cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uzi
Concepcion
L'arma foguèt donc oficialament adoptada per Israèl en 1951. Pasmens, la produccion comencèt lentament. Lei fòrças especialas recebèron l'arma en 1954 e lo rèsta dei fòrças en 1956. Gràcias a sei qualitats, equipèt mai de tropas que dins lo projècte iniciau de son creator. D'efiech, leis oficiers e de tropas d'assaut l'utilizèron egalament coma arma principala.
Lei premiers modèls èran dotats de partidas de fusta, especialament la cròça. Pasmens, aquò durèt e, tre leis ans 1950, de materiaus plastics foguèron utilizats per fabricar certanei pèças. La version finala foguèt concebuda en 1960 mai la guèrra de 1956 mostrèt l'interès de l'arma sus lo prat batalhier. Dins leis ans seguents, l'arma evolucionèt pauc e gardèt seis avantatges (còst feble, pes feble, etc), çò que li permet de demorar una bòna arma au començament dau sègle XXI. De versions encara pus leugieras, principalament destinadas a la polícia, apareguèron a partir deis ans 1970. Permèton generalament de tirar amb una cadéncia pus auta mai lo canon pus cort entraïna una demenicion de la portada.
RC Sent Gaudenç Comenge XIII
Eth Racing Club Sent Gaudenç Comenge XIII (oficialament en francés: Racing club saint-gaudinois Comminges XIII), o eths «Orses», qu'ei un club occitan de rugbi de XIII fondat en 1958 e basat a Sent Gaudenç. Eth club foguèt quatre còps campion de França en 1970, 1974, 1991 e 2004. Jòga a domicili laguens l'Estadi Jules Ribet (4 000 plaças).
Aurelio Galleppini
vinheta|Aurelio Galleppini, 1948 Aurelio Galleppini (Casal di Pari, 28 d'agost de 1917 – Chiavari, 10 de març de 1994), pus famós per son escais Galep, siaguèt un dessenhador e illustrador de bendas dessenhadas italian. Creèt amb Gian Luigi Bonelli lo personatge de Tex Willer que conosquèt un grand succès e portèt celebritat a sos autors.
Iona (aiga)
L'Iona o benlèu Iòna (Iouno o Iono en nòrma mistralenca; Yonne en francés) es una ribièra de França que nais en Morvan e que se geta dins Sèina.
9 de febrièr
Lo 9 de febrièr es lo 40 jorn de l'an del calendièr gregorian. Demòran 325 jorns per la fin de l'an (326 cas d'annada bissextila).
Referéncias
Vejatz tanben:
Latin arcaïc
vinheta|Expendiment de Roma al sègle II. Es pauc probable que lo latin aja estat parlé al delà de l'airal verda. Se nomena latin arcaïc (prisca latinitas), o latin preclassic, l'estat del latin en usatge de l'origina de la lenga fins a -100 environ.
La lenga de las originas
Lo concèpte de latin vièlh es tan vièlh qu’aquestre de latin classic, los dos datant de la fin de la Republica romana. A aquesta epòca, Ciceron remarca, coma d'autres, que lo lengatge qu'utiliza cada jorn, aqueste de la nauta societat romana, es semenat d'arcaïsmes, que nomena « verborum vetustas prisca »,.
Quatre latins d'Isidor de Sevilla
Pendent l'Antiquitat tardièra, los gramatician latinistas e ellenistas prenon consciéncia de las diferentas estapas que la lenga latina passèt. Isidor de Sevilla, dins sas Etimologias, descriu al començement del sègle VIIe l’esquèma de classificacion deson epòca :« Diguèron unes qu’existís quatra lengas latinas: la primitiva, la latina, la romana, e la mixta. La primitiva, utilizada pels mai ancians Italians jol règne de Saturn e de Janus, es grossièra, coma lo son los cants salians. La latina èra parlada jos Latinus e los reis toscans, per totes los abitants del Latium ; es aquesta en que foguèron escrichas las lei de las dotze taulas. La romana apareguèt après que lo pòble roman aja començat a caçar los reis: es aquesta que difusèron Naevius, Plauti, Ennius, Virgili, e, d’entre los orators, Grac, Caton, Ciceron, e fòrça mai d'autres. La mixta domina dempuèi que d’òmes e de mòrs estrangièras penetrèron ensems dins la civilizacion romana, après l'establiment de l'empèri latin, corrompent l'integralitat del vocabulari per de solecismes e debarbarismes. »
Le Vite
thumb|upright 1.5|[[Frontispici (libre)|Frontispici de Le Vite]]
Latin arcaïc
Periòde
En 1874, John Wordsworth (en) prepausa la definicion seguenta : « By Early Latin I understand Latin of the whole period of the Republic, which is separated very strikingly, both in tone and in outward form, from that of the Empire. » (« Per latin arcaïc, compreni lo latin de tota la periòde de la Republica, que se destria plan netament, per son ton en mai de sa forma exteriora, d’aqueste de l'Empèri. »)
Le Vite
Le Vite (Las Vidas) es l'òbra de referéncia de Giorgio Vasari (1511-1574) que son títol complet es Le Vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori (Las vidas dels melhors pintres, escultors e arquitèctes).
Latin arcaïc
Periòde
Quitament se las diferéncias sián netas e aisidament notadas pels legeires, son pas sufisentas per nóser la compreneson. Los locutors del latin de l'epòca imperiala mòstran pas de dificultats a comprene lo latin arcaïc, levat unes tèxtes que devon datar de l’epòca reiala, subretot de cants. Atal la Lei de las Dotze Taulas, que ven dels començaments de la Republica, es comprensible, alara que le Carmen Saliare, escrich jos Numa Pompilius, èra pas completament comprés quitament de Ciceron.
Le Vite
Es l'òbra que Giorgio Vasari consagrèt als artistas de son temps; pareguèt un primièr còp en 1550, puèi, resseguida, pareguèt en 1568 a Florença.
Latin arcaïc
Periòde
I a pas de granda diferéncia entre lo latin arcaïc, parlat dins la mai granda partida de la Republica, e lo latin classic, mas i a una gradacion de contunh.
Le Vite
Es lo primièr, dins Le Vite, a utilizar lo tèrme de Renaissença per qualificar son epòca. Aquela òbra apareis, uèi, coma un dels elements fondadors de l'Istòria de l'art.
