cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roma antica
Prosperitat economica
La patz e la prosperitat de l'Empèri Naut provòcan un aument de las activitats comercialas. La Mediterranèa al còr de l'Empèri roman coneis un trafec intens. La piratariá es mestrejada mercé a las flòtas de guèrra dels emperaires que susvelhan en permanéncia. Las naus se riscan totjorn mai luènh en mar per acorchar la durada dels passatges. Mas pels la rotas cortas o mejanas, los marins preferisson lo cabotatge costièr. La Mediterranèa es obèrta de març fins a octobre, es a dire que la navigacion i es autorizada. En ivèrn, i a pas de navigacion. Los grands pòrts mediterranèus son Ostia, lo pòrt de Roma, Alexandria en Egipte e Cartage en Africa. Los ligams comercials tòcan tanben la Baltica, l'Africa negra mejan las caravanas transsaharianas, l'Índia e la China. L'Empèri es doncas pas un espaci claus. Lo gost pels produches de luxe dels Romans contribuís al comèrci internacional. Sus aquel aspècte l'Empèri perlonga los dos darrièrs sègles de la Republica, mas la dominacion economica italiana dins qualques domenis — ceramica sigillada, anfòras, vins — pren la plaça, amb lo temps, de las produccions provincialas.
Originas de la crisi
Los istorians s'interrògan encara sus las rasons de la crisi prigonda que passa l'Empèri roman al sègle III. I a de causas exterioras a l'Empèri podent l'explicar. En Orient, l'Empèri Part deliquescent daisse la plaça a l'Empèri Sassanid al segond quart del sègle III. Aquel empèri poderós, plan estructurat e agressiu es un dangièr de contunh sus las províncias d'Asia. Al nòrd èst d'Euròpa, los Germans orientals que vivon dins las regions de la mar baltica començan una lenta migracion cap al Sud e Sud Èst europèu. Atal fasent, caçan las autras tribús que se trapan suls territòris ont passan. Aquelas cercan a trobar refugi dins l'Empèri roman esperant i encontrar de tèrra nòvas e una presa rica. Lors incursions mòstran la flaquesa de l'estrategia defensiva romana. En efièch, las legions son amassadas a las frontièras. Un còp passada la region frontièra, los barbars pòdon ravajar las províncias sens gaireben pas d'empachament. Lo dispositiu militar roman, e l'organizacion del poder imperial son tanben pas plan adaptats a una guèrra subte sus dos fronts, en Orient e sus l'ensems Ren-Danubi.
Las dificultats intèrnas son degudas a l'alunhament totjorn mai grand dels militars prèsts a impausar de sacrificis pesucs als civils per aparar l'Empèri de las menaças d'invasions e de la classa possedanta qu'accèpta gaire l'aument de las cargas fiscalas. Sul plan politic, aquò se traduch per la pujada de l'òrdre equèstre, titular de las grandas prefecturas e totjorn mai present dins las província coma governador a la plaça de la classa senatoriala. E mai dempuèi 250, l'Empèri roman es tocat per d'epidemias que provòcan, al mens regionalament, una despopulacion e una crisi economica que patís subretot l'Occident ja ravatjat per las incursions germanicas.
Lempira (omonimia)
Lempira es:
Roma antica
Originas de la crisi
L'estat mai recent de la recerca relativiza pasmens lo caractèr general e de contunh de la crisi. Lo sègle III es ara puslèu descrich coma marcat per de grandas crisis definidas melhor del punt de vista cronologic: crisi politica en 238, doas crisis gravas dins los ans 250 e 260, lo periòde mai dificil pel poder imperial. Mas l'accent es ara tanben portat sus la diversitat de las situacions regionalas, una prosperitat mantenguda en Africa, sus l'existéncia de periòde de reviscòl o sus de fasas d'auçament e de resisténcia, provocant puslèu un periòde de mutacion qu'una crisi e un declin de contunh.
Instabilitat imperiala
Lo periòde comprés entre 235 e 268 es plan mal conegut. Setze emperaires se succediguèron, fachs e desfachs pel sòrt de las armas. Los emperaires son creats per un grop novèl, l’Estat major de l’armada. Causís l'emperaire novèl, qu'es enseguida avalizat pel Senat. Lo reng imperial es vengut, al vejaire dels militars, lo grad mai naut dins la ierarquia dels oficièrs. Atal Maximin I es lo primièr militar de carrièra a venir emperaire per la volontat sola d'aqueles soldats. Amb fòrça energia per securizar la frontièra fàcia als Dacis e als Esarmats. Exigís de la classa senatoriala e de províncias d'impòstes pesucs per pagar las despensas militaras que totalizan la mitat del budgèt de l'Estat. Aquela pression fiscala provòca la fraude fiscala de senators que la fortuna passa los milions de sestèrcis e la revòlta dels grands proprietaris d'Africa que pòrtan al poder Gordian I en associacion amb son filh Gordian II en 238. Son lèu vençuts. Maximin es tuat davant Aquilèu coma Pupian e Balbin, causís pel Senat coma novèls Augustes. A la fin de 238, Gordian III, lo falen de Gordian I ven emperaire. Es assassinat a l'instigacion del prefècte del pretòri, Felip l'Arabi que deu eliminar de concurrents abans d'èsser tuat en afrontant Deci. Deci es lo primièr emperaire tuat per de barbars, pendent la desfacha d'Abrittus fàcia als Gòts en 251. Trebonian Gal e Emilian se succedisson a un ritme subte. Aquel darrièr regnèt sonque quatre vint uèit jorns. La legitimitat imperiala que se basava sus la victòria es somesa a una espròva sevèra: la crisi militara encoratja las usurpacions: las armadas cercant un general eficaç e las regions menaçadas desirant un emperaire pròche pels aparar.
Valerian regna associat a son filh Gallian. Es lo darrièr aristocrata a venir l'Emperaire. Devon far fàcia a las incursions dels Alamans e dels Francs en Gàllia e a l'ofensiva del sobeiran sassanid Sapor I e Siria. En 260, Valerian es tanben fa presonièr pels Pèrses e morís coma esclau en Iran. Gallian es lo sol emperaire que capitèt a arrestar una invasion dels Alamans en Itàlia del Nòrd. Abandona Dàcia conquerida per Trajan qu'èra venguda tròp dificila a defendre e fixa la frontièra de l'Empèri sul Danubi. Mas deu far fàcia a fòrça usurpacions, aquela de Macrian e de Quièt en Orient, de Regalien en Pannònia e de Postum en Gàllia que proclama l'Empèri de las Gàllias.
