cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
सकिरा
२००५-०८: फिजासियन ओरल भोल. १ र ओरल फिक्जासन भोल. २
२००६को शुरूमा वाईक्लेफ जीनको साथमा "हिप्स डन्ट लाई" एल्बमको दोस्रो एकलको रूपमा लोकार्पण भयो। "हिप्स डन्ट लाई " विश्वका ५५ देशहरूमा पहिलो स्थानमा पुग्नाका साथै "बिलबोर्ड हट १००"मा शकिराको पहिलो एल्बमको रूपमा स्थापित हुँदै २१औं शताब्दीको सबैभन्दा चर्चित गित बन्यो। शकिरा र वाईक्लेफ जीनले यस गीतको फिफा विश्व कप २००६को आधिकारिक धुनको लागि यस गीतको बम्बू भर्जन तैयार गरे। "हिप्स डन्ट लाई "को लागि शकिरा २००६ एमटिभी भिडियो म्यूजिक अवार्ड्समा रेड हट चिली पिपर्स सँग सबैभन्दा ज्यादा संख्यामा मनोनयनमा परिन तर उनले केवल बेस्ट कोरियोग्राफीको अवार्ड मात्र जित्न सफल भईन। नोभेम्बर २००६मा शकिराले कार्लोस स्यान्टानाको साथमा आफ्नो तेस्रो र अन्तिम सिंगल "इललीगल" लोकार्पण गरिन। यो एल्बम हट १००मा पुग्न नसकेपनि केही यूरोपेली देशहरूमा र अमरीकामा नृत्य चार्टमा शीर्ष स्थानमा पुग्यो। १० फेब्रुअरी २००७मा शकिराले ४९औं ग्रेमी अवार्ड्समा पहिलो पल्ट प्रश्तुति गरिन र वीक्लिफ जीन "हिप्स डन्ट लाई "मा सर्वोत्कृष्ट सहयोगी पप गायनको लागि मनोनयन प्राप्त गरे।
शकिराले जून २००६मा आफ्नो चौथो लामो यात्रा ओरल फिक्जासन टूर शुरू गरिन। यस यात्राको क्रममा १४ जून २००६ देखि ९ जुलाई २००७को बीच १२५ शोहरू भए। उनले पाँचै महाद्धीपहरू: एसिया, यूरोप, उत्तरी अमेरिका, ल्याटिन अमेरिका र अफ्रीकामा प्रश्तुति गरिन। यस यात्राको क्रममा शकिराले २७ मे २००७मा मेक्सिको शहरमा एक सांगीतिक कार्यक्रम सित्तैमा प्रश्तुति गरिन जहाँ २१०,००० भन्दा धेरै दर्शकहरूको उपस्थिति थियो। यस संगीत समारोहले मेक्सिकोमा आयोजना भएका शोको इतिहासमा सर्वाधिक दर्शकको उपस्थितिको रेकर्ड कायम गर्‍यो। शकिराले ९ जुलाई २००६ म जर्मनीमा फिफा विश्वकपको फाइनलमा प्रस्तुति गरिन। १२ नोभेम्बर २००७मा "ओरल फिक्जासन टूर डिभिडि लोकार्पण गरियो। यो उच्च परिभाषित ब्लू-रे ढाँचामा पनि उपलब्ध छ। यस डिभिडिका २ भर्जनहरूले विश्वभरीमा १,६००,००० भन्दा धेरै प्रति बिक्रि गर्‍यो।
२००८-हाल: शी वूल्फ र शाले एल शोल
फेब्रुअरी २००८ म एल हेराल्डोमा उनले आफ्ना प्रशंसकहरूसँग अनलाईन च्याटमा आफ्नो नयाँ एल्बमको थालनी गर्न लागेको कुरा खुलासा गरिन। यसका साथै, कोलम्बियामा शकिराको गीतकार भाइ ईसा मेबारकको सिडी लोकार्पण पार्टीमा शकीराका बुवा विलियम मेबारकले शकिराले आफ्नो आगामी एल्बमको लागि नयाँ गितहरू लेखन र निर्माणको कार्य शुरू गरिरहेको बताए। यो कार्य "उनको आफ्नो स्टूडियो"मा भईरहेको भनियो, जसले उनका धेरै प्रशंसकहरूलाई यसको मतलब उनको घर बहामसमा स्टूडियो भएको लाग्यो। जहाँ शकिराले २००५मा फिजासियन ओरल भोल. १ र २००६मा ओरल फिक्जासन भोल. २ रेकर्ड गरेकि थिईन।
लन्डनमा दुइ हप्ता बिताएपछि, कार्लोस विवेस सँग कोलम्बिया, पेरू र ब्राजिलको सीमामा अवस्थित लेतिसियामा एक शान्ति सांगितिक कार्यक्रममा भाग लिनको लागि शकिरा कोलम्बियाको लागि प्रस्थान गरिन। सयौं हजार कोलम्बियनका साथमा शकीराले कोलम्बियामा विद्रोहीहरूले बन्दी बनाएका मानिसहरूको रिहाई र उक्त क्षेत्रमा यस्ता अन्य अपहरण बन्द गर्नको लागि अपील गरिन। त्यस पछि, यो नोटिसिअस क्याराकोलले कोलम्बियामा भनेकि शकिरा बहामसमा आफ्नो घरको स्टूडियोमा फर्किएर भाईवस ब्याण्डको सदस्यहरू सँग "अ लिटिल समथिङ्ग"को रेकर्डिङ्गको कार्य शुरु गरिन। कोलम्बियामा एलेन्को पत्रिकासँग एक विशेष अन्तरबार्तामा शकिराले पुष्टि गरिन कि उनले नयाँ एल्बमको लागि पहिले नै लगभग ३० वटा गीतहरू लेखिसकिन र उनले अझै पनि लेख्न जारी राखेकि छन। पछि यो पुष्टि भयोकि शकिरा आफ्नो छैठौं एल्बमको लागि रेडवान, वाइक्लेफ जीन र लुइस एफ ओचोआसँग काम गरिरहिकि छन। रेडवानले पछि भने कि शकिरा प्रायोगिक चरणमा छिन र उनी एल्बमको लागि लसएन्जलस, मियामी, भ्यानकुभर, लन्डन, उरुग्वे र बहामसमा काम गर्दैछिन।
२००८को शुरुवातमा फोर्बसले शकिरालाई संगीतको क्षेत्रमा सर्वाधिक कमाई गर्ने चौथो महिलाको स्थानमा राख्यो। २ जुलाई २००८मा शकिराले विशाल अन्तर्राष्ट्रिय यात्रासँग सम्बद्ध लाईभ नेशन सँग १० वर्षको सम्झौतामा हस्ताक्षर गरिन। यात्रा समुह एक रेकर्ड लेबल हो जसले संगितलाई बढावा दिनुका साथै आफ्ना कलाकारहरूको संगीत लोकार्पणमा पनि नियन्त्रण गर्दछ। शकिराको अनुबन्धनलाई उद्ध्रित गर्दै लाई भ नेशनक ग्लोबल म्यूजिक प्रमुख जेसन गार्नरले भने "शकिरा वास्तवमा वैश्विक स्तरको कलाकारहरू मध्य एक हुन। उनी विश्वको हरेक कुनामा आफ्नो संगित र टिकट बिक्रि गर्न सक्छिन।" शकिराका प्रतिनिधि तथा लाई भ नेशनले सम्झौताको मुल्य पुष्टि नगरेता पनि यस बातचीतको निकटस्थ मानिसहरूका अनुसार शकिरामा आधारित १० वर्षको प्रदर्शनहरूको अनुरूप $ ७०,०००,०००देखि $ १००,०००,०००को बीचको मुल्याङ्कन गरिएको अनुमान छ। शकिरा एक अङ्ग्रेजी, एक स्पेनिश र एक सङ्कलन गरी तीन एल्बमहरूको लागि एपिक रेकर्ड्ससँग अनुबन्धन भएकी छन तर लाई भ नेशनसँग भएका सम्झौताको यात्रा र अन्य अधिकार तत्काल लागू हुने छन।
जुन २००१०मा बिलबोर्ड पत्रिकासँगको अन्तरवार्ताको क्रममा शकिराले आफ्नो नयाँ एल्बम सेप्टेम्बरमा लोकर्पण हुने घोषणा गरिन । १९ अक्टूबर २००१०मा शाले एल शोल शकिराको सातौँ स्टुडियो एल्बमको रूपमा लोकार्पण भयो। एल्बमको शीर्ष एकल गित लोका विश्वका धेरै देशहरूमा शिर्षस्थानमा रह्यो । उनले अगस्टमा बार्सिलोनामा "लोका"को भिडियो खिचाईन । र सेप्टेम्बर १मा एल्बमको आधिकारिक आबरण अनाबरण गरिन।
अन्य कार्य
२००७ को आरम्भमा शकिराले अमेरिकन आर एन्ड बि गायिका बेयोन्से सँग "ब्यूटीफुल लायर" गितमा काम गरिन, जुन बेयोन्सेको बी'डेको डिलक्स संस्करणमा दोस्रो एकलको रूपमा लोकार्पण भयो। ७ अप्रिल २००७ मा, बिलबोर्ड हट १००को चार्टमा यो गीत ९४औं स्थानबाट ३ स्थान पार गर्दै ९१ औँ स्थानमा पुग्यो जुन यस चार्टको इतिहासमा सबैभन्दा अधिक माथिल्लो स्थानमा चढ्ने गीतको एउटा नयाँ कीर्तिमान थियो। यो ब्रिटेन सिंगल्स चार्टमा पनि नं.१मा रह्यो। यो गीतले गायन साथै सर्वोत्कृष्ट पप सहयोग (बेस्ट पप कोलाबोरेशन विद भोकल्स)को लागि एक ग्रेमी अवार्डमा मनोनयन आर्जन गर्‍यो । यो गीत बेयोन्सेको विश्वमा सबैभन्दा सफल गीतहरूमा मध्य एक थियो। यो गीत विशेष रूपले अर्जेन्टिना र स्पेन जस्तै स्पेनिश भाषी देशहरूमा पहिलो स्थानमा रहदै सर्वाधिक लोकप्रिय भयो ।
बिलबोर्डको अनुसार शकिराले लील वाईनेसँग कार्लोस संतानाको कार्लोस सान्ताना शीर्षक वाला सबै भन्दा अधिक हिट सीडीको नयाँ ट्रैकमा सहयोग दिए । बहरहेल यो सहयोग देखि रद्द गर्‍यो गएको छ र शकीरा र लील वेनको ठाउँ जेनिफर लोपेज र बेबी बाशले ली छ।
शकिराको एनी लेन्नोक्सको एल्बम सङ्गस अफ महिना डिस्ट्रक्शनको रेकर्ड "सिंग"मा लिईएको थियो, जसमा अन्य तेईस गायिकाहरू; म्याडोना, केटि टनस्टाल, फेथ हिल, डिडो, सेलीन डियान, मेलिसा एथरिज, जोस स्टोन, फर्गिए, अनास्तागर्‍यो र पिंक आदि पनि थिए। २००७ को अन्तिम सांगितिक यात्रामा शकिरा र विक्लिफ जीनले आफ्नो दोस्रो युगल "किङ्ग एन्ड क्वीन" रेकर्ड गरे । यो गित विक्लिफ जीनको २००७को एल्बम कमर्सियल भोल २: मेमोरज अफ एन इमिग्रान्टमा समावेश छ ।
