cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mont Pelegrin
Istòria
thumb|300px|Interior de la fortalesa de Mont Pelegrin La fortalesa foguèt construïda en 1103 per Ramon IV, Comte de Tolosa e menaire de l'armada crosada en naut d'un truc a l'endefòra de Trípol pr'amor de poder assetjar la ciutat. Mai avant, lo comte tolosan faguèt créisser la fortalesa, que nomenèt Mont Pelegrin, ja qu'en Ramon desirava que l'endrech serviguèsse per aculhir los pelegrins qu'anavan a tèrra santa. Lo comte Ramon moriguèt dins la fortalesa quand foguèt assetjada en 1105, e aquesta passèt puèi a las mans de son nebot, lo comte Guillem II de Cerdanha, que l'acompanhava a la crosada.
Axom
Sèrva de May Shum
Al nòrd èst d'Axom una dralha mena a las tombas supausadas dels reis Calèb e Gabra Masqal. Seguís d'en primièr una granda sèrva - la cistèrna de May Shum. Aquel banh legendari de la reina de Saba es un batistèri pels fidèls d'Axom a l'escasença de la fèsta de Timqet. Mai luènh, un ostalet apara la pèira d'Ezana, gravada d'inscripcions trilengas en sabèu, guèz e grèc. Los tombèls dels 2 reis, situats mai naut sul plan, son gravats de croses, de flèchas, d'elefants. Dos pesucs sarcofags i son pausats.
Mont Pelegrin
Istòria
La fortalesa foguèt part d'una entitat politica que se disiá Comtat de Mont Pelegrin.
Axom
Zona Nòrd
Sus un pic rocasut es plaçada la glèisa de Sant Panteleon, bastida al sègle VI en onor de l'un dels Nòus Sants.
Una plaça de tria dins lo cristianisme etiopian
vinheta|Fidèls a la glèisa de Santa Mariam de Sion Segon la tradicion etiopiana contada dins lo Kebra Nagast (Käbrä Nägäst, ከብረ ነገሥት, libre de la Glòria dels Reis) que fonda la mitologia politica de la dinastia salamonida a partir del sègle XV, l'Arca d'aliança seriá estada panada per Menelik I, filh del rei Salomon e de la reina de Saba. Se lo tèxte del Kebra Nagast menciona pas jamai Axom, al contrari, las tradicions etiopianas assimilan dempuèi al mens lo sègle XVI lo luòc ont se pausa l'Arca d'Aliança coma la glèisa de Santa Maria de Sion. Encara i demorariá.
Mont Pelegrin
Istòria
Dins aqueste castèl foguèt ont visquèt Melissenda, la comtessa de Trípol, una dòna de grandas belesa e qualitats que, segon la legenda, se n'enamorèt de luènh lo trobador malastrós Jaufre Rudèl. Se ditz qu'aqueste s'embarquèt per tèrra santa, venguèt malaut durant lo viatge e moriguèt dins los braces de la comtessa.
Estiu primaic
Sinòpsi
La familha sagelarà pr'aquò mas de racacòr la decision de Noriko d'acompanhar lo siu marit venidor durant una sesilha de fotografias de familha que sintetiza amai simboliza per n'Ozu a l'un còp la permanéncia de çò enregistrat per la pellicula amb ailò que ja envolat de l'estructura familiala, que totòm se'n va del siu band.
Mont Pelegrin
La fortalesa aprèp la dominacion crestiana
Aprèp la desfacha dels crosats e a partir de la presa de Trípol en 1289 lo castèl foguèt parcialament enrunat. Pasmens gràcias a las òbras de reconstruccion entrepresas per l'emir Esendemir se recuperèt parcialament la fortalesa. Soliman lo magnific contunhèt lo prètzfach de restauracion. Durant lo sègle XX lo castèl foguèt usat coma preson.
Axom
Una plaça de tria dins lo cristianisme etiopian
De sobeirans etiopians coma Zara Yaqob (1434-68) o Sarsa Dengel (1563-97) realizèron una ceremonia del sacre – diferenta de la ceremonia del coronament - a Axom, per far un ligam fòrt entre los rituals del poder reial e Axom.
Estiu primaic
Sinòpsi
L'ultim plan del filme serà lo d'un camp d'òrdi ja prèst per la sèga. Se ne justifica aital lo títol original del filme (id est Bakushu, çò es Sason de l'òrdi per segar).
Un autre plan, coma un liuç, lo d'una nòvia vestida al biais tradicional nipon nos mòstra plan coma tot quora càmbia quora càmbia pas... en pel flume bèl de la vida e los sius brius de long polsar mas ne finís sempre al deltà... al camp per segar o segat... e aital de seguit fins al cap del tempsòt uman.
Axom
Una plaça de tria dins lo cristianisme etiopian
Atan, dins la cencha de la glèisa, dels rèstes de la ciutat antica tornèron èsser utilizats, transformats en « tròns », sètis qu'ocupavan los oficials de la cort reiala pendent aquelas ceremonias.
Conte de Tòquio
Conte de Tòquio ( Tōkyō Monogatari en romaji)  es un filme realizat per en Yasujiro Ozu en 1953.
Axom
Una plaça de tria dins lo cristianisme etiopian
Axom demora uèi encara un centre identitari de l'Etiopia, subretot pels Tigrèus.
Conte de Tòquio
Sinòpsi
thumb|300 px|right|... Autra aficha originala nipona de [[Tokyo Monogatari...]] Nos conta l'istòria lo viatge d'un parelh de vielhets, na Tomi (Chieko Higashiyama) e'n Shukishi Hirayama (Chishu Ryu) venguts a Tòquio d'a Onomichi, una vilòta d'al sud-oèst de l'illa, çò es d'a l'autre cap o quasi de Japon (una jornada de viatge ferroviari gaireben en aquela epòca...), per veire los lors enfants e la lor decepcion assumida sempre amb quietud e silenci estoïc davant la lor cortesiá pro forçada.
Per astre e per sol punt positiu e solaç ne serà la gençor de la lor nòra Noriko (Setsuko Hara), veusa de guèrra del lor filh Shoji.
D'efièch los lors enfants an totes dos lo lor mestièr e las lors familhas pròpias e se ne tenon d'aqueferits, sens relambi ni polsar.
Ne fa lo lor ainat Koichi (So Yamamura) de pediatra, lo cabdet Keizo (Shiro Osaka) viu a Osaka e la filha mai annadida Shige (Haruko Sugimura) es parruquièra dins la capitala nipona.
