cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
मेवाहाङ जातिको पहिचान
नेपालको आन्तरीम संबिधान २०६३ को धारा ३४ को उप–धारा (५) अनुसारका राज्यका निर्देशन सिद्धान्तका समाजिक उदेश्य तथा धारा ३५ को उप–धारा (३), (१०) र (१४) अनुसारका राज्यका नीतिहरु अनुरुप राष्ट्रिय एकतालाई सुदृढ गर्ने, र सकारात्मक विभेदका आधारमा बिशेष ब्यवस्था अवलम्बन गर्ने उल्लेख गरिएको छ ।
हरेक जात÷जाति, वर्ग, तथा समुदयाले आ–आफ्ना जाति, धर्म, संस्कार, रीति, रिवाज आदिको खोजी गर्न अपरिहार्य भएको हुँदा मेवाहाङ जाति एक अल्पसंख्क समुदाय हुनका साथै जाति समुदायबाट पनि खोजी कार्य गर्न असमर्थ रहेको र नेपाल लगायत बिदेशका इतिहासकारहरुले पनि नेपालका शासन पद्धति, शासक, बुर्जुवाबर्ग तथा केही सिमान्तकृतवर्गको मात्र अभिप्रयमूखी वर्णन गरेको आज सम्मको पृष्टभूमीले दर्शाएको छ ।
आदिबासी जनजाति उत्थान राष्ट्रिय प्रतिष्ठान ऐन २०५८ मा आदिबासी जनजाति भन्नाले आफ्नो मातृ भाषा भएको, छुट्टै भूगोल भएको, परम्परागत रीतिरिवाज भएको छुट्टै संस्कृतिक पहिचान भएको, छुट्टै समाजिक संरचना र लिखित वा अलिखित इतिहास भएका परिभाषा अनुसार सबै जातिले राज्य सँग आफ्नो अस्तित्व खोज्ने अधिकारबाट बञ्चित हुन नपरोस भन्ने किरात मेवाहाङको आग्रह र उदेश्य छ ।
आदिबासी जनजाति वा अन्य जात÷जातिहरु कुनैपनि वर्गहरुको जाति तथा थर हरुलाई नियाल्दा मुख्य वर्ण काम काजको विवरण र बसोबास गरेको ठाउँ विशेषको आधरमा पाईन्छ । जस्तै वर्णाश्रमको आधरमा ब्राह्मण÷क्षेत्री, कामको आधरमा लिम्बु÷आठपहरे, पदको आधरमा राई, शुब्बा र मुखिया बसोबास÷ठाउँको आधरमा नेवार÷याख्खा÷कुलुङ÷लिम्खीम् आदि जातिहरु भएका तथ्य हाम्र सामु बिद्यमान छ । जस्तै कुनैपनि जात तथा थरहरु प्राणिको सृष्टिकाल देखि बनिएर आएका होईनन् । समय सापेक्ष विकास हुँदै आएको हो । मेवाहाङ पनि यस्तै आचरण बाट बिकसित भएको किरात भित्रको एउटा जात हो । पहिचानको लागि सुनलाई कसी र जातलाई दसी चाहिन्छ, तसर्थ मेवाहाङ जातिलाई पहिचान गराउनका लागि परिभाषामा उल्लेख भए अनुसारका निम्न अनुसार दसीको रुपमा प्रष्ट्याईएको छ । भाषा, धर्म, सँस्कार (जन्म, न्वारान, पास्नी, छेवर, बिवाह र मृत्यू) सँस्कृती, सामाजिक संरचना, थात÷थलो आदी उदाहारणिय दसी पाईन्छ ।
किरातीहरुमा थरै पिच्छे प्रत्येक पाछाको अलग–अलग उप–थरहरु हुन्छन् । मेवाहाङहरु यसलाई दोप्सिनीÞङ÷सामेअ् भन्छ र प्रत्येक थर सँगै दोप्सिनीÞङ÷सामेअ् जोडिएको हुन्छ । दोप्सि र नीÞङ दुईटा शब्द मिलेर बनेको संयुक्त शब्दलाई दोप्सिनीÞङ÷सामेअ् भनिन्छ । दोप्सिको अर्थ पुकार्नु÷सम्बोधन गर्नु र नीÞङको अर्थ नाम हो । अर्थात पुर्खाको गोत्रा र मूलप्रबृत्ति हो । हाल सम्म संकलन भएका मेवाहाङहरुको पाछा ५७ थरको रहेको छ । मेवाहाङ जातिमा विवाहगर्दा, देव–देवताको पुजागर्दा, मर्दा–पर्दा वा जातिय सँस्कारगर्दा पाछा वा थर पुकारीँदैन । अर्थात सम्बोधन गरिँदैन । यसतो जातिय सँस्कार सँस्कृतिकोकाममा दोप्सिनीÞङ÷सामेअ् सम्बोधन गरिन्छ अर्थात पुकारिन्छ । अर्को शब्दमा भन्नेहो भने दोप्सिनीÞङ÷सामेअ् भनेको खान्दानको परिचय हो । दोप्सिनीÞङ÷सामेअ् राख्दा त्यस वंशमा देखिएका ब्यबसाय, चरित्र, आचरण, ब्यवहार आदि कुराहरु झल्कने गरी राखिएको पाईन्छ । त्यसकारण दोप्सिनीÞङ÷सामेअ् भित्र सामुहिक परिचय अंकित भएको हुन्छ ।
मातृ भाषा—
किरात मेवाहाङ्को मातृ भाषा मेवाहाङ भाषा हो । ५७ पाछा भन्दा बढी मेवाहाङहरुले एउटै भाषा बोलिने गरिन्छ । मेवाहाङले अफ्नो थात÷थलो, नदि÷नाला, हिमाल÷पहाड, वन÷जंगल र गाउँ÷ठाउँको नाम मेवाहाङ भाषा बाटै राखेको बिध्यमान छ । नाम(शब्द)को अन्तिम अक्षर ‘वा र ङ’ जोडिएकोबाटै मेवाहाङले अवाद गरी आएको वा मेवाहाङ भाषाबाट नामाकरण भएको प्रमाणित हुन्छ । जस्तै ः—नदीहरू— ‘रुयीयुवा, (अरूण) छुक्छुयुवा, (बरुण) मयुवा (सप्ताकोशी)।
खोला–नाला तथा पानीको मुहानहरु— लेगुवा, मांमावा, चानुवा, केँवा, हेँवा, संखुवा, सोभावा, पिलुवा, अप्सुवा, काँसुवा, ईर्खुवा, चिर्खुवा, बगुवा, पिखुवा, केक्सुवा, चंदुवा, शिसुवा, खोङलुवा, बेङखुवा, चेखोङवा, ब्रुङवा, छिंखुवा, धेवा, ताप्खोङवा, तोमावा आदी ।
गाउँ तथाजमिनहरू— माङ्तेवा, दोग्बेवा, हिङवा, मझुवा, हेलुवा, चेपुवा, लेगुवा, चेवा, सालेवा, तिवा, लाकुवा, खाबेअ्वा, पाअ्वा, बड्गुवा, माघुवा, छिंखुवा, रुदुवा, खुर्दुवा, पिसुवा, लिम्खिम÷लुङखिम, दिदिङ, दिङला, साङराङ, बोम्लिङ, रियाङ्, माङदिङ, वालुङ, कुलुङ, छोयेङ, याङदेङ, वालेङ, वाङटाङ, बेन्छोङ, खराङ, खेसाङ, आम्राङ, खुकु–छिन्ताङ, मेम्पाङ, याम्दाङ, आला–उलीङ, चित्लाङ आदी । यो मेवाहाङ बाहेक अरु जातिय भाषा सँग मेल खाँदैन र अरुणउपत्यका आस–पासको स्थान, नदी–नाला र हिमालको नाम सँग अरु नेपाल अधिराज्यभर मेल खाँदैन ।
पहाड तथा हिमालहरू– सिलिचोङ्, बुकुरचोङ्, माक्पालुङ्, चोमोलुङमा (अहिलेको सगरमाथा नाम परिवर्तन) हुन् । यो नाम परिवर्तन पनि हिन्दुकरण गरी किरात मेवाहाङको पहिचान मेटाउने षडयन्त्र हो भन्न सकिन्छ ।
प्रदेश तथा स्थानीय तथा प्रदेश नं—१ को भाषिक तथ्याङ्क २०७५ अनुसारनेपालमा निम्न ८ जिल्लाको बिभिन्न नगर तथा नाउँपालिका मा मेवाहाङहरुको बसोबास रहेको छ ।
१.संखुवा सभा जिल्ला— सिलिचोङ गाउँपालिका, चिचिला गाउँपालिका, मकालु गाउँपालिका, सभापोखरी
गाउँपालिका, खाँदबारी नगरपालिका, पाँचखपन नगरपालिका ।
२. भोजपुर जिल्ला— षडानन्द नगरपालिका, साल्पासिलिछो गाउँपालिका र अरुण गाउँपालिका ।
३. सुन्सरी जिल्ला— धरान उप महा नगरपालिका, बराहक्षेत्र गनरपालिका, रामधुनी नगरपालिका, ईटहरी
उप महानगरपालिका ।
४. मोरङ जिल्ला— बेलबारी नगरपालिका, पथ्री शनिश्चरे नगरपालिका, सुन्दरहरैचा नगरपालिका,
सुनवर्षी नगरपालिका, बुढीगङ्ग गाउँपालिका, कानेपोखरी गाउँपालिका, केराबारी
५. झापा जिल्ला— भद्रपुर नगरपालिका, दमक नगरपालिका, गौरादह नगरपालिका, मेचिनपर
नगरपालिका, झापा गाउँपालिका, र कमल गाउँपालिका ।
७. ओखलढुंगा जिल्ला— मानेभञ्ज्यङ गाउँपालिका ।
८. उदयपुर जिल्ला— कटारी नगरपालिका ।
(प्रदेश नं २. र काठमण्डौमा रहनुभएका यसमा समाबेश छैन) ।
१) ओङलुङ देक्छेङ्, २) फित्लुङ देक्छेङ, ३) ओयोग देक्छेङ, ४) ईछोङमा, ५) उछोङमा, ६) कयुङ्,       ७) कयुङछा, ८) केत्रा, ९) केत्तारा १०) खाईचोङ, ११) खावाहाङ, १२) खुवाङ् १३) ङोरी, १४) ङोरुहाङ १५) चपेन्, १६) छुकुवा, १७) ताप्कूतेम्मोरा, १८) तेङा, १९) तेम्मोरा, २०) तेम्मोर्छा, २१) तेम्मोर्छोङ, २२) थोकनाम्, २३) देक्छेङ, २४) पापुङ, २५) पोयोङ्, २६) फित्लुङ्, २७) बालतेम्मोरा, २८) बीÞक्सीÞक्, २९) बोप्ताङ्, ३०) बुङलावा, ३१) मालुङ्, ३२) मेम्पाङ्, ३३) युम्पाङ्, ३४) याङ्दोक्छोङ्, ३५) योक्छारुङ्, ३६) लाक्छावा, ३७) लाङ्छावा, ३८) लाङ्छोङ्, ३९) लाक्फेवा, ४०) लाम्दाकाअ्वा, ४१) लिम्खिम्,     ४२) लुम्लुमा, ४३) लेन्दा, ४४) वालुङ्, ४५) साम्बेवा, ४६) सलेवा, ४७) सिंलेगा, ४८) सेलेक्छा, ४९) ईछुङ, ५०) खाईचोङ्, ५१) खावाङ्, ५२) मझुवाली, ५३) रुङमी, ५४) योङनाप्ला, ५५) छेप्छोहाङ्, ५६) बाला,  ५७) साम आदि ।
श्रीनाथकोट
