cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frejavila
Istòria
Al Edat Mejana, Frejavila formava un consulat distint del Pujol. Al sègle XVII la Parròquia de Sant Alari que sa glèisa èra (e es encara) situada dins lo vilatge de Frejavila gropava los dos consulats del Pujòl e de Frejavila. Lo Pujòl èra dempuèi la Revolucion un masatge dins la comuna de Frejavila. Fins a 1789 Lo Pujòl e Frejavila èran de la viscomtat de Lautrec mas de la senhoriá dirècta de l'abadiá benedictina de Vièlhmur d'Agot.
Flamanville
Flamanville es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bréville-sur-Mer
Bréville-sur-Mer es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Passavant
Passavant es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1285, al cors de la baralha del tournoi de Chauvency, entre los cris de guèrra hurlés sul camp de batalha, retronís lo nom de Passavant : li caliá doncas i aver, entre los 500 chevaliers presents en lo moment d'aquelas fèstas, de las gents de la familha o linhatge dels Passavant, mas Jacques Bretel n'a de besonh pas ponch l'identitat.
En 1285, au cours de la mêlée du tournoi de Chauvency, parmi les cris de guerre hurlés sur le champ de bataille, résonne le nom de Passavant : il devait donc y avoir, parmi les 500 chevaliers présents lors de ces fêtes, des gens de la famille ou lignée des Passavant, mais Jacques Bretel n'en précise point l'identité.
Guillermo Endara Galimany
Guillermo David Endara Galimany, professor de drech e òme politic n. 1936 e m. 2009, foguèt president de Panamà entre 1989 e 1994.
Landévant
Landevant en breton ( Landévant en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha.
Leury
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ingrandes-de-Touraine
Ingrandes-de-Touraine es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre.
Geografia
Los marges del riu Lane e de lo sieu afluent la Camina formavan l'ancian limit de la Touraine e de la Anjau, jos la Ancian Regim e fins a la Revolucion francesa.
La municipalitat de Ingrandes-de-Touraine a situat en la Touraine angevine.
Les rives de la rivière Lane et de son affluent la Marche formaient l'ancienne limite de la Touraine et de l'Anjou, sous l'Ancien Régime et jusqu'à la Révolution française.
La commune d'Ingrandes-de-Touraine est située dans la Touraine angevine.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
thumb|left|200px|Ingrandes en los limits del Saumurois e de l'Anjau jos l'Ancian regim
thumb|200px|right|Ingrandes en la sénéchaussée de Saumur jos l'Ancian regim
thumb|left|200px|Ingrandes dans les limites du Saumurois et de l'Anjou sous l'Ancien régime
thumb|200px|right|Ingrandes dans la sénéchaussée de Saumur sous l'Ancien régime
Courcelles-lès-Gisors
Courcelles-lès-Gisors es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Celèbre per la batalha #que se #liurar en setembre 1198 Philippe Auguste e Richard Cœur de Leon #qu'en #sortir vencedor.
Célèbre pour la bataille que se livrèrent en septembre 1198 Philippe Auguste et Richard Cœur de Lion qui en sortit vainqueur.
La Sèrra de Prolha
La Sèrra de Prolha (Lasserre-de-Prouille en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
La Sèrra de Prolha
Las fòrmas ancianas son : La Serra en 1239, Serra en 1252, In villa de Scerra en 1307, Serra en 1314, Lieu et terrouer de Seira en 1385, Laserre en 1552, La Sere en 1594, La Serre en 1594. Depuis 1239, la cura èra unida al monastèri de Prolha. La prononciacion occitana es La Sèrro, dins la grafia de l'abat Antòni Savartés, donc [la'sɛrɔ]. En 1933, Lasserre (nom francés) venguèt oficialament Lasserre-de-Prouille. Lo nom s'explica perqué lo vilatge es sus una sèrra, pas plan nauta en realitat. Veire los resultats pels autres Sèrra, Sèrras o La Sèrra. Prolha es una abadiá situada prèp de Fanjaus (veire l'origina del nom dins l'article correspondent).
Tonens
Las fòrmas ancianas son : Tolnengus en 993 (o 943 ?), Alos qui dicitur Tonnengus en 959, In Tonencos en 1049-1050, Ecclesia Sancti Stephani de Tonencos en 1114, Tonencs en 1167, Conencs = Tonencs en 1194, Tonens en 1218, Tonenci en 1242, Tonenx en 1258, Sanctus Stephanus de Tonenchis en 1307, Rector de Tonenchis et Serra en 1351, Locus de Tonenchis, patrie Reddesii et officialatus Limosi en 1518, Thonens en 1552, Thounens en 1594, Tonnenx en 1594, Tonnens en 1639, Touneins en 1647, Tounens, chapelle en 1706. Tonens es omonime de la vila agenesa e l'origina es probablament semblabla. Citem, de l'article consacrat a Tonens : « Ernèst Negre dins sa Toponymie générale de la France..., del nom de persona visigotic Tunno amb sufixe germanic al datiu-locatiu plural -ingen romanizat en -ingos, que significava a las tèrras, o a la gent de Tunno ».
Istòria
Entre 1790 e 1794, Tonnens foguèt annexat a La Sèrra. Tonens èra una anciana comunautat, un ancian priorat unit al monastèri de Prolha, del vocable de Sant Estève. Ara, sembla que i aja pas mai de vilatge del nom de Tonens, mès lo nom es sus la mapa a l'èst de la comuna, en direccion de Vilanòva de Montreal.
Tolvra
Tolvra en occitan restablit (Touvre en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Nançay
Nançay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Char e la region dau Centre.
Tolvra
Comunas limitròfas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
La Salvetat de Leda
La Salvetat de Leda, (La Sauvetat-sur-Lède en francés) es una comuna agenesa situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [la,salβe'tat de 'leðɔ].
