cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boc emissari
Frustracion
Per conceptualizar aquesta teoria, Dollard s'inspirèt d'un concèpte desvelopat per Sigmund Freud dins son libre Dòl e melancolia. En efièch, aquesta suggerís que lo blocatge d’una portada al plaser o a l’expression d’una pulsion causa, per la persona, de frustracion. Dins aqueste vejaire, aquesta frustracion mena o a un sentiment de culpabilitat o d’agression.
Mejan sas experiéncias, Dollard utilizarà aquesta teoria per l'aplicar a de dinamicas presentas en psicologia sociala. Utiliza la premissa seguenta: « l'agression es sempre una consequéncia de la frustracion »,. La teoria implica doas prediccions :
La teoria, desvelopada per Dollard, ensagèt de conténer las dimensions interpersonalas e intergropalas, mas aquesta darrièra demorèt plan minima sul plan experimental. Aquò vol dire que lo fenomèn foguèt estudiat mai sovent dins un contèxte interpersonal mai que dins un contèxte ont dos grops son concernits - pasmens se Dollard aviá d'en primièr per ambicion de poder aplicar sa teoria tanben als grops.
Carl Hovland e Robert Sears, de collaborators de John Dollard, entre autre mostrèron un ligam entre lo linchatge dels Negres americans e la corba del prètz del coton. La frustracion ligada a l'economia del coton provocava una mai granda agressivitat contra la minoritat inofensiva que representavan los esclaus negres. Aquestes resultats venent atal en favor de la teoria de la frustration-agression.
Pasmens la teoria del boc emissari coma la formulèt Dollard foguèt fòrça criticada e novelament formulada mai tard. Bandura et Walters, entre fòrça autres, las critiquèron. Faguèron de dobtes al subjècte del ligam dirècte entre la frustracion e l’agression. Selon eles, la frustracion mèna pas de segur a l’agression e es pas tampauc une condicion necessària a l’agression.
D'òbras ensagèron de lo mostrar. Michael Billig los citan dins sa revista de literatura al subjècte. Vaquí d'unes :
Projeccion d'estats subjectius, e mecanismes de defensa contra de conflictes intèrnes
La culpabilitat es un exemple d'estat subjectiu projectat sus una victima expiatòria. En efièch, lo desplaçament de la culpabilitat es la forma classica del fenomèn de boc emissari. Per aqueste mecanisme de projeccion, la victima patiràs boc emissari pòrta, per d'autres, la responsabilitat de la decas, de pensadas o de pulsions sentidas coma marridas. Aqueste mecanisme permet al grop o a l'individú l'utilizant de manténer un sentiment de moralitat intacte. vinheta|438x438px|« Se devètz protestar, blasmatz los - mas fasètz cas de ièu! » 1941 - 1945
Tinhós
thumb|250px|right|Tinhós en 2011 Bernat Verlhac escaissat Tinhós (francés Tignous, París o "pròche Montpelhièr", 1957 - 7 de genièr de 2015) es un dessinator assassinat dins lo chaple al sèti de Charlie Hebdo.
Boc emissari
Projeccion d'estats subjectius, e mecanismes de defensa contra de conflictes intèrnes
Segon Rothschild, los individús an besonh de manténer un cèrt contraròtle percebut sus lor environament. Quand aqueste sentiment de contraròtle es atacat per un eveniment imprevit e que sembla aver una origina desconeguda o fòrça complèxe (coma una epidemia o una recession par exemple), los individus deveon encontrar d'estrategias de defensa contra aquestas atacas.
Per comprene e simplificar la realitat, una victima patiràs se pòt designar coma essent lo responsable. Los genocidis, que se passan pendent de periòdes de crisis, pòdon en partida s'explicar per aqueste besonh de designar un copable per simplificar un real tròp complèxe. Sempre per respondre a aqueste besonh de gardar un sentiment de contraròtle, los individús son naturalament atirats per d'ideologias atribuissent la responsabilitat d'elements percebuts coma negatius a las accions d'un grop. Aquesta estrategia a l'avantatge de prepausar una solucion aisida als problèmas : fòragetar la victima expiatòria. Aquesta simplificacion, qu'Allport nomena lo « tabloid thinking », permet donc « de manténer una percepcion del mond coma essent estable, ordonada e previsibla, puslèu que caotica e dangierosa ».
Un grop causís de biais collectiu una cibla per portar la responsabilitat d'un eveniment negatiu, ques responda a una motivacion individuala. Dins son modèl de doble dimension, Rothschild avança doas originas dins las motivacions al fenomèn de bouc emissari: lo besonh de gardar un sentiment de moralitat, e lo besonh de gardar un sentiment de contraròtle:
La paur d'un dangièr se pòt gerir per l'ataca preventiva de la font de la menaça. Mas a vegada la menaça es mal compenguda e la font d'aquesta mal identificada. Çò que desvia l'ataca preventiva contra un o unes individús innocents venent alara de victimas expitòrias. Foguèt lo cas pendent la Segonda Guèrra mondiala quand los japoneses americans foguèron embarrats dins de camps de relocalizacion après l'ataca de Pearl Harbor. En efièch, la paur dels espions e terroristas faguèt suspècte l'ensemble del grop minoritari japonés american.
L'ànsia es, ela, una emocion mai difusa mas tanben ligada a l'inseguretat. Per atenuar aqueste emocion, un grop minoritari pòt èsser designat coma essent un grop dangierós, desleial o menaçant. Aquesta designacion permet d'explicar e justificar una ànsia sentida autrament inexplicabla.
Prejutjat
Pasmens, l'ostilitat desplaçada se deu justificar que manifestar d'òdi sens rason damatja l'imatge del grop e tanben sas valors moralas ea « intellectualas »/«racionnalas ». Quand aquestas justificacions s'encontran per un procediment psicologica de racionalizacion, lo grop majoritari pòt realizat de comportaments prejudiciables contra lo grop minoritari.