श्रीनाथकोट गोर्खा जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो। पूर्वमा ताकुकोट पश्चिममा थालाजुङ्ग उत्तरमा जौवारी र दक्षिणमा छोप्राक र गुखु गा.वि.स.को बीचमा अबस्थित कोट नै सिरानचोक कोट हो। यो टापु समुन्द्र सतहबाट करिब १९७४ मीटरमा रहेको छ।
इतिहास
प्राचिन इतिहासलाई हेर्दा परापूर्बकालमा नाथ सम्प्रदायका एक जना जोगीले सिरानचोकमा मण्डली नामकी शक्ति अर्थात देवीको मुर्ति स्थापना गरी उक्त मूर्तिमा नित्य पूजा प्राथना गर्ने गर्दथे। उक्त मण्डली देवीको मन्दिरमा तिर्ने श्रीनाथ बाबाले दैनिक पूजा आरधना गर्ने भएकाले उक्त मन्दिरको नाम पनि श्रीनाथ मन्डली रहन गएको हो भन्ने भनाइ छ। तिनै देवी र श्रीनाथ बाबाको आश्रम लिएर १६औं शताब्दीमा एक भण्डारी थरको राजाले सिरानचोक कोटमा राज्या स्तापना गरी आफ्नो राज्यलाई सिरानचोक कोट नामकरण गरेको पाइन्छ। प्राचिनकालमा स्थापनमा गरिएको श्रीनाथ मण्डली मन्दिरलाई तत्कालीन राज्यले इष्ट देवताको रुममा पूजा स सम्मान गर्ने गरेको पाइन्छ।
कलकत्ता विश्वविद्यालय
कलकत्ता विश्वविद्यालय (কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়) भारतीय राज्य पश्चिम बङ्गालको राजधानी कोलकातामा अवस्थित एउटा विश्वविद्यालय हो।
सोमवार
सोमबार बिक्रम सम्बत् को दोस्रो बार हो। यो दिन आइतबार र मंगलबारको बिचमा पर्छ । यस दिनमा नेपाली महिलाहरू शिब भगवानको ब्रत बस्छन् ।
लेभ तल्सतोय
लेभ निकोलायभिच तल्सतोय (जन्म: ९ सेप्टेम्बर १८२८ – ७ नोभेम्बर २०१०), एक विश्वप्रसिद्ध रूसी लेखक थिए। उनलाई विश्वका एक प्रमुख उपन्यासकारको रूपमा पनि लिइन्छ। उनी तल्सतोयवादका सृष्टिकर्ता पनि हुन् जसको दर्शन हाल विभिन्न क्षेत्रमा प्रयोग हुने गरेको छ। साहित्यका क्षेत्रमा उनले पुर्‍याएको योगदानका कारण उनले सन् १९०२ देखि सन् १९०६ सम्म नोभेल पुरस्कारका लागि नामाङ्कन प्राप्त गरेका थिए। उनले सन् १९०१, सन् १९०२ र सन् १९१० मा नोभेल शान्ति पुरस्कारका लागि नामाङ्कन प्राप्त गरेता पनि उनी उक्त पुरस्कार प्राप्त गर्नबाट चुकेका थिए जसलाई नोभेल पुरस्कारको प्रमुख विवादको रूपमा पनि लिइन्छ।
आइतवार
आइतवार बिक्रम सम्बत् पात्रो मान्नेहरूलाई हप्ताको पहिलो बार हो । यसलाई संस्कृतमा आदित्यवार वा रविवार पनि भनिन्छ । यसलाई भानुवार को नामले पनि चिनिन्छ। आइतबार शनिवार र सोमवारको बिचमा पर्ने बार हो। ज्योतिष शास्त्र अनुसार यसलाई सूर्यको नामबाट नामाकरण गरिएको हो। बिक्रम संबत पात्रो अनुसार यो दिन हाप्ताको पहिलो दिन हो। क्रिश्चियन पात्रो अनुसार पनि आइतबारलाई हप्ताको पहिलो दिन माने पनि युरोपमा २०औं शताब्दीको मध्य देखि यसलाई हप्ताको सातौँ दिन मान्न थालिएको छ।
हिन्दू धर्मावलम्बीहरू आइतवारमा सूर्य देवताको पूजा गर्दछन्। इसाईहरू आइतवारलाई पवित्र दिवस मान्दछन् र हरेक कामबाट छुट्टी लिन्छन् र चर्च जाने गर्दछन्।
पश्चिम बङ्गाल राष्ट्रिय न्यायिक विज्ञान विश्वविद्यालय
पश्चिम बङ्गाल राष्ट्रिय न्यायिक विज्ञान विश्वविद्यालय भारतीय राज्य पश्चिम बङ्गालको राजधानी कोलकातामा अवस्थित एउटा विश्वविद्यालय हो।
बाँसुरी
बाँसुरी एक प्रकारको बाजा हो । यो मुरलीजस्तै तर तेर्छो पारी दाहिने कुमतिर फर्काएर बजाइन्छ । एकापट्टी टालिएको निँगालो वा बाँसको ढुङ्ग्रोमा दुलो पारेर फुक्ने गरिन्छ । ढुङ्ग्रोको अर्कापट्टी लहरै सात वटा दुला पारेर औंलाले छोप्ने गरिन्छ। यसरी तल्लो ओठमा राखेर सासले फुकेर औंला चहार्दा सुरिलो ध्वनि निस्कने गर्छ । यो स्वर अति श्रुति मधुर हुन्छ, यसले श्रोताको मन छुन्छ । नेपाली लोकगीतमा यसको प्रयोग धेरै हुने गर्छ । बाँसुरी छोटो, लामो र मझौला तीन थरी आकारको हुन्छ । बाँसुरीलाई 'वंशी' पनि भनिन्छ ।
हरेउ
हरेउ दक्षिणपूर्वी एसियामा पाइने बिषालु प्रजातिको सर्प हो। यसको रंग हरियो हुन्छ। यसका तिनवटा उपप्रजातिहरू छन्।
इन्ड इन टियर्स
इन्ड इन टियर्स अङ्ग्रेजी उपन्यासकार रथ रेन्डेलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
अत्रि ऋषि
अत्रि पौराणिक ऋषि, नौ प्रजापतिमध्य एक, ब्रम्माका मानस पुत्र र अत्रि वा आत्रय गोत्रको पुर्खा मानिन्छन् । पुराणहरूका अनुसार ब्रह्माजीदेखि अत्रि, अत्रिदेखि चन्द्रमा, चन्द्रमादेखि बुध र बुधदेखि इला-नन्दन पुरूरवाको जन्म भयो । ऋग्वेदका दश मण्डलमध्ये पाँचौ मण्डलका मन्त्रद्रष्टा महर्षि अत्रि हुन्, त्यसैले यस मण्डललई आत्रेय मण्डल भनिन्छ । यस मण्डलमा ८७ सूक्त छन् । कर्दम ऋषिकी पुत्री अनसूयासंग यिनको विवाह भएको थियो ।
अत्रेर्भार्यानसूया च पञ्चात्रेयानसूयत
सत्यनेत्रश्च हव्यश्च आपोमूर्तिः शनैश्चरः ।
सोमश्च पञ्चमस्त्वेते पञ्चात्रेयाः प्रकीर्तिताः
तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च ह्यात्रेयाणाम् महात्मनाम् ।
(शिवपुराण वायवीय संहाता पूर्वखण्ड १७ – ३०,३१,३२)
शिवपुराणको उपर्युक्त कथनले अत्रिपत्नि अनसूयाका गर्भबाट सत्य नेत्र, हव्य, आपोमूर्ति, शनैश्चर र सोम गरी ५ पुत्र प्रादुर्भाव भएको देखाइएको छ ।
मुकेश अम्बानी
मुकेश धीरूभाई अम्बानी (१९ अप्रिल १९५७) भारतीय व्यवसायी तथा विश्वका छत्तीस औँ धनि व्यक्ति हुन् । उनी रिलायन्स इण्डस्ट्रीज का अध्यक्ष, प्रबन्ध निर्देशक र कम्पनीको सबैभन्दा ठूलो शेयरधनी हुन् । यो कम्पनी भारतमा निजी क्षेत्रको सबैभन्दा ठूलो तथा फोर्च्यून ५०० कम्पनी हो । रिलायन्स इन्डस्ट्रीज मा उनका व्यक्तिगत हिस्सेदारी ४८ % हो ।
उनका सम्पत्तिको मूल्य (फोर्ब्सको अनुसार) २२.२ अरब अमेरिकी डलर रहेको छ । मुकेश र उनको भाइ अनिल अम्बानी रिलायन्स इन्डस्ट्रीजको संस्थापक स्वर्गीय धीरूभाई अम्बानीका छोरा हुन् । मुकेश इन्डियन प्रीमियर लिगको टीम मुम्बई इन्डियन्स का मालिक पनि हुन् ।
अपस्थंभ गोत्र
आपस्तंब नेपाल, भारत तथा अन्य स्थानहरूमा बसोबास गर्ने हिन्दू धर्मावलम्बीहरूको गोत्र हो।
मुकेश अम्बानी
शिक्षा
मुकेश अम्बानीको स्कुली शिक्षा अबाय मोरिस्चा स्कुल, मुम्बईमा भएको थियो । UDCT मा उनको केमिकल इन्जीनियरिङ्गमा स्नातकसम्मको अध्ययन पछि एमबीए गर्न स्टेनफोर्ड विश्वविद्यालय गए तर पहिलो वर्ष पछि नै उनले पढाई छोडिदिए ।
करियर
मुकेश अम्बानीले सन् १९८१ मा रिलायन्समा काम सम्हाले र रिलायन्सको पुरानो ढर्राको टेक्सटाइल कारोबारलाई पोलिएस्टर फाइबर र त्यसपछि पेट्रोकेमिकलमा अघि बढाए । यस प्रक्रियामा उनले ६० नयाँ, विश्वस्तरको गरे, विभिन्न प्रविधिले युक्त निर्माण सुविधाका रचनालाई निर्देशित गरे, यसले रिलायन्सको जुन उत्पादन क्षमता १० लाख टन प्रति वर्ष पनि थिएन, त्यो १ करोड २० लाख टन प्रतिवर्ष भयो ।
उनले जामनगर, गुजरातमा विश्वको सबैभन्दा ठुलो पेट्रोलियम रिफायनरीका स्थापना गरे । वर्तमानमा यसको क्षमता ३ करोड ३० लाख टन प्रति वर्ष रहेको छ । १००,००० करोड रुपैया (लगभग २६ बिलियन अमरीकी डलर) को लगानीमा बनेको यस रिफायनरीमा पेट्रोकेमिकल, पावर जेनरेशन, पोर्ट तथा सम्बन्धित आधारभूत ढाँचा छ ।
मुकेश अम्बानीले भारतको सबैभन्दा ठुलो दुरसञ्चार कम्पनिहरू मध्ये एक रिलायन्स कम्युनिकेशन्स (पूर्व मा रिलायस इन्फोकम) लिमिटेडको स्थापित गरे । दुईजना भाइहरू छुट्टिएपछि रिलायन्स इन्फोकमलाई अनिल धीरूभाई अन्बानी समूहले चलायो । यदि दुवै भाइ नछुट्टिएको भए र मुकेश प्रेजिडेन्ट बनिरहेको हुन्थे भने उनको कुल सम्पती ८५ बिलियन डलर हुन्थ्यो । अम्बानीको नेतृत्वमा, रिलायन्सले आफ्नो पूर्ण स्वामित्व वाला सहायक कम्पनी रिलायन्स रीटेलको अन्तर्गत खुद्रा बाजारमा प्रवेश गर्यो ।
