cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santa-Lucia-di-Mercurio
Geografia
Santa-Lucia-di-Mercurio a situat en la anciana pieve de Mercuriu (d'ont lo sieu nom), joncha a la pieve del Boziu, al sud-oèst de la Castagniccia e al nòrd-es de Corte.
Mo Yan
L'11 d'octobre de 2012 reçaup lo Prèmi Nobel de Literatura.
Santa-Lucia-di-Mercurio
Geografia
Santa-Lucia-di-Mercurio est située dans l'ancienne pieve de Mercuriu (d'où son nom), unie à la pieve du Boziu, au sud-ouest de la Castagniccia et au nord-est de Corte.
Alexis Carrel
Alexis Carrel (1873-1944) foguèt un mètge francés. Recebèt lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina en 1912.
Remennecourt
Remennecourt es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Penco
qu'ei ua vila chilena. Sa populacion qu'èra estimada a 46 016 abitants en 2002. Sa superfícia totau qu'ei de 108 km².
Andoca
Andoca (Andouque en francés) es una comuna d'Occitània, en Lengadòc, situada dins lo departament de Tarn e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Situacion
Andoca èra dins lo canton de Valdariás a 20 km d'Albi, de Carmauç e de Valença d'Albigés.
Comunas vesinas
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Felinas de Termenés
Felinas de Termenés (Felino de Termenés en nòrma mistralenca ; Félines-Termenès en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Andoca
Istòria
L'istòria de la comuna d'Andoca es marcada principalament per la corsa de Léonce Rudelle, lo celèbre inventor del motor electric per fornir las mobiletas, motocultors e veituras que s'encalan dins las davaladas.
Felinas de Termenés
Toponimia
Lo nom de Felina (del latin Figlinæ, Figulus, Fellinis…, obrador de qui trabalha l'argila: olièr, terralhièr, terrissèr) se tròba alhors, amb una relacion amb la terralha o topinariá, que sens dobte foguèt practicada a una epòca luenchenca.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Chiguayante
qu'ei ua vila chilena. Sa populacion qu'èra estimada a 81 302 abitants en 2002. Sa superfícia totau qu'ei de 72 km².
Canton de Rinhac
Lo canton de Rinhac es una anciana division administrativa de Roergue, suprimida en 2015, situada dins l'arrondiment de Rodés, lo departament d'Avairon e la region de Miègjorn-Pirenèus, ara d'. Dempuèi 2015, totas las comunas son del canton novèl, en francés, d'Enne et Alzou (burèu centralizator : Aubinh). Dempuèi 2017, totas las comunas son de l'arrondiment de Vilafranca de Roergue. La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian roergàs.
Istòria
Los cantons de Rinhac e d'Ausits se creèron en 1790 dins lo districte d'Aubinh.
En 1801, lo canton de Rinhac siaguèt conservat e lo d'Ausits suprimit.
Lo 1èr de genièr de 2017, totas las comunas quitèron l'arrondiment de Rodés per l'arrondiment de Vilafranca de Roergue.
Secenans
Secenans es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Charles Robert Richet
Charles Robert Richet (1850-1935) foguèt un fisiologista francés. Recebèt lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina en 1913.
Joan Rigosta
Joan Rigosta (en francés Jean Rigouste; Senalhac del Causse, 25 de novembre de 1938) es un pedagòg e lingüista occitan especializat en toponimia. Foguèt ensenhaire de letras als licèus d'Agen, de Merinhac e de Brageirac. Trabalhèt tanben a l'IUFM d'Aquitània e a l'Universitat de Bordèu III.
Cys-la-Commune
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Manneville-sur-Risle
Manneville-sur-Risle en normand (Manneville-sur-Risle en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bellechaume
Bellechaume es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha.
Hélesmes
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França.
Bellechaume
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Coronel (Chile)
Coronel qu'ei ua vila chilena. Sa populacion qu'èra estimada a 95 527 abitants en 2002. Sa superfícia totau qu'ei de 279 km².
Périssac
Périssac  qu'ei ua comuna francofona de, administrada peu departament de Gironda de la region d'Aquitània.
Maria Antònia Oliver
thumb|250px|Maria Antònia Oliver en 2007 Maria Antònia Oliver Cabrer (Manacor, Islas Balearas, 4 de decembre de 1946) es una escrivana malhorquina. Escrivana pionièra de la generacion d'escrivans catalans dels ans 1970, sa trajectòria literària foguèt recompensada en 2016 pel Premi d'Onor de las Letras Catalanas. Son marit èra l'escrivan catalan Jaume Fuster.
Racontes brèus
Amb lo collectiu Ofèlia Dracs, narracions dins los recuèlhs de contes seguents:
Lota
qu'ei ua vila chilena. Sa populacion qu'èra estimada a 49 089 abitants en 2002. Sa superfícia totau qu'ei de 136 km².
Villers-Châtel
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Comunautat de comunas Còr de Gasconha
La  qu'ei ua anciana comunautat de comunas francesa, situada dens le departament de Gers, situada au nòrd d'Aush.
Istòria
La comunautat que fusionè lo 1èr de gèr de 2017 dab lo Gran Aush Aglomeracion, anciana Comunautat de comunas deu Gran Aush (2001-2011), entà formar la comunautat d'aglomeracion Gran Aush Còr de Gasconha.
Composicion
Nòtas per las grafias :
Uzel
Uzel en breton ( Uzel en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Geografia
Uzel Es en centre Bretanha, a 25 min de Sant-Brieuc, 1 h 10 min de Roazhon, 1 h 20 min de Vannes, 1 h 10 min de An Oriant, 1 h 50 min de Brèst e 2 h 30 min de Nantas. Uzel Es desservie pels TER #que los horaires coincident amb lo TGV de Sant-Brieuc o de Vannes.
