cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deflacion
Impacte sul deute
Lo mecanisme de deflacion pel deute expausat per Irving Fisher mòstra l'impacte important de la baissa dels prètz sul pes del deute. En periòde d'expansion, la fisança règna, los prètz aumentan e los agents (ostals, entrepresas, Estat) s'acòrdan. L'euforiá mena al subrendeutement, e los agents començan a voler se desendeutar. Los ostals reduson lor consomacion, las entrepresas reduson lors investiments, l’Estat reduch son deficit. Se totes los agents se desendeutan en mèsme temps, aquò mèna a la recession e a la deflacion. Lo pes real del deute (la resèrva nominala de deutes al respècte l'indici dels prètz) aumenta, çò que mèna los agents a far mai d’efòrts per se desendeutar, per exemple en liquidant lors patrimònis financièrs e reals, çò que in fine agrava la deflacion.
La deflacion tòca la dinamica del deutes dels Estats, e tanben lor sòlde public. Lor endeutement massís significa qu'en cas de deflacion, lo caldrà remborsar mai qu'avant. Per la dilucion del poder de crompa de la massa monetària existissent dins una massa monetària màger, l'inflacion es un impòst sus la tenguda de moneda, al benefici de l'emetor de moneda; la deflacion a l'efièch rigorosament invèrse: lo poder de crompa de la massa monetària existissent créis, e l'emetor de moneda pèrd una font importanta, çò que redusís son poder d'influéncia.
Impacte sus la valor dels patrimònis
La baissa dels prètz, e par exemple la baissa del prètz dels actius, redusís la valor dels patrimònis. Aqueste patrimònis es una sèrva de consomacion potenciala futura, e tanben una garantia per obténer de credits. Costituís donc un poder de crompa futur. La deflacion degrada lo nivèl d’aqueste poder de crompa, çò que mèna los agents a aumentar lor estalivi per reconstituir lors encaissas, mas aquò fasent reduson la consomacion globala e donc l'activitat.
Impacte suls tauses d'interès reals
Lo taus d'interès real es egal a la diferéncia entre lo taus d'interès nominal e lo taus d'inflacion. En deflacion lo taus d'inflacion es negatiu, los taus d'interès reals son donc egals a la soma dels tauses nominals e dels tauses de deflacion. Mai la deflacion es fòrta, mai los tauses d'interès reals son importants, çò que damatja l'investiment e favoriza l'estalivi al prejudici de la consomacion e donc de l'activitat.
Impacte de la non realizacion de las anticipacions
Los escarts entre las anticipacions e las realizacions efectivas tòcan la situacion dels diferents agents economics. Los tauses d'interès dels manlèus prenon en compte de la variacion del nivèl general dels prètz (taus d'interès real). La mecanica es perturbada quand las anticipacions se realizan pas: se l'aument dels prètz es mai fòrta que çò qu’es explicitament o implicitament previst pels contractes, los manlevaires son avantatjats al prejudici dels creancièrs, e inversament se los prètz baissan mai que previst. La situacion dels malevaire e de creditors es pasmens pas simetric: l'apauriment dels creancièrs nets a pas d'efièch immediat levat una baissa de lor capacitat de financiament futur, alara que la carga mai pesuga dels manlevaires nets pòt los menar a la fahita e fin finala a l'apauriment dels creancièrs que son pas remborsats. Es çò que fa l'inflacion mai confortabla pel cort tèrme.
Nereu Ramos
Nereu de Oliveira Ramos (3 de setembre de 1888 - 16 de junh de 1958) òme politic (president del Senat brasilièr), foguèt president provisòri de Brasil entre 1955 e 1956.
(1209) Pumma
(1209) Pumma es un asteroïde.
Saint-Aubin-des-Préaux
Saint-Aubin-des-Préaux es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Pekka Suorsa
Pekka Suorsa (Kajaani, 8 de decembre de 1967) es un ancian sautaire d'esquís finlandés.
Rugbi Carcin Òlt
Lo Rugbi Carcin Òlt (o RCÒ; en francés:RQL, amb jòc de mots sus Ercules) es lo regropament de jogaires joves de rugbi de XV de las categorias dels cabdèts e juniors dels clubs de rugbi carcinòls del Caors Rugbi, del Club Olimpic Castelnaudés, lo Rugbi club de Puèg l'Avesque e l'Union Esportiva lusegesa.
Jouko Törmänen
Jouko Törmänen (Rovaniemi, Finlàndia, 10 de abril 1954 - 3 genièr de 2015) es un ancian sautaire amb esquís finlandés.
Bertran Larada
thumb|Sant Joan Baptista de MontrejauBertran Larada (Montrejau, 1581 - 1635 a 1637 ) que ho un poèta gascon deu sègle XVII, autor, notament, d'ua garba de poesias aperada la Margalida Gascoa on, en un estil seguint la tradicion de Ronsard, be canta sa passion per sa musa Margalida.
Andrea Amati
thumb|left|200px|Vriulon d'Andrea Amati, ca. [[1560, ondrat de floralís e de la frasa Quo unico propugnaculo stat stabiq[ue] religio, Metropolitan Museum of Art, Nava York]]Andrea Amati (c. 1511 - c. 1580) que ho un laütièr de Cremona en Lombardia, autor deus mei vielhs vriulons tostemps en existéncia e lo fondator de la mei prestigiosa dinastia de laütiers de Cremona.
Districte d'Imphal East
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Porompat. En decembre de 2016, una part del districte foguèt destacada de son territòri per fondar lo nòu districte de Jiribam.
Andrea Amati
Qu'ei l'autor deus mei ancians vriulons coneguts au dia de uei e qu'ei considerat com un possible inventor d'aqueste instrument. Que frabriquè instruments per la cort de França de Caterina de Medici e deus sons hilh, mei que mei Carles IX de França
Qu'avò dus hilhs laütièr: Antonio Amati (c. 1540) e Girolamo Amati (1561–1630). Lo hilh deu segond, Nicolò Amati (3 de deceme de 1596 – 12 d'abriu de 1684) qu'ei mei famós enqüera que lo son ajòu e que ho lo mèste et d'Andrea Guarneri e d'Antonio Stradivari.
Vedetz tanben: La familha Amati
Galeria
Lo Metropolitan Museum of Art que possedeish aqueth vriulon Amati comandat per l'Ostau de Valés a l'escasença deu maridatge d'Elisabeth de Valés dan Felip II d'Espanha e qu'ostenta la devisa de la soa mair Margalida de Medici : QUO UNICO PROPUGNACULO STAT STABITQUE RELIGIO.