Istòria
La comuna se creèt en 1852, per desmembrament de la comuna de Montflanquin. ,
Zudausques
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Grande-Verrière
La Grande-Verrière es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha Franca Comtat.
Moutiers-Saint-Jean
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
La Sauvetat de Savèras
La Sauvetat de Savèras (La Sauvetat-de-Savères en francés) es una comuna agenesa situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Jiří Paroubek
Jiří Paroubek, administrator public e òme politic n. 1952, foguèt primièr ministre de la Republica Chèca entre lo 25 d'abril de 2005 e lo 16 d'agost de 2006.
La Sauvetat de Savèras
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [la,sawe'tat de sa'βɛrɔs]. Las fòrmas ancianas son : de Salvitate, en latin, en 1169, burgus de Salvitate, en latin, en 1211, Ecclesia et villa de S. Petri de Salvitate, en latin, en 1235, Prior de Salvitatis de Saberiis, en latin, en 1318, capella de Salvitat, en ?, en 1326, loc de Salvitate de Saberas, en ?, en 1341, Sabetat; locus de Salvitat in Agenens, en ?, en 1348, R de Salvitate de Saberiis, en latin, en 1520.
Lo nom, del latin salvitas, es totjorn d'origina medievala, e puslèu dels sègles XI e XII. Las salvetats èran a l'Edat Mejana, en Occitània, de zònas de refugi creadas per la Glèisa catolica e delimitadas a l'entorn d'una glèisa. Garantissián lo dret d'asil, dins lo quadre de la Patz de Dieu. Avián un ròtle de pòblament e de colonizacion de las tèrras verges, ,. Segon Durengues, l'avesque d'Agen concediguèt lo fèu de Savèras al capítol de Sent Grapasi, i aviá sus la tuca d'aquel nom un vilatge e probablament una glèisa parroquiala. Los canonges de Sent Grapasi volián far créisser la populacion e donc l'interèst del fèu. Creèron donc, dins la segonda mitat del sègle XII, en bas de la tuca de Savèras, près d'una aiga, un priorat e bastiguèron una glèisa. Autregèron als abitants la franquesa e lo dret de seguretat. Atal nasquèt la Sauvetat de Savèras.
Xavier Delamarre plaça implicitament Sava e Sambre dins los noms celtics. Las différentas Sèvres an per etime sabarā segon aquel autor.
N.B. Segon una faussa cresença, lo nom seriá Sauvetat sense article.
Saint-Pierre-d'Oléron
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Sens-sur-Seille
Sens-sur-Seille es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha.
Geografia
Sens-sus-Seille fa partida de la Bressa louhannaise.
Sens-sur-Seille fait partie de la Bresse louhannaise.
Las Tors
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Montmelard
Montmelard es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Courtieux
Courtieux (Cortiu en Picard) es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Passonfontaine
Passonfontaine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Courtieux
Geografia
Los abitants de Courtieux se trucan los Cortiliens.
Passonfontaine
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Courtieux
Geografia
Istòria
Histoire
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Jacon
Jacon (Jacou en francés) es una comuna lengadociana situada dins la region d' e lo departament d'Erau.
La Celle-Saint-Cyr
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Jacon
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : S. Petri de Jocone en 1144, villam de Jocone en 1161, ad Joconem en 1171, de Jocone, sense data [sègle XII ?], Jocon au sègle XII, villam de Jocone en 1208, de Jocone en 1228, 1272, de Jocono a la fin dau sègle XIV, Jacou en 1526, de Jacono en 1529, 1550, Jacon en 1626, Iacquou en 1648, Jacou en 1740-60, 1770-71 (mapa de Cassini).
Segon Dauzat, (que se basa sus una fòrma anciana dobtosa dau diccionari topografic d'Eugène Thomas) Jacon ven dau nom germanic d'òme Jacco ; segon Hamlin, Jacon, passat de Joc- a Jac- jos influéncia daus ipocoristics Jacot, etc, ven d'un radical preindoeuropèu *yŭk-, amb lo sufixe -on, mas una valor oronimica es improbabla. I a doás solucions, una erronèa, l'autra datada e abandonada per la sciéncia actuala.
Sillery
Sillery pòt essèr:
Marcenac (Cantal)
Marcenac (Marcenat en francés) es una comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Marcenas, en 1373, Marcenacum, en latin, en 1395, Marcenat, en 1401, Marsenac, en 1508, Mercenacum, en 1535, Marsenat, en 1550, Marcenats (mapa de Cassini, a la fin del sègle XVIII),. Lo nom vendriá delh nom latin d'òme Marcenus (Dauzat e Rostaing) o Martianus (los Féniés), amb lo sufixe -acum,, latinizacion delh sufixe gallés -āco(n). Marcenac èra donc probablament una anciana granda proprietat antica qu'aviá per mèstre Marcenus, o, eventualament, Martianus (aquela opcion supausa una dissimilacion : *Marçanac > Marcenac). La prononciacion es [marʃə'na] (a Montbodiu). Lo sufixe -ac s'abasiguèt en [-at] de l'Auvèrnhe a l'Agenés, davant sa disparicion eventuala.
Luòcs e monuments
thumb|left|300px|La gleisa de Sant Blasi de Marcenac.
Nòtas
<references group="N"/>
Lanester
Lannarstêr en breton ( Lanester en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha.
Campèstre e lo Luc
Campèstre e lo Luc (Campestre-et-Luc en francés) es una comuna occitana, situada dins lo departament de Gard e la region de Lengadòc-Rosselhon.
Jòcs Olimpics d'estiu de 1956
Los Jòcs Olimpics d'estiu de 1956 (Jòcs de la 16ena Olimpiada) se debanèron a Melbourne ( 22 de novembre - 8 de desembre de 1956.