उनको अगुआईमा रिलायन्स रीटेलले, डीलाईट स्टोरको नयाँ चेन पनि सुरुवात गरेको छ, र नोवा केमिकल्सको साथ रिलायन्स रीटेलको ऊर्जा सक्षम बनाउनको लागि यस आशयका अनुबन्ध रहेको छ ।
अम्बानी इन्डियन प्रीमियर लिगको टीम मुम्बई इन्डियन्सको मालिक पनि हुन्, जुन २०१३ मा फाईनलमा पुगेको थियो । उनले मुन्बईमा "धीरू भाइ अम्बानी इन्टरनेशनल स्कुल"को स्थापना पनि गरेका छन् ।
फोतू
नेपालको मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्रको कर्णाली अञ्चल, मुगु जिल्लामा अवस्थित गाँउ विकास समिति हो।
ब्रह्मचर्य
व्युत्पत्ति
ब्रह्मचर्य शब्द = ब्रह्मा + आचार्य
ब्रह्मा: सृष्टि कर्ता आचार्यः अर्थात गुरू या शिक्षक।
यो वैदिक वर्णाश्रमको पहिलो "आश्रम" पनि हो जस अनुसार ०-२५ वर्ष आयु सम्म विधा आर्जनको लागि समर्पण गरिने समयमा मानिसले अपनाउनु पर्ने जीवन पद्वति लाई बुझाउछ| |कतिले ब्रह्मचर्यलाई यौनसम्पर्कको अनुभव नहुनुका रूपमा परिभाषित गरेका छन्। यौनसम्पर्क नराख्नुको अर्थ 'अयौनिक' अर्थात् 'असेक्सुअल' (asexual) भने पक्कै होइन। ब्रह्मचर्य यौनसम्पर्कबाट आफूलाई परहेज राख्ने कुरामा मात्र सीमित छैन। ब्रह्मचर्य ईश्वरीय शब्द हो, यो ब्रह्म अर्थात् देवत्व प्राप्त गर्ने आचार हो। यो अविवाहित बस्नु वा यौनसम्पर्क नराख्नुमा सीमित छैन। ब्रह्मचर्य, यौनसम्बन्धी विचार एवं यौनेच्छादेखि पूर्ण मुक्ति प्राप्त भएको स्थिति हो। पूर्वीय समाजमा ब्रह्मचर्यलाई निकै आदर गरिएको पाइन्छ। यसको एक पक्ष यसो गर्न निकै गाह्रो हुने भएर पनि हुनसक्छ। साधकले मात्र गर्न सक्छन्। यौनसम्पर्कको परहेज विभिन्न व्यक्तिले आ-आफ्नै कारणले गर्ने भए पनि ब्रह्मचर्य धार्मिक वा नैतिक कारणले जीवन पद्धतिको रूपमा ग्रहण गरिएको अवस्था लाई मानिन्छ|
सउरपानी
गोरखा जिल्लाको सदरमुकाम पोखरी थोकबाट उत्तर तर्फ करिव ३५ किलोमिटरको दुरीमा यो गाबिस पर्ने गर्दछ । उत्तरमा सिम्जुङ्ग, घ्याच्चोक र बारपाक, पूर्वमा स्वारा, दक्षिणमा ताकुकोट, दक्षिण पश्चिममा ताकुमाझ लाँकुरीबोट र उत्तर पश्चिममा मुच्चेक गा बि ससँग जोडिएको छ सौरपानी गाबिस ।
शिक्षाको हिसावले यो ठाउँ अन्य छिमेकी गाबिसहरु भन्दा निकै आगाडी छ । यस ठाउँमा २०१७ सालबाटनै बिद्यालय स्थापना गरेर पठनपाठक सुरु गरिएको पाईन्छ । २०१७ सालमा स्थापना भएको श्री हिमालय स्क’ल हाल उच्च मा बिको रूपमा सोही स्थिानमा छ । जातीगत बनोट
सौरपानी गाबिसमा बसोबास गर्ने मुख्य जातिहरूमा क्षत्री, ब्राह्मण, गुरुङ, तामाङ, मगर, परियार, विश्वकर्मा, नेपाली, बारम लगायत पर्दछन् । जे जति जाजजातिहरू रहे पनि एक आपसमा घनिष्ट सम्बन्ध राखि सहयोगको वातावरणमा मिलेर बसेको पाईन्छ ।
बाह्य कडीहरू
http://saurpani.com/?page_id=1261#sthash.cMkhEaIL.dpuf
आङ ली
आङ ली (चाईनिज: 李安; फिनिङ: Lǐ Ān); जन्म: १९५४ अक्टोबर २३) चलचित्र निर्देशक, निर्माता एवं स्क्रिप्ट लेखक हुन्। हाल उनको बसोबास एवं कर्म थलो अमेरिका हो ।
प्रारम्भिक जीवन
आङ लीको जन्म सन् १९५४ भएको थियो। उनी ताईवानमा हुर्के तथा ताईपेईमा नाटक एवं चलचित्र विषयमा अध्यन गरे। अमेरिकाको ईलन्वास् विश्वविद्यालयमा आएर पढाई चालु राखे अनि न्युयोर्क विश्वविद्यालयबाट फाईन आर्टस्मा मास्टर्स गरे।
पढाईको समयमामा उनले एउटा लघु चलचित्र बनाऐ जसको नाम थियो Fine Line। उनको दोस्रो लघु चलचित्र Dime Lakeले ताईवानी उत्कृष्ट चलचित्र पुरस्कार गोल्डन हार्वेस्ट पायो। लीको पहिलो पूर्ण कदको चलचित्र सन् १९९२मा पर्दामा देखा पर्‍यो जसको नाम थियो Pushing Hands। बर्लिनको चलचित्र महोत्सवमा उत्कृष्ट विदेशी चलचित्रको लगायत गोल्डन ग्लोब, तथा एक्याडेमी अवार्डहरू पाऐ। यस चलचित्रले एघार वटा ताईवानी एवं अन्तर्राष्ट्रिय पुरस्कारहरू पाएर आङ लीलाई चलचित्र जगतका नयाँ सितारा भनेर चिनाऐ।
अर्को वर्ष Wedding Banquat नामक चलचित्र बनाए। यस चलचित्रले बर्लिन महोत्सवमा गोल्डन बियर पुरस्कार आङ लीलाई दिलायो। उक्त चलचित्रमा एउटा त्यस्तो युवकको कहानी छ जो ताईवानबाट न्युयोर्क आएर बसेको हुन्छ र आफू समलिङ्गी भएको कुरालाई बुबा-आमालाई सुईँको दिऐको हुन्न। यस प्रकार आङ ली चलचित्रमा समलिङ्गीहरूको कहानीलाई पस्कने पहिलो निर्देशक हुन पुग्छ।
भानुभक्त आचार्य
भानुभक्त आचार्य (वि.सं.. १८७१ असार २९–१९२५ असोज ६) एक नेपाली भाषाका कवि, लेखक, र दार्शनिक थिए। आचार्य आधुनिक नेपाली भाषाका प्रारम्भिक लेखकहरू मध्ये एक थिए जसले भविष्यका नेपाली साहित्यको जग बसालेका थिए। उनलाई आदिकविको उपनामले सम्मान गरिएको छ।
प्रारम्भिक जीवन
भानुभक्तको जन्म खस जाति ब्राह्मण कौडिन्य गोत्री परिवारमा विक्रम सम्वत १८७१ असार २९ गते धनञ्जय आचार्य र धर्मावतीदेवीका पुत्रको रूपमा तनहुँ जिल्लाको चुँदी रम्घामा भएको थियो। उनका हजुरबुवा श्रीकृष्ण आचार्य जुम्ला जिल्लाको सिन्जा उपत्यकाबाट तनहुँ जिल्लामा बसाइँ सरेका थिए। उनलाई आफ्नो हजुरबुवा श्रीकृष्ण आचार्यले सानै उमेरदेखि शिक्षा दिएका थिए। उनका बुबा धनञ्जय राणा शासन कालमा सरकारी जागिरमा काम गर्थ्ये। भानुभक्तको हजुरबुवाले नक्षत्र बलिदान विधि, कपुृर स्तोत्र, तीर्थ श्राद्ध, कार्तिक महात्म्य, ज्योतिष रत्नमाला जस्ता पुस्तकहरू संग्रहित र लेखेका थिए।
योगदान
१९५ वर्षअघि उदाएका नेपाली वाङ्ग्मयका ज्योति भानुभक्त आचार्य राणाकालीन सङ्कटपूर्ण, अस्थिर वातावरणभित्र रामको आदर्श सृष्टि गर्ने एक मार्गदर्शक हुन्। मनुष्य जीवन र सम्पूर्ण संसारका प्रतीक रागीवन र मृत्युका प्रतीक रामको राजमहलबाट वनबास यात्रा लोकहितका निम्ति जस्तो पनि काम गर्नुपर्छ भन्ने आदर्श उनले प्रचार गरे।
नेपाली जगतमा एकैपल्ट भाषा, साहित्य, संस्कृति, धर्म, दर्शन, परम्परा, चरित्र, मर्यादा, पितृप्रेम, भ्रातृत्व, दाम्पत्य, कर्तव्य, देशप्रेम, जनवात्सल्य जस्ता समग्र विषयको समन्वय एवं समष्टि भाव प्रदान गरेर भानुभक्तले नेपालको राष्ट्रिय विभूति जस्तो सम्मान पाएका हुन्।
रणबहादुर शाह
रणबहादुर शाह नेपालका शाहबंशीय राजा थिए। राजा प्रताप शाहको देहान्तपछि उनका अढाई वर्षका बालक छोरा रणबहादुर शाह नेपालको राजा भए। उनकी माता राजेन्द्रलक्ष्मीले अभिभावकका रूपमा नयाबी पद ग्रहण गरेर शासनको वागडोर हातमा लिइन्। राजेन्द्रलक्ष्मीको देहान्तपछि रण बहादुर शाहका काका तथा बडामहाराजाधिराज पृथ्वीनारायण शाहका महिला छोरा राजकुमार बहादुर शाहले रणबहादुरको नायवी ग्रहण गरे। रणबहादुर शाहलाई इतिहासकारहरूले अविवेकी, हतार गर्ने स्वभावका, सत्य असत्य छुट्टयाउने विवेक नभएका, अदूरदर्शी भनी टिप्पणी गरेका छन्। तर जीवनको उत्तरार्द्धमा यिनमा राजनीतिक व्यवहार विकसित भएको थियो। १८६३ साल वैशाख महिनामा आफ्नै सहोदर भाइ शेरबहादुर शाहले हानेको खुकुरीको चोटबाट यिनको मृत्यु भयो।
राजेन्द्र लक्ष्मीको नायवी
यिनको बाल्यकालमा यिनकी माता रानी राजेन्द्र लक्ष्मीले यिनको नायबी ग्रहण गरी पश्चिममा तनहू, लम्जुङ तथा कास्कीको एकिकरण अभियान सञ्चालन गरेकी थिइन।
बहादुर शाहको नायवी
