per dessùs lo riu.
Covões
Covões foguèt una freguesia portuguesa situada al nòrd extrèm del concelho (municipalitat) de Cantanhede e parròquia del Diocèsi de Coimbra, amb 28,99 km² de superfícia e 2 155 abitants (2011). Densitat: 74,3 ab/km².
Camporosso
Geografia
Lo mont Carbone (442 m) es puèg pus naut de la region.
L'Alguer
Ligams
thumb|800 px|right|Vista panoramica del Pòrt
Camporosso
Geografia
Sul territòri municipal de Camporossino, se trapa una resèrva naturala e faunistica, un site d'interèst comunautari, situat a la boca del Nervia, que li dison La Reserva de Nervia.
Sant Victor (Cantal)
Sant Victor (Saint-Victor en francés) es una comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Camporosso
Comunas confrontantas
Doçaiga, San Biagio della Cima, Vallecrosia, Ventemilha
Sant Victor (Cantal)
Segon Joan Francés Blanc, la comuna es partejada entre parlars auvernhats e un bocin lengadocian.
Geografia
La comuna es boscosa e de relèu traversut. La plancarta Saint-Victor sus la RD 52 mena a un ostal o dos al fons d'una comba estrecha, dominada per la glèisa de Sant Victor, situada sus una tuca plaçada dins la vòlta gaireben barrada del riu, en un luòc perdut e çò sembla, inaccessible en veitura. Lo castèl a disparegut e la glèisa ne deviá èsser la capèla. A pauca distància a vòl d'aucèl mas a 4 o 5 km e fòrça contorns per la rota, Aleix o Alex, sus un planòl, es lo borg actual, dempuèi 1947.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Comunautat de comunas de Jala-Aiga Borda
La Comunautat de comunas de Jala-Aiga Borda es una intercomunalitat bordalesa situada dens lo departament de Gironda e la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània. Son còdi SIREN es 243 301 165. La lenga autoctòna es l'occitan gascon occidentau e bordalés.
Sant Victor (Cantal)
Nòtas
<references group="N"/>
Comunautat de comunas de Jala-Aiga Borda
Istòria
La Comunautat de Comunas de Sestàs-Canejan se creèt en 1999. Quand Ilhac aderit en 2013, lo nom vengut Comunautat de comunas de Jala-Aiga Borda.
Composicion
|Mapa de la Comunautat de comunas de Jala-Aiga Borda au 1èir de genèir 2019.|thumb|center|upright=1.9
Veire tanben
|thumb|600px|center|Mapa daus EPCI de Gironda au 1èir de genèir 2019
Crantenoy
Crantenoy es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mafa
Lo mafa es una lenga chadica de la familha afroasiatica parlada en Cameron.
Classificacion
Lo mafa es una lenga chadica classada per Gravina (2014) dins la branca sud del biu-mandara, ont fa partida del grop mafa.
Escritura
L'alfabet mafa es :
Relacion binària
En matematicas, una relacion binària dins un ensemble E (que supausarem non vuege) es una proprietat relativa ai pareus d'elements de E, tala que per cada pareu, se pòt respòndre (de òc, o de non) a la question : "la proprietat es verificada per lo pareu considerat ?" Per exemple, la relacion binària "èsser inferior o egau a" dins l'ensemble \mathbb R dei nombres reaus es la proprietat verificada per lei pareus (x, y) de reaus taus que x \leq y, coma , mai pas. En teoria deis ensembles, s'identifica una relacion binària dins un ensemble E amb l'ensemble dei pareus d'elements de E que verifican la relacion (valent a dire la proprietat) : es un sosensemble dau carrat cartesian. Per exemple, s'identifica la relacion binària precedenta dins \mathbb R amb lo sosensemble \mathcal{R} de \mathbb R^2 ansin definit :
Definicions e notacions
Formalament, una relacion binària dins un ensemble E es un sosensemble \mathcal{R} dau carrat cartesian. Se ditz qu'un pareu (x, y) d'elements de E verifica la relacion \mathcal{R} se. Lo pus sovent, s'utiliza una notacion infixada e s'escriu : en plaça de :.
Classificacion
Citam aicí quauquei proprietats frequentas, e importantas, dei relacions binàrias : la reflexivitat, la simetria, l'antisimetria e la transitivitat. Siá \mathcal{R} una relacion binària dins un ensemble E;
Reflexivitat
Se ditz que \mathcal{R} es reflexiva se per tot element x de E :
Simetria
Se ditz que \mathcal{R} es simetrica se per tot pareu (x, y) d'elements de E :
Antisimetria
Se ditz que \mathcal{R} es antisimetrica se per tot pareu (x, y) d'elements de E :
Flash (DC comics)
thumb|350px|Simbòl de Flash
Flash es un títol donat a una seria de supereròis de DC Comics. Creat per lo scenarista Gardner Fox e l'artista Harry Lampert, lo Flash original apareguèt dins Flash Comics #1 (1940).