Los successors de Gallian son totes des militars que l'armada donèt una granda rigor e la fe en l'eternitat de l'Empèri Roman. L'Empèri venguèt militar. A partir de reformas començadas jos Gallian — levat de senators del comandament militar — los emperaires illirians fan fàcia a la crisi e tornan organizar la defensa de l'Empèri. Aurelian torna unificar l'Empèri metent un tèrme a las secessions palmirenianas e gallessas e fortifica Roma.
Transformacions après 260
Gallian comença una mutacion prigonda de l'estrategia militara. Despartís los mejans de defensa plaçant dins los principals noses rotièrs de l'Illíria de destacaments de legions frontalièras. Constituís una importanta cavalariá amb un comandament autonòma. Exclutz los senators dels emplecs militars e los remplaça per de cavalièrs. Fa intrar dins l'armada de barbars vençuts començant atal la « barbarizacion » de l'armada. L'armada absòrba una partida totjorn mai granda de las fonts de l'Estat. Un impòst especial, l'annònocia militara, es levada per la mantenir.
left|thumb|L'Empèri divisat a l'entorn de [[271: Empèri de las Gàllias e de Palmira.]]
Las foncions de cap general e de cap de guèrra victoriós que ten tradicionalament l'emperaire son afortidas dins aquels periòdes de guèrras de contunh. A costat dels qualificatius abituals coma felix, s'associe totjorn mai sovent lo tèrme invictus. En efècte, un emperaire venceire pòt esperar la fidelitat dels seus subjèctes e de las seunas tropas. En cas de desfacha militara, de concurrents apareisson d'entre los autres generals. Los emperaires ensajan pasmens de trobar una legitimitat en transformant lo culte imperial. Aurelian es divinizat de son vivent. Sus las monedas, es inscrich deus e dominus natus (dieu e senhor de naissença).
Las dificultats del sègle III fan pensar als Romans que son abandonats pels dieus e seguís un periòde o los ciutadans rebutant de participar als cultes publics, coma los crestians e los Josieus son persecutats. Deci, a partir de 250 puèi Valerian renovèla l'obligacion de sacrificis, çò que provòca de persecucions contra los refractaris. En 260, son filh Gallian publica un edicte de tolerància mantengut pels seus successors pendent 40 ans.
L'oposicion entre la nobilitas e l'òme novèl es mai vivaç que jamai. L'Empèri passa entre las mans de familhas n'avent jamai exerçat la foncion imperiala. Los emperaires novi daissan a lor familha la noblesa en eretatge. Los honestiores de las províncias d'Occident e los dirigents dels pòbles barbars mejancièrs, venon tanben a la nobilitas que los incorpòra a las jaças mai nautas. Al subjècte la noblesa romana, garda un prestigi social immens, mas pèrd gaireben tota son autoritat politica.
Emperaire de l'Empèri Bas
thumb|upright=0.5|[[Dioclecian, musèu d'Istanbol.]]
Qualques meses après son arribada al poder, Dioclecian compren que pòt pas dirigir sol l'Empèri e confia a Maximian la tasca de s'ocupar de l'Occident coma Cesar puèi d'August. En 293, dona a Maximian un adjunt que pòrta lo títol de Cesar, Constanci I e se ne causís d'esperel un, Galeri. Atal los besonhs de l'Empèri donan per asard naissença a la tetrarquia, es a dire lo poder de quatre. I a pas de partatge territorial de l'Empèri roman, mas, los quatre òmes se departisson lo comandament de las tropas e los sectors ont intervenon. Dioclecian demòra pasmens lo primièr. Aquela novèla organizacion permet d'eliminar los usurpators que semanavan lo trebolum en Gàllia, de rebutar los barbars. La victòria suls Sassanids permet d'esforçar la preséncia romana en Mesopotamia amb la constitucion de cinc novèlas províncias. La politica interiora de Dioclecian es dins linhada dels emperaires dels sègle III. Enfòrça la divinizacion de la foncion imperiala. Provòca la darrièra e mai violenta de las persecucions contra los crestians.
En 305, los dos Augustes abdican lo mème jorn per daissar la plaça a lors Cesars, Galeri e Constanci I, que venon a lor torn Augustes. Dioclecian causís dos nòus Cesars, Maximin II Daïa e Sever II, escartant volontàriament de la succession los filhs de Maximian e de Constanci I. Dioclecian se retira ensegida a Espalato.
thumb|upright=0.5|[[Constantin I lo Grand|Constantin I}, bronze del sègle IV, musèus del Capitòli.]]
La segonda tetrarquia buta a las ambicions de Maxenci e Constantin I, filh respectius de Maximian e de Constanci I. Un periòde d'instabilitat seguís amb fins a sèt augustes al mème moment.
En 313, dos emperaires intran en liça, Constantin I, installat a Nicomèdia, e Licinius. !aquel darrièr es vençut un primièr còp en 316 puèi definitivament eliminat en 324. Constantin, primièr emperaire convertit al cristianisme, demòra alara lo sol sobeiran. Aquel meteis, causís l'anciana colonia grèga de Bizanci, installada sus la riba europèa de l'estrech del Bosfòr per fondar una novèla capitala que portarà lo seu nom, Constantinòple. Bastida sul modèl de Roma, foguèt inaugurada en 330. Quand Constantin morís en 337, sa succession es pas reglada. Los tres filhs se partejan l'Empèri, mas acaban per se disputir. Fin finala l'Empèri torna s'unir jos l'autoritat del segond filh de Constantin lo Grand, Constantin II que nomena dos cesars als poders fòrça redusits. Lo novèl emperaire seguís la politica de son paire. Un dels cesars, Julian, responsable de Gàllia, empòrta una granda victòria suls Alamans en 357. Los seus soldats lo proclaman emperaire sens qu'aquel o vòlga a Lutècia. Constanci II morís l'an seguent. Julian, cosin del defunt emperaire renóncia al cristianisme per amor de la pensada grèga, que lo seu escais d'apostat. Ensag de restaurar las ancianas religions tornant obrir los temples e obtenent fòrça apostasias. Morís après 18 meses de règne, en 363, dins una escaramossa al retorn d'una campanha contra los Pèrses.
