cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Totainville
Istòria
La primièra mencion del toponyme de Totainville (de Totainvilla) remontariá a la s-|X|e}}. Lo pòble èra çò cap de-luòc d'una distincion anciana : Vary de Paroy lo #crompar en 1335. L'anautita, mièja e de bassas justícias del ban de Totainville apertenián per mitat als consagrats e als capítols de Remiremont (elas dépendaient, en s'agint del capítol, del pichon cancelièr). A, lo Sr. De Bassompierre èra coseigneur amb lo capítol.
Jol Ancian Regim, Totainville aperteniá al bailliage de Mirecourt. De 1790 a l'an IX, la municipalitat fa partida del costat de Roures-en-Xaintois.
La comuna e l'escòla an #èsser bastidas l'an 1831.
La première mention du toponyme de Totainville (de Totainvilla) remonterait au. Le village était le chef-lieu d’une seigneurie ancienne : Vary de Paroy l’acheta en 1335. Les haute, moyenne et basse justices du ban de Totainville appartenaient par moitié aux voués et aux chapitres de Remiremont (elles dépendaient, s’agissant du chapitre, du petit chancelier). Au, M. de Bassompierre était coseigneur avec le chapitre.
Sous l'Ancien Régime, Totainville appartenait au bailliage de Mirecourt. De 1790 à l’an IX, la commune fait partie du canton de Rouvres-en-Xaintois.
Au spirituel, le patronage de la cure de Totainville revenait au chapitre de Remiremont qui percevait les deux-tiers des grosses dîmes, l’autre tiers et toutes les menues étant au curé. L’église, dédiée à saint Remi, relevait du diocèse de Toul, doyenné de Porsas.
La mairie et l’école ont été construites en 1831.
Sermérieu
Geografia
Situat entre Morestel e Bourgoin, aquel pichon vilatge es un havre de patz.
Situé entre Morestel et Bourgoin, ce petit village est un havre de paix.
Blémerey (Vòges)
Blémerey es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Courances
Courances es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Dórbias
Dórbias (Dourbies en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
La Plaine
La Plaine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Thann
Geografia
thumb|Vist satellit de la [[region mulhousienne e de las 3 vallées del Sud-Alsace #que lududes fan cara, Landsat 7, NASA. La vallée de la Thur es #çò que se tròba al centre.]] Thann A situat en lo sud-oèst del departament del Nautor-Rhin, a l'intrada de la vallée de la Thur, al pè dels Vòges. Es distant d'Unitat|43|km de Colmar #qu'es la prefectura del departament e d'Unitat|21|km  de Mülhausen. A Unitat|6.5|km de Thann se tròba la municipalitat de Cernay, la Insee reagrupa aquelas doas comunas al se del unitat urbana de Cernay-Thann.
La Plaine
Geografia
La Plana es una municipalitat dels Mauges situada a l'Èst de la vila de Cholet.
Thann
Geografia
thumb|Vue satellite de la [[région mulhousienne et des 3 vallées du Sud-Alsace qui lui font face, Landsat 7, NASA. La vallée de la Thur est celle qui se trouve au centre.]] Thann est située dans le sud-ouest du département du Haut-Rhin, à l'entrée de la vallée de la Thur, au pied des Vosges. Elle est distante de 43 km de Colmar qui est la préfecture du département et de 21 km de Mulhouse. À 6.5 km de Thann se trouve la commune de Cernay, l'Insee regroupe ces deux communes au sein de l'unité urbaine de Cernay-Thann.
La Plaine
Geografia
La Plaine est une commune des Mauges située à l'Est de la ville de Cholet.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Aeropòrt de Cam Ranh
200px|right|thumb|Aeropòrt de Cam Ranh Aeropòrt de Cam Ranh es un aeropòrt de ciutat Cam Ranh, Vietnam. L'aeropòrt Cam Ranh es situat a 7 km al nòrd-oèst de ciutat Cam Ranh. Es construit sus l'emplaçament istoric de l'aerodròme de Cam Ranh a una altitud de 4 m. L'aeropòrt s'espandis sus 850 ectaras de terren sus la comuna de Tan Binh. La capacitat d'acuèlh de l'aerogara es de 2,5 milions de passatgièrs. L'aeropòrt de Cam Ranh foguèt creat en 1962, a l'entorn d'un pòl industrial. Lo site aculhiguèt l'aviacion civila a partir de 2006, dins de cabanas de fusta. La primièra aerogara data de 2009.
Bilia
Bilia es una comuna corsa, situada dins lo departament de Corsega del Sud e la region de Corsega.
Plaisia
Plaisia es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mandrevillars
Mandrevillars (en francomtés: Mandrev'lé), es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lòt
Lòt  (en ebrieu: לוט - [lō]; en arabi: لوط - [lū]) es un patriarca de la Bíblia e de l'Alcoran. Es lo filh d'Aran e lo nebot d'Abraam.
Dins la Genèsi
Aprèp que daissèt Ur en companhiá d'Abraam, Lòt arribèt sus las ribas de Jordan. Se separèron: Abraam demorèt dins lo país de Canaan e Lòt davalèt amb sos tropèls cap a la plana de Jordan al tèrma de que èra Sodòma. Pendent las guèrras entre los reis locals, Lòt foguèt pres. Abraam li venguèt al secors e le tornèt a Sodòma. Dieu revelèt a Abraam sa decision de destruire Sodòma e Gomòrra que venguèron luòcs de pervercion. Abraam comencèt alara a intercedir après Dieu per evitar aquela destruccion.
