cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tortura
Drech public
Quand lo torturat avoava, l'ordonança de Blois de 1498 imposèt que las avoacion deurián tornar èsser facha fòra de la constrencha. Se lo torturat avoava pas, èra aquitat, l’ordonança criminala de 1670 tornava sus aquesta disposicion quand se pensava une presompcion fòrta de culpabilitat sus l’accusat. Aquestas ordonanças accelerèran tanben lo declin de l’usatge de la tortura.
La tortura foguèt abolida en França per Loís XVI en doas estapas:
La tortura en drech canon e jos l'Inquisicion
Lo papa Innocenci IV oficializa la « question » dins l'encastre dels procèsses implicant los eretics (los « crims de lesemajestat divina », o crimen laesa majestatis divinae), dins la bulla Ad extirpanda de 1252. S'aquesta bulla permetava l'usatge de la tortura dins l'encastre de las enquestas al subjècte d'eventualas eretgias, autorizavan pasmens pas los prèires a ne far usatge d'espereles. Es lo successor d'Innocenci IV, Alexandre IV, qu'espandiguèt aquesta practica per la bulla Ut negotium fidei de 1256, que permetava als inquisitors de s’absòlvre mutualament en cas d'irregularitats canonicas comesas dins l'encastre de lor trabalh. Atal, a partir del sègle XIII, l’associacion de la tortura amb lo procès inquisitorial e lo principi del periculum animarum, que permetava d'aplicar pas las garantias juridicas se causarián un dangièr per las almas, mena a la somission dels eretics a tota forma de tortura jutjada adaptada per l’inquisitor. Aquestas practcas son codificadas al sègle XIV dins Lo Manual dels inquisitors. Pauc a pauc, d’autres delictes foguèron assimilats a l’eretgia e donc susceptibles de tortura pels inquisitors, coma la brueissariá.
Drech musulman
Se la tortura èra tanben espandida dins lo mond musulman del sègle X al XIII, èra alara utilizada sonque coma castig (per exemple, lo crucificament) o coma mejan d'investigacion pels foncionaris o los perceptors d'impòst. Entre los sègle IX e XII, totas las escolas del fiqh concordan atal sus l'interdiccion de la tortura dins l'encastre judiciairi, coma mejan d'arrancar d'avoacions.
La doctrina anafista classica (sègle X a XII), dominanta pendent aqueste periòde, rebuta atal son usatge, dins l'encastre judiciairi, pel qadi (jutge encargat d'aplicar lo drech musulman),. Abou Yoûsouf, un dels fondators de l'escola anafita e qadi suprèma del calife Haroun al-Rachid a la fin del sègle VIII, s'opausa a son usatge pels perceptors e capita a convencre lo calife de l'interdire dins aqueste encastre en 800. Lo jurista de Transoxiana Sarakhsi (sègle XII) condamna el la tortura dins l'encastre judiciari, afirmant que las avoacions atal obtengudas pòdon pas èsser crediblas, la persona torturada essent prèsta a dire que que siá,. Lo jurista chafeita Al-Mâwardi, collaborator intim del calife al sègle XI, acorda al cap de la polícia (lo sahib as-surta) lo drech d'utilizar de la prison, de las bastonadas o de las menaças de mòrt per far pression suls suspèctes, mas refusa aqueste drech al qadi. Segon el, l'avacion arrancada per la polícia es donc pas juridicament valabla (al contrari del ius commune europèu), mas pòt preparar l'avoacion espontanèa sus que se fonda lo jutjament.
Pasmens, progressivament los qadis obtenguèron d'autras foncions politicas e administrativas: lo sistèma juridic del qadi, qu'èra un dels mods de jurisdiccion a costat d'autres, coma aqueste qu'asseguran la seguretat de l'Estat, la luta contra lo brigandatge o l'eretgia, lo contraròtle de l'administracion, etc., pauc a pauc comprenguèt aquestes darrièrs. La doctrina postclassica anafita reclamèt, a partir des sègles XIII-XIV, lo drech d'utilizar la tortura dins l'encastre judiciairi del qadi, s'inspirant per aquò de teorizacions de l'escola malequita (per exemple d'aquesta d'Ibn Farhoun al sègle XIV, que revendic pel qadi las mèsmas competéncias que lo cap de la polícia, e que lo tractat foguèt plagiat pel jurista anafita Ali Khalil al-Tarabulsi). De mèsme, l'escola anbalita admetèt aqueste a partir del sègle XIII a XIV. Dins l'Egipte mameloca, la tortura tanben venguèt correnta a partir del sègle XIV, a l'encòp dins la procedura judiciària e coma pena, jos l'autoritat dels jutges militars (los hajib al-hujjab) que reduguèron l'autorité dels cadis.
Epòcas modèrna e contemporanèa
La tortura demora a un metòde de repression comuna dins las dictaturas e regims totalitaris, mas tanben dins de democracias. L'hstorian britanic Eric Hobsbawm relèva qu'« a l'alba del sègle XX, la tortura foguèt oficialament suprimida en Euròpa occidentala. Dempuèi 1945, nos sèm de nòu abituats, sens grand fastic, a la veire utilizada dins al mens un tèrç dels Estats membres de Nacions unidas, e d'entre unes los mai ancians e civilizats ».
Tot lo long del sègle XX,  la tortura foguèt practicada, que siá pendent lo conflictes armats – guèrra d'Espanha, Segonda Guèrra mondiala, guèrras de decolonizacion – o coma element d'un sistèma policièr repressiu a l'escala nacionala o internctionala. Es amb l'emergéncia de las estrategias dichas « contrainsurreccionalas », del concèpte de « seguretat interiora », e la creacion de la figura de l'« enemic interior » – que s'agís de conténer los objectius subversius – que la tortura s'institucionalizèt dins de païses fins a que l'integrar dins los procediments de formacion de las fòrças de seguretat. En Uruguai dins las annadas 1960 e 1970, un manual distribuit als policièrs èra titulat Cossí téner en vida los torturats. vinheta|Victima de tortura al [[Bahrayn en 2011]] Al començament de sègle XXI, la tortura es una pratica utilizada per fòrça païses.
Las fòrças armadas de la Federacion de Russia utilizan la tortura en Chechenia per obténer las avoacions dels prisonièrs : son tustats, brutlats amb de megòts de cigareta e torturats a l'electricitat.