Latin arcaïc
Periòde
La fin de la republica es considerada coma una data de fin darrièra, segon los lingüistas posteriors a Wordsworth. Charles Edwin Bennett (en) ne dich : La data de -100 donada per Bennet es pas aquesta,que foguèt retenguda mai tard mas aquesta de -75, prepausada per Bell, venguèt l’estandard. Los tèxtes de latin datant entre -452 e -75 evoluisson atal de l'estat de difficils a comprene, quitament per de classicistas experimentats, cap a un latin qu’es accessible a las gents de letras.
Le Vite
Contengut
L'òbra se dividís en tres partidas: La Prima (o Proemio), Secunda e Terza età. Vasari detalha la vida, las òbras, las causidas d'estil, l'excentricitat (amb sos comentaris personals, , ,
Latin arcaïc
Corpus
vinheta|442x442px|L'[[Lapis Niger|inscripcion del Forum, una de las mai ancianas inscripcions latinas conegudas. Es escrichs en bustrofedon (torn dels buòus) mas de biais irregular.]] Pas cap d’inscription es anteriora a l'introduccion de l'alfabet grèc en Itàlia. Las mai ancianas datan benlèu dels sègles VII e VI Ab<abbr class="abbr nowrap" title="avant Jésus-Christ">C. . Pasmens, de tèxtes, conservats de biais fragmentari dins las òbras d'autors classics, serián estat compausats pendent l’epòca reiala.
Le Vite
Contengut
Los capítols seguents respèctan las denominacions e ortografias dels noms de Vasari, dins son òbra.
Recepcion
Le Vite foguèron un fòrça grand succès d'edicion, mai d'un còp tradusidas e imitadas. Se pòt totjorn uèi trobar en librariá dins d'edicions a bon mercat. Ça que la, d'autors acusèron Vasari de chovinisme.
Latin arcaïc
Autors
Las pèças de teatre del comic Plaute, que datan dels sègles III e II Ab<abbr class="abbr nowrap" title="avant Jésus-Christ">C. , son las mai ancianas òbras literàrias trobadas dins lor integralitat. Tanben avèm de fragments d'òbras (p. ex. Odusia de Livius Andronicus, Bellum Poenicum de Naevius) citats per d'autres autors (p. ex. Aulu-Gelle).
s romains du IIIe&nbsp;siècle av. J.-C.
Escrivans romans del sègle II AbC
Ortografa
Lo latin arcaïc s'escuit subretot amb 20 letras: A, B, C, D, E, F, H, I, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, V, X.
La G — una C modificada — aviá fach son aparicion pendent la Republica, mas son usatge venguèt veraiament corrent pas qu’a partir de l'epòca classica. Primièr, la consonanta C recobrissiá indistinctament los fonèmas [k] e [g] : foguèt encara lo cas a l’epòca classica pels les prenoms Caius e Cnaeus, respectivament prononciats [gajus] e [gnaeus]. La K, ten al contrari a èsser sistematicament remplaçada per la C (Es generalament pas pus utilizat a l'epòca classica que dins l'abreviacion KAL per KALENDAE, grafia condurenciada per CALENDAE, las celèbras calendas). Puèi, la prigonda èrs d'ellenizacion que tòca l mond roman a partir del sègle II AbC faguèt que s’impausèt l'usatge de las letras exogènas Y e Z.
De diferéncias entre lo latin arcaïc e le latin classic son simplament ortograficas; se pensa que la prononciacion es subretot la mèsma qu'en latin classic.
Fonologia
vinheta|Evolucion dels diftongs del latin arcaïc al latin classic De caracteristicas fonologicas del latin arcaïc son:
Noms
Les noms latins son destriats pel cas gramatical, una declinason del mot per una terminason (o sufixe), que determina son ròtle dins la frasa (subjècte, COD, etc.).
Primièra declinason (a)
Los noms d’aquesta declinason son tipicament femenins. Los tèmas se terminan per -ā.
Unes masculins possedisson un nominatiu terminant en -s, que poiriá èsser terminason d'origina; aqueste -s pasmens aguèt tendéncia a caire: paricidas vs. paricida. A nominatiu plurial -ī remplacèt la -s originala. Al genitiu singular, la -s foguèt remplaçada per ma –ī de la segonda declinason. Lo diftong resultant -āī, après que se foguèt abreujat en -ai, enseguida venguda -ae. A l’escasença, lo remplaçament se faguèt âs: pater familiās. Las explicacions de las terminasons epigraficas tardièras -aes son pauc seguras. Al genitiu plural, la terminason regulara es –āsōm (–ārum en latin classic, per rotacisme e abreujament de la -ō finala) mas de malèvon -om (-um en latin classic) a la segonda declinason.
La -ī del datiu singular es long o cort. Coma al genitiu singular, la terminason ven -ae, -a (Feronia) o -e (Fortuna).
A l'accusatiu singular, lo latin abreujat una vocala devant una -m finala.
A l'ablatiu singular, -d cai après una vocala longa. Als datiu e ablatiu plurials, la terminason -abos, que ven de l'indoeuropèu *–ābhos, es utilizada pas que pels femenins (deabus). Lo desvolopament *–ais > –eis > īs es analogic a aqueste del –ois de la segonda declinason.
Economia de las Seichèlas
Dempuèi l'independéncia de las Seichèlas en 1976, la produccion per capita d'aquel pichon archipèla a crescut sèt còps quand la comparam als nivèls anteriors a l'independéncia. La creissença es estada impulsada pel sector toristic - qu'emplega près de 30% de la man d'òbra e provesís mai de 70% de las intradas en moneda fòrta -, e per la pesca del ton. Aqueles darrièrs ans lo govèrn a encoratjat los investiments estrangièrs amb l'intencion de modernizar los otèls e d'autres servicis.
Latin arcaïc
Primièra declinason (a)
La -a brèva originala del vocatiu singular se confondèt amb la -a abreujada del nominatiu.
Velilla de San Antonio
Velilla de San Antonio es un municipi d'Espanha de la Comunautat Autonòma uniprovínciala de Madrid.
Latin arcaïc
Primièra declinason (a)
Lo cas locatif pòt pas s'aplicar a un mot coma puella ; dins los quadre, Roma, al singular, e Syracusae, al plural, prenon la plaça. La desinéncia de locatiu plural es ja confonduda amb lo -eis de l'ablatiu.