L'intercession s'arrèsta sul nombre de dètz justes per salvar Sodòma de la destruccion. Dos ángels arribèron alara a Sodòme, foguèron aculhits per Lòt a çò d'aquel. Los Sodomitas, qu'avian entendut parlar de dos estrangièrs recentament arribats, frapèron a la pòrta de Lòt per ne far encontra amb l'idèa d'aver des relacions sexualas amb aqueles. Lòt aparèt los ángels fins en prepausant sas filhas verges a lors plaça. Demorant a Sodòma, Lòt avertiguèt son pòble del castig que riscava a causa de sa practica de las turpituds e de la sodomia. Son pòble lo foragetèron e lor ciutat deuriá èsser deroïda. Los ángels aduguèron Lòt, sa femna e sas doas filhas fòra de la vila abans sa destruccion. Se refugièron de matin dins una vilòta nomenada Tsòar. Los ángels ordenèron de pas se tornar cap a Sodòma pendent qu'èra deroïda. Malgrat aquò, l'esposa de Lòt mirèt enrè e foguèt cambida en estatua de sal. Ambedoas vilas de la plana foguèron deroïdas. Lòt e sas filhas se refugièron dins una balma del mont. L'istòria de la femna de Lòt, cambiada en estatua de sal per aver regardar enrè, fa pensar als blocs salins de formas estranhas ribejant la mar Mòrta. thumb|300px|right|Lòt e sas filhas, òli de [[Hendrik Goltzius 1616]]
Aprèp aver fugit Sodòma, Lòt demorèt doncas sol dins una balma amb sas doas filhas : . ''.
Lòt dins l'Alcoran
Es tanben citat dins l'Alcoran coma un sant profèta.
La situacion de Lòt dins l'Alcoran es gaireben la meteissa que dins la Gènesi.
' '
Dieu envia de messatgièrs solament per avertir del castig terrible per un pòble.
Sa femna avent denonciat l'arribada dels invitats (ángels) als abitants e essent complice podèt pas escapar al castig.
De notar que l'istòria de la balma es pas contada dins l'Alcoran.
Saleignes
Saleignes es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Baltasar Floret
Baltasar Floret (o Bautesar Floret) (en francés Balthazar Floret; Agde 1791 – 25 de novembre de 1871) foguèt un escrivan e lingüista occitan del país d'Agde.
Biografia
Baltasar Floret, qu'èra negociant, participèt activament al Felibritge e èra membre de la Societat Arqueologica de Besièrs. Personalitat erudita, revirèt en occitan d'escriches en latin (d'òdas d'Oraci per exemple) e tanben de lengas romanicas coma l'espanhòl (fablas de Félix María Samaniego) o mai lo francés (reviradas de La Fontaine) que apareguèron dins la sola òbra que publiquèt en 1866 La borrida agatenca.
Canville-la-Rocque
Canville-la-Rocque es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Montreal 1976 - Atletisme
thumb|150 px|right|
thumb|500 px|right|... L' estadi olimpic... [[Montreal 1976... ]]
thumb|50 px|left|...
Garatz aicí, e d'un biais exaustiu, totes los pòdis olimpics d'atletisme de Montreal 1976.
MARATON
thumb|300 px|right|... en [[Waldemar Cierpinski 20 px RDA campion olimpic maraton Montreal 1976...  ]]
SAUT DE NAUT
thumb|350 px|right|... Sagèl de la pòsta oèst-alemanda [[Montreal 1976... ]]
20 KM. MARCHA
_______________
Dònas
Tornarmai 14 espròvas per l' atletisme femenin.
Vejatz tanben
thumb|50 px|left|...
Ligams extèrnes
25 px 30 px
Pouilly-sur-Vingeanne
Pouilly-sur-Vingeanne es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Vergenne
La Vergenne es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Rock progressiu
Lo rock progressiu, sovent acorchit en rock prog o pus simplament prog, es un estil de rock qu'apareissèt a la fin deis annadas 1960. Si revèla particularament elaborat per çò qu'es de la tecnica instrumentala, de la composicion, dei tèxtes o encara deis artworks. Fòrça popular dins leis annadas 1970, coneissèt un periòde de declin dins leis annadas 1980, ont apareisson dos corrents nòus : lo neoprog e lo metal progressiu, avans de retrobar un certan succès puei.
Yes, Pink Floyd, Genesis, Jethro Tull, Camel, King Crimson, Van der Graaf Generator, Gentle Giant, Rush o encar Emerson, Lake & Palmer, e Marillion son lei formacions mai representativas dau genre. En solo, Mike Oldfield es egalament un representant notòri d'aqueu genre. En Espanha, lo grop Triana es estat lo mai representatiu d'aquel estili.
Trampot
Trampot es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Geografia
La localité a traversat per la anciana Rota nacionala 427.
La localité est traversée par l'ancienne Route nationale 427.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Villiers-sur-Marne
Villiers-sur-Marne es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val de Marna e la region d'Illa de França.
Nòtas
<references group=N/>
Baby
Baby pòt èsser:
Villefrancœur
Villefrancœur es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loir e Char e la region dau Centre.
Geografia
Situat a ieu-camin entre Bles e Vendôme, la municipalitat de Villefrancoeur reagrupa divèrses caserius (Budan, Lo Breuil e Villebouzon).
Situé à mi-chemin entre Blois et Vendôme, la commune de Villefrancoeur regroupe plusieurs hameaux (Budan, Le Breuil et Villebouzon).
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Traubach-le-Haut
Obertraubach en alemannisch ( Traubach-le-Haut en francés) qu'ei ua comuna francesa deu departament deu Haut Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
Traubach-La-Nautor se situa en lo Sundgau, a unitat|5|km al nòrd-nòrd-oèst de Dannemarie.
Traubach-le-Haut se situe dans le Sundgau, à 5 km au nord-nord-ouest de Dannemarie.
Quesac (Cantal)
Quesac (Quézac en francés) es una comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group="N"/>
Turckheim
Türkheim  en alemannisch (Turckheim en francés) qu'ei ua comuna francesa deu departament deu Haut Ren e de la region d'Alsàcia. 270px|thumb|right
Oulchy-la-Ville
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Geografia
Environat per las municipalitats de Oulchy-lo-Castèl, Lo Plessier-Huleu e Montgru-Sant-Hilaire,Grand-Rozoy e encara Breny, Oulchy-la-Vila a situat a 19 km al Sud-Es de Soissons la mai granda vila dels environs. Situat a 130 mètres d'altitud, Lo riu lo ourcq es lo principal cors d'aiga #que travèrsa la municipalitat de Oulchy-la-Vila. París se tròba a 84 km de Oulchy.
Oulchy Se situa en la Comunitat de municipalitats del Costat de Oulchy-lo-Castèl.
Montchevillon Es lo caseriu de Ouclhy, a compausat d'una quarentena d'abitantas.