Las espròvas d' equitacion se realizèron pr'aquò a Estocòlme ( 11 - 17 de junh de 1956 ) per en causa de la quarantena impausada en aquela epòca als antipòdes a tota mena d'animal vengut d'a l'endefòra.
Delegacions
thumb|300 px|left 72 equipas, 3314 atlètas...
Medalhièr general
thumb|100 px|left|...
Leuze
Leuze es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Saussay (Eure et Loir)
Geografia
Vilatge situat al limit del departament de l'Eure, traversada per la Eure.
Es a 1 km de Anet, celèbre per lo sieu castèl.
Village situé à la limite du département de l'Eure, traversée par l'Eure.
Il est à 1 km de Anet, célèbre pour son château.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Altagène
Altaghjè en còrs (Altagène en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Corsega del Sud e la region de Corsega.
Langonnet
Langoned en breton ( Langonnet en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha.
Levergies
es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Vallerois-Lorioz
Vallerois-Lorioz es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Levergies
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Vallerois-Lorioz
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Venzolasca
A Venzulà en còrs (Venzolasca di Casinca en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Geografia
Venzolasca A #èsser bastit dins la montanha, a l'abric de las invasions. S'estend sus una sòrta de amphithéâtre naturala descendent cap a la mar.
Venzolasca a été construit dans la montagne, à l'abri des invasions. Il s'étale sur une sorte d'amphithéâtre naturel descendant vers la mer.
Venzolasca se situe à 30 km de Bastia, à 50 km de Corte, à 6 km de la mer, à 8 km de la rivière (U Golu), à 150 mètres d'altitude.
Flamets-Frétils
Flamets-Frétils es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Václav Havel
Václav Havel, escrivan, autor de teatre e òme politic (nascut en 1936 e mòrt en 2011), foguèt lo darrièr president de Checoslovaquia, entre lo 29 de decembre de 1989 e lo 20 de julhet de 1992 e lo primièr president de la Republica Chèca entre 1993 e 2003.
Lo Garric
Lo Garric (Le Garric en francés) es una comuna lengadociana de Segalar en Albigés, situada dins lo departament de Tarn e la region d'.
Toponimia
Del garric, un arbre pro espandit dins l’encontrada.
Sauville
Sauville es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Geografia
A 10 quilomètres al sud-oèst de Bulgnéville, Sauville es longée pel autoroute A31 #que ne pòt aprofechar de la échangeur de Robécourt, mai luènh. Lo territòri communal, vallonné, a compausat de doas parts: lo pòble, environat de camps e de pradas al nòrd-es, e lo domeni forestal #que s'estend al sud-es cap a Martigny-los-Bains. Lo ruisseau de Sauville nais en aquel bòsc, travèrsa lo vilatge e confluissi en marge drech amb lo Mouzon a Vrécourt.
À 10 kilomètres au sud-ouest de Bulgnéville, Sauville est longée par l'autoroute A31 dont elle peut profiter de l'échangeur de Robécourt, 4 km plus loin. Le territoire communal, vallonné, est composé de deux parties: le village, entouré de champs et de prairies au nord-est, et le domaine forestier qui s'étend au sud-est vers Martigny-les-Bains. Le ruisseau de Sauville naît dans cette forêt, traverse le village et conflue en rive droite avec le Mouzon à Vrécourt.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo luòc i aviá situat sus la via romaine de Langres a Estrasburg.
La municipalitat de Sauville, Sauvilla, i aviá dividit en doas distincions ; aquela de Sauville e aquela de Savigny. En 1312 e 1340, la familha de Soyville #vendre de divèrses bens de la siá distincion als comtes de Bar. En 1489, lo pòrti Renascut #confirmar los chartes dels abitants de la comuna. Lo pòble, de meteis que Vrécourt e Parey-Sant-Ouen, i aguèt incendiat l'an 1634, abans lo commencement del banc de la Mothe.
La municipalitat dépendait l'an 1710 del bailliage de Bassigny, prévôté de Bourmont, e en 1790 del district de Lamarche, costat de Vrécourt. Dos ostals particulars aguèron crompat per la comuna per installar, d'una part, l'escòla dels gojats l'an 1834 e d'autra part, la comuna e escòla de las filhas, en 1858.
A l'esperital, Sauville dépendait de la curació de Bulgnéville, archidoyenné e doyenné de Vittel, del diocèse de Toul. Èra jol patrocini de sant Brice. La glèisa i aguèt bastit l'an 1837.
Le lieu était situé sur la voie romaine de Langres à Strasbourg.
La commune de Sauville, Sauvilla, était divisée en deux seigneuries ; celle de Sauville et celle de Savigny. En 1312 et 1340, la famille de Soyville vendit plusieurs biens de sa seigneurie aux comtes de Bar. En 1489, le duc René confirma les chartes des habitants de la commune. Le village, de même que Vrécourt et Parey-Saint-Ouen, fut incendié en 1634, avant le commencement du siège de La Mothe.
La commune dépendait en 1710 du bailliage de Bassigny, prévôté de Bourmont, et en 1790 du district de Lamarche, canton de Vrécourt. Deux maisons particulières furent achetées par la mairie pour installer, d'une part, l'école des garçons en 1834 et d'autre part, la mairie et école des filles, en 1858.
Au spirituel, Sauville dépendait de la cure de Bulgnéville, archidoyenné et doyenné de Vittel, du diocèse de Toul. Elle était sous le patronage de saint Brice. La glèisa fut construite en 1837.
Le Noyer-en-Ouche
Le Noyer-en-Ouche en normand (Le Noyer-en-Ouche en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Le Perreux-sur-Marne
Le Perreux-sur-Marne es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val de Marna e la region d'Illa de França.