Poilly-sur-Tholon
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Latin arcaïc
Segonda declinason (o)
Amb los noms que lo nominatiu singular se termina en -ros o -ris, se produch una sincòpa i a atal ager e non pas *ageros. Los nominatius masculins plurals seguent doas linhas de desvolopament, caduna daissant una seria de terminasons. Los Romans generaliza la terminason pronominala indoeuropèa *-oi. La sequéncia *-oi > -oe > -ei > -e > -ī. Los tèxtes provincials generalizan la terminason indoeuropèa del nominatiu plural *-ōs, qu’aparéis dins la tresena declinason : *-ōs > -ēs, -eis, -īs, a partir de 190 ACN. Al genetiu singular, -ī es a terminason mai anciana. Alternarà mai tard amb -ei: populi Romanei, « del pòble roman ». Al genitiu plural, las desinéncias -om e -um (o -ōm e -ūm ), que venon ambedoas de l'indoeuropèu *-ōm, contunhan en latin classic dins los noms de las pèças de moneda e los noms de mesuras. Endacòm mai, lo latin classic a -ōrum, per analogia amb la desinéncia -ārum primièra declinason.
Al vocatiu singular, de noms - mas pas necessàriament las mèsmas qu'en latin classic - pèrdon la -e (terminason ø). La -e altèrna regularement amb -us. Lo vocatiu plural èra lo mèsme que lo nominatiu plurial. Levat de las formas al singular qu’èran identicas al genitiu, lo locatiu fusionèt amb l'ablatiu dins totas las lengas italicas precedent lo latin arcaïc.
Poilly-sur-Tholon
Nòtas
<references group=N/>
Latin arcaïc
Tresena declinason (c)
Los noms son masculins, femenins e neutres. Lo tèma acaba per una consonanta, d'ont lo nom de « declinason consonantica ». Pasmens i a de noms que lo tèma s’acaba per -i. Lo tèma en -i, qu’es un tèma vocalic, fusionèt parcialament amb lo tèma consonantic pendent lo periòde prelatin, e mai enara en latin arcaïc, çò que donèt la declinason de tèma mixte. Demoran de rèstes en latin classic: per exemple, l'adjectiu ingens, « immens », dona:
Blòc 0313
Lo  es un blòc (en francés, îlot) del sector de dins lo principat de Mónegue.
Sa superfícia es de 0.
Latin arcaïc
Tresena declinason (c)
Las declinasons dels tèmas consonantics varian leugièrament segon la consonanta finala del tèma: occlusiva-, r-, n-, s-, etc. Los paradigmes çai-dejós inclusisson un tèma en occlusiva (reg-) e un tèma en i- (igni-). Per la declinason consonantica, al nominatiu singular, la -s èra dirèctament sòudat al tèma, mas la combinason de doas consonantas produguèt de nominatius modificats. Lo nominatiu rēgs a la plaça de rēx es una caracteristica ortografica del latin arcaïc; la letre x èra rararament utilizada sola per designar los sons /ks/ o /gs/, qu’èran puslèu transcrich 'ks', 'cs' o alara 'xs'. Al nominatiu venguèron sovent de sincopas/apocòpas : latin arcaïc nominus > latin classic nomen ; hominus > homo ; Caesarus > Caesar. La forma del neutre es lo nominatiu indoeuropèu sens la terminason del tèma; per exemple, cor < *cord (« lo còr »).
Las terminasons del genitiu singular son -is < -es e -us < *-os. Au genitiu plural, de formas apondan la desinéncia a la forma del genitiu singular puslèu qu'a tèma sol : regerum < *reg-is-um (puslèu que reg-um).
Al datiu singular, -ī succediguèt -ēi e -ē après 200 ACN.
A l'accusatiu singular, -em < *-ṃ après una consonanta.
A l'ablatiu singular, la -d cai après 200 ACN. Als datiu e ablatiu plurals, los poètas arcaïcs utilizan a vegada -būs.
La forma mai anciana del locatiu es identic a aquesta del datiu, mas es assimilada a l'ablatiu pendent aqueste periòde.
Cinquena declinason (e)
Sul plan morfologic, la cinquena declinason en latin arcaïc diferís pauc a sa descendéncia en latin classic. Coma per aquesta darrièra, la vocala tematica es E. Se trapa primièr des transformacions ligadas a l'istòria de la fonologia generala de latin:
Mai, se nòta que:
Pronoms personals
Los pronoms personals son d’entre los mots mai frequents dins las inscripcions en latin arcaïc. Notatz qu'a la tres personas, la terminason de l'ablatiu singular es identic a aqueste de l'accusatiu singular.
Pronom relatiu
En latin arcaïc, lo pronom relatiu es tanben corrent.
Fritz Haber
left|80px|Medalha prèmi Nobel
Fritz Haber (n. en 1868, m.1934) foguèt un quimista alemand. Recebèt lo Prèmi Nobel de Quimia en 1918.
Interès general
Aquela definicion constituís un enjòc politic.
Potelle
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Interès general
L'interès general pòt tanben èsser:
S'avalora çò mai sovent a l'escala del país.
Potelle
Istòria
La municipalitat de Potelle ofrís un plànol coriós. Los sieus limits presentan dos étranglements #que dividisson lo territòri en tres parts desparièras. Lo castèl es al part #que correspond a l'anciana distincion minorada. La partida ont se tròba la comuna, deriva de la ancià fief de Aunoilles. La partida, longa banda de tèrra resulta d'un don fach per Charles Quint en 1527.
Interès general
Per las doctrinas politicas utilitaristas, l'interès public consistís en la maximizacion del bonaür individual de totes los membres d’un grop, d’una comunitat, d’un país, o del mond.
Potelle
Istòria
Los senhors de Potelle an conegut dempuèi la. Servisson fidèlement los comtes d'Enaut #que ne lèvan. Los Mortagne possedisson la distincion. En 1491, Antoine de Mortagne vend la distincion de Potelle e fief de Aunoilles a Texans de Carondelet, d'origina franca-comtoise, cancelièr del pòrti de Bourgogne. Los descendents de Texans de Carondelet, se succedisson dins lo castèl fins a uèi, mas dempuèi lo començament de la, es jol nom de Fremin Del Sartel, Eugénie Joseph Adélaïde de Carondelet en avent épousé Philippe Del Sartel.
Interès general
L’interès general es central dins los debats publics, politics, economics.
Potelle
Istòria
Se l'agricultura constituissi encara un mols caractéristique de la municipalitat, lo sieu aspècte residencial pas cessa de prene lo passatge....
Interès general
Bota en jòc la finalitat meteissa del govèrn.
Istoricament aquela nocion s'es substituida a aquela del ben comun del sègle XVIII.
Potelle
Istòria
La commune de Potelle offre un plan curieux. Ses limites présentent deux étranglements qui divisent le territoire en trois parties distinctes.