Entouré par les communes de Oulchy-le-Château, Le Plessier-Huleu et Montgru-Saint-Hilaire,Grand-Rozoy et encore Breny, Oulchy-la-Ville est situé à 19 km au Sud-Est de Soissons la plus grande ville des environs. Situé à 130 mètres d'altitude, La rivière l'ourcq est le principal cours d'eau qui traverse la commune d'Oulchy-la-Ville. Paris se trouve a 84 km d'Oulchy.
Oulchy se situe dans la Communauté de communes du Canton d'Oulchy-le-Château.
Montchevillon est le hameau d'Ouclhy, il est composé d'une quarantaine d'habitants.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Aquel vilatge es fòrça anciana, èra dicha-se o cap-luòc del Ourxois abans #que Oulchy-lo-Castèl pas ludut encanta aquel títol. En 1840, s'es descobèrt entre Oulchy e Lo Plessier-Huleu, près de l'anciana via romaine, divèrses cavòts en plâtre sens inscripcion. Barravan de pèças de moneda fòrça fustres e dels botons a facettes semblables a #çò que los Romains nomenavan fibulae.
En 1764, lo prince de la Ròca-Guyon èra lo senhor de Oulchy.
Lo pòble a de contunh patit los bombardements de la guèrra 14-18, que # la glèisa a pendent el #èsser grèvament deteriorada. A totun #èsser reconstruite a l'identic amb los fons dels damatges de guèrra.
Autrefois Ulciaca Villa puis Auchy, Oulchy-la-ville est un petit bourg agricole très ancien, ce village vient de l'ancien Valois bâti sur un plateau découvert à 65 kilomètres au sud de Laon et 25 de Soissons.
Ce village est fort ancien, il était dit-on le chef-lieu de l'Ourxois avant qu'Oulchy-le-Château ne lui ravit ce titre. En 1840, on a découvert entre Oulchy et Le Plessier-Huleu, près de l'ancienne voie romaine, plusieurs tombeaux en plâtre sans inscription. Ils renfermaient des pièces de monnaie très fustres et des boutons à facettes semblables à ceux que les Romains nommaient fibulae.
En 1764, le prince de La Roche-Guyon était le seigneur d'Oulchy.
Le village a ensuite subi les bombardements de la guerre 14-18, durant lesquels l'église a été gravement endommagée. Elle a toutefois été reconstruite à l'identique avec les fonds des dommages de guerre.
Galatasaray
Lo Galatasaray spor Kulübü (Galatasaray SK), popularament conegut jos lo nom de Cimbom, es un club de fotbòl mai important en Turquia. Es tanben un club
Champs-sur-Yonne
Champs-sur-Yonne es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha Franca Comtat.
Nòtas
<references group=N/>
Steinbrunn-le-Haut
Obersteinbrunn en alemannisch ( Steinbrunn-le-Haut  en francés) qu'ei ua comuna francesa deu departament deu Haut Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
Aquela municipalitat del sud de la Nautor-Rhin aperten al Sundgau, region de tucs situats al Sud de Mülhausen distant de 12 km. Lo relief vallonné es drainé pel Muehlbach, ruisseau #que pren la siá font en limit sud-oèst del ban communal (vèrs Obermorschwiller. Ponch culminant : lo Galgen 404 m, situat al nòrd-oèst del vilatge e adossat al ban communal de Zillisheim.
Cette commune du sud du Haut-Rhin appartient au Sundgau, région de collines située au Sud de Mulhouse distante de 12 km. Le relief vallonné est drainé par le Muehlbach, ruisseau qui prend sa source en limite sud-ouest du ban communal (vers Obermorschwiller. Point culminant : le Galgen 404 m, situé au nord-ouest du village et adossé au ban communal de Zillisheim.
Aquela vila al sud del Naut Ren Sundgau aperten a la region de tucs al sud de Mülhausen a una distància de 12 km. Lo terren muntanyós es drenat pel Muehlbach, riuet que s'origina en lo sud-oèst de la comunitat (a Obermorschwiller). Ponch mai naut: la Galgen 404 m, al nòrd-oèst del vilatge e al bòrd de la proïbicion municipala Zillisheim.
La comuna Steinbrunn es una pròspera comuna, fondada per la dinastia "Obersteinbrunn Von Reinach", que son jos enteres de las làpides de la glèisa de Saint Maurice, lo campanal de la glèisa se bastiguèt en 1595 la vila 2 possedís de castèls, bastit lo 1395, un, ont i a solament de rèstas del tèrratrem gigotèt a Bale, l'autra es l'actuala comuna-marida. Fòrça personas foguèron de proprietaris de la vila, coma Jacques Sisigmont, l'avescat de Basilèa. La vila compta a l'ora d'ara amb 600 residents e comptan pas amb l'agrandir.
Aquesta ciutat al sud de l'Alt Rin Sundgau pertany a la regió de turons al sud de Mulhouse a una distància de 12 km. El terreny muntanyós és drenat pel Muehlbach, rierol que s'origina en el sud-oest de la comunitat (a Obermorschwiller). Punt més alt: la Galgen 404 m, al nord-oest del poble i al costat de la prohibició municipal Zillisheim.
La comuna Steinbrunn és una pròspera comuna, fundada per la dinastia "Obersteinbrunn Von Reinach", que estan sota enteres de les làpides de l'església de Saint Maurice, el campanar de l'església es va construir en 1595 la ciutat 2 posseeix castells, construït el 1395, un, on només hi ha restes del terratrèmol va sacsejar a Bale, l'altre és l'actual ajuntament-casa. moltes persones van ser propietaris de la vila, com Jacques Sisigmont, el bisbat de Basilea. La ciutat compta actualment amb 600 residents i no compten amb ampliar-la.