La lor filha pus jove Kyoko (Kyoko Kagawa) es regenta mas viu amb eles a Onomichi.
La lor cortesiá envèrs sos parents ne serà estada doncas sonqu'aparenta e regida per las règlas non escrichas mas estrictas del bon saber viure nipon.
Respièch e dever son las formas pr'aquò pro prigondas de l'amor filial japonés.
Es per aquò (e tanben per los s'aluenhar un chic tot parièr...) que li ofriràn un sojorn dins l'estacion balneària d' Atami que la maire, malauta, ne tornarà encara mai cansada que non pas quora arribèt.
Ne començarà d'emmalautir mai que pus a Osaka que lai s'arrestèron per veire lo lor cabdet.
Es quand aprendràn puèi sa malautiá (que los deuràn al brutle ajónher en çò siu...) e per acabar la siá mòrt qu'un regret fòrça intens los s'asondarà mas tròp tard e las solas que de verai verai pertocadas seràn Noriko e Kyoko.
Lo sol arc de seda miraudiós dins l'escuresina ne serà doncas estat las lors relacions amb Norico.
Estil
thumb|250 px|left|... Lo cineasta pendent lo filmatge amb na [[Setsuko Hara e'n Chishu Ryu... ]]
Albox
Albox es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Alboloduy
Alboloduy es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Conte de Tòquio
Distribucion
thumb|350 px|right|... idem . . .
Nòtas & referéncias
[[DEFAULTSORT:Conte de Tòquio}}
Caqtgoria:Yasujiro Ozu
Alcolea (Almería)
Alcolea es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Orgeish
Orgeis o Orgeish (Orgeix en francés) es una comuna occitana, situada dins lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [ur'ʒejʃ], [ur'ʒejs] o [ur'ʒes] ; la tresena prononciacion s'explica per una dissimilacion, probablament per l'intermediari de [ur'ʒeʃ] : la succession [-ʒ-] / [-ʃ] es d'articulacion malaisida. Las fòrmas ancianas son Urdexio en 987, Urdexio o Urdeixo (segon d'autors, en 994), Orgeys en 1272, Orgeys, Urges en 1318-25, Urgeys en 1385, Orgieys, Urgeys en 1390, Orgeys en 1445, Orgeix (Cronica d'Esquerrier, cap a 1460). Segon Dauzat e Rostaing, lo nom poiriá venir d'un mot aquitan [comprene : protobasc] urd-, « plana, planòl » o per los Féniés d'un nom latin de persona Orgetius, a la seguida de Negre, citat per Patrici Pojada. Segon Lemoine, citat per Patrici Pojada, lo nom vendriá del latin hordeum, « òrdi ». Astor, citat per Patrici Pojada, evòca una rasic idronimica preindoeuropèa ar- > ur- ambe d-one. Per Urdès e Urdòs, Grosclaude, citat per P. Pojada, prepausa un radical « basco-aquitan» urd-, « plana, planòl, pompidor, replan » (cf. basc ordoki, de meteis sens). Coromines, citat per P. Pojada, prepausa *Oregés > Orgés, del nom de l'aiga Orièja, que i passa.
Segon Patrici Pojada, i a tres solucions seriosas : P. Pojada escarta la primièra. Pel nom d'aiga, i a de similituds foneticas entre Orièja, Orgeish e Orlu, vilatge vesin. Mès sembla malaisit de passar d'Orièja a Orgeish. Demòra l'arrasic urd-, lòc planièr naut, plana, planòl, terrenh instable (segon de cercaires). Tres sègles mancan entre las fòrmas en Urd- e las en Org-. L'evolucion es normala çaquelà (mediu > mièg, podiu > puèg, medicu > mètge, quitament se i a hordeum > òrdi [es una fòrma mièja-sabenta, la fòrma populara es òrge], conegut dins los parlars septentrionals. Pr'aquò lo cas de Urdexio/Urdeixo es diferent. Pojada se demanda perqué Urdeix biarnés de 1376 es demorat Urdès e Urdeixo es vengut Org- [las costumas dels escribas fan comprene Urdexio coma un *Urdiexo, o, a la fin del sègle X, le resultat de *Urdiexo]. Un darrèr problèma es la finala. La prononciacion segon l'enquista Sacaze de las annadas 1880 es [uɾ'ʒes], allòc que las fòrmas ancianas, a l'excepcion de la de 1318-25 fan supausar un [-ejʃ] final (mès lo passatge entre las doás es benlèu una dissimilacion de la palatala finala al contacte de la consonanta precedenta). Quin es lo sufixe ? Pr'amor de la prononciacion, P. Pojada fa escriure Orgés.
.capital
("cabal", en anglés e francés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi l'11 d'abril de 2014.
Dalmàcia
Dalmàcia es una region litorala de la Mar Adriatica situada en Croàcia, Bòsnia e Ercegovina e Montenegro.
Neuviala
Neuviala (Neuville en francés) z-es 'na comuna auvernhassa dau departament dau Puèi de Doma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
.gal
(acorcha de Galícia) es un nom de domeni generic per la cultura galèga. Es en servici dempuèi l'11 d'abril de 2014.
.gripe
("passion", "lanha", "contaròtle", "caganha" e un fum d'autre sens en anglés) es un nom de domeni generic. Es en servici dempuèi l'11 d'abril de 2014.
Saint-Vérand (Sòna e Léger)
Saint-Vérand  es una comuna francesa administrada per lo departament de Sòna e Léger de la region de Borgonha Franca Comtat.
BoOzy' OS et la Gemme de Cristal
BoOzy’ OS e la Gema de Cristal, o La Gema de Cristal, es un filme d'animacion francés realizat per J.K. Arsyn, produch per RED ƎYE Productions e sortit en 2013 per CreaSyn Studio.
Sinòpsi
320px|right|thumb BoOzy’ OS cerca lo "Cristal" de Anecí.
Benda originala
La benda origina del filme (BoOzy’ OS e la Gema de Cristal’ OSt) es de Synth of Rage (compositor : J.K. Arsyn ; interprèt : Axel “XLR” Rock) e s'inspirèt de la musica de videojòcs del ans 1990.
Champigny-sur-Veude
Champigny-sur-Veude es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre e Vau de Léger.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Alcóntar
Alcóntar es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Alcudia de Monteagud
Alcudia de Monteagud es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Terrance Drew
Terrance Michael Drew (nascut vèrs 1975 o 1977) es un politician de Sant Cristòl e Nevis, e l'actual primièr ministre d'aquel estat dempuèi lo 6 d'agost de 2022.