La tortura es practicada de bias illegal en China, e donc al Tibet. Wang Zhenchuan, procuraire adjunt del ministèri public suprèma de la RPC, admetèt publicament en 2006 « gaireben totas las errors judiciàrias en China sont la consequéncia d'avoacion arrancadas jos la tortura ». Pasment l'article 247 del còde penal chines castiga la tortura comesa per un foncionari.
En Argeria, la tortura es utilizada contra de personas sopçonadas de téner d'informacions al subjècte de las activitats terroristas. L'ONU denòncia l'utilizacion de la tortura dins las prisons dels Emirats Arabis units.
Estats Unitsd'America
vinheta|Tortura dins la prison d'Abou Ghraib en [[2004.]] Après los atemptats de l'11 de setembre de 2001, l'administracion Bush definís la tortura, que confirma l'interdiccion, coma essent la dolor « d'una intensitat equivalenta a aquesta que s'accompanha una nafra fisica greva, de l'òrdre de la manca organica, per exemple ». Après l'adopcion de la lei sus las comissions militàrias (Military Commissions Act) en 2006, aquesta definicion es pasmens facha mai englobanta. Los procedients varian, e s'intègran dins la procedura de raubament dicha d ' extraordinary rendition. S'agís de raubar una persona e quora de la sosmetre, en general dins de centres de detencion clandestins nomenats black sites, a de proceduras d'interrogatòris qu'an podut èsser denonciats coma constituissent de formas de tortura (e eufemizadas per l'administracion Bush jol nom d ' enhanced interrogations (o « interrogatòris enforçats »), quora de los transferir e de « païses amics » en principi dotats d'un regim mens democratic, e ont aquestas personas èran somesas a la tortura pels agents locals.
Efièch e eficacitat
La tortura es controversida quora dins son principi (crudeltat, etc.), quora quitament dins son ojectiu, e tanben dins son eficacitat. Dins l'encastre de la « guèrra contra le terrorisme » lançada per l'administracion Bush, que realizava d' « extraordinary renditions » (raubaments seguits de sequestracions, a vegada dins de « sites negre » de la CIA) e a d'interrogatòris enforçats (enhanced interrogation, un eufemisme utilizat per qualificar d'actes considerats pel drech internacional coma essent de tortura), lo rapòrt du Senat american de 2014 establís que los actes de torturas, practicats de 2001 a 2009 dins lo camp de Guantánamo, avián estat ineficaces, que permetèron pas d'obténer d'informacions fisablas,.
Al subjècte de la tortura pendent la guèrra d'Argeria, una multitud de tesmoniatges existís. Mas lo quita objectiu d'un rensenhament es a vegada contestat: segon l'istoriana Raphaëlle Branche, la tortura aviá per objectiu subretot de terrorizar, e donc de sometre, la populacion, mai que de ne prene de rensenhaments operacionals (une metòde qu'auriá estat utilizat, en America latina segon Marie-Monique Robin sus son libre dels esquadrons de la mòrt).
En 1949, un coronèl de l'armada francesa en Indochina dich al jornalista Jacques Chégaray de Témoignage chrétien :
Al subjècte del « centre de rensenhament de la bòrda Ameziana a Constantina », Pierre Vidal-Naquet escriu:
Extrach de la deposicion del capitani Joseph Estoup al procès del luòctenenent Daniel Godot, membre de l'OAS e acusat de crim, lo 1èr d'agost de 1962, al respècte dels soldats torcionaris:
Filosofia
Sant Agustin condamna la tortura fermament : « Per descobrir s'es copable, es plaçat à la tortura, inocent subís per un crime incertan las penas mai soludas e aquò, pas pas que se descobriguèt çò qu'a comés, mas que se sap pas se l'a pas comés. Atal l'ignorança del jutge fa mai sovent lo malaur de l'inocent... ». Anton Praetorius edicta en 1598 le libre Von Zauberey und Zauberern Gründlicher Bericht (De l’estudi apregondit de la mascariá e dels mascs) manifèsta contra la persecucion de las mascas e contre la tortura.
Drech internacional
La tortura es enebida pel drech internacional dempuèi la fin de la Segonda Guèrra mondiala. En mai de Convencion europèa dels drehs de l’Òme, las convencions e tractats seguent tractan de la tortura :
La Convencion contra la tortura e autras penas o tractaments crudels, inumans o desgradants, adoptada per l'Assemblada generala de las Nacions unidas lo 10 de decembre de 1984 e dintrada en vigor lo 26 de junh de 1987, a l'interés de la definir pel primièr còp e de l'interdire amb precision.
En matèria de drech internacional costumièr, d'elements claus de la definicion de la tortura faguèron l'objècte de referéncias oficialas : en resumit, implica « una dolor o sofrença agudas, fisicas o mentala », infligidas « intencionalament » per d'agents de l'Estat. La convencion interamericana per la prevencion e la repression de la tortura n'espandís la definition als cases d'« aplicacions de metòdes visant a annular la personalitat de la victima o a demenesir sa capacitat fisica o mentala, quitament s'aquestas metòdes e procediments causan pas cap de dolor fisica o ànsia psiquica ». Lo drech internacional umanitari espandís tanben la definicion que la participacion d’una personna o d'una organizacion (grops paramilitaris, organizacion terrorista, grops mafioses) agissent a títol oficial es pas requesida coma condicion d’un acte de tortura.
Dins sa jurisprudéncia, la Cort europèa dels drechs de l'Òme enumèra un cert nombre de cases concrets ont « tortura » e « pena o tractament crudel, inuman o degradant » se confondon o se destrian, desvelopa la nocion de « gravetat », e precisa que « unes actes autrescòps qualificats de "tractaments inumans e degradants", e non de "tortura", poirián recebre una qualificacion diferenta a l'avenir ».
Convencion de 1984
« La Convencion contra la tortura e autras penas e tractaments crudels, inumans o degradants » definís la tortura dins son article 1, coma « tot acte per que una dolor o de sofrenças agudas, fisicas o mentalas, son intencionalament infligidas a una persona. » Exigís de tot Estat partida que prenga « de mesuras legislativas, administrativas, judiciàrias e autras mesuras eficaças per empachar que d'actes de tortura sián realizats dins tot territòri jos sa jurisdiccion », indicant « que pas cap de circonstància excepcionala, quina que siá justifica pas la tortura », escartant tota invocacion d'òrdres superiors (art.2).
