cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evolucion umana
Fasa preumana o umana primieirenca
L' Homo habilis visquèt una pauc aprèp, fa entre 2,3 e 1,5 milions d'ans. La seuna capacitat craniana èra de 700 cm3 e benlèu foguèt lo primièr a constrire d'otís. Èra omnívòr e practicava la caça d'animals pechons. Aviá una menora constriccion postorbitala e las maxillaras mens desvolupadas. Èra bíped e aviá la man forta.
Fasa umana arcaïca
Suls arcantròps o antropids i a una espècia polemica: l' Homo ergaster. Fòrça preïstorians considèran que de fach es la meteissa espècia que l' Homo erectus, mas tanben i a que lo considèra coma un ominid a mièg camin entre l' Homo habilis e l' Homo erectus. E l'equipa d'Atapuerca lo considèra coma lo predecessor de l' Homo antecessor.
L' Homo erectus aviá una capacitat craniana de 900 cm3 fins a, coneissiá lo fuòc e fabricava d'aisinas elaboradas. Sortiguèt d'Africa fa un milion d'ans e arribèt fins a Indonesia, çò qu'implica passar de braces de 19 quilometres d'aiga. Aquela espècia inclusís l'òme de Java descobèrt en 1891 o lo Sinanthropus pekinensis, trobat a Txu-Ku-Tien en 1922.
Un autre arcantròp polemic es l' Homo antecessor, que los seu restas an e se tròban a Atapuerca, dins la Gran Dolina. Segon l'equipa de l'escavacion seriá l'aujòl comun dels europèus antics e modèrnes. Seriá arribèt en Euròpa fa gaireben un milion d'ans per i evoluar cap a Homo heidelbergensis e, d'aquel, cap a Homo neanderthalensis. Aquels aujòls que demorèron en Africa, en cambi, acabèt evoluar cap a Homo sapiens. Se sap qu'aviá una industria litica e qu'èran canibals gastronomics, non rituals.
dreta|thumbnail|300px|Mapa de la migracion umana segon d'estudis de l'[[ADN mitocondriala. La legenda representa los milièrs d'ans fins ara. La linha blava senhala l'extension maximala de las glaças e los airals de tondra pendent la darrièra granda glaciacion.]]
Quant a l' Homo heidelbergensis, fòrça preïstorians considèran qu'es de la meteissa espècia que l' Homo antecessor (o lo contrari). Seriá arribat en Asia fa e en Euròpa fa.
Los èssers umans apareguèron sus Tèrra fa mens de pendent lo periòde Paleolitic. Atal capitèt aprèp un larg període d'evolucion. A l'epòca, la Tèrra èra dins una èra glaciala, amb un clima pro fred qu'ara.
Los davacièrs dels umans, coma l' Homo erectus avián utilisat d'aisinas simplas pendent de millenaris, mas dins aquela epòca, las aisinas melhoravan, venguèron totjorn mai precisas e complèxas. Dins aquel temps, los umans comencèron a utilizar lo fuòc per se caufar e coire. Tanben se desvolopèt lo lengatge, e los rites funeraris. Dins aquel periòde, totes los umans vivian de la caça (d'en primièr de carronhada) e la culhida, essent nomas; l'element clau es que va cambiar la seuna postura.
Fasa umana modèrna
L'Òme de Cròsmanhon, que recep lo nom d'un abric perigordés ont se trobèt de fossils en 1868, apareguèt al Plistocèn superior, e visquèt amb los neandertals fins a l'atudament d'aqueles. Aquel Homo sapiens èra naut, mai de 180 cm, aviá lo crani long e estrech e una cara larga e corta, amb d'orbitas rectangularas e l'obertura nasala nauta. Èra iperdolicocefal, amb una mandibula leugièra e prominenta, e de dents leugièras. S'espandiguèt per tot lo vièlh mond, creant de raças coma lo Cròsmanhon Chancellat e lo Grimaldi. Lo chancellat, semblant als actuals esquimals, èra mai bas e amb las pometas e lo menton sortents. Lo grimaldi aviá mens de front, lo nas larg e las pometas tanben sortentas, e n'i a qu'especulan que serián una origina possibla aqueles e los actuals negres.
thumbnail|Crani d'un cròdmanhon mascle
Paradís
Lo paradís o jardin d'Edèn representa sovent lo luòc final ont los umans seràn recompensats de lor bon comportament. Es un concèpt important presentat al començament de la Bíblia, dins lo libre de la Genèsi. A donc un sens particular per las religions abraamicas.
Dins un sens mai larg, lo concèpte de paradís es present dins gaireben totas las religions. Los cresents parlan tanben del « Reialme de Dieu » que serà manifestat a la fin del mond. Un concèpte semblable, lo nirvana, existí dins l'indoïsme, lo jaïnisme e lo bodisme, pasmens se seriá dins aquel cas mai d'un estat esperital qu'un luòc fisic.
Evolucion umana
Fasa umana modèrna
Pasmens, l'origina de l'òme de cròsmanhon es gaire clar, coma tanpauc n'es la relacion amb lo neandertal. D'estudis genomics recents demostrèron que la mèscla entre ambedoas espècias existissiá, mas dins un percentatge tròp bas per far d'Homo sapiens sapiens lo producte de la fusion d'ambedoas espècias.
Paradís
Etimologia
Lo tèrme se trapa pel primièr còp en - 362 per Xenofon dins l'Economic per designar de jardins que lo rei de Pèrsa Cir lo Gran ordonava de trobar pertot ont lo menavan los sieus viatges.
Evolucion umana
Fasa umana modèrna
Avián una industria litica fòrça especializada, acompanhada d'evòri, fusta e banas de cèrvi. Desvolopèt un art parietal, e l'abitat uman. Amb la linguistica comparada Merrit Ruhlen determinèt que los 30000 membres del tronc comun inicial del Orient Mejan e lo nòrd èst d'Africa parlavan la meteissa lenga.
Paradís
Etimologia
Lo tèrme paradís es eissit d'una lenga fòrça anciana, l'iranian avestic ont pairidaēza, significa barri reial o nobiliari. Lo tèrme se transmet enseguida al persan (pardēz, valent a dire enclaus), puèi al grèc ancian (« paradeisos » significant un pargue claus ont se trapan d'animals fèrs) per venir al latin crestian (paradisus). Amb Agustin d'Ipòna, lo tèrme en latin evòca dempuèi de biais mai imatjat e mai larg un « luòc de bonaur esperital ». La forma sabente paradis remplaça la forma pareïs a la fin del sègle XI. A partir del sègle XI, lo mot exprimant la felicitat tot en conservant la nocion de jardin, es utilizada dins la locucion de « paradís terrèstre », per designar un luòc ric e fecond. Lo tèrme dintrèt tanben per analogias dins lo vocabulari usual per designar de concèptes profans, variats, amb un reson puslèu positiu.
