cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Breitenau (Bas Ren)
Geografia
Breitenau occupe un vaste ban d'une superficie de 429 ha qui s'étend d'une part jusqu'au vallon du Giessen d'Urbeis et d'autre part jusqu'à la vallée dite de la Chapelle. Le village occupe une grande partie de son territoire par des escarpements montagneux dont les altitudes varient entre 280 et 330 mètres. La limite orientale de la commune s'étend entre le massif de l'Altenberg (854 m) et les hauteurs du Rougerain. La partie montagneuse qui couvre les trois quarts de la commune est constituée par les sommets du Rougerain (650 m) et de Froide-Fontaine (685 m) qui fait office de frontière avec la commune de Rombach-le-Franc au Col du Petit Haut dans la vallée de la Liepvrette. La partie supérieure du vallon de Froide Fontaine rejoint la vallée d'Urbeis et le Col de Fouchy situé à 608 mètres d'altitude et la vallée de Sainte Marie-aux-Mines. Le village s'étire sur la rive gauche par le Luttenbach et la rive droite, à 330 mètres d'altitude par Neuve-Église. Le hameau de Froide-Fontaine, avant le hameau de Noirceux (hameau de Fouchy) compte encore quelques fermes isolées et d'anciennes fermes transformées en résidences secondaires.
(1124) Stroobantia
(1124) Stroobantia es un asteroïde.
Minamoto no Mitsunaka
Minamoto no Mitsunaka (源満仲) (912-997), enfant de Minamoto no Tsunemoto, siguèt un samurai de l'epòca d'Heian. Aviá lo títol de chinjufu-shogun que li siguèt legat per son paire. Mitsunaka siguèt lo paire de Minamoto no Yorimitsu.
Pèira de Roseta
La pèira de Roseta es una pèira de granit fosc (sovent identificada falsament coma de basalte) ont es gravat, en doas lengas diferentas (egipciana e grèga), mas amb tres escrituras (ieroglíf ieratic, escritura demotica egipciana, e alfabet grèc), lo meteis decret de Ptolemèu V de 196 abans lo Crist. Se trobèt aquela pèira dins la vila egipciana de Roseta. Lo fach que se coneissiá plan lo grèc faguèt que la pèira venguèt la clau per deschifrar los ieroglifs egipcians, en 1822, per Joan Francés Champolion, e en 1823 per Thomas Young. Aquela descobèrta faguèt de bon tradusir los autres tèxtes ieroglifics. La pèira es actualament servada dins lo Musèu Britanic.
Auvers-sous-Montfaucon
Auvers-sous-Montfaucon es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarta e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Galícia
Galícia (en galician reïntegracionista Galiza, en galician oficial Galiza/Galicia, en espanhòl Galicia) es un país del sud-oèst d'Euròpa, al nòrd-oèst de la peninsula Iberica, que forma una comunautat autonòma d'Espanha.
Demografia
Vigo es la màger vila de Galícia, e l'airal amb màger densitat de populacion essent la region de Rías Baixas. L'organizacion tradicionala de la populacion en Galícia es substancialament diferenta de la de la rèsta d'Espanha, e se basa en comunas, parròquias e comarcas (existisson 53 comarcas).
A diferéncia de la rèsta d'Espanha, Galícia, amai siá pas una de las comunitats mai pobladas, compta amb de nombrosas vilas de considerabla populacion
Bassa natalitat e bassa mortalitat provòcan un bas creissement o creissement negatiu, amb mortalitat pus nauta per vielhiment de la populacion e un naut nivèl de desvolopament.
Segon lo cens de 2006 la proporcion d'estrangièrs dins la populacion regionala es de 2,67%, percentatge pus bas d'Espanha après Extremadura (la mejana d'estrangièrs dins la populacion espanhòla es 9,47%). Las comunautats predominantes son la portuguesa (17,93% del total d'estrangièrs), la colombiana (10,93%) e la brasilièra (8,74%).
Le Val-d'Esnoms
Le Val-d'Esnoms es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Terek (fluvi)
right|200px|thumb|Terek que trauca la vila de Vladikavkaz right|200px|thumb|Cors superior de Terek en [[Georgia (Caucàs)|Georgia]] right|200px|thumb|Mapa deu bacin de Terek e deus sons [[afluents]] Terek qu'ei un deus principaus fluvis de Caucàs, d'ua longor de 623 km.
Geografia
Que neish dens un glacèr au sud-oèst deu tuc Kazbek, près deu son bèc, dens lo nòrd de Georgia, a d'altitud, apuish que correish de cap au nòrd. Que trauca suu còp la termièra russa au nivèu de l'Ossetia deu Nòrd, en traversant la capitau Vladikavkaz. Que va autanlèu de cap a l'èst e qu'adaiga Chechenia, puish Daguestan, abans de dividí's en duas brancas qui's getan dens la mar Caspiana. Au hons de la vila de Kizliar que forma un immens dèlta fluviau de haut o baish de large.
Boris the Spider
Boris the Spider (Boris l'Aranha) es una cançon dau grope de rock anglés The Who, escricha per John Entwistle, bassista dau grope. Es sus l'album A Quick One (Happy Jack ais Estats Units), que sortèt en 1966.
Réville
Réville es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
William Faulkner
esquèrra|80px|Medalha prèmi Nobel vinheta|250px|William Faulkner en 1954, fotografiat per [[Carl Van Vechten]]
William Cuthbert Faulkner (New Albany, 25 de setembre de 1897 – Byhalia, 6 de julhet de 1962) foguèt un escrivan e scenarista american. Recebèt lo Prèmi Nobel de Literatura en 1949. Amb Mark Twain e probablament Tennessee Williams, Faulkner es un dels escrivans màgers de la literatura del sud dels Estats Units. Èra pas gaire conegut abans que li donèssen lo Prèmi Nobel, pr'aquò son òbra es ara fòrça apreciada pel grand public e los critics. Se considèra tanben qu'es un dels escrivans de ficcion mai importants dels Estats Units.
Districte de West Jaintia Hills
Lo districte de West Jaintia Hills (districte occidental dels puèges dels jaintias) es un districte de l'estat de Meghalaya en Índia. Jaintia es un autre nom donat als pnars.
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Jowai. Lo districte foguèt fondat en 2012 en partejant l'ancian districte de Jaintia Hills entre lo districte de West Jaintia Hills e aquest de West Jaintia Hills.