रानी राजेन्द्रलक्ष्मीको देहान्त पछि रणबहादुर शाहका काका तथा बडामहाराजाधिराज पृथ्वीनारायण शाहका महिला छोरा राजकुमार बहादुर शाहले रणबहादुरको नायवी ग्रहण गर्दै नेपालको एकिकरण अगाडि बढाए। राजकुमार बहादुर शाहले पश्चिम नेपालको शक्तिशाली पाल्पा राज्यका राजाकी बहिनी सँग वैवाहिक संबन्ध बनाइ पश्चिम पर्वत देखि गुल्मी, अर्घा, खांची, रूकुम प्युठान, सल्यान, जाजरकोट, दैलेख, दुल्लु, जुम्ला, डोटी, अछाम, बझाङ, हुदै कुमाउँ गढवाल हुदै सतलज नदी पारी गोरखाली पुगेका थिए। नेपाल एकिकरणको अभियानमा बहादुर शाहको नेतृत्वकाललाई स्वर्ण काल मानिन्छ। तर पछि बहदुर शाह जस्ता वीर र सुझबुझ पूर्ण नेतृत्व क्षमता भएका राजकुमारको रण बहादुर शाहको लहडबाजीमा जेलमा हाली मृत्यु गराइयो।
स्वतन्त्र राजा रणबहादुर
बहादुर शाहको हत्या पछि शासन आफ्नो हातमा लिएका रणबहादुरले शासन गर्न जानेनन् । उनी चञ्चल मतिका थिए। उनले कान्तिमति तर्फबाट जन्मने छोरालाई राजा बनाउने बाचा गरेर कान्तिमतिसँग विवाह गरेका थिए। कान्तिमतिबाटै गीर्वाण युद्ध क जन्म भयो। कान्तिमतिलाई त्यतिबेला बिफर रोगले समात्यो। उनले आफू जीवित छँदै आफ्नो छोरा गीर्वाणलाई राजा बनाउन जोड दिन थालिन्। सो कामको लागि पाल्पाका राजा पृथ्वीपाल सेनलाई काठमाडौं बोलाई गीर्वाणयुद्धको राज्याभिषेक गराए। जेठा छोरा रणोद्योत शाह हुँदाहुँदै वि.सं. १८५५ माघ सुदि १५ रोज ४ मा त्यस विषयको ताम्रपत्रमा ९४ जना प्रतिष्ठित भारदारहरूको सही गराएर रणबहादुर शाहले राजपाट त्यागे। छोरा गीर्वाणयुद्ध विक्रमलाई राजा बनाई जोगी बनेर हिंडे । जोगी बने पनि यिनी राजनीतिबाट अलग हुन् सकेनन् ।
रानी कान्तिमतिको स्वास्थ्य अवस्था बिग्रदै गएकाले उपचारार्थ देवीदेवताको भाकल, दान, स्वस्तिशान्ती गराउन थालियो। त्यसैबेला कान्तिमतिलाई शीतला (बिफर) रोगले आक्रान्त पार्यो। त्यो रोगलाई निको पार्न विभिन्न भाकल गरि देवदेवीको पूजामा बढी समय र खर्च लाग्न थाल्यो।
मुख्तियार रणबहादुर शाह
बनारसबाट फर्केर रणबहादुर शाहले आफूलाई छोरा राजा गीर्वाणयुद्ध विक्रमको मुख्तियार घोषित गरेर राजपाट चलाउन थाले। उनले आफूलाई बनारसमै कैद गर्न खोज्ने दामोदर पाण्डे लगायतको हत्या गरे।
बि.सं १८६२ फागुन १७ गते रणबहादुर शाहले राजा गीर्वाणयुद्धविक्रम शाहको लालमोहर लगाई विधिपूर्वक मुख्तियार वा राजप्रतिनिधिकको पदभार ग्रहण गरे। बनारस बाट फर्किएको दुई वर्षसम्म सर्वाधिकार सम्पन्न भएर पनि औपचारिक रुपमा कुनै पद पनि ग्रहण नगरी राज्य सत्ता बाट बाहिरै रहिरहेका रणबहादुर शाहलाई अहिले औपचारिक रुपमा मुख्तियारको पदभार ग्रहण गर्न प्रेरित गरियो।
रानीहरु
रणबहादुर शाहका पाँच जना रानीहरु थिए । जेठी पत्नी राजराजेश्वरी, माइली पत्नी सुवर्णप्रभा, साइँली पत्नी कान्तिमति, काइँली पत्नी चन्द्रवती र कान्छी पत्नी ललितत्रिपुरसुन्दरी । ब्राह्मणकि छोरी कान्तिमति प्रती यिनको बढी प्रेम भएकोले यिनकै इच्छा अनुसार वि.सं. १८५५ आश्विन १९ गते गिर्वाणयुद्द विक्रम शाहलाई राजा घोषित गरी आफू काशीतिर लागे ।
मृत्यु
१८६३ वैशाख १४ गते शुक्ल सप्तमी बिहीबारका दिन रातको १० बजे आर्थिक हिनामिना गरेको विषयमा भारदारी कचहरी त्रिभुवन खवासको घरमा राती बसेको थियो । रणबहादुरले दोषी देखिएका त्रिभुवन खवासलाई काट्न र आफ्नै भाइ शेरबहादुर शाहको आँखा फोर्न आदेश दिए । रिसको झोकमा रणबहादुर शाह उनकै भाइ  शेरबहादुर शाहबाट काटिए भने शेरबहादुर शाहलाई तत्कालै रणबहादुर शाहका अंगरक्षक बम शाह र काजी बालनरसिंह कुँवरले ढाले र घिच्रो रेटे। त्यसै बेला भीमसेन थापा भात खाएर आइपुगे।
रणबहादुर शाहको लाससँगै १४ जना र पछि २ जना सती गए ।
निर्माण
उनले टुँडिखेल नजिकै जगन्नाथ मन्दिर निर्माण गरे ।
समागाउँ
समागाउँ गोर्खा जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो।
फ्रम डुन विद डेथ
फ्रम डुन विद डेथ अङ्ग्रेजी उपन्यासकार रथ रेन्डेलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
पश्चिम बङ्गाल स्वास्थ्य विज्ञान विश्वविद्यालय
पश्चिम बङ्गाल स्वास्थ्य विज्ञान विश्वविद्यालय भारतीय राज्य पश्चिम बङ्गालको राजधानी कोलकातामा अवस्थित एउटा विश्वविद्यालय हो।
मङ्गलवार
मंगलबार बिक्रम सम्बत् वा नेपाली पात्रो अनुसार हप्ताको तेश्रो दिन हो। सोमबार र बुधबारको बिचमा पर्ने यो दिन लाइ ज्योतिष शास्त्र अनुसार मङ्गल ग्रहको नामबाट नामाकरण गरिएको हो।
बिजुली गारत
बिजुली गारत राणा कालका बेला रहेको सेनाको समूह हो । यो समूहले श्री ३ एवम् प्रधानमन्त्रीको निवासको सुरक्षा गर्थ्यो ।
सङ्गठन
बिजुली गारतको गठन रणोद्दीप सिंहले गरेका थिए। भतिजाहरू(दाजु जंगबहादुर र भाइ धीरशमशेरका छोरा) बीच चर्किएको शक्तिसङ्घर्षका कारण असुरक्षित महसुस गर्दै रणोद्दीपले 'बिजुली गारत ' नाम दिई यो विशेष फौज निर्माण गरेका थिए। इतिहासकार पुरुषोत्तमशमशेर राणाका अनुसार विशेष प्रकारका हातहतियारका अलावा यो फौजले गल र साबेलजस्ता साधन पनि बोक्ने गथ्र्यो ताकि आवश्यकता परे कसैको घर वा पर्खाल भत्काउनै किन नपरोस्। राजा महेन्द्रले ०२५ सालतिर यसलाई सैनिक प्रहरी नाम दिएर संगठित गरेका थिए।
हेइडी मेने
🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 हेइडी मेने (जन्म १ सेप्टेम्बर १९८३) अमेरिकि अश्लील चलचित्र अभिनेत्री तथा कामुक नर्तकी हुन ।
सोराभाग
पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्र, कोशी अञ्चलको मोरङ जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति थियो। २०५८ को जनगणना अनुसार, यहाँ १,६०५ घरधुरी रहेको थियो भने यहाँँको जनसङ्ख्या ७,८६५ रहेको थियो।
नोट्रे डेम कलेज, ढाका
नोट्रे डेम कलेज (নটর ডেম কলেজ, Notre Dame College) बङ्गलादेशको राजधानी ढाकामा अवस्थित क्याथोलिक उच्च माध्यमिक विद्यालय र विश्वविद्यालय सम्बद्ध डिग्री कलेज हो। एचएससी परीक्षाको नतीजा अनुसार यो बङ्गलादेशको सर्वश्रेष्ठ कलेजहरू मध्ये एक हो।
इतिहास
नोट्रे डेम कलेज पहिलो पटक सन् १९४९ नोभेम्बरमा पुरानो ढाकाको लक्ष्मी बजारमा सेन्ट ग्रेगोरी कलेज को नामले स्थापना भएको थियो। यस कलेजलाई सन् १९५४ मा आराबागमा सारियो। त्यसपछि यसलाई नोट्रे डेम कलेजको नाम दिइयो।
सर्वाधिक अनुसरण गरिएका टिकटक खाताहरूको सूची
टिकटकमा सर्वाधिक अनुसरण गरिएका व्यक्ति भनेको संयुक्त राज्य अमेरिकाकी चार्ली डि आमिलियो हुन् जसका ५ करोड भन्दा बढी अनुयायीहरू रहेका छन्। उनले २५ मार्च २०२० मा, लोरेन ग्रेलाई उछिन्दै शीर्ष स्थानमा आएकी थिइन्।
शीर्ष खाताहरू
निम्न तालिकाले शीर्ष ५० सर्वाधिक अनुसरण गरिएका पूर्व म्युजिकल्लीसँग समायोजन भएको टिकटक खाताहरूलाई सूचीबद्ध गरेको छ।
शीर्ष खाताहरूको समयरेखा
यस सूचीले पहिला (आधिकारिक टिकटक खाता बाहेक) सर्वाधिक अनुसरण गरिएका खाताहरूलाई सूचीबद्ध गर्दछ।
लोरेन ग्रे टिकटकमा सर्वाधिक अनुसरण गरिएकी व्यक्ति थिइन् जसमा उनको ४ करोड अनुयायीहरू रहेका थिए भने २५ मार्च २०२० मा, उनलाई चार्ली ड आमिलियोले उछिनेकी थिइन्। लोरेन ग्रेको खाता टिकटकमा ४ करोड अनुयायी पार गर्ने पहिलो हो।