शकिराले १८ जनवरी २००९मा लिंकन मेमोरियलमा राष्ट्रपति बराक ओबामाको सम्मान समारोह "वी आर वन"को उद्घाटनको अवसरमा प्रश्तुति गरिन । उनले स्टीभ वन्डर र उसर सँग "हाइयर ग्राउण्ड"को प्रस्तुति गरिन। उनले २० जनवरी २००९को साँझ "नेबरहुड बल"मा राष्ट्रपतिको उद्घाटन कार्यक्रमको समयमा पनि प्रश्तुति गरिन । उनले भान मोर्रिसनको गीत ब्राइट साइड अफ द रोडको प्रस्तुति गरिन । यस गीतमा शकिरालाई हारमोनिकामा दर्शाईएको छ । मार्च २००९मा शकिरा अर्जेन्टिनाको लोक गायक मर्सिडीज सोसासँग क्यानतोरा १ एल्बमको गीत ला माजामा देखापरिन, यि दुवै गायकहरूले मे २००८मा ब्यूनस आयर्सको "अलाज"(ALAS) संगीत समारोहमा गित गाएका थिए ।
सदरमुकाम
सदरमुकाम प्रशासनिक व्यवस्था अनुसार विकास क्षेत्र, जिल्ला, गाउँ विकास समिति वा नगर पालिकामा विभाजन गरिएको राजनीतिक क्षेत्रको मुख्य अड्डा रहने स्थान हो । जस्तै: नवलपरासीको परासी र पाल्पाको तानसेन सदरमुकामहरू हुन्।
बैजापुर
बैजापुर नेपालको मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्र, बाँके जिल्लामा अवस्थित गाँउ विकास समिति हो।
हिमाली ग्राण्डला
हिमाली ग्राण्डला नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो। यसलाई अङ्ग्रेजीमा ग्रान्डला (Grandala) भनिन्छ।
रोबर्ट कोच
हेन्-रिक् हर्मन् रोबर्ट कोच(Heinrich Herman Robert Koch )को जन्म सन् ११ डिसेम्बर १८४३ र मृत्यु सन् २७ मे १९१०मा भएको हो| उनको जन्म क्लाउस्ठल, हनोवर अधिराज्यमा भएको हो| उनी संसारका प्रसिद्ध रसायनज्ञ (chemist) हुन्| रोगहरूका कारण र रोकथामका योगदानका निम्ति उनको नाम स्मरणीय छ| उनका प्रयोगहरूले रोगका जीवाणु सिद्धान्तलाई सहयोग पुरयाए| उनलाई जीवाणु तत्त्वका तीन संस्थापक मध्येमा गणना गरिन्छ, जस मध्ये अरु दुइजना हुन्- फर्डिनान्ड् चो-न र लोइस पास्चर| उनले औषधि विज्ञानमा सन् १९०५मा नोबेल पुरस्कार प्रदान गरियो|
कार्य
1866 मा स्नातकको डिग्री धेरै वर्षपछि उनले फ्रान्को-प्रोस्स्सियन युद्धमा सर्जनको रूपमा काम गरे, र उनको सेवा पछ्याए, प्रोस्सियन पेसन (अब Wolsztyn, पोल्यान्ड) मा Wollstein मा एक चिकित्सकको रूपमा काम गरे। [7] 1880-85 देखि, कोचले शाही विभागको स्वास्थ्य विभागका सरकारी सल्लाहकारको रूपमा पद लिइन्। [8] कोचले प्रयोगशालामा माइक्रोबेरोजिमेसनमा उनीहरूको रोगी परीक्षा कक्षसँग अनुसन्धान गर्न थाले। [7] यस प्रयोगशालामा कोचको प्रारम्भिक अनुसन्धानले माइक्रोबोलोजीको क्षेत्रमा आफ्नो ठूलो योगदान पाएको छ, किनभने उहाँले बढ्दो ब्याक्टेरियाको प्रविधिको विकास गर्नुभयो। [9] त्यसबाहेक, तिनले शुद्ध प्रयोगशाला संस्कृतिमा चयन गरिएका रोगजनहरू अलग गर्न र विकास गर्न सफल भए। [9] 1885 देखि 18 9 सम्म, उनले बर्लिन विश्वविद्यालय मा एक प्रशासक र प्रोफेसर को रूप मा सेवा गरे। [4] 18 9 1 मा, कोचले आफ्नो प्रोफेसरस रिलायन्स गरे र उनीहरू संक्रामक रोगहरु को लागि प्रोस्सी इन्स्टीट्यूट को निर्देशक बने (जो) एक क्लिनिकल डिवीजन र बिस्तर को नैदानिक ​​अनुसन्धान को विभाजन को लागी। यसको लागि उहाँले कठोर परिस्थितिहरू स्वीकार गर्नुभयो। स्वास्थ्यको प्रोस्सियस सेन्टर टिरबेरुलिनसँग स्क्यान्डल पछि जोडिएको थियो, जसले कोचले तपेदिकको उपचारको रूपमा खोजी गरेका थिए, जुन किचको आविष्कारले कुनै पनि सरकारसँग सम्बोधन गर्नेछ र उसले क्षतिपूर्ति गर्दैन। कोचले पेटेंट सुरक्षाको लागि आवेदन दावी गर्यो। [10]
रोगाणुका सिद्धान्त
शुद्ध जीवाणु संस्कृतिहरू
ब्याक्टेरिया बढाउने प्रयासमा, कोचले ठोस पोषक तत्वहरू जस्तै आलु स्लाइसहरू प्रयोग गर्न थाले। [9] यी प्रारम्भिक प्रयोगहरूको माध्यमबाट कोचले एउटै, शुद्ध कक्षहरूको व्यक्तिगत उपनिवेशहरू देखे। [9] उनले पाए कि आलु स्लाइस सबै जीवहरु को लागि उपयुक्त मीडिया थिएन, र पछि जिलेटिनसँग पोषक तत्व समाधान को उपयोग गर्न को लागि शुरू गर्यो। [9] तथापि, उहाँले चाँडै महसुस गर्नुभयो कि जेलाटिन, आलु स्लाइस जस्ता इष्टतम मध्यम ब्याक्टेरियल वृद्धिको लागि थिएन, किनभने यो 37 डिग्री सेल्सियसमा ठोस छैन, अधिकांश मानव रोगहरूको विकासको लागि आदर्श तापमान। [9] वाल्टर र फनी हेस्सेले उनको सुझावको रूपमा, कोचले कृषि संस्कृति बढाउन र अलग गर्न को लागि प्रयोग गर्न थाले, किनकि यो पोलिसकेरायर 37 डिग्री सेल्सियसमा ठोस रहेको छ, धेरै ब्याक्टेरिया द्वारा अपमानित र एक पारदर्शी मध्यम परिणाम। [9] [ 11]
कोचको पोष्ट गरिएको छ आफ्नो समय को समयमा सरकार को सलाहकार कोच ले एक रिपोर्ट प्रकाशित गरे, जसमा उनले शुद्ध संस्कृति को महत्त्व को बीमारी को कारण जीवहरु लाई अलग गर्न को बारे मा भन्यो र यिनी संस्कृतियों को प्राप्त गर्न को लागि जरूरी चरणहरु को व्याख्या गरे, कोच को चार पदकहरूमा संक्षेप मा दिए गए विधिहरु [12] एन्थ्राक्सको परमाणु एजेन्टको कोचको खोज पोषक तत्वहरूको सामान्य सेटको निर्माण भएकोले जुन धेरै संक्रामक रोगहरूको कारण निर्धारण गर्न सकिन्छ। [13] यी पोष्टुलेटहरू, जुन न केवल एक संक्रामक रोगको कारण र प्रभाव जोड्नको लागि एक तरिका उल्लेख गरिएको छ तर संक्रामक एजेन्टहरूको प्रयोगशाला संस्कृतिको महत्त्व पनि स्थापित गरिएको छ, यहाँ सूचीबद्ध गरिएको छ: [13] जीव सधै रोगको हरेक अवस्थामा अवस्थित हुनु पर्छ। जीव रोग होस्ट हुनबाट र शुद्ध संस्कृतिमा बन्नै पर्छ। शुद्ध संस्कृतिबाट लिइएको जीवको नमूनाले प्रयोगशालामा एक स्वस्थ, संक्रामक जनावरमा आकषिर्त गर्दा त्यहि रोगको कारण हुन्छ। जीवनिवेश आनुवंशिक पशुबाट छुट्याउन अनि मूल मूल रोगी होस्टबाट पृथक उस्तै मौलिक जीवको रूपमा पहिचान हुनुपर्छ।
एंथ्राक्स
रोबर्ट कोच व्यापक रूप देखि एंथ्राक्ससँग आफ्नो काम को लागि जानिन्छ, घातक रोग को प्रेरक एजेन्ट को खोज गर्न को लागि बासिलस एंथ्रेसी। [13] उनले एन्थ्राक्स जीवाणुहरूमा स्पेस को गठन खोजे, जो विशिष्ट परिस्थितियों को तहत निष्क्रिय रहन सक्छ। [7] तथापि, इष्टतम परिस्थितिहरूमा, स्पेसहरू सक्रिय भए र रोगको कारण थियो। [7] यो प्रेरणात्मक एजेन्सी निर्धारित गर्न, उहाँले सूखी-निर्धारित ब्याक्टीरियल संस्कृतिहरू ग्लास स्लाइडमा प्रयोग गर्दछ, रङहरू दाग्नका लागि प्रयोग गरिएको रंगीन र तिनीहरूलाई माइक्रोस्कोपबाट हेर्नुभयो। [4] एन्थ्राक्सको साथ उनको काम उल्लेखनीय छ कि त्यो एक विशेष रोगसँग एक विशिष्ट सूक्ष्मजीविकता को लिंक गर्न को लागि पहिलो थियो, प्राय: पीढी को विचार को अस्वीकार र रोग को रोगाणु सिद्धान्त को समर्थन। [13]
अजन्ता गुफाहरू
अजन्ता गुफाहरू स्थानीय रूपमा ज्ञात (Ajiṇṭhā Lēṇī; मराठी: अजिंठा लेणी) महाराष्ट्र, भारत मा ३० वटा स्टोन कटौती वास्तु गुफाहरु स्थित छन्। यो स्थल द्वितीय शताब्दी ई.पू. को हो। यहाँ बौद्ध धर्मसँग सम्बंधित चित्रण एवं शिल्पकारीको उत्कृष्ट नमूनाहरु पाईन्छ। यसका साथै सजीव चित्रणहरु पनि पाईन्छ। साइट भारत पुरातत्व सर्वेक्षणको हेरविचारमा सुरक्षित स्मारक हो, र १९८३,मा यो अजन्ता गुफाहरूलाई एक युनेस्को विश्व सम्पदा क्षेत्रमा जोडियो।
रोबर्ट कोच
रोगाणुका सिद्धान्त
तपेदिक