Brfxxccxxmnpcccclllmmnprxvclmnckssqlbb11116
Los parents (Elizabeth Hallin e Lasse Diding) avián pas previst de declarar lo filh a l'estat civil mas un tribunal de Halmstad, al sud de Suècia, los va condamnar a pagar 5000 coronas suedesas (unes 550€), per pas enregistrar l'enfant abans los cinc ans. Coma responsa a la decision judiciària, los parents propausèron un nom de 43 caractèrs, dont 5 chifras, en afirmant que correspondiá a un eveniment viscut pendent la gestacion: un desvolopament expressionista qu'anam véser coma una creacion artistica. Los parents suggeriguèron que lo nom deviá èsser comprés dins l'esperit de la patafísica. La cort refusèt lo nom e mantenguèt la molta.
Hundling
Hundling es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Brfxxccxxmnpcccclllmmnprxvclmnckssqlbb11116
Referéncias
<references responsive="" group="">
Hundling
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Lo nom de Hundling apareis per las primièras fes en un acte del 1° de novembre de 1257(in festo omnium sanctorium, la fèsta dels mòrtes, doncas qu'existissiá pas de calendari) quand Gérard de Marimont (Mörsberg doncas que se parlava alemand), a cedit per vint libres de Mètz, una part de las siás possessions de Hundling a l'òrdre dels chevaliers Teutonique. La rèsta de los sieus bens tornaràn a l'òrdre après lo sieu defalhiment e aquel de la siá esposa Adélaïde.
En 1298 los chevaliers Teutonique confian lo molin de Hundling en fermage a Johannes Von Hersinensinga. Aquel molin i aviá situat sul luòc dich « bruehl » e puisait la siá aiga del ruisseau trucat « Strichbach ».
Lo vilatge es alavetz proprietat de l'òrdre dels chevaliers teutoniques de l'ostal de Saarbrück, e lo demorarà fins a la Revolucion. Las abitacions, en mai del molin, lor caliá pas pas comptar mai d'una o doas granjas #çò que fasiá tot al mai 20 a 30 personas.
Pendent sègles de contunh, los noms de Hundling, Ippling (lo vilatge vesin), e lo ban de Hersing (una banda de tèrra de doas #cent ectaras en se trobant entre los dos pòbles) apareisserà freqüentment en las cronicas judicialas. 1648. Amb lo tractat de Westphalie, la guèrra de trenta ans pren final. Lo Comte Jean Daniel Lothar de Kerpen, e mai se en levant del Sant Empèri Romain Germanique, ret aumenatge en una carta al rei de França Louis XIV. Per çò qu'es dels sobrevivents del pòble, recomencen a défricher las tèrras, a conrear lo sòl e a elevar de la ramaderia.
1680. La patz en essent ara plan installada, los comtes de Kerpen per Hundling e las chevaliers Teutoniques pel ban de Hersing decidisson de procedir a un bornages e un découpage dels parcelles perque, la guèrra en avent parlat defalhiment e de sortidas, convidan de redistribuir las tèrras als abitants encara presents e als nòus arrivants. Lo pòble compta pas del temps que setze familhas #çò que fa pas pas mai de 100 personas. La reparticion se fa coma seguís : Nicolas Molhèr 25 A, Georg Kill 22 A, Pierre Hergott 22 A, Jean Sébastien Wernett 18 A, Jean Ostermann 7 A, Jean Nicolas Nickes 7 A, Hartmann Mertz 9 A, Sébastien Reuter 5 A, Nicolas Schloesser 5A, Jean Georges Siebert 4 A, Lo senhor de Kerpen 20 A, La glèisa de Nousseviller 18 A, La glèisa de Hundling 20 A, Los eretièrs de Caspar Hein 2,5 A, Los eretièrs de Jean klein 2,5 A, Los eretièrs de Nicolas Siebert 10 A, Los eretièrs de Studinger 5 A. La disparitat de las attributions de tèrras es pas pas explicada. D'unas autras familhas vivon lo pòble mas an pas recebudas cap de tèrra. Jean Novier, Jean Theobald Gorius, Balthasar Wernett, Philippe Gruenenwald, Jean Pierre Trunckenwaldt, Nicolas Loyson.
1789. Los pòbles alentours son franceses e, a la creacion dels departaments, Hundling es pas pas inclus en lo departament de la Moselle e lèva totjorn de l'empèri. En 1794, los abitants demandan a far partida de la França mas aquel serà pas lo cas #qu'après lo tractat de Campoformio, lo 18 d'octòbre de 1797. Lo pòble serà alavetz ligat al departament de la Sarre. Aquela situacion met qualques problèmas religioses perque la glèisa se tròba a Nousseviller e aquel pòble fa partida de la Moselle. Oficialament, lo rattachement a la Moselle a luòc per decrèt imperial lo 5 d'abril de 1813.
En 1800, lo pòble compti 300 abitants.
Cossí venèm d'o veire, Hundling a #èsser pendent sègles, una localité a vocacion exclusivament agricòla. Totes trabalhan e vivon de la tèrra. Cela explica los innumerables procèsses a aquel afar en avent opausat los abitants de Hundling e Ippling, mas tanben los senhors de Kerpen e lo Pòrti de Lorraine per pas citar que los intervenants los mai importants. La tèrra doncas, es un element vital per aquelas gents. Mas los proprietaris son nombroses e sonque qualqu'uns-unes possedisson pro de tèrras aital coma lo caval o la bœuf e la arada per trabalhar pro de tèrra per alimentar la familha. Los autres lor cal trobar o aprene un trabalh de appoint per survivre e alimentar la siá familha. Es perque se tròba jornalers, dels ferrièrs, dels charrons, dels maçons, dels fustièrs, tonnelier, tisserand, colporteur, pâtre, potier, chasseur, aubergiste, meunier, cordier, èca. …Cèrts abitants exercisson de divèrses mestièrs en foncion dels besonhs o de l'estacion. Aquela lista dona una indicacion a de besonh pro sus la vida del pòble #que podiá doncas viure en una relativa autarcie. Aquel es pas #qu'a la fin #que vendràn s'apondre las instituteurs, curé, postièr, épicier, e ja dels cheminots e dels obrièrs de fabricas perque la linha de camin de fèrre arriba a la fin del sègle.
Le nom de Hundling apparaît pour la première fois dans un acte du 1° novembre 1257(in festo omnium sanctorium, la fête des morts, puisqu’il n’existait pas de calendrier) lorsque Gérard de Marimont (Mörsberg puisque l’on parlait allemand), a cédé pour vingt livres de Metz, une partie de ses possessions de Hundling à l’ordre des chevaliers Teutonique. Le reste de ses biens reviendront à l’ordre après son décès et celui de son épouse Adélaïde.