L'article 3 interdit lo transferiment de tota persona cap a un luòc ont risca la tortura e l'article 4 definís que totes aquestes actes de tortura son definits coma un crim.
Los Estats an l'obligacion d'enquestar quand una persona suspectada de tortura se trapa sus lor territòris (art.6), devon exercir lor competéncias universala sus aquestas personas e se aquestes suspèctes son pas extradits, los Estats dveon sometre l'afar a lor ministèri public (art.7). Devon comançar subte una enquista e imparciala del moment ques suspectat qu'un acte de tortura se realisèt o se seriá realizat sus un territòria de lor competénciaa. Los Estats devon formar totes los responsables de l'aplicacion de la leis a torturar pas (art.10); devon adobar las victimas (art. 14) e exclure de tota procedura judiciària tota declaracion obtenguda jos la tortura, levat per provar que la tortura a estat realizada (art.15).
La Convencion europèa per la prevencion de la tortura e de las penas o tractaments inumans o degradants foguèt completada per dos Protocòls en 1993, (en vigor lo 1èr de març de 2002).
Prevencion
En decembre de 1984 foguèt creat al sen de l'ONU lo Comitat contra la tortura. Lo Comitat es constituit de 10 expèrts elegits pels Estats partidas. Los rapòrts presentats pels Estats partidas son examinats pel Comitat en preséncia dels representants dels Estats interessats. Lo Comitat accèpta de recebre d'informacions pertinentas emasas per las organizacions non governementalas. Après aver examinat lo rapòrt d'un Estat partida, lo Comitat establís sas conclusons e recomandacions publicadas jos la forma d'una declaracion publica a la seguida de sa session annadièra se desbanant al mes de novembre.
L'ONU realizèt pauc a pauc d'aisinas per la prevencion de la tortura e la necessitat d'assegurar als prisonièrs de condicions de vida umanas, tituladas Ensemble de principis per la proteccion de totas las personas somesas a una quina forma que siá de detencion e d'emprisonament (1988).
En 1985, un sistèma de competéncia universala a l'escala del continent american es realizat per la Convencion americana per la prevencion e la repression de la tortura. En 1987, lo Conselh de l'Euròpa realiza d'un Comitat encargat de realizat d'inspeccions dins los luòcs de detencion situits en Euròpa.
Organizacions non governementalas
Existís una Coalicion de las ONG internacionalas contra la Tortura (CINAT), contenent Amnesty International, l’Associacion per la prevencion de la tortura (APT), la Comission internacionala de juristas (CIJ), la Federacion internacionala de l'accion dels cretians per l'abolicion de la tortura (FIACAT), lo Conselh internacional per la reabilitacion de las victimas de la tortura (IRCT), Redress e l’Organizacion mondiala contra la tortura (OMCT) que d'esperela conten 200 ONG membres. Human Rights Watch es tanben plan coneguda. Comitat public contra la tortura en Israèl (PCATI, Public Committee Against Torture in Israel), es tanben coneguda, avent estat una de las partidas civilas al procediment tengut davant la Cort suprèma d'Israèl, en 1999.
En 2014, Amnesty International signala d'escasença de tortura e d'autras formas de mals tractaments realizats per d'agents de l'Estat dins al moins 141 païses de totas las regions del mond (suls 197 Estats reconeguts per l'ONU) sus las 5 darrièras annadas : dins 8 % dels cases, la practica torcionària es generalizada e sistematica (Nigèria, Mexic, Corèa del Nòrd); dins 16 % dels cases, es generalizada mas non sistematica (Brasil); dins 57 % dels cases, es una practica frequenta (Còsta d'Evòri); dins 19 % dels cases, Amnesty compta d'actes isolats (França, Alemanha).
Saint-Martin-des-Champs (Iona)
Saint-Martin-des-Champs  es una comuna francesa administrada per lo departament d'Iona de la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Mecano
Mecano z-es grop lo mai coneissut de la movida espanhòla.
José María Cano coneissèt Ana Torroja a l’universitat. Decidiguèron de cantar embe Nacho Cano, lo fraire de José María. A la debuta le grop se ’peliá "José María Cano y amigos" ; après se’pelèt Mecano.
Ana Torroja z-es la chantaira espanhòla delh grop, José María e Nacho son los musicians de Mecano.
Massimo D'Alema
Massimo D'Alema (nascut en 1949 a Roma) es un òme politic italian. Foguèt President del Conselh de la Republica Italiana (equivalent a primièr ministre) de 1998 a 2000 e ministre del Exterior de 2006 a 2008.
Mètro de Palma
Lo mètro de Palma es lo malhum de mètro de la vila et de l'aglomeracion de Palma a Malhòrca sus las illas Balearas.
Linha M1
centrat|sens cadre|800px
Linha M2
centrat|sens cadre|800px
Peis (omonimia)
Peis (var. peish) se pòt referir a:
Montgomeryshire
Sir Drefaldwyn (en galés; Montgomeryshire en anglés e tanben Maldwyn) es un dels tretze comtats istorics e un ancian comtat administratiu de Galas. Son nom ven de sa capitala, Montgomery, que recebèt aqueste en omenatge a un dels conselhièrs principals de Guilhèm lo conqueridor, Roger de Montgomerie, que foguèt lo primièr comte de Shrewsbury.
Game of Thrones
Game of Thrones es una seria televisada americana creada per David Benioff e difusada per HBO. Se fondamenta sus l'univèrs e las òbras de l'escrivan american George R. R. Martin. Game of Thrones compren actualament sèt sasons e mai de 50 episòdis.
Paisac e Lo Mostièr
Paisac e Lo Mostièr (Peyzac-le-Moustier en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Peiregòrd, administrada pel departament de Dordonha e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Game of Thrones
La sèria, qu'a conegut un grand succès comercial e critic, es considerada coma la melhora sèria de l'istòria de la television.
Paisac e Lo Mostièr
Del nom de la comuna es derivat lo mot de Mosterian.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Lo Mostièr
Lo Mostièr ven del latin monasterium, mot d'origina grèga, passat a *monisterium en latin vulgar, puèi sincopat (disparicion de i interior),.
