cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Levoncourt (Mòsa)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Siewiller
Geografia
Siewiller S'estend sus 599 ectaras, amb una populacion de 391 abitants.
La commune de Siewiller, appartient à la région dite « Alsace Bossue » formant en limite des plateaux lorrains à l'ouest et le massif vosgien à l'est, (latitude Nord 48° 50' 34', longitude Est 07° 12' 08''), est rattachée au département du Bas-Rhin. Son altitude se situe à 290m.
Le village de Siewiller est implanté à l'ouest du Bas-Rhin (70 km de Strasbourg par la route), dans le canton de Drulingen. Il est situé à 4 km au sud de Drulingen (les communes sont limitrophes) et à 21 km au nord-ouest de Saverne, son chef-lieu d'arrondissement.
La voie de communication principale qui permet d'accéder à Siewiller est la D1061 qui traverse l'est du village.
Albiac (Lauragués)
Albiac (Albiac en francés) es una comuna lengadociana en Lauragués, situada dins lo departament de la Nauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
Comuna de l'airal urban de Tolosa situada en Lauragués a al sud-èst de Tolosa.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Albiac èra del comtat de Caramanh [incorporat a la província de Lengadòc en 1779], de l'archidiocèsi de Tolosa, de la senescauciá de Lauragués. Le vocable de la glèisa es Sent Pèire. Tanlèu 1790, Albiac èra del canton de Caramanh. En 2015, suprimiguèron le canton de Caramanh e Albiac passèc al canton de Revèl, largament espandit.
Tugan Sokhiev
Tugan Sokhiev (en rus Туган Таймуразович Сохиев, nascut en 1977 a Vladikavkaz (Ossetia del Nòrd), es un cap d'orquèstra ossèta de ciutadanetat russa. Estudièt al Conservatòri Rimski-Korsakov de Sant Petersborg. Disciple d'Iouri Temirkanov e d'Ilya Musin, foguèt diplomat en 2001, alara que ja aviá ganhat (en 2000) lo primièr prèmi del 3 Concors internacional Prokofiev. Venguèt cap màger de l'Orquèstra Sinfonica de Russia e director artistic de l'Orquèstra Filarmonica d'Ossetia del Nòrd, fins a la sason 2002-2003. Dirigiguèt los Orquèstras filarmonicas de Londres, de Munic, d'Estocòlme, d'Òslo, d'Amsterdam, lo Metropolitan Opera...).
Se faguèt remarcar pel primièr e tresen concertos per piano de Rachmaninov amb Mikhail Pletnev, en novembre de 2003, e per L'Amor dels tres iranges de Prokofiev al Festenal d'Ais de Provença, produccion que tornèt far al Grand Teatre de la vila de Luxemborg en 2005 e al Teatro Real de Madrid en 2006.
Son trabalh amb lo Teatre Mariinsky comencèt amb Lo viatge a Rems, de Gioachino Rossini, en decembre de 2001. I Tornèt en 2002 e 2003 per Eugène Oneguin de Chaikovskii, puèi en 2004 pel meteis opèra e lo Lo Gal d'aur de Rimskii-Korsakov, Iolanta de Chaikovskii, Samson et Dalila de Saint-Saëns.
Tugan Sokhiev es tanben sovent invitat al cap de la Philharmonia Orchestra que dirigiguèt amb succès pel primièr còp en agost de 2002. Per la sason 2003-2004, dirigiguèt l'Orquèstra Nacionala del Capitòli de Tolosa‎, e en abril de 2005, foguèt nomenat per la vila de Tolosa cap màger invitat e conselhièr musical, nominacion qu'onorèt per una dotzena de concèrts amb l'Orquèstra del Capitòli per la sason 2005-2006. A la fin de junh de 2008, Tugan Sokhiev foguèt nomenat director musical de l'Orquèstra Nacionala del Capitòli de Tolosa per un periòde de tres ans, prolongada en 2010 fins a 2016.
Teide
300px|thumb|right|Teide 3D[[Fichièr:Teide 3d - version2.gif|300px]] thumb|300px|Teide Teide es un volcan situat dins l'illa de Tenerife (Illas Canàrias). Amb los seus 3718 m d'altitud es lo punt culminant d'Espanha.
Roland Garròs
Roland Garròs, nascut lo 6 d'octobre de 1888 a Saint-Denis de la Reünion e mòrt lo 5 d'octobre de 1918 a Saint-Morel pròche Vouziers dins las Ardenas, foguèt un aviador francés d'origina occitana. Capitèt la primièra traversada en avion de la Mar Mediterranèa entre Frejús e Bizèrta en Tunisia lo 23 de setembre de 1913 a bord d'un monoplan.
Uèi, son nom demòra associat al torneg des Internationals de França de tenis, que se debana dins l'estadi que pòrta son nom dempuèi sa construccion en 1928.
Aqueront
Aqueront (en grèc ancian : Αχέρων ; latin : Achĕrōn / Achĕruns ; grèc demotic  : Αχέροντας)) es un flum costièr d'Epira, en Grècia. S'escampa dins la mar Ioniana a uèit quilomètres de Parga, dins la baia de Fanari (« del fanal »). Es tanben nomenat (a l'epòca modèrna) Fanarioticos (Φαναριώτικος) e Mavropotamos (Μαυροπόταμος, « flum sòrn / negre »).
Dins l'Antiquitat, emplissiá lo lac Aquerosia al nòrd de l'actuala Preveza, pauc a pauc transformat en paluns (Acherousia 'Elos : paluns aquerontics) puèi secat dins las annadas 1930. esquèrra|vinheta|250x250px|Dais las gòrjas de l'Aqueron (χαράδρα του Αχέροντα) diferents gorgues bordats de falhas o de fracturas pòdon o « avalar » una partida del débit o lo tornar : la legenda nomena [[Stix lo debit sosterranh.]]
Mitologia
Dins la mitologia grèga, l'Aqueront es una branca de la riu sosterranha de l'Stix, ont Caront transportava en barca las almas dels defunts cap als Infèrns. Recep dos afluents en sens contrari : lo Cocit e lo Flegeton.
Aramaio
Aramaio es una comuna d'Alaba dins la comunautat autonòma espanhòla del País Basc.
Aqueront
Mitologia
Dieu flume, es filh d'Elios (lo Solelh) e de Gaïa (la Tèrra) e es maridat a la ninfa Orfne. Es lo paire d'Ascalaf.