Uzel est en centre Bretagne, à 25 min de Saint-Brieuc, 1 h 10 min de Rennes, 1 h 20 min de Vannes, 1 h 10 min de Lorient, 1 h 50 min de Brest et 2 h 30 min de Nantes. Uzel est desservie par les TER dont les horaires coïncident avec le TGV de Saint-Brieuc ou de Vannes.
Istòria
Uzel Ne ven del ancià breton « uzel » (nautor).
Se tròba los appellations seguents : Usel (en 1253, en 1271, en 1280), Ussello, Usselo (en 1371), Usel (en 1569). La forma actuala Uzel apareis dempuèi 1669. A la demanda de l'administracion postala, Uzel ven Uzel-près de-la Oust l'an 1856.
Uzel vient de l’ancien breton « uzel » (haut).
On rencontre les appellations suivantes : Usel (en 1253, en 1271, en 1280), Ussello, Usselo (en 1371), Usel (en 1569). La forme actuelle Uzel apparaît dès 1669. À la demande de l'administration postale, Uzel devient Uzel-près-l'Oust en 1856.
The Tempest
vinheta|350x350px|Lo Naufragi, Acte I, Scèna 1, en 1797 per Benjamin Smith pintura de George Romney The Tempest es lo títol anglés de La Tempèsta una pèça de William Shakespeare, seriá estat escricha en 1610–11, e fòrça criticas penson que foguèt la darrièra pèça que Shakespeare escriguèt sol. Se debana dins una illa alunhada, ont lo masc Prospero, de fach lo duc de Milan, intriga per restaurar sa filha Miranda a sa plaça vertadièra utilizant l'illusion e la manipulacion biaissuda. Esconjurar una chavana, la tempèsta eponima, per trapar lo fraire usurpaire Antonio e lo complice lo rei Alonso de Nàpols sus l'illa. Alà, sos manipòlis suscitan la revelacion de la natura bassa d'Antonio, la redempcion del rei, e lo maridatge de Miranda amb lo filh d'Alonso, Ferdinand.
Congerville-Thionville
Congerville-Thionville es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
The Tempest
I a pas una sola font evidenta per l'intriga de The Tempest, mas los cercaires veson de parallels amb lo Naufragium d'Erasme, lo De orbe novo de Peter Martyr, e los rapòrts dels testimònis de vista William Strachey e Sylvester Jordain del vertadièr encalatge del Sea Venture sus l'illa Bermuda, e lo conflicte seguent entre Sir Thomas Gates e Sir George Somers. Mai, un dels discors de Gonzalo inspirat dels Essays de Montanha Of the Canibales, e fòrça del discors de renóncia de Prospero es inspirat pels mots del discors de Medèa dins lo poèma d'Ovidi Las Metamorfòsis. Lo masque l'Acte 4 seriá un apond, benlèu en onor del maridatge entre la Princessa Elisabèt e Frederic V en 1613. La pèça foguèt pel primièr còp dins lo Primièr Folio de 1623.
L'istòria posa fòrça dins la tradicion del roman de cavalariás, e foguèt influenciat per la tragicomèdia, lo masque de cort e benlèu la commedia dell'arte. Çò fa la diferéncia d'aquela pèça amb las autras Shakespeare es una 	observança escricta, mai organizada en estil neoclassic. De criticas veson The Tempest coma essent subretot ligada a la sieuna natura de pèça, sovent fasent lo ligam entre l'"art" de Prospero's e l'illusion teatrala, e d'ora las criticas an vist en Prospero un representacion de Shakespeare, e sa renóncia a la mascariá coma un adieu de Shakespeare a l'empont. Lo jòc de Prospero es racional, e non pas occultista, un masc fasent contraste amb la Sycorax: sa magia es sovent descricha coma destructritz e terribla, alara qu'aquela de Prospero se dich meravilhosa e bèla. Dempuèi los ans 1950, amb la publicacion de Psychology of Colonization per Octave Mannoni, The Tempest foguèt vist totjorn mai pel prisme de la teoria postcoloniala —illustrat per d'adaptacions coma Une Tempête d'Aimé Césaire se debanant a Haití.
Intriga
esquèrra|vinheta|Prospero e Miranda from pintura de William Maw Egley; v. 1850 Lo masc, Prospero, en realitat lo Duc de Milan, e sa filha, Miranda, èran encalats pendent dotze ans sus una illa après qu'Antonio, faire jelós de Prospero (ajudat per Alonso, lo rei de Nàpols) lo depausèt e lo daissèt anar a la deriva amb sa filha Miranda de 3 d'edat. Gonzalo, lo conselhièr d'Alonso, armèt a l'amagat la nau amb de noiritura, aiga fresca, e autres "rich garments, linens, stuffs and necessaries", e "volumes" (libres) presas de Prospero. Avent de poders magics  a causa de sa granda erudicion, Prospero es, a contracòr, servit per un esperit, Ariel, que Prospero aviá salvat d'un arbre ont èra pres per una bruèissa crudèla, Sycorax, après que aviá refusat de li obesir. Prospero garda la leialtat d'Ariel li promtant de lo liberar de la servitud de l'esperit desinvòlt. Sycorax aviá estat exiliada d'Argièrs cap a l'illa per aver causat de degalhs amb sa magia, e moriguèt après Prospero arribar e sens aver liberat Ariel. Son filh, Caliban, un monstre difòrme e lo sol non espirital abitant abans Prospero arribar, foguèt d'en primièr elevat per el. Aprenguèt a Prospero cossí subreviure dins l'illa, alara Prospero e Miranda aprenon a Caliban lor religion e lenga. Coma esclau, Caliban ne venguèt a veire Prospero coma un usurpaire e grandís la ressentida contra el e sa filha. A lors torn, Prospero e Miranda veson Caliban amb la decepcion, lo mesprètz e lo fàstic. Prospero complís pas qu'un acte de magia d'esperel directament sus l'enpont: desarma Ferdinand, li tornant la sang cap a lo far venir mainat: "in their infancy again". Lo rèste de sa magia se realiza mejans lo contrròtle dels esperits (o se debanèt abant los fachs), tal coma se pensavan qu'operavan los mascs.