Braux
Braux pòt essèr:
Neuf-Église
Neuf-Église (nom en francés) z-es 'na comuna occitana dau departament dau Puèi de Doma e de la region d'Auvèrnhe Ròse Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Nòtas
<references group="N"/>
Alhama de Almería
Alhama de Almería es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Alexis Ier Comnèna
Alexis I Comnèna (vèrs 1058 - 1118) foguèt un emperaire de l'Empèri Bizantin dau 1 d'abriu de 1081 au 15 d'aost de 1118. Fòrça lòng, son rèine foguèt un periòde malaisat per l'empèri menaçat per leis avançadas dei Turcs Seldjokides en Anatolia, per de revòutas intèrnas e per lei relacions ambé lei Crosats de la Premiera Crosada. Alexis I capitèt de protegir l'empèri e de replegar lei Turcs de certanei regions mai, a sa mòrt, lo declin economic bizantin èra vengut un problema inquietant.
Fontaine-lès-Boulans
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Alicún
Alicún es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Naut Tage
Lo Naut Tage (Alto Tejo en portugués) es una region de Portugal situat entre Beira e Alentejo. Es coneguda per aver poblat per de colons occitans lengadocians e provençals pendent la Reconquista. Lor parlar donèt mantes toponimes occitans a aquela region, e mai d'un occitanisme dins lor parlar, cridat recentament "occitejano" (traduccion: occitagés / occitagenc / occitagan*?).
Guèrra de Chioggia
La Guèrra de Chioggia se debanèt de 1376, o 1378, a 1381 entre lei Republicas de Venècia e de Gènoa. Foguèron entraïnada per la rivalitat per contraròtlar l'illa bizantina de Tenedos. Divèrseis estats sostenguèron lei dos camps durant la guèrra : Milan e l'Empèri Bizantin per Venècia, lo Reiaume d'Ongria, lo Ducat d'Àustria e Pàdoa per Gènoa. Àustria cambièt d'aliança en 1380.
Cavaliers de la Taula Redona
thumb|upright=1.4|Lo [[Rei Artús, lei Cavaliers de la Taula Redonda e lo Sant Grasau.]]
Lei Cavaliers de la Taula Redona (var. Cavalièrs de la Taula Redonda, Chavaliers de la Taula Reonda, Chavalèirs de la Taula Redonda, Chavaliers de la Taula Redonda, Cavalèrs de la Taula Redona) son un òrdre de chivaliers de la legenda arturiana au servici dau Rei Artús e de la quista dau Sant Grasau.
John Hanning Speke
John Hanning Speke (4 de mai de 1827 - 15 de setembre de 1864) foguèt un explorator anglés de l'Africa de l'Èst. Assaièt de trobar lei fònts dau Nil. Participèt a la descubèrta dei lacs Victòria e Tanganyika en 1858.
Esquisma de 1054
Après la conquista e lo pilhatge de Constantinòble per lei Crosats en 1204 durant la Quatrena Crosada, l'ostilitat foguèt fòrça prefonda entre lei doas Glèisas. Lo melhorament dei relacions foguèt fòrça lòng e lei progrès vertadiers se debanèron solament au sègle XX. La levada deis excomunicacions respectivas en 1965 per lo papa Pau VI e lo patriarche Atenàgores I marquèt aqueu raprochament e, au començament dau sègle XXI, se debanèron divèrsei gèsts suplementaris per contuniar e aprefondir la destenduda entre lei dos Glèisas.
Alhabia
Alhabia es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Garni
Garni (Գառնի en armeni) es una comuna d'Armenia situada dins la província de Kotaik.
Saint-Vincent-des-Prés (Sòna e Léger)
Saint-Vincent-des-Prés  es una comuna francesa administrada per lo departament de Sòna e Léger de la region de Borgonha.
Istòria
Anautit luòc de rayonnement del Abbaye de Clunhic.
Haut lieu de rayonnement de l'Abbaye de Cluny.
Orlun
Orlun (Orlu en francés) es una comuna occitana, situada dins lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Toponimia
La prononciacion es [uɾ'ly]. Las fòrmas ancianas son Urla / Urlu en 987, Orla / Urla en 994, Ornoluno, Ornolu, (villa de) Orluno en 1272, Orlu en 1308, Orlunum, Orluno en 1318-25, Orlhivo en 1375, Orlu en 1385, 1390, Orlun en 1401, Orlu en 1445, Orleu (Cronica d'Esquerrier), cap a 1460. Dauzat e Rostaing i veson, ambe un naut nivèl d'incertitud, un mot pirenenc conservat dins lo basque urlo, « orme, tremble ». Segon Coromines, citat per P. Pojada, Orlun pòt venir del basc ur-lŭr, « tèrra d'aiga », o del celtic oredunum ambe dissimilacion en [l] de la dentala -d- davant l'autra dentala [n]. Segon Felip Carbona, citat per P. Pojada, Orlun ven del basc ur-la « cap a l'aiga, près de l'aiga ». Segon Patrici Pojada, Orlun, sus Orièja, que confronta Orgeish son tres noms en Or- que pòdon far pensar a l'element « aquitano-basc » ur, l'aiga.
Rei Artús
Lo Rei Artús es un cap britanic legendari de la fin dau sègle V e dau començament dau sègle VI que dirigiguèt la resisténcia autoctòna còntra leis invasions barbaras dau periòde de l'afondrament de l'Empèri Roman d'Occident. A partir dau sègle XII, venguèt amb sei Cavaliers de la Taula Redonda lo centre d'un ensems de racòntes fòrça populars que formèt pauc a pauc la legenda arturiana. Sa femna es Guenièvra (Guenièvro en grafia mistralenca ).
Bosgouet
Bosgouët en normand (Bosgouët en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Los abitants son los bosguerrois.
Chapel-Yent
Chapel-Yent en breton ( La Chapelle-Janson en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Ost
Ost (Oust en francés) es una comuna occitana de Gasconha, en Coserans, situada dins lo departament d'Arièja e la region d'.
Empèri coloniau Alemand
L'Empèri coloniau Alemand foguèt l'empèri coloniau dau Segond Reich alemand. Existiguèt de 1884 a 1919. Foguèt partejat entre lei venceires de la Premiera Guèrra Mondiala.