Saint-Pancrace
Saint-Pancrace en arpitan (Saint-Pancrace en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de Savòia e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Smermesnil
Smermesnil es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Geografia
Smermesnil Es la ponch çò de mès d'elevat de Seine-Maritim situat sul scenari entre la vallée de la Eaulne e de la Yères.
Smermesnil est le 2 point le plus haut de Seine-Maritime situé sur le plateau entre la vallée de l'Eaulne et de l'Yères.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
L'istòria de Smermesnil es estretament ligada a aquela de lo sieu castèl. Orphelinat Dempuèi la fin de la, centra De contunh ménager rurala, ven Licèu catolic d'ensenhament polivalent otelièr e dels servicis a partir d'ans 1980. La siá istòria es retracée amb precision en la labor de Rolande Niel.
Pendent la Segonda Guèrra mondiala, un bombardement en lo marc del operacion Crossbow lo data|23|de fach 14 victimas, ,.
Thol-lès-Millières
Thol-lès-Millières es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Fauet
Fèit [fɛj] (Feyt o Faix-Fayte/Feix-Fayte en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Istòria
Fèit es mencionat coma Fisco o Faisco en documents ancians (Vicaria de Faisco o Faix), que donariá una forma *fesc. Tanben se tròba de mencions de Fahet en mai de las que compausan la forma Faix-Fayte/Feix-Fayte.
Etimologia
Fèit ven de Faiet (derivat del latin fagus 'fag-fai/fau' + sufix collectiu -etus) que passèt a [fɛj'et] (tampament de -ai- pretonic en -ei-) puèi [fɛjt]>[fɛj].
(1126) Otero
(1126) Otero es un asteroïde.
Vièla de Tursan
Vièla de Tursan (Vielle-Tursan en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
Vièla qu'ei ua varianta de vila, deu latin villa, « grana proprietat ---> vilatge » e deu nom ancian deu vilatge.
Dombrot-le-Sec
Dombrot-le-Sec es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Geografia
Dombrot-Lo-Shut, vilatge Situat sus la rota D 164, a aperaquí 5 quilomètres al sud de Contrexéville, li cal pas pas èsser confondut amb un autre del meteis departament, Dombrot-sus-Vair, a Unitat|8|km al nòrd de Contrexéville.
Dombrot-le-Sec, village situé sur la route D 164, à environ 5 kilomètres au sud de Contrexéville, ne doit pas être confondu avec un autre du même département, Dombrot-sur-Vair, à 8 km au nord de Contrexéville.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La distincion de Dombrot aperteniá en 1711 a Claude-Renascuda de Lignéville, comtesse de Monchat. En 1715, i aguèt erigit dins comtat jol nom de Bouzey, per carta brevet de Léopold E, pòrti de Lorraine. Coma lo nom de Bouzey i aviá portat per l'actuala municipalitat de Dombrot-sus-Vair, es aquela darrièra #que li calguèt portar lo nom de Dombrot... En 1751, la municipalitat aperteniá al bailliage de Darney.
En 1790, lo nom de Bouzey #desaparéisser e la municipalitat represa lo sieu nom inicial. I aguèt mes en lo district de Darney e lo costat de Lignéville. La se tròba en 1793 jol nom de Dombros. En 1901, es en lo arrondissement de Mirecourt e lo costat de Monthureux. Qualques ans mai tard, #integrar lo costat de Vittel.
A l'esperital, la municipalitat dépendait de la parròquia e del doyenné de Vittel.
La seigneurie de Dombrot appartenait en 1711 à Claude-Renée de Lignéville, comtesse de Monchat. En 1715, elle fut érigée en comté sous le nom de Bouzey, par lettre patente de Léopold I, duc de Lorraine. Comme le nom de Bouzey était porté par l'actuelle commune de Dombrot-sur-Vair, c'est cette dernière qui dut porter le nom de Dombrot... En 1751, la commune appartenait au bailliage de Darney.
En 1790, le nom de Bouzey disparut et la commune repris son nom initial. Elle fut placée dans le district de Darney et le canton de Lignéville. On la trouve en 1793 sous le nom de Dombros. En 1901, elle est dans l'arrondissement de Mirecourt et le canton de Monthureux. Quelques années plus tard, elle intégra le canton de Vittel.
Au spirituel, la commune dépendait de la paroisse et du doyenné de Vittel.
Didier Ratsiraka
Didier Ratsiraka, militar (amiral) n. 1936 foguèt lo president de Madagascar en doas ocasions: entre 1975 e 1993 e entre 1997 e 2002.
Vittorio Sgarbi
Vittorio Sgarbi (que naissèt lo 8 de mai de 1952 a Ferrara) es un critic d'art, un escrivan e un òme politic italian.
Sent Gèrman de Salembre
Sent Gèrman de Salembre (Saint-Germain-du-Salembre en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, situada dins lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [ʂɛ̃ n ’’zɛrmɒ] ~ [ʂɛ̃ n ’zarmɒ] [deʂɒ’lɛ̃ m bre]. Lo nom es atestat, en latin, en 1104, Sanctus Germanus de Salembre. Sanctus Germanus es un evesque d'Aussèrra au segle V; son nom, derivat de germen, « gèrme » aviá lo sens de « naturau, autentic » e tanben un sens d'origina, quauqu'un que ven de Germania. Coma i a quatre Sent German ren qu'en Dordonha, sens comptar los vilatges, un determinant es necessari : Salembre, nom d'un riu, afluent d'Eila, que nais au nòrd de Sent Agulin. Chantal Tanet e Tristan Hordé lo fan derivar d'un radicau idronimic preceltic *sal-, emb un sufixe,.
Franxault
Franxault es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sent Maissemin
Sent Maissemin, mens probable Sant Maissemin (Saint-Maximin en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luòc:
Fòs Amfós
thumb|200px|left|Esquelet de [[variraptòr]]
Fòs Amfós (Fox-Amphoux en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Lo territòri de la comuna es una fònt de recèrcas e de descobèrtas de fossiles e es en particular lo lòc onte se trobèt restas dau variraptòr.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Greve in Chianti
Greve in Chianti  es una comuna italiana de la Ciutat Metropolitana de Florença, dins la region de Toscana.
