cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Particion e secession de Califòrnia
Calexit
Après la victòria de Donald Trump, candidat Republican, a l'eleccion presidenciala de 2016, un movement marginal organisat per Òc Califòrnia (en anglés: Yes California), escaissat "Calexit", un tèrme inspirat pel succès del referendum sul Brexit de 2016, nascut amb l'intencion d'amassar las 585 407 signaturas necessàrias per pausar una question secessionista sul papieron de 2018. En julhet de 2018, los objectius de l'iniativa Calexit foguèron alargat a l'inclusion d'un plan visant a crear una "nacion autonoma pels americans natius" qu'ocupariá l'èst de la Califòrnia e "de remetre a pus tard son apròchi referendari a l'escrutinh per fins de convéncer los estats republicans de sosténer lors esfòrces separatistas."
Partit Nacional de Califòrnia
Fondat en 2014, lo Partit Nacional de Califòrnia (PNC) (California National Party o tanben CNP en anglés) es un partit politic amb una plataforma progressista. Lo PNC presenta de candidats dins Califòrnia tota, als nivèls d'estat e local, a comptar del cicle electoral de 2018. Lo PNC a tanben per objectiu a long tèrme la secession de Califòrnia dels Estats Units per mejans legals e pacifics.
Lo Partit Nacional de Califòrnia s'inspira del Partit Nacional Escocés, un partit politic favorable a l'independéncia d'Escòcia del Reialme Unit.
Lo 6 de genièr de 2016, lo burèu del Secretari d'Estat de Califòrnia envièt un memorandum a cadun dels 58 burèus (al nivèl de comtat) d'Enregistrament dels Electors de Califòrnia per los informar que avián lo 7 de decembre de 2015 "recebut una notificacion oficiala del Partit Nacional de Califòrnia de lor intencion de qualificar" coma un partit politic, e apuèi atribuèt al partit una designacion del còdi de "CNP".
L'organizacion oficiala del partit a pas començat qu'en junh de 2016, quand lo partit PNC tenguèt son premièr congrès e sas premièras eleccions a Sacramento, Califòrnia. En aquesta convencion, Theo Slater e Andria Franco foguèron elegits president e vicepresident del congrès. Jed Wheeler, fondator de Califòrnians per l'Independéncia (Californians for Independence) foguèt elegit secretari al moment de la fusion dels dos grops. En setembre de la meteissa annada, PNC adoptèt una plataforma novèla, basada sus la plataforma dels Califòrnians per l'Independéncia; e lançat un sit web, una lista de difusion e una campanha de recrutament. Lo partit foguèt tornat presentat al Secretari d'Estat en novembre de 2016 e lo lideratge nòu foguèt reconegut oficialament pauc de temps après.
Vejatz tanben
Proposicions de particion dels estats dels EUA Particion e secession de Nòva York Divisionisme de Texas
Australopithecus afarensis
Es fossils més famosi d'aguesta espécie son d'ua esqueleta pas sancèra aperada Lucy (hé 3,2 milions d'annades) trobada per Donald Johanson e sòns collegues qui tà celebrar er hét cantaren diuersi còps era cançon Lucy in the sky with Diamonds des Beatles.
Jadiments
Australopitecus afarensis a estat discurbert en eth nòrd d'Africa. Maugrat que Laetoli auia estat un vilatge tà discurbir Australopitecus afarensis, es trobalhes més importants d'aguesta espécie se traparen en Hadar, ena region d'Afar, en Etiopia, includent era ja aperada "Lucy" atau coma ua prumèra familha trapada ena localitat d'AL 333. D'autes lòcs que tamben poden éster relacionadi damb AustralopitHecus afarensis son es trobalhes d'Omo, Maka, Fejej e Belohdelie en Etiopia e Koobi Fora e Lothagam en Kenya.
Caractièrs fisics
Comparat damb es monards escandits o tamben es moderns, Australopitecus afarensis auia redusit es ulhals e es molars. Totun, encara èren més grani qu'es des umans moderns. Australopitecus afarensis tamben auia un tamanh de cerveth relatiuaments gran (380-430 cm3). Tamben auia ua faça pragnatica (damb es mandibules entà deuant).
Era imatge d'un ominid bipede damb un cervèth petit a ua faça primitiva siguec ua revellacion tath mond paleoantropologic dera epoca. Açò siguec atau pr'amor qu'auans se pensaua qu'un cervèth gran éra eth prumèr escambi en es ominids.
Auans des descorbiments d'Australopitecus afarensis en es annades 1970 se credeva qu'ua aumentacion deth tamanh deth cervèth éra auans que no pas ua marcha bipeda. Se credeva açò pr'amor qu'es ominids més ancians ja auien un cervèth relatiuaments gran (Homo rudolfensis, trapat quaques annades auans que no pas Lucy, auia ua capacitat cranial de 800 cm3).
Morfologia e locomocion
S'a hét un debat plan prigond sus era locomocion e eth comportament d'Australopitecus afarensis. Quauques estudis prepausen que siguec bipede deth tot mentretant d'autes diden qu'aguesta creatura éra tamben arboricola.
Era anatomia des mans, es pès e es espatles afavoreishen més ben aguesta darrera tesi. En particular, era forma des escapules que sembla éster plan de primat e plan disparièra dera des umans moderns (6). Era corvatura des dets e des falanges des ossi ei més procha dera des monards d'aué dia e suggereish que podien pojar branques e arbes plan aisidament.
Ua serie de caractièrs en Australopitecus afarensis e era sua esqueleta hé pensar en qu'éra bipede enquia un ponch que plan de recercaires an ditz qu'eth bipedalisme se desvolopéc plan auans d'Australopitecus afarensis (8). Era pelvis sembla plan coma era des umans moderns.
Es pales iliaques son cuertes e amples més eth sacrum ei ample e darrièr dera cincha, ua evidencia d'ua amassada plan horta des joelhs. Era pelvis non ei umana dau tot. Tot açò condusís a ua estructura remodelada d'ua forma radicau tà explicar un grad de bipedisme plan desvolopat.
