cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carl Gustav Jung
L'Associacion generala medicala de psicoterapia
Lo 21 de junh de 1933, Jung ven le novèl president de la Societat medicala generala de psicoterapia, sièis meses après l'arribada d'Hitler al poder. A aqueste moment, e malgrat de l'acòrdi unilateral de Jung, lo psiquiatre soís es considerat en Alemanha nazia coma " lo cercaire gemanic mai important de la psicologia de las prigondors dins lo mond arian anglosaxon". Atal dins una letra del 1èr decembre de 1934 joncha al Zentralblatt für Psychotherapie und ihre Grenzgebiete, Jung invita los mètges a aderir a títol personal a la Societat generala de picoterapia. Ongan, la polemica sus Jung simpatizant nazi comença après los dichs de Jung tenguts dins un editorial: "las diferéncias qu'existisson, e mai son reconegudas dempuèi fòrça temps per de gents clarvesent entre la psicologia germanica e psicologia josieva devon pas mai èsser amagadas, la sciéncia pòt pas i ganhar". Aquò provòca una responsa pel psicanalista alemand refugiat en Soïssa Gustav Bally dins la Neue Zürcher Zeitung que l'acusa d'entenduda amb lo regim alemand Über das Unbewusste e li demanda de precisar sa position al vejaire de çò nomena la "psicologia e psicoterapia de soca alemanda". Jung respond que l'alinhamen es obligatòri, al respècte del regim politic alemand. Dins l'editorial de 1935, puis dans l'avant-propos de l'editor, Jung explica que la psicologia medicala alemanda deu domorar levada de tot dogmatisme. Segon lo psicanalista Olivier Douville que se pièja sus la biografia de Deirdre Bair, ongan: "Jung va encara mai luènh e troca sa persepcion diferencialista contra una percepcion inegalitarista e clarament antisemita, afirmant la superioritat de l'inconscient arian sus l'inconscient josieu, dins un article paregut dins lo Zentralbaltt, sus la situacion actuala de la psicoterapia". Mas, a descarga de Jung, Walter Cimbal, psicoterapeuta pròche del poder alemand, vei d'immensas dificultats dins lo raliament de Jung al nazisme. Pendent aqueste periòde las conferéncias e articles de Jung son pasmens lèu utilizats pel poder nazi, l'opausant sempre a la "siéncia josieva" de Freud. En realitat, fòrça dichs de Jung son ambivalents, es a dire qu'ensag de satisfar lo regime tot en se designant pas coma un nazi. Se vei donc constrench, pendent mai d'una allocucions e subretot pendent son « Intervencion dabans lo Grop soís de la Societat medicala generala e internacionala de psicoterapia » de 1936, de precisar sa posicion. Explica que la psicoterapia pòt pas èsser infeudada a una politica nacionalista.
L'Institut Göring
vinheta|Beatrice Ensor e Jung en 1923. En 1936, en efièch, e un còp lo poder nazi en plaça, la Societat medicala generala de psicoterapia ven l'Institut Göring, cap de Neue Deutsch Seelenheilkunde, la novèla sciéncia psicoterapeutica oficiala del regime. Alara, Jung refusa d'i aderir mas Matthias Göring ensag de lo convéncer e i parven, fasent creire al rèste de la comunautat qu'apròba son ròtle. En 1936, Jung dona donc sa demission mas, pauc après, una manòbra de Göring lo fa tornar al cap de la Societat. Per se justificar, Jung decidís ongan de publicar, çò que demora son ensag mai controversiat: Wotan. Lo dieu pagan de la mitologia alemanda Wotan represente segon el Adolf Hitler, guida nacionalista que raja son agressivitat sul mond. Segon l'istoriana freudiana Élisabeth Roudinesco, Jung, auriá estat pròche del nazisme pendent aqueste periòde, puèi auriá ensejat enseguida a lo taire.
Segon Deirdre Bair, a aquesta epòca, Jung auriá balhat d'argent per que Freud pòsca se refugiar a Londres, mejans Franz Riklin. Jung aprenent que Freud èra en seguretat li auriá mandat un telegrama de simpatiá. En 1939, Jung es confirmant dins sa foncion a l'Institut Göring. En efièch, mentratant qu'es president de la Societat medicala generala de psicoterapia, es tanben "passaire de josieus" en exili cap a la Soïssa. A partir la nuèch de Cristal, lo 9 de novembre de 1938, Jung utiliza son influéncia suls servicis soïsses de l'imigracion, subvenent als besonhs financièrs, per far sortir d'Alemanha d'intellectuals josieus. Es atal que permet l'exili del Francés Roland Cahen que lo traduch enseguida en francés e de son amica Jolande Jacobi.
Capitant pas a prepausar sa demission a cause de manòbras administrativas de Göring, Jung profiècha d'un entreten per la revista americana Heart's International Cosmopolitan de Yale per elaborar un « Diagnostic dels dictators ». I presenta Hitler coma un psicopata patent. Furiós, Matthias Göring acabèt donc per acceptar la demission de Jung lo 12 de julhet de 1940. Alara, es inscrich sus la « Schwarze Liste », la lista negra dels autors que los obratges èran fòra bendits d'Alemanha, puèi la « lista Otto » per la França ocupada. Confinada dins son país, la Soïssa, Jung es mobilizat a la frontièra amb Alemnha, de crénher d'una invasion nazia. Fòrça de sos amics americans prepausan de l'invitar als EUA o a Londres, mas Jung respond voler demorar en Soïssa>: "Sèm enrasigats dins nòstra tèrra soïssa", çò explica. Colonel dins l'armada soïssa, après la crida del general Guisan per defendre la nacion elvetica, Jung ven mètge militar a la frontièra amb Alemanha.
Jung agent secret e pòstguèrra
Pendent la Segonda Guèrra mondiala, Jung es recrutat jol nom d'« agent 488 » pels servicis secrets aliats. Segon Deirdre Bair,aviá estat aprochat exprès en novembre de 1942 per un diplomata en pòste al Foreign Office, Ashton-Gwatkin, qu'aviá estat fòrça impressionat par l'analisi de son ensag Wotan sus la psicologia dels nazis. Jung comunica amb le Foreign Office mejans un amic, Helton Godwin Baynes (chafrat « l'aprendís de Jung »), qu'escriu un libre fondat sus l'ensag del psiquiatre soís: Germany Possessed, publicat en 1941. Baynes contribuís enseguida a la difusion de la psicologia analitica al Reialme Unit. Pasmens, lo Foreign Office possedís un dossièr sus Jung, signalat coma scientific nazi, e titulat: « Carl Jung, objècte: activitats subversivas ».