Flash possedís una "super-velocitat", que compren la capacitat de córrer e de se bolegar extrèmament lèu, de far servir sos reflèxes subreumans e de violar cèrtas leis de fisica. Fins ara, quatre diferents personatges de ficcion, que cadun obtenguèt d'un biais o d'un autre lo poder de "super-velocitat", an assumit l'identitat de Flash: Jay Garrick (de 1940-fins ara), Barry Allen (de 1956 a 1986), Wally West (de 1986 a 2006), e Bart Allen (de 2006-fins ara).
La segonda incarnacion de Flash es generalament considerada coma lo primièr eròi de l'Edat d'argent dels comics e aqueste supereròi es demorat fins uèi un dels personatges mai populars de DC. Cada version de Flash es estada un membre clau de la Societat de Justícia d'America e de la Liga de Justícia.
La version del personatge de Barry Allen dins la seria de television en 1990, foguèt interpretada per l'actor John Wesley Shipp.
Còdi de las doanas
En drech francés, lo còdi de las doanas es lo còdi que regropa las normas legislativas relativas a la doana.
Bibliotèca de Nag Hammadi
La bibliotèca de Nag Hammadi es un ensems de tretze codèx de papirus religats en cuèr, del mièg del sègle IV. Retrobats en 1945 dins la vila de Nag Hammadi al nòrd-oèst de Loxòr per de païsans egipcians e uèi conservats al musèu copte del Caire.
Lo mai celèbre es probable l'Evangèli segon Thomas, dont la bibliotèca de Nag Hammadi conten lo sol exemplar complet.
Republica Socialista Federala de Iogoslavia
La Republica Socialista Federala de Iogoslavia o pus brèu Iogoslavia (en sèrbocroat Jugoslavija) èra un Estat del sud-èst d'Euròpa, delimitat al sud per Albania e Grècia, a l'èst per Bulgaria e Romania, al nòrd per Ongria, Àustria e Itàlia, e a l'oèst per la mar Adriatica (Mar Mediterranèa).
Peninsula Antartica
thumb|Localizacion de la Peninsula Antartica
Republica Socialista Federala de Iogoslavia
La capitala èra Belgrad
Peninsula Antartica
La Peninsula Antartica o Peninsula Antartida es la region pus septentrionala d'Antartida. Situada dins lo prolongament de l'America dau Sud, es una region montanhosa qu'es considerada coma la continuitat deis Andes. Sei doas cimas pus autas son lo Mont Hope (3,239 m) e lo Mont Jackson (3,184 m). Sòrt en partida dau Ceucle Polar Antartic. Lo clima i es donc pus doç que dins lo rèsta dau continent amb de temperaturas leugierament positivas durant la sason cauda. Per aquela rason, es lo luòc d'implantacion d'un nombre important d'estacions de recèrca.
Republica Socialista Federala de Iogoslavia
Lo gentilici es iogoslau -ava.
Peninsula Antartica
Istòria
La data precisa de la descubèrta de la peninsula es pas coneguda. Pasmens, sembla de se situar dins leis ans 1820. En causa de son clima pus favorable, foguèt utilizada coma basa ò luòc d'ivernatge per fòrça expedicions d'exploracion. Es revendicada per lo Reiaume Unit, Argentina e Chile que construguèron d'estacions de caça baleniera e de basas militaras dins la region. Pasmens, aqueleis implantacions foguèron transformadas en estacions de recèrca civilas après la signatura dau Tractat d'Antartida ò abandonadas. Uei, totei lei revendicacions territòrialas son oficialament geladas mai la peninsula es totjorn un objècte de tensions diplomaticas entre lei tres país.
Cors de Pilas
Cors de Pilas o Cors e Pilas (Cours-de-Pile en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Sri Lanka
Sri Lanka (nom oficiau dempuei 1972) o Ceilan (nom tradicionau) es una illa e un estat d'Asia, dins l'ocean Indian e au sud d'Índia.
Antartic Occidentau
thumb|right|Carta d'[[Antartida amb l'Antartic Occidentau e l'Antartic Orientau.]]
Sri Lanka
Sa capitala es Sri Jayawardenepura.
Antartic Occidentau
L’Antartic Occidentau o Antartida occidentala es una dei doas regions principalas d'Antartida. S'estend entre l'Ocean Pacific e lei Monts Transantartics e es principalament compausat de la Tèrra Marie Byrd, de la Tèrra d'Ellsworth e de la Peninsula Antartica. Es en partida separat dau rèsta dau continent per la Mar de Ross e per la Mar de Weddell. Lo tèrme es aparegut au començament dau sègle XX mai foguèt adoptat per lei geografs dins lo corrent deis ans 1950-1960. Es una region cubèrta per una calòta polara espessa e enviroutada per de barrieras de glaç. Pasmens, en causa dau rescaufament climatic, una partida importanta d'aquelei glaç son en cors de destabilizacion.
Sri Lanka
Lo gentilici es srilankés -esa (o tradicionalament ceilanés -esa).
Geografia
vignette|gauche|Mapa de Sri Lanka.
Sri Lanka es situat dins l’ocean Indian, a aperaquí dau sud-èst d'Índia, los dos país essent separats per l'estrech de Palk, mas gaireben religats per lo pont d'Adam. Sa superfícia es de e sa populacion s’enauça a mai de 20,4 milions d'abitants. Lo ponch culminant es lo mont Pidurutalagala, a.