Tamben ei plan important de díder qu'eth os femur se dirigeish entàs joelhs. Açò auria permetut ath pè de dar passes més cuertes e ei ua indicacion clara d'ua marcha bipeda. Aué qu'es orangutangs e es monards aranha an, damb es umans, era madeisha locomocion. Es pès tamben an grans dets e açò hé qu'ei malaisit senon imposible de pojar ben pes branques des arbes damb es pés.
Era perdua dera forma d'aguest pè tamben creéc un nau risc: es ninons poden quèir en pojar o baishar deth arbe, coma hen toti es monards. Atau qu'eth monard ninon se pot pas gahar ara sua mair e a d'éster gahat per aguesta. Eth problema de gahar er ninon se moltiplica se era mair a de pojar pes arbes. Es ossi deth pè tamben parlen de bipedisme (9)(10).
Es simulacions d'ordinator utilizen models dinamics d'esqueleta tà discorbir es sòns caractièrs iniciaus mos hé pensar qu'Australopitecus afarensis podia descaminar coma es umand moderns e que podia pas descaminar com es chimpanzes. Açò que l'auria pres plan d'energia (11)(12).
Australopitecus afarensis siguéc un bipede plan eficient que descaminava distancies cuertes. Er espaci enter es huelhes deishades en Laetoli indica que descaminaua a 1m/s qu'ei eth pàs des umans enes viles petites (13).
Totun, quauques cercaires an ditz qu'aguestes huelhes non son cap d'australopitecus (14). Plan de cercaires tamben dobten deth bipedisme e diden qu'australopitecus tot e que descaminaua damb es dus cames n'ac héia coma es umans (15)(16)(17). vinheta|Es huelhes trapades de Lucy confirmen eth sòn bipedisme D'un aute costat, se poderia tamben pensar qu'era estructura des ossi héia qu'australopitecus afarensis descaminés apuant-se tamben en es nosadors (18). E coma qu'es sòns braçi èren tamben plan longs, se pensa qu'èra tà escalar es arbes. Ath delà, s'a trapat ua canau e un laberint ena morfologia deth crani que hé pas efecte ena locomocion bipeda.
Descaminar de forma bipeda se pensa qu'evolucionéc des d'era marcha damb es nosadors coma ac hen es chimpanzes e es gorilles més es esqueletas e fossils coma eth d'Orrorin tugenensis mos confirmen ua marcha bipeda ja hé enter 5 e 8 milions d'annades. Ei era epoca ena quau aguests primats e er òme divergien evolutiuaments.
Es escambis climatics qu'aueren lòch hé 11 enquia 10 milions d'annades afectaren es bosqui en Africa central e de l'est. Atau i auia periodes enes quaus i auia clari que permetien pas viatjar més pes arbes. Es ominids se poden auer adaptat tara marcha bipeda pendent qu'es ancessors de gorilles e chimpanzes s'especializaren més en viatjar a trauers de socs o lianas en tot marchar damb es nosadors. Açò duria Australopitecus afarensis tà marchar bipede e auer, ath còp, braci ben adaptats tà escalar arbes. Totun, es chimpanzes e es gorilles son era familha més pròplèu as umans (18)(19)(29)(21)(22)(23).
D'autes estudis suggereishen ua esquia plan recta e vertical. Esquies coma aguestes se trapen ja en primats tan ancians como Moropitecus bishosi deth Miocèu hé 21,6 milions d'annades, es primats més ancians des umans (24)(25).
Es australopitecids que son es ancessors més ancians des quaus es umans an gessut. Aguesta paraula includís tamben toti es fossils umans d'enter 7 a 2,5 milions d'annades e quauquuns tamben d'enter 2,5 a 1,4 milions d'annades. Aguest grop s'escandiguéc dempús d'aguesta epoca.
Caractièrs sociaus
Era rebastida deth comportament sociau d'un fossil escandit ei tostemps malaisit, més era sua estructura sociau ei parièra ara des primats moderns s'auem en compde era diferencia deth cos enter es mascles e es hemelles (dimorfisme sexuau). Se cre atau qu'es mascles éren plan més grani qu'es hemelles. Quan s'aplique aguest dimorfisme e estructura sociau a Australopitecus afarensis, se pòt pensar qu'aguestes creatures demorauen en petits gropi damb un mascle dominant e un nombre indefinit de hemelles que criaven.
Pendent un long periode de temps no s'associauen otís de pèira damb Australopitecus afarensis e es paleoantropològs pensauen qu'es prumèrs otís de pèira eren de hé 2,5 milions d'annades (26).
Totun, en 2010, un estudi suggeriguec qu'aguesta especie d'ominid minjaua carn en tot raubar carcasses d'animaus damb pèiras. Açò hé qu'es otís més ancians des ominids siguen adara de hé 3,4 milions d'annades (27).
Varis
Es fossils trapats ena region d'Afar son aperats "AL", que vol díder "Afar Locality". Era esqueleta tipe ei LH4 e eth prumèr joelh discurbert siguec en 1973 per Donald Johanson e Maurice Taieb, Yves Copens e Tim White. Una annada dempús era equipa de Donald Johanson discurbec en Hadar prep de 200 especimens fossils de 13 individús adulti e joeni. Eth lòch ei conegut com AL··· e ei aperat era prumèra familha. Se cre que morigueren toti ath còp.
En 2011 se discurbec un os en Hadar de 3,2 milions d'annades (32)(33). aguest os confirma qu'era especia auia arcs en sòns pés e atau descaminava drecha (34). Quan se traperen més trobalhes en Afar Johanson e White confirmaren que marchar drech siguec pas un hét des ominids d'Afar més que tamben passéc damb es ominids de Koobi Fora.
En 2001 Meave Leaky prepauséc ua naua especie Kenyanthropus Platyops damb ua faça plana més plan parièr a Australopitecus afarensis. Més sonque se trapéc aguest individú (36). Ua auta especie, aperada Ardipitecus ramidus, siguec tamben trapat per Tim White e sòns collegues en 1992. Aguest desmarchava drech enter hé 4,4 tà 5,8 milions d'annades més pareish qu'era un vesin d'Australopitecus en un mitan boscòs. Es recercaires estimen era sua capacitat craniana en de 300 a 350 cm2 (37).