(1127) Mimi
(1127) Mimi es un asteroïde.
Greve in Chianti
Confronta las comunas de Bagno a Ripoli, Castellina in Chianti, Cavriglia, Figline Valdarno, Impruneta, Incisa in Val d'Arno, Radda in Chianti, Rignano sull'Arno, San Casciano in Val di Pesa, Tavarnelle Val di Pesa
Lo Brusquet
Lo Brusquet (Le Brusquet en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Tota la istòria del Brusquet a #èsser redigida pel abbé Coriol en la siá Monographie. Lo vilatge èra Un fief dels avesques de Digne.
Lo tuc De Lauzière (#que lo nom ne vendriá de Alzines en en significant "tèrra plantada de chenes verdas") a 950 m d'altitud, a escuelhut per bastir un castèl e desplaçar lo pòble al. Las glèisas Del Brusquet (Sant-Maurici, Sant-Ostal-de-Lauzière) lèven de Digna (siá lo capítol, siatz çò avesque, #que pòrta lo títol de baron de Lauzière en 1476 ). Lo castèl A abandonat al, los guèrras de religion en en acabant de arruïnar-o. La capèla a condicionat en ermitage, e contunha de èsser modificada fins a la epòca modèrna.
Se probable que lo pòble actual siá un desplaçament de la comunitat de Eusira, citada en 1198 e 1251, establida sul tuc de Lauzière a la Mièja Edat, e #que s'e seriá establit sus la localizacion actuala a la XV sègle, ,, lo Brusquet préexistant a aquel desplaçament.
La comunitat medievala del Mousteiret, citada en 1320, a ligat al Brusquet a la meteissa epòca,.
Pendent la Revolucion, la municipalitat compta una societat patriotique, creada aprés la fin de 1792. Lo Brusquet Se cap de-luòc de costat al començament de la Revolucion, e absorbeix la municipalitat vesina de Mousteure abans 1794.
Toute l'histoire du Brusquet a été rédigée par l'abbé Coriol dans sa Monographie. Le village était un fief des évêques de Digne.
La colline de Lauzière (dont le nom viendrait de Yeuses signifiant "terre plantée de chenes verts") à 950 m d’altitude, est choisie pour construire un château et déplacer le village au. Les églises du Brusquet (Saint-Maurice, Sainte-Marie-de-Lauzière) relèvent de Digne (soit le chapitre, soit l’évêque, qui porte le titre de baron de Lauzière en 1476 ). Le château est abandonné au, les guerres de religion achevant de le ruiner. La chapelle est aménagée en ermitage, et continue d’être modifiée jusqu’à l’époque moderne.
Il est probable que le village actuel soit un déplacement de la communauté d’Eusira, citée en 1198 et 1251, établie sur la colline de Lauzière au Moyen Âge, et qui se serait établie sur l’emplacement actuel au XV siècle, ,, le Brusquet préexistant à ce déplacement.
La communauté médiévale du Mousteiret, citée en 1320, est rattachée au Brusquet à la même époque,.
Durant la Révolution, la commune compte une société patriotique, créée après la fin de 1792. Lo Brusquet Brusquet est chef-lieu de canton au début de la Révolution, et absorbe la commune voisine de Mousteure avant 1794.
(1128) Astrid
(1128) Astrid es un asteroïde.
Lombardia
Lombardia (occitan ancian: Lombardia, Lumbardia, Llompartia; italian: Lombardia, lombard occidental: Lumbardìa, lombard oriental: Lombardia), es una de las 20 regions italianas. La capitala
n'es Milan. Lo seisen de la populacion italiana abita en Lombardia e aperaquí un cinquen del PIB italian se fa dins aquesta region. Las lengas lai son l'italian, lo lombard occidental e l'oriental, emai qualques varietats d'emilian que se parlan per las províncias de Màntoa, Pavia e Cremona. Lombardia es una destinacion toristica que compren los lacs de Garda, de Còme, d'Iseo e Major emai la capitala e d'autras vilas istoricas coma Màntoa, Pavia, Cremona e Bergam. La religion principala n'es lo catolicisme.
Geografia
thumb|left|Una vista del lac de Còme. Lombardia tòca Soïssa al nòrd e las regions d'Emília-Romanha al sud, de Trentin-Aut Adige e Venèt a l'èst, emai Piemont a l'oèst. Se pòdon destriar plan facil tres zònas naturalas distintas dins la region lombarda: montanhas, puèges e planas. La primièra es un país alpenc ont se tròban los Alps lepontins e retics (amb los 4055 m del Piz Bernina), los Alps bergamasques e los massís de las Ortlas e d'Adamèl; puèi i a una zòna de puèges que los pus nauts ne son lo grop de Grinha (2410 m), lo Resegon (1875 m) e la Presolana (2521 m). Los grands lacs lombards, totes d'origina glaciala, s'encontran per aqueste airal. Se tracta d'oèst en èst del lac Major, dels de Lugan (que sola una partida pichòta n'es italiana), de Còme, d'Iseo, d'Idro emai lo lac de Garda, lo mai grand d'Itàlia. Las colinas del sud dels Alps se caracterizan per una seguida de pujòls d'origina morenenca, que se formèron pendent lo darrièr periòde glacial, e de planastèls pas tròp fertils, cobèrts de landas tipicas e de bòsques conifèrs.
Las planas lombardas, compausadas de lòsas alluvialas, se pòdon separar entre una zòna mai nauta e permeabla al nòrd e una zòna pus bassa caracterizada per la se-disent linha dels 'fontanils' (las aigas mineralas que sorgentan d'un sòl impermeable). Anormalament, s'òm la compara amb los tres traches caracteristics susmencionats, tanben lai se tròba lo païsòt de l'Otrapò pavés, format pels contrafòrts alpencs delà Pò. Tot un fum de ribièras, qu'alimentan Pò dirècte o mai indirècte, travèrsan las planas lombardas. Las pus importantas, d'oèst en èst, son Ticin, que sòrt del lac Major, Lambro, Adda, que sòrt del lac de Còme, Míncio, que sòrt del lac de Garda, emai Oglio, que sòrt del lac d'Iseo. I a tot plen de canals destinats a l'irrigacion.
