cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Larressòre
Las comunas tòcatocantas que son Ustàrits au nòrd, Haltsu e Jatsu au nòrd-èst, Cambon a l'èst e Espeleta e Itsasu au sud. .
Gâprée
Gâprée es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Barca
Barca es un municipi de la província espanhòla de Soria dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon. Aperten a la comarca d'Almazán.
Sun Yat-sen
Familha, jovença e l'exili
Sun Yat-sen nasquèt en 1866 dins una familha de païsans paures de la província de Guangdong dins lo sud de China. Après un començament d'educacien tradicionala, aguèt dins una escòla anglesa ambé son fraire e adoptèt la religien protestanta. Puei, intrèt dins un collègi de Hong Kong e l'i estudièt la medecina occidentala. Tre 1885, decidèt de s'engatjar dins la lucha còntra la dinastia Qing en favor de l'establiment d'una republica. Comencèt donc de particupar a de societats secrètas e fondèt en 1894 un partit politic dich Associacien per lo redreiçament de China. Après la desfacha chinesa còntra l'Empèri Japonés, una premiera insureccien se debanèt en setembre de 1895 còntra lo palais dau governador de Canton mai la revòuta mau capitèt. Sun Yat-sen deguèt s'enfugir e partèt au Japon. Puei, anèt ais Estats Units d'America e au Reiaume Unit. L'i foguèt arrestat lo 11 d'octòbre de 1896 per la polícia secrèta chinesa. Foguèt liberat après quauquei jorns gràcias a l'intervencien d'un amic anglés e de la premsa. Aquò li permetèt de venir famós dins lo movement revolucionari chinés.
En 1900, una segonda temptativa d'insureccien còntra lei Qing se debanèt. Pasmens, maugrat lo sostèn dei païsans, la revòuta mau capitèt e Sun Yat-sen deguèt tornarmai quitar lo país. En 1905, èra au Japon durant la victòria còntra l'Empèri Rus e creèt un partit novèu La Liga d'Unien Jurada. La popularitat de l'organizacien passèt rapidament aquela de sa premiera associacien. De mai, aviá un programa politic vertadier basat sus tres axes principaus dichs « Tres Principis dau Pòble » (independéncia, sobeiranetat e benèsser). La declaracien dau partit fixèt quatre objectius. Lei premiers èran d'eliminar la dinastia manchosa e de restaurar China gràcias a un estat republican. Puei, aquel estat deviá assegurar l'egalitat dei drechs e l'egalitat de la proprietat de la tèrra.
Lo segond exili
Après leis eveniments de 1911-1912, Sun Yat-sen participèt a la creacien d'un novèu partit dich Guomintang. Puei, foguèt nomat coma director generau dei camins de fèrre per Yuan Shikai. Ça que la, l'entenduda foguèt corta e un conflicte armat dich Segonda Revolucien Chinesa comencèt entre lei partisans dei dos òmes en 1913. S'acabèt per una desfacha novèla de Sun Yat-sen que se retirèt au Japon. Durant d'annadas, va contuniar de defendre seis idèas e assaiar de reorganizar son partit. D'aqueu temps, lei Japonés aprofichavan la Premiera Guèrra Mondiala e lei combats entre lei poissanças colonialas per impausar de concessiens economicas importantas au govèrn chinés e Yuan Shikai assaiava de restablir l'empèri a son profiech. En mai de 1915, lei demandas japonesas foguèron acceptadas e entraïnèt un afebliment de l'autoritat dau govèrn ja menaçada per lo poder de senhors de guèrra locaus. La mòrt de Yuan Shikai en junh de 1916 entraïnèt sa casuda e lo país foguèt partejat entre de principats rivaus.
La revirada dei temptativas d'unificacien
Sun Yat-sen aprofichèt la mòrt de son rivau per tornar venir a Canton e l'i formar una basa revolucionària gràcias ai senhors de guèrra de la vila. Pasmens, l'experiéncia s'acabèt per una revirada en mai de 1918 e Sun Yat-sen partèt a Shangai en 1919. L'i veguèt la formacien dau Movement dau 4 de mai que protestèt còntra lo transferiment ai Japonés dei privilegis alemands. S'estendèt rapidament a tot lo país e representèt lo premier movement capable d'unificar l'elèit, la borgesiá e lo proletariat chinés. En 1920, de retorn a Canton, Sun Yat-sen formèt una aliança ambé lo generau Chen Jiongming e foguèt elegit President de la Republica lo 5 de mai de 1921. Son objectiu èra de crear una basa politica larga sus lo modèl dau Movement dau 4 de mai. Ansin, intrèt en contacte ambé lo Partit Comunista e, en genier de 1923, signèt un declaracien comuna amb un representent de Moscòu per precisar lei condiciens d'un sostèn sovietic au Guomintang. Lo partit adoptèt alora un modèl leninista d'organizacien e una academia militara foguèt tanben fondada. Aquò transformèt Canton en basa poderosa dau movement revolucionari. Lei senhors de guèrra pus importants deguèron adoptar una partida de son programa e lo generau Feng Yuxiang, que sei tropas ocupavan Pequin, anoncièt sa desirança de favorizar lei fòrças de progrès e d'organizar una reünien per restaurar l'unitat nacionala de China. Pasmens, Sun Yat-sen moriguèt lo 12 de març de 1925 avans lo començament dei negociaciens.
L'eiretatge de Sun Yat-sen
L'òbra de Sun Yat-sen subrevisquèt pas a sa mòrt. Lo Partit Comunista e lo Guomintang rompèron sei liames en 1927 e China demorèt partejada entre de senhors de guèrra. En 1937, l'invasien japonesa permetèt de conclure una pausa dins lei luchas intèrnas fins a 1946. S'acabèron en 1949 ambé la victòria finala dei comunistas dirigits per Mao.
Pasmens, l'imatge Sun Yat-sen foguèt gaire tocada per lei guèrras civilas e, au contrari, lo president venguèt un dei paires de la China modèrna que sa remembrança es celebrat tant per lei nacionalistas que per lei comunistas. Per lei premiers, lo generau Chiang Kai-shek organizèt un culte de la personalitat de son predecessor per legitimar son poder. Per lei comunistas, Sun Yat-sen foguèt considerat coma un precursor dau nacionalisme e dau socialisme chinés e son nom foguèt mencionat dins lo preambul de la Constitucien de la Republica Populara de China. Enfin, dempuei la fin dau sègle XX e lo començament de negociaciens per la reünificacien dei doas Chinas, Sun Yat-sen es tanben venguda una figura comuna de l'unitat chinesa.
