cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
लोसार
अर्थ
ञिशुगु अर्थात कृष्ण प्यक्षिय चतुर्दशीको दिन अथवा जान लागको पुरानो वर्षको विदाई कार्यक्रममा गु थुग्पा खान्छन् । नौ किसिमका विभिन्न चीज (गेडागुडी)हरू हालेर थुग्पा पकाई घरको जहान परिवार सबै एकै ठाउँमा जम्मा भई रमाइलो गरी गु थुग्पा खाइन्त । त्यस पछि आउन लागेको लोसारको लागि विशेष गरी घरहरू सजाइन्छ । भरको भित्ता पाखामा स्वस्ति चिन्हहरू कोर्दछन् । चाङका चाङ रोटी (खमस्य) पकाएर थुपार्छन् । विभिन्न किसिमका फलफूल र गेडागुडीहरू पनि सजाइन्छन् । लोसारको विहान प्रातकाल पानी लिएर देवतालाई शुद्ध पानी चढाई यो वर्ष मंगलमय वातावरणमा बित्तोस भनी प्रार्थना गर्छन । विभिन्न चिज विज हालेर बनाएको पीठोको परिकार (क्षेमर) र अमृत खाने गर्छन् । घरको आँगन र डाँडा पाखामा रंगीचंगी ध्वजाहरू फरफराउँछन् । साङसेरक्येम (कुलदेवता बुझाउन) लगाउँछन् । आफ्नो समूहका ठूलाबडा र गोम्पा तथा बौद्ध (चैत्य)को दर्शन गरी शुभ आशिर्वाद लिन्छन् । घरको आँगनमा ध्वजा उठाई साङ सेरक्येमको पूजा सिद्धिएपछि घरपरिवार सबैले “किकी सो सो ल्ह ग्यल्लो” (देवताको जय, दानवको पराजय) भनि जयका प्रतीक सेतो पीठो उडाएर एकदम रमाइलो गर्ने गरिन्छ । त्यस पछि दोश्रो दिनबाट फेरि गोम्पा वा सार्वजनिक स्थलमा भेलाभई एक आपसमा टशि देलेक आदानप्रदान गर्दै आफ्ना मौलिक भेषभूषामा उभिएर मिठोमिठो खानेकुराहरू आदान–प्रदान गरी लोसार मनाउने गर्छन् । यसरी शेर्पा समाजमा व्यक्तिगत र सामाजिक रूपमा ठूलो हर्षोल्लासकासाथ १०-१५ दिनसम्म लोसार मान्ने परम्परा छ । शेर्पाले जस्तै तामाङ, गुरुङ र भोटेहरूले पनि हर्ष बडाई गरी यो लोसार चाड मान्दछन् । ज्योतिषशास्त्र र भौगालिक बस्तुस्थिति अनुसार पुस महिनाको शुक्लपक्षको परेवा तिथिबाट नयाँ वर्ष लागेको हुन्छ । नयाँ वर्षको मतलव चन्द्र, सूर्य र अन्य ग्रह नक्षत्रहर दक्षिण तिर जाने क्रम सिद्धिएर उत्तर तिर फर्केको हुन्छ । यस अवसरमा भूमण्डलमा स्थान जमाएर बसेका सिमेभूमे देवदेवी र नाग नागिनी किरा फट्याङ्ग्राहरू पनि आफ्नो ठाउँ छोडेर अन्यत्र सरेर जान्छन् भनिएको छ । त्यस बेला भौगोलिक बस्तुस्थिति अनुसार वर्ष फिर्ने हुँदा ल्होछार मान्ने गरेको हो । वास्तविक बस्तुस्थिति यस्ता हुन् तापनि शेर्पा समाजले छयोठुल दुछेन (फागुणमा बुद्धले धार्मिक शक्ति प्रदर्शन गरी तैर्थीकलाई हराएको प्रातिहार्य दिवस पारेर लोसार चाड मान्ने गरेका छन् ।
पृष्ठभूमि
नेपालमा लोसार मनाउने प्रचलन चिनिया“ सभ्यताबाट तिब्बत हुँदै भित्रिएको अनुमान गरिन्छ।
प्रकार
हाम्रो देशमा मुख्यतः तीन प्रकारको लोसार मनाइने गरेको पाइन्छ:
तमू लोसार
तमु (तोला) लोसार मुलतः गुरुङ जातिले मनाउने गर्छन्। यो पुस महिनाको १५ वा १६ गते पर्छ। लोसारको दिनभन्दा अघिल्लो साँझदेखि नै यसलाई मनाउन सुरू गरिन्छ। साँझ पूजापाठ, भोजभत्तेर, नाचगान गरी आधा रातमा 'वर्ष आयो' भन्दै नयाँ वर्षको स्वागत गरिन्छ। लोसारको दिन बिहानदेखि नै ढोग-भेट, आशीष आदानप्रदान गर्दै नाता कुटुम्बलाई बोलाएर भोज खुवाएर बडो धुमधामका साथ मनाइन्छ।
ग्याल्पो लोसार
ग्याल्पो लोसार शेर्पा समुदायले मनाउने गर्दछन्। प्रायःजसो यो पर्व फागुन महिनामा पर्छ । यस पर्वमा नौ थोक अन्नको खोले बनाएर एक अर्कालाई बोलाई खुवाउने गरिन्छ । लोसारको दिन नयाँ लुगा लगाउने, पानी धारामा गएर नागको पूजा गर्ने। त्यो पानी ल्याएर घरको देवतालाई चढाउने गरिन्छ। खाँदै, एक अर्काको घरमा गएर नाचगान गर्दै रमाइलो तरिकाले लोसार मनाउने गरिन्छ।
योल्मो लोसार मनाउने गरेको पनि कहिकतै पाइन्छ।
मोहम्मद अली जिनाह
कराचीको वजीर मीन्शनमा जन्मिएका जिनाहलाई लन्डनको लिङ्कन्स इन नामक संस्थामा मुख्य वकिलको रूपमा प्रशिक्षण दिइएको थियो। बेलायती भारत फर्केपछि उनले बम्बई उच्च अदालतमा नाम दर्ता गरेका थिए र राष्ट्रिय राजनीतिमा चासो देखाएका थिए जसले अन्ततः उनको कानुनी अभ्यासलाई प्रतिस्थापन गरेको थियो। २०औँ शताब्दीको सुरुका दुई दशकहरूमा जिनाह भारतीय राष्ट्रिय काङ्ग्रेसमा प्रख्यात बनेका थिए। आफ्नो राजनीतिक जीवनको प्रारम्भिक वर्षहरूमा, जिनहले हिन्दू मुस्लिम एकताको पक्ष लिँदै काङ्ग्रेस र अखिल भारतीय मुस्लिम लीगबीच सन् १९१६ को लखनऊ समझौता निर्माण गर्न सहयोग गरेका थिए जसमा जिनाह पनि प्रमुख बनेका थिए। जिनाह अखिल भारतीय गृह नियम लीगका प्रमुख नेता बन्दै मुस्लिमहरूको राजनीतिक अधिकारको रक्षाका लागि चौध सूत्रीय संवैधानिक सुधार योजनाको प्रस्ताव गरेका थिए। सन्‌ १९२० मा, सत्याग्रह अभियानलाई पछ्याउन राजी भएपछि जिनाहले काङ्ग्रेसबाट राजीनामा गरेका थिए जसलाई उनी राजनीतिक अराजकता मान्दथे।
सन् १९४० सम्म जिनाहलाई भारतीय उपमहाद्वीपका मुस्लिमहरूले आफ्नै राज्य हुनुपर्दछ भनेर विश्वास गर्न थालेका थिए। उक्त वर्ष, जिनाहको नेतृत्वमा मुस्लिम लीगले लाहोरको प्रस्ताव पारित गर्दै एक छुट्टै राष्ट्रको माग गरेको थियो। दोस्रो विश्वयुद्धको अवधिमा काङ्ग्रेसका नेताहरू समातिँदा लिगले बल प्राप्त गरेको थियो र युद्धको केही समयपछि भएको चुनावमा त्यसले मुस्लिमहरूको लागि आरक्षित अधिकांश सीटहरू जितेको थियो। अन्ततः काङ्ग्रेस र मुस्लिम लीगले उपमहाद्वीपलाई एकल राज्यको रूपमा एकताबद्ध गर्न शक्ति बाँडफाँडको सूत्रमा पुग्न नसक्दा सबै दलहरूलाई प्रमुख हिन्दु भारतको स्वतन्त्रतामा सहमति जनाउन र मुस्लिम बहुमतको पाकिस्तानको लागि प्रस्ताव गरेका थिए।