Referéncies
1.- Prins, Harald E. L; Walrath, Dana; McBride, Bunny (2007). Evolution And Prehistory: The Human Challenge, by William A. Haviland, Harald E. L. Prins,Dana Walrath,Bunny McBride. ISBN 9780495381907.
2.- Cartmill, Matt; Fred H. Smith, Kaye B. Brown (2009). The Human Lineage. Wiley-Blackwell. p. 151. ISBN 978-0-471-21491-5.
3.- Johanson & Maitland 1981, pp. 283–297
4.- Johanson, D.C. (2009). "Lucy (Australopithecus afarensis)". In Michael Ruse & Joseph Travis. Evolution: The First Four Billion Years. Cambridge, Massachusetts: The Belknap Press of Harvard University Press. pp. 693–697. ISBN 978-0-674-03175-3.
5.- a b Wood, B.A. (1994). "Evolution of australopithecines". In Jones, S., Martin, R. & Pilbeam, D. The Cambridge Encyclopedia of Human Evolution. Cambridge, U.K.: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-32370-3. Also ISBN 0-521-46786-1 (paperback).
6.- a b Green, D. J.; Alemseged, Z. (2012). "Australopithecus afarensis Scapular Ontogeny, Function, and the Role of Climbing in Human Evolution". Science 338 (6106): 514–517. doi:10.1126/science.1227123. PMID 23112331. edit 7.- Latimer, Bruce; C. Owen Lovejoy (1990). "Hallucal tarsometatarsal joint in Australopithecus afarensis". American Journal of Physical Anthropology 82 (2): 125–33. doi:10.1002/ajpa.1330820202. PMID 2360609.
8.- Lovejoy, C. Owen (1988). "Evolution of Human walking". Scientific American 259 (5): 82–89. Bibcode:1988SciAm.259e.118L. doi:10.1038/scientificamerican1188-118.
9.-Weiss, M. L.; Mann, A. E. (1985). Human Biology and Behaviour: An anthropological perspective (4th ed.). Boston: Little Brown. ISBN 0-673-39013-6.
10.- Latimer, B.; Lovejoy, C. O. (1989). "The calcaneus of Australopithecus afarensis and its implications for the evolution of bipedality". American Journal of Physical Anthropology 78 (3): 369–386. doi:10.1002/ajpa.1330780306. PMID 2929741.
11.- "BBC – Science & Nature – The evolution of man". Mother of man – 3.2 million years ago. Archived from the original on 12 October 2007. Retrieved 2007-11-01.
Jean-Baptiste Clément
thumb|right|Jean-Baptiste Clément Jean-Baptiste Clément (Boulogne-sur-Seine, 30 de mai de 1836 – París, 23 de febrier de 1903) foguèt un cançonejaire francés e una personalitat de la Comuna de París (1871).
Australopithecus afarensis
Referéncies
12.- "PREMOG – Research". How Lucy walked. Primate Evolution & Morphology Group (PREMOG), the Department of Human Anatomy and Cell Biology, the School of Biomedical Sciences at the University of Liverpool. 18 May 2007. Archived from the original on 2007-10-25. Retrieved 2007-11-01.
Jean-Baptiste Clément
Nascut dins un familha aisada, la quitèt a 14 ans e anèt a París. Après quauquei mestiers divèrs, participèt au jornau "Le Cri du Peuple" de Jules Vallès. En 1867, s'exilièt en Belgica onte publiquèt la celèbra cançon "Le Temps des Cerises". Tornat en França, foguèt condamnat per sa collaboration ambé lo jornau "La Réforme" de Charles Delescluze e Auguste Vermorel. Liberat per la proclamacion de la Republica lo 4 de setembre de 1870, foguèt elegit membre de la Comuna lo 26 de març de 1871. Faguèt partida de la Comission dei subsisténcias, foguèt delegat per la fabricacion de municions e enfin membre de la Comission de l'ensenhament. Combatèt durant la Setmana Saunosa e escriguèt son autra cançon pus celèbra, "La Semaine sanglante", denonciant la repression de la Comuna. S'exilièt en Belgica puei a Londres. Tornèt en França en 1880.
Entre 4000 e 5000 personas assistiguèron a son enterrament dins lo cementèri dau Père-Lachaise.
Castilhon de Massàs
Castilhon de Massàs o Castilhon de Massans o Castilhon Massàs (Castillon-Massas en francés) qu'ei ua comuna gascoa d'Occitània situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Australopithecus afarensis
Referéncies
13.- "PREMOG – Supplementry Info". The Laetoli Footprint Trail: 3D reconstruction from texture; archiving, and reverse engineering of early hominin gait. Primate Evolution & Morphology Group (PREMOG), the Department of Human Anatomy and Cell Biology, the School of Biomedical Sciences at the University of Liverpool. 18 May 2007. Archived from the original on 2007-07-17. Retrieved 2007-11-01. 14.- Wong, Kate (1 August 2005). "Footprints to fill: Flat feet and doubts about the makers of the Laetoli tracks". Scientific American. Retrieved 2010-12-05.
Castilhon de Massàs
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Lo nom es qu'atestat Castilione de Massanis en 1391. Lo país qu'es atestat Massans en 1261. Castilhon qu'es un diminutiu de castèth (deu latin castellum < castrum), dab lo sufixe -onem (Dauzat) o meilèu -ionem (Grosclaude, Astor, etc), çò qui horneish un sens de « petita hortalessa, petit castèth », , ,. L'etime teoric qu'es donc *castellione (diferent de *castellone > Casteron (Lo)) e parlar de sufixe -ione(m) qu'es benlèu un abús de lengatge : se pòt imaginar un radicau *castelliu- (analogic ?) dab lo sufixe -one(m) normau ?
Australopithecus afarensis
Referéncies
15.- Shipman, P. (1994). "Those Ears Were Made For Walking". New Scientist 143: 26–29.
16.- Susman, R. L; Stern, J. T (1983). "The Locomotor Anatomy of Australopithecus Afarensis". American Journal of Physical Anthropology 60 (3): 279–317. doi:10.1002/ajpa.1330600302. PMID 6405621.
17.- Beardsley, T. (1995). "These Feet Were Made for Walking – and?". Scientific American 273 (6): 19–20. doi:10.1038/scientificamerican1295-19a.