Mitologia grecoromana
Xenofon conta dins l’Anabasa qu'à Sardas, en Asia Menora, ont Cir lo Jove concentrèt lo còrs expedicionari dels mercenaris grècs destinat a l'ajudar a tornar prene lo poder, aquel darrièr fa visitar son jardin. Los Grècs son esbleugits, coneisson pas res de semblable. Per nomenar aquela esplendor, Xenofon utiliza lo mot pèrsa per jardin enclaustrat : paradeisos.
Las descripcions de l'al delà dins la mitologia grecoromana son pas unifòrmes, segon qu'on se referís a Omèr, Virgili ... D'un biais general, pels ancians, l'univèrs dels mòrts constituís una forma de negatiu del mond dels vivents, los Infèrns (inferi) o « çò qu'es al dejós » - ont los mòrts vivon jos forma d'ombras impalpablas. Es lo reialme d'Ades - Pluton pels romans - sobeiran tiranic e insensible, e de son esposa Persefòna - Proserpina pels Romans. Las amnas dels mòrts passan davant los tres jutges Eac, Minòs e Radamant qu'estatuan sus lor astra per l'eternitat.
Los condemnats son dirigits cap al Tartar. Los justes son eles dirigits cap a un luòc de felicitat, los camps Elisèus o las Illas dels Benastrucs. Los elegits i vivon dins un printemps eternal, sus una tèrra feconda per produch tres culhidas cada an, dins l'inchalhença e l'òci. Seguent Virgili, los elegits an en comun l'importança dels servicis donats a la comunautat e se trapa d'entre eles de fondators de vilas, de grands guerrièrs, de prèires, de poètas o encara d'artistas. Aquelas visions imajadas de l'al delà essent pasmens luènh de far consensus, coma o mòstra exemple lo scepticisme de Juvenal que parla de fablas que pas degun poiriá creire levat los nenons.
Mitologia e influéncia mesopotamiana
Quand un rei pèrsa volián onorar qualqu'un que li èra car, lo nomenava « companh del jardin », e li donava lo drech de caminar dins lo jardin dins sa companhiá. Se trapa benlèu un reson d'aquela practica dins la Bíblia, ont Dieu es descrich a l'imatge del rei: « entendèron lo Senhor Dieu que caminava pel jardin al buf del jorn » (Gn 3:8). ''NB: Comparar Dieu a un rei pèrsa pòt èsser un pauc estranh. L'extrach mencionat çai dessús es un pauc diferent dins lo tèxte establit per l'Abadiá de Maredsous : "Entendèron lo bruch del Senhor Dieu, que passava dins lo jardin a la brisa del ser." Gn 3,8.''
Dins la Bíblia, l'apareisson del jardin en Edèn, amb sa granda sobrietat dins sa descripcion contrasta amb la luxuriança dels jardins orientals, deguts a la civilizacion pèrsa : lo mot Edèn apareis dins mai d'una lengas semiticas per designar una plana fertila o lauradissa. Lo tèrme pèrsa pairi daēsa designava lo pargue de la residéncia de Cir II lo Grand (sègle VI AbC) - que los ebrieus devon la fin de lor captivitat a Babilònia - mejans que passava lo fluvi Meandre e ont èra un jardin de plasença, un vergièr e un domèni reservat a la caça.
Dins la cresença mesopotamiana, totes los mòrts se trapan als Infèrns, sens esper de salut, ont vivon una existéncia mòrna e tenebrosa, condemnats a se noirir de posca e d'aiga fangassa, incapables de cobrir los sieus besonhs sens l'ajuda dels vivents. Sembla pas existir de jutjament post mortem - inutil en l'abséncia de teologia esoterologica - e solas las divinitats escapan al « País del non-retorn ». Existís una excepcion notabla au sòrt partejat per totes los umans, aquel de Uta-Napishtim, sol uman a aténher la vida eternala mercé a la planta de vida.
Pasmens, los mites orientals acordèron totjorn una granda plaça als jardins e als elements que lo compausan, arbres, plantas e aiga. Lo sobeiran mitologic pèrsa de l'edat d'aur demòra dins un jardin en nautor ont butan d'arbres magics coma l'arbre de la vida e d'ont raja l'aiga de la vida que fa la tèrra fertila. Se vei la figuracion simbolica d'aqueles jardins mitologics dins los temples mesopotamians que coifan los zigorats : dins un jardin penjat ont regola l'aiga d'una conca a costat de que se ten una sèrp, d'arbres de diferentas esséncias, coma l'arbre de la vida que dubrís la pòrta del cèl fan lo decors de la jaça nupciala dels dieus. Dins l'epopèia de Gilgamesh, l'eròi mesopotamian, cercant de la planta de la vida que dona l'immortalitat, rejonh un jardin que lo fulham es de lapis e los fruchs de robin.
Segon lo judaïsme
Lo libre ebrieu de la Genèsi parla pas que dl « Jardin d'Edèn » (Gan 'Eden).
Mas dins la Setenta aquò ven «un paradís en Edèn».
Dins la literatura de l'epòca del Segond Temple, le paradís es a vegada assimilat al tresen cèl. Per exemple dins l'Apocalipsi de Moïses.
Li sheol es un luòc mencionant dins la Torà josieva e ont demòran las amnas dels cresents, en vista de lor desapareisson finala dins los darrièrs temps.
Segon lo cristianisme
Dins la religion crestiana, i a dos paradisses : lo paradís terrèstre e le paradís celèst.
Segon lo catolicisme
vinheta|Adam e [[Èva al paradís dins un quadre de Lucas Cranach.]]
Lo paradís terrèstre
L'expression « paradís terrèstre » existís pas — atal — dins lo tèxte ebrieu de la Genèsi (primièr libre de l'Ancian Testament).
