cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Friedrich Engels
annadas d'afortiment
D'un còp acabat son servici volontari d'una annada dins un regiment d'artilhariá a Berlin, la capitala del reialme de Prússia, en 1842, Engels coneguèt Moses Hess, que, segon el, la consequéncia logica de la filosofia hegeliana e de la dialectica èra e ne podiá sonque èsser lo comunisme.
Hess considerava Anglatèrra coma un fogal revolucionari a causa de son industrializacion avançada, lo seu proletariat creissent e sos frequents conflictes de classa.
N'èra ademai l'Empèri Britanic la primièra poténcia economica e industriala del mond e doncas crusòl pertinent de tota mena d'experiéncias o cambiaments culturals, economics, sociologics o politics, un vertadièr laboratòri de transformacion del present.
Aquò motivèt Engels a contunhar sa formacion laborala dins la fabrica que lo sieu paire teniá a Manchester.
la partença en Anglatèrra
thumb|180px|right|[[L'ostal de Friedrich Engels... Londres]] thumb|220|left|[[Friedrich Engels... amb la familha de Karl Marx]]
En Anglatèrra, ont demorèt de 1842 fins a 1844, Engels menèt una dobla vida: trabalhar amb succès a l'entrepresa familiala e, en son temps liure, frequentar los cercles radicals e comunistas.
A Manchester coneguèt Mary Burns, una irlandesa de classa obrièra sens cap o gaire formacion, que se convisquèt amb ela sens çaquelà se maridar.
A la mòrt de sa companha, en (1863), Engels ne vendrà amic amb Lizzy, la sòr de Mary.
l'accion militanta amb Karl Marx
thumb|200 px|left|[[Manifèst del partit comunista... 1848]]
En 1844, Engels escriguèt dos articles pel Deutsch-Französische Jahrbücher ...Annuaris francoalemands, editat per Marx a París, ont i expausava los que serián mai tard los principis del marxisme: las contradiccions de la doctrina economica liberala fasián que lo sistèma basat en la proprietat privada condusiriá a un mond dividit entre milionaris e paures.
Per consequent, la revolucion menariá a l'eliminacion de la proprietat privada e a la reconciliacion de l'umanitat amb la natura e amb ela meteissa.
En 1845, Engels publiquèt Die Lage der arbeintenden Klasse in England ...De las condicions de la classa obrièra en Anglatèrra) e escriguèt tanben amb Marx 'Die deutsche Ideologie ...L'ideologia alemanda''.
La collaboracion de Engels amb Marx, establida depuèi 1844, portèt a la publicacion del Manifèst der kommunistischen Partei ...Manifèst del partit comunista, que, siaga òbra principalament de Marx, reculhissiá çaquelà fòrça idèas ja exprimidas per Engels dins Grundsätze des Kommunismus ...Principis del Comunisme, escrich en 1847.
Los articles apareguts dins The New York Tribune entre 1851 e 1852, signats per Marx èran, en realitat, de Engels, que los publiquèt jos lo sieu nom amb lo títol Revolution and Counter-Revolution in Germany in 1848 ...Revolucion e Contra-revolucion en Alemanha en 1848. Marx demandava a Engels que li esclariguèsse de questions d'economia, sustot en tèmas de gestion empresariala.
après lo decès de Karl Marx
thumb|left|180 px|[[Friedrich Engels...1891]]
Engels menèt a tèrme una vulgarizacion del primièr volum de Das Kapital (Lo Capital), (e lo sol fin finala que Marx ne contarotlèt l'edicion), paregut en 1867 e reeditat en 1873.
Après la mòrt de Karl Marx en (1883), Engels, vengut la principala autoritat de la pensada marxista, completèt los volums segond e tresen de Das Kapital, en tot se ne basar suls borrolaires manuscrits de Marx.
Sent Grapasi de La Linda
Sent Grapasi de La Linda (Saint-Capraise-de-Lalinde en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
La Linda (omonimia)
La Linda pòt designar:
Sent Grapasi de La Linda
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [ʂɛ̃ n gra’paʐi] [dela’lindɒ]. Lo nom es atestat Sanctus Caprasius, en latin, al sègle XIII. Lo nom ven de Caprasius, avesque d'Agen e martir pendent la persecucion de Dioclecian, a partir de 303; lo determinant fuguèt ajustat en 1801, après un passatge per Capraise de Cleyrans en 1793 per evitar la confusion emb Sent Grapasi d'Aimet. Chantal Tanet e Tristan Hordé, a prepaus de la fòrma francesa en -aise, parlan d'un passatge del masculin al femenin ; es una pura aparéncia, -e final del francés es una simpla adaptacion de -i final de la fòrma occitana (mièja sabenta) e lo mot saint garda sa fòrma masculina. Dauzat e Rostaing citan un Caprasius, abat de Lerins al sègle V, mas, per de las rasons de proximitat, lo sent dedicatari es lo d'Agen.
Bitschhoffen
Bitschhoffen en alemannisch (Bitschhoffen en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Joan-Lluís Lluís
Joan-Lluís Lluís (Perpinhan, 29 de junh de 1963) es un escrivan nòrd-catalan. Foguèt subretot a partir de son cinquen libre Conversa amb el meu gos sobre França i els francesos, espelit en 2002, que nasquèt sa popularitat dins los Païses Catalans.
Ànsia
L’ànsia o ansietat (var. anxietat, ansièta) es un estat psicologic e fisiologic caracterizat per de compausants somatics, emocionals, cognitiu e comportamentals.
En l'abséncia o en preséncia d'estrès psicologic, l'ànsia pòt crear de sentiments de paur, d'inquietud e de crenta. L'ànsia es considerada coma una reaccion « normalitat » dins una situacion estressanta. Quand l'ànsia ven excessiva, pòt èsser classificada jos la denominacion de « treble de l'ànsia ». L'intensitat e lo foncionament del subjècte ensenhan lo practician per determinar se s'agís d'una reaccion naturala o patologica.
Descripcion
L'ànsia es una condicion que pòt sovent venir sens estimul identificable. Coma tala, se destria de la paur, qu'es una responsa emocionala a las menaças percebudas. Mai, la paur es ligada als comportaments especifics de la fugida e de l'evitament, alara que l'ànsia es ligada a las situacions percebudas coma essent incontrarotlablas o inevitablas. Un vejaire alternatiu definís l'ànsia coma « estat d'alma orientat sus l'avenir pendent que l'individú espèra recebre de responsas negativas », que suggerís qu'es una distenccion entre dangièrs futurs e dangièrs presents que fonda la diferéncia entre l'ànsia e la paur.