Las vilas principalas son Colombo (capitala economica, 690000 abitants en 2003), Kandy e Galle. Lei vilas a l'entorn de Colombo son Dehiwala-Mount Lavinia (196000 ab.), Moratuwa (170000 ab.). La vila pus septentrionala dau país, Jaffna (129000 ab.), es uei dins la zona disputada entre lei militants tamols e lo governament. La capitala politica es Sri Jayawardenapura Kotte, situada a au sud-èst de Colombo.
v
Preïstòria
Lei vestigis de preséncia umana pus ancianas en Sri Lanka datan d'au mens 34,000 ans (Homo sapiens balangodensis). Lo desvolopament de l'agricultura sembla precòç e leis abitants de l'illa participèron au desvolopament dau comèrci lòng dau litorau nòrd de l'Ocean Indian. Ansin, la canèla, espècia originària de Ceilan, èra coneguda en 1500 av. JC en Egipte. La metallurgia dau fèrre i apareguèt entre 1000 e 800 av. JC a partir dau sud d'Índia. La vila d'Anuradhapura dins lo nòrd conoguèt alora un desvolopament important passant d'una superficia de 15 ectaras en 900 av. JC a mai de 50 dos sègles pus tard. La ciutat de Sigiriya, dins lo centre, experimentèt una evolucion similara. Lo rèsta de l'illa demorèt dominat per de caçaires culheires dichs Vedda.
L'introduccion de la cultura indiana
La question de l'anterioritat dei migracions dei Singalés e dei Tamols dins l'illa es una question sensibla en causa dei tensions entre lei dos pòbles. Acomencèron entre lei sègles VI e IV av. JC. Lei Singalés son originaris dau nòrd d'Índia e parlan una lenga indoiraniana. Se convertiguèron au bodisme theravada, probablament dins lo corrent dau sègle III av. JC, e installèron sa capitala a Anuradhapura. I bastiguèron un sistèma d'aigatge relativament avançat. Lei Tamols son un pòble dravidian qu'èra inicialament jaïnista mai que se convertiguèt pauc a pauc a l'indoïsme. S'installèron principalament dins lo nòrd de Ceilan onte se mesclèron ambé de populacions singalesas.
La division de l'illa entre Tamols e Singalés
Après lei migracions dei Singalés e dei Tamols, l'illa foguèt dominat per lo reiaume d'Anuradhapura, centre major dau bodisme theravada fins a l'an 1000. D'efèct, a partir d'aquela annada, lei Chola, dinastia tamola poderosa dau sud d'Índia, acomencèt la conquista de l'illa que foguèt acabada en 1018. Transferiguèron la capitala d'Anuradhapura a Polonnaruva.
La dominacion chola durèt gaire car lei Singalés se revoutèron victoriosament sota la direccion dau prince Vijayabahu. En 1073, foguèt coronat rèi a Polonnaruva e son independéncia foguèt reconeguda per lei Chola. Lo reiaume singalés restaurat conoguèt son apogèu durant lo rèine de Parakramabahu I (1153-1186) avans de declinar dins lo corrent dau sègle seguent. L'origina d'aquela crisi foguèt probablament de dificultats economicas liadas a una desgradacion dei rets d'aigatge dei regions centralas. Entraïnèt l'abandon dau centre de l'illa amb una migracion dei Singalés vèrs lo sud-oèst umid e dei Tamols vèrs lo nòrd.
L'unitat politica de Ceilan resistiguèt pas a aquelei tranformacions. Au sègle XIV, lei Tamols avián fondat un reiaume independent centrat sus Jaffna. Dins lo sud, lei Singalés formèron divèrseis estats. Lei reiaumes de Kotte e de Senkadagalapura èran lei pus importants. D'autra part, lo desvolopament dau comèrci maritim favorizèt la formacion de communautats musulmanas dins lei pòrts principaus.
L'arribada dei Portugués e deis Olandés
Leis Europèus arribèron en Ceilan a la fin dau sègle XV. Lei premiers foguèron lei Portugués qu'èran interessats per leis espècias, especialament la canèla. Fortifiquèron Colombo que venguèt sa basa per conquistar lo rèsta de l'illa. Ocupèron Kotte en 1565 (que foguèt destrucha per de còntra-ofensivas dau Reiaume de Sitawaka) e Jaffna en 1619. En revènge, lo reiaume de Kandy, aprofichant sa posicion dins lei montanhas centralas de l'illa resistiguèt. Puei, durant lo rèine de Rajasinha II (1635-1687), lei Singalés demandèron e obtenguèron l'ajuda deis Olandés de la Companhiá neerlandesa deis Índias orientalas (VOC) que prenguèron la plaça dei Portugués en 1658.
La VOC contunièt la politica de Portugau mai s'assegurèt premier d'un contraròtle solid dau litorau e d'un sistèma de liuraments fòrçats de canèla. Aquò entraïnèt de revòutas que foguèron sostengudas per lo Reiaume de Kandy qu'animava totjorn la resisténcia singalesa. Incapable de conquistar Kandy, leis Olandés adoptèron una estrategia d'enceuclament ambé la conquista dei zònas maritimas. Dins lo sud-oèst, leis Olandés introduguèron tanben la nocion de proprietat privada que favorizèt la formacion d'una aristocracia de proprietaris terrencs. I desvolopèron pereu l'ensenhament, çò que permetèt la formacion d'una elèit educada formada de mestís d'origina portuguesa e olandesa.