Prospero, avent devinat que son fraire Antonio es dins una nau a proximitat, lèva una tempèsta que fa pensar als passatgièrs que son naufragièrs e encalats. Tanben sus la nau i a l'amic d'Antonio e autre conspiraire, lo rei Alonso de Nàpols, lo fraire d'Alonso e filhs (Sebastian e Ferdinand) e Gonzalo, conselhièr fidèl d'Alonso. Totes aqueles passatgièrs venon de la nòça de la filha d'Alonso, Claribel e del rei de Tunis. Prospero capita a separar los subrevivents naufragats en diferents grops amb son sòrt, e alara Alonso e Ferdinand son separats, cadun cresent que l'autre es mòrt. vinheta|Miranda per John William Waterhouse Tres intrigas alternan dins la pèça. D'una, Caliban tomba amb Stephano e Trinculo, dos	embriacs, cresent que Stephano es "brave dieu" que "balha la liquor celèsta". Ensag de levar un còp contra Prospero, que fin finala fa fracaç. De la segonda, Prospero trabalha per encoretjar una romança entre Ferdinand e Miranda; ambedos s'enamoran d'ora, mas Prospero se tafura: "too light winning [may] make the prize light", e obliga Ferdinand de venir son servicial, lo considerant coma un espion. De la tresena, Antonio e Sebastian conspiran per tuar Alonso e Gonzalo que Sebastian venga rei. Ariel los divulga jols òrdres de Prospero. Ariel aparéis a Alonso, Antonio e Sebastian ("three men of sin") coma una arpia, los semonsant per aver traït Prospero. Prospero, testimòni d'aquò, se'n va visitar Ferdinand e Miranda. Los tres nòbles copables fugisson, baugs e en panica, e Gonzalo e los lòrds al servici los percaçan per los avertir "what this ecstasy may now provoke them to".
Prospero explica alara qu'aviá testat Ferdinand, e la 	sinceritat de la promesa cap a Miranda. E merceja Ariel que li balhen d'autres espirits e cree un masque per divertir lo jove parelh. Aqueles espirits presentan una benediccion per Iris, Ceres, e Juno, seguit de dança. Prospero sul còp se remembra l'intriga contra sa femna, revòca los esperits e Miranda e Ferdinand, e arma una tenda contra Caliban, Trinculo, e Stephano. Son sacats de l'empont per de trèvas en forma de cans.
Prospero, amb totes sos enemics en son poder, descobrís qu'Ariel auriá pietat d'eles s'aviá estat "uman", e decidís de pardonar las gents qu'ensajèt de lo tuar. Ditz a Ariel de li menar los nòbles e trenca los embelinaments.
Dins la concluson, totes los personatges principals son menats fàcia a Prospero, que perdona Alonso, Antonio e Sebastian. Ariel es encargat de preparar lo climat de navigacion que cal per guidar la nau del rei de retorn cap a la flòta reiala fins a Nàpols, ont Ferdinand e Miranda seràn maridats. Après aver complit aquela tasca, Ariel serà fin finala liure. Prospero gracia Caliban, qu'es enviat per preparar la lòtja de Prospero, ont Alonso e los sieus son invitats per la darrièra nuèch abans la patença. (Pasmens es pas clar se, après la partença, Caliban demora sus l'illa o se va a Nàpols). Prospero indica que vòl los divertir amb l'istòria de sa vida sus l'illa. Prospero dicidís de trencar e aclapar sa bagueta magica, e "negar" son libre magic, e dins aquel epilòg, desempachat dels sieus poders magics, invita lo public de lo liberar de l'illa jols aplaudiments.
Data e fonts
esquèrra|vinheta|Una illustracion de l'edicion de Nicholas Rowe 1709 de la pèça de Shakespeare per la direccion d'actors per la primièra de l'adaptacionde 1674
Datacion
The Tempest segon los savis seriá estat escricha en 1610–11, e de concens qu'es la darrièra pèça Shakespeare qu'escriguèt sol, pasmens se demora de questions sus las dos afirmacions.<span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEOrgel198763.E2.80.934_1-0" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEOrgel198763.E2.80.934_1-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> [1]  <span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEOrgel198763.E2.80.934_1-0" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEOrgel198763.E2.80.934_1-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> <span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan19991_2-0" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan19991_2-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> [2]   <span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan19991_2-0" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan19991_2-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> Lo erudits tanben notan qu'es impossible de determinar se la pèça foguèt escricha abans, après, o al meteis temps que The Winter's Tale, la datacion d'aquela essent tanben problematica.<span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEOrgel198763.E2.80.934_1-1" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEOrgel198763.E2.80.934_1-1" rel="dc:references" contenteditable="false"> [1]   <span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEOrgel198763.E2.80.934_1-1" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEOrgel198763.E2.80.934_1-1" rel="dc:references" contenteditable="false"> Edward Blount faguèt intrar The Tempest dins lo Stationers' Register l'8 de novembre de 1623. Es una de las 16 pèças de Shakespearean que Blount registrèt aquela data.<span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEPollard2002111_3-0" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEPollard2002111_3-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> [3]  <span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEPollard2002111_3-0" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEPollard2002111_3-0" rel="dc:references" contenteditable="false">
Fonts contemporanèas
Un autre subrevivent del Sea Venture, Sylvester Jourdain, tanben publica un rapòrt, A Discovery of The Barmudas datat del 13 d'October de 1610, e Edmond Malone argüís que per la data de 1610–11 lo raconte de Jourdain A True Declaration of the Estate of the Colonie in Virginia del Virginia Council of London's datat del 8 de november de 1610.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEMalone1808_10-0" rel="dc:references"> [10]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEMalone1808_10-0" rel="dc:references">
Autras fonts