Los successors, Jovian, Valentinian Ièr en Occident e Valens en Orient tornan a una absoluda neutralitat religiosa. L’emperaire d’Orient Valens, fraire de Valentinian I deu gerir las dificultats provocada per la preséncia al delà del Danubi dels Gòts. Valentinian I daissa son poder a los seus dos joves enfants Gracian e Valentinian II. Après la mòrt de Valens a la batalha d'Andrinòpli en 378, Gracian se causís un collèga per l’Orient, Teodòsi I. Gracian es assassinat en 383. Valentinian II, lo jove fraire de Gracian, demòra alara sol august de l'Occident amb al seus costats lo general franc, Arbogast que l'assassina en 392. En 394, Teodòsi bat l'usurpator a la Batalha del Riu Freg ont las doas armadas perdon l'essencial de lors fòrças. Alara que lo dangièr barbar es totjorn mai insistent, las defensas de l'Empèri son aflaquidas per d'interminablas guèrras civilas.
Província de Rimini
La Província de Rimini es una província de la region d'Emília-Romanha en Itàlia.
Roma antica
Emperaire de l'Empèri Bas
En 395, Teodòsi I morís, après aver partejat l'Empèri entre sos deus filh. Arcadi l'aïnat recep l'Orient e Honori l'Occident. Aquel partatge es dins la continuitat dels règnes precedents. Lo partatge se vòl sonque administratiu. L'unitat de l'Empèri deu donc èsser preservada. Mas l'Occident d'Honori es aflaquit per d'annadas de guèrras civilas e contra los barbars. Perd una granda partida de sas tropas. L'economia de l'Occident demòra fragila alara qu'aquela d'Orient es astrada.
Las doas partidas de l'Empèri se separan definitivament.
Instruments del poder
thumb|upright=0.5|left|Los [[Tetrarquia|Tetrarcs.]]
La crisi del sègle III transformèt lo poder imperial qu'es vengut absolut. Lo Senat a pas mai d'influéncia. Se passèt del principat al dominat. Los emperaires de l'Antiquitat tardièra benefician tanben d'una construccion ideologica que pauc a pauc assimilèt los emperaires a de divinitats viventas e justifican atal lor poder absolut. Per Constantin coma per Dioclecian, l'autoritat imperiala es de natura divina. Dioclecian e Galèri, son filh adoptiu, se pretendon descendents de Jupitèr. Prenon l'escais de Jovian, son collèga Maximian e son cocesar aquel d’Herculian. Aquela sacralizacion del poder imperial a tanben per tòca de lavar tota legitimitat als usurpators eventuals perque sol l'emperaire es elegit dels dieus, e que sol son successor es legitim. En 312, Constantin causís lo cristianisme perque li balha una legitimitat novèla e al dessús de totes los autres.
Constantin cerca pas a afirmar una filiacion divina. Pretend puslèu aver estat investit pel Dieu dels crestians per governar l'Empèri. La moneda de l'epòca mòstra una man sortissent del cèl e li para una corona. L'emperaire agís coma un clergue dins son biais d'exerçar lo poder. A Constantinòple, bastís son palais coma s'èra una glèisa; afirma aver recebut una vision del Crist coma s’èra un apòstol; agís coma un evesque al concili de Nicèa convocat per el meteis, mas l’es pas. Constantin afirma qu'es lo representant de Dieu sua la tèrra. Dins son intelligéncia rebat l’intelligéncia suprèma. S'acompanha d'un faste incresible per exaltar la grandor de la foncion imperiala. Ara la romanitat e la religion crestiana son ligats. Eusèbi de Cesarèa, torna sus las tèsis de Meliton de Sardas, crea, l'epòca, la teologia de l'empèri crestian. Per el, l'unificacion politica permetèt l'unificacion religiosa. L'emperaire es dins aquel encastre, lo servicial de Dieu e coma l'imatge de filh de Dieu, mèstre de l'univèrs. L'emperaire recep tanben la mission de guide cap al salut e la fe crestiana. Son intervencion grandissenta dins las questions religiosas se trapan tanben legitimada dins lo cesaropapisme.
Organizacion militara
Lo nombre de soldats per legion fa pas que mermar dempuèi la reforma de Cai Mari a la fin del sègle II passèt de 6000 a 5000 jos l'Empèri Naut e es de segur a l'entorn de 2000 al començament del règne de Dioclecian. Dioclecian aumenta lo nombre de militars. Confia a de soldats sovent d'origina barbara, las limitanei, la tasca de defendre lo limes. Las legions de manòbra son de talha mai redusida — 1000 legionaris — mas son mai nombroses que jol periòde precedent. Passan de 39 a 60. Son encargadas d'interceptar los Barbars que capitèron a passar una frontièra totjorn mai fortificada. La necessitat de la defensa de l'Empèri justifica l'abandon de Roma coma demorança imperiala al benefici de vilas mai pròchas de las frontièras: Trevèri, Milan, Sirmium, Nicomedia. Constantin acaba la transformacion de l'armada e realiza lo comitatus, l'armada de campanha. Son comandament es confiat a un magister peditum per l'infantariá e un magister equitum per la cavalariá. En cas de besonh, de mèstres de las miliças pòdon èsser creadas per una region particulara coma en Illíria. Dins las províncias e los diocèsis expausats, las tropas pòdon èsser dirigidas per un comes o un dux. Aquela armada es plan tractada pels emperaires.
Se supausa que l'armada romana del sègle IV compta entre 250 000 e 300 000 òmes. Per respondre a las dificultats de recrutament, Dioclecian impausa de règlas novèlas. Los proprietaris devon ara donar d'òmes a l'armada romana. Pendent lo sègle IV, obtenon lo drech de remplaçar los òmes per una soma en aur, l'aurum tironicum. Aquel sistèma es suprimit en 375, mas sonque per l'Orient. Un nombre significatiu de ciutadans cerca a fugir lo ròtle dins l'armada s'anant pel desèrt, se copant lo poce o venent clergue. Las condemnacions pesugas contra los desertors, l'ereditat del mestièr de soldat evitan pas las dificultats de recrutament, çò qu'obliga ls emperaires a far apèl als barbars.
Dioclecian e Constantin recrutan d'auxiliaris d'origina barbara per vigilar sul limes. Aqueles an pauc l'esperit roman. La distincion entre comitatus e limitanei fa nàisser l'armada romana de l'Empèri Bas. Jos Teodòsi, l'armada se barbariza encara mai. L'Empèri roman d'Orient garda las meteissas disposicions del sègle II a VII. La principal novelum es lo remplaçament del sistèma de conscripcion, tant injuste, per aquel del volontariat. Per atirar las recrutas, recebon d'exempcions fiscalas sus lors tèrras. L'armada manca alara pas pus de soldats.