''« Lo Senhor Dieu plantèt un jardin en Edèn, a l'Orient, e i placèt l'òme qu'aviá format. Lo Senhor Dieu faguèt grelhar del sol tot arbre d'aspècte atrasent e bon de manjar''
" l'arbre de vida " al mièg de jardin e " l'arbre de la coneissença del bonaür e del malaür " »
Pasmens, la sèrp, revelada enseguida coma essent Satan (veire Ap 12:9), capitèt a convéncer Adam e Èva de s'emancipar. Aquela emancipacion los mena a conéisser e ensajar lor natura umana, facha de « Ben » mas tanben de « Mal ». En consequéncia: De confessions fondamentalistas crestianas preferisson insistir sus de visions mens simbolicas del Paradís e privilègian d'interpretacions mai estrictas, centradas sus las idèas de castig, de casuda, e de pescat original.
Lo paradís celèst
Al contrari de l'Ancian Testament, lo Nòu Testament (tèxte grèc), utiliza lo mot Paradís.
Segon l'idèa comuna, lo paradís celèst es la demora de las amnas dels justes après lor mòrt. Es pas un luòc material mas un estat esperital, ont los justes coneisseràn le repaus, lo bonaür eternal, perfièch e infinit dins la contemplacion de Dieu. Lo paradís terrèstre èra l'imatge del paradís celèst.
Es tanben per causida que, a l'opausat, las amnas de las personas qui refusan Dieu se separan d'el e aquela « auto-exclusion » (catequisme de la Glèisa catolica) constituís l'infèrn qu'auto-exclusissem de facto de l'Amor e del Bonaür, Dieu essent l'un e l'autre.
Dins l'Evangèli segon Luc (Lc 23:42-43), lo bon lairon, crucificat a costat de Jèsus li demanda: Remarca : D'autras traduccions dona atal lo tèxte: s'apiejant sul fach que Jèsus foguèt ressuscitat sonque dos jorns après e non lo meteis jorn de sa mòrt. Après sa resurreccion, Jèsus declara a Maria Magdalena: Aquò fa supausar que la promesa de Jèsus facha l'ancian lairon serà complida pas que lo jorn de la Resurreccion coma anonciat pel quita Jèsus dins Joan 5. 28-29.
Segon lo protestantisme
La pensada liberala protestanta envisatja puslèu la concepcion del cèl dins lo sens d'un « servici de Dieu al benefici d'un progrès moral universal ».
Segon la Glèisa de Jèsus Crist dels sants dels darrièrs jorns
La definicion del paradís, per la Glèisa de Jèsus Crist dels sants dels darrièrs jorns (mormons), es fondada sul capítol 76 de Doctrina e Alianças, e sus l'epistòla als Corintians (cap. 1), dins la Bíbla.
L'al delà es d'en primièr divisat en doas partidas fins al Jutjament darrièr; es en seguida devesit en quatre nivèls, que tres son qualificats de gra de glòria que, per illustrar, son comparats a de còrs celèsts.
Abans lo jutjament darrièr, los esperits dels mòrts, segon lo meriti van dins: Après la resurreccion e lo jutjament darrièr, las gents son enviadas dins un d'aquel quatre nivèls:
Segon l'islam
Lo Coran utiliza mai sovent lo mot jardin (arabi : jannà جنّة), per designar lo paradís. Per onze còp, l'expression « jardin d'Edèn » es empegada (ʿadn عدن, Éden). Per dos còps i a lo mot « paradís » (firdaws فردوس, pl. farādīs فراديس, venent du persan pārādīs پاراديس, jarddin ; vinhal).
L'Alcoran dona de descripcions:
I a de fluvis coma dins lo paradís terrèstre de la Genèsi, mas i raja mai que d'aiga (lach, vin, mèl)
I a de verges eternalas ,
de joves servicials,
Se pòt i beure de vin qu'embriaga pas.
Segon l'indoïsme
Selon Jean Herbert, indianista francés, « Infèrn e paradís son considerats dins l'Índia sonque coma de luòcs de demorança temporaris ont anam de còps qu'i a per prene la retribucion de la nòstras accions bonas o malas qu'an pas encara portat lor fruch » « Un paradís que seriá eternal es una una contradiccion " [segon Vivekananda], e del meteis per l’infèrn. Aqueles tèxtes, prises literalament (per exemple la Bhagavad-Gita, I, 44), semblan indicar lo contrari, mas totes los commentators e, çò qu'es mai important, totes los savis son categorics. Aquel caractèr non eternal s’explica subretot a causa de doas consideracions d’òrdre logic. La primièra, es que se aqueles sejorns an un començament, devon, coma tot çò qu'a un començament, aver tanben una fin. La segonda, es que las accions qu'es capable l'òme essent necessàriament limitadas, amb una fin, e podent pas èsser infinidas, lors consequéncias pòdon pas aver lo caractèr d’infinitat qu'elas meteissas an pas. La durada dels castigs e prèmis d'aquelas accions umana es dons de segur limitada e proporcionala » Jean Herbert, Spiritualité hindoue, Albin Michel, 1972, p. 108-109.
Selon l'esoterisme
Segon los esoteristas modèrnes, coma lo teosofisme d'Helena Blavatsky, l'antroposofia de Rudolf Steiner, Omraam Mikhaël Aïvanhov e plan d'autres, reïncarnacionistas, i a, après la mòrt del còrs fisic, survivença d'unes còrs esubtils, puèi infèrn e paradís, fin finala reïncarnacion. Aïvanhov escriu : a la mòrt, « quitatz los diferents còrs que devètz vos liberar los uns après los autres: d'en primièr lo còrs fisic, puèi, pauc de temps après, una setmana o doas, lo còrs eteric; enseguida, lo còrs astral, e, lai, es fòrça mai long, que, dins lo plan astral, son amolats la passions, los cobejança, totes lo sentiments inferiors. E aquí es l'Infèrn : lo plan astral e lo mental inferior [lo còrs mental] ont se deu demorar lo temps per se purificar. Enseguida, vos liberatz del còrs mental, e es aquí que comença lo Paradís, amb lo primièr cèl, lo segond cèl, lo tresen cèl... La tradicion ne dona set. E es après èsser completament escorgat que se dintra nud dins lo seten cèl; 'tot nud' es a dire purificat, sens travas. E es lo retorn de l'òme sus tèrra, la naissença de l'enfant. Se vestís d'en primièr dels còrs subtils (astmic, bodic, causal), puèi dels còrs mental, astral, eteric, e fin finala dels còrs fisic »(L'homme à la conquête de sa destinée, Éditions Prosveta, 1981, <abbr class="abbr" title="pagina(s)">p. 161-162).