Liga Ioniana
La Confederacion Ioniana èra una aliança de dotze ciutats grègas anticas d'Anatolia e deis illas vesinas que se formèt a la fin dau sègle VII avC. Aviá una foncion religiosa car èra cargada d'organizar lo culte de Poseidon au temple de Panionium e una foncion politica car permetiá d'unificar lei Grècs d'Anatolia còntra leis autreis estats grècs e lei Pèrs.
Arboleas
Arboleas es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Fleury
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Alsodux
Alsodux es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Antas
thumb Antas es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Langast
Istòria
Lo Nom de "Langast" pròvan del ancià breton Lann ermitage, e probablament de sant Gal.
L´existéncia de Langast se avérée dempuèi la. Cèltas e Romains Se succedisson sul territòri de Langast, en daissant qualques de vestigis. La fondacion de la glèisa datariá de la, de sant Gal. La parròquia de Langast, enclavée en la évêché de Sant-Brieuc fasiá partida del doyenné de Coëtmieux en levant del évêché de Dòl e èra jol vocable de sant Gal. Se jol contraròtle d'un prieur cap a 1330 e aquerís lo títol de parròquia la an 1452. Aquela dénombre sièis ostals nòbles, Als còrs de la.
A e al començament de la, se detla jamai importanta de las municipalitats del costat sul plànol comercial ; ela expòrti de divèrses milièrs de kilogrammes de burre en la region de Roazhon. En 1859, Langast compte 1 512 abitants. Los landes recobren Una part de las tèrras. Sa défrichées a per permetre la cultura de blat negre.
Le nom de "Langast" provient de l'ancien breton Lann ermitage, et probablement de saint Gal.
L´existence de Langast est avérée dès le. Celtes et Romains se succèdent sur le territoire de Langast, laissant quelques vestiges. La fondation de l'église daterait du, de saint Gal. La paroisse de Langast, enclavée dans l'évêché de Saint-Brieuc faisait partie du doyenné de Coëtmieux relevant de l'évêché de Dol et était sous le vocable de saint Gal. Elle est sous le contrôle d'un prieur vers 1330 et acquiert le titre de paroisse en 1452. Celle-ci dénombre six maisons nobles, au cours du.
Au, Colbert autorise Langast à organiser des marchés de toiles et de bestiaux. La commune devient alors un bourg commercial prospère. L'élection de la première municipalité a lieu en 1790. Des troubles éclatent entre chouans et républicains, et en 1795, une colonne mobile républicaine est attaquée lors d'une embuscade.
Au et au début du, c'est la plus importante des communes du canton sur le plan commercial ; elle exporte plusieurs milliers de kilogrammes de beurre dans la région de Rennes. En 1859, Langast compte 1 512 habitants. Les landes recouvrent une partie des terres. Elles sont défrichées au pour permettre la culture de blé noir.
Building Your Field of Dreams
Kelkaj jaroj post ties unua eldono, la libro fariĝis "metafizika klasikaĵo" kaj multfoje aperis ĉe rekomendaj legolistoj ene de la genro de hompotencialo Ties hispana versio estis konsiderita inter la plej bonaj libroj pri spiritualeco 25 jaroj post la publikigo de la libro. Inter aliaj aferoj, la libro novigis novan penson ĉar ĝi plidisvolvis la koncepton de krea bildigo: la praktiko krei pozitivajn mensbildojn.
Enhavo
Konstruante Vian Kampon de Revoj estis eldonita en 1996 de Bantam, firmao de Random House. La libro kronikas la problemojn de Morrissey kiel adoleskanta patrino kiu agxas nur 17-jaraj, kaj priskribas ŝian memrealigan procezon.
La libro kronikas la plenigon de la revo de Morrissey krei komunumon el ŝia malprobabla komenco kiel adoleskanta patrino. La libro priskribas paŝ-post-paŝan metodon por memkuntrejnado. Sxi ankaŭ diskutas la koncepton de dekonaĵo-donacado.
La libro diskutas revokonstruadon je la kunteksto de mensaj kaj emociaj statoj. La aŭtorino diskutas la konceptojn de vivkontento kaj bonfarto.
Speciale, Morrissey esploras la praktikon de krea bildigo: la praktiko produkti pozitivajn kaj agrablajn mensajn bildojn.
Kritiko
La magazino Publishers Weekly kritikis la libron, rimarkigante ke Mary Morrisey "ofte uzas spiritualajn kliŝojn" Tamen, la kritiko asertis ke "ne estas demando ke Mary Morrissey estas honesta je sia deziro helpi homojn realigi siajn revojn"
La libro estis adoptita de la memdisvolviĝa komunumo, kaj la aŭtoro Gay Hendricks nomante la libron "fonto de spirita saĝeco" La libro estis uzata kiel instruilo de legantoj en studgrupoj ĉie en Usono. Mary Morrissey persone instruis pere de la instruplano de la libro ĉe la Agape International Spiritual Center (Internacia Centro Spirita Agape) kune kun Dr. Michael Beckwith.
La revuo Peninsula Daily News rimarkigis:"Konstruante Vian Kampon de Revoj de Mary Manin Morrissey estas metafizika klasikaĵo. Sxi rememorigas nin ke ni estas la kunkreintoj de niaj vivoj laborante en la krea kampo Dia kaj ke la maniero je kiu ni tion ĉi faras estas gravega por ties disvolviĝo. [...] La konkludo de Mary Morrissey: 'Homoj eksterordinaraj estas homoj ordinaraj kiuj penas malkovri la eksterordinaraĵon kiu jam estas en ili.'"Kelkaj jaroj post ĝia unua eldono, la libro aperis je legolistoj ene de la genro de homa potencialo. En sia libro La Arto Esti, aŭtoro Dennis Merritt Jones citas Kreante Vian Kampon de Revoj inter la rekomendindaj legaĵoj por legantoj interesitaj je plenatenta meditado.
Fin d'auton
Fin d'auton (Akibiyori del siu títol original, çò es d'un biais literal Jornada tranquilla d'auton...) es un filme d'en Yazujirō Ozu basat subre un relat d'en Ton Satomi, escrivan pro famós a Japon.
La Salle (Sòna e Léger)
Geografia
La Sala es una municipalitat del Nautor-Mâconnais, situada en bòrds de Saône.