Lo clima d'aquesta region es continental, maldespièch de variacions que dependon de l'altitud o de la preséncia d'aigas pel rèirepaís. La natura continentala del clima es mai marcada per las planas ont los cambiaments de temperatura annadièra son bèls (a Milan, la temperatura mejana en genièr es de 1,5 °C e de 24 °C al mes de julh) e las brumas espessas entre octobre e febrièr. Las ancolas rocassosas dels Alps an una influéncia mitigada que permet la cultivada de produches tipicament mediterranèus coma las olivas e los agrums. Dins la zòna alpenca, lo sòl de las vals doceja relativament al contrari dels airals mai nauts qu'atanplan son mai freges (Bormio, 1225 m: -1,4 °C en genièr, 17,3 °C en julh). Las plujadas son mai frequentas per la zòna prealpenca (fins a 1500-2000 mm a l'an) que per las planas e zònas alpencas (de 600 a 800 mm per an).
Dins las planas, que son estadas fòrça cultivadas per sègles, i rèsta pas qu'un pauc de l'environament original. Las olmedas, vernhedas, platanedas, piboledas, sausedas, calpredas e landas lai son raras emai ara se concentran dins mantuna zòna protegida. Per l'airal dels grands lacs dels contrafòrts alpencs, i brotan olius, cipressièrs, mèlzes aital coma de varietats de flòra subtropicala coma manhòlias, azalèas, cacièrs eca. La zòna montanhosa se caracteriza per una vegetacion tipica a la part italiana dels Alps. Pus bas en altitud (fins aperaquí 1100 m), i creisson garrics emai d'arbres amb fuèlhas largas; per las pendas de la montanha (fins a 2000-2200 m) s'encontran faus als limits inferiors e conifèrs de per ensús. D'arbustes coma lo rododendron, lo pin nan e lo genibrièr se tròban sonque cap a las cimas (mai de 2200 m).
Las fòrça espècias de flòra endemica (es a dire las espècias naturalas lombardas), que son tipicas de l'airal del lac de Còme los tres quarts del temps, comprenon qualques sòrtas de traucapèiras, l'alh lombard, saniçons e campanetas cotonosas. Lombardia compta tot plen de zònas protegidas: las pus importantas son lo Pargue Nacional de l'Stelvio (la resèrva naturala mai granda d'Itàlia) e sa fauna alpenca tipica: cèrvis elafs, cabiròls, cabras salvatjas, camoses, rainals, erminas e tanben aglas reialas; e la resèrva naturala de la val de Ticin, creada en 1974 sus la riba lombarda de Ticin per aparar e servar un dels darrièrs exemples majors de forèst pluviala en Itàlia del nòrd.
Istòria
S'abitèt per primièr còp lo país de la Lombardia d'uèi lo dia dempuèi almens lo segond millenari d'abans nòstra èra, coma o mòstran trobalhas arqueologicas coma terralhas, sagetas, apchas emai esculturas de pèira. Al cors dels sègles que seguèron, l'ocupèron dins d'abòrd de tribús de civilizacion etrusca, que fondèron la ciutat de Màntoa e espandiguèron l'usatge de l'escritura; pus tard, en partir del cinquen sègle abans Jèsus Crist, l'airal patiguèt l'envasiment de tribús gallesas. Aquel pòble creèt mai d'una vila (dont Milan) e regnèt fins a la mar Adriatica. Aqueste son creis s'interrompèt dès lo tresen sègle abans JC quand l'Empèri Roman conquistèt la plana padana: aprèp centenats d'ans de lucha, en -194 la zòna entièra ce çò qu'ara li dison Lombardia venguèt una província romana del nom de Gàllia cisalpina (literalament, la Gàllia qu'es del costat mai prèp dels Alps). La cultura amb la lenga romanas finiguèron que neguèron l'anciana civilizacion un pauc d'annadas pus tard, e Lombardia se faguèt una de las parts d'Itàlia mai desvolopadas e ricas amb la bastison d'una granda varietat de rotas e l'intensificar de l'agricultura e del comèrci. De personatges famoses coma Plini lo Vièlh (a Còme) e Virgili (a Màntoa) i nasquèron. Cap a la fin de l'Antiquitat, lo ròtle estrategic de Lombardia foguèt accentuat pel mudadís temporari de la capitala de l'Empèri Roman d'Occident a Milan. Es aquí qu'en -313, l'emperaire Constantin publiquèt l'edicte celèbre que balhèt libertat de culte a totas las religions que comptava sa senhoriá.
Pendent emai aprèp la casuda de l'Empèri d'Occident, Lombardia sofriguèt plan de la destruccion causada per una tièra d'invasions barbaras. La darrièra e pus eficaça foguèt la dels quites lombards, o Longobardi, qu'aguèt luòc a l'entorn dels ans 570 e que sa dominacion duradissa (la capitala n'èra Pavia) donèt son nom actual a la region. I aguèt una relacion pròcha entre los francs, los bavareses e la noblalha lombarda per sègles.
Aprèp los conflictes inicials, la convivéncia del pòble lombard e dels parlalatins melhorèt. A la fin, la cultura e la lenga lombarda se mesclèron amb la cultura latina, ne daissant pròvas en la toponomia, lo còde legal e las leis entre autras causas. Lo tèrme del règne lombard se passèt en 774, quand lo rei franc, a saber Carlesmanhe, conquistèt Pavia e annexèt lo reialme d'Itàlia (que cobrissiá lo centre e lo nòrd d'Itàlia) a la sia corona. Los ancians ducs e nòbles lombards foguèron remplaçats per d'autres vassals germans, prince-avesques o marqueses.