Bernardino Drovetti
Bernerdino Michele Maria Drovetti (Barbania, Piemont, lo 4 de genèr de 1776-1752) avocat, aventurèr e egiptològ italian, diplomata francés e òmi politic egipcian qui acompanhè l’armada de napoleon durant Campanha d’Egipte e, un còp vadut consul de França en Egipte que he tot çò qui podó entà aquesir artefactes arqueologics per har pravar la soa collecions egiptologica qui, fin finala, acabè partatjada mei que mei enter las colleccions deus musèus egiptologics deu Lovre, de Berlin e de Turin.
Gissey-sous-Flavigny
Gissey-sous-Flavigny es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Bernardino Drovetti
Temps de Mainatge
Bernardino Drovetti qu'èra lo segond hilh de Anna Vittoria Vacca e d'un avocat Giorgio Francesco Drovetti. Qu'avèva un gran hrair, Giuseppe, avocat tanben, un frairòt, luigi, curat, e ua sòr. Qu'arrecebó ua educacion de las bonas en lo Collegio delle Provincie abans d'estudiar lo dret a l'Universitat de Turin.
Gissey-sous-Flavigny
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Bernardino Drovetti
L'aventura napoleonenca
Com Piemontés, Drovetti qu'obtiengó la nacionalitat francesa. Que's juntè dab l'armada francesa durant la Campanha d'Italia en bèth vàder ajudant deu Marescau Murat. En 1801 qu'èra ministre de la Guerra au Piemont e jutge a Turin dinc a 1803. Napoleon que'u mandé de cap a Egipte com Viceconso devath los òrdis deu Matthieu De Lesseps. Arron, que i demorè sol Conso quan de Lesseps tornè entà França. Com representant e dehensor deus interès economics francés, Drovetti qu'ensagè, e que s'escadó, a aquesir la hidança deu Pacha Mehemet Alí. Com tanhent deu Pacha, a despart de la soa grana influéncia diplomatica virada de cap a obtiénguer favors peus francés e suber los anglés, que participé activament e d'un biais apreciat dens los ahars de politica interna egipciana (educacion, economia, industria, santat). Que proheitè tanben d'aquesta posicion entà horucar Egipte per har l'aquesida d'artefactes egipcians de tot escantilh. Que mandè los sons òmis cercar per eth, en tot virar se las entà travar los plans d'autes europèus entà aquesir çò que volèva e, sustot, en emplegats meians considerats com eresias per l'arqueologia moderna (croishida de las estatuas entà las poder carrejar, utilizacion d'explosius, eca). Chic a chic lo consolat de França a Alexàndria, dab la colleccion personau de Drovetti, que vadèva musèu e qu'èra a còps vesitat com tau.
Las colleccions
La soa purmèra colleccion que ho jutjada tròp cara (400,000 liuras) peu rei Loís XVIII (a maugrat de l'intervencion de Joan Francés Champolion qui avó totun lo parat de l'estudiar). Aquesida peu Duc de Savòia, que vadó la colleccion deu Musèu de Turin. Enter las soas pèças, de segur, que conta lo Canon Reiau de Turin. Fin finala, Champolion que sabó virar se las entà qui lo rei Charles X e crompesse la dusau colleccion, uei au Lovre. Ua tresau garba que ho aquesida, en 1827, peu Rei de Prússia Fredrich Wilhelm IV sus recomandacion de l'egiptològ aleman Karl Richard Lepsius entà fenir, en 1836 au Musèu de Berlin. Com exemple deu poder d'infléncia de Drovetti, un còp que l'egiptològ britanic e volèva har l'aquesida d'ua estela (coneguda com lo Decret de Canòpe, arrevirada come la Pèira de Roseta) Drovetti que travè l'operacion diplomatica britanica en tot convéncer Mehemet Alí de l'auherir au rei de França per que cadesse enter las mans de Champolion.
Drovetti, Bernardino Drovetti, Bernardino
Drovetti, Bernardino
Barcones
Barcones es un municipi de la província espanhòla de Soria dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon. Aperten a la comarca agrària d'Almazán e a la comarca de Berlanga.
Susan Sontag
Susan Sontag (n. Susan Rosenblatt en 1933, m. 2004) foguèt una escrivana e menaira feminista nòrd-americana.
Bayubas de Abajo
Bayubas de Abajo es un municipi de la província espanhòla de Soria dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Veracruz (estat)
Veracruz (nom oficial: Veracruz de Ignacio de la Llave) es un dels 31 estats federats que constituisson Mexic.
Bug (informatica)
thumb|350px|Foto del primièr bug d'[[informatica]] Un bug (en occitan, en anglés ; benlèu una version bòga del fr bogue existís tanben ) es un defaut de foncionament dins un logiciau.
Les bogues sont généralement dus à un problème de conception du logiciel ; l'erreur peut parfois être identifiée (et la correction effectuée simplement), mais elle peut aussi bien provenir de la conception même du programme, ce qui nécessite une refonte profonde. Plus rarement, les bogues dans les logiciels peuvent être dus à des erreurs dans les outils de développement utilisés par les programmeurs du logiciel. Enfin, le matériel lui-même peut comporter des bogues, comme ce fut le cas du bogue de la division du Pentium qui a affecté les premières versions de ce processeur.
Origina del mot
Le terme est dérivé du mot anglés bug (bestiole), venant du jargon des ingénieurs de matériel et représentant les erreurs de matériel qui survenaient. Le terme est parfois faussement attribué à Grace Hopper : une anecdote raconte qu'elle aurait découvert qu'un insecte (bug), coincé entre deux contacts du relais qui faisait fonctionner l’appareil, était la raison du mauvais fonctionnement d’un des premiers ordinateurs électromécaniques.
Províncias de Canadà
Canadà es constituït de dètz províncias segon la Lei constitucionala de 1867.
Per aquesta darrièra, las detz províncias son : Albèrta, Colómbia Britanica, Illa del Prince Edoard, Manitòba, lo Nòu Brunswick, la Nòva Escòcia, Ontàrio, Quebèc, Saskatchewan, e Tèrranòva e Labrador.
