cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
इन्जिनियरिङ अध्ययन संस्थान
इ.अ.सं. अन्तर्गतका आंगिक क्याम्पस
यस अध्ययन संस्थान अन्तरगत नेपाल इन्जिनियरिङ इन्स्टिच्युट को स्थापना भएको पुल्चोकस्थीत आनन्द निकेतनको हातामा केन्द्रीय क्याम्पस, पुल्चोक रहेको छ । यस क्याम्पसमा वि.सं. २०३० सालदेखि आर्किटेक्चर, वि.सं. २०३२ सालमा रेडियो इलेक्ट्रोनिक्स र वि.सं. २०३३ सालमा रेफ्रिजेरेसन एन्ड एयरकन्डिसनिङ इन्जिनियरिङ कार्यक्रमको प्रमाण–पत्र तहको अध्ययन अध्यापन कार्य शुरु गरिएको हो । सिभिल इन्जिनियरिङ स्नातक तहको कार्यक्रम २०४१ देखि नियमित रूपमा सुरु भई हाल आर्किटेक्चर, मेकानिकल, इलेक्ट्रोनिक्स तथा इलेक्ट्रिकल कार्यक्रमहरूमा स्नातक तह (बी.ई./बी.आर्क.) समेत सञ्चालन भइसकेका छन् । यस क्याम्पसमा सिभिल कार्यक्रमको अतिरिक्त वि.सं. २०५१ सालदेखि इलेक्ट्रिकल र इलेक्ट्रोनिक्स, वि.सं. २०५२ सालदेखि मेकानिकल र आर्किटेक्चर र वि.सं. २०५५ सालदेखि कम्प्युटर इन्जिनियरिङ कार्यक्रममा स्नातक तहको पठन–पाठन शुरु भएका छन् ।
हाल उक्त बिधाहरूमा स्नातकोत्तर तथा बिद्याबारिधि कार्यक्रमहरू पनि सञ्चालन हुदै आएको छ । इ.अ.सं., केन्द्रीय क्याम्पस, पुल्चोकमा स्नातकोत्तर (M.Sc.) तहका कार्यक्रमहरू सञ्चालन गर्दै लैजाने उद्देश्यअनुरूप वि.सं. २०५३ सालदेखि आर्किटेक्चर विभाग अन्तर्गत Urban Planning र सिभिल विभागअन्तर्गत Structural Engineering, वि.सं. २०५४ सालदेखि Environmental Engineering तथा वि.सं.२०५६ सालदेखि Water Resources Engineering,वि.सं. २०५८ सालदेखि Renewal Energy Engineering, Information & Communication Engineering र Power System Engineering, वि.सं. २०५९ सालदेखि Geo-Technical Engineering र वि.सं. २०६५ सालदेखि Sustainable Water Sanitation, Health & Development विषयमा स्नातकोत्तर (M.Sc.) तहको अध्यापन कार्य शुरु गरिएको हो । २०६६ साल देखी Master of Science in Technology and Innovation Management कार्यक्रम,२०६७ साल देखि Transportation Engineering कार्यक्रम तथा वि.स. २०६८ साल देखि Disaster Risk Management तथा वि.सं.२०६९ देखि Energy System Planning र Computer System & Knowledge Engineering कार्यक्रमहरू सुरु गरिएका छन् । वि.सं. २०५४ सालदेखि शुरु गरिएको विद्यावारिधि (Ph.D) कार्यक्रमको दोश्रो समुहको भर्ना वि.स. २०५९ मा गरियो र यस कार्यक्रमलाई वि.स. २०६७ साल देखि निरन्तरता दिईएको छ ।
यस शिक्षण संस्थाको भौतिक र प्राविधिक विकासमा विभिन्न चरणमा विभिन्न मित्र राष्ट्रहरू भारत, संयुक्त अधिराज्य, नर्वे, लगायत विभिन्न अन्तर्राष्ट्रिय सङ्घ संस्थाहरू जस्तैः विश्व बैङ्क, अन्तर्राष्ट्रिय श्रम सङ्गठन (ILO), तथा संयुक्त राष्ट्र सङ्घीय विकास कार्यक्रम आदिको सहयोग प्राप्त भएको छ । विश्व बैङ्कको ऋण–सहयोग, स्विस महासङ्घ र क्यानाडाली सरकारको अनुदान सहयोगमा स्नातक तथा स्नातकोत्तर कार्यक्रमहरू शुरु गर्न सहयोग पुगेको हो ।
केन्द्रीय क्याम्पस, पुल्चोकमा स्नातक (बी.ई/बी.आर्क.) र सोभन्दा माथिल्ला तहका कार्यक्रमहरू मात्र सञ्चालन गर्ने उद्देश्यले केन्द्रीय क्याम्पस, पुल्चोकमा रहेका डिप्लोमा तहका कार्यक्रमहरू चरणबद्धरूपमा इन्जिनियरिङ अध्ययन संस्थानका अन्य आंगिक क्याम्पसहरूमा स्थानान्तरण गर्दै लैजाने क्रममा वि.सं. २०५२ सालदेखि रेफ्रिजेरेसन एन्ड एयर कन्डिसनिङ कार्यक्रम पूर्वाञ्चल क्याम्पस धरानमा, वि.सं. २०५३ सालदेखि इलेक्ट्रिकल र इलेक्ट्रोनिक्स कार्यक्रम पश्चिमाञ्चल क्याम्पस पोखरामा, वि.सं. २०५४ सालदेखि आर्किटेक्चर कार्यक्रम थापाथली क्याम्पस, काठमाडौँमा र वि.सं. २०५५ सालदेखि सिभिल कार्यक्रमलाई पनि थापाथली क्याम्पस, काठमाडौँमा स्थानान्तरण गरिएको थियो ।
देश विकासका लागि मध्यम तहको इन्जिनियरिङ क्षेत्रको दक्ष जनशक्ति उत्पादन गर्ने मूल उद्देश्यबाट मित्रराष्ट्र जर्मनी सरकारको सहयोगमा वि.सं. २०१९ सालमा टेक्निकल ट्रेनिङ इन्स्टिच्युट प्रोजेक्टको स्थापना भयो । काठमाडौँको थापाथलीमा स्थापित उक्त टेक्निकल ट्रेनिङ इन्स्टिच्युटमा २०२२–२०२४ सालमा दश कक्षा उत्तीर्ण गरेकालाई भर्ना लिई इलेक्ट्रिकल, मेकानिकल र अटोमोबाइल इन्जिनियरिङ कार्यक्रमहरूमा ३ वर्षे अवधिको प्रशिक्षण प्रदान गरियो । उपर्युक्त तीनै विषयमा २०२३ सालदेखि एस.एल.सी. उत्तीर्ण गरेकालाई भर्ना गरिएको थियो । आर्किटेक्चर ड्राफ्टिङ कार्यक्रमको तीनवर्षे कोर्ससमेत एक पटकका लागि सञ्चालन गरिएको थियो । २०२३ सालदेखि २०३० सालसम्म उपर्युक्त बमोजिम तीन वर्षे नियमित कार्यक्रम सञ्चालन भयो । यस अतिरिक्त वि.सं. २०२७, २०२९, २०३० र २०३१ सालमा दश कक्षा उत्तीर्ण गरेकालाई भर्ना लिई दुई वर्ष अवधिको प्रशिक्षण पनि गरियो । यो इन्स्टिच्युट वि.सं. २०२९ सालदेखि त्रि.वि. र्ईन्जिनियरिङ अध्ययन संस्थान अन्तर्गतको थापाथली क्याम्पसको नामले सञ्चालन भइरहेको छ । इलेक्ट्रिकल इन्जिनियरिङ कार्यक्रमको पठन–पाठन केन्द्रीय क्याम्पस, पुल्चोकमा सुरु गरिएको हुनाले २०३३ सालपछि यस क्याम्पसमा उक्त कार्यक्रमको पठन–पाठन चालू गरिएन । २०३१ सालदेखि २०४२ सालसम्म उपर्युक्त नियमित तीन वर्षे कोर्सलाई २ वर्षे गरियो । तत्पश्चात् २०४३ सालदेखि अटुटरूपमा यस क्याम्पसमा मेकानिकल र अटोमोबाइल कार्यक्रममा डिप्लोमा तहका तीनवर्षे कार्यक्रमहरू सञ्चालन भइरहेका छन् र केन्द्रीय क्याम्पस, पुल्चोकमा सञ्चालन गरिदै आएको आर्किटेक्चर र सिभिल कार्यक्रम क्रमशः २०५४ र २०५५ देखि यस क्याम्पसमा स्थानान्तरण गरिएका थिए। २०५७ सालदेखि सिभिल इन्जिनियरिङ र आर्किटेक्चर कार्यक्रमहरूमा डिप्लोमा तहका पूर्णशुल्कीय कार्यक्रम सञ्चालन गरिएका थिए । साथै २०५९ सालदेखि कम्प्युटर इन्जिनियरिङ र इलेक्ट्रोनिक्स इन्जिनियरिङ विषयमा पनि डिप्लोमा तहका नियमित तथा पूर्णशुल्कीय कार्यक्रम सञ्चालन गरिएको थियो । यस क्याम्पसमा वि.स. २०६२ सालदेखि बी.ई. (स्नातक तह) इन्ड्रस्ट्रियल इन्जिनियरिङको कार्यक्रम सञ्चालन गरिएको छ । वि.सं.२०६६ साल देखि बी.ई. सिभिल इन्जिनियरिंङ तथा वि.सं.२०६७ साल देखि कम्प्यूटर डिप्लोमा कार्यक्रमलाई स्तर बृद्धि गरी बी.ई. इलेक्ट्रोनिक्स तथा कम्यूनिकेशन कार्यक्रम संचालित छन् । वि.सं. २०६८ सालदेखि वि.ई. मेकानिकल इन्जिनियरिंङ कार्यक्रम पनि संचालनमा रहेको छ । डिप्लोमा कार्यक्रमहरूलाई स्तरोन्नति गर्ने सिलसिलामा २०६८ सालदेखि इलेक्ट्रोनिक्स डिप्लोमा बन्द गरिएको थियो भनें २०६९ सालदेखि आर्किटेक्चर र सिभिल इन्जिनियरिंग कार्यक्रमको डिप्लोमा तह पनि बन्द गरिएको छ । २०७१ साल देखि स्नातक तहमा आर्किटेक्चर बिषयको कार्यक्रम थप भएको छ ।
