cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
नेपाली हिन्दु विवाह
नेपालमा हिन्दु परम्परा अन्तर्गत विभिन्न शैलीमा विवाह गरिन्छ । नेपाली परमपरा अन्तर्गत नेपाली हिन्दू विवाह नेपालमा हिन्दु परम्परा अन्तर्गत विभिन्न शैलीमा विवाह गरिन्छ । हिन्दु परम्परा अन्तर्गत व्राह्ममन संस्कृति नेवारी संस्कृति तामाङ संस्कृति राई संस्कृति मगर संस्कृति आदि मा गरिने विवाहका शैलीहरु छुट्टा छुट्टै हुन्छन् । हिन्दु परम्परा अन्तर्गत व्राह्ममन संस्कृतिमा गरिने विवाहका केहि त्र्पक‍ृया यस ‌‌‌‌‌‌त्र्पकार छन् ।
नेपाली परमपरा अन्तर्गत नेपाली हिन्दू विवाहका केही तस्विरहरु
चित्तधर हृदय
चित्तधर हृदय (मे १९, सन् १९०६- जुन ९, सन् १९८२) एक नेपाली कवि थिए। उनले नेपाली र नेपाल भाषामा रचनाहरू गरेका छन्। उनलाई २०औं शताव्दीका महान् नेपाली साहित्यकार मध्ये एकको रूपमा गनिने गरिन्छ। उनलाई सन् १९५६मा नेपाली राजा महेन्द्रले कवि केशरीको पदवी दिएका थिए। उनका प्रायः रचनाहरू नेपालभाषामा छन्। साथै, केही रचनाहरू नेपाली र हिन्दी भाषामा पनि छन्।
प्रारम्भिक जीवन
उनको जन्म न्यत तुंछें, काठमाडौँमा ल्हासामा व्यापार गर्ने तुलाधर थरको परिवारमा भएको थियो। उनको परिवारको ल्हासामा व्यापार गृह थियो। उनले आफ्नो परम्परागत पेशा त्यागेर नेपालभाषाको साहित्य श्रृजनामा आफ्नो जीवन बिताए। उनको पिता द्रव्यधर तुलाधर र माता ज्ञानलक्ष्मी तुलाधर थिए। उनले ज्ञानप्रभा कंसाकारसँग सन् १९१९मा विवाह गरेका थिए।
सभ देखी
नेपाली लेखकहरूको सूची
मनोज कुमार केसी
मनोज कुमार केसी नेपाली संगीतकार एवम् चर्चित संगीत दल १९७४ एडीका गितारिष्ट हुन्। उनले सन् २००६ मा उत्कृष्ट संगीत रचनाकारको उपाधि पाएका थिए। नविन के भट्टराई, एड्रियन प्रधान, सबिन राई, फिरोज स्याङ्देन, नीमा रुम्बा, मौसमी गुरुङ आदिहरूका लागि संगीत रचेका थिए।
तारानगर
तारानगर गोर्खा जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो।
पुतिनवाद
पुटिनका नजिक साथीहरू र मित्रले, जो बिस्तारै रूसको एक अग्रणी समूह कुलीन वर्गहरू (अलिगार्क) भए, वित्तीय, मिडिया र प्रशासनिक स्रोतहरू अधिक नियन्त्रण गरेको छ
वर्णन
समाजशास्त्री, अर्थशास्त्री र राजनीतिज्ञहरू यस प्रणालीका विभिन्न विशेषताहरूलाई जोड दिन्छन्।
थपलिया
थपालिया नेपाल, भारत तथा अन्य स्थानहरूमा बसोबास गर्ने हिन्दू धर्मावलम्बी विशेषतया नेपालीहरूको थर हो।
विद्यार्थी
विद्यार्थी विद्या र अर्थी मिलि बनेको शब्दको शाब्दिक अर्थ ग्यान आर्जन गर्ने व्यक्ति भनि बुझ्नु पर्दछ।विद्यार्थी त्यो हो जो केहि सिकिरहेको हुन्छ। विद्यार्थीहरु बालबालिका वा किशोर किशोरी हुन सक्छन्, तर जो कलेजमा गएर सिकिरहेका छन् तिनीहरू पनि हुन सक्छन्। विद्यार्थीको लागि अर्को शब्द शिष्य हो। सामान्यतया, विद्यार्थीले शिक्षकहरूसँग सिक्ने गर्दछन् ।
कालै
नेपालको मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्रको कर्णाली अञ्चल, मुगु जिल्लामा अवस्थित गाँउ विकास समिति हो। २०४८ नेपालको राष्ट्रिय जनगणना अनुसार यहाँ १८६ वटा घरहरू रहेका थिए भने यहाँको जनसङ्ख्या ८७६ रहेको थियोे।
राष्ट्रिय खेलकुद परिषद्, नेपाल
राष्ट्रिय खेलकुद परिषद्, नेपाल को २०२१ मा राष्ट्रिय पञ्चायतबाट खेलकुद ऐन पारित गरी औपचारिक सुरुवात भएको मानिन्छ। यसलाई छोटकरीमा राखेप भनिन्छ ।
सदस्यसचिव
राखेपको कार्यकारी-प्रमुख यसका सदस्यसचिव रहन्छन् । हालका सदस्य-सचिवहरूः
सम्पर्क ठेगाना
राष्ट्रिय खेलकुद परिषद्, नेपाल सचिवालय त्रिपुरेश्वर, काठमाडौँ, नेपाल फोन: ०१-४-२६१८७३ फ्याक्स: ०१-४-२६१७६६ ईमेल: secretariat@nsc.gov.np
आधिकारीक वेबसाईट
राष्ट्रिय खेलकुद परिषद्, नेपाल
ताप्ले
ताप्ले गोर्खा जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो। नेपालको पश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्र अन्तर्गत गण्डकी अन्चल गोरखा जिल्लाको निर्वाचन क्षेत्र नं १ मा यस ताप्ले गाविस पर्दछ । यस जिल्ला सदरमुकाम देखि पूर्वोत्तर दिशा तर्फ १२ किमिको दुरीमा अवस्थित यस गाविस जिल्लाको पूर्वोत्तर क्षेत्र तर्फ आवागमन गर्ने प्रमुख द्वारको रूपमा रहेको छ । गोरखा सदरमुकामबाट पुर्वोत्तर भेगका उत्तरी गाविसहरु लगाएत प्रमुख व्यापारिक केन्द्रहरु आरुघाट, घ्याम्पेसाल, देउराली, बोर्लाङ जाने कच्ची सडक ताप्ले गाविस हुदै अघि बढ्ने हुनाले सदरमुकामबाट यस गाविससम्म जानको लागि बस, ट्रक आदिको सुविधा उपलब्ध छ । यस गाविसको पूर्वमा बगुवा र अश्राङ्ग गाविस पर्दछन् भने पश्चिममा नारेश्वर र गाँखु गाविस पर्दछन्। यसै गरी उत्तर तर्फ मसेल गाविस र दक्षिण तर्फ फिनाम र बुङ्कोट गाविस पर्दछन् । ताप्ले गाविसको प्रशासनिक कार्यको लागि गाविस भवन र प्रहरी चौकी वडा नं. ४ स्थित आहाले भन्ज्याङमा रहेको छ । यसैगरी स्वास्थ सेवाको लागि स्वास्थ चौकी वडा नं. ६ स्थित मानपुरमा रहेको छ ।
भौगोलिक अवस्था
गोरखा जिल्लाको मध्य पहाडी भागमा पर्ने यस गाविस समुन्द्र सतह देखि ४८० मी। निम्न उचाई भाग देखि १२७१ मी। उच्च उचाइ भाग सम्म रहेको छ। सबै भन्दा होचो भाग निबेल शिखर पर्दछ भने सबै भन्दा उच्च भाग ताप्लेकोट भन्ने स्थान पर्दछ। यस गाविस ८४०३८ु५४ पूर्व देखि ८४०४३ु२२ू पूर्वी देशान्तर सम्म र २७०५९ु२२ू उत्तर देखि २८००३ु१३ू उत्तरी अक्षांश भित्र पर्दछ। यस गाविसको शीरको रूपमा रहेको ताप्लेकोट भन्ने उच्च भागबाट उत्तर र पूर्व जमीनको भाग भन्दा दक्षिण र पश्चिम तर्फको जमीनको भाग मानिस वसोवास गर्न योग्य हुने गरी केही भिरालो र केही समथर हुँदै फैलिएको छ। कूल क्षेत्रफल १४७२।१८३ हेक्टर रहेको यस गाविसमा लगभग २५% कालो माटो र ७५% रातो माटोले ढाकिएको छ। प्राकृतिक मानचित्रमा हेर्दा त्रिभुज आकारमा देखिने यस गाविसमा समशितोष्ण हावापानी पाइन्छ।
जनसङ्ख्या
यस गाविसको मूख्य गाउँ कोखे र ताप्ले होतापनि स-साना वस्तीका टोलहरू ४६ वटा छन्। यस गाविसको कूल घर धुरी संख्या १०२७मा महिला ३००३ र पुरुष ३०४७ गरी कूल जनसङ्ख्या ६०५० रहेको छ पूरा गाविसको तथ्याङ्क र जनगणना २०५८बाट देखिन्छ सो संख्या मध्ये हिन्दु सम्प्रदायका ८१% र इस्लाम धर्म मान्ने मुस्लिम सम्प्रदायका १९५ छन्। पेशागत रूपमा नोकरीमा ९% उद्योग व्यारमा १।५% र बाँकी ८९।५% कृषिमा संलग्न भएको पाइन्छ।
शैक्षिक अवस्था यस गाविसमा शिक्षाको ज्योति प्रश्वलन गर्ने कार्य वि.स. २०१२ सालमा भएको पाइन्छ। गाविसको केन्द्र विन्दु वडा नं. ४ मा स्थापीत श्री महालक्ष्मी प्रावि वि.स.२०४२ सालमा माविको रूपमा साचालन भई २०५०बाट प्रवेशिका परीक्षा दिन शुरु गरेको पाइन्छ भने हाल सो विद्यालयमा उच्च माविको रूपमा प्लस टु तहसम्म पढाइ हुन्छ । त्यसपछि स्थापित अन्य विद्यालयहरूमा: श्री जनज्योति निमावि वडा नं.७, श्री कालिका देवी प्रावि वडा नं. ८, श्री वाघ भैरव प्रावि वडा नं. २, श्री दया ज्योति प्रावि वडा नं. १, श्री नवज्योती प्रावि वडा नं. ९ र श्री रजविया हनफिया प्रावि वडा नं. ५ रहेका छन् । भाषागत विकासका लागि मुस्लिम वस्तीहरू अन्तर्गत वडा नं. २, ४ र ५ मा मदरसा विद्यालय स्थापीत छन्। जहाँ मुस्लीम परिवारका बाल-वालिकाहरू आफ्ना जातिगत भाष उर्दु शिक्षा लिनेदिने कार्यहरू गर्दछन्। गाविसको रेकर्ड शैक्षिक सत्र २०५८ अनुसार कूल विद्यार्थी संख्या १६४० मध्य छात्र ८६३ र छात्राको संख्या ७७७ भएको देखिन्छ। यस गाविसमा गरीबी र अशिक्षाको कारणबाट शैक्षिक विकास मन्द गतिमा रहेको पाइन्छ। शिक्षाको अभावबाट पीडित यस गाविसमा क दरवन्दीमा मात्र सरकारी अनुदान प्राप्त भएको हुँदा बाँकी १७ दरवन्दि मध्ये ६ वटा निजी स्रोतबाट राख्न जनताहरू वाध्य छन् भने नपुग शिक्षकबाट वाल वालिकाहरू शिक्षा लिन वन्चित रहेको पाइन्छ।