पाकिस्तानका प्रथम गभर्नर-जनरलको रूपमा, जिनाहले नयाँ देशको सरकार र नीतिहरू स्थापना गर्न र स्वतन्त्र भएपछि भारतको नयाँ राष्ट्रबाट बसाइसराई गर्दै करोडौँ मुस्लिम आप्रवासीहरूलाई सहयोग गर्ने उद्देशका साथ शरणार्थी शिविरहरूको स्थापना र निरीक्षण गरेका थिए। पाकिस्तानले ब्रिटेनबाट स्वतन्त्रता पाएको एक वर्ष पछि ७१ सेप्टेम्बर १९४८ मा जिनाहको ७१ वर्षको उमेरमा निधन भएको थियो। उनले पाकिस्तानलाई गहिरो र सम्मानित योगदान दिएका थिए। विश्वका असङ्ख्य सडक, मार्ग र स्थानहरू जिनाहको नाममा राखिएको छ। पाकिस्तानका धेरै विश्वविद्यालय र सार्वजनिक भवनहरूमा जिनाहको नाम छ।उनका जीवनी लेखक स्टेनली वोल्पर्टका अनुसार उनी पाकिस्तानको महान नेता बनेका थिए।
प्रारम्भिक जीवन
जिन्नाको जन्म स्थलको लेकर थोडा विवाद है। केही मानिस लोग मोहम्मद अलि जिन्ना भाईको जन्म सिन्घ प्रान्तको कराची जिल्लाको वजीर मेसनमा भएको थियो यस्तो बताउदछन, तर केही किताबहरूमा यिनको जन्म स्थान झर्क लाई बताईएको छ। पुरानो दस्तावेजहरूको अनुसार, जिन्नाको जन्म २० अक्टूबर, १८७५ मा भएको थियो। सरोजिनी नायडू द्वारा लेखिएको जिन्नाको जीवनीको अनुसार, जिन्नाको जन्म २५ डिसेम्बर १८७६ मा भएको थियो, जसलाई जिन्नाको आधिकारिक जन्म तिथि मानिएको छ।
जिन्ना, मिठीबाई र जिन्नाभाई पुंजाको सात सन्तानहरूमा सबभन्दा जेठा थिए। उनको पिता जिन्नाभाई एक सम्पन्न गुजराती व्यापारी थिए, तर जिन्नाको जन्मको अगाडि उनीहरू काठियावाड छोडेर सिन्धमा गएर बसे। केही सूत्रहरूको मुताबिक, जिन्नाको पूर्वज हिन्दू राजपूत थिए, जसले इस्लाम धर्म कबूल गरे।
जिन्नाको मातृभाषा गुजराती थियो, पछि उनले कच्छी, सिन्घी र अङ्ग्रेजी भाषा सिके। काठियावाडबाट मुस्लिम बहुल सिन्धमा बसे पछि जिन्ना र उनको भाइ बहिनीहरूको मुस्लिम नामकरण भयो। जिन्नाको शिक्षा विभिन्न स्कूलहरूमा भएको थियो। शुरू-शुरूमा उनी कराचीको सिन्ध मदरसा-ऊल-इस्लाममा पढे। केही समयको लागि गोकुलदास तेज प्राथमिक विद्यालय, बम्बईमा पनि पढे, फेरी क्रिश्चियन मिशनरी स्कूल कराची गए। अन्ततोगत्वा उनले बम्बई विश्वविद्यालयबाट नै प्रबेशिका परीक्षा उतिर्ण गरे।
प्रबेशिका परीक्षा उतिर्ण गर्ने बित्तिकै ग्राह्म शिपिंग एण्ड ट्रेडिंग कम्पनीमा उनलाई अप्रैंटिसको रूपमा काम गर्नको लागि बोलाबट आयो । इङ्ल्यान्ड जानु भन्दा पहिले उनले आमामाको आग्रहमा बिबाह पनि गरे तर त्यो बिबाह ज्यादा दिन सम्म चलेन। उनी इङ्ल्यान्ड गए पछि उनको आमा परलोक भैइन। इङ्ल्यान्डमा उनले कानुनको पढाईको लागि अप्रैंटिस छोडि दिए। उन्नाईस वर्षको सानो उमेरमा उनी वकील बने। यसको साथ राजनीतिमा पनि उनको रुचि जागृत भयो। उनी दादाभाई नौरोजी र फिरोजशाह मेहताको प्रशंसक बने। ब्रिटिश संसदमा दादाभाई नौरोजीको प्रवेशको लागि उनले छात्रहरूको साथ प्रचार पनि गरे। त्यसबेला सम्म उनले भारतीयहरूको साथ भै रहेको भेदभावको बिरुद्द संवैधानिक नजरिया अप्नाएका थिए।
राजनीतिक जीवनको सुरुवात
१८९६ मा जिन्ना भारतीय राष्ट्रिय कांग्रेसमा शामिल भए। त्यस बेला सम्म कांग्रेस भारतीय राजनीतिकको सबभन्दा ठुलो सङ्गठन बनिसकेको थियो। सामान्य नरमपन्थीहरूको सरह जिन्नाले पनि त्यस समय भारतको स्वतन्त्रताको लागि केही माँग गरेनन, बरु उनी अंग्रेजहरूसंग देशमा राम्रो शिक्षा, कानुन, उद्योग, रोजगार आदिको राम्रो अवसरको माँग गरिरहे। जिन्ना साठ सदस्यीय इम्पीरियल लेजिस्लेटिव काउंसिलको सदस्य बने। यस परिषदलाई कुनै अधिकार प्राप्त थिएन र यसमा यूरोपीय र ब्रिटिश सरकारको भक्त शामिल थिए। जिन्नाले बाल विवाह निरोधक कानुन, मुस्लिम वक्फलाई जायज बनाउने र साण्डर्स समितिको गठनको लागि काम गरे, जसको अन्तर्गत देहरादूनमा भारतीय मिलिट्री अकादमीको स्थापना भयो। जिन्नाले प्रथम विश्वयुद्धमा भारतीयहरू शामिल भएको कुराको समर्थन पनि गरेका थिए।
मुस्लिम लीगको स्थापना १९०६ मा भयो। शुरु-शुरूमा जिन्ना अखिल भारतीय मुस्लिम लीगमा शामिल हुनबाट जोगिदै रहे, तर पछि उनले अल्पसंख्यक मुसलमानहरूलाई नेतृत्व दिने निर्णय गरे। १९१३ मा जिन्ना मुस्लिम लीगमा शामिल भए र १९१६ मा लखनऊ अधिवेशनको अध्यक्षता गरे। १९१६ मा लखनऊ समझौताको कर्ताधर्ता जिन्ना नै थिए। यो समझौता लीग र कांग्रेसको बीच भएको थियो। कांग्रेस र मुस्लिम लीगको यो साझा मंच स्वशासन र ब्रिटिश शोषकहरूको विरुद्ध संघर्षको मंच बन्यो।
१९१८ मा जिन्नाले पारसी धर्मको केटीसंग दोश्रो बिबाह गरे। उनको यस अन्तर्धार्मिक विवाहको पारसी र कट्टरपन्थी मुस्लिम समाजमा व्यापक विरोध भयो। अन्तमा उनको पत्नी रत्तीबाईले इस्लाम स्विकार गरिन। १९९१९ मा उनले आफ्नो एक मात्र सन्तान डीनालाई जन्म दिए।
जिन्नाको चौध सूत्र