La conquista britanica
La poissança olandesa declinèt dins lo corrent dau sègle XVIII. En 1796, la metropòli foguèt ocupada per la França Revolucionària. Per defugir l'invasion dei colonias olandesas, lei Britanics decidiguèron de leis ocupar. Un còrs britanic desbarquèt donc en 1796 en Ceilan que foguèt finalament dirèctament annexada per lo Reiaume Unit en 1802.
Lei Britanics acabèron la conquista europèa de l'illa ambé l'annexion dau Reiaume de Kandy en 1815. Après una insureccion en 1817-1818 e una repression saunosa, l'aristocracia de Kandy foguèt anientada. Après aquelei victòrias, de missions permetèron la difusion dau protestantisme e de l'anglés au sen de la populacion, especialament au sen deis elèits. Londres associèt rapidament aqueleis elèits au poder e creèt un conseu legislatiu e un conseu executiu en 1833 ambé de representents dei Tamols, dei Singalés e dei Burglers.
Lei Britanics desvolopèron una economia de plantacions per remplaçar la canèla que son importància aviá declinat au començament dau sègle XIX. Lei tèrras autas de l'ancian Reiaume de Kandy foguèron lo centre d'aquela activitat. En 1848, lo zèl dei missionaris i entraïnèt una insureccion, aisament reprimida, que decidiguèt lo govèrn britanic a restrénher l'activitat dei missions. De 1830 a 1880, lo cafeièr foguèt la cultura principala mai una malautia ravatjèt lei plantacions. Après 1880, lo tè e l'evea venguèron lei culturas predominantas. Puei, au començament dau sègle XX, la cultura dau cocotier apareguèt a l'iniciativa de marchands singalés.
Aquela transformacion entraïnèt de cambiaments prefonds dins la societat ceilandesa. D'efèct, aquelei culturas necessitavan una man d'òbra importanta e permanenta. D'obriers tamols indians foguèron donc importats en massa per lei Britanics. En 1900, la comunautat tamola originària de la peninsula èra ansin venguda pus nombrosa que la comunautat tamola nativa de l'illa. L'autra consequéncia dau desvolopament dei plantacions foguèt la necessitat novèla d'importar una partida dau ris necessari a l'alimentacion de la populacion. Aquò entraïnèt una aumentacion dei pretz e l'economia de Ceilan venguèt despendenta de la vigor dau comèrci internacionau.
Lo procès d'autonòmia politica e sei tensions
A partir de 1833, lei Britanics donèron pauc a pauc mai e mai d'autonòmia a sa colonia ceilandesa. Pasmens, aqueu procès suscitèt l'emergéncia de movements nacionalistas e de tensions entre Singalés e Tamols. Aquò comencèt amb una renaissença de l'indoïsme au sen de la comunautat tamola, especialament en Jaffna. Aqueu movement foguèt seguit per una evolucion similara per lo bodisme singalés dins lo sud.
Dins lo corrent de la Premiera Guèrra Mondiala (1914-1918), de trèbols opausèron bodistas e musulmans. Reprimits sensa nuança per lo poder coloniau, entraïnèron l'installacion de soudats indians en Ceilan. En reaccion, se formèt en 1919 un Congrès Nacionau de Ceilan gropant Tamols e Singalés. Pasmens, lei tensions tornèron aparéisser e, tre 1921, lei Tamols quitèron lo Congrès. Puei, lei Britanics utilizèron lei tensions entre tèrras autas e tèrras bassas ò entre lei diferenteis ostaus de l'aristocracia ceilandesa per devesir lei Singalés.
A partir deis annadas 1910, lei Britanics democratizèron pauc a pauc lo foncionament de la colonia. Premier, adoptèron un sistèma de collègis per elegir lei membres dau conseu legislatiu. Puei, en 1927, adoptèron dirèctament lo sufragi universau. Enfin, en 1931, una constitucion creèt una assemblada legislativa e instaurèt un poder executiu doble ambé foncionaris britanics e ministres ceilandés. Aqueu procès mau contentèt lei Tamols que revendiquèron sensa succès una representacion egala a aquela dei Singalés e que refusèron de participar ais eleccions.
La vida politica locala foguèt rapidament dominada per lei fraires Senanayake, especialament Don Stephen Senanayake, que sostenguèt lo procès d'independéncia mai ajudèt l'esfòrç de guèrra britanic pendent la Segonda Guèrra Mondiala (1939-1945). De mai, capitèt d'integrar au jòc politic ceilandés la minoritat tamola originària de l'illa.
La montada dei tensions e dei violéncias
Ceilan venguèt independenta en febrier de 1948 après la Segonda Guèrra Mondiala. Don Stephen Senanayake, qu'aviá fondat lo Partit Nacionau Unit (UNP) en 1946, ne'n venguèt Premier Ministre a la tèsta d'un govèrn conservator format de captaus. Son fiu Dudley Senanayake li succediguèt a sa mòrt en 1952 avans de laissar lo govèrn a John Kotewala un an pus tard. Pasmens, l'UNP se trobèt rapidament en fàcia de dificultats economicas liadas a l'aumentacion dau pretz dau ris. Lo Lanka Sama Samaja Party (LSSP), d'inspiracion comunista, e lo Sri Lanka Freedom Party (SLFP), d'inspiracion bodista, nacionalista e socialista, organizèron mai d'una manifestacion.