Poncho
250px|left|thumb|Poncho Lo poncho (paraula d'origina quíchoa) qu'ei ua pelha originària de la Cordilhera deus Andes. Qu'ei constituit d'un tròç de tela rectangular dab un horat per deishar passar lo cap.
Hèit a l'origina de lan de lama o d'alpaca, qu'ei uei produsit internacionaument en materiau impermeable com proteccion contra la ploja.
Percey-le-Grand
Percey-le-Grand es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de la Franca Comtat.
Poncho
Lo poncho que hè partida de l'equipament tradicionau deus gauchos qui, enrollat autorn deu braç, e l'utilizavan deu temps d'autes còps com escut contra armas blancas.
Percey-le-Grand
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Gratentorn
Gratentorn (Gratentour en francés) es una comuna lengadociana del departament de la Nauta Garona e de la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Montereau-Fault-Yonne
Montereau-Fault-Yonne es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Gratentorn
Geografia
Es una comuna de l'Airal urban de Tolosa e de Tolosa Metropòli.
Les Magnils-Reigniers
Les Magnils-Reigniers es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Vendea e la region daus País de Leire.
Gratentorn
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Gratentorn èra de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de l'archidiocèsi de Tolosa, de la senescauciá de Tolosa. Le vocable de la glèisa, annèxa de Castèlginèst, es Senta Quitèira. En 1790, Gratentorn èra del canton de Bruguièras, en l'an IX, del canton de Frontonh.
Montereau-Fault-Yonne
Nòtas
<references group=N/>
Les Magnils-Reigniers
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Imatge
drecha|vinheta|250x250px drecha|vinheta|250x250px| [[Metafòra|Metaforicament utilizada per Platon dins son « mite de la cavèrna », l'ombre portada, un imatge natural, es diferent de l'original (aquí, se pòt supausar un ramet dins un vas pausat sus un mòble).]] Un imatge es una representacion visuala, veire mentala, de quicòm (objècte, èsser vivent e/o concèpte).
Pòt èsser naturala (ombra, rebat) o artificiala (esculptura, pintura, fotografia), visuala o non, tangibla o conceptuala (metafòra), pòt entreténer un rapòrt de semblança dirècta amb son modèl o al contrari i èsser ligat per un rapòrt mai simbolic.
Per la semiologia o semiotica, que desvelopèt tot un sector de semiotica visuala, l'imatge es concebut coma produch per un lengatge especific.
Una de las mai ancianas definicions de l'imatge es aquesta donada per Platon : « Nomeni imatge d'en primièr las ombras enseguida los rebats que se veson dins las aigas, o a la superfícia dels còrs opacs, lis e lusents e totas las representacions d’aquesta mena ».
Luzarches
Luzarches es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Imatge
Lo mot imatge ven del latin imago, que designava autrescòps las masquetas mortuàrias.
Qu'es aquò un imatge?
L’imatge se definiriá coma una representacion o una reproduccion de quicòm. Ven del latin « imago » que designava una mena de masqueta motlada, a partir de cera d'abelha, sus la cara d’una persona mòrta per ne gardar los trachs, coma d'un retrach, e de’n produire eventuèlament un motlage.
Luzarches
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Imatge
Qu'es aquò un imatge?
Segon l'assagista Olivier Boulnois: Se pòt destriar dos tipes d’imtages:
Los imtages dichs « mentals »
Correspondon a de representacions de natura conscienta o inconscienta, resultant del fenomèn subjectiu de percepcion, segon una dimension individuala o collectiva:
Los imatges dichs « artificials »
L'imatge artificial pòt èsser:
Se pòt destriar set tipes d'imatges :
Los tipes de representacion
Uns imatges entretenon un rapòrt analogic amb çò que representan. Es lo cas d'un dessenh o d'una fotografia que ressembla (per exemple visualament) a lor subjècte.
De representacions entretenon un rapòrt dirècte amb lor objècte, mas sens ressemblança fisica, coma un organigrama d'entrepresa o l’esquèma d'un montatge electronic. Los imatges metaforics procedisson per comparason: quand se dich « aquesta femna es una sèrp » o « aqueste òme es un chacal », las afirmacions son pas compresas de biais literal mas implican una comparason entre de personas e, dins aqueste cas, d’animals, seguent las qualitats donadas de biais convencional a aquestes animals.D'autres imatges insistisson sul trach d’unas caracteristicas: pòt s'agir de caricatura, de representacion adobadas.
Carladés
Carladés es un parçan d'Occitània situat en Auvèrnhe. Administrativament es partit entre lo departament de Cantal e lo d'Avairon, en riba de Truèire.
Imatge
Los tipes de representacion
En optica geometrica, un imatge d'un objècte es lo luòc de convergència dels rais eissits d'un mèsme punt (imatge real) o lo luòc d'ont semblan venir los rais après que passèron un sistèma optic (imatge virtual). La projeccion sus un escran es un cas de visualizacion d'un imatge real, l'observacion d'un tèxte mejans una lopa es l'exemple de visualizacion d'un imatge virtual. La nocion d'imatge optic es ligada a la proprietat d’estigmatisme.
Carladés
Sa vila principala es lo Mur de Barrés.
Istòria
Lo vescomtat de Carladés existiguèt entrò la fin de l’edat mejana.
Imatge
Cultura de l'imatge / Cultura de la paraula
Lo fenomen de la proliferacion exponenciala dels imatges e de lor cumul dins una cultura del tot escran menèt dempuèi las annadas 1980 los istorians e istorians d'art se pausar de questions sus las fonts e las limitas de lors disciplinas, los pedagògs amb besonh de repaires.
Carladés
Istòria
Lo comtat de Carladés es un domeni atribuït al prince de Mónegue al s. XVII. Lo títol es encara utilizat uèi dins l’ostal de Grimaldi.
Imatge
Cultura de l'imatge / Cultura de la paraula
L'imatge es pas qu'un rebat, que pòt èsser un rebat bastit, un decòrs de teatre, una mesa en scèna.