जिन्नाको कांग्रेससंग मतभेद त्यसै समय शुरु भएको थियो जब १९१८ मा भारतीय राजनीतिमा गान्धीजीको उदय भयो। गान्धीजीले राजनीतिमा अहिंसात्मक सविनय अवज्ञा र हिन्दू मूल्यहरूलाई बढावा दिए। गान्धीजीको अनुसार, सत्य, अहिंसा र सविनय अवज्ञाबाट स्वतन्त्रता र स्वशासन पाउन सकिन्छ, जबकि जिन्नाको मत उनीभन्दा अलग थियो। जिन्नाको मत थियो कि सिर्फ संवैधानिक संघर्षबाट नै स्वतन्त्रता पाउन सकिन्छ। कांग्रेसको अरु नेताहरूबाट अलग, गान्धीजी विदेशी कपडा लगाउदैन थिए, अङ्ग्रेजीको ठाउमा धेरै भन्दा धेरै हिन्दीको प्रयोग गर्दथे र सनातन हिन्दू चिन्तनको नै प्रयोग राजनीतिमा गर्दथे। यही केही कारण थिए कि गान्धीजीको अपार लोकप्रियता मिल्यो। गान्धी जीले खिलाफत आंदोलनको समर्थन गरेका थिए जबकि जिन्नाले यसको खुलेर विरोध गरे। जिन्ना मान्दथे कि यसबाट धार्मिक कट्टरतालाई बढावा मिल्दछ।
१९२० मा जिन्नाले कांग्रेसबाट राजिनामा दिए। यसको साथै, उनले यो पनि चेतावनी दिए कि गान्धीजीको जनसंघर्षको सिद्धान्त हिन्दु र मुसलमानहरूको बीच विभाजनलाई बढाउने छ कम गर्दैन। उनले यो पनि भने यसबाट दुबै समुदायहरूको बिच पनि जबर्दश्त विभाजन पैदा हुनेछ। मुस्लिम लीगको अध्यक्ष बन्दै जिन्नाले कांग्रेस र ब्रिटिश समर्थकहरूको बीच विभाजन रेखा खींचि दिए।
१९२३ मा जिन्ना बम्बाइबाट सेण्ट्रल लेजिस्लेटिव असेम्बलीको सदस्य निर्वाचित भए। एक कानुन निर्माताको रूपमा उनले स्वराज पार्टीलाई मजबूती प्रदान गरे। १९२५ मा लर्ड रीडिगले उनलाई नाइटहुडको उपाधि दिए।
१९२७ मा साइमन कमीशनको विरोधको समय उनले संविधानको भावी स्वरूप माथि हिन्दू र मुस्लिम नेताहरूसंग कुराकानी गरे। लीगको नेतांले पृथक निर्वाचन क्षेत्रको माँग गरे, जबकि नेहरू रिपोर्टमा संयुक्त रूपबाट निवार्चनमा लडने कुरा भनियो। पछि दुबैमा समझौता भयो, जसलाई जिन्नाको चौध सूत्रको नामबाट जानिन्छ।, जबकी यसलाई कांग्रेस र अरु राजनीतिक पार्टिहरूले पछि खारिज गरी दिए।
त्यस समयमा उनी ज्यादा यात्राहरू गर्ने हालतमा थिएनन, तर उनलाई भारतीय मुसलमानहरूको अधिकारलाई लिएर धेरै चिन्ताले सताई रहेको थियो। लन्दनमा गोलमेज सम्मेलन भंग भएको पनि उनलाई दुख थियो। उनी लन्दनमा रोकिए। यस समयमा उनी अल्लामा इकबालसंग मिलेर विभिन्न मुद्दाहरू माथि काम पनि गर्दै रहे। १९३४ मा उनी भारत फर्किए र मुस्लिम लीगको पुनर्गठन गरे।
पछीको दिनहरूमा, जिन्नालाई आफ्नी बहिनी फातिमा जिन्नाको सहयोग र सलाह प्राप्त भयो। फातिमाले नै जिन्नाको छोरीलाई पालन पोषण गरिन। जब जिन्नाको छोरीले पारसी व्यवसायी नेविल वाडियासंग विवाह गर्ने फैसला गरिन तब जिन्ना उनीसंग भिन्न भए। तर उनको निजी सम्बन्ध फेरी पनि बदस्तूर कायम रह्यो। डीना वाडिया आफ्नो परिवारको साथ भारतमा नै रहिन जबकि जिन्ना पाकिस्तान गए।
मुस्लिम लीगको नेतृत्व
मुस्लिम लीगको नेताहरू - आगा खान, चौधरी रहमत अली र मोहम्मद अल्लामा इकबालले जिन्नासंग पटक-पटक आग्रह गरे कि उनी भारत फर्की आउन र पुनर्गठित मुस्लिम लीगको कमान सम्हालुन। १९३४ मा जिन्ना भारत फर्की आए र लीगको पुनर्गठन गरे। उस समयमा लियाकत अली खान उनको दाहिने हाथको सरह काम गर्दथे। १९३७ मा भएको सेंट्रल लेजिस्लेटिव असेम्बलीको निर्वाचनमा मुस्लिम लीगले कांग्रेसलाई कडा टक्कर दियो र मुस्लिम क्षेत्रको धेरै जसो सीटहरूमा कब्जा गर्‍यो। जबकी यस निर्वाचनमा मुस्लिम बहुल पञ्जाब, सिन्ध र पश्चिमोत्तर सीमान्त प्रान्तमा उनलाई करारी हारको सामना गर्नु पर्‍यो।
जिन्नाले कांग्रेसलाई गठबन्धनको लागि आमन्त्रित गरे। पहिला त दुबैले निर्णय गरे कि उनी अंग्रेजसंग मिलेर मुकाबला गर्ने छौ, तर जिन्नाले शर्त राखे कि कांग्रेसले मुसलमानहरूको लागि पृथक निर्वाचन क्षेत्र र मुस्लिम लीगलाई भारतको मुसलमानहरूको प्रतिनिधि मान्नु पर्दछ, जसलाई कांग्रेसले अस्वीकार गरी दिए। कांग्रेसमा त्यस समय केही मुस्लिम नेता थिए, यसकारण लीगलाई भारतीय मुसलमानहरूको प्रतिनिधि मान्नु उनीहरूको लागि सजिलो थिएन। जिन्नाले केही कांग्रेस नेताहरूसंग कुराकानी पनि गरे र कांग्रेसले लीगलाई कांग्रेसमा विलय गर्ने प्रस्ताव पनि पेश गरे तर वार्ता फेरी पनि विफल भयो।
जिन्ना पूरे हिन्दुस्तानमा घूम घूम कर भाषण दिईरहेका थिए। १९३० मा मुस्लिम लीगको एक भाषणमा मोहम्मद इकबालले उत्तर पश्चिम भारतीय राज्य आर जूर दिएका थिए की पाकिस्तान देशको। रहमत अलीले १९३३ मा पर्चा छापेर त्यस अलग देशको नाम पाकिस्तान राखी दिए। कांग्रेसको साथ वार्ता विफल भए पछि जिन्नालाई पनि यो विचार आयो कि मुसलमानहरूको आफ्नो अधिकारको रक्षाको लागि एक अलग देश प्राप्त नै हुनु पर्‍यो बिना यसको काम बन्दैन। पछि गएर जिन्नालाई यो विचार बिल्कुल पक्का भयो कि हिन्दू र मुसलमान दुबै अलग-अलग देशको नागरिक हुन अत: उनलाई अलहदा कर दिया जाये। उनको यही विचार पछि गएर जिन्नाको द्विराष्ट्रवादको सिद्धान्त भनिने छ।
