cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montmeian
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn. Montmeian es lo pus bèu caireforc rotier de tot l'ancian canton de Tavèrnas. Çaquelà, a pas desvelopat de foncions urbanas significativas e l'abitat recent i es limitat, tot lo contrari de Regussa qu'a multiplicat sa populacion per 5 embé de lotejaments dempuèi leis annadas 1980 e contunha de créisser.
Toponimia
thumb|right|220px|Panèu bilingüe (grafia mistralenca)
Istòria
La vila es rica d'un bèu patrimòni arquitecturau medievau amb de fortificacions, de torres, d'ostaus medievaus. La vila foguèt legada a l'Òrdre dau Temple per son senhor e foguèt puei proprietat dau marqués de Provença a la casuda dei Templiers.
Camponotus cruentatus
thumb|right|[[Camponotus Cruentatus a la prima après la fin de l'ivernacion vèrs lo Bauç de Bertanha.]]
Camponotus cruentatus (Latreille, 1802) es una espècia de formiga que fa partida dei formigas pus grandas d'Occitània.
Anatomia
Camponotus cruentatus es una formiga granda amb una talha situada entre 6 e 15 mm per leis obrieras. L'espècia presenta donc un polimorfisme fòrça important. Son còrs es negre levat d'una taca rolha au nivèu de l'abdomèn. Lei femèlas sexuadas an una talha pròcha de 20 mm e lor abdomèn a una taca rogenca. Enfin, lei mascles mesuran 8 mm e son totalament negres.
Abitat
Es una espècia mediterranèa. Sei colonias son generalament situadas sota lei pèiras dins lei regions cauquieras plan solelhadas. Cada colonia tèn entre 500 e 3,000 individús.
Hennezis
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pino
Pinu en còrs ( Pino en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Riofrío de Aliste
Riofrío de Aliste es un municipi de la província espanhòla de Zamora dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Velièr
drecha|vinheta|408x408px|Goleta americana Californian, réplica de 1984 del còtre C. W. Lawrence de 1847 drecha|vinheta|350x350px|L'Hermione, replica d'una fregata francesa del sègle XVIII contemporanèa de la guèrra d'Independéncia americana. Un velièr es un batèu de velas (pèças de teissut), mogut per la fòrça del vent. Istoricament, lo velièr foguèt lo primièr mejan de transpòrt de majana e longa distança. Los velièrs transportavan las merças, los passagièrs, lo corrièr. Èran utilizats per la pèsca en mar, las activitats militaras e las batalhas navalas.
A partir de la Revolucion industriala del sègle XIX, la propulsion de vèla desaparéis pauc a pauc pel transpòrt utilitari, remplaça per los batèus de vapor puèi de motor.
Los velièrs son encara utlizats per tòcas recreativas: la vèla esportiva e la nagigacion de plasença.
Caracteristicas
Los velièrs possedisson de caracteristicas comunas: una o mai còca, un armeg constituit d'al mens un mast que pòrte la o las velas servissent a la propulsion.
Antiquitat
Dins l'istòria, la navigacion de vela foguèt l'instrument del desvolopament de las civilizacions, donat a l'umanitat una mobilitat melhora que lo desplaçament terrèstre, pel comèrci, lo transpòrt, la guèrra per las possibilitatq de pèsca.
Pirògas oceanianas
vinheta|Representacion d'una piròga de balancièr de las illas Viti, vèrs 1858 Lo poblament d'Oceania, subretot l'Oceania alunhada (Micronesia, Melanesia, Polinesia) que comença entre 6000 e 3500 abans nòstra èra, se faguèt plan possiblament per de desplaçament a la vela, per las travesadas logas de centenats o de milièrs de quilomètres en plana mar. Pas mas de rèste o de recit permet de conéisser aqueles velièrs antics ne permet. Rèsta la coneissença de las naus dels sègle XVIII decobèrtas amb los primièrs vitjaires occidentals :
Bastèus egipcians
vinheta|Nau egipciana, vèrs 1400 AbC. Una gravadura mòstra a partir del Millenni III abC mòstran d'Egipcians ulilisant tres naus navigant a vela e a rema. Aquelas naus èran utliszadas per se desplaçar sul Nil, e la Mar Mediterranèa e la Mar Roja.
Una representacion de l'epòca d'Akhenaton (vèrs -1350) mòstra de velas cargadas e dos masts e de velas triangularas, enseguida abandonadas. D'autras formas de còca aparéisson, benlèu inspirada de la civilizacon egèa.
Jonca
vinheta|Jonca de la baia d'Hạ Long (Vietnam) La jonca designa totes lo tipes de naus de vela tradicionals d'Asia. Foguèron utilizadas pel transpòrt maritim al men a partir del sègle II.
L'armeg se compausa d'una o mai velas latada e compensadas; la vela es a costat del mast e passa en abans d'aquel. Çò que destria l'armeg de la joca de l'occidental es l'utilizacionde latas plan pesugas tot lo long de la vela, la divisant atal en panèls. aquelas latas (mai sovent de bambós), que son tengudas al mast, fan la vela regda e prenon los esfòrces sus la velaraidissent la voile. Cada lata a la sieuna escota. Fòrça novelums tecnics de las joncas foguèron integrats a las naus occidentalas.
Còca
esquèrra|vinheta|Una còca de l'Ansa (1380) musèu de Bremerhaven. vinheta|Gungnir. Velièr Viking de 18 m bastit en 2001 inspirat de nau de Gokstad. (Nemors). vinheta|La Santa Maria. La còca (del flamenc kok, clauvissa) es un tipe de nau utilizat en mar del Nòrd pendent l'Edat Mejana.
Es un velièr de comèrci (puèi d'armas conta la pirateriá) pels escambis entre los pòrts d'Ansa. possedavan un mast e una vela carrada, una nau de gaita jos la punta dels mast. La còcas presentavan a l'origina un castèl a l'estambòt e la sègle XIV s'apondèt un autre al dabant.
Batèu viking
Una de las caracteristicas màger del batèu viking es d'èsser gaireben simetric en dabant e en rèire amb al mièg lo mast, qu se pòt desplaçar del meteis biais cap davant o reire (amfidròma).
Sa quilha es d'un sol tenant, demandant de grands arbres. Dispausa d'una empenta constituida per una mena de rem cort de fòrça larga pala, fixat per de ligams de cuèr a tribòrd rèire. Son fons plan e son flac calat li permetent tanben de navigar per fonds pròches e s'ancorar sus una plaja per far un raid. La còca èra constituida de pòsts superpausadas mermant son enfoncaçment quand es en plana carga. lo grand mast es aisit de quilhar e tombar que ten una vela rectangulara que pòt bordejar.