Dins l'istòria e en religion
vinheta|Diferents periòdes d'[[iconoclasme religios e politic marquèron l'istòria de l'art e de la pensada. Uèi l'imatge coma òbra de creacion es tanben protegida pel drech (via la Convencion de Bèrna per la proteccion de las òbras litaràrias e artisticas en Euròpa), per d’objectius entre autre commercials, e tanben post mortem ]]
Los primièrs imatges
Pertot pel mond l'òme daissèt de rèstes de sas facultats imaginativas jos forme de dessenhs pels ròcs, que van dels temps mai ancians del paleolitic fins a l'epòca modèrna. Aquestes dessenhs èran destinats a comunicar de messatges. Aquestas figuras, dessanhadas, penchas, gravadas o talhadas representan los primièrs mejans de la comunicacion umana. Son considerats coma d’imatges dins la mesura ont imitan, en las esquematizant visualament, las personas e los objèctes del mond real. Se pensa qu’aquestes primièrs imatges podavan aver tanben de ligams amb la magia e la religion.
Quines son los ligams entre Dieu e l'imatge ?
L'interdiccion facha dins la Bíblia o l’alcoran de realizat d’imatges e de se prosternar davant ela (tresen comandament) remanda l'imatge a l’estatut de la persona e subretot a aqueste de la Divinitat. La brèga dels imatges brandiguèt l'Occident del sègle IV al VII, en opausant «iconofils» e «iconoclastas». Remembra lo questionament sus la natura divina o non de l'imatge.
« Remembram que dins la religion crestiana "Dieu creèt l'òme a son imatge". Aqueste tèrme d'imatge, fondator aquí, evòca pas pus una representacion visuala, mas una ressemblança. L'òme-imatge d'una perfeccion absoluda, per la cultura judeaocrestiana, rejonh lo mond visible de Platon, ombra, « imatge » del mond ideal e intelligible al fondament de la filosofia occidentala. Del mite de la cavèrna a la bíbla, avèm apres que quitament nosaltres sèm d’imatges, d’èssers ressemblant al bèl, al ben e al sacrat. »
Los « imatges e fons ancians »
D’entre los fons indispensables als restaurators, cal inclure los tractats de tecnicas arquitecturalas dels òmes de l’art. Los inventaris tecnologics coma aquestes de Vegèci e Vitruvi son de segur indispensables. Las recercas arquitectonicas d’el quita Villard de Honnecourt al sègle XIII nos menan endacòm mai, dins la coneissença especifica de l’arquitectura medievala. La seria es longa, dempuèi l’invencion de l’estamparia al sègle XV, de las fonts documentàrias disponibla. Fòrça engenhaires s’illustrèron per lor apond tecnologic, lors novelums e lor saber far daissant d’obratges ricament illustrats de lors experiéncias e de lors reflexions. De publicacions en facsimile e de mòstras recentas faguèron mai veire las òbras dels enhaires. Deurián èsser difuzats melhor. La bibliografia es imansa, destriada parciala. Existís pas encara d’una sintèsi veraia globala e critica.
La revista L’Illustration (setmanièr illustrat 1843-1944) provesís un recampas d’aquarèlas e dessenhs. Totes aquestes guidas recents seguisson las serias començadas a la fin del sègle XVI, per Munster e Hogenberg per exemple, puèi al sègle XVII entre autres per Merian e filhs. Los inventaris regionals son inombrables.
Litografs e fotografs son pas de davancièrs. D’epòcas anteriors, demora pas de rèstes escampilhats. Pels monuments militars, se conéis de segur los rics fons dels Archius de la guèrra e lors relevats venent a vegada del sègle XVI, subretot del XVII. Pels monuments religioses, se pòt citar d’obratges coma aqueste del paire Gabriel Bucelin que realiza un jornal adobat de dessenhs d’abadiás. L’estampariá se contentèt de reproduire las cartes mapas. Lèu utilizèt de longas serias de gravaduras presentant de vilas, de monuments, mas tanben d’eveniments, subretot las guèrras europèas, e los obratges militars que nèran d’epicentre. D’entres los obratges mai precòces e remarcables, i a la Cosmografia de Sébastien Munster.
A partir del sègle XVI, aquestes obratges se multiplican e benefician a vegada del concors d’artistas celèbres. Al sègle XVII, d’editors coma Merian lançan sul mercat de guides verais dels viatjaires, amb de maps e plans topografics insistissent sul pinctorèsc e la beutat dels monuments; los imatges i prenon una plaça de tria e lo tèxte es pas pus que comentari. Las fortificacions e los camps de batalha son illustrats de biais precís en donant d’entresenhas essencials fòrça monuments. Las representacions de castèls princièrs s’encontran a partir de la fin de l’Edat Mejana dins unas miniaturas, coma dins Las Fòrça Ricas Oras del duc de Berric. L’estampariá trapa un mercat privilegiat per la publicacion d’aquestas « Fòrça excellentas demoras ».
Los « imatges novèls »
Los « imatges novèls »: es atal que se nomena los imatges de sintèsi, produchs sus ordinator, e que son passats aquestas darrièras annadas, de la representacion en tres dimensions a un estandard de cinèma, lo, e que se pòt ara veire suls grands escrans nauta definicion. De logicials sempre mai podesroses e sofisticats permeton de crear des univèrs virtuals e que pòdon se donar atal, mas tanben trucar quin que siá imatge en aparéncia « real ». Quin que siá imatge es ara manipulable e pòt perturbar lo destriament entre « real » e visual. Per exemple los vidèojòcs o los simulators de volada.
La recerca pòrta tanben sus la produccion d'imatges de sintèsi tornant utilizar de bastits uèi desaparegut e tanben los ensembles arquitectonics, dins las diferentas estapas de lor construccion e restauracion. D’imatges en 3 dimensions, destinats a èsser integradas jos formas fixa e animada, dins los sites Internet produch per la Mission de la recerca e de la tecnologia foguèron realizat : Oppidum d'Entremont celtoligur, sus la comuna d'Ais; s'agissiá de tornar a una carrièra, una sala ipostima e un bastit industrial. Aquestes documents adobariá la documentacion capitada pel site Internet dins la colleccion « Grands sites arqueologics ». Ciuta de Carcassona : una visita virtuala de la citutat actuala, imatges illustrant lo biais que la restauracion se faguèt, e tanben las diferentas estapas de la restauracion menada per Eugène Viollet-le-Duc e sos successors del sègle XIX.