जिन्नाले भने कि भारतमा मुसलमानहरूको साथ अन्याय हुनेछ र अन्तमा गृहयुद्ध फैलिनेछ। यो कुरा जिन्नाले इकबालको साथ पत्राचारमा पनि उठाए। १९४० को लाहोर अधिवेशनमा एक प्रस्ताव पारित गरेर यो भनियो कि मुस्लिम लीगको मुख्य उद्देश्य पाकिस्तानको निर्माण हो। कांग्रेसले यस प्रस्तावलाईइ अस्वीकार गरी दियो। मौलाना अब्बुल कलाम आजाद जस्ता नेताहरू र जमाते-इस्लामी जस्ता सङ्गठनहरूले यसको कडा निन्दा गरे। २६ जुलाई, १९४३ को खाकसार उग्रवादिहरूको हमलामा जिन्ना घायल भए। जिन्नाले १९४१ मा डन समाचार पत्रको स्थापना गरे, जस द्वारा उनले आफ्नो विचारको प्रचार-प्रसार गरे। जिन्नाले द्वितीय विश्व युद्धको समयमा ब्रिटेनको मदद गरेका थिए र १९४७ मा उनले भारत छोडो आन्दोलनको विरोध गरेका थिए। यूनियनिस्ट नेता सिकन्दर हयात खानको मृत्यु पछि पञ्जाबमा पनि मुस्लिम लीगको वर्चस्व बढयो। १९४४ मा गान्धीजीले बम्बईमा जिन्नासंग चौध पटक कुराकानी गरे, तर हल केही पनि निस्किएन।
याकु
याकु भोजपुर जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो।
डब्ल्युडब्ल्युई र महिला उपाधि
डब्ल्युडब्ल्युई र महिला उपाधि अमेरिका स्थित एक प्रमुख कुस्ती पदोन्नति डब्ल्युडब्ल्युईद्वारा निर्माण गरिएको महिला उपाधि हो जसलाई हाल डब्ल्युडब्ल्युईको मुख्य कार्यक्षेत्र रमा राखिएको छ। यो डब्ल्युडब्ल्युईको मुख्य कार्यक्षेत्र स्म्याकडाउन र रका साथै विकासशील क्षेत्र एनएक्सटीमा कार्यरत महिला कुस्ती खेलाडीहरूका लागि शीर्ष एकल उपाधि रूपमा परिचि छ। हाल यस उपाधिकी विजेता बेकी लिन्च हुन जसले यस उपाधिका पहिलो सन् २०१९ मा डब्ल्युडब्ल्युईद्वारा आयोजित सबैभन्दा ठूलो वार्षिक कार्यक्रम रेसलमेनियामा जित्न सफल भएकी थिइन्।
यस उपाधिलाई पहिलो सन् २०१६ अप्रिल ३ का दिन आयोजित रेसलमेनियाको सुरुवात कार्यक्रममा डब्ल्युडब्ल्युईमा भित्र्याइएको थियो भने यस उपाधि एक दशकदेखि डब्ल्युडब्ल्युईमा कायम रहेको डिभास उपाधिलाई प्रतिस्थापन गरेको थियो भने सोही कार्यक्रममा यस उपाधिलाई सार्लेट फ्लेयरले जित्न सफल भएकी थिइन्। सन् २०१६ को रेसलमेनिया पश्चात् यस उपाधिलाई डब्ल्युडब्ल्युई महिला उपाधिबाट नामसारी गरी डब्ल्युडब्ल्युई र महिला उपाधि बनाइएको थियो जसकारण पछि स्म्याकडाउनमा नयाँ स्म्याकडाउन महिला उपाधिलाई पनि भित्र्याइएको थियो। सन् २०१९ मा डब्ल्युडब्ल्युईको विकासशील क्षेत्र एनएक्सटीबाट एनएक्सटी महिला उपाधिलाई पनि डब्ल्युडब्ल्युईको महिला विभाग अन्तर्गत ल्याइएको थियो। डब्ल्यूयब्ल्यूई र महिला उपाधि डब्ल्युडब्ल्युईको वार्षिक कार्यक्रमा स्म्याकडाउन महिला उपाधिका साथ हेल इन अ सेलमा दाउमा लगाइएको थियो जसले यस पदोन्नतिमा इतिहास रच्न सफल भएको थियो।
इतिहास
यस उपाधिलाई पहिलो सन् २०१६ अप्रिल ३ का दिन आयोजित रेसलमेनियाको सुरुवात कार्यक्रममा डब्ल्युडब्ल्युईमा डब्ल्युडब्ल्युईकी एक प्रख्यात महिला कुस्ती खेलाडी लिटाले भित्र्याइएकी थिइन् भने उनले यस कार्यक्रममा डिभास उपाधिको साथै महिला कुस्तीको विषयमा छोटो मन्तव्य दिएकी थिइन्। यस उपाधि एक दशकदेखि डब्ल्युडब्ल्युईमा कायम रहेको डिभास उपाधिलाई प्रतिस्थापन गरेको थियो भने सोही कार्यक्रममा यस उपाधिका लागि सार्लेट फ्लेयर, सासा बेङ्क्स र बेकी लिन्च बीच खेल आयोजना गरिएको थियो भने उक्त खेलमा फ्लेयरको बुबा रिक फ्लेयरले खेलमा अवरोध पुर्‍याएपछि सार्लेट फ्लेयरले खेफ जित्दै उक्त उपाधि जित्न सफल भएकी थिइन् भने यसको साथसाथै फ्लेयर अन्तिम डिभास विजेता तथा महिला र महिला विजेता बन्न सफल भएकी थिइन्।
सन् २०१६ मा डब्ल्युडब्ल्युईले उसको दुई कार्यक्षत्र स्म्याकडाउन र रलाई छुट्टाउने निर्णय गरेपछि सार्लेट फ्लेयर डब्ल्युडब्ल्युई रमा सरुवा भएकी थिइन् भने उक्त उपाधिलाई पनि सोही कार्यक्षेत्रमा लगेकी थिइन्। सन् २०१६ अगष्टमा आयोजित समरस्ल्याम नामक एक वार्षसक कुस्ती कार्यक्रम पश्चात् यस उपाधिको नाम डब्ल्युडब्ल्युई महिला उपाधिबाट डब्ल्युडब्ल्युई र महिला उपाधिमा नामसारी गरिएको थियो जसकारण डब्ल्युडब्ल्युईले उसको अर्को कार्यक्षेत्र स्म्याकडाउनमा नयाँ स्म्याकडाउन महिला उपाधि भित्र्याइएको थियो। पछि डब्ल्युडब्ल्युईले उसको विकासशील कार्यक्षेत्रमा रहेको एनएक्सटी महिला उपाधिलाई पनि मुख्य कार्यक्षेत्रको एक उपाधिको रूपमा स्थापना गरेको थियो।
जब यस उपाधिलाई डब्ल्युडब्ल्युईमा भित्र्याइयो यसको नाम वास्तविक महिला उपाधि राखिएको थियो तर यस उपाधि डब्ल्युडब्ल्युईको सुरुवात देखिनै रहेको थियोे जसलाई पनि डब्ल्युडब्ल्युई डिभास उपाधिले प्रतिस्थापन गरेको थियो। यस उपाधि डब्ल्युडब्ल्युईद्वारा आयोजित सन् २०१६ को हेल इन अ सेल नामक एक वार्षिक कार्यक्रममा हेल इन अ सेफ भित्र इतिहासमै पहिलोपटक दाउमा लगाइएको थियो। यस तात्कालिक समयकी यस उपाधि विजेता सासा बेङ्क्स र सार्लेट फ्लेयर बीच खेल आयोजना गरिएको थियो भने यस कार्यक्रममा फ्लेयरले बेङ्क्सलाई पराजित गर्दै तेस्रोपटक यस उपाधि जित्न सफल भएकी थिइन्। सन् २०१८ मा डब्ल्युडब्ल्युईद्वारा आयोजित इभोलुसन नामक एक महिलाहरूको पहिलो वार्षिक कार्यक्रममा यस उपाधिका लागि रोन्डा राउजी र निकी बेला बीच एकल खेलको आयोजना गरिएको थियो जुन खेलमा राउजीले बेलालाई पराजित गर्न सफल भएकी थिइन्। सन् २०१९ अप्रिलमा डब्ल्युडब्ल्युईद्वारा आयोजित रेसलमेनिया नामक एक सबै ठूलो वार्षिक कार्यक्रममा यस उपाधि र स्याकडाउन लागि खेल आयोजना गरिएको थियो जहाँ लिन्चले दुवै फ्लेयर र राउजीलाई पराजित गर्दै यस उपाधिलाई पहिलोपटक जित्न सफल भएकी थिइन्। यस उपाधि सन् २०१४ मा डब्ल्युडब्ल्युईद्वारा यस पदोन्नतिमा ल्याइएको डब्ल्युडब्ल्युई उपाधि जस्तै देखिन्छ तर यी दुई उपाधिहरूमा केही भिन्नता रहेको छ।