Las províncias son d'Estats que possedisson, dins lors camps de competéncias legislativas, de poders sobeirans, independentament del govèrn federal.
Nòtas:
Selles (Marna)
Selles es una comuna francesa situada administrativament dins lo departament de Marna e la region de Champanha-Ardena.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Apalaches
thumb|300px|right|Jorn de pluèja dins los Apalaches Los Apalaches son una cadena de montanhas situadas a l'èst de l'America del Nòrd e que s'espandisson de Terranòva (Canadà) fins al centre de l'estat d'Alabama (Estats Units) al sud. Culminan al Mont Mitchell (2037 mètres) en Carolina del Nòrd. Los Apalaches despartisson la plana costièira atlantica del bacin del flume de Mississipí e dels Grands Lacs.
Lo gentilici es apalachian.
Los Apalaches son los vestigis de sèrres ancians fòrça erodats; son formats de corredors longs que s'espandisson parallèlament a d'esquinas rectilinèas. Las clusas dels Apalaches forman de passatges estreches al travèrs de los sèrres.
thumb|Mapa de la region jos jurisdiccion de la Appalachian Regional Commission, organisme distribuissent de subvencions dins las regions economicament feblas dels Apalaches. Los Apalaches foguèron entre autres los territòris dels Americans Natius Cherokees (mas tanben dels Creeks e Iroqueses) abans que foguèsson decimats per la veròla puèi deportats en Oklahoma (Camin de las lagremas).
Bayubas de Arriba
Bayubas de Arriba es un municipi de la província espanhòla de Soria dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Plappeville
Plappeville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Geografia
La municipalitat se situa a aperaquí cinc quilomètres al nòrd-oèst de la vila de Mètz. A implantat suls coteaux del mont Sant-Quentin dintratz 250 e 300 m d'altitud. A environat per las municipalitats de Lorry-lès-Mètz, Mètz, Lo Ban-Sant-Martin, Scy-Chazelles e Lessy.
La commune se situe à environ cinq kilomètres au nord-ouest de la ville de Metz. Elle est implantée sur les coteaux du mont Saint-Quentin entre 250 et 300 m d’altitude. Elle est entourée par les communes de Lorry-lès-Metz, Metz, Le Ban-Saint-Martin, Scy-Chazelles et Lessy.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
L'Archa (Aups d'Auta Provença)
L'Archa (Larche en francés) es una anciana comuna provençala situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Dempuèi lo 1èr de genièr 2016, L'Archa es una comuna delegada de la comuna novèla de Vau d'Oronaia (nom probable).
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Sallén de Galligo
thumb|left|200px|Maison comuna de Sallén de Galligo Sallén de Galligo (Sallent de Gállego en espanhòu) qu'ei un municipi aragonés.
Heraudica
thumb|100px|Escut de Sallén de GalligoL'escut de Sallén de Galligo que's blasona atau : Partit a senextre d'aur au quate paus de gules, a dextre de gules au só d'aur.
Hèsta
Lo 5 d'agost òm i celebra lo dia de la verge de las Nèus.
Monuments
Sallén de Galligo que possedeish dus monument màgers :
Vilatges
thumb|left|200px|Païsatge ivernau a O Fornigal
Sorçac
Sorçac (Soursac en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Toponimia
Sorçac vendriá del nom latin d'òme Surtius, emb lo sufixe -acum, latinizacion del sufixe gallés -aco(n). Sorçac èra donc probablament una anciana granda propietat antica qu'aviá per mèstre Surtius.
Èus
Èus (Eoux en francés) qu'es ua comuna gascoa situada dens lo departament de la Hauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Èus, Eoux o Oux, qu'èra de l'eleccion de Comenge, doncas de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de la diocèsi de Sent Bertran de Comenge e de la senescaucia de Tolosa. Lo vocable de la glèisa qu'es Sent Germèr. Tanlèu 1790, Èus qu'èra deu canton d'Aurinhac.
Saint-Julien-lès-Gorze
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sonora
Sonora es un dels 31 estats federats que constituisson Mexic. L'estat es devesit 72 municipalitats; la capitala n'es Hermosillo.
Sonora es situat al nòrd-oèst de Mexic, confronta los estats de Chihuahua a l'èst, Bassa Califòrnia al nòrd-oèst e Sinaloa al sud. Al nòrd, bordeja la frontièra Mexic-Estats-Units amb los estats d'Arizòna e Nòu Mexic, e a l'oèst ocupa una part significativa de la còsta del Golf de Califòrnia.
Beratón
Beratón es un municipi de la província espanhòla de Soria dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Val-de-la-Haye
Val-de-la-Haye es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Jouxtant Lo Val de la Haye egalament calligraphié a aquela epòca Val de la Barralha, l'Ostal del Temple de Santa-Vaubourg, situada al Val de la Haye, a doas llegües de Roan, deviá la siá fondacion a Henri II rei de Angleterre, pòrti de Normandie e de Aquitaine, comte d'Anjau. Aquel sobiran, per las siás cartas #qu'apareisson i aver #èsser redigidas cap a l'an 1173, e #que ne demòra una còpia a l'archiu de la bibliotèca nacionala, fa saber a la archevêque de Roan, als avesques, abbés, comtes, barons, vicomte e unes autres officiers, aital coma a totes los sieus afars de Normandie, #qu'el a donat en pura almòina als fraires del Temple de Salomon l'ostal de Santa-Vaubourg, « domum Sancte Vaburge », #que lududes proveniá del rei Henri, lo sieu aïeul, amb la tèrra e lo bòsc en en dependent, e #encobrir del consentement e amb l'aprobacion de la abbé e dels religioses del coan del Bèc.
Los Espitalaris de Sants-Texans-de-Jerusalem possedissián, al commencement del XIIIe sègle, un domeni près de Santa-Vaubourg e del Val de la Haye. Aquel domeni los proveniá de nòbles damoiselles Gillette e Marsillie de Godoceles #que, per las siás cartas del mes de setembre 1202, #qu'el nos en rèsta un vidimus, avián declarat donar dins l'ostal de l'Espital de Jerusalem la siá vila de Godocèles, saber: la seguda de la dicha vila, « sessionem predicte vila », dempuèi lo jardin de Thomas de Coupigny, fins a la tèrra del Val de la Haye, « usque ad terram del Val de la Haye », e la mitat de la dîme de la meteissa vila, que # Hugo de Cagny, en lo fief #que se'n trobava, i aviá recebut Espitalaris seissanta sòls, un caval e doas vacas.
