चालिसे
Post by Vijaya Chalise
आर्य जाति वा वंश वर्तमान रुस, जर्जिया तथा अजरवैजान राज्यको सङ्गम ककेसियाली पर्वतमालाबाट आर्यान वा इरान, आर्याक वा इराक, आरियाना वा अफगानिस्तानबाट सिन्धघाटी (हालको पाकिस्तान) हुँदै भारतका सौराष्ट्र (गुजरात), जामनगर, कान्यकुञ्ज (उत्तरप्रदेश), सिसौगढ (उत्तराञ्चल) कुमाउ गढवालबाट भएर जुम्ला प्रवेश गरेका हुन् भनिन्छ । यही आर्य वंशका हाम्रा पुर्खा चालिसे थरबाट चिनिनु अघिमूलमा भट्टराई नै थिए । नेपाली समुदायमा प्रचलित थरहरू स्थाननाम वा पदीयनाम, कर्म÷शिक्षा÷दीक्षाका आधारमा रहने गरेको पाइन्छ । त्यसै अनुरुप चालिसे हुनुभन्दा आडिको हाम्रो मूल थर भट्टराइ थियो, जसको व्युत्पत्ति (१) भट्टाज=भट्टराई (२) “राई” उपधि प्राप्त भट्ट (भट्ट+राई), वा भट्टबाडा निवासी मानिएको छ । शिखरनाथ सुवेदीको थरगोत्र प्रवरका साथै विशिष्ट अन्वेषक योगी नरहरिनाथका अनुसार भट्टराइका पूर्वज कर्णाली प्रदेशको सिञ्जा वा दैलेखको भट्टबाडा भन्ने गाउँ (सुदूर पश्चिममा गाउँ वा टोललाई बाडा भनिन्छ ।) मा बस्दथे । त्यहाँ बस्ने पुर्खाको थर भट्टबाडा–भट्टबारा–भट्टरारा हुँदै भट्टराई हुन गएको एक थरी मत रहेको छ । यसरी नै भट्टको अर्थ विद्वान् र राइको अर्थ राजा (विद्वान्हरूमा विशिष्ट भन्ने बुझिन्छ । भनिन्छ भट्टराइका पुर्खा गर्भुभट्टले सिञ्जाली राजा अभय मल्ल र अर्का विद्वान् रामदास भट्टले जुम्लाका कल्याल नरेश बलिराज रावलद्वारा सम्मानसूचक पदवी “राई” उपाधि प्रदान गरेपछि विद्वताबोधक “भट्ट” मा “राई” मिलेर भट्टराई बनेको भनिन्छ । मिथक र पौराणिक साहित्य अनुसार ऋषि वशिष्ठदेखि प्रारम्भ हुँदै आएको यो गोत्रवंश पराशर, व्यास, शुकदेव हुँदै अघिबढेको हो । पौराणिक कालपछि हाम्रो ऐतिहासिक प्रमाण ऋषि भट्टदेखि फेला फेला पर्ने उल्लेख भेटिन्छ । उनै ऋषिभट्टको नवौ ंपुस्ताका सेतु पाध्येसम्म हामी भट्टराई थरको एउटै हाँगोमा उनिएका थियौं । दशौँपुस्ताका उनकै छोरा रमण उपाध्याय भट्टराईदेखि मात्रै भट्टराई थर छाडेर चालिसे भनिन थाले । उनले राजा उदय वर्माको विद्वत्सभामा शास्त्रार्थ गरी सबैलाई प्रभावित गर्नुका साथै एक खुट्टाले उभिइ शुक्लयजुर्वेदको चालीस अध्याय बेद् मुखाग्र पाठ गरेबाट राजाबाट चालिसे उपाधि प्रदान गरिएको हो भन्ने एउटा किम्वदन्ती सुनिन्छ । भट्टराई वंशाललिमा पनि यसको उल्लेख गरिएको छ । भट्टराई र चालिसे दुवैको गोत्र वशिष्ठ र प्रवर वशिष्ठ–इन्द्रप्रवर–आभद्रवशु हो । यसरी भट्टराईबाट चालिसे भनिनुका पछाडि अरु पनि केही किम्वदन्ती भेटिन्छ । राजा उदय वर्माले उक्त उपाधिका साथै आछाम जिल्लामा बाह्रबीसे नाउँको जग्गा समेत बिर्ता दिए । त्यो उपाधि थरमा परिणत हुन गयो । त्यहाँदेखि नै उनका सन्तान चालिसे थरबाट चिनिन थाले । यसैसँग मिल्दोजुल्दो अर्को कथा सुनिन्छ । सुदूरपश्चिममा पर्ने अछाम राज्य अन्तर्गत नै कुनै एउटा कुनै गाउँमा मन्दिर थियो । त्यो मन्दिरमा उनै रमण पाध्याय भनिने भट्राई थरका एकजना ब्राह्मण विहान सधैं एउटै खुट्टामा उभिएर चालीस अध्याय बेद मुखाग्र पाठ गर्ने गर्थे । ती राजा पनि विहान सधैं उक्त मन्दिरको दर्शन गर्न जाँदारहेछन् । मन्दिर छेउमैं एउटा सानो पोखरी रहेछ । पोखरी कै छेउमा टुप्पोदेख सुक्दै गएको