cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
पारद्वेषिता
पारलैङ्गिक व्यक्तिहरू प्रतिको नकरात्मक र विभेदकारी विचार, भावना, मनोवृत्ति र कार्यलाई पारद्वेषिता भनिन्छ । लैङ्गिकता सम्बन्धीका सामाजिक अपेक्षा पूर्ती नगर्ने व्यक्तिहरू प्रतिको घृणा, डर, हिंसा, क्रोध र असहजता महसुस हुनु वा व्यक्त गर्नु पारद्वेषिता अन्तर्गत पर्छ । पारलैङ्गिक व्यक्ति भएकै कारण ती व्यक्तिहरू प्रति गरिने घृणा र घृणा निर्देशित कार्य पारद्वेषिता हो । 'पारद्वेषिता' नाम हो भने 'पारद्वेषी' विशेषण हो ।
हनुमाननगर
यो नेपालको सगरमाथा अञ्चलको सप्तरी जिल्लाको एक ]] नगरपालिका हो।यो जिल्लाकै सबैभन्दा पुरानो सहर हो। जहाँ डायमन शमसेर राणाको बुबा कार्यरत थियो।यहाँ कोशी नदी यस सहरकै नजिक भएर बग्दछ।यसको कारण यहाका जनता बाढीबाट अझै पनि पडितै छन।एता एतिहासिक मन्दिर र हनुमान नगरको पहिचानको रूपमा हनुमान जी को मन्दिर स्थापित छ।जुन सयो वर्षको ईतिहास बोकेको छ।यो मन्दिरमा कालो रङ्गको मुर्ती युगौदेखि छ।जस्मा सुनले आखा बनेको छ।
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २००१को जनगणना अनुसार यहाँको जनसङ्ख्या छ।
नेरी थापा
नेरी थापा (Nary Thapa) नेपाल राष्ट्रिय क्रिकेट टोलीकी महिला क्रिकेट खेलाडी हुन्।
अन्तर्रष्ट्रिय करियर
नेरी थापाले सन् २०१९ जनवरीमा थाइल्यान्ड महिला ट्वान्टी ट्वान्टी स्म्यास प्रतियोगतामा चिन महिला क्रिकेट टोली विरुद्धको खेलमा सहभागी भएर अन्तर्रष्ट्रिय करियरको सुरुवात गरेकी थिइन्। उनले सन् २०१९ मा थाइल्यान्डको बैङ्ककमा भएको आइसिसी महिला छनौट एसिया प्रतियोगितामा समेत सहभागिता जनाएकी थिइन्। यसै प्रतियोगितामा उनले एकै खेलमा पाँच विकेट लिएकी थिइन्। उनी सो प्रतियोगितामा संयुक्त रूपमा सबैभन्दा बढी विकेट लिने खेलाडी मध्ये एक थिइन्, उनले जम्मा खेलेकी ६ खेलमा १३ विकेट लिन सफल भएकी थिइन्।
चिकित्साशास्त्र अध्ययन संस्थान
चिकित्साशास्त्र अध्ययन संस्थान नेपालको प्रमुख चिकित्सा संस्था हो।
हरिपुर, सप्तरी
यो नेपालको सगरमाथा अञ्चलको सप्तरी जिल्लाको एक गाँउ विकास समिति हो।
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २००१को जनगणना अनुसार यहाँको जनसङ्ख्या छ।
सल्लो
सल्लो वा सल्ला नेपाल लगायतका देशहरूमा पाइने चाँडो बढ्ने एक प्रकारको रूख हो। यो कोणधारी (अङ्ग्रेजीमा कोनिफेरस) वर्गमा पर्दछ। यसको रूख माथितिर चुच्चो परेको हुन्छ। नेपालमा खोटेसल्लो, लौठसल्लो, गोब्रेसल्लो,  पाटुलेसल्लो, धूपी, आदि जातका सल्लो पाइन्छन्।सल्लो रुखको लिङ्गो गाड्ने चलन पनि छ /भक्तपुर ,श्रीखंदपुर,काठमाण्डौको हनुमान ढोका  र साँगामा लिङ्गो गाड्दा नाला बनबाट सल्लोलाइ विधिवत पुजा गरी काटेर लगिन्छ र लिङ्गो गाडिन्छ / हाल सल्लोबाट खोटो निकालेर तर्पेन तेल उत्पादन गरिन्छ /
नामाकरण
सल्लो संस्कृत शब्द सल्लीबाट आएको हो। नेपाली बृहत् शब्दकोशमा सल्लोको अर्थ 'झुप्पा परेको चमरको आकारको सिन्काजस्तो पात हुने, ठूलठूला खस्रा फल फल्ने, पहेँला फूल फुल्ने, खोटो निस्कने, चुरोलाई चिरेर दियालो बनाउन सकिने एक जातको अग्लो वृक्ष; एक जातको देवदारु' भनेर लेखिएको छ।
डिएचएल
डिएचएल एक अन्तर्राष्ट्रिय मालवाहक वितरण सेवा कम्पनी हो। डिएचएलले हवाई तथा समुद्री सामान पुर्‍याउन र वितरण गर्नमा विश्वकै अग्रणी स्थानमा रहेको छ।
वराहक्षेत्र
वराहक्षेत्र सुनसरी जिल्लाको मात्र नभएर नेपालकै सर्वाधिक महत्त्वपूर्ण र प्रख्यात तीर्थ हो। कोका र कोशी नदी संगममा पर्ने यो स्थान बराहक्षेत्र नगरपालिका वडा नं.–१ मा अवस्थित छ। ब्रह्मपुराण वराहपुराण र स्कन्दपुराण लगायतका पुराणहरू र महाभारत महाकाव्यमा समेत उल्लेखित गरिएको तथा महिमा गाइएको यो स्थान नेपालको सबैभन्दा पुरानो मध्येको एक देवस्थल हो। बराहक्षेत्रमा वराह अवतार विष्णुको पूजाआज हुने गर्दछ।
वराहक्षेत्रमा सालैभर मानिसहरूको आवतजावत र जमघट भइनै रहन्छ। तर पनि यहाँ ठूलाठूला मेलाहरू लाग्ने अवसर भने कार्तिक पूर्णिमा र मकर संक्रान्ति हुन्। कार्तिक पूर्णिमाका अवसरमा विशेषगरी भारत तिरबाट र मकर संक्रान्तिका अवसरमा नेपालको पहाडी भागबाट मेला भने ज्यादा जसो मानिसहरू बराहक्षेत्रमा आउने गर्दछन्। यसबाहेक ऋषि पूर्णिमा, ब्यास पूर्णिमा, फागुपूर्णिमा लगायत विभिन्न एकादशी तथा अन्य व्रत र उत्सवका दिनहरूमा पनि तीर्थयात्रीहरू प्रसस्त मात्रामा बराहक्षेत्र पूग्ने गर्दछन्। तसर्थ उक्त स्थानमा दिनहुँजसो मेला लाग्ने जस्तो महशुस हुने गर्दछ। वराहक्षेत्र पूर्वी नेपालको सबै भन्दा महत्त्वपूर्ण पर्यटकीय स्थल हो। धार्मिक पर्यटनका दृष्टिले यसको ख्याति टाढा टाढा सम्म फैलिएको छ। पूर्वी नेपालमा वराहक्षेत्रलाई केन्द्र बिन्दु बनाएर धार्मिक पर्यटनको विकास गर्न सकिन्छ। वराहक्षेत्रलाई छेउको कोशी नदी जलक्रिडा र नौकाशयर गर्न चाहने मानिसहरूका लागि निकै महत्त्वपूर्ण छ। वराहक्षेत्र वरपरका छौगा, धारा, पर्वत, वन जंगल तथा त्यहाबाट देखिने रमणीय दृश्यहरूले समेत यस स्थानको पर्यटनको विकासको सम्भावना लाई थप टेवा पुर्याएका छन्।
हिन्दू पौराणिक कथाका चार क्षेत्रमध्ये २ भारतमा र २ नेपालमा: कुरुक्षेत्र र धर्मछेत्र भारतमा र बरहक्षेत्र र मुक्तिनाथ वा मुक्तिचेत्र नेपालमा छन्। भगवान विष्णु, वराहको अवतार लिएर आफ्नो लामो दाँतमा पृथ्वीलाई राखेर पातालमा डुब्नबाट बचाए। तब भगवान आफ्नो श्रीमती लक्ष्मीसँग हिमालय र पहाडको बेंसीमा कोशी नदीको किनारमा बस्नुभयो। त्यसो भएर त्यस ठाउँको नाम त्यो घटनाको पछाडि राखियो। त्यहाँ भगवान विष्णुको बरह अवतारको ठूलो र सुन्दर छवि छ।
गुदुखाती
गुदुखाती बाजुरा जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो।
करुणा भण्डारी
करुणा भण्डारी (Karuna Bhandari) नेपाली महिला क्रिकेट खेलाडी हुन् ।
प्राचीन नेपाली पद्य
प्राचीन नेपाली पद्य घटराज भट्टर्राई र शरद्चन्द्र भट्टर्राईद्वारा लेखिएको र साझा प्रकाशनले बजारमा ल्याएको एक नेपाली भाषाको काव्य हो।
क्यानिङ उपविभाग
क्यानिङ उपविभाग भारतीय राज्य पश्चिम बङ्गालको दक्षिण २४ परगना जिल्ला अन्तर्गतको उपविभाग हो।
बडिमालिका
बडीमालिका नेपालका प्रमुख मन्दिरहरूमा एक हो । यो स्थान सेती अञ्चलको बाजुरा जिल्लामा पर्दछ । यहाँ प्रत्येक वर्ष मालिका चतुर्दशीका दिन मुख्य पूजा हुन्छ । बडीमालिकामा २ वटा पुजारीले पूजा गर्छन् । यीमध्ये १ जना कालिकोटबाट आउँछन् भने अर्को १ जना बाजुराका पुजारी छन् ।
किंवदन्ती
पौराणिक कथा अनुसार महादेवकी पत्नी सतिदेवीका पिता दक्ष प्रजापतिले यज्ञा गर्दा महादेव र सतिलाई बोलाएनन् । सतिदेवि दक्ष प्रजापतीको यज्ञा स्थलमा गएर पितासँग आफ्ना पति महादेवलाई नबोलाउनाको कारण सोधिन् । दक्ष प्रजापतीले महादेव भाङ, धतुरो सेवन गर्ने, श्मसानमा वास गर्ने, गलामा सर्पको माला लगाउने, जटाधारी भेषमा रहने, शरीरभरि खरानी घस्ने, बाघको छालाको पहिरन गर्ने हुनाले यो यज्ञमा बस्दा शोभा भएकाले नबोलाएको भनी उत्तर दिए । आफ्ना पतिको यस्तो अपमान सहन गर्न नसकेर सतिदेविले यज्ञाकुण्डको अग्नीमा हाम फालेर प्राण त्याग गरिन् । त्यसपछी महादेव रिशाएर विरभद्रादी शिवगणलाई पठाएर दक्षलाई मारी दक्षको यज्ञा तहस नहस पार्न लगाए । त्यसपछी महादेव पत्नी वियोगमा पागल भएर सतिदेवीको मृत शरिर बोकेर पुरा विश्व घुम्न थाले । यसै बेला भगवान बिष्णुले आफ्नो चक्र सुदर्शण प्रहार गरी किरा पारेर सतिदेविको मृत शरिर कुहाए । यसरी ठाउँ ठाउँमा सतिका अङ्गहरू पतन हुँदै (झर्दै) खस्न थाले । यसरी ठाउँ ठाउँमा सतिका अङ्गहरू पतन हुँदै (झर्दै) खस्न थालेपछी जहाँ जहाँ सतिका अङ्ग पतन भए त्यहाँ त्यहाँ एक एकवटा सिद्ध पिठ बन्दै गए । यसै क्रममा मल्लागिरी प्रवतमा सतिको बायाँ कुम पतन भयो । त्यसै मल्लागीरीलाई अहिले मालिका भनिन थालियो । र यहाँ मल्लिका अथवा मालिका देवी शक्ति स्वरूपले रहन थालिन् । तसर्थ यस स्थानमा बडिमालिका मन्दिर स्थापना गरेर पूजा गर्न थालियो ।