Aquela donation compreniá n'indigne la tèrra necessària per l'abitacion de cinquanta hostes, a rason d'uèch periodics per cadun d'eles, amb un jardin e lo fons de lo sieu ostal #que li caliá i aver 40 pès de longitud sus tant de largeur; cada ostal davant èsser cargada d'una redevance de dotze beauvoisis, de dos pans, de dos chapons, e de doas minas de avoine a metre a l'Espital cada an als tèrmes de sant Remi e de la Noël. Los donatrices abandonavan encara als Espitalaris dos bòsc #qu'avián: lo un trucat lo bòsc del Fayel; e l'autre, lo bòsc de Hugo de Cagny, #que #prene definitivament lo nom de Val de la Barralha de contunh, Val de la Haye.
Jouxtant le Val de La Haye également calligraphié à cette époque Val de la Haie, la Maison du Temple de Sainte-Vaubourg, située au Val de La Haye, à deux lieues de Rouen, devait sa fondation à Henri II roi d'Angleterre, duc de Normandie et d'Aquitaine, comte d'Anjou. Ce souverain, par ses lettres qui paraissent avoir été rédigées vers l'année 1173, et dont il demeure une copie aux archives de la bibliothèque nationale, fait savoir à l'archevêque de Rouen, aux évêques, abbés, comtes, barons, vicomte et autres officiers, ainsi qu'à tous ses sujets de Normandie, qu'il à donné en pure aumône aux frères du Temple de Salomon la maison de Sainte-Vaubourg, « domum Sancte Vaburge », qui lui provenait du roi Henri, son aïeul, avec la terre et le bois en dépendant, et cela du consentement et avec l'approbation de l'abbé et des religieux du couvent du Bec.
Les Hospitaliers de Saint-Jean-de-Jérusalem possédaient, au commencement du XIIIe siècle, un domaine près de Sainte-Vaubourg et du Val de La Haye. Ce domaine leur provenait de nobles damoiselles Gillette et Marsillie de Godoceles qui, par leurs lettres du mois de septembre 1202, dont il nous reste un vidimus, avaient déclaré donner à la maison de l'Hôpital de Jérusalem leur ville de Godocèles, savoir: l'assise de la dite ville, « sessionem predicte ville », depuis le jardin de Thomas de Coupigny, jusqu'à la terre du Val de la Haye, « usque ad terram del Val de La Haye », et la moitié de la dîme de la même ville, pour laquelle Hugo de Cagny, dans le fief duquel elle se trouvait, avait reçu des Hospitaliers soixante sols, un cheval et deux vaches.
Cette donation comprenait en outre la terre nécessaire pour l'habitation de cinquante hôtes, à raison de huit journaux pour chacun d'eux, avec un jardin et le fonds de leur maison qui devait avoir 40 pieds de longueur sur autant de largeur; chaque maison devant être chargée d'une redevance de douze beauvoisis, de deux pains, de deux chapons, et de deux mines d'avoine à remettre a l'Hôpital chaque année aux termes de saint Remi et de la Noël. Les donatrices abandonnaient encore aux Hospitaliers deux bois qu'elles avaient: l'un appelé le bois du Fayel; et l'autre, le bois d'Hugo de Cagny, qui prit définitivement le nom de Val de la Haie puis, Val de la Haye.
Demografia
.
Saint-Mard
Saint-Mard pòt essèr:
Josep Bonafont
Josep Bonafont (en francés Joseph Bonafont, El Soler, Pirenèus Orientals, 1854 -  Illa, 1935), conegut coma Lou Pastourellet de la Vall / Lo Pastorellet de la Vall, es un prèire e poèta d'expression catalana. Fòrça actiu dins la Renaissença catalana literària, foguèt un dels membres fondators de la Societat d'estudis catalans.
Biografia
Nascut tardivament al sen d'una familha d'obrièrs agricòlas illetrats, venguèt vicari d'Arles de Tec puèi de la vila de Ribesaltes. En 1904 venguèt curat d'Illa e canonge de Perpinhan, foncions qu'ocupèt fins a sa mòrt.
Geudertheim
Geudertheim en alemannisch (Geudertheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Geografia
A anotar #qu'a Geudertheim passa la Zorn, riu del Nòrd del Alsace, afluent drech de la Moder e jos-afluent del Rhin.
Geudertheim est un village de la Basse Zorn, situé au cœur du pays des asperges, à mi chemin entre Strasbourg (18 km) et Haguenau, à 15 km de la frontière allemande. Ses villages voisins sont Hœrdt (sud), Bietlenheim (est), Brumath (ouest), Weitbruch (nord).
À noter qu'à Geudertheim passe la Zorn, rivière du Nord de l'Alsace, affluent droit de la Moder et sous-affluent du Rhin.
Istòria
Geudertheim Se sona "Gayderte" en alsacien
Geudertheim se dit "Gayderte" en alsacien
Pomoy
Geografia
Pomoy Es una municipalitat situada en lo departament de l'Anautita-Saône (region de Franca-Comtat). Lo vilatge de Pomoy aperten al costat de Lure-Nòrd e al arrondissement de Lure. Los abitants de Pomoy se trucan los Pomoisiens e èran al nombre de 170 al recensement de 2005. La superficie es de 7.6 km². Pomoy Pòrta lo còdi Insee 70416 e a associat al còdi postal 70240. Se situa géographiquement a una altitud de 319 mètres aperaquí.
La municipalitat de Pomoy a situat sus la nacionala RN19, a ieu-camin entre Lure e Vesoul.
Pomoy est une commune située dans le département de la Haute-Saône (région de Franche-Comté). Le village de Pomoy appartient au canton de Lure-Nord et à l'arrondissement de Lure. Les habitants de Pomoy s'appellent les Pomoisiens et étaient au nombre de 170 au recensement de 2005. La superficie est de 7.6 km². Pomoy porte le code Insee 70416 et est associée au code postal 70240. Elle se situe géographiquement à une altitude de 319 mètres environ.