L'ànsia inclutz pas solament d'efièchs fisics mas tanben d'efièchs emocionals. Aquestes inclusisson de « sentiments d'apreension o de menaça, dels trebles de la concentracion, de la pression arteriala e nervositat, una anticipacion al pièger, una irritabilitat, una agitacion, observar (e esperar) de signes (e accions) de dangièr, e un sentiment de malaise » e tanben « cachavièlha, obsessions des sensacions, sentiments de déjà vu, e un sentiment et percepcion que tot fa paur,. » Los efièchs cognitius de l'ànsia pòdon inclure de pensadas de dangièrs suspectats, cauma la paur de morir.
Lo comportament pòt èsser modificat jos la forma d'una retirada de las situacions que los efièch desagradable de l'ànsia foguèron sentits pel passat. Aquò pòt tanben tocar lo sòm e aver d'autres efièch fisics (coma los rosegadisses d'onglas e autres efièchs motors).
Epidemiologia
Los trebles ancioses son fórça frequents. Tal coma definit dins lo DSM- (Manual diagnostic e Estatistic dels trebles mentals), tòca près de 30 % de la populacion americana e son edat d'aparicion es 11 ans. Compòrta un risc majorat de depression. Es tanben associada e de comportaments podent provocar de problèmas de santat, coma lo tabagisme, l'alcolisme o la sedentaritat.
La presa en carga demora fòrça parciala, près de 40 % dels Americans dels EUA patisson de trebles ancioses recebent pas cap de sonh per aquesta afeccion.
Igièn de vida
Existís per aquestes que patisson d’ànsia de biaises diferents e nobroses de s’ajudar e de se destendre, que jògan un ròtle important dins lo tractament dels simptòmas de l’ànsia. Aquestes diferents biais comprenon:
Tecnicas de meditacion e de relaxacion
De simplas tecnicas de respiracion (per exemple : respiracion abdominala) o autras tecnicas de destenta (per exemple  : iòga, ipnosi, sofrologia, plena consciéncia), o alara escocha de sons o de musica relaxantas pòdon aver lor interés.
D'estudes non significativas podèron aver detectar d'efièchs de la preguièra, , mas una metaanalisi de 2014 montrèt qu'en l'estat de las recercas aquò èra pasmostrat, la sola correlacion segura essent entre la prevaléncia dels trebles obsessionals compulsius e la cresença religiosa.
D'entre las diferentas tecnicas de meditacions e de relaxacion, la meditacion transcendantala mostrèt son eficacitat pendent d'estats ancioses moderats mas tanben sevèrs coma dins lo tractament del treble d'estrès pòst traumatic amb una eficacitat mai marcada dins las ànsias mai importantas, permetent la reduccion e a vegada l'abandon dels psicotròps, ,
Medicaments
Los simptòmas especifics de l’ànsia son mai sovent pres en carga amb de medicaments coma de benzodiazepinas.
Benzodiazepinas
Lo diazepam, medicament de la famiha de las benzodiazepinas, figurava coma los primièrs medicaments utilizats per aquò. L'administracion d'aqueste genre de produchs pòt venir dangierosa e se la deu vigilar per un mètge melhor que siá psiquiatre. Es tanbenconselhat d'arrestar pas subte aqueste tipe de cura una còp començada.
La buspiròna, lo meprobamat, o encara l'etifoxina pòdon tanben èsser utilizats.
Antiistaminics
Los antiistaminics (l'idroxizina, lo captodiam) pòdon remplaçar las benzodiazepinas. Son sovent tolrats melhors.
Propranolòl
Un beta-blocant se pòt prescriure: lo propanolòl. Pòt per exemple èsser indicat dins los Trebles d'estrès pòst traumatic es tanben ara a l'estudi per empachar la formacion de remembres anciogèns, traumatizants, recurrents, obsedants e las consequéncias d'aquestes que pòdon provocar los estats d'estrès pòst traumatic. Mas, per que lo propanolòl aja l'efièch cercat per l'escasença, es necessari que siá ordenat lèu après l'eveniment possiblament traumatisant.
Alternativa medicamentosa
Un estudi indica qu'una combinason de melissa, passiflòra e albespin en galenic SIPF es tanben eficaç que lo Lorazepram, sens los efièchs segondaris ni l'acoutumança.
Terapia cognitiva e comportamentala
L'objectiu d'aqueste genre de terapia es d’empachar que lo pacient evita la font de sos trebles ancioses e d’ajudar lo pacient de desvelopar de tecnicas especificas per i far fàcia.
Al contrari dels medicaments, l’eficacitat de la terapia cognitiva comportamentala depend de diferents elements, e tanben lo nivèl de competéncia del terapeuta en question. En mai dels tractaments dichs « convencionals », existís fòrça programas cognitius e comportementals que lo pacient pòt utilizar per se sonhar. Aquò pòt comprene de tecnicas utilizada per :
Cesare Merzagora
thumb|250px|Cesare Merzagora
Cesare Merzagora (Milan, 9 de novembre de 1898 - Roma, 1 de mai de 1991) foguèt un politician italian. Venguèt president del Senat italian tre 1953, foncion qu'ocupèt fins a 1967, e ocupèt la carga de president suplent de la Republica Italiana durant lo darrièr semèstre de 1964.
Psicanalisi
La psicanalisi es, segon la definicion classica que ne donèt Sigmund Freud : La psicanalisi consistís dins l'explicacion d'unes actes o pensadas en tèrmes psiquics dempuèi l'afirmacion de l'existéncia del determinisme psiquic: una idèa qui se presenta a la ment o un acte son pas arbitraris, an un antecedent, un sens, una causa que l'exploracion de l'inconscient permet de far sorgir. Unas accions son percebudas coma « involontàrias », « incoerentas » o « absurdas » e son pasmens pas degudas a l'azard: son per exemple los sòmis, los lapsus, los actes mancats, o los simptòmas sens causa fisica (per exemple l'isteria). Atal, d'actes o de paraulas que pareisson d'errors pòdon èsser entenduts coma essent d'« actes capitats », determinats, e son un mejan per la psicanalisi d’i demorar una expression de l’inconscient : pòdon, per exemple, èsser l'expression d’un compromés dins un conflicte psiquic sosjacent (entre pulsions contradictòrias) o mòstra de la satisfaccion d'un desir. Pasmens s'aqueles procediments demoran mai sovent inconscients, la psicanalisi dispausa d'un protocòl e d’un ensems de concepcions que permeton de comprene aquelas logicas inconscientas e d'ajudar possiblament lo subjècte que ne patís resòlvre los seus problèmas.