Pasmens, Zawadzki percep de limitacions a la teoria. Vaquí las màger:
En 1980, Elliot Aronson prepausèt una teoria del desplaçament de l'agression. Aquesta postula que dins las situacions malaisidas ont los individús pòdon pas exprimir de biais dirècte lor frustracion al vejaire de la causa veraia d'un problèma, aquesta frustracion serà desplaçada sus unes grops visibles, pauc poderoses e pauc estimats. Los prejutjats entretenguts contra aqueste grop abans l'escasença de la frustracion guideràn la seleccion de las victimas.
Evasion de responsabilitat e besonh d'autopreservacion
Dins lo fenomèn de boc emissari, aqueste se pòt causir de biais conscient pels davancièrs qu'ensajan de desviar la responsabilitat dels actes qu'an realizat sus una cibla,. La motivacion màger del procediment demora dins aqueste cas dins un besonh d'autopreservacion. Per exemple, se una organizacion enfacia una crisa importanta (e.g., problèmas financièrs), los mai nauts plaçats dins l'organizacion son mes sota pression per n'assumir la responsabilitat e percebon d'aqueste fa una menaça a la lor subrevida (o à aquesta de lor pòste, veire a l'imatge de l'organizacion). De reaccions emocionalas, coma la paur o la colèra, associadas a la percepcion de menaça menan a cercar una victima patiràs sus que la menaça serà portada. Las figuras publicas se rendon compte en efièch qu'aqueste que serà pres per responsable de la crisi (i.e., lo boc emissari) deurà ne subir las consequéncias (pèrda d'emplec, desgràcia), levat se capita a desviar lo blasme sus d'autras personas puslèu qu'el. La paur (d'èsser catigat, de perdre quicòm d'important, de paréisser ignorant o incompetent, etc.) constituís donc, en mai del besoin d'autopreservation, un factor important dons l'escasença del fenomèn.
Tanben, Kraupl-Taylor estudièt lo fenomèn de victima expiatòria dins de grops terapeutics e considèra que n'existís de doas menas :
Aspèctes foncionals pel grop
Quand un grop enfacia una situacion de crisi en aparéncia insolubla pels mejans abituals, prene un boc emissari per portar sus el la responsabilitat dels problèmas encontrats constituís un biais d'assegurar la subrevida del grop e son foncionament. S'engatjant dins la persecucion comuna d'una victima patiràs, la majoritat dels membres del grop aumentant lor unitat e los ligams creats a l'escasença pòdon enseguida formar la basa d'autras activitats gropalas. Aquesta motivacion es designada jol tèrme de « resisténcia collaborativa ». Mai, la persecucion d'un membre del grop pòt tanben èsser deliberada per permetre al grop d'observar las reaccions del líder fàcia a aquesta agression e determinar, per aqueste biais, s'es digne de fisança.
Dins aqueste sens, lo fenomèn del boc emissari es foncional pel grop e pòt èsser positiu s'aqueste darrièr, tot mantenent son existéncia, analisís las rasons que lo menèron a prene un boc emissari per comprene de biais diferent las crisis venentas. Pasmens, s'aqueste analisi es pas realizat, utilizar un boc emissari en temps de crisi pòt venir un metòde rotinièr pel grop, que pas pus ensag de desvelar las causas verias dels problèmas mas se concentra pas que sus la recerca de la cibla que cal de blasmar per l'escasença.
Dins las familhas, utlizar una victima expiatòria pòt tanben constituir un mejan de gardar l'unitat familiala quand las tensons son plan fòrtas e/o los metòdes utilizats per gerir aquesta tension son pas pro eficaces. Los membres de la familhan ensajan alara de solaçar la tenson existissenta remandant lo blasme sus l'un d'entre eles, mai sovent un enfant, qu'es alara presentat coma « emocionalament perturbat » e pren lo ròtle de patient. La focalizacion sul «patient» permet a la familha de manténer son unitat. Lo procediment pòt se desvelar foncional que permet una estabilitat familiala, mas se se manten sul long tèrme, es pas sens consequéncias per l'enfant que pren lo ròtle del partiràs.
Proteccion de l'estima de se e conformisme
Quand l'imatge de se d'un individú es menaçada e que las autras tecnicas de proteccion faguèron fracàs, Tom Douglas discuta de la possibilitat que los individús prenon un boc emissari per aparar lor imatge de se en portant l'atencion sus altrú. En efièch, segon lo psicològ Fritz Heider, lo procediment que mèna a prene una persona per boc emissari implicariá « de blasmar d'autres per de cambiaments qui, s'èran atribuits a la persona, reduirián l'estima de se » (Heider, 1958 ; citat per Douglas, 1995 ).
L'adesion dels individús d'un grop de procediment de causida e d'ataca d'una victima expiatòria se pòt far per necessitat de se conformar al grop, entre autres per evitar d'èsser se mèsme causit coma boc emissari.
Ideologia sociala
Peter Glick prepausèt un modèl ideologic del boc emissari, en contrapés de las teorias classicas que lo fenomèn es considertat subretot coma lo resultat de procediments psicodinamics (e.g., projeccion inconscienta d'una frustration). Aquete modèl novèl se concentra sus l'explicacion de situacions de persecucion gropalas, coma l'Olocaust e identifica quatre condicions per l'escasença del fenomèn:
Segon l'autor, aqueste modèl permet de comprene l'Olocaust e tanben d'autras situacions, coma lo genocid armenian, lo genocid rwandés, las violéncias antichinesas en Indonesia o mai las agressions realizadas pels Sèrbes en Bosnia e Kosova. Lo modèl permetriá tanben de predire quines grops son susceptibles d'èsser pres per bocs emissaris dins los païses o las societats en presa uèi a de problèmas socials e economics.
Sociopsicanalisi e psiquiatria
vinheta| Brooklyn Museum - Agnus-Dei The Scapegoat (Agnus-Dei. Le boc emissari.) - James Tissot A l'encontra de la sociologia de las organizacions e de la psiquiatria, lo Dr Yves Prigent dins son libre La Crudetat ordinària analisi lo comportament de grops pichons menats per un pervèrs envioses. Aquestes fenomèns son mostrats per Gustave Le Bon a la fin del sègle XIX dins Psicologia de las folas e per Sigmund Freud que descriu la violéncia d'un grop menat per un pervèrs envejós, fasent atal referéncia al fenomèn de boc emissari.