औद्योगिक र भौतिक विकासका लागि अति नै आवश्यक पर्ने इन्जिनियरिङ क्षेत्रका निम्न तथा मध्यम तहको दक्ष प्राविधिक जनशक्तिको उत्पादन गरी मुलुकको सर्वाङ्गीण विकासमा सघाउ पु¥याउने उद्देश्यले वि.सं. २०३४ पौषमा पूर्वाञ्चल क्षेत्रको तीनकुने, धरानमा इन्जिनियरिङ क्षेत्रको प्राविधिक क्याम्पसको स्थापनार्थ एसियाली विकास बैङ्कसँग ऋण सहयोग सम्झौतामा हस्ताक्षर भयो । सँगसँगै उपर्युक्त क्याम्पस स्थापनाका लागि आवश्यक प्राविधिक सहयोग उपलब्ध गराउन संयुक्त अधिराज्य सरकारसँग वि.सं. २०३५ साल श्रावणमा अर्को सम्झौता सम्पन्न भयो । उक्त सम्झौताहरूको आधारमा इन्जिनियरिङ अध्ययन संस्थान अन्तर्गत यस क्याम्पसको निर्माण लगायतका सम्पूर्ण कार्य २०४३ सालमा सम्पन्न भयो । वि.सं. २०४३ साल देखि यस क्याम्पसले इन्जिनियरिङ डिप्लोमा तहमा सिभिल मेकानिकल, इलेक्ट्रिकल लगायत कार्यक्रमहरू सञ्चालन गर्दै आएको थियो । २०५६ सालदेखि डिप्लोमा तहका सिभिल र इलेक्ट्रिकल इन्जिनियरिङ विषयहरूमा पूर्णशुल्कीय कार्यक्रमहरू सञ्चालन गरिएका हुन् । सुरुदेखि नै संचालनमा आएको मेकानिकल, २०५२ सालदेखि शुरु भएको रेफ्रिजेरेसन एन्ड एयरकन्डिसनिङ, २०५९ सालदेखि संचालित कम्प्युटर इन्जिनियरिङ र इलेक्ट्रोनिक्स इन्जिनियरिङ विषयहरुका डिप्लोमा तहका नियमित तथा पूर्णशुल्कीय कार्यक्रमहरूलाई बन्द गरी वि.सं. २०६९ देखि मेकानिकल, इलेक्ट्रोनिक्स एण्ड कम्यूनिकेशन इन्जिनियरिङ तथा कम्प्युटर इन्जिनियरिङ कार्यक्रममा स्नातक तहको पठन पाठन शुरु गरिएको छ । २०५७ सालदेखि नै स्नातक (बी.ई.) एग्रिकल्चर इन्जिनियरिङ कार्यक्रममा कक्षा सञ्चालन भै रहेको यस क्याम्पसमा २०६१ सालदेखि सिभिल इन्जिनियरिङ कार्यक्रममा स्नातक (बी.ई.) को कक्षा पनि सञ्चालनमा रहेकोे छ । नेपाल सरकारबाट यो क्याम्पस वि.सं. २०४५।११।१२ देखि प्राविधिक शिक्षा तथा व्यावसायिक तालिम परिषद् अन्तर्गत राखिएको थियो । २०४७।२।१५ देखि पुनः त्रि.वि. र्ईन्जिनियरिङ अध्ययन संस्थान अन्तर्गत पूर्वाञ्चल क्याम्पसका रूपमा सञ्चालन भइरहेको छ । क्याम्पस स्थापना देखि सञ्चालन गरिएका इन्जिनियरिङसँग सम्बन्धित विभिन्न विषयका ट्रेड कोर्सहरू अहिले बन्द भएका छन् । २०७१ साल देखि स्नातक तहमा इलेक्ट्रीकल बिषयको कार्यक्रम थप भएको छ ।
वि.सं. २०३८ सालमा प्राविधिक शिक्षाको विकासलाई मुलुकको विभिन्न भागमा पु¥याई राष्ट्रिय विकासका लागि आवश्यक दक्ष जनशक्ति बढी भन्दा बढी उत्पादन गर्दै जाने उद्देश्यले पश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्रको पोखरा, लामाचौरमा इन्जिनियरिङ क्याम्पस स्थापना गर्न विश्व बैङ्कसँग ऋण सम्झौता गरियो । सो ऋण सम्झौता अन्तर्गत क्याम्पस सञ्चालन गर्ने परियोजनामा संयुक्त राष्ट्र सङ्घीय विकास कार्यक्रमबाट अन्तर्राष्ट्रिय श्रम–सङ्गठनले प्राविधिक सहायता उपलब्ध गराएको थियो । वि.सं. २०४४ साल देखि यस क्याम्पसमा कालिगढ तालिम र विभिन्न इन्जिनियरिङ बिधामा डिप्लोमा तहका कार्यक्रमहरू सञ्चालन गरिएका थिए । हाल कालिगढ प्रशिक्षणको नियमित कार्यक्रम बन्द भएको छ । वि.सं. २०५३ सालदेखि अटोमोबाइल र इलेक्ट्रोनिक्स विषयमा डिप्लोमा कार्यक्रमहरू सञ्चालन हुँदै आएको यस क्याम्पसमा २०५५ सालदेखि सिभिल इन्जिनियरिङ र २०५६ सालदेखि इलेक्ट्रिकल इन्जिनियरिङ डिप्लोमा तहका कार्यक्रमहरूमा पूर्णशुल्कीय कार्यक्रमहरू सञ्चालन गरिएका थिए । इन्जिनियरिङ डिप्लोमा तहमा वि.सं. २०४४ सालदेखि सिभिल, इलेक्ट्रिकल र मेकानिकल कार्यक्रमको पठन–पाठन सञ्चालन भइरहेकोमा स्तरोन्नति गर्ने सिलसिलामा डिप्लोमा तहको इलेक्ट्रिकल र ईलेक्ट्रोनिक्स कार्यक्रमलाई शैक्षिक वर्ष २०६२ सालदेखि बी.ई.(स्नातक तह) इलेक्ट्रोनिक्स एन्ड कम्युनिकेसन इन्जिनियरिङको नियमित तथा पूर्णशुल्कीय कार्यक्रम तथा २०६७ साल देखि बी.ई. इलेक्ट्रिकल कार्यक्रमले प्रतिस्थापन गरेको छ । वि.सं. २०५६ सालदेखि सिभिल इन्जिनियरिङ कार्यक्रमको स्नातक तहमा नियमित तथा पूर्णशुल्कीय कार्यक्रम सञ्चालन गरिएको छ । २०५९ सालदेखि संचालित कम्प्युटर इन्जिनियरिङ कार्यक्रमको डिप्लोमा तहको नियमित तथा पूर्णशुल्कीय कार्यक्रम पनि बन्द गरिएको छ । वि.सं. २०६९ देखि यस क्याम्पसमा स्नातक तहमा सिभिल, इलेक्ट्रीकल, इलेक्टोनिक्स एण्ड कम्यनिकेशन, मेकानिकल, कम्यूटर तथा जियोमेटिक्स कार्यक्रमहरूमा पठन पाठन सञ्चालन भैरहेका छन् ।
त्रि.वि.बाट सम्बन्धन प्राप्त कलेजहरू
त्रिभुवन विश्वविद्यालयबाट सम्बन्धन–प्राप्त कलेजहरूमा भर्ना हुनका लागि समेत इन्जिनियरिङ अध्ययन संस्थानद्वारा सञ्चालित प्रवेश–परीक्षा उत्तीर्ण हुन अनिवार्य छ । साथै सम्बन्धन–प्राप्त कलेजहरूले कुल भर्ना संख्याको १० % स्थानमा भर्ना लक्ष्य नवढाई इ.अ.सं.को नियमित सरहको शुल्क लिई भर्ना गर्नुपर्ने प्रावधान रहेको छ ।
नेपालमा अन्तरलिङ्गी व्यक्तिहरूको अधिकार
नेपालको संविधानमा 'लैङ्गिक तथा यौनिक अल्पसंख्ख्यक' भनेर उल्लेख गरेतापनि नेपालमा अन्तरलिङ्गी व्यक्तिहरूको अधिकार स्थिति बारे स्पष्टता छैन । स्थानीय अधिकारकर्मीहरूले विभिन्न प्रकारका हननहरू पहिचान गरेका छन् जस्तैकि शारीरिक निष्ठाको अधिकार हनन र विभेदबाट रक्षाको अधिकार हनन ।
शारीरिक निष्ठा र स्वायत्तता
नेपालमा अन्तरलिङ्गी व्यक्तिहरूको शारीरिक निष्ठा र स्वायत्ततालाई सुरक्षा प्रदान गरेको छैन । अस्पष्ट यौनाङ्ग लिएर जन्मेका व्यक्तिहरूको यौनाङ्गमा जन्मन बित्तिकै वा शिशुवास्थामा शल्यक्रिया गर्ने गरिएको छ ।
सन् २०१६ जूनमा संयुक्त राष्ट्र बाल अधिकार समितिले नेपाल सरकारलाई अन्तरलिङ्गी बच्चाहरूको यौनाङ्ग कर्तन सम्बन्धी प्रश्न सोधेका थिए । उक्त समितिले देहायका तीन समस्याहरूलाई पहिचान गरे :- क) नेपालमा अन्तरलिङ्गी बच्चाहरू सम्बन्धीका मुद्दाहरूमा जनचेतनाको कमी र अन्तरलिङ्गी बच्चाहरूले उच्चतम विभेद तथा लाञ्छना भोग्ने गरेका; ख) अन्तरलिङ्गी बच्चाहरूले आफ्नो यौन/लैङ्गिक पहिचान अनुसार (आफूले इच्छाएको हिसाबमा) कागजपत्रहरू बनाउन चुनौतीहरू रहेको; (ग) सुसूचित अनुमती दिन सक्ने हुनु भन्दा अघि नै अन्तरलिङ्गी बच्चाहरूमा चिकित्सकीय हिसाबले अनावश्यक शल्यक्रिया लगायत अरु प्रकृयाहरू गर्ने गरेको ।
दिवस
नेपालमा अन्तरलिङ्गी व्यक्तिहरू सम्बन्धी अक्टोबर २६ तारिखका दिन अन्तरलिङ्गी जनचेतना दिवस मनाइने गरिन्छ ।
अभियान
नेपालमा अन्तरलिङ्गी अधिकार क्षेत्रमा कार्यरत अन्तरलिङ्गी नेतृत्वको संस्था क्याम्पेन फर चेन्ज रहेको छ । सन् २०२०मा अन्तरलिङ्गी व्यक्तिहरूको पहिचानलाई मान्यता सम्बन्धी राष्ट्रिय अन्तरलिङ्गी मागपत्र जारी गरिएको थियो ।
हरेवा
हरेवा गुल्मी जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो। चन्द्रकोट गाउपालिको वोडा नम्बर ६ मा आबस्थित छ।
स्रोत
श्रेणी : विकिथन-४ मा बनाइएका वा सुधारिएका लेखहरू
पेरूकोलागि सङ्घ
पेरुकोलागि सङ्घ (Unión por el Perú) पेरुमा एउटा राजनीतिक दल हो | दल १९९४मा स्थापना गरियो | अल्दो भ्लदिमिरो एस्त्रदा चोके दलको अध्यक्ष हो |
२००६ संसदीय निर्वाचनमा दलले २२७४७९७ मतहरू (२१.२%, ४५ क्षेत्रहरू) पायो | २००६को सभापतिको निर्वाचनमा दलको उमेदवार ओजन्ता हुमला तस्सोले ३७५८२५८ मतहरू (३०.६%) पायो |
इन्टरल्याबियल सल्सी
इन्टरल्याबियल सल्सी बाह्य भगोष्ठ र भित्री भगोष्ठको बीचको खोल्सा हो। यो दायाँ र बायाँ हुने भएकोले यसलाई एकवचनमा इन्टरल्याबियल सल्कस भनिन्छ।
कालिका हिमालय क्याम्पस
कालिका हिमालय क्याम्पस रसुवा जिल्लाको कालिकास्थानमा अवस्थित एक कलेज हो । यसले त्रिभुवन विश्वविद्यालयसँग सम्बन्धन लिएको छ।
पुरुसोत्तामपुर
पुरुसोत्तामपुर कपिलवस्तु जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो।
सुनकोशी जलविद्युत
सुनकोशी जलविद्युत सिन्धुपाल्चोक जिल्लाको निर्माणाधीन परियोजना हो। यसको क्षमता १०.०५ मेगावाट छ।