Aquestas tecnicas permeton als istorians, als arqueològs o arquitèctes de menar e verificar lors ipotèsis e lors òbras e per un vaste public, avertit o iniciat, de ne comprene lo perqué e lo cossí: movement perpetual e indissociable de l’istòria e de la tecnica ligadas l’una a l’autra, que que siá lo grat de l’oportunitat e dels mejans del moment. Aqueste tipe de realizacion mostèron las possibilitats de la modelizacion amb los temples de Karnak e de Loxòr, los ponts de París, la Bastilha o la catedrala de Westminster. Aqueste procediment venguèt un formidable vector de descobèrta, d’evolucion de la coneissença e de comunicacion »
Mai illusòri encara, la realizacion d'imatges interactius permet d'immergir totalament l’espectator dins un univèrs virtual, amb une vision en relièu de 360 gras. La publicitat e los clips inaugurèron de procediments de trucatges e d'efièchs especials que se trapa ara dins los films de ficcion. La « trucanumerica » es un ordinator que permet d’efièchs especials reperables e d'autres imperceptibles.
Aquestes procediments sintetics permeton tanben la multiplicacion de las interfàcia entre diferents tipes d'imatges, coma l'introduccion d'imatges de sintèsis dins los decòrs « reals » e lo contrari. L'olograma, aqueste l'imatge lasèr de tres dimensions, fa tanben partit d’aquestes novèls imatges deconcertants per son aspècte realista d'una partida mas tanben, mentratant, per son aspècte fantomatic de doble perfièch, flotant, coma en suspension. Aqueste « novèls imatges » son nomenats tanben imatges « virtuals » disn la mesura ont prepausan de monds simulats, imaginaris, illusòris. Mas l’expression d'imatge « virtual » designa en optica, un imatge produch per la perlongacion dels rais luminoses: l'imatge dins la font o dins lo miralh per exemple. Sols Narcís, Alícia o Orfèu, fins alara èran passats de l'autre costat del miralh.
Nòtas e referéncias
<references responsive="" group="">
Club Atlético Boca Juniors
120px|esquèrra| vinheta| Lo Club Atlético Boca Juniors qu'ei ua equipa deu campionat de purmèra division de fotbòl en Argentina. Que revindica un suportairumi deus popular e massiu e per aquesta rason qu'ei chafrat Los Bosteros (literaument "los merdós", chafre revindicat peus quites suportaires), Boquita (diminutiu de Boca) o La mitad más uno (literaument "la meitat mei un", matematicament la majoritat). Qu'ei un deus 5 Grans deu fotbòl argentin.
Com lo son rivau tradicionau lo Club Atlético River Plate (eth en 1901), que vadó dens lo quatièr de La Boca, zòna deu pòrt dab ua importanta comunitat de la ciutat de Genòva ; per aqueste rason lo club qu'ei tanben chafrat de l'adjectiu dilectau de "Xeneizes". A maugrat d'aver ganhat hèra mens de campionats de l'AFA que River, lo suportaires de Boca que designan los de River a còp com Nuestros Hijos (los noste hilhs, en referéncia a ua eventuala superioritat).
Lo son estadi qu'ei chafrat per'mor de la soa forma estreta e hauta : La Bombonièra. Las soas colors blau e jaune que hon manlevada a la banèra de Suécia e bèth jogar de préner entau club las colors deu purmèr batèu qui quitore lo pòrt.
La fiertat màger deu club qu'ei de segur d'aver autrejat au famós jogaire Diego Armando Maradona lo son pòste mei emblematic : lo 10 de Boca Juniors.
Venejan
Venejan ( Vénéjan en francés) es una comuna occitana, situada dins lo departament de Gard e la region de Lengadòc-Rosselhon.
Bathory
Bathory siguèt un grope de metal suedés format a Estocòlme en mai de 1983. Lo grope aguèt una influéncia larga e es considerat coma l'un dei precursors dau black metal e l'inventor dau viking metal. Bathory èra a l'origina lo projècte d'un adolescent de 17 ans, Quorthon. Lo nom dau grope proven d'aqueu de la comtessa Erzsébet Báthory.
Gardian (Camarga)
400px|thumb|Gardian au trabalh Un gardian es un cavalier que garda lei manadas de buòus en Camarga.
Trabalhan amb un ficheiron (mena de forca de tres dents) en mai dau chivau.
Vivián a passat temps dins d'ostaus fachs de sanhas que se son vuei modernizats.
Son biais de viure es estat celebrat per l'òbra de l'escrivan provençau Folco de Baroncelli-Javon mai tanben per Josèp D'Arbaud, dins "la Bèstia dau Vacarés".
Varg Vikernes
thumb Varg Qisling Larssøn Vikernes, nascut Kristian Vikernes lo 11 de febrier de 1973 près de Bergen en Norvègia, es un musician e murtrièr norvegian qu'es l'autor dau projècte de black metal solitari Burzum.
Region Amhara
La region Amhara es una dei nòu regions etiopianas, que vèn dau decopatge administratiu de 1994-1995, au moment de la mesa en plaça de la Republica federala democratica d'Etiopia. La 3ena Region-Estat a redigit lo sieu tèxte constitucionau en 1998. S'estende especialament sus lei províncias ancianas de Begemder e de Gojjam, englòba una partida de l'anciana província de Wollo.
Ambé lo grope Amhara, que si precisa pas dins lo tèxte car si considèra coma "anant sensa dire", la constitucion regionala reconeisse l'existéncia de tres nacionalitats (o etnias) : leis Agew, leis Himra e leis Oromo, çò que li permete de si representar ais eleccions regionalas. Au moment dei darriereis eleccions de mai de 2005, sus lei 294 sètis de l'Assemblada regionala per provir, 187 siguèron averadas per lo Movement Democratic d'Amhara e 107 per la Coalicion per l'Unitat e la Democracia.
Lei competéncias son en cors de decentralizacion. Institucionalament, lo poder si devesís entre una branca legislativa (l'Assemblada que vòta lei projècts de lèis nòus e atribuisse lei mandats), una branca executiva partejada per 43 burèus regionaus (domani d'accion especific) e una branca judiciària.
L'i vivon 19 120 005 personas (2005) dins una superficia de 159 174 km2.
Caors Rugbi
Lo Caors Rugbi es l'equipa de rugbi de XV de la vila occitana de Caors.
Lo RCÒ
Amb lo Club Olimpic Castelnaudés, lo Rugbi club de Puèg l'Avesque e l'Union Esportiva lusegesa se creèt un regropament jogaires joves dde las categoria dels cabdèt e juniors. Se dison los “Ercules”, pr'amor d'un jòc de mots sus lo Rugbi Carcin Òlt o Rugby Quercy Lot (RQL) en francés.