L'opinion de Jung suls mejans d'utilizar per abatre Hitler es jutjat digne d'interés pels Aliats que preconiza de dirigir l'atention del dictator cap a l'URSS. Un autre agent, afiliat als Alemands complotant contra Hitler e dirigit pel general Walter Schellenberg, lo psiquiatre Wilhelm Bitter, es designat per dintrar reguliarament en contacte amb Jung, en Soïssa, mas, a la decoobèrta de la conjuracion de Schellenberg, lo malhum es desmantelat. De psiquiatres jungians americans coma Gerald Meyer e Mary Bancroft son tanben emplegats pels servicis secrets per establir lo perfil psicologic del dirigents nazis. L'agent Dulles de l'Office of Strategic Services (« ») encontra Jung en 1943, celebrant lo "maridatge encara experimental de l'espinatge e de la psicanalisi". Segon lor diagnostic, Hitler deuriá acabr per se suicidar. Son activitat als costats dels Aliats, mòstra una autra cara de la personalitat de Jung, aquela d'un antinazi, cara sus que insistís Dulles quand, prenent sa defensa, explica : "lo jutjament que portava sus eles [los caps nazis] e sus lors possiblas reaccions als eveniments ne guidèri vertadièrament per evaluar la siruacion politica. Sa prigonda apatia per çò que representava lo nazisme e lo faissisme apareguèt clar pendent d'aquestas conversacions". Pasmens, la natura ultraconfidenciala de las activitats de Jung coma agent secret permetèt pas balhar aquestes elements coma pèça a sa descarga dins lo dossièr de la polemica sus sa compromission amb lo nazisme.
Mai, en 1945, lo general Eisenhower, comandant suprèma de las fòrças aliadas en Euròpa, estudia lo vejaire de Jung sul biais melhor d'ajudar lo civils alemands a acceptar la desfacha, per restablir mai aviadament l'economia de l'Alemanha, exsangua. En 1940, Mary Mellon fa paréisser al Reialme Unit las primièras Analas de las Jornandas d'Eranos, un recuèlh d'ensags disparats titulat The Integration of personnality. L'annada seguenta, Jung va a las jornadas d'Eranos que remembran los quatre cents ans de la mòrt de Paracelse, que considèra coma un psiquiatre abans l'ora, que confrontat a las contradiccions nascudas de las mentalitats de l'epòca. Entre 1941 e 1954, Jung apregondís sas òbras sus l'alquimia e redigís son obratge màger, punt culminant de sa pensada: Mysterium Conjunctionis (en dos tòmes).
En 1942, los psicanalistas jungians soïsses crean lo Fondacion Bollingen, del nom de la Torre de Bollingen, una demorança bastida per Jung près de son ostal de Küsnacht e ont trabalha sol. En 1944, l'universitat de Basilèa crea per el una cadièira de medecina psicologica ont ensenha pas que dos ans. Ongan, en efièch, Jung es victima d'una embolia palmonària que l'aclapa pauc a pauc. Plonjat dins lo comà, fa l'experiéncia d'intenses eveniments mentals fantasmatics e onirics. Un còp restablit, ten la conviccion que cal ara expleitar las notas pegadas dins son Libre roge, en relacion amb çò que nomena dempuèi "las visions de 1944". Ellenberger qualifiquèt aquesta experiéncia de "malautiá creatritz", l'aprochant de la neurastenia e de l'isteria.
Justificacions
Après la guèrra, Jung recep son seten títol onorific de l'Universitat de Genèva, donat pel psicològ Jean Piaget. Publica enseguida un novèl ensag, Après la catastròfa (Nach der Katastrosphe), publicat en 1945 dins la Neue Schweizer Rundschau, ont s'interròga sus "lo drama de l'engenh alemand" e dins "lo trabalh moral de reconstitucion" de la pòstguèrra que demora de complir pel pòble alemand. Ongan, las acusacions contra Jung començan amb, entre autre, un article de S. Feldman dins l’American Journal of Psychiatry titulat « Dr. C. G. Jung and National Socialism », se piejant sus de citacions fòra contèxte de Jung comme la frasa mai polemica que foguèt retenguda: "l'iconscient arian a un potencial mai important qu'aquel dels josieus" o sus de referéncias a la responsabilitat de Jung dans la Segonda Guèrra mondiala. En responsa, Jung e los sieus decidisson de publicar un recuèlh de tèxtes del periòde incriminat per replaçar cada citacion dins son contèxte. Un obratge rassemblant Wotan, La psicoterapia uèi e Après la catastròfa es constituit jol nom d'Ensags suls eveniments contemporanèus (Aufsätze zur Zeitgeschichte), contra l'avís de Jolande Jacobi qu'i vei un pretèxte donat als detractors, en mai d'èsser un ensag d'autojustificacion vodada a la polemica a son torn.
En 1946, Ernest Harms fait son apologiea dins un ensag titulat C. G. Jung, lo defensor de Freud e dels Josieus, contra las acusacions d'Albert Parelhoff que, dans son article « Dr. Carl G. Jung, Nazi Collaborationist », critica l'actitud de Jung pendent la guèrra. Puèi Philip Wylie publica An Essay on Morals (Un ensags sus las mòrs) ont defend Jung. Aqueste darrièr declara en efièch aver estat entièrament "conpres" per Wylie. Pasmens, un autre escandal alimenta la polemica. La Fondacion Bollingen dona en 1949 o prèmi Bollingen a Ezra Pound, esrivan pivelat per Mussolini, per sos Cantos pisans. La visita de Winston Churchill en Soïssa en 1946, qu'encontra Jung pendent una taulejada, atuda pas cap la controvèrsia. Onga, le psiquiatre apren per l'intermediari de Jolande Jacobi que le FBI l'espiona dempuèi 1940 e constituiguèt un dossièr sus sa persona.
Darrièrs obratges
En 1947, Jung, après dos infarctus, decidís de far la sintèsi de totgas aquestas recercas sus l'inconscient. Ja aviá publicat en 1946 Psicologia del transferiment qu'es a l'origina una partida diferenta du Mysterium Conjunctionis. En 1947 es publicat un obratge monumental, per la soma de material qu'acampa: Psicologia e Alquimia. En 1951, l'ensag Aïon, estudis sus la fenomenologia del Se estudia lo procediment d'individuacion e la figura cristica.