La psicanalisi es l'objècte, dempuèi l'origina, de criticas e de discussions a l'encòp intèrnas al movement psicanalitic e exterioras a aquel movement, al subjècte de son caractèr scientific, la pertinéncia de sa descripcion del psiquisme, e son eficacitat terapeutica.
Del temps de Freud
Coma o remembra Roger Perron, se l'istòria de la psicanilisi es indissociabla de Freud, es malaisit de ne datar precisament la naissença e diferentas datas se pòdon retenir: 1881-1882 amb Josef Breuer e Anna O.; 1885 amb l'estagi de Freud a çò de Jean-Martin Charcot; 1893-1896 amb l'etiologia de las neuròsis e los Estudis sus l'isteria (1895); 1897-1900 seguent una letra a Wilhelm Fliess ont Freud renòncia definitivament a una explicacion fisiologica de las neuròsis e publica L'Interpretacion dels sòmis (1900) ont conta son autoanalisi; 1905 amb la revelacion d’una sexualitat infantila. Freud pasmens esita pas jamai tot lo long de sa vida a tornar sus sas descobèrtas passadas e a realizar d'ipotèsis e de concepcions novèlas.
Se Freud practica l'ipnòsi al començament de sa carrièra de neurològ, l'abandona mai tard per elaborar la practica psicanalitica. Amb Josef Breuer, dins lor obratge suls estudis sus l'isteria, concluson que l'isteric patís de biais inconscient de traumatismes passats, viscuts dins l’enfança. Freud explòra lo psiquisme mejans la paraula del subjècte que deu seguir una logica d’associacion liura de biais a far sorgir a la consciéncia d'elements reprimits. Se destria de Breuer fasent mòstra l'importància de la libido e de la sexualitat dins lo desvelopament psiquic.
Los primièrs psicanalistas a l'entorn de Freud contribuisson a de debats fòrça vius e nombroses.
Evolucions conceptualas degudas a Freud : los dos topics
Lo quita Freud evoluèt sus de punts teorics al subjècte de la psicanalisi. Atal, dempuèi son experiéncia de terapeuta, de sas lecturas, escambis e reflexions, prepausèt dos modèls successius del psiquisme : Lo passatge del primièr topic cap al segond topic venguèt necessari après l'elaboracion de la segonda teoria de las pulsions. En 1914, Freud faguèt paréisser sos trabalhs sul narcissisme que prefiguran los cambiaments que seràn en òbra dins lo segond topic. Per d'unes (André Green e René Roussillon entre autres), aquel tèxte de 1914 es un quita topic, parlan alara de tres topics. Vèrs 1920, la teoria freudiana coneis de cambiaments dins l'Al delà del principi del plaser que sens renonciar a las teorias precedentas mòstran a l'encòp los tèrmes e los despassaments.
Debats intèrnes a la psicanalisi e divergéncias
De psicanalistas companhs de Sigmund Freud, coma Carl Gustav Jung o Sándor Ferenczi, son entenduts, legits, comentats per Freud que critica las posicions que li pareisson divergentas al respècte dels principis que pensa afortit pels seus trabalhs precedents.
Après Freud
La necessitat d'afrentar, sus un plan teoric e clinic, las novèlas questions que se pausavan als psicanalistas de la segonda generacion, après la disparicion de Freud e dels primièrs teoricians contemporanèus, se pausa de biais diferent segon los païses:
Metòde d'exploracion del psiquisme
La psicanalisi es pas qu'un ensems teoric, una metapsicologia que se pòt aplicar a l'estudi de las òbra d'art, de las filosofias, eca. Foguèt d'en primièr pensada per Freud coma metòde d'exploracion del psiquisme uman per diferentas tecnicas, e que la practica menèt Freud a formular sa teoria, passant per la paraula del subjècte que seguís una analisi:
Principi del determinisme psiquic
Per remplaçar l'ipnòsi, Sigmund Freud utiliza un principi qu'atribuís a C.G. Jung, principi seguent qu'una idèa que se presenta a la ment pòt pas èsser arbitrari e deu donc aver un precedent que cal determinar. Lo sòmi es donc pas compausat d'imatges allucinatòrias desprovesidas de sens, lo lapsus es pas un simple accident sens causa, tanpauc qu'una idèa passa la ment sens rason. Una idèa, abans d'arribar a la consciéncia, subís una desformacion mai o mens granda mas totjorn garda un rapòrt amb l'idèa d'origina. Totes aqueles fenomèns pòdon donc far l'objècte d'un metòde d'interpretacion que revèla l'existéncia de tendéncias non conscientas, reprimidas dins l'inconscient de l'individú.
De segur cal veire dins l'afirmacion d'aquel principi lo desir de Freud d'auçar la psicanalisi al reng de sciéncia. En efièch lo principi del determinisme, qu'es lo requesit de tota sciéncia experimentala, es plan la « fe » del psicanalista : pas mai dins lo mond psiquic que dins lo mond fisic, un fenomèn pòt pas se produire sens causa.
Interpretacion del sòmi
Per Freud, tot acte psiquic a un sens; lo sòmi deu donc possedir un sens susceptible d'interpretacion. Lo metòde d'interpretacion será una transposicion del metòde pel tractament dels trebolums psiquics, car, segon el, i a d'analogias entre aqueles darrièrs e la vida [//fr.wiktionary.org/wiki/onirique onirica] : la ment percep d'idèas que li son estrangièras e qu'ignora l'origina, tot coma dins de simptòmas psiquics. Lo metòde per comprene lo sòmi serà fondada sul principi de determinisme psiquic: lo pacient enonciant liurament una seguida d'idèas al respècte de son sòmi pòt ne comprene lo sens balhant d'esperel, per associacion d'idèa, d'elements exteriors al sòmi que permeton de lo ligar al viscut. Aquela procedura d'exteriorizacion d'idèas per lo pacient es tecnicament nomenat en psicanalisi la règla de liura associacion.