Carraca
La carraca es una granda nau, de la fin de l'Edat Mejana, de còca redonda e dos nauts castèls abant e reire. Es un dels primièrs tipes de naus europèas a poder navegar en nauta mar es inspirada de la còca de la Mar del Nòrd e de la mar Baltica. Pendent las crosadas (sègles XI e XII), de còcas deguèron traversar la Mediterranèa, e deguèron s'adaptat amb l'apond d'elements tradicionals. Mesuravan alara trenta mètres de long, uèit mètres de largar, portavan dos masts e un total de sièis velas.
Flaüta
Una flaüta (fluit en neerlandés) es una nau de carga olandés de tres masts amb velas carradas aparegut a la fin el sègle XVI. Optimizat pel transpòrt, pauc costose de produire es factor màger dins lo vam del comèrci maritim dels Província Unidas. La nau, plan solida, naviga per totas las mars del monde e tanben per d'utilizacions militaras dins la marina neerlandesa o per la Companhiá de las Índias. Al sègle XVIII, la flaüta garda son ròtle comercial mas son utilitat militara merma al benefici de las naus de linha.
Renaissença
vinheta|La caravèla Boa Esperança a [[Lagos (Portugal).]] vinheta|275x275px|Un galion espanhòl
Caravèla
La caravèla es una nau de vela de bòrds nauts inventat pel Portugeses al començament del sègle XV per las exploracions de long cors. Evolucion de la carraca medievala, se'n destria per sa talha mai granda, entre 20 e, un tonatge mendre unas 200 tonas e un calat mai long. La caravèla tenmai d'un masts ont se fixa de velas triangularas podent captar lo cap del vent e de vola carradas favorablas a la propulsion amb vent reire. Las voilas latinas tornejan a l'entorn dels masts, mercé a de longas vèrgas desolidarizadas del mast permeton de navigar contra lo vent. La paur d'un retorn dificil per ds vents e corrents qu'avián estat favorables a l'anar desaparéis e los explorators portugueses se permetont alaea totas las audàcias.
Galion
Un galion present en 1600 de la mar Negra a la Mediterranèa, designa una nau de mai d'un emponts, mugut a l'encòp a la vela e la rema coma la galèra, que vengut un velièr pur, utilizat en Euròpa e subretot en Espanha dels sègles XVI a XVIII.
Ten de 3 a 5 masts, constituís una evolucion mesclant las tecnicas de la carraca nordica als galions mediterranèus, que s'apond de caracteristicas de la caravèla portuguesa, coma lo popa carrada que remplaça la redonda de mas carracas. La còca es alongada e mai fina, lo fasent mai rapid e l'abaissament del castèl lo fasent mai estable mermant son pes als nauts. Es, al contrari, mai sovent mai pichon que la carraca, que passa 1000 tonas, mens de 500, quitament se de grosses existiguèron, coma aquel de 1200 tonèls amb al cap otoman Zemis Aga, capturat per l'Òrdre de Malta devant Rhodes lo 28 de setembre de 1644 desencadenat la Guèrra de Candia.
Chebèc
esquèrra|vinheta|150x150px|Lo chebèc, amb de [[Vela latina|vela latinas.]] Lo chebèc es una pichona nau mediterranèa armada de canons, fòrça prima, navigant a la vela e al rem. Es amejat de tres masts amb de velas latinas. A veire l'evolucion de la navigacion en Mediterranès, lo chebèc es un batèu moro, pescant al filat e anat de rema : lo jebega coma se vei fins a la mitat de sègle XX en Espanha, sus las plajas de Malaga. Son tipe arcaïc, ten un rem de govèrn e fòrts capions de proa e de popa. Après la partença dels Arabs de la peninsula (1492), la nau e son nom demoran, mas lo chebèc, jos sa forma definitiva, aparéis al sègle XVII en Berberia. Remplaça la galèra e lo brigantin pels corsaris mas, avent pas d’installacions permanentas de rems, pòt pas portar de canons en bateriá. Ven tanben fòrça poderós qu'aquelas doas naus. Un chebèc d’una quarantena de mètres pòt portar una vintena de canons servat per 280 òmes d’equipatges, que ne fa una nau solida unitat de guèrra podent atacar a l’abordatge, accion encara possibla en Mediterranèa al sègle XVIII.
Sègles XIX e XX
L'istòria dels velièrs es marcada per Revolucion industriala del sègle XIX, portant la maquinas de vapor e la construccion metallica (fèrre, acièr), que pauc a pauc faguèt desaparéisser la vela pel transpòrt utilitari, al benefici dels bastèu de vapor puèi de motor diesèls. A la meteissa epòca se desvolopa la pracica de la vela de léser, a l'origina dels velièrs modèrnes d'espòrt e de plasença.
Clipper
Los primièrs clippers son de Virgínia (enseguida de Baltimore) vèrs 1815, e eissits dels plans de velièrs negrièrs, amb un armeg de bric-goleta o brigantin. Mesuravan fins a de long, amb de beauprés fòrça long. L'alongament de lors còca los faguèt venir subretot de tres masts carrats.
Los clippers èran de velièrs de talha modèsta (60 a de long) mas fòrça rapid (velocitat 9 noses) e manobrables, bastits mai sovent de fusta a la mitat del sègle XIX e dotat pauc a pauc d'estructura metallicas e dels novelums tecnics de l’epòca.
L'equipatge fins a 80 òmes èran necessaris reduire rapidament la tela e menat d'escomesas sus la rota del té de China a l'Angletèrra, del coton d’Austràlia o sus la rota del cap Hòrn de la còsta èst a la còsta oèst dels Estats Units d'America.
Los clippers desapareguèron a partir dels ans 1870, remplaçats pels grands velièrs de fèrre (transpòrt pesucs) e las naus de vapor.
Grand velièr de fèrre
vinheta| Lo Laënnec de 1902 Dins la segonda mitat del sègle XIX la construccion navala, utilisa lo novelums tecnologics de l'industria del fèrre. Se basant sul riblatge se podèt alongar e aumetar lo volum util de las naus. Las arboraduras èran simplificadas tant que se podava, en de masts identics per limitar lo nombre de marins necessaris a la monòbra. Pasmens se pòrtan pesuc (fins detz còps mai que los clippers), lor equipatge, oficièr comprés, èra a vegada inferior a 20 òmes.
