cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lac Pontchartrain
Ocupa una superfícia de 1.600 km² amb una fonsor mejana de 3,7 a 4,3 m. S'i son construït, per dragatge, de canals pus prigonds per la navegacion. Sa forma es aproximativament ovala amb 60 km. d'oèst a èst e 39 km. del nòrd al sud.
Flavi Josèp
Josèp hilh de Matias, mei coneishut com Flavi Josèp (Jerusalèm c. 37 - Roma c. 100), qu'estó un istoriograf judiu e de lenga grèga qui ei considerat com un deus mei importants de l'Antiquitat grècoromana. Quitament se la soa òbra ei ua de las honts principaus sus l'istòria de Judèa au sègle I, uei n'ei pas exempta de debats.
Biografia
Que vadó en ua familha sacerdotau deu linhatge Yehoyarib. Qu'èra ligat a la monarquia deus asmoneans deu costat de la soa mair. En 63-64, qu'estó enviat tà Roma on e negociè dab succès, gràcias a Popèa, l'esposa de l'emperaire Neron, la liberacion deus prèstes acusats e empresoats peu procurador de Judèa Antòni Fèlix. En 66, au començament de la Purmèra guèrra judèoromana qu'estó nomat, peu Sanedrin, cap militar de Galilèa. Qu'estó alavetz acusat de traïson per autes caps de la revòlta (Joan de Giscala, Just de Tiberiàs e Jèsus hilh de Safat o de Safias) qui credèvan Josèp que hasèva doble jòc. En 67, au temps de la campanha de Vespasian en Galilèa, au cors de la presa de garnison judiva de la hortalessa de Yodfat (יודפת) o Jotapata (Ἰωτάπατα), on centenas de soldats estón tuats e on la majoritat deus autes e's suicidèn, que's refugiè dens ua espeluga dab quaranta deus sons companhons. L'escadença que hasó d'eth e d'un aute companhon los darrèrs subervivents deu suicidi collectiu decidit per tots e que's rendó au cap de las tropas romanas Vespasian e au son hilh Tit. Au purmèr abòrd, que prometó l'empèri dens un oracle inspirat per las profecias messianicas contiengudas dens los libes sants judaïcs vaticinant l'elevacion a l'empèri de Vespasian. Aquera prediccion que'u való la proteccion de Vespasian. Que passè au servici deus romans com intermediari, interprèt e negociaire enter aqueths darrèrs e los judius pendent lo sièti de Jerusalèm miat per Tit en 70 (dens lo quau los sons pairs e la soa purmèra hemna e perín) çò qui'u való d'estar considerat com traïdor peus judius. En 71, arron de la fin de la revòlta judiva, que s'establí près deu son protector a Roma on e obtiengó la ciutadania romana. Que prengó alavetz lo prenom de Tit e lo nom de Flavi en l'aunor deus sons protectors. Pendent aqueth periòde que redigí tots sos escriuts istorics coneishuts, principau hont non crestiana suu periòde deu Segond Temple de Jerusalèm. Que descriu sensiblament lo sièti e la presa de Massada en 74.
Lo
Flavi Josèp que menciona Jèsus dens las soas Antiquitats judivas, escriutas de cap a 93-94: lo paragraf 63-64 deu libe XVIII, expurgat de las possiblas interpolacions, que'u presenta com l'autor d'òbras prodigiosas qui atirè un sarròt de judius e tanben de grècs; la soa notícia non sembla pas entusiasta puishqu'ei enquadrada dens un contèxte de meishants presagis de la purmèra guèrra judèoromana, lo paragraf seguent (18:65) començant per: ; lo paragraf 200 deu libe XX relatant la mort de Jacme a l'instigacion deu gran prèste Anan, que menciona.
Crisi dels refugiats en Euròpa
thumb|Nombres de refugiats dins los Estats de l'[[Union Europèa|UE e de l'EFTA entre lo 1 de genièr e lo 30 de junh de 2015 segon donadas d'Eurostat. ]] La crisi dels refugiats en Euròpa o «crisi migratòria», es un nom de la situacion umanitària critica, qu'arribèt en 2015, amb l'aument del flus descontrolat de refugiats dins païses europèus. Lo tèrme s'utiliza dempuèi abril de 2015 e fa allusion a l'aument del nombre de refugiats e migrants per motius economics e umantàris qu'utilizan de via desplaçament irregular, originaris de zònas coma l'Orient Mejan, Africa e los Balcans, qu'arriban en Union Europèa passant Mediterranèa e lo sud èst d'Euròpa e demandant asili. La majoritat dels refugiats venon de Siria, Afganistan o Eritrèa.
Es la crisi mai granda migratòria e umanitària en Euròpa, dempuèi la Segonda Guèrra Mondiala. Segon l'Agéncia Europèa de Frontièras —Frontex—, entre genièr e julhet de 2015, unes 95 000 immigrants foguèron salvats per l'Operacion Triton dins la Mediterranèa centrala, e près de 340 000 immigrants arribèron dins l'Union Europèa, gaireben lo triple que dins lo mèsms periòde de 2014. La presidéncia del Conselh de l'Union Europèa convoquèt en setembre de 2015 una reünion extraordinària dels 28 Estats membres, per resòlvre la situacion migratòria «atenguèt recentament de proporcions sens precedents». Segon lo vice-president de la Comission Europèa, Frans Timmermans, s'«agís d'una crisi mondiala qu'a de demanda una responsa europèa».