La tèsi de Freud sul sòmi es qu'aquel a la realizacion d'un desir. Lo sòmi de l'adult es dins aquel sens identic al sòmi de l'enfant, mas es desformat pels nombroses interdits que resultan de l'educacion e de la cultura, atal lo sòmi pòt tanben èsser comprés coma l'expression d’un compromés entre un desir e un interdit.
Lo sòmi es donc compausat Lo trabalh del sòmi es un mecanisme psiquic que desforma lo contengut latent; lo trabalh d'analisi consistís a interpretar lo contengut manifest per far sorgir lo sens amagat. Aquela interpretacion passa donc pel trabalh d'analisi del sòmi.
Freud distinguís mai d'un mecanismes psiquics :
Sovenirs d'enfança e sovenirs ecrans
Freud donèt a unes dels sovenirs d’enfança un nom mai precís, aquel de « sovenir ecrans ». N'i a pro de dire que los sovenirs son pas a prene per argent comptant, mas que, al contrari, se los cal prene a la letra, es a dire que son de deschifrar tot coma se fa pel tèxte d’un sòmi. Un sovenir ecran deu èsser interpretat, perque amagats pels eveniments d'aparéncia anodins, sens pas cap d'interés, son los eveniments mai importants de la vida del subjècte, çò que se pòt qualificar d’eveniments traumatics, a condicion segur de donar a aquel qualificatiu sa portada exacta. Freud escriu :
<sup class="reference cite_virgule">,.
Psicopatologia de la vida videnta
Freud arriba, en 1905, a aplicar lo principi del determinisme psiquic per explicar los compòrtaments mai abituals. Dempuèi la malautiá, dempuèi de teorias que li inspirèron la neuròsi, Freud analisa los compòrtaments que relèvan del comun : l'analisi va del patologic cap al normal.
Se lo sòmi es un procèssus particular reservat a sonqu'una une partida des viscut, la psicopatologia de la vida vidanta mòstra cossí la psicanalisi pòt interpretar la vida vidanta. Las decas de lengatge, las aisinas, los mots d'eseprit venon des reveladors de tendéncia psicalics inconscientas per cadun.
Amb L'Interpretacion dels sòmis e Lo mot d'esperit e sa relacion amb l'inconscient, Psicopatologia de la vida vidanta mòstra l'estructuracion de l'inconscient pel lengatge.
Primièras temptativas de Freud
Gaireben al meteis temps que sos Estudis sus l’isteria que foguèron publicats en 1895, Freud aviá ja descobèrt, amb aquela sciéncia novèla de l’inconscient que s'èra inventar, que podava, a partir dels mecanismes de formacion dels simptòmas isterics, rendre compte tanben de la fabricacion  d’autres simptòmas, obsessions, fobias e psicòsis. Atal fasiá sos primièrs pas dins aquela definicion necessària de l'estructura e de la diferéncia, d’un constat entre l'isteria e la neuròsi obsessionala e d’un autre costat, entre la neuròsi e la psicòsi. Sonque èran los primièrs pas, mas pasmens foguèron decisius al mens al subjècte de la neuròsi. Aqueles mecanismes son descrichs dins dos articles qu'an per títol « Psiconeuròsis de defensa », de 1894,  e « Novèlas remarcas sus las neuropsicòsis de defensa » , de 1896.
Dins lo primièr tèxte, capita a descriure cossí se forman un simptòma isteric  o una obsession. Çò que los destria, es la possibilitat o non per cadun de transformar una sofrença psiquica en sofrença corporala. Quand aquela possibilitat existís pas, o es pas sufisenta, aquela sofrença demora dins lo psiquisme e se traduch per d'obsessions. Una obsession es una idèa que ven la subjècte, sens que pòsca la caçar de sa ment, quitament se, mai, li pareis totalament estranh. D'aquelas obsessions, Freud ne dona ja d'exemples, l’obsession per unas femnas de se jetar per la fenèstre o encara de costellar lors enfants. Se pòt se liberar d'aqueles simtòmas, isterics, al nivèl del còs, e de sas obsessions dins lo psiquisme, que se capitam a tornar trobar lor sens reprimit pel trabalh de l’analisi. Aquel sens, segon la descobèrta freudiana, es totjorn sexual, al sens o i a un rapòrt a la libido e al complèxe d'Edip.
Freud, dins aquel primièr temps de l'elaboracion de la psicanalisi, ja aviá descobèrt, que dins la psicòsi, la representacion dicha inconciliabla que foguèt literalament arrancat fòra del conscient, rebutada, caduca, diguèt Lacan, daissa pas cap de traça inconscienta, e torna al contrari de sollicitar lo mecanisme del deliri. Dins lo deliri del Schreber, çò qu'aviá pas estat assumit per el d’una posicion femenina al respècte del paire auriá tornar sorgir al deliri de l'idèa d’èsser transformat en femna, venir l’esposa de Dieu e ne recebre de milièrs d’enfants nascuts de sa ment.
Lacan mai tard avancèt l'ipotèsi de la forclusion del Nom del paire, coma un mecanisme pròpri a la psicòsi.
Primièr topic
La psicanalisi modeliza l'aparelh psiquic per de « topics », qu'indican de « luòcs », non pas al sens pròpri, mas de sistèmas estructurats que s'articulan entre eles segon una dinamica. Freud definiguèt un grand nombre de concèptes « metapsicologics » per ne venir a descriure aquel aparelh psiquic que sabèm complèxe e qu'avèm encara sonque d'agachs parcials.
A partir de 1895, Freud elabòra un primièr topic: aquela que distinguís lo conscient, lo preconscient (autrament dich, la memòria accessibla), e l'inconscient, comprenent entre autre los sovenirs reprimits, inaccessibles.
Tèsi de l'inconscient
Segon Freud, existís un inconscient psiquic, una pensada e una volontat amagadas, e diferentas de las pensadas e volontats conscientas. Dins Cinc leiçons sus la psicanalisi, Freud formula l'ipotèsi que l'isteria (o neuròsi de transferiment) es lo resultat de l'impossibilitat per una persona de reprimir tot un desir insuportable que se presenta a la consciéncia e que produch un substitut, nomenat simptòma, conservant los afèctes de malaise ligats al desir rebutat de la consciéncia.
Mas, aquela repression pausa mai d'una questions decisivas per l'interpretacion psicanalitica :
Origina e natura de las pulsions
La pulsion es un mecanisme que supausa que lo psiquisme es excitat per d'estimuli divèrses, que la font es corporala mas que la representacion es psiquica. Dins Los Tres ensags sus la teoria sexuala, Freud explica qu'es un concèpte limita se trobant entre lo psiquic e lo somatic. Justament, cossí una pulsion existís psiquicament?