Noalhac (Puèi Domat)
Noalhac (Noalhat en francés) es 'na comuna auvernhata dau departament dau Puei de Doma e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
La Salle (Sòna e Léger)
Geografia
La Salle est une commune du Haut-Mâconnais, située en bords de Saône.
Africa Orientala Alemanda
L'Africa Orientala Alemanda foguèt una colonia alemanda africana de l'Empèri coloniau Alemand. Existiguèt de 1885 a 1919 e s'estendiá sus Burundi, Rwanda e sus la partida continentala de Tanzania. Après la desfacha alemanda a l'eissida de la Premiera Guèrra Mondiala, foguèt partejada entre Reiaume Unit, Belgica e Portugal.
Noalhac (Puèi Domat)
Toponimia
Las atestacions ancianas son Nubiliacum en 1077, Nobiliaco entre 1096 e 1099, Noailhat au sègle XVIII sus la mapa de Cassini.
Segon Ernèst Negre, lo nom ven dau nom de persona roman Nobilius amb lo sufixe -acum amb una atraccion vèrs lo mot latin novalia ("terras novelament eissartadas").
Nòtas
<references group="N"/>
No One Is Innocent
No One Is Innocent es un grop rock metal francés de París (França) fondat en 1993 per Marc Gulbenkian dit « Kemar » (cant) e lo bassista Jérôme Suzat. Lo nom del grop es tirat del títol d'una cançon del grop punk anglés Sex Pistols.
Lo tròç La peau (la pèl) que lancèc lo fenomèn No One Is Innocent en 1994 e demòra benlèu encara a l'ora d'ara lor cançon la mai coneguda es una denonciacion del racisme (« Du Grand Canyon au Yémen et la peau est la même »). D'aquesta passa, que siaga per la musica (nu metal / fusion) o per l'esperit (lo combat contra lo fascisme), se reïvindican de lor modèl american Rage Against the Machine, e en França, coma eredèrs dels punks del moviment alternatiu.
Fin d'auton
Lai se ne pòt notar ça que la dins dequ'unas sequéncias o scènas que i a, un ton mai leugièr e d'a vegadas quitament galòi plan present per l'autor d' Ohayo tot lo long de son òbra mas fòrça mai escars dins lo darrièr decenni del biais de narrar e filmar ozuian.
L'escabèl de l'intriga es plan simple, a saber cossí se ne poiràn venjar tres amics d'universitat quinquagenaris per maridar la filha de 24 ans d'un amic lor mòrt tròp d'ora sèt ans a e que van veire la siá veusa amor de celebrar sa memòria, lo siu recordar plan present.
Esagil
L'Esagil èra lo temple principau dau dieu Marduk situat dins lo quartier sacrat de Babilònia. Son origina es mau coneguda mai generalament situada vèrs la fin dau sègle XVIII avC. Foguèt destruch per Xèrxes I en 482 avC après una revòuta de Babilònia. Alexandre lo Grand ordonèt de restauracions après la conquista de la vila mai aquò mau capitèt d'empachar lo declin de l'endrech que foguèt abandonat vèrs lo sègle I avC.
Fin d'auton
Ficha tecnica
thumb|400 px|right|... [[Autres matisses tardorencs nipons... ]]
Artenay
Artenay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Geografia
La vila a situat en la region naturala de Beauce, a 20 km al nòrd de Orléans, a 33 km a l'oèst de Pithiviers e a 101 km al sud de París.
Fin d'auton
Vejatz tanben
thumb|300 px|right|... mas tot s'acaba amb la fulharaca, a Japon coma endacòm mai !!!
Artenay
Geografia
La ville est située dans la région naturelle de Beauce, à 20 km au nord d'Orléans, à 33 km à l'ouest de Pithiviers et à 101 km au sud de Paris.
Nonent
Nonent [nuˈnɛ̃] (Nohanent en francés) z-es una comuna occitana dau departament dau Puèi de Doma e la region d'Auvèrnhe..
Artenay
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Nonent
Nòtas
<references group="N"/>
Artenay
Istòria
A, en lo moment de los sieus viatges, lo rei Louis XIV, #far de divèrsas fes halte al solar de Auvilliers, proprietat de Madame de Montespan.
La, Louis Blériot #efectuar sus lo sieu Blériot VIII ter la primièra connexion aerian anat-retorn de vila dins vila dintre Toury e Artenay (28 km).
Artenay #Èsser, abans lo Débarquement e al començament de l'estiu 1944, una zòna de parachutage d'armas e de munitions récupérées pels resistentes de la ret Turma-Vengeance (Marcel Girault, "mòrt en déportation" ; Gaston Brossard).
Au, lors de ses voyages, le roi Louis XIV, fit plusieurs fois halte au manoir d'Auvilliers, propriété de Madame de Montespan.
Le 10 eut lieu à Artenay une importante bataille de la guerre franco-prussienne : l'armée française y fut mise en déroute. Des gravures d'époque témoignent de l'événement.
Artenay fut, avant le Débarquement et au début de l'été 1944, une zone de parachutage d'armes et de munitions récupérées par les résistants du réseau Turma-Vengeance (Marcel Girault, "mort en déportation" ; Gaston Brossard).
Silmarils
Simarils es un grop rock  fusion francés de la region parisenca (França) fondat en 1989 per David Salsedo (lo cantaire del grop). Lo nom es tirat del títol del libre Lo Silmarillion de J.R.R. Tolkien. Capitan tre lor primièr album sortit en 1995 ambe la cançon Cours vite. Quitament pròishes d'autres grops de la scèna nu metal e fusion francesa de las annadas 90 coma Lofofora e No One Is Innocent, doncas eles tanben eredèrs dels americans de Rage Against the Machine o dels Red Hot Chili Peppers, se sarran mai que mai musicalament de FFF e se dison tanben plan influençats per la Mano Negra. Lor cançon la mai coneguda es benlèu Va Y Avoir Du Sport en 2000.
La Francesa
La Francesa (Lafrançaise en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
Lo rei Felip III de França (Felip l'Ardit) fondèt la bastida en 1274 en pariatge ambe l'abadiá de Moissac. La vila recebèt lo nom de francesa, çò que remembra que los franceses, qu'ocupèron lo comtat de Tolosa dins lo meteis sègle XIII, èran d'estrangièrs pel monde del país. Qualques fòrmas ancianas : (prior de) Ville Francisii (1300), Bastida Franceza (1305), Villa Francesia (1316), La Françoise (1663).