18.- Richmond, B. G.; Begun, D. R.; Strait, D. S. (2001). "Origin of human bipedalism: The knuckle-walking hypothesis revisited". Am. J. Phys. Anthropol. Suppl. 33: 70–105. doi:10.1002/ajpa.10019. PMID 11786992.
20.- Zonneveld, F.; Spoor, F.; Wood, B. (1994). "Implications of early homonid morphology for evolution of human bipedal locomotion". Nature 369 (6482): 645–648. Bibcode:1994Natur.369..645S. doi:10.1038/369645a0. PMID 8208290.
21.- Ian Sample, science correspondent (June 1, 2007). "New theory rejects popular view of man's evolution – Research – EducationGuardian.co.uk". The Guardian (London). Archived from the original on 24 November 2007. Retrieved 2007-11-05.
22.- "BBC NEWS – Science/Nature – Upright walking 'began in trees'". BBC News. 31 May 2007. Archived from the original on 9 October 2007. Retrieved 2007-11-05.
23.- Thorpe S.K.S.; Holder R.L., and Crompton R.H. (24 May 2007). "PREMOG – Supplementry Info". Origin of Human Bipedalism As an Adaptation for Locomotion on Flexible Branches. Primate Evolution & Morphology Group (PREMOG), the Department of Human Anatomy and Cell Biology, the School of Biomedical Sciences at the University of Liverpool. Archived from the original on 2007-07-17. Retrieved 2007-11-01.
23.-Aaron G. Filler (December 24, 2007). "Redefining the word "Human" – Do Some Apes Have Human Ancestors? : OUPblog". Archived from the original on 29 December 2007. Retrieved 2007-12-27.
24.- Aaron G. Filler (October 10, 2007). "PLoS ONE: Homeotic Evolution in the Mammalia: Diversification of Therian Axial Seriation and the Morphogenetic Basis of Human Origins". Archived from the original on 27 December 2007. Retrieved 2007-12-27.
25.- Jones, S., Martin, R. & Pilbeam, D., ed. (1994). The Cambridge Encyclopedia of Human Evolution. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-32370-3. Also ISBN 0-521-46786-1 (paperback)
26.- McPherron, Shannon P.; Zeresenay Alemseged, Curtis W. Marean, Jonathan G. Wynn, Denne Reed, Denis Geraads, Rene Bobe, Hamdallah A. Bearat (2010). "Evidence for stone-tool-assisted consumption of animal tissues before 3.39 million years ago at Dikika, Ethiopia". Nature 466 (7308): 857–860. Bibcode:2010Natur.466..857M. doi:10.1038/nature09248. PMID 20703305.
27.- Walter, R. C., 1993, "Age of Lucy and the First Family, Geology, vol 22, pp 6-10
28.- Larry L Mai; Marcus Young Owl; M Patricia Kersting (2005). The Cambridge Dictionary of Human Biology and Evolution. Cambridge & New York: Cambridge University Press. p. 45. ISBN 978-0-521-66486-8 29.- Reconstruction of the Maxillary Dental Arcade of Garusi Hominid 1, http://www.academia.edu/362900/Garusi_Hominid_1_variability_and_specialization_of_early_hominids_in_their_masticatory_apparatus._Part_II
30.- Nancy Minugh-Purvis (May 2005). "Review of "The Skull Of Australopithecus afarensis" by William H. Kimbel, Yoel Rak and Donald C. Johanson".
31.- "Description of "The Skull Of Australopithecus afarensis" by William H. Kimbel, Yoel Rak and Donald C. Johanson".
32.- Wong, Kate (2006-09-20). "Lucy's Baby: An extraordinary new human fossil comes to light". Scientific American.
34.- Amos, Johnathan (10 February 2011). "Fossil find puts 'Lucy' story on firm footing". BBC News (BBC Online). Archived from the original on 13 February 2011. Retrieved 13 February 2011.
35.- Silvey, Janese (10 February 2011). "Fossil marks big step in evolution science". The Columbia Daily Tribune. Retrieved 13 February 2011.
36.- Leakey, M. G., et al (2001). New hominin genus from eastern Africa shows diverse middle Pliocene lineages, Nature, Volume 410, pgs. 433-440
37.- Jump up ^ Suwa, G et al; Asfaw, B.; Kono, R. T.; Kubo, D.; Lovejoy, C. O.; White, T. D. (2 October 2009). "The Ardipithecus ramidus skull and its implications for hominid origins". Science 326 (5949): 68, 68e1–68e7. Bibcode:2009Sci...326...68S. doi:10.1126/science.1175825. PMID 19810194.
Tà liéger més
º Mckie, Robin (2000). BBC – Dawn of Man: The Story of Human Evolution. Dorling Kindersley. ISBN 0-7894-6262-1.
Tudela de Duero
Tudela de Duero es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Australopithecus afarensis
Tà liéger més
º Barraclough, G. (1989). Stone, N. (ed.), ed. Atlas of World History (3rd ed.). Times Books Limited. ISBN 0-7230-0304-1.
º Australopithecus afarensis from The Human Origins Program at the Smithsonian Institution
º Delson, E., I. Tattersall, J.A. Van Couvering & A.S. Brooks (eds.), ed. (2000). Encyclopedia of human evolution and prehistory (2nd ed.). Garland Publishing, New York. ISBN 0-8153-1696-8.
º Johanson, D.C.; Maitland, A.E. (1981). Lucy: The Beginning of Humankind. St Albans: Granada. ISBN 0-586-08437-1.
Pàgines web
º Lucy at the Institute of Human Origins at Arizona State University Asfarensis
º Anthropological skulls and reconstructions
º Becoming Human: Paleoanthropology, Evolution and Human Origins National Geographic "Dikika baby"
º MNSU
º Archaeology Info
º Australopithecus afarensis – The Smithsonian Institution's Human Origins Program
º Washington State University – Australopithicus afarensis: The story of Lucy
º Australopithecus afarensis - Science Journal Article
Arrondiment de Draguinhan
L'arrondiment de Draguinhan es una division administrativa e una anciana division electorala francesa situada en Provènça, dins lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur. La lenga autoctòna es l'occitan provençau.