Moyoko Anno
thumb|250px|Moyoco Anno en 2012 Moyoko Anno, tanben escrich Moyoco Anno (安野モヨコ; Suginami, Japon, 26 de març de 1971) es una dessenhaira de mangas e escrivana japonesa.
Vertavillo
Vertavillo es un municipi de la província espanhòla de Paléncia dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Liuzhou
Liuzhou es una vila-prefectura de Republica Populara de China.
Veleron
Veleron (Velleron en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament de Vauclusa e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
La Vid de Ojeda
La Vid de Ojeda es un municipi de la província espanhòla de Paléncia dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Bruce Lee
thumb|right|300px|Estatua de Bruce Lee a [[Hong Kong]] Bruce Lee (27 de novembre de 1940 - 20 de julhet de 1973) èra un actor d'arts marcialas sinoamerican qu'es considerat coma un dels mai grands dels artistas marcials mai importants del sègle XX. Los escasses filmes de Lee, particularament son ròtle dins Dintra lo Dragon produch a Hollywood, enaucèt los tradicionals filmes d'arts marcialas de Hong Kong fins qu'atenguèron un novèl nivèl de popularitat, preparant lo camin pels futurs artistas marcials e actors d'arts marcialas coma Jackie Chan, Jet Li, Chow Yun Fat, e Chuck Norris.
Nom artistic
Lee Siu-lung en cantonés o Li Xiaolong en mandarin (李小龍; en cantonés pengyam: Ley5 Siw2 Long4; en Mandarin Pinyin: Lǐ Xiǎolóng), literalament Lee dragonet, primièr nomenat pel director 袁步雲 dins lo filme cantonés de 1950, 細路祥).
Biografia
Bruce Lee nasquèt a l'espital chinés de San Francisco (Estats Units d'America d'un paire chinés, Lee Hoi-chuen (李海泉), e d'una maire sinoalemanda Grace Lee (何金棠). Recebèt sa primièra educacion e formacion en Kung Fu a Hong Kong. Per encausa de la fama de son paire coma actor d'Opèra chinesa, Lee va aguèt l'escasença d'aparéisser dins qualques filmes chineses quand èra pichonèl. Estudièt qualques annadas l'art marciala coneguda coma Ala Chun e, a una edat plan jove, dominava plan l'anglés, lo cantonés, e lo mandarin.
En 1959, Lee anèt a Seattle, per tal d'acabar sos estudis d'educacion segondària. Recebèt son diplòma de l'Edison Technical School (Escòla Universitària de la Comunitat de Seattle) e s'inscriguèt en Filosofia a l'Universitat de Washington. Foguèt a l'Universitat de Washington que coneguèt sa futura femna, Linda Emery, que se maridèt amb ela en 1964 aprèp l'obtencion de sos diplòmas Licéncia de Letras e en Filosofia a l'Universitat de Washington. Lee aguèt dos enfants, una filha e un filh Brandon Lee, que moriguèt tragicament quand una bala lo tuèt pendent lo rodatge del filme Lo gòrb. Qualques personas chinesas creson qu'aqueste drama es estat la resulta d'una mena de malediccion.
Filosofia
A mai s'es mai conegut coma artista marcial e actor, Bruce Lee èra diplomat en Filosofia de l'Universitat de Washington. Sa filosofia sovent èra semblanta a sas opinions sus la lucha. Pasmens faguèt remarcar sulpic que sas arts marcialas èran sonque una metafòra per aqueles ensenhaments. Sas influéncias èran en part bèla lo Taoisme, lo Bodisme, e una barreja de filosòfs hippie contemporanèus, potser el més visible d'això sián sos escriches de filosofia de Jiddu Krishnamurti, un de sos autors contemporanèus preferits.
Soutomaior
Soutomaior es un municipi de la província espanhòla de Pontevedra dins la Comunautat Autonòma de Galícia.
Artés (Bearn)
Artés (Arthez-de-Béarn en francés) qu'ei ua comuna bearnesa qui hè partida deu departament deus Pirenèus Atlantics e de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
Artés qu'ei situat au nòrd de Bearn près d'Ortès e tòcatocant dab Lac.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [ar'tes]. Las fòrmas ancianas que son Artes en 1220, Artesium, en latin, en 1305, Arthes en 1345, Arthees en 1385, Ercies, Erciel, Hereciel, Harciel ! (Froissart), Arthes (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Dauzat que pensa Artés ei un tèma escur, probablament aquitanic, dab lo sufixe prelatin es(um).
Segon Miquèu Grosclaude, que i a dens lo nom lo radicau basco-aquitan, « preindoeuropèu d'origina mediterranèa » arte, « euse, Quercus ilex », mès qui cambiè de sens per designar ua vegetacion brostèra, sustot on i a pas d'euse ([arbo mediterranèu]. Lo sufixe qu'ei basco, dab shiulanta (-etz) e qu'a probablament un sens collectiu.
Istòria
Situada suu camin romieu de la Via Podiensis (enter Morlana e Seuvalada) que possedeish un espitau fondat en 1154 per l'Òrdi de Malta : la comanda de Caubin. Artés qu'èra ua plaça hòrta qui he partida deu hialat de hortalessas de Gaston Fèbus. Dens lo denombrament d'aqueth sobeiran, que contava 255 huecs vius ; com dens d'autas vila de Bearn, ua partida d'aquesta populacion qu'èra cagòts qui non podèvan pas utilizar sonque la hont loa : la hont deus cagòts. En 1569, durant las guèrras de religion, las òsts protestantas de Gabriel I de Mongomery qu'aucidón los set hrairs qui i demoravan. Venut a la Revolucion, l'espitau que ho restaurat en 1966 peus Amics de Caubin, ua associacion apitada entàd aqueth prètzhèit.
Artés que ho la tèrra de la Baronia d'Andons qui la darrèra barona e ho Corisanda d'Andonhs, l'aimadora deu Noste Enric.
En francés, que horniscon -de-Béarn au nom oficiau de la comuna en 1950.
Heraudica
100px|thumb|left|Escut d'Artés100px|thumb|left|Dusau escut d'Artés Lo purmèr escut d'Artés que's blasona atau :deu camp d'aur cargat d'un leon rampant de sinoples lampassat de gules qui ei d'Andonhs, deu cap d'aur cargat de tres paus de gules qui son de Fois. Lo dusau que's blasona atau : deu camp d'aur cargat d'ua barra de sable.