भनिन्छ पौराणिक कालमा भगवतीले महिषासुर नामको दैत्यको वध गरिसकेपछि कालिकोटको "द्वारेढुंगा" भन्ने ठाउँमा विश्राम गरेकी थिइन् । पछि गएर द्वारेढुंगामा एकजना दाउरा खोज्न गएको दलित भोकले व्याकुल भई देवीसँग बहरको मासु र हिया गहुँको रोटी माग्यो । देवीले त्यो दलितको मनोरथ पूरा गरिदिइन् । दलितले पूरै बहरलाई एक्लै खान नसकिने भएकाले आफ्नो घरका मान्छेलाई बोलाएछ । उसको घरको मानिसहरूले टाढा भएका कारण सुन्न सकेनन् । तब त्यो दलितलाई रिस उठ्यो। उसले भगवतीलाई भन्यो हे! प्रमेश्वरी मेरा घरका सबै मान्छे मरुन् । देवीले पनि इच्छाअनुसार वरदान दिइन् । त्यसपछि बहरको मासु लिएर दलित घर गएछ । घरमा हेर्दा त सबै जहानहरू मरेका देख्यो । फेरि दलित रिसायर द्वारेढुंगा पुग्यो । देवी उसलाई देखेर ढोका बन्द गरी त्यहाँबाट भागिन् । दलितले बहरको फिलाले देवीको घरमा हानेको छाप अझै द्वारे ढुङ्गामा देखिन्छ । यसो भएका कारण देवी सधैँका लागि त्यो ठाउँ छोडेर त्रिवेणी, पञ्चपुरी पाटन, मल्लपुरी पाटन हुँदै बडीमालिकामा गएर बसिन् । त्यसैले दलितहरू बडिमालिका जाँदैनन् भन्ने विश्वास गरिन्छ। अन्य भक्तजनहरू जो बाटो देवी गएकी हुन् त्यही बाटो भएर जान्छन् ।
सरकारी पूजा
यस मन्दिरमा सरकारका तर्फबाट एकजना पूजारी बनाइएका छन् । हाल कालिकोट जिल्ला फुकोट गा.वि.स.का शिवराज उपाध्याय तथा उनका भाइहरू, छोराहरू कुनै एकले सरकारी पूजा गराउँछन् । डोटी, अछाम, बाजुरा, कालिकोट र जुम्लाका प्रमुख जिल्ला अधिकारी तथा अन्य कर्मचारीहरूको हातबाट देवीको सरकारी पूजा सम्पन्न हुन्छ।
प्राकृतिक सौन्दर्य
बडीमालिका धार्मिक मात्र नभएर पर्यटकिय हिसावले पनि महत्त्वपूर्ण मानिन्छ । नजिकै देखिने सुन्दर हिमाल, हिउँ कुल्चन पाउने सौभाग्य र मनोरम प्राकृतिक दृश्यहरू बडीमालिकाका गहना हुन् । बडीमालिकाको सौन्दर्य भनेकै विशाल फाँटहरू हुन् । तर अचेल यी फाँटहरू बिस्तारै मासिँदै छन् । यी फाँटमा अनावश्यक चरन र जडीबुडी चोरी निकासीका कारण यसको सौन्दर्य मासिएको जिल्लाबासीको गुनासो छ । बडीमालिकामा प्रत्येक वर्ष जनै पूर्णिमाका दिन ठूलो मेला लाग्छ । त्यो समयमा केही स्थानीय व्यापारीले पसल राख्ने गर्छन् । अन्य समयमा त्यहाँ पसलहरू खासै भेटिँदैनन् । बडीमालिका मन्दिरमा दर्शन गरेपछि आफ्नो मनोकांक्षा पूरा हुने जनविश्वास छ । मन्दिर परिसरबाट आँखै अगाडि देखिने सैपाल हिमालको मनोरम दृश्यले यहाँको सौन्दर्यलाई झनै तिखारेको छ । बडीमालीका पुग्नका लागि उचित बास बस्ने स्थान नभएका कारण भक्तजन तथा पर्यटकले खानपिन तथा बासको जोहो आफै गर्नुपर्छ । मन्दिर व्यवस्थापनले भक्तजनहरूलाई बास बस्नका लागि एउटा धर्मशाला बनाइदिएकाले भक्तजनहरू त्यहीँ बास बस्ने गर्छन् । मन्दिर व्यवस्थापन समितिका पूर्वअध्यक्ष भन्छन् बडिमालीकामा सरकारको पहुँच नभएका कारण त्यहाँबाट जडीबुडीको चोरी निकासी हुने गरेको छ । सरकारले बडीमालीका जाने स्थानमा चेकपोष्ट राख्नुपर्ने उनको माग छ । हरेक वर्ष भदौमा यहाँ मेला लाग्छ । मुलुकका विभिन्न जिल्लाका साथै भारतबाट पनि तीर्थालुहरू यहाँ मेला भर्न आउँछन् । भक्तजनहरूले आफूले मागेको वरदान पूरा हुन्छ भन्ने विश्वास गर्छन् । हालसम्म गंगा दशहरा र जनैपूणिर्मा गरी वर्षको दुईपटक मात्र चल्दै आएको औपचारकि मेलाका कारण बडीमालिकाको महत्त्व सीमित छ । गाडीबाट बडीमालिका जान धनगढी वा नेपालगन्जबाट अछामको साँफेबगर पुग्नुपर्छ । त्यहाँबाट ब्रह्मतोलाको शेराबजारसम्म गाडीको सुविधा छ । बर्खायाममा भने सम्भव छैन । साँफेबगरबाटै हिँड्नुको विकल्प छैन । हवाईमार्गको प्रयोग गर्ने हो भने नेपालगन्जबाट बाजुरा विमानस्थल कोल्टी पुगिन्छ । कोल्टीबाट एक दिनको बाटो हिँडेर सदरमुकाम मार्तडी पुगिन्छ । सुदुर पश्चिमका पयर्टकीय स्थानहरूमा अति महत्त्वपूर्ण स्थलको रूपमा चिनिने बडिमालिका धार्मीक तथा ऐतिहासिक दृष्टीले महत्त्वपुर्ण मानिन्छ । मन्दिरमा पुग्न बाजुरा जिल्लाको सदरमुकाम मार्तडी बजारबाट पैदल हिंडेर जाँदा २ -३ दिनमा पुग्न सकिन्छ । यहाँ पुग्न जो कोहीलाई हम्मे हम्मे पर्दछ । आफुलाई आवश्यक पर्ने चामल पिठो, ओढ्ने ओछाउने र लगाउने कपडा, पकाउने र खाने भाँडाका साथै अन्य सरसमानहरू बोकेर दुर्गम बाटो, उकाली ओराली, भिर पहरा र भञ्ज्याङहरू पार गरेर यहाँ पुग्न कम चुनौती पूर्ण छैन । अग्लो चुचुरोमा रहेको बडिमाईको मन्दिर वरपर विभिन्न प्रकारका सुन्दर फूलहरूले र २२ पाटन (हरिया फाँट)हरूमा चर्दै गरेका भेडा, बाख्रा, भैंसी आदी जनावरहरूले यहाँको शोभा बढाएको हुन्छ । त्यस्तै गोठालाहरू र यात्रीहरूको मुखबाट गुन्जिने सुरिला देउडा भाकाले झनै यस ठाउँको सौन्दर्यता बढाउछ । यती हुँदा हुँदै पनि यो ठाउँ पर्यटकिय केन्द्र विन्दु बन्न सकिरहेको छैन । यसको थप प्रचार प्रसार गरेर नेपालको पर्यटकिय स्थलको रूपमा चिनाउन आवश्यक छ ।
लैङ्गिक दुस्बोधन
कुनै व्यक्तिले पहिचान नगर्ने लैङ्गिक शब्दबाट सम्बोधन गर्नुलाई लैङ्गिक दुस्बोधन भनिन्छ । लैङ्गिक दुस्बोधन भूलवस् वा जानीजानी हुन सक्छ । कुनै व्यक्तिले आफूलाई एउटा लैङ्गिक पहिचानबाट पहिचान गर्छ र कुनै लैङ्गिक शब्दावलीबाट सम्बोधन हुन रुचाउँछ र त्यस अनुरूप नीजलाई सम्बोधन नगरी अरु नै लैङ्गिक पहिचानको व्यक्तिको रूपमा सम्बोधन गर्नु लैङ्गिक दुस्बोधन हो । व्यक्तिको लैङ्गिक पहिचानसँग बाझिने वा प्रतिकूल हुने लैङ्गिक शब्दहरूबाट सम्बोधन गर्नु लैङ्गिक दुस्बोधन हो ।
कुकुरठाकुर
कुकुरठाकुर नेपालको मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्र, जनकपुर अञ्चलको सिन्धुली जिल्लामा अवस्थित गाँउ विकास समिति हो।
बिराट
बिराट नेपालको कर्णाली अञ्चलको जुम्ला जिल्लाको एक गाँउ विकास समिति हो। यो ठाउँमा १८८ वटा घर छन्।
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २००१को जनगणना अनुसार बिराटको जनसङ्ख्या १२२३ छ। यस मध्य पुरुष ५३%, र महिला ४७% छन्।
प्रेमका कविता
प्रेमका कविता फणीन्द्र खेतालाद्वारा लेखिएको र साझा प्रकाशनले बजारमा ल्याएको एक नेपाली भाषाको काव्य हो।
गोचङ, ह्वासुन र ग्याङ्गवा डोलमेन सम्पदाहरू
गोचङ, ह्वासुन र ग्याङ्गवा डोलमेन सम्पदाहरू एक युनेस्को विश्व सम्पदा क्षेत्रमा जोडिएको छ।
जेठ
जेठ (जेष्ठ) १२ महिनाहरू मध्यको एक महिना हो । विक्रम संवतका अनुसार जेठ महिनालाई सालको दोस्रो महिना हो। यो महिना चन्द्रमास अनुसार वैशाख पूर्णिमाको भोलिपल्टबाट सुरु हुन्छ भने सौर्यमासका अनुसार यो बृष सक्रांतीको दिनबाट सुरु हुन्छ । शाक्य संवत्सरका अनुसार जेठ महिना मेष सक्रांतीको ५ दिन पछाडी सुरु हुन्छ । सामान्यतया सौर्यमास शुत्रलाई नै व्यवहारमा ल्याएको पाइन्छ। जेठ महिना गृष्मऋतुको पहिलो महिना हो ।
चाड पर्वहरू
ज्येष्ठ महिनामा सूर्य वृष राशिमा रहन्छ । नेपाल तथा भारतका मान्छेहरूले निम्न चाडपर्वहरू मनाउने गर्दछन् ।
एसी मिलान