Castèunòu dau Martegue
Castèunòu dau Martegue (Châteauneuf-les-Martigues en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament dei Bocas de Ròse e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur. Situada a l'èst dau Martegue e au nòrd-oèst de Marselha, es una vila industriala e periurbana.
Arrondiment de Draguinhan
Istòria
De 1790 a 1795, i aguèt los districtes de Draguinhan e de Frejús. Draguinhan foguèt capluòc dau departament de Var entre 1797 e 1974.
De 1926 a 1974, pendent la supression de l'arrondiment de Brinhòla, lo de Draguinhan foguèt espandit, ansin coma lo de Tolon.
Castèunòu dau Martegue
Geografia fisica
Au nivèu geologic, lo territòri comunau pòu se devesir en doas regions. Au nòrd, lo plan palunós es constituït dei depaus de sediments que comolan lentament l'Estanh de Bèrra. Au sud, lei còlas cauquieras son un ensemble que data principalament dau Cretacèu. Assosta una gròssa peiriera de cauquier gris.
Organizacion generala de la vila
En causa de sa geografia malaisada, Castèunòu dau Martegue es organizat a l'entorn de doas unitats urbanas. La pus importanta es la vila de Castèunòu dau Martegue ela meteissa qu'a una forma de triangle situat entre l'Autorota A55 e la Rota Departementala RD568. La segonda es lo vilatge de La Meda qu'èra, a l'origina, lo pòrt de la vila. Uei, es vengut lo centre de la zòna industriala centrada sus l'èx-Rafinariá de Provença.
Clima
Castèunòu dau Martegue a un clima mediterranèu caracterizat per d'ivèrns doç e d'estius cauds e eissuchs, localament influenciat per lo magistrau qu'es un vent freg e eissuch que bofa dempuei lo nòrd. Lei temperaturas i son donc doças amb de valors mejanas compresas entre 6,3°C e 23,9°C e un ensolelhament fòrça important. Lei precipitacions son relativament feblas amb una valor mejana annuala de 606 mm. An generalament un caractèr chavanós.
Dins lei regions secas dau territòri, la vegetacion dominanta es la garriga e la pineda. Es caracteristica dei paluns mediterranèus dins lei regions umidas, principalament lòng deis estanhs.
Demografia
Durant l'Edat Mejana, Castèunòu dau Martegue èra tradicionalament un vilatge pichon amb solament 571 abitants recensats en 1793. Après un exòdi rurau rurau, la populacion aumentèt lentament per agantar 2,536 abitants en 1946. Après la Segonda Guèrra Mondiala, la vila foguèt chausida per lotjar una partida deis obriers de la rafinariá. La populacion aumentèt alora d'un biais progressiu fins a agantar 12,266 estatjants en 2012. Puei, dins leis ans 2010, la transformacion de la vila en comuna periferica de Marselha entraïnèt una creissença rapida dau nombre d'abitants que passèt a 17,606 en 2019 (+43 % en 7 ans). Aquela aumentacion se debanèt gràcias a l'arribada de trabalhaires qualificats e de quadres.
Arrondiment de Draguinhan
Composicion despuèi 2017
Despuèi 2015, lo nombre de comunas deis arrondiments pòt cambiar per s'adaptar eis intercomunalitats o a causa deis fusions de comunas (sembla pas lo cas dins l'arrondiment). En 2017, l'arrondiment de Draguinhan passèt de 58 a 54 comunas e de 2417 km² a 2220,8 km².
Castèunòu dau Martegue
Demografia
En causa d'aqueu poblament particular, Castèunòu dau Martegue a una populacion dominada per leis obriers, leis emplegats e lei retirats de l'industria. Ansin, en 2021, lei revenguts mejans deis abitants èran superiors a la mejana departementala e lo taus de pauretat èra pus feble.
De l'Antiquitat a la Segonda Guèrra Mondiala
Segon lei conoissenças, lo territòri de Castèunòu dau Martegue es poblat dempuei lo Mesolitic per de populacions que s'installèron dins lei sostas naturalas situadas au pè dei bauç. En particular, ocupèron lo site de la Fònt ai Colombs qu'es lo site caracteristic dau Castelnovian, una cultura mesolitica caracterizada per sa fabricacion de microlits geometrics. Puei, d'abitats fortificats a la cima de plusors còlas son estats identificats (fortin dau Saut, oppidum dei Forcas). Puei, durant l'Antiquitat, la region foguèt poblada per lei Celtoligurs, benlèu leis Avatics. A partir dau sègle II avC, passèron sota dominacion romana. La preséncia romana laissèt de vestigis coma de sarcofags, de pèças de moneda ò de joièus. Pasmens, se l'existéncia de villae es sospichada, la preséncia d'un abitat roman permanent es pas encara demostrada.
Coctèl
Un coctèl (var. còctel) es una mescla de beures e d'elements aromatius e decoratius que contèn sovent – mai pas obligatòriament – d'alcòl.
Castèunòu dau Martegue
De l'Antiquitat a la Segonda Guèrra Mondiala
Durant lo periòde medievau, un castèu foguèt construch sus lo territòri de la comuna. Mencionat tre lo sègle XI, èra dich Castrum Novum e es a l'origina de la vila actuala. Aquel edifici èra situat a l'extremitat sud dau baloard dau Castellas. Sei vestigis foguèron destruchs en 1972 per permetre la construccion de l'autorota. Èra despendent dau senhor dau Martegue e, durant plusors guèrras civilas, foguèt l'enjòc de combats multiples car son contraròtle permetiá de menaçar ò de protegir aquela vila. Pasmens, perdiguèt la màger part de son interès après l'union de França e de Provença en 1481. Tre la Renaissença, lo castèu medievau foguèt donc abandonat au profiech d'un castèu pus modèrne que sei vestigis foguèron visibles fins au sègle XIX. Enfin, un darrier castèu foguèt bastit au sègle XVII per la familha Seytres-Caumont.