En 1948, l'Institut C. G. Jung, establís a Zuric, dobrís sas pòrtas e aculhís una trentena d'escolans. Jung i jòga un ròtle actiu fins a 1950. Per son discors inaugural lo 24 d'abril de 1948, prevei de fructuoses aprochaments entre la fisica e la psicologia. Trabalhant a l'epòca amb fisician Wolfgang Pauli sus un recuèlh titulat L'interpretacion de la natura e de la psiquè, Jung o examina los fenomèns extrasensorials, estudiats entre autre als EUA a la mèsma epòca per Joseph Banks Rhine. A l'Institut, es tanben lo començament de çò que d'unes coma Richard Noll nomenèron lo « culte de Jung », un pivelatge pel creator de la psicologia analitica. Hans Trüb, un de sos ancians amics, s'opausa a sa teoria del Soi. Criticant Jung al subjècte de l'identificacion que fasiá del Se a Dieu, Trüb se liga alara a la teoria de mesa al punt pel Soís Dumeng Bezzola, la « psicosintèsi », e que presenta dins De Se cap al Mond, paregut en 1947.
Jung dona sa darrièra conferéncia a la jornadas d'Eranos en 1951, evocant son concèpte novèl, aqueste « sincronicitat », esquiçat dins son ensag Aïon. Vòl ara experimentar la nocion e reunís per aquò un grop de pròches se fondant sul taròt de Marselha e sus l'astrologia. Amb son amic lo fisician Wolfgang Pauli, dona doas conferéncias relativas al concèpte de sincronicitat, tituladas « L'influéncia de las representacions arquetipicas sus la formacion de las teorias scientificas de Kepler », prononcidas en 1948. Jung trabalha tanben amb Károly Kerényi, especialista ongrés de la mitologia, al respècte de l'arquetipe del Capon divin. De lor collaboracion naís Introduccion a l'esséncia de la mitologia en 1951. esquèrra|vinheta|La torre de Bollingen, sus la broa septentrionala lac de Zuric, bastida per Jung a partir de 1922, e que constituís son refugi per escruire.
Retour sur soi et décès
La psicologia analitica s'organiza: lo 17 d'agost de 1957 es fondada la Societat soïssa de psicologia analitica, a Zuric. Apareisson los contunhators de Jung: l'economista e sociològ soís Eugen Böhler, autor de Futur coma problèma de l’òme modèrne en 1966 aplica la teoria jungiana a l'economia; en Anglatèrra, Anthony Storr e Anthony Stevens espandison sas tèsis. En França, Henry Corbin, Gilles Quispel e Elie Humbert defendavan son òbra fàcia a la predominança del freudisme. Jung compta tanben de partisans en URSS, mejans la teoria de la socionica.
Vèrs 1956, d'amics e pròches de Jung lo sollicitan per qu'escriga son autobiografia. D'ensags se faguèron fin finala aquò mena al libreSovenirs, sòmis e pensadas rediguit per Aniella Jaffé, sa secretària d'alara, e publicada en 1961. Es subretot Kurt Wolff, un dels fondators de la Fondacion Bollingen e son responsable editorialista que convenc Jung de realizar una autobiografia en malgrat de sas reticéncias. Jung causís dins un segond temps per una biografia jos forma d'entretens espontanèus tutulada Sovenirs improvizats. Las sesilhas se debanèron cada jorn en 1957, mas lo 10 de genièr de 1958, Aniéla Jaffé anóncia a Kurt Wolff que Jung desira escriure el meteis sa biografia. Après aver consultat los sieus, Jung decidís d'evocar pas lo periòde controversiat de la guèrra dins aquesta autobiografia.
En 1961, Jung capita, malgrat las malautiás a repeticion, d'acabar un darrièr obratge: Ensag d'exploracion de l'inconscient, publicat dins lo recuèlh L'Òme e sos simbòls e nascut l'entrevista donada a John Freeman en 1959 per la BBC. Jung confia a Marie-Louise Von Franz la seguida de son trabalh (elle publie le troisième tome de Mysterium conjunctionis consacrat al tractat alquimic Aurora Consurgens) e tractant del procediment d'individuacion. Segon lo vòl de Jung, pren en carga la responsabilitat de sos títols editats. Jung contunha a trabalhar sus son autobiografia fins a sa mort, lutant contra la degerescéncia e los trebles de memòria. Legís tanben los escrichs de Pierre Teilhard de Chardin. Fa, al crepuscul de sa vida, dos sòmis interpretats por ses pròches analistas coma desvelant que l'« òme de Bollingen » arribèt a l'unitat e a la totalitat.
En mai, Jung es victima d'una ataca cerebrala que lo priva de la paraula. Li torna una oras abans sa mòrt, pro per parlar a son filh Hans, e moís pasiblament lo 6 de junh de 1961 a 85 ans d'edat dins son ostal de Küsnacht, sos la broa de lac de Zuric,. Los obsèquis se debanan dins le temple protestant de Küsnacht e sas cendres son dins la tmba de familha. A la novèla de sa mòrt, los omenatges internacionals se multiplican coma aqueste de Jawaharlal Nehru. Pendent la ceremonia comemoratritz, l'analista jungian Edward F. Edinger conclutz son discors per una crida solemna: "Jung es pas pus, mas las repercussions fan pas començar"
Richard Noll e la polemica del periòde nazi
L'acusacion de simpatia amb lo regime nazi que C. G. Jung faguèt l'objècte a partir de 1932 lo seguet tota sa vida, fasent polemica al subjècte de la plaça d'aquestas teorias pendent la Segonda Guèrra mondial. D'entre los fòrça detractors de Jung, lo màger es l'American Richard Noll, psicològ e professor d'istòria de las sciéncias a l'universitat Harvard, e que publiquèt dos obratges: Lo Culte de Jung (The Jung cult, 1994) e Lo Crist arian (The Aryan Christ, 1997). Noll i assimila Jung a un goró amb de deliris de grandors, accumulant a l'entorn d'el una « mafia » claufida de teorias racistas e nazias. Òbra coma promotor d'un cristianisme integrista e se vòl un "profèta völklich". Pasmens, en reire de las acusacions de collusion amb lo nazisme, l'autor pièja son requisitòri sus la critica de Jung coma destructor de la religion crestiana: "Ajotariái una remarca, al risc de provocar la controvèrsia après aver soscat d'annadas a l'impacte considerable de Jung sus la cultura e lo païsatge esperital del sègle vint, soi vengut a la concluson qu'exerciguèt una influéncia tan importanta que l'emperaire roman Julian sus l'erosion del cristianisme institucional e la restauracion del politeïsme ellenistic dins la civilizacion occidentala". Noll crei pas que Jung aja jamai cregut a sos concèptes: "Soi convencut - e es un dels arguments d'aqueste obratge - que Jung fabriquèt deliberadament, e d'un biais un pauc enganaire, aquesta masqueta del sègle vint per far sa vision del mond magic, politeïsta e pagana mai acceptabla a una societat laïcizada, condicionada a respectar sonque las idèas scientificas". Fin finala, Noll afirma tanben que dins sa torre de Bollingen, Jung, francmaçon, fa representar un cèrt nombre "d'aisinas e de simbòls alquimics". Aquesta tèsi sens fondaments basada sus une simpla omonimie amb son grand es utilizada dins l'obratge de Jean-Luc Maxence, Jung e l'avenir de la Francmaçonaria.