Lamberto Dini
Lamberto Dini (Florença, 1 de març de 1931) es un politician italian. Foguèt President del Conselh de la Republica Italiana de 1995 a 1996 e ministre dos còps.
Tomiño
Tomiño es un municipi de la província espanhòla de Pontevedra dins la Comunautat Autonòma de Galícia.
Baltasar Brum
Baltasar Brum Rodríguez (1883-1933) avocat e òme politic, foguèt lo president d'Uruguai entre 1919 e 1923.
Sepmeries
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Geografia
Sepmeries Se tròba administrativement en lo Avesnois e istoricament en lo Enaut. Lo vilatge a situat entre Lo Quesnoy a 7 km e Valencianas a 9 km.
Oxford
Oxford es una vila britanica possedissent l'estatut de ciutat, situada a 80 km de Londres. Sa populacion èra estimada a 134,248 abitants, en 2001. Sa superfícia totala es 45,59 km².
thumb|230px|left|Radcliff Camera, a la Bibliotèca d'Oxford.
Villabasta de Valdavia
Villabasta de Valdavia es un municipi de la província espanhòla de Paléncia dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Glay
Geografia
Municipalitats limitròfass : Dannemarie, Blamont, Roches-lès-Blamont, Meslières
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sequedin
Sequedin es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region dels Nauts de França.
Saint-Riquier-en-Rivière
Saint-Riquier-en-Rivière es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Renminbi
Lo yuan (pr. [uën]) o renminbi es la moneda de la Republica Populara de China.
Harlem Désir
thumb|Harlem Désir en febrièr de 2014 Harlem Jean-Philippe Désir (París, 25 de novembre de 1959) es un politician francés. Se faguèt conéisser tre las annadas 1980 coma militant associatiu e president de SOS Racisme abans de s'engatjar electoralament en integrar la decada seguenta lo partit Génération écologie primièr e puèi lo Partit socialista. Es deputat europèu entre 1999 e 2014. Es primièr secretari del Partit Socialista Francés entre 2012 e 2014.
Carla Rebecchi
thumb|250px|Carla Rebecchi en 2009 Carla Rebecchi (Buenos Aires, 7 de setembre de 1984) es una jogaira de hockey sus gespet argentina.
Yangzijiang
Lo fluvi Blau o Yangzi (en chinés tradicional 扬子江, pinyin : Yángzǐ Jiāng) es lo fluvi mai long de China e d'Asia e lo tresen fluvi mai long del monde, aprèp Nil e Amazonas.
Lo riu fa aperaquí 6,380 km de long e raja dempuèi sa font per la província de Qinghai, cap a l'èst, per se getar dins la Mar de China Orientala a Shanghai. Es tradicionalament considerat coma una linha de separacion entre China del Nòrd e China del sud, malgrat que los geografs consideran que la linha Qinling-Riu Huai siá la separacion geografica oficiala. Coma mai grand riu de la region, Yangzi es istoricament, culturalament, e economicament important per China. Una de las paissièras del riu, la Paissièra de las Tres Gòrjas, es la pus granda centrala idroelectrica del mond. thumb|left|350px|La primièra virada del riu a Shigu (石鼓), dins la província de [[Yunnan]]
Hampigny
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Novèl Centre
Lo Novèl Centre (Nouveau Centre en francés) es una formacion politica francesa, creada per dels membres de l'UDF qu'èran opausats a l'integracion de l'UDF dins lo Movement Democrata. Lo Novèl Centre es un partit membre de la « majoritat presidenciala » de Nicolas Sarkozy.
A las eleccions legislativas de junh de 2007, lo partit obtenguèt 17 deputats elegits sus aquel nom e dispausa d'un grop politic, nomenat « grop Novèl Centre » a l'Assemblada Nacionala.
Exidia glandulosa
L'exidia glandulosa es una espécia de bolet de la familha dels Auriculariaceae. Creis long de l'annada sus las brancas mòrtas dels folhuts. Forma de massas negras gelatinosas, irregularas, rufosas o lobadas e es pas comestibla.
Valga
Valga es un municipi de la província espanhòla de Pontevedra dins la Comunautat Autonòma de Galícia.
Saint-Florentin (Iona)
Saint-Florentin  es una comuna francesa administrada per lo departament d'Iona]] de la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Sant Florentin èra una plaça gallo-romain trucat Castrodunum. Al encreuament de vias romaines, Jules César e auriá plantat la siá tenda a la Trecey (#que lo nom ne vendriá de Atrium caesaris) e la vila de Avrolles a bastit al pè del ancià oppidum de Eburobriga #que se'n vei encara lo un dels remparts.
Lo Temple de Flore (Templum florae), vengut de contunh Castrum florentinum, #formar una bourgade #que #prene en principi lo nom de Castell-Florentin, sens dobte aprés lo bastiment d'una fortalesa per Gondebaud, De contunh cap al lo sieu nom actual. Ne efièch lo bourg e auriá de paissièras lo nom de Sant-Florentin quand Godelime, comtesse de Chartres e Lémisse, comtesse del Portamantèl, la sœurs del comte del epòca, #informar en 833, al retorn d'un pelegrinatge, los reliques de sant Florentin, sant martyrisé pels Vandales del cap de Crocus en 406.
Ciutat fortalesa al limit de divèrsas províncias, #èsser sovent convoitée, aprés per las unas, aprés pels autres : pels Wisigoths, pels Francs, e los Burgondes lo an 511, pels Francs de Neustrie (sustot en lo moment de la celèbra batalha del Champlandry, entre las armadas de Brunehilde e de Frédégonde la an 587), per las Normands (banc de 886), pels Champenois #que la #annexar en 936 e la #erigir dins comtat, per las Anglesas (pendenta la guèrra de la an 1356), a nòu pels Bourguignons #que la #destruir entièrament en 1359 e la #annexar en 1420, pels Huguenots als còrs dels guèrras de religion lo an 1562, e encara pendent la guèrra de Trenta Ans per un tinent del emperaire de Alemanha, èca., Fins al bombardement de 1944.