Batèu de vela e de vapor
esquèrra|vinheta| La [[Naviri de linha|nau de primièra linha de vapor Napoléon en 1850.]] vinheta|Cuirassat francés Gloire (1859), de vela e de vapor Los primièrs ensags de batèu de vapor datan dels an ans 1780, mas las performanças bassas de las primièras maquinas de vapor e de la ròda de palas limita aquel tipe de propulsion als sols batèus fluvials.
Champneuville
Champneuville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Velièr
Batèu de vela e de vapor
Puèi apareguèron las naus destinadas al transpòrt costièr e cabotatge, dotats de velas e de caudièra de vapor, de ròda de palas (puèi d'elices). La còca e la formas d'aquelas naus utilizan mai sovent las formas tradicionalas de velièrs. Las velas essent utilizadas coma propulsion màger. A partir dels ans 1850, las naus militaras de vela son pauc a pauc equipats de maquinas de vapor, coma propulsion auxiliària. Tanben las naus mixtas se generalisan pel transpòrt transatlantic de personas, concurrenciats pels rapids Clippers americans.
Champneuville
Geografia
La municipalitat de Champneuville a compausat de 2 caserius separats d'un quilomètre: Camp (40 abitants l'an 2005) e Neuville (70 abitants l'an 2005) ont se tròba la glèisa e la comuna. thumb|left|Lo masatge caseriu de Neuville
Velièr
Batèu de vela e de vapor
Puèi la vapor ven lo mejan de propulsion màger de la naus novèlas; la vela venent una propulsion auxiliària o de secors (en cas de pana de las maquinas), abans d'èsser abandonadas. En 1845 se bastís lo Great Britain, qu'inaugura l'epòca de las naus amb còca de fèrre, sens vela, propulsats per elices.
Champneuville
Geografia
La commune de Champneuville est composée de 2 hameaux séparés d'un kilomètre: Champ (~40 habitants en 2005) et Neuville (~70 habitants en 2005) où se trouve l'église et la mairie. thumb|left|Le hameau de Neuville
Òls e Rinhòdas
Òls e Rinhòdas (Ols-et-Rinhodes en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Champneuville
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Velièr
Yacht tradicional
vinheta| Lo yacht Volunteer que ganha la Copa de l'America en 1887. En Euròpa, los primièrs iòts, pichon velièrs bastits per la navigacion de léser (de l'aristocracia e la borgesiá maritima) comença als sègle XVII e XVIII en Anglatèrra, als Païses Basses e en Russia e la primièra regata a vela seriá estat organizada en Anglatèrra en 1662, ganhada pel sloop Jamaïe del rei Carles II.
Òls e Rinhòdas
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Champneuville
Istòria
1285...Benlèu #que Guyart de Neuville (#que se tròba totjorn, en lo tournoi de Chauvency, en companhiá de Collart de Cuminières o Cumières) èra procedenta de Champneuville ? En totes cases, los 2 pòbles èran vesins, coma la son aqueles 2 chevaliers dins las fèstas de Chauvency-lo-Castèl !
Velièr
Yacht tradicional
Mas lo vam vertadièr pel yachting nais al Reialme Unit e als Estats Units d'America, a la mitat de sègle XX per la borgesiá. La construccion d'aqueles iòts s'inspira dels velièrs utilitaris mai rapids de l'epòca e amb de bonas qualitats nauticas: los còtres pilòts europèus, e las pichonas goletas americans de pèsca o de corrièr. Se trapa tanben sus aqueles iòts los meteisses plans de jòcs de velas, e las còcas (de fusta) de las naus de l'epòca: un abant fòrça larg (mèste bau avançat), un reire prim (popa) e una quilha longa e pauc prigonda.
Serre les dents
Serre les dents es una cançon de Goulamas'k :
Senalhac de la Tronquièra
Senalhac de la Tronquièra (Sénaillac-Latronquière en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Velièr
Yacht tradicional
La propulsion amb vela essent abandonada pauc a pauc pel transpòrt utilitari, lo yaching ven una font importanta d'evolucions tecnica dels velièrs. A partir dels ans 1850, a l'inciativa de l'engenheire naval John Scott Russell, las formas de la còcas son inversadas: l'abans ven prim e leugièr, alara que lo reire es alarguit. Li iòt America bastir 1851 mostrèt en corsa las performança melhoras per aquel tipe de carèna, adoptada enseguida per totes los velièrs. Fins als ans 1900, la superfícia banhada dels iòts mermèt pauc a pauc per reduire los fregadisses amb la velocitat. De 1900 a 1970, la quilha ven mai corta (distança orizontala) e mai prigonda (cap al fons de l'aiga), fins a arribar a la version modèrna : una aleta verticala al tèrme del qual es fixat un lèst. Lo safran se separa de la quilha, per melhorar la manobralitat del batèu (al prejudicide l'estabilitat) : sus las pichonas naus a partir de 1900, puèi lo grands velièrs vèrs 1960.
Serre les dents
Du haut de leurs tours d’ivoire, ils sont repus de manigances. Ils enchaînent nos mains rugueuses, pour nous priver de notre histoire. L’ambition les a poussés à diviser pour régner, à isoler tous ceux qui les empêchent, d’aller plus loin encore, évidemment du côté des Etats-Unis.
Velièr
Yacht tradicional
L'armeg evolua pauc, senon per la desmesura (a vegada dangierosa) de las velas per las naus de corsa. Vèrs 1880 es inventat lo spinnaker (simetric), vela leugièra e fòrça cava (de forma de balon) melhorant fòrça las performanças dels velièrs dins los angles portants. Lo iòt american Reliance, ganhant de la Copa de l'America de 1903, fuguèt lo primièr velièr equipar winchs (dobla velocitat, fixats sus l'enpont).
Serre les dents
Quand j’ai mal, je serre les dents, je regarde, le soleil levant, dans ma main, une fleur prête à éclore, je cherche la paix, cette force qu’on ignore.
