cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
इस्लामाबाद
इस्लामाबाद, पाकिस्तानको राजधानी सहर हो सङ्घीय रूपमा इस्लामाबाद राजधानी क्षेत्रको भागको रूपमा प्रशासित छ। इस्लामाबाद पाकिस्तानको नौवौँ ठूलो सहर हो, जबकि सबैभन्दा ठूलो इस्लामाबाद-रावलपिन्डी महानगरीय क्षेत्र करिब ७४ लाख जनसङ्ख्या सहित देशको चौथो ठूलो सहर हो। कराचीलाई पाकिस्तानको राजधानीको रूपमा प्रतिस्थापित गर्न सन् १९६० को दशकमा योजनाबद्ध रूपमा यस सहरलाई निर्माण गरिएको थियो। सहर यसको उच्च स्तर, सुरक्षा, र प्रशस्त हरियालीका लागि प्रख्यात छ।
सहरको वनाबट युनानी वास्तुकारद्वारा गरिएको थियो। सहरलाई प्रशासनिक, कूटनीतिक, आवासीय, शैक्षिक क्षेत्र, औद्योगिक क्षेत्र, व्यावसायिक क्षेत्र, र ग्रामीण र हरियाली क्षेत्रलगायत आठ क्षेत्रहरूमा विभाजन गर्दछ। सहर मार्गाला पर्वत राष्ट्रिय निकुञ्ज र शाकारपारियन उद्यान सहित धेरै उद्यान र वनको उपस्थितिको लागि परिचित छ। सहरमा दक्षिण एसियाको सबैभन्दा ठूलो र विश्वको चौथो मस्जिद, फैसल मस्जिद रहेको छ। ठूलो सहित फैसल मस्जिद सहित शहरका धेरै स्थानहरूको अवस्थित छ। अन्य स्थलहरूमा पाकिस्तानको राष्ट्रिय स्मारक र लोकतन्त्र वर्ग समावेश छ।
इस्लामाबाद विश्वव्यापी सहर हो। यसलाई मानव विकास सूचकाङ्कमा ०.६७८ सहित मध्यमको रूपमा वर्गीकृत गरिएको जुन देशको सबैभन्दा धेरै हो। सन् २०१८ सम्म सहरी जनसङ्ख्याको औसत आयु ७०.७७ वर्ष हो जुन पाकिस्तानको कुल जनसङ्ख्याको औसत आयु (७७.११) भन्दा पनि उच्च छ। यसबाहेक, सहर कुल प्रति व्यक्ति आयमा देशको सबैभन्दा बढी आय भएको सहर हो जहाँ सन् २०१८ को तथ्याङ्क अनुसार, सहरको प्रति व्यक्ति आय ८,५२७ अमेरिकी डलर रहेको छ। सहरमा पाकिस्तानको जीवन यापनको लागतकोमा हिसाबले शीर्ष स्थानमा छ भने सहरको जनसङ्ख्या मध्य र उच्च मध्यम वर्गका नागरिकहरूको अधीनमा रहेको छ। महङ्गो सहर भएकोले, २०१५-२०२० मा इस्लामआबादमा अधिकांश फलफूल, तरकारी र कुखुराको सामानको मूल्य बढ्दो रूपमा रहेको थियो।
यस सहर १२ विश्वविद्यालयहरू रहेका छन् जसमा बहरिया विश्वविद्यालय, काएद-इ-अजम विश्वविद्यालय, पाकिस्तान अभियान्त्रिक तथा व्यवहारिक विज्ञान संस्थान, कोमसट्स सूचना प्रौद्योगिकी संस्थान र राष्ट्रिय विज्ञान र प्रविधि विश्वविद्यालय समावेश छन्। इस्लामाबाद एक सुरक्षित हो जहाँ सहरमा १९,००० सिसिटीभी क्यामेराको साथ विशाल निगरानी प्रणाली रहेको छ।
शब्दको उत्पत्ति
सहरको नाम, इस्लामाबाद, दुई शब्दहरू, इस्लाम र आवादबाट आएको हो, जसको अर्थ "इस्लाम को सहर" हो। इस्लाम एक उर्दूशब्द हो जसले इस्लाम धर्मलाई बुझाउँदछ र -आबाद फारसी प्रत्यय हो जुन बसोबास गर्ने ठाउँ वा सहरलाई जनाउँछ। इस्लामाबाद इतिहास पुस्तक मुहम्मद इस्माइल जबिहका अनुसार, अरिफवालाका शिक्षक अब्दुर रहमान अमरतासरीले राजधानी इस्लामाबादको नाम प्रस्ताव गरेका थिए।
प्राचीन इतिहास
इस्लामाबाद राजधानी क्षेत्र, पञ्जाब क्षेत्रको पोठोहार उच्चसमस्थलीमा अवस्थित छ जसलाई एसियाको मानव बस्तीको प्रारम्भिक क्षेत्रहरू मध्ये एक मानिन्छ। संसारको सबैभन्दा प्रारम्भिक ढुङ्गे युगका शिल्पहरु यस उच्चसमस्थलीमा फेला परेका छन्, जुन १,००,००० देखि वर्ष ५,००,००० पहिले लेखिएको थियो। सोअन नदीको किनारमा फेला परेका प्राथमिक ढुङ्गाहरूले प्रारम्भिक मानिसका प्रयासहरूको प्रमाण दिन्छ। क्षेत्रमा प्राचीन कालको भाँडाका वस्तुहरू भेटिएका छन्। डा, अब्दुल घफुर लोनले गरेको उत्खननले क्षेत्रको ऐतिहासिक संस्कृतिको प्रमाण प्रकट गर्दछ। ५००० ईसापूर्व अगाडिका अवशेष र मानव खप्परहरू भेट्टाइएको छ जसले यो क्षेत्रमा नयाँ ढुङ्गे युगका मानिसहरूको घर थियो जो सोअन नदीको किनारमा बसोबास गरिरहेका थिए र पछि उनीहरूले यस क्षेत्रमा सानो समुदायहरू, ३००० ईसापूर्वतिर विकास गरेका थिए।
ईसापूर्व १८ र २३औँ शताब्दीको बीचमा सिन्धु घाटीको सभ्यता फष्टाएको थियो र पछि यस क्षेत्रमा आर्य समुदायको प्रारम्भिक बस्ती थियो जुन मध्य एसियाबाट यस क्षेत्रमा बसासराई गरेका थिए। भारतीय उपमहाद्वीपको आक्रमणको क्रममा जहिरुद्दीन बाबुर, जङ्गेज खाँ, तिमुर र अहमद खान दुर्रानी जस्ता धेरै ठूला सेनाहरू यो क्षेत्र पार गर्ने गर्दथे। सन् २०१५–१६ मा सङ्घीय पुरातत्व र सङ्ग्रहालय विभागले सांस्कृतिक सम्पदाको लागि राष्ट्रिय कोषको आर्थिक सहयोगमा सुरुवाती पुरातात्विक उत्खनन गरेको थियो जसमा शाह अल्लाह दित्ता गुफा नजिक बान फकीरनमा बौद्ध स्तूपको अवशेष पत्ता लगाएको थियो।
विकास र निर्माण कार्य
३०० वर्ष अघि १७ औँ शताब्दीमा एक सुफी हजरत बरी इमाम हालको इस्लामाबाद इलाकामा बसोबास गर्ने गर्दथे र उनले उक्त क्षेत्र इस्लामी गणतन्त्रको राजधानी हुने भविष्यवाणी गरेका थिए। सन् १९४४ मा काइद-ए-आजम मुहम्मद अली जिनाहले श्रीनगरबाट रावलपिन्डी फर्कने क्रममा रावलपिन्डी नजिक राजधानीको प्रस्ताव गरेका कुरा मुहम्मद इस्माइल जबिहको पुस्तक इस्लामाबादको इतिहास मा लेखिएको छ। सन् १९४७ मा पाकिस्तानले स्वतन्त्रता पाएसँगै दक्षिणी बन्दरगाह सहर कराचीलाई देशको अस्थायी राजधानी मानिएको थियो।
सन् १९५८ मा राष्ट्रिय राजधानीको लागि रावलपिन्डी नजिकै उपयुक्त ठाउँ छनौट गर्न एक आयोग गठन गरिएको थियो जसमा स्थान, मौसम, रसद र रक्षा आवश्यकता माथि विशेष जोड दिइएको थियो। विस्तृत अध्ययन, अनुसन्धान, र सम्भावित क्षेत्रहरू गहन समीक्षा पछि आयोगले सन् १९५९ मा रावलपिन्डीको पूर्वोत्तर क्षेत्र सिफारिस गरेको थियो। सन् १९६० को दशकमा, इस्लामाबादलाई धेरै कारणहरूको लागि एक अग्रगामी राजधानीको रूपमा निर्माण गरिएको थियो। कराची देशको दक्षिणी छेउमा अवस्थित छ जुन अरब सागरको चपेटामा परेको थियो। पाकिस्तानलाई सबै भागबाट सजिलैसँग पहुँचयोग्य हुने एक राजधानी सहरको आवश्यकता थियो। कराची, एक व्यवसाय केन्द्र थियो जुन आंशिक रूपमा सरकारी हस्तक्षेपको कारण अनुपयुक्त मानिन्थ्यो। इस्लामाबादको नयाँ छनोट गरिएको स्थान रावलपिन्डीमा रहेको सेनाको प्रधान कार्यालय र उत्तरमा कश्मिरको विवादित क्षेत्रको नजिक थियो।
हालको इतिहास
इस्लामाबादले पाकिस्तानको सबै ठाउँबाट मानिसहरूलाई आकर्षित गरेको छ र यसलाई पाकिस्तानको सबैभन्दा ठूलो महानगरीय र सहरीकृत सहरहरू मध्ये एक बनाएको छ। राजधानी सहरको रूपमा यसले धेरै महत्त्वपूर्ण बैठकहरूको आयोजना गरेको छ जसमा यसले सन् २००४ मा, दक्षिण एसियाली क्षेत्रीय सहयोग सङ्गठनको सम्मेलन गरेको थियो।
अक्टोबर २००५ मा, काश्मीर भूकम्पको कारण सहरमा ठूलो क्षति भएको थियो जुन ७.६ परिमाणको थियो। इस्लामाबादमा सन् २००७ को जुलाई मा लाल मस्जिदको घेराबन्दी, जुन २००८ मा डेनमार्क दूतावासमा बम विष्फोटन, र सेप्टेम्बर २००८ मारियोट होटेलमा बम विस्फोट सहित आतङ्कवादी घटनाहरूको घटेको थियो। सन् २०११ मा सहरमा चार आतङ्कवादको घटनाहरू घटेका थिए जसमा पञ्जाबका गभर्नर सलमान तासिरको हत्या लगायत चार व्यक्तिको मृत्यु भएको थियो।
यस क्षेत्रको पहिलो जन पारगमन शृङ्खला रावलपिन्डी-इस्लामाबाद महानगरीय सवारी सेवा फेब्रुअरी २०१४ मा सुरु भएको थियो भन मार्च २०१५ मा सम्पन्न भएको थियो। रावलपिन्डी विकास प्राधिकरणले करिब २४ अर्ब रूपैयाँको लागतमा उक्त परियोजनाको निर्माण गरेको थियो जुन दुबै सङ्घीय सरकार र पञ्जाबको प्रदेश सरकारको संयुक्त सहयोग रहेको थियो।