Contèxte
thumb|Migrants en Ongria caminant cap a Àustria, lo 4 de setembre de 2015 La crisi sorgiguèt amb lo nombre creissent de migrants e de refugiats qu'arribavan —o ensajavan arribar— dins los Estats membres de l'Union Europèa, passant la mar Mediterranèa e los Balcans, venents de païses d'Africa, Orient Mejan e Asia del Sud; aqueles movements de populacion se caracterizon per la migracion forçada de victimas dels conflictes armats, persecucions o violacions massissas dels dreches umans, e per l'accion de malhums mafioses de trafic illegal e tracta de personas. Entre 2007 e 2011, un grand nombre d'immigrants illegals venents de l'Orient Mejan e Africa passèron la frontièra entre Turquia e Grècia, çò qu'obliguèt Grècia e a l'Agéncia Europèa de Proteccion de Frontièras —Frontex— a melhorar los contraròtles frontalièrs. En 2012, l'afluéncia d'immigrantas en Grècia per tèrra mermèt 95% après la construccion d'una barralha dins la zòna de la frontièra entre Grècia e Turquia que seguís pas lo cors del riu Maritsa. En 2015, Bulgaria, agrandiguèt la barralha dins la frontièra amb Turquia, per evitar los fluses migratòris subretot a causa de la Guèrra civila siriana. En Setembre de 2015, lo govèrn d'Ongria anoncièt la realizacion d'una barralha dins la frontièra amb Serbia, per ensejar de conténer lo flus d'immigrants e faguèt un delicte l'intrada dins las seunas frontièras; Àustria e Alemanha faguèt intrar de milièrs de refugiats que podavan pas accedir al país. thumb|Servici Naval irlandés salvant de migrants d'una embarcacion subrecargada dins l'Operacion Triton, en junh de 2015, en Mediterranèa Lo problèma venguèt mai agut amb la tragedia de milièrs de migrants que meton las seunas vidas en perilh passant la Mediterranèa, a bòrd d'embarcacions precàrias e de vaissèls dangierós o amb un demai de personas. A abril de 2015, almens cinc embarcacions que transportavan gaireben dos mil migrants cap a Euròpa, s'enfonsèron, amb una unes 1200 personas mòrtas; l'accident amb màgers victimas foguèt lo naufragi de 19 d'abril dins las aigas del canal de Sicília. Aqueles naufragis se faguèron dins un contèxte de conflictes en cors dins divèrses païses del nòrd d'Africa e de l'Orient Mejan, e tanben de refús de divèrses govèrns de l'Union Europèa per finançar l'Operacion Mare Nostrum, un programa umanitari e de salvament organizat pel govèrn italian, que foguèt substituit en novembre de 2014 per l'Operacion Triton de l'agéncia europèa Frontex. Lo 23 d'abril de 2015, los govèrns de l'UE s'acordèron per triplar los fons per las operacions de la patrolha frontalièra en Mediterranèa, per tòca d'egalar las capacitats prealablas de l'Operacion Mare Nostrum, mas Amnistia Internacionala critiquèt la decision de l'UE, perque « agrandir pas l'airal operatiu de Triton» dins la zòna per abans cobèrta per Mare Nostrum; en seguent, l'Union Europèa decidiguèt de començar una nòva mission militara amb sèti a Roma nomenada l'operacion naval (EUNAVFOR Med).
Decisions de las cimas europèas
Lo diluns 14 de setembre de 2015, una cima extraordinària del Conselh dels ministres de l'Union Europèa arribèt pas a cap d'acòrdi global per una distribucion dels 120.000 migrants en Grècia, Itàlia e Ongria. Per resòlvre lo problèma foguèt prepausat de melhorar la cooperacion amb los païses mejancièrs d'Euròpa e l'establiment de centres de detencion e destriament.
Asili
En 2014, los Estats membres de l'Union Europèa recebèron 132.405 demandas dels migrants. Al total, 23.295 demandas foguèron acceptadas, e aqueles migrants recebèron de proteccions de l'UE (asili, condicion de refugiat, proteccion subsidiària, proteccion per de rasons umanitàrias), alara que 109.110 demandas foguèron refusadas, e aqueles migrants èra obligats de sortir del territòri de l'Union Europèa. Segon Eurostat, quatre estats —Alemanha, Itàlia, França e Suècia— recebon près de dos terces de las demandas de asili de l'UE, alara que l'analisi de las donadas de las Nacions Unidas e de la Banca Mondiala indica qu'Ongria, Àustria e Suècia, los principals receptors dels damandants d'asili de l'UE.
Referéncias
<div class="reflist references-column-count references-column-count-2" style="column-count: 2; -moz-column-count: 2; -webkit-column-count: 2; list-style-type:decimal;">
Wulverdinghe
Geografia
thumb|left|Wulverdinghe En lo sieu costat e lo sieu arrondissement|180px
thumb|left|Wulverdinghe dans son canton et son arrondissement|180px.
Istòria
Lo nom del vilatge ludut-remonta quitament a la s-|VII|e}} del temps que los Francs prenián pauc a pauca possession de la region, WULFAFRITHINGA ; luòc apertenent als òmes de Wulfafrith (de Wolf e de Frede : lop e patz). En 1161, la villa de Wulverdinghe a soslinhat, sus la localizacion de la via romaine Watten-Cassel. En 1186 una charte a signat per Wulveric, #que lo nom ne remembra aquel del pòble. En 1190 lo comte de Flandre dona lo bòsc de Wulverdinghe al abbaye Sant-Bertin. En 1221, Michel de Boulaers, connétable de Flandre, dona a la glèisa de Watten los dreches #que requectava sul pòble. En 1227, tres hostes an mencionat en un acte. En 1256 un chevalier del nom de Jean Howel a soslinhat. En 1282 Gilles de Hauwels vend lo sieu solar situat a la localizacion de la motte féodale (luòc dich del Hoeweel) al abbaye de Sant-Bertin.
Rattus
Los noms rat (var. arrat) o garri (var. jarri) remandan a divèrsas espècias de rosegaires de talha mejana, del genre Rattus. Pòdon arribar a pesar 500 g e son pus grands que sos parents mai pròches, las mirgas.
Wulverdinghe
Istòria
Le nom du village lui-même remonte au alors que les Francs prenaient peu à peu possession de la région, WULFAFRITHINGA ; lieu appartenant aux hommes de Wulfafrith (de Wolf et de Frede : loup et paix). En 1161, la villa de Wulverdinghe est signalée, sur l'emplacement de la voie romaine Watten-Cassel. En 1186 une charte est signée par Wulveric, dont le nom rappelle celui du village. En 1190 le comte de Flandre donne la forêt de Wulverdinghe à l'abbaye Saint-Bertin. En 1221, Michel de Boulaers, connétable de Flandre, donne à l'église de Watten les droits qu'il percevait sur le village. En 1227, trois hôtes sont mentionnés dans un acte. En 1256 un chevalier du nom de Jean Howel est signalé. En 1282 Gilles de Hauwels vend son manoir situé à l'emplacement de la motte féodale (lieu dit du Hoeweel) à l'abbaye de Saint-Bertin.
Rattus
Las tres espècias mai caracteristicas — lo rat negre, Rattus rattus, lo rat norvegian, Rattus norvegicus e lo rat de Polinesia, Rattus exulans— coabitan amb los èssers umans de pertot. Pels zoològs, lo tèrme de garri (var. jarri) o rat designa especificament lo Apodemus.
Ça que la l'usatge designa sovent jos aquesta apelacion un pichon rosegaire de la campanha qué que siá, o quitament d'autres tipes de micromamifèrs campanhards, coma:
Dins aquesta categoria, l'usatge comun distinguís sustot «garri» e «mirga», lo primièr es generalament considerat coma una mena de «mirga dels camps». Quand a la davalada los garris an tendéncia a dintrar dins las abitacions, es donc pas susprenent de los ausir lo mai sovent qualificar de «mirgas».