Una pulsion es representada per una representacion e per un afècte, çò que se nomena respectivament lo representant-representatcion e lo representant-afècte. L'essencial de las teorias freudianas de la pulsion foguèt desvelopat dins Pulsions e destins de las pulsions.
Segon aquel tèxte, la pulsion se definís segon quatre modalitats: E mai, la pulsion a quatre destins :
Secong topic
En 1920, per resòlvre fòrça questions que sorgís dins los aigats, Freud definís un segond topic : destria l'Aquò, pòl pulsional inconscient de la personalitat, lo Ieu e lo Subreieu. Lo Ieu deu assegurar una adaptacion a la realitat, ont l'Aquò se preocupa pas de las constrenchas exterioras. Mas, lo Ieu es tanben lo responsable de fòrça « defensas » patologicas. Lo Subreieu es, entre autres, l'interiorizacion de l'interdit parental. Freud vesiá l'emergéncia del subreieu coma tardièra dins la vida infantila, mas de psicanalistas coma Melanie Klein pensèron lo Subreieu coma existissent fòrça precòçament per l'enfant. Lo Subreieu se constituís coma lo pòl de l'autoagression, l'autocritica.
Lo segond topic pòt èsser comprés en tèrmes dinamics, mejans lo mecanisme de las pulsions : naisson de l'Aquò, (coma lo desir inconscient, non confrontat a la realitat) puèi son o integradas, o rebastidas, pel Ieu e fin finala jos la pression del Subreieu, lo Ieu pòt a vegada reprimir aquelas pulsions, menant al mecanisme de la neuròsi.
Lo dualisme de Freud es transformat en 1920, quand introduch una division entre pulsion de vida (Èros) e pulsion de mòrt (Freud a pas nomenat aquela darrièra Tanatos, coma d'autres psicanalistas o faguèron). La pulsion de vida inclusís las pulsions sexualas e d'autoconservacion (coma dins lo primièr topic), alara que la pulsion de mòrt representa la tendéncia innada a l'abaissament de las tensions (principi de Nirvana), a la repeticion e a la mòrt.
Neuròsi
La neuròsi es eissida d'un conflicte psiquic entre l'Aquò e lo Ieu, es a dire entre una actitud que tòca a la satisfaccion pulsionala e una actitud que pren en compte la realitat. Sa particularitat demòra dins la repression qu'es la consequéncia del conflicte psiquic e dels simptòmas que ne seguisson.
La psicanalisi n'explica l'emergéncia a causa de l'impossibilitat de satisfar una pulsion dins la realitat. La patologia apareis alara coma un compromés : lo simptòma. La garison pren segon Freud tres dralhas : De neuròsis son destriadas : Per Freud, la vida en societat, (la cultura al sens larg) implica de renonciaments pulsionals (a començar pel complèxe d'Edip) que menan a de neuròsis. La pulsion sexuala pòt pas far l'objècte ni d'un interdit absolut ni d'una satisfaccion totala. Lo compromés nevrotic es alara una via de sortida mas pòt induire una granda sofrença segon lo viscut del subjècte e es aquel que mena qualqu’un a desirar e a començar una cura psicanalitica.
Psicòsi
A la diferéncia de las neuròsis, ont i a conflicte entre instàncias intèrnas al psiquisme (entre l'Aquò e lo Ieu), dins la psicòsi, segon Freud, lo Ieu es en conflicte amb lo mond exterior, conflicte que se realiza per d'allucinacions e de deliris, es a dire una pèrda de realitat.
Freud considèra mai tard que la psicòsi es dificilament accessible a la cura psicanalitica du fach d'un foncionament narcissic en circuit tancat : lo psicotic es retiu — segon el — al transferiment sud un psicanalista, e la cura es tanben dificilament possible.
Foguèt dins los ans 1950 e seguents d'analistas ensegèron de curas pels psicotics: una de las davancièras es la psicològa soïssa Marguerite Sechehaye, que tractèt una pacienta esquizofrèna, puèi son subretot los kleinians (Herbert Rosenfeld, Donald Meltzer e, en França, Paul-Claude Racamier e mai) qu'apliquèron las teorias psicanaliticas als psicotics. Harold Searles que publiquèt L'Esfòrt per far l'autre fòl, segon Pierre Fédida, marquèt de generacions d'analistas pels tractaments de psicotics esquizofrèns per la psicanalisa. Lacan e seguidors faguèron tanben de contribucions teoricas per comprene e per la cura de las psicòsis.
Perversion
Amb l'estudi del fetichisme sexual, ven a descriure la perversion coma « solucion » fàcia a l'ànsia de castracion, donc coma mecanisme de defensa fàcia a una ànsia de tipe neurotic, e que provòca una fixacion al l'estadi de la sexualitat infantila.
Psicanalista
La formacion del psicanalista, definís per Freud e tal qu'es recomandada per diferentas societats de psicanalisa a la seguida de règlas dictadas per l'Institut psicanalitic de Berlin, repausa mai sovent sus una analisi didactica (lo futur psicanalista es d'esperel en analisi), que pòdon succedir una o doas psicanalisis contrarotladas: tot en menant una cura analitica, lo psicanalista en cors de formacion es supervisat per un analista formator, per aprendre, entre autre, a adobar los movements del transferiment, e subretot a saber reconéisser e analisar lo contratransferiment per comprendre melhor la dinamica de la cura.
Lo títol de psicanalista es pas protegit, es pas sancionat per un diplòma. Lo títol es liurat per las associacions psicanaliticas. Es donc possible a cada persona que faguèt un percors psicanalitic de se declarar psicanalista quitament s'aparten pas a una societat de psicanalisi.
La cura psicanalitica
La demanda de cura naís sovent d'una sofrença psiquica reconeguda pel pacient o d'una volontat de se conéisser d'espese. Pòt èsser trabalhada e bastida dins d'entrevistas psicanaliticas « preliminaras ». Freud precisa que se la psicanalisi es « un metòde de cura dels trebolums neurotics », sa tòca es pas de « garir » en abrasant lo simptòma, mas d'acabar a « la recuperacion de sas facultats d'agir, de pensar e de gausir de l'existéncia ».