La Revolucion marquèt l'abolicion de la senhoriá e la creacion de la comuna de Castèunòu dau Martegue. A l'origina, son territòri s'estendiá fins a la mar e cubrissiá lei comunas actualas de Sausset, de Carri lo Roet, d'En Suá la Redona (partejada amb lo Rove). Dins aquò, la populacion d'aquelei vilatges aumentèt e obtenguèron pauc a pauc lo drech de venir de comunas autonòmas. Fins a l'industrializacion, l'activitat de Castèunòu dau Martegue es principalament liada a l'agricultura e a la pesca.
Lo periòde industriau
Aquò marquèt prefondament l'economia locala car la populacion obriera necessària au foncionament deis installacions foguèt largament lojtada dins la vila. Ansin, la populacion passèt de 2,500 abitants après la guèrra a mai de 10,000 en 1982. Lei premiers cònsols Armand Audibert (1939-1940 e 1944-1970) e Henri d'Attilio (1970-2003) foguèron lei dos artesans principaus de la construccion de la vila modèrna e de seis infrastructuras. Entre 1972 e 1989, la construccion de l'Autorota A55 permetèt de redurre la circulacion lòng de la Rota Departementala RD568 (èx-Rota Nacionala N568) e de facilitar lei desplaçaments vèrs Marselha e Ais.
Pasmens, se la rafinariá foguèt una fònt importanta d'emplecs, foguèt tanben a l'origina de pollucions importantas. En particular, lei sediments de l'Estanh de Bolmont presentan totjorn de concentracions importantas de metaus e d'idrocarburs. De mai, en 1992, una explosion causèt la mòrt de 6 obriers de la rafinariá e de degalhs estimats a un miliard de francs.
Castèunòu dempuei leis ans 2010
Dempuei leis ans 2010, Castèunòu dau Martegue conoís tornarmai de transformacions importantas. La premiera es la fin dau rafinatge en 2016. La màger part deis installacions son en cors de desmontatge e lo rèsta dèu venir un depaus petrolier, una centrala solara e un centre de fabricacion de biocarburants. Lo nombre d'emplecs dirèctes e indirèctes engendrats per aqueleis activitats demeniguèt rapidament. En parallèl, dins lo quadre de la Metropòli d'Ais Marselha Provença, la vila venguèt una zòna periurbana. Plusors quartiers novèus foguèron creats en quauqueis ans e la vila passèt de 12,000 a 17,000 abitants durant lo decenni. Lei consequéncias d'aqueleis evolucions son encara desconegudas. Pasmens, au nivèu politic, se fau nòtar la pèrda de la comuna per lo Partit Socialista en 2014.
Patrimòni arquitecturau
thumb|right|[[Glèisa Santa Cecila (Castèunòu dau Martegue)|Glèisa Santa Cecila.]]
En causa de sa creissença recenta e de la destruccion d'una partida importanta dau patrimòni istoric de la vila durant la construccion de seis amainatjaments modèrnes, lo patrimòni arquitecturau de Castèunòu dau Martegue es relativament limitat per una vila d'aquela talha. Dins aquò, lo territòri comunau assosta plusors sites arqueologics coma la Fònt dei Colombs qu'es lo site de referéncia dau Castelnovian, una cultura majora dau nòrd-oèst de la Mar Mediterranèa de 6600 a 5600 avC. Au nivèu arquitecturau, l'edifici pus important es probable la Capèla Santa Cecila que data dau sègle VIII. Ocupariá l'emplaçament d'un temple pagan antic mai aquò es mau segur. Se fau tanben nòtar la Glèisa Santa Cecila, una glèisa d'estile neogotic inaugurada en 1853 e lo darrier castèu dei senhors de la vila qu'es desenant un musèu.
Lo vòl dau premier idravion
thumb|right|[[Fotografia de l'idravion d'Henri Fabre lo 28 de març de 1910.]]
Castèunòu dau Martegue es coneguda dins l'istòria de l'aviacion per la capitada dau premier vòl d'idravion lo 28 de març de 1910. Concebut per l'engenhaire Henri Fabre (1882-1984), l'aparelh realizèt un vòl de 800 m entre lo Martegue e la Meda. D'assais ulteriors li permetèron de percórrer de distàncias pus importantas. Un monument commemòra la valentiá.
Iranian
Iranian se pòt referir:
Ososo
L'ososo es una lenga edoïda parlada en Nigèria.
Sent Tomàs (Nauta Garona)
Sent Tomàs  (Saint-Thomas en francés) qu'es ua comuna gascoa de Savés, situada dens lo departament de la Hauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Comuna de l'airal urban de Tolosa situada en Savés a 24 km al Nòrd-Oèst de Murèth.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Sent Tomàs èra de l'eleccion de Comenge, doncas de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de la diocèsi de Lombèrs, de la senescaucia de Tolosa. Lo vocable de la glèisa qu'èra Sent Tomàs (ara Sent Bertomiu). Tanlèu 1790, Bragairac èra deu canton de Sent Lis. Lo nom de la comuna èra Le Désert en l'an II. L'incorporèn temporàriament a Bragairac en l'an VIII.
Austau d'Aorlhac
Austau d'Aorlhac es un nom portat per mantuna generacions d'una familha de senhors de Conros en Carladés a l'Edat Mejana.
Sent Pèire (Tolosan)
Sent Pèire (Tolosan) (Saint-Pierre en francés) es una comuna lengadociana del Tolosan situada dins lo departament de la Nauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Comuna del Tolosan dins l'airal urban situada a 21 km al nòrd-èst de la la vila.
Los escarts principals de la comuna son La Fauriá, Escalona, La Gracia, Pesquièr, La Bordassa, En Olivièr (Nolivièr), En Aisselièr (Naisselièr), per Sent Joan de las Pèiras e En Bret, En Barèl, En Coral, En Jalamat, La Colombièra, l'Ormeta per Sent Martin de las Pèiras. Le caplòc es a Sent Martin de las Pèiras.
Istòria
La comuna de Sent Pière es eissida de la fusion de las ancianas comunas de Sent Joan de las Pèiras e Sent Martin de las Pèiras per ordenança del 5 de setembre de 1847.