Administracion e fiscalitat
thumb|upright=1|Flavius Felix, [[Consul (Roma antica)|consul en 428, Roma, evòri d'elefant, ancian tresaur de l’abadiá de Sant Junian de Limòtges.]]
Jos Dioclecian, las distincions entre províncias senatorialas e províncias imperialas son suprimidas. En 297, las divisa en d'entitats mai pichonas, las fasent passar de 47 a mai de 100. Aquelas novèlas províncias son amassadas en 12 diocèsis dirigits per de vicaris equèstres qu'obeïsson dirèctament als emperaires. Aquela multiplicacion de las circonscripcions administrativas e dels escalons administratius es percebuda coma essent mai eficaças per lutar contra los problèmas de l'Empèri. En 312, i a 108 províncias, 116 en 425.
Constantin divisa l'Empèri en grandas circonscripcions que los limits fluctuan, las prefecturas regionalas amb al cap un prefècte del pretòri. Los prefèctes i an de grandas prerogativas civilas e judiciàrias. Cada nivèl administratiu — prefectura regionala, diocèsi, província — a la seuna capitala, los seus burèls, los seus foncionaris. Lo poder imperial es atal mai present a cada escalon, mas la massa salariala dels foncionaris es multiplicada per quatre e los grands poders que possedisson son de factors d'autonomia e de corrupcion.
L'organizacion del poder central tanben es transformada. Lo prefècte del pretòri es remplaçat pel questeor del Palais sacrat que redigís los edictes. Aquel darrièr dirigís lo consistòri sacrat, que remplaça lo conselh de l'emperaire. Lo mèstre dels oficis dirigís lo personal administratiu, las fabricas d'armas e las scholæ de la garda; lo mèstre de las milícias, l'infantariá e la cavalariá; lo comte de las larguesas sagradas, lo fisc; lo comte de la fortuna privada, la res privata, es a dire la caissa privada de l'emperaire, los revenguts personals d'aquel darrièr essent eissits subretot del revengut dels seus immenses domenis. Çò novèl es lo grand aument dels foncionaris trabalhant dins los burèls centrals. Una fola de notaris, d'encargats de mission e agents secrets (los agentes in rebus tanben nomenats curiosi), près de 1 000 foncionaris al sègle V, e d'emplegats divèrses fan de l'Empèri roman una vertadièra buroracia. Aquela administracion centrala pletorica contribuís a l'isolament de l'emperaire al respècte del rèsta de la societat.
Las finanças son abans tot destinadas a sosténer l'armada. L'anóncia militara foguèt pauc a pauc realizat a partir de la dinastia dels Severs. Es, jos Dioclecian, pagada en natura o en espècias. Per enfrentar las despensas aumentant, l'emperaire ordona que siá recensadas, totas las fonts de l'Empèri, òmes, bestials e autras riquesas. Lo cens, que se fa cada quinze ans, servís de basa per establir, un novèl impòst, la capitacion. La fiscalitat pesa subretot suls abitants dels camps. En mai de la capitacion, devon pagar la jugatio suls bens fonzièrs. Los senators devon pagar la collatio glebalis cada quatre ans. Jol règne de Teodòsi, la fiscalitat aumenta encara provocant de revòltas (Antakya en 387). En teoria, los revenguts de la res privata devon provesir a la cort e a la familha imperiala, mas una partida totjorn mai granda d'aquela caissa es balhada als immenses besonhs de l’Estat.
Economia e societat
L’economia romana es una economia subretot agricòla. La trilogia mediterranèa domiae la produccion: blat, vinha (vin), Olivièr (òli). La Sicília, l’Africa, l’Egipte, las Gàllias e l’Ispània produson las cerealas que noirisson las grandas vilas de l’Empèri. L’elevatge de cavals, indispensable pels jòcs e per l’armada es concentrada en Ispània, en Africa, en Siriá, en Tràcia e en Asia. A aquela epòca, dos sectors de l’economia pòdon èsser qualificats d’industrials. Son l’espleitacion minièra e la produccion de ceramica sigillada. Aquela es ligada a l’exportacion de produchs agricòlas. Es donc dins las grandas regions de produccion que se trapan los principals talhièrs de ceramica. près quaranta fabricas d’armas son espandidas per l’Empèri. Son d'industrias de l’Estat, coma las fabricas d’armaduras, de vestits pels soldats e las tinturariás.
thumb|left|Plan del centre de [[Constantinòple.]]
Al sègle IV las prefecturas de la vila e del pretòri s’apondan al consulat coma cargas permetent d’intrar dins la nobilitas. Constantin pren la decision de suprimir l’òrdre equèstre que los membres intran gaireben totes dins l’òrdre senatorial. Lo nombre de senators passa de 600 a 2000 membres. Lo Senat creat a Constantinòple compta tanben 2000 membres. L’òrdre senatorial oriental es recrutat d'entre los notables de las ciutats provincialas grègas. La nobilitas romana se caracteriza tanben per sa resisténcia a l’adopcion del cristianisme. Ligada al culte dels aujòls, a la cultura grecoromana, a la filosofia, espandís una nombrosa literatura anticrestiana. Pasmens, a la mitat del sègle IV, las grandas familhas romanas se convertisson pauc a pauc al cristianisme. Las invasions barbaras empachan pas l’aristocracia senatoriala de gardar sa riquesa fonzièra e son influéncia fins al sègle VIII. Monopoliza las cargas de comte e d’evesque.
Lempira
thumb|right|300pxx|Lempira sus un bilhet d’un lempira onduren Lempira (1499? - 1537) èra un cap de guèrra e cacic del pòble lenca que combatèt l’invasion coloniala espanhòla dins las annadas 1530. Es mençonat dos còps, coma "El Lempira" dins la literatura d’aquel temps.
Donèt lo nom a de toponims e a la moneda d’Onduras.