Jeanne D'Arc e a fa probablament halte en 1429 en se dirigent cap a Rems pel jura de Charles VII, lo escrivan Stendhal (Henri Beyle) e a sopat lo 30 d'agost de 1811, lo maréchal Pétain e a trobat, al estacion, lo maréchal Goering lo 1er en decembre 1941. Pendent la Revolucion, Sant-Florentin #èsser un dels luòcs jamai dinamics de la Théophilantropie, una religion #que #succedir al culte de la rason e de la Etre suprèma entre 1798 e 1801. Pendent la Convencion, los republicans anti-cléricaux débaptisèrent Sant-Florentin e la #trucar Mont-Armance (del 8 germinal an II -28 de març 1794- fins al 6 ventôse an III -24 de febrièr 1795-).
Lo amassada dicha De Sant-Florentin, lo Data|1er|en decembre|1941 dins lo maréchal Pétain e lo maréchal Goering, representanta del Reich se a desenrotllat en lo tren especial del Reichsmarschall, ne estacion de Sant-Florentin-Vergigny, sus la municipalitat vesina de Vergigny.
Saint Florentin était un poste gallo-romain appelé Castrodunum. Au carrefour de voies romaines, Jules César aurait planté sa tente à La Trecey (dont le nom viendrait d'Atrium caesaris) et la ville d'Avrolles est bâtie au pied de l'ancien oppidum d'Eburobriga dont on voit encore l'un des remparts.
Le Temple de Flore (Templum florae), devenu ensuite Castrum florentinum, forma une bourgade qui prit d'abord le nom de Château-Florentin, sans doute après la construction d'une forteresse par Gondebaud, Puis vers le son nom actuel. En effet le bourg aurait pris le nom de Saint-Florentin lorsque Godelime, comtesse de Chartres et Lémisse, comtesse du Perche, les sœurs du comte de l'époque, rapportèrent en 833, au retour d'un pèlerinage, les reliques de saint Florentin, saint martyrisé par les Vandales du chef Crocus en 406.
Ville forteresse à la limite de plusieurs provinces, elle fut souvent convoitée, tantôt par les uns, tantôt par les autres : par les Wisigoths, par les Francs, et les Burgondes en 511, par les Francs de Neustrie (notamment lors de la célèbre bataille du Champlandry, entre les armées de Brunehilde et de Frédégonde en 587), par les Normands (siège de 886), par les Champenois qui l'annexèrent en 936 et l'érigèrent en comté, par les Anglais (pendant la guerre de Cent Ans en 1356), à nouveau par les Bourguignons qui la détruisirent complètement en 1359 et l'annexèrent en 1420, par les Huguenots au cours des guerres de religion en 1562, et encore pendant la guerre de Trente Ans par un lieutenant de l'empereur d'Allemagne, etc., jusqu'au bombardement de 1944.
Jeanne d'Arc y a probablement fait halte en 1429 en se dirigeant vers Reims pour le sacre de Charles VII, l'écrivain Stendhal (Henri Beyle) y a dîné le 30 août 1811, le maréchal Pétain y a rencontré, à la gare, le maréchal Goering le décembre 1941. Pendant la Révolution, Saint-Florentin fut un des lieux les plus dynamiques de la Théophilantropie, une religion qui succéda au culte de la raison et de l'Etre suprême entre 1798 et 1801. Pendant la Convention, les républicains anti-cléricaux débaptisèrent Saint-Florentin et l'appelèrent Mont-Armance (du 8 germinal an II -28 mars 1794- jusqu'au 6 ventôse an III -24 février 1795-).
Et paradoxe, si elle fait partie du département de l'Yonne depuis 1790 et de la région Bourgogne, ses armoiries portent les armes de Champagne et de Navarre depuis 1234.
La rencontre dite de Saint-Florentin, le 1er entre le maréchal Pétain et le maréchal Goering, représentant du Reich s'est déroulé dans le train spécial du Reichsmarschall, en gare de Saint-Florentin-Vergigny, sur la commune voisine de Vergigny.
Nòtas
<references group=N/>
Oc'heg
Oc'heg en breton ( Ossé en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Istòria
Totas informacions mancan sus l' origina de Ossé, sabèm qu'aquela parròquia existissiá a la s-|XIV|e}}, doncas qu'una charte barralha en 1347 lo nom de lo sieu recteur a l'epòca, Jacques de Charot. Aquel recteur li caliá aperténer a la familha nòbla #que possedissiá lo solar de Charot en Ossé.
A la, la municipalitat de Ossé a abandonat Vitré-Comunitat per prene la comunitat de municipalitats del País de Châteaugiron.
Lorey
Lorey es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region del Grand Èst.
Oc'heg
Istòria
Tous renseignements nous manquent sur les origine d'Ossé, nous savons que cette paroisse existait au , puisqu'une charte renferme en 1347 le nom de son recteur à l'époque, Jacques de Charot. Ce recteur devait appartenir à la famille noble qui possédait le manoir de Charot en Ossé.
Lorey
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Oc'heg
Istòria
Au 1, la commune d'Ossé a quitté Vitré-Communauté pour rejoindre la communauté de communes du Pays de Châteaugiron.
Cacic Mulato
thumb|150px|Lo cacic Mulato, filh de Biguá e successor de Papón. Lo cacic Mulato, dont lo nom indigena era Chumjaluwün, era conegut coma lo darnier grand cap daus tehuelches de Patagonia. Era filh de Casimiro Biguá, successor e frair dau Cacic Papón de 1892 a sa mòrt en 1905. Passet sos darniers jorns dins la reserva indigena Valle Río Zurdo, près de Punta Arenas au sud dau Chile.
Joseph Szigeti
200px|thumb|Jenő Hubay e Joseph Szigeti en [[1910]]Joseph Szigeti (lo 5 de seteme de 1892 Budapèst – lo 19 de heurèr de 1973 Lucerne) que ho un violonista classic ongrés.
Que ho amic deu compositor Béla Bartók e Eugène Ysaÿe qu'escrivó per eth la soa 1èra sonata entà vriulon.
Espeleta
Espeleta (Ezpeleta en basco, Espelette en francés) qu'ei ua comuna de la província tradicionau de Labord, administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Los sons pebròts arrois (apartenéncia a l'AOC pebròt d'Espeleta) que son hèra reputats.