Sofisme (omonimia)
Sofisme a dos sens pro diferents
(1211) Bressole
(1211) Bressole es un asteroïde.
Alejo Carpentier
thumb|right|Alejo Carpentier Alejo Carpentier y Valmont (Lausana, 26 de decembre de 1904 - París, 24 d'abril de 1980) foguèt un escrivan, jornalista, musicològ e critic musical cuban. Son òbra aguèt una influéncia bèla sus la literatura latinoamericana de son temps e mai posteriorament. Aqueste amic dels escrivans franceses surrealistas André Breton, Jacques Prévert, Paul Éluard, foguèt un dels autors mai importants de l'estil dich realisme magic. Per encausa de son engatjament pels ideals revolucionaris d'esquèrra, Carpentier se vegèt empresonat mantun còp e mai obligat a l'exili.
Jani Soininen
Jani Soininen (Jyväskylä, 12 de novembre de 1972) es un ancian sautaire d'esquís finlandés.
(1212) Francette
(1212) Francette es un asteroïde.
Churrasco
thumb|300px|Lo churrasco.
Churrasco (apelat egaument parrillada en mei de churrasco dens lo monde ispanic) es lo nom donat al plat gaucho (en Argentina e Brasil) fach a la basa de carn natura o tractada, grasilhada sul fuòc o la brasa, amb utilizacion d'estacas de fusta o metal: ast o grasilha.
Bauma d'Altamira
right|thumb|200px|Plafon d'Altamira (replica)-Musèu arqueologic nacionau d'Espanha right|thumb|200px|Marcelino Sanz de Sautuola
right|thumb|200px|Plafon d'Altamira (replica)-Musèu alemand de Munic right|thumb|200px|Plafon d'Altamira (replica)-Musèu alemand de Munic thumb|200px|Premiera reculhida dau plafon dei policròms d'Altamira, publicada per Marcelino Sanz de Sautuola en 1880 200px|thumb|right|Associacion d'animaus dins lo grand panèu de la bauma d'Altamira (Santillana del Mar) segon lo paradigma de [[Leroi-Gourhan.]] 200px|thumb|Mapa de la region arqueologica francocantabrica (Paleolitic Superior) La bauma d'Altamira embarra un deis ensembles picturaus paleolitics pus importants de la Preïstòria europèa. Sei pinturas e gravaduras paleoliticas son associadas au Solutrean e au Magdalenian. Son estil artistic correspònd a l'apelat art preïstoric francocantabric, caracterizat en particular per lo realisme dei representacions e per sei tèmas d'animaus. Se dobrís a Santillana del Mar en Cantàbria.
Istoric de la descubèrta e de la reconeissença d'Altamira
Lei pinturas d'Altamira foguèron descubèrtas en 1879 per Marcelino Sanz de Sautuola. La bauma èra coneguda dempuei 1868 e Sanz de Sautuola i fasiá de visitas dempuei 1876. Aviá observat la preséncia de dessenhs geometrics subre lei parets sens li atribuir d'importància mai sa filha Maria, alara annada de uech ans, foguèt la premiera que remarquèt la preséncia de dessenhats au plafon. Sanz de Sautuola publiquèt en 1880 sei conclusions en Nòtas brèvas sus quauqueis objèctes preïstorics de la província de Santander (Breves apuntes sobre algunos objetos prehistóricos de la Provincia de Santander).
Istoricament, Altamira es doncas lo premier ensemble picturau preïstoric important que siá estat descubèrt e publicat. Una descubèrta d'aquel òrdre explica la polemica que faguèt nàisser ja que metiá en question plusors idèas scientificas de l'epòca. En fach, dempuei lo començament, lo realisme dei scenas representadas faguèt dobtar de son autenticitat. La reconoissença coma una òbra artistica facha per d'òmes dau Paleolitic se faguèt a l'eissida d'un procèssus lòng que permetèt de definir mielhs la vision de la Preïstòria.
Lo preïstorian marselhés Emili Cartalhac foguèt un dei pus grandeis adversaris de l'autenticitat d'Altamira. A partir de 1895, la descubèrta de gravaduras e de pinturas dins lei baumas de la Mota, dei Combarèlas e de Font de Gaume ais Aisiás de Taiac en Dordonha, li faguèron reconsiderar sa posicion. Après aver visitat lei baumas, escriguèt dins la revista L'Anthropologie (1902) un article titolat ''La bauma d'Altamira. Mea culpa d'un sceptic (La grotte d'Altamira. Mea culpa d'un sceptique''). Après aquest article lo caractèr paleolitic dei pinturas d'Altamira foguèt universalament reconegut.
Dins aquesta reconoissença, cau soslinhar tanben lo ròtle de Henri Breuil, per sei trabalhs sus l'art parietau, presentats d'en premier en 1902 au Congrès de l'Associacion Francesa per l'Avançament dei Sciéncias, onte revolucionèt lo biais de veire dei cercaires de l'epòca.
Un còp establida l'autenticitat dei pinturas lo debat se desplacèt sus sa significacion e seis implicacions. Lei divergèncias entre cercaires viravan a l'entorn de la datacion cronologica exacta, de sa tòca misteriosa e de sa valor artistica e arqueologica. Aquestei questions pertoquèron pas solament la bauma d'Altamira, mai l'art preïstoric tot.
Leis òbras d'Altamira
Amb una longor de 270 m, la bauma d'Altamira es relativament pichona. Presenta una estructura simpla, formada d'una galariá d'escassei ramificacions. Se pot distinguir tres zonas:
L'aspècte de la sala granda dei bisonts a evoluit fòrça dempuei que Maria Sautuola la veguèt per lo premier còp. Mesura 18 m de lòng subre 9 m de larg, mai sa nautor originala (entre 1,10 e 1,90 m) foguèt aumentada en baissant lo sòl per facilitar l'examen dei pinturas.
L'animau pus representat es lo bisont deis estèpas. La composicion ne còmpta 16, variant per sei dimensions, sei posturas e sei tecnicas de realizacion. Son acompanhats de chivaus, de cervids, de dos singlars (animau escàs dins l'art paleolitic) en mai de diferentei signes tectifòrmes... Leis artistas d'Altamira trobèron de solucions per representar lo realisme anatomic, lo volum, lo movement e la policromia.