राजविराज नगरपालिका
राजविराज नेपालको मधेश प्रदेश को सप्तरी जिल्लामा रहेको नगरपालिका हो। टाउन प्लानिङ गरेर बसाइएको राजविराज नगरपालिका तराईको सबैभन्दा पहिलो र नेपालको चौथो नगरपालिका हो। वि.सं. १९९४ तिर सप्तकोशी नदीले पुरानो सदरमुकाम हनुमाननगरलाई कटान गर्न थाले पछि सदरमुकाम अन्यत्र सार्न उपयुक्त ठाउँको खोजी हुन थाल्यो। तत्कालीन बडाहाकिम प्रकाश शमशेर जबराले उपयुक्त ठाउँ खोजेर सहर बसाउने जिम्मेवारी ख्याति प्राप्त इन्जिनियर डिल्लीजङ्ग थापालाई सुम्पेका थिए। उनले आफ्नो जमीनन्दारी मौजा रहेको जोलहरी मलेठ गाउँ नजीकैको राजपुर मौजामा सदरमुकाम बसाउने निधो गरे। त्यस बेला सुन्दर सहरको रूपमा प्रसिद्धि पाएको भारतको जयपुर सहरको नक्सा बमोजिम टाउन प्लानिङ गरी वि.सं.१९९८ मा राजविराज शहर बसाइयो।
नगर
नगरपालिकामा १२ जना प्रमुख तथा उपप्रमुख छन् । नगरपालिकाको प्रथम प्रमुख यमुनानन्द मिश्र र उप प्रमुख गुणानन्द चौधरी हुनु भएको थियो।
रितिथिति
वर्तमान राजविराजको पूर्वी भागमा पर्ने भलुवाही खोलाको छेउमा लामो इतिहास बोकेको राजदेवी भगवतीको मन्दिरबाट राजविराज नाम रहन गएको विभिन्न पुस्तकमा उल्लेख छ। राजदेवी भगवतीलाई सेन राजाको इष्टदेवी मानिन्छ। राजदेवी मन्दिर यहाँ अवस्थित रहनुको कारण यहाँ सेन राजाहरूको कचहरी गर्ने ठाउँ, दरवार, किल्ला रहनु हो। सहर विकासका लागि चाहिने आधारहरू भएकोले विक्रम सम्वत २०१६ सालमा राजविराजलाई नगरपालिका घोषणा गरियो। नगरपालिकाको पूर्वमा खाँडो खोला, पश्चिममा जमुनी मधेपुरा, उत्तरमा मलेठ र दक्षिणमा बोरिया गाविस छन्। योजनाबद्ध किसिमले व्यवस्थित राजबिराज छिट्टै व्यवसायिक रूपमा अगाडि बढी विक्रम सम्वत २०१० साल तिर पूर्वी नेपालको तराई र पहाडी जिल्लाका व्यापारिक केन्द्रको रूपमा विकसित हुन पुग्यो। नगरपालिकामा ऐतिहासिक राजदेवी, दुर्गा भगवती, वागेश्वरी भगवती, हनुमान, रामजानकी, राधाकृष्ण, विष्णु, बैष्णवी काली, महादेव लगायतका मठ मन्दिर तथा मुस्लिम समुदायको जामे मस्जिद र जैन धर्मावलम्बीका मन्दिर छन्।
जनसङ्ख्या
नगरपालिकामा ब्राह्मण, राजपुत, कायस्थ, थारू, हरिजन, यादव, मुस्लिम, जैन, मारबाडी, दास, डोम, मण्डल, देव,साह हलखोर जातिको बसोबास छ। हिन्दु, मुस्लिम, जैन, बुद्ध धर्म मान्नेहरू आपसमा मिलेर बसेका छन्। प्रत्येक धर्मावलम्बीहरूको आ-आफ्नो रीतिरिवाज र चाडपर्व, कला-संस्कृति छ। कामकाजको रूपमा नेपाली भाषा प्रयोग गर्ने गरे पनि अधिकांश मैथिली भाषा बोल्ने गरिन्छ। वि.सं. २०६८ को जनगणना अनुसार १९ हजार ६ सय ८४ पुरूष र १८ हजार ५४ महिला गरी ३७ हजार ७ सय ३८ जनसङ्ख्या रहेको नगरपालिकामा ७ हजार ७ सय ४३ घर संख्या रहेको छ ।
शैक्षिक संस्थाहरू
राजविराज नगरपालिकामा विभिन्न शैक्षिक संस्थाहरू रहेका छन् । यहाँ सबैभन्दा पुरानो महेन्द्र विन्देश्वरी कलेज रहेको छ जुन त्रिभुवन विश्वविद्यालयबाट सम्बन्धन प्राप्त गरेको छ ।
द रोटविलर
द रोटविलर अङ्ग्रेजी उपन्यासकार रथ रेन्डेलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
बगाले भ्याकुर
बगाले भ्याकुर नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो ।
टोकियो
टोकियो (जापानी: 東京; उच्चारणः तोउक्योउ, ), आधिकारिक, जापानको राजधानी तथा सबैभन्दा ठूलो सहर हो। यो जापानको होन्सु द्वीपमा रहेको छ र यसको जनसङ्ख्या करिब ८६ लाख छ, जबकि टोकियो क्षेत्रमा १.२८ करोड र उपनगरीय क्षेत्र मिलाएर यहाँ अनुमानित ३.७ करोड मानिसहरू बसोबास गर्छन्, जुन यस देशको सबैभन्दा धेरै जनसङ्ख्या भएको महानगरीय क्षेत्र हो। टोकियो लगभग ८० किलोमिटरको क्षेत्रमा फैलिएको छ र यो क्षेत्रफलको दृष्टिकोणबाट पनि विश्वको सबैभन्दा ठुलो नगरीय क्षेत्र हो।
थालाजुङ
थालाजुङ्ग गोर्खा जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो।
टोकियो
नाम
टोकियोलाई मुख्य रूपमा इडोको नामले चिनिन्थ्यो, जसको जापानी अर्थ मुहाना हो। सन् १८६८ मा यसलाई जापानको राजधानी बनाइयो र यसको नाम परिवर्तन गरेर टोकियो (तोउक्योउ: तोउ (पूर्व) + क्योउ (राजधानी)) बनाइयो। प्रारम्भिक आरम्भिक मेइजी कालमा, यस सहरलाई 'तोउकेइ'को नामले पनि चिनिन्थ्यो जुन चीनी भाषामा लेखिएको शब्दको लागि वैकल्पिक उच्चारण थियो । धेरै पुराना अङ्ग्रेजी किताबहरूमा अहिले पनि 'टोकेई' ('Tokei') लेकिएको छ तर अब यो प्रचलनमा छैन र 'टोकियो' शब्दलाई नै अब प्रयोग गरिन्छ ।
जनसङ्ख्या
अक्टोबर २००७ सम्म, आधिकारिक अन्तर जनगणनीय अनुमानको आधारमा टोकियोमा करिब १.२७९ करोड मान्छे बसोबास गर्छन्, जसमध्ये ८६.५३ लाख टोकियोको २३ वार्डहरूमा बसोबास गर्ने गर्दछन् । दिउसोको समय यहाँको जनसङ्ख्यामा लगभग २५ लाखले वृद्धि हुन्छ, किनकि कामदार तथा विद्यार्थी आसपासको क्षेत्रदेखि टोकियोमा आउने गर्छन् । यो स्थिति तीन केन्द्रीय वार्डहरू चियोदा, चुओ र मिनातोमा बढी देखिन्छ, जसको २००५ को राष्ट्रीय जनगणनाको अनुसार सामूहिक जनसङ्ख्या, रात्रीको समय ३,२६,००० हुन्थ्यो र दिउँसोको समय बढेर २४ लाख सम्म पुग्थ्यो ।
समस्त प्रिफेक्चरमा २००७ मा १,२७,९०,००० (२३ वडाहरूमा ८६,५३,०००) निवासी थिए, जसमा दिउसो को समय ३० लाखले वृद्धि हुन्थ्यो । टोकियोको अहिलेसम्मको सर्वाधिक जनसङ्ख्या १९६५ को जनगणनामा थियो। त्यस समयमा २३ वार्डहरू को आधिकारिक जनसङ्ख्या ८८,९३,०९४ पुगेको थियो र १९९५को जनगणनामा यो संख्या घटेर ८० लाखभन्दा कम भएको थियो। तर त्यहादेखि मान्छे जग्गाको मुल्य घट्नाको कारणले सहरको भित्री भागमा बस्न थाले ।
१८८९ को जनगणनाको तथ्य अनुसार टोकियोमा १३,८९,६०० मान्छे अभिलेख गरिएका थिए, जुन त्यस समय जापानमा सर्वाधिक थियो ।
शिक्षा
टोकियोमा धेरै विश्वविद्यालय, जुनियर कलेज तथा वोकेश्नल स्कुल छन् । जापानको धेरै नाम चलेका विश्वविद्यालयहरूमा कतिपय टोकियोमा पनि स्थित छ, जसमा टोकियो विश्वविद्यालय, हितोत्सूबाशी विश्वविद्यालय, टोकियो प्रौद्योगिकी संस्थान, वासीदा विश्वविद्यालय तथा कीओ विश्वविद्यालय पर्ने गर्दछन् । सर्वाधिक राष्ट्रिय विश्व विद्यालयहरू मध्ये टोकियोमा निम्नलिखित स्थित छन्:
पर्यटकीय स्थल
टोकियोको पर्यटकीय स्थलहरू निम्नलिखित छन्:
थर्टिन स्टेप डाउन
थर्टिन स्टेप डाउन अङ्ग्रेजी उपन्यासकार रथ रेन्डेलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
फिरोज स्याङ्देन
फिरोज स्याङ्देन नेपाली गायक, गीतकार एवम् संगीतकार हुन्। १९७४ एडी संगीत दलका प्रमुख गायक रहेका उनले धेरै गीतहरूमा आफ्नो स्वर दिएका छन्।
निकोटीन
परिचय
निकोटिन यौटा रासायनिक पदार्थ हो जुन चिया कफी इत्यादीमा पाइन्छ। निरन्तर सेवन गर्दा निकोटिन हानिकारक पनि हुन सक्दछ। यो सुर्तिजन्य पदार्थमा अधिक मात्रामा पाइन्छ।
फिरोज स्याङ्देन
गीतहरू
१९७४ एडीका निम्न गीतहरूमा स्वर दिएका छन्ः
निकोटीन
परिचय
सुर्तिले ०.६–३.०% सम्म निकोटिन जरामा बनाउने र पातहरूमा संचय गर्ने गर्दछन्। ओसत सुर्तिमा १ mg सम्म निकोटिन हुन्छ।
फिरोज स्याङ्देन
गीतहरू
उनका आफ्ना एकल गायनहरूः
निकोटीन