Las musaranhas, se semblan mai o mens de mirgas vistas de luènh, malgrat lor nas ponchut, son tanben de còps qualificadas per error de garris.
Espècias de rats
thumb|250px|Illustracion d'Eléments de Langue occitane d'Enric Molin (1939), per Carles Molin
Orador
Orador (Ouradou en grafia mistralenca ; Oradour en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Comunas limitròfas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Nòtas e referéncias
<references group="N"/>
Esquerra Republicana del País Valencià
thumb|250px|right|Lo lògo d'ERPV. Esquerra Republicana del País Valencià (en occitan Quèrra Republicana deth País Valencian (ERPV)) ei un partit politic istoric valencianista e de quèrres fondat eth 1933 e refondat en seteme deth 2000 per medi dera fusion dera federacion valenciana de Quèrra Republicana damb eth Front peth País Valencian. Eth sòn president ei des der an 2000 eth deputat Agustí Cerdà Argent e era sua tèsta de lista per Valéncia siguec enes darrères eleccions espanhòles er escrivan Toni Cucarella. En ua prumèra etapa pendent era Dusau Republica Espanhòla era implantacion de Quèrra Republicana en País Valencian se produsic jos la direccion de Gaietà Huguet, en Castelló de la Plana. En 1935, aguest dirigent impulsèc un procès d'unificacion damb eth partit autoctòn Esquerra Valenciana, fondat en 1934 e dirigit per Vicent Marco Miranda (exalcalde de Valéncia), Josep Benedito, Miquel Duran de València e Manuel Sanchis e Guarner. Dempús d'arténher Vicent Marco en 1936 era acta de deputat per Valéncia laguens des candidatures deth Front Popular andús partidi formèren un grop parlamentari conjunt en Congrès des Deputats espanhòu damb eth nom de Quèrra Catalana. Enter 1935 e 1998 non se pòt distinguir enter era istòria d'ERPV e EV donques qu'era prumèra organizacion s'autodissolvec pr'amor que es sòns militants s'afilièren en blòc ara dusau. Era Guèrra Civila Espanhòla interrompec diuèrsi projèctes politics en qué participaue EV, çò de mès important des quaus ère un projècte d'estatut valencian qu'autrejaue ara Comunautat Valenciana actuau eth nom oficiau de País Valencian, en tot omologar-la atau ath rèste de nacionalitats istoriques. Maugrat açò, EV artenhec eth sòn maxim creishement en aguest periòde e arribèc a despassar es 10,000 afiliadi en 1937. Actuaument ERPV prepause era autodeterminacion deth País Valencian e era sua confederacion en igualtat en un estat independent e republican damb eth rèste de territòris de parlar catalan (es nomentadi Païsi Catalans). Eth 1998 eth partit Esquerra Valenciana siguec refondat per un grop de exmilitants d'Unitat deth Pòble Valencian dempús dera conversion d'aguest partit en Blòc Nacionalista Valencian (BNV). Eth 2001 se sagèc infructuosament un nau procès de convergéncia o aumens er establiment de quauque tipe d'aliança enter andues formacions. Er acòrd autrejaue as militants de Quèrra Valenciana un representant ena executiva de Quèrra Republicana deth País Valencian per cada 12 que i entrèren. Mès tard era naua formacion passarie a nomentar-se EV-ERPV. Er an 2007 EV entrèc laguens deth BLÒC. ERPV non a representacion enes Còrts Valencianes, encara que dispause de 5 còssos en tot eth territòri valencian e eth 0,48% des vòtes vàlids.
Galen
thumb|right|200px|Claudi Galen. (Litografia, Gregoire e Deneux, ca. 1865) Galen o Claudi Galen (grèc ancian: Γαληνός, Galinos; latin: Claudius Galenus) nascut a Pergamum en 131 aprèp lo Crist, mòrt en 201, foguèt un mètge grèc de l'Antiquitat. Lo pichon nom Claudi es absent dels tèxtes grècs e apareis sonque a la Renaissença.
Considerat coma un dels paires de la farmacia, aguèt una influéncia durabla sus la medecina europèa, en particular per l'intermediari dels mètges josieus e musulmans a l'Edat Mejana.
Sa vida
Galen, nascut dins la ciutat grèga de Pergamum (uèi Bergama, Turquia), èra lo filh d'un ric arquitècte nomenat Aeulius Nicon. S'interessava d'un biais eclectic a l'agricultura, l'arquitectura, l'astronomia, l'astrologia, e la filosofia; fin finala se concentrèt sus la medecina.
A l'edat de vint ans devenguèt un terapèuta associat del dieu Asclèpi dins lo temple local per quatre ans. Aprèp la mòrt de son paire en 148 o 149, se n'anèt per estudiar a Esmirna, Corint e Alexàndria per un periòde de dotze ans. Quand tornèt a Pergamum en 157, trabalhèt coma mètge dins una escòla de gladiators per tres o quatre ans. D'aquel temps aqueriguèt una granda experiéncia dins lo tractament dels traumàs e feridas. Agaitarà pus tard las nafraduras coma de.
Galen capitèt qualques operacions audaciosas que foguèron pas pus realizadas per almens dos millennis, coma la cirurgia del cervèl o dels uèlhs. Per operar la cataracta, Galen inserissiá un instrument coma una longa agulha dins l'uèlh darrièr lo cristallin. Mas la pus pichona deca podiá provocar la cecitat definitiva. Dins divèrses domenis Galen establiguèt las basas de la medecina modèrna.
En 162, se n'anèt a Roma ont escriguèt e legiguèt fòrça e demostrèt publicament sa coneissença de l'anatomia. Aqueriguèt la reputacion d'un mètge experimentat e sa practica èra fòrça apreciada. Un dels seus clients èra lo cònsol Flavius Boethius que l'introdusiguèt a la cort imperiala ont venguèt lo mètge de l'emperaire Marc Aurèli. Mai tard, tractèt tanben Lucius Verus, Commòde e Septimi Sever. Galen auriá parlat e escrit dins son grèc natiu, que seriá estat popular dins la ciutat de Roma. Tornèt brèvament a Pergamum en 166-169.
Juvigny (Nauta Savòia)
Jevegni en arpitan (Juvigny en francés) es una comuna arpitana de Savòia, situada dins lo departament de la Nauta Savòia e la region de Ròse-Aups.