Geografia
thumb|left|250px|Localisation de Le Perreux-sur-Marne en région parisienne
Nòtas
<references group=N/>
Sauvatèrra e Sent Danís
Sauvatèrra e Sent Danís (Sauveterre-Saint-Denis en francés) es una comuna gascona d'Agenés, en Brulhés, situada dens lo departament d'Òut e Garona e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Sauvatèrra
La prononciacion es [,sawɔ'tɛrrɔ]. Las fòrmas ancianas son : ecclesia Sancta Maria de Acudello, en latin, en 1096, Sainte Catherine de Agudeto, en latin, shens data. Segon Durengues, i avèva duas glèisas dins la comuna : Gudech e Saint-Denis de Sauveterre o Saint-Denis Le Cartounat (o le Cartonnat ?).
Sauvatèrra es lo resultat deu latin salva terra, « tèrra sauva », lòc que gaudeish deu dret d'asile, sovent d'origina ecclesiastica (Ernèst Negre). Es un sinonime de La Sauvetat (Dauzat e Rostaing). Las Sauvatèrras apareishen au sègle XIII; l'objectiu èra de poblar lo territòri fàcia a l'avançada anglesa e aus agressions intèrnas (Astor),.
Segon Bénédicte Boyrie-Fénié, lo nom de Gudech [glèisa situada dens lo cementèri a l'oèst de la comuna] es perdut; las gents disen Sauvatèrra. Èra ua de las duas parròpias de la comuna. En partent de la fòrma de 1096, Acudello, en latin, l'evolucion es Agudèth > Gudèth, que seré prononciat [gyðɛt]. Pr'amor de la finala, un [gyðɛts] es pas impossible, se l'autora a pas ausit lo nom. Sauvatèrra e Gudèth son dus lòcs diferents; Sauvatèrra èra escrit sus la mapa de Cassini coma un lòc ordinari.
Sent Danís
La prononciacion es [seŋda'nis]. Es l'auta parròpia anciana de la comuna. Danís èra un martir deu sègle XIII, fondator de la Glèisa de París; lo nom ven del latin Dionysius, d'origina grèga.
Languidic
Langedig en breton ( Languidic en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha.
Les Loges-Marchis
Les Loges-Marchis es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Salvatèrra de Lemança
Salvatèrra de Lemança (Sauveterre-la-Lémance en francés), es una comuna agenesa, situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
La prononciacion es ['salbɔ'tɛrro de le'maŋsɔ]. Las fòrmas ancianas son : Vart (A vart et in parrochia de ~), en 1259, Vars (parrochia de ~), en 1271, Salveterre, en 1303, Salvaterra, en 1307-1317, Vardo (capella de ~), en 1326, ''Vardo Agennum di. (Guillelmo de Poiroforcato conf. parroch. eccl. de ~), en 1335, Salvaterra (Lous de ~), en 1341, Anarto (r. de ~) (mal legit, corregir en Avarto), en 1520, Salvaterra (Aberto seu ~) et annexa ejus sancti Petri de Bonavalle, sense data, e Sauveterre (Barthélémy de Bars dit ~)'', en 1601.
Lo nom de salva tèrra es lo d'una tèrra que beneficia del drech d'asil, acordat per la Glèisa. Es un sinonime de salvetat,.
Vars o Vart/Vard, nom disparegut desempuèi, es lo nom de la glèisa del sègle XII e d'un vilatge que deviá èsser primitivament sul ròc que domina lo vilatge actual, puèi que davalèt dins la ribièra al sègle XII (epòca ont bastiguèron la glèisa romanica). Vars (?), coma Vars (Auts Aups), seriá un oronime preindoeuropèu segon Bénédicte Boyrie-Fénié; segon Xavier Delamarre, i a una tribú (celtica ?) de Varciani en Panonia, un nom d'òme Varcianus qu'en deriva e un luèc antic Varcia en Gàllia; *Uarcios es benlèu un nom de persona e *Uarcion, la proprietat de *Uarcios, auriá donat Varç, levat se *uarcio- a un sens descriptiu e donc es pas un nom de persona. Lo gallic sembla s'impausar sul preindoeuropèu. Salvatèrra foguèt fondat a costat al sègle XIII e son nom s'espandiguèt a l'ensemble. La partida a l'entorn del castèl es nommada La Vila.
Lo determinant Lemança, nom d'un riu que i passa, es format de lemo, « orme, olm » e del sufixe -antia, present dins plan d'idronimes. Es donc purament celtic.
Lanouée
Lannoez en breton ( Lanouée en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha.
Ytres
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Ytres Deu la siá origina e lo sieu desvolopament al monastèri fondat l'an 691 a Honnecourt. En 1077, un drech de concession i aguèt instaurat de Ytres a Ginchy : una obole per un carretó cargat, un denier per bèstia cargada al caulet, dos sètzs per carreta en portant de merças ligadas per una còrda.
Jean de Belleforière es çò de mès d'ancian senhor conegut. Lududes #succedir en particulara Charles-Maximilien, baron de Ytres, #que se #distinguir en 1668 a la batalha de Lens. Supplantant Los recorses agricòlas, los mulquiniers tissant en los soscaves #participar de la essor del pòble. Aital, una fileuse ganhava 10 sòls per jorn e un tisserand 20 a 25. Lo vilatge a pas cessat de jouir d'una organizacion democratica. Trucats per la campana los òmes s'agropavan a la principala pòrta de la glèisa en sortint de la messa e se sentián alavetz en relacion amb las emprunts, los procèsses, los impòstes, la milice, èca.
A la Revolucion los aguts registres d'estat civil i aguèt retirat a la parròquia e confiada a la municipalité.