La sensacion de realisme es obtenguda en tirant profiech dei relèus naturaus dau plafon de la bauma, que crèan una illusion de volum, mai tanben gràcias ai colors vivas (roge, negre, jaune, bruns) que cuerbon lei superfícias interioras deis animaus e gràcias ai tecnicas dau dessenh e de la gravadura, que delimitan lei contorns dei subjèctes.
Lo es una dei pinturas mai expressivas e mai admiradas de tota la composicion. Foguèt realizada subre un dei ressauts dau plafon. L'artista saupèt plaçar l'imatge dau bisont acoconat en plegant sei patas e en forçant la posicion dau cap vèrs lo bas. Tot aquò denòta de facultats d'observacion naturalista de l'artista e una immensa fòrça expressiva de la composicion.
La, lo pus grand de totei lei subjèctes representats, atenh 2,25 m de lòng. Testimònia una granda mestria tecnica. L'estilizacion deis extremitats dei membres, la fermetat dau trach gravat e lo modèl cromatic li conferisson un grand realisme. Totun, acusa una cèrta deformacion, per sa factura leugierament pesanta. Aquò es sens dobte liat a la tròp granda proximitat de l'artista per rapòrt a la paret. Sota lo còu de la cèrvia se tròba un bisont pichon de trach negre.
Lo, situat dins d'una deis extremitats dau plafon, foguèt interpretat per Henri Breuil coma un dei sujèctes mai ancians de la composicion. Aquest tipe de chivau a degut èsser relativament frequent subre la cornisa cantabrica; es tanben representat dins la bauma de Tito Bustillo, descubèrta en 1968 a Ribeseya en Astúrias. Per son estil, evòca çò de representat dins la bauma dei Casares a Riba de Saelices dins la província de Guadalajara.
Edat dei pinturas
Una sèria de datacions dirèctas deis òbras d'Altamira fachas amb de carbon de fusta es estada realizada gràcias au metòde dau carbòni 14. Aquelei datas son compresas entre 13 500 e 15 500 avC e correspòndon au Magdalenian inferior.
Visitas de la bauma
Au cors deis ans 1960 e 1970, lei nombrós visitaires qu'aguèron accès a la bauma alterèron son microclima e meteguèron en perilh la conservacion meteissa dei pinturas. La clausura de la bauma au public faguèt l'objècte d'un debat e aguèt fin finala luòc en 1977. Dubriguèt ren qu'en 1982, amb un nombre jornadier de visitaires estrictament limitat.
Lo nombre important de personas desirant de veire la bauma e la longor dei tèrmes d'espèra (mai d'un an) rendèt necessari la realizacion d'una replica. Dempuei 2001, lo Musèu nacionau e centre de recèrca d'Altamira se tròba près de la bauma que i acuelh una replica de la bauma, apelada.
La Chapelle-Montligeon
La Chapelle-Montligeon es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sent Martin de Rabairac
Sent Martin de Rabairac (Saint-Martin-de-Ribérac en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, situada dins lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [ʂɛ̃mmɒr’ti] [derɒbɛj’ra]. Las fòrmas ancianas son Saint-Martinus-de-Pictu, en partida en latin, en 1276, Sanctus Martinus Pictus. Sent Martin de Tors (316-397) fuguet evesque de Tors e evangelizator de las Gàllias au sègle IV. Lo vocable es signe d'una granda ancianetat per una paròfia. Chantal Tanet e Tristan Hordé considèran que Pictu, « pintrat », es una error per pinus, « pin », per'mor que la prononciacion francesa es la mesma (rasonament per analogia emb Sent Martin lo Pench, en francés Saint-Martin-le-Pin; es dejà una error per aquesta comuna dau canton de Nontronh, [ʂɛ̃mmar’ti] [lʉ’pɛ̃m]), ,.
(1213) Algeria
(1213) Algeria es un asteroïde.
Hemmo Silvennoinen
Hemmo Silvennoinen (Kesälahti, 6 de novembre de 1932 - Vantaa, 4 de decembre de 2002) foguèt un sautaire amb esquis finlandés.
Beuxes
Beuxes es una comuna francesa dau departament de Viena e de la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Zhejiang
Zhejiang es una província (en chinés, 浙江省, en pinyin, Zhèjiāng Shěng) situada dins la partida orientala de China. Sa superficia es de 101 800 km² e sa populacion es de 54 426 891 abitants.
Etimologia
Lo nom deriva de l'ancian nom del fluvi Qiantan, que s'apelava lo fluvi Zhè (浙). Lo flume passa per Hangzhou. Jiāng (江) en chinés significa fluvi, lo nom de la província significa doncas literalement "la província del fluvi Zhe". Uèi lo fluvi es apelat Qiantang mas an servat l'apelacion de Zhe pel nom de la província.
Geografia fisica
La província es a 70% occupada per de còlas, de sèrres e de montanhas. L'altitud mai elevada de la província es 1929 m (pic de Huangmaojian).
Geografia umana
Zhejiang comptava en 2010 54 426 891 abitants. Es una region plan poblada que la densitat majana i es de 534 abitants per km². Gràcias a una salde migratòri positiu degut a un desvolopament economic dinamic, la populacion a crescut de 18,5% entre 2000 e 2010.
Composicion etnica
La província es poblada per de Han a 99,2%. I a tanben 0,3% de Shes. Lo demai es compausat per de grops etnics reduches o de membres de minoritats venguts d'autras províncias.
Lengas
La lenga oficiala es lo chinés mandarin mas la lenga de cada jorn es lo Wu. Los Shes an completament abandonat lor lenga e parlan sonque chinés (mandarin e wu). I a pas mai de locutors natius del she a Zhejiang.
Estadi Juan Carmelo Zerillo
thumb|200px|left|L'Estadi Juan Carmelo Zerillo dens lo son estats de [[1940]] L'Estadi Juan Carmelo Zerillo que's tròba dens la ciutat de La Plata, Província de Buenos Aires. Qu'ei taben conegut com l'Estadi deu Bòsc. Qu'ei l'estadi oficiau de l'equipa de fotbòl Gimnasia y Esgrima.
La soa capacitat qu'ei de 21 500.
Que ho inaugurat lo 26 d'abriu de 1924 dab mantuas tribunas de husta. En 1959 justament ua d'aquesta que cadó e tot herir membres deu public.
Enter 2006 e 2008 que ho modernizat.