La commune de Pomoy est située sur la nationale RN19, à mi-chemin entre Lure et Vesoul.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
A la sortida del vilatge (direccion Mollans), una crotz marque la endroit ont tres F.F.I. Luxoviens #Èsser fusillés per Alemands en setembre 1944.
À la sortie du village (direction Mollans), une croix marque l'endroit où trois F.F.I. Luxoviens furent fusillés par des Allemands en septembre 1944.
Berlanga de Duero
Berlanga de Duero es un municipi de la província espanhòla de Soria dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon. Aperten a la comarca agrària d'Almazán e a la comarca de Berlanga, es lo caplòc d'aquesta darrièra.
Estacion de Plaça de Catalunya
Plaça de Catalunya (Rodalies e FGC) o Catalunya (Mètro) es un intercambiador multimodal ferroviari situat dins la plaça de meteis nom de Barcelona. Es l'estacion tèrme de las linhas de FGC Balmes e del Mètro del Vallès, ont fa ligason amb las linhas 1 e 3 de Mètro, quatre linhas de Rodalies, 1, 3, 4 e 7 e fin finala una linha de Mejana distància, la Ca-4b.
thumb|Estacion de Catalonha de la L3 thumb|Estacion de [[Renfe Operadora vista de l'estacion de Mètro de la L1]]
Saint-Michel-de-Montjoie
Saint-Michel-de-Montjoie es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de la Bassa Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lojban
La lenga artificiala Lojban èra creada pel Logical Language Group en 1987, es derivada dempuèi un projècte anterior: Loglan. Lo sieu motiu es lo melhorament de Loglan, a far la lenga logica mai completa, mai utilitzable e mai dubèrta al public. Lo Lojban a aqueles meteisses ponches en parallel amb Loglan:
Pendent que l'intencion iniciala del projècte Loglan èra metre en examen li Ipotèsi de Sapir-Whorf, la comunitat activa de Lojban a d'intencions addicionalas per la lenga:
Gramaticiana de Lojban
Lojban a tres parts del sistèma gramatical de la frasa: una telefonada brivla para noms substantivos e vèrbs, una autra telefonada cmene para noms o noms substantivos personals, e una mai cmavo per partícules estructuralas, articulos, nombres, indicadors de temps gramatical e autre modificadors gramaticales. Lo cmavo se subdivideix en selma'o, lo que es mai póximo a la nocion de parts de la frasa (e.G. UI Compren interjeccions e de parts vagarosas).
(Heus Aicí lo Pater Noster en Lojban) le xisyctu jdaselsku be la jegvon. (ni'o)   doi cevrirni .iu noi zvati le do cevzda do'u    fu'e .aicai .e'ecai lo do cmene ru'i censa .i le do nobli turni be la ter. ku se cfari .i loi do se djica ba snada mulno vi'e le cevzda .e .a'o la ter. (.i do nobli turni vi'e le cevzda .ebazake .a'o la ter.) (.i loi do se djica ba snada mulno vi'e le cevzda .e .a'o la ter.) .i fu'e .e'o ko dunda ca le cabdei le ri nanba mi'a   .i ko fraxu mi loi ri zu'o palci .ijo mi fraxu roda poi pacyzu'e xrani mi .i ko lidne mi fa'anai loi pacyxlu .i ko sepri'a mi loi palci
Gliese 667
Gliese 667, tanben dich HR 6426 o MLO 4, es un sistèma estelar de tres estèlas situat a 23 annadas lutz de la Tèrra dins la constellacion de l'Escòrpi. Es compausat de :
Saint-Martin
Saint-Martin pòt essèr:
Gingsheim
Gingsheim en alemannisch (Gingsheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Omessa
Omessa es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.
Geografia
Omessa Es accessible dempuèi Bastia e Corte per la rota (RN 193) e pel camin de fèrre (parca de Francardo).
Omessa est accessible depuis Bastia et Corte par la route (RN 193) et par le chemin de fer (gare de Francardo).
Blacos
Blacos es un municipi de la província espanhòla de Soria dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
Fervaches
Fervaches es una comuna normanda, situada dins lo departament de la Marga e la region de Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Sodelhas
Sodelhas (Soudeilles en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de Corresa e la region de Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.
Plaça de Catalonha
thumb|right|300 px|Vista parciala de de la plaça de Catalonha thumb|300px|Accèsses a l'[[estacion de Plaça de Catalunya|estacion de Catalunya.]] La plaça de Catalonha (en catalan: plaça de Catalunya), es la mai centrala e granda de las plaças de Barcelona. A una superfícia d'aperaquí 5 ectaras e constituís lo ponch d'union entre lo nuclèu ancian de la vila e l'Eixample. Partisson d'aicí d'importantas vias de la vila coma la Rambla, lo Passeig de Gràcia, la rambla de Catalonha, las rondas de l'Universitat e de Sant Pèire e la carrièra de Pelai, parièra coma l'avenguda del Portal de l'Angel, la granda artèria comerciala de la vila, e anciana pòrta dels barris.
Fontaines-sur-Marne
Fontaines-sur-Marne es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nauta Marna e la region del Grand Èst.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Es una municipalitat fòrça visitat al mejan-Age pendent las fièras de Champagne
C'est une commune très visitée au moyen-Age durant les foires de Champagne
Justin Nozuka
thumb|right|200px|Justin Nozuka en [[Occitània sus l'empont a Niça (Provença) en 2010]] Justin Nozuka es un autor e compositor e cantaire anglofòn de pop fòlc, Canadian mas nascut lo 29 de setembre de 1988 a Nòva York, als Estats Units, e de soca japonesa per son paire. En Occitània, es sustot conegut per sa cançon After tonight, qu'a agut un plan polit resson en 2008.
Per l'anecdòta, es lo nebot per sa maire de Kyra Sedgwick, esposa del actor Kevin Bacon.
Cinais
Cinais es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre.