Aurouër
Aurouër es una comuna francesa situada dins le departament d’Alèir e la region d’.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Heudreville-sur-Eure
Heudreville-sur-Eure en normand (Heudreville-sur-Eure en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lengas zande
Las lengas zande son una familha de lengas que la classificacion es discutida. Son parladas en Republica de Centrafrica, en Republica Democratica de Còngo e en Sodan del Sud.
Istòria
Las lengas zande son tradicionalament, dempuèi Greenberg (1955), inclusas dins lo grop de las lengas obanguianas.
Per Yves Moniño (2010), las lengas zande, parièr que las lengas gbaya, devon èsser trachas del obanguian e son mai pròchas de las lengas gor.
Classificacion
La classificacion intèrna del zande es :
Sent Germer (Lomanha)
Sent Germer (Saint-Germier en francés) es ua comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Segon Dauzat e Rostaing, los Féniés, Sent Germer representaré Garimar, avesque de Tolosa au sègle VI. I a un aute Garimar abat en França, mes en Gasconha lo nom es - normalament - lo de l'avesque tolosan, ,. I a un problèma fonetic : Ga > Ja > (Ge) ? Nom reinterpretat en fonetica d'oïl e transferit ? Segon Negre, Sent Germer representa Germerius.
Landòs
Landòs (Landos en francés Landos) es una comuna velaiesa situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
La prononciacion es [lan'dwɔs], d'un informator de competéncia lingüistica excellenta, nascut a Issarlés.
Estat del Paraná
Paraná es un estat de la Region Sud de Brasil. Confronta l'estat de São Paulo al nòrd e al nòrd-èst, Santa Catarina al sud e lo Mato Grosso do Sul al nòrd-oèst. A l'oèst confronta el Paraguai e al sud-òest l'Argentina. Es bordat per l'Ocean Atlantic a l'èst.
Sa capitala es la vila de Curitiba. Las vilas principalas son Curitiba, Londrina, Maringá, Ponta Grossa e Foz do Iguaçu.
Geografia
Lo clima predominant es subtropical, amb d'estius cauds e de vents mai freges e intenses durant l'ivèrn.
Saint-Langis-lès-Mortagne
Saint-Langis-lès-Mortagne es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Estat del Paraná
Economia
Paraná posseeix el cinquè major PIB de Brasil, dels quals 15% provenon de l'agricultura, 40 % de l'indústria e lo demai (45%) del sector terciari.
Saint-Langis-lès-Mortagne
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Estat del Paraná
Economia
Pel que fa a l'agricultura, els principals productes en Paraná són el blat, lo milhòc, la soia, el coton i el cafè. El sòl de l'estat és fòrça ric en minerals, pel que s'extreu sorra, pedra calcària, argila, calç, dolomita, talc i marbre, entre uns altres.
Joan Parisòt de La Valeta
thumb|Joan Parisòt de La Valeta Joan Parisòt de La Valeta (Parisòt (castèl de La Broá) 1494 - iscla de Malta 1568) foguèt un cavalièr occitan. En 1557, venguèt lo 49 grand mèstre de l'Òrdre de Malta. Ensagèt de badas de tornar prene Trípol als otomans. Installat a Malta, tenguèt quatre meses de temps un sèti contra los turcs de Soliman lo Magnific. Establiguèt après la ciutat de La Valeta per capitala de l'illa. Lai moriguèt lo 21 d'agost de 1568.
Polemicas sul nom e sus l’origina
Una estatua recentament inaugurada a La Valeta de Malta lo nomena "Joan de Valeta", que segond los istorians signava aital suls actes oficials. Pasmens l'ostal se sona ben plan "de La Valeta".
Se fa sovent la confusion amb la Valeta de Provença, qu’a pasmens pas res de comun amb aquela de Roergue.
Cumières-le-Mort-Homme
Geografia
Lo nom ven d'un orme mòrt (antany trucat lo olme).
Le nom vient d’un orme mort (autrefois appelé l’olme).
Istòria
En 1285, Jacques Bretel menciona de divèrsas fes, en lo relat #que fa festivités de Chauvency-lo-Castèl ofèrtas pel comte de Chiny, un Colart o Collard de Cumières present als costats dels Neuville, Adornes, Creuë, Rosières-a las-Salines e Briey, en lo moment del famós tournoi de Chauvency.
Los eretièrs Claude Lo Clèrgue, #que Jean Lo Clèrgue ne confirmatz aver-i cedit la distincion de Cumières la.
Lo 21 de febrièr 1916, lo tonnerre dels canons marca lo començament de la batalha de Verdun. Situat sul sector de Verdun, lo vilatge perdut per las tropas francesas çò 24 de mai 1916 e represes lo 20 d'agost 1917 desapareisserà totalament jol acharnement dels pilonnages dels obus franceses e alemands.
Aquela municipalitat possedís pas cap de abitanta. Es lo un del nòu Pòbles franceses destruits pendent la Primièra Guèrra mondiala #qu'a pas jamai #èsser reconstruit. Declarat « vilatge mòrt per la França » a la fin dels hostilités, i aguèt decidit de conservar aquela municipalitat en memòria dels eveniments #que s'i #desenrotllar. La municipalitat es uèi administrada per un conselh de tres personas designadas pel prefècte de la Meuse.
En 1285, Jacques Bretel mentionne plusieurs fois, dans le récit qu'il fait des festivités de Chauvency-le-Château offertes par le comte de Chiny, un Colart ou Collard de Cumières présent aux côtés des Neuville, Ornes, Creuë, Rosières-aux-Salines et Briey, lors du fameux tournoi de Chauvency.
Les héritiers Claude Le Clerc, dont Jean Le Clerc confirment avoir cédé la seigneurie de Cumières le 30.
Le 21 février 1916, le tonnerre des canons marque le début de la bataille de Verdun. Situé sur le secteur de Verdun, le village perdu par les troupes françaises le 24 mai 1916 et repris le 20 août 1917 disparaîtra totalement sous l'acharnement des pilonnages des obus français et allemands.
Cette commune ne possède aucun habitant. C'est l'un des neuf Villages français détruits durant la Première Guerre mondiale qui n'a jamais été reconstruit. Déclaré « village mort pour la France » à la fin des hostilités, il fut décidé de conserver cette commune en mémoire des événements qui s'y déroulèrent. La commune est aujourd'hui administrée par un conseil de trois personnes désignées par le préfet de la Meuse.