The Tempest pòt prene l'estructura de la tradicionala italiana commedia dell'arte, ont a vegada paréis un mague e sa filha, lor servicial susnatural, e de campanhòls. La commedia a vegada fa jogar un palhassa nomenat Arlecchino (e son predecessor, Zanni) e son partenari Brighella, qu'an de semblanças amb Stephano e Trinculo; un gibós napolitan lubric que correspond a Caliban; e l'intelligenta e bèla Isabella, que lo paire ric e manipulaire, Pantalone, de contunh cerca un promés per ela, çò que rebat la relacion entre Miranda e Prospero.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan199912_11-0" rel="dc:references"> [11]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan199912_11-0" rel="dc:references">
La descripcion de sa societat ideala de Gonzalo (2.1.148–157, 160–165) sus la tematica e lo vèrbe fa resson als Essays de Montanha dins sa traduccion anglesa de John Florio Of the Canibales (1603). Montanha lausa la societat dels Caribencs: "Es una nacion ... qu'a pas aquel genre de trafec, de coneissença en Letras, pas d'intelligéncia dels nombres, pas de nom de magistrat, nimai de superioritat politica; utilizan pas de servici, de riquesa, o de pauretat; pas de contractes, pas de successions, pas de division, pas d'ocupacion vana; pas de respècte de parentat, mas los comuns, pas de vestit sonque natural, pas de tèrras femadas, pas d'usatge de vin, blat o jòc. Las paraulas d'importança mensorga, mentida, traïson, dissimulacion, cobesença, enveja, maudisença, e pardon, jamai foguèron entendudas entre eles."<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan199961_12-0" rel="dc:references"> [12]   <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan199961_12-0" rel="dc:references"> E mai, fòrça de discors de la renonciada de Prospero (5.1.33–57) utiliza los quita mots del dicors de Medèa dins las Metmorfòsis d'Ovidi.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan199926.2C_58.E2.80.9359.2C_66_13-0" rel="dc:references"> [13]   <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan199926.2C_58.E2.80.9359.2C_66_13-0" rel="dc:references"> vinheta|Primièra pagina de The Tempest, In First Folio de 1623
Tèxte
The Tempest presenta unes problèmas relatius la comparant a las autras pèças de Shakespeare. D'en primièr publicada dins lo Primièr Folio en Decembre de 1623, la primièra del volum, plaçada dins la seccion de la comèdias. La pèça compta mai de didascalias que dins la autras pèças de Shakespeare, fasent pensar que foguèt escricha per de lectors puslèu que per d'actors. Concluson los savents qu'es un volum d'editors, John Heminges e Henry Condell, las didascalias apondudas cap als lectors, e son pas necessariament de Shakespeare. Los cercaires se demandan se lo masque dins l'Acte 4, qu'es una causa intercalada mas tard, benlèu aponduda per la nòça de la Princessa Elisabèta e Frederic V en 1613. Pasmens d'autres savents pesan aquela afirmacion improbabla, argüissent que prene lo masque a una autra pèça crea mai de problema que'n resòlv.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTECoursen20001.E2.80.932_14-0" rel="dc:references"> [14]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTECoursen20001.E2.80.932_14-0" rel="dc:references">
Lo Teatre
The Tempest tracta d'esperela de la quita natura d'una pèça, sovent descrivent los ligams entre l'art de Prospero e l'illusion teatrala; lo naufragi es un espectacle que realiza Ariel, ont Antonio e Sebastian son causits dins la tropa per jogar.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEGibson200682_16-0" rel="dc:references"> [16]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEGibson200682_16-0" rel="dc:references"> Quitament Prospero se referís al Globe Theatre quand descriu lo mond entièr coma una illusion: "the great globe ... shall dissolve ... like this insubstantial pageant".<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan1999254_17-0" rel="dc:references"> [17]   <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan1999254_17-0" rel="dc:references"> Ariel d'esperel sovent se disguisa per de ròtles de la mitologia classica, per exemple una nimfa, una arpia, e Ceres, jogant mai tard dins lo masque e l'antimasque que Prospero realiza.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEOrgel198727_18-0" rel="dc:references"> [18]   <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEOrgel198727_18-0" rel="dc:references">
D'ora las criticas, coma Thomas Campbell en 1838, mòstra una allusion de contunh al teatre coma una indicacion que Prospero poiriá representar Shakespeare; la renonciada del personatge de la mascaria indica l'alunhament de Shakespeare de l'empont. Aquela teoria demora dentre las criticas, e sobra solid dins lo canon de la critica.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEOrgel19871.2C_10.2C_80_19-0" rel="dc:references"> [19]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEOrgel19871.2C_10.2C_80_19-0" rel="dc:references">
L'alama
The Tempest pòt s'interpretar coma lo darrièr tractat de Shakespeare al subjècte de l'alma umana, subretot de la cencepcion de na Renaissença de l'alama tripartida divisada en esfèras: vegetativa, sensitiva, e rationala, coma o desciu Platon e la filosofia crestiana. Atal foguèt tanbe descrich per Sigmund Freud amb l'Aquò, lo Ieu e lo Subre-ieu que foguèt ligat pel primièr còp first a The Tempest en 1956 l'escenari per Forbidden Planet de Cyril Hume, Irving Block, e Allen Adler. Lo film presenta Caliban coma lo "monstre de l'aquò", pasmens s'aquela teoria es rubutada coma "obsolèta" dins aquel futur imaginat, e foguèt tanben rebutat per James E Phillips en 1964.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEPhillips1964_21-0" rel="dc:references"> [21]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEPhillips1964_21-0" rel="dc:references"> Prospero es exiliat cap a una illa amb lo simbòl del vil, la natura "vegetativa" – Caliban – e sa filha, "sensitiva" o sostat subrenatural – Ariel. De produccions faguèron jogar pel meteis actor lo tres ròtles de la pèça, ne fasent los simbòls del conflicte amb un Prospero plenament realizat e despertat.