Lo SLFP ganhèt leis eleccions de 1956 mai son nacionalisme singalés se turtèt rapidament a l'ostilitat de la minoritat tamola. En particular, sa decision d'adoptar lo singalés coma lenga oficiala creèt de tensions grèvas e lei premierei violéncias politicas aguèron luòc a la fin deis annadas 1950. En 1959, lo Premier Ministre Salomon Bandaranaïke foguèt assassinat per una extremista bodista e remplaçat en 1960 per sa frema, Sirinavo Bandaranaïke. Apliquèt lo programa de son partit ambé l'instauracion d'un contraròtle de l'economia, l'adopcion d'una politica de non-alinhament e l'adopcion dau singalés coma lenga oficiala. Pasmens, sa decision de formar una coalicion ambé lo LSSP en 1964 foguèt una fònt de tensions au sen de la societat singalesa.
En 1965, Dudley Senanayake retrobèt lo poder après una victòria de l'UNP. Assaièt d'amaisar la situacion politica e reconoguèt lo tamil coma lenga oficiala. En revènge, mau capitèt d'obtenir lo sostèn d'investisseires estrangiers per desvolopar l'economia nacionala. A la fin deis annadas 1960, una crisi economica grèva entraïnèt sa desfacha ais eleccions de 1970 ganhada per una coalicion de senèstra gropant lo SLFP, lo LSSP e lo Partit Comunista de Sri Lanka.
Tornarmai cap dau govèrn, Sirinavo Bandaranaïke deguèt reprimir en 1971 una temptativa de revolucion menada per lo Janatha Vimukthi Peramuna (JVP), un movement marxista non alinhat sus l'Union Sovietica. De miliers de personas foguèron tuats dins lei combats. Puei, nacionalizèt lei plantacions e adoptèt divèrsei mesuras nacionalistas. En particular, en 1972, Ceilan venguèt oficialament Sri Lanka e lei tensions venguèron tornarmai importantas entre Singalés e Tamols car l'estat srilankés aviá per objectiu oficiau la propagacion dau bodisme. Ansin, a partir de 1975, certanei Tamols acomencèron de revendicar l'independéncia.
En 1977, l'UNP, d'ara endavant dirigida per Junius Richard Jayawardene, reprenguèt lo poder. Economicament liberala, sa politica renforcèt lo poder de l'Estat. Una constitucion semi-presidenciala foguèt adoptada en 1978 e Jayawardene elegit president. Enfin, per luchar còntra la violéncia entre Tamols e Singalés, ordonèt lo vòte de mesuras d'excepcion còntra lo terrorisme.
La guèrra civila
La guèrra civila entre Singalés e Tamols, que coava dempuei d'annadas, acomencèt dins lo corrent de l'estiu de 1983. Anava durar fins a 2009 e s'acabar per una victòria singalesa. Acomencèt amb una emboscada organizada a Jaffna còntra una unitat de l'armada que foguèt la causa d'esmogudas còntra lei Tamols. Per protegir la minoritat dau nòrd de l'illa, se formèt divèrsei movements armats. Lo pus important foguèt lei Tigres de Liberacion de l'Eelam Tamol (LTTE) qu'eliminèt pauc a pauc lei grops concurrents. Leis insurgents prenguèron lo contraròtle de Jaffna e dau nòrd.
En 1987, Índia intervenguèt dins lo conflicte — lei Tamols son un pòble important dau sud de la peninsula — après un acòrd entre Colombo e Nòva Delhi assegurant lo mantenement de l'unitat srilankesa. Una fòrça indiana de mantenement de la patz foguèt mandada dins lo nòrd e l'èst de Ceilan. Pasmens, lei soudats indians se turtèron rapidament a l'ostilitat dei Tigres Tamols e deguèron faciar d'atacas de la guerilha. A partir de 1988, la situacion indiana se compliquèt ambé la formacion d'una guerilha anti-indiana per lo JVP que denoncièt l'imperialisme de Nòva Delhi. Lo movement revolucionari foguèt tornarmai decimat per una repression saunosa mai Índia retirèt finalament son armada en 1990. Après lo retirament indian e una trèva, lo govèrn de Ranasinghe Premadasa (UNP) ordonèt d'ofensivas massissas còntra lo nòrd mai son cap foguèt assassinat un an pus tard.
En 1994, lo SLFP ganhèt leis eleccions e Chandrika Kumaratunga, filha de Sirinavo Bandaranaïke, venguèt Premier Ministre. En 1995, foguèt elegida President de la Republica e laissèt la direccion dau govèrn a sa maire. La meteissa annada, negocièt una alta-au-fuòc que durèt gaire. Puei, sei posicions en favor d'un estat federau foguèron refusadas per la guerilha, favorabla a l'independéncia, e per la màger part dei Singalés, favorables au mantenement d'un estat unitari. Pasmens, foguèt tornarmai elegida a la presidéncia en 1999. Après de combats durs de 1997 a 2001, un alta-au-fuòc foguèt signat en 2002 mai lei negociacions mau capitèron. En 2004, lo litorau orientau foguèt tocat per un tsunami que tuèt mai de 30,000 abitants e faguèt 500,000 refugiats.