Segon Prigent, l'ataca se pòrta sus aquestes que dispausa d'una vida interiora prigonda o de competéncias particularas. Aquestas especificitat de personalitat fa d'aqueste tipe d'individús una cibla preferenciala.
Lo pervèrs agís sens intencionalitat clara, que pòt pas clarament exprimir e concebre son manca. Aquesta impossibilitat se deu al fach que se veire avoar a se mèsme çò que sentís riscariá de li far perdre la fàcia al sieu vejaire. Dona alara de sens a aqueste sentiment difús de manc transformant, mercé a un trabalh psiquic, aqueste langui «impensable» en un langui «pensable». Aquò lo plaça dins una situacion ambigusa fàcua a la persona atacada. Dona donc un doble messatge :
Per manca d'espaci psiquic interior, lo pervèrs envejós dirigís son accion contra l'espaci interior de l'autre, per exemple lo difamant s'aqueste es un èsser etic, o ensajant de lo desolar (« de far venir ermàs »). Per aquò, utiliza mai sovent lo cinisme en s'afranquissant d'unas règlas de sociabilitat o de civilitat que saupriá pas èsser aplicadas als autres, que considèra coma son public. Lo pervèrs fa entendre de biais repetit que las mesuras qu'utiliza per assegutar sa victima son desirablas segon los dires dels autres. Fin finala, ensaja de destruire çò que fa l'autre especific, aquò per que es estimat.
Lo pervèrs envejós asira la singularitat que, el mèsme, n'es desprovesit; d'aqueste fach, li fa ombratge. Projècte sus altrú las sieunas dificultats que poiriá aver, el qu'es desprovesit per los resòlvre. L'objectiu consistís a anientar l'identitat sociala o la reconeissença sociala que seriá susceptible de beneficiar le subjècte de son òdi.
Lo grop, lo seguent, fa una reconeissença de la paraula del pervèrs, li balha un brevet de seduccion, per procedir al bandiment del « tròp vertuós » o del « tròp competent ». La perversitat es contagiosa.
Se lo subjècte d'òdi plega a l'injonccion del pervèrs, per exemple se se defend contra cada difamacion (que precedís imancablament lo jòc pervèrs), recebrà un traumatisme segond. Mai l'objècte de l'òdi perversa se defend, mai lo grop se dich qu'i a pas de fum sens fuòc, lo tracta de paranoïac; s'aqueste se defend pas, lo grop considèra que lo pervèrs a rason. Lo jòc pervèrs a per ojectiu de despolhar lo subjècte de sa dignitat.
Lo pervèrs s'ataca a las fòrças dels ligams, especificament al ligam entre la pulsion de vida e la pulsion de mòrt.
L'empresa e la manipulacion se fan alara sentir que siá sul boc emissari que sul grop qui demora inconscient dels eveniments.
Causida de la victima
La causida de tal individú o grop particular per portar lo ròtle de boc emissari se fa a partir de diferents critèris. Aquestes critèris, non exaustius, van de la simple disponibilitat fins a las caracteristicas personalas portadas pel boc emissari e de reson qu'aquestas provòcan dins lo grop.
Diferéncia
Un dels factors màger que mena la causida de la victima es la preséncia d'una diferéncia percebuda al respècte dels agressors. S'agiriá mai sovent de diferéncias de gra e non pas de natura: lo boc emissari essent percebut coma possedant quicòm de mai o de mens al vejaire del grop. Subretot dins los grops pichons o las famihas ont los membres son plan visibles los uns per los autres, la diferéncia ven tant mai salhenta e poirà servir de basa a la seleccion.
Selon Douglas, las victimas pòdon èsser causidas sus basa de diferéncias etnicas o culturalas visiblas ; subretot quand enfacian a d'individús dotats d'una fòrta personalitat autoritària. E los prejutjats pòdon tanben enforçar las diferéncias visiblas: quand la diferéncia etnica de cèrts membres dins lo grop se doble d'atentas particularas a lor vejaire, aquestas personas pòdon venir una cibla aisida al sen del grop.
Pasmens, mèsme dins de grops que los membres partejan la mèsma origina etnica e tanben lo sèxe, lo fenomèn de boc emissari pòt se realizar que tota diferéncia percbuda, mèsme definida sus basa d'un critèri relativament trivial (e.g., color de pèls diferenta), poiriá sufire a l'iniciar.
Antipatiá
Unes autors prepausèron que la seleccion d'un individú o un grop coma boc emissari es iniciada per l'antipatiá sentida contra aqueste individú o grop. Los prejutjats entretenguts d'en primièr pels agressors o quina que siá diferéncia percebuda coma irritanta (e/o menaçanta) son sufisent per provocar aqueste fasti, de biais independent de sas causas primièras. Pasmens, segon aquestes autors, un individú o un grop percebut coma antipatic vendrà boc emissari pas que se la societat passa per una crisi importanta que provòca la frustracion per la majoritat. Aquesta causirà alara lo le grop (o l'individú) mes estimat per desplaçar sus el sa frustracion e lo blasmar de çò que cal. vinheta|Camp de Cotton de L'Oklahoma. ca. 1897--98 Par exemple, Carl Hovland et Robert Sears  trobèron une correlacion negativa entre lo prètz del coton (indicator de prosperitat) dins 14 Estats dels Estats Units d'America e lo taus de linchatge dels Negres entre 1882 e 1930 : mai las condicions economicas èran marridas (donc mai lo prètz del coton demenissiá), e mai lo nombre de victimas aumentava. Los resultats foguèron interpretats coma lo fach que la populacion, frustrada per las condicions economicas, portava son agressivitat sus un grop patiràs, los Negres, contra que s'entreteniá primièr d'actituds negativas.
Disponibilitat e proximitat
Lo boc emissari e sovent una persona qu'es coneguda de sos agressors e que n'es est pas fisicament alunhada, çò que significa que totes partejan lo mèsme espaci (al sen d'un grop o d'una societat) pendent un temps pro long. Aquesta coneissença prealabla de la victima es necessària dins mai d'unas escasenças pnt los agressors secutan de motivacions diferentas :
Que que sia, seriá donc necessari que los protagonistas sián fisicament pròches e que l'agressor aja una cèrta coneissença de la victima.