यसभन्दा अघि, सबैभन्दा अनुसरण गरिएका व्यक्तिगत खाता जर्मनीका लिसा र लिनाको रहेको थियो। उनीहरूका ३२.७ मिलियन भन्दा बढी अनुयायीहरू रहेका थिए। मार्च २०१९ मा उनीहरूले गोपनीयताको चिन्ता र मञ्चमा उनीहरूको चासो गुमेको बताउँदै उनीहरूले आफ्नो खाता मेटाएका थिए।     उनीहरूले ७ मे १०२० मा, सोही नाम राखेर पुनः खाता खोलेका थिए।
शीर्ष डोउयिन खाताहरू
यस सूचीमा टिकटकको चिनियाँ संस्करण वा डोउयिनका शीर्ष १० खाताहरू समावेश छ। टिकटक प्रतिबन्ध भएका कारण चीनमा बाइटडान्सकै डोउयिन सञ्चालित अवस्थामा रहेको छ।
अ डार्क-एडेप्टेड आइज
अ डार्क-एडेप्टेड आइज अङ्ग्रेजी उपन्यासकार रथ रेन्डेलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
भागलपुर जिल्ला
भागलपुर जिल्ला भारतको बिहार राज्यको ३८ जिल्ला मध्ये एक हो र भागलपुर सहर यस जिल्लाको प्रशासनिक मुख्यालय हो। भागलपुर जिल्लाको अधिकांश भाग दक्षिण बिहारमा पर्छ।
भूगोल
भागलपुर जिल्ला २,५६९ वर्ग किलोमीटर (९९२ वर्ग मील) को एक क्षेत्र ओगटेको छ। भागलपुर जिल्ला भागलपुर डिभिजनको एक भाग हो। गंगा नदी जिल्ला भएर बग्छ।
अर्थतन्त्र
2006 मा भारत सरकारले भागलपुरलाई देशको 250 श्रेणी 3 पिछडिएको जिल्ला (कुल 640 मध्ये) नामकरण गर्यो। यो हाल पिछडिएको क्षेत्र अनुदान कोष कार्यक्रम (BRGF) बाट कोष प्राप्त बिहार मा 38 जिल्ला मध्ये एक हो।
1320MW थर्मल पावर प्लान्ट NHPC, बिहार राज्य पावर उत्पादन कम्पनी (BSPGCL) र नालंदा पावर कम्पनी, RPG समूह को एक सहायक कम्पनी को J.V संग Pirapinti मा स्थापना गर्न गइरहेको छ।
भारतीय भूगर्भ सर्वेक्षणका अनुसार भागलपुर जिल्लाको श्रीनगर, लक्ष्मीपुर, मन्डर र पिरपेन्टी ब्लकमा १३६६ दशमलव ७५ मेट्रिक टन कोइलाको भण्डार फेला परेको छ । भारत कोकिंग कोल लिमिटेडले सेप्टेम्बर 2019 को रूपमा खानी सञ्चालन सुरु गर्ने छ।
जनसाङ्ख्यिकी
२०११ को जनगणना अनुसार भागलपुर जिल्लाको जनसंख्या ३,०३७,७६६ छ। यसले यसलाई भारतमा १२० औं स्थान दिन्छ (कुल ६४० मध्ये)। जिल्लाको जनसंख्या घनत्व १,१८२ बासिन्दा प्रति वर्ग किलोमिटर (३,०६०/वर्ग मील) छ। २००१-२०११ दशकमा यसको जनसंख्या वृद्धि दर २५.३६% थियो।  भागलपुरमा प्रत्येक १००० पुरुषको लागि ८८० महिलाको लिङ्ग अनुपात छ,  र ६३.१४% साक्षरता दर छ। अनुसूचित जाति र अनुसूचित जनजातिले क्रमशः जनसंख्याको १०.४९% र २.२१% बनायो।
भाषाहरु
भारतको २०११ को जनगणनाको समयमा, जिल्लामा २३.४०% जनसंख्याले हिन्दी, १०.२९% उर्दू र २.०% भोजपुरी आफ्नो पहिलो भाषाको रूपमा बोल्थे। जनसंख्या को ६२.९४% जनगणना मा अंगिका को रूप मा वर्गीकृत भाषा बोल्ने।
जिल्लामा प्रयोग हुने प्राथमिक भाषा अंगिका हो। अन्य मुख्य भाषाहरूमा हिन्दी, उर्दू र बंगाली भाषा समावेश छ।
पश्चिम बङ्गाल प्राविधिक विश्वविद्यालय
पश्चिम बङ्गाल प्राविधिक विश्वविद्यालय भारतीय राज्य पश्चिम बङ्गालको राजधानी कोलकातामा अवस्थित एउटा विश्वविद्यालय हो।
स्याउलेबजार
स्याउलेबजार नेपालको बागमती अञ्चलको सिन्धुपाल्चोक जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो। स्याउले गाविस जिल्लाको मध्य भागमा अवस्थित छ। यस गाविस जिल्ला सदरमुकामबाट करिव २ कोष दुरी टाडा पर्दछ भने यस गाविको कुल क्षेत्रफल २२.९६ वर्ग किलोमिटर छ। स्याउलेको पूर्वी सिमानामा बतासे गाविस, पश्चिममा सिम्पालकाभ्रे गाविस, उत्तरमा सेलाङ गाविस र दक्षिणमा कुन्चोक तथा पिपलडाँडा गाविसहरू पर्दछन्। चौतारा थुम अन्तर्गत पर्ने यस गाविसमा औसत तथा चिसो हावापानी पाइन्छ। तामाङ तथा क्षेत्रहरूको बाक्लो बस्ती पाइने यस गाविसका अधिकांश मानिसहरू कृषि तथा घरेलु उद्यममा व्यस्थ हुन्छन्। यस गाविको प्रमुख कृषिबालीमा मकै, कोदो, धान आदि पर्दछन्। जिल्ला निर्वाचन क्षेत्र नम्बर दुई अन्तर्गत पर्ने यस गाविसको वि.सं. १०५८ सालमा साक्षरता दर ४१, घरपरिवार संख्या ८३७ र कुल जनसङ्ख्या ४१७७ थियो।
छातीधर्से पाल्कोटे
छातीधर्से पाल्कोटे नेपाल,चीन, भारत लगायतका एसियाली राष्ट्रहरूमा पाइने एक प्रकारको चराको प्रजाती हो ।
किभ
किभ ( Ukrainian       ; Киев) युक्रेनको राजधानी तथा सबैभन्दा ठूलो जनसङ्ख्या भएको सहर हो। यो सहर निपर नदीको किनारमा उत्तर-मध्य युक्रेनमा अवस्थित छ। सन् २०१५ को जुलाई अनुसार यस सहरको जनसङ्ख्या २८,८७,९७४ रहेको थियो  (यद्यपि प्रेसमा सङ्ख्यामा अधिक अनुमान  उद्धृत गरिएको छ),  किभ युरोपको छैठौँ ठूलो जनसङ्ख्या भएको सहर हो।
किभ पूर्वी युरोपको महत्त्वपूर्ण औद्योगिक, वैज्ञानिक, शैक्षिक र साँस्कृतिक केन्द्र हो। यो सहर उच्च प्राविधिक उद्योग, उच्च शिक्षण संस्थान र ऐतिहासिक स्थलहरूको ठाउँ हो। यस सहरमा किभ मेट्रो सहित सार्वजनिक यातायात र पूर्वाधारको विस्तृत प्रणाली छ।
१९औँ शताब्दीको अन्तमा रूसी साम्राज्यको औद्योगिक क्रान्तिमा यो सहर पुनः समृद्धि भएको थियो। सन्‌ १९१८ मा युक्रेनी राष्ट्रिय गणतन्त्रले सोभियत रूसबाट स्वतन्त्रता घोषणा गरेपछि किभ यसको राजधानी भएको थियो। लाल सेनाले सन् १९२१ पछि किभ युक्रेनी सोभियत समाजवादी गणराज्यको सहर घोषणा गर्दै सन् १९३४ मा किभ यसको राजधनी थियो। यो सहर दोस्रो विश्वयुद्धको अवधिमा लगभग पूर्ण रूपमा ध्वस्त भएको थियो तर युद्ध पछि चाडै नै यसको उत्थान भएको थियो। यो सहर सोभियत सङ्घको तेस्रो सबैभन्दा ठूलो सहर बनेको थियो।
उद्योग
किभका मुख्य उद्योगहरू बिजुली, ग्यास, र पाणी आपुर्ती, (कुल औद्योगिक उत्पादनको २६ %), खाना, पेय पदार्थ र सुर्तीजन्य उत्पादन (२२%), रासायनिक (१७%), मेकानिकल इन्जिनियरिङ (१३%) र कागज र कागज उत्पादनहरूको निर्माण, रेकर्ड गरिएको मिडियाको प्रकाशन, मुद्रण र प्रजनन सहित (११%) जस्ता उद्योगहरू रहेका छन् । यहाँ तेल परिवहन संस्थानको मुख्यालय छ।
जुम्ल्याहा शहरहरू - भगीनी शहरहरू
किभसँग जुम्ल्याहा छ:
अ गिल्टी थिङ्ग सर्प्राइज्ड
अ गिल्टी थिङ्ग सर्प्राइज्ड अङ्ग्रेजी उपन्यासकार रथ रेन्डेलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
कचनकवल गाउँपालिका
कचनकवल गाउँपालिका झापा जिल्लामा अवस्थित छ ।   वि.सं. २०७३ सालमा सङ्घीय मामिला तथा स्थानीय विकास मन्त्रालयले ७४४ स्थानीय तह लागू गर्दा झापा जिल्लामा साविकको घेराबारी, पथरिया, केचना, पाठामारी, बनियानी र बालुबाडी गाउँ विकास समितिहरूलाई कचनकवल गाउँपालिका बनाइएको हो । कचनकवल गाउँपालिकाको कूल क्षेत्रफल १०९.४५ वर्गकिलोमिटर रहेको छ । यस गाउँपालिका ७ वडामा विभाजन गरिएको छ । यस गाउँपालिकाको कूल जनसङ्ख्या ३९,५३५ रहेको छ । यस गाउँपालिकाको सिमाना पूर्वमा भारत, पश्चिममा बाह्रदशी गाउँपालिका र भारत, उत्तरमा हल्दीबारी गाउँपालिका तथा दक्षिणमा भारत सम्म फैलिएको छ ।
जनसङ्ख्या