निकोटिन रहेको पत्ता लगाउने तरिका
‌‌== असरहरू == जब चुरोट खाइन्छ चुरोटको धुवाँसंगै निकोटिन पनि फोक्सोमा जान्छ। निकोटिन त्यसपछि रगतमा घुलेर दिमाग (मस्तिष्क)मा जान्छ। ‌‌
प्रयोगहरू
चुरोट वा सुर्तिजन्य पदार्थबाट छुटाउन पनि यसको प्रयोग गरिन्छ।
एपोलो
एपोलोन वा एपोलो ग्रीक पौराणिक कथाहरू अनुसार एक ईश्वर हुन्, र एक बाह्र ओलिम्पियनमा एक हुन् । उहाँ जिउस र लेटोका छोरा हुन् र आर्टेमिसका जुम्ल्याहा भाइ । उनी ग्रीसमा बस्थे। उनी निको हुने र औषधि , संगीत र कविताका देवताहुन् । उनी मुसेसका नेता थिए । उनी भविष्यवाणीका पनि देवता हुन्, र डेल्फीमा रहेको उनको ओरेकल धेरै प्रख्यात थियो। उनलाई न्यायको ईश्वर पनि मानिन्छ।
थुलुङ दुधकोशी गाउँपालिका
थुलुङ दुधकोशी गाउँपालिका नेपालको एक हिमाली गाउँपालिका हो । नेपालमा ७४४ स्थानीय तह लागू हुँदा सोलुखुम्बुमा साविकका नेले, कांगेल, पंचन, जुबु, मुक्ली, देउसा र लोखिम गाउँ विकास समितिहरूलाई समेटेर थुलुङ दुधकोशी गाउँपालिका बनाइएको हो ।  थुलुङ दुधकोशी गाउँपालिकको कूल जनसङ्ख्या १९,६७२ रहेको छ । यसको क्षेत्रफल १४४.६ वर्गकिलोमिटर रहेको छ । यस गाउँपालिकाको केन्द्र साविकको मुक्ली गाविसको कार्यालयमा राखिएको छ । यस गाउँपालिकालाई ९ वडामा विभाजन गरिएको छ । यस गाउँपालिकाको सिमाना पूर्वमा सोताङ गाउँपालिका, पश्चिममा सोलुदुधकुण्ड नगरपालिका र नेचासल्यान गाउँपालिका, उत्तरमा दुधकोशी र सोताङ गाउँपालिका तथा दक्षिणमा खोटाङ जिल्लासम्म फैलिएको छ ।
थुमी
थुमी गोर्खा जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो।
दान्सिङ
दान्सिङ नेपालको मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा पर्ने एक गाउँ विकास समिति हो।
लिसङ्खु
लिसंखु नेपालको बागमती अञ्चलको सिन्धुपाल्चोक जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो। लिसंखु गाविस जिल्लको दक्षिणपूर्वी इलाकामा पर्दछ। जिल्ला सदरमुकामबाट ८ कोष दुरी टाढा पर्ने यस गाविसको कुल क्षेत्रफल ३३.७७ वर्ग किलोमिटर छ। यस गाविसको पूर्वमा अत्तरपुर, ठूलोधादिङ, पश्चिममा ठोकर्पा र सुनखानी , उत्तरमा अत्तरपुर र ठूलोपाखर गाविस र दक्षिणमा काभ्रेपलान्चोक जिल्ला पर्दछ। तौथली थुम अन्तर्गत पर्ने यस गाविसमा औसत हावापानी पाइन्छ। यस गाविसमा तामाङ जातिको बाहुल्यता छ। लिसंखु गाविसको धेरै भूभागमा खेती योग्य जमीन छ। गाविसका अधिकांश मानिसहरू खेती पशुपालन घरेलु उद्यममा व्यस्थ हुन्छन् भने अन्य मानिसहरू व्यापार नोकरी तथा अन्य पेशामा संलग्न छन्। यस गाविसको प्रमुख कृषिबालीमा धान मकै आलु गहुँ कोदो फापर तथा कृषि बीज आदि पर्दछन्। लिसंखु गाविसमा प्राय बुद्ध धर्मावलम्वीहरू छन्। यस गाविसका धेरै स्थानमा गुम्बा माने स्तुपा तथा अन्य साँस्कृतिक सम्पदाहरू छन्। गाविसको मध्यभागमा रहेको गुम्बा यस गाविसको प्रमुख आकर्षक हो। यसैगरी ताम्चे स्थित शिव मन्दिर जिल्लाकै एक प्रख्यात मन्दिर हो। जिल्ला निर्वाचन क्षेत्र नम्बर १ अन्तर्गत पर्ने यस गाविसको वि।सं। २०५८ सालमा साक्षरता दर ३८ थियो।
टाइगरलिलीज अर्किड्स
टाइगरलिलीज अर्किड्स अङ्ग्रेजी उपन्यासकार रथ रेन्डेलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
द सेन्ट जिटा सोसाइटी
द सेन्ट जिटा सोसाइटी अङ्ग्रेजी उपन्यासकार रथ रेन्डेलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
वारङ्गी
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २०११ को जनगणना अनुसार बारङ्गीको ३,११६ घर धुरीमा कुल जनसङ्ख्या १४,००३ रहेको छ।
मौसमी गुरुङ
मौसमी गुरुङ भारतिय पृष्ठभूमिकी नेपाली गायिका हुन्। उनले नेपाली संगीतका विभिन्न गीतहरूमा स्वर प्रदान गरेकी छिन्।
कार्कीबाडा
कार्कीबाडा नेपालको मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्रको कर्णाली अञ्चल, मुगु जिल्लामा अवस्थित गाँउ विकास समिति हो।
मरुतगण
मरुतगण हिन्दू धर्मावलम्बीहरूका एक प्रकारका देवता हुन । मरुतको अर्थ वायु हो । यिनीहरू अदृश्य मानिएका छन् । दक्षकन्या मरुतवतीका सन्तान भएकाले यिनीहरूको नाम मरुतगण (वायुहरू) भएको हो । मरुतगणलाई देवताका राजा इन्द्र देवका सहयोगी लडाका देव भनिन्छ । मरुतहरू रिसाहा छन् । बाघ जस्तो गर्जेर बिजुली झैं आक्रमण गर्छन् । सुनको रथमा हिंड्छन्, सुनका हतियार बोक्छन् । ब्रह्मलोक, इन्द्रलोक, अन्तरिक्ष, पूर्व, पश्चिम उत्तर, दक्षिण गरी सात दिशामा विचरण गर्छन् भन्ने मानिन्छ ।  मरुतहरू ४९ मानिएका छन्, यिनका नामहरू यस प्रकार छन्– सत्त्वज्योति आदित्य, सत्यज्योति, तिर्यग्ज्योति, संज्योति, ज्योतिष्मान, हरित, ऋतजित, सत्यजित, सुषेण, सेनजित, सत्यमित्र, अभि मित्र, हरि मित्र, कृत, सत्य, धु्रव, धर्ता, विधर्ता, विधारय, ध्वान्त, धुनि, उग्र, भीम, अभियु, साक्षिप, ईदृक, यादृक, प्रतिदृक, ऋक, समिति, संरम्भ, ईदृक्ष, पुरुष, अन्यादृक्ष, चेतस, समिता, समिदृक्ष, प्रतिदृक्ष, मरुति, सरत, देव, दिश, यजुः, अनुदृक, साम, मानुष, र विश । मरुत्हरूमा मरीचिलाई प्रमुख (गीता १०.२१) भनिए तापनि पुराणहरूमा यो नाम उपलब्ध छैन । त्यसैले गीतामा मरीचिको अर्थ समस्त मरुतगण तेज मानिन्छ ।
उप्रेती
उप्रेती भारतको उत्तराखण्ड राज्य र कुमाउँ क्षेत्रमा जीवित मान्यता प्राप्त बाहुन को एक समुदाय हो। उप्रेतीहरूको केही संख्या नेपाल र सिक्किममा पनि रहेको छ । ईतिहास अनुसार यिनीहरु आफुलाई ऋषी भारद्वाजको वंशज मान्छन। यिनीहरु शैव सम्प्रदायको अनुयायी हुन्, आफ्नो ईष्ट देव शिव भगवानलाई मान्छन।
पण्डित बद्रीदत्त पाण्डेको एतिहासिक पुस्तक "कुमाउँ र गढवाल को इतिहास" (कुमाऊँ और गढ़वाल का इतिहास) अनुसार, उप्रेती मूल पश्चिमी भारत क्षेत्रको महाराष्ट्र राज्य का वासिन्दाहरू थिए, तिनीहरू १२औं शताब्दीमा इस्लामी आक्रमणको फलस्वरूप उत्तर को हिमालय क्षेत्रमा बसाइँ सरे। यिनीहरु १९औं शताब्दीमा गोर्खालीहरूको राज्यका पालामा कुमाउँबाट नेपाल भित्रीएका थिए ।
एड्रियाना लेन
एड्रियाना लेन (Adrianna Lynn; जन्म ८ जुलाई १९८५; एलेन, टेक्सास, संयुक्त राज्य) एक अमेरिकी अश्लील चलचित्र अभिनेत्री हुन्। उनी सन् २००७ मा लगभग २२ वर्षको उमेरमा अश्लील चलचित्र क्षेत्रमा प्रवेश गरेकी थिइन्। सन् २००७ मा उनले डिजिटल प्लेग्राउन्ड स्टुडियोको लागि अनुबन्धित कलाकारको रूपमा छोटो कार्यकालको सुरुवात गरेकी थिइन्।
सुनुवार भाषा
सुनुवार भाषा नेपालमा बोलिने एक प्रमुख जातिय भाषा हो । अर्थत: सुनुवारी, कोइचा, मारपचे, मारपचा-दोपचा कुराकानी । विशेष गरी नेपालको पुर्वी पहाड रामेछाप, दोलखा, ओखल्ढुङ्गा, खोटाङ, तपलेजुङ्, ईलाम जनकपुर्, सुनसारी, सिरहा, सिन्धुलीका साथै भुटान र भारतको सिक्किम र दार्जेलिङ क्षेत्रमा बसोबास गर्ने सुनुवार र किरात जातिहरूले बोल्ने भाषा लाई सुनुवार भाषा अथवा कोइचा-लो भनिन्छ ।
अभिवादन
नमसेउ, सेउ, नमसेवल(ला)
सेउ, नमसेउ = नमस्ते (पहिलो भेट्घाट)
नमसेवल/ला = नमस्ते+जने वा बिदावारी (ला+ भन्नाले जान्छु वा गए)
सुनुवार शब्दहरु र अवाज
सुनुवार शब्दावली (लो = भाषा)
सुनुवारकोइचा लो: जापानी, कोरियान, थाई, कारीयन, युनान्, कोच, हायु सँग कुनै-कुनै शब्दहरु मिलन जानन्छ
अङ्क
सुनुवार नम्बर गणना
सुनुवार नम्बर २ भागमा बिभजन गरिएको छ :- गन्न सकिने र गन्न नसकिने
का:गन्न सकिने र इची: गन्न नसकिने
कसै कसैले(इची नि शा वा का निशि शा) प्रयोक गर्ने गरिन्छ ।