Roma antica
Literatura e arts
Los Romans revolucionan lo supòrt escrich dels libres, li donant la forma modèrna que coneissèm : generalizan lo codèx, volum de fuèlhas religadas mai manipulable e mai aisit de legir que lo tradicional rotlèu. Lo libre ven un objècte manipulable, aisit de transportar, de servar, legible per un sol individú. Mas demòra un objècte car, quitament se lo nombre de volums en circulacion aumenta fòrça. L'usatge del pergamin, mai solide, mas mai costós s'espandís als despens del papir. Lo passatge de volumen al codèx, a vegadas de talha plan redusida, a coma consequéncia la pèrda d'una partida dels tèxtes antics que son pas mai consultats. La plaça de l'escrich dins la societat aumenta de contunh.
A partir del sègle IV, la font de la literatura es subretot crestiana. La correspondéncia entre de grands esperits del temps, fòrça plan conservada, permet d'aver una coneissença fina de las mentalitats de l'Antiquitat tardièra. La retorica grèga es utilizada pels Paires de la Glèisa, que siá per redigir de sermons, explicar lo tèxtes sants o ensajar de convéncer los non crestians. L'agiografia se multiplica. Tot en contant la vida dels sants coma o faguèt Sueton o Plutarc, se concentra sus las vertuts crestianas de sants per ne far d'exemples pel lector. Al sègle VI e VII, lo genre agiografic multiplica los recits de miracles, que l'empòrtan sus l'exemple moral. Es donc pas susprenent que l'òbra màger de l'Antiquitat tardièra siá una òbra religiosa. S'agís de la La Ciutat de Dieu d'Agustin d'Ipòna, acabada en 423. Replica de biais magistral als detractors del cristianisme que fa la religion responsabla del sac de Roma de 410. Dins sa teoria de las doas ciutats, desvelopa l'idèa que Roma es una ciutat terrèstra donc mortala. La ciutat dels crestians es lo reialme de Dieu que los espèra après la mòrt. Devon donc pas ligar lor fei crestiana a l'existéncia de Roma quitament se devon servir l'Empèri amb leialtat.
Vam del cristianisme
left|thumb|L'istòria de [[Jonas, mosaïc del sègle IV, basilica patriarcala d'Aquilèa.]]
Pendent longtemps èra avençada l'idèa qu'al començament del sègle IV, las províncias d'Orient son majoritàriament aqueridas al cristianisme. En Occident, las províncias mediterranèas son mai tocadas per la religion novèla que las autras. Mas de pertot dins aquela partida de l'Empèri roman, las campanhas demòran prigondament politeïstas. Ara l’espandiment de la cristianizacion de l’Empèri es controverciada. Sembla qu'en 312, los crestians representan pas que 4 a 5 % de la populacion totala de l’Empèri.
Constantin se convertís al cristianisme alara quel seu camp contra Maxenci en 312. En 313, l'edicte de Milan proclama la libertat de culte e prevei de tornar als crestians los bens que lor foguèron confiscats pendent la granda persecucion de Dioclecian. Aquela conversion pausa lo problèma de las relacions entre la Glèisa e lo poder. Acompanhat d'evesques, Constantin interven dins las disputas doctrinalas de la Glèisa. Un dels seus objectius es de restablir la patz civila dins l'Empèri. Luta contra lo donatisme en Africa e l’arrianisme en Orient. Quitament presida le concili de Nicèa en 325 que reconeis lo Crist coma Dieu e òme a l’unanimité, quitament Arri aderís a aquela doctrina. Mas contunha sa predicacion e es excomuniat. Los arrians adòptan de posicions fòrça favorablas al poder imperial, li reconeissent lo drech de trencar las questions religiosas d’autoritat. Constantin acaba per se convertir a aquela mena de cristianisme e se fa batejar sus son lièch de mòrt per un prèire arien. Aquela conversion cap a l'arrianisme es contestada per la Glèisa catolica e d'istorians. Son filh, Constanci II es un arrian convençut. Esita pas a persecutar los crestians nicèus encara mai que los pagans. Malgrat sas intervencions dins fòrça concilis, escaç a far adoptar un credo qui satisfasca los arrians e los crestians ortodòxes. Los successors, volent la patz civila obsèrvan una estricta neutralitat religiosa arrians e nicèus. La desfacha d'Andrinòple fàcia als Visigòts arrians permet als catolics ortodòxes de passar a l'ofensiva. Ambròsi de Milan, volent defendre lo credo de Nicèa contra los arrians, qualifica l'eretgia de dobla traïson, contra la Glèisa e contra l'Empèri.
thumb|upright=0.5|Mosaïc de la [[basilica religiosa|basilica Sant Ambròsi de Milan.]]
Gracian acaba decidir la condamnacion de l'arrianisme jos la dobla influéncia de son collèga Tedòsi e d’Ambròsi. L’emperaire d’Orient promulga de leis qu'enebisson las doctrinas s’opausan a la fe de Nicèa. L'emperaire de la pars orientalis, en 380, dins l'edicte de Tessalonica, fa del Cristianisme una religion d'Estat. Coma son collèga, promulga de leis antiereticas. Convòca un concili a Aquilèu, en 381, dirigit per Ambròsi. Dos evesques arrians son excomuniats. La Glèisa catolica èra alara pro fòrta per resistir a la cort imperiala. Après la mòrt de Gracian, lo partit arrian torna èsser influent a la cort. Fan promulgar una lei, lo 23 de genièr de 386, que prevei la mòrt per tota persona que s’opausariá a la libertat de las consciéncias e dels cultes. Ambròsi rebuta de concedir una basilica extra muros als arrians amb lo sosten del pòble e de los notables de Milan. La cort imperiala es obligada de cedir. Mercé a d'òmes coma Ambròsi, la Glèisa pòt se liberar de la tutèla imperiala, subretot en Occident e quitament revendicar la primautat del poder esperital sul temporal remembrant a l'emperaire los seus devers de crestian. Los crestians tanben los cal la fòrça publica per far prevaler lor vejaire. Atal Porfiri de Gaza obten de l'imperatritz Eudoxia, que lo seu espós Honori faga tampar los temples politeïstas de Gaza.
Los emperaires donan als membres del clergat fòrça privilègis. Son dispensats de las prestacions fiscalas impausadas als ciutadans. Los evesques prenon de poders de juridiccion civila. Las personas percaçadas pel poder benefícian del drech d'asil, atal son sortidas de la justícia imperiala. Fin finala los clergues passan pas la juridiccions ordinàrias e se tròban atal plaçats al dessús del drech comun. Constantin dona a la Glèisa una personalitat juridica que li permet de recebre de donas e de legs. Atal pòt aumentar sa poténcia materiala. Al sègle V, possedís d'immenses domenis que d'unes dependon de las institucions caritablas de la Glèisa. Lo desvelopament de las seunas institucions li permet d'ocupar un void daissat pels sistèmas de redistribucions pagans, s'interèssan als paures per çò que son e pas mai coma ciutadans o clients.