Galen
Eretatge
Los escriches de Galen sus l'anatomia èran la basa del "curriculum" del mètge d'universitat medieval. A l'entorn de las annadas 1530, un mètge e anatomista bèlga nomenat Andreas Vesalius aguèt per projècte de traduire mantun tèxtes grècs de Galen en latin. Lo trabalh pus famós de Vesalius, De Fabrica foguèt fòrça influénçat per los escriches de Galen. Vesalius cercava de reviscolar los metòdes de disseccion e la filosofia naturala de Galen. Faguèt el meteis la disseccion d'un cadavre uman, çò que fins alara èra pas estat fach, e foguèt una evolucion logica del trabalh de Galen. Alara que l'apròcha de Galen demorava sens cambiament dins l'universitat medievala, Vesalius promoguèt e expausèt Galen dins los seus corses, en utilizant de metòdes d'estampariá amb de libres, e demostracions practicas.
Bibliografia
<References/>
Juvigny (Nauta Savòia)
Geografia
Juvigny Es una pichona municipalitat de l'Anautita-Savoie per lo sieu territòri e la siá populacion, termierèra amb Jussy sus la Republica e Costat de Genève, Genève, situada a 6 km de Annemasse. A traversat per una linha de camin de fèrre #que seguís lo marge sud-oèst del Foron. La morphologie urbana de la municipalitat se repartís dins tres zònas principalas : çò Cap de-Luòc, los luòcs diches de Paconinges e dels Curtines, e de l'autre costat del Foron en direccion de Sant-Cergues, En Lanovaz e Cap als Bòsques. Juvigny Es una municipalitat #que resistís a l'atraccion de Annemasse, e sòn de conservar la siá patz per l'instant idyllique. Juvigny Aperten administrativement al Costat de Annemasse-Nòrd. Las activitats economicas an centrat principalament sus la artisanat e las pichonas entrepresas de granda qualitat. Existís un important centre équestre "Lo Molin de Juvigny", freqüentat per de nombroses mainats e adultas de tota l'aglomeracion.
Juvigny est une petite commune de la Haute-Savoie par son territoire et sa population, frontalière avec Jussy sur la République et Canton de Genève, Genève, située à 6 km d'Annemasse. Elle est traversée par une ligne de chemin de fer qui suit la rive sud-ouest du Foron. La morphologie urbaine de la commune se répartit en trois zones principales : le Chef-Lieu, les lieux dits de Paconinges et des Curtines, et de l'autre côté du Foron en direction de Saint-Cergues, Chez Lanovaz et Vers les Bois. Juvigny est une commune qui résiste à l'attraction d'Annemasse, et rêve de conserver sa paix pour l'instant idyllique. Juvigny appartient administrativement au Canton d'Annemasse-Nord. Les activités économiques sont centrées principalement sur l'artisanat et les petites entreprises de grande qualité. Il existe un important centre équestre "Le Moulin de Juvigny", fréquenté par de nombreux enfants et adultes de toute l'agglomération.
Nicolae Ceauşescu
Après la mòrt de Gheorghe Gheorghiu-Dej, en 1965, accediguèt al cap del país en venent secretari general del Partit comunista romanés (PCR). Es elegit president de la Republica socialista de Romania per la Granda Amassada nacionala de Romania en 1974 (reelegit en 1980 e 1985) e desvolopa lo cult de la personalitat pròpri d'aquel regim totalitari, que ne serà lo darrièr dirigent e que la polícia politica nomenada Securitate ne forma l'armadura. S'autodecernís los títols de « Conducător », « gèni dels Carpats » e « Danubi de la pensada », e pratica lo nepotisme.
Juvigny (Nauta Savòia)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nicolae Ceauşescu
Le regim comunista més en plaça lo 6 de març de 1945, e que Ceaușescu ne foguèt l'ultim dirigent, s'afondrèt lo 22 de decembre de 1989, durant la Revolucion romanesa debutada a Timișoara. Tres jorns pus tard, lo 25 de decembre de 1989, Nicolae Ceaușescu e sa molher Elena son jutjats, condemnats e executats a l'eissida d'une procedura expeditiva semblabla a las que lo regim utilizava contre los opausants e dissidents.
Candelaria
Candelaria es un municipi de la província espanhòla de Santa Cruz de Tenerife dins la Comunautat Autonòma de las Illas Canàrias. Voici la Basilique de Notre-Dame de la Candelaria, patronne de las Illas Canàrias.
Istòria
Ensuite, l'image de la Vierge a été déplacée par les Guanches eux-mêmes une grotte située derrière la basilique actuelle. Après la conquête des Canàrias, en 1559 le pape Clément VIII a déclaré la Vierge comme patronne des îles Canaries, et le 12 décembre 1867, le pape Pie IX l'a déclarée patronne principale des îles Canaries.
Candelaria il est le plus important sanctuaire catholique dans les îles Canaries et l'un des plus importants en Espanha, avec plus de 2,5 millions de visiteurs par an.
Moutiers
Moutiers pòt essèr:
Montois-la-Montagne
Montois-la-Montagne es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
La municipalitat a situat a unitat|4|km}} de la Meurthe-e-Moselle e a unitat|32|km de Mètz.
La commune est située à 4 km de la Meurthe-et-Moselle et à 32 km de Metz.
Istòria
Montois-La-Montanha, situat sul rebord de l'anautit scenari messin, es longtemps demorat un vilatge environat pel bòsc.
Qualques trauques de poteaux, dels larèrs, de las silos en datant del Neolític final (-4000 a -2500 ans) an #èsser trobats al luòc-dich « lo Hautbois ». D'unas autras traces d'aucupacion umana en datant de la Protohistoire (-1800 ans) an #èsser repérées als luòcs-diches Fodiche e Davant-lo-Bòsc.
Los sondatges archéologiques an revelat egalament la preséncia de nombrosas vias e camins en datant del periòde gallo-romaine, d'una villa (s), #que dépendaient de las espleitacions agricòlas e forestalas, aital coma de divèrsas nécropoles sustot als luòcs-diches La Patriote e La Crotz Jacob.
Se'n tròba pas de contunh de traça de comunitat villageoise #qu'a, amb sustot la abbaye de Sant-Pierremont #que possedissiá qualques tèrras a Montois. Los abbayes e chanoines son a l'origina de la renaissance del vilatge fins a lo sieu pillage pels Luxembourgeois l'an 1266 en lo moment de la guèrra féodale de Ligny. Los fiefs e de distincions se succedisson de contunh fins a la destruccion del pòble l'an 1636, pendent la guèrra de Trenta Ans.