उपाधि विजेताहरू
सन् २०२० मार्च २७ का अनुसार हालसम्म यस उपाधिलाई १५ पटक ७ महिला खेलाडीहरूद्वारा हासिल गरिएको छ। सार्लेट फ्लेयर यस उपाधि जित्ने पहिलो विजेता हुन् भने उनले र सासा बेङ्क्सले यस उपाधिलाई समान ४ पटक जित्न सफल भएका छन्। यस उपाधिकी वर्तमान विजेता बेकी लिञ्च हुन भने उनले यस उपाधिलाई सन् २०१९ अप्रिलमा आयोजित रेसलमेनियाको ३५औँ श्रृङ्खलामा सार्लेट र राउजीलाई एकै खेलमा पराजित गर्दै पहिलोपटक जित्न सफल भएकी थिइन्। हाल उनले यस उपाधिलाई सर्वाधिक लामो समयसम्म कायम राख्ने महिला खेलाडी पनि बन्न सफल भएकी छिन् भने उनले यस उपाधस ३५४ दिन भन्दा बढी समयसम्म कायम राख्न सफल भएकी हुन्। यस उपाधिकी सबैभन्दा छोटो समयसम्मकी विजेता सासा बेङ्क्स हुन जसले यस उपाधिलाई मात्र ८ दिनसम्म कायम राख्न सफल भएकी थिइन्। यस उपाधि विजेता अलेक्सा ब्लिस समग्रमा सबैभन्दा लामो समयसम्म विजेता रहन सफल खेलाडी हुन् जसले यस उपाधिलाई दुईपटक जित्दै ३९८ दिनसम्म कायम राखेकी थिइन्। यस उपाधिकी सबै वृद्ध विजेता नाया ज्याक्स हुन जसले ३३ वर्षको उमेरमा यस उपाधस जित्न सफल भएकी थिइन् भने उनले यस उपाधि एकपटक जितेकी थिइन्। यसको साथसाथै सासा बेङ्क्स सबैभन्दा सानो उमेर विजेताको रूपमा परिचित छिन् जसले २४ वर्षको उमेरमा यस उपाधिलाई पहिलो जित्न सफल भएकी थिइन्।
लगानी
लगानी (Investment) भन्नाले आफुसँग भएको रकमलाई भविष्यमा लाभ प्राप्तिको लागि कुनै क्षेत्रमा लगाउनु लाई बुझिन्छ ।
लगानीबाट सामान्यतया सम्पत्ति श्रृजना हुने गर्दछ र त्यसलाई वित्तीय विवरणहरू तथा लेखामा लगानी भन्ने गरिन्छ ।
दूतकाव्य
यो लेख संस्कृतका महाकवि भासको रचना 'दूतवाक्य'का बारेमा होइन।
दूतकाव्य, संस्कृत काव्यको एक विशिष्ट परम्परा छ जसको आरम्भ भास तथा घटकर्परका काव्यहरू र महाकवि कालिदासका मेघदूतमा मिल्दछ, तथापि, यसका बीज र अधिक पुरानो प्रतीत हुन्छन्। परिनिष्ठित काव्यहरूमा वाल्मीकि द्वारा वर्णित त्यो प्रसंग, जस हरू रामले सीताका नजिकआफ्नो विरहसन्देश पठाईा, यस परम्पराको आदि सूत्र मानिन्छ। स्वयं कालिदासले पनि आफ्नो "मेघदूत"मा यस कुराको सङ्केत गरेकोछ कि तिनलाई मेघलाई दूत बनाउने प्रेरणा वाल्मीकि "रामायण"का हनुमानभएका प्रसंगदेखि मिली छ। अर्को र यस परम्पराका बीज लोककाव्यहरूमा पनि स्थित जान पर्छन्, जहाँ विरही र विरहिणीहरू आफ्नो आफ्नो प्रेमपात्रहरूका पति भ्रमर, शुक, चातक, काक आदि पक्षिहरूका द्वारा सन्देशले जाने विनय गरती मिल्दछन्।
घटकर्पर
"घटकर्पर" काव्यमा केवल २२ पद्य उपलब्ध छन्, जसमा आकाशमा घेरिएका मेघलाई देखेर एक विरहिणीले आफ्नो विरहको व्यञ्जना गराई छ। भावानुभूतिका साथ यस काव्यको अन्यतम विशेषता पादाँत यमक अलङ्कारको प्रयोग छ। शैलीशिल्पको दृष्टिले यो अति लघु काव्य पनि संस्कृत साहित्यमा आफ्नो विशिष्ट स्थान बनाएको चुका छ र भनिन्छ कि यस कृतिका सौन्दर्यका करण कविले अन्य कविहरूलाई यो चुनौती दिएको थियो कि जो पनि कवि यस भन्दा अधिक उत्कृष्ट रचना गर्न द्नेछ, रचयिता (घटकर्पर) त्यसको घर फूटे घडेदेखि पानी भरनेलाई तैयार छ। यसै प्रतिज्ञाका कारण रचयिताको उपाधि, "घटकर्पर" हो गई र हामीलाई त्यसको वास्तविक नामको थाहा छैन चलता। केही विद्वान् यस रचनालाई कालिदास कृत मान्दछन्, परन्तु यो सिद्ध भइसकेको छ कि यो कालिदासको रचना छैन। "घटकर्पर"को समय अनिर्णीत छ, त्यस्तो आनुश्रुतिक परम्पराका अनुसार "घटकर्पर" पनि विक्रमादित्यका नवरत्नहरू मध्येको एक थिए। केवल यति भन्न सकिन्छ कि यस काव्य क रचना कालिदास (४ थियो शताब्दी ईसवी)देखि पुरानो छ।
मेघदूत
इस परम्पराको सशक्त कृति महाकवि कालिदासको "मेघदूत" छ, जसमा कुबेरका द्वारा रामगिरि पर्वतमा निर्वासित यक्ष, कामार्त भएर, अचेतन मेघका माध्यमदेखि टाडा अलकापुरीमा स्थित आफ्नो प्रियाका नजिकयो सन्देश पठाई्दछ कि त्यो कुनै प्रकार निर्वासन अवधिका बचे-खुचे महिना र गुजार दे, र फेरि ती शरदको चाँदनीदेखि धुली रातहरूमा आफ्नो सारे अरमान पूरा रहन्छन् ही।
दूतकाव्य वा सन्देशकाव्यको परम्पराको विकास
दूतकाव्य वा सन्देशकाव्यको परम्परालाई अघि बढाउनमा अनेक संस्कृत कविहरूले महत्त्वपूर्ण योग दिएकोछ। यस सम्बन्धमा सर्वप्रथम बङ्गालका राजा लक्ष्मणसेनका दरबारी कवि क्षमापति धोयीको चर्चा गर्नु आवश्यक हुनेछ। यसका पछि संस्कृत दूतकाव्यहरूलाई चार परम्पराहरूमा विभक्त गर्न सकिन्छ :