Kimmo Savolainen
Kimmo Savolainen (Siilinjärvi, 2 de agost de 1974) es un ancian sautaire d'esquís finlandés.
Grand'Combe-des-Bois
Grand'Combe-des-Bois es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
(1214) Richilde
(1214) Richilde es un asteroïde.
Francés Conheràs
Francés Conheràs (Monestier-Marlinas, 1931) z'es un escrivan auvernhat que publiquèt daus libres en francés e en occitan.
Juan Cassoulet
Juan Cassoulet (Azul, província de Buenos Aires, 1873 - Buenos Aires, 9 d'octobre de 1949) que ho un deus purmèr pilòt de competicion e campion de corrudas automobilas d'Argentina, a la debuta deu sègle XX.
Beaufort (formatge)
Lo Beaufort es un formatge francés de Savòia a basa de lach de vaca que benefícia d'una AOC dempuèi 1968. L'aira d'apelacion cobrís 400 000 ectaras dins l'èst del departement de Savòia, dins tres vals, Beaufortain, Tarentaise e Maurienne (en mai una part de la val d'Arly). L'afinatge es de 5 mes minimum e lo pes es de 20 à 70 kg. En 2005 la produccion de Beaufort foguèt de 4 150 tonas siá 103.000 formatges. Per fabricar 1 kg de formatge un pauc mai de 10 kg de lach de vaca es necessari.
La produccion de lach
L'alimentacion de las vacas es facha, l'ivèrn, del fen recoltat aval bas dels alpatges, per de pradas ont los engenhs de fenason pòdon evoluir. La crompa de forratge fòra l'aira d'apelacion se pòt far segon un respècte estricte del casèrn de las cargas e los aliments fermentats, produchs per ensilatge, son enebits.
A la prima, las vacas sortisson la jornada per las pradas e dintran lo vèspre a l'estable. A la fin de mai o debuta de junh, montan a l'alpatge. Es la transumància que dona luòcs a de manifestacions festivas tradicionalas. L'estiu, los tropèls se noirisson d'èrbas dels alpatges pasturats entre e  d'altitud. Un pichon complement pòt èstre distribuït excepcionalament : durant lo vedelatge, per escar lo tropèl a l'ora de la molzuda, en cas d’accident climatic etc... mas deu èstre limitat en quantitat e dins lo temps.
La produccion es limitada a de lach per animal e per an. Aquela quantitat es calculada sus la mejana de tot lo tropèl d'un elevaire.
Tapio Räisänen
Tapio Räisänen (Taivalkoski, 10 de mai de 1949) es un ancian sautaire d'esquís finlandés.
Neulles
Neulles es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas vesinas
400px|gaucha||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Joana d'Arc
Joana D'Arc (vèrs 1412, Domrémy - 30 de mai de 1431, Rouen) es una cap militara francesa de la premiera mitat dau sègle XV e una santa de la Glèisa Catolica Romana. Nascuda dins una familha de païsans de Lorena, capitèt de rescontrar Carles VII puei de dirigir l'armada francesa còntra lei fòrças d'Anglatèrra e de Borgonha pendent la Guèrra de Cent Ans. Entre 1429 e 1430, ganhèt plusors batalhas permetent d'arrestar lei progrès anglés en direccion dau centre de França e de sacrar oficialament lo rèi Carles VII a Reims. Pasmens, après aquelei succès, foguèt capturada e liurada ais Anglés qu'organizèron un procès per mascariá e la condamnèron au lenhier. Foguèt cremada a Rouen en 1431.
Maugrat sa mòrt, son accion permetèt lo redreiçament decisiu de la situacion militara francesa durant la Guèrra de Cent Ans qu'anava s'acabar per la victòria finala de Carles VII en 1453. Après lo succès francés, son procès foguèt annulat per lo papa Calixte III en causa d'irregularitats tre 1456 e un jutjament novèu li donèt l'estatut de martir. Dins lo corrent dau desvolopament dau nacionalisme francés au sègle XIX, Joana d'Arc e son accion dins lo sauvament de l'unitat de França en fàcia d'Anglatèrra venguèt l'objècte de divèrsei mites. A partir de 1869, lei Catolics francés, sostenguts per unei grops politics dau país, demandèron sa canonizacion que foguèt prononciada en 1920.
Naissança, jovença e educacion
thumb|right|Pintura d'Eugène Thirion (1876) representant lei visions de Joana d'Arc.
Iliada
thumb|320px|L'Iliada, Libre, linhas 245–53, manuscrich grèc, de la fin del sègle o de la debuta del. L’Iliada (en grèc ancian:, Iliás) es una epopèia atribuida al aède Omèr. Deu son nom al grèc, Ilion, valent a dire Tròia. Es escricha amb d'examètres dactilics e compta 24 cants. Lo tèxt foguèt probable redigit entre 850 e 750 abC (datas que ja mencionava Erodòt), siá quatre sègles aprèp los eveniments que conta. Amb l'Odissèa, òbra atribuïda al meteis autor, l'Iliada es demest las òbras longas mai ancianas de la literatura occidentala. Conten mai de 15.000 linhas, e es estada escricha en çò qu'es sonat grèc omeric, valent a dire una koinè literària de grèc ionic influenciat per d'autres dialèctes.
Joana d'Arc
Naissança, jovença e educacion
Joana d'Arc es probablament nascuda vèrs 1412 en la bastida familhala de son paire, situada a costat de la glèisa de Domrémy, vilatge dei marchas de Champanha, de Bar e de Lorena. Son paire èra dich Jacques d'Arc e sa maire Isabelle Romée. Lo pareu teniá cinc autreis enfants. Durant sa jovença, Joana foguèt descricha coma fòrça piosa. Lei testimònis de sei vesins durant sei procès raportan que Joana realizava de trabalhs coma leis activitats domesticas, lo filatge de la lana e dau canebe, e ajudava per lei meissons e, de còps, per la gàrdia dau bestiau. D'un biais generau, son enfança foguèt pas diferenta d'aquelei deis autrei filhas dau vilatge.
Iliada
Contengut
thumb|left|250px|Aquilles qu'es a garir Patròcle La trama de l'Iliada es centrada sul personatge d'Aquiles e narra los eveniments debanats durant 51 jorns de la desena, e darrièra, annada de la Guèrra de Tròia.