Lo pòble #èsser pauc a pauc repeuplé e reconstruit, fins a arribar a 200 abitants a la fin de la. thumb|upright 1|Anciana glèisa Sant-Nicolas désaffectée. A, las granjas consagrades a la polyculture se #desvolopar, aital coma las espleitacions forestalas, las carrièras e la artisanat. Al mièg del sègle, Montois compta aperaquí 550 abitants e Malancourt ven la siá annèxa dempuèi 1811. Continuament a la annexion al Reich de 1871, Montois se vuèja de la siá populacion, fins al bastiment a Rombas l'an 1889-1890 d'una granda fabrica sidérurgique alemanda. La ponduda n'espleitacion de la mina Pauline l'an 1903 provòca una explosion démographique a Montois. En 1930, Montois compte 1700 abitants.
En 1962, Montois arribat a la siá populacion maximala, siatz 3,050 abitants. En genièr 1969, la mina Pauline granja, mas mercés a una politica d'urbanizacion residenciala, Montois compta encara 2,700 abitants l'an 2003.
Montois-la-Montagne, situé sur le rebord du haut plateau messin, est longtemps resté un village entouré par la forêt.
Des trous de poteaux, des foyers, des silos datant du Néolithique final (-4000 à -2500 ans) ont été retrouvés au lieu-dit « le Hautbois ». D’autres traces d’occupation humaine datant de la Protohistoire (-1800 ans) ont été repérées aux lieux-dits Fodiche et Devant-la-Forêt.
Les sondages archéologiques ont révélé également la présence de nombreuses voies et chemins datant de la période gallo-romaine, d’une villa (s), dont dépendaient des exploitations agricoles et forestières, ainsi que de plusieurs nécropoles notamment aux lieux-dits La Patriote et La Croix Jacob.
On ne trouve ensuite de trace de communauté villageoise qu’au, avec notamment l’abbaye de Saint-Pierremont qui possédait quelques terres à Montois. Les abbayes et chanoines sont à l’origine de la renaissance du village jusqu’à son pillage par les Luxembourgeois en 1266 lors de la guerre féodale de Ligny. Les fiefs et seigneuries se succèdent ensuite jusqu’à la destruction du village en 1636, durant la guerre de Trente Ans.
En 1962, Montois atteint sa population maximale, soit 3,050 habitants. En janvier 1969, la mine Pauline ferme, mais grâce à une politique d’urbanisation résidentielle, Montois compte encore 2,700 habitants en 2003.
Guèrra de l'Union d'Ais
Lo conflicte s'acabèt per la victòria de Maria de Blois que capitèt d'obtenir la reconoissença de son fiu, Loís II d'Anjau, coma còmte de Provença per la màger part dei vilas provençalas. Pasmens, a l'èst, Niça e son relarg refusèron e preferiguèron se raliar a Savòia (dediccion de Niça).
Lei problemas de succession de la dinastia angevina
La causa prefonda de la guèrra es l'oposicion dei revendicacions entre lei diferentei brancas de l'Ostau d'Anjau sus lei territòris tenguts per aquela dinastia a la fin de l'Edat Mejana. Es un subjècte complèx car, en mai de drechs legitims, fòrça revendicacions èran asseguradas per d'acòrdis diplomatics ò, pus simplament, per fòrça.
Lei successions de Carles II e de Robèrt d'Anjau
La succession de Carles II d'Anjau (1285-1309) es la causa pus vièlha de la guèrra. Rèi de Nàpols e còmte de Provença, aviá laissat lo tròne a son fiu Robèrt (1309-1343) mai sa succession èra estada problematica. Robèrt èra unicament son tresen fiu e son accession au poder èra estada permesa per lei decès de sei fraires ainats Carles Martèl (1271-1295) e de Loís d'Anjau (1274-1297). Pasmens, aviá subretot demandat d'escartar son nebòt Carobèrt qu'èra lo fiu de Carles Martèl.
S'aquela chausida de Carles II foguèt acceptada per la papautat en causa de la posicion malaisada deis Estats Angevins en Itàlia, podiá traire de problemas dinastics grèus. Pasmens, aguèt pas immediatament de consequéncias car Carobèrt venguèt rèi d'Ongria e deguèt combatre durant plusors annadas per i instaurar son autoritat. Ansin, Robèrt poguèt menar una politica de legitimacion de l'usurpacion sensa faciar de contestacions. En 1320, Provença jurèt ansin fidelitat a son fiu Carles. Puei, après la mòrt d'aqueu darrier en 1328, designèt sei felenas Joana e Maria coma eiretieras. Dins aquò, per empachar un conflicte après sa mòrt, acceptèt de faire quauquei concessions a Carobèrt en organizant lo maridatge de Joana amb un de sei fius, Andrèu d'Ongria. Mai aquel acòrdi maucontentèt lo rèsta de la familha, especialament lei descendents deis autrei fius de Carles II.
Lei luchas de poder a l'entorn de la Rèina Joana
En 1345, l'assassinat d'Andrèu d'Ongria – benlèu amb l'ajuda de Joana – entraïnèt una crisi novèla dins l'espaci angevin. Sota pretèxte de venjar son fraire, lo rèi Loís I d'Ongria decidèt de conquistar lo Reiaume de Nàpols. La guèrra durèt principalament de 1347 a 1352. Loís I ocupèt brèvament Nàpols mai deguèt rapidament abandonar la vila en causa d'una epidemia de pèsta e d'una revòuta dei barons locaus. Una segonda expedicion s'acabèt tanben per una revirada. En revènge, aquelei combats permetèron a Loís de Tarenta, un dei princes descendents de Carles II, d'esposar la Rèina Joana en 1347. Dos ans pus tard, foguèt associat au tròne. De mai, la sòrre de Joana, Maria, se maridèt amb Felipe de Tarenta qu'èra lo fraire de Loís. Òr, Maria èra l'eiretiera de Joana.
En mai de renfòrçar la defensa dau sud de la peninsula italiana còntra leis invasions ongresas, aquelei maridatges avián una autra consequéncia sus la dinastia angevina. D'efiech, l'ostau de Duràs, una autra branca eissida de Carles II, èra teoricament escartada de la succession. De mai, èra militarament afeblida per la mòrt de son cap qu'èra estat executat per Loís de Tarenta. D'efiech, rapidament, Loís de Tarenta arrestèt la Rèina Joana per exercir lo poder solet. En 1351, Uc dei Bauç aviá menat una expedicion per desliurar la sobeirana mai, vencut, foguèt executat, çò qu'entraïnèt un conflicte recurrent entre lei Tarenta e lei Duràs durant leis annadas seguentas. Ansin, en 1355, una temptativa de Robèrt de Duràs d'organizar una insureccion en Provença a partir dau castèu dei Bauç mau capitèt totalament. La màger part deis abitants dau Comtat demorèron fidèus a la Rèina e Robèrt deguèt abandonar lei Bauç après quatre mes de sètge. En 1357-1359, una segonda revòuta menada per l'Ostau dei Bauç foguèt pus durament reprimida car leis insurgents recebèron l'ajuda de rotiers francés. Pasmens, durant aqueu conflicte, la noblesa e lei vilas provençalas demorèron encara fidèlas au poder comtau. Loís de Tarenta moriguèt finalament en 1362 e la Rèina Joana recuperèt lo poder.