En 2005, Mahinda Rajapakse (SLFP) foguèt elegit President de la Republica. Dotèt l'armada de mejans importants e reprenguèt la guèrra civila. A partir de 2007, sei fòrças acomencèron d'avançar. Après una batalha dura, Kilinochchi, capitala dei Tigres, foguèt conquistada lo 2 de genier de 2009 e lo rèsta de la guerilha foguèt anientat entre abriu e mai. Velupillai Prabhakaran, fondator e cap dei LTTE, foguèt tuat, çò que marquèt la fin de la guerilha e de la guèrra.
Sri Lanka dempuei 2009
Pasmens, en 2015, foguèt batut per Maithripala Sirisena dau Novèu Frònt Democratic, un partit politic eissit dau SLFP.
Iogoslavia
La Iogoslavia (Jugoslavija dins las lengas eslavas, en cirillic Југославија, significant país dels Eslaus del Sud en sèrbocroat) es un ancian Estat d'Euròpa del Sud-Est, qu'existiguèt jos diferentas formas entre 1929 e 2003. Conteniá los actuals païses de Eslovènia, Croàcia, Bòsnia e Ercegovina, Montenegro, Serbia, Macedònia del Nòrd, e tanben lo Kosova, una republica que l'indepedéncia proclamada lo 17 de febrièr de 2008 es pas entièrament reconeguda per la comunautat internacionala.
Blausasc
Blausasc (Blausasc en francés) es una comuna occitana dau Comtat de Niça, situada dins lo departament dei Aups Maritims e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Còdi de l'educacion
En drech francés, lo còdi de l'educacion acampa las disposicions legislativas e reglamentàrias relativas a l'educacion : lo drech de l'educacion.
São Martinho da Cortiça
São Martinho da Cortiça es una freguesia portuguesa del concelho (municipalitat) d’Arganil, amb 31,54 km² de superfícia e 1 319 abitants (2011). (Densitat: 41,8 ab/km²).
Chóśebuz
250px|thumb|Vista aeriana del centre de Chóśebuz. 150px|thumb|Escut de Chóśebuz. 150px|thumb|Bandièra de Chóśebuz. Chóśebuz (pr [ˈxɨɕɛbus] en sorab bas; Choćebuz en sorab naut; Cottbus o Kottbus en alemand) es una vila soraba d'Alemanha. Es situada dins l'estat de Brandeborg a 125 quilomètres al sud-èst de Berlin, a la broa del riu Sprjewja. Limita al nòrd e nòrd-èst amb las municipalitats de Drachhausen, Drehnow e Turnow-Preilack, la vila de Peitz, Teichland e Heinersbrück.
Es, après la capitala estatala, Potsdam, la segonda vila pus granda de Brandeborg. Amb Brandeborg de Havel, Francfòrt d'Oder e Potsdam, Chóśebuz es un dels quatre centres administratius (Oberzentrum) de l’Estat federal de Brandeborg e a l'estatut de vila fòra arrondiment (kreisfreie Stadt).
Horace Parnell Tuttle
thumb|right|Horace Parnell Tuttle en 1888 Horace Parnell Tuttle (24 de març de 1837-agost de 1923 foguèt un astronòm american e veteran de la Guèrra Civila Americana, fraire de Charles Wesley Tuttle.
Descobriguèt o codescobriguèt nombrosas cometas, coma 55P/Tempel-Tuttle (còs celestial a l'origina de la pluèja de meteòrs dels Leonids) e 109P/Swift-Tuttle (còs celestial a l'origina de la pluèja de meteòrs dels Perseids). Las autras cometas periodicas que pòrtan son nom son 8P/Tuttle e 41P/Tuttle-Giacobini-Kresák. L'asteroïde (5036) Tuttle foguèt nomenat en son onor.
Cap Adare
thumb|Localizacion dau Cap Adare.
Lo Cap Adare es un cap situat en Antartida. Marca lo limit entre la Mar de Ross a l'èst e l'Ocean Austrau a l'èst. Aguèt un ròtle important durant l'exploracion dau continent au començament dau sègle XX car foguèt utilizat coma basa per plusors expedicions.
Adreça IP
Una adreça IP (amb IP per Internet Protocol) es lo numèro qu'identifica cada ordinator sus Internet, e mai generalament, l'interfàcia amb lo malhum de tot material informatic (adralhador, estampadoira) connectat a un malhum informatic utilizant lo protocòl d'interconnexion de malhums.
Tincques
Geografia
La municipalitat a situat en lo Artés, a 27 km a l'oèst de Arras en direccion de Hesdin.
Adreça IP
Aqueste concèpte d'adreça IP existís jos doas formas diferentas : la version 4 e la version 6. En 2006, la version 4 es la pus utilizada, et la version 6 est la moins utilisée ; lo numèro es generalament notat amb quatre nombres compreses entre 0 e 255, separats per de punts ; exemple :, ou les huit numéros / lettres commençant de "0" puis se termine à "ffff" sont séparées par 7 "deux points" :. Aquesta version 4 / 6 es descricha mai especificament dins adreças IPv4 / adreças IPv6.