Selon las filosofias espiritualistas
Segon las òbras d'Emanuel Swedenborg et d'Allan Kardec, mai una persona progrèssa e desvolopa sas qualitats pendent sa vida terrèstra, mai lo mond que l'aculhís dins l'a delà e es evoluat.
Bibliografia
vinheta|[[Dante Alighieri|Dante e Beatritz al paradis per Gustave Doré]]
Glisy
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Edmond Leburton
Edmond Jules Isidore Leburton (n. 18 d'abril de 1915 - m. 16 de junh de 1997) òme politic, foguèt primièr ministre de Belgica entre 1973 e 1974.
Chabestanh
Chabestanh (Chabestan en francés) es una comuna dau Daufinat occitan situada dins lo departament daus Auts Aups e la region Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
La municipalitat se tròba a 25 km de la vila de Gap. Chabestanh es un vilatge de montanha (780 mètres d'altitud) que fa partida del Massís dels Alps.
Lo som, la ròca de Longadent, es distant de 1,8 km de la comuna. Lo bòsc de Cèlas se tròba a 2,7 km. La municipalitat es traversada pel torrent "Petit Buëch" (Petit Buesc??), long de mai o mens 44 km.
Aloè
Descripcion
esquèrra|vinheta|[[Aloe vera]] L'aspècte cambia d'una espècia a l'autra, mas mai sovent se caracterizan per una roseta de fuèlhas espessas, mas soplas, que fòrça carnudas, mai mens alongadas e, per unas espècias, denteladas suls bòrds. Lo pòrt, donc, varia : Las flors d'una talha de 5 <span title="centimètre">cm en mejana, s'amassan de biais dens sus de grandas tanas floralas, mesurant a vegadas mai d'un mètre. Lors colors varian (rojas, iranjas o jaunas) e unas espècias presentan los tres pendent de lor florason. Las inflorescéncias pòdon èsser conicas (A. arborescens, A. maculata), cilindricas (A. broomii, A. suzannae) o globulàrias (A. striata, A. capitata, A. helenae). Al contrari dels agaves, amb que lo neofits los confondon sovent, los aloès morisson pas après aver florit.
Paul Vanden Boeynants
Paul Emile François Henri Vanden Boeynants (1919 - 2001) òme politic, foguèt primièr ministre de Belgica en doas ocasions: entre 1966 e 1968, e entre 1978 e 1979.
Chabestanh
Istòria
Chabestanh deu lo sieu nom del latin caput stagni, siá "cap de l'estanh", probablament en rason del vesinatge d'un ancian estanh. La rota qu'abandona lo vilatge cap a l'oèst pòrta totjorn lo nom de "Près l'estanh". La familha "de Chabestanh" èra coneguda al començament de l'Edat Mejana en tant qu'excellenta familha cavalaresca". Guilhèm de Chabestanh, cavalièr daufinés, moriguèt durant la batalha de Verneuil contra los Angleses, en 1424.
A l'Edat Mejana, la senhoria que dependia de la baronoa de Val d'òse (òsa??). Erigit en comtat l'an 1726 per la familha de Ros ("Roux", ancianament Ruffo), en compensacion del Comtat della Riccia al Reialme de Nàpols e de lo sieu supòrt a Charles d'Anjou.
En 1793, la municipalitat a pres lo nom de Chabestau (sic) puèi de redevenguèt "Chabestan" l'an 1801.
Pete Seeger
Pete Seeger (Nòva York, 3 de mai de 1919 - Nòva York, 27 de genièr de 2014) foguèt un cantaire e compositor de musica folk american, considerat coma un dels pus importants cantaires de sa generacion.
Aloè
Espandiment
Los aloès butan dins las savanas secas e los desèrts. Son plan presents en Africa del Sud e a Madagascar, ont s'encontra respectivament 121 e 77 espècias d'aquestas plantas. La Namibia e lo Kenya comptan un vintenat d'espècias. Lo rèste dels aloès son presents dins las zonas aridas d'Africa e de la Peninsula arabica.
Utilizacion
vinheta|Fuèlha talhada d'Aloè mostrant la saba (mucilage) que raja. Lo chuc espés, obtengut de las fuèlhas incisadas, s'utiliza per son efièch laxatiu e colagòg. Lo gèl extrach de las pampas d'Aloe vera pòt tanben solaçar las dolors cutanèas e accelerar la garison quand se plaça sus las plagas o las ferridas.
Cultura
esquèrra|vinheta|Bosc d'[[Aloe dichotoma, Keetmanshoop, Namibia.]] Gaireben totes los aloès se presentan coma de vegetals de cultura aisida. Un cert nombre d'aquestas plantas pòt butar dins lo sud de l'Euròpa sens problèma. Se pòt classificar los aloès en tres categorias al respècte de lor exigéncias climatica : Mai sovent, los aloès demandan una granda exposicion al Solelh, fòrça l'agradan en plen. An besonh d'un terrenc a l'encòp ric e porós: una mescla d'1/3 de tèrra d'òrt, 1/3 de sable gros, 1/3 de	terranha plan descompausada. Gaireben totes los aloès preferisson èsser pas exposats a de temperaturas negativas : se las cal plantâr en pòt per las poder metre a l'abric l'ivèrn. Mas fòrças espècias vivon defòra endacòm en Occitània, quitament en periòde ivernal (Aloe maculata, A. ciliaris, A. arborescens ou encore A. alooides). L'aloès demanda d'assagatge copioses l'estiu e fèbles, veire nuls, l'ivèrn. Se pòt multiplicar los aloès de diferents biais:
Consomacion
Tanben se'n fa de bevendas
Abergement-le-Petit
Nom desconegut en arpitan (Abergement-le-Petit en francés) es una comuna arpitana, situada dins lo departament de Jura e la region de la Borgonha Franca Comtat.
Aloè
Classificacion
Pel passat, Aloes èra de la familha de las Aloaceae e Liliaceae. Mas dempuèi 2003, lo genre es ligat a la filiacion de las Asphodelaceae.
Abergement-le-Petit
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Aloè
Classificacion
Los genres Gasteria, Haworthia e Kniphofia avent de biais de creissença semblables a vegadas inclusits a tòrt dins los Aloes.
L'espècia « American aloe » (Agave americana), aparten a la familha de las Agavaceae, diferenta de las Aloes.
Le genre Aloe compta 993 espècias acceptadas
Paternalisme
Lo paternalisme es una modalitat d'autoritarisme qu'una persona exercís lo poder sus una autra, en prenent de decisions al sieu nom e en ignorant los sieus desirs e condicions, en lo justificant amb de sentimentalismes e l'idèa que lo fa per lo sieu pròpri ben. Se sona aital perque es la quita actitud dels parents de mainats de menors d'edat.