२०११ को नेपालको जनगणना अनुसार कचनकवल जिल्लाको कुल जनसङ्ख्या ३९,५९३ छ जसमा ८,७४२ घरपरिवार रहेका छन्, जसमा २०,८३२ (५१.५%) महिला छन् र बाँकी सबै १८,७६१ पुरुष छन्। कुल जनसंख्याको ६६% ले पढ्न र लेख्न सक्छन् जसलाई "शिक्षित व्यक्ति" को रूपमा वर्गीकृत गरिएको छ। शिक्षित महिलाको संख्या पुरुषको तुलनामा कम छ । कुल महिला जनसंख्या (२०,८३२) को ५६% महिला मात्र शिक्षित छन् भने ७६% पुरुष शिक्षित छन्। आरएमको प्रमुख जनसंख्या हिन्दू धर्मको अनुयायी हो। कुल जनसंख्याको 79% हिन्दू धर्मलाई पछ्याउँछन् जबकि इस्लाम RM मा 15% अनुयायीहरूको साथ दोस्रो ठूलो धर्म हो। बाँकी ६ प्रतिशत जनसङ्ख्या बौद्ध, किरात, क्रिस्चियन आदि धर्म मान्छन्। हिन्दूहरूमा जातिवाद छ। हिन्दूहरूलाई निम्नानुसार धेरै जातहरूमा वर्गीकृत गरिएको छ: १ हिन्दु ७९% राजवंशी 35.5% ख बाहुन १२.९% ग क्षेत्री ८.५% d गंगाई 8.3% ई सन्थाल ३.५% एफ लिम्बु २.३% जी तामाङ १.५% h यादव 1.4% र अन्य ११.६% २ मुस्लिम १५% ३ अन्य ६% राजवंशी RM मा सबैभन्दा ठूलो समूह हो त्यसैले राजवंशी भाषा 44% वक्ताको साथ सबैभन्दा बढी बोलिने भाषा हो। २५% वक्ताको साथमा नेपाली दोस्रो धेरै बोलिने भाषा हो। बाँकी ३१% उर्दू, मैथिली, संथाली, लिम्बु, तामाङ आदि बोल्छन्।
इस्लामाबाद राजधानी क्षेत्र
इस्लामाबाद राजधानी क्षेत्र (وفاقی دارالحکومت‎) पाकिस्तानको एकमात्र प्रशासकीय इलाका हो। यस क्षेत्रलाई पञ्जाब प्रदेशले दक्षिण, पूर्व र पश्चिम र खयबर पख्तुनख्वाले उत्तरबाट घेरेको छ। यो प्रशासकीय इलाकाभित्र पाकिस्तानको राजधानी इस्लामाबाद समावेश छ जसले यसको कुल ११६५.५ वर्ग किलोमिटर (४५० वर्ग माइल) मध्ये ९०६ वर्ग किलोमिटर (३४९.८ वर्ग माइल) क्षेत्रफल ओगटेको छ। यो क्षेत्रले पाकिस्तानको राष्ट्रिय सभा एनए-५२ र एनए-५४ को प्रतिनिधित्व गर्दछ।
इतिहास
सन् १९६० मा पाकिस्तानको नयाँ राजधानी स्थापना गर्न पञ्जाब प्रान्तको रावलपिण्डी जिल्लाबाट जग्गा हस्तान्तरण गरिएको थियो। सन् १९६० को दशकको योजना अनुसार राजधानी क्षेत्र रावलपिण्डीमा समावेश छ र निम्न भागहरू मिलेर बनेको छन्;
यद्यपि सन् १९८० को दशकमा रावलपिण्डीलाई इस्लामाबाद योजनाबाट हटाइएको थियो।
मौसम
इस्लामाबादको मौसममा एक आर्द्र उप-उष्णकटिबन्धीय मौसम छ जसमा ४ ऋतुहरू रहेका छन्: हिउँद ऋतु (नोभेम्बर–फेब्रुअरी), ग्रीष्म (मार्च–अप्रिल), वर्षा ऋतु (जुलाई–अगस्ट) र शरद (सेप्टेम्बर–अक्टोबर)। इस्लामाबाद राजधानी क्षेत्रको सबैभन्दा उच्च तापक्रम हुने महिना जुन हो जसमा तापक्रम ३८ डिग्री सेल्सियस (१००.४ डिग्री फरेनहाइट) सम्म पुग्छ। यस क्षेत्रको सबैभन्दा अधिक पानी पर्ने महिना जुन हो जतिबेला यहाँ भारी मात्रामा पानी पर्ने, आँधी हुरी आउने र चट्याङ पर्ने गर्दछ। यस क्षेत्र सबैभन्दा चिसो महिनम जनवरी हो। इस्लामाबादको सूक्ष्म जलवायु तीन कृत्रिम जलाशयहरू;रावल, सिम्लाी र खानपुर बाँध द्वारा नियन्त्रण गरिन्छ। अन्तिम बाँध इस्लामाबादबाट करीव ४० किलोमिटर (२५ माइल) को खानपुर सहर नजिकै हरो नदीमा अवस्थित छ। सिम्ली बाँध इस्लामाबादबाट ३० किलोमिटर (१९ माइल) उत्तरमा पर्छ। सहरको २२० एकर (८९ हेक्टर) जमिन मार्गाला पहाड राष्ट्रिय निकुञ्जमा पर्दछ। लोई भेर वन इस्लामाबाद राजमार्गको छेउमा अवस्थित छ जुन १,०८७ एकड (४४० हेक्टर) क्षेत्रफलमा फैलिएको छ। जुलाई १९९५ मा सबैभन्दा उच्च मासिक वर्षा ७४३.३ मिलिमिटर (२९.२६ इञ्च) कैद गरिएको थियो। हिउँदमा सामान्यतया बिहानी बाक्लो कुहिरोले चारैतिर ढाक्छ भने दिउँसो मन्द घाम लाग्ने गर्दछ। हिउँद ऋतुमा सहरको तापक्रम न्युन विन्दुमा झर्छ भने नजिकको पहाडी क्षेत्रहरूका उच्च उचाईमा कहिलेकाँही हिउँ पर्न गर्छ। हिउँदमा यस क्षेत्रको तापक्रम १३ डिग्री सेल्सियस (५५ डिग्री फरेनहाइट) हुन्छ भने जुन महिनामा यहाँको तापक्रम ३८ डिग्री सेल्सियस (१०० डिग्री फरेन्हाइट) हुन्छ।  सन् २००५ जुन २३ का दिन यस क्षेत्रमा सर्वाधिक तापक्रम ४६.६ डिग्री सेल्सियस (१२५.९ डिग्री फरेनहाइट) पुगेको थियो भने सन् १९६७ जनवरी १७ का दिन यस क्षेत्रको तापक्रम -६ डिग्री सेल्सियस (२१.२ डिग्री फरेनहाइट) कैद गरिएको थियो। २३ जुलाई २००१ मा यस क्षेत्रमा हिउँ परेको थियो भने सोही दिन १० घण्टामा ६२० मिलिमिटर हिउँ परेको थियो।
इस्लामाबाद रावलपिण्डी क्षेत्र
सन् १९६० मा इस्लामाबादको लागि योजना तयार भयो तब इस्लामाबाद र रावलपिण्डी लगायतका वरपरमा क्षेत्रहरू समावेश गरी इस्लामाबाद/रावलपिण्डी महानगरीय क्षेत्रको नाम दिइएको थियो। यस महानगरीय क्षेत्रमा विकासउन्मुख इस्लामाबाद, पुरानो औपनिवेशिक स‌निक सहर रावलपिण्डी र वरपरका ग्रामीण क्षेत्र लगायत मार्गल्ला पहाड राष्ट्रिय निकुञ्ज समावेश भएको थियो। यद्यपि इस्लामाबाद सहर इस्लामाबाद राजधानी क्षेत्रको एक भाग थियो जबकि रावलपिण्डी रावलपिण्डी जिल्लाको एक भाग थियो जुन पञ्जाब प्रदेशमा समावेश थियो।
शुरूमा यो प्रस्ताव गरिएको थियो कि तीन क्षेत्र चार मुख्य राजमार्गहरू: मुरी राजमार्ग, इस्लामाबाद राजमार्ग, सोन राजमार्ग, र राजधानी राजमार्गले जोड्ने छन्। यद्यपि हालसम्म मात्र दुई राजमार्गहरू; काश्मीर राजमार्ग र इस्लामाबाद राजमार्ग निर्माण गरिएको छ। मार्गल्ला निर्माण गर्ने योजनाहरू पनि चलिरहेका छन्। इस्लामाबाद सबै सरकारी गतिविधिहरूको केन्द्र हो, जबकि रावलपिण्डी सबै औद्योगिक, व्यावसायिक र सैन्य गतिविधिहरूको केन्द्र हो। हाल यी दुई ठूला सहरहरू अत्यधिक परनिर्भर छन्।
अर्थतन्त्र
इस्लामाबादमा सूचना तथा सञ्चार प्रविधिको विस्तार भएको देखिएको छ। यहाँ दुई थप सफ्टवेयर प्रविधि जडान गरिएको छ जसमा असङ्ख्य राष्ट्रिय र विदेशी प्राविधिक र सूचना प्रविधि कम्पनीहरू छन्। सरकारले सूचना प्रविधि क्षेत्रमा विदेशी लगानीलाई प्रोत्साहित गर्न क्रममा १०% सम्म कर कटौती गर्न सरकारले प्रयत्न गरिरहेको छ भने विदेशी कम्पनीहरूका लागि सेवा केन्द्रहरू बृद्धिको गर्ने अर्को महत्त्वपूर्ण क्षेत्रको रूपमा लक्षित गरिएको छ। पाकिस्तानको पाकिस्तान दूरसञ्चार प्राधिकरण, पाकिस्तान टेलिभिजन, पाकिस्तान दूरसञ्चार कम्पनी लिमिटेड, ओजीडीसीएल, र जरै तारकियाती बैङ्क लिमिटेड जस्ता धेरैजसो राज्यको स्वामित्व प्राप्त कम्पनीहरू इस्लामाबादमा आधारित छन्। पाकिस्तान दूरसञ्चार कम्पनी लिमिटेड, मोबिलिङ्क टेलिनर, युफोन, र चीन मोबाइल जस्ता सबै प्रमुख दूरसञ्चारमा मुख्यालयहरू इस्लामाबादमा अवस्थित छन्।
यातायात
रावलपिण्डी - इस्लामाबाद सडक यातायात सेवा २४ किमी (१४.९ मील) बस द्रुत मार्ग प्रणाली हो जसले पाकिस्तानको रावलपिण्डी र इस्लामाबादको जस्ता सहरहरूमा सेवा प्रधान गर्दछ। सबै प्रमुख सहरहरू नियमित रेल र बस सेवाहरू मार्फत पहुँचयोग्य छन् भने प्राय जसो छिमेकी सहर रावलपिण्डीबाट रेल र सडक यातायात सेवा विस्तार गरिएको छ। लाहोर र पेशावर इस्लामाबादमा सडक यातायात सञ्जाल माध्यमबाट जोडिएका छन् जसले यी सहरहरू बीचको यात्रा अवधिलाई उल्लेखनीय रूपमा घटाएको छ। एम-२ सडक खण्ड ३६७ किलोमिटर (२२८ माइल) लामो छ जसले इस्लामाबाद र लाहोर जडान गर्दछ। एम-१ सडक खण्डले इस्लामाबादलाई पेशावरसँग जोड्छ जुन १५५ किलोमिटर (९६ माइल) लामो छ। इस्लामाबाद फैजाबाद खडक खण्ड मार्फत रावलपिण्डीमा जोडिएको छ जसमा दैनिक ४८,००० सवारीसाधनहरूले यात्रा गर्छन्।
शिक्षा
इस्लामाबादमा पाकिस्तानको उच्च साक्षरता दर ९५% रहेको छ। इस्लामाबादमा पाकिस्तानका केही प्रमुख विश्वविद्यालयहरू पनि छन् जसमा कायद-ए-आजम विश्वविद्यालय, अन्तर्राष्ट्रिय इस्लामिक विश्वविद्यालय, र नेसनल युनिभर्सिटी अफ साइन्सेस एण्ड टेक्नोलोजी र पाकिस्तान इन्स्टिच्युट अफ इन्जिनियरि र अप्लाइड साइन्सेस छन्। निजी विद्यालय सञ्जाल इस्लामाबाद निजी शैक्षिक संस्थाहरूको लागि काम गरिरहेको छ। निजी विद्यालय सञ्जालका अध्यक्ष भारा काहु हुन्। निजी विद्यालय सञ्जाल इस्लामाबादमा आठ क्षेत्र मा विभाजित छ। कायद-ए-आजम विश्वविद्यालयका धेरै सङ्कायहरू सञ्चालनमा रहेका छन्। यो विश्वविद्यालय एक अर्ध पहाडी क्षेत्रमा अवस्थित छ भने सचिवालय भवनहरूको पूर्वमा र मार्गल्ला पहाडको आधारको नजिक छ।