Genre
L'istòria L'istòria posa fòrça dins la tradicion del roman de cavalariás, una naracion fictiva situada alunhat de la vida ordinària. Aquel tipe de roman se basa sus de tèmas coma lo supernatural, meravelhós, exploracion e descobèrta. Sovent se sutua dins de regions costièras, e de trachd tipics exotics, luòcs fantastics e de tèmas de transgression e redempcion, pèrda e recobrança, exil e retrobada. Fin finala, alara que The Tempest foguèt d'en primièr listada coma una comèdia dins lo Primièr Folio de las pèças de Shakespeare, d'editors seguents causiguèron un labèl especific Shakespearean romance. Coma fòrça romans d'aquel tipe, la pèça foguèt influenciada pel genre novèl de la tragicomèdia, introduch per John Fletcher al començament del sègle XVII e tamben pel van del masque de cort.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEHirst198413.E2.80.9316.2C_35.E2.80.938_22-0" rel="dc:references"> [22]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEHirst198413.E2.80.9316.2C_35.E2.80.938_22-0" rel="dc:references">
Estructura dramatica
The Tempest es diferent e la autras pèças de Shakespeare dins son obedisença estricta, mai organizat segon l'estil neoclassica. L'indicacion mai clara d'aquò es lo respècte per Shakespeare de las tres unitats de la pèça: Unitat de Temps, Luòc, e Accion.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan199914.E2.80.9317_23-0" rel="dc:references"> [23]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan199914.E2.80.9317_23-0" rel="dc:references"> Las autras pèças de Shakespeare rarament respectan las tres unitats, se realizan dins de luòcs alunhats per de milas e sus mai d'un jorn quitament sus d'annadas.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEHirst198434.E2.80.935_24-0" rel="dc:references"> [24]   <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEHirst198434.E2.80.935_24-0" rel="dc:references"> Los eveniments se desbanan en temps real fàcia al public, lo quita Prospero declara a l'acte darrièr que tot se passèt, mai o mens, en tres oras. <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan1999262n_26-0" rel="dc:references"> [26]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan1999262n_26-0" rel="dc:references"> Tota l'accion es unificada sus una intriga basica: la lucha de Prospero per reconquerir son ducat; tanben a per tèrmes un sol luòc, una illa imaginària, que fòrça cercaires s'acròdan per la locazar dins la mar Mediterranèa.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan19994_27-0" rel="dc:references"> [27]   <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan19994_27-0" rel="dc:references"> D'autres suggerisson que se situa dins lo Mond Nòu, qu'unas lecturas rebaton las conquistas anglesas e espanhòlas dins las Americas.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan199998.E2.80.93108_28-0" rel="dc:references"> [28]   <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEVaughanVaughan199998.E2.80.93108_28-0" rel="dc:references"> D'autres argüisson que l'illa pòt representar quina que siá tèrra que foguèt colonizada.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEOrgel198783.E2.80.935_29-0" rel="dc:references"> [29]   <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEOrgel198783.E2.80.935_29-0" rel="dc:references">
Postcolonialisme
vinheta|Ferdinand trompat per Ariel per John Everett Millais, 1850 A l'epòca de Shakespeare, una granda partida del mond ja èra descobèrt pels marins europèus, e d'istòrias tornavan d'illas a despart, amb de mites suls Canibals de las Caribas, d'Edèns alunhats e d'Utopias tropicalas al marge. Amb lo persnatge de Caliban (qu'a per nom una quasi anagrama de Canibal e pareissent a "Caribas"), Shakespeare benlèu obrís una discussion detalhada sus moralitat del colonialisme. Diferentas vistas se trapan dins la pèça, per exemple l'incert de l'Utopia de Gonzalo, l'asserviment per Prospero de Caliban, e la seguenta resentida de Caliban. Caliban se mòstra tanben coma lomai natural dels personatges de la pèça, esent fòrça en contacte amb lo mond natural (e lo public modèrne ne ven al lo veire mai que los dos amics del Mond Vièlh, Stephano e Trinculo, pasmens se l'intencion originala de l'autor es benlèu diferenta). Es evident que Shakespeare es inspirat per un essay de Montanha traduch en english per Of Cannibals—que discuta del las valors de las societats isoladas de las influéncias d'Euròpa—alara qu'escriviá The Tempest.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTECarey-Webb199330.E2.80.935_30-0" rel="dc:references"> [30]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTECarey-Webb199330.E2.80.935_30-0" rel="dc:references">
Al començament dels ans 1950, amb la publicacion de Psychology of Colonization per Octave Mannoni, The Tempest foguèt vista totjorn mai pel prisme de la teoriz postcoloniala. Aquel novèl vejaire del tèxte explora l'efièch de colonizaire (Prospero) sul colonizat (Ariel e Caliban). Quitament se se passa Ariel dins aqueles debats al benefici del mai intrigant Caliban, pasmens es una compausanta essenciala d'aquel.<span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTECartelli199582.E2.80.93102_31-0" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTECartelli199582.E2.80.93102_31-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> [31]  <span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTECartelli199582.E2.80.93102_31-0" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTECartelli199582.E2.80.93102_31-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> L'escrivan francés Aimé Césaire, dins sa pèça Une Tempête situa The Tempest a Haití, descrivent Ariel coma un mulastre que, al contrari de mai more rebèl Caliban, estima que la negotiacion e l'associacion es la dralha per se liberar dels colonizaires. Fernandez Retamar situa sa version de la pèça a Cuba, e descriu Ariel coma un ric Cuban (en comparason amb lo Caliban de bassa classa) que tanbe deu causir entre rebellion e negotiacion. <span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTENixon1987557.E2.80.9378_33-0" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTENixon1987557.E2.80.9378_33-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> [33]  <span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTENixon1987557.E2.80.9378_33-0" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTENixon1987557.E2.80.9378_33-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> Pasmens se lo cercaires suggeriguèron que son dialòg amb Caliban dins l'acte dos, Scèna una, conten d'indicis d'una aliança futura entre los dos quand Prospero se'n va, Ariel es mai sovent vist pels cercaires coma lo bon servicial, in comparason amb lo connivent Caliban—una vista que lo public de Shakespeare pòt aver partejat.