बर्लिन मा कोच को प्रतिमा उनको 1880 को दशक मा बर्लिन मा स्वास्थ्य शाही विभागसँग सरकारी सलाहकार को रूप मा, रबर्ट कोच तपेदिक अनुसन्धान मा रुचि राखयो। [4] समय मा, यो व्यापक रूप देखि विश्वास थियो कि तपेदिक एक विरासत रोग थियो। [4] तथापि, कोच विश्वस्त भयो कि रोग ब्याक्टेरियम द्वारा उत्पन्न भएको थियो र संक्रामक थियो, र गिनी सुँगुरहरु को प्रयोग गरेर उनको चार पदक परीक्षण गरे। [4] यी प्रयोगहरु मार्फत, उनले पाया कि उनको तपेदिकसँग उनको प्रयोग सबै चारों को डाकू को संतुष्ट हो। [4] 1882 मा, उनले आफ्नो निष्कर्ष तपेदिक मा प्रकाशित गरे, जसमा उनले रोग को उत्तेजित एजेन्ट को धीमी गति मा बढेको माइकोब्याक्टेरियम तपेदिक को रिपोर्ट गरे। [9] पछि, तम्बूको उपचारको लागि औषधी विकास गर्न कोचको प्रयासले अपमानजनक विफलताको सामना गर्यो। डा। कोच र टीबी को निदान गर्न एक तंत्र को विकास को लागि डाक्टर पॉल ईरलिच को उनको सम्बन्ध, 1 9 40 को चलचित्र डा। एहिलिच को जादू बुलेट मा चित्रित गरियो।
हैजा
कोचले आफ्नो ध्यान कोलेरामा घुमाए, र रोगको उत्परिवर्तन एजेन्ट को अलग गर्न को आशा मा मिश्र मा अनुसन्धान गर्न को लागि शुरू गर्यो। [7] तथापि, उनले मिस मिस्रमा महामारीको सामु अघि कार्य पूरा गर्न सकेन र पछि पछि अध्ययन गर्न जारी राख्यो। [4] सन् 1884 मा भारतको बम्बई राज्यमा कोचले ग्रन्ट मेडिकल कलेजमा रमाईलो र शोध गरेका थिए, जहाँ उनले कोलेरी को उत्प्रेरक एजेन्ट निर्धारण गर्न सकेन, विबियोरो कोलेरी को अलग गर्न। [4] [14] ब्याक्टेरियम मूलतः 1854 मा इटालियन एटोटिस्ट फिलिपो प्यासिनी द्वारा पृथक भएको थियो [15] तर यसको सही स्वभाव र यसको परिणाम व्यापक रूपमा थाहा थिएन।
प्राप्त प्रतिरक्षा
पुरस्कार
18 9 7 मा, कोच को विदेशी सदस्य को रयल सोसायटी (ForMemRS) को चयन गरिएको थियो। [1] 1 9 05 मा, कोचले तपेदिकसँग उनको काम को लागि भौतिकी र चिकित्सा मा नोबेल पुरस्कार जीता। [4] 1 9 06 मा, तपेदिक र उष्णकटिबंधीय रोगहरूमा अनुसन्धानले उनलाई प्राइसियन अर्डर पे मेर मेरिट र 1 9 08 मा रोबर्ट कोच मेडललाई सबैभन्दा ठूलो जीवित चिकित्सक सम्मान गर्न स्थापित गर्यो। [4] कोचको नाम स्वच्छता र उष्णकटिबंधीय औषधिको क्षेत्रबाट बीस-तीन मध्ये एक हो, जो लन्डनको स्कूल अफ स्वच्छता र किपपेल स्ट्रीट, ब्लूम्सबरीमा उष्णकटिबंधीय चिकित्सा भवन निर्माण गरिएको थियो। [17] कोचको एक ठूलो संगमरमर प्रतिमा बर्लिनको माटीन खण्डमा, चैरिटी अस्पतालको उत्तरमा रबर्ट कोच प्लाज्ज भनिन्छ। उनको जीवन सन् 1 9 3 9 मा जर्मन जर्मन उत्पादन चलचित्र थियो जुन अस्कर विजेता अभिनेता एमिल ज्यान्सिंग्स शीर्षक भूमिका मा छ। डिसेम्बर 10, 2017 ले Google ले रबर्ट कोचको जन्मदिनको उत्सवमा एक डूडल देखाउनुभयो। [18] [1 9]
तापमापी
तापमापी वा थर्मामीटर त्यो उपकरण हो जुन तापक्रम वा तापको प्रवणतालाई नाप्नेका काम आउँछ। तापमापी अनेक सिद्धान्तहरुका आधारमा निर्मित गर्न सकिन्छ। द्रवहरूको आयतन ताप ग्रहण गर्न बढ्न जान्छ तथा आयतनमा हुने यो वृद्धि तापक्रमका समानुपाती हुन्छ। साधारण थर्मामीटर यसै सिद्धान्तमा काम गर्दछन्।
प्राथमिक र द्वितीयक तापमापी
अन्तर्निहित उष्मागतिकी नियमहरु र राशिहरुका भौतिक आधारको जानकारीका स्तरका अनुसार तापमापी वा थर्मामीटरलाई दुइ अलग समूहहरूमा वर्गीकृत गर्न सकिन्छ। प्राथमिक तापमापीका लागि, पदार्थको मापित विशेषता यति राम्ररी ज्ञात हुन्छ कि तापमानलाई बिना कुनै अज्ञात परिमाणका परिकलित गर्न सकिन्छ। यसका उदाहरण ती तापमापी छन् जो एक ग्यासको अवस्थाका समीकरणमा, एक ग्यासमा ध्वनिका वेग पर, थर्मल शोर (जनसन-न्यिकिस्ट शोरलाई हेर्नुहोस्) वोल्टेज वा एक विद्युत प्रतिरोधकका प्रवाह (धारा)मा र एक चुम्बकीय क्षेत्रमा केही रेडियोधर्मी नाभिकका गामा किरण उत्सर्जनको कोणीय असमदिग्वर्ती हुने दशामा आधारित हुन्छन्। प्राथमिक तापमापी अपेक्षाकृत जटिल हुन्छन्।
दक्षिण सुरमा उपजिल्ला
दक्षिण सुरमा बङ्गलादेशको सिलेट जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला सिलेट विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
दक्षिण सुरमा उपजिल्ला बङ्गलादेशको दक्षिण पूर्व भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २४°४३' देखि २४°५४' उत्तर अक्षांश र ९१°४७' देखि ९१°५७' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। दक्षिण सुरमा उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये १९४.२६ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई सिलेट सदर उपजिल्लाले उत्तर, बालागञ्ज र फेञ्चुगञ्ज उपजिल्लाले दक्षिण, गोलापगञ्ज उपजिल्लाले पूर्व, विश्वनाथ र बालागञ्ज उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। सुरमा, बाडभाङ्गा, बदुरा बिल, कैस्ना बिल, चालता बिल आदि यस उपजिल्लाका प्रमुख नदी तथा नहरहरू हुन्।
इतिहास
बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने २९ मार्च १९७१ का दिन पाकिस्तानी सेना यस उपजिल्लाका थुप्रै घरहरू प्रवेशगरी सर्वसाधारणहरूको गोली हानी हत्या गरेका थिए।
जनशाङ्खिकि
जिल्ला विभाग प्रतिवेदनका अनुसार यस जिल्लाको कुल जनसङ्ख्या १८८६७५ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ९७११३ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ९१५५२ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १८१००० छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ७६५३ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या २२ रहेको छ। यस उपजिल्लामा मणिपुरी र त्रिपुरा जनजातिहरू बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लामा ४०१ मस्जिद, १६ मन्दिर र १ चिहान र ३ गिर्जाघरहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका ७०.९९% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने २०.९% ले पोखरी, २.३८% ले टुटी र ५.७३% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ८.४२% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा मुख्यतया धान, गहुँ, आलु, प्याज तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, कटहर, केरा, भुइँकटर, कागती, स्याउ, खरबुजा, पानको पात आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा धान कुटानी केन्द्र, गहुँ पिसानी केन्द्र, काष्ठ सामग्री उत्पादन केन्द्र, बरफ उद्योग तथा प्लाष्टिक सामग्री उत्पादन कारखाना रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, माछा लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेको आलसको तेल र तिल पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा २३ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा ३० माछापालन, ५ कुखुरापालन केन्द्र र १० चल्ला उत्पादन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस जिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ३२.६४% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै मजदुरीमा ५.४२%, उद्योगमा १.२०% वाणिज्यमा १६.४२%, सञ्चार र यातायातमा ३.९१%, निर्माण क्षेत्रमा ५.२२%, सुविधामा ६.६४%, धार्मिक सेवामा ०.३९%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा १०.२८% र अन्यमा १७.७६% रहेका छन्।
प्रशासन