सरकार
इस्लामाबाद खयबर पख्तुनख्वा र पञ्जाबको प्रदेशको बीचमा अवस्थित छ तर इस्लामाबाद कुनै पनि प्रदेशमा संलग्न भने छैन। पाकिस्तानको सङ्घीय सरकारले यसलाई नियन्त्रण गरेको छ र यो पाकिस्तानको दुई सङ्घीय क्षेत्रहरू मध्ये एक हो जुन प्रत्यक्ष रूपमा पाकिस्तानको सङ्घीय सरकारद्वारा शासित छ।
भूगोल र मौसम
इस्लामाबाद ३३.४३°उत्तर ७३.०४° पूर्व, मा पोठोहार उच्चसमस्थलीको उत्तरी किनारामा अवस्थित छ भने यो इस्लामाबाद राजधानी क्षेत्र अन्तर्गतको मार्गला पहाडको तल्लो स्थानमा अवस्थित छ  जसको उचाई ५४० मिटर (१,७७० फिट) रहेको छ। आधुनिक राजधानी र रावलपिन्डीको पुरानो गाखर सहरले यससँग विशाल क्षेत बनाएको छ र यसलाई सामान्यतया जुम्ल्याहा सहरहरू भनिन्छ।
इस्लामाबाद मुजफ्फरावादको १२० किलोमिटर (७५ माइल) को उत्तर पश्चिममा अवस्थित छ भने यो पिशावर देखि पूर्वमा १८५ किलोमिटर (११५ माइल) को दूरीमा अवस्थित छ। यसका साथै सहर लाहोर देखि २९५ किलोमिटर (१९३ माइल) को दूरीमा अवस्थित छ। सहर भारत शासित जम्मु र कश्मिरको राजधानी श्रीनगरबाट ३०० किलोमिटर (१९० माइल) को दूरीमा अवस्थित छ।
इस्लामाबाद सहरले ९०६ वर्ग किलोमिटर (३५० वर्ग माइल) क्षेत्रफल ओगटेको छ। थप २,७१७ वर्ग किलोमिटर (१०४९ वर्ग माइल) क्षेत्र उत्तर र उत्तरपूर्वमा मार्गला पहाडको साथ निर्दिष्ट क्षेत्रको रूपमा परिचित छ।
मौसम
इस्लामाबादको मौसम आर्द्र उप-उष्णकटिबन्धीय हो जहाँ पाँचवटा ऋतु अवस्थित छन् भने यसमा हिउँद (नोभेम्बर - फेब्रुअरी), वसन्त (मार्च र अप्रिल), ग्रीष्म (मे र जुन), वर्षा (जुलाई र अगस्ट) र शरद (सेप्टेम्बर र अक्टोबर) समावेश छन्। सबैभन्दा तातो महिना जुन हो, जहाँ औसत उच्च तापक्रम ३८ डिग्री सेल्सियस (१००.४ °फर्हेनहाइट) सम्म हुने गर्दछ। भारी वर्षा र आँधीबेहरीसँग बादल फुटने र बाढी आउने सम्भावना सहित उच्च वर्षा हुने महिना जुलाई हो। सबैभन्दा जाडो महिना जनवरी हो।
इस्लामाबादको सुक्ष्म जलवायु रावल, सिम्ली, र खानपुर बाँध गरी तीन कृत्रिम जलाशयहरूद्वारा नियन्त्रित छ र अर्को जलाशय इस्लामाबादबाट करीव ४० किलोमिटर (२५ माइल) दूरीमा अवस्थित खानपुर सहर नजिकैको हरो नदीमा अवस्थित छ। सिम्ली बाँध इस्लामाबादको ३० किलोमिटर (१९ माइल) उत्तरमा पर्दछ। सहरको ८९ हेक्टर क्षेत्रफलमा मार्गला पहाड राष्ट्रिय निकुञ्ज अवस्थित छ। लोही भयर वन इस्लामाबाद राजमार्गको छेउमा अवस्थित छ जसले ४४० हेक्टर क्षेत्रफल ओगटेको छ। सहरमा सर्वाधिक वर्षा मासिक वर्षा सन् १९९५ मा भएको थियो जहाँ सहरमा ७३३.३ मिलिमिटर (२९.२७ इन्च) वर्षा भएको थियो।
सहरमा तापक्रम मध्यम रहन्छ भने नजिकको पहाडी क्षेत्र, मारी र नाथिया गलीको उच्च उचाइमा हिउँ पर्दछ। सहरको तापक्रम जनवरीमा १३ डिग्री सेल्सियस (° ५५ डिग्री फरेनहाइट) देखि जुनमा ३८ डिग्री सेल्सियस (१०० ° फरेनहाइट) सम्म पुग्दछ। २३ जुन २००५ मा, सबैभन्दा बढी  तापक्रम कैद गरिएको थियो जहाँ सहरको तापक्रम ४६.६ °से (११५.९ °फ) रहेको थियो जबकि सबैभन्दा कम तापक्रम १७ जुन १९६७ मा कैद गरिएको थियो जहाँ सहरको तापक्रम −६ °से (२१.२ °फ) रहेको थियो। २३ जुलाई २००१ मा, इस्लामाबादमा केवल १० घण्टामा ६२० मिलिमिटर (२४ इन्च) वर्षा भएको थियो। गत १०० वर्षमा, उक्त दिनमा इस्लामाबादमा सबैभन्दा बढी वर्षा भएको थियो।
भाषा
सन् १९९८ को जनगणना अनुसार ७८% सहित अधिकांश जनसङ्ख्याको मातृभाषा पञ्जाबी हो भने छ र मुख्य बोली पोठोहारी हो। कुल जनसङ्ख्या मध्ये १५% पश्तो भाषीहरू हुन्, जबकि १८% जनसङ्ख्याले अन्य भाषाहरू बोल्छन्। त्यस्तै सन् १९९८ को जनगणना अनुसार सहरको कुल आप्रवासी जनसङ्ख्या १० लाख छ जहाँ बहुमत (६९१,९७७) पञ्जाबका हुन्। यस सहरका लगभग २१०,६१४ मानिसहरू सिन्ध र अन्य खयबर पख्तुनख्वा र आजाद कश्मीरका हुन्। यहाँका थोरै जनसङ्ख्या बलुचिस्तान र गिल्गित बल्तिस्तानका हुन्।
साक्षरता
सहरका अधिकांश जनसङ्ख्या १५–६४ वर्षको उमेर समूहमा रहेका छन् जसको कुल प्रतिशत ५९.३८% हो। सहरको २.७३% जनसङ्ख्या ६५ वर्ष भन्दा माथिको छ भने ३७.९०% जनसङ्ख्या १५ वर्ष भन्दा मुनिको छ। इस्लामाबाद ८८% साक्षरता दर सहित पाकिस्तानमा सबैभन्दा बढी साक्षरता दर भएको सहर हो। सहरका ९.८% जनसङ्ख्याले मध्यवर्ती शिक्षा (कक्षा ११ र १२ को बराबर) हासिल गरेका छन्। देशको कुल जनसङ्ख्याको १०.२६% ले स्नातक हासिल गरेका छन् भने ५.२% जनसङ्ख्याले स्नातकोत्तर हासिल गरेका छन्। सहरको बेरोजगारी दर १५.७०% छ।
धर्म
इस्लाम धर्म सहरको सबैभन्दा ठूलो धर्म हो जहाँ सहरको ९५.५३% जनसङ्ख्या इस्लाम धर्मका अनुयायी हुन्।  ग्रामीण क्षेत्रमा यो प्रतिशत अझै बढी वा ९८.०%  छ। सन् १९९८ मा गरिएको जनगणनाका अनुसार, सहरी क्षेत्रहरूमा गणनाको हिसाबले मुस्लिमहरूको प्रतिशत ९८.८३ रहेको थियो। सहरको दोस्रो ठूलो धर्म ४.०७ सहित ईसाई हो जहाँ ग्रामीण क्षेत्रमा ईसाई धर्मको दर ०.९४% छ भने सहरी क्षेत्रमा ५.७०% रहेको छ। हिन्दु धर्म अनुयायीहरूको कुल जनसङ्ख्या ०.०२% रहेको छ भने अन्य अल्पसङ्ख्यक धर्मको प्रतिशत ०.०३ रहेको छ।
अर्थव्यवस्था
इस्लामाबाद पाकिस्तानी अर्थतन्त्रको योगदानकर्ता हो। यसले देशको कुल ग्रहस्थ उत्पादनमा १% योगदान पुर्‍याउदँछ। सन् १९८९ मा स्थापित इस्लामआबाद सेयर बजार, कराची सेयर बजार र लाहोर सेयर बजार पछि पाकिस्तानको तेस्रो सबैभन्दा ठूलो सेयर बजार हो जुन सन् २०१६ मा,  पाकिस्तान सेयर बजारमा गाभिएको थियो। यसमा ११८ सदस्यहरू थिए जसमा १०४ संयुक्त निकाय र १८ व्यक्तिगत सदस्यहरू थिए। यसको औसत दैनिक कारोबार १० लाख सेयर भन्दा बढी छ।
विश्व बैङ्कको एक प्रतिवेदनका अनुसार, इस्लामाबाद पाकिस्तानमा व्यापार सुरु गर्न सबैभन्दा राम्रो स्थानको रूपमा मानिन्छ। इस्लामआबादको कारोबार कर बक्यौता तिर्नका लागि पाकिस्तानको सबैभन्दा बढी अनुरूप छ। सन् २०१२ सम्म, इस्लामाबाद ठूलो कर एकाई कर राजस्वमा ३७१ अर्ब रुपैयाँका लागि जिम्मेवार थियो, जुन सङ्घीय राजस्व विभागले सङकलन गरेको सबै राजस्वको २०% हुन्छ। इस्लामआबाद सहर सूचना तथा सञ्चार प्रविधिमा तिव्र रूपमा विस्तार भइरहेको छ।
संस्कृति
इस्लामाबाद पाकिस्तानको अन्य क्षेत्रबाट आएका धेरैजसो आप्रवासीहरूको स्थल हो। सहरमा पुरातनताको सांस्कृतिक र धार्मिक विविधता पाइन्छ। पोठोहार उच्च समस्थलीमा अवस्थित भएको कारण, आर्यन, सोआनी र सिन्धु घाटीको सभ्यता जस्ता पुरातन संस्कृति र सभ्यताका अवशेषहरू अझै यस क्षेत्रमा पाउन सकिन्छ। १५ औँ शताब्दीको गखर किल्ला, फरवाला  किल्ला इस्लामाबाद नजिकै अवस्थित छ। यस क्षेत्रमा अवस्थित रावत किल्ला १६ औँ शताब्दीमा गक्हरहरूले  निर्माण गरेका थिए जहाँ गाक्हरका प्रमुख सुल्तान सारङ खानको चिहान रहेको छ।
सयदपुर गाउँ सारङ खानका छोरा सयद खानको नाममा रहेको मानिन्छ। ५०० वर्ष पुरानो गाउँलाई मुघल सेनापति राजा मान सिंहले हिन्दु पूजाको स्थानमा रूपान्तरण गरेका थिए। राम कुण्ड, सीता कुण्ड, लक्ष्मण कुण्ड, र हनुमान कुण्ड गरी थुप्रै साना पोखरीहरू बनाएका थिए। यो क्षेत्रको सानो हिन्दु मन्दिर रहेको छ जहाँ हिन्दुहरूको उपस्थिति रहेको छ। सुफी फकिर पिर मेहर अली शाहको थान गोलरा शरीफमा अवस्थित छ, जुन पूर्व इस्लामी कालको समृद्ध सांस्कृतिक सम्पदा हो। बौद्ध युगका पुरातात्विक अवशेषहरू अझै पनि यस क्षेत्रमा पाउन सकिन्छ। बारी इमामको मन्दिर मुगल सम्राट औरङ्गजेबले निर्माण गरेका थिए। बारी इमामको वार्षिक पर्वमा पाकिस्तानभरका हजारौँ भक्तजनहरू उपस्थित हुन्छन्। कार्यक्रम इस्लामआबादको सबैभन्दा ठूलो धार्मिक जमघट मध्ये एक हो। सन् २००४ मा, कार्यक्रममा १२ लाख भन्दा बढी व्यक्तिहरू उपस्थित भएका थिए।