Lo 23 de julhet de 1793 lo marques de Folleville, senhor de Ytres i aguèt jutjat e guillotiné. Las tres filhas del comte de Soyecourt #cedir als sieus grangers las siás tèrras, bòsques e molin. La carrièra Nòva seriá aital sortida del don de mademoiselle de Soyecourt #que i auriá distribuit a las abitantas mai pauras dels parcelles de 10 ares per bastir los sieus ostals.
En lo moment de la Segonda Guèrra mondiala, Ytres pas #èsser regularament ocupat #qu'al començament d'octòbre 1914. #Venir un centre de ravitaillement per l'ocupant.
Abans d'abandonar lo pòble, fin en març 1917, los Alemands #far sautar la glèisa, la comuna e de las granjas.
Lo 3 de març de 1919, Lucien Rason e Joseph Feda osèrent abordar las ruïnes ont errava encara un oficiar anglés.
Qualques jorns mai tard Louis Théry #venir los prene. Per çò qu'es del ravitaillement post-belliciste, lo pan i aviá fabricat a Équancourt per un cèrt lo Sr. Cairat #que i i aviá trobat un forn dins estat de camina. Las familhas tornadas en baraques o d'ostals semi-provisòris #apressar la renaissance del pòble.
Un servici d'aiga a sojorn i aguèt creat l'an 1921, d'electricitat l'an 1928. Un decrèt del 27 d'octòbre de 1920 atribuissi dins lo vilatge la crotz de guèrra.
Ytres doit son origine et son développement au monastère fondé en 691 à Honnecourt. En 1077, un droit d'octroi fut instauré de Ytres à Ginchy : une obole pour une brouette chargée, un denier par bête chargée au col, deux sous par charrette portant marchandises attachées par une corde.
Verdes
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Verdas dicha la Romaine #èsser i n'a doas mil ans la principala vila de la region. Lo nom de la vila a derivat de la color verda en latin (viridis) / italian (verde). Las fòtos aerianas visiblas dins la comuna (Fòtos Claude Leymarios e Daniel Jalmain) pròvan l'existéncia d'una vila préhistorique, gauloise, romaine (fins a las invasions barbaras) e mérovingienne. Lo castèl de Lierville, castèl del amiral De Coligny, remembra las guèrras de religions. La fòrça granda quantitat de silex talhats, de monedas, d'armas, d'objèctes en bronze, trobats a l'edart en los camps, escampilhats en los musèus de las vilas vesinas, las croquis de Mr De Pibrac executats al moment de la descobèrta dels thermes, pròvan l'importància d'aquela vila #que #èsser Verdas; installada al bòrd del #Agre e al encreuament de doas grandas vias, Chartres-Bles e Las Mans - Châteaudun – Meung-sus-Loire e Beaugency. Lo grand nombre de auberges-relèu n'es la pròva, aital coma la cauçada-disi romaine (bastida a la localizacion d'un gué sul #Agre) #que permetiá la traversada del perilhós marais e #qu'a creat çò de mès d'important étang del Dunois, desgraciadament asséché dempuèi mai d'un sègle e mitat.
Ytres
Istòria
À la Révolution la tenue des registres d'état civil fut retirée à la paroisse et confiée à la municipalité.
Verdes
Istòria
Un pauc de arqueologia: la vila romaine (aglomeracion secondaire anciana) a #èsser redécouverte per edart l'an 1856, per un paysan #que défrichait la siá espleitacion. L'ensems, basilique, forum, palestre (fòtos Daniel Jalmain 1976) es un luòc protegit pel Servici Regional de Arqueologia (S.R.A) amb lo cauçat-disi romaine, al extremitat Oèst del lac en limit del grand camin. Los Romains #erigir aquel cauçat-disi en grand aparelh e #condicionar un estrech passatge vouté pel écoulement del #Agre, amb l'aval, dels coulisses (vannes) per elevar lo nivèl de l'aiga e formar una vasta retenuda. Lo étang, en partida creusé artificialment en lo marécage de part e d'autra del lièch del riu, s'estendiá fins a la granja actuala de Monchaux, sus una longitud de 1,6 km; la siá largeur podiá arribar a 150 m, sus una prigondor de 3 a 4 m. La siá superficie avoisinait las 23 a. Aquela proteccion infranchissable explica en partida lo desvolopament de la vila gallo-romaine. A #èsser asséché l'an 1851 per evitar "las fèbres" genre de paludisme autochtone, #que se pensava del al "dolent aire" de las aigas stagnantes de las marais, del temps que la causa n'èra la pullulation de las moustiques. Una legenda informada per la abbé #Vorejar, istorian del Dunois, remembra que cap a 596, l'aiga de la étang s'i seriá calfat e que l'ondada borissiá tan #qu'a refusat sus la siá riba dels peisses codudi. Los Thermes, aguèron descobèrt l'an 1857 e publicats pel Sr. Del Faur De Pibrac, delegat de la societat istorica e archéologique de la Orléanais. A escrich una memòria essenciala sus l'afar en descrivent una vast mosaic d'unitat|90|m|2 apertenenta a aquel establiment de bains e datada de la  (finala del periòde Antonine segon Me Blanchard-Lemée #qu'a estudiat tanben la mosaic de Marboué). La siá conservacion en anant mal assegurada, en 1905, lo Sr. Florence, Istorian del Loir-e-Doncas que, #far transporter al musèu de Bles un important tròç d'unitat|11|m|2. Constituit de tesselles #negre e blancas, representa un labyrinthe, sola representacion coneguda en la region per aquela epòca. En seguent la rota de Tripleville, sul luòc de "detla Méraudière", Henri Lée, un fouilleur aficionat local, i auriá enregistrat e identificat, en 1926, una tremperie de lupins (veire fòto sus luòc écomusée).
Ytres
Istòria
Le 23 juillet 1793 le marquis de Folleville, seigneur d'Ytres fut jugé et guillotiné. Les trois filles du comte de Soyecourt cédèrent à leurs fermiers leurs terres, bois et moulin. La rue Neuve serait ainsi issue du don de mademoiselle de Soyecourt qui aurait distribué aux habitants les plus pauvres des parcelles de 10 ares pour construire leurs maisons.