<span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEDolan1992317.E2.80.9340_34-0" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEDolan1992317.E2.80.9340_34-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> [34]   <span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEDolan1992317.E2.80.9340_34-0" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEDolan1992317.E2.80.9340_34-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> Ariel es utilizat per d'escrivan postcolonials coma un simbòl de lors esfòrts de susmontar los efièchs de la colonizacion sus loe cultura. Per example, Michelle Cliff, una autora Jamaicana, dich qu'ensaja de combinar Caliban e Ariel en ela mèsma per crear una via d'escriure que representa melhor sa cultura. de tala utilizacion d'Ariel dins la pensada postcoloniala es luènh d'èsser rar.<span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTECartelli199582.E2.80.93102_31-1" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTECartelli199582.E2.80.93102_31-1" rel="dc:references" contenteditable="false"> [31]  <span data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTECartelli199582.E2.80.93102_31-1" class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTECartelli199582.E2.80.93102_31-1" rel="dc:references" contenteditable="false">
Feminisme
vinheta|Prospero, Ariel e Miranda dormida, pintura de William Hamilton The Tempest compta pas qu'un personatge femenin, Miranda. D'autras femnas, coma la maire de Caliban, Sycorax, la maire de Miranda e la filha d'Alonso, Claribel, son pas que mencionadas. A causa del pichon ròtle de las femnas dins la pèça al comparar las autras de Shakespeare, The Tempest atirèt fòrça criticas feministas. Miranda es tipicament vista completament privada de libertat per son paire. Son sol dever al sieu vejaire es de demorar casta. Ann Thompson argüís que Miranda, es una mena de femna typica dins l'ambiant colonial, que completament interiorizèt l'òrdre patriarcal de las causas, pensant qu'es subordonada a son paire.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTECoursen200087.E2.80.938_35-0" rel="dc:references"> [35]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTECoursen200087.E2.80.938_35-0" rel="dc:references">
Quitament las femnas mens importantas mencionadas dins la pèça son subordinadas tanben, son pas descrichas que mejans los òmes de la pèça. Gaireben tot çò que se dich de Sycorax, per example, o dich Prospero. Mai tard, Stephen Orgel nota que Prospero jamai encontrèt Sycorax – tot çò qu'aprenguèt d'ela ven d'Ariel. Segon Orgel, la suspicion de Prospero suslas femnas fa d'el una font d'informacion fisabla. Orgel suggerís qu'es sceptic sus la vertut de las femnas en general, citant de remarcas ambigúas sus la fidelitat de sa femna.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEOrgel1984_36-0" rel="dc:references"> [36]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEOrgel1984_36-0" rel="dc:references"> undefinedPasmens, de divesas coma Juno, Ceres, Iris, e de nimfas del mar son dins una scèna de la pèça
Dosens (Òlt e Garona)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Dosens
La prononciacion es [du'ʒen]. Las fòrmas ancianas son St Pierre es Liens de Dozen, en 1266, Dosenchii o Doosenchis, en latin, al sègle XIV, Dauzens o Dosenx, sense data, Dozens, en 1560. Coma per Dosens (Aude), lo nom ven d'un nom germanic d'òme Dodo, emb lo sufixe tanben germanic -ingos, qu'a lo sens de « las gents de » (del cap del clan). Dosens pòrta donc lo nom d'una granda propietat germanica, mas lo luèc èra ocupat e cultivat plan abans, pr'amor del nom del sent dedicatari,.
Saint-Grégoire (nom francés)
Lo nom latin d'origina grèga Gregorius es lo de mai d'un sent, del sègle III al sègle VIII (consultar la lista sus Nominis ).
AbcTajpu
abcTajpu es una extension a Mozilla Firefox que permet de picar los caractèrs que son pas dirèctament sul clavièr:
Comunautat de comunas del País rinhaqués
La comunautat de comunas del País rinhaqués es una intercomunalitat, roergassa, situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Son còdi SIREN es 241 200 625.
Bois-Héroult
Bois-Héroult es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Comunautat de comunas del País rinhaqués
La lenga autoctòna es l'occitan lengadocian roergàs.
Istòria
La comunautat de comunas se creèt lo 29 de decembre de 1995.
Composicion
Lo territòri de la CC correspond al canton de Rinhac, suprimit en 2015.
Veire tanben
thumb|450px|center|Mapa dels EPCI d'Avairon lo 1èr de genièr de 2019 (la CC es en roge)
Thors (Auba)
Thors  es una comuna francesa administrada per lo departament d'Auba de la region del Grand Èst.
Estève VII
Estève VII (mòrt lo 15 de març de 931) foguèt lo 124 papa de la Glèisa Catolica de febrier de 929 au 15 de març de 931. Succediguèt a Leon VI (928-929) e foguèt remplaçat per Joan XI (931-935).
Originari de Roma, sa vida e son pontificat son fòrça mau coneguts. Cardinau avans son eleccion, venguèt papa gràcias a l'influéncia de l'Ostau de Tusculum que dirigissiá d'aqueu temps la ciutat romana. Donèt lo pòste de governador de plusors fortalesas papalas a Cante di Gabrielli que l'aviá ajudat còntra lo rèi Uc d'Arle. Assaièt tanben de restaurar la moralitat au sen dau clergat roman.
Thors (Auba)
Istòria
Los Templiers s'installan cap a la fin de la e fondan la commanderie de Thors. Venguda espitalària plan après procès de l'òrdre del Temple, ven una dels mai importants commanderie del prieuré de Champagne. I aguèt concedit a vida a Othon de Grandson en 1308  pel pape Clément V e aquel es pas #qu'en 1328 #que #venir oficialament espitalària.