छतोना
छतोना नेपालको जनकपुर अञ्चलको सर्लाही जिल्लाको एक गाँउ विकास समिति हो। यो ठाउँमा ४६५ वटा घर छन्।
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २००१को जनगणना अनुसार छतोनाको जनसङ्ख्या २६५७ छ। यस मध्य पुरुष ५३%, र महिला ४७% छन्।
अवध
अवध वर्तमान भारतको उत्तर प्रदेशको नाम हो जसलाई प्राचीन कालमा कोशल भनिन्थ्यो । यसको राजधानी पहिला फैजाबाद थियो तर सारेर पछि लखनऊ बनाइयो । मुगल नबाबद्वारा शासित यो क्षेत्र अवधी भाषाको मातृभूमि हो ।भौगोलिक रूपमा अहिले अवध क्षेत्र  अंबेडकर नगर जिल्ला, बहराइच , बलरामपुर , बाराबंकी , फैजाबाद , गोंडा , हरदोई , लखीमपुर खीरी ,लखनऊ , इलाहाबाद , कौशाम्बी , प्रतापगढ , रायबरेली, सीतापुर, श्रावस्ती  , सुल्तानपुर , उन्नाव र त्यस नजिक का जिल्लाहरू लाई भनिन्छ ।
कचोर्वा
कचोर्वा बारा जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो।
छाना
घरलाई हावा, पानी तथा घामबाट बचाउन बनाइने संरचनालाई छाना भनिन्छ । छानालाई भित्तामा अडिएको हुन्छ भने पिल्लरहरूले छतलाई सामान्यतया थाम्ने गर्दछन् । छाना भन्ने शब्दले अग्लो वा माथि भएको स्थानहरूलाई समेत जनाउँदछ ।
छानाको प्रकार
मुख्यतयाः छाना तीन प्रकारको हुने गर्दछ ।
हेटौडा क्याम्पस
हेटौडा क्याम्पस मकवानपुर जिल्लाको हेटौडामा अवस्थित एक कलेज हो । यसले त्रिभुवन विश्वविद्यालयसँग सम्बन्धन लिएको छ ।
सेती जलविद्युत
सेती जलविद्युत कास्की जिल्लाको निर्माणाधीन परियोजना हो। यसको क्षमता १.५ मेगावाट छ।
आन्द्रे रसेल
आन्द्रे रसेल वेस्ट इन्डिज राष्ट्रिय क्रिकेट टिम का खेलाडी हुन।
बुमथाङ जिल्ला
बुमथाङ जिल्ला (བུམ་ཐང་རྫོང་ཁག་) भुटान सम्मिलित २० वटा जिल्ला मध्ये एक हो। प्राचीन मन्दिर र पवित्र स्थलको सङ्ख्यामा गणना गर्ने हो भने यो सबैभन्दा ऐतिहासिक जिल्ला हो।
नामकरण
बुमथाङको सीधा "सुन्दर क्षेत्र" को रूपमा अनुवाद गरिएको छ - थाङ को अर्थ क्षेत्र वा समतल स्थान हो, र बम या त बम्पा (पवित्र पानीको लागि एउटा भाँडो, यसरी उपत्यकाको आकार र प्रकृति वर्णन गर्ने) को सङ्क्षिप्त रूप हो भनिन्छ, वा केवल बम ("केटी)। "यो सुन्दर केटीहरूको उपत्यका हो भनेर सङ्केत गर्दै)। जाम्बे ल्हाखाङको निर्माणपछि नाम आएको बताइन्छ।
भाषाहरू
पूर्वी बोडिस भाषाहरू मुख्यतया बुमथाङ जिल्लामा बोलिने गरिन्छ।
प्रशासनिक विभाजनहरू
बुमथाङ जिल्लालाई चार गाउँ खण्डमा विभाजन गरिएको छ:
राष्ट्रिय एकता
राष्ट्रिय एकता (Solidaridad Nacional) पेरुमा एउटा राजनीतिक दल हो | दल १९९९मा स्थापना गरियो | लुइस कस्तन्जेदा लोस्सिओ दलको अध्यक्ष हो |
सानो आँसीठुँडे
सानो आँसीठुँडे नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो । यसलाई अङ्ग्रेजीमा व्हिम्ब्रेल (Whimbrel) भनिन्छ ।
नामाकरण
हँसिया(आँसी) जस्तो बाङ्गो चुच्चो(ठुँड) हुने चराको प्रजाति मध्ये सबैभन्दा सानो आकारको भएको हुनाले यसलाई सानो आँसीठुँडे नाम दिइएको हो ।
देश भगत इन्जिनियरिङ एवं व्यवस्थापन संस्थान, मोगा
देश भगत इन्जिनियरिङ एवं व्यवस्थापन संस्थान, मोगा (DBIEM) भारतको राज्य पञ्जाबमा अवस्थित एउटा विश्वविद्यालय हो।
पनौती जलविद्युत
पनौती जलविद्युत काभ्रेपलाञ्चोक जिल्लाको परियोजना हो। यसको क्षमता २.४ मेगावाट छ।
हेटौडा स्कुल अफ म्यानेजमेन्ट एण्ड सोसियल स्टडिज
हेटौडा स्कुल अफ म्यानेजमेन्ट एण्ड सोसियल स्टडिज मकवानपुर जिल्लाको हेटौडामा अवस्थित एक कलेज हो । यसले त्रिभुवन विश्वविद्यालयसँग सम्बन्धन लिएको छ ।
प्रधानमन्त्री कप २०७३
प्रधानमन्त्री कप पुरूष क्रिकेट प्रतियोगिता २०७५ प्रधानमन्त्री कपप्रतियोगिताको दोस्रो संस्करण हो ।यो क्रिकेट प्रतियोगिता क्रिकेट मैदान कीर्तिपुर र मुलपानिमा जेठ १३ गतेदेखि सुरु भई २९ गते सम्म सञ्चालन हुनेछ।यस क्रिकेट प्रतियोगितामा ७ प्रदेश र ३ विभागीय टोली सहित जम्मा १० टिमहरूको सहभागीता रहनेछ।
सहभागी १० टोलीलाई दुई समूहमा विभाजन गरिएको छ भने दुबै समुहका शीर्ष दुई टोली अघिल्लो चरणका खेलहरू वा सेमिफाइनलमा प्रवेश गर्नेछन्। प्रतियोगिताको उपाधि विजेताले २० लाख रुपैयाँ, उपविजेतालाई १० लाख पाउने छन्। यस्तै सेमिफाइनलमा पुग्ने बाँकी दुई टिमले पनि ५०-५० हजार पाउने छन् ।म्यान अफ दि सिरिजलाई १ लाख पुरस्कार राखिएको प्रतियोगितामा उत्कृष्ट ब्याट्सम्यान र बलरलाई ५०-५० हजार राखिएको छ भने उदयीमान खेलाडीले २५ हजार पाउने छ।यो प्रतियोगितालाई एसिया कप छनोट अन्तर्गत हुने खेलका लागि नेपाली टोली छनौटको आधारसमेत बनाइने छ।
स्रोत
श्रेणी :प्रधानमन्त्री कप
पञ्जाब प्राविधिक विश्वविद्यालय
पञ्जाब तकनीकी विश्वविद्यालय भारतको राज्य पञ्जाबमा अवस्थित एउटा विश्वविद्यालय हो।
बार्थोलिन ग्रन्थी
बार्थोलिन ग्रन्थीहरू योनीमार्गको केही तल दायाँ र बायाँ हुने दुईवटा ग्रन्थि हुन। यसले योनीलाई चिप्लो बनाउन चिप्लो पदार्थ निकाल्ने काम गर्छ।
ब्राम्टन
ब्राम्टन( or ) क्यानडाको ओन्टारियोमा अवस्थित ग्रेटर टोरन्टो क्षेत्र (GTA)को तेस्रो ठूलो सहर हो ।
राष्ट्रिय नविकरण पार्टी
राष्ट्रिय नविकरण पार्टी (Partido Renovación Nacional) पेरुमा एउटा राजनीतिक दल हो | रफएल रै रै दलको अध्यक्ष हो |
हर्नेटा
हर्नेटा गुल्मी जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो।
छत्रगञ्ज
छत्रगञ्ज नेपालको लुम्बिनी अञ्चलको अर्घाखाँची जिल्लाको एक गाउँ विकास समिति हो। यो ठाउँमा ६३६ वटा घर छन्।
हर्नेटा
स्रोत
श्रेणी : विकिथन-४ मा बनाइएका वा सुधारिएका लेखहरू
इन्भेस्टिङ डटकम
इन्भेण्टिङ डटकम एक विश्वव्यापी वित्तीय पोर्टल र इण्टरनेट ब्राण्ड हो जुन फ्युजन मिडिया लिमिटेडको स्वामित्वमा रहेको छ। कम्पनीलाई बेलायती भर्जिन टापुहरूमा दर्ता गरिएको थियो। यो २१ वटा भाषा र २८ संस्करणहरूमा उपलब्ध छ। यसका आधिकारिक एन्ड्रोइड र आइओएसको लागि मोबाइल अनुप्रयोगहरूले समाचार, विश्लेषण, प्रवाह उद्धरण र चार्टहरू प्रदान गर्दछ। यसले प्राविधिक आँकडा र विश्वव्यापी वित्तीय बजारको बारेमा वित्तीय उपकरणहरूको पनि प्रदान गर्दै आइरहेको छ। संस्करण प्रत्येक ष्टक, ब्राण्ड, वस्तु , मुद्रा , ब्याज दर, भविष्य र विकल्पहरु सहित वित्तीय साधनको एक विस्तृत विविधतालाई समावेश गर्दछ।  कम्पनीका कार्यालयहरू स्पेनको राजधानी म्याड्रिड, साइप्रसको राजधानी निकोसिया र इजरायलको राजधानी तेल अभिभमा अवस्थित छन्। सन् २०१५ सम्ममा, कम्पनीले १५० भन्दा बढी कर्मचारीहरूलाई रोजगारी प्रदान गरेको थियो।
गोवत्स द्वादशी
गोवत्स द्वादशी पर्व कार्तिक महिनाको कृष्ण पक्षको द्वादशी तिथीका दिन मनाउने चलन छ । यस दिन गाई र तिनका बाछा(बहर)हरूको पूजा र सेवा गर्ने गरिन्छ । यस दिन बिहानै उठेर नित्यकर्मबाट निवृत्त भई गाई र बहरको विधिवत् पूजा गर्नुपर्दछ, तर अहिले सहरी जीवन धान्ने क्रममा कतिपय व्यक्तिहरूका घरमा गाई हुँदैनन्, त्यस्ता व्यक्तिले गौशालामा वा छरछिमेकीका घरमा गएर पनि गाईको पूजा गर्दा हुन्छ । घर छेउछाउमा गौशाला पनि छैन र छरछिमेकीका घरमा पनि गाई पालिएको छैन भने माटो भिजाएर गाईको प्रतिमा बनाई वा कुनै धातुबाट निर्मित गाई र बहरको प्रतिमाको पूजा गर्ने चलन पनि छ । यस व्रतको पालना गर्दा गाईको दूधबाट निर्माण हुने खाद्यपदार्थको उपयोग गर्न निषेध गरिएको छ ।