इस्लामाबादको लोक विरसा सङ्ग्रहालयले पाकिस्तानको लोक र पारम्परिक सांस्कृतिक देनको विविध प्रकारको अभिव्यक्तिलाई सुरक्षित गर्दछ। यो शकरपडिअन पहाडको नजिकै अवस्थित छ भने यस क्षेत्र र पाकिस्तानका अन्य भागहरूबाट बुट्टेदार पोशाक, गहना, सङ्गीत वाद्ययन्त्र, काठका सामान, भाँडाकुँड र लोककलात्मक वस्तुहरूको ठूलो प्रदर्शनी हुने गर्दछ।
पर्यटन
पर्यटकहरूका लागि महत्त्वपूर्ण ठाउँ मध्ये एक इस्लामाबादमा अवस्थित सन् २००७ मा निर्मित पाकिस्तान स्मारक हो। यसले पाकिस्तानको देशभक्ति र सार्वभौमिकताको प्रतिनिधित्व गर्दछ। यसको अण्डाकारको रूपमा बनाइएको छ जसको पर्खालहरू फूलको पातको आकारको छ। यसका साथै पर्खालमा विभिन्न कलाहरू प्रस्तुत गरिएको छ जसमा पाकिस्तानका अन्य पर्यटक स्थलहरू जस्तै बादशाही मस्जिद, मिनार-ए-पाकिस्तान र लाहोर किल्ला आदि पर्दछन्। इस्लामाबादमा पाकिस्तानका केही प्रतिष्ठित सङ्ग्रहालयहरू छन्। इस्लामाबाद सङग्रहालयमा यस क्षेत्रको गन्धरा कालदेखि नै बनेका थुप्रै अवशेषहरू र कलाकृतिहरू छन्। इस्लामाबाद १०औँ शताब्दी देखि आधुनिक युगका लागि सभ्यता र वास्तुकलामा निर्मित छ। इस्लामआबाद पोठोहार उच्चसमस्थलीमा अवस्थित भएकोले ढुङ्गे युगबाट सुरु हुने सभ्यताका अवशेषहरूमा यहाँका पर्यटकीय स्थलहरूमा भेटिन्छन्। इस्लामाबादमा ऐतिहासिक स्थलहरूको एक शृङ्खला छ जसले हिन्दु सभ्यतालाई प्रतिबिम्बित गर्दछ।
मार्गला पहाड राष्ट्रिय निकुञ्ज इस्लामाबादको उत्तरी क्षेत्रमा अवस्थित छ भने यो हिमालयको निकटतामा रहेको छ। राष्ट्रिय निकुञ्जमा सुरम्य उपत्यका र दर्शनीय पहाडहरू समावेश छन्। क्षेत्रमा विभिन्न प्रकारका जनावरहरू पाइन्छन्। वन्यजन्तु र वनस्पतिद्वारा सुसज्जित मार्गला पहाड राष्ट्रिय निकुञ्ज पर्यटकहरूका लागि राम्रो भ्रमण स्थल हो।
शिक्षा
इस्लामाबाद ९८% सहित पाकिस्तानको सर्वाधिक उच्च साक्षरता दर भएको सहर हो। सहरमा देशको सबैभन्दा उन्नत शैक्षिक संस्थानहरू छन्। सहरमा सार्वजनिक र निजी क्षेत्रको शैक्षिक संस्थानहरूको ठूलो सङ्ख्या उपस्थित छन्। राजधानीमा उच्च शिक्षा संस्थानहरू या त सङ्घीय वा निजी सङ्गठनहरूद्वारा प्रशासित छन् र ती सबैलाई पाकिस्तानको उच्च शिक्षा आयोगले मान्यता दिएको छ। शैक्षिक योजना तथा व्यवस्थापन प्रतिवेदनका अनुसार सन् २००९ मा सहरभरि ९१३ मान्यता प्राप्त शैक्षिक संस्थाहरू थिए जसमा ३१ पूर्व प्राथमिक, २ धार्मिक, ३६७ प्राथमिक, १६२ आधारभूत, २५० उच्च र ७५ महाविद्यालय र २६ स्नातकोत्तर महाविद्यालय समावेश छन्। इस्लामाबादमा ७ वटा शिक्षक प्रशिक्षण केन्द्र थिए। राष्ट्रिय औसतको तुलनामा इस्लामाबादमा लिङ्ग समानता सूचकाङ्क ०९३ रहेको छ जहाँ राष्ट्रिय स्तरमा यो ०.९५ रहेको छ।
उमा (चलचित्र)
कथा
माओवादी द्वन्द्वकालमा एक परिवारले भोग्नुपरेको पीडामा आधारित चलचित्र सत्य घटनाबाट प्रेरित तथा वैचारिक मतभेदका कारण बिछोडिएका दुई दाजु-बहिनीको सम्बन्ध वरिपरि प्रस्तुत गरिएको छ ।
कलाकार
चलचित्रमा तुलसी घिमिरे, मिथिला शर्मा, अशोक शर्मालगायतको अभिनय छ । चलचित्रको पटकथा छिरिङ छोदन र कुमार भट्टराईले तयार गरेका हुन् । छिरिङरितार शेर्पाले निर्देशन गरेका हुन् ।
छायाङ्कन
यो चलचित्र काभ्रेपलाञ्चोक जिल्लामा ३५ दिनसम्म छायाङ्कन गरिएको हो ।
प्रदर्शन
यो चलचित्र वि.सं. २०७० साल जेठ १० गते देशभर प्रदर्शनमा ल्याउने भएको थियो ।
सार्क फाइनान्स
सार्क फाइनान्स दक्षिण एसियाली क्षेत्रीय सहयोग सङ्गठन क्षेत्रको लघुवित्त विकासका लागि स्थापित एक अङ्ग हो । सदस्यहरूबीच सहकार्य प्रवर्द्धन गर्न सार्क मुलुकका केन्द्रीय बैङ्कका गभर्नर तथा अर्थ सचिवहरूको साझा मञ्च सार्क फाइनान्स सन् १९९८मा स्थापना भएको हो । काठमाडौंमा सम्पन्न सार्कको एघारौँ सम्मेलनले उक्त संस्थालाई आफ्नो एक अङ्गका रूपमा अनुमोदन गरेको थियो ।
विजयनगर साम्राज्य
thumb|240px|right|  विजयनगर साम्राज्य - १५ औँ शताव्दी मा
विजयनगर साम्राज्य (१३३६-१६४६) मध्यकालीन दक्षिण भारतको एक साम्राज्य थियो। यसका राजाहरूले ३१० वर्ष राज गरे। यसको  औपचारिक नाम कर्णाटक साम्राज्य थियो। यस  राज्यको १५६५ मा  भारी पराजय भएको र राजधानी विजयनगरलाई जलाई दिएएको छ। त्यसको पश्चात क्षीण रूपमा  यो र ८० वर्ष चल्यो यसको स्थापना हरिहर र बुक्का नामक दुइ भाइहरूले गरेको थियो । यसको  प्रतिद्वन्द्वी मुस्लिम बहमनी सल्तनत थियो ।
उत्पत्ति
इस साम्राज्यको उत्पत्तिका बारेमा विभिन्न दन्तेकथाहरू पनि प्रचलित छन् । यीबाट सबैभन्दा अधिक विश्वसनीय यही छ कि संगमका पुत्र हरिहर तथा बुक्काले हम्पी हस्तिनावती राज्यको आरम्भ गरेको थियो । र विजयनगरलाई राजधानी बनाएर आफ्नो राज्यको  नाम आफ्नो गुरुका नाममा विजयनगर रखा ।
साम्राज्य विस्तार
विजयनगरको स्थापनाका साथै हरिहर तथा बुक्काका सामुन्ने धेरै कठिनाईयां थिए । वारंगलको शासक कापाए नायक तथा त्यसका मित्र प्रोलय वेम र वीर बल्लाल तृतीय त्यसको विरोधी थिए । देवगिरिको  सूबेदार कुतलुग खाँ पनि विजयनगरका स्वतन्त्र अस्तित्वलाई नष्ट गर्नु चाहन्थ्यो ।  हरिहरले सर्वप्रथम बादामी, उदयगिरि तथा गुटीका दुर्गहरूलाई सुदृढ गरे । त्यसले कृषिको उन्नतिमा पनि ध्यान दिए जसदेखि साम्राज्यमा  समृद्धि आयी । होयसल साम्राट वीर बल्लाल मदुरैका विजय अभियानमा  लागेको भएको थियो । यस  अवसरको  लाभ उठाएर हरिहरले होयसल साम्राज्यका पूर्वी बागमा अधिकार गरिलिए  पछि वीर बल्लाल तृतीय मदुराका सुल्तान द्वारा १३४२मा  मार डालिएको । बल्लालका पुत्र तथा उत्तराधिकारी अयोग्य थिए । यस  मौकेराई भुनाँदै हरिहरले होयसल साम्राज्यमा अधिकार गर्न लिया । पछि गएर हरिहरले कदम्बका  शासक तथा मदुराका सुल्तानलाई पराजित गरेर आफ्नो स्थिति सुदृढ गरिलिए ।
हरिहरका पछि बुक्का सम्राट बनाएको र पनि त्यसले यस्तो कुनै उपाधि धारण गरेनन्।त्यसले तमिलनाडुको राज्य विजयनगर साम्राज्यमा  मिल्यो लिया । कृष्णा नदीलाई विजयनगर तथा बहमनीको सीमा मान लिए गई । बुक्काका पछि त्यसका पुत्र हरिहर द्वितीय सत्तासीन भयो । हरिहर द्वितीय एक महान योद्धा थियो । त्यसले आफ्नो भाइको सहयोगले कनारा, मैसूर, त्रिचनापल्ली, काञ्ची, चिंगलपुट आदि प्रदेशहरूमा अधिकार गरिलियो।
संगम वंश
*हरिहर राय १ १३३६-१३५६
खुद मुनाफा
खुद मुनाफा भन्नाले कुल आयबाट कुल खर्च घटाई बाँकि बचत नै खुद मुनाफा हो |
अन गार्ड फर द सोभियत यूनियन
अन गार्ड फर द सोभियत यूनियन लेखक तथा उपन्यासकार म्याक्सिम गोर्कीद्वारा लिखित किताब हो ।
भूपिंन्दर सिंह हुड्डा
भूपिंन्दर सिंह हुड्डा  भारतीय राज्य हरियाणाका मुख्यमन्त्री हुन्, उनी ५ मार्च २००५ देखि यो पदमा छन्।
तुगलक वंश
तुगलक वंश दिल्ली सल्तनतको एक राजवंश थियो जसले सन् १३२०देखि लिएर सन् १४१४सम्म दिल्लीको सत्तामा राज गरे।
शासक सूची
तैमूरका आक्रमणदेखि तथा उत्तराधिकारीका अभावमा यो वंश १४१४मा  समाप्त भयो जसका पछि सय्यद वंशको  शासन आयो।