खेलकुद
इस्लामाबाद युनाइटेड सन् २०१६ को पाकिस्तान सुपर लिग जित्ने पहिलो राष्ट्रिय टोली बन्न सफल भएको थियो भने हाल सङ्घीय टोलीले पाकिस्तान कपमा भाग लिइरहेको छ। यस टोली मिसबाह उल हकको कप्तानीमा मैदान उत्रिने गर्दछ जो पाकिस्तानका पूर्व कप्तान थिए।
समका एकाङ्की
समका एकाङ्की डा. केशवप्रसाद उपाध्याय र देवीप्रसाद सुवेदीद्धारा सम्पादन गरिएका कृति हो । यसमा समका उपलब्ध भएका १५ वटा एकाङ्कीहरू सङ्कलन गरिएको छ । वि.सं. २०२० सालमा नेपाल राजकीय प्रज्ञा–प्रतिष्ठानले प्रकाशन गरेको चार एकाङ्कीमा रहेको एकाङ्की पनि यसमा समावेश गरिएको छ । यो कृति वि.सं. २०५९ सालमा नेपाल राजकीय प्रज्ञा–प्रतिष्ठानले प्रकाशन गरेको हो ।
बुधवार
बुधवार बिक्रम सम्बत् वा नेपाली पात्रो अनुसार हप्ताको चौथो दिन हो। मंगलबार र विहिबारको बिचमा पर्ने यो दिनलाई ज्योतिष शास्त्र अनुसार बुध ग्रहको नामबाट नामाकरण गरिएको हो।
एसियाली गोमन
एसियाली गोमन नेपाल तथा भारतमा पाइने गोमन सर्पको एक प्रजाति हो । यो नेपाल तथा भारतमा पाइने अत्याधिक बिषालु सर्पहरू मध्यमा पर्छ ।
मुरली
निगालो र मुरली बाँसको मुरली अति राम्रो हुन्छ । यसको एक छेउमा तेर्सो काटेर त्यहाँ बाँसको पातलो चोया वा भक्किमिला काठ राखिन्छ र एउटा दुलो पारिन्छ । अर्का छेउमा ६-७ वटा दुला पारिन्छन् । यसलाई बजाउन मुरलीको तेर्सा काटेको छेउ मुखभित्र हालेर विस्तारो फुकेपछि त्यहाँबाट ध्वनि प्रवाहित हुन थाल्छ । यस प्रवाहित ध्वनिलाई संगितमा परिवर्तन गराउन औंलाले छोपी राखेका प्वालहरू क्रमअनुसार छोप्ने र उघार्न गरिन्छ । यसरी मुरली बजाउँदा अति सुरिलो स्वर प्रवाहित हुन्छ । यो नेपाली समाजको अति प्रिय वाद्ययन्त्र हो ।
जोर-मुरली
बाँसमा ठेडी राखेर बनाएको दुइटालाई धागोले बाँधेर बराबर एकै स्वर निकाली फुकेर जोर मुरली बजाईन्छ। तर यो किराँत राई शैलीको जोर मुरली वर्तमान अवस्थामा बनाउन छाडिएको छ।
रारा गाविस
नेपालको मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्रको कर्णाली अञ्चल, मुगु जिल्लामा अवस्थित गाँउ विकास समिति हो।
इमेज लोक कलाकार २०७३
इमेज लोक कलाकार २०७३ एक नेपाली लोक सङ्गीत जगतको प्रतियोगितात्मक कार्यक्रम हो। यस कार्यक्रम नेपालकै बहु चर्चित च्यानल इमेज च्यानल ले आयोजना गरेको थियो। ४ सयभन्दा बढी प्रतिस्पर्धीहरूका बीच चलेको यस प्रतिस्पर्धा करिब चार महिना सम्म चलेको थियो। फागुन ०९ गते एक भब्य कार्यक्रमको समारोहबीच प्रतियोगिताको विजेता घोषणा गरिएको थियो। अन्तिम पाँच प्रतियोगिहरू बिच प्रतिस्पर्धा गराइ घोषणा गरिएको यस लोक कलाकारको उपाधि पाल्पाकि अञ्जना सारू मगरले जितेकि थिइन्। राजधानीमा अवस्थित, होटल साँग्रिलामा आयोजित अन्तिम स्पर्धाका विजेता बन्दै मगरले एक लाख रुपियाँसहित ३२ इन्चको एलईडी टिभी, तिर्सना म्युजिकको तर्फबाट अडियो भिडियो, नेपाल टेलिकमको तर्फबाट फोरजी प्याक लगायतका विभिन्न उपहार प्राप्त गरेकी थिइन् र पब्लिक च्वाइस अवार्ड भने स्याङ्जाका नर बहादुर रानाले एक लाख चालिस हजार तीन सय अठासी मत पाएर जितेका थिए। उनले ३५ हजार नगदसहित विभिन्न उपहार प्राप्त गरेका थिए। प्रतियोगिताको उत्कृष्ट ५ मा रेश विश्वकर्मा, गीता सेन्चुरी, सुमिन गुरुङ र नरबहादुर राना मगर थिए।
अन्तिम पाँच प्रतिस्पर्धिहरू
१.अञ्जना सारू मगर
२.गीता सेन्चुरी
३.नर बहादुर राना
४.रेस विश्वकर्मा ५.सुबिन गुरूङ्
अन्य प्रतियोगिहरू
उत्कृष्ट ११ मा पर्न सफल अन्य ६ प्रतिस्पर्धिहरू तथा प्रतियोगिहरू
निर्णायकहरू
यस प्रतियोगिताका मुख्य निर्णायकहरू
पुरुष प्रजनन प्रणाली
पुरुष प्रजनन प्रणाली अन्तर्गत ती अंगहरु समेटिन्छन् जुन पुरुष प्रजनन कार्यमा संलग्न हुन्छन् । पुरूषको सन्दर्भमा प्रजनन अंगहरु शरीरको बाहिरी भागमा पेटको तल्लो भागको आसपासको क्षेत्रमा रहेको हुन्छ ।
पुरुष प्रजनन प्रणालीका प्रमुख अंगहरु लिङ्ग र अण्डकोश हुन, जसले वीर्य र शुक्रकिट उत्पादन गर्ने कार्य गर्छन । त्यहि वीर्य र शुक्रकिट यौन सम्पर्क पश्चात महिलाको पाठेघरमा डिम्बसँग मिलेर भ्रूणको रूपमा विकसित हुन्छ र पछि बच्चाको रूपमा पैदा हुन्छ ।
आर्मेनियाका विश्व सम्पदा क्षेत्रहरूको सूची
सन् २०१४ सम्ममा अर्मेनियाका ३ वटा सम्पदालाई संयुक्त राष्ट्र शैक्षिक, वैज्ञानिक एवं सांस्कृतिक सङ्गठन (युनेस्को)द्वारा विश्व सम्पदा क्षेत्रमा मान्यता प्रदान गरिएको छ ।
विश्व सम्पदा क्षेत्रहरूको सूची
युनेस्कोद्वारा विश्व सम्पदा क्षेत्र घोषित गरिएको अर्मेनियाका सांस्‍कृतिक र प्राकृतिक स्थलहरूको सूची:
{{Legend|#FFE6BD|† खतरापूर्ण सम्पदा|outline=silver}}
हार्म डोन
हार्म डोन अङ्ग्रेजी उपन्यासकार रथ रेन्डेलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
झारलाङ
झारलाङ धादिङ जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो।
चियाखेती
चियाखेती नेपालका पूर्वी जिल्लाहरू इलाम, पाँचथर, झापा, धनकुटा, तेह्रथुम आदि स्थानमा चियाखेती हुन्छ। धेरै पानी पर्ने (बार्षिक २०० से.मी. सम्म)तर पानी नजम्ने ठाउँमा चियाखेती गर्न सकिन्छ। नेपालमा गुम्टी, तग्दा ७८, चिनीयाँ, आसामिज आदि जातका चिया खेती गरिन्छ। नेपालको अर्थोडक्स चिया युरोप, अमेरिका, अस्ट्रेलिया लगायतका देशहरूमा लोकप्रिय रहेको छ। हाल नेपालमा कुनै रसायनिक मल तथा कीटनाशक प्रयोग नगरी अर्गेनिक चिया उत्पादन गर्ने प्रचलन शुरू भएको छ।
नेपालमा चियाखेतीको इतिहास
नेपालमा चियाखेतीको इतिहास करिब १४३ वर्ष पुरानो रहेको छ। सन् १८६२ मा कर्नेल गजराज सिंह थापाले चीनबाट उपहारस्वरूप प्राप्त चियाको विरूवा इलामको इलाम चियाबगानमा रोपेपछि नेपालमा चिया खेती प्रारम्भ भएको हो। वि.सं. १९२० मा तत्कालीन प्रधानमन्त्री जङ्गबहादुर राणाले चीन भ्रमणबाट फर्कँदा चिनिया जातको चियाको बीउ उपहार स्वरूप तत्कालीन चिनिया सम्राटबाट लिई नेपालमा भित्र्याएका थिए भनिन्छ। सो चियाको बीउ रोप्ने आदेश इलामका तत्कालीन बडाहाकिम तथा जङ्गबहादुरका ज्वाइँ गजराज सिंह थापालाई भएपछि वि.सं. १९२० मा इलाम चिया कमान र त्यसको दुई वर्षपछि झापाको फाँटमा सोक्तिम चिया कमानको स्थापनाबाट नेपालमा चिया खेतीको शुरूवात भएको देखिन्छ ।त्यो त्यही दसक हो, जुन बेला दार्जिलिङमा पनि चिया खेती प्रारम्भ गरिएको थियो । तर जहानिया राणा शासनको अगाडि नेपालमा शुरूवाती अवस्थामा रहेको चिया उद्योग त्यति फस्टाउन सकेन । उता दार्जिलिङतिर भने चिया खेती तथा उद्योग विस्तार एवम् विकास हुँदै गयो । वि.सं. २००७ सालको प्रजातन्त्र प्राप्तिपछि मात्र नेपालमा लगानीको वातावरण खुकुलो हुँदै गयो र यसको सकारात्मक प्रभाव चिया क्षेत्रमा पनि पर्यो।फलस्वरूप वि.सं. २०१६ सालमा झापा जिल्लाको रड्गियाडाँडामा बुधकरण चिया बगानको नाममा निजी स्तरको पहिलो चिया बगान स्थापना भयो । त्यस्तै, सरकारी स्तरमा पनि वि.सं. २०२३ असोज २३ गते नेपाल चिया विकास निगमको स्थापना भयो ।