Geografia
Las comunas tòcatocantas que son Ustàrits e Larresoro au nòrd, Ainhoa e Zuraide au sud-èst, e Itsasu a l'oèst.
Pipèrs d'Espeleta
Los sons pipèrs arrois que son empleglats en gastronomia entà har salsas, farças...
Per exemple, la merluça (Gadus morhua) que s'assasona au pil pil, lo Marmitako e l'Axoa. Ce ditz lo provèrbi d'Espeleta: Euskaldun, fededun, biperdun (Basco, cresent, pebrotèr).
Theizé
Theizé en arpitan (Theizé en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Ròse e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Stade du Moustoir
Lo stade du Moustoir, tanben sonat stade Yves-Allainmat, es un estadi de fotbòl situat a Lorient, en Morbihan.
Espeleta
Pipèrs d'Espeleta
Cada an que i a lòc lo Biper Eguna 'Jornada deu pebròt'.
Theizé
Geografia
La municipalitat se situa al sud-oèst de Villefranche-sus-Saône e a l'oèst del autoroute A 6 (autoroute del sol). La départementale 338 passa en limit es de la municipalitat e permet de prene Villefranche. La D96 passa dins lo pòble, la D19E i desboca.
L'aucupacion del sòl es majoritairement viticole.
La topographie vària de 237 a 601 mètres. Lo vilatge a implantat sus un serral, a l'entorn de 450 mètres d'altitud. El surplombe la vallée del Mérioux, ruisseau #que se tira en lo Morgon, afluent de la Saône. La vallée forma un lacet en U tot a l'entorn del pòble. Lo ruisseau pren la siá font al luòc-dich Lo Marquison, en limit nòrd-oèst, bassa cap al sud-es fins al Beauvallon, contunha cap a l'es càmbia de contunh a nòu de direccion cap al nòrd-es en longeant los coteaux boisés dels Bòsques Bourland e Bòsc Cremat.
La commune se situe au sud-ouest de Villefranche-sur-Saône et à l'ouest de l'autoroute A 6 (autoroute du soleil). La départementale 338 passe en limite est de la commune et permet de rejoindre Villefranche. La D96 passe dans le village, la D19E y aboutit.
L'occupation du sol est majoritairement viticole.
La topographie varie de 237 à 601 mètres. Le village est implanté sur un coteau, autour de 450 mètres d'altitude. Il surplombe la vallée du Mérioux, ruisseau qui se jette dans le Morgon, affluent de la Saône. La vallée forme un lacet en U tout autour du village. Le ruisseau prend sa source au lieu-dit Le Marquison, en limite nord-ouest, descend vers le sud-est jusqu'au Beauvallon, continue vers l'est puis change à nouveau de direction vers le nord-est en longeant les coteaux boisés des Bois Bourland et Bois Brûlé.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nanclars
Nanclars es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Auguaise
Auguaise es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
En cobrint pas que 225 ectaras, lo territòri de Auguaise es lo mens estendut del costat de Molins-la-Camina.
Ne couvrant que 225 hectares, le territoire d'Auguaise est le moins étendu du canton de Moulins-la-Marche.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cacic Papón
thumb|150px|Lo cacic Papón, filh e successor de [[Biguá.]] Fuguet un cap tehuelche dau Chile. Filh de Casimiro Biguá e son successor, fair dau Cacic Mulato. Avia una bela reputacion dins la colonia de Magallanes dempuèi 1870 juscant'a 1890. Lo governaire Diego Dublé Almeyda li avia balhat lo titre de "Sos-delegat chilian de la Patagonia" en 1873.
Venasca (Vauclusa)
Venasca (Venasque en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament de Vauclusa e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Hautefeuille
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Verdun de Lauragués
Verdun (de Lauragués) (Verdun en grafia mistralenca e Berdú en grafia de Savartés ; Verdun-en-Lauragais en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Lo gentilici es verdunòl (Verdunol -olo en grafia mistralenca). L'escais-nom dels abitants es esparnhant -a (espargnant -o en grafia mistralenca).
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luòc:
Matèu Bloin
Matèu Bloin (nascut vèrs 1554, mòrt vèrs 1615) es un escrivan de lenga d'òc.
Son òbra
L'«Istòria vertadièira» es importanta pels lingüistas que i tròban un occitan lengadocian (amb particularitats nòrd-occitanas vengudas del Velai, país dels Bloin) de la fin del sègle XVI, popular e pas encara tròp francisat. Es tanben importanta pels istorians que tenon aquí un testimoniatge unic sus la vida de cada jorn dins una vila occitana del temps de las guèrras de religion. Mai qu'unic perqué l'autor, s'amaga pas son vejaire catolic, es orrificat pels excèsses dels dos camps. S'es plan critic amb los uganauds al començament de las guèrras, quand aquelis ensajan de prendre la vila, l'es de mai en mai amb los fanatics del seu camp. Mas l'Istòria vertadièira es tanben una òbra literària plasenta, que passa del comic al tragic, e que podèm legir coma un roman.
Extrach
Mas coma òm los trainava a la mòrt tant ontosa, L'un d'els galhardament, d'una cara joiosa, De salmes de Marot quasques vèrses cantava, E d'un coratge gai son companhexortava, Lo vesent estonat e blait del visatge, E li cridava atal, per li donar coratge: «Et quoy, mon frère en Christ, veux-tu si triste être, Ores qu'il faut aller voir Dieu, notre bon maître, Ores qu'il faut laisser ces corps lourds et pesants, Pour aller à jamais vivre heureux et contents ? Courage donc, ami, je t'assure et te dis Que ce soir nous irons souper en paradis.» Mas l'aultre, embait, fasiá 'na mina trista, E non semblava pas èsser fòrt calvinista. Mas enfin, per far cort, se(n)s far lor confecieon, A l'opinieon d'aquela novèla religieon, A la plaça en public for'estranglats tots dos, Ben que non foss'estats saccamants ni lairons. De que tots los parents, marits a tota otrança, Feron resolucieon de n'aver la venjança.