Velièr
Velièr modèrne
vinheta| Foncia, un monocòca de 60 pés per la corsa oceaniqca. Un armeg sloop, grand vela de tipe marconi. Aqueles velièrs modèrnes pòdon aténer de velocitats mejanas de 20 nosess e percorrir mai de 500 milas  per 24h. A la fin del sègle XX, l'armeg sloop (una grand vela e una sola vela abans) ven l'estandars pels veièrs modèrnes, a causa de son melhor redement aerodinamic (angles de près). Los avantatges de la division del jòc (maniabilitat, flexibilitéat) dels ancians armegs (còtre, ketch, goleta) son compensats pels novelums d'acastilhament (winchs, enrolaires de vela, teisuts sintetics) e los tirants modèrne (Marconi) permeton un unic mast de granda nautor.
Serre les dents
A grands coups de ceinturon, de matraque et de corruption, ils ont bridé l’envie des hommes, que jamais on ne leur pardonne. Grâce à la pitance qu’ils nous jettent pour nous faire tenir tranquille, quand on a le ventre fragile, ils nous entraînent, évidemment, du côté des Etats-Unis.
Senalhac de la Tronquièra
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Champougny
Champougny es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region del Grand Èst.
Velièr
Velièr modèrne
La fusta es abandonada per la construccion de las còca modèrnas, remplaçada per de plastics e sisas de fibras sinteticas. Las formas de còca venon dels iòt tradicionals, amb un abans prim, una quilha prigonda (de ceba) e un safran (d'aleta) separada.
Senalhac de la Tronquièra
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Serre les dents
No quiero ver, no quiero ver, no quiero ver este mundo caer Contre eux nous sommes des millions à se poser trop de questions, à fermer nos propres frontières, à se toiser en adversaires. Mais, quand il y a sur la terre autant de débats, de discussions, qui nous emmènent plus loin les uns des autres, unissons-nous. Activons-nous pas trop prés des Etats-Unis.
Champneuville
Istòria
1285...Peut-être que Guyart de Neuville (qu'on trouve toujours, dans le tournoi de Chauvency, en compagnie de Collart de Cuminières ou Cumières) était originaire de Champneuville ? En tous cas, les 2 villages étaient voisins, comme le sont ces 2 chevaliers aux fêtes de Chauvency-le-Château !
Champougny
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Elle connut diverses appellations au fil du temps : Campaniacum, Champigneyum, Champougney.
Velièr
Velièr modèrne
A partir dels ans 1960-1970, l'arcquitectura e las tecnicas de construccion destrian lo velièrs de plasença e los velièrs de corsa. Los velièrs de plasença s'orientan cap a de tecnicas de construccion industrializadas e de còsts rasonables (monotipia, cóca en plastic), amb un desir du confòrt (programa de croisièra, facilitat de manòbras). Al contrari, la construccion de velièrs de corsa utilisa de tecnologias denovelum e costosas (prototipes, novèlas matèrias) per respondre al desir de performança e a la professionalizacion. esquèrra|vinheta|Aotearoa, un AC72 de 2013, catamaran d'ala regda e foils Las novèlas tecnicas de construccion popularisan a partir dels ans 1980 los multicòcas modèrnes, apreciats per lor velocitat en corsa e lo confòrt en plasença.
La forma dela còca (carèna) es optimizada, amb per exemple una superfícia banhada minim e una etrava drecha : en corsa, per profeichar melhor de las limitas de galga de corsa, e en plasença per aumentar lo volum abitable per una logor donada.
La corsa es tanben vector de novelums tecnics integrats a la construccion de plasença : lo catamaran (Amaryllis, 1876), las carènas largas facilitant lo planatge (planing navigation), lo mast tornejant profilat (Lady Helmsman, 1966), las velas latadas (Hellcat, 1961), lo spinnaker asimetric, la quilha pendulara, las velas de matèrias compositas, los foils, los dobles safrans, lo mast sus cric idrolic, lo pilòt automatic, lo itinerari informatisat, la crash box d'estrava...
Villabrágima
Villabrágima es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Velièr
Velièr modèrne
Las experimentacion conegudas de propulsion eoliana sens velas son la turbovela, las alas volantes (sèrp volanta) o alara las velas (o alas) regdas utilizadas per la Copa de l'America de 2013.
Montembuòu
Montembuòu (Montembœuf en francés) es una comuna lemosina, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Laudun (Occitània)
Laudun (Laudun-l'Ardoise en francés) es una comuna de Lengadòc lingüisticament provençala, dins lo parçan dei Garrigas, situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Montembuòu
Segon Xavier Lansade, lo parlar de la comuna es lo lemosin.
Laudun (Occitània)
Demografia
Segon l'INSEE http://www.recensement.insee.fr/RP99/rp99/c_affiche.affiche?nivgeo= 30141
Montembuòu
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Istòria
Abans la Revolucion e la formacion dau departament de la Charanta, Montembuòu foguet una enclava de Peitau en Engolmés e Lemosin.
Lista daus maires
gaucha|miniatura|L'ostau de vila de Montembuòu.miniatura|dreita|Roge: La [[Comunautat de comunas de Charanta Lemosina|CC de Charanta Lemosina dins Charanta A. Frontiera òc/oïl<br/ >B. Comunas occitanas<br/ >C. Comunas emb un bocin occitan<br/ >D. Comunas peitavinas-sentongesas]]
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Incertae sedis
Incertae sedis es una expression latina que significa « de sèti incertan » utilizadae per designar un taxon que la posicion dins la classificacion scientifica del vivent es pas encara totalament definida.
L'incertitud se pòt situar a mai d'un escalons de l'arborescéncia : per exemple pel lactari deliciós, l'incertitud se situa al nivèl de la sosclassa. aparten plan al genre Lactarius dins la familha dels Russulacèas que fa partida de l'òrdre dels Russulales ; d'un autre costat los Russulales son evidentament de campairòls (Fungi) de la division des Basidiomycètes e de la classa dels Agaricomycètes mas son pas membres — dins la classificacion actuala — ni de la sosclassa dels Agaricomycetidae ni de la dels Phallomycetidae : se dirà que son d'Agaricomycètes incertae sedis.
Sumu-la-El
Sumu-la-El foguèt un rèi de Babilònia que reinèt vèrs 1885-1840 aC. Succediguèt a Sumu-Abum. Pendent son rèine, aprofichèt un periòde trébol per conquistar Kazallu, Halambû, Kish, Kuta, Anzaqar e Barzi. Son successor foguèt Zabium.
La Joyosa
La Joyosa es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Sergenon
Sergenon es una comuna francesa, situada dins lo departament de Jura e la region de Franca Comtat
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Paul Verlaine
Paul Verlaine (n. en 1844, m.1896) foguèt un poèta simbolista francés.