(१) शुद्ध साहित्यिक परम्परा, यसका अन्तर्गत ती काव्य आउँछन्, जसमा कविले कुनै माध्यमदेखि विरही अथवा विरहिणीका सन्देशलाई आफ्नो इष्ट व्यक्तिसम्म शुद्ध श्रृंगारी र कलात्मक रूपमा पुगाईा छ। यस परम्परामा श्रीरुद्र न्यायवाचस्पतिको "पिकदूत", "वादिराज"को "पवनदूत", "हरिदास"को "कोकिलदूत", सिद्धनाथ विद्यावागीशको "पवनदूत" कृष्णनाथ न्यायपंचाननको "वातदूत", अजतिथ न्यायरत्नको "बकदूत", रघुनाथ दासको "हंस दूत" आदि रचनाहरू छन्। यीबाट अधिकांश रचनाहरू १८ औँ र १९ौं शतीका हुन्।
(२) अर्को परम्परामा ती दूतकाव्य आउँछन्, जो रामकथालाई लिएर लेखिएका छन्। यिनमा हनुमान अथवा अन्य कुनै दूतका माध्यमदेखि सीताका प्रति रामको वियोगसन्देश काव्यबद्ध मिल्दछ। यस परम्पराको प्रथम दूतकाव्य वेदाँतदेशिक (१४ उनी शती),को "हंससन्देश छ, जसमा रामले हंसका द्वारा सीताका नजिकसन्देश पठाईा छ। यसै परम्परामा अज्ञात लेखकको "कपिदूत", रुद्रवाचस्पतिको "भ्रमरदूत", वासुदेवको "भ्रमरसन्देश", कृष्णचन्द्र तर्कलंकारको "चन्द्रदूत" प्रसिद्ध छन्।
(३) तेस्रो परम्परा ती दूतकाव्यहरूको छ, जसमा कृष्णकथालाई लिएर गोपिहरूको सन्देश उद्धव, भ्रमर अथवा अन्य माध्यमदेखि कृष्णसम्म पुगाइएको छ। यस परम्परामा बङ्गालका गौडीय वैष्णव कविहरूको विशेष हात रहेकोछ। माधव कवींद्र भट्टाचार्यले "उद्धव दूत", तथा रूप गोस्वामीले "उद्धवसन्देश" र "हंसदूत" दुइ रचनाहरू लिखी छन्। "उद्धवदूत"मा कुनै गोपी उद्धवका द्वारा कृष्णका नजिकविरह सन्देश पुगाउँछ, त "हंसदूत"मा हंसका माध्यमदेखि गोपिहरूले आफ्नो विरह वेदना मथुरामा कृष्णसम्म पुगाने चेष्टाको छ। "उद्धवसन्देश"मा कृष्ण उद्धवलाई मथुरादेखि गोपिहरूका नजिकगोकुल पठाई्दछन्। स्मृतिका रूपमा ती आफ्नो बाल तथा कैशोर अवस्थाको अनुभूतिहरूको स्मरण गर्दछन् र उद्धवलाई गोपी गोपिहरू र विशेषत: राधाको परिचय दिन्छन् जसको नजिकत्यसलाई कृष्णको सन्देशले जाछैन। यी तीनहरू काव्य गौडीय वैष्णव परम्पराका साहित्यमा आफ्नो विशेष स्थान राख्दछन्।
(४) चौथो परम्परा ती दूतकव्यहरूको छ, जसको शैली दूतकाव्यहरूदेखि मिल्दछ, परन्तु विषयवस्तु शृंगार रसपरक न भएर शान्त रसपरक छ। यी काव्यहरूको लक्ष्य आध्यात्मिक अथवा नैतिक सन्देश दिनु छ। यस परम्पराको पहिलो सूत्र अवधूत रामयोगी (१३ौं शती)को "सिद्धदूत" छ। यसै कोटिमा कवि विष्णुदासको "मनोदूत" र कालीप्रसादको "भक्तिदूत" आउँछन्।
प्राकृत तथा अपभ्रंश साहित्यमा केही फुटकर गाथाहरू र दोहे क्रमश: हाल र हेमचन्द्रका मिल जानुहुनेछ, जसमा कुनै माध्यमदेखि विमुक्त प्रणयीले आफ्नो प्रियका नजिककेही सन्देश भिजवाने चेष्टाको छ। समग्र काव्यकृतिका रूपमा मध्य भारतीय आर्यभाषाका साहित्यमा केवल एक कृति यस्तो छ, जो मेघदूतको परम्परामा आउँछ, र यो छ अपभ्रंश कवि उद्दहमाणको "सन्देशरासक"। १२ौं शतीमा मुल्तानका एक जुलाहे अद्दहमाणले रासक गीतिकाव्यहरूको शैलीमा एक काव्यको रचनाको जसमा विरहिणी नायिका खंभात जाँदै कुनै पथिकदेखि आफ्नो प्रियका नजिकसन्देशले जानका लागि प्रार्थना गर्दछ। यस काव्यमा नायिकाका सौन्दर्यवर्णनका अतिरिक्त रमणीय षड्ऋतु वर्णन र नायिकाको विरहदशाको मार्मिक अभिव्यञ्जना उपलब्ध छ।
हिन्दीमा "ढोला मारू रा दूहा"मा केही दोहे यस््दछन्, जसको स्वरूप दूतकाव्य शैलीको छ। यसका अतिरिक्त हिन्दी प्रेमाख्यान काव्यहरूमा यस्ता स्थल उपलब्ध छन्, जहाँ विरही प्रणयीले आफ्नो प्रियका प्रति कुनै माध्यमदेखि सन्देश पुगाने चेष्टाको छ। यस सम्बन्धमा जायसीका "नागमतीविरह वर्णन"मा उपलब्ध केही स्थलहरूको सङ्केत गर्न सकिन्छ। यसै प्रकार हिन्दी कृष्णकाव्य (उद्धवशतक, प्रियप्रवास आदि)मा भ्रमरगीत परम्पराका अन्तर्गत दूतकाव्य वा सन्देशकाव्यका केही बीज मिल जानुहुनेछ।
मलयालममा दूतकाव्य वा सन्देशकाव्यको शैलीको सूत्रपात केरल वर्माका "नीलकंठसन्देश"देखि हुन्छ, जसले कारागारदेखि आफ्नो पत्नीका नजिकनीलकंठका द्वारा सन्देश पठाईा।
गुगल
गुगल संयुक्त राज्य अमेरिकाको एक बहुराष्ट्रीय सार्वजनिक कम्पनी हो, जसले ईन्टरनेट सर्च, क्लाउड कम्प्युटिङ र विज्ञापनको क्षेत्रमा अत्याधिक लगानी गरेको छ । इन्टरनेटमा आधारित बहुसङ्ख्यक सेवा तथा उत्पादनहरूको आयोजना तथा विकास गरेर आफ्नो विज्ञापन प्रोग्राम एडवर्ड्सको माध्यमबाट नै गुगलले नाँफा कमाउँदछ । यो कम्पनी स्ट्यानफोर्ड विश्वविद्यालयबाट विद्यावारिधी गरेका दुई छात्रहरू ल्यारी पेज र सर्गेई ब्रिनद्वारा मेन्लो पार्क, क्यालिफोर्निया स्थित सेप्टेम्बर ४, १९९८ मा स्थापना गरिएको थियो । हाल यिनलाई "गुगल गाइज"को नामले सम्बोधन गरिन्छ । यसको पहिलो सार्वजनिक कार्य, सेवा १९ अगस्ट २००४ मा प्रारम्भ भएको थियो । सोही दिन ल्यारी पेज, सर्गेई ब्रिन र एरिक स्मिटले गुगलमा अर्को बिस वर्ष (२०२४) सम्म एकैसाथ सँगसँगै काम गर्ने सम्झौता गरेका थिए। कम्पनीको आरम्भ देखि नै "संसार भरी ज्ञानको व्यवस्थित तथा सर्वत्र उपलब्ध र लाभप्रद गर्नु" कथित उदेश्य रहेको छ ।
फट्याङ्ग्रा
फट्याङ्ग्रा एक प्रकारको कीरा प्रजातीको प्राणी हो। फट्याङ्ग्राहरू धेरै प्रजातीको हुन्छन्। साधारण तया उफ्रीने किराहरूलाई फट्याङ्ग्रा भनिन्छ। फट्याङ्ग्राले नरम र हरियो घाँस पात खान्छन्।
बिहारका जिल्लाहरू