मजदूर (स्पष्टता)
मजदूर शब्दसँग मिल्ने शीर्षक भएका लेखहरू निम्न छन् :
मजदूर (पत्रिका)
मजदूर बाटो (पत्रिका)
मजदूर पथ प्रदर्शक (पत्रिका)
मजदूर पार्टी (उरुगुए)
हिरा
हिरा एकप्रकारको पारदर्शी रत्न हो। यो कार्बन(कोइला)को शुद्धतम रूप हो। हिराबाट ताप तथा बिजुली सर्न सक्दैन। हिरा प्रकृतिमा पाइने पदार्थहरूमध्ये सबैभन्दा कडा पदार्थ पनि हो। हिरा जति शुद्ध हुन्छ त्यति नै कडा पनि हुन्छ। हिरा शुद्ध भयो भने त्यो सेतो पारदर्शी देखिन्छ भने शुद्ध नभएका हिरा अन्य रङका हुन्छन्। हिरा सेतो मात्र होइन, नीला, राता, पहेँला, हरिया, काला वा सुन्तला रङका पनि हुन्छन्। प्राकृतिक रूपमा हिराको निर्माण हुदा नाइट्रोजन ग्यासको संसर्गमा रह्यो भने हिरामा पहेलो पन देखिन्छ | त्यस्तै अन्य रसायनको संसर्गमा हिराले अन्य रंग लिने गर्दछ|
हिरा तापको कुचालक हो तर यसलाई ७६३ डिग्री सेल्सियस तापक्रमा तताइयो भने यो जलेर कार्बन डाइअक्साइड हुन्छ र हिराको खरानी पनि बाँकी रहँदैन।
धनगढा
धनगढा सर्लाही जिल्लामा अवस्थित एक गाविस हो।
केप भर्ड
केप भर्ड द्वीपसमूह १५औँ शताब्दीसम्म बसोबास गरिएको थिएन। सोही शताब्दीमा पोर्तुगाली अन्वेषकहरूले यी टापुहरू पत्ता लगाउँदै बसोबास गरेका थिए जसले गर्दा उष्ण कटिबन्धीय क्षेत्रमा पहिलो युरोपेली बस्ती स्थापित भएको थियो। आन्ध्र महासागरीय दासहरूको व्यापारमा केप भर्डका टापुहरू सुविधाजनक स्थानमा पर्ने भएकोले १६औँ र १७औँ शताब्दीको दौरान केप भर्ड आर्थिक रूपमा सम्पन्न हुँदै गएको थियो र यसले व्यापारी, निजी र समुद्री डाकूहरूलाई आकर्षित गर्न सफल भएको थियो। आन्ध्र महासागरको दास प्रथाको दमनले गर्दा १९औँ शताब्दीमा यसको आर्थिक ह्रास भएको थियो र त्यस अवधिमा त्यहाँका थुप्रै बासिन्दाहरू बसाइँ सरेका थिए। तथापि, केप भर्डको एउटा महत्त्वपूर्ण व्यापारिक केन्द्र र प्रमुख ढुवानी मार्गको उपयोगी भएका कारण आर्थिक रूपमा यो विस्तारै निको हुन थालेको थियो। सन् १९५१ मा केप भर्डलाई पुर्तगाली विदेशी विभागको रूपमा समावेश गरिएको थियो तर त्यहाँका बासिन्दाहरूले स्वतन्त्रताको अभियानलाई निरन्तरता दिए जुन उनीहरूले सन् १९७५ मा हासिल गरेका थिए।
सन् १९९० दशकको सुरुदेखि केप भर्ड स्थिर प्रतिनिधि प्रजातन्त्र भएको छ र अफ्रिकाको सबैभन्दा विकसित र प्रजातान्त्रिक देशहरू मध्ये एकको रूपमा रहेको छ। प्राकृतिक स्रोतको अभावमा यसको विकासशील अर्थतन्त्र प्रायः सेवामुखी रहेको छ। पर्यटन र विदेशी लगानीमा यसको बढ्दो ध्यान केन्द्रित छ। यसको जनसङ्ख्या लगभग ४८३,६२८ (सन् २०२१ को जनगणना सम्म) रहेको छ जसमा अधिकांश मिश्रित अफ्रिकी तथा युरोपेली समुदायका मानिसहरू पर्दछन्। यहाँ मुख्यतया रोमन क्याथोलिकहरूको बाहुल्यता रहेको छ। यसले पुर्तगाली शासनको विरासतलाई प्रतिबिम्बित गर्दछ। केप भर्डेली आप्रवासी संसारभरि, विशेष गरी संयुक्त राज्य अमेरिका र पोर्चुगलमा रहेका छन्। केप भर्ड अफ्रिकी सङ्घको एक सदस्य राष्ट्र हो।
केप भर्डको आधिकारिक भाषा पुर्तगाली हो। यो निर्देशन र सरकारी कामकाजको भाषा हो। अखबार, टेलिभिजन र रेडियोमा पनि यसको प्रयोग गरिन्छ। मान्यता प्राप्त राष्ट्रिय भाषा केप भर्डेली क्रिओल पनि पर्दछ। यो भाषा अधिकांश मानिसहरूले बोल्ने गर्दछन्।
लक्ष्मी शर्मा
लक्ष्मी शर्मा (Laxmi Sharma, जन्म वि.स २००६), एक नेपाली महिला उद्यमी हुन्। उनी अटो रिक्सा चलाउने पहिलो महिला हुन् र नेपालमा पहिलो बटन कारखाना स्थापना गर्नु भएको थियो। शर्माको सानै उमेरमा विवाह भएको थियो, सम्बन्धविच्छेदपछि १६ वर्ष घरेलु कामदारको रूपमा काम गर्नु भएको छ। उँहाले पछि रिक्सा चलाउन थाल्नु भएको थियो। महिला चालक भएको भन्दै दुव्र्यवहार भए पनि उनले बटन बनाउने कम्पनी लक्ष्मी वुड क्राफ्ट उद्योग खोल्नु भएको छ। बटनहरू जर्मनी, स्विजरल्यान्ड, जाम्बिया, डेनमार्क र संयुक्त राज्य अमेरिकामा निर्यात गरिएको थियो।
व्यक्तिगत जीवन
शर्माले शाही दरबारमा काम गर्नु भएको थियो, जहाँ उनले पूजाको समयमा फूल टिप्नुपर्थ्यो, त्यसपछि उनले कोठा सफा गर्नुपर्थ्यो र राजकुमारीसँग समय बिताउनुपर्थ्यो। शर्माले महिनामा करिब २० नेपाली रुपैयाँ पाउनुहुन्थ्यो। रानी बितिसकेपछि घरमै मिलाउनु पर्यो। उनले भनिन्: "मलाई बच्चाको रूपमा यस्तो कठोर जीवनशैली परिवर्तनहरू समायोजन गर्न गाह्रो थियो - एउटा दरबारमा बस्ने, जहाँ मानिसहरूले मेरो हेरचाह गरे, घर फर्कने, जहाँ मैले खाना पकाउन र सफा गर्न सिक्नुपर्‍यो।"
१३ वर्षको उमेरमा शर्माको विवाह भएको थियो, श्रीमान्सँगै उनका तीन छोरीहरू थिएँँ। सानै उमेरमा उनी तयार भएनन् तर बच्चा जन्माउन बाध्य हुनुभएको थियो। उनले आफ्नो पहिलो सन्तान गुमाएकी थिइन् किनभने उनी "शारीरिक वा मानसिक रूपमा बच्चा जन्माउन तयार थिएँँनन्"। उनले प्रक्रियालाई "भावनात्मक रूपमा आघात गर्ने" भनेर वर्णन गर्छिन्। विवाह भएको चौध वर्ष पछि, तिनीहरूले सम्बन्ध विच्छेद गरे किनभने उनलाई उनको श्रीमानले अपमान गर्थे।
उनी पनि आफ्ना छोराछोरीलाई अपमानजनक वातावरणमा हुर्काउन चाहँदैनन्। उँहाले आफ्ना छोराछोरीको पालनपोषण गर्नको लागि, लगभग १६ वर्ष घरेलु कामदारको रूपमा काम गर्नुभएको थियो।
करियर
सन् १९८१ मा, शर्माले लगभग १०,००० नेपाली रुपैयाँ (सन् १९८१ मा लगभग US$ ८०) मा अटो-रिक्शा (टेम्पो) किन्नुभएको थियो, जुन उनले आफ्नो परिवारका सदस्यहरूबाट उधारो लिनु भएको थियो। ८ उहाँले टेम्पो चलाउन एकजना मानिसलाई पनि काममा राख्नु भएको थियो। शर्माले मेकानिकको तालिम लिनु भएको थियो, आठ महिना नेपालमा र तीन महिना भारतमा अध्ययन गर्नु भएको थियो। उनले टेम्पोबाट कुनै नाफा कमाउन नसकेकाले टेम्पो चलाउने निर्णय गर्नु भएको थियो। उनले लाइसेन्स बिना करिब चार वर्षसम्म टेम्पो चलाइरहेकी थिइन्, आफुलाई चाहिन्छ भन्ने थाहा थिएँँन। उनलाई अटो-रिक्शा चलाउने पहिलो महिलाको रूपमा श्रेय दिइन्छ। शर्माले पछि टेम्पो चलाएकोमा उनको समुदायबाट अपमानित र उत्पीडन भएको खुलासा गरिन्। उनले थपे: "पुरुषहरूले उनलाई उत्पीडन गरे - यौन अनैतिकताहरू बनाउँदै, उनको कपाल ताने, उनलाई छुने प्रयास गरे। कहिलेकाहीँ महिला यात्रुहरूले पनि भाडा तिर्न अस्वीकार गरे किनभने, एक महिलाको रूपमा, उनले कुनै खतरा उत्पन्न गरेनन्।" पछि उनले दिनको १०० रुपैया (२०२० मा US$०.८०) कमाउन थाले। यसबाहेक, उनले पाँच टेम्पो किन्नुभएको थियो।
दुई वर्षपछि, ड्राइभिङ छोडेपछि, उनले लक्ष्मी वुड क्राफ्ट उद्योग, बटन कारखाना खोल्नु भएको थियो। यो नेपालको पहिलो बटन कारखाना हो। उनले कारखानामा चार जनालाई काममा राख्नु भएको थियो। तिनीहरूले "जानवरहरूको हड्डी र सिङहरू, विशेष गरी भैंसीहरूको हड्डी" बाट बटनहरू बनाउने गर्थे। उनको बटन जर्मनी, स्विट्जरल्यान्ड, जाम्बिया, डेनमार्क र संयुक्त राज्य अमेरिका निर्यात गरिएको थियो। उनले बिक्रीलाई "उनीहरूले तातो केक जस्तै बेच्न थाले" भनेर वर्णन गर्छिन् तर सुरुमा उनले "आफ्नो परिश्रमको फल सङ्कलन गर्न गएको बेला शारीरिक दुर्व्यवहारको कथाहरू सुनाउने" सम्झन्छन्। बटन राल्फ लरेन र जारा सहित प्रमुख कम्पनीहरू द्वारा आयात गरिन्छ। कम्पनीले लगभग पन्ध्र हजार डिजाइन बटनहरू बनाएको छ। शर्माले पुस्तकालयमा धेरै समय बिताएकी थिइन् जहाँ उनले आफूलाई "युरोपियन कला र शिल्प र प्रयोग गरिएका उपकरणहरू" बारे सिकाइन्।