Lo sègle XI senhalèt un creis significatiu dins l'economia de la region, gràcias a d'escambis comercials plan rodats e mai que tot, a las condicions agruculturalas. D'un biais parièr a d'autras parts d'Itàlia, aquò menèt a una melhor reconeissença pròpria de las ciutats, que la riquesa sempre mai granda las fasiá capablas de desfisar lo poder feudal suprèm tradicional, que lo representavan los emperaires germanics e sos legats locals. Aquela evolucion coneguèt son apogèa als sègles XII e XIII, del temps que diferentas Ligas lombardas compausadas de vilas lombardas aliadas, menadas en general per Milan, capitèron de desfar l'emperaire d'Hohenstaufen, Frederic Ièr dich Barbarossa, a Lenhan, emai son rèirefilh Frederic II a Parma. Aquò empachèt pas ça que la d'autres centres lombards d'importància, coma Cremona (qu'alara rivalizava amb Milan per la talha e l'opuléncia) per exemple, de sosténer lo poder imperial s'aquò li podiá balhar un avantatge immediat. Profechant l'agricultura creissenta, la zòna a l'entorn de Pò, amassa amb Venècia e Toscana, contunhèron d'espandir son industria e son comèrci fins a venir lo palmon economic d'Euròpa tota. La classa patronala de las comunas estendiguèt sos escambis e sas activitats bancàrias fins al pus nòrd del continent: "lombard" designava tot mercand o banquièr del nòrd d'Itàlia (veire per exemple la Lombard Street de Londres). Lo nom de Lombardia meteis acabèt per englobar tot lo nòrd d'Itàlia fins al sègle XV e mai pus tard dins cèrtes cases.
A partir del sègle XIV, l'inestabilitat causada per de conflictes intèrnes emai extèrnes de contunha, se terminèt per la creacion de senhoriás nòblas, que las pus consequentas èran l'Ostal dels Viscontis (que s'anava far lo dels Sforzas) a Milan e lo dels Gonzagas a Màntoa. Al quinzen sègle, lo ducat de Milan èra una fòrça màger en matèria politica, economica e militara sus la scèna europèaa. Milan e Màntoa venguèron dos centres de la Renaissença que sa cultura, amb d'òmes coma Leonardo da Vinci e Andrea Mantegna e d'òbras d'art coma per exemple La Darrièra Cena del da Vinci, n'èra plan considerada. Aquela riquesa pr'aquò atraguèt las armadas de poténcias nacionalas coma França emai Àustria que d'aquel temps èran mai organizadas, e que batalhèron un brave pauc de còps per Lombardia de la fin del sègle XV a l'intrar del XVIn. Aprèp la batalha decisiva de Pavia, lo ducat de Milan se faguèt lo ben d'Àustria, qu'a son torn lo donèt als Habsborgs austriacs d'Espanha: los mèstres novèls faguèron pas grand causa per melhorar l'economia lombarda emai al contrari impausèron una seguida creissenta de taussas que n'avián plan de besonh per finançar las guèrras europèas sempiternalas. La part orientala de la Lombardia modèrna, amb vilas coma Bergam e Breissa, pertanhiá a la Republica de Venècia, qu'avá començat d'estendre son influéncia de per la zòna a partir del sègle XIV.
Las pestiléncias (coma aquela de 1648, descricha per Alessandro Manzoni dins son roman Los Esposes promeses) e las condicions economicas qu'en general se degradavan dins l'Itàlia dels sègles XVII e XVIII, entravèron lo desvolopament de Lombardia. En 1706, l'Empèri Austriac tornèt prene lo poder e metèt en plaça qualques mesuras economicas e socialas qu'aguèron per efièch un cèrt mièlhs. Mas son règne s'acabèt a la fin del sègle XVIII quand las armadas francesas de Napoleon envasiguèron Lombardia e ne faguèron una província mièja independenta de l'Empèri de França.
José de Espronceda
thumb|right|José de Espronceda José Ignacio Javier Oriol Encarnación de Espronceda y Delgado (nascut lo 25 de març de 1808, mòrt lo 23 de mai de 1842) foguèt un dels principals escrivans d'Espanha.
Districte de Ri Bhoi
Lo districte de Ri Bhoi (en khasi: Ka Ri Boi Distrik) es un districte de l'estat de Meghalaya en Índia.
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Nongpoh.
Demografia
Al recensament de 2011, la populacion del districte èra de 258 840 abitants. Èra fortament campèstra, que la populacion èra per 90,24 % rurala e sonque per 9,76 % ciutadina.
Lombardia
Istòria
Amb l'annexion al reialme d'Itàlia en 1859, Lombardia prenguèt la sia forma territoriala actuala en ajustar l'Otrapò pavés (qu'èra la part sud de la província de Novara) a la província de Pavia. Lo 1èr de genièr de 1927, darrièr una restructuracion generala comandada pel govèrn de Mussolini, Varés venguèt independent en levant a Còme aperaquí 40 vilas fins al lac Major, e a Milan las ciutats de Busto Arsizio e de Gallarate. Doas autras províncias èran estadas constituidas lo 6 de març de 1992. Creèron la província de Lodi en tirant lo sud dels territòris de Milan fins a Pò. Res qu'una vila (San Colombano al Lambro) refusèt la novèla organizacion e mai se tròbe a de la capitala provinciala, depend encara de Milan. Lecco se separèt de la província de Còme en abandonant los territòris orientals del lac de Còme.
Demografia
Lo sesen de la populacion italiana, siá quicòm coma dètz milions d'armas, abita Lombardia (lo 16.2% de la populacion nacionala; lo 2% de la populacion unionenca), es a dire qu'es la region d'Itàlia mai densament poblada aprèp Campània amb una fòrta concentracion dins la zòna metropolitana milanesa e los contrafòrts alpencs de las províncias de Varés, Còme, Lecco e Bergam, (1200 ab/km²), una densitat mejana pus bassa (250 ab/km²) dins l'airal de la plana padana e las valadas bassas de Breissa, e de densitats plan mai inferioras (mens de 60 ab/km²) dins las zònas montanhosas e l'Otrapò pavés.
Lo creis de la populacion regionala foguèt particularament important pendent las annadas 50, 60 e 70, gràcias a un desvolopament economic continú, tausses de natalitat nauts, e fluxes migratòris fòrts (especialament del Miègjorn italian). Amb las darrièras doas decennias, Lombardia se faguèt la destinacion d'un grand nombre d'immigrants estrangièrs, de tal biais qu'ara lo quart d'eles totes en Itàlia son estatjants de Lombardia. En 2008, l'institut nacional d'estadisticas italian, l'Istat, estimèt que 815,335 immigrants nascuts fòra país vivon en Lombardia, representant l'8,4% de la populacion regionala totala.
Economia
Lo produch interior brut de Lombardia (egal a mai de 298m € en 2005 ) correspond gaireben al quart del PIB italian. En raportant aquesta donada a cada abitant, s'obten una valor de 31 600 € per abitant, çò qu'es gaireben 25% de mai que la mejana nacionala de 24 300 €.