शुरूवाती दिनहरूमा प्रशोधन कारखानाको अभावमा दार्जिलिङकै कारखानाहरूलाई हरियो पत्ती बेच्नु पर्ने अवस्था थियो ।यस कुरालाई ध्यानमा राखी वि.सं. २०३५ मा इलाममा र त्यसको केही वर्षपछि झापाको सोक्तिममा पहिलो पटक प्रशोधन कारखाना स्थापना गरियो । वि.सं. २०३५ देखि २०४५ को एक दसकमा नेपाल चिया विकास निगमले साना कृषकहरूलाई पनि चिया खेतीमा लाग्न धेरै प्रत्साहनका कार्यक्रमहरू गर्यो ।विस्तारै विस्तारै चिया उद्योगले गति लिँदै गयो र एउटा नाफामूलक व्यवसायको रूप लिन थाल्यो ।चिया उद्योगले राज्यको आर्थिक र सामाजिक विकासमा पुर्‍याएको योगदानलाई ह्रदयंगम गर्दै वि.सं. २०३९ सालमा तत्कालिन राजा वीरेन्द्र वीर विक्रम शाहदेवको शासनकालमा नेपाल सरकारले पूर्वाञ्चलका ५ वटा जिल्ला (झापा, धनकुटा, तेह्रथुम, पाँचथर र इलाम)लाई चियाक्षेत्र घोषणा गर्यो । चिया विकास निगम नाफामूलक संस्था भएकाले चिया क्षेत्रको थप विस्तार एवम् विकासका लागि सरकारी स्तरकै गैरनाफामूलक संस्थाको अवश्यकता महसुस गरियो । फलस्वरूप वि.सं.२०५० जेष्ठ २० गते राष्ट्रिय चिया तथा कफी विकास बोर्ड ऐन २०४९ मार्फत राष्ट्रिय चिया तथा कफी विकास बोर्डको स्थापना भयो । ।
कश्यप गोत्र
कश्यप गोत्र नेपाल, भारत तथा अन्य स्थानहरूमा बसोबास गर्ने हिन्दू धर्मावलम्बीहरूको गोत्र हो । कश्यप गोत्रका गोत्र प्रवर्तक कश्यप ऋषि हुन् ।
राहादी
राहाद
राजेश गौतम
राजेश गौतम (२००७-) नेपालका एक इतिहासकार हुन्। राजेशको जन्म बाबु बद्रीनाथ गौतम र आमा महाकाली गौतमका रूपमा वि.सं. २००७ साल असार (सन् १९५० जुन १) ठमेलमा भएको हो। उनले एमए, पिएचडी गरेका छन्। उनी इतिहास विषयका प्राध्यापक हुन्।
उनले वि.सं. २०४६ मा नेपालको प्रजातान्त्रिक आन्दोलनमा नेपाल प्रजा-परिषद्‌को भूमिका नामक पुस्तकको लागि मदन पुरस्कार प्राप्त गरे।
प्रकाशित कृतिहरू
गौतमका प्रकाशित कृतिमध्ये मुख्य यी हुन्:
पुरस्कार
गौतमले पाएका मुख्य पुरस्कारहरू:
फुस्रोटाउके पाल्कोटे
फुस्रोटाउके पाल्कोटे नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो । यो चरा नेपाल लगायत बङ्गलादेश, भुटान, चिन, भारत, इन्डोनेसिया, लाओस, मलेसिया, म्यानमार, थाइल्याण्ड तथा भियतनाममा पाइन्छ ।
फेडेरल व्यूरो अफ इन्भेस्टिगेशन
फेडेरल व्यूरो अफ इन्भेस्टिगेशन (एफबीआई) संयुक्त राज्य अमेरिकाको एक सरकारी गुप्तचर संस्था र सुरक्षा एजेन्सी हो । यो एजेन्सी संयुक्त राज्य अमेरिकाको राष्ट्रिय सुरक्षा र कानुन प्रवर्तनमा समर्पित छ । यसको स्थापना सन् १९०८ मा व्यूरो अफ इन्भेस्टिगेशन नाममा भएको थियो र सन् १९३५ मा पुन: नाम परिर्वतन गरी हाल पनि फेडेरल व्यूरो अफ इन्भेस्टिगेशन (एफबीआई)को रूपमा कार्यरत छ ।
बजेट, मिसन र प्राथमिकता
आर्थिक वर्ष २०१९ मा, व्युरो को कुल बजेत ९.६ अर्ब अमेरिकी डलर थियो।
एफबिआईको मुख्य लक्ष्य भनेको संयुक्त राज्यको रक्षा गर्नु र अमेरिकी अपराधिक कानुनको पलना गराउनु र सङ्घीय, राज्य, स्थानीय र अन्तराष्ट्रिय संस्था र साझेदारहरूलाई अपराधिक न्यायिक सेवा र नेतृत्व दिनु हो।
हाल एफबिआइ को उच्च प्राथमिकता :
जेरी (चलचित्र)
जेरी प्रेममा आधारित नाटकीय नेपाली चलचित्र हो। यो चलचित्रमा मुख्य भूमिकामा अनमोल केसी र आना शर्मा छन् भने चलचित्रको निर्देशन हेमराज बिसीले गरेका छन्। यो चलचित्रको प्रेम कथालाई दर्शकहरूद्वारा मन पराइएको थियो।
वासिम
वासिम भारतका सहरहरू मध्येको एउटा सहर हो।
बिहीवार
बिहीवार नेपाली पात्रो वा बिक्रम सम्बत् को पात्रो अनुसार हप्ताको पाँचौं दिन हो। यसलाई गुरूबार वा बृहस्पतिबार पनि भनिन्छ। यसको नामाकरण ज्योतिष शास्त्र अनुसार बृहस्पति ग्रहको नामबाट भएको हो।
दधिकादो पर्व
दधिकाद पर्व नेपालको पूर्वी तराईमा बसोबास गर्ने आदिबासी समुदाय राजवंशी, गन्गाई, ताजपुरिया जातिले मनाउदै आएको धार्मिक एवम् साँस्कृतिक पर्व हो । झापा, मोरङ र सुनसरी जिल्लाका आदिबासी समुदायले कृष्ण जन्माष्टमीको भोलीपल्ट दधिकाद पर्व मनाउँछन । दधिकाद खेल खेलाउँदा आफ्नो मनले चाहेको पुग्ने जनविश्वास छ । भगवान कृष्णले दही चोरेर खाने र दहीको हिलोमा खेल्ने बानी भएको हुँदा अहिले माटोको हिलोलाई नै दही मानी खेल्ने गरिन्छ ।
मनाउने तरिका
झापा जिल्लाका राजबंशी समुदायका मानिसहरूले विभिन्न कार्यक्रमको आयोजना गरी दधिकाद पर्व मनाएका छन । हरेक वर्ष कृष्णजन्माष्टमीको भोलीपल्ट वा नवमीका दिन राजबंशी समुदायले यो पर्व मनाउदै आएका छन । दधिकाद पर्व झापाको गौरादह, खजुरगाछी, शिवगञ्ज, दुवागढी तथा मेचीनगर नगरपालिका लगायतका स्थानमा बसोबास गर्दै आएका राजवंशी समुदायले मनाएको पाइन्छ । ती ठाउँका राजवंशी समुदायले भजन किर्तन गर्दै तेल दलेको चिल्लो बाँसमाथि चढेर पोको फुकाउने, हिलो दलेर नरिवल खोस्ने, हाँडी फुटाएर पुरस्कार जित्ने प्रतियोगितात्मक खेलकुद लगायत एक आपसमा हिलो दलादल गरेर यो पर्व मनाउँछन । भगवान श्रीकृष्णको जन्म भएको खुशीयालीमा नवमीका दिन राजबंशी समुदायले एक अर्कामा हिलो दलेर यो पर्व मनाउने किबंदन्ती रहि आएकॊ छ । खासगरि दधिकाद भनेको दहीको हिलो भने पनि दही नपाएका कारण माटोको हिलो बनाई एक अर्कामा छ्याप्दै रमाउने गर्ने गरेको बताइन्छ । त्यही हिलोमा एउटा नरिवल राखिन्छ । दुईवटा समुह बनाइएको हुन्छ । एक समुह कृष्ण मन्दिरमा नरिवल चढाउन जान्छ तर अर्को समुहले रोकावट गर्दछ र यही बेलामा निकै घम्साघम्सी चल्छ । यही पर्वको अवसर पारेर धेरै ठाउँहरूमा राजबंशी समुदायले कृष्ण मन्दिरहरूमा कृष्णअष्टमीका दिन रातभर भजन किर्तन गरी जाग्राम गरेर त्यसको भोलीपल्ट दधिकाद पर्वको अवसरमा विविध कार्यक्रमहरू सञ्चालन गर्ने गर्दछन ।
हगाम
हगाम नेपालको बागमती अञ्चलको सिन्धुपाल्चोक जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो। हगाम गाविस जिल्लाको मध्य भागमा अवस्थित छ। जिल्ला सदरमुकामबाट करिव पाँच कोष दुरी टाढा पर्ने यस गाविको कुल क्षेत्रफल ३३.८२ वर्ग किलोमिटर छ। हगामको पूर्वी सिमानामा घुम्थाङ गाविस पश्चिममा बराम्ची तथा जलबिरे गाविस उत्तरमा पाङताङ गाविस र दक्षिणमा फुल्पिङकोट गाविस पर्दछ।लिस्ती थुम अन्तर्गत पर्ने यस गाविसमा चिसो तथा औसत हावापानी पाइन्छ। यस गाविसमा तामाङ जातिको बाहुल्यता छ। गाविसका अधिकांश मानिसहरू घरेलु उद्यम तथ कृषिमा व्यस्थ हुने गर्छन्। यस गाविस प्राकृतिक रूपमा निकै नै सुन्दर गाविसमा गनिन्छ। हगामलाई ग्रामीण पदयात्राका लागि पनि उपयुक्त गाविस मानिन्छ।यस गाविस जिल्ला निर्वाचन क्षेत्र नम्बर एक अन्तर्गत पर्दछ। वि.सं. २०५८ सालमा हगाको साक्षरता दर २१ घरपरिवार संख्या ७६५ र जनसङ्ख्या ४००८ थियो।
गोरौल
गोरौल भारतका सहरहरू मध्येको एउटा सहर हो।
बिनायो
बिनायो किराँतहरूको परम्परागत नेपाली बाजा हो जो छिप्पिएको मालिङ्गोबाट बनाइन्छ। बाँसको सानो - लगभग छ ईन्चको भाटाको बिचमा खोपेर जिब्रो निकालि दुई छेउमा धागो बाँधेर तथा सुन्दर बुट्टा खोपेर बिनायो बनाएको हुन्छ । यसरी बनाएको बिनायोलाई जिब्राको अगाडि पट्टीको लामो डोरीलाई झड्कारेर बजाईन्छ । यसरी बजाउँदा विभिन्न भाका निकाल्नलाई बिनायोलाई मुखको दुबै ओठमा राखी भित्रवाट हावाको धक्काद्धारा आएको कम्पनलाई जिब्रोबाट प्रभावित गरिन्छ ।