बोत्स्वाना राष्ट्रिय क्रिकेट टोली
बोत्स्वाना राष्ट्रिय क्रिकेट टिम बोत्स्वानाको प्रतिनिधित्व गर्दै अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेट प्रतियोगितामा भाग लिने क्रिकेट खेलाडीहरूको समूह हो।
आज रमिता छ (उपन्यास)
आज रमिता छ(उपन्यास) इन्द्रबहादुर राईद्वारा लेखिएको र साझा प्रकाशनले बजारमा ल्याएको एक नेपाली भाषाको उपन्यास हो।
कोजाग्रत पूर्णिमा
अनुष्ठान
प्रतिपदाका दिन घटस्थापना गरी प्रारम्भ गरिएको बडादशैं आज कोजाग्रत पूर्णिमाको साँझ घरघरमा महालक्ष्मीको पूजा-आराधना गरी विसर्जन गरिन्छ । दशैंको टीका कोजाग्रत पूर्णिमादेखि सम्पन्न हुने भएकाले घटस्थापनाका दिन दशैंघर र कोतहरूमा राखिएका जमरा आज विसर्जन गरिन्छ । कोजाग्रत पूणिमाका दिन राष्ट्रप्रमुखबाट भक्तपुर गछेंस्थित नवदुर्गा पीठमा पुजा अर्चना गरी यस वर्षको वडादशै समापन भएको जनाउ दिने प्रचलन रहेको छ ।
मजब
'मजब उपत्यका अल्जेरियाको घरदियास्थित अवस्थित छ । यो उपत्यका लाई सन १८८२ सालमा युनेस्कोले विश्व सम्पदा क्षेत्रमा घोषणा गरेको थियो ।
कोजाग्रत पूर्णिमा
अनुष्ठान
कोजाग्रत पूर्णिमाको भोलिदेखि आकाशदीप बाल्ने परम्परा रहेको छ । कोजाग्रत पूर्णिमाका अवसरमा स्वयम्भू चैत्यमा पूजा गर्ने र महादीप बालेर जाग्राम बस्ने पनि गरिन्छ । कोजाग्रत पूर्णिमादेखि कात्तिक शुक्ल पूणिर्मासम्म अर्थात् एक महिनासम्म साँझ घरघरमा बाँसको टुप्पोमा दियो बाल्ने र आँगनमा तुलसीको मठ सजाएर भगवान विष्णुको पूजाअर्चना गर्ने धार्मिक प्रचलनअनुसार भोलिदेखि आकाशदीप बाल्ने र कात्तिक स्नान गर्ने गरिन्छ । तराईमा यस पर्वमा खास गरेर नवविवाहित मैथिल ब्राह्मण र कायस्थको घरमा ससुरालीबाट पानमखान सहितको पाहुर जाने गर्छ । यस क्रममा साला र भिनाजुबीचको पासा खेल रोचक हुने गर्छन ।
त्यस्तै कोजाग्रत पूर्णिमाको अवसरमा पोखराको प्रसिद्ध धार्मिक एवं पर्यटकीय महत्त्व बोकेको तालबाराही मन्दिरमा दर्शनार्थीहरूको घुइँचो लाग्ने गर्छ । मनोरम फेवातालको बीचमा रहेको तालबाराही मन्दिरमा कोजाग्रत पूर्णिमाको अवसरमा दर्शन गर्नाले मनोकांक्षा पूरा हुने एवं दुःखदर्द नास हुने विश्वासका साथ टाढाटाढाबाट समेत दर्शनार्थीहरू आउने गर्छन ।
भोर्लेटार, लमजुङ
भोर्लेटार नेपालको पश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्र गण्डकी अञ्चलको लमजुङ जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो।
वुमन
वुमन लेखक तथा उपन्यासकारम्याक्सिम गोर्कीद्वारा लिखित किताब हो ।
विशेष अदालत
विशेष अदालत नेपालमा २०५९सालमा स्थापना गरिको हो। खास किसिमका मुद्दाहरूको कारवाही र किनारा छिटो, छरितो तथा प्रभावकारी ढङ्गले गराउन विशेष अदालतको गठन, अधिकार र कार्यविधिका सम्बन्धमा समयानुकूल कानुनी व्यवस्था गर्न विशेष अदालतको स्थापना गरिएको हो।
होमराई
होमराई वा हङरायो नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो । यसलाई अङ्ग्रेजीमा रफस-नेक्ड हर्नबिल (Rufous-necked Hornbill) भनिन्छ ।
शारीरिक विबरण
होमराई मुख्यतया सेतो अन्तिमपेटी भएको कालो पुच्छर र पखेटाका टुप्पा सेता हुन्छन् । यसको घाँटीमा सेतो थैली हुन्छ । भाले र अल्पवयस्ककको टाउको कर घाँटी कैलो हुन्छ ।
भौगोलिक अवस्थिति
होमराई नेपाल लगायत भुटान, चिन, भारत, लाओस, म्यानमार, थाइल्याण्ड र भियतनाममा पाइने गर्छ । यो चरा १५० मी. देखि उच्चतम २९०० मी. सम्म पाइएको अभिलेखमा छ ।
खतराहरू तथा संरक्षण अवस्था
विश्वमै दुर्लभ मानिने यो प्रजाती संरक्षणका हिसाबले संवेदनशील अवस्थामा रहेको छ । नेपालको सन्दर्भमा यस प्रजातीको लोप भइसकेको अनुमान गरिएको छ । वन विनास र वासस्थान विनास, अवैध शिकारको कारणले गर्दा यसको प्रजाति लोप हुँदै गएको छ ।
खड्ग रानाभाट
खड्ग रानाभाट एक नेपाली भूपू राष्ट्रिय खेलाडी हुन्। जसले नेपालका तर्फबाट फुटबल, भलिबल, एथलेटिक्स लगाएका खेलहरूमा सहभागीता जनाएका थिए। उनी पोखरा स्पोर्ट अवार्ड २०७४मा लाइफ टाइम एचिभ्मेन्ट अवार्डबाट सम्मानित भएका थिए।
संस्थागत जीवन
बि. सं. २०४१ सालमा राष्ट्रिय खेलकुद परिषदको मुख्य प्रशिक्षक रहेका रानाभाट २०६८ मा परिषदको सदस्यसमेत थिए। भूतपूर्व खेलाडी मञ्च नेपालको संस्थापक तथा निवर्तमान अध्यक्ष र हाल नौलो घुम्ती नेपालको अध्यक्ष समेत रहेका रानाभाट विभिन्न खेलकुद लगायत सामाजिक संघसंस्थामा समेत क्रियाशील छन्।
सन्दर्भ सामाग्रीहरू
श्रेणी :जीवनी
बेल्ड एन्ड रोड इनिसिएटिभ
बेल्ड एन्ड रोड इनिसिएटिभ (बीआरआई) वा वान बेल्ट वान रोड (ओबीओआर) चीनका राष्ट्रपति सी जिनफिङले अघि सारेको अन्तर्राष्ट्रिय विकास रणनीति वा कार्यक्रम हो। विश्वमा पूर्वाधार विकास र लगानीका लागि अघि सारिएको चीन सरकारको यस पहलमा एसिया, युरोप, अफ्रिका, मध्य पूर्व र अमेरिका क्षेत्रका गरी विश्वका १५२ देश र अन्तर्राष्ट्रिय सङ्गठन आबद्ध छन्। यसलाई प्राचीन तथा मध्ययुगीन व्यापारिक मार्गहरूको सञ्जाल रेशम मार्ग को आधुनिक संस्करणका रूपमा समेत लिने गरिएको छ।
सुरुवाती अवधारणा
यस अवधारणामा मुख्यत: दुईवटा पक्ष छन्- बेल्ट र रोड । बेल्ट भन्नाले रेशम मार्ग आर्थिक क्षेत्र, जसले प्राचीन समयमा चिनियाँहरूले फैलाएको बजारलाई सङ्केत गर्दछ । रोड भन्नाले सामुद्रिक यातायात सञ्जाल ।
पृष्ठभूमि केलाउँदा सन् २००८ मा सुरु भएको अन्तर्राष्ट्रिय आर्थिक मन्दीबाट यस अवधारणाको जन्म भएको देखिन्छ। चीनले चार दशकदेखि अपनाउँदै आएको ‘राज्य निर्देशित बाह्य निर्यातमूलक आर्थिक वृद्धि रणनीति’ सन् २००८/०९ को बृहत् आर्थिक मन्दीपछि फेर्‍यो। भलै त्यतिखेर उसले नयाँ रणनीतिको नाम किटान गरिसकेको थिएन । खासगरी उसले अमेरिका र युरोपेली बजारमा छाएको मन्दीलाई ध्यानमा राखी आफ्नो उत्पादनको खपत आफैँभित्र बढाउने नयाँ रणनीति अख्तियार गर्दै यसका लागि ५८५ अर्ब अमेरिकी डलरबराबरको प्याकेज अगाडि सार्‍यो। पूर्वी तटीय क्षेत्र विकसित र आफैँसँग पर्याप्त सञ्चिति तथा प्रविधि पनि रहेकोले त्यसलाई भित्री भागतर्फ सार्दै पश्चिमसँग जोड्ने पूर्वाधार निर्माण गर्न थाल्यो । द्रूततर गतिका रेलमार्ग, सुरुङ मार्ग, राजमार्ग तथा हवाइ मार्गहरूले जोड्यो । खाली बन्जर भूमिमा कलकारखाना, खेतीपातीका नवीन प्रयोग र आधुनिकतायुक्त आवादी विस्तार गर्‍यो। तीब्र आर्थिक वृद्धि, आन्तरिक बजारको विस्तार र नवीन आविष्कारमार्फत् स्थापित भएको पुँजी र प्रविधिलाई दिगो बनाउन चीनले सन् २०१३ अक्टोबरमा बाह्य दुनियाँमा निस्किने रणनीतिक सोच अघि सार्‍यो। पुरानो रेशम मार्गसँग मिल्दोजुल्दो नक्सा पछ्याउँदै तर नयाँ ढङ्गले सामुद्रिक, भूमार्ग तथा हवाइ मार्गबाट आन्तरिक तथा बाह्य सम्बन्ध विस्तार गर्ने त्यही महत्त्वाकांक्षी योजना नै ‘बेल्ट एन्ड रोड इनिसिएटिभ हो। यसलाई चारवटा आयामबाट अघि बढाइएको छ। एक, पूर्वाधार विकासका लागि आवश्यक लगानी बैङ्क तथा वित्तीय व्यवस्थापन। दुई, विभिन्न मुलुकसँग सहकार्यका लागि मञ्च निर्माण। तीन, सन् २०२१ सम्म निर्माण गरिने परियोजनाहरूको विस्तृत प्रतिवेदन तयार। चार, सन् २०४९ सम्ममा सबै परियोजना निर्माण सम्पन्न गर्ने, जुन वर्ष चिनियाँ समाजवादी क्रान्तिको सय वर्ष पुग्दै छ।
लागत