Jacques Lacan, interpretant Freud, isolèt quatre concèptes fondamentals de la psicanalisi : La cura psicanalitica classica se realiza dins un encastre: un divan, un analista (que lo pacient vei pas) e de règlas fondamentalas coma l'associacion liura (lo pacient es invitat a dire tot çò que li passa pel cap), la neutralitat benvolenta (neutre  : jutjar pas lo pacient nimai sos actes, benvolent: considerar lo pacient) la regularitat e lo pagament del prètz de las sesilhas, eca. Lo trabalh de l'analista es d'escotar, interpretar lo contengut latent (sens inconscient) amb lo contengut manifest es a dire çò que dich lo pacient e lo guidar dins una revision de son istòria intima, i donar un sens novèl e actualizar, rebutar lo esquèmas repetitius. Aquò se fa mejans lo motor de la cura psicanalitica qu'es lo transferiment, repeticion d'afèctes ligats a sas relacions infantilas e projectats sus l'analista. Aquel transferiment es tanben d'analisar e d'interpretar. L'analista, el, realizarà son contratransferiment, es a dire la seuna reaccion al transferiment del pacient sus el.
Lo transferiment es enseguida resolgut e la fasa intensa de l'analisi s'acaba. Mas, un còp aquel procediment de compreneson de la psiqué desencadenat pel pacient, l'analisi s'acaba pas jamai vertadièrament: intra dins los procediments abituals de reflexion de la persona en frent a de dificultats interioras o exterioras.
Diferentas associacions de psicanalisis
Lo tèrme psicanalisi es utilizat per mai d'unas associacions o societats, nacionalas o internacionalas se reclamant de la psicanalisi freudiana, la mai coneguda essent l'Associacion psicanalitica internacionala, creada en 1910.
A Zuric
Foguèt a Zurich, amb entre d'autre l'instigacion d'Eugen Bleuler qu'un segon epicentre favorable a la psicanalisi se constituiguèt, a la clinica psiquiatrica universitària del Burghölzli a partir de 1906, amb Carl Gustav Jung, Karl Abraham, Ludwig Binswanger o Eduard Hitzig.
La psicanalisi pel mond
Lo primièr congrès internacional de psicanalisi se debanèt a Salzborg, en 1908. Amb lo succés se debanèt un segon congrés, a Nuremberg (1910) pendent que foguèt creat l'Associacion psicanalitica internacionala. D'autras societats psicanaliticas seguèron, coma la London Society of Psychoanalysis. Foguèt alara l'API qu'organizèt los congrèsses internacionals. Los psicanalistas se disent freudians e de l'API contemporanèus s'apuèjan a de gras diferents sus las òbras de Freud e seguidors, Melanie Klein, Wilfred Bion, Anna Freud, Heinz Kohut o Donald Winnicott.
Las dissidéncias
Carl Gustav Jung foguèt un dels primièrs a destiar sa practica e aquelas dels seguidors, refusava lo nom de psicanalisi per aquel de psicologia analitica; mas de jungians preferissián parlar de psicanalisi jungiana. Tanben Alfred Adler, puèi Theodor Reik crèron lo lor movement s'alunhèron de la teorias de Freud sovent a causa de l'importància acordada per aquel darrièr a la sexualitat o, al contrari, Wilhelm Reich que plaça sa teoria de l'orgasme al centre de la seuna teoria.
De debats començats del temps del quita Freud, se faguèron sus la pertinéncia de l'emplec del tèrme 'psicanalisi' per designar de teorias o practicas. Per Alain De Mijolla per exemple, « lo mot psicanalisi cobrís ara, coma una etiqueta enganaira, tròp de teorias e de practicas divèrsas, d'ont ma suggestion de ne remplaçar l'usatge per la pensada de Freud. ».
Metòdes especifics
Existís mai d'un tipes de psicoterapias d'inspiracion psicanalitica, an per modèl la psicanalisi freudiana, mas ne divergisson pro a vegada.
La psicanalisi aplicada a las institucions e a la psicoterapia, es un biais de trabalhar, s'orientant de la clinica analitica. La practica de grop n'es un exemple. Çò per evitar de se plaçar dins una posicion de dualitat amb l'« usatgièr ». Mobilizar un tèrç (collèga, objècte o significant singular), permet de se trapar pas pres, entre autre amb una persona d'estructura psicotica
Etnopsicanalisi
La nocion d'«etnopsicanalisi» fa referéncia subretot a l’òra de Georges Devereux, mas tanben Géza Róheim que l’òbra constituís una partida essenciala de l’antropologia psicanalitica e tanben las premícias de l’etnopsicanalisi.
Aquela practica se situa a la crosada d'unas disciplinas coma l’etnopsiquiatria, la psicanalisi, l’antropologia culturala, lo culturalisme, la psicologia dels pòbles, la psiquiatria transculturala, l’antropologia psicanalitica, veire l’etnomedecina.
Psicanalisi aplicada
Tornant al sens freudian de la psicanalisi aplicada (angewandte Psychoanalyse), s'agís de l'aplicacion de la psicanalisi a d'autres domenis d'investigacion que la sola aplicacion clinica a la cura classica de pacients.
Criticas de la psicanalisi
Lo filosòf de las sciéncias Karl Popper considerèt que la psicanalisi èra una « pseudosciéncia ». Mai recentament, d'autors critics, coma dins Lo Libre Negre de la Psicanalisi, avancèron l'idèa que l'istòria de la disciplina aviá estat falsificada volontàriament per Freud o de fidèls coma Ernest Jones o Anna Freud per amagar las mancas, de dificultats teoricas o clinicas.
Ara, son las neurosciéncias que las recercas son en plan vam se fan un dever de mostrar la non validitat de las teorias freudianas, Lionel Naccache, per exemple al subjècte de l'inconscient, o, dins lo quite movement psicanalitic, per prepausar de ligams possibles, coma Bernard Golse.
L'evaluacion de son eficacitat fa tanben debat, segon de psicanalistas la psicanalisi veire las psicoterapias son pas del domeni de l’evaluable coma se fa amb una cura medicala alara que per d'autres o son, al subjècte dels estudis, unas, coma aquela l'INSERM en 2004 donant per ineficaça relativa de la psicanalisi, faguèron l'objècte de criticas d'ambedos costats <sup class="reference cite_virgule" contenteditable="false">, alara que d’autres concluson a une eficacitat de la psicanalisi probabla mai granda que d'autras psicoterapias, subretot pel long tèrme <sup class="reference cite_virgule" contenteditable="false">, <sup class="reference cite_virgule" contenteditable="false">,.