प्रशासकीय दक्षिण सुरमा थानाको स्थापना सन् १९८३ मा भएको थियो भने सन् २००५ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १० सङ्घ परिषद्हरू रहेका छन् जुन यस प्रकार छन्; सोल्लारगाँउ सङ्घ परिषद्, बरइकान्दि सङ्घ परिषद्, तेतली सङ्घ परिषद्, कुचाइ सङ्घ परिषद्, सिलाम सङ्घ परिषद्, लालाबाजार सङ्घ परिषद्, जालालपुर सङ्घ परिषद्, मोगलाबाजार सङ्घ परिषद्, दाउदपुर सङ्घ परिषद् र कामालबाजार सङ्घ परिषद्।
शिक्षा
यस जिल्लाको कुल साक्षरता दर ५८.७०% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ६१.८५% छ भने महिलाको साक्षरता दर ५६.८५%रहेको छ। यस उपजिल्लामा ५ क्याम्पस, २५ माध्यमिक विद्यालय, ९८ सामुदायिक विद्यालय, १० सामुदायिक विद्यालय, ४६ बाल उद्धान केन्द्र र ५० मदरसाहरू रहेका छन्। नुरजाहान महिला क्याम्पस यस उपजिल्लाको उत्कृष्ट शिक्षण संस्था हो।
द्वारी
द्वारी  दैलेख जिल्लाको एक गाउँ विकास समिति हो।यो गा.वि.स. सदरमुकाम दैलेख बजारको नजीकै पर्छ।
बियोन्ड द डोर (लघुकथा)
बियोन्ड द डोर अमेरिकन उपन्यासकार तथा लेखक फिलिप किन्ड्रेक डिकद्वारा लिखित लघुकथा हो ।
मेची राजमार्ग
पूर्व-पश्चिम राजमार्गको १० कि.मी. दूरीमा रहेको झापाको चारआली देखि, इलाम, पाँचथर, ताप्लेजुङ सम्म जोड्ने सडकलाई मेची राजमार्ग भनिन्छ। यो समुन्द्र सतहको करिव १०० मी. उचाई देखि करिव २५०० मीटरको उचाईसम्म पुग्दछ। मेची अञ्चलको तलदेखि माथि सम्म जोड्ने भएकोले यसलाई मेची राजमार्ग भनिएको हो। मेची राजमार्गको जम्मा २६८ कि.मी. मध्ये चारआली देखि ताप्लेजुङको सुकेटार विमानस्थलसम्म कालोपत्र भैसकेको छ। यसले झापाको बुधबारे, इलामको फिक्कल, तीनघरे, इलामबजार, बिब्ल्याँटे, पाँचथरको फिदिम जस्ता बजारहरु छिचोल्दै ताप्लेजुङको फुङलिङ बजार पुग्छ। बर्ने तथा कन्यामको हरियाली चियाबगान, कञ्चनजंघा लगायतका सिंगलिला श्रेणीका विभिन्न मनोरम शिखरहूरू यो राजमार्गमा हिँड्ने जो कोहीले पनि दृष्यावलोकन गर्न सक्छ।
संजम रेग्मी
संजम रेग्मी (जन्म:२७ मंिसर २०३९) उनी नेपाली क्रिकेट खेलाडी हुन । उनी दायाँ हाते ब्याट्सम्यान तथा दायाँ हाते मध्यम बलर हुन् । उनले उपप्रधान एवं गृहमन्त्री बामदेव गौतमकी भतिजी सँग उनको सम्बन्ध गािसयको हो ।
सेतोपुच्छ्रे रबिन
सेतोपुच्छ्रे रबिन नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो। यसलाई अङ्ग्रेजीमा ह्वाइट-टेल्ड रबिन (White-tailed robin) भनिन्छ।
अचलगढ
अचलगढ नेपालको मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्र अन्तर्गत जनकपुर अञ्चलमा पर्ने सर्लाही जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो ।
जनसङ्ख्या
अचलगढ गाउँ विकास समितिको जनसङ्ख्या ३,८७० रहेको छ । अचलगढ गाउँ विकास समितिमा ६४२ घरधुरि छन ।
ताम्कु
यो नेपालको कोशी अञ्चलको सङ्खुवासभा जिल्लाको एक गाँउ विकास समिति हो।
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २००१को जनगणना अनुसार यहाँको जनसङ्ख्या
धानको मरुवा
धानको मरुवा धानलाई असर गर्ने ढुसीजन्य रोग हो । यो रोग संसारका ८५ वटा देशमा लाग्ने गरेको बताइन्छ ।
लक्षणहरू
बालाको घाँटी चाउरिएका र वरिपरि खरानी रङका भुवादार लाही र पातका केन्द्रामा खैरा थोप्लाहरू देखिन्छन् । रोगका लक्षण प्राय बोट भरी नै देखिन्छन् । यसले बालामा कम दाना लाग्ने गराउँछ ।
रोगको चक्र
हावामा रहेको पानीको मात्रा र पातको चिस्यानले रोगलाई प्रोत्साहन गर्छ ।
सरमथली
सरमथली नेपालको बागमती अञ्चलको काभ्रेपलाञ्चोक जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो ।
यो पनि हेर्नू होस्
गाउँ विकास समिति
मोनालिसा
मोनालिसा वा मोनालिजा (जसलाई इटालेलीमा ला जोक्कोन्दा वा फ्रान्सेलीमा ला झोकोंद पनि भनिन्छ) लेओनार्दो दा भिञ्ची रचित एक चित्रकला हो। यो सम्भवत: विश्वकै सबैभन्दा प्रशिद्ध चित्र हो। यो चित्रमा भएकी महिलाको हुन भन्ने कुरा कसैलाई यकिन छैन। लियोनार्दोको पहिलो जीवनीकार भासारीका अनुसार यो लिजा गेरार्दिनी नामकी युवतीको हो। लिजा एक रेशम ब्यापारीकी श्रीमती थिइन्, जो फ्लोरेन्समा बस्दथे । तथापी यो चित्र त लिजाको श्रीमान् फ्राञ्चेस्को देल जोक्कोन्दोको हो भन्ने मान्यता पनि छ। यो कुरा यस चित्र एक महिलाको नभएर एक पुरुषको हो भन्ने विचारबाट शुरू भएको हो।
लिओनार्दोले मोनालिसा सन् १५०३ मा शुरू गरी करिब तिन चार वर्षपछि पुरा गरेका थिए । यो चित्र लेओनार्दोले सन् १५१६ मा फ्रान्स ल्याएका थिए र फ्रान्सका फ्राँस्वा प्रथमले किनेका थिए । मोनालिसा शातो फोंतेनब्लमा टाँगिएको थियो र पछि भेर्साइको दरवारमा सारिएको थियो। फ्रान्सिसी क्रान्ति पश्चात फ्रान्सका नापोलेओं प्रथमले तुइलेरी दरवारको आफ्नो सुत्नेकोठामा टाँग्न लगाए, तर पछि यसलाई लुभ्रमा सारियो, जहाँ यो आज पनि छँदै छ। मोनालिसाको सहि पेंटिंग केवल २१ इन्च लामो र ३० इन्च चौडा छ। तस्वीरलाई बचाई राख्नको लागि एक खास किसिमको शिशाको पछि राखीएको छ जुन ना त चमकिन्छ छ र न फुट्छ।
मोनालिसा: एक अनसुलझा रहस्य
चित्रकलाको अतिरिक्त ईन्जिनियरिङ्, मानव शरीर संरचनाको अध्ययनमा पनि लियनार्दो लाई महारत हासिल थियो उनी साच्चैको जीनियस थिए। राईट बन्धुहरूको जन्मभन्दा सैकडौं वर्ष पहिले जब हवाई जहाजको कल्पना पनि मुश्किल थियो त्यसबेला लियनार्दोले हावामा उडने मिसिनको नमुना बनाएका थिए। मानव शरीरको जटिल संरचनालाई बुझ्ने रहरको सन्दर्भमा लियनार्दो रातीको अध्यारोमा कब्रिस्तानबाट लास खनेर स्टूडियहरूमा ल्याएर त्यसलाई चीरफार गर्दथे। मानव शरीरको आन्तरिक अंगहरूलाई काटेर तथा त्यसलाई ड्रांइंग बनाएर विस्तृत नोट्स लेख्दथे। यो ऐतिहासिक ड्रांइंग्स तथा नोट्स आज पनि सुरक्षित छन्, यसो त लियनार्दोले आफ्नो जीवनमा सैकडों पेंटिंगस् तथा स्केच बनाएका छन जस मध्ये केही प्रसिद्ध कला-कृतिहरूको नाम हो, दा लास्ट सपर, मेडोना यिनी  इत्यादिमा जती धेरै ख्याति मोनालिसा नामक कृतिलाई प्राप्र भयो, त्यो वास्तवमा हैरान गर्नेछ।
सन् १८०५ सम्म फ्रान्सको शाही कला संग्रहको शोभा रहेको यो पेंटिंग अब पेरिसको लूव्र म्यूजियममा प्रदर्शित छ। यस तस्वीरको बारेमा भनिन्छ कि पोर्ट्रेटमा चित्रित महिला इटलीको एक धनी रेशम व्यापारीको पत्नी थिईन। पेंटिंगमा मोनालिसाको पछाडिको भागमा सुदर नदी, रुख तथा झर्नायुक्त प्राकृतिक दृश्य देखिन्छ। यस्तो लाग्छ जस्तो स्टूडियहरूमा एक विशाल खुलेको झ्यालको अगाडि बसाएर मोडेल लाई पेन्ट गरिएको छ। भनिन्छ कि १६ औँ शताब्दीको शुरुमा जब यो पेंटिंग बनाईएको थियो त्यस समय इटलीको अभिजात्य वर्गको महिलाहरूमा आफ्नो आखिभौलाई शेव गर्न फैशनमा थियो तब फ्रान्समा धनाढय वर्गको महिलाहरू आखिभौ राख्दैन थिए, सफाचट आखिभौ सुन्दरता तथा समृद्धिको प्रतीक मानिन्थ्यो, यही कारण हो कि मोनालीसाको पनि आखिभौ छैन।
अमेरिकाको येल यूनिभर्सिटीमा शरीर संरचना विभागको प्रोफेसर शेर्विन न्यूल्यान्डले आफ्नो खोजमा दावा गरेको छ कि जब लियनार्दोले मोनालिसा लाई मोडेल नहुदा पनि चित्रित गरे, त्यस समय उनी गर्भवती थिईन। यही कारण हो कि उनले आफ्नो शरीरमा एक पनि आभूषण पहिरिएकी छैनन, यहाँ सम्म कि औंलाहरूमा अँगूठी सम्म छैन किनकी गर्भावस्थाको समयमा शरीरमा भएको सुनिने कारण उनले अँगूठियाँ पहिले नै उतारे राखिदिएकी होलिन, अन्यथा कुनै पनि धनवान स्त्री आफ्नो चित्र बनाउदाको समय आफुलाई मनपरेको केही आभूषण त अवश्‍य नै पहिरिन्थिन। शेर्विनको कथन छ कि गर्भावस्थाको कारण नै मोनालिसाको दुवै हातमा तथा अनुहार सुनिएको चित्रमा स्पष्ट देख्न सकिन्छ। उनले आफ्नो दुवै हातहरू लाई पेटमा यस प्रकार राखेकी छिन जसबाट गर्भावस्थामा बढेको पेटको आकार छोपियोस।