Autres lòcs
La question es la del nom de persona a l'origina mès tanben la del sufixe : per Dauzat, Benos ambe'l sufixe -acum, per M.-T. Morlet, un nom de persona *Benacius/Benatius, sortit del gal *benacos, inatestat, nom que se passa donc de sufixe, o benlèu un Benus. Burgan e Lafon causisson puslèu le nom latin Benus assortit del sufixe -acum, ambe una alternància que se tròba tanben à Albiàs. Considèran eventualament un sufixe -ate o -atu.
Camparnaud
Franco(r)
Roset
Sent Simon
Alvernac
Sent Joan de la Molièra
Alfred Moquin Tandon
Alfred Moquin-Tandon (Montpelhièr, 7 de mai de 1804 – París, 15 d'abril de 1863), foguèt un erudit occitan, a l'encòp botanista, mètge, filològ e escrivan.
Biografia
Alfred Moquin Tandon nasquèt a Montpelhièr en 1804 dins una familha borguesa. L'interès per la lenga d'òc èra ja plan present dins la familha que Alfred èra lo felen de l'escrivan clapassièr August Tandon. Comencèt a trabalhar per la familha coma copista e caissièr dans l'ostal de comèrci Moquin Tandon e companhiá. Estudièt las sciéncias puèi, subretot amb lo botanista Michel Félix Dunal (1789-1856) e obtenguèt lo títol de doctor es sciéncias lo 9 de decembre de 1826, a mai tard lo 18 d'agost de 1828 venguèt doctor en medecina. Foguèt professor de zoologia a l'Atenèu de Marselha entre 1829 e 1830 e puèi professor d'istòria naturala a la Facultat de sciéncias de Tolosa de 1833 a 1838 e mai professor de botanica dins aquela meteissa facultat de 1838 a 1852 (èra director del jardin botanic dempuèi 1834). Finalament, laissèt sas foncions a Tolosa per anar a París ont ocupèt la cadièra d'istòria naturala medicala a la Facultat de Medecina tre 1853. Collaborèt regularament a l'Armanac Provençau.
Marduk
Marduk èra un dieu de la mitologia mesopotamiana qu'èra la divinitat principala e protectritz de Babilònia. Son temple pus important èra l'Esagil.
Armuña de Almanzora
thumb Armuña de Almanzora es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Aurús
Aurús (Orus en francés) es una comuna occitana del País de Fois, situada dins lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia
La prononciacion es [aw'ɾys]. La fòrma occitana segon Patrici Pojada es Aurús. Las fòrmas ancianas son Aurudz en 1246, Orusio en 1272, Orus en 1385, 1390, 1445 e cap a 1460 (Cronica d'Esquerrièr). De repertòris toponimics mai ancians utilizan la forma incorrècta Orús.
Ni Dauzat, ni Negre, nimai los Féniés dison pas res d'Orús. Segon Lemoine, citat per Patrici Pojada, Aurús ven del latin horreum, granièr, que podiá designar de magazins de provesiment situats suls camins grands romans. Segon Coromines, citat per Patrici Pojada, l'origina es probablament la meteissa que l'Urús catalan (vengut Grus après), lo nom d'òme Aurucius, d'aquí Auruç. Segon Felip Carbona, tanben citat per Patrici Pojada, lo nom ven de la rasic basca ur-, « aiga » e -utz, « cap a », donc « cap a l'aiga », o ambe -usa, -use, -usi, « bòsc », donc « bòsc de l'aiga ». Segon Patrici Pojada, l'ipotèsi de Coromines poiriá èsser en acòrdi ambe la fòrma orala, mès s'opausa a la finala de l'atestacion de 1246 e a l'iniciala de las autras. I a pas pro de fòrmas ancianas per èsser segur, mès la primièra idèa de F. Carbona, ur-, « aiga » e -utz, « cap a », donc « cap a l'aiga », demòra possibla.
Bacares
Bacares es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Nectanebo II
Nectanebo II foguèt lo tresen e darrier de la XXX dinastia. Reinèt de 360 a 343 avC e foguèt lo darrier faraon d'origina egipciana.
Bayárcal
Bayárcal es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Santilly (Sòna e Léger)
Santilly  es una comuna francesa administrada per lo departament de Sòna e Léger de la region de Borgonha.
Déols
Déols es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Endre e la region dau Centre e Vau de Léger.
Saint-André-d'Hébertot
Saint-André-d'Hébertot es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Geografia
La municipalitat a traversat per la Calonne.
La commune est traversée par la Calonne.
August Tandon
thumb|200px|Retrach d'August Tandon Andrieu August Tandon (Montpelhièr, 15 de julhet de 1759 – Montpelhièr, 27 de novembre de 1824) foguèt un escrivan occitan del país de Montpelhièr qu'aviá per escais "Lo trobador de Montpelhièr". Son prètzfach e amor per la lenga d'òc inspirèt son felen Alfred Moquin Tandon.
Biografia
thumb|250px|left|Illustracion tracha de son recuèlh de faulas August Tandon èra lo filh de Bertomieu Tandon, astronòm e director de l'Observatori de Montpelhièr. Quand èra jovenèl August mostrava ja de grandas disposicions per las sciéncias matematicas. Pasmens per causa de problèmas la familha partiguèt al campèstre e a mai se consagrèt pas a las matematicas, August i recebèt una educacion pro avançada jos la tutèla literària de l'abat Fabre, un dels poètas mai populars del país. Dintrèt mai tard, en seguida de la mòrt de son paire, quand faguèt sos setze ans coma emplegat dins la banca de son oncle, que mai tard ne faguèt son associat. Durant la Revolucion Francesa, ocupèt divèrsas foncions coma verificador de l'emprunt forçat, de commissari de las guèrras, d'oficièr municipal, e mai teniá una correspondéncia activa amb lo ministre Cambon, que ajudèt per entamenar la reforma de l'òrdre financièr de l'estat francés.
Foguèt cap a trenta ans que Tandon comencèt a escriure de poesias e compausèt, en occitan montpelhierenc, de contes, de cançons, de faulas, de poesias de tota mena, que l'estil n'es simple, facil, natural, e la morala es doça e pura. Qualques-uns de sos contes, notadament lo dels «estanciurs», son encantadors e d'una picanta invencion. Sas faulas, per la màger part, prenon son inspiracion en çò de Fèdra, de La Fontaine, de Florian, de Groselier demest d'autres.