Causac
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Causacum en 1296, Villa de Causaco en 1298, Villa de Cansaco = Causaco en 1311, De Gausacho = Causacho en 1318, Cahusac en 1588, Cahezat, sense data, Cahusac en 1781. Per Dauzat, totis los Cahuzac (en francés) an la meteissa origina e Bénédicte Boyrie-Fénié considèra explicitament que los toponimes d'Òut e Garona, Aude, Gèrs e Tarn venon del meteis nom, emai siá pas exactament lo que causiguèron sos davancièrs. Se pòt donc tornar escriure çò qu'existís dins l'article Caüsac (Òlt e Garona). Dauzat e Rostaing postulan *Cadusiacum, d'un nom d'òme gallo-roman *Cadusius, del gallés Cadus, ambe lo sufixe -acum. Astor òpta per *Caducius, nom d'òme gallés, a partir de Cadusius, e Ernèst Negre per un nom de persona roman Cabutius, ambe lo meteis sufixe (los dos citats per Bénédicte Boyrie-Fénié). Pel vilatge agenés, Bénédicte Boyrie-Fénié accèpta lo nomen Cabutius, -b- intervocalic passant a [w], ambe sufixe -acu. Pels divèrses Cahuzac, Xavier Delamarre causís tanben Cabutios seguit del sufixe -acon, cabutiācon. Los noms Cabutius, Cabutō son atestats e venon d'una soca celtica cab- « gola, morre ».
James Brown
James Joseph Brown, Jr. (nascut lo 3 de mai de 1933 e mòrt lo 25 de decembre de 2006) foguèt un cantaire e compositor american de soul, r&b e jazz e un dels pionièrs del funk. A tanben influenciat lo hip hop, la disco e la musica electronica.
Lo mes de decembre de 2006 James Brown comencèt de sentir de dolors fisicas que lo menèron a anullar mantas datas de sos concèrts, a mai se encara fins al 23 de decembre se disiá que benlèu tornariá en scèna lo 27 de decembre
Pasmens lo 24 de decembre, atacat per una forma aguda de pulmonia, lo cantaire foguèt portat a l'Emory Crawford Long Hospital d'Atlanta, ont se moriguèt vint-e-quatre oras mai tard.
Violette
Salam violette, salam alekoum Violette ! Violette !
Un rambo calibre seize, au guidon de sa moto. Elle aurait pu être celle qui parlait aux animaux, Pas de chance pour elle, ses mots ce n'étaient que des glaviots. Si tu te battais contre elle, elle te mettait K.O.
Quand on a connu Violette c'était pas vraiment le pied, Car des chaussettes à la casquette il y avait beaucoup à jeter. Et même si la misère te dégoulinait du nez, Rassure-toi la Violette, tu n'as rien à regretter.
Salam alekoum ! Cheveux longs, blonds, filasses sur sa tête... Salam alekoum ! Violette ! Violette !
Sur les traits de son visage, y avait marqué tango, C'est elle qui mène la danse, toi tu erres sur le dos. Pas de chance pour elle ses mots, on dirait de l'Obispo, Si tu te battais contre elle, elle te mettait K.O.
Faut dire que la Violette s'était pas mal engagée, Car ses soucis jusqu'aux dettes l'avait rien à envier, D'ailleurs on l'enviait pas, fallait pas nous en vouloir, On avait tout essayé même sa tisane du soir.
Salam alekoum ! Cheveux longs, blonds, filasses sur sa tête... Salam alekoum ! Salam, Violette, salam alekoum.
Òst
Òst (Ost en francés) qu'ei ua anciana comuna gascona de Bigòrra, en Lavedan, dens eth estrema de Salas, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus. Òst que fusionè dab Aisac en 1846.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Eras fòrmas ancianas que son Ost, cap a 1050-1070, cap a 1060, en 1285, de Osto, en latin, en 1342 e en 1379, Ost en 1429 e sus era mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIIIau. Era prononciacion qu'ei [ɔst]. Qu'ei un mot prelatin, çò escriu Jacques Boisgontier. Miquèu Grosclaude que tempta ua comparason dab Ost e que's pensa lo mot basco e [supausat] aquitan uste, « plana » pòt estar ua solucion, a despieit deth timbre dera vocala.
Orycteropus afer
L'oricteròp del cap (Orycteropus afer) es un mamifèr de mesura mejana originària de la Africa subsaariana, ont viu en sabanes, herbassars e de zònas boscoses ont pòt trobar neuritud.
Coma los orsses formiguers e los pangolins, lo pòrc formiguer a desvolopat d'adaptacions notablas a lo sieu estil d'alimentacion consistenta en atacar dirèctament de nins de formigas e termits, coma una lenga fòrça longa e unes dents mai que mai modificats.
Ripataulèra
Una ripataulèra es una formacion de pifres e percussions (tambors e gròssa caissa). Es tradicionala en sud Gironda mès ne s'agís pas vertadeirament d'instruments tradicionaus deu sud Gironda, car es una formacion d'origina militara, que retrobam dens frem regions (Nòrd, Soïssa, Carcin, Niça, Quebèc...). La creacion deu pifre eth-mèsme remonta sonque au sègle XVI.
Las ripataulèras, d'autecòps, comptèvan lo mèi sovent 3 membres ; adara, pòden aténher dincas a plusiors detzenas de musicaires.
Repertòri
Lo repertòri compta en generau una granda quantitat de marshas (origina militara); rigaudons; rondèus, congòs e danças popularas coma polcàs, valsas, etc; danças folcloricas localas. Mès las formacions recentas incluguèron farandòlas e aires d'Occitania tota, pasos, tròç de jazz, sambas, marshas anglesas, borrèias.... Vaquí una petita lista d'aires :
Ocasions de jòc
Las viradas de conscrits, après lo conselh de revision, que constituèvan una ocasion de jòc tradicionala, an dispareishut en 1966. Demòran las hèstas deus Bueus Gras (Vasats, Granhòus, Capsius, Lengon); las hestejadas folcloricas (Vasats, Lengon, la Rèula); los carnavals (la Rèula, Sent Pèir d'Aurilhac, Sent Macari, Bomas/Pujòus); las maiadas (la darrèira èra en 2008); la Sent Jan (Vasats); la Hèsta de la Paloma (Vasats); hestejadas tradicionalas o modèrnas (hèsta de la musica); animacions divèrsas. Atz per exemple :
Reparticion geografica
Au sègle XX, los pifraires èran essencialament sud-girondins, quauque còp en Òlt e Garona e dens la lana (girondina o landesa). Actualament, la reparticion a chic cambiat : Vasadés, Cernés e valèia deu Ciron. Certèns pifraires demòran a la Rèula, Sent Pèir d'Aurilhac, Sent Macari, Verdelais, Caudròt, Lendiràs ; en Bordalés (Leunhan); suu Bacin ; autorn de Castèthgelós.