एउटा कमलको वृक्ष रहेछ । एक विहान ती ब्राह्मण मन्दिरमा देखिएनछन् । राजालाई बेदपाठी ब्राह्मणको नाउँ थाहा नभएकोले ती व्राह्मणलाई नदेखेपछि सोधेछन् – “एक खुट्टाले उभिएर चालीस अध्यया बेद पाठ गर्ने चालिसे बाजे आज कता गए, देखिँदैनन् नि ?” राजाले त्यति भनेपछि उहाँको खोजीनिधि भयो । ब्राह्मणका बारे सबै कुरा बुझेपछि उनले तिनको परीक्षा लिने विचार गरेर भनेछन् – तिमी र तिम्रो मन्त्रमा शक्ति छ भने टुप्पोबाट सुक्दै गएको त्यो वृक्षलाई हरियो बनाऊ त । त्यो सुनेर ब्राह्मणले पनि मृत्युन्जय पाठ सहित यज्ञ गरे । अचम्म, यज्ञ गर्दागर्दै वृक्ष हरियो हुृँदै गयो । त्यो देखेर प्रभावित भइ उनलाई राजगुरुको पदका साथै चाल्सा भन्ने ठाउँको जग्गा समेत बिर्ता दिए छन् । त्यहीँदेखि त्यो चाल्सा बिर्तामा बस्ने उनी र उनका सन्तान भट्टराईको ठाउँमा चालिसे थरले चिनिन थाले । जेहोस्,अहिले पनि दैलेख–जाजरकोटको सीमामा चाल्सा भन्ने ठाउँ रहेको र त्यहाँ चालिसे थरका ब्राह्मणहरूको बसोबास समेत पाइने भएकोले किम्वदन्ती नै भए पनि यसलाई पनि अविश्वास गरिहाल्न मिल्दैन । जे होस्, उनै विद्वान् पण्डित रमन पाध्येले अछाम नरेश उदय बर्माबाट चाल्सा भन्ने ठाउँ बिर्तामा पाए पछि चाल्सा नाउँ गरेको गाउँमा बसोबास गर्ने भट्टराई जति चालिसे भनिन थालेको देखिन्छ । नेपालमा वाइसे चौवीसे राज्य प्रथा कायम रहँदा पश्चिम नेपालको कुनै राजाको राजदरवारमा शुक्लयजुर्वेदको अध्ययन अध्यापनमा विशिष्टता हासिल गरी ४० अध्याय वेद कण्ठस्थ गरेका भट्टराई थरका विद्वान्को परिचय नै पछि गएर चालिसे बन्न पुगेको भन्न सकिन्छ । यसरी ऋषि भटट्देखि भट्टराई बंशका दशौँ पुस्ताका रमन पाध्याबाट भट्टराई थरको एउटा हाँगोले वशिष्ठगोत्री चालिसे थर ग्रहण गरेको देखिन्छ । उनका सन्तानहरू अछाम हुँदै पूर्वतर्फ बढ्ने सिसिलामा दैलेख, सुर्खेत, बागलुङ, गुल्मी, कास्की, हुँदै मस्याङ्र्दीको किनारै किनार भएर नुवाकोट, सिन्धुपाल्चोक, काठमाडौँभएर रामेछाप तर्फ अघि बढेको देखिन्छ । अझै अगाडि पूर्व सिक्किम, आसाम, गौहाटी र भूटानमा सकेत चालिसेहरू विस्तार हुँदै गए । सिन्धुपाल्चोकको जरायोटारबाट काठमाडौँ आएको हाँगो सर्वप्रथम गोकर्णेश्वर नगरपलिका, आरुबारीको माथि जगडोलमा बसोवास गरेको पाइन्छ । रमन पाध्याका कुन सन्तान कुन समय चाल्साबाट यता आए, त्यसको प्रामाणिक जानकारी पाइएको छैन । एक थरी भनाइमा चालिसेहरू पश्चिमबाट उपत्यका पस्दा सुरुमा थान्कोटमा आएर बसोबास गरे । त्यहाँबाट तिनकै कुनै सन्तान काठमाडौँतिर नलागी सिधै पूर्व एक नम्बरको सिन्धुपाल्चोकको देउपुरस्थित जरायोटार पुगे । काठमाडौँमा नबसी सोझै सिन्धु गएर बसोबास गर्नुका पछाडि निश्चय नै केही कारण हुनुपर्छ । आफू आएको पश्चिम पहाडको जस्तै वातावरण, हावापानी र रहनसहन मिल्ने ठाउँ खोज्ने क्रममा त्यसो गरिएको अनुमान गर्न सकिन्छ । पश्चिम पहाडको कृषिप्रधान क्षेत्रबाट आएका उनीहरूका लागि काठमाडौँको संस्कृति, अर्थव्यवस्था र रहनसहन पक्कै सुहाउँदिलो थिएन । त्यसैले यहाँ तालमेल नमिल्ने देखेर उनीहरूको छनोटमा उँचाइयुक्त पहाडी भेगमा पर्ने सिन्धुको जरायोटार पर्नु स्वाभाविक थियो । त्यस अगाडि कता हुँदै पश्चिमबाट पूर्व सर्दै आयौं, निक्र्योल भइसकेको छैन ।