I a de diferents tipes de paternalismes, coma per exemple lo politic, lo medical, l'entreprenarial o lo religiós. Lo politic es aquel d'un rei o governador brave qu'agís considerant que lo fa pel ben de lo sieu pòble mas sens lo prene en compte per jamai. Lo medical es aquel de la figura del prèire-expèrt unic coneisseire del ben e l'aplicant a l'objècte-pacient, sens lo prene en compte per jamai. L'entreprenarial es lo patron brave que justifica sas accions disent que son pel ben dels trabalhadors, mas sens los prene en compte. Lo paternalisme patriarcal confond lo feminisme amb lo paternalisme envèrs las femnas. Lo patriarcat paternalista, tanben nomenat "patronatge", es çò que tipicament exercissián los proprietaris de las fabricas del sègle XIX.
Etimologia
La paraula "paternalisme" apareguèt pel primièr còp en lenga anglesa vèrs 1880, per designar la forma de proteccion sociala qu'acordava l'Estat.
Paternalisme politic
En drech constitucional, un estat paternalista es aquel que limita la libertat individuala de los sieus ciutadans se basant en unas valors, estatalas, que fa la basa sas exigéncias. Lo paternalisme justifica l'autonomia individuala se basant sus una supausada incapacitat dels ciutadans per prene de decisions. Un exemple pòt èsser per exemple lo fach d'aumentar los impòstes sul tabac e de l'alcoòl se justificant en disent qu'es nocius per la santat qu'atal los ciutadans serán d'una utilitat melhora. O lo fach que, après lo resultat d'un vòte referendari los ciutadans ajan causit una opcion politica (coma l'intrada o pas a l'OTAN o l'aprobacion o pas d'un estatut d'autonomia) lo govèrn faga lo contrari, e o justifique explicant qu'o fa pel ben dels ciutadans, que son pas capables d'analisar e conéisser los tenents e sas consequéncias.
Paternalisme medical
Lo paternalisme medical existissiá ja a l'epòca de la Grècia antica, que contunhèt lo cristianisme e encara en vigor fins fa plan pauc. Lo paternalisme medical implica una relacion entre lo mètge actiu e lo pacient passiu estrictament verticala, se fondant sus l'idèa que lo malaut es dins una nena d'incapacitat morala, de manca d'autonomia, per comprenes e prene de decisions, causa que l'infantiliza. Se considèra pas que lo còdi moral del malaut e del mètge pòdon pas coïncidir, s'es lo cas, l'actitud paternalista respècta pas lo malaut mas qu'impausa sistematicament la quita morala del mètge, pel ben supausat de l'autre. Se pren lo pacient coma un objècte passiu e qu'a pas drech a èsser informat, doncas que pas jamai compren o coneis, nimai es oportun de far comprensibla, objectiva e completa l'informacion per sul sieu estat, la sieuna malautiá e lo sièu tractament.
Ipocrates de Còs es lo fondator del paternalisme medical, d'un biais ajornat pas que pendent los ans 1980, quand comencèt l'èra pòstipocratica, que se valoriza l'autonomia e capacitat decisionala de la persona malauta s'integrant dins lucha dels dreches umans dels ciutadans. Alara se concebèt un nòu modèl, nomenat democratic basat sus de nòrmas e leis. A l'ora d'ara se considèra pas legitim un tractament a un usatgièr dels servicis sanitaris que siá pas informat de bais que cal perque aquel pòsca prene quina decision autonòma que siá al subjècte d'esperel.
Paternalisme emprenarial
Lo patronisme obrièr es una forma de paternalisme social. Aquela forma de paternalisme se desvolopèt amb fòrça amb la revolucion industriala, al principi èra lo pròpri de las industrias mas amb l'evolucion de las entrepresas e formas de negòci s'espandiguèt als autres tipes d'aqueles.
Batalha de Cedar Creek
thumb|right|[[Pintura representant lei tropas unionistas de Vermont a la batalha de Cedar Creek.]]
La batalha de Cedar Creek se debanèt lo 19 d'octòbre de 1864 durant la Guèrra de Secession. Marca la fin de la campanha de la vau de Shenandoah. Aquela vau èra una zòna agricòla importanta per lo Sud e lo Nòrd aviá donc decidit de l'atacar a partir dau 15 de mai. Pasmens, leis asalhidors foguèron susprés per la resisténcia de l'armada sudista dau generau Jubal Anderson Early. Lo 18 de junh, foguèron batuts e Early aprofichèt son succès per menar una incursion dins lo territòri unionista. Menacèt brèvament Washington (11-12 de julhet) e la vau venguèt un teatre de combats importants.
Dins aqueu quadre, la batalha de Cedar Creek foguèt la conclusion de la temptativa de l'armada unionista dau generau Phillip Sheridan (32,000 òmes) d'interceptar e de destrurre l'armada d'Jubal Anderson Early (14,000 òmes). En fugida après divèrsei batalhas còntra son adversari, Early organizèt una còntra-ofensiva que susprenguèt son adversari. Durament batuts, leis Unionistas deguèron se retirar e lei soudats confederats, escagassats per la manca de viures, abandonèron rapidament la perseguida per pilhar lo camp de seis adversaris. I foguèron a son torn susprés per l'arribada de renfòrç unionistas. La màger part de l'armada sudista poguèt s'enfugir mai Early perdiguèt 2,900 òmes. De son caire, lei fòrças de Sheridan perdiguèt 5,700 òmes. Pasmens, lei Confederats foguèron pas capables de remplaçar sei pèrdas e retirèron una partida de sei tropas per renfòrçar lo sector de Petersburg.
Lo generau Early demorèt dins la region amb una pichona (aperaquí 1,500 òmes) fòrça per protegir d'infrastructuras ferroviàrias. Sei tropas foguèron definitivament destruchas lo 2 de març de 1865 a la batalha de Waynesboro.
Champcelat
Champcelat per Chancelaa (Champcella en francés) es una comuna d'Occitània, en Daufinat dins lo departament dels Auts Aups.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Chancelaa
Chancelaa es atestaa Chancelata au sègle XIII. Lo nom es l'equivalent de Chancelada ambe amudiment de -d-. Veire aqueu nom.
Chabòtas
Chabòtas (Chabottes en francés) es una comuna dau Daufinat occitan situada dins lo departament daus Auts Aups e la region Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
La comuna de Chabòtas es situada al centre del departament dels Nauts Alps, dins la. val de Drac, e la depression de Champsaur que determina la barrièra entre los Prealps e los Alps Grands, beneficia d'un climat intermediari entre lo clima mediterranèu de montanha dels Alps del Sud e aquel mai umide dels Aups del Nòrd.
Es situada a de Gap, prefectura dels Nauts Alps e a  del capluòc administratiu de Sant Bonet. La municipalitat comptava 726 abitants al darrièr recensement.
Despuèi 1962, se pòt verificar una aumentacion de la populacion deguda mai que mai al desvolopament del torisme ivernal, ligat a la frequentation de l'estacion d'esquí d'Orsiera 1850, mas tanben al torisme estival per la creacion del plan d'aiga de Champsaur sus la comuna vesina de Sant Julian de Champsaur.
La comuna de Chabòtas es compresa dins la zòna periferica del parc nacional dels Escrinhs.
Aquela comuna de 996 ectaras es situada a una altitud compresa entre 1050 e 1350 m. Es desseparada en dos dins lo sens longitudinal pel torrent del Drac que desvolòpa una ampla plana; s'anòta una division entre doas parts plan desparièras :
Monts (Oise)
Monts es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Laissez faire
Istòria
Dins la segonda mitat del sègle XVIII, en plena Revolucion industriala anglesa, Adam Smith aviá un ròtle fòrça important dins la popularizacion de las teorias economicas del laissez-faire, essent considerat coma lo paire del liure mercat o liure escambi. L'idèa principala d'aquelas teorias èra aquela de la non ingeréncia dels Estats dins los afars economics. Segon Adam Smith, i aviá una man invisibla que guidava l'economia capitalista que la soma dels egoïsmes responsables rebatiá per el al benefici de tota la societat e lo desvolopament de l'economia. Las regulacions socialas, dempuèi aquel punt de vista, resultavan pauc desirablas.
Auguste Marie François Beernaert
Auguste Marie François Beernaert (n. 26 de julhet de 1829 - m. 6 d'octobre de 1912) òme politic, foguèt primièr ministre de Belgica entre 1884 e 1894. Lo 1909 el ganhèt lo Prèmi Nobel de la Patz.
Gavitèl
vinheta|Gaviteu de caça sosmarina
Un gavitèl (o gavitèu) es un dispositiu flotant sus l'aiga, mens dens qu'aquesta (sovent cròs e generalament conflat d'aire o d'un gas neutre, o encara emplit d'una matèria solida coma la molsa idrofòba de polistirèn per fin d'empachar lo contenent de s'emplenar d'aiga o de se descoflar, perdent aital son eficacitat en cas de crebada o de fugida après un tust). La flotason es obtenguda en seguissent lo principi de la butada d'Arquimèdes, car sa massa es inferiora a la de son volum equivalent en aiga.
Utilizacion
vinheta|Gavitèl MDS de donadas meteorologicas e oceanograficas Existisson mai d'un tipe de gavitèls segon l'usatge :
Flotador de lésers
Aquel pòt èsser utilizat :
Flotador de salvament segon SOLAS
Per que un gavitèl de salvament siá acceptat per SOLAS, cal que responda als critèris seguents :
Laissez faire
Istòria
Dins la França del sègle XVIII l'expression laissez faire èra la formula que los revolucionaris resumissián lo sieu programa. L'objectiu èra mejans el l'establiment d'una societat de mercat sens obstacles. Amb per aténher l'objectiu plaidejavan per l'abolicion de totas las leis empachant que gents mai eficientas subrepassen los concurrents mens preparats.
Uèi jorn s'utiliza coma sinonim en economia de liberalisme o neoliberalisme pasmens, la teoria laissez-faire supausariá de redusir drasticament l'influéncia dels govèrns en començant per s'absténer de participar a l'economia. Aiçò supausa tanben una massissa reduccion de l'amplor dels programas socials e la predominança de la lei de l'ofèrta e la demanda dins totes los domenis de la vida.
Anna Atkins
Anna Atkins (16 de març de 1799 - 9 de junh de 1871) es una botanista britanica que foguèt pioniera de l'utilizacion d'imatges fotografics per illustrar de libres.
Educada per son paire John George Children (1777-1852) qu'èra un naturalista famós, Anna Atkins recebèt una educacion scientifica avançada e s'orientèt vèrs l'illustracion botanica. Tre leis ans 1820, participèt ansin a la realizacion de dessenhs per de publicacions de remarca coma la traduccion anglesa de l'Istòria dei Mollusques de Jean-Baptiste de Lamarck (1744-1829).
Merdançon
Merdançon o Verdanson, es un rec canalizat que travèrsa los quartièrs de l’èst de Montpelhièr. Es un afluent de Les.
Toponimia
Segon Ernèst Negre lo qualificatiu de Merdanson es emplegat per de rius que servisson de doat, e la varianta tardiva de Verdanson es un eufemisme.
Segon d'autres autors, aqueste nom es plan ancian (eissit d’un mot preindoeuropèu e qu’a pas ges de rapòrt amb 'merda'). Per Alain Nouvel que trabalhèt suls toponims, los mots " Merdanson, Merdelon, Merdançon o semblants" son des toponims pron espandits d’origina prelatina que designan siá de rius pichons, siá de puèges d’ont gisclan maitas fonts. .
Dins lo Pichòt Talamus trobam doas atestacions de Merdanson dins de tèxtes en francés de 1562 e 1567 e una de Verdanson dins un tèxte en occitan de 1309.
Gorenflos
Granflo en picard (Gorenflos en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
<references group=N/>
Senlis
Senlis pòt èsser:
E tanben:
Henry Sanfourche
Henry Sanfourche (1775, Sarlat e La Canedat - 1841, Sarlat e La Canedat ) es un coronèu d'infantariá francés dau periòde napoleonenc.
Selles
Selles pòt essèr:
Chanossa
Chanossa (Chanousse en francés) es una comuna d'Occitània, en Daufinat dins lo departament dels Auts Aups.
Geografia
Chanossa es situat a 15 km de Laragne.
Chanossa est situé à 15 km de Laragne.
Héricourt (Pas de Calais)
Héricourt es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nòtas
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
La Bourdinière-Saint-Loup
La Bourdinière-Saint-Loup es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Cordell Hull
Cordell Hull (n. 2 d'octobre de 1871 - m. 23 de julhet de 1955) foguèt un avocat e òme politic nòrd-american que recebèt lo Prèmi Nobel de la Patz l'an 1945.
Ferdinand Buisson
Ferdinand Édouard Buisson (n. 20 de decembre de 1841 - m. 2 de febrièr de 1932) foguèt un pedagòg e òme politic francés qu'a recebut lo Prèmi Nobel de la Patz en 1927.
Sainte-Catherine
Sainte-Catherine pòt essèr:
Saint-Sauvant (Charanta Maritima)
Saint-Sauvant  es una comuna francesa administrada per lo departament de Charanta Maritima de la region de Peitau-Charantas.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per luec:
Canòp (ciutat)
Canòp (en grec Κάνωπος) es una anciana ciutat de l'Egipte antica, situada près de l'actuala Abokir. Abrigava lo temple de Serapis, lo dieu medicinaire e dels mòrts, equivalent ptolemaïc d'Osiris. Son ancian nom egipcian èra Pikuat.
Istòria
vinheta|Mapa del [[dèlta del Nil situant Canòp, Eracleion e Menotis.]] Segon l'istorian roman Tacit, la vila seriá estat fondada per d'Espartencs de retorn de Tròia. Lor nau auriá estat desportada e lo pilòt du nau, Canòp, auriá estat enterrat aquí. Es Canòp, lo pilòt d’Osiris, se cresèm Plutarc que dona son nom a l'estèla Canopus.
Canòp es tanben la vila ont Antinoús, amant d'Adrian, se seriá negat. Adrien bastiguèt lo canòp de la villá d'Adrian per remembrar de l'ancian canal que ligava las doas vilas egipcianas d'Alexàndria e de Canòp.
En 391, l'evèsque Teofil d'Alexàndria installa a Canòp un important monastèri de l'òrdre fondat par Pacòmi lo Grand, nomenat monastèri de la Metanoia (de la Peniténcia) o monastèr dels Tabennesiòts. Aqueste establiment demorèt ocupat al mens fins a la fin del sègle VII (Joan de Nikió). Mas vèrs 485, un temple clandestin d'Isis foguèt encora descobèrt tot près, a Menotis, çò que provoquèt una persecucion contra los pagans.
Los sites englotits (Serapeum seguidor de l'Osirium) jos las aigas de Canòp e d'Eracleion foguèron descobèrts e explorats per Franck Goddio.
Stop-motion
thumb|Animacion d'una pèça de moneda amb stop-motion.
L ' stop-motion es una tecnica d'animacion que consistís a capturar de fotografias consecutivas d'un objècte lo movent un pauc entre cada fotografia de biais que ne las visualizant rapidament sembla que l'objècte es mòu. Generalament se nominan animacions d'stop motion totas aquelas que son pas realizadas ni amb de dessenhs: dessenhs animats (tanben nomenada: animacion tradicionala 2D), nimai creadas completament dins l'ordinator (animacion 3D); mas que foguèron creadas prenent d'imatges de la realitat. Atal, l' stop motion pòt servir per a produire de moviments animats de quin que siá objècte, que siá rigid o moldelable: joguinas, blòts de construccion, figurinas articuladas o personatges creats amb de plastilina... Tanben se desvolopan d'animacions en stop motion fòrça interessantas amb d'autres materials, coma lo sable, los talhs de papièr o de mòtles de gip. Poiriam definir aquela mena d'animar coma l'animacion a l'estat pur, perque bastís lo moviment fotograma per fotograma; manipulant l'objècte o la figurina amb las quitas mans; de biais progressiu, en avançant, sens cap de possibilitat de retorn.
Realizacion
Existís un infinit de processus d'animar amb la tecnica de l'stop-motion, aquó es degut al fach que la tecnica se desvolupèt dins un procés artistic, ont, cada autor la pòt dirigir cossí que vòl s'exprimir. Atal la tecnica de l'stop motion possesís una grand riquesa de metòdes e de biais d'animar. Poiriam diferenciar doas grands biais d'animacion stop motion: aquela realitzada amb la plastilina-claymation (o quin que siá autre material modelable) e aquela realizada amb d'objèctes rigids.
L'animacion stop motion realizada amb de plastilina, se pòt far segon l'estil liure; es a dire, quand las figurinas se transforman pendent lo procés de filmatge. Un exemple d'aquel biais d'animar la trobam dins l'òbra Forest, d'Allison Schulnik (2010). O, alara, se pòt orientar los personatges que mantenon pendent tot lo procés d'animacion. Un exemple es lo trabalh de la productora Aardman Animations. Atal doncas, per capitar una animacion los personatges devon tornar a lors formas originalas. Son bastidas d'una armadura interiora (al biais d'un esqueleta articulat) qu'es recobèrta de plastilina (o tanben amb de mòtles de latex). Mary and Max (2009) es una bona mòstra d'aquel biais d'animar en stop motion.
Per las animacions realizadas amb d'objèctes rigids, se pòt diferenciar tanben, dos biais de far: Una d'aquelas, es l'utilizacion de personatges amb caras rigidas (semblants de monacas) e d'extremitats articuladas mejans una armadura intèrna. Aquelas armaduras-esqueletas intèrnas, pòdon èsser fòrça sofisticadas e realistas (amb de rotulas pels genolhs e coïdes), o simplas e eficaças (amb arram teissut pels braces, cambas e col). Qualques exemples representatius son los filmes The Nightmare Before Christmas (1993), Крокодил Гена / Gena the crocodille (1969). L'autre biais de procedar es utilizar d'objèctes non articulats; lo moviment que ne sortís es mai grossièr, mas es pasmens pas sens manca d'expressivitat. Un exemple es Panique au village (2009).
La pixilacion es una varianta de la tecnica stop motion que la basa es de capturar d'imatges d'una persona o un grop de personas, en posicion stopada e anar variant la pausa a pauc a pauc; d'aquel biais, la persona o lo grop de personas venon de monacas umanas. Un dels melhors es lo trabalh de l'animator Norman McLaren, dins Neighbours. I a una interessanta combinason de pixilacion e d'animacion de figurinas articuladas, filmada de biais simultèu, dins Alice/Něco z Alenky (1988) de Jan Švankmajer e The Secret Adventures of Tom Thumb(1993) realitzat per Bolex Brothers e dirigida per Dave Borthwick.
Una autra varianta de l'stop motion es l'animacion grafica de fotografias de veire dins Frank Film (1973), Braverman's Condensed Cream of Beatles (1972) e Cada día paso por aquí (2004).
Agnosticisme
L’agnosticisme o pensada de l'interrogacion es una actitud de pensada considerant la vertat d'unas proposicions al subjècte per exemple de l'existéncia de Dieu o dels dieus coma inaccessibla a l'intelligéncia umana :  L'agnosticisme es pas obligatòriament incompatible amb l'ateïsme o lo teïsme quitament se d'agnostics refusan trencar. Se lo gra de scepticisme varia segon los individús, los agnostics s'acordan per dire qu'existís pas de pròva definitiva en favor de l'existéncia o de l'inexisténcia del divin, e afirman l'impossibilitat de se prononciar al subjècte de la coneissença e tanben, a vegada, al subjècte de la cresença o la non cresença.
Se los agnostics refusan de se prononciar al subjècte de l'existéncia d'una intelligéncia superiora, balhan, pasmens, o al mens tendon a balhar, pas cap de transcendéncias e pas cap de valor sacrada a las religions (profètas, messias, tèxtes sacrats...) e a lors institucions (clergat, rituals e prescripcions diferentas...). Veson en efièch las religions coma de puras construccions socialas e culturalas qu'aurián subretot per foncion istorica de realizar la coesion e l'òrdre dins las societats umanas tradicionalas amb per exemple la menaça de l'infèrn, la promesa del paradís o encara la nocion de pecat o pel mecanisme del boc emissari. Es a dire que, las religions, al vejaire d'un agnostic, seriá tròp « umanas » segon lors mòde de foncionament e per lors dinamicas antropologicas sus quals se basan (sosten psicologic fàcia a la mòrt, analogia fòrça antropocentrica d'un Dieu bastisseire de l'univèrs...) per que ajan un quin que siá ligam dirècte amb tota forma d'intelligéncia superiora, seriá pasmens possible per d'unes. D'aquí ven interrogacion de contunh pròpria a l'agnostic.
Tèrmes pròches
Los tèrmes seguents son pròches, mas pasmens diferents, de l'agnosticisme :
Etimologia
vinheta|[[Thomas Henry Huxley, l'inventor del mot « agnostic ».]] Lo tèrme « agnosticisme » ven del grèc αγνωστικισμός, agnôstikismós, el meteis de agnôstos (ignorant), la gnòsis essent la coneissença; designa la privacion de coneissença o l'impossibilitat de conéisser çò que sortís l'experiéncia. S'agís donc d'una posicion puslèu epistemologica que questiona eventualament la legitimitat de la metafisica, de la revelacion, de la devinacion, etc. Se cal pas confondre l'agnosticisme amb una oposicion sistematica e especifica al gnosticisme, qu'es una doctrina ligada als començament del cristianisme, mas a un sens fòrça mai general. Abans lo cristianisme, lo mot « agnostic » designava una persona qu'es pas iniciada a la « gnòsi », e a dire a una cresença mistica en un « saber perfièch e absolut ».
Lo mot « agnostic » foguèt fabregat en 1869, per tòca « polemica », per Thomas Henry Huxley (1825-1895) per significar :
« L'antitèsi evocatritz del « gnostic » dins l’istòria de la Glèisa, que professava ne saber tant sus las causas quitament al respècte de las quals èri ignorant… »
Voliá que lo tèrme faguèsse comprene que la metafisica es « vuèja de sens »; coma o pensava ja lo filosòf empirista David Hume que recomanda, a la fin de son « Enquèsta sus l'Entendament Uman », de getar al fuòc los libres de teologia o de metafisica escolastica.
Posicions filosoficas
Es aquí la posicion de çò qui pòt èsser nomenat l’APP, o Agnosticisme Provisòri en Practica. L'APP estima que se un o de dieus « creèron » lo mond, lo faguèron en coeréncia amb los principis que regisson « la lor dimension », de biais que lor òbra (donc, l'univèrs) siá « en coeréncia » al respècte de lor intencion, e subretot, que d'eventualas intervencions divinas posterioras a aquela « produccion » iniciala (illustradas per exemple, per « de revelacions e de profètas consignadas dins las Escrituras », « de miracles », « de personas se disent en contacte amb Dieu ») sián de concebre. D'aquel biais, se pòt supausar que l'existéncia d'una divinitat demòra a la portada de la nòstra Rason, e aquela ipotetica existéncia constituís donc una question que la Sciéncia poirà benlèu resòlvre un jorn, per exemple amb l'estudi de las sieunas eventualas intervencions sus nòstra Tèrra. Entretemps, los partisans d'aquel agnosticisme pòdon establir de probabilitats sus l'existéncia de(ls) Dieu(s) se basant suls sols elements de pròvas accessiblas per l'ora (recits, miracles, fossils ...), e confrontant los arguments de las diferentas posicions. L'APP s'acabarà quand serà donada a la question del divin una responsa scientificament irrefutabla.
L'ADP, o « Agnosticisme Definitiu de Principi » es una tèsi s'apièja su de fenomèns e paradòxas que la Sciéncia, la logica son uèi incapables d'explicar, mas subretot sus l'idèa que l'Umanitat vivent sus la planeta Tèrra representa sonque una partida infima de l'univèrs, e tant infima que jamai serà en mesura de concebre totalament e de probar l'existéncia o non de(ls) Dieu(s). Atali, se un o de Dieus avian creat lo mond, sas intencions « divinas » deuriá pas gaire se concentrar sus nosautres, e donc lo nòstre Esperit pòt pas absoludament èsser lo rebat del sieu o dels lors. Mai se realiza la complexitat del mond ont vivèm, mai lo(s) Creator(s) supausats n'èsser a l'origina devon èsser complèxes e poderoses comparats a nosaltres, e mens alara ven probable que l'Umanitat benefícia d'una atencion divina particulara (e encara mens donc un individú). La nocion de pròva ven donc atal completament ridicula: quitament se un cresent argüís de miracles descrich dins sos tèxtes sacrats (e quitament se un profèta ne fasiá la demonstracion), sempre poirà li èsser objectat que s'agís d'una tecnologia desconeguda o mascariá qu'a pas necessàriament de ligam amb una divinitat. L'ADP insistís sus « la vanitat » de l'Òme se cresent capable de respondre a la question de l'existéncia de(ls) Dieu(a). Pels tenents mai extrèmes de l'ADP, la question de l'existéncia de(ls) Dieu(s) es extraracionala e pòt donc pas l'objècte d'un estudi racional e, per aquel quita motiu, de cap de biais pòt èsser discutida.