एसी मिलान वा एसोसियासजोन काल्सियो मिलान मिलान, लम्बर्डीमा अवस्थित इटालियन व्यावसायिक फुटबल क्लब हो । यसको स्थापना १६ डिसेम्बर १८९९ मा हर्बर्ट किल्पिन र अल्फ्रेड एडवार्डले गरेका थिए ।
सोनु खड्का
सोनु खड्का (Sonu Khadka, जन्म १४ सेप्टेम्बर १९९४) नेपाली महिला क्रिकेट खेलाडी हुन्।
हरिहरपुर, सप्तरी
यो नेपालको सगरमाथा अञ्चलको सप्तरी जिल्लाको एक गाँउ विकास समिति हो।
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २००१को जनगणना अनुसार यहाँको जनसङ्ख्या छ।
ग्येओङ्गजु ऐतिहासिक क्षेत्रहरू
ग्येओङ्गजु ऐतिहासिक क्षेत्रहरू एक युनेस्को विश्व सम्पदा क्षेत्रमा जोडिएको छ।
कुसुमे रुमाल (चलचित्र)
कुसुमे रुमाल तुलसी घिमिरेद्वारा लिखित र निर्देशित नेपाली शृंगारिक चलचित्र हो। सयपत्री फिल्मसको ब्यानरमा सुमित्रा पौडेलद्वारा यो चलचित्र प्रस्तुत गरिएको हो । नेपालमा बनेका नेपाली भाषाका चलचित्रहरुमा यो २० औँ क्रममा आउँछ । तुलसी घिमिरेको निर्देशनमा बनेकामध्ये भने यो दोस्रो चलचित्र हो । भनिन्छ, यही चलचित्रले पहिलपटक प्रदर्शनको रजत जयन्ती मनाएको थियो ।
कथावस्तु
यो चलचित्र त्रिकोणीय प्रेमप्रसंगमा आधारित छ । हास्यव्यंग्यको पनि प्रशस्त प्रयोग भएको यो चलचित्र २ घण्टा अवधिको छ । ‘कुसुमे रुमाल’, ‘रेली खोला बगर’, ‘सुन भन न’, ‘तिमी नभए जिन्दगानी’ जस्ता गीत प्रयोग भएका छन् । रञ्जित गजमेरको शब्द र संगीतमा तयार गीतहरु उदित नारायण झा, दीपा झा, श्रवण घिमिरे र भारती घिमिरेले गाएका थिए । जुन नेपाली जनजिब्रोले अझैसम्म गुनगुनाइरहेको छ ।
विवाद
संगीतकार रञ्जित गजमेर र निर्माता तथा प्रदर्शक उद्धव पौडेलबीच यस चलचित्रको स्वामित्वलाई लिएर विवाद भएको थियो । गजमेरले पौडेलबाट आफूलाई धोका भएको आरोप लगाएका छन् । गजमेरले आफ्नो पुस्तक ‘मोहनी मादलको’मा लेखेका छन्, ‘हामीले अत्यन्त विश्वासका साथ पौडेलललाई कुसुमे रुमालको पहिलो प्रिन्ट थमाउँदै नेपाल पठायौं । तर, नेपाल पुगेर उहाँले त्यो फिल्म आफ्नो नाममा दर्ता गर्नुभएछ । फिल्म धुमधामले चल्यो । ठाउँठाउँमा सिल्भर जुबली र सय दिन पनि मनायो । फिल्मको कमाइबाट पौडेलले फिल्म हल निर्माण गर्नुभएको पनि सुनियो । तर, पौडेलले मुनाफाको एक पैसा पनि हामीलाई दिनुभएन । उहाँ एकाएक हामीसँग बैरी हुनुभयो । हाम्रोबीच त्यो बेलादेखि बन्द भएको बोलचाल आज पर्यन्त पनि कायमै छ ।’ पौडेलले भने ‘रञ्जित गजमेर फिल्मको आधिकारिक व्यक्ति नै नभएको र आधिकारिक व्यक्ति तुलसी घिमिरे भएकाले यो कुरो पहिले नै मिलिसकेको' प्रतिक्रिया सञ्चारमाध्यमहरुमा दिएका छन् ।
फेरि उसैको लागि
फेरि उसैको लागि एम.बी.बी. शाहद्वारा लेखिएको र साझा प्रकाशनले बजारमा ल्याएको एक नेपाली भाषाको काव्य हो।
नगरकुर्नूल जिल्ला
नगरकुर्नूल जिल्ला भारतको तेलङ्गाना राज्यको दक्षिणी क्षेत्रको एउटा जिल्ला हो। नगरकुर्नूल सहर जिल्ला सदरमुकाम हो। यो राज्यमा जिल्लाहरूको पुनर्गठन हुनु अघि महबूबनगर जिल्लाको हिस्सा थियो। जिल्लाले नलगोण्डा, रङ्गरेड्डी, महबूबनगर, वनपर्ति जिल्लाहरू र आन्ध्र प्रदेशको नन्दयाल, पल्नाडु र प्रकाशम जिल्लाहरूसँगको राज्य सीमासँग सीमाहरू बाँडेको छ।
इतिहास
नगरकुर्नूल जिल्ला ऐतिहासिक रूपमा, परम्परागत रूपमा विगतमा धेरै साम्राज्यहरूले शासन गरेको छ। कृष्णा नदी र तुङ्गभद्रा नदीको संगममा पाइने स्मारक र शिलालेखका प्रमाणहरूले यो ढुङ्गा युगदेखि नै बसोबास भएको ठाउँ रहेको बताउँछ। यस जिल्लाका धेरै ठाउँमा पौराणिक इतिहास छ।
भूगोल
जिल्ला ६,५४५.०० वर्ग किलोमिटर (२,५२७.०४ वर्ग माइल) को क्षेत्रफलमा फैलिएको छ।
जनसाङ्ख्यिकी
भारतको २०११ को जनगणना अनुसार, जिल्लाको जनसङ्ख्या ८९३,३०८ छ।
टी.एन.टी एक्सप्रेस
'''टी.एन.टी. एक्सप्रेस''' एक अन्तर्राष्ट्रिय कुरियर वितरण सेवा कम्पनी हो ।
नेपाल मेडिकल कलेज शिक्षण अस्पताल
नेपाल मेडिकल कलेज शिक्षण अस्पताल वि.सं २०५३ सालमा स्वर्गीय सच्चेकुमार पहाडीद्वारा स्थापित काठमाडौँ, नेपालमा ७०० शय्याको प्रमुख स्वास्थ्य सेवा केन्द्र हो। यसले नेपालमा चिकित्सा सेवा र चिकित्सा शिक्षा प्रदान गर्दछ। यसले वैज्ञानिक अनुसन्धान पनि गर्दछ। नेपाल मेडिकल कलेज काठमाडौँको जोरपाटीमा अवस्थित छ।
डाइमन्ड उपविभाग
डाइमन्ड उपविभाग भारतीय राज्य पश्चिम बङ्गालको दक्षिण २४ परगना जिल्ला अन्तर्गतको उपविभाग हो।
मौरिसस
मौरिटियस गणतन्त्र (अङ्ग्रेजी: Republic of Mauritius, फ्रान्सेली: République de Maurice), अफ्रीकी महाद्वीप तटको दक्षिण पश्चिममा लगभग ९०० किलोमीटरको दूरीमा हिन्द महासागरमा र मेडागास्करको पूर्वमा स्थित एक द्वीपीय देश हो। मौरिटियस द्वीपको अतिरिक्त यस गणराज्यमा, सेंट ब्रेंडन, रड्रीगज र अगालेगा द्वीप पनि शामिल छन. दक्षिणपश्चिममा २००० किलोमीटरमा स्थित फ्रांसीसी रीयूनियन द्वीप र ५७० किलोमीटर उत्तर पूर्वमा स्थित रड्रीगज द्वीप सङ्गै मौरिटियस मस्कारेने द्वीप समूहको भाग छ। मौरिटियसको संस्कृति, मिश्रित संस्कृति छ, किन भनें पहिला यो फ्रान्सको आधीन थियो तथा पछि ब्रिटिश स्वामित्वमा आयो। मौरिटियस द्वीप विलुप्त भै सकेको डोडो पक्षीको अन्तिम र एकमात्र घरको रूपमा पनि विख्यात छ।
इतिहास
मौरिटियसको सबै भन्दा पुरानो अभिलेख लगभग १० औँ शताब्दीको शुरुवातको छ जुन द्रविड ( तमिल ) र औस्ट्रोनेशी नाविकहरूको सन्दंर्भबाट आउद छ। पोर्चुगली नाविकहरू पहिला पहिला यहाँ १५०७ मा आये र उन्हिहरूले यस निर्जन द्वीपमा एक यात्रा अड्डा स्थापित गरे र फेरी यस द्वीपलाई छोडेर गई हाले। सन् १५९८ मा हलैंडको तीन पोत जुन मसला द्वीप (स्पाइस आइलैंड)को यात्रामा निकलेको थियो एक चक्रवातको समयमा रास्ता भुलेर यहाँ पुगी हाले। उन्हिहरूले यस द्वीपको नाम आफ्नो नासाओको युवराज मौरिसको सम्मानमा मौरिटियस राखि दिये। सन् १६३८ मा, डचहरूले यहाँ पहिलो स्थायी बस्ती बसाए। चक्रवात भएको कठोर जलवायु परिस्थिति र बस्तीलाई हुने लगातार नुक्सानले गर्दा डचहरूले केही दशकपछि यस द्वीपलाई छाडी दिये। फ्रान्स, जसलाई पहिलेदेखि नै यसको पडोसी आइल बरबोन (अब रीयूनियन) द्वीपमाथि नियन्त्रण थियो सन् १७१५ मा मौरिटियसमाथि कब्जा गर्‍यो र यसको नाम बदलिएर – आइल दे फ्रान्स (फ्रांसको द्वीप) राखियो। फ्रांसको शासन हुदा, यो द्वीप एक समृद्ध अर्थव्यवस्थाको रूपमा विकसित भयो जुन चीनी उत्पादनमा आधारित थियो। यो आर्थिक परिवर्तन गवर्नर (राज्यपाल) फ्रेङ्कएस माहे दे लेबर्डनाइस द्वारा शुरू गरियो।
ग्रेट ब्रिटेनसित आफ्नो कयौँ सैन्य सङ्घर्षहरूको समयमा, फ्रांसले गैरकानुनी घोषित जलदस्युहरू "कोर्सेर्स" लाई शरण दियो, जुन धरै ब्रिटिश जहाजहरू, जुनमा मूल्यवान व्यापारको माल लादिएको हुन्थ्यो लाई उनिहरूको भारत र ब्रिटेनको मध्य हुने यात्राहरूको समयमा लूटथे। सन् १८०३-१८१५ समयमा भएको नेपोलियन युद्धमा ब्रिटिश यस द्वीपमाथि नियन्त्रण पाउनमा सफल भए। ग्रांड पोर्टको लडाई जीतेपछि, जुनकि नेपोलियनको ब्रिटिशहरूमाथि एकमात्र समुद्री विजय थियो, फ्रांसीसी, तीन महीनापछि, केप मैलह्युर (Malheureux)मा ब्रिटेनसित हारी हाले। उन्हिहरूले औपचारिक रूपले ३ डिसेम्बर १८१०को दिन केही शर्तहरू साथ समर्पण गरिदियो, यो शर्तहरू थियोकि, द्वीपमाथि फ्रांसीसी भाषाको प्रयोग जारी रहने छ र आपराधिक मामिलाहरूमा नागरिकहरूमाथि फ्रांसको कानुन लागू हुने छ। ब्रिटिश शासनको अन्तर्गत, यस द्वीपको नाम बदलिएर फेरी मौरिटियस गरी दिईयेको थियो।