Lo desvolopament de Lombardia es estat marcat pel creis del sector dels servicis dempuèi las annadas 1980, e en particular per l'aument de las activitats innovativas dins lo sector dels servicis a las entrepresas, del crèdit e dels servicis financièrs. A mesme temps, la fòrta vocacion industriala de la region n'a pas patit. Lombardia demòra, en efièch, la zòna industriala principala del país. La preséncia, e lo desvolopament, d'un plan grand nombre d'entrepresas pertanhent al sector dels servicis representa una situacion favorabla pel melhorament del procèssus productiu, aital coma pel creis de l'economia regionala.
Al sens larg, se pòt devesir la region en tres zònas per çò qu'es de l'activitat productiva. Milan, ont lo servici dels sectors compausa lo 65,3% dels emplecs; un grop de províncias, Varés, Còme, Lecco, Bergam e Breissa, tras qu'industrializadas, encara que per aquestes darrièrs dos, per planas, i aja tanben un sector agricultural ric. Fin finala, dins las províncias de Sondrio, Pavia, Cremona, Mantova e Lodi, i a una activitat agriculturala consequenta, e a l'encòp un desvolopament superior a la mejana del sector dels servicis. La productivitat de l'agricultura i es afirmada per un utilizacion plan generalizada d'engraisses e l'abondi tradicional d'aiga, multiplicat dempuèi l'Edat Mejana per la construccion (dessenhada en partida per Leonardo da Vinci) d'un malhum vast de sistèmas d'irrigacion. Las planas bassas se caracterizan per la cultura de cerealas destinadas al ferratge, culhidas fins a uèch fes l'an, de cerealas coma lo ris, lo blat e lo milh, e de la bledaraba de sucre. La produccion de las planas compren de cerealas, de legums, d'arbres fruchièrs e d'amoras. Las zònas pus nautas, fins als airals prealpencs emai alpencs del nòrd, produson frucha e vins. Tanben lai fan venir vacas (amb los tropèls pus denses d'Itàlia), pòrcs e motons.
Govèrn e politica
Lo sistèma politic lombard s'inscriu dins lo quadre d'una democracia representativa presidenciala, que lo President del Govèrn regional es lo cap del govèrn, e d'un sistèma multipartit plurifòrm. Lo poder executiu es l'afar del Govèrn regional. Quant al poder legislatiu, es devolut a l'encòp al govèrn e al Conselh regional.
Drift
vinheta|Demostracion a [[Chicago.]] vinheta|Una [[Nissan 350Z en accion.]] Lo drift (en anglés drifting, « deriva ») es una disciplina d'espòrt automobil dins la quala lo pilòt mena lo veïcul per que lisa d'un costat a l'autre de la pista betumada. L'espròva se debana davant de jutges : son notats la trajectòria, la velocitat, l'angle d'atac e l'estil.
Lombardia
Divisions administrativas
Lombardia se devesís en 12 províncias.
Drift
Las veituras de drift son generalament de propulsions compactas e de copats espòrts de mejan gabarit, de còps de quatre ròdas motritz convertidas en propulsion. S'agís tanben generalament de veituras de marca japonesas (país d'ont lo drift es originari), çò que ne fa que de nombrosas veituras an lo volant a drecha car son adaptadas a una conducha a esquèrra.
Lombardia
Divisions administrativas
350px
Drift
Lo but es d'enviar lo mai de poténcia possibla a las ròdas arrièr afin de reduire lor aderéncia a la pista e atal lisar en fasent accelerar la veitura. Lo drift deu èsser mantengut tot lo lòng de la virada en utilizant gaireben tota la poténcia del veïcul, un frenatge ben calibrat e una susvirada fòrça precís.
Istoric
Lo pilòt japonés Keiichi Tsuchiya (escaissat uèi lo ), el meteis inspirat per la tecnica de pilotatge de Kunimitsu Takahashi, ancian pilòt motociclista corrent dins lo campionat de Japon de las veituras de torisme (JTCC) dins los ans 1970, a practica lo drift al moment d'espròvas illegalas (tōges) puèi participat al lançament de la disciplina sus circuit en 1988.
Cossí es jutjat lo drift ?
Puèi que los eveniments de drift son jutjats per l'execucion e l'estil, los jutges devon conéisser los limits de las veituras e de diferentas tecnicas utilizadas pels pilòts. Aquestes expèrts jutjan e avaloran la trajectòria, la velocitat, l'angle, la qualitat de l'espectacle e lo contròla del veïcul.
Après mantun sessions d'assags liures, los pilòts inscriches devon passar per una session de qualificacion en sòlo abans de participar a las sessions d'eliminacion Top-16 en « battle ». Devon après se qualificar dins lo « Best 8 » (los uèch melhors) abans de poder avançar al « Final Four » (quatre melhors o demi-finala) que precedís la granda finala.
D'accions coma ralentir al ponch de geinar l'adversari, fonsar dins un autre veïcul o far una culejada son illegalas e excluson sul pic lo pilòt.
Katowice
Katowice es la desena vila de Polonha per òrdre d'importància e tanben lo capluòc del voivodat de Silèsia. La vila es un dels principals centres industrials de Polonha e mai la vila pus importanta de la Zona Industriala de Nauta Silèsia, una megalopòli comptant 3,487,000 abitants (2001).
Situada sus Klodnica e Rawa, la vila foguèt ancianament coneguda jol nom de Kątowicze ("Kattowitz" en alemand) e puèi brèvament aprèp la mòrt de Josèp Stalin, Stalinogród (1953-1956).
Istòria e economia
Katowice, capitala de la Nauta Silèsia, obtenguèt l'estatut de vila fòrça tard, a pena en 1865, mas una creissença sens precedent dins l'istòria de Polonha seguiguèt. Aquela creissença de la vila foguèt deguda a l'industria d'esplecha dels minerals, sustot del carbon que comencèt durant la Revolucion Industriala. La fòrta creissença de populacion foguèt tanben ligada a l'industria de l'acièr, a la transformacion dels minerals e a la dobertura de mantuna usina dins la vila.