La succession de la Rèina Joana
La question de la succession de la Rèina Joana, sobeirana sensa enfant, venguèt pauc a pauc una question politica importanta dins lo corrent deis ans 1380. En 1373, decidèt de chausir Carles III de Duràs coma successor. Per defugir una crisi, l'adoptèt oficialament e lo maridèt amb sa cosina Marguerita de Duràs qu'èra la filha de sa sòrre Maria. Aquela chausida maucontentèt Felipe de Tarenta. Son fiu, Francés dei Bauç, reprenguèt lei revendicacions de son paire sus lei domenis de Joana. Dins aquò, la Rèina capitèt de sasir lei bens dei rebèls per lei vendre a sei partisans.
Pasmens, aqueu succès durèt gaire. D'efiech, vèrs 1375, lo rèi Loís I d'Ongria revendiquèt tornarmai lei tèrras de son grand Carles Martèl. En particular, èran integrats dins sei demandas lei comtats de Provença e de Forcauquier e una partida de Piemont. Per faciar aquela menaça, Joana esposèt Oton de Brunswick, un cap militar experimentat. Aquò maucontentèt Carles III de Duràs que crenhava la naissença – pauc probabla – d'un eiretier. Se raprochèt donc d'Ongria e la Rèina foguèt pauc a pauc isolada au nivèu diplomatic.
Lei consequéncias dau Grand Esquisma
Lo Grand Esquisma d'Occident es una crisi grèva de la Glèisa Catolica. Foguèt entraïnada per l'eleccion de dos papas rivaus a Avinhon e a Roma. França, Escòcia, Castelha e Nàpols sostenguèron Clement VII, installat en Avinhon, mentre que Ongria, Anglatèrra e lo nòrd d'Itàlia sostenguèron Urban VI, lo papa de Roma. Lo sostèn de Joana a Clement VII, probablament la consequéncia d'una ostilitat iniciala d'Urban VI, foguèt pauc populara en Nàpols.
En 1379, lei fòrças militaras de Clement VII deguèron se retirar d'Itàlia onte Joana se trobèt soleta per combatre Urban VI e seis aliats. Per faciar aquela situacion, Clement VII li conselhèt d'adoptar Loís d'Anjau, lo fraire dau rèi Carles V de França, coma eiretier. Après d'esitacions, la Rèina acceptèt lo 29 de junh de 1380 e lo papa d'Avinhon confiermèt rapidament aquela decision.
Aquela decision es a l'origina dirècta de la crisi de succession que menèt a la guèrra. D'efiech, lo papa Urban VI demandèt l'ajuda de Carles III de Duràs. L'Ostau Angevia d'Ongria sostenguèt tanben l'eiretier « espoliat ». Puei, lo 1 de junh de 1381, Urban VI coronèt Carles III rèi de Sicília. Lo 16 de julhet, après una brèva campanha militara, Carles III prenguèt Nàpols. Puei, lo 25 d'aost, bateguèt lei tropas d'Oton de Brunswick. Quauquei jorns pus tard, lo 2 de setembre de 1381, la Rèina Joana capitulèt. La màger part dau Reiaume de Nàpols se someteguèt rapidament mai lo venceire deviá desenant s'aparar còntra la menaça d'una intervencion de Loís d'Anjau.
Lo Grand Esquisma en Provença
En Provença, lo sostèn de la Rèina Joana a Clement VII èra egalament impopular. De mai, Urban VI aviá rapidament nomat de prelats que li èran favorables. Pasmens, pauc a cha pauc, Clement VII capitèt de restablir son influéncia dins lo Comtat. Per aquò, poguèt aprofichar lo sostèn dei cardenaus provençaus e acceptèt de validar lei decisions presas per son rivau. En 1379, lo clergat provençau li èra donc aquistat e, durant sa retirada d'Itàlia, recebèt un bòn acuelh de part dei vilas, compres Ais e Marselha. Ansin, au contrari dau Reiaume de Nàpols, l'Esquisma aguèt pauc d'efiechs sus lo començament dau conflicte.
La reaccion a la captura de la Rèina Joana
Aquò cambièt pas la fidelitat dei Provençaus. En octòbre, leis Estats de Provença se reüniguèron a Ais per i proclamar sa fidelitat a la Rèina. D'impòsts foguèron votats per reünir una armada e d'ambaissadas foguèron mandats dins lo nòrd d'Itàlia per i trobar de renfòrç (Florença, Gènoa, Savòia...). En febrier de 1382, aquela fervor èra pereu presenta a Niça. Enfin, lei vilas assaièron de formar una union larga, es a dire integrant au mens Arle, Marselha, Ais e Niça, per menar lo combat. Pasmens, lei tensions istoricas entre aquelei vilas demoravan fòrtas, especialament entre Marselha e lo rèsta de Provença. Francés dei Bauç, totjorn ostila a la Rèina, s'activèt tanben per empachar la liberacion de son adversari.
Lei relacions amb Loís d'Anjau
La chausida de Loís d'Anjau coma eiretier de la Rèina Joana èra pas fòrça populara en Provença. D'efiech, en 1368, aqueu prince aviá assaiat de conquistar militarament lo Comtat. Amb una armada de rotiers comandada per Du Guesclin, aviá pilhat una partida dei regions occidentalas e centralas dau país. En particular, Tarascon e Arle avián subit de sètges durs e de combats acarnats foguèron necessaris per liberar Tarascon de la preséncia francesa en novembre de 1369. La patz foguèt restablida lo 11 d'abriu de 1371. Per amaisar aquela ostilitat, lo papa Clement VII prepausèt ai Marselhés de desplaçar sa cort dins la vila coma assegurença deis intencions pacificas de Loís.
Aqueu darrier arribèt a Avinhon lo 22 de febrier de 1382. Comencèt de reünir una armada per conquistar lo Reiaume de Nàpols. Regardant Provença, preferiguèt negociar, probablament sota lei conseus dau papa. Obtenguèt de respònsas favorablas d'Arle e de Marselha. En revènge, leis autrei vilas marquèron son oposicion. Se reüniguèron a l'entorn d'Ais que prepausèt de formar una « union per l'onor de la Rèina, la proteccion e la defensa de la patria ». Aquò marquèt la creacion de l'Union d'Ais. En causa de sei desacòrdis amb leis autrei vilas, principalament per de questions de taxacion, Marselha refusèt de la jonhér. Au contrari, comencèt de mobilizar de mejans militars per l'expedicion de Loís en Itàlia.