सन् १९६५ मा, ब्रिटेन (यूनाइटेड किङ्गडम)ले छागोस द्वीपसमूहलाई मरीशसदेखि अलग गरी दिईयो। उनिहरूले यस्तो ब्रिटिश हिन्द महासागर क्षेत्र स्थापित गर्नलाई गर्‍यो जसलाई उनिले सामरिक महत्त्वको द्वीपहरूको प्रयोग संयुक्त राज्य अमेरिका साथ रक्षा सहयोगको विभिन्न प्रयोजनहरूको लागि गर्न सके। हालाँकि मौरिटियसको तत्कालीन सरकार उनको यस बातबाट सहमत थिए तर पछिको सरकारहरूले उनको यस बातको अन्तरराष्ट्रिय कानुन तहत अवैध बताईयेको छ र यस द्वीप समूहहरूमाथि आफ्नो अधिकार देखायेको छ. उनको यस दावालाई, संयुक्त राष्ट्रद्वारा पनि मान्यता दिईयेको छ ।
मौरिटियसले १९६८ मा स्वतन्त्रता प्राप्त गर्‍यो र देश राष्ट्रमंडल अन्तर्गत, सन् १९९२मा एक गणतन्त्र बन्यो। मौरिटियस एक स्थिर लोकतन्त्र हो जहाँ नियमित रूपले स्वतन्त्र चुनाव हुन्छ र मानवाधिकारहरूको मामिलामा पनि देशको छवि राम्रो छ, यसले गर्दा यहाँ धेरै विदेशी निवेश भएको छ र यो देश अफ्रिकामा सबैभन्दा धेरै प्रति व्यक्ति आय भएको देशहरू मध्ये एउटा हो।
राजनीति
मौरिटियस एक संसदीय लोकतन्त्र हो जसको संरचना ब्रिटेनको संसदीय प्रणालीमा आधारित छ। राज्यको प्रमुख राष्ट्रपति हुन्छ जसको कार्यकाल पाँच वर्षको हुन्छ र उसको चुनाव राष्ट्रिय सभा, मौरिटियसको एकसदनीय संसदले गर्छ। राष्ट्रिय सभा (नेशनल असेंबली)को ६२ सदस्य जनता द्वारा चुनिन्छन् जबकि चारदेखि आठ सदस्यहरूको नियुक्ति चुनावमा हारेको "श्रेष्ठ पराजित" उम्मीदवारहरूको बीचबाट जातीय अल्पसङ्ख्यकहरूको प्रतिनिधित्व गर्नको लागि तब गरिन्छ जब यस समुदायहरूलाई चुनावबाट उचित प्रतिनिधित्व मिल्दैन। प्रधानमन्त्री र मन्त्री परिषद सरकारको नेतृत्व गर्छन। सरकार पांच साले आधारमा निर्वाचित हन्छ। सबैभन्दा हालको साधारण चुनाव ३ जुलाई २००५ मा मुख्य भूमिको सबै २० निर्वाचन क्षेत्रहरूसितै रड्रीगज द्वीपको निर्वाचन क्षेत्रमा पनि गराईयेको थियो।
जिल्ला र अधीन क्षेत्रहरू
मौरिटियस द्वीप नौ जिल्लाहरूमा विभाजित छन:
मौरिटियसको अन्य क्षेत्र
मौरिटियस निम्न क्षेत्रहरूमाथि पनि अधिकार देखाउछ:
भूगोल
स्थानीय जलवायु उष्णकटिबन्धीय छ, जुन दक्षिणपूर्वको हावाहरू द्वारा संशोधित हुन्छ। यहाँ मईदेखि नोभेम्बर सम्म शुष्क जाडो पर्छ र नवम्बरदेखि मई सम्म मौसम तातो, आद्र, र गीलो गर्मीको हुन्छ। विरोधी-चक्रवात देशलाई मईदेखि सितंबरको समयमा प्रभावित गर्छ। चक्रवातहरूको समय नवंबर-अप्रिल हुन्छ। हौलैंडा (१९९४) र दीना (२००२) पछिल्लो दुई चक्रवात हुन जसले द्वीपलाई सबै भन्दा धेरै प्रभावित गरेको छ।
उत्तरपश्चिममा स्थित पोर्ट लुई यस द्वीपको राजधानी र सबै भन्दा ठूलो शहर हो। अन्य महत्त्वपूर्ण शहरहरूमा क्यूरेपाइप, वकोआस, फीनिक्स, कुआर्ते बोर्नेस, रोज हिल र बीयू-बासिन शामिल छन्।
अर्थव्यवस्था
सन् २००५ मा, अनुमानित १०१५५ अमरीकी डलर, क्रयशक्ति समता ( पीपीपी ),को साथ मौरिटियस अफ्रिकामा प्रति व्यक्ति सकल घरेलू उत्पादको हिसाबले सातौँ स्थानमा छ, यसभन्दा अगाडि छन रीयूनियन (१९२३३ अमरीकी डलर, वास्तविक विनिमय दरहरूमा), सेशल्स ( १३८८७ अमरीकी डलर, पीपीपी पर), गैबन (१२७४२ अमरीकी डलर, पीपीपी पर), बोत्सवाना (१२०५७ अमरीकी डालर पीपीपी पर), भूमध्य रेखीय गिनी ( ११९९९ अमरीकी डलर, पीपीपी पर), र लीबिया ( १०७२७ अमरीकी डलर, पीपीपी पर)।
अर्थव्यवस्था मुख्यतः गन्ना बगान, पर्यटन, कपडा, र सेवा क्षेत्रमा निर्भर छ, तर अन्य क्षेत्रहरूमा पनि तिव्र विकास हुँदैछन। मौरिटियस, लीबिया र सेशल्स मात्र तीन यस्तो अफ्रीकी देश छन जसको दर्जा " मानव विकास सूचकाङ्क”को हिसाबले ‘उच्च’ छ। (रीयूनियनलाई फ्रांसको हिस्सा मानदै, संयुक्त राष्ट्रले मानव विकास सूचकाङ्कको वरीयता श्रेणीमा सूचीबद्ध गरेको छैन)
गन्ना ९०% कृषि योग्य भूमिमा उत्पादित हुन्छ र जसले कुल निर्यात आयको २५% प्राप्त हुन्छ। तर १९९९ मा पडेको भयङ्कर सूखाले उँखुको खेति नराम्ररी क्षतिग्रस्त भयेको थियो। सरकारको विकास योजनाहरू विदेशी निवेशमा आधारित छ। मौरिटियसले ९००० देखि अधिक अपतटीय संस्थाहरूलाई आकर्षित गरेको छ जसको उद्देश्य भारत र दक्षिण अफ्रिका सँग व्यापार गर्नु हो जबकि एकलै बैङ्किङ्ग क्षेत्रमा निवेश १ अरब डलरदेखि अधिक पुगेको छ। दिसम्बर २००४ मा बेरोजगारीको दर ७.६% थियो। फ्रान्स देशको सबैभन्दा ठूलो व्यापारिक साझीदार हो जसको यस देशको साथ न मात्र निकट संबन्ध छन, बल्कि त्यो यसलाई विभिन्न रूपमा प्राविधिक सहायता प्रदान गर्छ।
स्थानीय निवासीहरूलाई कम कीमतमा आयात गरने सुविधा दिनु र धेरै पर्यटकहरू जुन फिलहाल दुबई र सिङ्गापुर जान्छन, लाई आकर्षित गर्नको लागि मौरिटियसले अघिलो चार सालमा एक शुल्क मुक्त (ड्यूटी फ्री) द्वीप बनने दिशामा प्रयासरत छ। कतिपय उत्पादहरूमा ड्यूटी (शुल्क) समाप्त गरी दिएको छ र १८५० भन्दा धेरै उत्पादहरूमा जसमा कपडा, भोजन, गहना, छायाङ्कन (फोटोग्राफिक) उपकरण, श्रव्य दृश्य उपकरण र प्रकाश व्यवस्थाको उपकरणहरू सम्मिलित छनबाट शुल्क घटायेको छ। यस अतिरिक्त, नयाँ व्यावसायिक अवसरहरूलाई आकर्षित गर्ने उद्देश्यले आर्थिक सुधारहरूलाई पनि लागू गरिएको छ. हालैमा, २००७-२००८को बजटमा वित्त मन्त्री राम सीताननले कम्पनी (कार्पोरेट) करलाई घटायेर १५% कर गरेको छ । ब्रिटिश अमेरिकी इंवेस्टमेंट कम्पनी मौरिटियसमा मर्सिडीज बेंज ,पीजो, मित्सुबिशी र साब कारहरूको बिक्रीको प्रतिनिधित्व गर्छ।
ए डी बी नेटवर्कको योजना पूरै मौरिटियसमा मान्छेहरूलाई वायरलेस इंटरनेट प्रदान गर्ने हो, अहिले सम्म यो द्वीपको ६०% क्षेत्र र ७०% जनसङ्ख्या सम्म पुगि सकेको छ।
जनसाँख्यिकी
मौरिटियसको समाज विभिन्न जातीय समूहहरूको मानिषहरूद्वारा मिलेर बनेको छ। गणराज्यको अधिकांश जनताहरू भारत, अफ्रिका, फ्रान्स, ब्रिटेन, अस्ट्रेलिया आदि निवासीहरूको वंशज हुन। धेरैजना मिश्रित जातीय मूलको छन्।
भाषा
मौरिटियसको आधिकारिक भाषा अङ्ग्रेजी हो, त्यसैले सरकारका सारा प्रशासनिक कामकाज अङ्ग्रेजीमै हुन्छ। शिक्षा प्रणालीमा अङ्ग्रेजी सँग फ्रांसीसी पनि प्रयोग हुन्छ। फ्रांसीसी भाषा हालाँकि, मीडियाको मुख्य भाषा हो चाहे प्रसारण होस कि मुद्रण यस बाहेक व्यापार र उद्योग जगतको मामिलाहरूमा पनि मुख्यत: फ्रांसीसी नै प्रयोगमा आउँछ। सबै भन्दा व्यापक रूपमा देशमा मौरिटियन क्रेयोल भाषा बोलिन्छ। हिन्दी पनि एउटा ठूलो वर्गद्वारा बोलिन्छ र समझिन्छ।
धर्म
मौरिटियसमा विभिन्न धर्मका मान्छेहरू बसो बास गर्छन जसमा प्रमुख छन हिन्दू धर्म (५२%), ईसाई धर्म (२७%) र इस्लाम धर्म (१४.४%)। एउटा ठूलो सङ्ख्या नास्तिकहरूको पनि छ।
संस्कृति
मौरिटियसलाई स्वादिष्ट खानाको लागि पनि चिनिन्छ, जहाँ भारतीय, चीनी, क्रेयोल र यूरोपियन खानाहरूको मिश्रण छ। यस द्वीपमा रम का उत्पादन ठूलो पैमानामा हुन्छ। १६३८ मा डचहरूले मौरिटियसलाई सब भन्दा पहिले उखु सँग परिचित गरायो। डचहरू उखुको खेती मुख्यतः अरक ( रमको एक पूर्व प्रकार)को उत्पादनको लागि गर्थे। तर फ्रान्स र ब्रिटेन शासनको समयमा यहाँ उँखुको खेतीलाई ठूलो पैमानामा गरियो जसले यस द्वीपको आर्थिक विकासमा धेरै योगदान पुर्यायो। पियरे चार्ल्स फ्रेङ्कोएज हरेल पहिलो व्यक्ति थियो जसले १८५० मा मौरिटियसमा रमको स्थानीय आसवनको प्रस्ताव गर्‍यो।
शन्तनु
व्यास रचित महाभारतका अनुसार शान्तनु हस्तिनापुरका चन्द्रवंशी राजा थिए। उनी राजा भरतका वंशज र राजा प्रतीपका कान्छा छोरा थिए।
पिसाको ढल्किएको स्तम्भ