Gropes e musicaires
E, dens los gropes folclorics :
Maisonès
Maisonès (Maisonnais-sur-Tardoire en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de la Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Geografia
miniatura|gaucha|Situacion de Maisonès en Nauta Vinhana
Frozes
Frozes es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Viena e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Empèri seleucida
L'Empèri seleucida es un estat ellenistic fondat per Seleuc Ièr e eissit de las conquistas d'Alexandre lo Grand, qu'existiguèt de 312 abC a 63 abC. S'espandissèt, a son maximum, sus Mesopotamia, Siria, Asia menora e lo mond iranian.
Seleuc Ièr e la fondacion de l'empèri
La mòrt d'Alexandre lo Grand en -323 menèt a una guèrra de succession entre sos generals d'origina macedonians, sonats los diadòcs. Lo diadòc Seleuc Ièr arribèt en -312 a establir son poder a Babilònia, en Mesopotamia e lèu poguèt s'apoderar Mèdia e Susiana.
En -303, aviá pres lo contraròtle de la part orientala de l'empèri d'Alexandre, dusqua l'Indus, que deguèt pasmens daissar a Chandragupta Maurya. En -301, aliat a Lisimac desfaguèt Antigòn lo Bòrni en Asia menora, e recebèt Siria per prètz de la victòria. En -305 fondèt la capitala de Seleucia en Mesopotamia, mas tanlèu -300, la transportèt a Antiòquia en Siria. A partir d'aquest moment, lo centre del poder seleucida s'alunhèt d'Iran e dels territòris orientals de l'empèri. En -305, la desintegracion de l'estat d'Alexandre lo Grand es complèta. Seleuc Ièr pren lo títol de rei, parièr que lo lagida Ptolemèu Ièr en Egipte.
Dinastia
Los emperaires seleucidas son:
Sant Guilhèm dau Desèrt
Sant Guilhèm dau Desèrt (localament: [daj] Desèrt e en francés Saint-Guilhem-le-Désert) es una comuna occitana de Lengadòc situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Lo vilatge es situat dins la vau de Gellone, au jonhent dau riu de Verdús e dau flume d'Erau. Es mai que mai conegut per son abadiá que constituís l'un dels ensems arquitecturals romanics mai famós de Lengadòc, e tanben per son Pont dau Diable, pont romanic dau sègle XI, qu'encamba lo flume d'Erau al luòc dich lo "Gorg negre".
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Gellonne en 822, monasterio Gellonensi en 925, S. Willelmo en 938, monasterio Gellonensi, au sègle X o XI, abbati de Gellonis monasterio en 985, S. Guillelmi Gilionensis cap a 1035, cella Gellonis en 1066-1080, monasterium, quod dicitur Gellonis cap a 1070, S. Guilelmo de Gellone en 1162, caminus S. Guillelmi en 1167, monasterium quod dicitur Gelloni, au sègle XII (?), cellulam nuncupante[m] Gellonis, au sègle XII (?), apud S. Guilelmum, abbatem S. Guilelmi en 1158, abbas de Sant Guilem, cap a 1160, villam S. Guillelmi en 1162, de S. Guilelmo de Gellone en 1162, ponte S. Guilelmi en 1187, del pon de San Guilelm en 1187, monasterii S. Wuilielmi en 1217, capitulo monasterii S. Guillelmi de Deserto en 1267, versus S. Villelmum en 1270, S. Guillelmi de Deserto cap a 1300, presbiter de Beato Guillelmo de Desertis en 1330, [apud Gelonem au sègle XIV ]; al pon de San Guilhem, cap a 1400, abbatis S. Guillemi de Desertis en 1484 e au sègle XVI, St Guillé du Desert en 1571, Sainct Guillem des Desertz en 1584, S. Guillem en 1613, S. Guilleal en 1622, St Guillen en 1626, 1643, Saint Guillem le Desert en 1740, St Guilhem le Dezert en 1740-60, St Guillem du Desert en 1740-60, 1770-72 (mapa de Cassini), S. Guilhem le desert en 1771.
Lo nom dau sant es Guilhèm de Gellone, duc d'Aquitània e monge a l'abadiá de Gellone, conegut coma Guillaume d'Orange dins las cançons de gèsta. Lo pichon nom ven dau germanic Willhelm. . Sant Guilhèm, comte de Tolosa, se retirèt a Gellone en 806 e i moriguèt en 812 o 813. Lo determinant Desert representa « un endrech sauvatge, inculte ».
Gellone
Gellone ven d'un nom germanic d'òme Gelo (M.T. Morlet). Totas las fòrmas latinas conegudas tradusisson lo cas regime occitan en -on, dont un nom occitan (posterior a l'an mil) que seriá *Gelon. Cap atestacion permet pas de supausar un -a finau (la fòrma latina demòra donc Gellone e pas *Gellona.
Rothau
Rothau (Bas-Rhin) en alemannisch (Rothau en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
Situada en la vallée de la Bruche, Rothau forma amb las municipalitats de la Broque e de Schirmeck una aglomeracion de près de 7.000 abitants.
Située dans la vallée de la Bruche, Rothau forme avec les communes de la Broque et de Schirmeck une agglomération de près de 7.000 habitants.
Istòria
La primièra mencion de Rothau es de 1398 (Roto). La localité fasiá partida de l'anciana distincion del Ban de la Ròca #que n'èra la capitala administrativa al XVIe sègle (après la destruccion del castèl medieval l'an 1469 - çò castèl de la Ròca a Bellefosse) e banc de las parròquias del Ban de la Ròca.
La localité a egalament #èsser del XVIe sègle (jos l' administracion dels comtes de Veldenz) al començament del XIXe sègle (de Dietrich de contunh Champy) un centre sidérurgique competitor a aquel de Framont-Grandfontaine.
En 1940, luòc de accueil dels abitants deslotjats de Schirrhein.