Pasmens, los obratges de Noll son, per gaireben totes los psicològs e istorians de la psicanalisi, d'atacas personalas. Élisabeth Roudinesco, pasmens d'esperela critica al vejaire de Jung, argumenta dins aqueste sens: "Quitament se las tèsis de Noll son piejadas per una solida coneissença del corpus juguian (...) meritan d'èsser de nòu examinadas, tant la detestacion de l'autor al vejaire de son objècte d'estudís diminuís la credibibilitat de l'argumentacion" Élisabeth Roudinesco tanben consacrèt un article entièr, "Carl Gustav Jung, De l'arquetipe al nazisme. Deribas d'una psicologia de la diferéncia", a la polemica a l'entorn de Jung e de son implicacion dins lo regime nazi. Richard Noll fonda fin finala sas atacas sul periòde treble de la biografia de Jung, a partir de 1932, quand remplaça Ernst Kretschmer a la presidéncia de Societat internacionala de psicoterapia. Noll arguís que Jung foguèt alara, de sa quita volontat, « Reichsführer de la psicoterapia en Alemanha, e que capelava tanben la societat freudiana de psicanalisi, coma lo raconta lo biograf de Freud, Ernest Jones, dins sa celèbra biografia, La Vida e l’òbra de Sigmund Freud. Pasmens, Deirdre Bair, dins sa biografia fòrça documentada, conclutz que Jung tanben manipulèt per Matthias Göring, próche del poder, alara qu'Henri Ellenberger resuma que "demora que Jung, coma fòrça de sos contemporanèus, aviá sosestimat, al començament, la fòrça de pentracion de la plega nazia". Coma Friedrich Nietzsche, l'òbra de Jung foguèt recuperada a l'amagat puèi desviada. De pròbas existisson que Jung faguèt modificar los estatuts de la societat "per permetre als psicoterapeutas josieus alemands - qui podavan encara o voler - una afiliacion individuala" qu'aquestes èran en efièch interdits dins totas las societats sabentas en Alemanha. Mai, Jung ajudèt a l'exili sul sòl soís fòrça intellectuals josieus, coma Roland Cahen, qu'editarà sos obratges en França enseguida. Gérard Badou, dins son Istòria secrèta de la psicanalisi, capítol « Lo flirt de Jung amb lo diable », explica que Jung foguèt "trapat" e que "Sa marge de manòbra al cap de societat internacionala es gaireben nula. Ne farà la crudèla experiéncia a partir del mes de decembre de 1933", quand constata que sa signatura acopanha aquesta de Göring a l'escasença la publicacion de la revista de la Societat. Badou mòstra que a partir de 1934 Jung valorizèt la cultura josieva: l'inconscient arian encora mai pròche d'un estat de jovença barbara es opausat a l'inconscient josieu que las raïces son tant prigondas qu'aquestas de la psicologia chinesa. Dins lo contèxte de l'epòca, l'article es aqueste còp pas mai considerada coma una simpla pèrga, mas una provocacion, propaus que provòca son estatut de persona non grata al sen de la Societat alemanda de psicoterapia.
Autras criticas venent de la psicanalisi
Dempièi lo començament de la psicologia analitica, Freud e son cercle de pròches psicanalistas plaçan Jung a l'indèx. La critica pren doas formas: la proteccion de l'estatut de Freud coma creator de la psicanalisi e l'entrepresa de destruccion dels concèptes jungians. Atal, dins son ensag « Critica de l'ensag d'una presentacion de la teoria psicanalitica de C. G. Jung » Karl Abraham s'ataca als postulats de Jung. Denóncia lo "deslegatge de l'inconscient" realizat pel psiquiatre soís. La "tinta religiosa" del concèpte, que ven alara un "rèire plan mistic" fa de Jung un "teologian" e pas mai psicanalista. Aquesta critica es recurrenta dins la literatura psicanalitica; atan Yvon Brès explica que lo concèpte jungian "testimònia tanben de la facilitat amb que se pòt limpar del concèpte de l'inconscient psicologic cap a de perspectivas tenent a un univèrs de pensada estrangièr a la tradicion filosofica ont nasquèt aqueste concèpte".
La segonda generacion de psicanalistas freudians, representada per Donald Woods Winnicott o Jacques Lacan per exemple, contunhan la critica, fasent encara uèi de Jung una persona non grata en psicanalisi. Atal, Dominique Bourdin, doctor en psicopatologia e psicanalisi, estigmatiza Jung dins La Psychanalisi, de Freud fins a uèi: "Renonciant tan plan a l'importança de la sexualitat infantila qu'al ròtle organizator de la crisi edipiana dins l'istòria singulara de cada individú, Jung sortiguèt de la psicanalisi – quitament se contunha a utilizar aqueste tèrme, ara compres coma analisi de contenguts psiquics mai sovent inconscients (...). Benlèu es un propfèta del « retorn del religiós », de biais independent de las glèisas tradicionalas, e davancièr del corrent espiritual del New Age, segon que ditram ara dins « l'èra de l'Aqüari. », que poiriam lo descriure amb mai d'exactitud. Aquò fasent, a deliberadament quitat lo terren de las sciéncias umanas e de la pensada racionala". Fin finala, l'actitud de Jung contra Freud, e lor rompadura en 1913, compta fòrça dins l'ostracisme del primier. La sintèsi critica es realizada per Edward Glover, contunhant aquesta d'Ernest Jones, dins Freud o Jung (1941). La personalitat de Jung es al centre de las atacas e Glover denóncia lo « culte de Jung ». La critica existís tanben al quita sen de la psicologia analitica. Andrew Samuels dins Jung and the PostJungians estudia las fòrça dissensions intèrnas a l'entorn de concèptes claus de Jung; tanben, mai recentament, collaborèt amb un cèrt nombre d'autors, a una critica de la teoria jungiana, dins Controversies in Analytical Psychology de Robert Withers.