Selon Douglas, existís pasmens d'excepcions a aqueste esquèma. A vegada, un grop o un individú estrangièr a une comunautat es pres per cible a son arribada dins l'espaci comun (e.g., paès, organizacion, etc.). Aicí, la coneissença de las victimas es unicament basada sus l'impression subte que n'aguèron los agressors o, benlèu, sus la reputacion que precedís aquestas personas. Fin finala, unes individús semblan de contunh pres per de bocs emissaris dins d'escasenças diferentas (e.g., escòla, trabalh, etc.). Al subjècte, Douglas postula que son lors comportaments o lor aparéncia que los fan eligibles a aqueste ròtle. Es tanben possible qu'aquestas personas, avent estat victimizadas pel passat, ajan developat d'esperança dins aqueste sens e ne venon a acceptar lo ròtle de boc emissari coma una partida inevitabla de lor existéncia.
Manca de poder social e comportaments desviants
Selon Douglas, dins las teorias que postulan subretot un desplaçament de l'agression, lo boc emissari seriá mai sovent una persona percebuda coma pauc poderosa socialament. En efièch, aquestas teorias prepausan qu'en cas de frustracion al vejaire d'una persona poderosa, l'individú (o lo grop) en colèra, mas crentant las represalhas, desplaçarà aquesta frustracion sus una persona percebuda coma febla e pauc susceptibla de se defendre. Per exemple, un emplegat que fa l'objècte de remostranças que li fa de son cap mas pòt pas exprimir sa colèra per paur de pèrdre son empec poirà enseguida descargar aquesta tenson sus un subaltèrne. Aqueste se veirà a son torn dins una posicion similara a aquela que coneguèt d'en primièr son superior e cercarà una autra persona pauc poderosa per descarrgar sa frustration, provocant a vegadas una reaction en cadena d'una persona l'autra. Tanben, dins los cas ont lo fenomèn es mai collectiu, de membres d'un grop pòdon sentir de colèra al vejaire del líder per un fracàs mas, crentant de se'n prene dirèctament a el, desplaçan lor frustracion sus un individú feble del grop que blasman de çò que se passèt. La manca de poder social pòt s'exprimir de diferents biais que constituisson tant de critèris sus la basa que serà ausit lo boc emissari:
Mai, lo boc emissari es sovent causit d'entre los membres que son a la periferia del grop e an un estatut marginal (donc pauc de poder social): son isolats, an pas de competéncias particularas e lor opinion es pas considerada pels autres. Segon Douglas (1995), aquestes membres marginals son « tolerats que lp grop sap que s'èran remandats d'autres membres del grop deurián prene lo ròtle de victima quand lo besonh vendrà ». Existiriá pasmens un encambament entre los critèris indicatius del manca d'estatut social e aquestes que provòcan de l'antipatiá; los dos critèris essent dificil de destriar l'un de l'autre. Es pas clar a aqueste estadi se son las caracteristicas individualas de la victima que la fasiá antipatica e menan a sa causida, o s'aquestas quita caracteristicas son le signe d'una manca de poder social e fan atal sa causida mai probabla.
Pasmens, l'ipotèsi selon que las victimas son sempre socialament feblas seriá contestadas, per exemple par Berkowitz e Green (1965). En efièch, lo boc emissari pòt a vegada èsser lo líder del grop, donc lo membre mai poderós en son sen. Se li atribuís alara la responsabilitat de çò que se passa, subretot s'es percebut coma la causa del problèma, la persona qu'èra supausada empachar son escasença e/o coma aquesta que deu trobar una solucion a aquesta crisi. Mai, per unes autors, lo boc emissari es prioritàriament un individú desviant de la norma sociala. Mas, segon de cercaires (Dentley & Erikson, 1970), aqueste estatut de desviant, que permet al grop de manténer un equilibri, seriá egal a aqueste desl « líders de naut estatut ». Aquò sembla indicar que lo boc emissari, quitament s'es desviant del grop, es pas sempre de segur un individú de feble poder social.
Mai, lo fach de se'n prene a un membre poderós del grop a quicòm de valorisant pels agressors que, tot en descargant lor frustrction sul boc emissari, relèva lor estima de se damatjada per l'eveniment frustrant - çò que Berkowitz e Green (1965; citat per Douglas, 1995) designan coma un procediment visant al « restabliment d'estatut ». Tanben, Glick pepausa que, dins los cas ont la frustracion es partajada per una granda partida de la populacion, lo boc emissari es sempre un grop considerat coma poderós, que s'attribuís a l'encòp d'intencions malfasentas e lo potencial de causar los damatges qu'es accusat. Aquestas representacions del boc emissari (coma poderós e malfasent) derivarián subretot d'estereotipes e prejutjats al vam dins la quita societat. Per exemple, los josieus aurián estat causits coma boc emissari pels nazis subretot que los estereotipes a lor compte dins la sociatat alemanda los presentavan coma un grop a l'encòp economicament poderós e malfasent.
Caracteristicas personalas
Dins unes grops al sen de que lo fenomèn foguèt analizat, los autors acampèron de caracteristicas individualas que possedavan las persoas causidas coma victima. Douglas acampèt aquestas donadas presas dins de grops d'adolescents e d'adults als EUA e cita las caracteristicas individualas seguentas pels bocs emissaris:
Impactes psicologics
vinheta|244x244px|Las vistimas partiràs son la presa de tensons psiquicas. Dins las familhas, lo fach que lo procediment siá foncional permetent una cèrta estabilitat familiala, significa que lo fenomèn se pòt se manténer sul long-tèrme al prejudici del patiràs (mai sovent, un enfant). En efièch, Bell e Vogel mòstran que los enfants causits coma patiràs son la presa de tensons psiquicas plan fòrtas. Segon los autors, los « agressors » se prenon instinctivament consciéncia que lo fach de venir boc emissari andicaparà la victima e qu'es donc necessari de causir un individú que la contribucion a la familha es feble e/o que serà possible per un autre membre de la familha de prene en carga sos pretzfachs. Mai, lo fenomèn es doble talh e los « agressors » sentisson mai sovent fòrça culpabilitat, subretot en rason de lor actitud ambivalenta al vejaire de la victima: sentisson de desesper e de colèra contra son comportament tot enforçant aqueste darrièr per d'encoratjaments implicits.