आर्थिक उद्देश्यका निम्ति सबै प्रकारका सम्पर्क सञ्जाल, पूर्वाधार र पुँजीको एकीकृत र बहुराष्ट्रिय तवरमा विस्तार गर्नु यस अवधारणाको मूल अभीष्ट हो। यस सञ्जालभित्र रेल, तेल, विद्युतीय ऊर्जा प्रसारण, टेलिकम्युनिकेसन, सडक, हवाइ तथा जलमार्गको एकीकृत सञ्जाल पर्दछन्। यसभित्र हुने व्यापार व्यवसाय र कारोबारहरु आकलनकै क्रममा छन्। यस पहलका लागि पूर्वाधार बनाउन मात्र कति खर्च लाग्छ भन्नेमा विभिन्न आकलन गरिएका छन्। एउटा अध्ययनअनुसार यो महत्त्वाकांक्षीय परियोजना सन् २०२० को दशकमा मात्र ८ खर्ब अमेरिकी डलर खर्च हुनेछ। यो रकम विश्व साझेदारीको ढाँचाबाट जुटाइनेछ। एसियाली पूर्वाधार लगानी बैङ्क बहुराष्ट्रिय र बहुपक्षीय साझेदारीका माध्यमबाट वित्तीय स्रोत व्यवस्थापनको यस्तै एउटा उपकरण हो। विश्व बैङ्कको अध्ययनले भने ५ खर्ब ७५ अर्ब अमेरिकी डलर लगानी आवश्यक पर्ने देखाएको छ। यति रकमबाट यस अवधारणाले परिकल्पना गरेअनुसार ७० वटा बृहत् आर्थिक कोरिडोर विकास गर्न सकिनेछ।
आलोचना
चीनले आर्थिक विकासका ठूलाठूला सपना बाँडेर अविकसित वा अति कम विकसित मुलुकलाई सुरुमा ऋण लिन लगाउने, ऋण तिर्न नसकेपछि तिनको सम्पत्ति कब्जा गर्ने र क्रमश: सार्वभौमसत्तामै दख्खल दिन सक्नेसम्मका आशंका गर्दै यस अवधारणाको आलोचना गरेको पाइन्छ। नवउपनिवेशवादको अभ्यास र वातावरणीय असन्तुलन कायम गरी विश्वमा जलवायु परिवर्तनको कारक बन सक्ने भनेर पनि यसको टीकाटिप्पणी गरिएको पाइन्छ। यस्तै आलोचकमध्येको एक दक्षिण एसियाको अर्को उदीयमान आर्थिक शक्ति भारतले चीनको यस रणनीतिमा प्रत्यक्षत: जोडिन इन्कार गरे पनि यसैको एक अङ्ग एसियाली पूर्वाधार लगानी बैङ्कबाट सहुलियतपूर्ण ऋण लिएर पूर्वाधारमा लगानी गरिरहेको छ र यसरी ऋण लिने मुलुकको पंक्तिमा भारत अग्रस्थानमा छ।
दिशा वकानी
दिशा वकानी (गुजराती:દિશા વકાની) एक भारतीय अभिनेत्री तथा हास्य कलाकार हुन् । उनको जन्म भारतको गुजरातमा भएको थियो । उनले आफ्नो व्यावसायिक जीवनको सुरुवात जोधा अकबर चलचित्रबाट गरिन् ।
प्रेमकुमार धूमल
प्रेमकुमार धूमल  भारतीय राज्य हिमाचल प्रदेशका मुख्यमन्त्री हुन्, उनी ३० दिशम्बर २००७ देखि यो पदमा छन्।
सूर वंश
सूर वंश दिल्लीको वंश थियो। यसका शासकहरूको सूची निम्न छ
वाइज फल्क
वाइज फल्क लेखक तथा उपन्यासकारम्याक्सिम गोर्कीद्वारा लिखित किताब हो ।
केम्यान टापु राष्ट्रिय क्रिकेट टोली
केम्यान टापु राष्ट्रिय क्रिकेट टिम केम्यान टापुको प्रतिनिधित्व गर्दै अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेट प्रतियोगितामा भाग लिने क्रिकेट खेलाडीहरूको समूह हो।
जङ्गली बिरालो
जंगली बिरालो (वैज्ञानिक नाम: Felis silvestris) अफ्रिका, युरोप र दक्षिणपश्चिम तथा मध्य एसियामा पाइने सानो प्रजातिको बिरालो हो। यो घरपालुवा बिरालोको पुर्खा पनि हो।
तससिली एन अज्जेर
तससिली एन अज्जेर अल्जेरियाको मिश्रितमा अवस्थित छ । यो सम्पदालाई सन १९८२ सालमा युनेस्कोले विश्व सम्पदा क्षेत्रमा समेटिएको थियो ।
अमलेखगञ्ज
अमलेखगंज बारा जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो।
अमलेखगंज मध्य नेपालको नारायणी अञ्चलको बारा जिल्लामा पर्ने एक ऐतिहासीक ठांउ हो। राणा प्रधानमन्त्री चन्द्र सम्शेरले दासप्रथा उन्मुलन गर्दै दासहरूलाई अमलेख गरी यस ठांउमा बसाले पछि यो ठांउको नाम अमलेखगंज रहन गएको हो। त्यस भन्दा अगाडि यस ठांउको नाम भिक्षाखोरी रहेको थियो। नेपालको पहिलो रेल्वे लाईन नेपाल गभर्मेन्ट रेलवेको अन्तीम जंकसन पनि अमलेख गंज नै हो। हाल सहरोन्मुख यस ठांउमा नेपाल अयल निगमको मुख्य तेल टयाङ्की राखिएको छ।
श्रावण शुक्ल पूर्णिमा
हिन्दुहरूको धार्मिक तथा साँस्कृतिक पर्व श्रावणी पूर्णीमाका दिनअध्यायोपाकर्म वेदोपाकर्म वा वेदारम्भ कर्म गरी मनाइन्छ । यसै दिन महर्षि याज्ञवल्क्यले आदित्य ब्रह्म(सूर्य)बाट वेद प्राप्त गरेका थिए । अतः यस दिनलाई वेद जयन्तीको रूपमा पनि चिनिन्छ । यसै दिनलाई जनैपूर्णिमा पनि भनिन्छ । नयाँ यज्ञोपवित तथा रक्षाबन्धन धारण गरी यस पर्वलाई धुमधामका साथ मनाइन्छ । वैदिक सनातन वर्णाश्रम धर्म मान्ने तागाधारी जातिहरूले अघिल्लो दिनदेखि नै चोखोनितो गरी एक छाक खाने, त्यस दिन बिहानै नित्यस्नान, प्रातःसन्ध्योपासना गरी सम्भव भए मध्याह्नमा नदी, तलाउमा गई सम्भव न भए घरकै पवित्र जलले अपामार्ग, गाईको गोबर तथा चोखो स्थानको माटो कुशपानी आदि लगाई विधिपूर्वक श्रावणी निमित्तक मध्याह्न स्नान, सन्ध्योपासना आदि सम्पन्न गर्दछन् । त्यस पछिजौ तिल कुश साथमा लिई अविच्छिन्न वंशपरम्परा जोगाएका उपाध्याय वैदिक ब्राह्मणहरूलाई गुरु थापी विधिपूर्वक आफ्ना शाखाका वेद-वेदांगको पाठ गर्दछन् वा सुन्छन् । त्यस पछि आ-आफ्ना गोत्र, प्रवर र ऋषिगणहरूको तथा वर्तमान समयका अरुन्धति सहित सप्तर्षि मण्डलको विधिपूर्वक पूजा गरी ऋषितर्पणी, यज्ञोपवीताभिमन्त्रण (जनै मन्त्रने काम) गर्दछन् ।      :उपाकर्मणिचोत्सर्गे अर्थात् उपाकर्म,उत्सर्ग र लगाएको चार महिना भएपछि वैदिक विधिपूर्वक मन्त्रिएको नयाँ जनै (यज्ञोपवीत)फेर्ने चलन छ । यसदिन मन्त्रेको यज्ञोपवीत (जनै) वर्षदिनभर लगाउन भण्डारण गर्ने चलन छ ।
पक्ष
जनै पूर्णिमाका तीन पक्ष रहेका छन्– 'यज्ञोपवीत, रक्षाबन्धन र अध्यायोकर्मांगऋषितर्पणी ।
हिन्दू धर्मका वैदिकग्रन्थ अनुसार जनैलाई ब्रह्मसूत्र अर्थात वेदोक्तकर्म सम्पादन गर्न र वेदाध्ययन गर्ने अधिकार प्राप्तिका लागि धारण गर्न मन्त्रिएको धागो भन्ने बुझिन्छ। शिखाहरू मध्ये एउटा जनैका शिखामा रहेका तीन डोरालाई ब्रह्मा, विष्णु र महेश्वर तथा अर्को जनैका शिखामा रहेका तीन डोरालाई कर्म, उपासना र ज्ञानका प्रतिकहरूको योग मानिन्छ । विधिपूर्वक जनै मन्त्रन यजमानहरू बिहान सबेरै आ-आफ्ना गुरु पुरोहितकहाँ जाने गर्दछन् । सत्य युगमा दानवद्वारा लखेटिएका देवगणलाई गुरु वृहस्पतिले रक्षा विधान तयार गरी डोरो बाँधेर जोगाएका तथा वामन अवतार विष्णुले राजा बलिलाई डोरो बाँधी वचनबद्ध गराएर तीनै लोक लिएको धार्मिक किम्वदन्तीसँग पनि रक्षाबन्धनको सम्बन्ध जोडिएको छ। यसैगरी यस दिन देह शुद्ध गरी देवता, सप्तऋषि('''कश्यप, अत्री, भारद्वाज, गौतम, जमदग्नि, वशिष्ठ र विश्वामित्र) तथा पितृहरूको नाममा तिल, कुशसहित तर्पण गरिने भएकाले यस पर्वलाई ऋषितर्पणीका नामले पनि चिनिन्छ। ज्ञान र सफल जीवन मार्गको शिक्षा दिक्षा गर्ने ऋषीहरूको सम्मानमा ऋषि तर्पणी गरी अभिमन्त्रित जनै धारण गरेर धार्मिक तथा पवित्रकार्य सम्पादन गरिन्छ । अतः श्रावण शुक्ल पूर्णिमाका दिन अध्यायोपाकर्म (स्वाध्यायाध्ययनारम्भ) गरेर वेदोक्त पञ्चमहायज्ञको जग बसाउने काम गरिन्छ । यस कर्मलाई ब्रह्मयज्ञ आरम्भ गरेर मनाइन्छ । ब्रह्मयज्ञ अन्य पञ्च महायज्ञहरूको आत्मा पनि भएकाले अन्य यज्ञहरू गर्न न सक्नेहरूले पनि मात्र ब्रह्मयज्ञ सम्पन्न गर्दा अन्य सबै यज्ञहरू गरेको फल प्राप्त हुने कुरा शास्त्रमा वर्णन गरिएको छ । अर्थात् "ब्रह्मयज्ञ(वेदपाठ)भन्दा न कुनै ठुलो यज्ञ छ, न त्यसको प्रचार भन्दा ठुलो दान छ । किन की सबै दक्षिणा शक्ति सहित भएका यज्ञहरू ब्रह्मयज्ञ भित्रै हुन्छन् ।  " स्वाध्याय(ब्रह्मयज्ञपितृतर्पण)पितृका निम्ति अन्नदान, होम, भूतवलि र अतिथि सत्कार जस्ता दैनिक गर्नुपर्ने पञ्चमहायज्ञलाई (शुक्लयजुर्वेद शतपथ ब्राह्मणमा-भूतयज्ञ, देवयज्ञ, पितृयज्ञ, मनुष्ययज्ञ र ब्रह्मयज्ञ भनी वर्णन गरिएको छ)। स्मरण गराउने दिनको रूपमा पनि द्विजजातिहरू (ताकाधारीहरू) ले यो पर्व मनाउने गर्छन । उपनयन (ब्रतमन्ध) गरी वैदिक परम्पराले दिएको शिक्षा दिक्षा समेतको उचित तवरले पालना गरी सत्कर्ममा लाग्न समेत यसपर्वले स्मरण गराइरहन्छ ।