Anglars de Salèrn
Anglars de Salèrn (Anglards-de-Salers en francés) z-es 'na comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las fòrmas ancianas son Ecclesie due Agglars, al sègle XII, Anglars, en 1269, Enghlar, en 1650, Anglars-près-Salers, en 1784. Anglars ven del latin angulus, « angle », amb lo sufixe -aris. Lo nom es motivat per lo contengut d'un angle, mai que mai una tèrra en fòrma de coenh, de chanton, ,. La prononciacion es [an'glar], notada a Chaucinac.
La Zaida
La Zaida es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Lusaka
Lusaka es la capitala administrativa e politica de Zambia. Sa populacion èra estimada a 1,267,458 abitants, en 2005.
thumb|230px|left|Monument de l'independència a Lusaka.
Sal (quimia)
Istòria
Lei saus ocupan una plaça particulara dins l'istòria de la quimia car foguèron lòngtemps un deis objèctes d'estudis principaus de la quimia minerala. Per aquela rason, lei recèrcas sus lei saus foguèron a l'origina de progrès majors dins la comprenença dei fenomèns quimics fins au començament dau sègle XX. Dempuei aquela data, se lei saus demòran un subjècte important, d'autrei camps an pres mai d'importància dins la quimia modèrna.
Lei periòdes antics e medievaus
La sau alimentària es coneguda dempuei la Preïstòria coma l'indican lei recèrcas arqueologicas menadas dins lo vilatge neolitic de Solnitsata. Èra utilizat per garnir ò per conservar d'aliments. Dins lo mond grècoroman, son importància èra tanben reconeguda per lei mètges. Ansin, Plini lo Vièlh (23-79 apC) o considerava coma una dei causas necessàrias a la vida. De mai, Plini fasiá un destriament entre la sau marina e la sau fossila. Un sègle pus tard, Galen (131-201 apC) realizava tanben la diferéncia. Pasmens, la sau alimentària èra pas l'unica sau coneguda durant l'Antiquitat. Per exemple, la saunitre èra utilizat dins la Peninsula Indiana au sègle III avC per fabricar d'armas productritz de fumadas toxicas. Autre exemple, l'esplecha de saumiac es mencionada en Cirenaïca, totjorn per Plini.
Amb lo desvolopament de l'alquimia, d'autrei saus foguèron pauc a pauc descubèrtas. Per exemple, la descubèrta dau vitriòu menèt a aquela dei sulfats. Pasmens, en causa de son origina diferenta, foguèron classats dins una categoria diferenta dei saus ja conegudas. Per exemple, lo monge Basilius Valentinus (v. 1394-1450) sostenguèt aqueu ponch de vista dins lo Letztes Testament, un tractat escrich au sègle XV mai publicat au sègle XVII. Ansin, la nocion de sau demorèt pauc clara e mau definida. Dins aquò, de personalitats coma Bernard Palissy (v. 1510-1590) aguèron una intuicion sus l'importància dei saus dins lei procès biologics. Dins aquò, poguèron jamai la demostrar.
La confusion entre acids, basas e saus
De l'Edat Mejana ai trabalhs de Lavoisier (1743-1794), la quimia s'estructurèt pauc a pauc en integrant lei principis dau metòde scientific. Aquela epòca es donc caracterizada per l'adopcion progressiva de l'empirisme. Plusors proprietats dei saus foguèron donc identificadas (solubilitat dins l'aiga, abséncia de combustion...). Pasmens, d'autrei familhas de compausats an de proprietats similaras. Ansin, d'un biais generau, la màger part dei quimistas integrèron lei saus dins la meteissa categoria que leis acids e lei basas. Per exemple, per Johann Joachim Becher (1635-1682), la nocion representava de sau la partida minerala, es a dire lo fix e l'incombustible, de cada objècte. Georg Ernst Stahl (1659-1734), autor de la teoria dau flogistic, considerava tanben leis acids, lei basas, lei saus e lei tèrras coma d'analògs. Pasmens, sa posicion evolucionèt pauc a pauc per gropar leis acids, lei basas e lei saus dins una meteissa categoria e faire una diferéncia amb lei tèrras. Puei, considerèt leis acids, lei basas e lei saus neutras coma de saus. En causa de l'influéncia dau flogistic, aquela vision perdurèt fins a l'aparicion de la quimia modèrna.
Lo destriament entre acids, basas e saus
Dins aquò, la concepcion de Stahl foguèt pas acceptada per tota la comunautat scientifica. Tre leis ans 1620, Jan Baptista van Helmont (1579-1644) observèt que la reaccion entre un acid e un alcali entraïnava la formacion d'una sau. Nicolas Lémery (1645-1715) arribèt a la meteissa conclusion. De son caire, Robert Boyle (1627-1691) destrièt acids, basas (alcalis) e saus. Puei, en 1728, un resultat important foguèt trobat per Étienne-François Geoffroy (1672-1731) qu'identifiquèt la natura salina dei saus metallicas eissidas de l'accion de l'acid sulfuric sus un metau.
La premiera classicacion dei saus
Lei premierei teorias modèrnas sus lei saus foguèron l'òbra dau quimista francés Guillaume-François Rouelle (1703-1770). D'efiech, en 1744, abandonèt la descripcion tradicionala dei saus a partir de sei proprietats gustativas. En plaça, considerèt una sau unicament coma lo resultat de la reaccion entre un acid e una basa. Puei, après aver observat lei proprietats comunas dei saus, prepausèt la premiera classificacion metodica d'aquelei substàncias : Per Rouelle, lei formas cristallinas èran fondamentalas per estudiar lei saus. Sa classificacion presenta donc de similituds amb lei classificacions utilizadas en mineralogia. Son trabalh inspirèt fòrça lei geològs qu'estudiavan lei mineraus. En 1754, precisèt sa pensada en realizant un destriament entre lei saus acidas, lei saus neutras (ò perfèctas) e lei saus amb un excès de basa. Per sostenir aquela diferenciacion, expliquèt que la combinason entre un acid e una basa èra limitada per un ponch de saturacion. En delà, de formas acidas ò basicas èran combinadas a l'estructura de la sau. Pasmens, aquela teoria foguèt combatuda per una partida dei quimistas dau sègle XVIII.