इन्भेस्टिङ डटकम
इतिहास
यसलाई प्रारम्भमा फोरक्सप्रोस डटकमको रूपमा गठित गरिएको थियो। पोर्टल सन् २००७ मा चार भाषाहरूका संस्करणहरू सहित सुरू भएको थियो जसमा अङ्ग्रेजी, स्पेनी, यहूदी र अरबी समावेश थिए जसले निःशुल्क आँकडा, सूचना, विश्लेषण, समाचार र व्यापारीहरूको लागि विदेशी मुद्रा बजारमा औजारहरूको प्रस्ताव गरेको थियो। सन् २००८ मा, ६ वटा थप संस्करणहरूको अनुसरण गर्दै, जुन २०११ को अन्तसम्मा १८ विभिन्न स्थानीय संस्करणमा यो विस्तार भएको थियो। सन् २००९ को अवधिमा ब्राण्ड विस्तार भएको थियो जसमा यसले फोरेक्सको आँकडाबाट सेवाहरूको प्रस्ताव गरेको थियो। यसले ध्यानाकर्षण गर्दै सेवाहरूलाई समेटेको थियो जुन पछि पुनर्गठित निर्णयको एक कारक बनेको थियो।
गोवत्स द्वादशी
गोवत्स द्वादशीको पूजा विधि
बिहानै स्नानादिबाट निवृत्त भई स्वच्छ वस्त्र धारण गर्नुपर्दछ र आफुले पूजा गर्ने जीवित वा प्रतिमाको गाई र बाच्छालाई पनि नुहाई दिनुपर्छ । नुहाएपछि ती दुबै गाई र बाच्छालाई नयाँ लुगा ओढाउनु पर्दछ, गाई र बाछा दुबैलाई फूलको माला पहिर्याउनु पर्दछ, अनि दुबैको टाउकोमा चन्दनको तिलक लगाई दिनुपर्दछ, सिङलाई सिंगारी दिनुपर्दछ । त्यसपछि तामाको भाँडामा सुगन्ध, अक्षता, तिल, पानी र फूल मिसाएर तलका मन्त्र पढी गाईलाई अभिषेक गर्नु पर्दछ, मन्त्र निम्नानुसार छन :-
इन्भेस्टिङ डटकम
इतिहास
यो कदम सन् २०१२ को अन्त्यमा २.४५ मिलियन अमेरिकी डलरमा इन्भेण्टिङ डटकम डोमेनको खरीदमा टुङ्गिएको थियो। त्यतिबेला यो हाल सम्म खरीद गरिएको सबैभन्दा महँगो डोमेन नाम भएको मानिएको थियो।
लिम्बूवान
इतिहास
लिम्बुवान किराँत सभ्यतामा किराँत भूमिको राजनीतिक क्रान्तिले जन्माएको नाम हो। आजको लिम्बुवान भूमिलाई पहिले फेदाप भनिन्थ्यो। सिमाङ्गढबाट लुक्थोयोको नेतृत्वमा पूर्व बिजुगखोला आउने सौमर किरात वंशीकै एक समुह अरुण नदी तरी फेदाप पहाडका जंगल उजाड गरी बसे। यस वंशका राजालाई येहाङ भन्थे। यिनको दरबारमा च्याम्जोलो नामक एक ज्ञानी मन्त्री थिए। यिनै मन्त्रीको सहायताले येहाङले फेदाप वरिपरिका गाउँहरू वालुङ, तम्बर, मेवा, मैवा, छथर, पान्थर र चौबीसमाथि आफ्नो अधिकार जमाए। विस्तारै उनले अरुण पश्चिमका किरात वंशी गाउँले राजाहरूलाई आफ्नो पकडमा राखेर शासन चलाए। येहाङ वंशी फेदापका अन्तिम राजा साम्युकहाङ राजा भए। यी राजाले आफ्नो रैयतहरूलाई अत्याचार गर्दा तराईबाट फिरेका किरात वंशीकै एक समुहहरूले विद्रोह गरे।  सिक्किमबाट आएका किरात वंशीहरूले पनि जोरतोडले तराईका किरात वंशीहरूलाई मद्दत दिए। फेदापका राजा साम्युकहाङ विद्रोहमा मारिए, र, फेदापमा येहाङ वंशी हाङ (राजा)हरूको अन्त भयो। र इशाको ३०० वर्ष पछि फेदापमा याक्थुङहाङ नामक राजा भए। उनले लिबाङमा राजधानी बनाई शासन गरे। यो राजा पछि त्यहाँ १२ याक्थुङहाङ वंशी राजाहरूको क्रम प्रारम्भ भयो।
इन्भेस्टिङ डटकम
अन्तर्राष्ट्रिय संस्करणहरू
इन्भेण्टिङ डटकमले हाल ३० स्थानीयकृत सामग्रीहरूका साथ २२ वटा भाषाहरूका (भाषा स्थानीयकरण) संस्करणहरू उपलब्ध छ जसमा अरबी, चिनियाँ, डच, अङ्ग्रेजी, फिनल्यान्डि, फ्रान्सेली, जर्मनेली, युनानी, यहूदी, इटालेली, जापानी, कोरियाली, मलाय, पोल्याण्डि, पोर्चुगाली, रूसी, स्पेनी, स्विडेनी, थाई, टर्की र भियतनामी लगायतका भाषाहरू समावेश छन्। थप संस्करणहरू अस्ट्रेलियाली, ब्राजीली, क्यानडेली, हङ कङ, भारतीय, मेक्सिकाली र दक्षिण अफ्रिकी बजारमा समर्पित छन्।
गोवत्स द्वादशी
गोवत्स द्वादशीको पूजा विधि
क्षीरोदार्णवसम्भूते सुरासुरनमस्कृते। सर्वदेवमयि मातर्गृहाणार्घ्यं नमो नम:।।यस मन्त्रको अर्थ हो - समुद्रमन्थनका समयमा क्षीरसागरबाट उत्पन्न देवता र असुरहरूद्वारा नमस्कार गरिएकी देवस्वरूपिणी माता हजुरलाई बारम्बार नमस्कार छ । मैले समर्पण गरेको अर्घ्यलाई हजुरबाट स्वीकार गरियोस् ।
इन्भेस्टिङ डटकम
अन्तर्राष्ट्रिय संस्करणहरू
इन्भेष्टिङ डटकमको आधिकारिक एन्ड्रोइड अनुप्रयोग १८ सेप्टेम्बर २०१३ मा सुरू गरिएको थियो। सुरुवातमा यसले पाँच भाषाहरूको समर्थन गरेको थियो भने हाल अनुप्रयोगले पन्ध्रवटा भाषाहरूलाई समर्थन गर्दछ। कम्पनीले १० लाख अमेरिकी डलर भन्दा बढी अनुप्रयोगको बनावट र विकासमा खर्च गरेको थियो।
गोवत्स द्वादशी
गोवत्स द्वादशीको पूजा विधि
यस कृत्यपछि गाई र बाछालाई कालो दाल (मास) मिसाएको अन्नचामलद्वारा खाद्यपदार्थ खान दिनुपर्छ अनि तलका मन्त्र उच्चारण गर्दै प्रार्थना गर्नुपर्दछ, मन्त्र यस प्रकार छ -
सुरभि त्वं जगन्मातर्देवी विष्णुपदे स्थिता। सर्वदेवमयि ग्रासं मया दत्तमिमं ग्रस।। तत: सर्वमयि देवि सर्वदेवैरलड्कृते। मातर्ममाभिलषितं सफलं कुरु नन्दिनी।। माथिका श्लोकको अर्थ हो- हे जगदम्बे, हे स्वर्गवासिनी देवी, हे सर्वदेवमयी हजुर मैले अर्पण गरेको यस अन्नलाई ग्रहण गर्नुहोस् । समस्त देवताहरूद्वारा अलङ्कृत माता नन्दिनी! हजुरले मेरा समस्त मनोरथ पूर्ण गर्नुहोस् ।
मकवानपुर बहुमुखी क्याम्पस
मकवानपुर बहुमुखी क्याम्पस मकवानपुर जिल्लाको हेटौडामा अवस्थित एक कलेज हो । यसले त्रिभुवन विश्वविद्यालयसँग सम्बन्धन लिएको छ । मकवानपुर बहुमुखी क्याम्पस नेपालकै प्रसिद्ध १० क्यापसहरु भित्र पर्दछ। यो एक QAA certified क्याम्पस हो।
कागते घाँस
कागते घाँस अथवा पिरे घाँसलाई लेमन ग्रास भनेर पनि चिनिन्छ।यो एउटा बहुवर्षीय पोथ्रा वर्गको वनस्पति हो। यसको प्रयोग चियामा कागतीको स्वाद ल्याउन प्रयोग गरिन्छ। यस वनस्पतिको पातको रस रुघाखोकी, ज्वरो तथा टाउको दुखेको बेलामा औषधीको रूपमा उपयोग गरिन्छ।
प्रयोग
कागते घाँसबाट सुगन्धित तेल बनाउने गरिन्छ जसको प्रयोग धेरै जस्तो सौन्धर्य सामग्री हरूमा हुने गर्दछ | साथै कागते तेल किरा (मच्छर )बाट बच्न प्रयोग गर्ने गरिन्छ | कागते घाँस को प्रयोग सुगन्धित तेल मा मात्र नभएर खानाको विभिन्न परिकारहरूमा मसलाको रूपमा पनि यसको प्रयोग हुने गर्दछ |
गोवत्स द्वादशी
गोवत्स द्वादशीको पूजा विधि
गौमाताको पूजा गरेपछि गोवत्सद्वादशीको कथा सुन्नुपर्दछ, दिनभरि निराहार व्रतसम्पादन गरी सायंकालमा आफ्ना इष्टदेव र गौमाताको बाछोसहित आरती गर्नुपर्दछ, त्यसपछि भोजनादि ग्रहण गर्नुपर्दछ ।
कागते घाँस
बाह्य कडीहरू
அருகம் புல்
गोवत्स द्वादशी
गोवत्स द्वादशीको व्रतकथा