फ्लोरेन्स जहाँ सन् १५०३मा पेंटिंग बन्न शुरू भयो त्यहाबाट प्राप्‍त दस्तावेजहरूको आधारमा उनको कथन छ कि त्यहि वर्षको अन्तमा मोनालीसाले एउटा बच्चालाई जन्म दिएकी थिईन। एक इटालियन तथा अमेरिकी शोधकर्ताद्वारा फ्लोरेन्सबाट प्राप्‍त चर्चको पादरी बपत्तिस्मा चर्चको पादरीद्वारा बच्चाको नामकरणको धार्मिक कार्यको दस्तावेजहरूको हवालाबाट यस कुराको पुष्‍टि गरिएको छ। न्यूल्यान्ड लाई विश्‍वास छ कि मोनालिसाले आफ्नो पेटमा बढिरहेको बच्चाको स्मृति तथा सिफारिसबाट आफ्नो चित्र बनाउन लगाएकी थिईन। उनको कथन छ कि संसारमा आउने नयाँ जीवनलाई रोमांच तथा मातृत्वलाई पुलकित गर्ने प्रसन्नताको कारण नै उनको अनुहारमा यो अलैकिक तथा अद्भुत मुस्कान छ। एक अन्य खोजमा फ्लोरेंस निवासी जियूसेवे पल्लाती नामक एक अध्यापकले २५ वर्ष सम्म शहरको तमाम प्राचीन दस्तावेज तथा अभिलेखहरूको पुरै खोजे पछि रहस्योद्धाटन गरे, सन् १४९५मा एक धनी रेशम व्यापारी सर फ्रान्सिस्को डेल जकाडेंसँग लिसा घेरारदिनीको विवाह भएको थियो।
सन् १५५०मा पुर्नजागरण कालीन कलाकारहरूलाई इटली निवासी प्रसिद्ध जीवनी लेखक जार्जियो वसारी द्वारा रेशम व्यापारीको पत्नी लिसा घेरारदिनीको तस्वीरलाई मोनालिसा नाम दिइयो। जबकि यसको शतब्दिऔ पछि सम्म पनि यस कलाकृतिमा चित्रित यस महिलालाई उनको अन्य प्रचलित नाम लाजिओकान्डेबाट पनि जानिन्थ्यो। त्यस समयको धेरै जसो कला-कृतिहरूको सरह यस चित्रमा पनि कलाकारको हस्ताक्षर, तिथि तथा पोज दिने मोडेलको नाम छैन।
पल्लानतीको अनुसार लीयनार्दोको बुबा सर पियरे तथा फ्रान्सिसकोको घर आपसमा धेरै दूरीमा थिएनन्, तर दुवै परिवारहरूको बीच परस्पर घनिष्ठ सम्बन्ध थियो। त्यस समय मोनालिसाको आयु २४ वर्ष थियो।
शतब्दिऔ देखि मोनालीसाको रहस्यमय मुस्कुराहट जहाँ रहस्य बनेको छ त्यही जर्मनको कला इतिहासकार सुश्री माईक बोग्ट-लयरेसनले दावा गरेकी छन कि तस्वीरमा देखिएकी महिला इटलीको अरांगो प्रान्तको डियूकको पत्नी ईशाबेला हुन। सुश्री माईकको अनुसार ईशाबेलाको मुस्कानमा दुख छ किनकी लीयनार्दोको पेंटिंग बन्नु भन्दा केही समय पहिले नै उनको आमाको देहान्त भएको थियो। माईकको भनाईमा त ईशाबेलाको रक्सिया पति नशामा धुत् भएर उसलाई प्राय: कुटपिट गर्दथ्यो। आफ्नो प्रकाशित पुस्तक ‘हू इज मोनालिसा ’ इंसर्चमा अनेकौ समानताहरू गनाएकी छिन। पुस्तकमा अगाडि लेखिएको छ कि लियनार्दो जो कि डियूकको दरबारमा शाही कलाकार थिए, ईसाबेलाको एकदम निकट थिए। करीब ८ वर्ष पूर्व जापानमा दाँतको एक डाक्टरले यो भनेर सबैलाई हैरान पारिदिईका थिए कि मोनालिसाको रहस्यमयी मुस्कानको राज उनको माथि गिजामा अगाडिको दुइ दाँतहरू भाच्चिएको हुनु हो र त्यहि कारण उनको माथि ओठ एक तर्फ केही दबेको जस्तो दिखिन्छ, त्यहि कारण उनको एक माथि ओठ एक तर्फ भन्दा केही दबे जस्तो दिखाई दिइ रहेको छ। यही कारण हो कि अंजानमा मोनालिसा तथा रहस्यमय मुस्कान दिखाउ छिन जब कि वास्तवमा यो मुस्कराहट हैन बरु आफ्नो भच्चिएको दाँतबाट खाली भएको स्थानलाई जीब्रोले ओठहरूलाई ठेलनेको प्रयास गरदैछ जसबाट ओठ दबेको नदेखियोस। यो डाक्टर पछिल्लो धेरै वर्ष देखी मोनालिसामा अनुसन्धान गरिहेका थिए।
डिसेम्बर १९८६मा अमेरिकाको बेल लेबोट्रीमा कम्प्यूटर वैज्ञानिक सुश्री लिलीयन स्वाडजले आफ्नो अनुसन्धानको आधारमा यो भनेर पुरै विश्वमा तहल्‍का मचाई दिए कि लीयनार्दो विंचीको सुप्रसिद्ध कलाकृति मोनालिसा कुनै रहस्यमय युवतीको हैन बरु स्वयं चित्रकारको आफ्नो नै आत्म चित्र हो। आर्ट एण्ड एनटिक्स नामक पत्रिकामा प्रकाशित लेखमा सुश्री लिलीयनले दावा गरे कि १५१८मा रातो चक बनेको लिनार्डोविंचीको आत्मचित्र तथा मोनालिसाको चित्रलाई जब उनले छेउ-छेउ राखियो त यो देखेर दंगभ ईन कि लीयनार्दो तथा मोनालिसाको अनुहार, आँखा, गाला, नाक तथा कपालहरूमा अद्भत समानता छ। कम्प्यूटरको मददबाट जब मोनालिसाको अनुहार माथि लीयनार्दोको कपाल, दाढी तथा भवहे लागाएर हेरियो त त्यो पुरै तरिका लीयनार्दोमा परिवर्तित भईन। यसको विपरीत लीयनार्दोको अनुहारले यदि दाढी, कपाल्, जुङ्गा, भवे आदि हटा दियो भने लीयनार्दो मोनालिसामा बदलिन्छन।
स्वार्ड जीको कथन छ कि लीयनार्दोले मोनालिसाको रूपमा स्वयंको नारी चित्रण गरेको छ। उनले यसको पछि एक कलाकारको समलैंगिक हुनु प्रमुख कारण बताएको छन। यस कुराको प्रबल सम्भावना छ कि विंची समलैंगिक हुन र उभय लिंगी विषयहरू लाई कलाकृतिमा ढाल्नमा रूची राख्दा हुन तथा आफ्नो त्यहि प्रवित्तीको सन्दर्भमा स्वयंलाई नारी रूपमा चित्रित गरेर त्यसलाई मोनालिसा नाम दिए।
एन्ड्रयु म्याककोलम
एन्ड्रयु म्याककोलम (जन्म सेप्टेम्बर ४, १९८३) फेसबुकका सह संस्थापक तथा एन्जल लगानीकर्ता हुन्। वर्तमान समयमा उनी फिलोका प्रमुख कार्यकारी अधिकृत हुन्।
सेल्स पिच (लघुकथा)
सेल्स पिच अमेरिकन उपन्यासकार तथा लेखक फिलिप किन्ड्रेक डिकद्वारा लिखित लघुकथा हो ।
नेपाली गहना
गहना
{मुन्द्री}}
मटेहिया
मटेहिया नेपालको मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्र, बाँके जिल्लामा अवस्थित गाँउ विकास समिति हो।
सेतो पंखे खन्जरी
सेतो पंखे खन्जरी नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो ।
अफ विदर्ड एप्पल
अफ विदर्ड एप्पल अमेरिकन उपन्यासकार तथा लेखक फिलिप किन्ड्रेक डिकद्वारा लिखित लघुकथा हो ।
लैला अली
लैला अली (जन्मः डिसेम्बर ३०, १९७७) एक भूतपूर्व अमेरिकी बक्सर (१९९९ देखि २००७) हुन् । लैला अली मुहम्मद अली र उनी तेस्रो श्रीमतीबाट जन्मेकी छोरी हुन् ।
क्रिस गेल
क्रिस गेल वेस्ट ईन्डीज क्रिकेट टिमका लागि खेल्ने एक जमेकन क्रिकेट खेलाडी हुन् ।
कोणार्क सूर्य मन्दिर
कोणार्क सूर्य मन्दिर उडीसा, भारत, कोणार्कमा एक १३औँ शताब्दीको सूर्य मन्दिर हो जसलाई काला शिवालयको नामले पनि चिनिन्छ । यो मन्दिर सन् १२५० को वरिपरी पूर्वी गङ्गा राजवंश राजा नरसिम्हादेवाद्वारा निर्मित गरिएको हो भन्ने विश्वास छ। कोणार्क सूर्य मन्दिर एक युनेस्को विश्व सम्पदा क्षेत्र हो। यो मन्दिर भारतको सबैभन्दा प्रसिद्ध स्थलहरू मध्ये एक हो।
उडुपी जिल्ला
उडुपी जिल्ला भारतीय राज्य कर्नाटकको एउटा जिल्ला हो।
एक्सहिबिट पिस
एक्सहिबिट पिस अमेरिकन उपन्यासकार तथा लेखक फिलिप किन्ड्रेक डिकद्वारा लिखित लघुकथा हो ।
अ वर्ल्ड अफ ट्यालेन्ट
अ वर्ल्ड अफ ट्यालेन्ट अमेरिकन उपन्यासकार तथा लेखक फिलिप किन्ड्रेक डिकद्वारा लिखित लघुकथा हो ।
बाह्लीक
ब्याक्ट्रिया वा ब्याक्ट्रियाना (ग्रीक भाषा: Βακτριανή ब्याक्ट्रियाने; फारसी भाषा: باختر / बाख्तर; ल्याटिन Bactria; चिनियाँ:大夏 दा जिया; संस्कृत: बाह्लिक प्रदेश) प्राचिन मध्य एसियाको ऐतिहासिक क्षेत्र हो । यस क्षेत्रको फैलावट अमु दर्या नदी देखि हिन्दु कुश पर्वतसम्म रहेको छ जुन अफगानिस्तान, ताजिकिस्तान र उज्बेकिस्तानको भूमिमा पर्दछ ।
नामाङ्करण
ब्याक्ट्रिया शब्दको उत्पत्ति प्राचिन ग्रीक भाषाको शब्द (Βακτριανή) ब्याक्ट्रियानेबाट भएको हो जो ब्याक्ट्रियन संज्ञा (βαχλο) बाख्लोबाट अप्रभंश भएको थियो । संस्कृत काव्यहरूमा यस क्षेत्रलाई बाह्लीक प्रदेश भनिन्थ्यो ।