En 1298 les chevaliers Teutonique confient le moulin de Hundling en fermage à Johannes Von Hersinensinga. Ce moulin était situé sur le lieu dit « bruehl » et puisait son eau du ruisseau appelé « Strichbach ».
Le village est alors propriété de l’ordre des chevaliers teutoniques de la maison de Saarbrück, et le restera jusqu'à la Révolution. Les habitations, en plus du moulin, ne devaient pas compter plus d’une ou deux fermes ce qui faisait tout au plus 20 à 30 personnes.
Durant des siècles ensuite, les noms de Hundling, Ippling (le village voisin), et le ban de Hersing (une bande de terre de deux cent hectares se trouvant entre les deux villages) apparaîtra fréquemment dans les chroniques judiciaires. 1648. Avec le traité de Westphalie, la guerre de trente ans prend fin. Le Comte Jean Daniel Lothar de Kerpen, bien que relevant du Saint Empire Romain Germanique, rend hommage dans une lettre au roi de France Louis XIV. Quant aux survivants du village, ils recommencent à défricher les terres, à cultiver le sol et à élever du bétail.
1680. La paix étant maintenant bien installée, les comtes de Kerpen pour Hundling et les chevaliers Teutoniques pour le ban de Hersing décident de procéder à un bornages et un découpage des parcelles car, la guerre ayant causée décès et départs, il convient de redistribuer les terres aux habitants encore présents et aux nouveaux arrivants. Le village ne compte alors que seize familles ce qui ne fait pas plus de 100 personnes. La répartition se fait comme suit : Nicolas Muller 25 Ha, Georg Kill 22 Ha, Pierre Hergott 22 Ha, Jean Sébastien Wernett 18 Ha, Jean Ostermann 7 Ha, Jean Nicolas Nickes 7 Ha, Hartmann Mertz 9 Ha, Sébastien Reuter 5 Ha, Nicolas Schloesser 5Ha, Jean Georges Siebert 4 Ha, Le seigneur de Kerpen 20 Ha, L’église de Nousseviller 18 Ha, L’église de Hundling 20 Ha, Les héritiers de Caspar Hein 2,5 Ha, Les héritiers de Jean klein 2,5 Ha, Les héritiers de Nicolas Siebert 10 Ha, Les héritiers de Studinger 5 Ha. La disparité des attributions de terres n’est pas expliquée. D’autres familles habitent le village mais n’ont reçues aucune terre. Jean Novier, Jean Theobald Gorius, Balthasar Wernett, Philippe Gruenenwald, Jean Pierre Trunckenwaldt, Nicolas Loyson.
1789. Les villages alentours sont français et, à la création des départements, Hundling n’est pas inclus dans le département de la Moselle et relève toujours de l’empire. En 1794, les habitants demandent à faire partie de la France mais ce ne sera le cas qu’après le traité de Campoformio, le 18 octobre 1797. Le village sera alors rattaché au département de la Sarre. Cette situation pose quelques problèmes religieux car l’église se trouve à Nousseviller et ce village fait partie de la Moselle. Officiellement, le rattachement à la Moselle a lieu par décret impérial le 5 avril 1813.
En 1800, le village compte 300 habitants.
Comme nous venons de le voir, Hundling a été durant des siècles, une localité à vocation exclusivement agricole. Tout le monde travaille et vit de la terre. Cela explique les innombrables procès à ce sujet ayant opposé les habitants de Hundling et Ippling, mais aussi les seigneurs de Kerpen et le Duc de Lorraine pour ne citer que les intervenants les plus importants. La terre donc, est un élément vital pour ces gens. Mais les propriétaires sont nombreux et seuls quelques-uns possèdent suffisamment de terres ainsi que le cheval ou le bœuf et la charrue pour travailler assez de terre pour nourrir la famille. Les autres doivent trouver ou apprendre un travail d’appoint pour survivre et nourrir leur famille. C’est pourquoi on trouve des journaliers, des forgerons, des charrons, des maçons, des charpentiers, tonnelier, tisserand, colporteur, pâtre, potier, chasseur, aubergiste, meunier, cordier, etc. …Certains habitants exercent plusieurs métiers en fonction des besoins ou de la saison. Cette liste donne une indication assez précise sur la vie du village qui pouvait donc vivre dans une relative autarcie. Ce n’est qu’à la fin que viendront s’ajouter les instituteurs, curé, facteur, épicier, et déjà des cheminots et des ouvriers d’usines car la ligne de chemin de fer arrive à la fin du siècle.
Estamina
Las estaminas (del latin stamen) son los organs reproductors mascles de las flors. Cada estamina a generalament una camba apelada filament (del latin filum), e, a la cima del filament, una antèra (del grèc ancian anthera), e de sacs de pollèn, sonats esporangis. Lo desvolopament dels esporangis e dels gametofits aploïdes que conten, (sonats gran de pollèn) es fòrça comparable amb los esporangis dels gimnospèrmes o de las falguièras eterosporas. Lo pollèn es desliurat per la dobertura de l'antera (deïscéncia), generalament per de fendas longitudinalas, mas de còps que i a per de pòres, coma dins la familha de las brugas (Ericaceae), o per de valvas, coma en çò de l'agradèla (Berberidaceae), puèi va caire o serà carrejat per un agent extèrne — lo vent, l'aiga o un animal — fins a la superfícia receptiva del carpèl de la meteissa o d'una autra flor, que serà puèi pollinizada.
Hoggar
thumb|Es Montanhes der Hoggar son plaçades en eth miei deth desèrt deth sahara, a 900 m de nautitud. Es montanhes de Hoggar, tamben conegudes coma Ahaggar, son ua region nauta en eth centre deth desèrt de Sahara, en eth sud d'Argeria, ath cant deth Tropic de Cancer. Son plaçades a 1.500 Km ath sud deth caplòc, Argiers. Era region ei un gran desèrt d'arroques damb ua nautada de 900 metres sus eth nivèu deth mar. Eth punt mès naut, Mont Tahat, ei plaçat a 3.003 metres. Assekrem ei un lòc plan famós e plan visitat pr'amor qu'en aguest lòc Charles de Foucauld bastisséc en 1911 ua ermita. Era vila mès grana des montanhes de Hoggar ei Tamanrasset, bastit en ua vath desertica o wadi.