La première mention de Rothau est de 1398 (Roto). La localité faisait partie de l'ancienne seigneurie du Ban de la Roche dont elle était la capitale administrative au XVIe siècle (après la destruction du château médiéval en 1469 - le château de la Roche à Bellefosse) et siège des paroisses du Ban de la Roche.
Sumu-Abum
thumb|right|Representacion de Sumu-abum.
Rothau
Istòria
La localité a également été du XVIe siècle (sous l'administration des comtes de Veldenz) au début du XIXe siècle (de Dietrich puis Champy) un centre sidérurgique concurrent à celui de Framont-Grandfontaine.
Sumu-Abum
Sumu-Abum es un cap amorrita que foguèt un sobeiran de la region de Babilònia au començament dau començament dau sègle XIX avC. Sa posicion precisa dins la politica locala es mau conegut. Èra probablament rèi de la vila mai aquela posicion èra benlèu tenguda per Sumu-la-El. Lei relacions entre lei dos ómes son pauc claras (contemporanèus, successors, vassau/senhor...). Pasmens, Sumu-abum es sovent considerat coma lo fondator de la premiera dinastia babiloniana e Sumu-la-El coma son successor.
Rothau
Istòria
En 1940, lieu d'accueil des habitants évacués de Schirrhein.
Sumu-Abum
Son rèine es relativament desconegut (mencions de guèrras còntra d'autrei vilas...) mai aguèt una influéncia importanta sus l'istòria babiloniana ulteriora car mantenguèt lo culte de Marduk, divinitat segondària que venguèt pauc a pauc lo protector oficiau de Babilònia.
Artés d'Asson
Artés d'Asson (Arthez-d'Asson en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [ar'tes]. Las fòrmas ancianas que son Arthez-deça, Arthez-dela (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Miquèu Grosclaude, que i a dens lo nom lo radicau basco-aquitan, « preindoeuropèu d'origina mediterranèa » arte, « euse, Quercus ilex », mès qui cambiè de sens per designar ua vegetacion brostèra, sustot on i a pas d'euse ([arbo mediterranèu]). Lo sufixe qu'ei basco, dab shiulanta (-etz) e qu'a probablament un sens collectiu. Medisha explicacion que per l'aute Artés.
Istòria
La comunautat d'Artés d'Asson qu'estó hondada au sègle XVIIIau en bèth partir parçans d'Asson : Artés de çà e Artés delà.
Cachafuòc
Lo cachafuòc (var. cachafuec), calendau, calinhau, la soc(a) de Nadal/Nadau (var. socha de Nadau), (soca) nadalenca, la buscha o còça de Nadau, lo capçau/cabeçau de Nadau, l'escalha de Nadau, lo mochon chalendós o la tròncha es un dels elements tradicionals qu'acompanhan e alegran la celebracion de Nadal en Occitània. Aqueste tronc, que trapam tanben dins d'autres païses coma en Catalonha jol nom de tió de Nadal (amb l'acte de far cagar el tió) e en Aragon jol nom de tronca, toza o tizón de Nadal, èra a la debuta un tronc (de perièr, d'olivièr o de cerièr o tot autre fruitièr) que se metiá dins la chaminèia, pro gròs per tal que durèsse tot lo temps de la fèsta de Nadal. Solián èsser portats al fuòc per l'aujòl e lo caganís de la familha.
Las autras tradicions, mangivòlas, son lo Gròs Sopar e los tretze dessèrts.
Version cevenòla de la cançoneta Bota fuòc, cachafuòc
Bota fuòc, cachafuòc, que nos alegre, que nos fague la jòia d’èstre aquí l’an que ven, e se sèm pas mai, que siaguem pas mens!
Saint-Fulgent-des-Ormes
Saint-Fulgent-des-Ormes es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
Lo ponch en culminant se situa en limit es, sus una pendenta #que culmini en mai d'Unitat|165|m  sus la municipalitat vesina de Igé, près del luòc-dich las Vinhas. Lo ponch mai bas correspond a la sortida del ruisseau de Argenson del territòri, al sud.
Entre Perche et Saosnois, le bourg est à 6 km au nord de Saint-Cosme-en-Vairais, à 9 km au sud-est de Mamers et à 12 km au sud-ouest de Bellême.
Le point culminant (125 m) se situe en limite est, sur une pente qui culmine à plus de 165 m sur la commune voisine d'Igé, près du lieu-dit les Vignes. Le point le plus bas (76 m) correspond à la sortie du ruisseau d'Argenson du territoire, au sud.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La paroisse de Saint-Fulgent faisait partie de l'ancien diocèse du Mans, sous le patronage de l'abbaye du Pré du Mans.
Paire (site arqueologic)
Lo site arqueologic de Paire se situa al punt limit sud-èst de las gòrjas dau riu de Paire, a Rompon, en Vivarés, dins lo departament d'Ardecha. Se tròba prèp dau masatge dau mesme nom, qu'aperten al Polzin.
Geologia e geomorfologia
Lo massís dels Gras, entre Privàs e Ròse d'una part, las valaas fertilas d'Ovesa al nòrd e de Paire al sud, es un ensems de sèrras e de plans calcaris escultats per l'erosion. Lo site se tròba sus de terrens de calcari blanc jurassic. Lo riu de Paire drena d'importants blòts e còdols, generalament de basalt terciari, dempuei los flancs dau massís dau Coiron ont pren sa fònt.
Lo site
Los contrafòrts dels Gras forman una seria de terrassas en eschalier. A l'entorn d'una granda terrassa i a mai d'una barma. S'agís d'un ancian malhum carstic compausat de doas barmas e tres abrics rochassuts. La terrassa, d'una larjor de per una lonjor de, es orientaa vès lo sud-èst e plan inclinaa (30° a 45°) vès la valaa. Lo site se compausa de diferents jaces:
Las barmas de Paire I e II formavan un unic complèxe, que se degradèc a mesura que lo bauç reculava.
Istoric de las rechèrchas
Las barmas de Paire semblan d'èstre coneissuas dempuei la Segonda Guèrra Mondiala. Paire III baila un material calcolitic tre 1941. Los chavaments realizats entre 1946 e 1951, contunhats en 1965, permetèron de descurbir de bifàcias, de pèrlas e pendeletas, d'aissas aliscaas e una aissa de coire. Aquelas descubèrtas atestan d'una ocupacion al Mosterian e al Calcolitic.
Un sondatge efectuat en 1950 metèc en evidéncia las rèstas d’una fauna freda, sens industria umana. Entre 1952 e 1954, un autre sondatge dins Paire I mostrèc egalament d'industrias dau Paleolitic Mejan, un enterrament calcolitic o mesolitic e de rèstas de fauna que lo rinocèros de Merck.