Reaccions possiblas de la victima
Alara que, dins lo ritual tradicional, la victima èra mai sovent tuada o exilida après aver estat causida coma victima espiatòria, es pas pus le cas uèi. Lo fenomèn prenguèt una forma novèla forma ont las victimas, un còp socialament sacrificadas per la deca que d'autres cometèron o per las mancas del grop, pòdon tornar en seguida per demandar reparacion. Per se defendre, lo boc emissari pòt cridar la lei (coma es lo cas dels processes après de genocidis) o per la politica, coma es le cas amb las Comissions de vertat e de reconciliacion.
Mai es esperat del líder qu'assuma « la responsabilitat simbolica en cas de fracàs per que la recerca de qui o que es vertadièrament responsable ne destruga pas l'imatge public de l'organizacion ». Atal, dins una organizacion en crisi ont de personas ocupan de postes de nauta responsabilitat, aquestas que riscan de se veire blasmadas per la situacion e son conscientas de se trobar dins una posicion de vulnerabilitat. De biais preventiu, aquestas personas pòdon començar alara a s'acusar los uns los autres per s'assegurar que pas degun serà lo sol de portar la totalitat de la responsabilitat ; çò que constituís un procediment cap al « contraboc emissari ».
Fin finala, dins unes cas, las doas partidas pòdon conclure un mercat (implicit o explicit). La victima accèpta alara lo ròtle de boc emissari e las pèrdas associadas (e.g., en tèrmes de prestigi o de perspectivas de promocion) mas tot en gagnant quicòm en escambi (e.g., la libertat d'anar endacòm mai o de cambiar d'aliança).
Reaccions possiblas dels líders
Los líders d'un grop, fasent donc partida d'aqueste, pòdon aver, espontanèament o non, diferentas reaccions possiblas fàcia al fenomèn. Garland e Kolodny acampèron una lista de las intervencions podent èsser realizadas pels líders per arrestar lo fenomèn del boc emissari:
Intervencions possiblas
Dins lo cas d'una intervencion extèrna visant a resòlvre una situacion d'expiacion, la primièra cauda de far es de s'assegurar que sèm plan dins una situacion de boc emissari. Es a dire que la victima es plan inocenta, al mens en partida, de çò qu'es tenguda per responsabla.
Tres nivèls d'intervencion
La resolucion del fenomèn de boc emissari se pòt aprochar tant al nivèl individual (se concentrant sus la victima) qu'al nivèl gropal (se concentrant suls « agressors », que lo grop realiza lo fenomèn). L'ideal essent d'intervenir als dos nivèls a l'encòp. Se pòt tanben intervenir al nivèl del quita procediment.
Psicoeducacion e presa de consciéncia del fenomèn
Lo grop deu comprene dins quina dinamica se trapa, e deu reconéisser qu'un boc emissari foguèt designat (e qu'es donc totalament, o en partida, inocent). Un intervenent exterior pòt facilitar aquesta presa de consciéncia pel biais de la psicoeducacion.
Cal comprene perque un boc emissari foguèt causit, perque lo grop preferiguèt utilizar aqueste fenomèn puslèu que d'afrontar las vertadièras fonts de la tenson. Lo grop deu tanben comprene perque causiguèt tala victima puslèu qu'una autra e èsser familiarizada amb lo concèpte d'estereotipe que jòga un ròtle dins aquesta causida.
Es plan dificil pel grop de reconéisser qu'es implicat dins un procediment de boc emissari, qu'es dificil de destriar entre las causas racionalas e irracionalas que menan a la seleccion d'un responsable de las tensons viscudas dins lo grop.
Las causas realas son pas sempre comprensiblas. Per Feldman e Wodarski, val melhor se concentrar sus l'aicí e ara del grop. Se pòt, per exemple, s'interessar al biais que la victima e lo grop considèron lo problèma e « tanben, la natura dinamica d'aquestas fòrças socialas implicadas dins lo fenomèn de boc emissari vendrà aparenta ».
Ken Heap prepausa de se concentrar sus las emocions aportant al grop un « supòrt actiu » e una « acceptacion totala » de sas emocions e pulsions. Cal donc per aquò far sortir las emocions presentas dins lo grop e educar lo grop sul poder qu'an aquestas emocions. Cal tanben far prene consciéncia als membres del grop que la relacion entre un estimul emocional e una responsa comportementala es pas calhada per sempre e qu'es possible de la modificar.
Nivèl individual
Per Feldman e Wodarski, cal s'interessar a l'aquí e ara. La recerca d'informacion sus la victima, prealable a une intervencion, consistís a s'interessar a sas reaccions fàcia a sa seleccion coma boc emissari, a çò que pòt èsser pertinent dins son istòria (familha, escòlas, emplecs, etc), e a sos trachs de personalitat e sos comportaments podent constituir un terren propici a èsser seleccionat coma boc emissari. Cal tanben s'interessar a l'estatut e al ròtle que lo boc emissari ten dins lo grop.
Apartar la victima permet al grop de prene de retirada sus la situacion e d'aprene a gerirr sas tensons e sos problèmas sens utilizar un boc emissari. Mas aquesta solucion permet pas al grop de comprene perque un boc emissari essent necessari al partir e lo grop risca de trobar un autre boc emissari d'entre sos membres o d'entre los individús pròches d'el.
Far prene consciéncia a la victima de sos besonhs, e subretot son besonh d'èsser considerada coma marrida o sens valor.
Nivèl procedural
L'intervencion al nivèl del procediment se pòt se far a partir la constitucion del grop avetissent aqueste de l'existéncia d'aqueste fenomèn e de sa fòrta probabilitat d'aparicion. En efièch, coma lo mòstra Garvin, « caldriá ensejar d'empachar unes membres del grop d'èsser blocats dins de tals ròtles a partir de las primièras reünions, qu'es dificil de levar una etiqueta de desviant un còp que foguèt balhada ».
L'intervencion pòt tanben se debanar dempuèi lo començament del fenomèn fasent sul pic prene consciéncia al grop de çò que se debana train per daissar los ròtles se calhar atal. Se pòt alara demandar al grop « Que pensatz qu'ensejatz de far en agissent d'aqueste biais? ». Pasmens, demandar « Perqué fasètz aquò a X » a pauc d'interés.