Environament
Es montanhes deth Hoggar son ua cadia de montanhes volcaniques damb un ostiu plan caud e damb un iuern plan heired (es temperatures caden per dejós des 0 grads en iuern. Aguesti montanhes son joenes (an sonque dus milions d'annades). Era plueja ei inabituau e esporadica. Totun, eth clima ei mens extrem qu'en d'auti lòcs deth Sahara. Atau, son un lòc a on i a ua major biodiversitat e especias en perilh.
Aguesti montanhes son tamben ua part d'era ecoregion de bòsqui xeric montanhenc der oèst deth Sahara. Tamben ei a on i trapam un parc nacionau argerian.
900px|Eth Hoggar son ues montanhes des més nautes d'Argeria
Fauna e Flora
En er oèst dera cadia deth Hoggar, era populacion der Lycaon pictus ( un can caçaire a ratlhes ) demorec en petiti grops ath long deth sègle XX més adar semble que viu pas més ena region (2). I auia agut tamben traçes de presencia d'aguesti carnivòrs enquia hé relatiuament poc temps (3)(4).
Pintures
Era populacion preïstorica ei clara donques i a pintures de -6000aC. era cadia deth Hoggar ei era terra des tuaregs de Kel Hoggar. Era tomba de Tin Hinan, era hemna que se cre que siguec er ancessor des tuaregs ei plaçada en Abelessa, un ovassís pròche de Tamanrasset. Segontes era legenda es Tim Lam son dera region de Tafilalt ena region des montanhes der Atlàs deth Marròc.
Referencies
1.- ^ Sattin, Anthony Ham, Nana Luckham, Anthony (2007). Algeria (1st ed. ed.). Footscray, Vic.: Lonely Planet. p. 188. ISBN 1741790999.
2.- ^ C. Michael Hogan. 2009
3.- ^ see Busby, 2006,
https://web.archive.org/web/20200921110628/http://users.ox.ac.uk/~some2456/docs/Busby_GBJ_North_African_Cheetah_thesis.pdf.
4.- https://web.archive.org/web/20160304112439/http://users.ox.ac.uk/~some2456/docs/Carniv_Mol_Gen_Ahaggar_Report_2006.pdf
5.- ^ Peter Haggett. 2001
Bibliografia
º C. Michael Hogan. 2009. Painted Hunting Dog: Lycaon pictus, GlobalTwitcher.com, ed. N. Stromberg
º Jeremy Keenan. 1977. "The Tuareg: People of Ahaggar", Published by Allen Lane, Penguin Books Ltd., London, 385 pages, ISBN 0-7139-0636-7
Pàgines Web
º (French) A website about the park
º Park data on UNEP-WPMC
Montanha d'Africa
Economia d'Indonesia
thumb|230px|left|Lo centre financièr de [[Jakarta.]] Indonesia a resistit a la crisi financièra globala de manièra relativament tranquilla, a causa del motor principal de la siá creissença economica èsser la consomacion intèrna. La creissenta inversion realizada tant per investisseires locales quantes per estrangièrs, ajuda tanben a manténer la solida creissença. Malgrat la creissença de l'economia aver queigut dels mai de 6% lo 2007 e 2008 per 4,5% lo 2009, en 2010 tornèt al nivèl de 6%.
El país es un dels principals exportadors de petròli, estam e cauchó del mond. La màger part de la siá populacion contunha ligada a la agricultura de subsisténcia, a la pesca e a l'expleitacion forestièra. Los negòcis o las entrepresas industrialas en mans d'indonesians son estats tradicionalament paucs, e la produccion se centrava en articles per l'exportacion. Al començament del decènni de 1960, lo govèrn, per corregir lo balanç d'una economia coloniala, va nacionalizar las entrepresas estrangièras. Amb las politicas d'estabilizacion governamentala e amb grandas somas de sòus procedentes de las ajudas de l'exteriora, l'economia indonesiana, que va gaireben quèir en la falhida abans de 1966, comencèt a mostrar de simptòmas d'una fòrta recuperacion.
Lo 2011 lo govèrn indonesian acara las provocacions de melhorar l'infrastructura del país e al meteis temps recebre las preocupacions de preservacion del mitan ambient, particularament de las sèuvas del país.
Taiga
thumb|right|300px|La taiga se trapa dins las [[latituds nòrd, entre la tondra, e l'estèpa]] La taiga es un biòma caracterizat principalament per de bòsques de conifèrs en un clima freg.
La taiga s'estend generalament per dessús los 60º de latitud nòrd fins arribar dins la zòna de la tondra. Al sud es limitada pel bòsc caducifòli temperat.
Lo mot taiga es manlevat al rus e s'emplega tant per Euràsia coma per America del Nòrd que son los unics luòcs ont s'estend aquel tipe de vegetacion. Dins l'emisfèri sud las tèrras emergidas arriban pas a de latituds tan meridionalas ont se pòscan desvolopar aqueles bòsques. Bòsc boreal de conifèrs es un sinonim de taiga.
Ocupa de grandas espandidas dels païses escandinaus, nòrd de Russia (mai que mai en Siberia), de parts de Mongolia e del Nòrd de China, Canadà en la siá màger part e l'extrèm nòrd dels Estats Units.
Flòra e vegetacion
thumb|right|300px|Larix gmelini dins la taiga de Siberia
Populacion umana
Dins la taiga se pòt pas far gaire de culturas (òrdi, trufas, cebas, plantas pasturencas) e l'agricultura se practica a escala pichona. L'esplecha forestièra demanda a l'ora d'ara pauc de man d'òbra. Abans èra fòrça importanta la caça e la trapa per las pèls preciosas (marta, castor ...), causa que foguèt una empencha per la colonizacion. L'industria minièra (aur e diamants) es a l'ora d'ara importanta en Siberia Orientala.
Wikipèdia en neerlandés
La Wikipèdia en neerlandés (Nederlandstalige Wikipedia) es la version en lenga neerlandesa de l’enciclopèdia en linha Wikipèdia. Foguèt fondada lo 19 de junh de 2001.
Drech administratiu
Lo drech administratiu es constituit per l’ensem de las règlas definissent los drechs e las obligacions de l’administracion. Constituís la màger part del drech public.
Es lo drech administratiu qu'organiza lo desequilibri que regís essencialament los rapòrts entre las personas publicas e los administrats. Aquel escart entre l'interès general e los interèsses particulars explica l’existéncia d’un drech especial, exorbitant del drech comun.