Tincques
Geografia
A traversat per la RD 939 e per la via ferrée Arras - Sant-Pol-sus-Ternoise (parca de Tincques)
Elle est traversée par la RD 939 et par la voie ferrée Arras - Saint-Pol-sur-Ternoise (gare de Tincques)
Istòria
La localité de Tenques a mencionat dempuèi 1170.
La localité de Tenques est mentionnée dès 1170.
Texel
thumb|right|200px|Localizacion de l'illa de Texel respècte als [[Païses Basses]] Texel (Tessel en frison, prononciat 'Tèssel' en neerlandés) es la mai granda de las Illas Frisonas e tanben la pus occidentala. Es situada entre la Mar de Wadden (al levant) e la Mar del Nòrd (al ponent), al sud de l'illa de Vlieland e al nòrd de la província d'Olanda Septentrionala, que ne fa partida administrativament. L'estrech de Marsdiep la separa de Den Helder, sus la tèrra ferma.
L'illa tota forma una sola comuna amb una superfícia de que 416,14 ne son d'aiga. L'illa fa 20 km de long e 8 de larg. En 2004 teniá una populacion de 13,735 abitants.
Thin-le-Moutier
es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Geografia
Thin-Lo-Moutier es una municipalitat d'aperaquí 600 abitants. A situat a vint quilomètres al sud-oèst de Charleville-Mézières, entre Signy-lo Abbaye e Clavy-Warby.
Lo vilatge a recorregut pel riu del Thin (en prenent font a Dommery). Los sieus païsatges son vallonnés e rics en bòsc(4000 ectaras de bòsques, #que Froidmont, lo Hailly), propices a la randonnée e a l'usatge de VTT.
Thin-le-Moutier est une commune d'environ 600 habitants. Elle est située à vingt kilomètres au sud-ouest de Charleville-Mézières, entre Signy-l'Abbaye et Clavy-Warby.
Le village est parcouru par la rivière du Thin (prenant source à Dommery). Ses paysages sont vallonnés et riches en forêt(4000 hectares de forêts, dont Froidmont, le Hailly), propices à la randonnée et à l'usage de VTT.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Jain
Jeanne Louise Galice (nascuda lo 7 de febrièr 1992 a Tolosa), mai coneguda coma Jain (prononciacion en anglés : /dʒeɪn/), es una autora e cantaira francesa, qui viscó 6 ans a Pau. Lo son purmèr albom, Zanaka que sortigó lo 6 de novémer de 2015. Que canta en anglés.
Discografia
Albom EP Cançons mai conegudas
Batalha deis illas Falkland
La batalha deis illas Falkland se debanèt lo 8 de decembre de 1914 entre d'esquadras anglesa e alemanda durant la Premiera Guèrra Mondiala. Foguèt una victòria per leis Anglés qu'aquistèron lo mestritge dei mars per lo rèsta de la guèrra.
Après sa victòria navala de Coronel, la flòta alemanda dau còntra-amirau Maximilian von Spee estacionèt un mes dins lo pòrt chilian de Valparaiso. Recebèt l'òrdre de tornar en Alemanha maugrat lo blocatge anglés. Decidiguèt de bombardar la basa britanica de Port Stanley dins leis illas Malvinas (Falkland en anglés) avans de lampar vèrs lo nòrd. Pasmens, enterin que leis Alemands èran a Valparaiso, lei Britanics mandèron dos crosaires de batalha modèrnes dins lo sud de l'ocean Atlantic. Aquelei naviris avián de canons de contra  per leis Alemands e una velocitat pus granda. Rejonhèron un grop anglés ja important.
Lo 8 de decembre de matin, von Spee mandèt dos crosaires per atacar l'estacion de ràdio e lo depaus de carbon de Port Stanley. Lei Britanics lei remarquèron e respotèron ambé precision. Leis Alemands decidiguèron de s'enfugir pendent que lei bastiments anglés dau còntra-amirau Doveton Sturdee quitavan lo pòrt entre 9 h 45 e 10 h. Von Spee decidiguèt de laissar sei dos crosaires cuirassats liurar batalha per alentir l'esquadra anglesa. Pasmens, lei naviris alemands foguèron rapidament desfachs e aprefondats. De mai, una partida de l'esquadra britanica poguèt donar caça ai vaissèus en fugida e dos foguèron destruchs avans la fin dau jorn.
Tèrra de Coats
thumb|Localizacion de la Tèrra de Coats en [[Antartida.]]
La Tèrra de Coats es una region d'Antartida que se situa a l'oèst de la Tèrra de la Rèina Maud. Forma la riba èst de la Mar de Weddell.
Zagrèb
Zagrèb (en croat Zagreb) es la capitala de Croàcia. Sa populacion èra estimada a 779,145 abitants en 2001. Sa superfícia totala es 641 km².
thumb|230px|left|Lo Teatre Nacional de Croàcia, a Zagrèb.