बिहारमा जम्मा ३८ जिल्लाहरू छन् जो ९ प्रमण्डलहरूमा बाँडिएकाछन्। जिल्लाहरू यस प्रकार छन्
प्रमिला रिजाल
प्रमिला रिजाल इलामजिल्ला चिसापानीगाबिस मा जन्मेकी नेपाली राष्ट्रिय धाविका हुन। उनले सन् २०१२को लण्डन ओलम्पिकमा नेपालको तर्फबाट भाग लिएकी थिइन। महिला तर्फको १०० मिटर दौडमा भाग लिएकी यिनले छनोट चरणमा सहभागी ३३ जना मध्ये निर्धारित दूरी १३.३३ सेकेण्डमा पुरा गरी २५औं स्थानमा आउन सफल भइन।
ज्यामिरगढी
ज्यामिरगढी नेपालको मेची अञ्चलको झापा जिल्लाको एक गाउँ विकास समिति हो।
घण्टेश्वर
घण्टेश्वर नेपालको सुदूरपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्र, सेती अञ्चलको डोटी जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो।
मणिपुरका जिल्लाहरू
मणिपुरमा ९ जिल्लाहरू छन् -
कालो ऐँसेलु
कालो ऐँसेलु एक प्रकारको जङ्गली फल हो। उच्च पहाडी भेकमा पाइने यो फल ऐँसेलु परिवारमा पर्दछ। यो विश्वमा व्यापक रूपमा पाइने ऐँसेलुका ३७५ प्रजातिहरू मध्ये एक हो।
पहाडी पुकार
पहाडी पुकार महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा द्वारा लेखिएको गीतीसङ्ग्रह हो । पृष्ठ सङ्ख्या १६ भएको यो पुस्तक जनप्रकाशनालयले विसं २००५मा प्रकाशन गरेको ।
नेपाल बङ्गलादेश बैंक
आधिकारीक वेबसाईट
www.nbbl.com.np
भिक्टोरिया गिभन्स
भिक्टोरिया गिभन्स एक अमेरिकन अश्लील चलचित्र अभिनेत्री हुन । उनले ७ घण्टामा कुनै कृतिम स्नेहनको प्रयोग नगरी १०१ जनासँग गुदा मैथुन गराएर "सामुहिक गुदा मैथुनमा विश्वकिर्तिमान" राखिन । उनले यस अघि १९९८ मा ब्रुक एस्लीले बनाएको ५० जना संगको "विश्वको धेरै गुदा मैथुन"को रेकर्डलाई तोडेकी थिईन ।
लोमान्थाङ गाउँपालिका
लोमान्थाङ गाउँपालिका मुस्ताङ जिल्लामा अवस्थित छ । विसं २०७३ सालमा सङ्घीय मामिला तथा स्थानीय विकास मन्त्रालयले ७४४ स्थानीय तह लागू गर्दा मुस्ताङ जिल्लामा साविकका लोमान्थाङ, छोसेर र छोन्हुप गाउँ विकास समितिहरूलाई समेटेर लोमान्थाङ गाउँपालिका घोषणा गरिएको हो ।  लोमान्थाङ गाउँपालिकाको क्षेत्रफल ७२७ वर्गकिलोमिटर रहेको छ । यो गाउँपालिका ५ वडाहरूमा विभाजन गरिएको छ । यस गाउँपालिकको कूल जनसङ्ख्या १,८९९ रहेको छ । यस गाउँपालिकाको सिमाना पूर्वमा चीन, पश्चिममा चीन, उत्तरमा चीन र दक्षिणमा दालोमे गाउँपालिकासम्म छ ।
सौरभ चौधरी
सौरभ चौधरी (जन्म: १९९३ डिसेम्बर ३१) नेपाली अभिनेता र निर्देशक हुन् । उनले अभिनय करियरको सुरुवात नेपाली कथानक चलचित्र बेस्ट फ्रेञ्ज फरेभर (२०१६)बाट गरेका थिए ।  यस चलचित्रको सफलतापछि थप उर्जा पाएका सौरभले निर्देशनमा हात हालेका छन् । उनी हाल नेपाली कथानक चलचित्र लभ डायरिजको निर्देशनमा व्यस्त छन् ।
जीवनी
सौरभ चौधरीको जन्म सन् १९९३ डिसेम्बर ३१ मा मधेश प्रदेशको राजविराजमा भएको हो । उनको बुवा प्रवेश चौधरी एक शिक्षक तथा आमा नीला देव एक कुशल गृहिणी हुन् । उनले प्रवेशिका तह तथा प्रमाण पत्र तहसम्मको शिक्षा काठमाडौँको चोभारमा रहेको मोडर्न इन्डियन विद्यालयबाट गरेका थिए । उनले कान्तिपुर सिटी कलेजबाट सिभिल इन्जिनियरिङमा स्नातक तहको शिक्षा प्राप्त गरेका छन् ।
शङ्ख
शङ्ख शंखेकिराको खबटाबाट बनाइने एक प्रकारको वाद्ययन्त्र हो। यो विशेषगरी धार्मिक कार्यमा प्रयोगमा ल्याइन्छ। शङ्ख समुद्रमा पाइने जलचरले बनाएको खबटा हो, यो धेरै जसो वामावर्त अथवा दक्षिणावर्तमा बनेको हुन्छ। प्राचीनकालदेखि नै विभिन्न प्रयोजनमा ल्याइने शंख एक प्रकारको समुद्री चिप्लेकिराको कडा आवरण हो। धार्मिक अवसर एवम् सांस्कृतिक कार्यमा यसलाई फूकेर बजाउन पनि सकिन्छ। तसर्थ यसलाई एक बाजाका रूपमा पनि लिइन्छ। नेपाल, भारत, श्रीलङ्का, बङ्गलादेश आदि मुलुकमा यसको यसरी प्रयोग भएको पाइन्छ।
किसिम
शंख विभिन्न किसिमका हुन्छन्, तीमध्ये दाहिना शंख बहुमूल्य मानिन्छ, जुन निकै महँगो हुन्छ। लाखौं शंखमा दाहिना शंख एउटा पाइन्छ।
हिन्दु धर्ममा प्रयोग
रामायण, महाभारतमा शंखको महिमा प्रसस्त छ भने हाम्रो समाजमा मङ्गल कार्यदेखि मृत्युजन्य शोकको घडीमा समेत शंखवादनलाई महत्त्व दिइन्छ। शंख बजाउँदा त्यसको ध्वनिले विभिन्न प्रकारका रोगाणु र विषाणुलाई मार्ने वर्णन ऋग्वेदमा छ। शंख महाभारतमा वर्णित एक राजा विराटको एक पुत्रको नाम पनि थियो। यो हिन्दु धर्ममा अति पवित्र मानिन्छ। यो धर्मको प्रतीक मानिन्छ। यो भगवान विष्णुको दायाँ माथिल्लो हातमा शोभायमान देखिन्छ। बिहान र बेलुकी आरती गर्दा शंख बजाइन्छ। पूजापाठ सुरू गर्दा र सकिने बेलामा पनि शंख बजाइन्छ। कतिपय जातिमा मुर्दालाई घाट लैजाँदा शंख बजाउने चलन छ।
औषधीका रूपमा प्रयोग
आयुर्वेद उपचारमा शंख भस्मको ठूलो महत्त्व छ। शंख भस्म बनाउन शंखलाई माटोको भाँडोमा राखेर पाँच/छ फिट गहिरो खाल्डोमा गुइँठाले पोलेर निकाली घ्यूकुमारीको रसमा पिन्नु पर्छ। यसमा क्याल्सियम, क्याल्सियम सल्फेट, म्याग्नेसियम आदि तत्त्व प्रसस्त पाइन्छन्। शंख भस्म अम्लपित्त, अनुहारको चाया, डन्डिफोर र खत हटाउन उपयोगी हुन्छ। अनिद्राको बिरामीलाई कानमा दुइटा शंख राख्दा समुद्री लहरको कर्णप्रिय आनन्दले निद्रा लगाउँछ भने शंख जलले मुख धुँदा अनुहार उज्यालो हुन्छ। कान पाक्ने रोगको उपचारमा प्रयोग हुने शंख मोतिविन्दु, रतन्धोलगायतका आँखासम्बन्धी रोगमा पनि लाभदायक मानिन्छ। आयुर्वेदमा विभिन्न १५ रोगमा शंखबाट बनाइएको औषधी प्रयोग हुन्छन्।