Geografia
Lo territòri de Cinais es topographiquement compausat de tres entités plan desparièrs del nòrd al sud : qualques bòrds de Viena fins al pè del scenari se desliga la plana alluviale del riu, consagrada a la ramaderia de las vacas e de las aucas (se tròba l'existéncia d'aquela ramaderia dempuèi la, quand Rabelais parla "d'Aucas de Pontilles"). Lo scenari, amb lo elseu ponch culminant a 110 mètres, lo Camp dels Romains, compta almens 25 esséncias de bruyères. Fin finala, lo vessant sud del scenari protegís lo vilatge ont los ostals an #èsser creusées pro elevat en lo serral amb la fin de pas empiéter suls parcelles cultivables. Lo riu la Viena e lo riu lo Negron son los principals corses d'aiga #que travèrsan lo vilatge de Cinais.
Le territoire de Cinais est topographiquement composé de trois entités bien distinctes du nord au sud : des bords de Vienne jusqu'au pied du plateau se détache la plaine alluviale de la rivière, vouée à l'élevage des vaches et des oies (on retrouve l'existence de cet élevage dès le, lorsque Rabelais parle des "Oies de Pontilles"). Le plateau, avec en son point culminant à 110 mètres, le Camp des Romains, compte au moins 25 essences de bruyères. Enfin, le versant sud du plateau abrite le village où les maisons ont été creusées suffisamment haut dans le coteau afin de ne pas empiéter sur les parcelles cultivables. La rivière la Vienne et la rivière le Negron sont les principaux cours d'eau qui traversent le village de Cinais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Ancian fief apertenent al Abbaye de Seuilly, la municipalitat, citada dempuèi la en lo Cartulaire del Archevêché de Tors, fixarà pas lo orthographe de lo sieu nom #qu'al començament d'aquel sègle. En la municipalitat son recensées de polits sojorns, bastiments de la, talas que la Boulardière.
Ancien fief appartenant à l'Abbaye de Seuilly, la commune, citée dès le dans le Cartulaire de l'Archevêché de Tours, ne fixera l'orthographe de son nom qu'au début de ce siècle. Dans la commune sont recensées de belles demeures, constructions des, telles que la Boulardière.
Ermafrodisme
L'ermafrodisme es un fenomèn biologic ont l'individú es morfologicament mascle e femèla, que siá simultanèament o alternativament (ermafrodisme successiu). S'opausa al gonocorisme que correspond al sèxe separat. drecha|vinheta|Lo simbòl de l'ermafrodisme.
Origina del mot
drecha|vinheta|Ermafrodita endormit, [[Lovre.]] Dins la mitologia grèga, Ermafrodita es eissida de l'union entre Ermès e Afrodita, nascut sul mont Ida de Troade. Alara que se banhava dins una font d'Alicarnas en Caria, la naïada de la font, Salmacis, d'el s'enamora. Foguèt rebutada, faguèt enseguida lo vòt que los dieus uniscan lors dos còrs per ne far mai qu'un e foguèt exauçada. Aquò fa nàicer un èsser uman a l'encòp mascle e femel, que foguèt representat dins l'estatuari coma dotat d'un penis e de popas. La legenda es per exemple contada dins las Metamorfòsis d'Ovidi.
Ermafrodisme en botanica
De plantas pòrtant de flors de tipes mascles o femes separadas son pas dichas ermafroditas mas dichas « monoïc »; es lo cas per exemple del milh, que pòrta los espigs mascles en nautor e lo femes mai bas.
L'androdioecia es la coexisténcia dins una mèsma populacion de masclas e d'ermafroditas, çò qu'es plan mai rare que lo contrari (ginodioeci o coexisténcia de femes e d'ermafroditas). De rares angiospèrmes son androdioïcs, coma l'arbust Phillyrea angustifolia (anemofil), que faguèt l'objècte d'una tèsi per ensejar d'explicar lo taus naut de mascles presents en zona mediterranèa, alara que se podava pensar qu'un tal taus a pas d'interés selectiu. L'ipotèsi pausada per la tèsi èra pas qu'una seleccion « frequéncia - dependenta » inducha per un ligam genetic entre locus d'esterilitat feme e locus d'incompatibilitat poiriá favorizar los mascles. S'i a esterilitat feme dominanta « amb pauc d'allèls d'incompatibilitat, las frequéncias de mâscles a l'equilibri pòdon aténher de valors nautas sens necessitar de fòrts avantatges mascles en fertilitat ».
Ermafrodisme en zoologia
Se parla d'ermafrodisme per un animal quand l’organisme es capable de se reproduire coma mascle e feme.
Ermafrodisme natural
Se destria tres tipes normals d'ermafrodisme.
Ermafrodisme simultanèu
Existís a l'estat natural per unes animals coma de cochenilhas, de Pelegrinas, la cagaraula e lo lombric. Se pòt assistir alara a una autofecondacion: la fecondacion dels uòus se fa pels espermatozoïdes del mèsme organisme. Mas aqueste fenomèn demora puslèu rare qu'aquò favoriza pas la mescla genetica. Gaireben totas las fecondacions per aqueste tipe d'ermafrodita son donc de fecondacions croisadas : demandan l'acoblament entre individús, çò que pòt èsser facilitat per la separacion plan neta dins l'espaci dels organs d'ambedos sèxes.
Ermafrodisme successiu o sequencial
Unas espècias animalas (mai sovent marinas) son pendent lor vida d'en primièr mascles puèi venon femes. Es lo cas, per exemple, dels crepiduls (molluscas marins), d'amphiprioninae, d'unes batracians e reptils... Se parla de proterandria quand las gametas masclas son produchs abans las gametas femes (ustra...) e, mai rarament, de proteroginia dins lo cas contrari (mèro...).
Mai, l'ermafrodisme simultanèu es pas necessàriament constant tot lo long de la vida d'un mèsme individú. Pòt èsser precedit per una fasa d'ermafrodisme successiu. Dins aqueste cas, cada individú passa atal successivament per tres estadis.
Ermafrodisme juvenil precòç
Concernís las espècias gonocoricas adultas qu'an una fasa ermafrodita mas que produson pas de gametas pendent lor desvelopament.
Desvolopament embrionari atipic
Pendent lo desvelopament embrionari, de mutacions geneticas pòdon provesir e far naícer a d'individús portant los atributs dels dos sèxes : fusion de dos ovuls qu'aurián degut donar un mascle e una feme (Quimèra (genetica)), o alara un ovul fecondat per dos espermatozoïdes portant respectivament un gèn mascle e un gèn feme.