Comunicacions
Aeropòrt pus pròche : Katowice International KTW
Bouxwiller (Bas Ren)
Buchsweiler  en alemannisch ( Bouxwiller en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Istòria
Çò massís dels Vòges e la plana de Alsace an per prolongement a Alemanha, la plana del País de Bade e lo massís de la Bòsc-Negre. Los dos massises an per origina comuna lo bombement d'una pénéplaine post-hercynienne. Aquela déformation a parlat per una compression engendrée per la orogenèse de las Alpes. Aquel bombement s'es vist seguir per un effondrement tectonique central ont çò Rhin, de Bâle a Frankfurt, constituissi lo graben central.
upright=1.3|thumb|La succession de las ruscas géologiques a Bouxwiller Al començament del Cénozoïque (-65 La miá), lo climat en Alsace es de tipe équatorial. Las ruscas sortidas de la ère mésozoïque (−251 a unitat|−65.5|La miá ), son déformées per la compression sortida de la formacion de las montanhas aupinas. Al mièg del Éocène, lo futur fossé rhénan comença a s'enfonsar. A Bouxwiller, aquel fenomèn favorís la formacion d'un lac. S'i alternen dels sédimentations de calcaire, de argila e de lignite, ricas en fossils de gastéropodes, de ostracodes, de peisses, èca. Lo periòde del Oligocène (de -34 a unitat|-23|La miá ) marca lo començament del effondrement rhénan. Una mar pauca prigonda fa alavetz aparicion e se produsís una acumulacion de sédiments d'origina marina. Après lo retrach d'aquela mar, la sédimentation a una origina fluviale al Miocène (de -23 a unitat|-5|La miá ). Lo fossé se llaura en principi cap al sud. Ailà, lo Rhin se flueix en direccion de la Saône. Al Pliocène (de -5 a unitat|-2|La miá ), los principals rius alsaciennes tales la Moder o la Zorn produsiscan de grandas cônes de déjection a la siá débouché. Al començament del Quaternaire (lo nòstre periòde géologique), jol pes dels depauses sédimentaires e jos l' accion de las déformations, lo lent movement de affaissement del fossé atrai lo fleuve cap al nòrd. Los periòdes de metes de alluvions alternen amb periòdes de creusements. Se forma alavetz un amassa de terrassas retalhadas pel Rhin e pel Ill lo sieu principal afluent en Alsace. En dominant a l'ora d'ara lo Rhin de cinc a cinquanta mètres, aquelas terrassas an #èsser recobertes de lœss sus dètz a vint mètres pendent las darrièras glaciations del Quaternaire.
Le massif des Vosges et la plaine d’Alsace ont pour prolongement en Allemagne, la plaine du Pays de Bade et le massif de la Forêt-Noire. Les deux massifs ont pour origine commune le bombement d'une pénéplaine post-hercynienne. Cette déformation est causée par une compression engendrée par l’orogenèse des Alpes. Ce bombement s'est vu suivre par un effondrement tectonique central où le Rhin, de Bâle à Francfort, constitue le graben central.
(1130) Skuld
(1130) Skuld es un asteroïde.
Bouxwiller (Bas Ren)
Istòria
upright=1.3|thumb|La succession des couches géologiques à Bouxwiller Au début du Cénozoïque (-65 Ma), le climat en Alsace est de type équatorial. Les couches issues de l'ère mésozoïque (−251 à −65.5 Ma), sont déformées par la compression issue de la formation des montagnes alpines. Au milieu de l'Éocène (-50 Ma), le futur fossé rhénan commence à s'affaisser. À Bouxwiller, ce phénomène favorise la formation d'un lac. Il s'y alternent des sédimentations de calcaire, d'argile et de lignite, riches en fossiles de gastéropodes, d'ostracodes, de poissons, etc. La période de l’Oligocène (de -34 à -23 Ma) marque le début de l'effondrement rhénan. Une mer peu profonde fait alors apparition et il se produit une accumulation de sédiments d’origine marine. Après le retrait de cette mer, la sédimentation a une origine fluviale au Miocène (de -23 à -5 Ma). Le fossé s’ouvre d’abord vers le sud. Là, le Rhin s’écoule en direction de la Saône. Au Pliocène (de -5 à -2 Ma), les principales rivières alsaciennes telles la Moder ou la Zorn produisent de grands cônes de déjection à leur débouché. Au début du Quaternaire (notre période géologique), sous le poids des dépôts sédimentaires et sous l’action des déformations, le lent mouvement d’affaissement du fossé attire le fleuve vers le nord. Les périodes de poses d’alluvions alternent avec des périodes de creusements. Il se forme alors un ensemble de terrasses découpées par le Rhin et par l’Ill son principal affluent en Alsace. Dominant actuellement le Rhin de cinq à cinquante mètres, ces terrasses ont été recouvertes de lœss sur dix à vingt mètres durant les dernières glaciations du Quaternaire.
Grand
Los grands o aujòls (gasc. tanben aujòus, ajòus), avis o rèires (lem. reir(e)s; aup. reire-grands) d'una persona designan los parents de sos parents. Per extension los aujòls o los rèires designan los davancièrs, çò es los ancestres.
Quand es una femna s'apèla la grand-maire, maire-grand, mairina (lem. grand-mair, grandamair, mairgranda, reina-grandamair, e familiarament granda, anda f.; auv. grand-maire e familiarament grand f. ; prov. sénher-grand, e familiarament grand f.; gasc. mair-gran, mairana, mairbona, maircheta {Lavedan} e en Aran mair-sénher; aup. maire-grand e familiarament grand f.) o simplament e familiarament la grand/granda f.
Mèstre de Cabestany
Lo Mèstre de Cabestany es un escalpraire de la segonda mitat del sègle XII. Es pas identificat precisament, mas es conegut per l'estil particularament original de sas òbras que s'encontran mai que mai dins de glèisas o d'edificis religioses en Lengadòc, Catalonha, Navarra e Toscana, es a dire practicament al long dels dos camins principals de peregrinatge de l'epòca, Roma e Sant Jaume de Compostèla.
Grand
Quand es un òme s'apèla lo grand-paire, paire-grand (lem. grand-pair, reir-grandpair; auv. grand-paire, e familiarament grand m.; prov. grand m.; aup. paire-grand; gasc. pair-gran, pairan, gran-pair, pairbon, arrèr-pair, en en Aran pair-sénher e familiarament papet, papon, pepin/pipin; aup. paire-grand, e familiarament grand m.) o simplament e familiarament lo grand, lo papet o lo papeta.