Nòtas
<references group="Notes"/>
Referéncias bibliograficas
<references group="D"/>
<references group="E"/>
Preson de Sant Miquèl
thumb|300px|Faciada de la prison La preson de Sant Miquèl es un bastit tolosenc se situant Grand carrièra de Sant Miquèl sus l'anciana carrièra anant de Tolosa cap a Carcassona. Foguèt en partida inscricha als monuments istoric lo 25 de febrièr de 2011.
Origina
Aquela preson que paréis dempuèi l'exterior a un castèl fòrt de l'Edat Mejana foguèt concebuda per l'arquitècte departemental Jacques Esquié en 1855, jol reialme de Napoleon III. Foguèt bastida de 1862 a 1869 pel departament per una soma de e per una capacitat de 400 presonièrs. Après la guèrra francoprussiana, la preson de Sant Miquèl foguèt d'en primièr utilizada coma espital e los primièrs presonièrs arribèron en 1872, e tanben de femnas ont un quartièr lor es especialament dedicat en 1869. Jacques Esquié presentèt un memòri sus las novèlas presons a l'Acadèmia de las sciéncias, inscripcions e bèlas letras de Tolosa en 1868.
En octobre de 1913, après lo rebut de la gracia d'un condamnat a mòrt, la vila de Tolosa prenguèt la decision de realizar las execucions capitalas debans la preson, puslèu que de supliciar al Pòrt Garaud vesin, sus las ribas de Garona, coma se fasiá dempuèi qualques 70 ans. Lo 10 de mars de 1923, dos soldats criminals foguèron decapitats a la pòrta de la preson de Sant Miquèl foguèt la darrièra execucion publica a Tolosa. Vint e cinc ans mai tard, lo 13 de genièr de 1948, dos murtrièrs foguèron guilhotinats dins la cor d'onor du castelet.
Segonda Guèrra Mondiala e resistança
Al començament de julhet de 1940 i demorèt Herschel Grynszpan l'assassin del conselhièr d'ambassada Ernst vom Rath lo 7 de novembre de 1938.
Pendant l'ocupacion nazia, fòrça resistants i foguèron prés, condamnats a mòrt e executats, coma Marcel Langer, cap de la 35 brigada dels FTP-MOI, condamnat a mòrt per la justícia del Regim de Pétain e guilhotinat dins la preson lo 27 de juilhet 1943, Conchita Ramos, Maurice Fontvieille, Sylvain Dauriac, Angèle Bettini, Raymond Naves, Alice Koquine, François Verdier, Jean Durand, Marcelle Fontès e fòrça mai. Lo 19 d'agost de 1944, las femnas dels presonièrs forcèron las pòrtas de la preson e los liberèron, un episòdi marcant de la liberacion de la vila.
Cap a la barradura progressiva
Dempuèi lo começament dels ans 1980, los presonièrs en mièglibertat sont aculhits dins lo convent mejancièr dels Lazaristas. En 2000, lo ministèri de la Justícia programa lo transferiment dels presonièrs cap a las presons de Sèishes e de Mureth. En 2001, l'explosion de l'usina AZF damatja lo convent. Los presonièrs en miègliberté mudan dins l'ancian quartièr de las femnas.
Avenir del bastit
L'avenir del bastit poiriá far problèma perque l'Estat poiriá vendre l'edifici aux enchères. La vila de Tolosa desirava comprar lo bastit. En 2002, l'Estat s'èra engatjat a daissar la preson a la vila per. En 2010, lo govèrn semblava se ravisar. Los partesans de la conservacion e reabilitacion en equipament public demandavan que siá protegida coma bestit istoric. Lo Ministèri de la cultura indiquèt que l'anciana preson de Sant Miquèl, "a causa de son arquitectura e son insercion dins lo teissit urban, es un testimòni gaireben unic de l'istòria de las presons". Lo 28 de genièr de 2011, la Comission regionala de la proteccion dels sites (CRPS) se prononcièt per la proteccion del castelet e de la cot d'onor dicha « cor dels fusilhats », es a dire la proposicion de proteccion facha pel Ministèri de la justícia, proprietari dels luòcs. Mas foguèt empachada de donar un avís sus la proteccion de l'ensems amb la rotonda e las seunas cinc brancas, demandada per las associacions localas e los ancian resistants, e 10808 signatàris (un "avís jos la constrencha" segon La Dépêche du Midi). Lo 31 de genièr, lo prrfècte anoncèt l'inscripcion als Monuments istorics del castelet d'intrada, de la cor d'onor e dels bastits a l'entorn. Prepausa a la Vila de Tolosa de li daissar aquela partida inscricha (gaireben a sol) per l'èuro simbolic e lo rèste amb la rotonda e las brancas (gaireben  al sol) per. La renovacion del bastit es estimada a.
Arquitectura
La situacion geografica, al centre de la carrièra de Sant Miquèl e la concepcion arquitectonica en estela, fan d'aquel bastit un simbòl del patrimòni tolosenc. La superficiá totala del bastit es de.
Trabanca
Trabanca es un municipi de la província espanhòla de Salamanca dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Wolinski
thumb|250px|right|Wolinski en 2011 Georges Wolinski mai brèvament escaissat Wolinski (Tunís, 28 de junh de 1934 - 7 de genièr de 2015) es un dessinator assassinat dins lo chaple al sèti de Charlie Hebdo.
Passèt una part de sa joventut amb la maire a Briançon.
Libertat de circulacion
La libertat de circulacion es lo drech per tot individú de se desplaçar liurament dins un país, de quitar aqueste e d'i tornar. Es garantida per l'article 13 de la Declaracion Universala dels Dreches Umans. En pratica, aquesta libertat es limitada per de nombrosas rasons, coma : la nacionalitat (pels immigrats clandestins), la proprietat (pels non-proprietaris), la lei (pels presonièrs).
Una libertat de circulacion totala dels individús dins lo mond permetriá de doblar lo PIB mondial.