Lo refús marselhés suscitèt de questions dins d'autrei vilas qu'esitèron sus la posicion d'adoptar. En març e abriu, la propaganda e leis esfòrç diplomatics dei Francés li permetèron de marcar de ponchs. Pasmens, leis adversaris de Loís d'Anjau prenguèron l'avantatge. Dins aquò, Loís d'Anjau voliá pas d'una guèrra en Provença qu'auriá menaçat sei linhas de comunicacion après son passatge en Itàlia. Proclamèt donc son intension de liberar la Rèina Joana e de pas interferir dins lo govèrn de Provença avans sa mòrt. Puei, se dirigiguèt vèrs la peninsula.
Lo refús de Loís d'Anjau per l'Union
Rapidament après la partença de Loís d'Anjau en Itàlia, l'Union se considerèt coma l'autoritat legitima. Organizèt tanben de tropas per liberar la Rèina e ordonèt tornarmai la reünion deis Estats de Provença. Aquò entraïnèt d'incidents amb Marselha. En parallèl, lo partit deis adversaris de Loís se renforcèt. L'Union assaièt de convéncer lei comunautats encara indecisas e mandèt una ambaissada a Nàpols. Pasmens, aqueu còp, èra per parlar amb Carles III de Duràs. Aqueu darrier aviá assassinat la Rèina lo 22 de setembre de 1382.
Dins aquò, Carles capitèt de presentar lo murtre coma un decès naturau. Convencut d'aver un partit fòrt en Provença, i nomèt un senescau lo 16 de novembre de 1382. Enterin, lei carlistas – sei partisans – avián pres l'avantatge dins plusors vilas, en particular Tolon e Niça. Clement VII prononcièt l'interdich sus Ais mai aquò aguèt pauc d'efiech. Aprofichant lo Grand Esquisma, totei lei vilas menaçadas per la papautat d'Avinhon jonhèron lo camp d'Urban VI. Ansin, au començament de 1383, lei vilas ostilas a Loís d'Anjau èra lèstas a combatre en favor de Carles de Duràs. En fàcia, Marselha demorèt dins lo camp dau prince francés. Puei, lei tensions ancianas entre Marselha e leis autrei vilas provençalas alimentèron rapidament la guèrra que se generalizèt pauc a pauc entre febrier e abriu de 1383.
Lei combats navaus
Au començament de la guèrra, Marselha dispausava d'una flòta de guèrra superiora a l'ensemble dei flòtas assembladas deis autrei pòrts provençaus. De mai, lo camp anticarlista èra sostengut per d'autrei pòrts importants coma l'Illa-Sant-Geniès e Antíbol. Dins lo camp carlista, lei pòrts principaus èran Tolon, Ieras e Niça. Lo camp anticarlista aviá donc una superioritat navala clara. Pasmens, aquela supremàcia foguèt en partida contestada. D'efiech, lo potenciau navau marselhés foguèt reduch per lo mandadís de 15 galeras en Itàlia per ajudar dirèctament Loís d'Anjau. Ansin, leis ambicions maritimas deis anticarlistas se limitèron donc a gardar lo contacte amb Antíbol. Menar d'incursions còntra lei linhas d'avitalhament enemics, tant terrèstras que maritimas, ò blocar Tolon ò Ieras èran tanben de possibilitats mai la manca de mejans demorèt totjorn un problema. En fàcia, per lei carlistas, lo mantenement de liasons maritimas èra una causa importanta en vista de gardar un liame entre Ais e Niça.
La premiera partida dau conflicte foguèt donc agitada sus la mar. Lei combats vertadiers comencèron a la fin de 1383, a l'iniciativa dei carlistas. En octòbre, una flòta carlista de cinc naviris ataquèt de naviris dins la region de Marselha. Menèt una segonda ataca en novembre que li permetèt de pilhar la Provença Occidentala e de capturar doas galeras. Pasmens, au retorn vèrs Niça, una partida de la flota carlista tombèt dins una emboscada marselhesa e perdiguèt una galera. En 1384, lei combats s'arrestèron tornarmai car Marselha serviguèt de basa a una flòta importanta (20 naviris) a destinacion d'Itàlia. Aquela esquadra trebolèt lo comèrci de Niça de decembre de 1383 a març de 1384.
Pasmens, coma en 1383, après la partença d'aquela flòta, lei carlistas tornèron prendre l'ofensiva en mar. En julhet de 1384, una flòta de 5 naviris e de 12 barcas armadas menacèt lo pòrt de Boc e bloquèt lo comèrci entre Arle e Avinhon. Gardèron lo contraròtle dau sector durant quauquei setmanas mai de marins de l'Illa-Sant-Geniès capturèron una de sei galeras. Après aquelei combats, leis operacions navalas venguèron pus raras. Au finau, leis operacions navalas foguèron limitadas durant tot lo conflicte e aguèron pauc de consequéncias sus son debanament.
Lo periòde d'equilibri entre lei dos camps (1383-1384)
La guèrra terrèstra comencèt en març de 1383, principalament a l'iniciativa de l'Union. Lo plan dei carlistas seguissiá tres aisses. Premier, volián eliminar lei pòchis angevinas, coma Lambesc, dins lei regions onte l'Union èra majoritària. En parallèl, assaièron d'isolar Marselha en ocupant de ponchs permetre de blocar sei comunicacions amb seis aliats, especialament Illa-Sant-Geniès. Enfin, menèt d'atacas per establir de liasons pus establas entre lei zònas occidentalas e orientalas tengudas per lei carlistas (ataca de Tolon còntra Cuers). De son caire, Niça ataquèt Antíbol e Vença.
En octòbre de 1383, Niça arrestèt una importanta ataca dau vescòmte de Talard que menacèt brèvament la vila ela meteissa. En 1384, l'intensitat deis operacions demeniguèt car lei dos camps aguèron de problemas financiers per perseguir lei combats. En plaça d'accions militaras, lei carlistas utilizèron donc puslèu la diplomacia e lo complòt. Aprofichant l'existéncia de partits carlistas importants dins certanei vilas, assaièron de prendre Arle, Selon e Grassa. Pasmens, la reaccion deis anticarlistas entraïnèt la revirada d'aqueleis insureccions. Dins lo centre, lei carlistas enregistrèron quauquei succès mai foguèron finalament batuts a Soliès. De son caire, leis armadas angevinas assaièron tornarmai de prendre Lançon que resistiguèt. Ansin, en 1384, lei posicions evolucionèron pas e lei dos camps comencèron de negociacions.