अर्थात् "जसरी सत्ययुगमा दानवद्वारा लखेटिएका देवगणलाई बचाउन गुरु वृहस्पतिले रक्षाविधान गरी तयार गरेको रक्षाबन्धन(डोरो)बाट अत्यन्त वलशाली दानवराज वलिलाई बाँधेका थिए, त्यसरी नै म तिमीलाई बाँद्दछु, यसले तिमी सुरक्षित बन, विचलित नहोऊ । "भन्ने अर्थ भएको पौराणिक मन्त्र पढेर रक्षाबन्धन बाँध्ने को परम्परा आज पनि त्यत्तिकै प्रचलित छ । जनैमा प्रयुक्त हुने नौ डोरा ३ ग्रन्थि वा शिखाहरूले ईश्वरीयज्ञान र जीवनचक्रबारे वास्तविक रहस्य बुझ्ने कुरामा मार्गदर्शन गर्न सहयोग गर्छन । यी कर्महरू गर्दा व्यक्ति, देवऋण, ऋषिऋण र पितृ ऋणबाट मुक्त हुने धार्मिक विश्वास छ। दानवी शक्तिबाट रक्षित हुनका लागि आजैका दिन रक्षाबन्धन वा हातेडोरो बाँध्ने गरिन्छ । जनैपूणिर्माको दिन बाँधिएको रक्षाबन्धन गाई तिहारका दिन गाईको पुच्छरमा बाँधि दिएमा मृत्युपछि वैतरणी नदी सजिलै पार हुने जनविश्वास छ । सिद्धार्थ गौतमले आजकै दिनमा काम शक्तिमाथी विजय प्राप्त गरेको स्मरण गर्दै बौद्ध धर्मावलम्वीहरूले पवित्र तिर्थहरूमा गई मेला भर्ने गर्दछन्। आजका दिन शैलुङ, कालिञ्चोक, हलेसी, नगरकोट लगायतका पर्वतीय शिखरहरूमा समेत मेला लाग्ने गर्दछ ।
रक्षा बन्धन
रक्षा बन्धन हिन्दू धर्मावलम्बीहरूले मनाउने एउटा पवित्र दिन हो । रक्षाबन्धन शब्दमा दुई शब्द जोडिएको छ । यो चाड श्रावण शुक्ल पूर्णिमाको दिन मनाईन्छ । जनै लगाउनेहरू यस दिन पुरानो जनै फेरेर नयाँ जनै लगाउने गर्दछन् । यस दिन वर्षभरीका लागि आवश्यक पर्ने जनै तयार गरी मन्त्रेर राख्ने गरिन्छ । यस दिन नेपालमा ब्राह्मणहरूहरू नुहाई-धुवाई गरेर पूजा पाठ गरी सके पछि पवित्र धागो जसलाई रक्षाबन्धन व रक्षासूत्र पनि भन्छन् बोकेर गाँउ गाँउ गएर सबै जनालाई रक्षाबन्धन बाँधेर टिका लगाईदिने गर्छन । बदलामा शिष्य-यजमानहरू ब्राह्मणलाई दक्षिणा(रूपयाँ पैसा)वस्त्रादि उपहार दिने गर्छन ।
यो पर्व भारतमा अलगै प्रकारले मनाईन्छ । यस दिन बहिनीहरूले आफ्नो भाईको हातमा पवित्र धागो रक्षाबन्धन(राखी) बाँधेर, टिका लगाएर मिठाई खुवाउछन । भाईले बहिनीलाई केही उपहार अथवा दक्षिणा पैसा दिन्छन् तथा बहिनीको रक्षा गर्ने वचन दिन्छन् । पौराणिक कथाको अनुसार देवराज इन्द्र र दैत्यराज वृतासुरका साथ १२ वर्षसम्म भयकंर युद्ध चलेको थियो । यस युद्धमा असुरहरूले देवताहरूमाथि विजय प्राप्त गरेका थिए । पराजित देवगण धर्म एवं संस्कार विहीन भएर जीवनयापन गर्न लागे । यसरी गौरवहीन जीवनदेखि देवराज इन्द्र बांच्नु भन्दा मर्नु नै श्रेयस्कर सम्झेर असुरसंग अन्तिम युद्ध गर्ने संकल्प लिनुहुन्छ । त्यो दिन श्रावण शुक्ल चतुर्दशीको दिन थियो । अतः देवगुरु वृहस्पतिले अघिल्लो दिन इन्द्रको कल्याण एवं विजय कामना होस् भनी श्रावण महिनाको पूर्णिमाको शुभमूहूर्तमा इन्द्रलाई रक्षाबन्धन बाँधेर वल प्रदान गरेका थिए । त्यसैका आज पनि ब्राह्मण वा आचार्य गुरूहरू शिष्य-यजमानहरू लाई -येन बद्धो वलिः राजा दानवेन्द्रो महावलः । तेन त्वां प्रतिबध्नामि रक्ष मा चल मा चल ।। अर्थात् जुन रक्षासूत्रले अत्यन्तवलशाली राजा वलि बाँधिए पछि सारा देवगण सुरक्षित भए,म त्यही रक्षासूत्रले बाँधी तिमिलाई सुरक्षित गर्दछु ।" तत्पश्चात् इन्द्राणीले इन्द्रको दाहिने हातमा रक्षासूत्र बांध्नुहुन्छ । त्यो कुन रक्षासूत्र थियो जुन रक्षासूत्र बांध्नाले देवराज इन्द्र विजयी बने । वास्तवमा त्यो पवित्रताको रक्षासूत्र थियो । जसको भावार्थ यही हो कि यदि मानिसले आफ्नो आसुरी वृतिहरू माथि विजय प्राप्त गर्न चाहन्छ भने आफ्ना धर्मपत्नीसंग पनि रक्षासूत्र अवश्य बांध्नु पर्दछ । मन, वचन र कर्मलाई पवित्र बनाउनु पर्दछ । एक अन्य शास्त्र कथा अनुसार जब यमदूतले आफ्नो बहिनी यमुनासंग राखी बांध्ने समयमा भनेको हुन्छ कि जसले यस पवित्रताको राखी बँधाउछ उ यमदूतको सजाय अथवा भयबाट मुक्त हुन सक्दछ । रक्षाबन्धन एक धार्मिक उत्सव पनि हो । जसको सम्बन्ध जीवनमा श्रेष्ठता एवं निर्विकारितासंग छ । यसकारण यस पर्वलाई विषतोडक पर्व पनि भनिन्छ ।
फिजी राष्ट्रिय क्रिकेट टिम
फिजी राष्ट्रिय क्रिकेट टिम फिजीको प्रतिनिधित्व गर्दै अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेट प्रतियोगितामा भाग लिने क्रिकेट खेलाडीहरूको समूह हो।
ह्युम्यानिस्ट्स
ह्युम्यानिस्ट्स लेखक तथा उपन्यासकारम्याक्सिम गोर्कीद्वारा लिखित किताब हो ।
अर्जुन मुण्डा
अर्जुन मुण्डा  भारतीय राज्य झारखण्डका मुख्यमन्त्री हुन्, उनी ११ सेप्टेम्बर २०१० देखि यो पदमा छन्।
गम्हरीयाप्रवाहा
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २०११ को जनगणना अनुसार गम्हरीयाप्रवाहाको १,०७० घर धुरीमा कुल जनसङ्ख्या ६,१४५ रहेको छ।
भवानीपुर (सर्लाही)
भूगोल
यो ठाउँको अक्षांश र देशान्तर हो । समुद्र सतह भन्दा यो ठाउँ २७९ मिटर (९१५ फुट) माथि पर्दछ।
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २००१को जनगणना अनुसार भवानीपुर २को जनसङ्ख्या २८०९ छ। यस मध्य पुरुष ५४%, र महिला ४६% छन्।
सानोश्री
सानोश्री नेपालको मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्र, भेरी अञ्चलको बर्दिया जिल्लामा अवस्थित गाँउ विकास समिति हो।
आवर्तन (उपन्यास)
आवर्तन(उपन्यास) राजेश्वर देवकोटाद्वारा लेखिएको र साझा प्रकाशनले बजारमा ल्याएको एक नेपाली भाषाको उपन्यास हो।
इब्राहिम शाह सूरी
इब्राहिम शाह सूरी सूर वंशको पाँचवा शासक थियो। यसको  उत्तराधिकारी थियो अहमद शाह, जसले सिकंदर शाह सूरीका नामले १५५५मा  शासन गरे।
राजधनेश
राजधनेश नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो । यसलाई अङ्ग्रेजीमा ग्रेट हर्नबिल (Great Hornbill) भनिन्छ ।
अन लिटरेचर
अन लिटरेचर लेखक तथा उपन्यासकारम्याक्सिम गोर्कीद्वारा लिखित किताब हो ।
खेलकुद पत्रकार मञ्च कास्की
खेलकुद पत्रकार मञ्च कास्की कास्की जिल्लामा अवस्थित खेलकुद पत्रकारहरूको सङ्गठन हो।जसको स्थापना वि.स.२०५७ मा भएको थियो।यो एक खेलकुद संस्था यो पनि हो।यस संस्थाले कास्की जिल्लामा खेलकुद विकासमा उल्लेखनीय कार्यहरू गरिरहेको छ।
योगदानहरू
यस संस्थाले वि.स.२०७३ साल देखि नेपालकै चर्चित खेलकुद अवार्ड का रूपमा लिइने पोखरा स्पोर्ट्स अवार्ड को सुरूवात गरेको थियो।
मुख्यत कास्की जिल्लामा खेलकुद क्षेत्रमा आबद्ध तथा योगदान पुर्याउने विभिन्न खेलाडी,भुपु खेलाडी,प्रशिक्षक र खेलकुद संघलाई यो अवार्डद्वार सम्मानित गरिन्छ।
स्रोत
श्रेणी :नेपाली खेलकुद श्रेणी :नेपालका क्षेत्रीय खेलकुद संघहरू श्रेणी :कास्की जिल्ला
गयासुद्दीन तुगलक
गयासुद्दीन तुगलक दिल्ली सल्तनतमा तुगलक वंशको  शासक थियो ।
गयासुद्दीन तुगलक
भोंजे
भोंजे नेपालको पश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्र गण्डकी अञ्चलको लमजुङ जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो।
तिमगड