Zutkerque
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Ytres
Istòria
Lors de la Seconde Guerre mondiale, Ytres ne fut régulièrement occupé qu'au début d'octobre 1914. Il devint un centre de ravitaillement pour l'occupant.
Zutkerque
Istòria
La municipalitat a patit dos de guèrras mondialas e n'a conservat los sequèlas.
Ytres
Istòria
Avant d'abandonner le village, fin mars 1917, les Allemands firent sauter l'église, la mairie et des fermes.
Zutkerque
Istòria
A títol d'exemple, en 1959, s'es verificat sus la municipalitat lo effondrement del sòl en un camp de remolatxas. Del cratère sortián gas #que se enflammaient en formant espontanèament dels flammèches de 50 cm de nautor. L'explicacion supausada es mai que munitions al phosphore (o dels bidons de phosphore) an #èsser enterrées ailà pendent o après la Primièra Guèrra mondiala.
Verdes
Istòria
Verdes dite la Romaine fut il y a deux mille ans la principale cité de la région. Le nom de la ville est dérivé de la couleur verte en latin (viridis) / italien (verde). Les photos aériennes visibles à la mairie (Photos Claude Leymarios et Daniel Jalmain) nous prouvent l’existence d’une cité préhistorique, gauloise, romaine (jusqu’aux invasions barbares) et mérovingienne. Le château de Lierville, château de l’amiral De Coligny, nous rappelle les guerres de religions. La très grande quantité de silex taillés, de monnaies, d’armes, d'objets en bronze, trouvés au hasard dans les champs, dispersés dans les musées des villes voisines, les croquis de Mr De Pibrac exécutés au moment de la découverte des thermes, nous prouvent l'importance de cette ville que fut Verdes; installée au bord de l'Aigre et au croisement de deux grandes voies, Chartres-Blois et Le Mans - Châteaudun – Meung-sur-Loire et Beaugency. Le grand nombre d’auberges-relais en est la preuve, ainsi que la chaussée-digue romaine (construite à l’emplacement d’un gué sur l'Aigre) qui permettait la traversée du dangereux marais et qui a créé le plus important étang du Dunois, malheureusement asséché depuis plus d’un siècle et demi.
Zutkerque
Istòria
La commune a subi deux guerres mondiales et en a conservé les séquelles.
Ytres
Istòria
Le 3 mars 1919, Lucien Raison et Joseph Mouton osèrent aborder les ruines où errait encore un officier anglais.
Verdes
Istòria
Un peu d’archéologie: la cité romaine (agglomération secondaire antique) a été redécouverte par hasard en 1856, par un paysan qui défrichait son exploitation. L'ensemble, basilique, forum, palestre (photos Daniel Jalmain 1976) est un site protégé par le Service Régional d’Archéologie (S.R.A) avec la chaussée-digue romaine, à l’extrémité Ouest du lac en limite du grand chemin. Les Romains érigèrent cette chaussée-digue en grand appareil et aménagèrent un étroit passage vouté pour l’écoulement de l’Aigre, avec en aval, des coulisses (vannes) pour élever le niveau de l'eau et former une vaste retenue. L’étang, en partie creusé artificiellement dans le marécage de part et d’autre du lit de la rivière, s’étendait jusqu'à la ferme actuelle de Monchaux, sur une longueur de 1,6 km; sa largeur pouvait atteindre 150 m, sur une profondeur de 3 à 4 m. Sa superficie avoisinait les 23 ha. Cette protection infranchissable explique en partie le développement de la cité gallo-romaine. Il a été asséché en 1851 pour éviter "les fièvres" genre de paludisme autochtone, que l'on pensait du au "mauvais air" des eaux stagnantes des marais, alors que la cause en était la pullulation des moustiques. Une légende rapportée par l'abbé Bordas, historien du Dunois, rappelle que vers 596, l’eau de l’étang se serait échauffée et que le flot bouillait tellement qu’il a rejeté sur son rivage des poissons cuits. Les Thermes, furent découverts en 1857 et publiés par M. du Faur De Pibrac, délégué de la société historique et archéologique de l'Orléanais. Il a écrit un mémoire essentiel sur le sujet en décrivant une vaste mosaïque de 90 m appartenant à cet établissement de bains et datée du (fin de la période Antonine selon Me Blanchard-Lemée qui a étudié aussi la mosaïque de Marboué). Sa conservation étant mal assurée, en 1905, M. Florence, historien du Loir-et-Cher, fit transporter au musée de Blois un important morceau de 11 m. Constitué de tesselles noires et blanches, il représente un labyrinthe, seule représentation connue dans la région pour cette époque. En suivant la route de Tripleville, sur le site de "la Méraudière", Henri Lée, un fouilleur amateur local, aurait fouillé et identifié, en 1926, une tremperie de lupins (voir photo sur site écomusée).
Ytres
Istòria
Quelques jours plus tard Louis Théry vint les rejoindre. En ce qui concerne le ravitaillement post-belliciste, le pain était fabriqué à Équancourt par un certain M. Carré qui y avait trouvé un four en état de marche. les familles revenues dans des baraques ou maisons semi-provisoires hâtèrent la renaissance du village.
En Garravacas
En Garravacas (Garrevaques en francés) es una comuna lengadociana en Lauragués situada dins lo departament de Tarn e la region de Miègjorn-Pirenèus.
Ytres
Istòria
Un service d'eau à demeure fut créé en 1921, d'électricité en 1928. Un arrêté du 27 octobre 1920 attribue au village la croix de guerre.