Permanéncia del paganisme
Pendent tot lo sègle IV, los cultes politeïstas tradicionals contunhan, coma los cultes de mistèri d'origina orientala que son aqueles de Mitra, de Cibèla, d'Isis e de Sarapis malgrat de restriccions progressivas. Los tèxtes crestians que los denóncian violentament, las dedicaças, los ex voto, o d'atestacions d'òbras dins los temples ne testimònian. En Egipte, Chenouté, abat del monastèri Blanc en Egipte Nauta e mòrt vèrs 466, conta dins sas òbras sa luta contra los pagans, que nomena « los Grècs ». L'istorian pagan Zosim nos apren al subjècte que la novèla religion èra pas encara espandida dins tot l'Empèri Roman, lo paganisme que se mantenguèt pro de temps dins los vilatges après son audament dins las vilas.
Constantin interven pas que per enebir los sacrificis nocturnes, las practicas de mascariá e de Magia, los rites d’aruspici privada, çò que ten de la superstitio. Totjorn cequèt, quitament après 324, a estalviar los pagans. Garda a vida lo títol de grand pontife, çò que ne fa lo cap de la religion tradicionala manifesta mai sovent mai granda tolerància al respècte de totes los biais de paganisme. En efièch, la granda majoritat dels subjèctes de l'emperaire es encara pagana. Deu donc los estalivar. En 356, Constanci II enebís totes los sacrificis, de nuèch coma de jorn, fa tampar de temples isolats e menaça de mòrt aqueles que practican la magia e l'endevina. L'emperaire Julian, adèpte del paganisme, promulga en 361 un edicte de tolerància permetent de practicar lo culte de sa causida. Exigís que los crestians qu'avián pres de tresaurs dels cultes pagans los tornan. Los successors son totes crestians. En 379, Gracian abandona la carga de Grand Pontife. A partir de 382, segon l'idèa d'Ambròsi, evesque de Milan, l’altar de la Victòria, son simbòl al Senat, es arrancat de la Curia, alra que las Vestalas e totes los sacerdòcis perdon lors immunitats. Lo 24 de febrièr de 391, una lei de Teodòsi enebís a quin que siá d’intrar dins un temple, d’adorar las estatuas dels dieus e de celebrar de sacrificis, « jos pena de mòrt ».
En 392, Teodòsi enebís los Jòc Olimpics ligats a Zèus e a Èra, mas tanben a causa de la nuditat del còs dels competitors, lo culte del còs e la nuditat, essent rebutat pel cristianisme. Pauc a pauc, los temples abandonats cason en roïnas. D’autres son destruits coma lo Serapé d'Alexandria a partir de 391, lo temple de Caelestis, la granda divessa cartaginesa eritièra de Tanit en 399. D'autra mena, lo quite cristianisme se trapa impregnat d'ancians rites pagans. De fèstas tradicionalas romanas son totjorn festejadas a la fin del sègle V, coma la fèsta de Lupercals consacrada a la feconditat e als amoroses. Per l'eradicar, lo papa Gelasi Ièr decidís en 495 de festejar sant Valentin, lo 14 de febrièr, un jorn abans la fèsta dels Lupercals per celebrar los amoroses. Es de segur un ensag de cristianizacion d'un rite pagan. Los Africans contunhan de celebrar de taulejadas los jorns anniversaris dels mòrts directament sus las tombas. Al sègle VI, Cesari d'Arles denóncia dins los seus sermons pels fidèls las practicas paganas que demòran dins lo pòble. La potada d'amulets, los cultes als arbres e a la fonts desapareguèron pas de la Gàllia miègjornala. Las denonciacions dels clergues son nombroses fins a la fin de l'Antiquitat tardièra.
Invasions o migracions germanicas en Occident ?
En 376, rebutats pels Huns, los Visigòts demandan asil a l’Empèri. Dos cent mila d’entre eles son establits al sud del Danubi, en Mesia en cambi de levada de las recrutas. Mas son espleitats pels foncionaris romans e lèu se revòltan. D'esclaus, de colons e de trabalhadors de las minas se liga amb eles per ravatjar Tràcia. Sens esperar l'arribada de son nebot Gracian, retengut pels Alamans en Occident, l'emperaire Valens engatja lo combat amb sa sola armada e es tuat pendent la batalha d’Andrinòple en 378 ont la cavalariá visigòta tòca la legion romana. Lo novèl emperaire de la partia orientala de l'Empèri, Teodòsi I, pacifica aviadament los Balcans e capita a conclure un novèl fœdus amb los Gòts en 382,. Los Gòts an lo drech de s'installar en Tràcia. Conservon la lors leis e son pas somés als impòstes romans. Son donc gaireben independants quitament se s'engatjan a servir dins l'armada romana coma federats, es a dire jol comandament de lors pròpris caps. Teodòsi Ièr profiècha d'aquel periòde de relambi amb los Gòts per conclure una patz amb los Sassanids que durèt fins a 502.
thumb|Las [[grandas invasions del sègle IV a V.]]
Après la mòrt de Teodòsi (395), los Visigòts dirigits per Alaric sacatjan Macedònia, Tessàlia, Grècia. Arcadi negocia fòrça car lor retirada cap a l'oèst. Estilicon, general d'origina vandala e tutor dels dos joves emperaires, es empachat de los combatre pel sobeiran d'Orient. En 402, alara que los Ostrogòts envasison las províncias danubianas, los Visigòts penètran en Itàlia. En 410, sacatjan Roma. L'episòdi es sentit coma una catastròfa pels Romans. Los pagans i veson la consequéncia de l'abandon dels dieus tradicionals. Sant Jiròni i vei lo castig dels pecats dels òmes. Sant Agustin afirma qu'i a pas cap de ligam entre lo cristianisme e l'Empèri. L’establiment definitiu dels Visigòts en Gàllia e en Espanha acaba amb lors atacas.