La question de l'oxigèn dins lei saus
Antoine Lavoisier (1743-1794) estudièt lei saus dins sei recèrcas sus la combustion. En particular, mostrèt que lei cauç metallics, d'aqueu temps consideradas coma de còrs simples, èran en realitat un assemblatge entre un metau e l'oxigèn. De mai, descurbiguèt d'aqueleis oxids intravan dins la composicion dei saus. Per eu, lei saus èran donc compausadas per un oxid e per un acid. Generalizèt sa conclusion ai saus alcalinas e alcalinoterrosas. Pasmens, coma pensava que l'oxigèn intrava dins la composicion de totei leis acids, prepausèt un modèl erronèu per lei clorurs.
En causa dau prestigi de Lavoisier, la question de l'oxigèn dins lei saus foguèt l'objècte d'un important debat. D'efiech, tre 1789, Claude-Louis Berthollet (1748-1822) demostrèt l'abséncia d'oxigèn dins l'acid sulfidric e dins l'acid cianidric. Pasmens, l'acid cloridric èra encara considerat coma un acid oxigenat, resultat « confiermat » per un estudi menat en 1809 per Joseph Louis Gay-Lussac (1778-1850) e Louis Jacques Thénard (1777-1857). Dins aquò, aquela conclusion foguèt contestada un an pus tard per Humphry Davy (1778-1829). Gràcias a una pila voltaïca, descomposèt l'acid cloridric e identifiquèt lo clòre coma un element quimic novèu. Ansin, demostrèt que lei clorurs èran de saus constituïdas de clòre e de metaus. En 1812, lo raliament de Gay-Lussac e de Thénard ai tèsis de Davy permetèt lor difusion dins la comunautat scientifica. En 1814-1815, la descubèrta dei cianurs per Gay-Lussac renforcèt mai l'idèa d'una existéncia de saus non oxigenadas.
Lei trabalhs de Berzelius e de Liebig
En 1820, Jöns Jacob Berzelius (1779-1848) refusava encara leis idèas de Davy sus lei saus. En acòrdi amb la pensada de Lavoisier, pensava que lei clorurs, especialament la sau alimentària (clorur de sòdi), èran pas de saus. D'efiech, segon eu, lo clorur de sòdi èra lo resultat de la combinason entre un atòm de sòdi e un atòm de clòre. En consequéncia, leis alogenurs èran pas lo resultat de l'union d'un acid e d'una basa. Assaièt de sostenir aquela tèsi per d'experiéncias e, en 1825, descurbiguèt lei sulfosaus, resultat de la combinason d'un sulfur acid e d'un sulfur basic. Concluguèt que, dins aquelei compausats, l'oxigèn èra estat remplaçat per lo sofre. Pauc a pauc, acceptèt donc de se raliar a la posicion de Davy e Gay-Lussac.
Puei, Berzelius adaptèt sa teoria de l'electroquimia ai saus. Segon eu, totei lei substàncias quimicas èran compausadas d'elements ò d'associacions d'elements de signes electrics opausats. Per exemple, dins una sulfosau, lo sulfur acid èra l'element electronegatiu e lo sulfur basic l'element electropositiu. Aquò li permetèt de descubrir que de compausats complèxs èran egalament capables d'engendrar de saus. Puei, prepausèt una classificacion dei saus en doas categorias : Aquò èra una prolongament important de la teoria de Davy car permetiá d'imaginar l'existéncia de saus compausadas de plusors saus diferentas. La redescubèrta deis experiéncias de Andreas Sigismund Marggraf (1709-1782), un quimista alemand qu'aviá mostrat la natura dobla de l'alun, sostenguèt lo modèl de Berzelius.
En 1837-1838, Justus von Liebig (1803-1873) publiquèt lo resultat de sei recèrcas sus leis acids qu'èran una continuacion dei trabalhs precedents. En particular, identifiquèt l'importància de l'idrogèn dins aquelei substàncias. Segon eu, un acid èra una substància capabla de remplaçar un atòm metallic per un atòm d'idrogèn. A l'opausat, suggeriguèt que lei saus èran de compausats onte l'idrogèn èra estat remplaçat per l'equivalent d'un metau.
La formacion dei saus
Dins leis ans 1840-1850, Charles Frédéric Gerhardt (1816-1856), un discípol de Liebig, s'interessèt a la formacion dei saus. D'efiech, lei teorias Liebig, s'avián mostrat l'importància de l'idrogèn dins l'aciditat, laissavan pensar que de mecanismes de substitucion dictavan la formacion deis acids e dei saus. Per respòndre a aquela question, Gerhardt estudièt plusors reaccions de formacion e de descomposicion de saus. Ansin, descurbiguèt la natura binària dei saus simplas. Sa conclusion, importanta per l'estudi dei fenomèns acidobasics, èra que lei saus èran lo resultat d'una reaccion d'addicion entre acids e basas.
L'introduccion de la nocion de valéncia
A partir de la segonda mitat dau sègle XIX, lei recèrcas sus lei saus venguèron mens importantas dins l'istòria de la quimia. Pasmens, en 1893, Alfred Werner (1866-1919) utilizèt de saus per demostrar l'interès dau concèpte de valéncia. Per aquò, s'interessèt a la representacion dei saus doblas. D'efiech, la teoria deis encadenaments d'atòms, rivala de la teoria de la valéncia, èra pas en mesura d'explicar lor estructura. Òr, Werner, gràcias a la teoria deis ions desvolopada per Svante August Arrhenius (1859-1927), poguèt explicar plusors proprietats dei saus gràcias a la valéncia. Aqueu succès aguèt un efiech considerable en quimia car renforcèt mai l'unificacion de la quimia organica e de la quimia minerala. Desvolopèt l'idèa de coordenacion e de representacion espaciala dei saus, causas que tenguèron un ròtle dins lo desvolopament de l'estereoquimia.
La representacion electronica dei saus
Au començament dau sègle XX, lo desvolopament dau modèl de la liason quimica aguèt d'efiechs importants sus la representacion dei saus. D'efiech, lo melhorament dei conoissenças sus leis ions menèt a la descubèrta de la liason ionica. Aquò permetèt d'explicar la formacion dei saus gràcias a d'interaccions entre cations e anions. Puei, durant lo rèsta dau sègle XX, lei saus foguèron fòrça estudiadas dins lo quadre de la cristallografia en causa de la multiplicitat de sei formas cristallinas. Enfin, amb lo desvolopament de l'electroquimia industriala, son totjorn l'objècte d'estudis destinats a trobar d'electrolits adaptats a certanei reaccions.