Mèstre de Cabestany
Son origina demòra desconeguda e benlèu qu'èra un artista itinerant que se desplaçava de talhièr en talhièr. Foguèt nomenat Mèstre de Cabestany, pr'amor qu'una de sas òbras màgers es lo timpan de la glèisa del vilatge de Cabestany situat a 4 km de Perpinhan. L'originalitat de son estil lo despartís de totes los artistas de son epòca, lo tipe fisic dels seus personatges es gaireben una signatura: d'uèlhs globilhós, d'aurelhas grandas escartadas, un nas trencant un còs rabassut amb de mans fòrça alongadas.Tot aquò ne'n fa de personatges que pòdon aver un aspècte siá suau, siá esglasiant.
Grand
Son tanben apelats dins un lengatge familiar, pairin, pairan, papet, papeta, papon, papanon (gasc. papèra/papai/paí(r)òt/papet/papon/pepè, papin/pepin/pipin o pin o encara belet (grand-paire) e mameta, mamet', mamia, mamon, mamanon, memina, menina (lem. menin, memet; gasc. mamai, memè, mameta, pina; aup. mameta, grantona'') (grand-maire).
Mèstre de Cabestany
Sas òbras
NB: A Sant Esteban de Basal sud d'Olot e a Sant Pere de Galligans prèp de Girona, de capitèls son fòrça pròches del seu estil mas li son pas atribuits dirèctament.
Marles-en-Brie
Marles-en-Brie es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Sant Julian de Verdon
Sant Julian de Verdon (Saint-Julien-du-Verdon en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
La comuna es traversada pel Verdon (riba esquerra), uèi immergit amb una granda partida del territòri de la comuna jol lac de Castilhon. Lo vilatge èra ajocat en nautor (a 914 m d'altitud ), lo lac en fa una presqu’illa e los ostals son gaireben sus la riba èst del lac.
La rota nacionala 202 passa a l'aurièra del pòble.
La commune est traversée par le Verdon (rive gauche), aujourd’hui immergé avec une grande partie du territoire de la commune sous le lac de Castillon. Le village était perché en hauteur (à 914 m d’altitude ), le lac en fait une presqu’île et les maisons sont presque sur le rivage est du lac.
La route nationale 202 passe à la lisière du village.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La localité apareis per las primièras fes en las chartes en 1259 (Sanctus Julianetus). Lo sieu nom vendriá del pont romain, dich pont Julien sul Verdon (riu) (a proximitat e sus la municipalitat de Sant-André-los-Alpes), effondré al e rebâti en 1698.
Los senhors del luòc son successivament los Castelana de la XIII a la XVII sègle e los Villeneuve a la XVI sègle. La comunitat lèva de la viguerie de Castellane. La glèisa paroissiale levava de la abbaye de Lérins. Los Templiers i avián un pichon ostal, en dependent de la commanderie de Biot.
Pendent la Revolucion, la municipalitat compta una societat patriotique, creada après la fin de 1792. Per seguir lo decrèt de la Convencion del 25 vendémiaire an II en convidant las municipalitats en avent de noms en podent remembrar los remembres de la royauté, de la féodalité o de las superstitions, als remplaçar per d'unas autras denominacions, la municipalitat càmbia de nom contra Villeverdon o Ille-Verdon.
Al mièg del, una fabrica texila emplegava 10 obrièrs.
Lo 10 de junh, 13 resistentes an #èsser seleccionats dins lo quartièr alemand de l'ostal d'estancada de Niça per èsser executats en représailles. Entre aqueles resistentes, 4 joves niçois membres d'un grop de resistentes del licèu de gojats arturats amb Jacques Adam lo 9 de junh de 1944 en tornant dels maquis del Férion près de Levens. Los resistentes Pierre Appolin e Joseph Graffino an executat sus la rota lo 10 de junh a Bar-sus-Lop en représailles de l'atemptat #qu'a costat la vida al cònsol fascista republican de Antibes lo 17 de març de 1944. Los 11 autras (#que los 4 lycéens e Jacques Adam) n'an executat a Sant-Julien-de detlo-Verdon lo 11 de junh en représailles de las accions de las maquisards FTPF.
En 1955, la municipalitat de Sant-Julien ven Sant-Julien-de detlo-Verdon.
La localité apparaît pour la première fois dans les chartes en 1259 (Sanctus Julianetus). Son nom viendrait du pont romain, dit pont Julien sur le Verdon (rivière) (à proximité et sur la commune de Saint-André-les-Alpes), effondré au et rebâti en 1698.
Durant la Révolution, la commune compte une société patriotique, créée après la fin de 1792. Pour suivre le décret de la Convention du 25 vendémiaire an II invitant les communes ayant des noms pouvant rappeler les souvenirs de la royauté, de la féodalité ou des superstitions, à les remplacer par d'autres dénominations, la commune change de nom pour Villeverdon ou Ille-Verdon.
Le 10 juin, 13 résistants ont été sélectionnés dans le quartier allemand de la maison d'arrêt de Nice pour être exécutés dans des représailles. Parmi ces résistants, 4 jeunes niçois membres d'un groupe de résistants du lycée de garçons arrêtés avec Jacques Adam le 9 juin 1944 en revenant du maquis du Férion près de Levens. Les résistants Pierre Appolin et Joseph Graffino sont exécutés sur la route le 10 juin à Bar-sur-Loup en représailles de l'attentat qui a coûté la vie au consul fasciste républicain d'Antibes le 17 mars 1944. Les 11 autres (dont les 4 lycéens et Jacques Adam) sont exécutés à Sant Julian de Verdon le 11 juin en représailles des actions des maquisards FTPF.
En 1955, la commune de Saint-Julien devient Saint-Julien-du-Verdon.
Panthera uncia
L'onça (nom scientific Panthera uncia, ancianament Uncia uncia), o pantèra de las nèus es una espècia de felins de montanha. S'enconta dins las vals isoladas d'Asia Centrala, de Siberia centrala e dins l'Altai.
Prunella atrogularis
L'accentor de la garganta negra (Prunella atrogularis) es un pichon passerat dei regions temperadas e subarticas d'Asia. Es un migrator qu'ivèrna en Índia e dins d'autrei regions dau sud d'Asia. Si vetz que rarament en Euròpa.
Ivèrna dedins lei brossalhas o dins lei camps.