प्राचीन समयमा भारतवर्षको पूर्वीक्षेत्रमा पर्ने सुवर्णपुर नामको सहर थियो । त्यस नगरमा देवदानी नामका राजा राज्य गर्दथे । ती राजसँग एउटा गाई र एउटा भैंसी थिए । राजाका दुईवटी रानी थिएँ । एउटीको नाम सीता र अर्कीको नाम गीता थियो । सीताले भैंसीलाई एउटी साथी(सखी)लाई झैं प्यारो मान्ने गर्दथिन्, त्यस्तै गीता भने गाई र त्यसको बाछोलाई यसरी नै माया गर्दथिन् । एक दिन भैंसीले आफ्नी मालिक्नी सीतासँग भन्यो- गाईको बाछोसमेत भएकाले तपाईँकी सौता गीता मसँग अलि ईर्ष्या गर्दछिन् । भैंसीका यस्ता गुनासा सुनेपछि रानी सीताले असाध्यै दुःख मानिन् र आफ्नो प्यारो भैंसीलाई खुसी पार्न गीताले छोरोसरह माया गर्ने बाछोलाई काटेर गहुँको थुप्रोभित्र छोपिन् । यस घटनाको पत्तो कसैले पाएन । दिउँसो भोजनादि ग्रहण गर्ने बेलामा जब राजा भोजन गर्न बसे, अचानक खानामाथि मासु र रगतको वर्षा हुन थाल्यो । दरबारमा चारैतिर रक्त तथा मांस देखिन थाल्यो, राजाकै भोजनपात्रमा मलमूत्र बर्सियो । यस्तो दृश्य देखेर राजा असाध्यै डराए र उनलाई ठूलो चिन्ता भयो । त्यसै समयमा आकाशवाणी भयो- हे राजन्! तिम्री रानी सीताले गाईको बाछोलाई काटेर गँहुको थुप्रोभित्र लुकाएकी छन् । त्यसै अनिष्टका कारण यी घटना घटेका हुन् । संयोगले भोलि गोवत्स द्वादशीको पुण्य दिन परेको छ, त्यसैले भोलिका दिन भैंसीलाई सहरबाट निष्काशन गरिदेऊ र गाई र मृत बाछालाई विधिपूर्वक पूजा गर । भोलि तिमीले गाईको दूध र हतियारले काटेर पकाइने फलफूल र तरकारी नखानु । यस कृत्यलाई सम्पादन गरेपछि तिम्रा र तिम्री रानी सीताका समस्त पाप नष्ट हुनेछन् र बाछो पनि बाच्नेछ । राजाले आकाशवाणीबाट व्यक्त भएका सबै कुरा निष्ठापूर्वक पालना गरे र भनेजस्तै भयो । धेरै वर्षसम्म पृथ्वीतलमा शासन गरी राजा देवदानी सपरिवार मृत्युपछि गोलोकधाममा जाँदा भए ।
इसाई जनता पार्टी
इसाई जनता पार्टी (Partido Popular Cristiano) पेरुमा एउटा राजनीतिक दल हो | दल १९६६मा स्थापना गरियो | लोउर्देस फ्लोरेस दलको अध्यक्ष हो |
लिम्बूवान
इतिहास
यसरी नै इशाको सातौँ शताब्दीतिर आइपुग्दा आठ आपुङगी याक्थुङहाङ(राजा)हरूले फेदापलाई विभिन्न आठ प्रान्तमा विभाजन गरी राज्य गरे। किरात वंशी भित्रकै ताइश्यान समुहहरू जो नाम्मावबाट उत्तरपश्चिम दिशा लागि बर्साई आउँथे, तिनीहरूले आफ्नो किपट पातकोई पहाड र चिन्डविन नदीको बीचमा खामति भन्ने जग्गामा बनाए। त्यहाँ तिनीहरूले धेरै पुस्तासम्म राज्य गरी बसे। इशाको छैटौँ शताब्दीपछि यही खामति भन्ने जग्गाबाट दश ताइश्यान सरदारहरूले आफ्नो शाखा-सन्तान उर्ठाई पातकोई पहाडतर्फ लागि आसाम बर्साईं आए। तर, यो जग्गा अघि आउने वंशद्वारा आवाद भइसकेको हुनाले अझ पश्चिम बढेर काशी (वनारस)को मैदानमा आई बसे। हिन्दुस्तानमा आई बस्ने मंगोली, शक् कुशान, ग्रीक राजाहरू राजनीतिक कारण हिन्दू भई राजपूत वंशमा गाभिएका थिए। राजपूत राजाहरूले हिन्दू मतमा नआउने हुण जातिलाई देशबाट निकालेका थिए। यसो हुँदा तिनीहरूलाई काशी छोड्नु कर लाग्यो। यिनीहरू उत्तरपूर्वका पहाडी खण्डमा बसाईं आए। ती दश ताइश्यान सरदारका साथमा तीन वर्गका पुजारीहरू पनि थिए।
जब यी दश ताइश्यान सरदारहरू आसाममा आए,त्यहाँको भूमि आफ्नै किरात वंशीहरूले ओगटेको पाए। यसकारण तिनीहरू लगातार पश्चिम तराई भूमिमा आए। त्यहाँबाट अझ पूर्व नेपालको पहाडी भूमिमा आए। तर,त्यो स्थान प्रमुख आठ याक्थुङहाङ (राजा)हरूको अधिकारमा थियो। उनीहरूले ती प्रमुख आठ याक्थुङहाङ सन्ततिको सार्वभौमिकतामा बसोबास गर्ने अनुमति माग गरे। आठ याक्थुङ राजाले पनि मागबमोजिम उनीहरूलाई आ-आफ्ना राज्यमा बस्न दिए। फेदापमा आफ्नै पाराले शासन गरिरहेका प्रमुख आठ याक्थुङहाङ (राजा)हरूले दश ताइश्यान सरदारहरू लाई आफ्नो सार्वभौमिकतामा बस्न दिएपछि फेदापको अर्को इतिहास सुरू भयो। ती दश ताइश्यान सरदारका संख्यामा तीब्र बृद्धि हुन थाल्यो। अन्तमा, यिनीहरू अर्कै एक नयाँ जाति भए, र यिनीहरूले आफूलाई लिम्बू बंश भन्न थाले। जे भएपनि, ती ताइश्यान सरदारहरूका सन्तान आठ याक्थुङहाङ राजाहरुमै गनिन्थे। तर, यो नौलो रैयतहरूका सन्तान औधी बढेको देखि ती आठ याक्थुङहाङ राजाहरूका मनमा राजनीतिक विद्रोहको शंका उत्पन्न हुन थाल्यो। यिनीहरूको जनसङ्ख्या बढेपछि अदलमा राख्न कठीन पर्छ भन्ने शंकाले ती आठ याक्थुङहाङ राजाहरूले सल्लाह गरी यी नौला रैयतहरूलाई हरेक तवरले दबाएर राख्ने उपाय गरे। पहिलो जमीनमा तिरो बर्ढाई दिए। दोस्रो, निष्ठुर ऐन लागू गरे। तेस्रो, तिनीहरूसित दासझैं व्यवहार गरे। यस्तो अन्याय सहन नसकी यी दश ताइश्यान सरदारहरूका रैयतहरूले पनि मतो गर्न थाले।
अब, तिनीहरूले पान्थरको आम्बेपोजो-मा कामकेत लाङ्मा र सुमहेत्लुङ्मा भन्ने फेदेन गढी स्थानमा सभाको आयोजना गरे। सो भेलामा गम्भीर छलफलपछि सामन्ती शासनको विरुद्धमा विद्रोह गर्ने निर्णय गरे। तिनीहरू संगठित भई तीनवटा आँपको विरुवा रोपी पूजा गर्दै पवित्र पानी सिञ्चन गरेपछि प्रत्येक योद्धाले कसम खाए, सपथ लिए कि म युद्धमा विजय हासिल गर्नेछु वा मर्नेछु, युद्ध भूमिबाट तबसम्म घरमा फिर्ने छैन जबसम्म यो देशबाट ती सामन्ती राजाहरूलाई धपाउने छैन। कतै युद्धभूमि छाडी भागेमा तुरुन्त मृत्यु होस् भन्दै प्रत्येक ब्यक्तिले त्यो पवित्र स्थलमा सपथ ग्रहण गरे। अन्त्यमा, आफ्नै निर्णय र वाचा अनुसार नै कतिलाई मारे त कतिलाई फेदाप राज्यबाट बाहिर भगाए। यसरी, ती ताइश्यान जनताले त्यो फेदाप राज्यलाई तिनीहरू आफ्नैजस्तो गरी जफत गरे। यसपछि, फेरि तिनीहरूले त्यही आम्बेपोजो-मा भन्ने ठाउँमै ठूलो सभा गरे। आठ याक्थुङहाङ राजाहरु मासिए। अब यो मुलुकको राजानेताको हुने? मुलुकको नाउँ के राख्ने भन्ने विषयमा व्यापक छलफल भयो। सभामा र्सवप्रथम, • त्यो देशलाई धनुवाणको सहायताले जितेको हुनाले पुरानो नाम याक्थुङ लाजे फेदापको नया नाम लिम्बुवान (लि- धनु, आबु-हान्ने, वान्- नाउँ लाउनु, अर्थात् लिम्बु भाषामा धनुवाणले जितिएको देश लिम्बुवान) राखे। • दोस्रो निर्णयानुसार, त्यो देश दश ताइश्यान सरदारले मिली जितेको हुनाले बराबर दश मागमा विभक्त गरी शासन गर्नु पर्छ भन्ने राय बसाए। • तेस्रो, लिम्वुवानका बासिन्दाहरूलाई त्यसउप्रान्त लिम्बु वंश हौं भनी सम्बोधन गर्नुपर्छ भन्ने ठहर्याए। • चौँथो, देशको साँध सीमाना लगाउनु पर्छ भन्ने निश्चय गरे, र लिम्बुवानको सीमाना उत्तरमा तिब्बत, दक्षिणमा मधेश, पूर्वमा मेची खोला र पश्चिममा अरुण नदी निर्धारण गरे।
साथै, आ-आफ्ना राज्यमा शासन गर्न ४४ बुँदे राजनीतिक थिति संविधान, छ बुँदे धार्मिक नीति, १० बुँदे कृषि ऐन, र ४ बुँदे सामाजिक थितिसमेत तयार गरे। यी सबैलाई दश लिम्बुवानको थिति मानिन्छ। यसरी सुरू भएको लिम्बुवानको इतिहास अझै पनि जीवित रहेको छ ।
शाह र राणाका लिम्बुवानमा आक्रमणहरू
वि.सं. १८२९ को साउन महिनामा गोरखाका राजा पृथ्वीनारायण शाहले किरात राज्यहरूको विरुद्ध आक्रमण गर्ने योजना बनाए। वि.सं.१८२९ मा वल्लो किरात र माझ किरात (खम्बुवान)लाई फत्ते गरे । वि.सं. १८३० मा गोर्खाली सेनाले लिम्बुवान माथि हमला गर्‍यो। यस युद्धमा मेवाखोलाका शिया, आक्पा र मुकुम्बाहरूको ज्यान गयो। वि.सं. १८३१ बैसाक २५ गते गोर्खाली सेनापति रघु राना र लिम्बु सेनापति काङसोरेबीच मल्ल युद्ध भयो। वीरताका साथ लडिरहेको काङसोरेको षडयन्त्रपूर्वक हत्या भयो। वि. सं.१८३१ साउन २२ गते गोर्खाली र लिम्बुवानी बीचमा ऐतिहासिक नन-पानी सन्धि भयो। वि.सं.१८३३ मा मोरङका राजा (राय) र बिजयपुरका देवान (सुब्बा) बुद्धिकर्ण राय खेवाङको हत्या भयो बुद्धिकर्ण लिम्बुवानको अन्तिम लिम्बु राजा (राय) हुन । वि.सं.१८३७ मा नेपाल र अङ्ग्रेजबीचको सुगौली सन्धि भयो। यसपछि लिम्बु तथा लेप्चा बसी आएको भू-भाग तीन भागमा विभाजित भई सिक्किम, लिम्बुवान र दार्जिलिङभयो। वि.सं.१८४३ सालमा, रणबहादुर शाहको पालादेखि लिम्बुवान राज्यमा तिरो लगाइयो। चन्द्रसम्शेरको पालामा लिम्बुहरूको मुन्धुम र धर्मग्रन्थहरू चैनपुरमा लगेर जलाईयो। वि.सं. १९०१ मा जंगबहादुर राणाले लिम्बुहरूको सम्पूर्ण राजकीय अधिकार खोसेर लिम्बुवान राष्ट्रलाई पल्लो किरात र राजा (राय) उपाधिलाई सुब्बा लेख्ने सनद जाहेर गरेर लिम्बु राजनेताहरूलाई आफ्नो कर्मचारी सरह बनाए।