August Tandon se moriguèt subtament, d'una ruptura de l'aòrta en novembre de 1824 en una carrièra de Montpelhièr del temps qu'anava veire un notari. Son felen, lo botanista erudit Alfred Moquin Tandon eiretèt de son interès per l'occitan.
Foguèt tanben autor de mantuna òbra inedita coma: Traité sur les lettres, les diphtongues, les différents sons et l'orthographe du patois, Observations grammaticales sur les patois du Languedoc, Contes en vers francais, Recueil d'historiettes en prose e mai d'autras.
Palhèrs
Palhèrs (Pailhès en francés) es una comuna occitana del País de Fois, situada dins lo departament d'Arièja e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Teos
Teos foguèt lo segond faraon d'Egipte de la XXX dinastia. Reinèt de 362 a 360 avC. Foguèt rebutat per Nectanebo II.
Nouvion
Nouvion-in-Pontiu (Sonme) en picard (Nouvion en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Elmer Food Beat
Elmer Food Beat es un grop de rock francés format a Nantas. Son venguts plan popular en seguida del succès de la cançon Daniela, tube de la fin de l'annada de 1990 en França tota. Son aital venguts un dels grops màgers de la scèna rock francesa del debut de las annadas 90 còsta la Mano Negra, les Infidèles o Noir Désir. L'originalitat del primièr album 30 cm e, en particular, de la cançon Daniela, es la palhardisa dels tèxtes : aital, las reaccions indignadas d'unes rapòrt a las paraulas pebradas de Daniela contribuèron segurament a far de publicitat al grop.
Nouvion
Geografia
Lo Nouvion es un bourg picard del Ponthieu, vesin de la Bòsc de Crécy e de la Baia de Soma. Situat a unitat|12|km al nòrd-oèst de Abbeville, es desservi pel anciana rota nacionala 1 (actuala RD 1001) e per la sortida  de la autoroute A16.
Le Nouvion est un bourg picard du Ponthieu, voisin de la Forêt de Crécy et de la Baie de Sòma. Situé à 12 km au nord-ouest d'Abbeville, il est desservi par l'ancienne route nationale 1 (actuelle RD 1001) et par la sortie de l'autoroute A16.
Istòria
thumb|left|120px|Blason de Nouvion, represes d'aquel dels senhors del luòc, e sustot del sagèth de Texans de Nouvion de 1271 : De azur a tres aglas d'aur. L'aucupacion umana a testificat dempuèi almens las Mérovingiens doncas qu'una nécropole de divèrses centenats de cavòts i aguèt descobèrt.
De 1892 a 1947, lo Nouvion #èsser desservi per la linha Noyelles - Forest-la Abbaye de las camins de fèrre départementaux de la Soma, una companhiá de camins de fèrre secondaire a via métrique.
thumb|left|120px|Blason de Nouvion, repris de celui des seigneurs du lieu, et notamment du sceau de Jean de Nouvion de 1271 : D'azur à trois aigles d'or. L'occupation humaine est attestée depuis au moins les Mérovingiens puisqu'une nécropole de plusieurs centaines de tombes fut découverte.
De 1892 à 1947, le Nouvion fut desservi par la ligne Noyelles - Forest-l'Abbaye des chemins de fer départementaux de la Somme, une compagnie de chemins de fer secondaire à voie métrique.
Nòtas
<references group=N/>
Las Meninas (Velásquez)
vinheta|350px|Las Meninas, de Diego Velázquez, 1656; òli sus tela; 318 × 276 cm; Musèu del Prado, Madrid Las Meninas («las donzèlas» en espanhòl) o La familha de Felip IV, es lo retrach mai celèbre de Diego Velázquez e foguèt pench en 1656. Lo quadre es presentat al musèu del Prado de Madrid. La composicion complèxa e enigmatica de la tela interròga lo ligam entre realitat e illusion e crea una relacion incertana entre aquel que mira la tela e los personatges qu'i son representats. Aquela complexitat foguèt la font de fòrça analisis que fan d'aquela tela l'una de las mai comentadas de l'istòria de la pintura occidentala.
Aquel quadre mòstra una granda sala del palais del rei Felip IV ont se trapan fòrça personatges de la cort. La jova infanta Margarida Teresa es acompanhada de donzèlas, d'una dama de companhiá, d'un garda del còrs, d'una nana, d'un enfant italian e d'un can. Darrièr eles, Velázquez se penh d'esperel penhent, mirant al delà la pintura, coma se mirava en dirècte l'observaire de la tela. Un miralh en arrièr plan rebat los imatges de la reina e del rei alara que son penches per Velázquez (o benlèu, segon unes universitaris, rebat lo quadre que penh Vélasquez mostrant lo rei e la reina). Pel jòc de miralh, lo parelh reial sembla èsser plaçat fòra de la pintura, a quita luòc ont un observaire se plaçariá per veira aquela. Al fond, José Nieto aparéis a contra jorn, coma una siloeta, sus unas grasas tenent d'una man una cortina que se descobrís un paret incertan o un espaci vuèj. Es pasmai pas lo sol autoretrach d'aquel pintor.
La peintura "Las Meninas" es reconeguda coma una tela mai importantas de la pintura occidentala. Lo pintre barròc Luca Giordano diguèt d'aquela pintura que mòstra la « teologia de la pintura » alara que Thomas Lawrence la qualificava de « filosofia de l'art ».
Los pintres del sègle XVII en Espanha beneficiavan fòrça rarament d'un estatut social naut. La pintura i èra considerada coma una tecnica e non pas coma un art. Velázquez es l'excepcion que confirma la règla. Dintrat al servici de Felip IV coma pintre oficial del rei en 1623, ven lo curator de la colleccion de pintura del sobeiran a partir dels ans 1640. Sembla aver beneficiat d'un gra de libertat relativament inabitual a aquel pòste. Supervisa la decoracion interiora del palais e es responsable de la crompa dels quadres pel compte del rei d'Espanha. A partir dels ans 1650 Velázquez es conegut en Espanha coma un fin coneisseire fin de las arts. La majoritat de la colleccion del musèu del Prado coma los Tician, Raffaello, e Rubens foguèron crompat e amassat jos la curatèla de Velázquez. Poja los escalons de la cort de Felip IV, es fach nòble e nomenat grand mèstre des apartaments del Palais (aposentador mayor de Palacio) en 1651, pòsta qu'occuparà fins a sa mòrt en 1660. Lo pòste li balha una reconeissença sociala e un aisit material mas li daissa pauc de temps per la pintura. Pendent los uèits darrièrs ans de sa vida ont occupa aquel pòste penh pas que pauc d'òbras, subretot de retrachs de la familha reiala. Quand penh Las Meninas en 1656-1657 es al servici del rei Felip IV fa 33 ans.