Mas mentretant, lo 31 de decembre de 406, los vandals, los Sarmats, los sueus, los alans e los alamans passan lo Ren lèu seguits pels burgonds. Ravatjan Gàllia e Britània, qu'es, alara, definitivament abandonada. Lo poderós partit antibarbar present a la cort imperiala obten una epuracion de l'armada e de l'administracion en Itàlia, la privant dels defensaires eficaces e fidèls. L'emperaire, installat a Ravena, deu acceptar l'installacion de novèls reialmes barbars en Gàllia. En 429, los Vandals envasisson l'Africa romana que ne fan la conquista en 10 ans. Copan Itàlia d'un dels seus granièrs de blat, de lor flota contraròlant la Mediterranèa occidentala. En mai son d'arrians fanatics e persecutan los Romans ortodòxes. La cort imperiala deu de conclure de fœdus amb los envasaires. En 435, los Vandals obtenon a lor torn l'estatut de federats en Africa orientala. Lo rei sueu Ermeric crea un vertadièr reialme a l'entorn de sa capitala Braga obtenent un fœdus en 437-438. Las províncias danubianas demòran fidèlas a l'Empèri, mas passan jos l'autoritat de Constantinòple. L'Empèri Roman d'Occident se redusís a l'Itàlia e una partida de Gàllia.
Aeti, general de Valentinian III d'origina barbara, contunha a lutar contra los Barbars. Rebuta los Francs cap al nòrd, los Visigòts cap al sud de Gàllia e Ispània. Venç ls Burgonds mercé a son armada compausada d'Huns — Aeti aviá estat ostatge a la cort dels Huns pendent son enfança, ont venguèt un amic del jove Atila — e los transferís en Esapaudia ont en 434, Valentinian III los autorisa a s'installar coma pòble federat. En 451, mercé una armada mai barbara que romana, — compren un fòrt contingent visigòt —, capita a rebutar Atila a la batalha dels camps Catalaunics. Mas es sagnat en 454 pel quita Valentinian III, gelós dels seus succès. L'emperaire es a son torn assassinat pels partisans d'Aeti. L'Empèri Roman d'Occident coneis alara una instabilitat politica amb d'emperaires despoderats, contestats per d'usurpators. En 455, Roma es sacatjada pendent mai d'un mes pels Vandals de Genseric. Los Barbars s'espandisson alara en Gàllia malgrat l'accion de defensors de la romanitat coma Egidi e son filh Siagri. Un d'aqueles, Odoacre, despauda lo jove emperaire Romul Augustul e torna los insignes imperials a Constantinòple en 476. Aquel eveniment passa sens bruch en Occident coma en Orient, tant l'emperaire d'Occident aviá perdut son importància. Pasmens pendent longtemps, los istorians occidentals lo marquèron coma data de la fin de l'Empèri roman, tant Roma èra vista coma una entitat occidentala.
En 488, Teodoric lo Grand, rei dels Ostrogòts conqueriguèt Itàlia, alara dins las mans d'Odoacre a la demanda de l'emperaire d'Orient Zenon que se considèra coma lo sol mèstre de l'Empèri. Après la presa de Ravena en 493, la poténcia dels Ostrogòts s'espandís en Itàlia, Sicília, Dalmàcia e al nòrd d'Itàlia. Coma representant del poder imperial, Teodoric ensaja d'espandir son poder suls autres reialmes barbs, arrians coma el. Per Teodoric, los Gòts son los protectors dels Romans. L'administracion romana encara existís donc. La politica e la cultura romanas an una granda influéncia suls Gòts. L'emperaire roman li confèra quitament lo títol de rei. Lo reialme ostrogòt d'Itàlia es un excellent exemple de la collaboracion entre Constantinòple e los reis barbars.
La romanitat en Orient
thumb|Las conquistas de [[Justinian.]]
Al sègle V, l'Orient conéis un long periòde de prosperitat economica. Las caissas de l'Estat son plenas d'aur. Jol règne de Teodòsi II, la vila de Constantinòple contunha a grandir e recep un barri nòu, lo paret de Teodòsi. Un còdi juridic es publicat, lo Còdi de Teodòsi. Mas l'Empèri es destabilizat per de conflictes religioses violents, entre nicèus e arrians e a partir de 430 entre nestorians e monofisitas. A partir de 440, los Huns menaçan l'Empèri d'Orient. Un tribut e l'autreg d'una dignitat romana a Atila permeton d'alunhar lo dangièr. Marcian, espós de Pulcheri, la sòrra de Teodòsi II règne de 450 a 457. Leon I es lo primièr emperaire d'Orient a recebre la corona de las mans del patriarca de Constantinòple. Son felen Leon II règne pas que d'unes meses. Es donc son gendre Zenon que vestís la porpra imperiala pendent quinze ans de 476 a 491. Es jos lo seu règne que lo darrièr emperaire roman d'Occident Romul Augustul es destituit per Odoacre. Es donc lo sol emperaire del mond roman, mas son autoritat sus l'Occident es sonque teorica. Jol règne d'Anastasi (491-518), la guèrra contra los Pèrses torna. Lo Senat causís enseguida un oficièr macedonian, Justin (518-527) que lo nebot, Justinian passa totes los escalons de la carrièra administrativa.
left|thumb|upright=0.5|[[Justinian.]]
Justinian (527-565) es lo darrièr emperaire roman. Estimant que tot territòri qu'èra estat roman o demòra inalieniablament, Consacra una granda partida de son règne a tornar prene als Barbars las tèrras de la romanitat e fa de l'Occident son objectiu primièr. Conquerís Africa suls Vandals en qualques meses. Utiliza l'aflaquiment d'Itàlia après la mòrt de Teodoric per intervenir dins la peninsula en 535. La conquista es mai dificila que s'esperava e es definitiva sonqu'al tèrme d'una guèrra devastatritz entre 552 e 554. En 554, los Bizantins fan la conquista d'una partida de l'Espanha visigòta fins a Còrdoa. De mai, las conquistas de Justinian son fòrça costosas. Negligís la menaça persana qu'escarta un temps pel pagament d'un tribut e aquela dels Eslaus qu'apareisson al nòrd de l'Empèri d'Orient. Sacrifica atal l'avenir de regions vitalas per l'Empèri d'Orient o bizantin per contunhar lo sòmi d'un empèri universal. Tanplan capita a reconciliar los tenents de l'ortodoxia romana e los monofisitas.