Iniciadas a la fin de 1383, aquelei discussions foguèron malaisadas en causa de l'ostilitat persistenta au sen de l'Union còntra Loís d'Anjau. Lei demandas d'indemnitats financieras de la papautat d'Avinhon, qu'aviá engatjat de mercenaris, compliquèron tanben la conclusion d'un acòrdi. Pasmens, en 1384, lo blocatge militar favorizèt lei partisans d'una trèva. Aquò foguèt trebolat per l'anóncia de la mòrt de Loís d'Anjau lo 21 de setembre de 1384. D'efiech, la papautat refusèt desenant tot acòrdi e lei carlistas esperèron l'arribada de renfòrç mandats per Carles III de Duràs.
L'isolament de l'Union
La mòrt de Loís d'Anjau reglèt pas lo conflicte. Au contrari, aguèt l'efiech opausat en aumentant lo nombre de menaças còntra l'Union que trobèt ges d'aliat eficaç. Ansin, dins lo nòrd, un conflicte entre lo Ducat de Savòia e lo Marquesat de Saluças, a prepaus de vilatges cedits en 1348 per la Rèina Joana, menèt subretot a la conquista de plusors castèus provençaus per Savòia a l'entorn de Barcilona. Pus grèu per Provença, lo rèi Carles VI de França èra un deis eiretiers potenciaus de Loís d'Anjau. Enfin, la papautat, desirosa de reconquistar son influéncia en Provença, èra fòrça ostila a l'Union. Financèt donc lo partit de Maria de Blois, la veuse de Loís, que defendiá lei drechs de son fiu, Loís II d'Anjau.
En abriu de 1385, venguèt clar que Carles de Duràs, preocupat per la succession de Loís I d'Ongria, aviá pas l'intencion de mandar de renfòrç importants en Provença. L'Union mandèt donc d'ambaissadas au rèi de França per assaiar de conclure una trèva permetent de respectar leis interès de Carles VI e de Carles de Duràs en Provença. Aquò èra perilhós car permetiá au rèi de França de desvolopar sei revendicacions. Pasmens, permetiá d'alunchar aquelei dau papa Clement VII e de Maria de Blois. Ansin, durant son intrada oficiala a París, l'enfant de Maria de Blois foguèt unicament presentat coma rèi de Sicília.
Finalament, per defendre mielhs leis interès de son fiu, Maria de Blois decidèt d'anar dirèctament en Provença. Obtenguèt aisament lo raliment dei Marselhés. De mai, lo papa Clement VII èra còntra una preséncia francesa dirècta dins lo Comtat. Contunièt donc de sostenir Maria. Per mostrar son oposicion ai volontats dau rèi Carles VI, Maria autorizèt quauqueis incursions militaras dins la region d'Ais. Susprenguèron lei carlistas qu'esperavan pas una represa dei combats. Aquò demeniguèt mai lo partit de Loís II mai minèt la fisança dei carlistas en lo rèi de França. En setembre-octòbre de 1385, l'Union negocièt donc dirèctament una trèva novèla amb Maria. Puei, l'Union rompèt sei discussions amb Carles VI qu'insistiguèt pas.
La « lònga trèva » e la fin de l'Union
De novembre de 1385 a junh de 1387, leis operacions militaras foguèron limitadas per la signatura d'una trèva entre Maria de Blois, l'Union e lei vilas fidèlas a la Rèina Joana. Aqueu periòde veguèt la desintegracion progressiva de l'Union, iniciada tre setembre-octòbre de 1385 per lo raliment de vilas neutras coma Torvas (30 d'aost), Dinha (18 de setembre) e subretot Arle (novembre). Ansin, se l'Union gardava sei posicions, lo camp angevin vesiá sei posicions renforçadas. De mai, se lei combats dirèctes entre lei diferents camps demorèron raras, i aguèt de combats còntra lei mercenaris menats dins la region dins lo corrent deis annadas precedentas. D'efiech, en l'abséncia de pagaments regulars, avián començat de pilhar la region. Enfin, dins leis Aupilhas, de combats aguèron luòc en causa d'un conflicte entre Clement VII e Ramon de Turena.
En 1386, Maria de Blois contunièt sa politica de raliment dei comunautats neutres : Castelana (15 de fevrier), La Breula (9 de març), Mostiers (11 d'abriu), Grassa (15 de mai), Anòt (12 de junh) e Sisteron (24 de junh). Per aquò, acceptèt de mantenir ò d'aumentar lei privilègis d'aquelei vilas. A la fin de junh de 1386, la màger part dei vilas fidèlas a la Rèina Joana aviá acceptat la mòrt de la sobeirana e jurat fidelitat a Loís II. En parallèl, Maria de Blois legitimèt mai sa posicion en crompant la partença de plusors companhiás de mercenaris. Aquò foguèt pas totjorn simple car lei caps avián en realitat sovent una autoritat limitada sus sei tropas. Pasmens, pauc a pauc, lei tropas estrangieras abandonèron lei castèus ocupats e lei donèron ais òmes dau papa ò de Maria. Aquela evacuacion èra largament acabada en mai de 1387.
A partir de mai de 1386, foguèt lo torn de l'Union ela meteissa de negociar son raliment. D'efiech, abandonadas per la cort de Nàpols, demobilizadas per la pausa militara e mesas en dificultat per de mesuras de blocus economic, l'Union conoguèt de trèbols intèrnes. Aquò entraïnèt donc sa fragmentacion progressiva que s'accelerèt amb lo començament de negociacions individualas entre sei membres e lo partit angevin. De mai, lo raliment de Torvas aviá complicat lei comunicacions entre Ais, Tolon e Niça. Pasmens, la desintegracion de l'Union foguèt alentida per la transmission lenta de l'anóncia de la mòrt dau rèi Carles III. D'efiech, en febrier de 1386, lo rèi foguèt victima d'un complòt organizat per de vassaus ongrés. Pasmens, en certaneis endrechs, l'informacion arribèt pas avans aost de 1387. Lei negociacions vertadieras comencèron en junh de 1386 entre Maria e l'Union qu'assaièt de presentar una posicion unida. En parallèl, Ais mandèt de diplomatas a Nàpols per obtenir de renfòrç mai lo Reiaume èra incapable de mandar d'ajuda. Finalament, lo 12 de junh de 1387, lei discussions s'acabèron amb un acòrdi de somission de l'Union.