Estat d’arbitrari
L'expression Estat d’arbitrari (ou Estat de polícia, sens interpretacion pejorativa) qualifica los Estats agissent segon lor libre albire, non somés a un drech positiu mas solament a qualques limits d’òrdre morals o religiós. Aquò s'explica per çò que lo cap de l’Estat (lo Rei dins lo Regim Ancian en França per exemple) ten lo monopòli de la constrenta : li sol pòt edictar de règlas constrenhentas, que el non ten pas de seguir. Mai, lo Rei coma cap de la Justícia, non pòt jamai èsser somés davant los jutges que li son subaltèrnes.
Enfin quand una autoritat judiciària independenta es reconeguda, l’Estat refusa que los jutges intervengan dins l’activitat administrativa. Un contraròtle se pòt pasmens aplicar mai al dedins de l’administracion meteissa mercé a de recors graciós e ierarquics.
Estat de drech administratiu
Aquela responsa correspond essencialament al cas de la França contemporanèa. L’Estat d’arbitrari estent pas mai acceptable amb un poder fòrt (pendent lo Regim Ancian) o tre de crisis (pendent la Revolucion Francesa). Doncas i a que sometre l’administracion al drech, mai sens li subordenar al judiciari. Aital que las institucions semblent a la jurisdiccion judiciari van se desvolopar dedins l’administracion meteissa. En França per exemple, i a l’aparicion dels conselhs de las prefecturas (creats per la lei du 28 pluviosa an VIII, e que competéncias d'atribucion foguèron força precisas) puèi dels Tribunals administratius, fins a capitar a una verdadièra jurisdiccion administrativa jos l’autoritat del Conselh d'Estat.
Estat de drech comun
Aquela solucion foguèt adoptada dins païses que coneguèron una istòria diferenta e correspond al modèl anglés. L’Estat jutjat dangierós es subjècte de drech coma una persona quina que siá. I a doncas pas cap de dualitat de jurisdiccion coma en França. Mai coma demòran fondamentalament de diferéncias amb lo drech privat, aital desvolopan de règlas espacialas (per requisicionar, percebre las talhas...) mai que cercan a restar al mai près del drech comun. Finalament, pels recors graciós, existís dins l'administracion de « tribunals administratius », qu’apartenon pas a una jurisdiccion nimai a l’administracion.
Doncas i a totjorn dins los Estats de drech, un drech administratiu, sens qu’i aja per tant sempre una dualitat de jurisdiccion coma en França amb un jutge administratiu plaçat jol contraròtle de l’executiu. En mai del sistèma anglosaxon de jurisdiccion monista apareis amb la revolucion de 1688 que s'i suprimís las jurisdiccions d’excepcion, i a de notar que lo sistèma mixte es pro corrent (Alemanha, Itàlia, Belgica, Païses Basses…). La jurisdiccion administrativa existís, mas es una especializacion al dedins de l’organizacion judiciària de drech comun, plaçada jos l’autoritat d'una meteissa Cort Suprèma.
Panzer IV
Lo SdKfz 161 Panzerkampfwagen IV, PzKpfW IV, o Panzer IV es un tanc mejan alemand que foguèt utilizat del temps de la Segonda Guèrra Mondiala.
Drech administratiu
Estat de drech comun
Enfin i a de nuançar aqueles modèls ; aital que, en França tanben cèrts afars administratius son jutjats pel jutge judiciari; e als Estats Units o al Reialme Unit, se son multiplicadas de jurisdiccions d’atribucions administrativas.
El Vellón
El Vellón es un municipi d'Espanha de la Comunautat Autonòma uniprovínciala de Madrid.
Canebiera
La Canebiera es una famosa avenguda dau centre de Marselha mesurant 1000 m, que va dei Reformats au Pòrt Vièlh e englòba, despuei 1928, la carriera Noalhas.
Dins lo temps, un cors d'aiga nomenat Lacidon ragèt dins aqueu quartier de la Vielha Marselha, puei de camps de canebe foguèron plantats per la fauriá de veus e de cordatges. Es d'aquí que ven lo nom de Canebiera.
Lo nom es estat afrancesat en Cannebière puei Canebière. Si pòu ausir la Canèbe en francés popular de Marselha per nomenar aquela avenguda.
Brocciu
Lo Brocciu es un formatge de Corsega. Benefícia d'una AOC dempuèi 1983. Es un formatge a basa de lach de feda o de cabra amb un pes de 250 gramas a 3 kg. Existís tanben lo Brocciu passu; lo formatge subís un salatge sec, e un afinatge de 21 jorns minimum.
Breno Caldas
Breno Alcaraz Caldas (Porto Alegre, Brasil, 3 de julh de 1910 — Porto Alegre, 10 de setembre de 1989) foguèt un jornalista brasilian. Dirigiguèt la Companhiá Jornalistica Caldas Júnior tre lo 18 de decembre de 1935 aprèp la mòrt de son paire.
9 de mai
Decèsses
Vejatz tanben:
Montagut (Lanas)
Montagut (Montégut en francés) qu'ei ua comuna gascona, situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [munta'ɣyt]. Las fòrmas ancianas que son Montagute (mapa deu sègle XVII, shens data), Montagut (mapas de 1651 e deu començament deu sègle XVIII).
Segon Dauzat e Rostaing, lo nom que vien deu latin mons, « tuc, turon » e -acutus « ponchut, puntut ». Astor, citat per B. Boyrie-Fénié, que dona la medisha explicacion, shens passar peu latin.
Negre, tanben citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, que precisa la bastida estó fondada cap a 1319 per Guilhèm de Montagut, senescau de Gasconha, sortit d'un aute Montagut; Bénédicte Boyrie-Fénié qu'ajusta qu'ei per contrat de pariatge enter lo representent deu rei d'Anglatèrra (?) e Guilhèm de Montagut. Donc lo nom ei pas estrictament un oronime, causa que Dauzat e Rostaing sabèvan pas.
Ully-Saint-Georges
Ully-Saint-Georges es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region dels Nauts de França.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sainte-Gemmes-d'Andigné
Sainte-Gemmes-d'Andigné es una anciana comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger. Es dempuèi lo 15 de decembre de 2016, una de las 15 comunas delegadas de la comuna novèla de Segré-en-Anjou Bleu.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Pradelles (Nòrd)
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França.
Fresnes (Iona)
Fresnes  es una comuna francesa administrada per lo departament d'Iona de la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Wikipèdia en rus
La Wikipèdia en rus (Ру́сская Википе́дия) es la version en lenga russa de l’enciclopèdia en linha Wikipèdia. Foguèt fondada lo 11 de mai de 2001.