Les Templiers s'installent vers la fin du et fondent la commanderie de Thors. Devenue hospitalière bien après procès de l'ordre du Temple, elle devient une des plus importantes commanderie du prieuré de Champagne. Elle fut accordée à vie à Othon de Grandson en  1308 par le pape Clément V et ce n'est qu'en 1328 qu'elle devint officiellement hospitalière.
Resson
Resson pòt essèr:
Puyehue
Puyehue qu'ei una comuna chilena de la provincia de Osorno, region de Los Lagos.
Hualpén
qu'ei ua vila chilena. Sa populacion qu'èra estimada a 88 046 abitants en 2004. Sa superfícia totau qu'ei de 53,5 km².
Beaurains
Beaurains es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
Beaurains Se situa en la banlèga sud de Arras, cap de-luòc del Passatge-de-Calava (62).
Beaurains se situe dans la banlieue sud d'Arras, chef-lieu du Pas-de-Calais (62).
Istòria
Beaurains Es una municipalitat #que la localizacion ne remonta a plan longtemps. Basta Per se n'avisar de seguir simplament l'evolucion dels noms successius #que #portar la comuna : Manca per en un autre luòc considerar l'existéncia de Beaurains a l'epòca romaine jos un autre nom : Bellirintum.
La primièra glèisa beaurinoise i aguèt bastit en 674. La municipalitat #aculhir maladreries importantas ont se #sonhar sustot lo poèta Jean Bodel.
Lo 21 de decembre 1922 se #descobrir en la municipalitat un tresaur en datant del epòca romaine (segonda tétrarchie, 305) : lo "tresaur de Beaurains". Una granda part #èsser dilapidée e lo pauc #que demòra se tròba d'ara endavant a Arras.
Beaurains est une commune dont l'emplacement remonte à bien longtemps. Il suffit pour s'en rendre compte de suivre simplement l'évolution des noms successifs que porta la commune : Il faut par ailleurs envisager l'existence de Beaurains à l'époque romaine sous un autre nom : Bellirintum.
La première église beaurinoise fut construite en 674. La commune accueillit des maladreries importantes où on soigna notamment le poète Jean Bodel.
Le 21 décembre 1922 on découvrit dans la commune un trésor datant de l'époque romaine (deuxième tétrarchie, 305) : le "trésor de Beaurains". Une grande partie fut dilapidée et le peu qui reste se trouve désormais à Arras.
Laval-sur-Tourbe
Laval-sur-Tourbe es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mecatronica
La mecatronica es una tecnica industriala interdisciplinària que consistís a utilizar d'un biais sinergic e simultanèu la mecanica, l'electronica, l'automatica e l'informatica per concebre de produchs novèus, generalament de sistèmas complèxs poderós necessitant un automatizacion.
Ambleville (Val d'Oise)
Ambleville es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Nòtas
<references group=N/>
Remoiville
Remoiville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Autrans
Autrans  en arpitan ( Autrans  en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cadilhac (Gironda)
Cadilhac (Cadillac en francés, Cadillac-sur-Garonne a partir deu 1èr de genèr de 2023) es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda e la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Cadilac, en 1079-1095, apud Kadilhac, en 1281, Cadilacum, en latin, en 1306, ''cap. de Cadilhaco arch. Benaugensis, en latin, en 1326, cappella de Cadillaco, en latin, en 1342, Cadilhac'', en 1361. La prononciacion locala es [kaði'jat]. Per Dauzat, Cadilhac ven dau nom d'òme galloroman *Catīlius, varianta de *Catilius (dau gallés Catilus), damb lo sufixe -acum, latinizacion dau sufixe gallés -ācon. Bénédicte Boyrie-Fénié precisa que Catilius es atestat e accèpta l'etimologia, coma Negre e Astor, que cita. Delamarre dona la medisha origina, damb lo nom gallés d'òme Catilios, dont Catilius es la grafia latina. Damb de presentacions diferentas, i a donc un consensus omnium sus la question. Cadilhac èra probablament una anciana granda propietat antica qu'avèva per mèste Catilios/Catilius.
Istòria
La comuna pren lo nom oficiau de Cadillac-sur-Garonne lo 1èr de genèr de 2023.
Manu Chao
thumb|250px|right|Manu Chao en concèrt Jose-Manuel Thomas Arthur Chao (Manu Chao), nascut lo 21 de junh de 1961 a París, filh de maire basca e de paire gallec (Ramón Chao, escrivan) qu'emigrèron en França durant la dictadura de Franco.
Inicialment foguet sòci dels grops Hot Pants e Los Carayos, mas tanben participèt a de grops coma Joint de culasse, Casse-pieds o Kingsnakes, on sa participacion foguèt mens importanta, abans de venir lo cantaire del grop Mano Negra de 1987 a 1994, fondat conjuntament amb lo seu fraire Antoine Chao e son cosin Santiago Casariego. Après la separacion del grop en 1994, Manu Chao conthunèt de cantar en solitari. Canta en francés, castelhan, galèc, arabi, anglés e wolof.
Discografia
thumb|250px|Manu Chao ([[Gijón, Astúrias)]]
Cantons de las Ardenas
Aqueste article recensa los cantons del departament de las , en França.
Lista
Las Ardenas son subdevesidas en 37 cantons. Lo tablèu seguent ne balha la lista, en precisant lor còde INSEE.
Joan XI
Joan XI (910-935) foguèt lo 125 papa de la Glèisa Catolica de març de 931 a 935. Succediguèt a Estève VII (929-931) e foguèt remplaçat per Leon VII (936-939).
Marsannay-le-Bois
Marsannay-le-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Dryas recent
Dryas recent, nomenat a partir de la Dryas octopetala de la tondra e de la flòra alpina, foguèt un brèu (aproximativament 1 300 ± 70 ans) periòde climatic fred precedit per l'interstade de Bölling-Anarød a la fin del Pleistocèn entre aproximativament 12 700 e 11 500 ans abans lo present, e precedissent lo Preboreal de l'Olocèn precòç. En Irlanda, lo periòde es conegut coma l'estadi Nahanagan, mentre que dins lo Reialme Unit es apelat estadi de Loch Lomond.