शाकाहारी
माछा, मासु ,अण्डा आदि नखाने। साग पात तथा त्यसका परिकार र दूध, दुधबाट बनेका परिकारहरु खाने। यसले शरिरलाई मानसाहरी भन्दा कम रोग लाग्छ।
उत्तर कन्नड जिल्ला
उत्तर कन्नड जिल्ला भारतीय राज्य कर्नाटकको एउटा जिल्ला हो।
महादेवपुरी
महादेवपुरी नेपालको मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्र, बाँके जिल्लामा अवस्थित गाँउ विकास समिति हो।
शिखर आम्वोटे
शिखर आम्वोटे नेपालको बागमती अञ्चलको काभ्रेपलाञ्चोक जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो ।
द लास्ट अफ मास्टर्स
द लास्ट अफ मास्टर्स अमेरिकन उपन्यासकार तथा लेखक फिलिप किन्ड्रेक डिकद्वारा लिखित लघुकथा हो ।
साबरमती आश्रम
साबरमती आश्रम भारतको गुजरात राज्य अहमदाबाद जिल्लाको प्रशासनिक केन्द्र अहमदाबाद नजिक साबरमती नदीको किनारमा अवस्थित छ। सत्याग्रह आश्रमको स्थापना सन् १९१५ मा अहमदाबादको कोचरब नामक स्थानमा महात्मा गान्धीद्वारा गरिएको थियो। सन् १९१७ मा यो आश्रम साबरमती नदीको किनार, वर्तमान स्थानमा स्थानान्तरित भयो र सो समयदेखि साबरमती आश्रम भनिन थालिएको हो। आश्रमको वर्तमान स्थल प्राचीनकालदेखि दधीचि ऋषिको आश्रम स्थल भएको इतिहासकारहरूको मत रहेको छ।
स्थिति
आश्रम रुखहरूको शीतल छायामा अवस्थित छ। यस आश्रम क्षेत्रको वातावरण सदावहार र शान्त हुने गर्दछ। आश्रमको एकापट्टि केन्द्रीय जेल र अर्कोतिर दुधेश्वर स्मारकस्थल छ।
इतिहास
सुरुवाती काल खण्डमा यो आश्रममा निवासको लागि बाँसको घर र जस्ता पाताले छोपिएको भान्छा घर थियो। सन् १९१७ अन्त्य तिर यहाँ बसोबास गर्ने जम्मा मानिसहरूको सङ्ख्या ४० थियो। आश्रमको जीवन महात्मा गान्धीको सत्य, अहिंसा, आत्मससंयम, विराग र समानताको सिद्धान्तहरूमा आधारित महान प्रयोग थियो र यो जीवन सो सामाजिक, आर्थिक र राजनीतिक क्रान्तिको प्रतीक थियो।
साबरमती आश्रम सामुदायिक जीवनलाई विकसित गर्ने एउटा प्रयोगाशाला भन्न सकिन्छ। यो आश्रम भारतीय जनताको जीवनसँग एकदमै परस्पर रहेको छ। यस आश्रममा विभिन्न धर्मावलम्बीहरू बीच एकता स्थापित गर्न, चर्खा, खादी र ग्रामोद्योगद्वारा जनताको आर्थिक स्थिति सुधार्न र अहिंसात्मक असहयोग वा सत्याग्रहद्वारा जनतामा स्वतन्त्रताको भावना जगाउन एकदमै महत्वपूर्ण भूमिका खेलेको थियो। आश्रम भारतीय जनता र भारतीय नेताहरूको लागि प्रेरणाश्रोत तथा भारतको स्वतन्त्रता सङ्घर्षसँग सम्बन्धित कार्यहरूको केन्द्रबिन्दु रहेको छ।
आश्रममा रहदै गर्दा महात्मा गान्धीले अहमदाबादको मिलहरूमा भएको बन्द हडतालको सफल सञ्चालन गरेका थिए। मिल मालिक र कर्मचारीहरू बीचको विवाद समाधान गर्नको लागि गान्धीले आमरन अनसन सुरु गरेका थिए, जसको प्रभावले २१ दिनदेखि चलिरहेको हडताल तीन दिन गरिएको अनसनले नै समाप्त भएको थियो। यस सफलता पछि गान्धीले आश्रममा बस्दै गर्दा खेडा सत्याग्रहको सूत्रपात गरे। रलेट समितिको सिफारिसलाई विरोध गर्नको लागि गान्धीले यस आश्रममा तत्कालीन राष्ट्रिय भारतीय नेताहरूको एउटा सम्मेलन आयोजित गरे र सबै उपस्थित व्यक्तिहरूले सत्याग्रहको प्रतिज्ञा पत्रमा हस्ताक्षर गरेका थिए।
साबरमती आश्रममा हुँदै गर्दा गान्धीले सन् १९३० मार्च २ को दिन भारतको तत्कालीन भायसरायलाई एउटा पत्र लेखेर नौ दिनको लागि सविनय अवज्ञा आन्दोलन थाल्ने भनि पत्र लेखेका थिए। सन् १९३० मार्च १२ को दिन महात्मा गान्धीले आश्रमको अन्य ७८ व्यक्तिहरूसँग मिलेर नुन कानून भङ्ग गर्नको लागि ऐतिहासिक दाण्डी यात्रा सुरु गरेका थिए। यसपछि गान्धी, भारत स्वतन्त्र नभएसम्म यो आश्रम फर्केनन्। उपर्युक्त आन्दोलनलाई दमन गर्नको लागि तत्कालीन बेलायती सरकारले आन्दोलनकारीहरूको सम्पत्ति जब्त गरेको थियो। साबरमती आश्रमका शिष्यहरूद्वारा नै महात्मा गान्धीलाई बापु नामले सर्वप्रथम सम्बोधित गरिएको हो, जुन उनको लागि एउटा ठूलो सम्मान थियो।
राष्ट्रिय स्मारक
महात्मा गान्धीको मृत्यु भएपछि उनको स्मृतिलाई निरन्तर सुरक्षित राख्ने उद्देयले एउटा राष्ट्रिय स्मारकको स्थापना गरिएको थियो।
पूर्वी आर्य भाषा परिवार
पूर्वी आर्य भाषा परिवार, जसलाई मगध भाषा परिवार पनि भनिन्छ, उपमहाद्वीपको पूर्वी क्षेत्र (पूर्वी भारत, बङ्गलादेश, असम) मा बोलिन्छ, जसमा बिहार, उत्तर प्रदेश, झारखण्ड, बङ्गाल क्षेत्र, त्रिपुरा, असम र ओडिशा समावेश छन्; उत्तरपूर्वी हिमालय वरपरका अन्य क्षेत्रहरूसँगै। बङ्गाली बङ्गलादेश र पश्चिम बङ्गाल राज्य, त्रिपुरा र असमको बराक उपत्यकाको आधिकारिक भाषा हो जबकि असमिया र उडिया क्रमशः असम र ओडिशाका आधिकारिक भाषाहरू हुन्।
नोबेल पुरस्कार
नोबेल पुरस्कारको स्थापना सन् १८९५ मा स्विडेनका वैज्ञानिक तथा विस्फोटक पदार्थ डाइनेमाइटका आविष्कारक अल्फ्रेड नोबेलको नाममा भएको हो । नोबेल फाउन्डेसन द्वारा स्विडेनको वैज्ञानिक अल्फ्रेड नोबेलको स्मरणमा सन् १९०१ मा सुरु गरिएको यो पुरस्कार भौतिक, रसायन, साहित्य, शान्ति, क्रिया विज्ञान तथा चिकित्सा, र अर्थशास्त्र क्षेत्रमा प्रदान गरिने विश्वको सर्वोच्च पुरस्कार हो । यो पुरस्कारको रूपमा प्रमाण-पत्रको साथमा १२,००,०००(बाह्र लाख अमेरिकी डलर) प्रदान गरिन्छ । अल्फ्रेड नोबेलले जम्मा ३५५ आविष्कारहरू गरे जसमा सन् १८६७ मा गरेको डायनामाइटको आविष्कार पनि हो । नोबेललाई डायनामाइट तथा यस प्रकारका विज्ञानका विध्वंसक शक्तिहरूको बारेमा पूरै ज्ञान थियो । सन् १८९६ को डिसेम्बर १० मा देहान्त हुँदा उनका कुनै उत्तराधिकारी थिएनन् । उनले आफ्नो शेषपछि सम्पति कसैलाई दिन चाहेनन् । सन् १८९५ मा उनले एक इच्छापत्र तयार पार्न लगाएर आफ्नो सम्पत्तिबाट अक्षयकोष स्थापना गरे । उक्त कोषबाट प्राप्त आम्दानीबाट विज्ञानतर्फ भौतिकशास्त्र, रसायनशास्त्र र क्रिया विज्ञान तथा चिकित्साशास्त्रमा महत्त्वपूर्ण खोज वा आविष्कार गरेका, साहित्यको क्षेत्रमा ठूलो योगदान पुर्‍याएका र विश्वशान्ति कायम गर्न विशेष योगदान पुर्‍याएका व्यक्ति वा संस्थालाई नगद राशिसहितको पुरस्कार प्रदान गर्ने व्यवस्था मिलाईयो । उनको इच्छा अनुसार यस सम्पत्तिको ब्याजले प्रत्येक वर्ष मानव जातिको कल्याणको निम्ति कार्य गर्ने मानिसहरूलाई सम्मानित गरिन्छ । यो सम्पत्ति स्वीडिस बैङ्कमा राखिएको र ब्याजले नोबेल फाउन्डेसनद्वारा प्रत्येक वर्ष शान्ति, साहित्य, भौतिक, रसायन, चिकित्सा विज्ञान र अर्थशास्त्रमा सर्वोत्कृष्ट योगदानका लागि दिइन्छ । नोबेल फाउंडेशनको स्थापना २९ जून १९०० मा भएको हो र १९०१ देखि नोबेल पुरस्कार दिन थालिएको हो । अर्थशास्त्रको क्षेत्रमा नोबेल पुरस्कारको शुरुवात सन् १९६८ देखि गरियो । पहिलो नोबेल शान्ति पुरस्कार सन् १९०१ मा रेडक्रसका संस्थापक ज्यां हेनरी ड्युना र फ्रेंच पीस सोसाइटीका संस्थापक अध्यक्ष फ्रेडरिक पैसीलाई संयुक्त रूपमा दिइएको थियो।
शान्तितर्फको पुरस्कार ओस्लो, नर्वेबाट र अन्य पुरस्कारहरु स्टोकहोल्म, स्विडेनबाट प्रदान गरिन्छ ।
बाह्लिक प्रदेश
बाह्लिक वा (बाल्ख/ब्याक्ट्रिया) अथर्ववेद, महाभारत, रामायण, पुराण, वृहत सहिंता, अमरकोश, वर्तिक्का, आदिमा उल्लेखित भारतीय उपमहाद्वीपको उत्तरपश्चिम दिशामा अवस्थित क्षेत्र हो । आजको समयमा अफगानिस्तानको बाल्ख वा ऐतिहासिक ब्याक्ट्रिया क्षेत्रलाई बाह्लिक प्रदेश मानिएको छ ।