तिमगडाअल्जेरियाको बतना प्रान्तमा अवस्थित छ । यो स्थल १९८२ सालमा युनेस्कोले विश्व सम्पदा क्षेत्रमा घोषणा गरेको थियो ।
बी एस येड़्डियूरप्पा
बी एस येड्डियूरप्पा भारतीय राज्य कर्नाटकका मुख्यमन्त्री हुन्, उनी ११ मे २००८ देखि यो पदमा छन्।
वीएस अच्युतानंदन
भी एस येड्डियूरप्पा भारतीय राज्य केरलका मुख्यमन्त्री हुन्, उनी १८ मे २००६ देखि यो पदमा छन्।
मानपुर मैनापोखर
धर्म संस्कृति
यस ठाउँमा हिन्दु,इस्लाम,इसाई धर्मावलम्बीको बसोबास रहेको छ। सथे बढी मात्रामा हिन्दुको बसोबास रहेको छ। यो गाउँ संस्कृतिक र धार्मिक दृस्टिकोणले निक्कै नै विभिधतापूर्ण छ। यहाँका बासिन्दाहरू हिन्दू, मुसलमान, बौद्ध लगायत अरू थुप्रै धर्ममा आस्था राख्दछन्। त्यस्तै, यहाँका बासिन्दाहरू विभिन्न सम्प्रदाय, जात-जाती र मूलका छन्। यो गाउँ नेपालको शान्तिपूर्ण बहूसांस्कृतिक सहर हो र यहाँका मानिसहरू एकआपसमा निक्कै सौहार्दपूर्ण वातावरणमा बस्दछन्।
जातजाति बसोबास
यहाँ थारु, बाहुन,क्षेत्री, गुरुङ,मगर, आदिको बसोबास रहेको छ। साथै थारु,बाहुनको बहुल्यता रहेको छ।
जर्मनी राष्ट्रिय क्रिकेट टोली
जर्मनी राष्ट्रिय क्रिकेट टिम जर्मनीको प्रतिनिधित्व गर्दै अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेट प्रतियोगितामा भाग लिने क्रिकेट खेलाडीहरूको समूह हो।
अ हरिकेन डिस्ट्रोइङ द वर्ल्ड
अ हरिक्यान डिस्ट्रोइङ्ग द वर्ल्ड लेखक तथा उपन्यासकारम्याक्सिम गोर्कीद्वारा लिखित किताब हो ।
महिला विरुद्ध हुने सबै प्रकारका भेदभाव उन्मूलन गर्ने महासन्धि १९७९
[[Image:CEDAW Participation.svg|right|400px|thumb| Participation in the CEDAW
{{legend|#00aa00|Signed and ratified}} {{legend|#008000|Ratified by accession or succession}} {{legend|#008080|Unrecognized state, abiding by treaty}}
{{legend|#eeee00|Only signed}} {{legend|#ff1111|Non-signatory}}
]]
महिलाविरुद्ध हुने सबै प्रकारका भेदभाव उन्मुलन गर्ने महासन्धि,१९७९ महिलाको मानव अधिकार संरक्षण गर्ने प्रमुख महासन्धि हो। महिला र पुरुषबीच समानता कायम गर्नु यस महासन्धिको प्रमुख हो। यो महासन्धि संयुक्त राष्ट्रियसंघको महासभाद्वारा १८ डिसिम्बरमा १९७९मा पारित भइ ३ सेप्टेम्वर १९८१ देखि लागु भएको हो। यसमा ३० वटा धाराहरू रहेका छन्। नेपालले २२ अप्रिल १९९१ यो महासन्धिको अनुमोदन गरेको हो।
नरेन्द्र मोदी
नरेन्द्र दामोदरदास मोदी (, નરેંદ્ર દામોદરદાસ મોદી; जन्म: १७ सेप्टेम्बर १९५०) गणतन्त्र भारतको वर्तमान प्रधानमन्त्री तथा भारतीय राजनीतिज्ञ तथा भारतीय जनता पार्टीको नेता हुन् । नरेन्द्र मोदीको जन्म १७ सेप्टेम्बर १९५० मा भारतको गुजरातमा भएको थियो । उनी २००१ देखि २०१४ सम्म गुजरातको मुख्यमन्त्री रहे । सन् २०१४ को लोकसभा चुनावमा भारतीय जनता पार्टीले बहुमत ल्याएपछि उनी भारतको प्रधानमन्त्री बनेका हुन् । ५ सय ४५ सदस्सीय लोकसभामा भारतीय जनता पार्टीले २ सय ८२ मतका साथ स्पष्ट बहुमत ल्याएको छ । नरेन्द्र मोदीले सन् २०१४ मे २६ मा भारतको राष्ट्रपतिसामु सपथ ग्रहण लिएका छन् । उनी स्वतन्त्र भारतको १५औ प्रधानमन्त्री हुन् तथा यस पदको जिम्मेवारी सम्हाल्ने स्वतन्त्र भारतमा जन्मेका प्रथम व्यक्ति हुन् ।
एउटा सभासदको रूपमा उनले भारतको उत्तर प्रदेशको सांस्कृतिक नगरी वाराणसी तथा आफ्नो गृहराज्य गुजरातको वडोदरा संसदीय क्षेत्रबाट चुनाव लडेका थिए र दुवै ठाउँबाट जित पाएका थिए ।
यसभन्दा पहिले उनी भारतीय राज्य गुजरातको १४औ मुख्यमन्त्रीको रूपमा रहेका थिए । उनलाई उनको कामको आधारमा गुजरातको जनताले लगातार ४ पटक (२००१ देखि २०१४ सम्म) मुख्यमन्त्री छानेका थिए । गुजरात विश्वविद्यालयबाट राजनीति विज्ञानमा स्नातकोत्तर डिग्री प्राप्त नरेन्द्र मोदी विकास पुरुषको नाम ले जानिन्छन् र वर्तमान समयमा भारतको सबैभन्दा लोकप्रिय नेताहरू मध्ये एक रहेका छन् । सामाजिक सन्जाल साइट ट्वीटरमा सबैभन्दा बढी फोलोअर भएको भारतीय नेता हुन् । टाइम पत्रिकाले मोदीलाई टाइम वर्ष व्यक्ति २०१४ को लागि ५० उम्मेदवारहरूको सूचीमा राखेको थियो ।
अटल बिहारी वाजपेयी जस्तै नरेन्द्र मोदी एउटा राजनेता र कवि हुन् । उनी गुजराती भाषा वाहेक हिन्दीमा समेत राष्ट्रप्रेमी कविताहरू लेख्ने गरेका छन् ।
आर्थिक नीति
मोदी सरकारको आर्थिक नीति नवउदारवादमा आधारित अर्थतंत्रको निजीकरण र उदारीकरणमा केन्द्रित भयो। मोदीले भारतको प्रतक्ष्य वैदेशिक लगानीलाई उदार बनाए, र रक्षा र रेल क्षेत्र सहित धेरै उद्योगमा विदेशी लगानीलाई अनुमति दिए। अन्य प्रस्तावित सुधारमा मजदुरलाई युनियन बनाउन कडाइ, र रोजगारदातालाई कर्मचारी हटाउन सहज नीति थिए।; यी मध्ये केही प्रस्तावहरू विरोधका कारण फिर्ता भए। २ सेप्टेम्बर २०१५ मा भारतीय जनता पार्टीको भातृ मजदुर संगठन सहित देशका ११ ठूला युनियनहरू हड्तालमा उत्रिएकाले मजदुर युनियनबाट बिरोधको कारण फिर्ता भए ।
विदेश नीति
मोदीको चुनाबी अभियानमा विदेश नीतिको त्यति स्थान थिएन, र बिजेपीको चुनाबी घोशानापत्रमा पनि त्यति महत्व दिइएको थिएन। मोदीले आफ्नो सपथ ग्रहण समारोहमा सबै सार्क राष्ट्रका नेताहरूलाई आमन्त्रित गरेका थिए। त्यसो गर्ने उनी प्रथम भारतीय प्रधानमन्त्री थिए ।
मोदीको विदेश नीति, पूर्ववर्ती कांग्रेस सरकारको जस्तै, आर्थिक सम्बन्ध, सुरक्षा तथा क्षेत्रीय सम्बन्ध सुधार गर्नेमा केन्द्रित थियो। मोदीले मनमोहन सिंहको "बहु पक्ष" नीतिलाई निरन्तरता गरे। मोदी प्रशासनले "मेक इन इन्डिया" र "डिजिटल इन्डिया" जस्ता नाराबाट विभिन्न स्रोत, विशेषत पूर्वी एसियाबाट, भारतीय अर्थतन्त्रमा विदेशी लगानी आकर्षित गर्ने प्रयास गर्यो। मोदी सरकारले बहराइन, इरान, साउदी अरब, र संयुक्त अरब इमिरेट्स जस्ता मध्य पूर्वका इस्लामिक राष्ट्रहरू संग र इजरायलसंग पनि सम्बन्ध सुधार गर्ने प्रयास गर्यो। भारत-अमेरिका सम्बन्धमा पनि नरेन्द्र मोदी प्रधानमन्त्री बनेपछि सुधार आयो। २००५ मा मोदी गुजरातको मुख्यमन्त्री भएको समयमा उनलाई मानवाधिकार सम्बन्धी मामिलाको कारणले बुस प्रशासनले उनलाई भिसा दिन अस्वीकार गरेको थियो। यसै कारणले चुनावको समयबाट नै  मोदीको प्रधानमंत्रीकालमा अमेरिका-भारत द्विपक्षीय सम्बन्ध कस्तो होला भनी व्यापक चर्चा चलेको थियो।   यद्यपि मोदीको अवश्यम्भावी विजयलाई मध्यनजर गर्दै, अमेरिकी राजदुत नान्सी पावेल पश्चिमा सम्बन्धी सुधार गर्न मोदीसंग भेटे। थप रुपमा, २०१४ मा प्रधानमन्त्रीको रुपमा उनको विजय पछी, राष्ट्रपति बाराक ओबामाले टेलीफोनमा उनलाई बधाई दिए र अमेरिका भ्रमणको लागि आमन्त्रण गरे। बाराक ओबामा र डोनाल्ड ट्रंप दुवैको राष्ट्रपतिकालमा मोदी सरकार अमेरिकासंग राम्रो विदेश सम्बन्ध कायम गर्न सफल रहे।
चुनावको केहि महिना पछी, मोदीले केही देशको भ्रमण गरे, र ब्रिक्स, आसियान, र जी- ट्वान्टी शिखर सम्मेलनमा उपस्थित भए। मोदीको सुरुवाती भ्रमण मध्ये एक नेपाल भ्रमण थियो, जसमा उनले एक अर्ब डलर सहयोग गर्ने बाचार गरेका थिए। मोदीले कयौ पटक अमेरिकाको भ्रमण गरेका थिए। २००२ मा गुजरात दंगामा मोदीको भूमिकामा प्रश्न उठाउदै मोदीलाई भिसादिन अवीकर गरेकाले, यो अप्रत्याशित समबन्ध बिकास भएको थियो। उनको भ्रमण दुई देश बीच कुटनैतिक तथा आर्थिक सम्बन्ध सुधारको अपेक्षा गरिएको थियो।