Personas ligadas a la comuna
Joan de Fermat, mercant e banquièr de Tolosa, Borgés de Tolosa, Capitol en 1633 pel capitolat de Sant Estève. Comprèt en 1639 lo domeni e Castèl de La Fauriá e los drets de Nauta, Mejana e Bassa justícia pel consolat de Sent Joan de las Pèiras. Un procès suls drets feudals l'opausèt al sindic del convent dels Chartroses de Tolosa fins a sa mòrt en 1654.
Rompon
Rompon (Rompon en francés) es una comuna occitana de Vivarés situada dins lo departament d'Ardecha e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Cáceres (província)
La província de Cáceres es una província d'Extremadura en Espanha. Sa capitala es Cáceres.
Victor Clément
Victor Clément foguèt una personalitat de la Comuna de París (1871).
Foguèt elegit membre de la Comuna lo 26 de març per lo XV arredoniment e faguèt partida de la Comission dei finanças. Votèt contra la creacion dau Comitat de Salut Public. Capturat après la Setmana Saunosa, foguèt condamnat per lo 3 Conseu de guèrra a tres ans de preson.
Saint-Denis-sur-Huisne
Saint-Denis-sur-Huisne es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ladinhac (Nauta Vinhana)
Ladinhac (Ladignac-le-Long en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de la Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Sos abitants s'apelan los Dinhacauds.
Geografia
miniatura|gaucha|Situacion de Ladinhac (Nauta Vinhana) en Nauta Vinhana
Istòria
Pendent la segonda guèrra mondiala, Ladinhac aculhet daus refugiats dau Bas Ren, subretot de Gambsheim e de La Wantzenau.
Sant Tropetz
Sant Tropetz (Saint-Tropez en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
thumb|left|300px|Sant Tropetz de vèspre. vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
L'etimon latin es Sanctus Torpetius, la sequéncia -ti- demanda lo tractament regular -tz, que se pronóncia [s] o es mut en lo dialècte provençal local. Son toponims incorrectes Sant Tropés (cf. PRETIU > prètz, PUTEU > *potio > potz) e Sant Tropet.
Santez-Pezhenn
Santez-Pezhenn en breton (Sainte-Pazanne en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Martini
Lo Martini es un coctèl a basa de gin e de vermot blanc eissuch. Probablament aparegut durant la segonda mitat dau sègle XIX, venguèt fòrça popular ais Estats Units d'America durant la Prohibition avans de se difusar dins lo rèsta dau mond.
Astyanax (genre)
Lo genre Astyanax regropa mantuna espècias de peisses americans de la familha dels Characidae.
Eugène Pottier
Eugène Pottier (París, 4 d'octòbre de 1816 – París, 6 de novembre de 1887) foguèt un cançonejaire francés e una personalitat de la Comuna de París (1871).
Membre de l'Internacionala e fondator de la Chambra Sindicala dei Dessenhaires en 1864. Faguèt partida de la Gàrdia Nacionala pendent lo sètge de París de 1870-1871. Lo 16 d'abriu de 1871, foguèt elegit membre de la Comuna per lo II arredoniment. Participèt a la Comission dei servicis publics. Se bateguèt durant la Setmana Saunosa puei, escondut dins París, escriguèt son poèma pus celèbre L'internacionala. Tornèt en França après l'amnistia de 1880 mai visquèt malaisadament.
Machy
Machy pòt essèr:
Iyayu
L'iyayu (o idoani) es una lenga edoïda parlada en Nigèria.
Localisacion
L'iyayu es parlat dins la municipalitat d'Adoani, una ciutat de la zòna de govèrn local d'Ose de l'Estat d'Ondo.
Conhat e Liona
Conhat e Liona (en francés Cognat-Lyonne) es una comuna occitana de Borbonés, situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Adrian Willaert
Adrian Willaert (c 1490 - lo 7 de deceme de 1562) qu'ei un compositor Flamenc de la Reneishença qui emigrè a Venècia on ho Maestro de Capella de la Basilica de Sent Marc on fondè l'escòla veneciana. Que ho tanben un gran mèste de musica que formè importants compositors de l'atge barròc com Cipriano de Rore.
Bonne
Bonne en arpitan (Bonne en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de la Nauta Savòia e la region de Ròse-Aups.
Geografia
Bona a situat a 8 km de Annemasse. La municipalitat de Bòna, traversada per la Menoge, es de còps telefonada Bona-sus-Menoge. S'estend sus 858 ectaras, del scenari de Loëx fins a la reünion de las Voirons. La siá altitud maximala es d'Unitat|1303|m e lo sieu minim d'Unitat|496|m. Es limitrophe de las municipalitats de Cranves-Brutes, Lucinges, Fillinges, Nangy e Arthaz.
Bonne est située à 8 km d'Annemasse. La commune de Bonne, traversée par la Menoge, est parfois appelée Bonne-sur-Menoge. Elle s’étend sur 858 hectares, du plateau de Loëx jusqu’au sommet des Voirons. Son altitude maximum est de 1303 m et son minimum de 496 m. Elle est limitrophe des communes de Cranves-Sales, Lucinges, Fillinges, Nangy et Arthaz.
Ciudad Real (província)
La província de Ciudad Real es una província de Castelha-La Mancha en Espanha. Sa capitala es Ciudad Real.
Fréscano
Fréscano es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Bonne
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tiercelet (Meurthe e Mosèla)
Tiercelet  es una comuna francesa, situada administrativament dins lo departament de Meurthe e Mosèla de la region de Lorena.
Geografia
La Moulaine, un afluent de la Chiers, pren la siá font près de Tiercelet.
La Moulaine, un affluent de la Chiers, prend sa source près de Tiercelet.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Tiercelet A nomenat Thiesxelleix en 1333. Anciennement Vilatge del Barrois, apertenent al archevêché de Trèves, doyenné de Luxemborg ; lo abbé de Villers-Bettnach nomenava a la curació.
Los estralls de la guèrra de Trenta ans #parlar l'abandon de l'ancian vilatge (a l'ora d'ara luòc-dich Bourenne) e lo regroupement actual a l'entorn del castèl de la, démoli en 1671 sus òrdre de Louis XIV.
En 1817, Tiercelet aviá per annèxas la granja de Bourenne e lo molin de la Cussange. A aquela epòca, i i aviá 273 abitants repartits dins 48 ostals.