Anecdòtas
Al capítol 12 del libre 2, Bloin, qu'acaba de contar la presa sagnosa de la vila per un capitani catolic, reconeis: «De descrieure ieu soi las aqueles bruchs maluroses; Laissar un pauc los vau, coma m'estàn fachoses, Remerciant al surplus e lauzant lo bon Dieu, Quand demest tants de mòrts ieu soi demorat vieu. E ben que pro de còps ieu me siá envait, Si ai ieu totjorn tengut almens lo bon partit, Incaras qu'an mon temps m'aion fach fòrça affronts, Cascuns, sans los nomar, mal disents e bofons, Parlant de mi absent, m'apelant fantastic, Mal sentent de ma fe, birragat poletic...»
Bibliografia
L'Historio Vertadieiro foguèt publicada, traducha e anotada per Ernèst Negre amb lo títol Les troubles à Gaillac (Collègi d'Occitània, 1976, Tolosa).
Sengòr
Sengòr (Saint-Gor en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Las fòrmas ancianas que son ecclesia Sancti Petri Sanagorensis, en latin, cap a 1050, St Gorbs, en 1242, Sengohor, shens data, par Sancti Petri de Seint-Gor in Marciano, en latin, en 1274, de Sent-Gor, en 1274, terra de Tartas in parochia de Sent-Gor, en 1276, de Sengor, cap a 1320, S. Go, mapa deu començament deu sègle XVIII. Sengòr qu'es un faus agionime (un faus nom de sent). Que vieneré de *sen agor, format d'un prumèr element *sen, d'origina aquitanica, qui auré lo sens de situacion dominanta, de promontòri, de mus, çò qui correspón a la realitat geografica, e d'un segond element qui ei lo gascon agor, mot probablament manlevat au basque, ací au sens de « sec, eishuc ». Cf. Òssagòr, Lesgòr. Lo nom qu'ei probablament ancian, pr'amor deu sent dedicatari de la glèisa, l'apòstol Pèir. La prononciacion qu'ei [sen'gɔr]. L'èrra finau hòrta que s'es conservada o restablida (cf. la mapa deu sègle XVIII); qu'a dispareishut dens Lesgòr e dens un aute Sengòr, comuna de Boson e Gelanava.
Villaconancio
Villaconancio es un municipi de la província espanhòla de Paléncia dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Economia de Bolívia
Bolívia es un dels païses pus paures e mens de desvolopats de l'America Latina. Après una desastrosa crisi economica al començament dels ans 1980, foguèron de reformas economicas que van estimular l'investiment privat, estimular la creissença economica e limitar la pauresa pendent los ans 1990.
Lo periòde 2003-2005 foguèt caracterizat per una instabilitat politica, de tensions racialas, e de violentas protèstas contra los plans economics - après abandonats - e l'exportacion de grandas resèrvas de gas natural recentament descobèrtas dins los grands mercats de l'emisfèri nòrd. En 2005 lo govèrn aprovèt una lei contaversiada suls idrocarburs qu'aumentèt significativament las royalties e exigiguèt que las entrepresas estrangièras, qu'operavan jos contractes de risques, liurèsson sa produccion a la companhiá nacionala a un prètz fixat. Los prèses enauçats dels idrocarburs produsiguèron un excedent fiscal en 2008, mas la recession globala de 2009 redusiguèt la creissença.
Bar (vila)
thumb|220px|left|La [[glèisa de Sant Nicolau de Bar .]]
Economia de Bolívia
Las principalas activitats economicas son la mineracion e l'agricultura (principalament sòja, cafè e tanben la coca).
Glannes
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Jacme Fereòl Masàs
thumb|200px|MasàsJacme Fereòl Masàs (en francés : Jacques Féréol Mazas - La Vaur, lo 23 de seteme de 1782 - Bordèu, lo 26 d'agost de 1849) que ho un violonista e un pedagòg deu vriulon occitan.
Qu'estudiè au Conservatòri de París dab Pierre Baillot e qu'arrecebè lo purmèr prèmi en 1805. Que viatgè en Euròpa abans de har lo purmèr vriulon au Teatre deu Palais Reiau de París. Enter 1835 e 1847 que ho director deu Conservatòri de Cambrai.
Que publiquè mei que mei estudis entau vriulon, mes tanben duos per vriulons e operas.
Séranvillers-Forenville
es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Villada
Villada es un municipi de la província espanhòla de Paléncia dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Adam Morgan
Adam Joseph Morgan (Liverpool, 21 d'abril de 1994) es un fotbolaire anglés. Jòga actualament pel club de Liverpool F.C. de primièra division.
.samsung
es un nom de domeni generic depausat per l'entrepresa coreana Samsung. Es en servici dempuèi lo 10 de decembre de 2014.
Tanben veire
Lo meteis domeni en corean: .삼성
Marcos Aoás Corrêa
Marcos Aoás Corrêa, mai conegut per son escais Marquinhos (São Paulo, 14 de mai de 1994) es un fotbolaire brasilian. Jòga en posicion de centre en defensa dins l'equipa francesa del Paris Saint-Germain.
Juho Ojala
Juho Ojala (Kuusamo, Finlàndia, 17 de març de 1995) es un sautaire amb esquís finlandés.
Vila de Cruces
Vila de Cruces es un municipi de la província espanhòla de Pontevedra dins la Comunautat Autonòma de Galícia.
Eble d'Ussel
thumb|Eble d'Ussel foguèt lo chastelhan del chasteu d'Ussel a tanben trobador. Eble d'Ussel, o Ebles d'Ussèl o d'Uisel (... – ...), foguèt un trobador lemosin (1200 ca.), lo major de tres fraires e chastelhan del chasteu d'Ussel, al nòrd-èst de Ventadorn. Tanben los dos sieus frairs mès jovens, Pèire e Gui, e un cosin siueu apelat Elias, èran trobadors. De la sieuna òbra poetica solament demoran una tenso, un partimen (amb Guilhem Ademar) e una còbla. Las unencas fonts que parlan de la sieuna vida, de mai de las sieunas composicions, son la vida del sieu fraire Gui e un document que registra una donacion de tèrras a la Abadiá de Bona Aiga dels dos frairs Gui e Eble d'Ussel. . Selon la vida de Gui, Eble componiá "tensos captius". .
Los trabalhs complets dels quatre frairs d'Ussel (Eble, los sieus fraires Pèire e Gui e lo sieu cosin Elias) foguèron amassats per primièr còp en un volum de J. Audiau amb lo títol de "Las poesias dels quatre trobadors d'Ussel".