Formacion
Dins la quimia modèrna, lei saus son lo resultat de la reaccion entre un acid e una basa. Pasmens, per de rasons de simplificacion, plusors soscas son sovent presentats :
Dins lei fachs, i a de familhas de saus que son eissidas d'un acid donat. Per exemple, leis acetats vènon de l'acid acetic, lei carbonats de l'acid carbonic, lei clorats de l'acid idrocloric, lei fosfats de l'acid fosforic, lei nitrats de l'acid nitric, lei nitrits de l'acid nitrós e lei sulfats de l'acid sulfuric. A l'opausat, lei grops de saus pòdon egalament èsser designadas per lo cation. Per exemple, se parla de saus de sòdi, de saus de calci ò de saus de magnèsi. Segon leis acids e lei basas que reagisson, existís de saus organicas e inorganicas.
Proprietats mecanicas generalas
Lei saus son de solids amb una duretat febla. Per exemple, lo clorur de sòdi cristallizat a una duretat compresa entre 2 e 2,5 sus l'escala de Mohs. Pasmens, coma totei lei solids, son de materiaus pauc ò pas compressibles.
Color e transparéncia
La màger part dei saus forman de cristaus transparents e colorats. En revènge, leis agregats policristallins son sovent opacs. La coloracion dei saus es fòrça variabla e despend deis ions que compausan son estructura. Per exemple, lo cromat de sòdi es jaune, lo dicromat de potassi es arange e lo sulfat de coire es blau. Pasmens, dins la natura, aquelei compausats son rars car lei saus son generalament solublas dins l'aiga.
Camp de Mart (Roma)
Lo Camp de Mart (en latin, : Campus Martius, en italian : Campo Marzio) èra a Roma una planura que se situava d'en primièr fòra dels barris, e ont Romul aviá consacrat un temple a Mart; al nòrd oèst de la vila, e sus la riba esquèrra del Tibre.
Sal (quimia)
Ponch de fusion
Lei saus an generalament un ponch de fusion relativament aut car lei liasons ionicas son relativament establas. Per exemple, la temperatura de fusion dau clorur de sòdi es de 800,7 °C. Pasmens, existís egalament de saus liquidas dins lei condicions normalas de pression e de temperatura. Dins leis industrias qu'utilizan de saus fondudas, de cations organics son sovent aponduts au mitan reaccion per favorizar la dissociacion dei saus e demenir lor ponch de fusion.
Camp de Mart (Roma)
Istòria
thumb|175px|Vèrs [[300|300 ApC]]
Sal (quimia)
Conductivitat
A l'estat solid, lei saus son generalament d'isolants electrics. En revènge, lei saus fondudas ò dissòutas dins una solucion son conductritz en causa de la preséncia importantas d'ions dins lo mitan. Per aquela rason, fòrça saus son utilizadas coma electrolits. Regardant aqueu ponch, se destria lei saus fòrtas, totalament dissociadas dins l'aiga e pauc volatils, que son compausats d'electrolits fòrts e lei saus feblas que presentan lei proprietats opausadas.
Camp de Mart (Roma)
Istòria
Lo Champ de Mart es la planura inondabla situada entre la muralha serviana de Roma e la vòlta de Tibre. Espaci utilisable per amassar lo pòble roman en armas e far d'exercisis militar, èra utilizat tanben per d'autres usatges civils: s'i tenián las assembladas del pòble, e s'i elegissián los magistrats pendent de comicis.
Sal (quimia)
Proprietats quimicas
Coma son de compausats ionics, la màger part dei saus an una solubilitat importanta dins l'aiga e, pus generalament, dins lei solvents polars. D'efiech, en solucion, lei saus se dissocian aisament per formar de cations e d'anions. Per exemple, lei saus de sòdi, de potassi e d'amoniac an generalament de solubilitats fòrça autas dins l'aiga. Lei nitrats e lei sulfats son tanben ben solubles dins l'aiga. Dins aquò, i a totjorn d'excepcions dins cada categoria coma lo sulfat de calci qu'es pauc soluble en solucion aquosa.
Camp de Mart (Roma)
Istòria
Dins los darrièrs temps de la Republica, foguèron bastits a l'entorn del Camp de Mart de portics, d'arcs de trionf e de monuments publics magnifics, coma lo teatre e la Curia de Pompèu. Foguèt sul Camp de Mart que las cendres de Juli Cesar foguèron versadas per d'esclaus après qu'èra estat assassinat davant las pòrtes del senat, abans una sesilha.
Sal (quimia)
Proprietats organolepticas
Lei saus an de gosts fòrça variats. Lo pus conegut, lo clorur de sòdi, a un gost salat. Dins aquò, es possible de trobar lei quatre autrei sabors fondamentalas dins lei saus : lo sucrat amb l'acetat de plomb, l'acid amb lo bitartrat de potassi, l'amarum amb lo sulfat de magnèsi e l'umani amb lo glutamat de monosòdi.
Camp de Mart (Roma)
Istòria
Jos l'Empèri, lo Camp de Mart se cobrís pauc a pauc de bastiments publics jos l'iniciativa d'August e dels successors: coma los tèrmes d'Agrippa, lo portic d'Octavia, lo teatre de Marcèl, puèi l'estadi de Domician (que venguèt la Piazza Navona) e lo Panteon.
Lo Camp de Mart de l'Antiquitat fin ara
Al contrari dels autres quartièrs de la Roma antica, lo Camp de Mart foguèt pas abandonat a l'Edat Mejana. Lo traçat dels axes de las carrièras anticas demorèt, coma quel de la Via Flaminia, que veniá la via Lata en vila, e correspond a l'actuala via del Corso.
Sal (quimia)
Proprietats organolepticas
Lei saus d'acids e de basas fòrts son pauc volatilas e an donc pas ò pauc d'odor. En revènge, lei saus eissidas d'acids e de basas feblas son pus volatilas. An generalament l'odor de l'acid ò de la basa conjugat. Existís de cas particulars coma lei cianids que senton generalament lo cianur d'idrogèn. La preséncia d'aiga, que favoriza la dissolucion dei saus, aumenta la formacion deis odors.