सुनुवार अङ्क, जापानी ४०%, कोरियान, थाई मिलन जानन्छ
बोलिने स्थान
खिजीचन्डेश्वरी ओखल्ढुङ्गा, काठमाडौँ ललितपुर, सिक्किम
खिजी, [[रामेछाप-भुजी, काती, प्रेच्ची, प्राप्चा, रष्नलु, खिम्ति, हाबा, कुबुकास्तेलि, सैपु आदि।
कोइँचा
मुक्दुम
चार्ल्स ब्याबेज
चार्ल्स ब्याबेज Charles Babbage (२६ डिसेम्बर १७९१ – १८ अक्टोबर १८७१) एक बेलायती बहुज्ञ थिए। उनी गणितिज्ञ, दार्शनिक, आविष्कारक र मेकानिकल इन्जिनियर थिए जसले आधुनिक डिजिटल प्रोगाममेबल कम्प्युटरको अवधारणाको विकास गरेका थिए।
चार्ल्स ब्याबेजलाई कम्प्युटरको पिता,  ब्याबेजलाई   अधिक जटिल डिजाइनको लागि एवं उनको नेतृत्वमा पहिलो यान्त्रिक कम्प्युटरको विकास गर्ने श्रेय दिइन्छ। आधुनिक कम्प्युटरको अवधारणा ब्याबेजको एनालाइटिकल इन्जिनमा भेटिन्छ।
पोर्टोबेल्लो (उपन्यास)
पोर्टोबेल्लो अङ्ग्रेजी उपन्यासकार रथ रेन्डेलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
निर्णय श्रेष्ठ
निर्णय श्रेष्ठ वा निर्णय दा एनएसके (English:Nirnaya Da NSK) नेपाली हिपहप गायक हुन्। उनी नेपालको प्रारम्भिक र्यापरहरूको सूचीमा पर्छन्।
एली एवराम
एली एवराम (जन्म: २९ जुलाई १९९०) स्वेडिश ग्रीक मूलकी अभिनेत्री हुन् । उनी बलिउड (हिन्दी चलचित्र)को लागि पनि काम गर्छिन् । मिकी वायरस चलचित्रबाट उनले हिन्दी चलचित्रमा प्रवेश गरेकी थिइन् । उनी एली कलर्समा प्रसारित हुने रियलिटी शो बिग बस सीजन ७ की प्रतियोगी पनि रहेकी थिइन् । उनी सेप्टेम्बर, २०१२ देखि भारतको मुम्बईमा बस्दै आएकी छिन् ।
देउराली, गोर्खा
देउराली गोर्खा जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो।
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २००१को जनगणना अनुसार देउराली ३को जनसङ्ख्या ५७२० छ। यस मध्य पुरुष ४७%, र महिला ५३% छन्।
प्रेमेजुङ
प्रेमेजुङ इलाम जिल्लाको माइजोगमाई गाउँपालिका अन्तर्गतको एक गाउँ हो । यो गाउँले पालिकाको वडा नं. १ र ३ ओगटेको छ। २०३८ सम्म यो गाउँ गोर्खेधाप गाउँ पञ्चायतको २ नम्बर वडामा पर्दथ्यो। पछि यसलाई  नयाबजार गाविसमा सारियो । निगाले र बगाले, चामेटार, काब्राबोटे, गुप्ती, सेतीखोला गाउँ, ढाँडे, रिटाम, जस्ता सानासाना गाउँहरू मिलेर प्रेमेजुङ्ग बनेको छ। शंखाबुङ, गुम्बा गाउँ, गुरुङ गाउँ, भण्डारी गाउँ, लप्सीबोटे, मकर्जुङ, ढोडे, आहाले, आरूबोटे, पान्दाम, ढुंगे, माङचोक, आदि यस गाउँका का छिमेकी गाउँहरू हुन् ।
सोयाङ, प्याङ, जोगमाई, सिरिसे, नाम्सालिङ आदि तर्फ जाने गाडी प्रेमेजुङ हुँदै चल्ने गर्दछन्। जोगमाइ खोलाको दायाँपट्टि अवस्थित यस गाउँमा सुँगुरे खोला, सेतीखोला, होर्मे खोला, घट्टे खोला तथा छरछरे, ढाँडे, चिन्ते लगायतका खोल्साहरू रहेका छन्। बेंसीमा सुँगुरे बेंसी, चिउरे, जिम्बुबोटे, होर्मे तथा साँघुबेंसी यस गाउँका मुख्य धानखेत हुने ठाउँहरू हुन्।
अवस्थिति
यो गाउँ ८८° १′ ३३″ पूर्व देखि ८८° ३′ ३०″ पूर्वी देशान्तर तथा २६° ५४′ ४९″ उत्तरदेखि २६° ५६′ ८″ उत्तरी अक्षांश सम्म फैलिएको छ। गाउँको सबैभन्दा तल्लो भाग समुन्द्री सतहबाट ८५८ मीटर र सबैभन्दा उच्च भाग १६९१ मीटर उचाईमा रहेको छ।
नामाकरण
इलाम जिल्लामा पहिले लेप्चा जातीको बसोबास रहेको इतिहासले देखाएको छ। इलाम, सिक्किम, दार्जीलिङ भेकका अधिकांश ठाउँका नामहरू लेप्चा भाषामा राखिएका छन्। प्रेमेजुङ पनि यसबाट अलग रहेको छैन। प्रेमेजुङ् नाम दुई शव्द पर्‌याङ+जोङ मिलेर बनेको विश्वास गरिन्छ। जसको अर्थ पर्‌याङ=निगालो र जोङ=घारी हुन्छ। पर्याप्त निगालो पाइने भएकाले यो ठाउँलाई निगालोघारी अर्थात् पर्‌याङजोङ' भनिएको हो भन्ने विश्वास गरिन्छ। बोलचालको भाषामा अझैसम्म पनि प्रेमेजुङगलाई पर्मेजुङ भन्ने गरिन्छ। भाषाको परिमार्जन सँगै लेख्य भाषामा यसलाई प्रेमेजुङ भन्न थालिएको छ।
हावापानी
यहाँको हावापानी एकदमै अनुकुल छ। जाडोमा धेरै जाडो तथा गर्मीमा धेरै गर्मी नहुने समशीतोष्ण हावापानी यहाँको विशेषता हो। तर उचाइ तथा अवस्थितिका कारण गाउँको पुछारमा अवस्थित सुँगुरे बेंसी र सिरानमा अवस्थित गुप्ती एवं गुराँसे बीच हावापानीमा केही अन्तर भने पाइन्छ। यस गाउँमा मुख्यतया जेठ देखि भदौसम्म वर्षा हुने गर्दछ। अत्याधिक वर्षा हुने असार र साउन महिनामा छरछरे, ढाँडे जस्ता केही गाउँहरू बाढी पहिरोको त्रासमा पर्दछन्। तर विगत २० वर्षयता बाढी पहिरोले गाउँमा खासै नोक्सान पुर्‍याएको पाइँदैन।
बासिन्दा
अधिकांश हिन्दू‍को बसोबास रहेको गाउँमा केही दर्जन बौद्धमार्गीहरूका समेत घरहरू छन्। तर गाउँमा मिस्रित जातजातिहरूको बसोबास रहेको छ। बाहुनमा पौडेल थरका बाहुनहरूको बाहुल्य रहेको छ। त्यसपछि ढुंगेल, भट्टराई, नेउपाने, दाहाल, खतिवडा, तिम्सिना, कोइराला,, आदि जातका बाहुनहरू आउँछन्। क्षेत्रीमा पौडेल, थापा, राय, खँड्का, पाण्डे, भण्डारी थरका मानिसहरू यहाँ बसोबास गर्दछन्। क्षत्री बाहुन पछि ठूलो संख्यामा गनिने जाति हो राई। यहाँ साङपाङ, चाम्लिङ, हाङ्‌खिम, यामदाङ, पुमाली, इसारा, ओक्छाली, बुखिम, सिवाङ, निवाङ, आठपहरिया आदि जातका राईहरूको बसोबास रहेको छ।
त्यसका अतिरिक्त भुजेल, थामी, पहरी, तामाङ, दियाली, सुनार, दर्जी, शिवा, अछामे, मगराँती, बिसुंखे, कामी आदि जातीका मानिस पनि प्रेमेजुङका बासिन्दा हुन्। प्रेमेजुङ बासी सबैका घरको अगाडि सानो आँगन र फूलबारी तथा घरसँगै गाइगोठ रहेका हुन्छन्। जुनसुकै मौसममा पनि फूलबारीमा २-४ थुँगा फूल फूलेको पाइन्छ। यद्यपि यस गाउँमा व्यवसायिक फूलखेती भने हुन सकेको छैन। सबै थरका हिन्दू हरूले आफ्नो घरको आँगनमा तुलसाको मठ बनाएका पाइन्छ।
जनजीवन
सादा भन्दा सादा जनजीवन यहाँको विशेषता हो। निम्न तथा निम्नमध्यम वर्गीय आम्दानी हुने भएकाले यहाँका बासिन्दाहरू उतिसारो बिलासितापूर्ण जीवन विताउँदैनन्। यहाँका जनताहरू एकदमै मेहनती तथा परिश्रमी छन्। खेतीमा लागेका मानिसहरू अधिकांश समय खेतीपातीमा नै बिताउने गर्दछन्। साथसाथै गाइ तथा अन्य वस्तु पालन गर्ने हुनाले दिनमा १८ घन्टा भन्दा बढी समय काम गर्दछन्। अन्य पेसामा लागेका मानिसहरू पनि धेरथोर कृषि तथा पशुपालन गर्दछन्। खेतीपातीको प्रविधि परम्परागत रहने गर्दछ। केही शिक्षित युवाहरू गाउँको विद्यालय तथा केही सरकारी गैरसरकारी कार्यालयमा काम गर्दछन्। केही युवाहरू जागीरको सिलसिलामा जिल्ला सदरमुकाम तथा राजधानी सम्म पुगेका छन्। विदेशमा गै केही युवाहरूले धन तथा ज्ञान आर्जन गरिरहेका छन्।
यहाँका घरहरू सामान्यतया ढुंगा, माटो, काठ, बाँसले बनेका छन्। कसै-कसैले ढुंगा र माटोको साथमा सिमेन्टको पनि प्रयोग गर्ने गरेका छन्। पुराना घरहरूभनें ढुंगा र माटोले बनेका छन्। घरमा कमेरो तथा रातोमाटोले पोत्ने यहाँको पुरानो चलन हो जसमा हाल परिवर्तन आई चून र तल रातो माटोले पोत्ने गर्दछन्।
शैक्षिक अवस्था
गाउँमा एउटा सरकारी प्रस्तावित माध्यमिक विद्यालय शिवमाई प्र. मावि रहेको छ जसमा हाल १ देखि १० कक्षासम्मको पढाइ हुन थालेको छ। १ वर्ष अघिसम्म निम्न माध्यमिक विद्यालयको रूपमा रहेको यस विद्यालयमा भौतिक पूर्वाधारको कमीका कारण उच्च कोटीको शिक्षण भने सञ्चालन हुन सकेको छैन। हाल स्थानीय बासिन्दाहरूको चन्दाका भरमा यो विद्यालय चलेको छ। दुई बाल विकास केन्द्र समेत सञ्चालनमा रहेका छन्। निजी क्षेत्रको लगानीमा २ वटा प्राथमिक बोर्डिङ स्कूल हालसालै स्थापना भएका छन्।