L'estudi de las manifestacions inconscientas
Lo concèpte de « psicologia analitica » apareis pel primièr còp en 1913, al XVIIn Congrès Internacional de Medecina organizat a Londres. Dins una conferéncia, Jung definís son novèl apròche coma una psicologia avent per tòca la descripcion de las manifestacions de l'inconscient, es perque li preferís l'expression de « psicologia complèxa ». La destria dels autres corrents de la psicologie coma la psicanalisi de Freud, aquesta d'Alfred Adler, e de la « psicologia des prigondirs » (« Tiefenpsychologie ») d'Eugen Bleuler. Dins sos escrichs, Jung prepausa fòrça expressions sinonimas, alternant los concèptes en foncion de l'objècte que tracta. Atal, quand parla dels complèxes psiquics, Jung utliza « psicologia dels complèxes », en referéncia a sas experimentacions sus las associacions pendent son passatge al Burghölzli. Sos successors e detractors nomenan las teorias maduras de Jung « psicologia jungiana », veire, per derision, « jungisme ». vinheta|Representacion conica de l'estructura de la psiquè segon la psicologia analitica : 1. lo Ièu; 2. lo conscient; 3. l'inconscient personal; 4. l'inconscient collectiu; 5. la partida de l’inconscient collectiu que se pòt pas conéisser, dicha « inconscient arcaïc ». Lo postulat fondamental de la psicologia analitica es que la psiquè es dins son esséncia « naturaliter religiosa(en latin : « naturalament religiosa »). La psicologia analitica se prepausa tal de donar de sens a la psiquè, que nomena l' "alma" e prepausa una forma de desvelopament de se menant a la descobèrta de la sieuna totalitat: La psicologia analitica nos servís sonque a trobar lo camin de l'experiéncia religiosa que mena a la completud. Es pas aquesta quita experiéncia, e la produch pas. Mas sabèm per experiéncia que sus aqueste camin de la psicologia analitica aprenèm l'« actitude », precisament, en responsa ont una realitat transcendenta pòt venir a nos. Lo tèrme d'« alma » utilizat per Jung provoquèt fòrça criticas de sos parelhs mas tanben venent del mond religiós. Charles Baudouin torna plaçar pasmens la motivacion de Jung dins son contèxte: "Se Jung es pas sempre clar, al grat de sos lectors, es que justament plega pas al gost prematurat de l'abstraccion, que classifica en simplificant, en esquematizant; tira amb l'idèa, de paur de l'apaurir, tot un amalgama de realitat umana, naturala, illogica, « prelogica » ont aderís intimament. Es pesuc benlèu, mas es ric e verai (…) tornèt integrar, dins la psicanalisi materialista d'ièr, l'« alma » adès rebutada; mas s'a podut lo far de biais eficaç, sanament, es plan que pas degun, mai qu'el, sabèt pas gardar çò que Nietzsche nomenava « lo sens de la tèrra » ».
La psicoterapia jungiana
La teoria jungiana torna definir totes los compausants de la cura psicanalitica. Henri Ellenberger signala que Jung èra "un psicoterapeuta exepcionalament abil que saviá adaptar lo tractament a la personalitat e als besonhs de cadun de sos pacients". Se destriant d'aquesta de Freud (« reductiva » segon Jung) es segon el un "procediment dialectic entre dos individus repausant sul concèpte de "compensacion psiquica" ", o Auseinandersetzung. Segon Christian Delacampagne, lo succès de la teoaria de Jung, près del public, se deu al fach qu'aquesta centra mens la predominànça del sexualisme al sen de l'explicacion psiquic; çò fasent, provòca mens de resisténcia. De fach, "La complexitat de la psicanalisi jungiana ten al fach que totas las instàncias psiquicas son en primas relacions las unas amb las autras. Descriure de biais isolat un concèpte dona d'el un vejaire de segur partial que prenent en compte ni de rapòrts dinamics amb las autras instàncias ni de l'ensemble del sistèma psiquic. Tot es ligat, tot es en movement" explica Elizabeth Leblanc.
Atal, l'analisi psicologica met en jòc de fòrças inconscientas que ne fan un « procediment initiatic », lo sol "encara vivent e gaireben aplicat dins l'esfèra de la cultura occidentala" segon Jung. Lo transferiment es conselhat, e quitament cercat, que permet de projectar sus l'analisi del mite personal del subjècte. Fin finala, la cura seguís de fasas arquetipicas, ja illustradas per l'alquimia o las religions ancianas jos forma de parabòlas que menan lo pacient ca a la recerca de la sieuna totalitat. "La tòca de procediment terapeutic es de permetre d'assimilar los elements inconscients de sa psiquè e capitar fin finala l'integracion de sa personalitat e la garison de sa dissociacion nevrotica".
Une théorie pragmatique
Pasmens Jung se liure tanben a de reflexions epistemologicas sus la portada de l'investigacion de l'esperit coma objècte dins las sciéncias umanas. Dempuèi los començaments, Jung se dicj empiric e pragmatic, se revendicant del metòde del filosòf american William James. Jung comença sempre amb de fachs patologics, que son experiéncia de clinician al Burghölzli li permetèt d'afinar; sas teorias son per el "de proposicions e d'ensags visant a formular una psicologia scientifica novèla, fondada d'en primièr sus l'experiéncia dirècta aquerida quitament sus l'òme". La realitat psiquica es "pas mens reala que lo domèni fisic e ten la sieuna estructura, es somés a las sieunas leis".