E mai, d'autras criticas, vengudas de mitan fòra de la psicologia o psiquiatria, foguèron exprimidas, dempuèi los primièrs escrichs de Freud fins ara, porgisson de polemicas a vegada vivas : se pòt per exemple citar a títols divèrses Wilhelm Schmidt, Karl Jaspers, Jean-Paul Sartre o Michel Onfray.
Psicanalisi e etica
Al nivèl etic, Heinrich Racker escriguèt: « La psicanalisi parteja, amb la sciéncia, l'eticae de la sciéncia en general segon que la valor - « lo ben » que la regís - es la descobèrta de la vertat, son afirmacion e sa defensa. » Son comentator Leon Grinberg apond: « La psicanalisi deu rendre conscient tan « lo ben » reprimit que « lo mal » reprimit ». Racker se demanda encara perque se reprimís « lo ben » e apond: « Sabèm que lo sentiment de culpabilitat crèa lo besonh de castig. Mas sabèm mens que lo contrari se produch tanben: que lo besonh de castig crèa entreten o intensifica lo sentiment de culpabilitat. Fin finala nos sentèm coma essent marrits, e nòstre besonh de castig faa aluenhar de nòstra consciéncia l'idèa que sèm bons tanben. » Mai apond :
Institucion e Estat
De debats recents se debanèron dins fòrça païses coma en França e al Reialme Unit, al subjècte d'un eventual contraròtle de l'Estat sus la formacion dels psicanalistas e lor exercici professional, que la disciplina seriá considerada coma d'autras formas de psicoterapias. La comunautat psicanalitica reagiguèt fòrça violentament fàcia a aquelas proposicions, avançant d'un costat l'especificitat de la psicanalisi, d'un autre costat l'independéncia necessària d'aquela disciplina que, segon ela, faguèt sas pròvas.
Dins las òbras de ficcion
Lo nombre d'òbras de ficcion fasent allusion a la psicanalisi escapa a tot cens a causa de son importància. De nocions freudianas o assimiladas coma la repression, l'edip, l'acte mancat, l'inconscient, la neuròsi, etc., son dempuèi de temps venguts de luòcs comuns de la literatura, del cinèma e a la television. Aquelas quitas òbras contribuiguèron a institucionalizar las practicas e las teorias freudianas.
Entre autras :
Cultura populara
La cultura populara es la cultura del pòble, per oposicion a una cultura elitista que tocariá pas qu'una partida aisada e instrucha de la populacion.
thumb|right|300px|Los [[gegants de Catalonha]]
Alessandro Rolla
200px|thumb|Alessandro RollaAlessandro Rolla que ho un violonista e sustot un altista e tanben un pedagòg deu vriulon. Qu'ei conegut mei que mei per de las soas interpretacions per l'alto (un instrument un pauc negligit abans eth) e per estar estat lo mèste de Niccolò Paganini.
Honoré
Philippe Honoré mai brèvament escaissat Honoré (Vichèi, 25 de novembre de 1941 - 7 de genièr de 2015) es un dessinator assassinat dins lo chaple al sèti de Charlie Hebdo.
Jornalet
Jornalet, “gaseta occitana d'informacions”, qu'ei un jornau generalista e occitanista gratuit sus Internet escrit integralaments en occitan. . Dempuish 2018 e l’arrèst de La Setmana qu’ei lo sol media occitan cotidian.
Se definís coma un "jornau occitan, escrit en occitan, pensat des d'ua optica occitana e destinada as occitans. [...] Era intencion ei qu'es occitans se poguen informar des naues d'Occitània".
Gessec eth 31 de març deth 2012, eth madeish dia que se debanèc era manifestacion Anem Òc en Tolosa.
Eth conselh de redaccion qu'ei format per Ferriòl Macip, e apertien ara Associacion entara Difusion d'Occitània en Catalonha (ADÒC).
Un sondatge publicat en jornau datat deth 23 de abriu de 2015 indiquèc que 40 per cent des lectors deth jornalet responeren positivaments en contribuir financiaraments ath micromecenatge demanat peth jornau. Son 76 sumadors segon çò que revele era planta web totSuma que aplegue aguesta operacion de micromecenatge.
Serres (Wiernsheim)
Serres es una colonia vaudesa e una anciana comuna de Vurtembèrg, ara part de la comuna de Wiernsheim dins lo país de Bada e Vurtembèrg, en Alemanha. En 2011 comptava 770 abitants.