वि.सं. १९५२ को माघ महिनामा ताप्लेजुङ हाङपाङका बाजहाङ आङबुहाङलाई राणा शासनको विरोध गरेकोमा फुङलिङ बजार नजिकपात्लेको रुखमा झुण्ड्याएर मारियो। वि.सं. २०१७ साल पुस १ गतेको फौजी कारवाहीले लिम्बुवानको ऐतिहासिक सीमालाई तहसनहस गरी कोशी र मेची अञ्चलका पहाडी जिल्लाहरू इलाम, पान्थर, ताप्लेजुङ, तेह्रथुम, संखुवासभा र धनकुटामा विभाजन गरियो। यिनै क्षेत्रहरूलाई योभन्दा पहिले लिम्बुवान भनिन्थ्यो। वि.सं. २०२१ सालमा लिम्बुहरूको पूर्ण अधिकार भएको किपट व्यवस्थामाथि भूमिसुधार ऐन लागू गरियो। पछि सरकारले नापी गरी मालपोत लागू गरेपछि किपटको अस्तित्व सकियो।
विगतमा लिम्बूवानको अस्तित्व
लिम्बु मातृभाषीहरू नेपालमा मात्र सन् २००१ को गणनाअनुसार तीन लाख ३३ हजार छ सय ३३ जना रहेका छन्। तत्कालिन राजा महेन्द्रबाट २०२१ सालमा ल्याइएको भूमिसुधार ऐनबाट पूर्णरूपमा लिम्बुवानको किपट प्रथा उन्मुलन गरी लिम्बुवानसँगको सन्धि उल्लंघन गरिएको छ। र, एक जाति, एक भाषा, एक धर्म, एक भेष, एक राज्यको नीतिअनुरूप लिम्बु भाषा, धर्म, संस्कृति, साहित्यप्रति घोर अन्याय गरियो। सोही अवधिमा किरात धर्म तथा साहित्य उत्थान सङ्घ २०३६ सालमा स्थापना भई झिनोरूपमा भाषा, धर्म, साहित्यको कार्य सुरूवात भयो। राज्यले एकाधरूपमा राज्य संयन्त्रमा लिम्बु जातिको प्रतिनिधित्व गराए पनि लिम्बु जातिको पक्षमा कार्य गर्ने वातावरण उपलब्ध गराइएको छैन। २०४६ सालमा प्रजातन्त्रको पुनःस्थापना पश्चात् संविधानमा व्याख्या गरिएको बहुजाति, बहुभाषी, बुहसांस्कृतिक नेपालमा सबै जातजातिको भाषा, धर्म, संस्कृतिको विकास कायमै राखी राष्ट्रिय एकतालाई अझ बलियो बनाउने अवसर प्रदान भयो।
लिम्बूवानमा लिम्बू जातिको योगदान
बेगल मौलिक पहिचान र चिनारी भएको लिम्बु मुलबासी किरात समुदाय भित्र पर्ने जाति हो। मौलिक भाषा, धर्म, संस्कृति, रीतिरिवाज, साहित्य, लिपि र भेषभूषा भएका लिम्बुहरू नेपालको पल्लो किरात वा अरुण नदी कोशी पूर्वको  भू-भागमा बसोबास गर्दछन्। नेपालमा ५ लाख नौ हजार तीन सय ८९ जनसङ्ख्या भएको यो जाति भारतबेलायत, हङकङ, ब्रुनाई, सिंगापुर लगायत विभिन्न ठाउँहरूमा छरिएर रहेका छन्। आफ्नै सामाजिक, आर्थिक, राजनीतिक र सांस्कृतिक स्वरूप बोकेको यो जाति हाल अस्तित्व साथै हक अधिकारको लागि प्रयासरत छ। मुन्धुममा आधारित किरात धर्म मौलिक धर्म हो भने भाषा, लिपि, साहित्य र संस्कृति हाक्पारे, पालाम, ख्याली, मेरिङ साम्लो, तुम्याहाङ साम्लो, मिक्वा साम्लो, मेखिम साम्लो, केलाङ आदि चिनारीका माध्यमहरू हुन्। त्यस्तै, धार्मिक अनुष्ठान सम्पन्न गर्ने मुख्यतः फेदाङमा, साम्बा, येबा तथा सेवासाबाहरू हुने गर्दछन्। अरुण नदी कोशी पूर्व रहेका किरातीहरूमध्ये लिम्बु जातिहरूमा आफ्नो छुट्टै सामाजिक, आर्थिक, सांस्कृतिक र राजनीतिक संरचना रहन गएको हो। उनीहरूमा बौद्ध धर्मदर्शनले कुनै प्रभाव नपारेको पाइन्छ, किनकि आफ्नै मुन्धुम दर्शनबाट निर्देशित सामाजिक अवस्था र स्वायत्त कृषि प्रणाली हुनुको साथै आपुंगी राजनीतिक प्रणाली वा विभिन्न सरदारी प्रथा वा प्रणाली रहेको थियो। जसमध्ये विजयपुर गढी सबभन्दा शक्तिशाली रूपमा रहेको थियो। विभिन्न समयमा विभिन्न थुमका प्रमुखहरूलाई लालमोहर प्रदान गरेको पनि पाइन्छ। तमर खोला, माइ खोला, मेवा खोला, याङरूप, आठराय, पान्थर, फेदाप, चारखाल, चौबीस, छथर जस्ता थुमहरूले विजयपुरमा सम्बन्ध राखी आफ्ना थुमहरूमा आपुंगी राज गरेको र सम्बन्धन प्राप्तिको लालमोहर लिने गरेको र लिम्बुवान सङ्घीय प्रणाली अनुरूप सञ्चालन भएको पाइन्छ।
लिम्बुवानमा धेरै समयसम्म उत्तरको भोट क्षेत्रबाट र पूर्वको सिक्किमबाट कयौंपटक आक्रमण भएको थियो, फलतः सामाजिक, आर्थिक, राजनीतिक अवस्था कमजोर हुन पुग्यो। भनिन्छ, भोटबाट आउने लामाहरूले किराती पुरुषहरूलाई खोजीखोजी मार्ने गर्दथे, र धेरै समयसम्म किराती नारीहरूले आफ्ना पुरुषहरूलाई लुकाएर बचाएका हुन्। लामाहरूको भेषमा डमरु र घण्टी बजाउँदै घरघर चहारेको भन्ने मत रहेको छ। त्यस्तै, सिक्किमका लाप्चाहरूले पनि धेरैपटक आक्रमण गरेको पाइन्छ। तथापि, समय समयमा भोटसँग व्यापारिक र वैवाहिक सम्बन्धहरू भएका थिए। त्यसताका वस्तु विनिमय प्रणाली थियो। लिम्बुवानमा कपासबाट धागो बनाई लुगा बनाउने, प्रशस्त कृषि उत्पादन गर्ने र पशुपालनजस्ता मुख्य आर्थिक गतिविधिहरू हुन्थे।
लिम्बुवानको सामाजिक व्यवस्था पूर्णतः मौलिक थियो। मुन्धुम मुख्य स्रोत वा अलिखित कानुन सरह थियो। यसलाई येत्हाङहरूले समय समयमा परिभाषित गरेको अनुमान छ। येत्हाङहरूको थिए भन्ने प्रश्न रहेपनि सोधुङगेन लेप्मुहाङ, कान्देनहाङ, माबोहाङ, सिरीजंगाहाङ, मुहिगुम अङसीमाङ फाल्गुनन्द लिङ्देन आदि किरात दर्शनका मुख्य प्रवर्तकहरू हुन्। सामाजिक व्यवस्थापनका निमित्त गरिने सम्मान, पुरस्कार, दण्ड, सजाय, प्राकृतिक श्रोत साधनको व्यवस्थापन, थिति थाम्ने, नीति, नियम निर्माण गर्ने कार्य तुम्याहाङहरूको निर्णयमा आधारित हुन्थ्यो। यदि एक जना तुम्याहाङले अस्वीकार गरेमा निर्णय असम्भव हुन्थ्यो।
इशाको एघारौँ शताब्दीमा लिच्छवी राज्य टुक्रेर धेरै राज्यहरू बन्न थाले। चौधौँ शताब्दीमा मल्लहरूले काठमाडौँ कब्जा गरे। यहीबेला मल्ल राजा जयस्थिति मल्लले हिन्दु दर्शनबाट प्रभावित भई समाजलाई पेशागत आधारमा ब्राह्मण, क्षेत्री, वैश्य र शुद्र गरी चार जातमा विभाजन गरे। चौधौँ शताब्दीमा भारतमा ईश्लाम धर्मको जेहादका कारण पहिलोपटक ब्राम्हण, ठकुरीहरू नेपालको पश्चिम कर्णाली इलाकाहरूमा खसहरूसँग शरण लिई लुक्न थाले। त्यस्तै, द्रव्य शाहको राज्य प्राप्तिसँगै गोरखा राज्यको स्थापना भयो, र काठमाडौँ उपत्यकाको शासक भए पश्चात् चौबीसे बाइसे र किरात प्रदेशहरूको समेत महाराजा हुने चाहनाले क्रमशः मकवानपुर हुँदै बाइसे, चौबीसे, चौदण्डी, विजयपुर हात पारेपछि लिम्बुवान पनि हात पारे। कतिपय थुमहरूले सम्झौता गरे भने कयौंपटक लिम्बुवानसँग हार खानु पर्‍यो। यही क्रममा चैनपुरमा गोरखासँग भीषण लडाइँ भएको थियो।
जोरेथाङ
जोरेथाङ सिक्किमको भारतीय राज्य दक्षिण सिक्किम जिल्लाको एक प्रमुख सहर हो। शहर समुद्री सतहदेखि करिब ३०० मिटर उचाइमा मा स्थित र एक समशीतोष्ण जलवायु छ छ। जोरेथाङ को रंगीत नदी, नदी टीस्टा को एक सहायक नदी रंगीत नदी छेउमा रहेको छ। दार्जीलिङ, सिलिगुडी र कालिम्पोंगबाट Pelling जाने बाटो मा जोरेथाङ छ। मार्ग बस र जीपबाट राम्रोसँग जोडिएको छ।
लिम्बूवान
लिम्बूवानमा लिम्बू जातिको योगदान
लिम्बुवानका सेनापति काङसोरे थिए भने गोरखातर्फा रघुवीर राणा थिए। रघुवीर राणा र काङसोरेबीच भएको लडाईंमा रघुवीर मारिए। अन्त्यमा, हारजीत नभएपछि सम्पूर्ण सेनाहरू बिनाहतियार उपस्थित भए। तर, तत्कालै गोरखा सेनाहरूले बालुवामा लुकाई राखेको तरवार झिकी काङसोरे मारियो। र, पुनः भीषण युद्ध भयो। यसरी, विभिन्न कारणवश वि.सं. १७७४मा लिम्बुवान नेपालमा गाभियो। त्यसताका हिन्दुकरण नमानी आफ्नै येत्हाङ थितिमा चल्ने आधारमा किपट प्रणाली अन्तर्गत सम्झौता भएको थियो। जसमा लिम्बुवान भूमिमाथि लिम्बु जातिको मात्र अधिकार रहेको थियो। उनीहरूले दक्षिणपूर्वी र पूर्वी भागबाट हुने आक्रमणको प्रतिरोध गर्नुपर्ने शर्तमा लिम्बुवान गाभिएको थियो। न्यूनरूपमा कर शाहवंशी राजालाई बुझाउनु पर्दथ्यो। तत्पश्चात् लिम्बुवानमा पहिलोपटक बाहुन, क्षेत्री, मगर, गुरुङहरू चौबीसे, गोरखा, मकवानपुरबाट बसाईं सरे, र नयाँ सामाजिक संरचना सुरूवात भयो। विभिन्न प्रलोभनहरू देखाई लिम्बुवान समाजलाई टुक्राउने क्रम जारी रह्यो, लिम्बुवानमा सुब्बा नियुक्ति गर्ने प्रचलन ल्याइयो। जसमा ६० मुरी फल्ने जग्गा रैकर गराएपछि सुब्बा नियुक्त गरिन्थ्यो, र सुब्बाहरूले आफ्नो रैती राखी तिरो कर उठाउने प्रचलन सुरूवात भयो।