Istòria
Existissiá dins lo pòble un castèl #qu'aperteniá a la familha de Reinach e #que i aguèt destruit en 1793. S'i vei encara un mur de la façada. Pas luènh del castèl se trobava una polida capèla dédiée a sant Sigismond #qu'aperteniá egalament a la familha de Reinach. En 1914 un vestigi d'una villa romaine en contenent un hypocauste e un bain a mes a jorn. A lo sortit sud-oèst de Steinbrunn-la-Nautor, las aigas d'una font trucada Oberbrunnenn an utilizat dempuèi la antiquitat. Al Mièja Edat, lo coatz de Einsiedeln en 1025, los johnnistes de Mülhausen en 1663 e lo prieuré Sant Alban de Bâle i son possesssionnés, del temps que çò abbaye de Lucelle i deten un molin seigneurial dempuèi 1283 e los nòbles de Steibrunn una tribunal colongère. Apertenent a la distincion habsbourgeois de Landser, lo pòble es inféodé a torn de papièr als Steinbrunn, als Rathsamhausen e fin finala del XVIe sègle a la Revolucion a las Reinach-Steinbrunn. En 1611 e en 1629 dels epidèmias déciment lo pòble, e en 1635, los Suedeses dévastent la localité e saccagent las doas castèls, Oberschloss e Unterschloss apertenent a la familha de Reincah. Al XIXe sègle una pichona communauuté josieva d'una trentena de personas i possedís una sinagoga e una escòla privada. Pendent la Primièra Guèrra mondiala lo pòble servís de cantonnement a las tropas alemandas #que i installan un camp pels presoèrs romanéss e italians.
Il existait dans le village un château qui appartenait à la famille de Reinach et qui fut détruit en 1793. On y voit encore un mur de la façade. Non loin du château se trouvait une belle chapelle dédiée à saint Sigismond qui appartenait également à la famille de Reinach. En 1914 un vestige d'une villa romaine contenant un hypocauste et un bain est mis à jour. A la sortie sud-ouest de Steinbrunn-le-Haut, les eaux d'une source appelée Oberbrunnenn sont utilisés dès l'antiquité. Au Moyen Âge, le couvent d'Einsiedeln en 1025, les johnnistes de Mulhouse en 1663 et le prieuré Saint Alban de Bâle y sont possesssionnés, alors que l'abbaye de Lucelle y détient un moulin seigneurial dès 1283 et les nobles de Steibrunn une cour colongère. Appartenant à la seigneurie habsbourgeois de Landser, le village est inféodé à tour de rôle aux Steinbrunn, aux Rathsamhausen et enfin du XVIe siècle à la Révolution aux Reinach-Steinbrunn. En 1611 et en 1629 des épidémies déciment le village, et en 1635, les Suédois dévastent la localité et saccagent les deux châteaux, Oberschloss et Unterschloss appartenant à la famille de Reincah. Au XIXe siècle une petite communauuté juive d'une trentaine de personnes y possède une synagogue et une école privée. Pendant la Première Guerre mondiale le village sert de cantonnement aux troupes allemandes qui y installent un camp pour les prisonniers roumains et italiens.
Partenon
Lo Partenon (Παρθενών en grèc) es un temple de l'Acropòli d'Atenas dedicat a la divessa Atena qu'èra la protectritz de la vila. Sa bastida comencèt en 447 avC durant l'apogèu de la la Liga de Delos, aliança dei ciutats-estats grègas anticas dirigida per leis Atenencs. Foguèt acabada en 438 avC mai lei trabalhs d'ornament interior contunièron fins a 432 avC. Es lo vestigi pus important de la Grècia Antica e es generalament considerat coma l'apogèu dau desvolopament de l'òrdre arquitecturau doric. Es tanben vengut lo simbòl de la Grècia Antica, de la democracia atenenca e de la civilizacion occidentala antica.
Lo Partenon remplacèt un temple pus ancian qu'èra tanben dedicat au culta d'Atena e que foguèt destrucha pendent l'invasion de la vila per leis Aquemenidas durant la Segonda Guèrra Medica (480-479) en 480 avC. Coma d'autrei temples grècs, lo Partenon foguèt tanben utilizat per protegir lo tesaur de sa ciutat.
Après la casuda de la civilizacion grèga antica, lo temple foguèt transformat en glèisa crestiana dins lo corrent de la premiera mitat de l'Edat Mejana. Puei, après la disparicion de l'Empèri Bizantin e la conquista d'Atenas per leis Otomans, lo Partenon foguèt transformat en mosqueta. Foguèt tanben utilizat coma fortalesa durant la Guèrra de Morèa (1684-1699) per protegir la vila còntra leis atacas venecianas. Lo 26 de setembre de 1687, lo bombardament dau temple entraïnèt l'explosion d'un depaus de municions e de polvera otoman entraïnant de degalhs importants au bastiment e ais esculturas. L'interès occidentau per l'Antiquitat entraïnèt pereu la retirada de la màger part dei vestigis encara presents au profiech dau British Museum de Londres per lo diplomata escocés Thomas Bruce (1766-1841).
La restauracion acomencèt a la fin dau sègle XIX e es totjorn en cors a l'ora d'ara.
Edificacion dau bastiment
Lo Partenon foguèt bastit a l'iniciativa de Pericles. La construccion se debanèt de 447 a 438 av. JC e foguèt fisada ai arquitectas Ictinos e Callicratès. La decoracion interiora foguèt acabada en 432 av. JC e la realizacion deis esculturas exterioras durèt fins a 431 av. JC. L'escultor Fidias ne'n assegurèt la supervision.
Lo luòc de construccion èra l'emplaçament de dos temples pus ancians que son uei dichs « Partenon primitiu » e « Pre-Partenon ». Lo premier èra un temple periptèr de tuf, probablament bastit a partir dau començament dau sègle VI av. JC e acabat vèrs -566-565 av. JC, dins lo corrent de l'institucion dei Grandei Panateneas, per Pisistrate. La bastida dau segond acomencèt a l'entorn de 500 av. JC e foguèt probablament arrestada per lei Guèrras Medicas. En 480 av. JC, foguèt cremat e destruch ambé l'invasion pèrsa d'Atenas.
Generalitats
Lo Partenon es un bastiment doric, periptèr, amfipròstil e octòstil construch sus un sòcle de tres escaliers de 0,55 m. Lo temple fa 10 m d'autor, 69,51 m de longor e 30,88 m de largor. Ges de temple doric agantavan aquelei dimensions que s'observan solament dins l'arquitectura de quauqueis edificis ionics coma l'Heraion de Samos, l'Artemission d'Efèsa ò lei temples romans de Baalbeck. Existís un rapòrt egau a 4/9 entre lei diferentei dimensions de l'edifici. D'efèct, aqueu nombre se troba dins lo rapòrt entre la largor e la longor, la largor dei colonas e la distància que lei separan ò entre l'autor de la façada e sa largor.