Los chavaments dins Paire II tornar comencèron en 1990 e mostrèron que los degalhs causats per de sondatges clandestins avián afectat lo site.
Lo material litic
Los chavaments de 1990 permetèron d'identificar una industria litica, que de rascladors, probablament dau Paleolitic Mejan, fabricats sus lo luec.
Angòs
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Paire (site arqueologic)
La fauna
Lo site de Paire èra fòrça favorable a l'ocupacion umana. Se trobava a la confluéncia de la valaa de Ròse, de las gòrjas de Paire e dau plan calcari. Gràcias a l'aiga, lo luec abricava una flòra e subretot una fauna variaas, que de rinocèros, de chavals, de cervids, de boquetins, d'orses, de lops e de castòrs.
Angòs
Toponimia
La prononciacion qu'ei [an'gòd] (grafia fonetica deus autors). Las fòrmas ancianas que son : D-Angos en 1313, de Angossio, en latin, en 1379, Angos en 1406, Anguos, Angos en 1429, Angos (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII).
Segon Dauzat, Angòs que vien d'un radicau celtic anco-, « encrocat », dab lo sufixe aquitan -ossum.
Lo diccionari de Simin Palay que horneish 1) Angos, angous, « gòrja, passatge estret »; 2) angou, angous, « terren de palú       ».
Segon Negre, Angòs que vien de l'occitan angòs, « passatge estret, gòrja ».
R. Aymard que ved un nom germanic de persona Ango (senhalat per Berganton).
Miquèu Grosclaude que cita tanben Angòs, molin dens la comuna de Poiharrèr, atestat de Angossio en 1300 e 1342; un aute molin de la comuna de Banhèras, Angòs (comuna de Navalhas e Angòs) e Angos [-us] aus limits de Bearn e de Sola. Grosclaude qu'escarta per principi l'ipotèsi celtica de Dauzat, de mei pr'amor la nocion de « corba » se ved pas suu terren. Los noms citats per Rohlfs que's refereishen a noms de persona atestats tròp luenh. Negre, a prepaus d'Angòs en Bearn, que's fonda sus informacions dobtosas de Simin Palay e cap Angòs ei dens un passatge estret. Per la segonda ipotèsi de S. Palay (palú), i a pas de h- aspirat (hangós a un h-). Per l'ipotèsi de R. Aymard, Grosclaude que cred un nom germanic de persona ei mei recent que lo sufixe aquitan -oss(um). La sola causa segura qu'ei lo sufixe aquitan -ossum, dab un nom d'òmi.
Sant Ginièis de Morgas
Sant Genièis de Morgas o Sant Ginièis de las Morgas (Sant-Geniès de Mourgues en grafia mistralenca ; Saint-Geniès-des-Mourgues en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Lo gentilici es sant genieissenc -enca.
Niños perdidos
"Niños perdidos" es una cançon en espanhòl de Goulamas'k :
Sant Ginièis de Morgas
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : in locum quod vocatur Marcanicus, atque illi vocabulo imponitur ei nomen Carumlocum... ecclesia constructa... in honore S. Genesii en 1019, ''cœnobium virginum. .. S. Genesii martyris titulatum nomine, Marcianico subter consistente villa en 1025, monasterio S. martyris Genesii... in loco qui antiqua nomine Marcianicus vocatur, rudi vero vocabulo Carus nuncupatur locus en 1043, de S. Genesio, sense data [sègle XII ?], monasterii S. Genesii, villam S. Genesii en 1200, S. Genesium, boscum S. Genesii en 1236, ville S. Genesii en 1272, abbatissa de S. Genesio en 1392, S. Genies en 1526, abbatissa S. Genesii en 1529, 1550, S. Gemier (?) en 1622, St Geniez en 1626, St Geniés en 1648, St Geniès-des-Mourgues, St Geniez de las Mourgues en 1740-60, S. Geniès en 1759, St Genies des Mourgues'' en 1770-71 (mapa de Cassini).
Niños perdidos
Trabajando todo el día y trabajando para... Para norir mi hermanita, así tanbién la mama. Trabajando con mi manos, trabajando es verdad. Mira ! Como es la vida, mala, mala en su tierra.
Llora, llora hermanita. Que te duele tu vida. Los cabrones quieren dinero, Y no les gusta tu alma. Peligrosa Peligroso Será para ellos mañana. Que caliente este viento. Un día u otro llorarán.
Sant Ginièis de Morgas
Toponimia
Sant Ginièis ven del latin Genesius, nom de mai d'un sant, dont un martir a Roma dau temps de Dioclecian e un arquevesque de Lion.
Morgas
Lo mot morga, « monja » èra vielhit abans 1900 (ALF 865). I a un Puech des Mourgues (en francés) dins la meteissa comuna.
Marcianicus
Ancian nom dau luòc. Èra una proprietat galloromana qu'aviá per mèstre Marcius. Lo sufixe es -anicis per Hamlin, en realitat -anicos segon Joan Pèire Chambon.
Carumlocum
Lo sens èra « car luòc, luòc benaimat ». Son pas arribats a impausar aqueu nom artificiau dins l'usatge.
Luanda
Luanda es la capitala d'Angòla. Sa populacion èra estimada a 4,500,000 abitants, en 2004.
Niños perdidos
Es el ritmo, ritmo, ritmo, es el ritmo de Babylon Este ritmo, ritmo, ritmo, el ritmo cabron Es el ritmo, ritmo, ritmo, es el ritmo de Babylon Este ritmo, mata niños, los niños peones.
Trabajando todo el año, trabajando es verda. Y cerca de mis compañeros lejo de mi libertad. Trabajando con mi padre, trabajando y mira Peligrosa es la vida, malo, malo en mi tierra.
Luanda
thumb|430px|left|Lo pòrt e la vila de Luanda.
Niños perdidos
De Africa a Asia De America, de Europa Son los amos que nos mandan. Un día o otre lloraran, De no saber respetar tu vida, De haber matado tu nombre. Hermanita llora, grita Un día u otro llorarán.
Redon
R'don en galò; Redon en breton ( Redon en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Geografia
Redon a situat al confluisson del Oust e de la Vilaine, a 60 km al sud-oèst de Roazhon, 50 km a l'èst de Vannes e 60 km al nòrd-oèst de Nantas.