पिसाको ढल्किएको स्तम्भ (इटालेली:तोर्रे दी पिसा) इटालीको पिसामा अवस्थित तथा विश्वका सात आश्चर्यहरूको सूचीमा पर्न सफल एक स्तम्भ हो। इटलीमा पिसाको ढल्केको कीर्तिस्तम्भ वास्तुशिल्पको अदभुत नमूना मान्ने गरिन्छ। आफ्नो निर्माण पश्चात यो धरहरा लगातार एकातिर ढल्किदै गएको छ। यसको लगातारको झुकावले नै यसलाई विश्वभर प्रसिद्ध बनाएको छ। तर त्यहि कारणले यो स्तम्भ ढल्ने खतरा पनि बढ्दै गएको छ।
शन्तनु
शान्तनुको जन्म
कुरु राजा प्रतीपका तीन छोरा थिए। जेठो छोरा देवापि कुष्ठ रोगी भएकाले जङ्गलमा गई सन्यासी जीवन बिताउन थाले। माहिलो छोरा वाह्लिक आफ्ना मामाका साथमा वल्ख देशमा बस्न गए र पछि त्यहीँको राजा भए। राजा प्रतीपको जीवनको उत्तरार्द्धमा रानी सुनन्दाको कोखबाट कान्छो राजकुमार शान्तनुको जन्म भयो।
पिसाको ढल्किएको स्तम्भ
परियोजना
पछिल्लो दस वर्षदेखि यस स्तम्भलाई स्थायित्व दिने उद्देश्यले एउटा विशेष परियोजना आयोजना गरिएको छ। यस परियोजनाको अन्तर्गत ढल्किएको स्तम्भलाई सिधा गर्ने हेतुले यसको उत्तरतर्फ रहेको जमीनबाट ७० टन माटो खनियो। जब यो काम पूरा भयो त्यसपछि यो स्तम्भ लगातार सिधा हुँदै गएको देखिन्छ। सात वर्षपछि अब यो टावर ४८ सेन्टिमिटर सीधा भएको छ। इन्जिनियरको भनाई अनुसार पहिलो चोटी यो टावर अब पूर्ण रूपले स्थिर रहेको छ। वास्तुशिल्पको यो अनौठौ नमूना जब २०औ शताब्दिमा निर्माण कार्य हुँदै थियो त्यति खेर नै कामदारहरूलाई यो टावर एक तर्फ ढल्दै गैरहेको छ भन्ने भान भएको थियो। कामदारहरूले यसलाई ठिक पार्न प्रयास गरे तर यो पूर्ण तयार भएपछी एक तर्फ ढल्की सकेको थियो। पछि टावरको फिदमा र टावर भित्र एउटा हाईटेक क्यामेरा लगाइयो। जसबाट यो थाहा पाइयो को अब यो स्तम्भ ढल्किन रोकिएको छ। यस कार्यक्रमको पर्वेक्षक रहेको अधिकारी भन्छन आउने दुई सय वर्षसम्म यो टावर स्थिर नै रहन्छ।
शन्तनु
शान्तनुको जन्म
कुनै दिन ध्यानमग्न रहेको अवस्थामा पूर्वकर्महरुद्वारा प्रेरित गङ्गा सुन्दर स्त्रीरुप धारण गरी उनको समीपमा आइन् र विवाहको प्रस्ताव राख्ने उद्देश्यले उनको दायाँ काखमा बसिन्। तर परम्परा अनुसार दायाँ पार्श्व पत्नीको नभई छोरी वा बुहारीको स्थान भएकाले राजाले गङ्गालाई आफ्नो पुत्रवधु बन्न सुझाए। सो कुरा स्वीकार गरी गङ्गा पुनः आफ्नो यथास्थानमा फर्किइन्।
पिसाको ढल्किएको स्तम्भ
परियोजना
विश्व भरका लाखौ मानिस यस टावरलाई हेर्न पिसाआउने गर्छन। केहि वर्ष पहिला टावर ढल्ने खतरा देखिए पश्चात यसलाई बन्द गरिएको थियो। पुन ११ वर्षसम्म बन्द रहेर यो टावर सन् २००१ डिसेम्बरमा सुचारु गरियो। यस टावरको निर्माण कार्य सम्पन्न गर्न २०० वर्ष लागेको थियो।
शन्तनु
गङ्गासँग विवाह
शान्तनुले गङ्गा (गङ्गा) नदीको तट नजिक एउटी सुन्दर महिलालाई देखे र उससँग विवाह गर्नका लागि प्रस्ताव राखे। उनले पनि कुरा मानिन तर एउटा शर्तका साथ: कि शान्तनु उनले कार्यहरुका बारेमा कुनै प्रश्न कहिल्यै पनि गर्ने छैनन् भनेर यदि त्यसो गर्यो भने उनी वहाँलाई छोडेर जानेछिन्। उनको सर्त माने शान्तनुले अनि तिनीहरुको विवाह भयो र पछी उनले एउटा छोरालाई जन्म दिए। तर उनले बच्चालाई नदीमा लगेर डुबाइ दिईन्। शान्तनु उनीसँग कारण सोध्न पनि सक्दैनथे, किनकि वहाँले वाचा गरेका थिए, यदि त्यसो गर्यो भने उनी वहाँलाई छोडेर जानेछिन् । एकपछी अर्को, सात पुत्र उनले जन्म दिए र गङ्गा नदीमा डुबाउँदै गरिन्। जब गङ्गा ८ औं पुत्रलाई डुबाउन लागिरहेकी थिइन्, तब शान्तनुले, स्वयम् लाई रोक्न नसकेर सोधी नै हाले। अन्तमा, गङ्गाले राजा शान्तनुलाई महाभिषेक र उनकोद्वारा दिइएको ब्रह्माका श्रापका बारेमा समझाएका थिए। तब उसले वहाँलाई बताए कि उनलाई आठ वटा बच्चा आठ वसु थिए, जसलाई वशिष्ठले पृथ्वीमा नश्वर मानवका रूपमा जन्म लिने भन्ने श्राप दिएका थिए। यद्यपि जब उनले वहाँलाई शान्त गरे, तर उसले आफ्नो श्रापलाई सीमित गरिदिएका थिए र उनलाई बताए कि तिनीहरु मनुष्यका रूपमा आफ्नो जन्मको एक साल भित्र नै यस अभिशापबाट मुक्त हुनेछन्। यसका लागि उसले ती सबै मध्ये सात बच्चालाई यस जीवनबाट मुक्त गरिदिएकी हुन्। यद्यपि वासु दायसलाई एउटा लामो जीवन बाँच्न र कहिल्यै पनि पत्नी वा बच्चा नहुने श्राप दिइएका थिए। तर ऋषिले उसलाई एउटा वरदान पनि दिए कि ऊ सबै धर्मग्रन्थहरुका साथ सदाचारी, वार्तालाप गर्ने र आफ्ना पिताका आज्ञाकारी पुत्र पनि हुनेछन्। गङ्गाले भनेकी थिइन् कि उनी त्यस राजाका सिंहासन र स्थितिका लागि राम्ररी प्रशिक्षित गर्नका लागि स्वर्ग लिएर जानेछिन्। यस शब्दहरुका साथ, उनी बच्चाको साथ हराएकी थिइन्, जबकि शान्तनु दु:ख का साथ उसको जीवनका बाँकी समय बिताउनका बारेमा सोचेर मरिएका थिए।
आफ्नो छोरासँगको पुनर्मिलन
आफ्नो पत्नी र पुत्रको हानीले दुःखले भरिएका शान्तनुले ब्रह्मचर्यको पालन गर्न शुरू गरिदिए अनि आफ्नो राज्यमा धेरै नै राम्रो शासन गरे। केवल सदाचारी व्यवहारलाई अपनाएर, शान्तनु बिना हतियार उठाइकानै पुरा दुनियामाथि सजिलै जीत हासिल गर्न सक्दथे। सब राजाहरुले शान्तनुलाई सम्राट घोषित गरे अनि उनको शासनकाल शान्तिपूर्ण नै थियो। शान्तनुले शिकार गर्न छोडे अनि आफ्ना प्रजाबाट लोकप्रियता हासिल गरे। एक दिन, गङ्गाको किनारामा घुम्दै गर्दा शान्तनुले देखे कि नदी उल्टापुल्टा जस्तो भएको छ। यस घटनाका कारणको खोजी गर्दै, वहाँ एउटी सुन्दर युवा केटोका साथ आए, जसले आफ्नो आकाशीय हतियारबाट नदीको प्रवाहलाई जाँच गरेको थियो। युवा केटो उसकै छोरा थियो, यद्यपि वहाँले उसलाई चिन्न सकेनन् किनकि उनले उसलाई जन्म हुनुको केहि समय पछी मात्र देखेका थिए। केटोले चिनिहाल्यो कि वहाँ उसको पिता हो भनेर, यद्यपि उसले उसलाई प्रकट गरेन्, यस बाहेक ऊ त्यस भ्रमको शक्तिको उपयोग गर्दै उसको दृष्टिभन्दा पर हटी हाले। शान्तनुले यो देखेर आश्चर्य गरे कि के त्यो केटो वास्तवमा उनकै पुत्र थियो र उसले गङ्गालाई भने कि त्यो केटो वहाँलाई देखाओस्। यस प्रकार गङ्गा प्रकट भएर, वहाँलाई थाहा भयो कि त्यो बालक वास्तवमा उनकै पुत्र देवव्रत थिए र उसलाई ऋषि वशिष्ठद्वारा पवित्र शास्त्रको ज्ञान र परशुरामद्वारा युद्धको कला सिकाइएको थियो। देवव्रतका बारेमा सत्यताको खुलासा भएपछी उसले शान्तनुलाई हस्तिनापुर लिएर आउन भनेका थिए। राजधानी पुगेपछी शान्तनुले सिंहासनका उत्तराधिकारीका रूपमा देवव्रतलाई ताज पहिर्याएका थिए। यद्यपि शान्तनुलाई गङ्गाबाट अलग हुने पीडा भयो, तर वहाँलाई यस प्रकारको एउटा कुशल पुत्र प्राप्त हुनुमा ज्यादै खुशी पनि लागेको थियो। वहाँले देवव्रतको सहयोगबाट यमुनाको तटमा सात अश्वमेध यज्ञ पनि गरेका थिए।
सत्यवतीसँगको विवाह