जोरेथाङ
जनसङ्ख्या
२००१ भारत जनगणनाको अनुसार, जोरेथाङको एक जनसङ्ख्या २९६८ थियो। यसमा पुरुषहरूको जनसङ्ख्या ५३% र महिला ४७% संलग्न थियो । जोरेथाङ को औसत  साक्षरता दर  ८११%, ५९.५% को राष्ट्रिय औसत भन्दा उच्च,  पुरुष साक्षरता ८६% छ, र महिला साक्षरता ७६% छ। जोरेथाङ मा, जनसङ्ख्या को १०% उमेर ६ वर्ष भन्दा कम छ।
लिम्बूवान
लिम्बूवानमा लिम्बू जातिको योगदान
यसरी धेरै लिम्बुहरू सुब्बा हुने सुरमा आफ्नो किपट भूमि रैकर बनाई गुमाए। लिम्बुवानमा पछि पनि सिक्किमबाट आक्रमण भइरह्यो। त्यहीबेला पाचथरका ५२ सुब्बाहरू योङहाङ सुब्बाको नेतृत्वमा काठमाडौँ आई राजा रणबहादुर शाहसँग युद्ध गर्न हतियार माग गरे। रणबहादुरले ढाल, तरवार, त्रिशुल, नगरा, निशान, बन्दुक, शङ्ख, नरसिंगा मौलो थापी दशैको नवमीको दिन बलि चढाउनु पर्ने शर्तमा दिई पठाए। यो पहिलो पटकको सांस्कृतिक अतिक्रमण थियो। दशैको कर पनि असुल्न थालियो। मौलो काटेको पञ्जाको निशानको लागि लिम्बुवानमा धेरैपटक तिलिंगा आतंक मच्चाइयो। वि.सं. १९१० मा जंगबहादुर राणाद्वारा ल्याइएको मुलुकी ऐनमा अपमान जनकरूपमा नमासिन्या मतवाली लिम्बु जाति भन्दै व्याख्या गरिएको र गाई हत्या मानव हत्यासरह अपराध हुने कानुन ल्याइए पश्चात् नेपाली समाजमा असमानपूर्ण व्यवहार जातको आधारमा गरीन थालियो। धनकुटाका आठपहरियाहरूले दशै नमान्ने भनी प्रतिरोध गरे, र विद्रोह गरेपछि रामलीहाङ आठपहरिया र दीक्षमा आठपहरिया मारिए।
२००७ सालमा जहानियाँ राणा शासनविरुद्धको जनक्रान्तिमा जि.वि. याक्थुङबा, बि. बि. चेम्जोङ र रामप्रसाद राई जस्ता जनसेनानीहरूले क्रान्तिको अगुवाई गरेका थिए। तर, उनीहरूलाई केवल सत्ता हत्याउन प्रयोग गरी अन्त्यमा फालिएको थियो। राणा शासनकालमा भाषा, धर्म, साहित्य, संस्कृतिको जगेर्ना र विकासको प्रश्न गम्भीर अपराध सरह थियो। तथापि, दोस्रो विश्वयुद्धताका इमानसिं चेम्जोङ, मुहिगुम अङसीमाङ फाल्गुनन्द लिङ्देन र त्येअङसी सिरीजंगाबाट उल्लेखनीय कार्यहरू भएका छन्। इमानसिं चेम्जोङद्वारा गरिएको इतिहास, भाषा, साहित्य प्रतिको योगदान, लिम्बुवान सुधार सङ्घ, फाल्गुनन्दद्वारा गरिएको किरात धर्मदर्शन, सत्य धर्म मुचुल्का र विभिन्न योगदान, त्येअङसी सिरीजङगा सिंथेबेबाट गरिएको भाषा प्रचार प्रसार र सम्बर्दन सम्बन्धी योगदान लिम्बु जातिको पहिचान र अस्तित्वसँग जोडिएको छ।
लिम्बूवानको सीमा सम्बन्धी अवधारणा
१) लिम्वुवानको पूर्वमा मेची नदी, पश्चिममा सिस्वा/संखुवा खोला अरुण नदी हुदै सप्तकोशी, उत्तरमा तिब्बत र दक्षिणमा भारत विचको नेपालको ९ जिल्लाहरू :-
१) ताप्लेजुङ
२) पाँचथर
३) इलाम
४) झापा
५) संखुवासभा
६) तेह्रथुम
७) धनकुटा
८) सुनसरी
९) मोरङ
लिम्बुवान् जातीय गीत
सार्वभौम र अखण्डताले फैलिएको लिम्बुवान्
जात जाती भाषा लिपी धर्म जोगाई राखेर
डा. सर्वपल्ली राधाकृष्णन राजस्थान आयुर्वेद विश्वविद्यालय
'''डा. सर्वपल्ली राधाकृष्णन राजस्थान आयुर्वेद विश्वविद्यालय''' भारतको राज्य राजस्थानमा अवस्थित एउटा विश्वविद्यालय हो।
लिम्बूवान
लिम्बुवान् जातीय गीत
उचालौं हरेक पुस्ताले यो सिङगो लिम्बुवान्
खोसेर खोसिन्न लुटेर लुटिन्न यो ऐश्वर्य
यो धर्ति रही रहन्छ रहे सम्म चन्द्र सूर्य
संप्रभूत्ता स्वायत्त राज्य जय जय लिम्बुवान्
बनगाई
बनगाई कपिलवस्तु जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो ।
आँसीठुँडे
आँसीठुँडे नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो । यसलाई अङ्ग्रेजीमा युरासियन कर्लिउ (Eurasian Curlew) भनिन्छ।
१९३८ फिफा विश्वकप
१९३८ फिफा विश्वकप विश्वकपको तेस्रो संस्करण थियो । यो फ्रान्समा ४ देखि १९ जून १९३८ सम्म आयोजित भएको थियोे । इटालीले हंगेरीलाई फाइनलमा ४-० ले हराएसंगै उपाधि हात पारेको थियोे । इटालीले १९३४ र १९३८ को विश्वकप एकमात्र प्रशिक्षक, विट्टोरिओ पोज्जो मात्र दुई विश्वकप जितेका छन् ।
आयोजक छनोट
फ्रान्स १३ अगस्ट १९३६ मा बर्लिनमा फ्रिफाले आयोजक राष्ट्रको रूपमा रोजिएको थियो । फ्रान्सलाई अर्जेन्टिना र जर्मनीमाथि मतदानको पहिलो चरणमा छनोट गरिएको थियो । फ्रान्स युरोपमा दोस्रो प्रतिस्पर्धी प्रतियोगिता (१९३४ मा इटाली पछि) दक्षिण अमेरिकाको अवशेषको कारणले गर्दा मानिन्छ कि यो स्थान दुई महाद्वीपहरू बीचको विकल्प हुनुपर्छ । यो अन्तिम विश्वकप दोस्रो द्वितीय विश्वयुद्ध अघि जोडिएको थियो ।
छनोट भएका राष्ट्रहरूको सुची
निम्न १६ टोलीहरूले अन्तिम प्रतिस्पर्धाका लागि छनोट भएका थिए । तथापि,आन्श्लुसका कारण अस्ट्रिया निकालीएको थियोे ।
धादिङवेसी
धादिङवेसी नेपालमा रहेको धादिङ जिल्लाको जिल्ला सदरमुकाम तथा प्रमुख ब्यापारिक केन्द्र हो । निलकण्ठ नगरपालिका भित्र रहेको यो सानो शहर भएतापनि यहाँ मानिसहरूको बाक्लो उपस्थिति रहेको छ यो शहर दुई वटा सानो नदी अरुंग तथा थोपाल खोलाको किनारा अवस्थित रहेको छ । यो शहरको प्रमुख बजार तथा प्रमुख केन्द्रहरूमा बस पार्क,पुछार बजार,बीच बजार तथा सिरान बजार रहेको छ ।
जिल्ला सदरमुकाम भएको हुनाले यहाँ विभिन्न सरकारी कार्यालय रहेका छन् ।
पालुङ्ग बहुमुखी क्याम्पस
पालुङ्ग बहुमुखी क्याम्पस मकवानपुर जिल्लाको पालुङ्गमा अवस्थित एक कलेज हो । यसले त्रिभुवन विश्वविद्यालयसँग सम्बन्धन लिएको छ ।
ब्लाउज
ब्लाउज ( माथिल्लो लुगा लगाउने लुगा हो जुन कामदार, किसान, कलाकार, महिला र बालबालिकाले लगाउन सकिन्छ। यो सामान्यतया कम्मर वा कम्मरमा जम्मा गरिन्छ (टाइट हेम, प्लीट्स, पार्टर वा बेल्टद्वारा) ताकि यो लुगा लगाउनेको शरीरमा ढीला ("ब्लाउज" ) झुण्डिएको हुन्छ। आज, यो शब्दले सामान्यतया केटी वा महिलाको पोशाक शर्टलाई जनाउँछ, यद्यपि त्यहाँ एक साँचो ब्लाउज र महिलाको शर्टको बीचमा पर्याप्त भ्रम छ। यसले पुरुषको शर्टलाई पनि सन्दर्भ गर्न सक्छ यदि यो ढीलो-फिटिंग शैली हो (जस्तै कवि शर्ट र कोस्याक शर्ट),
व्युत्पत्ति
ब्लाउज फ्रान्सेलीबाट अंग्रेजीमा उधारो शब्द हो (विक्षनरी प्रविष्टि हेर्नुहोस्)। मूल रूपमा फ्रान्सेली कामदारहरूले लगाउने नीलो ब्लाउजलाई सन्दर्भ गर्दै, अंग्रेजी खेत मजदुरहरूले लगाउने विभिन्न स्मोक्स र ट्युनिकहरूमा "ब्लाउज" शब्द लागू हुन थाल्यो।
यो सुझाव दिइएको छ कि शब्दको फ्रान्सेली रूप ल्याटिन pelusia आएको हो , इजिप्टको शहर Pelusium बाट, मध्य युगमा एक उत्पादन केन्द्र, वा वैकल्पिक रूपमा प्रोभेन्सल
विवरण
ब्लाउजहरूमा सामान्यतया हल्का कपडाहरू जस्तै रेशम वा पातलो सुती कपडाहरू हुन्छन्, जबसम्म 1990 को दशकको प्रारम्भमा प्रायः नरम रूपमा झर्ने सिंथेटिक फाइबरहरू (जस्तै पलिएस्टर) बनाइन्थ्यो। कहिलेकाहीँ तिनीहरू फ्रिल्स, कढाई वा लूपहरूसँग सजाइएका छन्।