La façada principala es orientada vèrs l'èst, caracteristica frequenta dei temples dorics, e la colonada exteriora es octòstil e non exastil segon l'usatge dau periòde. A 46 colonas de 10 a 12 tambors de 20 caneladuras. Lo conflicte d'angle pròpri ai construccions doricas es resolgut ambé la reduccion de l'espaci entre lei doas darrierei colonas. Lo sekos (partida sarrada de l'edifici) es subreauçat per un sòcle de dos escaliers. Es amfipròstil e exastil. Sa nau centrala a una portada de 11 m, distància alora agantada per lo premier còp en Grècia. Doas fenèstras (9,75 x 4,20 m), situadas d’un costat e d’autre de la pòrta principala, permèton d'esclairar la nau centrala e lei doas naus lateralas. Enfin, lo naos, larg de 9,815 m, es enviroutat d'una colonada. La peristasis, lo pronaos e l'opistodòma èran de dimensions reduchas per laissar mai de plaça a l'estatua d'Atena.
Lo temple èra bastit de maubre dau Mont Pentelic. Sa teulissa èra formada de 8,480 teules plans de maubre de 50 kg. Lei sòcles èran fachs de tuf.
Correccions opticas
L'arquitectura dau Partenon compren un sistèma de correccion optica per donar l'illusion d'una verticalitat e d'un orizontalitat perfèctas mentre que certanei partidas (escaliers deis estilobates, arquitraus, colonas non parallèlas, colonas d'espessors diferentas... etc.) son en realitat convèxas. En fòra de l'aspèct estetic, aquelei correccions visualas donavan d'avantatges tecnics coma una eliminacion pus aisada de l'aiga ò un melhorament de l'estabilitat de l'edifici gràcias au renfòrçament de certanei colonas. Pasmens, complicavan la construccion car necessitan la realizacion e lo pausament precís de pèças especificas fòrça pesucas. Lei tecnicas utilizadas durant l'Antiquitat per concebre e bastir aqueu sistèma de correccion son encara mau conegudas. Se supausa l'existéncia de proceduras predefinidas permetent de modular la construccion.
Fronton èst
Lo fronton èst de l'edifici depinta l'episòdi de la naissença d'Atena sortida en armas dau crani de son paire Zèus. Segon la mitologia grèga, Atena èra la filha de Zèus e de Metis. Dins lo corrent de la grossesa, Uran] e [[Gèa revelèron a Zèus que la filha de Metis seriá la maire d'un filh pron poderós per lo reversar. Per defugir aqueu risc, Zèus decidèt d'utilizar lo metòde de son paire Crònos e d'empassar Metis per gardar son enfant presonier de son còrs. Pasmens, au tèrme de l'emprenhament, lo rèi dei dieus foguèt victima d'una migrana terribla. Per aleujar sa dolor, Zèus ordonèt a Efèst de li fendre lo crani ambé sa destrau. Atena sortiguèt alora de la tèsta de son paire en gitant un crit que resclantiguèt dins lo cèu e sus la Tèrra.
Grézieu-le-Marché
Grézieu-le-Marché en arpitan (Grézieu-le-Marché en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Partenon
Fronton èst
Pasmens, lei partidas centralas dau fronton foguèron destruchas avans l'arribada dau dessenhaire Jacques Carrey en 1674 e son uei perdudas. Lei reconstitucions son donc basadas sus d'ipotèsis que supausan la preséncia dei dieus olimpians principaus coma Zèus, Efèst, Èra e de segur Atena. La màger part deis elements intactes es expausada au British Museum de Londres. L'angle senèstre representa Elios e son carri que marcan lo començament dau jorn, Dionís, Demetèr, Persefòna e Iris. Sus la partida de drecha, se pòu observar Estia, Dionèa, Afrodita, Selenèa e lei chivaus de son carri.
Fronton oèst
Lo fronton oèst, en fàcia dei Propilèus, depinta la garrolha entre Atena e Poseidon per l'onor de l'atribucion de la vila. Atena, que tèn un ramèu d'olivièr, e Poseidon, que brandís son trident, i son representats au centre de la composicion, opausats en diagonala. Son enviroutats per dos grops de chivaus atalats a de carris e per personatges legendaris de la mitologia atenenca.
Frisa dorica
La frisa dorica exteriora es compausada de triglifs (motiu de tres bendas verticalas) alternant ambé de metòpas onte son escultadas de scenas tradicionalas de la mitologia : Lei 92 metòpas de la frisa dorica son estats escultats de 446 a 440 av. JC per Calamis en aut relèu, tecnica alora reservada ai tesaurs (bastiments utilizats per conservar leis ofrendas ai dieus). Lei trachs dei caratges son sevèrs e lei detalhs corporaus limitats. Ansin, i a ges d'indicacions dei muscles mai certanei venas salhentas son representadas, magerament dins la centauromaquia.
Frisa ionica
Lo naos es decorat au dessüs de l'arquitrau doric d'una frisa ionica continua qu'es generalament dicha « frisa dau Partenon » ò « frisa dei Panatenèas » car sembla figurar la procession qu'aviá luòc dins lo corrent d'aquela fèsta. Fa 160 mètres de longor e representa 360 personatges comprenent d'èssers umans, d'eròis dei tribüs grègas, de dieus, de chivaus e divèrseis objèctes cultuaus. De carris e d'atlètas participant a una corsa son tanben figurats. Enfin, entre leis èssers umans, son probablament representadas lei fremas (ergastinai/ἐργαστῖναι) cargadas de tèisser lo peple destinat a l'estatua sacrada d'Atena Polias.