Ofés per l'apropriacion qu'Agamemnon s'èra fach d'una joventa qu'èra estada capturada, Briseis, Aquiles, lo melhor guerrièr dels aquèus, s'èra retirat dels combats. A partir de l'anada d'Aquiles e de sos soldats mirmidons, los grècs patiguèron de desfachas pesugas e sas naus foguèron a mand de perilhar aprèp d'incendis provocats pels troians. Davant l'impassibilitat d'Aquiles en fàcia dels problèma dels aquèus, Patròcle, son grand amic, li demandèt permission e armas per poder participar a la batalha. Aquiles acceptèt, a racacòr. Patròcle, aprèp que realizèt de grandas accions militaras, moriguèt finalament tuat per Ectòr, l'ainat de Priam qu'aviá recebut ajuda divina. Aqueste a mai gausèt vestir l'armadura e portar las armas d'Aquiles. La mòrt de Patròcle faguèt tornar Aquiles a la guèrra pr'amor de venjar son amic. En combat singular vencèt Ectòr e finalament lo tuèt. Lo cadabre del vençut foguèt passejat davant las muralhas de Tròia. Pr'aquò, lo rei Príam capitèt d'obtenir la cleméncia d'Aquiles e aital lo paire poguèt donar a son enfant las onors funeràrias que se meritava.
Joana d'Arc
Naissança, jovença e educacion
Se fau notar que la preséncia de la particula dins son nom indica ren a prepaus d'una origina nobla car una particula pòu èstre utilizada tant per de roturièrs o de nobles. De mai, dins lei documents contemporanèus, lo nom de la familha es escrich d'unei biais diferents coma Day, Tare o encara Tarc.
Iliada
Contengut
Dins l'antiquitat lo poèma èra considerat coma una istòria reala e sos personatges servissián de modèl de comportament e a l'encòp de simbòl d'eroisme que caliá imitar. L'estudi de l'òbra e la memorizacion d'episòdis longasses èran una practica abituala d'aquel temps.
Joana d'Arc
Contèxte politic
thumb|right|Territòris francés e anglés après la patz de Troyes en [[1420.]]
Iliada
Los cants
Dempuèi l'epòca ellenistica, l'òbra es dividida en 24 cants faches de quinze mila tres cents trenta-sèt examètres dactilics, Conta segon un òrdre cronologic, sièis jornadas e nuèches de la guèrra de Tròia. Lo darrièr cant, lo en, se debana dotze jorns aprèp los enveniment del cant.
Istòria
thumb|right|320px|La colèra d'Aquiles, pintrat per Michel Drolling (1819)
Joana d'Arc
Carriera militara
La carriera militara de Joana d'Arc foguèt relativament brèva que durèt de 1429 a 1430. Pasmens, maugrat sa revirada finala e sa captura, ocupèt una plaça importanta dins lo redreiçament francés dei darriereis ans de la guèrra gràcias au succès decisiu de sa campanha per liberar Orleans, arrestar la contra-ofensiva anglesa dins la vau de Léger e permetre lo sacre de Carles VII a Reims.
« L'Apèu »
Vèrs 1425, dins lo contèxte de la revirada francesa de la patz de Troyes, Joana comencèt d'ausir de votz d'àngels e de sants li donant l'òrdre d'anar en França per expulsar leis Anglés e sacrar lo daufin Carles VII a Reims. Espaurida e persuadida que son sèxe e son temps rendián aquela mission impossibla, assaièt de resistir a aquel apèu. Pasmens, lei votz venguèron mai importantas après lo començament dau sètge d'Orleans e Joana finiguèt per fisar son secrèt a son cosin que la conduguèt pròche de Robert de Baudricourt, capitani de Vaucouleurs. Après un premier refús, acceptèt de li donar una espasa e una escòrta per anar a la fortalesa reiala de Chinon.
Presentacion au rèi Carles VII
Abilhada de vèstits d'òme sus lo conseu de sei votz, Joana e son escòrta agantèron Chinon lo 23 de febrier de 1429. Lo rèi acceptèt de la recebre en causa d'una profecia annonciant la pèrda dau reiaume en causa de l'accion d'una frema, probablament Elisabeta de Bavièra, e son sauvament per una verge. Escondut entre lei membres de sa Cort, Carles VII foguèt pasmens reconegut per Joana que capitèt de lo convéncer de sa legitimitat après una entretenança secrèta.
Puei, Joana deguèt faciar una comission de teologians pendent tres setmanas. Confiermèron l'autencitat de sa fe e un grop de matronas verifiquèt de son caire sa virginitat per demostrar son abséncia de relacions amb un demòni. Foguèt donc autorizat d'anar a Tors. I recebiguèt una espasa e una armadura e Carles VII la mandèt vèrs Orleans amb un convòi d'avitalhament.
La liberacion d'Orleans e la campanha sus Léger
thumb|right|Pintura de Lenepveu (fin dau sègle XIX) representant Joana d'Arc au sètge d'Orleans.
Sota la direccion de Joana d'Arc, lei tropas reialas formant lo convòi d'avitalhament arribèron dins la region d'Orleans en abriu de 1429. Lo 29, capitèron d'intrar dins la ciutat onte foguèron aculhidas per Jan d'Orleans, futur còmte de Dunois, e una fòga estrambordada. Joana ganhèt pauc a pauc la fisança dei capitanis comandant la garnison e motivèt lei soudats francés constrenhent leis Anglés a la retirada après una tièra d'assauts replegats lei 7 e 8 de mai. Après aqueu succès defensiu, foguèt cargada de la presa dei plaças tengudas per leis Anglés a l'entorn d'Orleans amb una armada dirigida per lo duc d'Alençon.
La campanha vèrs Reims e lo sacre dau rèi
Gràcias au succès de la campanha de Léger e au sostèn entosiasta d'aquelei qu'èran convencuts per l'aspèct miraculós de son aventura, Joana capitèt de constrénher lo Conseu Reiau d'acceptar l'organizacion d'una expedicion vèrs Rems per sacrar oficialament lo rèi Carles VII. Gràcias a la diplomacia reiala, que capitèt de neutralizar lei fòrças de Borgonha, l'armada francesa partiguèt de Gien lo 29 de junh de 1429 e rescontrèt gaire d'oposicion. Troyes capitulèt lo 10 de julhèt, Chalons lo 14 e Reims lo 16. Lo 17, se debanèt lo sacre de Carles VII que demostrèt sa legitimitat e obtenguèt rapidament lo raliment de divèrsei províncias.