ब्लाउजहरू प्रायः सुती वा रेशमी कपडाबाट बनेका हुन्छन् र यसमा कलर र आस्तीन समावेश हुन सक्छ वा नहुन सक्छ। तिनीहरू सामान्यतया साधारण बुनिएको शीर्षहरू भन्दा बढी अनुकूल हुन्छन्, र रफलहरू, टाई वा घाँटीमा नरम धनु, वा कढ़ाई गरिएको सजावट जस्ता महिला विवरणहरू समावेश हुन सक्छन्। महिलाको ब्लाउजको क्लासिक सेतो शर्ट ब्लाउज हो (क्लासिक सुरुचिपूर्ण सेतो पुरुषको शर्ट पछि)। ओपन स्पेड, पिटर प्यान, रिभर्स र रिभर कलर क्लासिक महिला ब्लाउजको अर्को सामान्य प्रकार हो।
दोस्रो विश्व युद्ध पछि शैलीहरू
1950 को दशकमा कलरको आकार घटेको थियो, तर 1930 को दशकमा ठूलो थियो। 1970 को दशकको सुरुमा, लोकप्रिय शैलीहरूमा गोलाकार कलर, ससेज डग कलर, त्यसपछि अतिरिक्त चौडा कलर र शर्टबाट डबल कफहरू समावेश थिए, जुन प्रायः पलिएस्टर जस्ता सिंथेटिक कपडाहरूसँग सम्बन्धित फेसनहरूबाट तिनीहरूमा परेको थियो। स्ट्यान्डिङ कलर र फेडरल कलर, लुप्स, गोलाकार कलर, रिभर कलर र सबैभन्दा सानो कलरको फेसन, कहिलेकाहीँ "धूम्रपान ब्लाउज" मा लुकाइएको बटन फ्लाईको साथ, जोडिएको फोल्डहरू र 1980 को दशकमा सेट-इन-फलो गरिएको थियो। फेरि, पातलो र अक्सर चम्किलो सिंथेटिक फाइबर धेरै लोकप्रिय थिए।
इको आन्दोलन
इको आन्दोलनको भागको रूपमा महिलाहरूका लागि लोक ब्लाउजहरू प्राकृतिक सामग्रीहरू जस्तै सन, लिनेन र कपासबाट काटिएका थिए।
ब्लाउज ज्याकेट वा ब्लाउज
ब्लाउज ज्याकेट वा ब्लाउसन कम्मरमा टाँसिएको लुगा हो जसलाई कम्मरको ब्यान्डमा झुण्डिएको हुन्छ। नवीनतम ब्लाउज हात डिजाइन
नवीनतम ब्लाउज हात डिजाइन मानिसको चेटन लुज ब्लाउज कोटको नयाँ शैली बलियो सामग्री वा भित्री अस्तरको साथ बनेको छ, जुन एक्लै लगाउन सकिन्छ वा शीर्षको लागि एक कदमको रूपमा।
1920 को दशकमा कलरको विभिन्न नयाँ र विभिन्न रूपहरू देखा पर्यो। तिनीहरू 1950s द्वारा आकारमा घट्दै गए, तर 1930s मा प्रायः ठूला थिए।
नवराजपुर गाउँपालिका
नेपालमा ७४४ स्थानीय तह लागू हुँदा सिराहा जिल्लामा साविकका भगवतीपुर, मझौरा र नवराजपुर गाउँ विकास समितिहरूलाई समेटेर नवराजपुर गाउँपालिका बनाइएको हो । यस गाउँपालिकालाई ५ वडामा विभाजन गरिएको छ । यस गाउँपालिकाको कूल जनसङ्ख्या १९,०१९ रहेको छ । यसको क्षेत्रफल ३२.१८ वर्गकिलोमिटर रहेको छ । यस गाउँपालिकाको केन्द्र साविकको नवराजपुर गाविसको कार्यालयमा राखिएको छ ।
लक्जेम्बर्ग
(Lëtzebuerg ; Luxembourg; Luxemburg), आधिकारिक रूपमा संवैधानिक अधिराज्य लक्जेम्बर्ग, पश्चिमी युरोपको एक सानो भूपरिवेष्ठित देश हो। यसको पश्चिम र उत्तरमा बेल्जियम, पूर्वमा जर्मनी र दक्षिणमा फ्रान्स पर्दछन्। यसको राजधानी र सबैभन्दा धेरै जनसङ्ख्या भएको सहर, लक्जेम्बर्ग सहर हो। यो युरोपेली सङ्घका चार संस्थागत सिटहरू ब्रसेल्स, फ्राङ्कफर्ट र स्ट्रासबर्ग मध्ये एक हो। यो धेरै युरोपेली सङ्घ संस्थाहरूको सिट समेत हो जसमा विशेष गरी सर्वोच्च न्यायिक प्राधिकरण पर्दछ। लक्जेम्बर्गको संस्कृति, जाति र भाषाहरू यसको फ्रान्सेली र जर्मनेली छिमेकीहरूसँग अत्यधिक अन्तरसम्बन्धित छ।  लक्जेम्बर्गेली भाषा कानुनी रूपमा लक्जेम्बर्गी मानिसहरूको एकमात्र राष्ट्रिय भाषा हो।फ्रान्सेली र जर्मनेली पनि प्रशासनिक र न्यायिक मामिलाहरूमा प्रयोग गरिन्छ र तीनवटै भाषाहरूलाई देशको प्रशासनिक भाषाहरू मानिन्छ।
२,५८६ वर्ग किलोमिटर (९९८ वर्ग माइल) क्षेत्रफल भएको लक्जेम्बर्ग युरोपको सबैभन्दा सानो देशहरू मध्ये एक हो। सबैभन्दा सानो भएतापनि यसलाई लघु राज्य मानिएको छैन। सन् २०२२ मा, यसको जनसङ्ख्या ६,४५,३९७ रहेको थियो, जसले यसलाई युरोपको सबैभन्दा कम जनसङ्ख्या भएको देशहरू मध्ये एक बनाउँदछ, यद्यपि उच्चतम जनसङ्ख्या वृद्धि दरको साथ कुल जनसङ्ख्याको लगभग आधा हिस्सा विदेशीहरूको छ। लक्जेम्बर्ग एक संवैधानिक सम्राट, ग्रान्ड ड्युक हेनरीको नेतृत्वमा एक प्रतिनिधिमुलक लोकतान्त्रिक मुलुक हो, जसले यसलाई विश्वको एकमात्र सार्वभौम ग्रान्ड डची बनाउँदछ।
लक्जेम्बर्ग एक विकसित देश हो जसको एक उन्नत अर्थव्यवस्था र प्रतिव्यक्ति आय विश्वको उच्चतम कुल ग्राहस्थ उत्पादन (क्रय शक्ति समता) मध्ये एक हो। लक्जेम्बर्ग सहरलाई विशाल किल्लाहरू र ऐतिहासिक क्षेत्र असाधारण संरक्षणको कारण सन् १९९४ मा युनेस्कोले विश्व सम्पदा क्षेत्र घोषणा गरेको थियो।
लक्जमबर्ग युरोपेली सङ्घ, आर्थिक सहयोग र विकास सङ्गठन, संयुक्त राष्ट्रसङ्घ, नाटो र बेनेलक्सको संस्थापक सदस्य हो।  यसले सन् २०१३ र २०१४ मा पहिलो पटक संयुक्त राष्ट्र सुरक्षा परिषद् सेवा गरेको थियो। सन् २०२२ सम्ममा, लक्जेम्बर्गका नागरिकहरूले १८९ देशहरू र क्षेत्रहरूमा प्रवेशाज्ञा-मुक्त वा आगमनमा प्रवेशाज्ञा पहुँच प्राप्त गरेका थिए, जुन फिनल्यान्ड र इटालीसँग बराबरी रहेको छ। लक्जमबर्गको राहदानीलाई विश्वको चौथो स्थानमा राखिएको थियो।
टिप्पणी
<references group="lower-alpha"/>
गीताप्रेस, गोरखपुर
गीताप्रेस हिन्दू धार्मिक ग्रन्थहरुको संसारकै सबभन्दा ठुला प्रकाशक हो। यो भारतको उत्तर प्रदेश राज्यको गोरखपुर शहरमा स्थित रहेको छ। यसको स्थापना सन् १९२३ मा जय दयाल गोएङ्का र घनश्याम दास जालानले सनातन धर्मका सिद्धान्तहरुलाई प्रोत्साहन गर्नका लागि गरेका थिए। हनुमान प्रसाद पोद्दारलाई "भाईजी" का रूपमा चिनिने गरिन्छ, जो कि आफ्नो प्रसिद्ध पत्रिकाका संस्थापक अनि आजीवन सम्पादक थिए, जसले आफ्ना कलमको नाम पनि "शिव", कल्याण राखेका थिए र त्यसैले लेख, रचनाहरु लेख्ने गर्दथे। सन् १९२७ मा प्रकाशित गर्न सुरु गरेका थिए, जसका १६०० प्रतिहरुको प्रचलन थियो र वर्तमानमा यसको प्रिन्ट अर्डर २.५ लाख (सन् २०१२ मा) सम्म पुगेको थियो। गीताप्रेस अभिलेखालयमा ३५०० भन्दा पनि अझै बढी पाण्डुलिपिहरु छन् जसमा भगवत् गीताका १०० भन्दा अधिक व्याख्याहरु समावेश रहेका छन्। सेठ जय दयाल गोएङ्का, श्री हनुमान प्रसाद पोद्दार र श्री घनश्याम दास जालान, गीता प्रचारकहरुले २९ अप्रिल १९२३ मा सोसाइटी रजिस्ट्रेशन एक्ट, १८६० (वर्तमानमा पश्चिम बङ्गाल सोसाइटीद्वारा शासित) का अन्तर्गत पञ्जीकृत गोविन्द भवन क्रियालयका एउटा क्षेत्रका रूपमा गीताप्रेसको स्थापना गरे। पाँच महिनापछी यसले आफ्नो पहिलो छपाई मेसिन ६०० रुपैयाँमा किनेको थियो। यसको स्थापनापछी, गीताप्रेसले गीताको लगभग ४१० मिलियन प्रति (विभिन्न संस्करणमा) र रामचरितमानसको ७० मिलियन प्रति, आर्थिक सहायता-प्राप्त गर्ने किसिमको मूल्यमा प्रकाशित गरे। यो डिसेम्बर २०१४ मा तलबका मुद्दाले गर्दा अस्थायी रूपले बन्द भएको थियो, तर केहि दिन पछी काम फेरीदेखि शुरू भएको छ।
पत्रिका
यसमध्ये कुनै पत्रिका कुनै पनि विज्ञापन गर्दैनन्।
धार्मिक ग्रन्थ
यी ग्रन्थहरु संस्कृत, हिन्दी, मराठी, अङ्ग्रेजी, कन्नड, तमिल, तेलुगु, गुजराती, बङ्गाली, उडिया र भारतमा बोलिने अन्य भाषाहरुमा प्रकाशित हुने गर्दछ।
शाखा
गीता प्रेसका शाखाहरु र स्टल निम्नलिखित स्थानहरुमा रहेका छन्। चूरू र नादियाडलाई छोडेर अधिकांश स्टल रेलवे प्लेटफर्ममा सञ्चालित रहेका छन्। चूरूमा ऋषिकुल ब्रह्मचार्यश्रम वैदिक स्कूलका अगाडी एउटा स्टल रहेको छ अनि नादियाडमा सन्तराम मन्दिरको नजिक एउटा स्टल रहेको छ।