Estela de la Hami
L’Estela de la Hami qu’ei un arròc quilhat au ras de la ciutat d’Elefantina, a l’entorn de -187, ostendent inscripcions deu temps deu rei Ptolemèu V Epifan, mei de dus mil ans après lo temps de qui parla : lo regnat du faraon Djòser (de la tresau dinastia), protagonista, dab lo son famós arquitècte Imhotep, de la hèita contada:
''Lo men còr ques’estava dens lo treishaguèr per’mor deu Nil qui n’èra pas vienut quan at calèva per sèt annadas. Lo gran qu’èra escàs, las granas b’èran secas, tot çò qu’avèvam per minjar n’èra pas briba abondós, chascun qu’èra frustrat dens lo son prohèit. Que s’escadèva qu’òm non pòscosse pas mei caminar: lo mainatge qu’èra en plors, lo gojat qu’èra aflaquit ; los vielhs, los lors còrs b’èran tristes, la loas camas b’èran plegadas mentre que s’estavan suu sòu dab las mans contra los lors còs. Los quites cortesans b’èran dens lo besonh; lo temples qu’èran barrats e los santuaris devath la prova. Tot que demorava donc dens lo treishagèr. Alavetz que'm virè de cap au passat e qu’interroguèi un òmis enter los serviciaus de l’ibis, lo capdau deus prèstes legedors, Imhotep : _« En quin endret e vad lo Nil ? », e’u demandèi, « Quau diu e i demora, entà qui m’ajudi ? » _« Que i a ua vila au bèth miei de l’aiga : lo Nil que l’entorneja. Lo son nom qu’ei Elefantina ; Khnom i ei, estant lo son diu.''
[Adarron, lo rei qu’ordona sacrificis e ceremonias peu diu qui’u apareish en saunei:]
''_ «Que soi Khnom lo ton creator; los mens braç que son darrèr tu entà ensarrar lo ton còs. Que soi lo senhor qui crea, lo qui s’ei hèit eth medish, lo Non hèra gran, lo qu’i èra a la vaduda deus temps, Hapi qui correish au son grat. Que harèi pujar lo Nil per tu. La hami que s'acabarà. Lo còr que serà mei gaujós que non pas abans. Non i aurà pas nat annada qui l’aigat non pujarà per cap terren, las hlors que pravaràn en beth plegar devath lo polen. » _ « Alavetz que'm desvelhèi mentre que lo briu de mas pensadas e tornava, e tot deishar l’immobilitat, que hei un decret en favor de Khnom lo men pair ...en escanvi de çò qui hes per jo. »''
Džozer
Neuvy-en-Beauce
Neuvy-en-Beauce es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Geografia
Neuvy En Beauce es un pichon vilatge #que se situa a 10 km de Toury e aperaquí 20 km de Angerville. Manca aperaquí 45min per anar a Orléans e un pauc mai de 1h per París.
Neuvy en Beauce est un petit village qui se situe à 10 km de Toury et environ 20 km d'Angerville. Il faut environ 45min pour aller à Orléans et un peu plus d'1h pour Paris.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Ovanches
Ovanches es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Sòna e la region de Borgonha Franca Comtat.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Tremedal de Tormes
Tremedal de Tormes es un municipi de la província espanhòla de Salamanca dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Corrent landés
Qu’apèran « corrent » los arrius de la còsta gascona qui vuitan a la mar Grana, l’aiga deus estanhs formats darrèr las dunas deu litorau. Que's tròban tots suu departament de las Lanas. thumb|200px|right|Lo bocau deu corrent d'Uishet
Presentacion
Lo cors d'aqueths arrius qu’es mei o mensh orientat d’èst en oèst, avant de s’arrevirar naturaument a capsús e de loncar la lèta sus mantruns quilomètres, dinc a que tròbi lo son bocau. Los bocaus de tots los corrents que son estats estabilizats per l’òmi, manca lo d’Uishet.
De tots los estanhs espartits delong la còsta, sheis, sonque, qu’an ua destota qui’us vuita a la mar Grana. D’aqueths sheis, quate que s’apèran « corrent » :
Los auts dus que son :
Qu’apèran tanbei « corrent » :
Sòrt
Sòrt (Sort-en-Chalosse en francés) qu'ei ua comuna gascona de Shalòssa situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Corrent landés
Corrent de Mamisan
Exutòri de l’estanh d’Aurelhan que vad capsús deu pont de Gombaud, e que cor sus 6 km dinc a la mar Grana en passant devath lo pont de Vigon, lo pont Roge, lo pont de las Troncas, e lo pont de la Plaja.
Sòrt
Toponimia
La prononciacion qu'ei [sɔrt]. Las fòrmas ancianas que son Sort aus sègles XI-XII, Sortensis, en latin, aus sègles XI-XII, castrum de Sort en 1279, Sort (mapas de 1638 e de 1714).
Corrent landés
Corrent de Contis
Ne serv pas mei de destota dempuish l’assecament deus estanhs de Lit et de Sent Delian. Las òbras enterpresas en 1845, dab lo redreçament deu bocau, n’i an pas daishat que gravas traversadas per las aigas de l’arriu d’Usar e deu Corlís, vinent de Sent Delian. Aqueth corrent que dessepara Bòrn et Maransin. thumb|150px|right|Lo corrent d'Uishet
Sòrt
Toponimia
Dauzat e Rostaing qu'explican Sòrt per ua varianta deu gascon sourde (grafia de Palay), « hont qui giscla ».
Corrent landés
Corrent d’Uishet
Qu’es l’exutòri de l’estanh de Lon. Dempuish lo Pas deu Lop dinc au pont de Pishalèbe, que dessepara la comune de Vièla-Sent Gironç dab la de Moliets e Mar. Lo son bocau qu’es lo sol de la còsta gascona de n’estar pas estabilizat.
Corrent de Soston
Vadut au cap sud-oèst de l’estanh de Soston, que s’escor sus la comuna deu medish nom. Lo son bocau, partatjat dab la comuna deu Bocau Vielh, qu’èra lo de l’Ador dinc a 1578.