Occuréncia
Lei saus son una familha importanta de substàncias quimicas dins leis ecosistèmas terrèstres. En causa de lor solubilitat importanta dins l'aiga, lei formacions geologicas dominadas per lei saus necessitan de condicions particularas per se formar. D'un biais preferenciau, se forman dins lei zònas endoreïcas onte l'evaporacion de l'aiga permet la precipitacion dei saus dissòutas. Lei saus pauc solublas, coma lei carbonats de calci, an un ròtle important dins la formacion dei païsatges geologics. D'efiech, participan a la formacion de ròcas duras, coma lei calcaris, que son capablas de resistir ai procès d'erosion durant de milions d'ans. En parallèl, en l'abséncia de transpòrt vèrs l'ocean, lei saus solublas pòdon formar de regions d'acumulacion de saus. Aqueleis endrechs se tròban subretot au centre dei massas continentalas, per exemple dins lo Grand Rift African e dins leis Andes. Dins aquò, existís una pichona zòna d'aqueu tipe, d'origina umana, en Occitània (Estanh de Lavalduc ). Segon leis evolucions geologicas, aquelei saus pòdon èsser cubèrtas de sediments e constituïr de jaç sosterranhs.
Camp de Mart (Roma)
Lo Camp de Mart de l'Antiquitat fin ara
Campo Marzio es ara un des 22 rioni de la vila de Roma. Es designat dins la nomenclatura administrativa pel còdi R.IV.
Endacòm mai
Per imitacion, foguèt donat, a París, lo nom de Camp de Mart un grand espaci situat entre l'Escòla militara e la Torre Eiffel.
Sal (quimia)
Occuréncia
Sota forma dissòuta, lei saus son presentas dins lei sòus onte son un element important per la subrevida dei vegetaus. De mai, leis aigas contènon de quantitats importantas de saus, especialament dins lei mars e leis oceans. Plusors saus an un ròtle dins lei procès biologics, en particular sota forma ionica. Per exemple, participan a la transmission deis impulsions nerviosas, a la contraccion dei muscles, au foncionament de la clorofilla e deis enzims ò au transpòrt de l'oxigèn. En lei vertebrats, l'esquelèta es principalament constituïda de saus insolublas.
Nomenclatura
En occitan, la nomenclatura sistematica dei saus es relativament simpla. Lo nom d'una sau comença totjorn per l'anion (clorur de, acetat de, sulfat de...) e s'acaba per aqueu dau cation (ammonium...). Pasmens, fòrça saus an de denominacions istoricas coma la saunitre (nitrat de potassi) ò la sau (clorur de sòdi).
Zuera
Zuera es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
Castèl de Saint-Maire
thumb|200px| Lo castèl de Saint-Maire a Lausana, en Soïssa, a costat del Lac Leman, foguèt la residéncia dels evesques de Lausana fins a 1536 quand los Bernés prenguèron la vila e quand venguèt alara la residéncia dels baillis de la ciutat. En 1803 venguèt l'Ostal de Canton amb la creacion del Canton de Vaud e es uei lo sèti de l'autoritat d'aquel canton.
Punerot
Punerot es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Geografia
Lo vilatge a situat als confins nòrd-oèst del departament, vesin de Mont-l'Estrech e de Autreville, a una altitud mièja de 295 mètres. Dos pichons ruisseaux lo travèrsan, lo Lindreville e lo Rampré, #que se prenon per se dirigir cap a Ruppes e formar la Ruppe.
Le village est situé aux confins nord-ouest du département, voisin de Mont-l'Étroit et d'Autreville, à une altitude moyenne de 295 mètres. Deux petits ruisseaux le traversent, le Lindreville et le Rampré, qui se rejoignent pour se diriger vers Ruppes et former la Ruppe.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La preséncia de vestigis d'abitacions romaines daissa pensar que los primièrs ostals aguèron bastit la longitud de la Via Romaine, plan abans las invasions barbaras. La Mièja Edat a daissat qualques traces amb lo réemploi de linteaux de fenèstras o de pòrtas d'aquela epòca dins cèrts ostals.
En 1390, lo chevalier Pierre de Graux fa bastir una capèla jos la invocació de sant Nicolas. L'intrada renaissance de la glèisa data probablament de lo sieu bastiment al començament de la.
Lo masatge caseriu de Graux fa partida de la parròquia de Punerot fins a la Revolucion. En 1790, Punerot es inclus en lo costat de Ruppes ; prendrà en 1801 aquel de Coussey.
Lo Segond Empèri vei la realizacion de nombroses trabalhs : adduction d'aiga, caniveaux, cementèri, campanas, eca … Divèrses gròsses ostals de cultura an bastit tanben a aquela epòca. Lo trabalh de la tèrra a de besonh una man-de œuvre nombrosa e lo vilatge coneis alavetz lo sieu maximal de populacion.
En 1870, lo pòble a saquejat per las tropas prussiennes #qu'arriban de Favières e de Harmonville. Guillaume II, prince eretièr de Prusse, i porteria amb lo sieu regiment de cavalleria.
Lo projècte de camin de fèrre debuta en 1885 e se realizarà en los ans seguents. Una leitaria s'installa e fabrica un fromage trucat lo « Punerot ».
En 1390, le chevalier Pierre de Graux fait construire une chapelle sous l’invocation de saint Nicolas. L’entrée renaissance de l’église date probablement de sa construction au début du.
Le hameau de Graux fait partie de la paroisse de Punerot jusqu’à la Révolution. En 1790, Punerot est inclus dans le canton de Ruppes ; il rejoindra en 1801 celui de Coussey.
Le Second Empire voit la réalisation de nombreux travaux : adduction d’eau, caniveaux, cimetière, cloches, etc … Plusieurs grosses maisons de culture sont construites aussi à cette époque. Le travail de la terre nécessite une main-d’œuvre nombreuse et le village connaît alors son maximum de population.
En 1870, le village est pillé par les troupes prussiennes qui arrivent de Favières et d'Harmonville. Guillaume II, prince héritier de Prusse, y loge avec son régiment de cavalerie.
Le projet de chemin de fer débute en 1885 et se réalisera dans les années suivantes. Une laiterie s’installe et fabrique un fromage appelé le « Punerot ».