संस्कृत ग्रन्थ तथा काव्यहरूमा यस प्रदेशको नाम बाह्ली, बाह्लम/बाह्लिम, बाह्लव, बाह्लयन, बाह्लुव, आदि नाम उल्लेखित छ । यस प्रदेशमा उच्च जातिको घोडा पाइने उल्लेखहरू पनि गरिएको छ । महाभारतको कुरु वंशको सम्बन्ध यस क्षेत्रसँग रहेको पनि मानिन्छ ।
धोती
धोती कम्मरमा बेरेर लगाइने एक प्रकारको वस्त्र हो । कछाडको वर्धित रुपलाई धोती भनिन्छ । ब्राह्मण,थारु, मधेसी आदिले धोती लगाउँछन्। ब्राह्मणले लगाउने धोती विशेष कार्य (पूजापाठ आदि)मा जरूरी हुन्छ । धोती खासगरी लोग्नेमान्छेहरूले लगाउने लुगा हो यद्यपि महिलाहरुले पनि धोती लगाउँछन् । उनिहरुको धोती रङ्गिन हुन्छ । त्यस्तै पुरुषले लगाउने धोती सेतो रंगको कपडाको हुन्छ र यसको लम्बाइतर्फका दुई किनारामा पारी भएको हुन्छ । धोती कम्मरदेखि तल लगाइन्छ । एक छेउको फर्को अगाडिदेखि टाङमुनिबाट छिराएर पछाडि लगेर सिउरिने नसिलाएको वस्त्र धोती हो । तराईमा धेरैजसोले धोती लगाउँछन् । धोती लगाउँदा हलुका महसुस हुन्छ। धोतीको अझ छोटो रूपलाई लँगौटी भनिन्छ।
प्रकार
महिलाले पनि धोती लगाउँछन् । महिलाका धोती रंगिन हुन्छन् । महिलाले लगाउने धोतीका लम्बाइका दुई किनारामा पनि पारी हुन्छ।
उत्तरकाशी
उत्तरकाशी भारतको उत्तराखण्ड राज्य अन्तरगत पर्ने उत्तरकाशी जिल्लाको एक शहर हो । उत्तरकाशी हिमालयको सुरम्य घाँटीमा अवस्थित छ । उत्तरकाशी एक यस्तो मनोरम स्थल हो, जहाँ देवादिदेव शंकरको निवास छ। भगवती भागीरथी असी र वरुणा नदी सँग अङ्कमाल गर्छिन्। यहाँको शान्त निश्छल वातावरणमा मानव मन सर्वज्ञ अनिर्वचनीयताको अनुभव गर्छ। यसको प्रचीन नाम बाडाहाट थियो। सन्तहरू यसलाई सौम्यकाशी पनि भन्दछन् । उत्तरकाशी ऋषिकेशबाट १५५ किलोमीटरको दूरीमा स्थित एक शहर हो । यो शहर  उत्तरकाशी जिल्लाको सदरमुकाम हो । यो शहर भागीरथी नदीको तटमा बसेको छ । उत्तरकाशी धार्मिक तथा पर्यटन दृष्‍िटले महत्‍वपूर्ण शहर हो । यहाँ भगवान विश्‍वनाथको प्रसिद्ध मन्दिर छ । यो शहर प्राकृतिक सौन्दर्यले भरपूर छ । यहाँ एक तर्फ पहाडहरूको बीचमा बग्ने नदीहरू देखिन्छन्  भने अर्को तर्फ पहाडमा घना जंगलहरू पनि देख्न पाइन्छ । यो स्थान पर्वतारोहीहरूका लागि पनि फाइदा जनक छ ।
पर्वतारोहण
उत्तरकाशीको एक अन्‍य आकर्षण पर्वतारोहण हो । यहाँ तपाईँ पर्वतारोहणको मजा लिन सक्नु हुन्छ । हर-की-दून, दोदीतल, यमुनोत्री तथा गोमुखबाट पर्वतारोहण गर्न सकिन्छ ।
खानपान
उत्तरकाशीका अधिकांश रेस्‍टोरेन्टहरूमा शाकाहारी खाना पाईन्छ । केही होटलहरूमा विशेष अनुरोधमा गढवाली भोजन बनाउन सकिन्छ । रोटी, भात, कोदोको रोटी आदी यहाँका प्रमुख भोजन हुन् । यसका साथै राइता तथा रोटी पनि यहाँका मान्छेहरू खान्छन् ।
महजोडी
'महजोडी' नेपाली कला साहित्यमा चिरपरिचित नाम हो।मदनकृष्ण श्रेष्ठ को नामको पहिलो अक्षर 'म' र हरिवंश आचार्य को नामबाट 'ह' शव्द मिलेर 'मह' बनेको हो।यसरी मिलेर बनेको महलाई नै हामी महजोडी भनेर सम्झिन्छौ।'महजोडी' लाई नेपाली परिवेशमा मह जस्तै गुलियो जोडी भनेर चित्रण गरिन्छ।
परिचय
राष्ट्रिय सभागृहमा 'विज्ञापन नाटक प्रदर्शन भइरहेको थियो। पर्दाभित्रबाट राजाराम पौडेल उद्घोषण गर्दै थिए।उदघोषणमा उनले भने -"अब आउँदैछन् 'महजोडी'। मह जस्तै गुलिया, मह जस्तै गुनिला, मह जस्तै कहिल्यै नकुहिने अभिनेतामदनकृष्ण श्रेष्ठ र हरिवंश आचार्य।"
नेपाली कला साहित्यका नेपाली मनमनमा बस्न सफल सहयात्री द्वय हरिवंश आचार्य र मदनकृष्ण श्रेष्ठ लाई सम्बोधन गर्दा जन्मिएको शव्द 'महजोडी' ले पनि मदनकृष्ण र हरिवंशको सफलता संगै लोकप्रियता पाएको हो।जसरी दिन र रात मिलेर एउटा पुर्ण दिन बन्छ त्यसरी नै मदन कृष्ण र हरिवंशको अथक र अविरल सहयात्राबाट नै मह जोडी बनेको हो।
मह जोडी
दूध अर्कै जातको हो त भात अर्कै जातको, तर जातीय एकता हुँदा दूधभात कति मिठो हुन्छ , सर्वप्रिय। कलाकार मदनकृष्ण श्रेष्ठले भनेझै मह जोडी पनि दुई जात मिलेर बनेको छ।जसमा मदनकृष्ण एक नेवार हुन भने हरिवंश एक व्राहमण हुन।त्यसैले यो जोडी सबैका लागि अनुकरणिय छ।गायन क्षेत्रमा महजोडीले पुराना देखि नयाँ करिब आठ पुस्ताका धेरै गायक गायिका सँगसँगै काम गरिसकेका छन।त्यस्तै हास्यव्याङ्ग्यमा पनि अहिले सम्मका धेरै कलाकारहरूसंग काम गरिसकेका छ।
'मह'को सहयात्रा
मह जोडीको सहयात्राका धेरै विधाहरु छन।यो जोडीले धेरै सुमधुर गितसंगित पस्किसकेको छ।पछिल्लो पटक आएको 'ईश्वत तिमिले जगत बनायौ' बोलको गित धेरै चर्चामा थियो। रेडियो टेलिभिजनमा संदेशमुलक प्रचारमा पनि यो जोडीले काम गरैको छ। त्यस्तै हास्यव्याङ्ग्य क्षेत्रमा पनि यो जोडीले धेरै योगदान गरिसकेको छ।अभिनय यात्राको कुरा गर्दा 'मह' ले राष्ट्रिय देखि अन्तराष्ट्रिय चलचित्रमा समेत काम गरिसकेका छन।अन्य विज्ञापन र प्रचारमा समेत यो जोडी अग्र पंतिमा रहेको छ।यति मात्र नभएर यो जोडी राजनीतिक आन्दोलनमा समेत सहभागिता बनिसकेको अवस्था हो।मह जोडीले ब्राण्ड अम्ब्यास्डरको रूपमा पनि परिचय बनाएको छ।त्यस्तै महले देश विदेशका कन्सर्ट कार्यक्रममा समेत आफ्ना कार्यक्रमहरू प्रस्तुत गरिसकेको छ।
गुलमोहर
गुलमोहर एउटा वृक्षको नाम हो जसमा रातो रंगका फूलहरू फूल्छन।। यसको जन्मभूमि मेडागास्करलाई मानिन्छ। भनिन्छ कि १६औं शताब्दीमा पोर्चुगलीहरूले मेडागास्करमा यसलाई देखेको थिए। १८औं शताब्दीमा फ्रेंच किटीसको गभर्नर काउंटी डी पोएंशीले यसको नाम बदलेर आफ्नै नामसित मिल्ने नाम पोइंशियाना राखि दियो। पछि यो सेंट किटीस र नेवीसको राष्ट्रिय फूलको रूपमा पनि स्वीकृत गरियो। यसलाई रोयल पोइंशियानाको अतिरिक्त फ्लेम ट्रीको नामबाट पनि जानिन्छ। फ्रांसीसीहरूले संभवत: गुलमोहरलाई सबैभन्दा धेरै आकर्षक नाम दिये, उनीहरूको भाषामा यसलाई स्वर्गको फूल भन्छन। साच्चीनै गुलमोहर 'स्वर्गको फूल' हो। भिषण गर्मीमा गुलमोहरको वृक्षमाथि पातहरू त नाममात्रको हुन्छन, तर फूल यति धेरै हुन्छन कि गणनु मुश्किल हुन्छ। यो नेपालको तातो तथा नमी हुने ठाँउमा सबै ठाँउ पाइन्छ।
कोसा जातिको यो फूलको बोट फूलहरूमा सबैभन्दा ठूलो मानिन्छ। वैज्ञानिक नाम डेलोनिक्स रेगिया रहेको र काँडा नहुने यो फूलको वास्ना भने हुँदैन। १२ वर्ष आयु रहेको यो फूल गाढा रातो, पहेंलो र रातो पहेंलोको मिश्रण हुने भए पनि नेपालमा गाडा रातो रंगका मात्र छन्।
कोडगु जिल्ला
कोडगु जिल्ला भारतीय राज्य कर्नाटकको एउटा जिल्ला हो।
नुनढाकी
नुनढाकी नेपालको कोशी अञ्चल, संखुवासभा जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो। प्रकृतिको अनुपम उपहार गुफापोखरी यही गाविसमा रहेको छ।हाल नूनढकी छैनपुर नगरपालिका वार्ड न १ मा पर्दछ ।
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २००१को जनगणना अनुसार यहाँको जनसङ्ख्या
टीकापुर पार्क
टीकापुर पार्क नेपालकै सबैभन्दा ठुलो मानव निर्मित पार्क हो।कैलाली जिल्लाको टीकापुर नगरपालिका को दक्षिण पुर्वमा अवस्थित यो पार्क पर्यटकहरूको गन्तव्यका रूपमा विकसित छ।
परिचय
टीकापुर पार्क लाई टीकापुर बृहत उद्यान नामले पनि चिनिन्छ।यो पार्कको वास्तबिक नाम बङ्गला हो।यो पार्क राजा महेन्द्रका पालामा स्थापना भएको थियो।कुनैताका यो पार्कमा राजामहाराजा आउने बस्ने गर्दथे। राजा बीरेन्द्र पनि रानी ऐश्वर्य र अन्य राज परिवारका निकटहरूसंग यो पार्क मा आउने गरेका थिए।वर्षेनी लाखौको संख्यामा पर्यटकहरू यो पार्क घुम्न आउछन।प्रयटकको संख्या कार्तिक मंसिरमा बढी हुने गर्दछ।