En Garravacas
Geografia
Lo vilatge d'En Garravacas se trapa sus la D79 (venent de Revèl) e sus la D1 cap Montagut de Lauragués - Caramanh en Lauragués.
Letra de Catarina de Borbon au baron de Rabat
thumb|200px|left|Catarina de BorbonLa letra de Catarina de Borbon au baron de Rabat qu'ei la sola epistòla conservada e escrivuda en bearnés de la regenta de Navarra.
En Garravacas
Toponimia
En mai de l'etimologia evidenta Garravacas poirá tanben venir del Latin per "aigas mormolhantas". O tanben del Gallés: amb lo radical " Vac " associat a un nom de tribú, los " Gar " ( tribú aquitana presenta dins de fòrça toponims: Pic de Gar, montanha sacrada d'aquel dieu, Garona riu del pòble dels Gar), que se pòt traduire per vilatge de la gloriosa tribú dels Gars
Letra de Catarina de Borbon au baron de Rabat
L'istorian bearnés Pèir Tucoo-Chala que soslinha a perpaus que Catarina de Borbon ho la purmèra sobeirana a adressà's quasi exclusivament en francés dehens Parlament de Navarra en tot impausar atau aquesta lenga septentrionau suber l'occitan.
En Garravacas
Luòcs e monuments
Lo castèl d'en Garravacas es situat dins la val du Sòr dins lo viltage.
Letra de Catarina de Borbon au baron de Rabat
''À nostre car et bien amat cousin, lou baron de Rabat. Car et bien amat cousin, sus augunes cauzos concernentes lou servicy deu Rei nostre tre honnourat seignour et fray, bien et repaux de sous subietx, nous habem mandat assemblar la sgentz deus tres estatx de son contat de Foix. Per so nous vous preguam de vous trouvar en la villo de Foix au sixieme jour d'aoust prochain venent, per acistar et opinar a ladite assemblada et entendre so que y sera perpausat, concluit et arrestat. Et atau pregam Dieu, car et bien mat cousin, vous tenir en sa guarde.''
En Garravacas
Istòria
Destinat a aparar la populacion del vilatge, lo castèl foguèt bastit en 1460. Amb quatre torres e d'un teulat de teules canal, entourat de valats e d'una muralha, semblava a une granda bastida. Las guèrras de religion marquèron son istòria. En 1580 foguèt pres pels Calvinistas, comandats pel Viscomte de Turèna. Pendent la revolucion francesa lo castèl foguèt brutlat e se tornèt bastir vèrs 1800
Pendent uèit meses un estat major alemand l'occupèt ne faguent de damtges.
Pasmens lo castèl es dins la meteissa familha dempuèi quinze generacions.
Letra de Catarina de Borbon au baron de Rabat
Hont
Tucoo-Chalaa, Peir. Catherine de Bourbon, une calviniste exemplaire. Anglet : Atlantica, 2003 (128).
En Garravacas
Situacion geografica
Lo Castèl de Garravacas es situat a 50 km de Tolosa, d'Albi e de Carcassona, e à 5 km de Revèl.
Articles connèxes
Comunas de Tarn
Ligams extèrnes
site de l'ostalariá del Castèl
Châteauvillain
Châteauvillain es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Catarina de Borbon
thumb|right|180px|Catarina de Borbonthumb|200px|Lo [[Castèth de Pau en 1834, haut o baish com at deishè Catarina de Borbon.]]Catarina de Borbon, (París lo 7 de heurèr de 1559 - lo 13 de heurèr de 1604) duquessa de Labrit e comtessa d'Armanhac, que ho regenta deu reiaume de Navarra e deu país sobeiran de Bearn deu temps qui Noste Enric, lo son hrair, b'èra en dehòra de las soas possessions navarresas e bearnesas. Qu'èra la hilha de Joana de Labrit, regina de Navarra e d'Antòni de Borbon, prince de sang. Au contre deu son hrair que demorè hidèu durant tota la soa vita a la religion calvinista a maugrat d'ua conversion forçada a l'escadença de la Sent Bertomieu.
Segond l'istorian bearnés Pèir Tucoo-Chala que ho un deus sobeirans bearnés qui impausè lo francés suber l'occitan dens la vita politica bearnesa e tot adressà's au Parlament de Navarra pas sonque en francés. Que conservam totun d'era ua letra en bearnés.
Campitello
Campitellu en còrs (Campitello en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Catarina de Borbon
Que marquè hèra de las soas transformacions lo Castèth de Pau e la vila medisha qui èra a vàder deu temps de las soas regéncias.
Harol
Geografia
thumb|300px|left|Localizacion départementale
Campitello
Geografia
Campitello se situe dans un territoire appelé jadis les Costere (ou Costiere ou Costera) devenus ensuite la piève de Bigornu. Celle-ci comprenait les villages de Bigorno, Lento, Campitello, Volpajola et Scolca.
Catarina de Borbon
Amorosa deu Comte de Soisson (gessit d'un arram deus Borbons) no'u podè pas esposar per'mor de l'ostilitat de Noste Enric qui cranhèva que tau maridat e dessi pretencions dinasticas o politicas au Comte.
Harol
Geografia
thumb|300px|left|Localisation départementale
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo vilatge de Harol a mencionat per las primièras fes en un document escrich l'an 1070 jol nom de "Haros". Aiçò èra lo centre triguèt del ban vast de Harol (Ban de Harol). Lo domeni se trobava en lo domeni d'influéncia del diocèse de Toul mas dépendait dempuèi 1235 del capítol a Remiremont.
La glèisa Santa-Èpvre a #èsser destruida pendent la Guèrra de Trenta Ans e a #èsser reconstruite l'an 1765. En l'estil de la 18 sègle amb la forma caractéristique d'un grand vaissèl de glèisa. Lo torn #qu'acuèlh l'intrada de la glèisa es surmontée d'un campanal a fletxa de charpente, fòrça comun en la region.