Teigny
Teigny es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saint-Jean-d'Assé
Saint-Jean-d'Assé es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarta e la region dels Païses de Léger.
Nòtas
<references group=N/>
Leonés
thumb|290pxthumb|290px Lo leonés o lenga leonesa (nom autoctòn: Llionés) es una lenga del grop asturleonés parlada en Leon per 25,000 personas.
Torcy-le-Grand (Auba)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bonneuil-sur-Marne
Bonneuil-sur-Marne es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val de Marna e la region d'Illa de França.
Nòtas
<references group=N/>
Saint-Martin-aux-Champs
Saint-Martin-aux-Champs es una comuna francesa, situada dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Comunautat de comunas Còr d'Astarac en Gasconha
La  qu'ei ua comunautat de comunas francesa, situada dens le departament de Gers.
Composicion
Nòtas per las grafias :
Drech de l'Union Europèa
Lo drech de l'Union Europèa compren las règlas de drech qu'es fondada l'Union Europèa (UE) e las règlas qu'edicta.
Avant la dintrada en vigor del Tractat de Lisbona, lo 1 de decembre de 2009, lo drech de l'Union europèa comprenia lo drech comunautari (o drech de las Comunautats Europèas) atal que de proceduras de cooperacion coma la politica estrangièra e de securitat comuna (PESC) e la cooperacion policièra e judiciària en matièra penala (CPJP). Aprèp aquela data, lo tractat aboliguèt l'estructura en pilar de l'Union que s'èra dotada de la personalitat juridica coma qu'eretièra de las Comunautats, per consequent la nocion de drech comunautari venguèt obsolèta mas demòra utilizada per designar la jurisprudéncia anteriora del Tribunal.
Lo drech de l'Union europèa se deu pas confondre amb lo drech del Conselh d'Euròpa, organizacion internacionala distincta de l'UE, que compren entre autre la Convencion Europèa dels Dreches de l'Òme e la jurisprudéncia de la Cort europèa dels drechs de l'òme, qu'interprèta la Convencion.
L'especificitat del drech comunautari es d'èsser (arrèst Costa contra ENEL, 1964), es a dire que s'aplica imediatament e conferís als particulars de drechs que pòdon invocar en justícia, quitament contra una règla nacionala que respecta pas la règla comunautària.
Es la Cort de justícia de l'Union Europèa, situada al Luxemborg, que garantís de l'aplicacion del drech comunautari. Aquela font es teoricament subsidiària.
En efècte, la competéncia legislativa de la Comunautat es encastrada pel principi de subsidiaritat, per que la comunautat n'agís sonque se e dins la mesura que los objectius de l'accion projectada pòdon pas èsser realizats de biais sufisent pels Etats membres.
Comtat de Sibiu
Sibiu es un comtat del nòrd de Romania. Sa capitala es Sibiu.
Drech de l'Union Europèa
Las fonts del drech de l'Union Europèa
Se distria lo drech de l'Union Europèa primari (o drech originari), compausat de diverses tractats e lo drech derivat, ensems d'actes pres per las institucions europèas conformament a aqueles tractats. Fin finala la jurisprudéncia de la CJCE ten un ròtle important d'entre las fonts del drech de l'Union Europèa.
Lo drech de l'Union Europèa primari
Que se cal apondre los mai tractats que modifiquèron e completats aqueles tractats fondators:
Comunautat de comunas de la Vath de Gers
La  qu'ei ua comunautat de comunas francesa, situada dens le departament de Gers.
Drech de l'Union Europèa
Lo drech de l'Union Europèa primari
Las disposicions d'aqueles tractats son gaireben totas gropadas dins dos tractats:
Lo drech de l'Union Europèa derivat
Lo drech de l'Union Europèa derivat es compausat de las autras fonts de drech de l'Union, definidas dins l'article 288 TFUE - ancian article 249 CE :
Comunautat de comunas de la Vath de Gers
Composicion
Nòtas per las grafias :
Drech de l'Union Europèa
Lo drech de l'Union Europèa derivat
Aquel drech derivat es, de luènh, lo drech mai abondant. Avant la dintrada en vigor del tractat de Lisbona, la mai granda partida del drech derivat veniá del primièr pilar de l'Union Europèa, en consequéncia de l'aplicacion del tractat de Maastricht.
Dagny-Lambercy
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Drech de l'Union Europèa
La jurisprudéncia
La jurisprudéncia compren los arrèsts de las tres jurisdiccions de la Cort de Justícia Europèa : la Cort de Justícia, lo Tribunal de Primièra Instancia e lo Tribunal de la Foncion Publica. Aqueles arrèsts son prononciats entre autre dins l'encastre de recors introdusits per las institucions europèas, pels tribunals nacionals dels Estats membres o per de particulars. La Cort de Justícia a una competéncia d'apèl suls dos tribunals.
Aquela jurisprudéncia es fòrça importanta perque los tractats abordan de subjècts fòrça vastes mas sens formular de disposicions totjorn fòrça precisas, permet d'assegurar una interpretacion unificada dels tractats al nivèl europèu. La jurisprudéncia de la Cort de justícia es tanben reconeguda per aver participat fòrça a la capitada del mercat interior.
Dagny-Lambercy
Geografia
Constituida de dos pòbles Dagny e Lambercy separat pel riu "la Bruna".
Drech de l'Union Europèa
Las evolucions del tractat de Roma de 2004, puèi de Lisbona en 2007
Los Estats membres signèron un Tractat establissent una Constitucion Europèa a Roma lo 29 d'octobre de 2004. La seuna ratificacion foguèt suspenduda seguida a l'escaç dels referendums en França e als Païses Bassses en 2005. Aquel traitat auriá modificat las fonts du drech comunautari derivat en prenent acte de la natura quasilegislativa de qualques d'aquela fonts. Los reglaments serián estats divisits en doas categorias: las leis europèas e los reglaments.