पार्क भित्र
यो पार्कमा एउटा प्रमुख पथ रहेको छ। यो पथको बिचमा एउटा स्तम्भ रहेको छ।पार्कमा धेरै थरिका फुलहरू रहेका छन।पार्कलाई तिनचार ओटा समुहमा बाडीएको छ। प्रत्येक समुहहरू फरक किसिमबाट सजिएका छन।उत्तर तर्फको बाटीकाको बिचमा बिश्राम स्थल रहेको छ।त्यसैको आगाडी पानिको फोहरा निर्माण गरिएको छ।पार्क भित्र फोटो खिच्नेहरू प्रसस्तै भेटिन्छन।
पार्क बाहिर
टीकापुर वाटीका बाहिर उत्तर पूर्वतिर बनभोज स्थल छुट्याईएको छ।त्याहाँ मानिसहरू बनभोज आयोजना गर्दछन।यसका लागि पानिको समेथ व्यावस्था गरिएको छ।मानिसहरू बनभोज संगै नाचगान गरेर रमाईलो गर्छन।प्राय तिहारमा देउसी भोलो खेल्ने समुहहरू पिकनिक आयोजना गर्ने भएकाले असोज, कार्तिक र मंसिर महिनामा यो क्षेत्र मानिसहरूले ढाकिएको हुन्छ।बनभोज स्थलबाट पूर्वतर्फ कर्णाली नदीबाट छूट्टिएर आएको नदी छ जहाँ र्याफ्टिङ खेलेर रमाईलो गर्न सकिन्छ।साथै मानिसहरू पौडी खेलेर समेत रमाईलो गर्ने गर्दछन।
द फादर-थिङ्ग
द फादर-थिङ्ग अमेरिकन उपन्यासकार तथा लेखक फिलिप किन्ड्रेक डिकद्वारा लिखित लघुकथा हो ।
नीलाम्बर जलखञ्जरी
नीलाम्बर जलखञ्जरी नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो ।
लक्ष्मीनारायण मन्दिर
लक्ष्मीनारायण मन्दिर कैलाली जिल्लाको धनगढीमा रहेको छ। यो मन्दिरको नामबाट एल एन चोकको नामाकरण गरिएको हो। यो मन्दिर धनगढी मेनरोड नजिकै रहेको छ।मन्दिरमा बिहानै पुजाआजा गर्न भक्तजनहरू आउने गर्दछन।
जोन्स वर्ल्ड
जोन्स वर्ल्ड अमेरिकन उपन्यासकार तथा लेखक फिलिप किन्ड्रेक डिकद्वारा लिखित लघुकथा हो ।
मनिकापुर
मनिकापुर नेपालको मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्र, बाँके जिल्लामा अवस्थित गाँउ विकास समिति हो।
नेवारी गहना
नेवार समाजमा गहनाको इतिहास कतिसम्म प्राचीन छ भन्ने कुरालाई गहिरिएर हेर्ने हो भने लिच्छवीकालसम्म पुग्न सकिन्छ। लिच्छवीकालमा प्रयोगमा आइसकेको श्रृंगारको साधनको विकास मल्लकालमा व्यापक रूपमा भएको देखिन्छ।
नेवार समाजमा जन्मदेखि मृत्युपर्यन्त गहनाको महत्त्व छ। बच्चा जन्मेर चारदिन वा दश दिन दिनमा बच्चालाई सुनको औंठी, चाँदीको औंँठी लगाइदिएर गहना लगाउने कार्यको शुभारम्भ गरिन्छ भने त्यसपछि हुने कुनैपनि कर्मकाण्डमा छोरा वा छोरी जो भएपनि बच्चालाई कुनै न कुनै प्रकारको गहना लगाइदिएको हुन्छ। मृत्यु हुनलाग्दा समेत सुन एकटुक्रा मुखमा राखीदिनु पर्ने चलन छ। त्यस्तै मानिस मरिसकेपछि गर्ने संस्कारहरूमा पनि गहनाको महत्त्व छ। मृत्युपछि वर्षभरि १२ वटा तिर्थस्थलमा गरिने श्राद्धमा कहीँ सुनका गहना, कहिं पञ्चरत्न, कहीँ नवरत्न, अष्टधातु मध्ये एक धातुको भाँडा बनाएर दान दिने चलन छ। नवरत्न र अष्टधातुलाई नेवार समाजमा हुन लागेको अनिष्टलाई रोक्ने, ग्रहदशाले जीवनमा हुने नराम्रा कार्यबाट बच्न प्रयोग गरेको देखिन्छ।
नेवार समाजमा गहनाको धार्मिक, ज्योतिष शास्त्र अनुसार महत्त्व भएको साथै सामाजिक, सांस्कृतिक, आर्थिक रूपले पनि ठूलो महत्त्व छ। कुनकुन गहना कसले कहाँ कहाँ प्रयोग गर्ने भन्ने नेवार समाजभित्र आˆनै प्रकारको मान्यता रहीआएको छ। संस्कारदेखि जीवन शैली चल्ने नेवार समाजभित्र प्रयोग हुने गहनाको प्रकारलाई उल्लेख गर्नेबेलामा हरेक गहनाको प्रयोगमा आˆनै प्रकारको अर्थ भएको कुरा यहाँ स्मरणीय छ। त्यसैले जीवनचक्र संगसंगै गहनाको प्रकारमा पनि परिवर्तन हुन्छ। यहाँ गहनाको प्रकार उल्लेख गर्ने क्रममा कुन गहना कसले कहाँ किन प्रयोग गर्छ भन्ने कुरालाई विचार गरी तल उल्लेख गरेअनुसार गहनाका प्रकारहरू छन्।
शिरमा केशको माथि प्रयोग गर्ने गहना
सिन्चा : सुनको सिक्रीमा छेउमा चन्द्रमाको वा फूलको बुट्टा भएको, सिउँदोमा लगाउने, इहि -बेलसित विवाह), बाह्राः -गुफा राखेर निकाल्ने दिनमा) राख्ने बालिकाहरूलाई लगाइदिने।
शिरबन्दी : सुनको, सौभाग्यको प्रतीकको रूपमा सधुवाहरूले लगाउने, राम्रा साइतका कार्यहरूमा लगाउने, इहि, बाह्राः राखेका बालिकाहरूलाई साथै दुलहीलाई पनि लगाइदिने तीन पट्टा वा पाँच पट्टा भएको फूलको बुट्टा भएको गहना।
लुँस्वां : १२ इन्ची वृत्ताकार भएको यो गहनाको चक्कामा कलात्मक पंक्षीको जोडी भएको बहुमूल्य पत्थर, पन्ना, पुष्पराज, माणिक र भिम्पुले सिंगारिएको कलात्मक र मौलिक गहना। यो गहना अक्सर गरेर नवविवाहिता नारीले लगाउने चलन छ।
मोतासा-सतफली) :चाँदीको चिटिक्क परेको कलात्मक बुट्टाले भरेको रातो वा कालो रिबन वा केशमा प्रयोग गर्ने गहना।
न्यापुसिखः : विशेष गरेर विवाह हुनेबेलामा दुलहीलाई शिरको केशलाई छोप्नेगरी लगाइदिने सुनको न्यापुसिखः-पाँचसिक्रि)को दार्शनिक रूपले पञ्चतत्वको प्रतकी हो। कसैकसैले च्यापुसिखः-आठसिक्रि) पनि प्रयोग गर्छ, यो अष्टधातुको प्रतीकको रूपमा लिन्छ।
टुरिङेन
थाइरिन्जिया जर्मनीको एउटा राज्य हो।
नेवारी गहना
शिरमा केशको माथि प्रयोग गर्ने गहना
सप्वःतिसा : सुन वा चाँदीमा विभिन्न किसिमको रत्न जडित गहना, विशेष गरेर दुलहीलाई केशको जुडो बाँध्नेबेलामा लगाइदिन्छ।
निधारमा प्रयोग गर्ने गहना
लुँसिन्हः -सुनकोतिका) : इहि, बाह्राः र विवाहमा लगाइ दिने विभिन्न बान्कीको सुनका तिका।
लुँचिं : विवाह, बुढापास्नी बेलामा प्रयोग गर्ने सुनका गहना।
दृष्टि : चाँदीको हुन्छ।
कानमा लगाउने गहना
न्हातिका : छोरा जातलाई दीर्घायुको कामना गरेर लगाइदिने एक प्रकारको गहना हो। मुन्दि्र जस्तै गहना हो। मुन्दि्र दायाँ बायाँ दुइटै कानमा लगाइदिने गहना हो भने न्हातिका दायाँ कानमा मात्र लगाइदिने गहना हो। पहिले पहिले न्हातिका सुनको तीनपल्ट घुमाइएको हुन्छ भने पछि त्यसकमा भिंपु र मोति पनि राख्ने गरेको छ।
पँय्ति : सुनको कलात्मक चारकुने भएको यो गहना केटालाई संस्कार पर्वमा मात्र लगाइदिनु पर्ने परम्परा छ।
नाउलेकटुवाल
नाउले कटुवाल दैलेख जिल्लाको दुल्लु नगरपालिकामा पर्ने एक गाउँ हो। वि. सं. २०७१ बैशाख महिना सम्म नाउले कटुवाल दैलेख जिल्लाको एक गाउँ विकास समिति रहेको थियो भने हाल यो गा. वि. स.लाई दुल्लु नगरपालिकामा जोडीएको छ।
नेवारी गहना
कानमा लगाउने गहना
मारवलिचा : सुनको गोलो आकारको यो गहना बच्चा पास्नीबेलामा लगाइदिने गर्छ। यो गहनालाई सत्यको प्रतीकको रूपमा मानेको छ।
पुनाय्चा : बुढापास्नी सकीसकेका बुढाबुढीहरूलाई मात्र लगाइदिने सुनको रिङ्ग हो। नेवार समाजमा आयुको हिसाबले पाँचपटक सम्म बुढा पास्नी गर्ने चलन छ। यो पुनाय्चा जति पटक पास्नी सकेको हो त्यति वटानै लगाएको हुन्छ। यो गहना लगाएबाट नै कतिपटक पास्नी सकीसकेको हो भन्ने कुरा थाहा पाउन सकिन्छ।
ढुङ्ग्री : अधँबैसे आइमाइले लगाउने दाफस्वाँ -दुबो राख्ने सेतो फूल) आकारको, प्रत्येक ६ वटा वा त्यो भन्दा बढी पातमा माणिक, पन्ना, मोति र हिरा जस्ता बहुमूल्य पत्थर जडेर बनाइराखेको गहना।
माकःसि : कटहरको आकारमा बनाइराखेको चाँदीको एक प्रकारको गहना, जुन ज्यापुनीहरूले प्रयोग गर्ने गहना हो।
तुकि : कुनै जात्रापर्व, संस्कार आदि नभएपनि सँधैं जस्ते लगाइराख्ने सादा वा बुट्टा भएको लाईनै लगाउने गहना।
तायोतुकि : केटाहरूले दायाँ कानको माथिल्लो भागमा लगाउने आधा तायोतुकि लगाउँछ भने केटीहरूले दुवै कानमा लगाउने सुनको गहना हो।