त्यसका अतिरिक्त विशेष शिक्षा कार्यक्रम अन्तरगत सञ्चालित अनौपचारिक शिक्षाका कक्षाहरू द्वारा हाल गाउँको साक्षरता निकै बढेको छ। विद्यालय जाने उमेरका ९७ प्रतिशत विद्यार्थीहरू विद्यालय गएका छन्। माध्यमिक तथा उच्चशिक्षाका लागि गाउँ छोड्नु वा टाढाका विद्यालयहरूमा अध्ययन गर्नु यहाँको पुरानै नियति हो। नजीकमा नाम्सालिङ उच्च मा.वि. २ घण्टा, अमर कल्याण उच्च मा.वि. १.५ घण्टा, गोर्खे मा.वि. १.५ घण्टा, फिक्कल उच्च मा.वि. २ घण्टा, करफोक उच्च मा.वि. २.२५ घण्टाको पैदल दूरीमा रहेका छन्।
बीस वर्ष अघिसम्म भारतका विभिन्न विद्यालयको भर पर्नुपर्ने यस गाउँमा हालको अवस्था प्रति गाउँलेहरूले सन्तोष मानेका छन्। त्यस अघि भारतको दार्जिलिङ, खर्साङ, कालिम्पोङ, सिक्किम, बनारस, बृन्दावन, हरिद्वार लगायतका ठाउँमा गई शिक्षा हासिल गर्ने गर्दथे। गाउँमा हिन्दू धर्मावलम्बी हरूको अत्याधिक बाहुल्य रहेको हुनाले संस्कृत शिक्षा प्रति आकर्षण धेरै नै रहेको थियो। तर अहिले विश्वव्यापीकरणको प्रभाव प्रेमेजुङमा पनि परेको देख्न सकिन्छ। अङ्ग्रेजी विषयप्रतिको बढ्दो आकर्षण यसैको प्रमाणको रूपमा लिन सकिन्छ। राजनीतिमा भनें यहाँका मानिस खासै माथि पुगेका छैनन्। यद्यपि राजनीतिक तथा सामाजिक गतिविधिमा महिला पुरुष समान रूपले सहभागी हुने गरेका छन्।
आर्थिक गतिविधि
खेती र पशुपालन यहाँका बासिन्दाको मुख्य पेसा हो। व्यापार, नोकरी र राजनीति तर्फ पनि विस्तारै यहाँका मानिसहरू आकर्षित हुँदै गैरहेका छन्। सुरू सुरूमा गाउँमा कुनै आर्थिक गतिविधि नदेखेका गाउँलेहरू पर्म तथा ज्यालामा काम गर्ने गर्दथे। तर ज्यालाको रकम पैसामा नभै बाली अथवा वस्तुको रूपमा भुक्तान गरिन्थ्यो। पछि वि.सं. १९९६ ताका गाउँको ग्राफाइट खानी खुलेपछि त्यसै खानीमा काम गर्ने ज्यामीहरूले सम्भवतः पहिलोपटक ज्याला स्वरूप पैसा प्राप्त गरेका थिए। इलाम सदरमुकाममा वि.सं. १०१२ चैत्र १२ गते पहिलो पटक मोटर जाँदा गोर्खे बजारबाट प्रेमेजुङ हुँदै माइबेनीको बाटो इलामसम्म गाडी पुगेको थियो तर प्रेमेजुङमा भनेका बेला गाडी पुग्ने बाटो चाँही त्यसको पचास वर्षपछि मात्र पुग्यो त्यो पनि जनताले आफ्नै पाखुराले खनेर। यातायातको सुविधा नभएतापनि मानिसले आफैं डोकोमा बोकेर अथवा घोडामा बोकाएर कृषिजन्य उत्पादनहरूलाई भारतीय सीमावर्ती बजार मानेभञ्ज्याङ तथा नेपाली बजार गोर्खे बजारसम्म पुर्यानएर बिक्री वितरण गर्ने गरेका थिए। यहाँको मुख्य कृषि उत्पादनमा अदुवा, अलैंची, अम्लिसोको कुचो, मटरकोसा, अन्य तरकारी तथा फलफूलहरू आदिले भारतीय बजारमा निकै राम्रो ख्याती पाएका छन्। ढुङ्ग्यानयुक्त भिरालो जमीन भएकाले यहाँको खेतीपाती परम्परागत भन्दा अलग किसिमको हुने गरेको छ। यहाँका मानिसहरू परम्परागत खेती भन्दा नयाँ किसिमको खेती गर्न रुचाउँछन्। उनीहरू मुख्यतया नगदेबाली लगाउँदछन्। परम्परागत खेतीको रूपमा धान, मकै, कोदो, फापर, गहूँ, आलु र केही सागसब्जी, उत्पादन हुने भएतापनि नगदेबाली तर्फको आकर्षणका कारण अहिले मटरकोसा, अदुवा र मुख्यतया चियाखेती तर्फ मानिसहरू आकर्षित हुँदै गएका छन्। चियाखेती सँगसँगै कफी पनि उत्पादन हुन सुरू भएको छ। यद्यपि उत्पादित कफीको दानाले बजार नपाएपछि यहाँका जनता हुर्केका कफीका बोट पनि उखेल्ने स्थितिमा पुगेका छन्। परम्परागत रूपमा गाइपालन गर्ने किसानहरूले वि.सं. २०४१मा दुग्ध विकास संस्थानले सङ्कलन केन्द्र खोलेपछि भने व्यापारिक रूपमैं दुध उत्पादनमा लागेका हुन्। यो सङ्कलन केन्द्रको स्थापनाले प्रेमेजुङको आर्थिक गतिविधिमा युगान्तकारी भूमिका खेलेको थियो। त्यसबेलादेखि नै कृषि विकास ब्याङ्कले गाइपालनमा ऋणको व्यवस्था गर्ने, कृषकहरूले पनि भारतको पोख्रेबुङ लगायतका ठाउँबाट जर्सी, होलेस्टेन आदि जातका दुधालु गाई ल्याएर पाल्ने क्रमको विकास भयो। गाइपालन सँगसँगै त्यसलाई आवश्यक पर्ने घाँस उत्पादनमा पनि मानिसहरूको ध्यान आकर्षित हुन थालेको पाइन्छ। यसका लागि बारीमा धूस, अम्लिसो जस्ता घाँसहरू लगाउने प्रचलन पनि तीब्र रूपमा बढेको देखिन्छ। अम्लिसोबाट घाँस मात्र नभै कुचो समेत उत्पादन हुने भएकाले यसबाट कृषकहरूले दोहोरो फाइदा लिन पाएका छन्। गोर्खे बजारको चहल पहल हुँदा प्रेमेजुङको मुख्य बजार गोर्खे बजार नै थियो। मानेभञ्ज्याङ् मार्फत दार्जिलिङ सँग सीधा सम्पर्क गराउने गोर्खे बजार एक ताका इलाम मात्र नभै धनकुटा, भोजपुर, तेह्रथुम, पाँचथर आदि क्षेत्रकै प्रमुख नाकाको रूपमा रहेको थियो। झापाबाट फिक्कल हुँदै इलाम जाने मेची राजमार्गको सञ्चालन पश्चात् फिक्कलबजार प्रमुख व्यापारिक केन्द्रको रूपमा उदायो जसले गर्दा गोर्खे बजार सुक्न थाल्यो। हाल फिक्कल बजार प्रेमेजुङ्कोा नजीकैको बजारको रूपमा रहेको छ। अन्य बजारमा नयाँबजार तथा भारतका मानेभञ्ज्याङ, सुखियापोखरी, दार्जिलिङ सम्मका बजारमा यहाँका मानिसहरू हाट भर्न जाने र आफ्ना उत्पादन हरू बिक्री गर्न पुग्छन्। गाउँमा बुधबार हाट लाग्ने गर्दछ त्यसका अतिरिक्त तरकारी तथा दुग्ध एवं कृषिजन्य उत्पादनहरू खरीद गर्न घरघरमा नेपाली तथा भारतीय व्यापारीहरू पुग्ने गर्छन्।
वातावरण र वनस्पति
प्रेमेजुङको वातावरण सुरम्य किसिमको छ। कुनै कलकारखाना नभएका कारण यहाँ वायु प्रदुषण छैन। जसको प्रमाण यहाँका रूखहरूमा पाइने एक किसिमको प्राकृतिक छापलाई लिन सकिन्छ।
रूखहरूमा विभिन्न प्रजातिका अर्किड अर्थात सुनाखरी फूल लागेको देख्न सकिन्छ। त्यसैगरी घरको फूलबारीमा पनि सयपत्री, मखमली, गोदावरी, जाई, डेलिया, ग्लेडुलस, गुलाब, कृष्णकल्ली, बकमबेली, खोर्साने फूल, क्यामेलिया, बाबरी फूल, नीरकमल, इन्द्रकमल, आदि जातका फूलहरू तथा पारिजात, बोंइस, बोटलब्रस आदि जातका रूखहरू रोप्ने प्रचलन रहेको पाइन्छ। कसैकसैले नीलकाँडा, हात्तीबार, सिँउडी आदिको बार लगाएको पनि पाइन्छ।
प्रेमेजुङ्ग जंगलैजंगलले ढाकेको गाउँ हो। यहाँ प्रायजसो मानिसका आफ्नै निजी बन रहेका छन्। यहाँ उत्तिस, मलातो, चिलाउने, सउर, असारे, सिँदुरे, रिठ्ठो, मलागिरी, गुराँस, मौवा, कटुस, सिरीष, फलेदो, सिमल, बकाइनो, बर, पीपल, टुनी, साज, लाम्पाते, झिंगनु, बिलाउनी, धुपी, सल्ला जस्ता रूखहरू र कुटमिरो, चुलेत्रो, फलेदो, निबारो, गोगन, टाँकी, पैयुँ, खरी, सिलटिमुर, बाँस, खन्यू, कोइरालो,दूधिलो, बडहर अम्लिसो, खरूकी, सालिमो आदि घाँसहरू भकिमिलो, अम्बक, सुन्तला, नास्पाती, स्याऊ, लप्सी, भोगटे, निबुवा, आँप, अनार, दारिम, आरू, आलुबखडा, ज्यामिर, बिमिरो, भुँइकटहर, रूखकटहर, मेहल, काँडे अम्बक, केरा, षडरस आदि फलफूलहरू पाइन्छन्। अन्य झाडी वा वनस्पतिमा कालीझार, तिते, वनमारा, काँस, सालिमो, कबाई, भोर्लो, उन्यू, कालीझार, धुस्रु पाइन्छन्। लहराहरूमा पाङ्ग्रा, बल्ड्याङ्ग्रा, बिरी, नागबेली, आकाशबेली, कनासे, आदि विख्यात छन्।
घाँस दाउरा तथा काठपातका लागि यहाँका मानिसहरू बाहिर जानु परेको छैन। निजीवनका अतिरिक्त खरवनी, लगायतका केही रानीवन अर्थात् पर्ती वनहरू पनि रहेका छन्। साँघुबेँसी आसपास एउटा सामुदायिक वन पनि बनाइएको छ।
यस ठाउँमा प्रसस्त जडीबुटी वनस्पति पाइन्छ यद्यपि त्यसको पहिचान र प्रशोधन गर्ने प्रविधिको अभावमा त्यत्तिकै खेर गैरहेको छ।