<mapframe zoom=12 latitude=48.89 longitude=8.86 height=400 width=500 align=center text="Serres e Pinache dins Wiernsheim" > [{ "type": "ExternalData",  "service": "geoline",  "ids": "Q80514",  "properties": {  "fill": "#fc3",  "stroke": "#ff1010"  }}, { "type": "ExternalData",  "service": "geopoint",  "ids": "Q119966557",  "properties": {  "fill": "#ff0",  "stroke": "#ff0000", "marker-color": "ff1111", "title": "Serres" }}, { "type": "ExternalData",  "service": "geopoint",  "ids": "Q53283524",  "properties": {  "fill": "#ff0",  "stroke": "#ff0000", "marker-color": "ff9911", "title": "Pinache" }}]
Glossonès occitans en Alemanha
<mapframe zoom=8 latitude=49.9 longitude=8.775 height=800 width=400 align=center text="Glossonès occitans en Alemanha" > [{ "type": "ExternalData",  "service": "geoline",  "ids": "Q249066",  "properties": {  "fill": "#fc3",  "stroke": "#ff9010" }}, /* Stadt Frankenau */ { "type": "ExternalData",  "service": "geoline",  "ids": "Q560980",  "properties": {  "fill": "#fc3",  "stroke": "#ff9010" }}, /* Gemeinde Burgwald */ { "type": "ExternalData",  "service": "geoline",  "ids": "Q1482040",  "properties": {  "fill": "#fc3",  "stroke": "#ff1010" }}, /* Ortsteil Louisendorf */ { "type": "ExternalData",  "service": "geoline",  "ids": "Q2569426",  "properties": {  "fill": "#fc3",  "stroke": "#ff1010" }}, /* Ortsteil Wiesenfeld */ { "type": "ExternalData",  "service": "geopoint",  "ids": "Q1482040",  "properties": {  "fill": "#ff0",  "stroke": "#ff0000", "marker-color": "ff1111", "title": "Louisendorf" }}, { "type": "ExternalData",  "service": "geopoint",  "ids": "Q2569426",  "properties": {  "fill": "#ff0",  "stroke": "#ff0000", "marker-color": "ff1111", "title": "Wiesenfeld" }}, { "type": "ExternalData",  "service": "geoline",  "ids": "Q80514",  "properties": {  "fill": "#fc3",  "stroke": "#ff9010" }}, /* Gemeinde Wiernsheim - Serres */ { "type": "ExternalData",  "service": "geoline",  "ids": "Q372198",  "properties": {  "fill": "#fc3",  "stroke": "#ff9010" }}, /* Gemeinde Althengstett - Lo Borset */ { "type": "ExternalData",  "service": "geoline",  "ids": "Q542545",  "properties": {  "fill": "#fc3",  "stroke": "#ff9010" }}, /* Gemeinde Oberderdingen - Großvillars */ { "type": "ExternalData",  "service": "geoline",  "ids": "Q83208",  "properties": {  "fill": "#fc3",  "stroke": "#ff9010" }}, /* Gemeinde Ötisheim - Corres, Schönenberg */ { "type": "ExternalData",  "service": "geopoint",  "ids": "Q1549750",  "properties": {  "fill": "#ff0",  "stroke": "#ff0000", "marker-color": "ff1111", "title": "Großvillars" }}, { "type": "ExternalData",  "service": "geopoint",  "ids": "Q65244917",  "properties": {  "fill": "#ff0",  "stroke": "#ff0000", "marker-color": "ff1111", "title": "Schönenberg" }}, { "type": "ExternalData",  "service": "geopoint",  "ids": "Q119966557",  "properties": {  "fill": "#ff0",  "stroke": "#ff0000", "marker-color": "ff1111", "title": "Serres" }}, { "type": "ExternalData",  "service": "geopoint",  "ids": "Q15058109",  "properties": {  "fill": "#ff0",  "stroke": "#ff0000", "marker-color": "ff1111", "title": "Lo Borset" }}]
L'occitan vivaroaupenc dins la comuna
Vaicí un estrach d’un etnotèxto en occitan entendut a Serres en 1939. Aquèl tèxto es un dels testimònis escriches los mai contemporanèu. Poèm relevar dins la morfologia los traches occitans vivaroalpins del nòrd en ligason abe lo francoprovençal, los influces ja existents del pedmontés e, l’influença fonetica e grafica del tedesc dins la retranscripcion (coma per l’occitan en França o l’occitan en Catalonha).
En grafiá originala: SUSPIRR PAR MOT D’LANA PERDRE LO LANGO E LU DOIT D’LI VAUDOA A SERRES Lango tan belle de notri Paire d’li Vaudoa, d’li Weliy, dii sedanta gaire. an per An ur an mank ge Landgadze patoa d’ga Donna sü la Vio le Dalmatze de dri, de garda a mess d’li Armand (Alemands) un sa dura Bera d’An passa düsant S’gi Armand anvirung s’namouqaven beng dei geng e d’lur Ratzo un s’fassìo dame reng, e qussi qun vrio mog dant meiprissa go dei geng ur a pa gaire se ansussia a goer a tütti dü ere greisü le sog la nu fei mar go de we perdü o gi Dzuwi angmensesen d’butza se dret mai de dri, e pas laisa de gutza [...]
Lescar
200px|left|thumb|Catedrala de Lescar Lescar (en francés tanplan com en occitan) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Lo son nom antic de Beneharnum que balhè lo son nom au país de Bearn. Iluro (uei Auloron) e Beneharnum qu'èran los dus ancians evescats de Bearn (uei devath la jurisdiccion de l'evesque de Baiona). La glèisa de Lescar qu'ei donc ua catedrau ; qu'ei lo lòc on repausan los Reis de Navarra.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion qu'ei [les'ka]. Las fòrmas ancianas que son Beneharnum/Benearnum, en latin (Itinerari d'Antonin), Civitas Benarnensium, en latin, Banarna/Benarnum (Gregòri de Tors), Lascurris en 980, Laschurris en 1128, Alescar en 1170, Laschar au sègle XIIau, Lascaa au sègle XIIIau, Lascurcensis, en latin, en 1289, Lascurrensis, en latin, en 1313, Lascar en 1394, Lesca en 1538, Lasca en 1538, Lescar (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau). N.B. L'identificacion de Lescar dab l'antica Beneharnum qu'ei generaument admesa, mès pas unanimament.
Segon Dauzat, Beneharnum qu'ei un nom ibèr; Lescar qu'ei un nom preceltic, a arreligar dab l'espanhòu lasca, « pèira plata », dab un sufixe prelatin -ur o lo basco -uri, « aiga » .
Segon Miquèu Grosclaude, que cau partir de la fòrma mei anciana lascur. La prumèra sillaba qu'ei a arreligar dab Lascun en Vath d'Aspa, qui vien benlhèu deu basco Lats, « arriu ». la segonda sillaba que sembla lo basco gorri, « arroi, sec ». Lo nom que seré d'origina aquitana. Lo sens globau que seré de « arriu arroi ». Mès on ei aqueth arriu arroi ? qu'ei lo medish problèma que per Rivarroi. N.B. Lo sens d'« arriu sec » qu'ei mei probable (un arriu irregular, qu'a d'aiga sonque quan plau), benlhèu per Lescourre (deu latin excurrere), citat per M. Grosclaude.
Istòria
Lescar, en purmèr, que ho un oppidum nomat Beneharnum. Au sègle III que vadó ciutat romana. Los vikings que la destrusín tota sancera en 841. Au sègle XII la ciutat modèrna de Lescar que ho tornada bastir. L'evesque de Lescar que presideish los Estats de Bearn e la catedrala (ua de las duas catedraus bearnesas dab Auloron Senta Maria) qu'acèssa lo tombèu deus Reis de Navarra de la soca deus Labrit.
Uei lo dia qu'ei ua banlega de Pau, sièti de la zòna industrau e comerciau.
Educacion
Lescar qu'acessa ua escòla calandreta.
Lòcs e monuments
200px|left|thumb|Mosaïca dens la catedrala qui nse dar lo nom latin de l'evescat : Episcopus Lascurensis
Galaxia
thumb|upright=1.5|[[M51 (astronomia)|M51, la Galaxia del Revolum, un exemple tipic de galaxia espirala.]]