Lo creator de concèptes
Jung contunha, tot lo long de sa vida, una analisi de la psicologia umana que le fa s'interessar a la psiquè de la persona normala abans de s'interessar a la psiquè de la persona nevrotica o psicotica. Fòrça objèctes de polemicas, los concèptes que desvelopèts dobriguèron una autra dralha a la psicanalisi de Freud, e a la psicologia clinica tanben. Denis de Rougemont dich tanben: "Es possible que lo grand teologian e lo mai grand psicològ d'aqueste sègle, fins alara, sián dos soïssas: Karl Barth e Carl Gustav Jung. Aquesta recerca permetèt a Jung de multiplicar las aisinas d'analisi e los concèptes permetent d'abordar las manifestacions psiquicas. Aquesta diferéncia fondamentala dins l'apròche li permet d'enlusir de concèptes psicologics màger dichs "transpersonals" qu'integrats al "psiquisme objectiu" (aqueste qu'es collectiu) compausant la "realitat psicologica", nocion centrala de sa pensada.
D'entre aquesta realitat objectiva preexistisson abans tot d'estructuras mentalas inatas, los « arquetipes psicologics », determinats a partir de sos estudis de la mitologia, de l'alquimia e a partir d'un aprochament entre pensada orientala (lo ioga Kundalini per exemple) e teoria psicanalitica. Lo concèpte d'« inconscient » divergís d'aqueste de Freud e Jung i adjonch una partida collectiva, que nomena l' "inconscient collectiu". Desplaça lo fondament de la dualitat pulsionala freudiana sus una dobla dualitat, que considèra coma arquetipic : la dualitat creativitat/destructivitat e la dualitat instinctivitat/espiritualitat, aquestas doas dualitats essent pas superposablas (i a, per exemple, de dinamicas esperitualas destructriças). Jung veu dins lo mite e dins los sòmis de las manifestacions d'aqueste inconscient collectifu fin finala.
Ak nivèl personal, lo "psiquisme subjectiu", la psiquè se compausa de diferentas instàncias jogant un ròtle regulator e dinamic, coma: l'ombra, qu'es la soma de totes las repressions subconscientas, ligada a las foncions psiquicas inferioras, al caractèr, e a tot çò que l'educacion e la socializacon remandèron dins l'inconscient personal; la Persona, fonccion sociala d'adaptacion sociala de l'individú; los concèptes sexuats d' animus (per la femna) e d'anima (per l'òme) permetèron de comprene la foncion de regulacion e de comunicacion de l'èsser amb lo psiquisme de l'inconscient, per exemple mejan lo sòmi. Los concèpts de « Se » e d'« individuacion » donan un sens e una orientacion al metòde jungian. Fin finala, lo concèpte de tipes psicologics mejans las nocions d'introversion e d'extraversion e de quatre foncions permet una descripcion de la personalitat conscienta e inconscienta.
Jung desvolopa mai de concèptes descrivant de realitats psiquicas tocant a d'autras disciplinas coma aqueste de sincronicitat, que tòca al domèni de la fisica. D'autres concèptes, essent mai d'aisinas d'analisi, fan de la psicologia de Jung un caminament tanben clinic. Jung definís tanben los complèxes, l'estat psiquic d'inflacion, caracteristic de la psicòsi, la personalitat mana, los estats modificats de consciéncias coma lo somnambulisme o criptomnesia, le transferiment cercat, l'imaginacion activa e lo dialòg interior per la psicoterapia.
Una teoria dels tipes psicologics
vinheta|Las « quatra foncions » de la personalitat segon la tipologia jungiana. Los « tipes psicologics » son la contribucion majora de la psicologia analitica a las sciéncias umanas e subretot a la caracterologia naissenta quand Jung las desvolopèt, a partir de 1913, quand n'expausa lis lineaments pendent lo congrès psicanalitic de Munich. Passant l'encastre experimental per desvelopar una teoria de la personalitat perlongant la classificacion tradicionala, Jung met enseguida en evidéncia, dins son obratge fondator Tipes psicologics, en 1921, una estructura esquematica de la personalitat fondada sus de foncions. Jung distinguís en efièch « quatre foncions psiquics » : lo tipe Pensada, lo tipe Intuicion, lo tipe Sentiment e lo tipe Sensacion, que cadun possedís e de gras diferents. En efièch, segon Jung, "per s'orientar dins lo camp del conscient, cal constatar qui quicòm existís (sensacion), ne conéisser la significacion (pensada), n'apreciar la valor (pensada), n'apreciar la valor (sentiment), e percebre d'ont aquòven e ont va (intuicion)". A aquesta primièra grasilha de lectura, Jung i subreordona doas « actituds » que déterminan l'utilizacion facha pel psiquisme del subjècte de sa libido (energia psiquica). Atal, l'extraversion es lo movement de la libido cap a l'exterior, que se referís a l'objècte alara que l'introversion es ela lo movement de la libido virada cap a l'interior e que se vira cap al subjècte. Per exemple, l'extraversion domina dins l'isteria alara que dins la deméncia precòça es l'introversion. Atal Jung dessenha, a partir d'aquestas quatre foncions e d'aquestas doas actituds, e segon lor gra de consciéncia e de dominança sul subjècte (existès tanben una foncion principala, dicha « diferenciada »), un cèrt nombre de tipes psicologics explicant per exemple los conflictes de personas o las passions personalas (un tipe Pensada a una dominança pel scientific per exemple). Aqueste modèl aguèt un fòrça influéncia sus las teorias managerialas, mejans lo Myers Briggs Type Indicator e la vision socionica, mas tanben en desvelopament personal, en grafologia e quitament en astrologia. Pasmens, son utilitat es pas psicometrica. Sa presa en compte dins la cura analitica, fin finala, es una estapa necessàrai dins la coneissença del « mond interior » del subjècte.
Jung e l'alquimia
esquèrra|vinheta|[[Paracelse. Jung lo considèra coma son aujòl esperital, coma essent una personalitat rebatent las contradiccions de son temps.]]