L'ermafrodisme dins l'espècia umana
vinheta|250x250px|Representacion de cera d'un sèxe uman ermafrodita al Panoptikum, musèu de cera d'[[Amborg.]] Dins l'espècia umana lo tèrme « ermafrodisme » (verai o pseudo) es utlizat dins lo lengatge corrent per designar l'intersexuacion. Lo tèrme d'ermafrodisme aplicat als umans comencèt a èsser utilizat per la medecina vèrs la fin del sègle XIX e al començament del XX. Una partida dels mètges consideravan l'ermafrodisme coma una patologia.
Una persona tocada dins aqueste estat es mai sovent infertil, quitament s'existís d'escasenças d'ovulacions o d'espermatogenèsi. Los taus de testosteron e d'estrogèns tendon a s'enebir l'un e l'autre.
A la naissença, se practica mai sovent l'ablacion de l'atribut mens desvelopat, operacion doblada d'un ormonoterapia. Aquesta operacion es plan contestada e considerada coma una mutilacion genitala traumatisanta e non pas necessària.
Se destria diferents tipes d'ermafrodisme, l'ermafrodisme verai, lo pseudoermafrodisme feminin e lo pseudoermafrodisme masculin:
Ermafrodisme e societats
Cal pas confondre l'ermafrodite verai, qu'a de teissut testicular e ovarian, amb l'androgin, que l'aparéncia sola fa confusion mas que lo caractèrs sexuals son exprimits normalament, ni amb de personas transsexualisme que demandan una ortosexuacion.
Dins las societats oceanianas, Rae raes, Mahus, Fa'fafines e autres transidentitat avián lo ròtle d'ensenhairas e de gardianas de las coneissenças e de tradicions. Abans l'arribada dels colons occidentals, èra de costuma que cada familha eleva al mens un dels sieus enfants mascles coma una filha per contunhar la comunautat en cas de disparicion dels òmes pendent de conflictes entre familhas o de capricis de l'ocean.
Ermafrodisme e politica
Los militants intersèxes sensibilizan las populacions sus la diferéncia qu'existís entre eles e las personas transsexualas, los travestits, los transformistas, lo mitan transgenre o lo tresen sèxe que reconeisson unas societats.
Unas societats dins lo mond coneisson un tresen sèxe:
Escanacraba
Escanacraba (Escanecrabe en francés) qu'es ua comuna gascona de Comenge, situada en lo departament de la Hauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Istòria
Pendent l'Ancian Regime, Escanacraba o Sent Sabin d'Escanacraba qu'èra de l'eleccion de Comenge, doncas de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de la diocèsi de Comenge e de la senescaucia de Tolosa. Lo vocable de la glèisa qu'es Sent Macari. Tanlèu 1790, Escanacraba qu'èra deu canton de Bolonha de Gessa.
Flamenca
200px|thumb|[[Carcassona qu'acessa lo sol manescrit de Flamenca]]Flamenca qu'ei un roman occitan medievau anonim deu sègle XIII qui n'existeish pas sonque dens un sol manescrit conegut (lo de Carcassona).
Que conda l'istòria d'Archambaut de Borbon, espós gelós, de sa molhèr Flamenca e deu son aimador e liberator, Guilhem de Nivers, qui, desguisat en clèrc, non pòt escambiar pas sonque duas sillabas per messa dab Flamenca ; lo roman que caup dens lo genre deu castia gilos.
Dens l'edicion de Renat Nelli, lo tèxte que compta dab 8095 vèrs octosillabs.
Resumit
La debuta e la fin deu manescrit que mancan (en mei de quauques huelhets qui mancan tanben) ; l'istòria qu'i comença dab lo comte Gui de Nemors (pair de Flamenca) qui consulta los sons vassaus entà saber se vau miélher maridar la soa hilha Flamenca sia dab lo Rei deus Eslavons sia dab Archimbautz de Borbon, un senhor de grana valor. En vertat non vòu pas d'aqueth rei luenhec per'mor de crànher de non pas poder tornar véder a Flamenca. La mair de Flamenca que confirma aquesta causida e las nòças que son celebradas pendent mantuns dias au cap deu quaus Archimbautz e torna a Borbon on e's debanaràn un tornéi que lo Rei de França e aunora dab la soa preséncia. Durant aqueste tornéis, totòm, dauna e sénher, qu'admira la beutat excepcionau de Flamenca.
Tot sobte, la Reina de França que ved la lança deu son espós ondrada d'un teishut balhat en signe d'amor com aquò e's hè durant lo torneis be n' vad gelosa au punt de sopçonar Flamenca e de'n parlar a Archimbautz qui, au son torn, e comença eth tanben a ne vàder gelós, gelosia aumentada peu hèit que lo Rei e cèrca a l'aunorar en demorant pròche de Flamenca e tanben per la natura excepcionau de la beutat de Flamenca.
Guilhem de Nivers, joen cavaèr fisicament, intellectuaument e moraument perhèit (qu'ei hòrt, mes tanben educat e instruit e sabent en los sèt arts liberaus) qu'ei vesitat en saunei per Amor qui eth destina Flamenca. Que s'avia donc dab los sons escudèrs de cap a Borbon on e e s'ostala en çò de Pèire Gui (òste qui ei tanben lo proprietari deus banhs on Archimbaut e mia Flamenca e las soas damisèlas).
Mercés a la soa generositat, Guilhem s'amigalha dab Pèire Gui e, amassas, que van a la messa on e ved quin Flamenca b'ei estujada mes tanben qu'au moment de dar la patz, Nicolàs, lo clèrc, que s'apròpia d'èra. Amor que hè saunejar Guilhem a l'idea d'escambiar ua paraula ad aqueste moment e de cavar un sosterranh de enter l'ostau de Pèrie Gui e lo banh.
Enter cada escambi, ambs intelocutors qu'an lo parat de pensar au contiengut de las loas responsas e Flamenca que'n parla dab Alis e Margarida. Enter temps, Guilhem que hè tribalhar los maçons qui en ua setmana e cavan lo tunèl, un còp lo tribalh acabat, que demanda aus òstes de tornar en çò lor en bèth pretextar que la soa santat qu'ei mièlher e que n'a pas mei besonh de demorar sol dens l'ostau de Pèire Gui. Deu son costat, esmavuda, Flamenca que cad en pasmason e ne prohèita entà pretextar qu'era es òp d'anar au banh.