चार वर्षपछी, शान्तनुले यमुनाका किनाराको यात्रा गर्ने समयमा एउटा अज्ञात दिशाबाट आएको वास्नालाई सुगन्ध लिएका थिए। सुगन्धको कारण खोज्दै जाँदा, वहाँ सत्यवतीका नजिक पुगेका थिए, जहाँबाट सुगन्ध आइरहेको थियो। सत्यवती आफ्नो गाउँका माछ मार्नेहरुका प्रमुखको एउटी धर्मपुत्री थिइन्। उनलाई देख्दा खेरि नै शान्तनुलाई उनीसँग माया बसीहाल्यो अनि वहाँ उनीसँग विवाह गर्न चाहन्थे । उनको सहमति सोधे पश्चात, उनका पिता यस शर्तमा विवाहका लागि राजी भए कि सत्यवतीका छोरा हस्तिनापुराको गद्दी सम्हालनेछन्। राजा शान्तनु, आफ्नो ठुलो छोरा देवव्रतलाई सिंहासनका उत्तराधिकारीका रूपमा आफ्नो कुरा भन्नमा असमर्थ थिए। यद्यपि, देवव्रतलाई आफ्नो नैतिकताको कारण थाहा भयो अनि आफ्ना पिताका लागि, आफ्नो मुखियालाई वचन दियो कि वहाँ सत्यवतीका बच्चाका पक्षमा आफ्ना सबै दाबीहरुको त्याग गरी दिनेछन्। संशयवादी प्रमुखलाई आश्वस्त गर्नका लागि, उनले यो सुनिश्चित गर्नलाई आजीवन ब्रह्मचर्यको पनि वाचा गराई आउने भावी पीढीलाई सत्यवतीका साथ जन्म हुने सन्तानहरुलाई पनि चुनौती दिइने गर्दैनन्। यस व्रतलाई सुनेर वहाँ तुरुन्त सत्यवती र शान्तनुका विवाहका लागि राजी भए। उनको द्वारा लिइएको भयानक शपथका कारण खगोलीय धारावाहिकहरुद्वारा देवव्रतका नाम भीष्मका रूपमा लिइएको थियो (जो कि एउटा भयानक प्रतिज्ञा लिइसकेका थिए) । सत्यवतीका साथ हस्तिनापुरा फिर्ता भएपछी उसले आफ्ना पितासँग आफ्नो व्रतका बारेमा बताएका थिए। यस बारेमा सुनेर शान्तनु धेरै प्रभावित भए अनि उनलाई वरदान दिए कि यदि ऊ चाहन्छ त्यतिबेला मात्र उसको मृत्यु हुनेछ। शान्तनु र सत्यवतीका दुईटा पुत्र थियो, चित्राङ्गद र विचित्रवीर्य। शान्तनुको मृत्यु पश्चात, विचित्रवीर्य हस्तिनापुरको राजा बने किनकि चित्राङ्गदको हत्या उसैको नाम भएको एउटा गन्धर्वद्वारा गरिएको थियो जब कि शान्तनु त्सयतिबेलासम्म पनि जीवित थिए।
गोत्री
गोत्री बाजुरा जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो।
कालिकोटे खड्का
कालिकोटे खड्काहरू अन्य कालिकोटेझैं आत्रेय गोत्रका हुन् । उनीहरू ऐतिहासिक कालिकोट राज्यका राजा हुन् । उनीहरूमध्ये केहीले आफ्नो थर कालिकोटे मात्र लेख्छन् । पृथ्वीनारायण शाहका पुस्ता द्रव्य शाहले गोरखाबाट कालिकोटे खड्काको राज्य हडपेका थिए।
हयीनसा
हयीनसा एक युनेस्को विश्व सम्पदा क्षेत्रमा जोडिएको छ।
बज्राक्ष
पाटे सिउँडीको बिया  लाई बज्राक्ष (बज्रको आँखा) भनिन्छ | बज्राक्ष नउनी तान्त्रिक डमरु बन्दैन।
पाटे सिउँडीको आँख्ला बीचमा पारेर भित्र कछुवाका हाड राखेर पाहा र सर्पको छालाले मोरिएपछि र भांग्रे सिस्नु (Girardinia diversifolia)को धागोमा बज्राक्ष उनेपछि बन्ने बाजाको नाम हो डमरु।
हर्दिया, सप्तरी
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २००१को जनगणना अनुसार यहाँको जनसङ्ख्या छ।
नर्सिंह विष
यदाकदा हलाहल पनि भनिने यो विष बिष्माको रसबाट बनाईन्छ| यो वनस्पति जगतमा सबै भन्दा विषालु मानिन्छ|
यदाद्री भुवनगरी जिल्ला
यदाद्री भुवनगरी जिल्ला भारतको तेलङ्गाना राज्यको एउटा जिल्ला हो। प्रशासनिक मुख्यालय भुवनगिरी टाउनमा अवस्थित छ। जिल्लाले सूर्यपेट, नलगोण्डा, जनगाउँ, सिद्दिपेट, मेडचल-मलकाजगिरि र रङ्गरेड्डी जिल्लाहरूसँग सिमानाहरू बाँडेको छ। यो नलगोण्डा जिल्लाबाट ११ अक्टोबर २०१६ मा तेलङ्गानाका जिल्लाहरूको एक ठुलो पुनर्गठनको क्रममा बनाइएको थियो।
सरस्वती कुमारी चौधरी
सरस्वती कुमारी चौधरी (जन्म जनवरी २८, १९९७) नेपाली राष्ट्रिय महिला क्रिकेट टिमकी खेलाडी हुन् ।
यदाद्री भुवनगरी जिल्ला
भूगोल
जिल्ला ३,०९१.४८ वर्ग किलोमिटर (१,१९३.६३ वर्ग माइल) को क्षेत्रफलमा फैलिएको छ।
जनसाङ्ख्यिकी
भारतको २०११ को जनगणना अनुसार, जिल्लाको जनसङ्ख्या ७२६,४६५ छ। २०११ को जनगणना अनुसार, जिल्लाको ९०.५४% ले तेलगु, ४.९७% लाम्बाडी र ३.४२% उर्दू बोल्छन्।
नोह
नोह, नो वा नोअ (जापानी:能 नो वा 能楽 नोगाकु ) चौधौँ शताब्दीमा विकास भएको जापानी सांगीतिक नाटक हो । कानिमि र उनका छोरा जिएमीले जापानको मुरोमाची काल देखि विकास गर्दै ल्याएको भनिने यस नाट्य शैली हालसम्म पनि कायम रहेको पुरानो नाट्य कला हो । यसमा नृत्य, नाच र गीतको सम्मिश्रण रहन्छ । प्रदर्शकहरू मुकुन्डो (मास्क) लगाउँछन् र बिस्तारै नाच्दछन् ।
नोह, धेरैजसो जापानी लोक साहित्यमा आधरित हुन्छन् । विभिन्न नकाप मास्क, वस्त्रहरूले विभिन्न पात्रहरू जनाउँछन् भने नृत्यमा भावहरू प्रकट गरिन्छन् ।
अभिनयकर्ताहरू
नाट्य तयारी अभिनय कर्ताहरूले सानै देखि सिक्न सुरु गर्दछन् । एतिहासिक रुप देखि पुरुषहरू मात्रै कला कर्मीका रूपमा आए पनि सन् १९४० को दशक देखि भने महिलाहरू पनि यसमा अग्रसर भएका छन् । सन् २००९ सम्म १२०० पुरुष तथा २०० महिला नोह कलाकारहरू थिए ।
भूमिकाहरू
मुख्य रूपमा अभिनयकर्ताहरू चार समूहमा बाँडिन्छन्: सिते (मुख्य पात्रका रूपमा), वाकी (खल पात्रका रूपमा), क्योजेन र हायसी (बाद्यबाधक)
मुकुन्डो
अभिनय समयमा लगाइने विशेष मुकुन्डोहरू विभिन्न किसिमका हुन्छन् । मुकुन्डोहरू पात्र/भुमिका अनुसार उमेर, लिङ्ग, तह वा अन्य पात्रहरू बताउँछन् । धेरै नाटकहरूमा सिते (मुख्य पात्र) ले मात्र मुकुन्डो लगाएका हुन्छन् ।
मुकुन्डो लगाइनुको अर्थ मुख्य पात्रको भावना लुकाउनु नभई दर्शकमाझ भावनात्मक परिकल्पना गराउनु हो । मुकुन्डोले पात्रलाई अर्थपूर्ण बनाउँछ । केही मुकुन्डोले प्रकाशको प्रयोगद्वारा विभिन्न भावनाहरू प्रस्तुत गर्न सक्दछ; प्रकाशको चहकमा मुकुन्डोले खुसी/हाँसेको अर्थ दिन सक्दछ भने अभिनय कर्ताले शिर निहुराउँदा प्रकाश कम पर्नुले दुखि क्षणको अर्थ दिन्छ ।
हाहोए लोक गाँउ
हाहोए लोक गाँउ एक युनेस्को विश्व सम्पदा क्षेत्रमा जोडिएको छ।
नोह
नाट्य घर
नोह नाटक घरमा अन्य नाटक घरमा जस्तै पर्दाहरूको प्रयोग भएको हुदैँन । कलाकारहरू नाट्य शालामा प्रवेश गरेको र बाहिरिएको देख्न सकिन्छ ।
नाटक घरहरू भित्रै पनि नाट्य शाला (स्टेज) भन्दा माथि छाना हुनु नोह नाटक घरहरूको मुख्य विशेषता हो । नाटक घरहरूमा सजावट पनि गरिएको हुदैँन ।
वस्त्र
नोहमा वस्त्र पात्र अनुसारको हुने गर्छन् ।
संगीत तथा धुन
नोहमा संगीत, धुन हुने भएकाले जापानी ओपेरा नाम पनि दिने गरेका छन् । वाक्यहरू कवितात्मक र अर्थपूर्ण हुने गर्दछन् ।
नाट्य विषय
नाटकका विषय लौकिक र पारलौकिक हुने गर्दछन् ।
इराक राष्ट्रिय फुटबल टोली
इराक राष्ट्रिय फुटबल टिम (अरबी: المنتخب العراقي لكرة القدم) इराकलाई अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलमा प्रतिनिधित्व गर्छ । यो टोली यसको प्रशंसकहरू द्वारा यूसुद अल-राफिडिन (अरबी: أسود الرافدين) को रूपमा चिनिन्छ, जसको अर्थ यो क्षेत्र मेसोपोटेरिया हो र यो इराक फुटबल एसोसिएशन (आईएफए) द्वारा नियन्त्रित छ, जुन अहिले एसियाई फुटबल कन्फिडरेसन (एएफसी) ) साथ नै पश्चिमी एसियाई फुटबल फेडरेशन (WAFF), अरब फुटबल एसोसिएशन (यूएएफए) र अरब खाल कप फुटबल फेडरेशन (एजीसीएफएफ) ।
बाँचिरहेको आवाज
बाँचिरहेको आवाज सिद्धिचरण श्रेष्ठद्वारा लेखिएको र साझा प्रकाशनले बजारमा ल्याएको एक नेपाली भाषाको काव्य हो।
चतराधाम
चतराधाम सुनसरी जिल्लाको बराहक्षेत्र गाविसमा पर्दछ। यो ठाउँ धरान देखि करिब १३ किलोमिटर पश्चिममा सप्तकोशी नदीको किनारामा पर्दछ। वराहक्षेत्र जाने बाटोमा पर्ने चतराधाम ज्यादै प्राचीन स्थल मानिन्छ। पहाडको फेदीमा नै रहेको चतराधाममा मुख्यतया दुईवटा धार्मिक स्थलहरू छन। तीनीहरू चतराधामको औलीया बाबा मठ र जगद्गुरु पीठ (राधाकृष्ण आध्यात्मिक भक्ति साधना अध्यात्मिक प्रतिष्ठान)हरू हुन। यिनीहरू मध्ये यहाँको पुरानो मठ भने औलीया बाबा मठ हो। औलियाबाबाको कहानीसँग जोडिएको यस मठको इतिहास मध्यकाल सम्म पुग्दछ।
चतराधामको औलिया बाबा मठ क्षेत्रमा भैरव, काली, शिव, शिवगणेश र हनुमान आदिका मूर्ति र मन्दिरहरू छन्। यसवाहेक औलिया बाबाको गुदरी घर (बाबा मनमुकुन्द सेनले ओड्ने कपडा राखिएको घर) पनि यसै भित्र पर्दछ। यहाँको मनमुकुन्देश्र शिवालय, मनमुकुन्द सेनले स्थापना पाएको मानिन्छ।