Aquela reconquista agota Roma e l'Itàlia e gaire pas durabla. En 568, solas las regions de Ravena e de Roma son encara dins las mans dels Bizantins. Lo rèste d'Itàlia ven lombard. Jol règne d'Heraclius (610-641) l'Empèri d'Orient pren un caractèr grèc ineluctable. Lo títol de Basileus remplaça aquel d'August, las províncias venon de tèmas. Es tanben l'epòca de las primièras conquistas aràbias. Siria, Jerusalèm, Egipte, Mesopotamia son definitivament perdudas après sièis sègles de romanitat. Lo mond bizantin remplaça definitivament lo mond roman oriental.
Fonts anticas
Un nombre pro important de tèxtes istorics de l'Antiquitat, escrich en latin o en grèc ancien, nos venon mejans de còpias. Pasmens que lor contenguts siá sovent controversiat, son una font màger d'informacion sus l'istòria politica de la Roma antica. Se pòt citar: D'autres tèxtes donan d'informacions preciosas sus d'eveniments precises. En mai, la literatura latina, que demòra fòrça tèxtes, dona fòrça informacions sus la mentalitat e l'istòria culturala de Roma.
Monarquia e Republica
en linha
Nòtas e referéncias
<Small>
Enbi-Ishtar
Enbi-Ishtar èra un sobeiran de la ciutat-estat de Kish que reinèt au sègle XXIV avC. Foguèt desfach per son rivau Enshakushana d'Ur.
Sant-Suleg-al-Lanneier
Sant-Suleg-al-Lanneier en breton ( Saint-Sulpice-des-Landes en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Concerto per vriulon (Beethoven)
thumb|200px|Lo [[Theatre an der Wien, lòc de la purmèra]]Lo concerto per vriulon en Re major Op.61 de Ludwig van Beethoven qu'ei un deus caps d'òbras mei interpretats e enregistrats d'aqueth compositor e ua de las pèças de referéncia deu repertòri d'aqueste instrument.
Que ho interpretat peu purmèr còp lo 23 de deceme de 1806 au Theater an der Wien a Viena peu violonista Franz Clement. Aqueth qu'avèva arrecebuda la particion tard dab chic de possibilitat entà l'ensajar.
Estructura e orquestracion
Lo concerto que's compausa deus movements seguents : La particion d'orquèstra qu'ei escrivuda entaus instruments seguents: vriulon solo,còrdas, flabuta, 2 clarins, clarinetas, bassons, trompas, trompetas, e timpani. Que compta dab ua Cadenza (generaument la cadenza de Fritz Kreisler qu'ei la mei sovent interpretadas, e de segur, ua enter mantuas autas prepausadas per d'autes interprets).
Amazonas (Brasil)
Amazonas es l'estat mai grand de Brasil en superfícia. Es situat dins la Region Nòrd del país. Confronta Veneçuèla e Roraima al nòrd, Pará a l'èst, Mato Grosso al sud-èst, Rondônia al sud, Acre al sud-oèst, Peró a l'oest e Colómbia al nòrd-oèst. Sa superfícia de es similara a de Mongolia.
Istòria
Pel Tractat de Tordesillas la region èra territòri espanhòl. Aprèp l'union de las coronas de Portugal e Espanha en 1580, los portugueses comencèt d'arribar en la region. Amb lo Tractat de Madrid de 1750, la region passa al domini portugués.
Geografia
Lo punt mai naut de Brasil e tanben lo segond son situats dins l'estat: lo Pico da Neblina, amb 2994 metres d'altitud, e lo Pico 31 de Março, amb 2992 metres.
Jeff Foxworthy
thumb|Jeff Foxworthy Jeffrey Marshall "Jeff" Foxworthy (Atlanta, Georgia, 6 de setembre de 1958) es un comedian e actor american.
Argis
Argis en arpitan (Argis en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Balleray
Balleray es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha.
.bd
Existís tanben un domeni en bengalin per ara pas utilizat: .ভারত
Domenis de segond nivèl
Los domenis de segond nivèl son:
Referéncias
Toppdomän
Thoiry
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Mesalim
Mesalim (o Meselim o Mesilim) èra un sobeiran de Kish que rèine vèrs 2550 avC durant lo periòde dei Dinastias Arcaïcas. Sembla d'èstre lo senhor de Luga-shag-engur de Lagash e Nin-kisalsi d'Adab. Arbitrèt tanben un conflicte entre Lagash e Umma. Es un dei premierei personas que son nom es conegut per lei descubèrtas arqueologicas.
Aton
Aton qu'ei un diu egipcian representat dab lo disque solar d'on sorten arrais prolongats dab mans. Lo culte d'Aton que ho dehenut e desenvolopat peu faraon Amenòfis IV qui cambiè lo son nom en Akhenaton e qui fondè ua navèra capitala vodada au son diu unic : Akhetaton ("l'orizont d'Aton"). Aquesta vila que's tròba dens lo sit modèrne de Tell-el-Amarna on, destrusida, abandonada e vodada au desbromb, que conservè perheitament las rèstas arqueologicas deu culte d'Aton. La religion atoniana qu'abandonè e que reprimè lo politeïsme egipcian, en purmèr en lo privant de lo son financiament. Que s'oposè au politeïsme en bèth perpausar ua forma aparenta de monoteïsme e d'abstraccion teologica puish qu'Aton, au contre deus dius egipcians tradicionaus, non possedeish pas cap element fisic animau e sustot nat cap ni còs. 300px|right|thumb|Lo disque d'Aton bailinant Amenòfis IV, la regina [[Nefertiti e lor los hilhs]]
Vath de Benás
thumb|right|250px|Vista de la vath; au hons, lo [[Turbón]] thumb|right|250px|Territòris e lòcs de la vath La Vath de Benás o de Benàs o de Benasc (var. la Val/Vau de Benás o de Benàs o de Benasc) (en aragonés SLA Val de Benás; en benasqués SLA Vall de Benàs; en aragonés GO Bal[l] de Benás; en catalan Vall de Benasc; en castelhan Valle de Benasque) qu'ei ua vath deus Pirenèus, dens la comunautat autonòma d'Aragon, au sud-oèst de la Vath d'Aran.
Aton
Quina que sia la data exacta de hueita deu pòble ebrieu d'Egipte non pòt pas estar hèra esluenhada de l'aventura amarniana. La question de la relacion (o la manca de relacion) enter Amenòfis IV e Moïses o enter Atonisme e judaïsme be ho pausada mantun còp.
Vath de Benás
Au marge de la vath, dens la comuna de Benás, se tròba lo pic d'Aneto, lo punt culminant deus Pirenèus.