Genealogia reiala
vinheta|L'infanta Margarida Teresa portant lo dòl de son paire per Juan del Mazo (1666). En arrièr plan son fraire [[Carles II d'Espanha|Carles II e la nana Maribarbola tanben mostradas dins Las Meninas .]] La primièra femna de Felip IV, Elisabèt de França, morrís en 1644 li daissant dos enfants  : una filha, l'infanta Maria Teresa e lor sol filh Baltasar Carlos qui morrís dos ans mai tard en 1646. Felip, a pas mai d'eritièr mascle, esposa en segond, en 1649, a 44 ans l'arquidiquesa Maria Ana d'Àustria, — sa nebòda ja promesa al fèu infant Baltasar Carlos — que n'a 14.
Margarida Teresa, nascuda en 1651, es lor primièr enfant e lo sol a l'epòca ont Las Meninas foguèron penchas. Aurán mai quatre autres enfants que tres morriguèron mainats. Velázquez penhèt d'autres retrachs de la reina Maria Ana e dels sieus enfants mas Felip IV rebutava d'èsser pench dins son edat madura, fasent pasmens una excepcion per Las Meninas. Felip IV aviá la sieuna cadièra dins lo talhièr de Velázquez e anava sovent lo veire trabalhar. Malgrat de l'etiqueta règda que governava la vida del palais, Velázquez e Felip IV semblan aver èsser fòrça pròches. A la mòrt del pintre, lo sobeiran espanhòl escriguèt: « Soi trencat » dins lo marge d'un document sus la causida de son successor.
Provenença e estat de la tela
La pintura fa partit de la colleccion del musèu del Prado dempuèi sa creacion en 1819. La darrièra restauracion data de 1984 jos la supervision del conservator american John Brealey. Recentament, la pintura patiguèt d'una pèrda de textura e de pigment a causa de l'exposicion de la tela al public e a la pollucion, lo contraste entre los pigments blancs e blaus dels costumes dels personatges s'estompèt.
Composicion
Segon un procediment abitual a l'epòca per organizar un grop complèxe de personatges, la tela es divisada en quarts orizontalament e en setens verticalament. Velázquez i presenta 9 personatges, 11 se se compta lo rebat del miralh, e pasmens ocupan pas que la mitat inferiora de la tela. A aquela division de la superfícia de la tela s'apond una division per set de la prigondor apondant a la complexitat de la composicion. Coma dins un decòrs de teatre, las set divisions de prigondor son plaçadas a intervals irregulars. La primièra division es compausada per la tela e lo cavalet sus l'esquèrra e, sus la drecha, lo can e lo nan que lo desrevelha. La segonda division es compausada de l'infanta, de sas doas donzèlas e de la nana. La tresena zona en prigondor conten Velázquez penhent, e tanben que la dama de companhiá e lo garda. La quatrena zona la paret del fons e los quadres penjats, la cinquena zona es aquela ont se ten Nieto. La siesena zona es en arrièr de Nieto e la darirèra dins lo miralh. Aquela darrièra zona se pòt veire a l'encòp coma scèna presentada creant una zona ont se ten a l'encòp mo rei e la reina rebatuts e tanben l'observaire de la tela.
Segon López-Rey, la pintura a tres punts focals: l'infanta Margarida, l'autoretrach de Velázquez e los imatges rebatuts pel miralh. En 1960, l'istorian Kenneth Clark sosten que lo succès de la composicion es d'en primièr lo resultat d'una mestreja precisa del jòc d'ombra e de lutz  :
Bayarque
Bayarque es un municipi de la província espanhòla d'Almería e de la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
Las Meninas (Velásquez)
Composicion
La prigondor e la dimension son donats per l'usatge de la perspectiva amb un sol punt de fugida, per la superposicion de las figuras contengudas dins los diferents plans de decopatge dins la prigondor, e coma notat per Clark per l'usatge de tencha e de jòc de lutz. Aqueles elements de composicion intervenon mai d'un biais dins la tela. I a d'en primièr la lutz naturala dins la pèça principala e aquela al delà darrièr la pòrta. L'espaci pictural de la sala es esclairat per aquelas doas fonts: de rais prims de la pòrta obèrta e una lutz mai viva de la fenèstra sus la drecha. Lo filosòf e critica Michel Foucault observa que la lutz de la fenèstra sus la drecha esclaire a l'encòp l'abans plan de la scèna presentada mas tanben lo luòc non presentat ont deurián se situar lo rei, la reina e l'observaire de la tela.
Velázquez utiliza aquela lutz en mai per apondre de precision e de contengut a cada forma mas tanben per marcar los punts focals de la tela. La lutz venent de la drecha fa lusir la cabeladura blonda de la nana qu'es la mai prèp de la font de lutz. Pasmens, la tencha generala d'aquela cara virada cap a l'escur fa qu'es sonque un punt d'interés particular de la tela. Quitament, la lutz de biais sus la cara de la dama de companhiá de drecha enlusís la gauta mas pas los trachs de son cara. Una bona partida de sa rauba de colors claras escurcida per las ombras. L'infanta, al contrari, se ten en plena lutz e sa cara es virada cap a la lutz alara que mira pas dins aquela direccion. Sa cara es encastrada pel pallitge de la cabalura que la separan del rèste de l'imarge. La rauba de panièr e l'ombre que projèta sul sol soslinha la pichona cara e la marcan coma lo punt màger d'atencion de la tela. vinheta|Detalh de doña María de Sotomayor L'infanta es encara mai plaçada al clar per Velázquez mercé a las posicions e a l'esclairatge de sas doas damas de companhiás que plaça en oposicion l'una de l'autre; l'una dabans a l'esquèrra e l'autre darrièra drecha, encastrant l'infanta. La dama de companhiá d'esquèrra fa fàcia a la lutz, sa cara e tanben sa marga forman una diagonala. La dama de companhiá de drecha sosten l'importança de l'infanta de biais mai larg, mas mens intencionats. Sa marga e sa cara forman una segonda diagonala que, amb la primièra, encastran e aparan lo luòc ont se situa l'infanta. Una tresena diagonala intèrna, marcada per la rauba de l'infanta, passa mejans ela e soslinha encara mai sa cara.