Sòrt
Toponimia
Segon Bénédicte Boyrie-Fénié, l'origina qu'ei la medisha que per Sòrts e per Sòrda; lo vèrbe sórder e lo nom sordar que son dens lo lexic gascon, pr'aquò conéishen pas de deverbal deu vèrbe sórder. Que i a un nom sorten-, « lòc on i a honts ». B. Boyrie-Fénié que cred la prumèra fòrma correspond a un o barrat; dens lo vèrbe surgere, u que dona [o] barrat (puish [u]). La dificultat qu'ei las fòrmas seguentas e son en [ɔ] (o obèrt), mès l'influéncia de r que pòt eventualament obrir la vocala. Lo nom que designava pastencs en arriba de Lui.
Lo nom de Sanctus Laurentius de Ordise, atestat dins lo Cartulari de Dacs (sègles XI-XII) qu'ei lo d'ua anciana parròpia situada dens la comuna; segon J.B. Orpustan, aqueth nom qu'ei a religar dab la basa basca urd-/ord-, « planèr » qui's tròba dens Ordiarp.
Ciutat de l'espaci
thumb|200px|Maqueta d' Ariane 5 de la ciutat de l'espaci de Tolosa
La Ciutat de l'espaci (en francés: Cité de l'espace) es un pargue de léser de tèma scientific orientat cap a l'espaci e la conquista espaciala, dedicat tant a l'astronomia coma a l'astronautica. Situada a Tolosa, la Ciutat de l'espaci foguèt inaugurada en junh de 1997. Foguèt realizada per l’iniciativa de la vila de Tolosa amb la participacion d'autres partenaris coma lo Conselh regional de Miègjorn-Pirenèus, los Ministèris de l’equipament, de la Defensa, de l’educacion nacionala, de la recerca e de la tecnologia, del Centre nacional d'estudis espacials, de Météo-France, d'EADS, Astrium, e mai.
Aculhèt près de 5 milions de visitors en 17 ans d'existéncia.
La visita
Lo pargue permet de descobrir la replica grandor vertadièra de la fusada Ariane 5 ( de naut), de la nau Soioz e del satellit d'observacion de la Tèrra ERS. Se pòt tanben visitar un modèl d'engenhariá de l'estacion espaciala Mir amb totes los equipaments.
La Ciutat de l'espaci presenta de contunh de mòstras, sovent interactivas: coma la sala de contraròtle que permet de preparar lo lançament d'una fusada, d'assistir a son enlairament, a son vòl puèi a la mesa en orbita d'un satellit. Lo Terr@dome (una mièjatèrra de de diamètre) presenta un questionari sus la vida extrèma sus nòstra planeta. L' Astralia, obèrt en 2005, prepausa tota la jornada d'espectacles mercé a un planetarium de 280 plaças, amb un ecran emisferic de e d'una sala de cinemà IMAX de 300 plaças que projeta un filme sus l'espaci en relèu compausat d'imatges e de sequéncias filmadas dins l'espaci. Pels mai joves, d'espectacles son difusats dins l' Stellarium, un planetarium de 130 plaças.
Se debanan fòrça autras animacions, d'experiéncias d'entraïnament de l'astronauta a viure e dels rendètz-vos amb los previsionnistas de Météo France son programats cada jorn...
La Ciutat de l'espaci possedís tanben de salas de seminari.
Vilaspin
Vilaspin o Vila-Espin (segon la grafia mistralenca) (Vilo-Espi en grafia mistralenca e Bilespí, Bilospí en grafia de Savartés ; Villespy en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Los gentilici es vilaspinòl -a/vila-espinòl -a (grafia mistralenca: Vilo-Espinol -o), e l'escais-nom es miquelet (grafia mistralenca: miquelet).
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Nòta (solfegi)
thumb|left|400px|Do, Re, Mi, Fa, Sol, La, Si, Do, Si, La, Sol, Fa, Mi, Re, Do sus la clau de SolEn solfegi, ua nòta designa un deu noms e deus simbòls representant la hautor d'un son. Dens las escalas diatonica e cromatica de la musica occidentau, las nòtas que son au nombre de 7 e que hon nomadas Do (Ut a l'origina), Re, Mi, Fa, Sol, La, Si per Guido d'Arezzo a partir deu poëma Ut Queant Laxis.
Las nòtas de musica que son notadas suu pentagrama en foncion de la clau emplegada ; dens lo cas de la clau de Sol, lo Sol qu'ei marcat sus la linha deu miei e las nòtas que s'encadenan dens l'òrdi ascendent Do, Re, Mi, Fa, Sol, La, Si e, dens un òrdi descendent Do, Si, La, Sol, Fa, Mi, Re.
Cada nòta qu'ei definida per la soa frequéncia. Ua medisha nòta qu'eixisteish dab diferentas hautors. Las hautor superioras que son multiples de 2 d'ua medisha nòta grava.
Valdecarros
Valdecarros es un municipi de la província espanhòla de Salamanca dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Fòbia
Una fòbia (del grès ancian φόβος, esglasi o crenta) es una paur desmesurada o irracionala d'un objècte o d'una situacion precisa. Pòt s'agir d'agorafobia (paur de la fola e dels luòcs publics), de fòbias especificas coma la claustrofobia (paur dels luòcs clauses), o de fòbia sociala, qu'es une crenta andicapanta de relacions socialas coma la presa de paraula en public, l'encontra de novèlas personas o de l'opinion o jutjament dels autres. La fòbia es mai sovent sentida coma irracionala pel quita pacient.
Segon lo psiquiatre e psicanalista Paul Denis, « la fòbia, paur irrasonada, irracionala, desencadenada per una escasença sens dangièr, es de segur lo simptòma psicopatologic mai espandit » ; es aqueste caractèr de dangièr irreal que destria clinicament la fòbia de la paur. L’objècte o la situacion que desencadena la fòbia es nomenat « fobogèn ».
De notar que fotofobia e idrofobia designan pas de fòbias d'òrdre psicologic, mas son de reaccions a d'estimuls fisicament insuportables en rason d'un estat medical particular:
Origina de la nocion
Los Grècs ancians onoravan la divinitat Fòbos per conjurar la paur de partir al combat. En Occident, las paurs irrasonadas èran curadas per la medecina tradicionala o rituala e de malautiás coma l'epatiti foguèron longtemps identificat coma apartenent al registre de la paur, jol nom de jaunissa.