Thénésol
Thénésol en arpitan (Thénésol en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de Savòia e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
U Poghju d'Ampugnani
U Poghju d'Ampugnani en còrs (Poggio-Marinaccio en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Longboard
thumbLo longboard es una planca de rodeta mai granda qu’un esquèit. Amb un longboard podèm anar mai lèu qu’en esquèit. Mischo Erban es lo melhor en vitessa, aviá despassat 130,08 km/h.
Lei disciplinas son :
Fontenay-près-Vézelay
Fontenay-près-Vézelay es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Iona e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Relhaguet
Relhaguet (Reilhaguet en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Castèl de Chillion
thumb|left|200px thumb|200px Lo castèl de Chillion se tròba bastit sus un rocàs al costat del Lac Leman dins la comuna de Veytaux e pròche de la vila de Montreux, en Soïssa. Foguèt una residéncia de l'Ostal de Savòia puei passèt entre las mans del poder de Bèrna en 1536. Es ara proprietat del Canton de Vaud (dempuei 1798).
La detencion del patriòta soïs François Bonivard dins aquel castèl inspirèt lo poèma Lo presonièr de Chilion (The prissoner of Chillion) de Lord Byron.
Bourg-Fidèle
Bourg-Fidèle es una comuna francesa del departament de las Ardenas e de la region de Champanha e Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Es una vila huguenotte bastida per Antoine de Croy a la XVI sègle, d'ont lo sieu nom (fisèl a la siá religion)
Bourg-Fidel a #èsser al començament de la un important luòc de fonderies e de émailleries, #qu'an durablement pollué los sòls de la comuna.
Bourg-Fidel #èsser lo luòc de rodatge de la pellicula Las Trufas l'an 1969 de Claude Tant-Lara.
C'est une ville huguenotte construite par Antoine de Croy au XVI siècle, d'où son nom (fidèle à sa religion)
Bourg-Fidèle a été au début du un important site de fonderies et d'émailleries, qui ont durablement pollué les sols de la commune.
Bourg-Fidèle fut le lieu de tournage du film Les Patates en 1969 de Claude Autant-Lara.
اليمن.
اليمن. (aliaman, còdi punycode: .xn--mgb2ddes) es lo nom de domeni d'Internet en arabi reservat per Iemèn. Es per ara pas utilizat. Lo còdi latin en usança es .ye.
Dickinson (Dakota del Nòrd)
Dickinson es una ciutat de l'estat american de Dakota del Nòrd. Sa populacion èra estimada a 17.787 abitants, en 2010. Sa superfícia totala es 36,89 km².
Nairòbi
Nairòbi (en swahili e anglés Nairobi) es la capitala de Kenya. En 2020, Sa populacion èra estimada a 734 881 abitants sus una superfícia de 696 km2.
Luscinia megarhynchos
Lo Rossinhòl filomèl a un cant fòrt agradable que se pòt ausir de jorn coma de nuèch.
Son abitat es lo bòsc, de preferéncia a proximitat de l'aiga, mas se pòt tanben trobar dins los òrts, los bosquets o verdièrs.
Aspècte
Son envergadura mesura entre 22 e 24 cm per una nautor d'environ 16 cm; pesa de 18 a 27 g. Son plumatge es brun, sas patas son longas.
Alimentacion
Se noirís de baias, d'aranhas o d'insèctes pichons.
Nidificacion
A lòc de mai a junh. Son nis es pauc ordenat e bas (passa rarament al dessús de 30 cm), o quitament sul sol. La femèla pond 4 o 5 uòus que son blavencs o verdencs, un pauc pigalhats. L'incubacion dura 14 jorns. L'emancipacion dura 11 a 12 jorns e lo vòl seguís pauc aprèp. La primièra nidificacion se passa a la prima seguenta e los rossinhòls filomèls vivon fins a 6 ans.
Migracion
En setembre, migra vèrs l'Africa subsaariana en passant per l'estrech de Gibartar o per d'endreches ont l'espandida maritima es pas importanta.
Simbòls
Dins las tradicions popularas, lo rossinhòl anóncia la prima, es l'ausèl del mes de mai, mas es tanben e sustot lo simbòl de l'amor. Lo comtat de Niça a conservat son Rossinhòl que vòla dins los cants tradicionals e las ròndas de mai, que lor tèma a inspirat Chaikovskii per son Humoresque opus 10-2.
Guilhèm de Berguedan
vinheta|Guillem de Berguedan a caval; cançonièr A vinheta|Guillem de Berguedan amb doas damas; [[Bibliotèca Nacionala de França|BnF ms. 854 fol. 192v, cançonièr I]] vinheta|Mapa amb los castèls de Guillem de Bergued0 e qualques toponims ligats al trobador (del libre de Martí de Riquer "Las poesias del trobador Guillem de Berguedà"). vinheta|L'unica tor que rèsta del castèl de Montmajor. A l'ora d'ara solament demòran d'escasses vestigis dels ancians castèls de Guillem de Berguedan. Guilhèm de Berguedan (en catalan Guillem de Berguedà)(1138 - 1196 aperaquí) foguèt un senhor feudal e trobador catalan. A despart de l'informacion que nos ofrís la vida de Guilhèm de Berguedan, que se tròba dins los cançonièrs, çò que podèm conéisser sul trobador nos arriba a travèrs de documents de l'epòca e de las siás pròprias composicions.
Lo vescomtat de Berguedan dependiá del comtat de Cerdanha e las primièras novèlas qu'avèm dels vescomtes son del sègle X. L'an 1131 apareis documentat Guilhèm de Berguedan, paire del trobador, per fin de rendre omenatge a Uc de Mataplana, que n'aviá un fèu; mas es pas abans1138 qu'apareis la primièra mencion del trobador, quand se vei la siá signatura infantila a costat de la del sieu paire dins un document oficial. D'escrits posteriors nos indican qu'aviá tres fraires mai pichons: Ramon, Berenguer e Bernat. Benlèu l'enfança e joventut de Guilhèm de Berguedan passèron coma la d'autres personatges d'aquela epòca: un temps de formacion tant en l'aspècte fisic coma cultural dins una Catalonha qu'èra encara en procès de formacion, amb de contactes estreches amb los territòris occitans, e ont las disputas intèrnas s'anavan alternant amb las guèrras amb los sarrasins.