गाउँका केही धामीझाँक्री र उपचारकहरूले गुर्जो, चिराइतो, तितेपाती, गुदरगानो, मजिटो, फच्याङ, लाँकुरी, अमला, टिमुर, पत्तिमिलो, चुत्रो, फ्याक्रे, खनक्पा, लगायतका वनस्पतिहरू औषधिको रूपमा प्रयोग गर्ने गरेका छन्। त्यसैगरी लसुने नामको एक वनस्पति यहाँ प्रसस्त उत्पादन हुन्छ जुन भारतीय साबुन उद्योगहरूले राम्रै मोल दिएर किन्ने गरेका छन्। उल्लेख्य मात्रामा गाइपालन हुने भएकाले डालेघाँसका रूपमा प्रयोग हुने वनस्पति प्रति पनि मानिसहरूको आकर्षण निकै बढी छ।
त्यसैगरी मर्दा देखि पर्दासम्म प्रयोग गरिने बाँस यहाँको निकै उपयोगी वनस्पति हो। मानिसहरूले घर बनाउन, बार बार्न, छाना छाउन बाँसको प्रयोग हुन्छ। त्यसका अतिरिक्त डोको, डालो, थुन्से, मान्द्रा, भकारी लगायतका घरायसी भाँडाकुँडा बनाउन पनि बाँसको चोया प्रयोग गर्दछन्। बाँस नहुने हो भनें मानिसको दैनिक काम काज नै नचल्ने अवस्था रहने स्थानीयबासिन्दा बताउँछन्। यहाँ मालबाँस, भालुबाँस, चोयाबाँस, लिचीबाँस, चावाबाँस, लिचीबाँस आदि प्रजातिका बाँसहरू पाइन्छन्। यद्यपि मालबाँस नै यहाँको प्रमुख बाँस हो।
यहाँ कल्कले, काग, काठ फोरुवा, कालिज, कोइली, कोकले, गिद्ध, गौंथली, चमेरो, चिबे, चील, च्याखुरा, जुरेली, ढुकुर, फिस्टो, बकुल्लो, बट्टाइ, बाज, भँगेरा, रूपी (सारौं), लाटोकोसेरो, लामपुछ्रे चरा, सुगा, हलेसो, आदि प्रजातिका चराहरू पाइन्छन्।
घरपालुवा जनावर
यहाँ कुकुर, कुखुरा, खरायो, गाई, परेवा, बाख्रा, भेडा, भैंसी, विरालो, सुँगुर, हाँस, जस्ता घरपालुवा पशुपंक्षी पाल्ने चलन रहेको छ।
वन्यजन्तु
वन्यजन्तुमा अजिंगर, खोलाओत, गँगटो, गोहोरो, चितुवा, छुचुन्द्रो, छेपारो, दुम्सी, न्याउरीमुसो, पाहा, बन बिरालो, भानेमुङ्ग्रो, भ्यागुतो, मलसाँप्रो, मुसा, मृग, लोखर्के, सर्प, सालक, स्याल आदि पाइन्छ।
कीरा फट्याङ्ग्रा
कीरा फट्याङ्ग्रामा अरिङ्गाल, अरिमोठे, कमलकोटी, कमिलो, कान्छी नानी, कीर्नो, खुम्ले कीरा, खुम्ले कीरा, गँड्यौला, गोब्रेकीरा, चिप्लेकीरा, छिचिमिरा, जुनकिरी, जुम्रा, झींगा, झ्याउँकिरी, डाँस, पानी पिटुवा, पुन्यू सर्प, फट्याङ्ग्रा, बछ्यूँ, बिच्छी, भँवरा, भुसुनो, माकुरा, मौरी, लामखुट्टे, शंखेकीरा, साङला आदि पाइन्छ।
धार्मिक तथा सांस्कृतिक स्थल
प्रकृतिपूजा प्रेमेजुङ बासिन्दाहरूको विशेषता हो।
यहाँ एउटा शिव मन्दिर (माइथान), एउटा सिद्धदेवीमन्दिर, होर्मेखोला एउटा बौद्धगुम्बा तथा सयौं देवीथान र अरू देवताका थानहरू रहेका छन्। सुँगुरे बेंसीकी देवी, सौरेभीरकी देवी, काब्राबोटेकी देवी सेतीखोलास्थित सेतीदेवी गाउँका महत्त्वपूर्ण देवीथानका रूपमा परिचित छन्। त्यसका अतिरिक्त यहाँका मानिसहरू जोगमाई नदीलाई पनि देवीको रूपमा पूजा अर्चना गर्ने गर्दछन्। लामो समयसम्म पानी नपरेमा जोगमाई नदीको विशेष आराधना गरिन्छ।
गाउँका राई लगायत केही समुदायमा मानवधर्म लगायतका विभिन्न सांस्कृतिक आस्था रहेको पाइन्छ।
धुवाकोट, गोर्खा
धुवाकोट, गोर्खा गोर्खा जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो।
यक्ष
यक्ष एक पौराणिक पात्र हो। यक्षलाई राक्षसहरूको नजिक मानिन्छ, यद्यपि तिनीहरू राक्षसहरु जस्तो मानिसको विरोधी हुदैनन् । सुरुवातमामा, दुई प्रकारका राक्षसहरू थिए; जसले रक्षा गर्थ्यो उसलाई यक्ष र अरूहरूको यज्ञहरूमा बाधा- अवरोध पुर्‍याउथ्यो उनीहरू राक्षस कहलिए ।
यक्षको शाब्दिक अर्थ 'जादूको शक्ति' हो।
हिन्दू धर्किम ग्रन्थमा एक राम्रो यक्षको उदाहरण कुवेरलाई मानिन्छ जो धन सम्पत्तिमा अतुलनीय थिए। यक्षको अर्को सन्दर्भ महाभारतमा पनि पाइन्छ। जब पाण्डवहरू वनवासको समयमा वन वन घुम्दै थिए, तिनीहरूले एक यक्षलाई भेटे जसले युधिष्ठिरलाई प्रसिद्ध यक्ष प्रश्नहरू सोधे।
गोल काँक्रो
दक्षिण भारतमा पाईने दोसाकाईलाईगोल काँक्रो भनिन्छ । यो स्वाद र रूपमा काक्रो जस्तो हुन्छ तर आकारमा गोलाकार हुन्छ । यसको प्रयोग फलफुलको रूपमा भन्दा त‍रकारीमा बढि हुन्छ ।
ओमानका विश्व सम्पदा क्षेत्रहरूको सूची
विश्व सम्पदा क्षेत्रहरूको सूची
युनेस्कोद्वारा विश्व सम्पदा क्षेत्र घोषित गरिएको जोर्डनका सांस्‍कृतिक र प्राकृतिक स्थलहरूको सूची:
{{Legend|#FFE6BD|† खतरापूर्ण सम्पदा|outline=silver}}
समुन्द्रदेवी
समुन्द्रदेवी नुवाकोट जिल्लामा पर्ने एक गाउँ विकास समिति हो। यो गाविस जिल्लाको पूर्वी भेकमा अवस्थित छ। समुन्द्रदेवी गाविस लिखु खोलाको तीरमा पर्दछ।
जिउस
जिउस ( ल्याटिन : Iuppiter वा जौव; पुरातन ग्रीक : Ζεύς) परमेश्वरको राजा, ग्रीक पौराणिक कथाहरूमा माउन्ट ओलम्पियाका शासक हुन्, र बाह्र ओलिम्पियन मध्ये एक ।
नाम्जुङ
नाम्जुङ्ग गोर्खा जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो।
चिली
चिली आधिकारिक रूपमा गणतन्त्र चिली,, (उच्चारण = रेपुब्लिका दे चिली), दक्षिण अमेरिकी महादेशको पश्चिम भूभागमा अवस्थित एक राष्ट्र हो। यसले पूर्वमा आन्देस र पश्चिममा प्रशान्त महासागरको बीचमा लामो, साँघुरो भूभाग ओगटेको छ। चिलीले ७,५६,०९६ वर्ग किलोमिटर (२,९१,९३० वर्ग माइल) क्षेत्र ओगटेको छ र सन् २०१७ मा देशको जनसङ्ख्या १,७५,७४,००३ रहेको थियो भने देशको सबैभन्दा ठूलो सहर र राजधानी सान्तिआगो हो। देशको राष्ट्रिय भाषा स्पेनी हो।
चिलीले उत्तरमा पेरू, उत्तर-पूर्वीमा बोलिभिया, पूर्वमा अर्जेन्टिना र टाढा दक्षिणमा द्राके जनमार्गसँग सीमाना साझेदारी गरेको छ। चिलीको अधिनमा हुआन फेर्नान्देस, सालास इग्रिएगा गोमेस, देसभेन्तुरादास, र ओसिनियाको इस्तर टापु लगायतका क्षेत्रहरू छन्। चिलीले कुमेरू महादेशको क्षेत्र अन्तर्गत १२,५०,००० वर्ग किलोमिटर (४,८०,००० वर्ग माइल) दाबी गरेको छ। यसको समुद्रीतटको लम्बाई ६,४३५ किलोमिटर छ। यसले समुद्री क्षेत्रमा सार्वभौमिकताको दाबी गरेको छ जहाँ यसले विशेष अधिकारहरूको प्रयोग गर्दछ। यसले चार क्षेत्रहरू समेट्छ जसमा क्षेत्रीय समुद्र (१,२०,८२८ वर्ग किलोमिटर),  मिश्रित क्षेत्र (१,३१,६६९ वर्ग किलोमिटर), विशेष आर्थिक क्षेत्र (३६८१८९८ वर्ग किलोमिटर) र सम्बन्धित महाद्वीपीय क्षेत्र (१६१३३८ वर्ग किलोमिटर) समावेश छन्।,
स्पेनले १६औँ शताब्दीको मध्य तिर यस क्षेत्रलाई कब्जा गरेको थियो र शासनको सट्टामा उपनिवेश बसाएको थियो। स्पेनले हाल दक्षिण मध्य चिलीमा बसोबास गर्ने स्वतन्त्र मापुचेलाई जित्न भने असफल भएको थियो। सन् १९१३ मा, स्पेनबाट स्वतन्त्र भए पश्चात्, चिली सन् १९३० को दशकमा एक अपेक्षाकृत स्थिर अधिनायक गणतन्त्रको रूपमा देखा परेको थियो।  १९औँ शताब्दीमा, चिलीले महत्त्वपूर्ण आर्थिक र क्षेत्रीय बृद्धि हासिल गर्ने क्रम जारी राखेको थियो, जसले सन् १८८० मा मापुचेको प्रतिरोधको अन्त्य गरेको थियो र पेरू र बोलिभियालाई पराजित गरेपछि यसले प्रशान्त महायुद्ध (सन् १८७९–८३) मा यसको हालको उत्तरी क्षेत्र प्राप्त गरेको थियो। सन् १९६० र १९७० को दशकमा, देशले गम्भीर राजनीतिक ध्रुवीकरण र उथलपुथलको सामना गरेको थियो।
यसलाई विश्व वैङ्कले एक उच्च आय भएको देश मान्दछ र केन्द्रिय खुफिया आयोगद्वारा यसलाई विकसित देश मानेको छ। देशको जनसङ्ख्या १,७५,७४,००३ रहेको छ भने देशको औसत साक्षरता दर लगभग ९८% रहेको छ। जीवनको गुणस्तर, आर्थिक वृद्धि, मानव विकास सूचकाङ्क, औसत आयु र प्रति व्यक्ति आयका हिसाबले यो विकसित देशहरू मध्य गनिन्छ। चिली आयको स्तरको साथ एक उच्च आयको अर्थव्यवस्था हो। यो दक्षिण अमेरिकाको सबैभन्दा आर्थिक र सामाजिक रूपले स्थिर र समृद्ध राष्ट्रहरू मध्ये एक हो र यसले दक्षिण अमेरिकी राष्ट्रहरूलाई प्रतिस्पर्धाको दर, प्रतिव्यक्ति आय, विश्वव्यापीकरण, शान्ति, आर्थिक स्वतन्त्रता र भ्रष्टाचारको कम धारणाको स्तरमा अग्रसर गराउँदछ। यो राज्यको स्थायित्व र लोकतान्त्रिक विकासमा पनि उच्च क्षेत्रीय स्थानमा छ। सबैभन्दा कम हत्या दर भएको हाल यो क्यानाडा पछि दोस्रो अमेरिकी देश हो। चिली संयुक्त राष्ट्र सङ्घ, दक्षिण अमेरिकी राष्ट्र सङ्घ, तालिन अमेरिकी र क्यारिबियन राज्यहरूको समुदाय र प्रशान्त गठबन्धनका संस्थापक सदस्य पनि हो र सन् २०१० मा यो आर्थिक सहयोग र विकास सङ्गठनमा सामेल भएको थियो।