Estatua criselefantina d'Atena Partenos
L'interior dau temple assostava una estatua criselefantina de 12 mètres d'autor (15 mètres ambé la basa) realizada per l'escultor Fidias entre 447 e 434 av. JC. Apareguda en Grècia Antica dins lo corrent dau sègle VI av. JC, aqueu tipe d'estatua èra compausada de placas d'evòri e d'aur fixadas sus una estructura intèrna de fusta imputrescibla. Coma l'evòri es un materiau fragile qu'es sujècte a secason, èra entretenguda amb una aiga oliada laissada a disposicion dins un bacin situat au pè de l'estatua. Lo jaç d'òli permetiá de formar una pellicula protectritz empachant l'evaporacion e donant son lustre au materiau.
Maugrat sa destruccion dins un incendi au sègle V, l'aspèct de l'estatua es conegut car plusors còpias son estadas descubèrtas. Atena i èra figurada en armas. Èra vestida d'un peple e de l'Egida de pèu de cabra ornada de la tèsta de Gorgona e bordada de sèrps. Portava un casco de tres cimièrs representant un esfinx enviroutat per dos pegàs. Dins sa man drecha, teniá la Niké alada. Segon certanei fònts, la man èra pausada sus una colona. La man senèstra teniá un bloquier que sa fàcia extèrna èra decorada per una amazonomaquia e sa fàcia intèrna per una gigantomaquia. Una centauromaquia èra figurada sus la part espessa dei sandalas. Enfin, la naissença de Pandòra èra representada sus lo pedestau.
Foncions
Ben que lo Partenon foguèsse bastit sus lo modèl arquitecturau dau temple grèc e designat tal e quau dins lei tèxtes antics, èra pas un temple au sens convencionau dau tèrme. D'efèct, ges de prèire i èra liat e sa foncion principala èra aquela de resèrva d'aur. Lo temple vertadier de l'Acropòli èra l'ancian temple d'Atena qu'assostava l'estatua de fusta d'Atena Polias.
En despiech de sa talha e sa natura ostentatòrias, l'estatua d'Atena Partenos foguèt donc pas l'objècte d'un culte conegut e aviá pas de ròtle religiós. Au contrari, Pericles ne'n parlava coma d'una resèrva d'aur de 44 talents (aperaquí 1,100 quilogramas) utilisabla dins una situacion d'urgéncia. Lo metau preciós de l'estatua èra eissit de la fonda de pèças de moneda podiá ansin èsser utilizat sensa risc d'impietat. Per la seguida, aquela foncion de tesaur venguèt encara pus importanta e lo temple foguèt utilizat per gardar lei tesaurs moneiats d'Atenas e de la Liga de Delos.
Incendi de l'Antiquitat Tardiva
Lo Partenon foguèt devastat per un incendi durant l'Antiquitat Tardiva. Lo fustatge cremèt e la teulissa s'afondrèt causant de degalhs grèus a l'interior dau bastiment. La calor dei flamas fendèt plusors elements de maubre (muralhas, frontons, colonas... etc.). Lei causas d'aquela catastròfa son mau conegudas e mai d'una ipotèsi foguèt avançada : una destruccion consecutiva a una invasion barbara (Herules vèrs 267-268, Visigòts en 395-396)... etc.), una conversion mancada dau temple en glèisa, un accident... etc.
Un important trabalh de reconstruccion foguèt alora entrepres. Lei colonas dau naos foguèron remplaçadas per de colonas presas sus dos portaus ellenistics de l'Agòra Romana. Totei lei nivèus foguèron ansin d'ara endavant d'òrdre doric e lei colonas dau premier nivèu èran plus caneladas. Leis entabladuras dei portaus foguèron recuperadas per restaurar lei pòrtas èst dau bastiment. Per lei pòrtas oèst, divèrsei fònts foguèron utilizadas per trobar lei materiaus necessaris e certanei blòts portan ansin d'inscripcions liadas a una utilizacion precedenta. De bigas de maubre novèlas foguèron escultadas e un novèu cubèrt de teules foguèt bastit. Pasmens, la teulissa novèla èra plus pichona que l'anciana e protegissiá plus lo peristile. De regòlas i foguèron donc cavadas per drenar l'aiga.
Dins lo corrent dau sègle V, l'estatua d'Atena seriá estada desplaçada a Constantinòple per un emperaire roman non identificat onte sa traça se pèrd.
Conversion en glèisa
La data precisa de la transformacion dau Partenon en glèisa es desconeguda en causa de l'abséncia de documents escrichs e dau nombre limitats d'indicis arqueologics. Après leis Edictes de Teodòsi, l'edifici demorèt vuege e simbolizèt la desfacha dei dieus pagans en fàcia dau cristianisme trionfant que s'installèt dins la catedrala d'Atenas bastida dins lo complèx de la biblioteca d'Adrian au començament dau sègle av. JC. Lei cavaments an permés la descubèrta de tombas crestianas au sud dau bastiment ambé de pèças de moneda datant deis emperaires Justin I (518-527), Justinian I (527-565) e Tibèri II Constantin (578-582). Lo periòde de la transformacion pòu ansin datar dau rèine d'aqueleis emperaires. Lo desplaçament dau sèti de l'evescat d'Atenas vèrs l'Acropòli]] — benlèu après l'invasion eslava de 582-583 — pòu tanben n'èsser la causa. Pasmens, coma l'inscripcion crestiana pus anciana dins lo Partanon remonta a 693, la conversion en glèisa podriá èsser pus tardiva e datar dau sègle VII. Èra en revènge realizada au sègle X quand l'emperaire Basili II (976-1025) venguèt au Partenon regraciar la Verge après sa victòria còntra lei Bulgars.