Qu'ei atau que los dus aimaidors e's coneishen e gauseishen de l'amor a maugrat de la gelosia d'Archimbautz. En pretextant la flaquessa de la soa santat e las vertuts deus banhs, Flamenca la se vira entà multiplicar las rescontas. Deu banh que va cada còp entà la crampa de Guilhem. Au cap d'ua estona, aqueste que la demanda de presentar Alis e Margarida aus sons dus cosins d'escudèrs e tots que vaden amorós (Alis e Margarida que's causeishen respectivament Ot e Clarin) e sengle cople que's tròba cadun sa crampa dens lo banh.
Paradoxaument, qu'ei un còp vadut vertaderament cocut qu'aqueste e's guareish comprenent que per gelosia qu'a abandonat totas las activitats qui l'aunoravan autes còps e qu'a hèit lo malastre de Flamenca. Aquesta que'u perpausa un arrengament o un pacte mes lo huelhet que manca aqui ; au huelhet seguent Archimbaut que torna a la soa vita passada en abandonant la gelosia. Flamenca qui pòt tornar a la soa vita de cort qu'a tanben mens lo parat de trobar Guilhem au banh. Qu'u demanda de s'enanar per tornar. Lo nivernés que's capera de glòria militara en Flandra. Lo pair de Flamenca qui e'na audait a parlar qu'ac conda a Archimbaut qui vòu conéisher Guilhem. Ambs que participan a un torneis organizat a Lovaina peu duc de Brabant e ambs i estiglant (mes Archimbaut just après Guilhem) e bèth pelejar dens lo medish camp. Archimbaut qu'envita Guilhem au torneis qu'organiza e Guilhem que'u promet de's hica un còp mei dens lo son camp.
Los darrèrs vèrs que son pro comics per'mor per admiracion, peguessa e amistat, Archimbauts que tribalha per las amors de Flamenca e de Guilhem. En purmèr que muisha a Flamenca un salut poetic ricament ondrat que Guilhem eth a dat entà l'instrúser en amor. Alis que domanda ironicament s'aqueste chivalièr que lausa tan Archimbaut a un amor ; que respon que quiò e que s'apera la "dauna de Belmont" e lo salut (en vertat escrivut per Flamenca) era ei vodat. A l'escadença deu tornéis, Archimbaut aunora Flamenca e adoba Ot e Claris. Com e deu causir jòias per tres convidats, que domanda a Guilhem, Ot e Claris de'us se causir per eth dab l'ajuda de Flamenca e que'us deisha sols ; qu'ei atau qui los tres coples e pòden gaudir un còp mei.
Durant lo torneis Flamenca que da la soa manga au purmèr chivalièr victoriós : Guilhem ; aquò que'u da lo parat de la mandar los chivalièr vençut en los bèth autrejar de guardas loas armas e dinèr s'accèptan de plegar lo jolh davant era.
Extrèits
''" [...] Car veramenz sui eu gelos / Plus que null ome ques anc fos; / Los autres n'ai eu vencutz totz, / E per bon dreg serai cogotz, / Mai ja no-m cal dire : serai, / Qu'ades o sui, que ben o sai!" / A si meseis fortmen s'irais, / Tira-s los pels, pela-s lo cais, / Manja-s la boca, las dens lima, / Fremis e frezis, art e rima, / E fai trop mal oils a Flamenca. / A penas si ten que no-il trenca / Sas belas crins luzens e claras; / E dis: "Na Falsa, que-m tens aras / Que no-us aucisse e no-us affole / E vostra penchura non tolle ! / e gens aves levat coaza, / A l'autr'an cuh qu'en fares massa / En sospeisso que la-us arabe; / E ja non cug que-us sía sábe / Quan la-us farai ab forses tondre; / Greu la-us veiría hom rescondre, / Quan venon ist cortejador / Per so que dijan antre lor: / Dieus ! qui vi mais tam bellas cris ! / Plus bella [s] son non es aurs fis. [...]"'' (1109 - 1134).
''" [...] E dis: "S'Amor hui non m'aduz / De mon desir a qualque luz, / Jamai en leis nom fizarai ; / Mas si Dieu plaz, be i avenrai. / Amors non fail ges a la cocha, / Mas a mi par que trop i locha / Pel gran desir que-l cor m'afflama." / Et aitals es totz hom ques ama. / Guillems davan si donz estet; / Quan il lo sauteri baiset, / El li dis suavet: "Hai las!" / Pero ges non o dis tam bas / Ques il fort be non o ausis. / Guillems s'en vai humils e clis / E cuj'aver mout enensat; / S'el agues ara derochat / En un tornei .c. cavalliers / E gasainatz .v.c destriers, / Non agra joia tan perfecha, / Car res el mon tan non delec [...] "'' (3939 - 3959).
Criticas e edicions
Lo sol manescrit conegut qu'ei lo manescrit incomplet de Carcassona. F. Raynouard que'n publiquè extrèits en 1838 puish ua edicion sancera que ho establida per Paul Meyer en 1865, corregida per l'autor en 1901. L'edicion de Renat Lavaud e de Renat Nelli que ho establida en 1960 e Nelli que publiquè tanben criticas de l'òbra.
Dens lo son resumit, Josèp Anglada bremba que Révillout e data los eveniments en 1234 mercés a l'informacion deu tèxte que Pasca que i cad lo 23 d'abriu. De tot biais, l'òbra qu'ei considerada com datant de la meitat deu sègle XIII, ua tempsada marcada per la conquèsta d'Occitània e la soa dominacion repressiva per la Glèisa Catolica. Aquò que pausa la question de la relacion enter lo contiegut morau (adultèri legitimat, seduccion durant la messa en bèth detornar abits de clèrc) e lo contèxte religiós de l'epòca ; la medisha question que's pausar en relacion dab la fin' Amor puish que lo tèxte que mescla intimament amor cortès e carnau. Aquesta epòca qui èra ua tempsada de transicion culturau e de francizacion, çò qui aumenta l'interest de Flamenca, ua narracion dens ua lenga qui cultivè mei l'art liric que non pas la narrativa. Se lo protagonista e segueish l'ideologia cortesa (en combinant las qualitats d'un clèrc, d'un sabent e d'un chivalièr) b'ei totun francés (de Nivers e pas occitan.