प्यासन्स प्रमिस
प्यासन्स प्रमिस अमेरिकन उपन्यासकार ड्यनिएल्ले स्टिलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
रुमे कार्की
रुमे कार्की नेपाल, भारत तथा अन्य स्थानहरूमा बसोबास गर्ने हिन्दू धर्मावलम्बी विशेषतया नेपालीहरूको थर हो।
काँक्रो
काँक्रोको वनस्पति नाम कुकुमिस साटिभस हो। यो कुकुरविटासी परिवारमा पर्दछ। काँक्रोको उत्पति नेपाल र भारतको दक्षिण पूर्वी भागमा भएको मानिन्छ। अन्य लहरे बाली जस्तै काँक्रोले पनि धेरै गर्मी र धेरै जाडो सहन सक्दैन। यसलाई लामो समयसम्म न्यानो तापक्रमको आवश्यक पर्दछ। काँक्रो तराईमा माघ, फागुनमा रोपिन्छ भने बेमौसमी खेतीका लागि पुसमा बेर्ना तयार गरी रोपिन गर्दछ। मध्य पहाडमा फागुन, चैतमा रोपिन्छ भने उच्च पहाडमा वैशाखदेखि जेठसम्म काँक्रो रोपिने गर्दछ। यो धेरै जातका हुन्छन्। तीमध्ये कुनै ४५ दिन भित्र र कुनै ६०-६५ दिन भित्र फल्दछ। काँक्रो १२ सेमिदेखि ४५ सेमिसम्म लामो र ५ देखि १५ सेमिसम्म गोलाइ भएको पाइन्छ।
काँक्रोको बोट कम लहरादेखि बढी लहरा जाने र त्यस्तै हाँगाहरू पनि कम र धेरै हुने पाउँदछन्। पातको फेदबाट त्यान्द्राहरू निस्कन्छन्। यसको जरा लामो गहिरोसम्म जाने हुन्छ र एउटै बोटमा भाले र पोथी फूलहरू हुन्छन्। यसलाई राम्ररी थाँक्रा दिन सकेमा मात्र राम्ररी फल्छ। साथै काँक्रोको पहिलो मुन्टा चुडिदिएमा धेरै लहरा निस्कन्छ र बढी फल लाग्दछ।
काँक्रोमा भिटामिन सी, पोटासियम, फोलिक एसिड प्रसस्त मात्रामा पाइन्छ। यसबाहेक यसबाट कार्बोहाइडे्रट, क्याल्सियम, फोस्फोरस, फलाम, सल्फर आदि पनि प्राप्त गर्न सकिन्छ। यसमा पानीको मात्रा झण्डै ९४ देखि ९६ प्रतिशतसम्मा हुन्छ।
सय ग्राम काँक्रोमा पाइने पौस्टिक तत्त्व ः
पानी-९६, क्यालोरी-१३,
कार्बोहाइडे्रट-२.७६ मिग्रा,
क्याल्सियम-१४ मिग्रा,
फोस्फोरस-२० मिग्रा,
फलाम-०.६० मिग्रा,
भिटामिन सी-१४ मिग्रा,
पोटासियम-१४४ मिग्रा,
म्याग्नेसियम-११ मिग्रा,
सोडियम- २ मिग्रा
लभिङ्ग (उपन्यास)
लभिङ्ग अमेरिकन उपन्यासकार ड्यनिएल्ले स्टिलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
कुँइकेल
कुँइकेल नेपाल, भारत तथा अन्य स्थानहरूमा बसोबास गर्ने हिन्दू धर्मावलम्बी विशेषतया नेपालीहरूको थर हो।
खर भ्याकुर
खर भ्याकुर (वैज्ञानिक नाम: Argya earlei) नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो ।
लिस्तीकोट
लिस्तीकोट नेपालको बागमती अञ्चलको सिन्धुपाल्चोक जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो। प्रकृतिको वरदान लिस्तीकोट गाविस जिल्लाको उत्तरी भेगमा अवस्थित छ। भौगोलिक रूपमा निकै सुन्दर यस गाविस जिल्ला सदरमुकामबाट १२ कोष दुरी टाढा पर्दछ। यस गाविसको कुल क्षेत्रफल ५१.१४ वर्ग किलोमिटर छ। लिस्तीको पूर्वमा फुल्पिङकट्टी पश्चिममा गुम्बा गाविस उत्तरमा तातोपानी गाविस र दक्षिणमा घुम्थाङ गाविस पर्दछ। लिस्ती थुम अन्तर्गत पर्ने यस गाविसमा चिसो हावापानी पाइन्छ। यस गाविसमा धेरै खेती योग्य जमीन नभएपनि यहाँको प्रमुख कृषि उत्पादनमा आलु कोदो फापर आदि पर्दछन्। शेर्पा जातिको बाहुल्यता भएको यस गाविसमा मानिसहरू व्यापार व्यावसाय घरेलु उद्यम कृषि तथा पुशपालन नोकरी तथा पर्यटन व्यावसायमा संलग्न छन्। यस गाविसमा प्रसिद्ध भैरव कुण्ड पर्दछ। भैरव कुण्ड धार्मिक तथा प्राकृतिक रूपले निकै पवित्र छ। सुन्दर ताल तथा आकर्षक झरनाले यस गाविसको स्वभा निकै नै बढाएको छ। लिस्ती गाविसमा स्लेट ढुङ्गाको खानी भएको अनुमान गरिएको छ। जिल्ला निर्वाचन क्षेत्र नम्बर १ अन्तर्गत पर्ने यस गाविसको वि।सं। २०५८ सालमा साक्षरता दर २० घरपरिवार संख्या ७३७ र जनसङ्ख्या ३५०१ थियो।
पञ्चकुवा देउराली
पञ्चकुवा देउराली गोर्खा जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो।
ओलम्पिया
माउन्ट ओलिंप ( ग्रीक : Όλυμπος;Olymposको ट्रान्सलिटरेट गरिएको रूप, र ग्रीक नक्सा, कुदाल Ólimbos) युनानको उच्चतम पहाड हो जुन्  २,९१९ मिटर (९,५७० फिट) अग्लो छ।यसको आधार समुद्र सतहमा छ, यो पहाड युरोपको एक उच्च पहाड हो भूगोल तथा प्रतिष्ठाका आधारमा, आधार देखि शिखर सम्मको सापेक्षित उचाइका लागि पनि। ग्रीक पौराणिक कथाहरूमा यस पहाडको विशेषता "परमेश्वरको गृह"को रूपमामा,मानिनु हो ।पुरातन बाह्र प्रमुख देवताहरूको बासस्थानको रूपमा यस पहाडलाई लिइन्छ।
कोटडाँडा
नेपालको मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्रको कर्णाली अञ्चल, मुगु जिल्लामा अवस्थित गाँउ विकास समिति हो।
तिमल्सेना
तिमल्सेना नेपाल, भारत तथा अन्य स्थानहरूमा बसोबास गर्ने हिन्दू धर्मावलम्बी विशेषतया नेपालीहरूको थर हो।
वाहुनी
बाहुनी मोरङ जिल्लामा पर्ने एक गाविस हो।
जनसङ्ख्या
नेपालको सन् २०११ को जनगणना अनुसार बाहुनीको २,८१० घर धुरीमा कुल जनसङ्ख्या १२,१८० रहेको छ।
रिमेम्बरेन्स (उपन्यास)
रिमेम्बरेन्स अमेरिकन उपन्यासकार ड्यनिएल्ले स्टिलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
क्रिसी लेन
क्रिसी लेन (जन्म १४ डिसेम्बर १९८४) अमेरिकन अश्लील चलचित्र अभिनेत्री हुन ।
करियर
लेनले २००७ मा २३ वर्षको उमेरमा उनको पहिलो वयस्क चलचित्र "आइ लभ बिग टोइ १९"बाट अश्लील चलचित्र क्षेत्रमा प्रवेश गरिन । यस पछि उनले १०० भन्दा बढि चलचित्रहरूमा अभिनय गरी सकिन ।
दिल्ली विश्वविद्यालय
दिल्ली विश्वविद्यालय (अङ्ग्रेजी:University of Delhi), भारत सरकार द्वारा वित्त पोषित एक केन्द्रीय विश्वविद्यालय हो र भारतको राजधानी दिल्लीमा अवस्थित छ। सन् १९२२ मा स्थापित यस विश्वविद्यालयले स्नातक र स्नातकोत्तर स्तरको निम्ति पाठ्यक्रम उपलब्ध गराउँछ। भारतका उपराष्ट्रपति मोहम्मद हामिद अन्सारी विश्वविद्यालयका कुलपति हुन्। THES-QSको विश्वका विश्वविद्यालयहरूको रैंकिंग अनुसार यो भारतको शीर्ष गैर-आईआईटी विश्वविद्यालय हो। दिल्ली विश्वविद्यालयका दुई परिसर छन् जो दिल्लीका उत्तरी र दक्षिणी भागमा स्थित छन् र जसलाई क्रमश:उत्तरी परिसर र दक्षिणी परिसर भनिन्छ। दिल्ली विश्वविद्यालयको उत्तरी परिसरमा दिल्ली मेट्रोको पहेंलो लाईनसॅग जोडिएकोछ र मेट्रो स्टेशनको नाम विश्वविद्यालय हो। उत्तरी परिसर दिल्ली विधानसभा देखि २.५ किमी र अन्तरराज्यीय बस अड्डादेखि ७ किलोमीटर टाडा छ।
उल्लेखनीय भूतपूर्व विद्यार्थीहरू
विश्वविद्यालयका केही प्रख्यात स्नातकहरू निम्न हुन्:
बाहिरका सूत्र
दिल्ली विश्वविद्यालयको आधिकारिक वेबसाइट
टु लभ अगेन (उपन्यास)
टु लभ अगेन अमेरिकन उपन्यासकार ड्यनिएल्ले स्टिलद्वारा लिखित उपन्यास हो ।
कुरुबाहुक भ्याकुर
कुरुबाहुक भ्याकुर नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो ।
खडाई भ्याकुर