Aquela conversion entraïnèt divèrsei transformacions. Premier, l'orientacion dau bastiment foguèt inversada ambé l'intrada principala, alargada, a l'oèst. Una absida pichona foguèt bastida ambé de materiaus recuperats sus d'edificis vesins a l'emplaçament dau pronaos. La sala oèst venguèt la nau de la glèisa amb un baptisteri installat dins lo canton nòrd-oèst. Aqueu membre pichon èra separat dau rèsta per un iconostasi de pèira ambé doas pòrtas. De placas de maubre trobadas sus l'Acropòli foguèron utilizadas per la construccion dei fònts. Tres pòrtas foguèron dubèrtas per permetre la comunicacion entre lei salas oèst e èst. Lo naos d'origina foguèt gaire modificat. Pasmens, un postam de fusta foguèt installat entre lei dos nivèus de colonas per crear una galariá. La colona axiala foguèt destrucha e remplaçada per una arca que permetiá que la galariá fague lo torn de la sala. Leis escaliers èran probablament situats dins lo canton nòrd-oèst. Tres fenèstras foguèt realizadas au nivèu de la galariá. Lo peristile exterior foguèt sarrat ambé de muralhas. Leis esculturas dau Partenon subiguèron lo vandalisme crestian. D'elements dei frontons foguèron ansin destruchs. En particular, lei metòpas oèst, èst e nòrd foguèron fòrça degalhats e son identificacion precisa es uei fòrça malaisada. La metòpa 32 dau costat nòrd demorèt en revènge intacta car foguèt a tòrt considerada coma una representacion de l'Anonciada. Lei metòpas sud foguèron relativament esparnhadas siá car èran en partida escondudas siá car sa tematica (de centaures) èra encara presenta dins l'art bizantin.
Après la Quatrena Crosada e la creacion dau Ducat d'Atenas, lo Partenon demorèt una catedrala mai passèt de la liturgia ortodòxa a la liturgia catolica. Un cloquier foguèt bastit dins lo canton sud-èst dau temple ambé de materiaus trobats sus l'Acropòli. Una pòrta foguèt realizat dins la muralha oèst dau nartèx per i accedir. Sa autor totala es mau coneguda mai sa cima passava la teulissa. Un decòr novèu foguèt tanben pintat. S'i trobava en particular un imatge de la Verge e dau Jutjament Darrier.
Conversion en mosqueta
Atenas foguèt conquistada per leis Turcs Otomans en 1456 e lo Partenon foguèt rapidament transformat en mosqueta (avans 1460). Pasmens, lo bastiment foguèt gaire modificat car lo sultan Mehmet II èra un admirator dei monuments antics. Leis objèctes e lei mòbles liats au cristianisme foguèron sortits, lei fenèstras pauc a pauc muralhadas, lo cloquier transformat en minaret e un mihrad bastit au sud de l'absida per indicar la direccion de La Mèca. En revènge, lei decòrs antics e crestians foguèron respectats e gardats. La mosqueta semblèt pas tenir de nom especific car foguèt totjorn designada per d'apellacions generalas coma « Mosqueta d'Atenas », « Mosqueta dau Castèu d'Atenas » ou « Granda Mosqueta ».
La foncion e l'istòria de l'edifici son alora en partida oblidadas. Un document escrich per Mehmet II de 1458 a 1460 noma lo Partenon « Glèisa de la Maire de Dieu » e precisa son origina pagana. Pasmens, lo nom de la divinitat originala dau temple èra desconegut. Au sègle XVI, èra dich Panteon per divèrsei sabents e certanei pensavan au sègle seguent que foguèsse lo luòc utilizat per Platon per ensenhar. Lo sègle XVII marquèt l'acomençament de l'estudi scientific dau bastiment per leis Otomans e lei sabents europèus. En particular, foguèt minuciosament dessenhat en 1674.
En 1687, dins lo corrent de la Guèrra de Morèa, lei Venecians ataquèron Atenas e la garnison otoman se retirèt dins l'Acropòli. En causa de sa soliditat, lo Partenon foguèt utilizat coma pòuveriera. Pasmens, un tir toquèt lo bastiment causant un incendi e una explosion. Aquò entraïnèt l'afondrament de la teulissa, d'una partida dei muralhas e de 21 colonas. Puei, lei roïnas foguèron damatjadas per lei temptativas de Francesco Morosini de s'apoderar dau fronton oèst. Enfin, après l'abandon de la vila per lei Venecians en 1688, leis Otomans utilizèron de materiaus dei roïnas per rebastir plusors ostaus. Una mosqueta pichona foguèt rebastida mai son usatge foguèt probablament unicament destinat ai soudats de la garnison. Lo minaret, durament tocat per l'explosion, foguèt destruch en 1765-1766 e la mosqueta en 1843 ambé lo començament de cavaments importants sus l'Acropòli.
Premiereis estudis scientifics
Au sègle XVIII, lo melhorament dei relacions diplomaticas entre Euròpa e l'Empèri Otoman permetèt a d'Europèus de viatjar en Grècia. Atenas foguèt una destinacion de tria e mai d'un artista, d'un arquitecta ò d'un scientific visitèt lei vestigis antics de la ciutat. En 1751, la societat britanica dei Dilettanti i mandèt lo pintor James Stuart e l'arquitecta Nicholas Revett per mesurar e dessenhar lei vestigis grècs d'Atenas. Publicats en 1787, son trabalh marquèt la redescubèrta scientifica dau temple. Foguèt perseguit per l'Escòla francesa d'Atenas que permetèt de detalhar la policromia de l'edifici e lo biais de corbar lei linhas orizontalas utilizat per lei Grècs ancians. Dins aquò, en 1801-1802, una mission importanta dirigida per Lord Elgin, ambaissador britanic a Constantinòple, mandèt a Londres la màger part deis esculturas de maubre de la frisa dau Partenon, dei frontons e dei metòpas. Son uei expausats au British Museum.
Restauracion dau bastiment
La restauracion dau Partenon acomencèt après un tèrratrem en 1893 sota la direccion de l'arquitecta e engenhaire Nikolaos Balanos. Una segonda campanha acomencèt dins lo corrent deis annadas 1980. Utilizant de tecnicas modèrnas, aquela campanha es totjorn en cors e sa fin èra normalament prevista en 2020. Assaièt premier de corregir leis errors de la premiera restauracion ambé lo plaçament dei tambors e dei capitèus dei colonas a sa plaça d'origina, l'eliminacion dei crampons de fèrre que sa dilatacion entraïna de fissuras dau maubre e son remplaçament per de fixacions de titani. Lei partidas restauradas son senhaladas ambé de pèiras blancas per diferenciar leis estructuras anticas e novèlas.
Thaas
Thaas es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cessalas
Cessalas (Cessales en francés) es una comuna lengadociana en Lauragués, situada dins lo departament de la Nauta Garona e de la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Comuna de l'airal urban de Tolosa situada en Lauragués a al Sud-Èst de la vila
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Cessalas èra de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de l'archidiocèsi de Tolosa e de la senescauciá de Lauragués. Le vocable de la glèisa es Nòstra Dòna. Tanlèu 1790, Cessalas èra del canton de Vilafranca; en l'an VIII, fosquèc temporàriament incorporat a Sant Germièr.