L'alquimie, psicologia abans l'ora
A partir de las annadas 1920 Jung decobrís, mercé a son amic lo sinològ alemand Richard Wilhelm e sa traduccion del tèxte ancian del Tractat del Mistèri de la Flor d'Aur (Das Geheimnis der goldenen Blüte, la rica tradicion de l'« alquimia dels bufs » e l'alquimia dels taoïstas. Sas recercas lo menan enseguida capa a la tradicion alquimica europèa, de l'Antiquitat tardièra fins a la Renaissença. I descobrís un fondament a sa psicologia analitica: "Nos apareis uèi amb evidéncia que seriá una impardonabla error de veire dins lo corrent de pensada alquimica sonque d'operacions de cornudas e de fornèl. De segur, l'alquimia a tanben aqueste costat, e es dins aqueste aspècte que constituiguèt los començaments palpejants de la quimia exacta. Mas l'alquimia a tanben un costat vida de l'esperit que cal pas sosestimar, un costat psicologic que sèm luènh d'aver tirat tot çò que se pòt tirar: existissiá una « filosofia alquimica », precursor tratalhant de la psicologia mai modèrna. Lo secret d'aquesta filosofia alquimica, e sa clau ignorada pendent de sègles, es precisament lo fach, l'existéncia de la foncion transcendanta, de la metamorfòsi de la personalitat, mercé a la mescla e a la sintèsi d'aquestes factors nòbles e de sos constituissents grossièrs, de l'aliatge de las foncions diferenciadas e d'aquestas qu'o son pas, en brèu, d'esposalhas, dins l'èsser, de son conscient e de son inconscient", una mesa en imatge e una parabòla de l'evolucion de l'individú sul camin de l'individuacion: "Ai vist plan rapidament que la psicologia analitica convergís singularament amb l'alquimia. Las experiéncias dels alquimistas èran las miènas experiéncias e lor mond èra, dins un cèrt sens, lo mièu mond. Per ièu, aquò foguèt naturalament una descobèrta ideala, que, atal, aviái trobat lo penjal istoric de la psicologia de l'inconscient. Aquesta repausava ara sus una basa istorica."
Jung vei dins la figura de Paracelse un psicolúg d'abans la psicologia, un medicine-man li semblant en fòrça punts. Paracelse l'inicia al rapòrt prim qu'existís entre l'alquimia e la religion coma problèma moral de l'alma. Sas recercas sus l'alquimia abotissent a mai d'un obratges: Sincronicitat e Paracelsica (1929), Psicologia e alquimia (1944), Psicologia del transferiment (1946) e fin finala los dos tòmes de Mysterium conjunctionis (1955 e 1956). Es partir de las òbras alquimicas de l'Edat Mejana e de la Reneissença (los tracats de Michael Maier coma Atalante fugens, aquestes de Johann Valentin Andreae, Las Nòças Quimicas de Christian Rosenkreutz, e los escrits de Gérard Dorn, subretot) mas tanben de las epòcas anterioras (Pitagòras e lo celèbre tractat fondator de la Taula d'esmerauda atribuida a Ermès Trismegist) e contemporanèas (Fulcanelli per exemple) que Jung trapa la justificacion de sos modèls psicologics. En efièch, vei dins la recerca de la « lapis philosophicae », la Pèira filosofala, la metafòra del caminament de l'esperit cap a mai d'equilibri, cap a una realizacion plena et complèta, lo « Se ». Per Jung tota la recerca de la transmutacion del plomb en aur serviguèt, dins l'istòria, sonqu'a representar aqueste besonh psiquic uman, e ne preservar las règlas e procediment, e la coneissença de las menaças de la societat de l'epòca (l'Inquisicion per exemple). Jung es tanben conegut per èsser un dels rares psicoterapeutas a s'èsser piejat sus l'alquimia per ne determinar los parallèls amb la psicologia, aquesta de la recerca de l'« anthropos » o « òme total », a qui Jung dona lo nom de « Se »).
Critica de sas òbras
L'interpretacion psicologica de l'alquimia de Jung aguèt una influéncia considerabla sus la percepcion d'aquesta disciplina al sègle XX, de Gaston Bachelard a Betty Jo Teeter Dobbs, qu'estudièt las òbras alquimicas de Isaac Newton. A partir de las annadas 1980 pasmens, foguèt fòrça criticada per unes istorians de las sciéncias, que se fondent sus una concepcion anistorica de l'alquimia, que correspond pas a çò qu'èra pels alquimistas de l'Edat Mejana e de la Reneissença, mas al vejaire que n'aguèon lo romantics e los occultistas del sègle XIX, après que la quimia modèrna se destrièt de l'alquimia al sègle XVIII. Las principalas criticas son expausadas dins l'obratge de Robert Halleux, Los tèxtes alquimics. Barbara Obrist, William R. Newmann, Lawrence Principe et William Newman avançan l'inexactitud d'unes desvelopaments de Jung ne replaçant le contèxte istoric e intellectual. Segon Lawrence Principe e William Newman, l'interpretacion religiosa e simbolica dels procediment alquimics, prepausats per Jung, procedís d'una vision reduccionista. Las tèsis de Newman e Principe pasmens foguèron a lor torn criticadas per Hereward Tilton.
Posteritat
vinheta|La « conjoncion des opausats », o reünion dels contraris representa la conjoncion del conscient et de l'inconscient (gravadura alquimica extracha delu tractat Aurora consurgens'', vèrs 1500).
Sciéncias umanas
Las primièras experimentacions de las associacions liuras de Jung e de Franz Riklin, al Burgöhzli, permetèron la creacion del psicogalvanomètre, aujòl del detector de messorgas.
Indirèctament, Jung aguèt una prigonda influéncia sus la societat e dins lo domèni de las psicoterapias. En efièch, las nocions jungianas coneguèron de nòvas actualizacion al sen d'unas psicoterapias, per exemple mejans son idèa de çò que deu èsser lo tractament, que se fa cara a cara amb lo pacient. Élisabeth Roudinesco e Michel Plon, dins lor Diccionari de la psicanalisi: "las dos grandas escòlas de psicoterapia del sègle XX son l'escòla de psicologia analitica fondada per Carl Gustav Jung e l'escòla de psicologia individuala fondada per Alfred Adler, nacudas ambedoas d'una dissidéncia amb aquesta fondada per Freud". Los concèptes d'« arquetipe », d'individuacion e d'enfant interior tanben aguèron una larga difusion. L’ " enfant interior " inspirèt de psicotherapeutas per qui "trabalhar en ligam amb son enfant interior es alara utilizada dins un metòde psicoterapeutic", dins unes corrents de la psicoterapia. Los analistas Hal Stone e Sidra Stone dins lor obratge Lo Dialòg interior, ne fan la basa de lor apròche.