खडाई भ्याकुर (Argya longirostris) नेपालमा पाइने भ्याकुर प्रजातिको चरा हो। यो प्रजाति संरक्षणको हिसाबले अन्तर्राष्ट्रिय प्रकृति संरक्षण संघको रातो सूचीमा संवेदनशील अवस्थामा सूचिकृत छ। खडाई भ्याकुर माथिल्लो भाग ठाडा धर्का रहित कैलोखैरो, सेतो कण्ठ र मैलो रङ्को तल्लो भाग र घुम्रिएको कालो ठोँड भएको हुन्छ।
वितरण तथा वासस्थान
खडाई भ्याकुर नेपाल, बङ्गलादेश र उत्तरपूर्वी भारत तथा म्यानमारको केही स्थानमा समेत पाइने गर्छ। नेपालको सन्दर्भमा यो प्रजाति चितवनमा पाइएको अभिलेख छ। यो चरा तल्लो भेगमा अग्ला घाँस र नर्कटहरु भएको प्राय पानी श्रोत भएको स्थानीय छेउछाउमा बसोबास गर्छ।
खतरा तथा संरक्षण स्थिति
अग्लो घाँसेमैदान तथा नर्कट भएको क्षेत्रको द्रुत गतिमा देखिएको विनाश नै यस प्रजातिका निम्ति चुनौती हो । जमिन कृषिक्षेत्रमा परिणत हुनु, घरपालुवा जनावरको अत्याधिक चरिचरन, घर गोठ छाउनका निम्ति व्यापक घाँस खर कटानी, आगलागी पनि यस प्रजातिका लागि चुनौती निम्त्याउने कारणहरू हुन्। यसकारण यसको प्रजातिलाई अन्तर्राष्ट्रिय प्रकृति संरक्षण सङ्घ आफ्नो रातो सूचीमा अति संवेदनशील अवस्थामा सूचिकृत गरेको छ।
शनिश्चरे(मोरङ)
शनिश्चरे मोरङ जिल्लाको पथरी शनिश्चरे नगरपालिकामा पर्ने एक व्यापारिक केन्द्र हो। साविकको शनिश्चरे गाविसमा पर्ने यो बजार र पथरी गाविस मिलाएर नयाँ नगरपालिका बनेको हो।
दिव्या दत्ता
दिव्या दत्ता (जन्म २५ सप्टेम्बर १९७७) उनी भारतीय चलचित्र अभिनेत्री मोडल तथा टेलिभिजन प्रस्तोता हुन् ।
जीवनी
दिव्या दत्ताको जन्म २५, सेप्टेम्बर १९७७मा भारतको पञ्जाब प्रान्तको एक पञ्जाबी परिवारमा भएको थियो ।
नरेश्वर
नरेश्वर गोर्खा जिल्लामा पर्ने एउटा गाउँ विकास समिति हो।
झलकमान गन्धर्व
झलकमान गन्धर्व (इ.सं. १९३५ - नोभेम्बर २३, २००३) नेपाली लोकगायक हुन्। उनले गाईने गीत अथवा गन्धर्व संगीतलाई प्रख्यात गराउनमा मुख्य योगदान पुर्‍याएका थिए। गन्धर्व संगीत, जुन नेपालका गाईने समुदायका मानिसहरूले मात्र गाउने गर्दछन्, पहिलोपल्ट रेकर्ड तथा रेडियोबाट प्रसारण गर्ने काम झलकमानले नै गरेका थिए। उनको सबैभन्दा लोकप्रीय गीत आमाले सोध्लीन् नि गीत हो जसमा युद्ध मैदानमा घाईते लाहुरेको अन्तिम सन्देसको रूपमा मार्मिक रूपले गाईएको छ।
व्यवसायिक जीवनी
झलकमानले गन्धर्व समुदायका अन्य सदस्यहरूले जस्तै बालक काल देखिनै आफ्नो सांगीतीक जीवन सुरू गरे। उनले आफ्नो व्यवसायिक जीवनको सुरूमा अन्य गन्धर्वहरू जस्तै गाउँ घुम्दै गाईने गीत गाउँथे। पछि, लोकगायक धर्मराज थापाको सहयोगले उनले इ.सं. १९६५ देखि रेडियो नेपालमा गायकको रूपमा सेवा सुरू गरे।
कार्य
झलकमानले विभिन्न प्रकारका गीतहरू जस्तै झ्याउरे, कर्खा, ख्याली, भज आदि रेकर्ड गराए। उनले दोस्रो विश्वयुद्धको समयमा बहादूरी कमाएका करीव २० नेपालीहरूको प्रशंसामा कर्खाहरू रचना गरे। उनको एक मात्र गीत एल्बम छ तर पनि उनी नेपाली लोक गीतमा उनको योगदा महत्त्वपूर्ण मानिन्छ। उनला आफ्नो सम्पूर्ण जीवन गन्धर्व गीतको सङ्कलन, परिमार्जन तथा प्रस्तुतीमा लगाए।
उनले जर्मनी, युगोस्लाभिया, बेल्जीयम, फ्रान्स र भारतमा पनि आफ्नो सांगीतीक कला प्रस्तुत गरेका थिए।
मलेशिया एयरलाइन्स फ्लाइट १७
मलेशिया एयरलाईन्स फ्लाईट १७ एउटा अन्तर्राष्ट्रिय उडान थियो जुन नेदरल्याण्डको एम्सटरडाम देखि मलेसिया को क्वालालम्पुर जाँदै गर्दा सन् २०१४ जुलाई १७ मा युक्रेन तथा रसियाको सिमावर्ती क्षेत्र दोनेत्स्क ओब्लास्टनेर दुर्घटनाग्रस्त भयो जसले त्यसमा सवार रहेको पुरै २९८ यात्री मारिए । समाचार एजेन्सीहरूको अनुसार यस बिमानलाई जमिन देखि मिसाइलद्वारा नष्ट गरिएको हो ।
माहाकुलुङ गाउँपालिका
माहाकुलुङ गाउँपालिका नेपालको एक हिमाली गाउँपालिका हो । नेपालमा ७४४ स्थानीय तह लागू हुँदा सोलुखुम्बुमा साविकका गुदेल, छेस्काम र बुङ गाउँ विकास समितिहरूलाई समेटेर माहाकुलुङ गाउँपालिका बनाइएको हो । माहाकुलुङ गाउँपालिकको कूल जनसङ्ख्या ११,४५२ रहेको छ । यसको क्षेत्रफल ६४८.०५ वर्गकिलोमिटर रहेको छ । यस गाउँपालिकाको केन्द्र साविकको बुङ गाविसको कार्यालयमा राखिएको छ । यस गाउँपालिकालाई ५ वडामा विभाजन गरिएको छ । यस गाउँपालिकाको सिमाना पूर्वमा सङ्खुवासभा जिल्ला, पश्चिममा खुम्बु पासाङल्हामु गाउँपालिका र सोताङ गाउँपालिका, उत्तरमा खुम्बु पासाङल्हामु गाउँपालिका तथा दक्षिणमा खोटाङ जिल्ला र भोजपुर जिल्लासम्म फैलिएको छ ।
मुडुला कार्की
मुडुला कार्की नेपाल, भारत तथा अन्य स्थानहरूमा बसोबास गर्ने हिन्दू धर्मावलम्बी विशेषतया नेपालीहरूको थर कार्कीको एक कुलघरान हो। यिनीहरू मौदगल्य गोत्रका हुन् ।
पूर्वज
नेपालीहरूले आ आफ्नो वंशावलीको इतिहास संकलनगर्ने क्रममा म्यान्मार (बर्मा) मा रहेका मुडुला कार्कीहरूको पनि आ आफ्नो वंशेलीइतिहास संकलनगर्ने जमर्को भएको छ । पुर्बकालबाट नै मुडुला कार्कीहरूको वंशको इतिहास लाई विद्वानहरु आ-आफ्नो पबित्र विचार साथै आफ्नो वंशका रहन सहन र रिति स्थिति परम्परागत चलन हरूको प्रमाणसँग प्रस्तुत गरेको पाइन्छ ।
मुडुला कार्कीहरूको संक्षिप्त वंश परिचय
नेपालको कर्णाली अञ्चल मुडुली कोटमा मुदगल ऋषिको आश्रम समेत रहेको र कार्की हरूको राज्य रहेको पनि हुंदा मुडुली कोट कार्की भनिन्दा मुडुला कार्की भन्ने चलन रहदैं गयो । मुदगल ऋषिको आश्रम क्षेत्रका सन्तान हुंदा मौदगल्यगोत्र मानिन्छन् हुनत "कार्की" भन्ने सहि अर्थमा-आज्ञामा कारक वा आज्ञापालक-देश मुलुकमा सैनिक क्षेत्रमा सुरक्षा सुव्यवस्थामा आज्ञा दिइनेमा र राजा महाराजाको आज्ञा अनुसार कार्यहरु सैनिक हरूलाई कार्यक्षेत्रमा व्यवस्थित पार्न कुशल ब्यक्तीत्वको नाम नै कारकि अर्थात कार्की हो ।
कार्की राजा धामदेव कार्की मुडुली कोटमा बसि राज्य गरेको प्रमाण पनि छ । मौदगल्य गोत्रलाई पत्तो लगाउंदा मौडाल्यायनबाट (जस्ले २७ नक्षत्र मध्य अभिजित नक्षत्रको खोजगर्ने ऋषि मुडाल हुनाले मौदगल्यायन मुडाल र उन्का सन्तान मौदगल्य भएको हो । प्राचीनकालमा ऋषिमुनिहरु धेरै जसो ब्राह्मण वर्ग र क्षेत्री वर्गमा हुन्थे । वेद विधा पढेर ब्राह्मणको आचरण गर्नेलाई ब्राह्मण र देश सेवाकार्य गर्नेलाई कर्म अनुसार ब्राह्मण क्षत्रीको दर्जा हुने गर्थियो । हुनपनी विश्वामीत्र पैला राजाथिए, पछि तपस्यामा लागेर ब्रह्मऋषि भयपनि, मुदगलका जेठाछोरा इन्द्रसेनलाई पनि ब्रह्मऋषिमा मानिएको छ । यिनीहरूले आंगिरस गुरुकुल पक्ष लिएकाले आंगिरस मुदगला र कण्ठा कुलसँग सम्बन्ध राखेकाले कण्ठामुदगला पनि भनिए, त्यती बेला मातृपक्षको समेत गोत्र वा वंशाको नाममा राखिने गरिन्थियो । ऋगवेद र अथर्व वेदका सुक्तहरु निर्माण कर्ता र गंकुवेदका मुदगल कठ शाखाको ब्याख्याताको रूपमा चर्चित महर्षी मुदगुलका सन्तान चेलामौदगल्य कहलाए । यसरि प्राचीनकालमा पुर्खाको र गुरुको पनि चेलाले गोत्र चलाउन हक हुन्थ्यो । मौदगल्यगोत्रमा-त्रिप्रवरमध्य मौदगल्य, आंगिरस, माम्यवच्चेती त्रिप्रवरहरू हुन । मौदगल्य गोत्रि मुडुला कार्कीहरु आजको युग सम्म ताकाधारी झरा क्षत्री अर्थात असली क्षेत्रीमा मानिन्छन् । त्यती बेलाबाट नै कार्कीहरु शिवपच्चायन मान्ने, कुलपुजा गर्ने तुलसीको बोट नलगाउने, एकादशी हरिबोधनी नमान्ने, तिहारमा गाई नपुज्ने, सहि झरा क्षत्री र ब्राह्मण बाहेक अरुले पकाएको नखाने, विहे गरेर गएका चेलीहरूले मात्र पकाएको सेल र खिर खाने झरा क्षत्री बाहेक अरु क्षेत्रीहरूलाई आफ्ना चेलीनदिने, सतीजाने प्रथा स्वीकार नगर्ने जस्ता चलनहरूमा पनि दीर्घकाल सम्म कहरता देखिन्थ्यो ।