Inna
Elena Alexandra Apostoleanu, mai coneguda coma Inna (Mangalia, Romania, 16 d'octobre de 1986) es una cantaira de dance pop romanesa. Se faguèt conéisser internacionalament tre 2008 gràcias a son album Hot.
Hocine Aït Ahmed
vinheta|Aït Ahmed en [[1958.]] Hocine Aït Ahmed (en arabi: حسين آيت أحمد‎, en cabil: Ḥusin Nat Ḥmed), nascut lo 20 d'agost de 1926 a Tizi Ozo, Argeria e mòrt lo 23 de decembre de 2015 a Lausana, Soïssa, foguèt un òme politic argerian e l'un dels caps istoric del Front de Liberacion Nacionala. Fondèt en 1963, après la guèrra d’Argeria, lo primièr partit d'oposicion: lo Front de las Fòrças Socialistas. Foguèt empresonat e condemnat a mòrt en 1964 mai s'escapèt de la preson lo 1èr de mai de 1966. Fòrabandit en Soïssa, demorèt cap del FFS per fin de 2009.
Santa Celha dei Vinhas
Santa Celha dei Vinhas o Santa Cèlha (en francés Sainte-Cécile-les-Vignes dempuèi 1920, Sainte-Cécile abans ) es una comuna provençala, situada dins lo departament de Vauclusa e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Blòc 0315
Lo  es un blòc (en francés, îlot) del sector de dins lo principat de Mónegue.
Sa superfícia es de 0.
Replanat de Miuvachas
Lo replanat de Miuvachas, apelat Montanha Lemosina en Lemosin, es un grand plan granitic d'Occitània, en Lemosin. Sa superficia es de. S'estend per sa màger part subre lo departament de Corresa e desbòrda tanben sus lo sud de Cruesa e l'est de la Nauta Vinhana. Fai partida dau Massís Centrau e, mai precisament, daus monts de Lemosin, que n'ocupa la part orientala. Son altitud vària de, au nòrd e a l'oest, a prep de en son centre.
Urvillers
Geografia
La municipalitat a situat en la plana ondulée del Vermandois.
La commune est située dans la plaine ondulée du Vermandois.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
La municipalitat èra una Seigneurerie, en levant del Comtat de la Fère.
La commune était une Seigneurerie, relevant du Comté de La Fère.
Ptenoisaurus
Peteinosaurus (ludèrt que vola) ei un genre de pterosaure. Demorèc pendet eth Trias superior ena fin deth Norian, hè 221 a 210 milions d'annadas e açò hè de Pteinosaurus un des genres mès ancians coneguts de pterosaures damb Eudimorphodon.
Aguest genre minjaua peishi e sonque auia ua espècie, Pteinosaurus zambelli. Diuersi fossils an sigut descurberts aprèp de Cene, en Italia. Auia ua longada de proche de 60 cm e pesaua mens qu'un audèth petit (1)(2)(3).
Referències
1.- R. Wild, « Die Flugsaurier (Reptilia, Pterosauria) aus der Oberen Trias von Cene bei Bergamo, Italien », Bolletino della Societa Paleontologica Italiana, vol. 17, no 2,‎ 1978, p. 176-256.
3.- (en) Paul M. Barrett, Richard J. Butler, Nicholas P. Edwards et Andrew R. Millner, « Pterosaur distribution in time and space: an atlas », Zitteliana, vol. 28,‎ 2008, p. 61-107 (lire en ligne [archive] [PDF]).
Herbéviller
Herbéviller es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Armoiries : De azur a la crotz de sòus acantonada de vint flors de lys d'aur, cinc en cada costat. Aquel son las armas dels senhors del luòc. Aquel ostal de anciana chevalerie es dempuèi la Mièja Edat la proprietat de la familha Thomas #que son los comtes de Herbéviller. La familha Thomas a emparentat a aquela dels ducs de Lorraine. Lo comtat de Herbéviller es totjorn demorat en la familha Thomas #qu'a agut en la siá descendència lo famós Chevalier Charle Xavier Thomas (de Colmar). La derniere Thomas s'es maridat a senhor Schlatter. Lo títol e lo comtat los apertenon doncas uèi.
Armoiries : d'azur à la croix d'argent cantonnée de vingt fleurs de lys d'or, cinq dans chaque canton. Ce sont les armes des seigneurs du lieu. Cette maison d'ancienne chevalerie est depuis le Moyen Âge la propriété de la famille Thomas qui sont les comtes d'Herbéviller. La famille Thomas est apparentée à celle des ducs de Lorraine. Le comté d'Herbéviller est toujours resté dans la famille Thomas qui a eu dans sa descendance le fameux Chevalier Charle Xavier Thomas (de Colmar). La derniere Thomas s'est mariée à monsieur Schlatter. Le titre et le comté leur appartiennent donc aujourd'hui.
La Prénessaye
Perenezeg en breton ( La Prénessaye en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Geografia
La Prénessaye se situa en Còstas-de Armor, entre Plémet e Loudéac.
La Prénessaye se situe en Côtes-d'Armor, entre Plémet et Loudéac.
Istòria
L'adjectiu prénessayais i aguèt format a partir del nom de la vila #lo que sembla provenir del nom d'una persona : Pérénès. Primièrament Prénesséta a solament una capèla l'an 1263. La Pénessaie, diocèse de Sant-Brieuc, a lo títol de parròquia dempuèi 1427 mas aviá una glèisa dempuèi 1330. La Prénessaie #venir parròquia entre 1263 e 1427, probablament dempuèi lo XIVe sègle.
L’adjectif prénessayais fut formé à partir du nom de la ville lequel semble provenir du nom d’une personne : Pérénès. Tout d’abord Prénesséta a seulement une chapelle en 1263. La Pénessaie, diocèse de Saint-Brieuc, a le titre de paroisse dès 1427 mais avait une église depuis 1330. La Prénessaie devint paroisse entre 1263 et 1427, probablement dès le XIVe siècle.
Borgonhon-morvandiòt
Lo borgonhon-morvandiòt (bourguignon-morvandiau en francés, Bregognon-morvandiau dins lu dialècte) es una lenga d'oïl parlada dins una bela partida de la Borgonha e especialament dins lo Morvan. Qu'es una de las "lengas regionalas o minoritàrias de França" reconeguda per l'Estat francés. .
Exemple d'escrich
Lai gnué
I vâs dans lai côr, pé y ergarde le ciel :
Tozo auchi loin, tozo auchi bélles...
É m’ raipplont dâ gnués d’y-é bê lontemps,
quanqu’ y-atôs zeune,
Ou bê dâ gnués qu’y-atos ch’lâ routes...