L'obrtge de Carl Gustav Jung, Psicologia e educacion (que sembla als articles de 1916 a 1942) e mescla psicologia analitica e educacion dona luòc enseguida a la creacion d'una pensada jungiana de l'educacion, seguida per d'analistas pedagògs coma Clifford Mayes. David Lucas dins son article « Carl Gustav Jung e la revolucion coperniciana de la pedagogia » resuma atal aquesta fusion de la psicologia de Jung amb las categorias de l'educacion coma practica que pren lo nom de archetypal pedagogy: "L’òbra de Carl Gustav Jung mena a considerar que la relacion pedagogica met pas sonque en jòc des contenguts o de consigna racionalas, mas tanben una influéncia tenent a la sensibilitat e a la personalitat del pedagòg. L’educacion es alara pas pus de l’òrdre del sol discors, mas ten tanben a las disposicions psiquicas de l’adult. Mas aquestas disposicions esapan largament als metòdes pedagogics programats de per abans, e dependon al contrari de çò que l’educator es dins lo mai intima de sa psicologia. Aquesta atencion portada a l’equacion personala de l’adult constituís una vertadièra revolucion coperniciana de la pedagogia, que se l’èsser de l’educator ven la màger determinacion de l’influéncia qu’exercís sus l’enfança, serà tot d’abòrd el que deurà èsser educat".
Misticisme e espiritualitat
Una de las ipotèsis jungianas es que la cultura religiosa (espiritualitat e practicas misticas) es lo resultat de la projeccion dins lo mond exterior dels foncionaments cognitius automatics preconscients.
Per apregondir aquesta tèsi, Jung estudièt d'objèctes tabós per la sciéncia e adulats pels mistics: la subjectivitat, lo sens e la valor, los sòmis, las practicas espiritas, las practicas espiritualistas (simbolica, Iòga, mandalas, etc.), la psicosociologia contemporanèa del fenomèn ovni, la psicosociologia a l'Edat Mejana de l'afogada per l'alquimia, etc.
Mas, lo trabalh de Jung vòl passar l'oposicion entre materialisme e idéalisme, "que la realitat viventa es donada ni pel real objectiu ni per la formula qu'o carga la pensada", mecé a la sciéncia psicologica: « L'activitat vitala particulara a la psiquè permet sola la percepcion sensibla d'aténher la prigondor de son impression, a l'idèa, sa poténcia eficaça, ambedoas composantas indispensablea d'una realitat viventa. »
Al respècte del « fenomèn ovni », Jung es un dels primièrs autors, dins Un mite modèrne (1958), a s'i interessar d'un vejaire psicologic e sociologic. I suggerís l'importança qu'i a d'estudiar tant lo testimòni que torna portar l'observadion que l'observacion per se. L'explicacion del fenomèn se situariá dins l'encontra entre la psiquè e un fenomèn fisic. D'aqueste fach, es un dels presicaire de çò que se nomena uèi lo « modèl sociopsicologic del fenomèn ovni ».
A aqueste subjècte, vaquí un exemple ni mistic, ni scientista per illustrar las recercas psicologicas jungianas: un American en 1950 vei un fenomèn luminós dins lo cèl. Una idèa sors: « Es un OVNI menat per d'extraterrèstres. »
O, remanda lèu la pensada sorzuda: de l'existéncia e un encontre possible amb una autra forma de vida intelligenta. Lo rebut d'aquesta ipotèsi, lo mena a probar scientificament la causa fisica del fenomèn visual que foguèt lo testimòni. Çò qu'es sovent possible plan aisidament. Aqueste trabalh racional desirable pòt tanben se transformar en una conviccion pseudoscientifica sus l'impossibilitat d'existéncia d'autras formas de vida intelligenta. E pòt tanben menar a la denegacion del questionament scientific legitim sul fach objectiu de la psicosociologia du fenomèn ovni.
O es subjugat per la conviccion de l'existéncia d'autras formas de vida intelligenta. Vendrà alara un feverós defensor de la realitat fisica de l'apareisson d'ovni extraterrèstre. Quitament poirà s'embarrar dins la denegacion de las pròbas scientificas que mòstra la causa fisica del fenomèn que testimonièt.
O, cas mai rare, se sa maturitat psicologica es sufisenta, s'interessarà scientificament al fenomèn psicologic (repetat dins las annadas 1950 - 60) de l'espelida de l'ipotèsi de l'existéncia e de l'encontre possible amb d'autras formas de vida intelligentas.
L'interés de Jung pel ioga entre autre, e globalament per las cresenças orientalas, es repres pel sincretisme que se vei dins lo New Age. Segon lo sociològ Paul Heelas, dins The New Age Movement, Jung es "un de las tres mai importantas figuras del New Age" amb Blavatsky e Gurdjieff.
Las Òbras de Jung al subjècte de la psicologia dels misticas menèron en partida al desvelopament del corrent dich « New Age » qu'utiliza de tèrmes dins accepcions mai o mens en rapòrt amb la pensada jungiana: inconscient collectiu, anima, sincronicitat, etc. "L'impacte de la pensada de Jung sus la dinamica d'emergéncia del New Age es fondamental" resuma lo sociològ Luc Mazenc.
Teoria dels tipes psicologics
La teoria dels tipes psicologics a una influéncia feconda sus una generacion de psicològs: lo Myers Briggs Type Indicator Myers Briggs Type Indicator de Katherine Cook Briggs e d'Isabel Myers avent abotit al questionari MBTI ® utilizat dins unes metòdes de coaching venent de la classificacion en tipes de Jung. La socionica es una teoria de las relacions entre los tipes de personalitats inspirada tanben dels tipes psiquics, creada per Aushra Augustinavichute. Las doas teorias, l'una occidentala (lo MBTI), l'autra sovietica (la socionica) son nascuda pendent la guèrra freja; lor portada mòstra la dimension internacionala de las recercas de Jung.
Mai, la tipologia jungiana de la personalitat a plan influenciat la grafologia e la caracterologia de l'« escòla de Groningue ». Un escolan de Jung, Ania Teillard, autor dels Tipes psicologics de Jung e lor expression dins l'escritura (1946) e de L'Alma e l'escritura (1948) met en relèu las correspondéncias graficas e los tipes psiquics. Fin finala, lo psiquiatre e neurològ soís Hermann Rorschach s'inspira de la tipologia de Jung per bastir son tèst projectiu portant son nom, publica dins Psychodiagnostic (1921) e fòrça utilizat uèi.