Vix
Vix es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Vendea e la region daus País de Leire.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tiercelet (Meurthe e Mosèla)
Istòria
En 1817, Tiercelet avait pour annexes la ferme de Bourenne et le moulin de la Cussange. À cette époque, il y avait 273 habitants répartis dans 48 maisons.
Adiçan
Adiçan o Adissan (Adissan, Adisso en grafia mistralenca ; Adissan en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Lo gentilici es adiçanés -esa o adissanés -esa (fr. adissan[n]ais -aise). De sobriquets dels abitants son manja cauquilhas e los cauquilhats.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Viaujac
Viaujac (Bieujac en francés) es ua comuna gascona de Vasadés administrada pr'eu departament de Gironda de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Adiçan
Toponimia
Las fòrmas ancianas son : parrochia S. Adriani de Adiciano en 1175, de Adissano en 1323, 1361, 1536, Adissan en 1571, 1590, 1643, 1708, 1740-60, 1770-1772 (mapa de Cassini), Adissans en 1740-1760.
Viaujac
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Adiçan
Toponimia
Segon Dauzat e los Féniés, Adissan ven del nom latin d'òme *Aticius, de Atius, amb lo sufixe -anum ,; segon Hamlin, Adissan ven del gentilici latin Atisius, amb lo sufixe -anum. Adissan èra una proprietat galloromana (l'evolucion regulara seriá *Adisan).
Viaujac
Toponimia
Las fòrmas ancianas han fauta per aquera anciana annèxa de Branens. Dauzat prepausa un nom latin d'òme rare, Vivibius, dab lo sufixe -acum, latinizacion deu sufixe gallés -āco(n). Viaujac èra donc probablament un ancian grand maine antic qu'avèva per mèste Vivibius. La solucion es acceptada per Bénédicte Boyrie-Fénié, que hornís en mèi una evolucion possibla : Vivibiàcum > *Biwibyaco > *Biwbyac > *Biwjac > [bjaw'ʒak] (assimilacion). I a d'autas possibilitats. Normalament -by- se consèrva darrèr consonanta : véser Aubiac. Segonda dificultat : lo passatge de *Viujac a Viaujac es pas evident. Enfin, *Biwi-'' degot atirar lèu la dissimilacion. D'aquí una auta sequéncia : Vivibiàcum > *Biwabyago > *Biwajago (3 sillabas) > *Byawjago (2 sillabas, la sincòpa es possibla que se i a metatèsi vocalica : escambi de la plaça de -w- e de -a-) > Byawjac, en alfabet fonetic internacionau [bjaw'ʒak], escrit Viaujac.
Mojito
Lo mojito es un coctèl d'origina cubana a basa de rom, de sodà, de citron verd e de fuelhas de menta fresca. Aparegut dins lo corrent deis ans 1910, se difusèt pauc a pauc vèrs leis Estats Units d'America e Euròpa durant lo sègle XX.
Adiçan
Toponimia
Fòrmas ancianas probablament vengudas del (marrit) diccionari topografic d'Eugène Thomas (1865) - parrochia S. Adriani de Adiciano en 1175 ; Rector de Deyssano en 1323; ''Villa cum eccl. S. Adriani de Adissano en 1536; Adissan en 1625; Chapelles de S. Marcellin et de S. Antoine, à Adissan'' en 1760. Segon Hamlin, es un nom de domeni roman: gentilici latin Atissius + sufix latin -anum. Segon un autre (qui?), lo nom ven del nom de persona roman Aricius e lo sufix - anum (fundum) çò que dona Adiçan segon las règlas de la norma alibertina.
Eraldica
vinheta|Blason actual d'Adiçan vinheta|Blason d'Adiçan abans 2014
Tauriac (Carcin)
Tauriac (Tauriac en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
La Unión de Campos
La Unión de Campos es un municipi de la província espanhòla de Valhadolid dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Saint-Julien-d'Oddes
Saint-Julien-d'Oddes es una comuna francesa, situada dins lo departament de Léger e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Alphonse Lonclans
Pendent lo sètge de París de 1870-1871, venguèt capitani puei cap dau 73 batalhon de la Gàrdia Nacionala e membre de son Comitat Centrau. Foguèt elegit membre de la Comuna après leis eleccions complementàrias dau 16 d'abriu de 1871. Faguèt partida de la Comission de la guèrra. Votèt per la creacion dau Comitat de Salut Public. Après la Setmana Saunosa, s'exilièt en Soïssa e foguèt condamnat a mòrt per contumàcia per lo Conseu de guèrra de decembre de 1872.
Enric lo Jove
thumb|right|250px|Enric lo Jove Enric lo Jove (28 de febrier de 1155 – 11 de junh de 1183), fuguet lo dosesme daus cinc filhs d'Enric II d'Anglatèrra e d'Alienòr d'Aquitània. Ten son chafre de son coronament dau vivent de son pair.
Se deu a Bertran de Bòrn aqueu planh remirable qu'escriguet a la mòrt dau jove rei d'Anglaterra :
Si tuit li dòl, e-il plor, e-il marriment E las dolors, e-il dam, e-il chaitivier Qu'òm anc agués en est segle dolent Fossen ensems, sembleran tuit leugier Contra la mòrt del joven rei englés.
Breny
Breny es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Hectomare
Hectomare en normand (Hectomare en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Breny
Geografia
Las coordinadas géodésiques del villatge de Breny (repère IGN de la comuna ) son
Hectomare
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Breny
Geografia
Les coordonnées géodésiques du village de Breny (repère IGN de la mairie ) sont
L'altitude varie entre 82 m et 155 m au-dessus du niveau de la mer. Ce qui laisse entendre un paysage animé et une déclivité notable par endroits : un des lieux-dits de Breny est ainsi dénommé, non sans quelque exagération, « La Montagne ».
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Viganòs
Viganòs (Biganos en francés) es ua comuna gascona, administrada peu departament de Gironda de la region de la Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Véronique Sanson
right|200px|thumb|Véronique Sanson en 2018
Véronique Sanson, nascuda còsta París lo 24 d'abril de 1949 a Boulogne e Billancourt (França), es una pianista, autora-compositritz e cantaira francesa.