Còdi electoral (França)
Lo còdi electoral acampa, en França, las disposicions legislativas e reglamentàrias relativas als eleccions politicas, es a dire a l'eleccion dels senators, dels deputats, dels conselhars regionals, dels conselhars departamentals e dels conselhars municipals.
Eisús
Eisús (Isuazi en basco, Eysus en francés) qu'ei ua comuna de Bearn situada ena vath d'Aspa. Qu'ei administrada peth departament deths Pirenèus Atlantics dera region de Navèra Aquitània ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Era prononciacion qu'ei [ej'zys]. Eras fòrmas ancianas que son Isuici en 1077, Eisicis en 1244, Esus en 1251, Eysus en 1289, Ezus en 1367, Eysus en 1373 e 1380, Esus en 1385, Eyssus en 1538, Eizus en 1544, Ezus en 1551, Aissuus en 1589, Aisus en 1675, Eysus (mapa de Cassini, ara fin deth sègla XVIIIau).
Lo doctor Lemoine, citat per Grosclaude, qu'explica Eisús per eth latin exitus (« eishida»); Eisús qu'ei ara entrada dera vath d'Aspa.
Segon Dauzat, eth nom qu'ei escur.
Miquèu Grosclaude non considèra era ipotèsi de Lemoine possibla per rasons foneticas. Que i a un nom de persona gascon frequent ara Edat Mejana : Edz, Ez, Eiz, Ezi, latinizacions Eicius, Ezius, Esius, etc. Era finala en -us ei pas era terminason latina, puish qu'ei accentuada. Donc, que i a dens eth toponime un sufixe -us, deth latin -uceum, ajustat ath nom de persona Eiz-.
Zulgo
Lo zulgo es una lenga chadica de la familha afroasiatica parlada en Cameron.
Localisacion e dialèctes
Lo zulgo es parlat dins lo departament de Mayo-Sava, qu'es restacat a la region de l'Extrèm-Nòrd. La lenga es constituïda de tres dialèctes, lo zulgo (zǝ̀lgwā), lo mineo (mīnéw) e lo guemzek (gèmzēk). L'intercompreneson entre aquest darrièr es mens facila qu'entre lo zulgo e lo mineo.
Classificacion
Lo zulgo es una lenga chadica classada per Gravina (2014) dins la branca biu-mandara, ont fa partida del grop mofu.
Assompcion de Moïses
L'Assompcion de Moïses, tanben apelada Testament de Moïses, es un escrich apocrif de l'Ancian Testament, redigit originàriament en grec vers la prumiera meitat dau segle I, mas servat dins un manuscrich latin incomplet dau segle VI. Es 'na òbra apocalipctica d'origina judiva que condemna las reduchas au reng de valedoras d'Israel. Per lo redactor de 'queu texte, Moïses fuguet volgut dempuei la, a 'queu moment coma. Conten d'indicacions de Moïses morissent a Josuè emb de las profecias sus lo futur de la nacion ebrieva juscant'au regne d'Eròdes. De las fonts patristicas se referissen a 'na disputa entre Micheu e Satan sus lo còrs de Moïses presenta dins l'Assompcion de Moïses, absenta dins lo Testament. Ben tot dins 'na segonda partida mancanta era descricha tanben son assompcion.
Venteuil
Venteuil es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
Venteuil Es un pichon vilatge de la vallée de la Marna, entre Épernay e Dormans.
A la cœur del vignoble champenois, Venteuil compte 558 abitants repartits dins un vilatge principal e dos pichons caseriux, Arty e Tincourt, situats respectivament a l'èst e a l'oèst. Los sieus coteaux (625 a) son d'exposicions plenas sud, #çò que fa la riquesa del país : lo vin de Champagne ; aquel pòble compta près de 60 vignerons de productors.
Venteuil est un petit village de la vallée de la Marne, entre Épernay et Dormans.
Istòria
En 1966, EDF a considerat de bastir una centrala hydroélectrique per pompage. Lo projècte a #èsser abandonat a l'extrèm de 15 mes d'estudis.
En 1966, EDF a envisagé de construire une centrale hydroélectrique par pompage. Le projet a été abandonné au bout de 15 mois d'études.
Rascassa volanta
La rascassa volanta (Pterois volitans) es un peis fòrt verinós de la familha dels Scorpaenidae. Tanben es apelada peis escorpion.
Albalate de Cinca
thumb Albalate de Cinca es un municipi de la província espanhòla d'Òsca e de la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Rascassa volanta
Morfologia
300px|thumb|left|Una rascassa volanta a Tasik Ria, [[Celèbes, Indonesia]].
Sa coloracion es variabla en foncion de son abitat. Per exemple, las espècias formas son mai escuras e gaireben negras dins los estuaris.
Possedís d'espinas dorsalas verinosas. Sa picadura es fòrt dolorosa. Son verin es destruch per la calor.
Biologia e ecologia
Aquestes peisses an d'apendicis al dessús dels uèlhs. Capturan lors predas per aspiracion.
Ficha d'identitat
Estatut : comun
Vida sociala : solitari o en gropes pichons
Longor : de 30 a 35 cm
Migracion : pas migraire
Mòde de vida : comunautats d'estèus marins
Activitat : nocturna e crepusculara