En 1790, Harol a atribuit al costat de Escles, de contunh al costat de Darney pel decrèt dels Cònsols del 19 vendémiaire an X. A, per ordonnance reiala del 9 d'agost de 1833, la municipalitat a transferit definitivament en lo costat de Dompaire.
Lo 11 de julhet de 1984, la municipalitat a tocat per una tornade.
Le village de Harol est mentionné pour la première fois dans un document écrit en 1070 sous le nom de "Haros". C'était le centre tardif du ban étendu d'Harol (Ban d'Harol). Le domaine se trouvait dans le domaine d'influence du diocèse de Toul mais dépendait depuis 1235 du chapitre à Remiremont.
La glèisa Saint-Èpvre a été détruite pendant la Guerre de Trente Ans et a été reconstruite en 1765. dans le style du 18 siècle avec la forme caractéristique d'un grand bateau d'église. La tour qui accueille l'entrée de l'église est surmontée d'un clocher à flèche de charpente, très commun dans la région.
En 1790, Harol est attribué au canton d'Escles, puis au canton de Darney par l'arrêté des Consuls du 19 vendémiaire an X. Au, par ordonnance royale du 9 août 1833, la commune est transférée définitivement dans le canton de Dompaire.
Le 11 juillet 1984, la commune est touchée par une tornade.
Saint-Ondras
Nom desconegut en arpitan (Saint-Ondras en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Geografia
Sant-Ondras es un pichon vilatge #que se situa sus un tuc #que surplombe #çò que se truca en la region las tèrras fredas.
Es a ieu-camin entre Grenòble, Lion e Chambéry, en se situant a aperaquí 50 km de caduna d'aquelas vilas.
Saint-Ondras est un petit village qui se situe sur une colline qui surplombe ce que l'on appelle dans la région les terres froides.
Il est à mi-chemin entre Grenoble, Lyon et Chambéry, se situant à environ 50 km de chacune de ces villes.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Perthes
Perthes pòt essèr:
Serville (Eure et Loir)
Serville es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Geografia
La linha de Sant-Cyr a Surdon passa pel territòri communal.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nauvay
Nauvay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarta e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Savinhac de Duràs
Savinhac de Duràs (Savignac-de-Duras en francés) es una comuna agenesa administrada per lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
La prononciacion es [sabi'ɲa de dy'ra]. Les atestacions son nombrosas : Savinhac (decima de ~) prope Duras, vèrs 1300, Savinhac prope castrum de Duras, vèrs 1300, Savinhaco (ecclesia de ~), vers 1300, Saviniaco (de ~), en 1267, Savignacum, Saviniacum, Savinihacum, Savynhacum, Salignacum, Sauviacum, en 1307-1317, Saubynac, Sauvinak, Savimiak, Savinak, Saviniak, en 1307-1317, Saviniaco (capella de ~) prope Durasium, en 1326, Savinhac, en 1300, ''Savinhaco (eccl. de ~) agenn. di, en 1335, Savinhaco (r. Sancti Vincentii de ~), en 1507, Senhaco et Sancti Caprasi de Thersaco (r. Sancti Vincentii de ~)'', en 1520.
Lo nom de Savinhac deriva regularament deu nom latin Sabinius, varianta de Sabinus, emb lo sufixe d'origina celtica -acon, latinizat en -acum,. L'origina es semblabla a la deus nombrós Savinhac, Sevinhac (noms occitans), Savigneux (noms arpitans), Savigny, Sévigny o Sévigné (noms francés), qu'èran donc probablament des ancianas grandas propietats anticas qu'avèvan per mèstre Sabinius.
Cramoisy
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Thélis-la-Combe
Telí, Telius (mai etimologic), Telis o Telís es una comuna occitana, situada dins lo departament de Léger e la region de Ròse-Aups.
Etimologia
Del galloroman *Tellius.
Fouras
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Lanvaudan
Lanvodan en breton ( Lanvaudan en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha.
Lantillac
Lantilieg en breton (Lantillac en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha.
Bréançon
Bréançon es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Nòtas
<references group=N/>
Sant Laurent (Vivarés)
Sant Laurent (Saint-Laurent-du-Pape en francés) es una comuna occitana de Vivarés situada dins lo departament d'Ardecha e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Musigny
Musigny es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Le Marais-la-Chapelle
Le Marais-la-Chapelle es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Musigny
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Le Marais-la-Chapelle
Geografia
En cobrint 242 ectaras, lo territòri del Marais-la-Capèla es lo mens estendut del costat de Morteaux-Coulibœuf.
Couvrant 242 hectares, le territoire du Marais-la-Chapelle est le moins étendu du canton de Morteaux-Coulibœuf.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
En 1823, Lo Marais (164 abitants l'an 1821) absorbeix La Capèla-Fouquet (154 abitants) a l'èst de lo sieu territòri. La municipalitat aital creada pren lo nom de « Lo Marais-la-Capèla ».
En 1823, Le Marais (164 habitants en 1821) absorbe La Chapelle-Fouquet (154 habitants) à l'est de son territoire. La commune ainsi créée prend le nom de « Le Marais-la-Chapelle ».
Saint-Martin-des-Monts
Saint-Martin-des-Monts es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarta e la region dels Païses de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Bussac
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [byː’ʂɒ]. Las fòrmas ancianas son Bussas au segle XIII, Bussacum, en latin, au segle XIV. Bussac ven d'un nom latin d'òme, Būcius o Buccius, o d'un nom gallic d'òme, Būcios o Būccios, emb lo sufixe -acum, , , , latinizacion dau sufixe celtic -acon. Bussac (Buçac) èra la propietat de Būcius o Būccius o Būcios o Būccios. La premiera fòrma laissa la possibilitat d'una derivacion celtica en -ate.