Uffheim
Uffheim en alemannisch ( Uffheim en francés) qu'ei ua comuna francesa deu departament deu Haut Ren e de la region d'Alsàcia.
Faymont
Faymont es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Lachelle
Lachelle es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region dels Nauts de França.
Faymont
Geografia
L'altitud de 450 mètres permet d'aver una polida vista sus la vallée del Rognon #que recep lo ruisseau dels Meuniers. Lo vilatge s'estend sus una superficie totala de 779 ectaras, #que 538 recoberts de bòsc.
Chennevières-lès-Louvres
Chennevières-lès-Louvres es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Faymont
Geografia
L'altitude de 450 mètres permet d'avoir une belle vue sur la vallée du Rognon qui reçoit le ruisseau des Meuniers. Le village s'étend sur une superficie totale de 779 hectares, dont 538 recouverts de forêt.
Chennevières-lès-Louvres
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Faymont
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Chennevières-lès-Louvres
Nòtas
<references group=N/>
Faymont
Istòria
En 1304, lo localité ne figura ja sus una mapa. Lo vilatge serà gaireben totalament destruit en lo moment de la guèrra de Dètz Ans. Antany, Tres molins alimentaient lo pòble e al luòc-dich «en la Rasse » los bruches de la Fonderie - o fabrica d'armas - an retronit fins en 1851. De los nòstres jorns, de las espleitacions agricòlas e forestalas representan la vida economica.
Lachelle
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Faymont
Istòria
En 1304, le localité figure déjà sur un carte. Le village sera presque entièrement détruit lors de la guerre de Dix Ans. Autrefois, trois moulins alimentaient le village et au lieu-dit «en la Rasse » les bruits de la Fonderie - ou fabrique d'armes - ont résonné jusqu'en 1851. De nos jours, des exploitations agricoles et forestières représentent la vie économique.
Ueberstrass
Überstrass en alemannisch (Ueberstrass en francés) qu'ei ua comuna francesa deu departament deu Haut Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
Ueberstrass Se situa en la vallée de la Largue, al nòrd de Seppois-lo-Bas, en la nautor-Sundgau.
Lo vilatge a situat en una region pro vallonnée al bas del tuc del Haulenberg que llom la carrièra principala.
Lo ban communal compòrta de nombrós étangs destinat a la pisciculture o a la villégiature.
Ueberstrass se situe dans la vallée de la Largue, au nord de Seppois-le-Bas, dans le haut-Sundgau.
Le village est situé dans une région assez vallonnée au bas de la colline du Haulenberg que longe la rue principale.
Le ban communal comporte de nombreux étangs destiné à la pisciculture ou à la villégiature.
Sheikh Mujibur Rahman
Sheikh Mujibur Rahman (1920-1975) òme politic foguèt lo primièr president de Bangladèsh aprèp l'independéncia. Governèt lo país coma president en doas ocasions: entre lo 11 d'abril de 1971 e lo 12 de genièr de 1972, e entre lo 25 de genièr e lo 15 d'agost de 1975. Foguèt tanben primièr ministre, entre 1972 e 1975.
Bauma de las Rainardieras
La bauma preïstorica de las Rainardieras se tròba aus Pins, dins la Charanta Lemosina.
Localizacion
Se situa aperaquí au nòrd-est d'Engoleime, prep d'Agrís, sus l'auriera nòrd dau carst de la Ròcha Focaud, dins los calcaris recifaus oxfordians, dins lo bacin de Bellonne, afluent de Bonoira.
Istòria
La descuberta de puntas mosterianas incitet José Gomez de Soto a la sondar en 1995, puei Bruno Boulestin e Véronique Dujardin a entreprene de las cerchas en 1998.
Topografia
Auei lo jaç se presenta en desòrdre per amor de l'esfondrament d'unes blòcs e s'i accedís per 'na chaminèia naturala que se dubrís en travers de la vòuta.
En dessós de la cavitat principala se dubrissiá a l'origina 'na segonda cavitat que sa vòuta es auei quasiment totalament esfondrada.
Heurteauville
Heurteauville es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Normandia.
Bauma de las Rainardieras
Abitat
Segon Véronique Dujardin, lo site fuguet ocupat a l'Asilhan, au Magdalenian, au Badegolian, au Gravetian, a l'Aurinhacian, au Chastèlperronian e au Paleolitic Mejan.
Heurteauville
Geografia
Cette commune a la particularité d'être la seule de France à disposer de deux passages d'eau. Assurés par des bacs, ils permettent de traverser la Seine et de rejoindre Yainville pour l'un et Jumièges pour l'autre.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Verrie
Verrie es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger.
Geografia
Aquel vilatge del Saumurois a situat a aperaquí al sud-oèst de Saumur.
Ce village du Saumurois est situé à environ 7 km au sud-ouest de Saumur.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lacroix-Saint-Ouen
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lachaussée-du-Bois-d'Écu
Lachaussée-du-Bois-d'Écu es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region dels Nauts de França.
Geografia
Vilatge rural del scenari picard, situat près de la RN1 (venguda RD 1001), facilament accessibla per las sortidas o  de la autoroute.
Village rural du plateau picard, situé à proximité de la RN1 (devenue RD 1001), aisément accessible par les sorties ou  de l'autoroute.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
thumb|left|Lo vilatge èra desservi de 1891 a 1953 per una linha de [[camin de fèrre secondaire a via métrique, la linha Estrées-Sant-Denis - Froissy - Crèvecœur-çò de-Grand]] La via romaine en connectant Caesaromagus (Beauvais) a Samarobriva (Amians) passava a la Cauçada, es sens dobte a l'origina del nom del pòble.
Lo castèl i aguèt destruit l'an 1592.
La voie romaine reliant Caesaromagus (Beauvais) à Samarobriva (Amiens) passait à La Chaussée, elle est sans doute à l'origine du nom du village.
Le château fut détruit en 1592.
Vœuil-et-Giget
Vœuil-et-Giget es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec: