cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
6in4
6in4 es un mecanisme de transicion d'Internet que permet de migrar dempuèi la version 4 del Protocòl d'Internet (generalament sonada IPv4) a l'IPv6.
Reis Magues
thumb|right|250px|L'adoracion dels magues, pintura de [[Giotto di Bondone]] Los Reis Magues son tres personatges nomenats Marquion (o Marchion), Gaspar e Baltasar (o Bautesar). Dins la tradicion crestiana, guidats per l'estela de Betelèm, visitèron lo Crist aprèp sa naissença, en li porgir de presents que son l'aur, l'encens e la mirra.
Segon la tradicion, los Reis Magues arribèron davant lo presèpi lo 6 de genièr, lo jorn de l’Epifania. Son mencionats dins l'evangèli segon Matieu, que i es dich que venguèron de l'èst de Jerusalèm per venerar Jèsus, nascut rei dels jusieus.
Luena
Luena es un municipi de la província de Cantàbria.
Segregacion raciala als Estats Units
vinheta|Un òme negre beu a un distributor d'aiga reservat a las « gents de color » a un terminal de tramvai en 1939, a [[Oklahoma City.]] La segregacion raciala als Estats Units (1876-1964) foguèt impausada après lo periòde dich de « Reconstruccion » fasent seguida a la Guèrra de Secession e s'acabant ambe lo compromés de 1877 per lo qual l'ocupacion dels ex-Estats Confederats d'America pels tropas del Nòrd prenguèt fin.
Excusas oficialas
En julhet de 2003, lo president George W. Bush aviá parlat de l'esclavatge coma « l'un dels mai grands crimes de l'Istòria », al cors d'una visita sus l'illa de Gorée al Senegal. Cinc ans mai tard, la Cambra dels Representants presenta d'excusas per l'esclavatge e la segregacion raciala envèrs los negres. Puèi es al torn del Senat lo 18 de junh de 2009, que fa emenda onorabla jos la fòrma d'una resolucion simbolica.
La Plèu
La Plèu (Lapleau en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Geografia
Ancian petit chapluòc de canton, La Plèu a pas de Crèdit Agricòla, signe de la feblessa de son equipament comerciau.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Marina de Cudeyo
Marina de Cudeyo es un municipi de la província de Cantàbria.
Novale
A Nuvale en còrs (Novale en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Viviers-sur-Artaut
Viviers-sur-Artaut es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Auba e la region de Champanha-Ardena.
Geografia
Viviers-Sus-Artaut es una municipalitat viticole del Alba situada dins la zòna de appelation Champagne.
Viviers-sur-Artaut est une commune viticole de l'Aube située dans la zone d'appelation Champagne.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Escaisnom collectiu
Un escaisnom collectiu es un nom d'escais o chafre donat als estatjants d'una vila o d'un vilatge.
Escaisses de Gardon
Basat sus lo libre d’André Bernardy Les sobriquets collectifs (Ateliers Henri Peladan, 1962). Dadas confirmadas o completadas per de testimonhatges reculhits per Nathalie Jullien (servici de comunicacion a la vila Vauvèrd), Alice Paraluellos (Associacion de la connaissance du patrimoine a Manduèlh) e René Domergue (sociològ, Nimes)
AIGAS MÒRTAS Aigues-Mortes
Ventresblus
Escais que ven del segle XV. Durant una batalha importanta un fum de soldats perdèron la vida. En podent pas los enterrar totes, decidiguèron de los cobrir de sal per amor que los cadavres poirissen pas. Quand anaron los cercar per los sebelir, lors ventres èran blaus.
AIGAS VIVAS Aigues-Vives
Banhats /li banha/
La vòta se fasia en mai mas la pluèja degalhava la festa
AIMARGUES Aimargues
Raubavèstas, raubaves, raubavesca (vesce, une légumineuse fourragère que les animaux broutaient)
ALÈST Alès
Jalós
BÈUVESIN ?? Beauvoisin
Tèfles (testas gròssas o gaututs)
Javerdac
Javerdac (Javerdat en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de la Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Sos abitants s'apelan los Javerdauds.
Geografia
miniatura|gaucha|Situacion de Javerdac en Nauta Vinhana
Escaisnom collectiu
Escaisses de Gardon
BÈLAGARDA Bellegarde
Cacalauson (cagarauletas blancas)
BERNíS Bernis
Manjasaucissa
BESOSSA ?? BEZOUCE
Escolaborsa (afogats de jogar o panaires per rason del relèu de malapòsta dins lo rodal)
BOLHARGUE ? Bouillargues
Escambarlats (en las guèrras de religion los Bolhargués èran catolics arribavan las tropas catolicas e camisards quand èran los camisards que passavan)
BRINHON Brignon
Ases, ases borruts (lo darrièr diluns d’agost i avia una fièra ambe fòrça d’ases)
CAISSARGUE ?? Caissargues
Manjabòfi (= gòbi), manjaforma, plantagrame
CALVISSON Calvisson Nenes ( ?) donat pels abitants de Somèire e de Congénies signifie simple d'esprit.
Manjacabras, pins, manjacampanas (la campana de 159 quintals del temple fuguèt installada lo 15 de març de 1624 e baissada. En 1633, i metèron una campana novèla mas dètz ans après lo campanal davalèt)
CAVAIRAC ?? CAVEIRAC
Becagrum, sarrau(s ?) de tèla (bloda grisa portada en ivèrn per protegir los vestits abituals)
CLARENÇAC Clarensac
Ganachas (longa tunica de lana que portavan las femnas sus la camisa en ivèrn)
CODONHAN Codognan
lapins dels camps (escais donat per la polícia 1851 aprèp le còp d'Estat del 2 de desembre quand Loís Napoleon Bonaparte decrèta la dissolucion de l'Assemblada Constituenta. Dins lo país, s’assaja un còp de fòrça. Mas fa fogassa. Los gendarmes perseguísson los participants, mas capíton pas a sarrar un sol abitant de Codonhan, d'ont l'expression : "córron coma de lapins de camp ».)
GARONS Garons
Fifres
GENERAC ? Générac
Venteròu (Aups d'Auta Provença)
Venteròu (Venterol en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Escaisnom collectiu
Escaisses de Gardon
racanèls
Venteròu (Aups d'Auta Provença)
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Escaisnom collectiu
Escaisses de Gardon
Trempacuol (es lo nom d’una gròssa pica-sèrps, vilatge essent entornejat de canals )
Venteròu (Aups d'Auta Provença)
Istòria
thumb|center|Lo pont penjolant de Venteròu abans la siá demolicion l'an 2009.
Escaisnom collectiu
Escaisses de Gardon
GRAU DEL REI, Lo Grau-du-Roi, Le Graulenc
Pèdescauçs (perque son pescaires), manjatripas*
Ayron
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Escaisnom collectiu
Escaisses de Gardon
perque manjavon las tripas de la "foca" o "folca", en francés " foulque, judelle , macroule ", aucèl de la talha d’una poleta, de color negra grisassa. Es un aucèl d’estanh que se caça. En Occitània s’apèla, abusivament, "macreuse". En realitat, la "macreuse" es un autre aucèl - un guit negre justament sonat "lo negre" o "negrassa", que daissa pas la mar)
JONQUIÈRAS ?? Jonquières
JUNAÇ ?? Junas
Corgolas (o benlèu « cogorlas ??)
LA CALMETA La Calmette
Cambasrojas (una èrba de tija roja, la persitaire èra plan abondanta dins la plana de Gardon)
Longscòus
LO CAILAR Le Cailar
Planta-sause (arbre corrent ailà), manja-sangars (=gardons), manjafanga (Lo Cailar es umit, las aigadas de Vistre e de Ronin?? (Rhony) depausan de fanga a las carrièras)
LEDENON ? Ledenon
MANDUÈLH Manduel
Manjabònas (bourgeons), manjabren
A Manduèlh manjavan en salada las bònas que trobavan a la prima per las vinhas.
MARGARIDA ?? Marguerittes
Còntenegras (nuques noires) tanben a Sant Laurenç. Los Margaridencs eran de trabalhaires dels camps ambe sos esquinas plegadas qu’expausavan et exposaient sos copets al soleh.
MILHAU Milhaud
Baugs, bècagrun, manjaforma
MONOBLET ?? Monoblet
NIMES Nimes
Rachalan (raja.. ??) per los pageses de Nimes, Manjamerluça (manjan brandada), manjalòc (peissonet del riu Vistre), a Caçalinhòta, sauta-rigòla, reborsièrs, escambarlats (per los qu’avian un pè dins lo partit catolic e l’autre dins lo protestant) Los "ventres blus" dison los d’Aigasmòrtas Los jalós per los d’Aubòrd Los manjacagaraulas per los de Vergesa Los "lourdauds" per los de Clarençac Los "trempacul" per los de Godargues Los "mangeurs de boue" per los del Cailar Los "fêlés" per los de Pont Sant Esperit Los mancavòutièra per los d’Uchau
Dins los barris : l'Enclòs del Rei, catolic e reialiste poblat de trabalhadors de la tèrra, los "cebets" o "cebans".
Camin de Montpelhièr e la Placeta poblat de Protestants "gòrjas nègras" e "pè descauçs"; los "verdets", volontaris reialistes aprèp lo 9 de Termidor, en 1815 e durant la Terror Blanca ; "griaires" per los protestants qu’an pres Nimes après la miquelada. Èran un centenat de soldats ambe l’aiga a la cencha dins lo canal vòutat de l’Agau, que capitèran a franquejar los barròts del Molin de la Boqueria, un còp ressats. Lis masetièrs per los Nimesencs qu’anavan cada dimenge a lor maset.
Sant Gervasi St-Gervazy
Crotz (plorejaires, gents a evitar perqué se complanhon ambe de planhs de longa. Portan lor crotz.
Districte de Kakching
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Kakching. Kakching es un dels sèt nòus districtes fondats en decembre de 2016, amb aquels de Kamjong, Tengnoupal, Pherzawl, Noney, Jiribam e Kangpokpi. Lo districte foguèt fondat en destacant una part del territòri del districte de Thoubal.
La creacion per la capitala d'aquestes nòus districtes menèt a la contestacion e a de trebolum per las populacions nagas e kukis que repròchan al govèrn d'Imphal de los aver creats sens consultar lo « Hill Area Committees » que representa los nagas.
Lo govèrn de Manipur a pas publicat d'estatisticas sus lo districte, que siá la superfícia o la populacion.
Òrdre dau Meriti combatent
L'Òrdre dau Meriti combatent es una decoracion de la Republica Francesa creada lo 14 de setembre de 1953 e remplaçada en 1963 per l'Òrdre Nacionau dau Meriti. Recompensava lei servicis renduts dins la gestion deis interès moraus e economics dei combatents ancians e dei victimas de guèrra.
Districte de Kangpokpi
Lo districte de Kangpokpi es un districte de l'estat de Manipur en Índia.
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Kangpokpi. Kangpokpi es un dels sèt nòus districtes fondats en decembre de 2016, amb aquels de Kamjong, Tengnoupal, Pherzawl, Noney, Jiribam e Kakching. Lo districte foguèt fondat en destacant una part del territòri del districte de Senapati.
La creacion per la capitala d'aquestes nòus districtes menèt a la contestacion e a de trebolum per las populacions nagas e kukis que repròchan al govèrn d'Imphal de los aver creats sens consultar lo « Hill Area Committees » que representa los nagas.
Lo govèrn de Manipur a pas publicat d'estatisticas sus lo districte, que siá la superfícia o la populacion.
Lista dels presidents d'Argeria
thumb|right|120px|Blason d'Argeria.
Segon la constitucion d'Argeria, lo president es lo cap d'Estat e tanben lo comandant de las Fòrças Armadas del país. Es elegit per un periòde de 5 ans.
Aquesta es la lista dels presidents aprèp l'independéncia, en 1962.
Jòrdi VI del Reialme Unit
Jòrdi VI deu Reiaume Unit nascut Albert Frederick Arthur George Windsor lo 14 de deceme de 1895, mort lo 6 de heurèr de 1952, estó Rei deu Reiaume Unit e deus Dominions deu British Commonwealth deu 11 de deceme de 1936 dinc a la soa mort. Èra lo darrèir Emperador d'Índia (dinc au 22 de junh de 1948), lo darrèir Rei d'Irlanda (dinc au 18 d'abriu de 1949), e lo purmèir Cap deu Commonwealth.
Moissy-Cramayel
Moissy-Cramayel es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Gérard Philipe
Gérard Philip dich Gérard Philipe (4 de decembre de 1922, Canas - 25 de novembre de 1959, París) es un actor francés de cinèma e de teatre. Venguèt famós en 1947 per son ròtle dins lo film Le Diable au corps de Claude Autant-Lara e foguèt una vedeta majora dau cinèma francés fins a sa mòrt. Companhon de rota dau Partit Comunista Francés, s'impliquèt tanben dins lei campanhas comunistas en favor de la patz e leis activitats sindicalas au sen dau mitan artistic. Recebèt un Cesar d'Onor postum en 1990.
Moissy-Cramayel
Nòtas
<references group=N/>
Luçon
Luçon o Luzon (en tagalòg e en anglés : Luzon) es la mai granda illa de las Filipinas e una de las tres grandas archipèlas del país, las doas autras essent Visayas e Mindanao. Luçon compta 104,688 quilomètres carrats e près de 50 000 000 abitants, çò que ne fa la quinzena illa del monde per la superfícia e la cinquena per la populacion. Cobrís 35% del territòri nacional e amassa la mitat de la populacion del país. S'i tròban Manila, la capitala, e Quezon City la vila mai poblada.
Karlsbad
Karlsbad es una vila alemanda del Land de Baden-Württemberg, près de Karlsruhe. Sa populacion èra estimada a 15 944 abitants en 2021. Sa superfícia totala es 38,02 km².
La comuna es creada lo 1èr de setembre de 1971 per la fusion de las comunas d’Auerbach, Ittersbach, Langensteinbach, Mutschelbach (fusion d'Obermutschelbach, Mittelmutschelbach e Untermutschelbach en 1936) e Spielberg. Lo vilatge vaudés d’Untermutschelbach fa desenant part del territòri de la vila.
Irma Wyman
Irma M. Wyman (Detroit, Michigan, 31 de genièr de 1928 - St Paul, Minnesòta, 17 de novembre de 2015) foguèt una engenhaira en informatica. Demest los pionièrs d'aquel domeni, venguèt la vicepresidenta de Honeywell, Inc. e la primièra a arribar a ocupar aquesta posicion. Accediguèt puèi a la direccion dels sistèmas d'informacion d'aquela entrepresa.
Revòuta dei Cascavèus
La Revòuta dei Cascavèus es una insureccion provençala que se debanèt en 1630 per s'opausar a un projècte de reforma de l'administracion fiscala reiala decidit per lo cardenau de Richelieu. Lo tèrme « cascavèu » remanda au simbòl d'identificacion utilizat per leis insurgents.
Melissa Etheridge
thumb|250px|Melissa Etheridge en setembre de 2011 Melissa Lou Etheridge (Leavenworth, Kansas, 29 de mai de 1961) es una cantaira americana de musica rock. En genièr de 1993, venguèt una icòna del movement de liberacion omosexual quand revelèt son omosexualitat. Ganhèt dos Prèmis Grammy coma melhora vocalista feminina de rock en 1992 e 1993.
Revòuta dei Cascavèus
En 1630, Ais de Provença èra estada tocada per una importanta epidemia de pèsta. Dins aqueu contèxte, la promulgacion per Richelieu de l'Edicte deis Elegits, un edicte de centralizacion que prevesiá de transferir a de delegats reiaus lo poder tengut per lo Parlament d'Ais en matèria de collècta e de reparticion deis impòsts, entraïnèt lo maucontentament de la màger part dei parlamentaris e de la noblesa provençala. Leis elèits locaus sostenguèron donc l'insureccion de la populacion d'Ais que crenhava una importanta inflacion. Lo movement se desvolopèt alora e lo Parlament d'Ais refusèt d'enregistrar l'Edicte deis Elegits.
Lo movement popular se transformèt rapidament en insureccion còntra totei leis elèits. Lo castèu de la Barbent e plusors bastidas foguèron cremats per leis insurgents. Leis oficiers reiaus encargats de transferir la Cort dei Còmptes d'Ais a Tolon foguèron egalament atacats. Per restablir l'òrdre, Richelieu mandèt una armada de 6,000 òmes comandada per Enric II de Borbon-Condé. En parallèl, la noblesa provençala abandonèt lo movement, espaurida per lei destruccions. Lei fòrças reialas poguèron donc prendre lo contraròtle de la vila sensa dificultat. Richelieu abandonèt son projècte mai, en cambi, lo Parlament d'Ais foguèt somés a una emenda considerabla de 1,5 milions de liuras.
Districte de Tengnoupal
Lo districte de Tengnoupal es un districte de l'estat de Manipur en Índia.
Administracion
Lo capluòc del districte es la vila de Tengnoupal. Tengnoupal es un dels sèt nòus districtes fondats en decembre de 2016, amb aquels de Kamjong, Kakching, Pherzawl, Noney, Jiribam e Kangpokpi. Lo districte foguèt fondat en destacant una part del territòri del districte de Chandel.
La creacion per la capitala d'aquestes nòus districtes menèt a la contestacion e a de trebolum per las populacions nagas e kukis que repròchan al govèrn d'Imphal de los aver creats sens consultar lo « Hill Area Committees » que representa los nagas.
Lo govèrn de Manipur a pas publicat d'estatisticas sus lo districte, que siá la superfícia o la populacion.
Dachstein
Dachstein  en alemanic (Dachstein en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region del Grand Èst.
Geografia
Dachstein es situat a : 2,2 km de Wolxheim – 4 km de Soultz-les-Bains – 2,5 km d'Avolsheim - 4 km d'Ernolsheim-Bruche - 4 km de Molsheim - 22 km d' Estrasborg.
Ten una densitat de 170 abitants/km².
Istòria
Lo luòc De Dachstein se risi particularament en vestigis archéologiques doncas qu'a #èsser ocupat dempuèi lo neolític. Pendent lo Mièja Edat, las avesques d'Estrasburg #èsser sedusits pel luòc, #que forma una granda isla environada de la Bruche e crèan aital lo pòble. Dachstein Èra antany Una pichona vila fortificada e protegida per un castèl bastit en pèiras de talha totas d'un espessor de sièis a uèch pès. Lo castèl, aital coma las fortificacions aguèron Elevat lo an 1244 pel avesque Henri II, #qu'en #far lo sieu principal luòc de guèrra. Aquel darrièr #èsser De contunh incendiat pels strasbourgeois en guèrra amb lo avesque Walther de Geroldseck en 1262 pauc aprés la batalha de Hausbergen.
thumb|left|Stèle funéraire d'un couple, 3 siècle, trouvée à Dachstein ([[Musée archéologique de Strasbourg)]] A. W. Strobel dans son Geschichte des Elsasses (1851) cite le massacre des habitants de Dagostein par les Hongrois en 917, on peut penser avec raison qu'il s'agit de Dachstein. La forme la plus ancienne de ce nom à ce jour connu est Dabechenstein en 1017, on retrouve la même évolution avec Dagsburg en Dabo. Dagostein : la demeure de Dago(bert)(?) comme pour Herrinstein (Erstein): la demeure de l'abbesse.
Le site de Dachstein est particulièrement riche en vestiges archéologiques puisqu'il a été occupé depuis le néolithique. Pendant le Moyen Âge, les évêques de Strasbourg furent séduits par le site, qui forme une grande île entourée par la Bruche et créent ainsi le village. Dachstein était autrefois une petite ville fortifiée et protégée par un château construit en pierres de taille toutes d'une épaisseur de six à huit pieds. Le château, ainsi que les fortifications furent élevés en 1244 par l'évêque Henri II, qui en fit sa principale place de guerre. Ce dernier fut ensuite incendié par les strasbourgeois en guerre avec l'évêque Walther de Geroldseck en 1262 peu après la bataille de Hausbergen.
Avelanièr comun
L'avelanièr (Corylus avellana) es un arbre silvèstre o cultivat per sos fruches secs, las avelanas. Aperten a la familha dels betulacèas. I a una desena d'espècias dintre del genre Corylus. Totes son d'arbres caducifòlis que demòran dins l'emisfèri nòrd e dins de climas temperats.
Descripcion
Lo nogalh de la grana es comestible e se pòt emplegar cru o cuèch (entièr o en pasta). La pèl fosca que cobrís la grana a un gost amar, çò que fa sovent es tirat quand se deu consumir. S'emplega l'avelana per far un òli de gost fòrt e caracteristic per un emplec alimentari mas subretot per èsser barrejada amb de chocolat.
Las avelanas silvèstras son tanben comestiblas mas lors arbres son pauc productius. Se cultiva sens o amb asagatge, e a besonh de vent pendent la pollinizacion que se produtz en ivèrn.
Castèthnau Barbarens
Castèthnau Barbarens (Castelnau-Barbarens en francés) qu'ei ua comuna gascoa d'Occitània situada dens lo departament de Gers e la region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
En 1821, Castèthnau qu'annexè Grenadette, Pepieux e Saint-Guiraud.
Eveniments culturaus
De arrevirar Lo Rondèu (festival de danças e musicas traditionaus)
Exposicion dens la Capèra de Nosta Dauna de Pietat deu 14 juillet au 15 août (Artisanat et Peinture)
Aventon
Aventon (nom fòrça probablhhe; en francés Avanton) es una comuna francesa dau departament de Viena e de la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.
Toponimia
Las atestacions ancianas son, per lhuec:
Nòtas
<references group="N"/>
Julio Argentino Roca
Alejo Julio Argentino Roca Paz, militar (1843-1914) foguèt president d'Argentina en doas ocasions: entre 1880 e 1886, e entre 1898 e 1904.
Mazcuerras
Mazcuerras es un municipi de la província de Cantàbria.
Ochey
Ochey es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Osani
Osani es una comuna corsa, situada dins lo departament de Corsega del Sud e la region de Corsega.
Geografia
Segon lo nòu nom del Gòlf de Porto aprovat pel Unesco l'an 2006, Osani possedís dos dels tres luòcs considerables lo compausant : lo gòlf de Girolata e la resèrva de Scandola.
Osani est une des neuf communes du Canton des Deux-Sevi ; elle occupe la partie septentrionale de la microrégion Ouest Corse. Osani est située dans le Parc naturel régional de Corse, à l'extrême nord-ouest du département de la Corse-du-Sud. Son territoire se trouvait dans l'ancienne pieve de Sevinfuori.
Selon le nouveau nom du Golfe de Porto approuvé par l'Unesco en 2006, Osani possède deux des trois sites remarquables le composant : le golfe de Girolata et la réserve de Scandola.
Miguel Indurain
thumb|200 px|right|[[Miguel Indurain 1996]] Miguel Indurain Larraya, Miguelón, es un ciclista espanhòl (nascut a Villava, Comunautat Forala de Navarra, lo 16 de julhet de 1964).
Ganhèt 5 còps lo Tour de France amb l'equipa Banesto (1991, 1992, 1993, 1994 e 1995) e 2 lo Giro d'Italia (1992 e 1993) idem.
thumb|300 px|left|[[Miguel Indurain Critèrium Ciutat de l'Hospitalet de LLobregat 1996]]
En 1987 se cantèt una cançon per el que disiá:
Bibliografia
e ca
Documents audiovisuals
cofret de 3 caissetas VHS, realizacion d'en Javier C. Angosto (blanc e negre & color, 56' + 54' + 56'), produccion Metrovideo Sports, distribucion Imagen 35 & Asociados, S.L., Espanha (+ França & Itàlia), 1993 (en castelhan)
Sauvinhargues
Sauvinhargues (Souvignargues en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Gard e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Jòc de cartas francés
Lo jòc de cartas francés o jòc de 52 cartas es un jòc de cartas organizadas en doas colors : negra e roja e en quatre ensenhas francesas : flor, carrèu, còr, pica (aqueste òrdre es utilizat dins unes jòcs).
I a 54 cartas de jòc, amb dos joquièr. Un jòc marcat « poker, bridge, canasta » conten al mens les 54 cartas (amb los dos joquièr), e una juda memòria per las marcas del bridge de mèsme format qu'una carta.
S'agís de l'un dels tipes de jòc de cartas mai utilizats dins lo mond occidental.
Dins lo jòc de 32 cartas, las cartas dels numèros 2 a 6 sont absentas, e tanben los dos joquièrs.
Cartas
Lo jòc conten 52 cartas de jòc, destriadas seguent tretze valors sus quatre ensenhas. Dins lo jòc de cartas francés (originari de Roan e Lion ael sègle XV e largament espandit en Euròpa e en Amrica del Nòrd), s'agís de pique (pica) ♠, cœur (còr) , carreau (carrèu o caire) e trèfle (flor) ♣.
Las valors presentas sont les suivantes :
Lo tablèu çai dejós resumís l'ensemble de las cartas:
Dalhunden
Dalhunden en alemannisch (Dalhunden en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Jòc de cartas francés
Generalitats
Las cartas son totas de mèsme format, mai sovent de color roja pels còrs e carrèls, negra per las flors e picas. Dins los jòcs modèrnes, la valor e l'ensenha de las cartas son indicadas dins dos canton opausats (mai rarament dis los quatre) per poder las identificar qan son superpausadas; aquestas marcas son estampadas de biais capvirat dins los dos caton, que sián legidas dins un sens coma dins l'autre.
I a de versions comportant de variacions. Los jòcs destinats al blackjack dins los casinòs pòdon comportar de marcas destinadas a une verificacion automatizada de las seguidas de cartas. D'autras an de valors estampadas mai grand, subretot pels jòcs d'stud poker, ont es necessari de los legir de luènh. Existís tanben de jòcs de quatra colors per las ensenhas permetent de las diferenciar melhor: las colors mai correntas son negra (picas) ♠, roja (còrs), blava (carrèls) e verda (flors). Un autre jòc de colors corrent es manlevat al jòc de cartas alemand e utiliza de picas verdas e des carrèl jaunes. Cal notar que d'autras serias d'ensenhas existisson: las ensenhas alemandas, italianas, soïssa e espanhòlas.
Punts
Las valors 2 a 10 son representadas per tant de simbòls de lor ensenha, destriats de naut ca al bas.
Caras
Las caras — reis, damas e vailets — son al nombre de 12 e representan un personatge. Lor dessenh es sovent simetric al respècte del centre de la carta, la porcion al dessús d'una diagonala essent identica a aqueste en dejós, permetent de legir las cartas de drech o capvirat. Dins las cartas tradicionalas francesas, caduna de las caras pòrta un nom, indicat verticalament dins los dos cantons non ocupats per la valor de la carta. Gaireben totes los personatges son representadas de fàcia, levat al dama de pica, del vailet de carrèl e del rei de carrèl, de perfil. Las cara son presentadas per una letra: R pel rei, D per la dama, V pel vailet e per las varsions anglosaxona K pel rei (king), Q per la dama (Reina), J pel vailet (Jack).
Per las cartas francesas de retrach doble del sègle XIX:
As
Los ases son mai sovent marcats d'un « A », mai rarament d'un « 1 ». Lor valor son diferentas seguent los jòcs: al bridge, per exemple, los ases son mai fòrts que los reis. Al poker, pòdon segon las seria èsse considerat coma cartas mai fòrtas o mai fèbles.
Es corrent que l'un dels ases possedís una ornamentacion lo destriant de las autras cartas, coma lo logo o la marca du fabricant. Dins lo jòc francés, ligat de nòu, las cartas son triadas per color (del naut al bas: flot, còr, pica e carrèl), puèi dins cada color per òrdre creissent, en commençant per l'as e s'acabant pel rei. A l'obertura d'un jòc, la sola carta visibla es donc l'as de flor, que pòrta donc la marca comerciala.
Dins los païses anglosaxons, aqueste estatut es atribuit a l'as de pica. Aquesta practica ven del regne de Jaume I d'Anglatèrra (1567-1625), que passa una lei impausant un signe sus aquesta carta coma pròva de pagament d'un impòt sus la fabricacion locala de las cartas de jòc. Fins a 1960, los jòcs de cartas estampadas venduts al Reialme Uniti son taxats, l'as de pica portant lo nom de l'estampaire e la pròva del pagament de la taxa.
Format
i a dos principals formats de cartas:
Las cartas del format bridge son mas estrechas que se permetan de n'aver mai dins la man del jogaire. Aquesta format utilizat dins gaireben totes los jòcs de poker en casinò : mai pichon, pren mens de material de fabricacion çò que pòt presentar un interès per de sites consomant de milierats de jòcs cada jorn.
Aquestas dimensions pòdon variar d'unes millimètres. Las cartas de fabricacion alemandas, per exemple, son sovent un pauc mai longas. D'autres formats existisson, coma una talha mai pichona per las patiéncias) (sovent ), de formats mai estrechs pel viatage (mai sovent ) o mai grand per la prestidigitacion.
Utilizacion
S'utiliza un o mai jòc de 52 o de 54 cartas per fòrça jòcs de cartas tradicionals:
Legenda
Una legenda liga lo jòc de 52 cartas (mai 1 o 2 joquièrs) al calendièr: Contan quatre colors, coma las quatre sasons de l'annada, 12 caras coma los 12 meses e 52 cartas (sen los joquièrs) coma lo nombre de setmanas. Mai, la soma de totas las cartas (pausant que los ases valan 1, los dos 2 fins als vailets qui valent 11, las damas 12 e los reis 13) dona 364. Apondent arbitràriament un joquièr de 1 punt, se dona 365 punts, tant de jorns dins una annada ordinària; amb un segond joquièr, lo total fa 366, tant de jorns dins una annada bissextilea. Mas es pas que coïcidéncia.
Jòcs derivats
Lo jòc de 54 cartas se constituís d'un jòc de 52 cartas que s'apondon dos joquièrs, a vegada diferents per la color. Aqueste jòc es tipicament mai sovent comercializat, mas los joquièrs son sovent levats abans de jogar. D'autras version comprenon un sol joquièr, o quatre, portant le nombre de cartas de 53 a 56.
Lo jòc de 58 cartas compren las cartas del jòc de 54, e una valor de mai: o de cavalièrs, o d'11, es a dire 4 cartas de mai.
Jòc de 32 cartas
Aqueste jòc de 32 cartas compren uèi cartas per cada de las quatre ensenhas tradicionalas: pica ♠, còr, carrèl e flor ♣. I a: l'As, lo 10, lo 9, l'8 e lo 7. Lo Rei, la dama e lo vailet, ne son los oneurs (cartas mai fòrtas).
Encodatge informatic
Lo blòt Unicode U+1F0A0 à U+1F0FF es utilizat per figurar las cartas de jòcs. L'ensemble de las 52 cartas son presentas (amb un joquièr negre, un joquièr blanc e un revèrs de carta)
.hyundai
(del corean 현대, "modernitat") es un nom de domeni generic depausat per l’entrepresa coreana Hyundai. Es en servici dempuèi lo 26 de setembre de 2015.
Lilla
Lilla (Lille en francés; Rijssel en neerlandés) es una vila de França, capluòc de la region administrativa dels Nauts de França e del departament del Nòrd.En 2009, Lilla aviá una populacion de 226.827 abitants dins sos limits administratius,   e de 1 015 744 abitants per son aira urbana aital classada cinquena de França après París, Lion, Marselha e Tolosa.
thumb|230px|left|La catedrala de Lilla.
Situacion
Lilla es situada dins lo nòrd de França al centre del departament de Nòrd, a una desena de quilomètres de la frontièira franco-bèlga. De par sa proximitat amb Belgica, Lille se trapa tanben tota pròcha de la frontièra lingüistica que, al nòrd de la vila, separa la region flamenca de la region walona. Aital, per exemple, lo pòst-frontièra de Menin es flamenc, mentre que los de Comines-Warneton e de Mouscron son walons.
La vila s'es establida dins la val de Deûle que plusors braces, uèi cobèrts en major part, traversan la vila. Navegat dempuèi l'epòca galloromana, lo riu, amenatjat recentament en canal de grand gabarit, traversa la vila del sud-oèst cap al nòrd per rejónher la Lys.
Écoquenéauville
Écoquenéauville es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de  Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Medio Cudeyo
Medio Cudeyo es un municipi de la província de Cantàbria.
Moissac (Carcin)
Moissac (Moissac en francés) es una comuna carcinòla, situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Los estatjants se dison "Moissagueses".
Geografia
thumb|left|Lo canal lateral a Garona a Moissac La comuna es situada al jonhent de Garona e de Tarn sul canal lateral a Garona e l'anciana RN 113 entre Los Sarrasins e Valença d'Agen.
Accès SNCF per la gara de Moissac sus la linha Bordèu - Seta.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
En 1622, pendent una novèla guèrra de religion, la vila foguèt presa per Loís XIII.
Moissac foguèt una vila plan desprofechada per l'aigat de març de 1930. L'istorian Max Lagarrigue lo qualifiquèt d'aigat del sègle. Aquel afirma que.
La comuna es coneguda tanben coma la (del nom del rasim de taula originari del vilatge de Chasselas, (Sòna e Léger, 71), classat en AOC), cultivat a l'entorn pels expleitants agricòlas del canton. Foguèt pendent la Segonda Guèrra Mondiala, un refugi per una importanta comunautat dels esclairaires israelitas de França (EIF). Aqueles - refugiats al Molin de Moissac - i demorèron pendent tota o partida de l'ocupacion mercés, entre autres, a la complasença de las autoritats municipalas e de la populacion; los pus pichons foguèron refugiats a l'Ostal dels enfants de Moissac.
A la prima de 1944, una partida de la 2a division SS Das Reich i aviá son sèti, abans d’èsser enviada en Normandia e de far fòrça chaples sul camin, coma a Orador de Glana.
En mai de 1968, los obrièrs de l'usina de Targa faguèron cauma a partir del 22 coma los de l'usina de Péchiney als Sarrasins (a partir del 21). De manifestacions paisanas n'organisèron tanben, ambe Paul Ardouin.
Economia
Lo sector fruchièr demòra desvolopat amb subretot la preséncia de grands negociants coma lo grope Boyer S.A. o Blue Whale, mas ambe fòrça dificultats. Lo Chasselat de Moissac daurat: lo moissac; produccion : mai de 18,000 tonas, demòra pasmens la mai granda produccion francesa de rasim de taula. Aquel fruch benefícia de l'AOC. La produccion subís, fa ara mai de dètz ans, una baissa a causa del accidents climatics (granissadas e geladas, 2007-2008), una diminucion de l'airal cultivat e en consequéncia una baissa del tonatge.
Cultura e patrimòni
thumb|Clastras de l'abadiá de Sent Pèire de Moissac thumb|Clastras de l'abadiá de Sant Pèire de Moissac Coma estapa del Camin de Compostela, l'abadiá de Sant Pèire e las clastras foguèron inscrichas en 1998 al Patrimòni Mondial de l'Umanitat per l'UNESCO.
Long de 356 m, a l’èst de Moissac, permet al Canal lateral a Garona a Garona de passar Tarn.
Es installat dins l'anciana demorança dels abats, impausant bastit enrodat d'una torre de bricas del sègle XIII.
Decidit per Napoleon I e acabat per Napoleon III, dempuèi se pòt veire los cais e lo pont de Sant Jacme: eretièr d'un obratge medieval, benlèu roman.
Los romius
I avià de plaças a l'ostalariá o a la maladrariá de l'abadiá, situada prèp de la glèisa de Sant Martin, o dins d'autres espitals totes de Sant Jacme.
Ara, un centre internacional d'albergament aculhís mai de 5000 romiaires cada an. Es lo Carmel, bastiment istoric en naut de la vila, tot restaurat e la vila lo fisèt a la gestion del Club Alpin Francés. Se trapan de cambras comunas o independentas, de salas de repaus e de reünion, de servicis (bugada), una cosina comuna. I a tanben Lo Gite Ultreia, dins un ostal del sègle XVIII, al bòrd del camin, lo GR65.
Sol demòra lo nom. L'edifici actual, del sègle XIX, es un musèu de l'artesanat.
Mönch
Mönch es una montanha de 4107 mètres situada dins los Alps berneses, al sud del canton de Bèrna en Soïssa. Las localitats de Wengen (Lauterbrunnen) e Grindelwald que se troban al pè de la montanha, son plan conegudas pels afogats d'alpinisme e d'espòrts d'ivèrn.
Lo pic foguèt escalat pel primièr còp lo 15 d'agost de 1857 per Siegismund porgase, Ulrich Almer, Christian Almer, Christian Kaufmann.
Sent Marcòri
Sent Marcòri (Saint-Marcory en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Sent Marcòri es atestat en 1372, Sanctus Mercorius. Sanctus Mercurius o Sent Mercuri es lo nom de dos o tres sents, mai que mai d'un martir en Capadòcia al sègle III. La prononciacion es [se m mar’kɔri], , ,.
Meruelo
Meruelo es un municipi de la província de Cantàbria.
Caius Sextius Calvinus
Caius Sextius Calvinus es un òme politic e generau de la Republica Romana. Es famós per aver fondat la vila d'Aquæ Sextiæ (Ais de Provença).
Sa vida es pauc coneguda. Elegit cònsol per l'annada 124 avC, foguèt cargat de perseguir l'intervencion militara de Roma iniciada en 125 avC dins lo sud-èst de Gàllia. En 123 avC, obtenguèt una importanta victòria amb la destruccion de l'oppidum d'Entremont, la capitala dei Sallavis. Puei, fondèt la colonia militara d'Aquæ Sextiæ (Ais de Provença) per contraròtle la region e acabèt la somission dau país coma procònsol. Après aqueu succès, lo rèsta de sa vida es quasi desconeguda mai una inscripcion de 92 avC indica qu'èra benlèu encara vivent a aquela epòca.
Montfalcon (Carcin)
Montfalcon (Montfaucon en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament francés d'Òut e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus, pel Causse de Gramat. Es una anciana bastida medievala.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
L'Archa
L'Archa (oficialament en francés Larche) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
La Chapelle-de-la-Tour
Geografia
Comuna limitrophe del Torn del Pi, lo centre bourg de la Capèla del Torn a situat a Unitat|3|km}} del Torn-de detlo-Pi, jos-prefectura de la Isère.
Commune limitrophe de La Tour du Pin, le centre bourg de la Chapelle de la Tour est situé à 3 km de la Tour-du-Pin, sous-préfecture de l'Isère.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Teodòsi I
Teodòsi I, en latin Flavius Theodosius Augustus, tanben nomenat Teodòsi lo Grand (del Grèc ancian θεός, teos, « dieu » e δόσ- radical de δόσις, dòsis, « don », mai patronimic -ιος), nascut en 347 e mòrt lo 17 de genièr de 395, es emperaire roman de 379 a 395, festejat lo 17 de genièr coma sant de las Glèisas crestianas <sup class="reference cite_virgule" contenteditable="false">,. Es lo filh de Teodòsi l'Ancian.
Es lo darrièr emperaire a regnar sus l'Empèri roman unificat, per un periòde fòrça breu: que dura de sa victòria sus Eugèn lo 6 de setembre de 394 a sa mòrt lo 17 de genièr de 395.
Las fonts
Las fonts anticas sul regne de Teodòsi son pro nombroses e variadas mas se contradison sovent. Es perque lo personatge a un imatge ambigú. Fins ara los istorians estiman malaisidament aquel emperaire, qualificat de « Grand » mas tanben accusat de fanatisme religiós, d'indecision e de flaquesa. Cal pasmens jutjar aquel regne segon la perspectiva del periòde dramatic que viu l'empèri, invasion dels Gòts, crisi religiosa amb la fin del paganisme, e demorar prudent e mesurada dins la presentacion de son bilanç.
Dins las fonts primàrias dispausam d'en primièr del còdi teodosian, recuèlh de leis publicat en 438 jol regne de son falen Teodòsi II. Cal apondre las Constitucions sirmondianas. Unas leis se trapan dins lo còdi Justinian, del sègle VI. Aqueles recuèlhs permeton de conéisser una partida importanta de l’òbra legislativa de Teodòsi, sens pasmens qu'aquela s'i trapa dins son integralitat.
Una familha aristocratica d'Ispània
Teodòsi I benlèu nasquèt l'11 de genièr de 347 a Cauca (Coca d'ara) una vilòta al Nòrd Oèst de la província romana de Gallaecia, près de l'actuala Segòvia. Son paire, que tanben se nomena Flavi Teodòsi, es un militar victoriós de Valentinian I, e latifundista de la region. Per una rason incertana es executat a Cartage al començament de 376 benlèu sus òrdre de Valens. Los grands pairals, Onori e Termantia, èran ja de crestians nicèus, tot coma son paire e el meteis. Teodòsi tanben aviá un fraire, Onori, qu'adoptèt mai tard la filha Serena e qu'aguèt una granda influéncia amb son mariadatge amb lo magister militum Stilicon.
Lo jove Teodòsi passa son enfença dins son Ispània natala. Se conéis gaireben pas res de son educacion, levat de l'interés qu'aviá per l'estudi de l'istòria. A causa de sa nauta naissença, recep benlèu una bona educacion.
Una carrièra militara
A partir de 368, fa partit de l'escòrta de son paire. Comença una carrièra militara e es present amb el a las campanhas en Bretanha en 368/369, a la campanha contra los Alamans en 370 près del Ren (lo paire es a l'epòca magister equitum praesentalis e foguèt donc comandor de la cavaleria de l'armada) e contra los Sarmats en 372/373 près del Danubi.
Emperaire
La mòrt de l'emperaire Valens a la batalha d'Andrinòple (378) obliguèt Gracian a proclamar Tedoòsi emperaire en 379  : recebèt Orient, Macedònia e Dàcia.
Una politica d'estabilizacion dels tèrmes
Teodòsi se fixa per objectiu d'estabilizar las frontièras, d'en primièr al Nòrd amb los Gòts puèi a l'Èst amb los Perses.
Fixacion de la frontièra del Danubi
En 380, amb Gracian, arrestèt los Gòts en Epir e Dalmàcia. Toedòsi installa una partida dels Ostrogòts en Panònia, e s’installa a Constantinòble.
Tractat de patz amb los Perses
Alara que la guèrra amb los Perses sassanids s'èra descadenada jos Valens, Teodòsi compausa amb lo rei Shapur III, qu'envièt una ambassada a Constantinòble en 384 per demandar la patz. Foguèt signada a Ekeleac en 387. Lo tractat portava subretot sus l'astre d'Armenia, que foguèt divisada entre las doas grandas poténcia, la part du leon anant a la Pèrsia,
Lo trionf de l'ortodoxia nicèa sus l'eretgia ariana
En 380, publiquèt l’edicte (dich edicte de Tessalonica) seguent: « ''Tòtes los pòbles devon aderir a la fe transmesa als Romans per l’apòstol Pèire, aquela que reconeisson lo pontif Damasi e Pèire, l'evèsque d'Alexandria, es a dire la Santa Trinitat del Paire, del Filh e del Sant Esperit. »''
La fe catolica trinitària, tala que foguèt definida pel Concili de Nicèu, trionfava alara sus l’arrianisme, que foguèt condamnat encara un còp pel primièr concili ecumenic de Constantinòble (381).
En abril 390, lo pòble de Tessalonica se rebèla a causa de la perturbacion d'una correguda de carri per una istòria de mors, e de magistrats fuguèron tuats e lor còs traïnat dins la vila. La repression faguèt sèt mila a detz mila mòrts, segon las fonts, fasent que Teodòsi foguèt excommuniat per l’ecèsque Ambròsi de Milan. Las victimas dels chaples fuoguèron subretot de Romans e los chaplaires d’ancians barbars, populacions qu'avián estat recrutadas per l’armada. Pendent de meses, Teodòsi e Ambròsi domerèron dins lors posicions respectivas. Puèi Teodòsi, sentent que la seuna vengava impossibla, acceptèt de venir s’umiliar publicament dabnas Ambròsi la tèsta cobèrta de cendres per obtenir sonretorn dins la Glèisa. right|thumb|308x308px|Sant Ambròsi convertissent Teodòis, tela de Pierre Subleyras, 1745 Los emperaires Teodòsi, per l’Empèri d'Orient e Gracian, per l’Empèri d'Occident ambedos crestians, fan de la fe catolica l'unica religion oficiala e obligatòri de l'Estat, per l’Edicte del 28 de febrièr de 380, dich l'edicte de Tessalonica. L’emperaire Gracian daissa alra lo títol de pontifex maximus de l'ancian cult roman pagan. Aquel títol foguèt mai tard donat a l’evèsque de Roma, dins un sens sacerdotal novèl, segon la primautat petriniana, es a dire la primautat pontificala. Los temples pagans de l'empèri roman son alara tencats (subretot en Orient, jol vam de Teodòsi), e l'estatua de la divesa Victòria es sortida del Senat roman per òrdre de Gracian, çò que provoquèt l'inutila protestacion d'una aristocracia pagana minoritària mas encara politicament influenta à Roma (p.ex. la supplica del senator pagan Quint Aureli Simmac al subjècte). En Egipte, lo patriarca Teofil d'Alexandria es encargat d’aplicar l’edicte de Teoòsi I qu'enebís als pagans l’accés a lors temples e totas las ceremonias paganas. Los temples son o destruits, o consacrats coma glèisas. Las estatuas de las divinitats paganas son trencadas e lo Serapeum de Memfis es destruit sus òrdre del quita emperaire. Lo temple d'Isis o foguèt mai tard, pendent de soslevaments populars seguissent lo conflicte entre los partisans del patriarca Ciril d'Alexàndria e Orèst l darrièr prefècte pagan de la vila.
Las seguidas de l'Edicte son catastroficas pels tenents dels ancians cultes pagans. Los ròtles son drasticament capvirats : son alara los adeptes de la « religion pagana » e lors òbras que son enebidas e eliminats, aprés aver causat tant de martirs crestians, subretot pendent la darrièra granda persecucion de Dioclecian, al començament del quite sègle IV. Totas las òbras e manifestacions jutjadas paganas son pauc a pauc interditas. En 415, un soslèvament preparat per un cert Pèire lo magistrat, a Alexàndria, que lo patriarca Ciril podèt pas conténir, s'acaba pel linchatge d'Ipàtia, filosofa neoplatoniciena, adèpta de Plotin, acusada o de practicas de magia, o d'empachar la reconciliacion entre lo patriarca Ciril d'Alexàndria e lo prefècte pagan Orèst. Segon Socrat l'Ecolastic, son còs trocejat al suc del Cinaron per i èsser brutlada, alara que los insurjats van cap a la Bibliotèca per l'incendiar. Fin finala, en 392, Teodòsi espotissiá l’usurpacion d’Eugèn.
Una relacion ambigüa amb los coemperaires
Entre 383 e 388, deguèt enfrentar l’usurpacion de Magne Clemens Maxim, qu'après aver desfach Gracian s’èra emparat de tota la prefectura de las Gàllias e ocupèt Roma e l’Itàlia tota al prejudici de Valentinian II. Teodòsi venquèt Maxim qui fuguèt tuat a Aquilèu, en 388.
De 388 a 391, Toedòsi demorèt en Occident, gaireben totjorn a Milan. En 390, volent acabar amb las mors del mond antica fins alara, e impausar la morala ascetica precicada pels crestians mai radicals, publiquèt una lei castigant de mòrt los omosexals, e reprimèt dins lo sang per las tropas barbaras una insurreccion a Tessalonica.
Entre 392 e 394, reprimèt l’usurpacion d’Eugèn, un foncionari proclamat emperaire après la mòrt de Valentinian II.