चतराधाममा मेला लाग्ने मुख्य पर्व कार्तिक पूर्णिमा हो। उक्त अवशरमा साधु सन्यासीहरू नेपाल र भारतको ठूलो क्षेत्रबाट यस मठमा आउँछन् र विशेष उत्सवका साथ औलि बाबाको निसान वराहक्षेत्र पुर्‍याउँछन। त्यसपछि उक्त निसानलाई तीन दिनसम्म वराहक्षेत्र मन्दिर भित्र राखी कार्तिक पूर्णिमाको भोलिबाट चतराधाम फिराएपछि कार्तिक मेलाको समापन गर्दछन। चताराधाममा २०५९ साल वैशाख १ गते कलियुगमा पहिलो पटक सुरु गरिएको कुम्भ मेला निरन्तर १२/१२ वर्ष मा पूर्ण कुम्भ मेला र ६/६ वर्ष मा अर्धकुम्भमेलाको रूपमा मेला लाग्ने गर्दछ। उक्त अवसरमा विश्व भरिका हिन्दु धर्मावलम्बीहरु जगद्गुरु बालसन्तको नेतृत्वमा बैदिक सनातन धर्मका सम्पूर्ण जगद्गुरुहरुका साथमा चतराधामबाट बराहक्षेत्रस्थित कोकाः कौशिकी नदीको संगम मा स्नान गर्न जाने चलन रहेको छ । यसरी चतराधाम र वराह क्षेत्रको विशेष महत्त्व रहेको पाइन्छ। चतराधामको अर्को आकर्षणार नेपालको एक मात्र जगद्गुरुको आश्रम जगद्गुरु पीठ (राधाकृष्ण भक्ति साधन आध्यात्मिक प्रतिष्ठान) हो। वि. सं २०५१/५२ साल तिर चतराधामको दुर्वासाघाट नजिकअनन्त श्री विभूषित वालसन्त मोहन शरण देवाचार्यजी महाराजले स्थापना गरेको सो आश्रम २०६७ वैशाख १ गते महाराज श्रीले काशी पण्डित सभा द्वारा जगद्गुरुको उपाधि प्राप्त गरेपछी जगद्गुरु पीठको रूपमा स्थापित भएको पाइन्छ। बालसन्तले  प्राचीन हरिद्वारका प्रमाणित गरी  प्रचार गरेको यो स्थान पर्यटकीय दृष्टिले निकै महत्त्वपूर्ण छ। हाल त्यस स्थानमा मन्दिरहरू, वृद्धाश्रम, वेद विद्यालय, कुम्भ स्मारक (नेपालको प्रथम कुम्भ मेलाको प्रतिक), तथा आकर्षणका थुप्रै विषयवस्तु रहेका छन्। त्यहाँ आयुर्वेदिक विश्वविद्यालय, धर्मशाला, गौशाला, यज्ञशाला र अन्य मठ मन्दिरहरू भने निर्माणाधिन छन ।
चतराधाम क्षेत्र जङ्गल सफारी, जलक्रिडा तथा नौकाशयरका दृष्टिले समेत महत्त्वपूर्ण छ। चतराधाम छेउको सप्तकोशी नदीमा नौकाशयर गरी पर्यटकहरू रमाउन सक्तछन्। दोलालघाटबाट आउने राफ्टिङ सेवा टुङ्गिने अन्तिम विन्दु पनि चतराधाम नै हो। चराहरूको पदयात्रा र सुन्दर पहाडी दृश्य अवलोकन समेत यस स्थानमा आउने पर्यटकका लागि आकर्षणका केन्द्र विन्दु हुन सक्दछन।
तीते करेला
तीते करेला वैज्ञानिक वर्गीकरण अनुसार फूलफुल्ने वनस्पतिको समूहमा कुकुरबिटासी परिवारमा पर्ने एक वनस्पति हो। वैज्ञानिक नाम Momordica charantiaबाट चिनिने तीते करेलालाई संस्कृतमा कंटफल, उग्रकाँड र हिन्दीमा करेला नै भनिन्छ। अङ्ग्रेजीमा भने यसलाई बिटर मेलन वा बिटर गोर्ड पनि भन्ने गरिन्छ। हेर्नमा हरियो र सेतो, स्वादमा तीते करेला खनिज पदार्थयुक्त तथा औषधीय गुणले भरपूर सब्जी हो। सब्जीको रूपमा प्रयोगगरिने करेला लहरामा फल्ने फल हो। करेलामा रहेको Momordicin नामक रासायनिक पदार्थले गर्दा यसको स्वाद तीतो हुन्छ।
इतिहास
आयुर्वेदिक चिकित्सामा तीते करेलालाई विभिन्न औषधिमा उपयोग गरिन्छ। विशेषगरी- उच्च रक्तचाप, मधुमेह रोग, बाथको रोग अरू विभिन्न रोग निदानका लागि समेत प्रयोग गरिन्छ भने युनानी चिकित्साको दृष्टिमा पिसाबको रोग निको पार्छ, मस्तिष्कलाई तन्दुरूस्त राख्दछ, आउँ र कफलाई राम्रोसँग निको पार्छ। पत्थरीको रोग, पक्षघात तथा बाथ रोगमा यसको उपयोगले राम्रो सघाउ पुर्‍याउँछ। रगतका लागि फलाम तथा हाड, दाँत, मस्तिष्क र अन्य शारीरिक अवयवका लागि फस्फोरसको अति आवश्यक हुन्छ। त्यसको आपूर्ति करेलाबाट लिन सकिन्छ।
औषधोपचार
तीतेकरेलाको हरेक भागजस्तै फल, पात, बियाँ, जरा आदि विभिन्न प्रकारका रोगको उपचारका लागि प्रयोग गरिएको पाइन्छ ।
दुर्वासा
दुर्वासा एक वैदिक कालका ऋषि हुन् । उनी आफ्नो रिसको लागि प्रसिद्ध छन् त्यसैले उनलाई क्रोधी भनेर प्राय जानिन्छ उनी भगवान् शिवको अंश अवतार थिए । दुर्वाश्यश अर्थात् दुवोको लुगा लगाउने दुर्वासा भनिएको हो ।
किसान जाति
नेपालका अल्पसंख्यक जातिहरू मध्ये किसान जातिलाई पनि एक मानिन्छ। नेपाल अधिराज्यमा मात्र नभएर विश्वमै लोपोन्मुख किसान जाति मेचिनगर नगरपालिका क्षेत्रमा मात्र पाइन्छ । लोपोन्मुख किसान जाति ढाँक, मादर, ढोलकी फौइज, धुधर नगेरा, बस्री, डाँफला, समाई आदि लोक बाजाहरू प्रयोग गर्दछन्। ।
क्याम्प नउ
क्याम्प नउ स्पेनी लालिगा बार्सिलोना को घरेलु खेल मैदान हो। यो स्पेनको बार्सिलोना सहरमा अब्स्थित छ। यो मैदानको क्षमता ९९००० छ। यो रंगशाला युरोपको सबैभन्दा ठुलो रंगशाला हो। क्याम्प नउ मा बर्सिलोन ले आफ्नो लिग खेल तथा स्पेनले ठुलो खेलको आयोजना गर्छ।
काकद्विप उपविभाग
काकद्विप उपविभाग भारतीय राज्य पश्चिम बङ्गालको दक्षिण २४ परगना जिल्ला अन्तर्गतको उपविभाग हो।
बाइपङ्खी घोडा
बाइपङ्खी घोडा इन्दिरा प्रर्साईंद्वारा लेखिएको र साझा प्रकाशनले बजारमा ल्याएको एक नेपाली भाषाको काव्य हो।
कृष्ण पाउरोटी
कृष्ण पाउरोटी उद्योग नेपालको पुरानो पाउरोटी उद्योग हो । काठमाडौंको कमलपोखरीमा रहेको यो उद्योगको स्थापना बि. सं. २००५ मा कृष्णबहादुर राजकर्णिकारले गरेका थिए ।
राष्ट्रको समृद्धिका लागि एकनिष्ठ भएर व्यापार गर्नु, निस्वार्थभावले समाजसेवा गर्नु र जनउत्थानका लागि राजनीतिमा पनि संलग्न हुनु कृष्णबहादुर राजकर्णिकारको व्यक्तित्वको प्रमुख विशेषता थियो । वर्तमान सङ्कटग्रस्त समाजमा यिनै विशेषताका कारण उनी कालजयी बने । त्यतिमात्र होइन उनी आज र भोलिका पुस्ताका लागि समेत प्रेरक हुन पुगे ।
राजकर्णिकारले भारतको कोलकाताको नामी बेकरी कम्पनी फर्पोजमा पाउरोटी बनाउने कला सिकेका थिए । त्यो सीप, जाँगर र उत्साह बोकेर उनी नेपाल आए । अनि उनले आफ्नो घरमा आफ्नै नाउँबाट पाउरोटी कारखाना खोले ।बि. स. २००५ सालदेखि कृष्ण पाउरोटीका नाउँमा त्यस व्यापारिक संस्थाले नेपालमा पाउरोटी निर्माणका लागि गुरुत्तर भूमिका खेल्यो । ‌
कृष्णबहादुर राजकर्णिकार
राजकर्णिकार साइकल चढेर पाउरोटीको बजारिकरण प्रायः आफै गर्थे । त्योभन्दा अघिदेखि नै बीपी कोइरालाको राजकर्णिकारसँग मित्रता गाँसिएको थियो । त्यसैले कोइराला कृष्ण पाउरोटी भण्डारमा बराबर जान्थे । सो भण्डार खुलेदेखि उनले राजकर्णिकारको पौरखको थप तारिफ गर्न पनि थालेका थिए । वास्तवमा राजकर्णिकार र वीपी कोइराला खुबै मिल्थे । त्यसबेला राजकर्णिकारको साइकल चढेर नै कोइराला आफ्नो काम गर्थे । अनि बेलुका राजकर्णिकारको घर कमलपोखरीमा साइकल छाडेर उनी आफ्नो घर चाबेल जान्थे । तर कहिलेकाही हप्तौं दिनसम्म पनि उनी त्यो साइकल आफ्नै घरमा राख्थे ।
राजकर्णिकारका घरमा वीपी कोइराला र गणेशमान सिंहहरूको भेला भैरहन्थ्यो । साथै कृष्ण पाउरोटी भण्डार अन्य राजनीतिक व्यक्तिहरूको पनि सम्पर्क केन्द्रका रूपमा चालु थियो । त्यहाँ चिया होटल पनि भएकाले राजनीतिज्ञलाई उधारो खान पनि सजिलो थियो । वास्तवमा राजकर्णिकारको सरलपन र सहयोगी विचारबाट धेरै मान्छे लाभान्वित थिए ।
राणाशाहीले देश अन्धकारमा राखेको र जनशोषण गरेको बेहोराले राजकर्णिकार भित्रभित्रै मुर्मूरिएका थिए । तिनै राणा लखेट्नेबारेको बैठक राजकर्णिकारका पसलमा प्रायः हुने गथ्र्यो । उनी पनि भुसको आगोजस्तै भएर राजनीतिमा लागेका थिए । अनि उनी नेपालवादी थिए । त्यसैले उनले वीपी कोइरालाको पक्षधर भएर राष्ट्रप्रति चिन्तन गरे । वास्तवमा उनी नेपाल कै हीत मात्र सोच्ने गर्थे ।
कृष्णबहादुरको जन्म १९६० साल बैशाख २५ गते काठमाडौंको कमलपोखरीमा भएको थियो । उनका बुवा हिरामानसिंह राजकर्णिकार आफ्नो पुस्तैनी हलुवाई अथवा मीठाईको दोकान चलाउँथे र उनकी आमा लक्ष्मीकुमारी गृहणी थिइन् ।