Menthonnex-sous-Clermont
Mentonè (desot Cllârmont) en arpitan (Menthonnex-sous-Clermont en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de la Nauta Savòia e la region de Ròse-Aups.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Una granja a brulé el n i a pas longtemps al luòc dich "en davy"
une ferme a brulé il n y a pas longtemps au lieu dit "chez davy"
Gavarnia e Gèdra
Gavarnia e Gèdra (Gavarnie-Gèdre en francés) qu'ei ua comuna navèra gascona de Bigòrra, en Lavedan e en País Tòi, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus. Qu'aplega despuish eth 1èr de gèr de 2016 eras ancianas comunas de Gavarnia e de Gèdra, vienudas comunas delegadas. Eth caplòc qu'ei a Gèdra.
Draguinhanenc Provènça Verdon Aglomeracion
Draguinhanenc Provènça Verdon Aglomeracion, en francés Dracénie Provence Verdon agglomération, es una intercomunalitat, provençala situada dins lo departament de Var e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur. Son còdi SIREN es 248300493. La lenga autoctòna es l'occitan provençau.
Istòria
La Comunautat d'Aglomeracion Draguinhanenca se creèt per arrestat prefectorau lo 31 d'octobre de 2000, ambé 8 comunas e s'espandiguèt en decembre de 2001 e en genier de 2014.
En mai de 2019, l'anciana Comunautat d'Aglomeracion Draguinhanenca cambièt de nom e venguèt Draguinhanenc Provènça Verdon Aglomeracion.
Las comunas qu'èran pas dins l'arrondiment de Draguinhan i passèron lo 1er de genier de 2017.
Vèire tanben
thumb|600px|center|Mapa deis EPCI de Var lo 1èr de genier de 2019
La Calm
La Calm, (Lacalm en francés) es una anciana comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Dempuèi lo 1èr de genièr 2016, es comuna delegada de la comuna novèla d'Argenças d'Aubrac (nom supausat).
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Cunel
Cunel es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mòsa e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
An Treoù-Leon
An Treoù-Leon en breton ( Le Tréhou en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Alligny-Cosne
Alligny-Cosne es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lantilly
Lantilly pòt essèr:
Borniquèl (Carcin)
Borniquèl (Bruniquel en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn. thumb|350px|left|Vista de Borniquèl. thumb|350px|right|Vista de Borniquèl. thumb|400px|centre|Vista de Borniquèl.
Johannes Kepler
Johannes Kepler (o Keppler, Weil der Stadt (Alemanha), 27 de decembre de 1571-Ratisbona, 15 de novembre de 1630) foguèt un fisician, matematician e astronòm alemand que descobriguèt las leis del movement planetari.
Biografia
Johannes Kepler nasquèt dins una familha de religion protestanta luteriana, installada dins la vila de Weil der Stadt en Baden-Württemberg. Nascut prematurament quand aviá pas que sèt meses e ipocondriac de natura flaca, patiguèt tota la vida d’una santat fragila. Quand aguèt tres ans, agantèt la picòta, çò que, entre autras problèmas ulteriors, afebliguèt grèvament la siá vista.
De 1574 a 1576, visquèt amb lo frairòt Heinrich — epileptic — en çò dels grands, mentre que lo paire èra en campanha e que ma maire èra partida en recèrca del sieu òme.
Quand los parents tornèron, Kepler se mudèt a Leonberg e intrèt a l’escòla latina en 1577. Los sieus parents li faguèron descobrir l’astronomia. Atal, en 1577, sa maire lo menèt en naut d’un tuc pr'amor d'observar lo passatge d’una cometa. Son paire, el, li mostrèt l’eclipsi de Luna del 31 de genièr de 1580 quand aquela venguèt tota roja. Kepler estudièt pus tard aquel fenomèn e l’expliquèt dins un dels sieus libres d’optica.
Quand partiguèt tornar a la guèrra en 1589, lo sieu paire desapareguèt definitivament.
left|thumb|Las [[clastras de Maulbronn.]] Kepler acabèt pas lo primièr cicle de tres annadas abans 1583, empachat mai que mai pel sieu emplec de trabalhaire agricòla, entre los nòu e onze ans. En 1584, intrèt al Seminari protestant d’Adelberg, e apuèi, dos ans pus tard, al Seminari superior de Maulbronn.
Obtenguèt lo sieu diplòma de fin d’estudis e intrèt en 1589 a l’Universitat de Tübingen. Ailà, estudièt primièr l’etica, la dialectica, la retorica, lo grèc, l’ebrieu, l’astronomia e la fisica, puèi la teologia e las sciéncias umanas. I seguiguèt los sieus estudis aprèp l'obtencion d’una mestresa en 1591. Lo professor sieu de matematicas, l’astronòm Michael Maestlin, li ensenhèt lo sistèma eliocentric de Copernic, çò que reservava sonque als sieus estudiants melhors, los autres se devián contentar del sistèma geocentric de Ptolemèu, que plaçava la Tèrra al centre del mond. Kepler venguèt atal un copernician convençut e restèt plan pròche del sieu professor; esitèt pas a li demandar ajuda o conselhs pels sieus trabalhs.
thumb|Keplermuseum. Del temps que Kepler èra a envisatjar de venir ministre luterian, l’escòla protestanta de Graz demandava un professor de matematicas. Alavetz abandonèt los sieus estudis en teologia per prene l'emplec e partiguèt de Tübingen en 1594. A Graz, publiquèt d'almanacs amb prediccions astrologicas. En aquel temps, la distincion entre sciéncia e cresenças èra pas encara clarament establida e lo movement dels astres, encara pro malconegut, se pensava governat per las leis divinas.
Kepler se maridèt dos còps. Lo primièr còp per interès, lo 27 d'abril de 1597, amb Barbara Müller, que defuntèt en 1612, coma dos dels lors cinc mainatges — qu'avián sonque un e dos meses. Aquel maridatge, organizat per la familha, l’estaquèt a una femna de caractèr òrre que qualifiquèt de «graissosa e nècia». Un autre dels sieus filhs se moriguèt quand aviá sèt ans. Sonque la filha Susanne e lo filh Ludwig subrevisquèron. Puèi, a Linz l’annada seguenta, s'esposèt Susanne Reuttinger qu'amassa aguèron sèt gojats que tres se moriguèron lèu. Aqueste còp pasmens foguèt un maridatge urós.