कृष्णबहादुर सानामा राणाका दरबारमा मीठाई पु¥याउने काम गर्थे । उनले आफ्ना मालिकको भलाइका लािग मन, वचन र कर्म रोपेका हुन्थे । तर मान्छेले रोपेको कुनैकुनै बिरुवा पनि कुहिन्छ भन्नेको प्रमाण उनका मालिकहरु नै पनि साक्षत थिए । धनी भएर पनि किरनटोकी राणाको नाउँ लिनु पर्दा उनी इन्दुशमशेरकै नाउँ लिन्थे । तिनै इन्दुशमशेरको छत्रछायामा बस्ता उनी भोकभोकै पनि सुत्थे ।
श्री ३ जुद्धशमशेरले इन्दुशमशेरलाई बडाहाकिमको पगरी दिएर इलामतिर लखेट्ता राजकर्णिकार पनि आफ्ना मालिकका पछिपछि गए । त्यसबेला इन्दुशमशेरले यति दिन्छु र उती दिन्छु भनेर फकाउँदै उनीप्रति षड्यन्त्र मात्रै गरिरहे । केही वर्षसम्म घोटिदा पनि उनका हातमा राणाबाट चाराना पैसा पनि झरेन । त्यसैले त्यहाँ उनी तन्नम भए । त्यही रनाहामा उनी आँखा चिम्लेर भारतको कोलकाता पुगे । अनि त्यसैताका यिनले त्यहाँ पाउरोटी बनाउने इलम सिकेका थिए ।
राजकर्णिकारको बिहे २० वर्षका उमेरमा पाटन निवासी साहु रत्नलाल तम्राकार र साहुनी मानकुमारी ताम्राकारकी छोरी प्राणमायासँग भएको थियो । यी दम्पत्तिले ६ जना छोरा र ४ जना छोरी जन्माए । उनको एउटा छोरा घनश्याम राजकर्णिकार नेपाली भाषासाहित्यको प्रसिद्ध आरोही मानिन्छन् । साथै उनी नेपाली भाषासाहित्यको नियात्रा लेखनको अग्रस्थान हासिल गर्ने स्रष्टा मानिन्छन् ।
राजकर्णिकार बौद्धमार्गी थिए । त्यसैले उनले आफ्नो पुर्खाभूमि पाटनको हौगलबहालमा बुद्धमन्दिरको निर्माण गरे । त्यहीं उनले बुद्धको प्रतिमा पनि स्थापित गरेका थिए । पाउरोटी स्थापना गरेको पाँच वर्षपछि सोहीको आम्दानीबाट उनले त्यहाँ मन्दिर र मूर्ति बनाउन खर्च गरेका थिए । राजकर्णिकारले बनाएको मूर्तिमा सिद्धार्थ बुद्ध सिंहासनमा आरामका साथ ढल्केका छन् । अनि त्यस मूर्तिको विशेषता के छ भने सिंहासनमा सुतेर दायाँ हातले शिरलाई अडेस लगाइएको छ । बुद्धको यो सग्लो मूर्ति प्रतिष्ठापन गरिसकेपछि शहरमा उनको सुचर्चाले पनि ठाउँ ढाक्न थाल्यो । राजकर्णिकारको विशेषता उनी ठूलो कुरा गर्दैन थिए, तर ठूलो काम गर्थे । उनी धाक, रवाफ गर्दैन थिए तर जनमनमा जोडिएर सकेको सेवा गर्थे । उनी आडम्बर र घमण्डदेखि टाढा थिए तर उनी जनसाक्षर अभियानमा सक्रिय थिए । राजकर्णिकारको पाउरोटीमा लगानीका कारण उनको उद्योगले पनि अविश्रान्त रुप लिइरह्यो । उनीभित्रको सामाजिक चिन्तन र बौद्धधर्मप्रतिको आस्थाले पनि उनका समूहको सेरोफेरोले उनको जय मनाई रहे । वास्तवमा धैर्य नै जीवनको मुलबाटो हुन्छ भन्नेको सरल प्रमाण पनि यिनै थिए ।
गुराँस
गुराँस नेपाल लगायतका देशहरूमा पाइने एक प्रकारको रूख हो। यो पतझड (decidious) वर्गमा पर्दछ। यसको रूख होचो झ्याम्म परेको हुन्छ जुन धेरजसो भीरालो ठाउँमा उम्रन्छ। उच्च पहाडी भेकमा पाइने यो वनस्पति चैत्र-बैशाख महिनामा फूल्ने गर्दछ। लाली गुराँस नेपालको राष्ट्रिय फूल हो। ३ हजार मीटर भन्दा माथिको उचाइमा सेतो गुराँस पाइन्छ। दुवै प्रकारका गुराँस औषधि मानिन्छन् । नेपालमा गुराँसको सर्वत बन्दछ। विश्वको सबैभन्दा अग्लो लालीगुराँसको बोट नेपालमा रहेको छ। इलाम जिल्लाको मंगलबारे गाविसमा रहेको १६.१ मीटर अग्लो सो लाली गुराँसलाई गिनिज बुकले विश्वको सबैभन्दा अग्लो गुराँसको रूपमा अङ्कित गरेको छ । खानेकुरा वा अरु केही चीज अड्किएको बेलामा ललि गुरास खाँदा खड्किएको चीज निस्कन्छ । त्यसैले पनि यसलाई औषधि मानिन्छ ।
कृष्ण पाउरोटी
कृष्णबहादुर राजकर्णिकार
राजकर्णिकार जनसेवामा निक्कै, निक्कै र निक्कै उत्सर्गिक थिए । सेवाका क्रममा खास गरेर उनी स्कूल स्थापना गर्नेदेखि पुस्तकालय बनाउनसम्म सहयोग गर्थे । साथै पाटी र चौतारो बनाउने प्रस्ताव लिएर कोही आए भने उनी आर्थिक सहयोग जुटाई दिन्थे । बाँचुनजेलसम्म पनि उनले आफ्नो मन र कर्म नेपालको हीतमा नै रोपिरहे । नेपाल र नेपालीको जयगानमा डुबुल्किरहेका बेला उनी अपर्झट थला परे । अन्ततः २०१६ साल माघ ६ गते काठमाडौंमा उनी स्वर्गीय भए । त्यसबेला उनी सन्ताउन्न वर्षमा हिंडिरहेका थिए ।
गुराँस
नेपाल
विश्वमा गुराँसका ३२ प्रजातिहरू पाइन्छन्। यसमध्य नेपालको तेह्रथुम,ताप्लेजुङ र संखुवासभाको संगम स्थलमा रहेको तीनजुरे-मिल्के-जल्जले क्षेत्रमा २८ प्राजातिका गुराँस पाईन्छ।
कृष्ण पाउरोटी
कृष्ण पाउरोटी
कृष्ण पाउरोटीको स्थापना १९४८सालमा, कृषण बहादुर राजकरणिकारबाट भएको हो । कृष्ण पाउरोटीको स्थापना सँगै नेपालमा केक र पाउरोटीले आफनो पहिचान नेपालमा गराएको थियो । कृष्ण पाउरोटी नेपालको एउटा प्रख्यात बेकरी उत्पादक कम्पनीको रूपमा चिन्निन्छ । यसको प्रमुख कार्यालय कमलपोखरीमा अवस्थीत छ । स्थापनाकाल देखिनै कृष्ण पाउरोटी एउटा उत्कृष्त बेकरी उत्पादक कम्पनीको रूपमा चिनिन्छ । स्थापनाकालमा यस बेकरीबाट हातबाट बनाइएका उत्पादनहरू पाइन्थयो भने हाल यस कम्पनिमा नयाँ प्रविधिबाट बेकरीका सामानहरू उत्पादन गरिन्छ ।
जगन्नाथ
जगन्नाथ बाजुरा जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो।
मङ्गलबारे‌
इलाम जिल्लाको मध्यभागमा अवस्थित एक गाविस। मंगलवारे। पश्चिमी इलामको एक व्यापारिक केन्द्र।
कुसुन्डा जाति
आदिवासी कुसुन्डा जाति घुमन्ते लोपोन्मुख जाति हो। यस जातिको बाजा इर्लुङ पिपिरी मात्र भएको मानिन्छ।
सेन्टियागो बर्नब्यु
सेन्टियागो बर्नब्यु स्पेनी लालिगा टिम रियल म्याड्डिड को घरेलु मैदान हो। यो मैदान स्पेनको राजधानी म्याड्डिडमा अब्स्थित छ। यो  मैदान को कुल दर्शक क्षमता ८५००० छ। यो मैदान मा रियल म्याड्डिडले आफ्नो लिग खेल तथा स्पेन ले ठुलो खेलको आयोजना गर्छ।
मेडचल मलकाजगिरि जिल्ला
मेडचल मलकाजगिरि जिल्ला भारतको तेलङ्गाना राज्यको एउटा जिल्ला हो। शमिरपेट जिल्लाको सदरमुकाम हो। यो २५ लाख जनसङ्ख्या भएको दोस्रो सबैभन्दा बढी जनसङ्ख्या भएको जिल्ला हो र तेलङ्गाना राज्यको ९१.४०% सहरीकृत जिल्ला हो, जुन ४० लाख जनसङ्ख्या भएको हैदराबाद जिल्लाको छेउमा उभिएको छ।
रुवान्डा नरसंहार
रुवान्डा नरसंहारलाई, तुत्सी विरुद्धको नरसंहारको रूपमा पनि जानिन्छ, जुन रुवान्डामा तुत्सी जाति, तवा र नरम हुतु को सामुहिक हत्या गरेको थियो। यो घटना ७ अप्रिल देखि १५ जुलाई १९९४ मा रुवान्डाली गृहयुद्धको समयमा भएको थियो।
मेडचल मलकाजगिरि जिल्ला
भूगोल
जिल्ला १,०८४ वर्ग किलोमिटर (४१९ वर्ग माइल) को क्षेत्रफलमा फैलिएको छ। यो समुन्द्र सतहबाट ५०५ मिटर उचाइमा अवस्थित छ। ल्यान्डमार्कमा शहरको बाहिरी भागमा चट्टानी भूभाग र मोनोलिथिक चट्टानहरू हुन्छन्।
रुवान्डा नरसंहार
१९९० मा, तुत्सी शरणार्थीको विद्रोही समुह रुवान्डा प्याट्रीयोटिक फ्रन्ट (आरपिएफ RPF)ले युगान्डामा रहेको आफ्नो शिबिरबाट उत्तरी रुवान्डामा आक्रमण गर्यो। यसले रुवान्डा गृहयुद्धको सुरुवात भयो । यो युद्धमा कुनै पनि पक्षले निर्णायक विजय हासिल गर्न सकेनन्, र राष्ट्रपति  जुभेनल हब्यरिमान  ले ४ अगस्ट १९९४ मा आरपिएफसँग अरुशा सम्झौता हस्ताक्षर गरे । धेरै इतिहासकारहरू यो मान्छन् कि तुत्सी बिरुद्धको नरसंहार कम्तिमा एक वर्षको लागि योजना बनाइएको थियो । तर ६ अप्रिल १९९४ मा हब्यरिमानको हत्या ले शक्ति मा शुन्यता सिर्जना भयो र शान्ति सम्झौता अन्त्य भयो।  अर्को दिनबाट सेना, प्रहरी, र मिलिसियाले तुत्सी र उदार नरमपन्थी हुतु सैनिक तथा राजनैतिक नेताहरू, जसले रिक्त रहेको शक्ति नेतृत्व हत्याउन सक्थे, को हत्या गरेपछी नरसंहारको हत्या सुरु भयो।