तिलकराम थारू
तिलकराम थारू नेपाली राष्ट्रिय धावक हुन। उनले सन् २०१२को लण्डन ओलम्पिकमा नेपालको तर्फबाट भाग लिएका थिए। पुरुष तर्फको १०० मिटर दौडमा भाग लिएका यिनले छनोट चरणमा सहभागी २९ जना मध्ये निर्धारित दूरी १०.८५ सेकेण्डमा पुरा गरी १३औं स्थानमा आउन सफल भए।
सङ्गीत
सामवेदमा सङ्गीतशास्त्रका विषयमा संसारका सबभन्दा प्राचीन ग्रन्थहरु पाइन्छन् । ब्रह्मा, विष्णु र शिव शाशवत त्रिदेव प्रथम संगीतज्ञ थिए । ज्ञानकी देवी सरस्वतीका हातमा वीणा छ जो सम्पूर्ण संगीतको प्रतिक हो । भगवान् श्रीकृष्ण को हातमा मुरली छ जसको धूनले भक्तहरूलाई परम तर्फको अनन्तयात्रामा जान लालायित गराउँछ ।
रोहन आन्थोनी मार्ली
रोहन आन्थोनी मार्ली(१९ जन्म मई १९७२) एक उद्यमी र पूर्व अमेरिकी फुटबल खेलाडी हुन् । उनी रेगे कलाकार बब मार्ली र जेनेट हंटका छोरा हुन् । उनी रीता र आफ्नो पिताको विवाहको समयमा जन्मिएका थिए, र चार वर्षको उमेर देखि उनको साथ बस्न थाले। आफ्नो बुबाको १९८१ मा मियामी मा क्यान्सरले मृत्यु भए पछि मार्ली आमासँग बसे। मियामी पाल्मेत्टो वरिष्ठ हाई स्कूलमा उनले १९९१ स्नातक गरेका थिए ।
बैंक अफ काठमाण्डु लिमिटेड
स्थापना २०५१
आधिकारिक वेबसाईट
www.bok.com.np
ब्रिगेट पावर्स
ब्रिगेट पावर्स (जन्म: ११ अक्टुबर १९८०) एक पुड्की अमेरिकन अश्लील चलचित्र अभिनेत्री हुन ।
आसनसोल
आसनसोल भारतका सहरहरू मध्येको एउटा सहर हो।
कालीगण्डकी नदी
कालीगण्डकी अथवा गण्डकी नदी संसारको सबै भन्दा गहीरो गल्छी बनाएर बग्ने नदी हो। यो नदीबाट नेपालको सबैभन्दा ठूलो जलविद्युत उत्पादन केन्द्र सञ्चालित भैरहेको छ। यो नदीले ठूलो मात्रामा कालो रङ्गको माटो बगाएर ल्याउने भएकाले यसलाई काली गण्डकी नामाकरण गरिएको हुनुपर्दछ।
नदीको उदगम
कालीगण्डकीको नदी तिब्बतमा उत्त्पत्ति भएर मुस्ताङ जिल्ला हुँदै नेपाल छिर्छ। कागबेनी भन्ने स्थानमा मुक्तिनाथ मन्दिरमा उत्पत्ति हुने काग खोला र मुस्ताङ खोला मिसिन्छन् र त्यसपछि उक्त नदीलाई काली गण्डकी भनिन्छ।
दहकालीस्थान
दहकालीस्थान नेपालको सुदूरपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्र, सेती अञ्चलको डोटी जिल्लामा अवस्थित एक गाउँ विकास समिति हो।
कालीगण्डकी नदी
काली गण्डकी गल्छी
जोमसोम र टुकुचे हुँदै बगेपछि काली गण्डकी संसार कै सबैभन्दा गहीरो गल्छी कालीगण्डकी खोंच भएर बग्छ जसको पश्चिममा धौलागिरी (८१६७ मी.) तथा पूर्वमा अन्नपूर्ण (८०९१ मी.) हिमाल पर्दछन्। उक्त गल्छीको उँचाई १३०० मी. देखि २६०० मी. सम्म छ जुन अन्नपूर्ण र धौलागिरीको चुचुरोबाट ५५०० देखि ६८०० मी. तल पर्दछ।
सहायक नदीहरू
उक्त खोंचबाट निस्केपछि गलेश्वरमा राहुघाट खोला, बेनीमा म्याग्दी खोला, कुश्मा नजीकै मोदी खोला, रूद्रबेनीमा बडी गाड, आँधिखोला आदि मिसिन्छन्। त्यसपछि काली गण्डकी पूर्व तर्फ मोडिन्छ जुन देवघाटमा गएर सेती गण्डकी तथा त्रिशुली नदी सँग मिसिएर दक्षिण तर्फ बहन थाल्दछ। देबघाटबाट पहाडी भूभाग छिचलेर बहन थालेपछि यसलाई नारायणी तथा सप्त गण्डकी भनिन्छ।
कालीगण्डकी किनाराका बस्ती
यस नदीको किनारमा रहेका प्रमुख बस्ती तथा शहरहरू यस प्रकार छन् : लोमान्थाङ, जोमसोम, बेनी, बाग्लुङ, कुश्मा फलेवास, पूर्तीघाट, सेतीबेनी, मिर्मी, रुद्रबेनी, रिडी, डेढगाउँ देवघाट, नारायणघाट रामपुर तथा चापाकोट तथा त्रिबेणी।
शालिग्राम पाइने ठाँउ
हिन्दू धर्मका विष्णु भगवानको साक्षात् रूप मानिने अति दुर्लभ शालिग्राम पाइने एकमात्र स्थानका रूपमा रहेको तथा मुक्तिनाथ र देवघाटजस्ता पवित्र धार्मिक तीर्थस्थललाई जोड्ने कालीगण्डकी नदीको धार्मिक र सांस्कृतिकमात्र नभई पर्यटकीय महत्त्वसमेत रहेको छ । रामपुर नगरपालिकाको वडा न १ मा शालीग्राम संग्राहलय समेत छ ।
कालीगण्डकी जलविद्युत आयोजना
कालीगण्डकी जलविद्युत परियोजना नेपालको सबैभन्दा ठूलो परियोजनाहरूमध्ये पर्दछ। यसबाट उत्पादित १४४ मेगावाट बिजुली प्रसारण लाईन मार्फत सिधै बुटवल तथा नेपालको मुख्य प्रसारण लाईनमा जोडिएको छ। यसबाट भारतमा पनि बिद्युत प्रसारण गरिन्छ। कालिगण्डकी परियोजनाले मिर्मी तथा बेल्टारीको जनजीवन उकास्नमा राम्रो सहयोग पुर्‍याएको छ, नयाँ बाटोघाटो, निर्माणहरू तथा दर्पुक बेल्टारी पुल पनि बनेको छ।
पानासोनिक
पानासोनिक इलेक्ट्रोनिक्स उत्पादनहरूको लागि लोकप्रिय छ। यस कम्पनीको स्थापना सन् १९१८ मा चिम अड्याउने भाँडोको (चिम सकेट) निर्माण गर्नका लागि गरिएको थियो तर अहिले आएर यो कम्पनी सोनी, हिताची, तोसिबा र क्याननसँगै जापानको चौथौ ठूलो इलेक्ट्रोनिक्स उत्पादन गर्ने कम्पनी बन्न पुगेको छ। इलेक्ट्रोनिक्स उत्पादन बाहेक यस कम्पनीले गैर-इलेक्ट्रोनिक्स उत्पादनहरू र गृह नविकरणीय सेवाहरू प्रदान गर्ने गर्दछ। सन् २०१२ को बजार सर्वेक्षण अनुसार पानासोनिक संसारकै चौथौ सबैभन्दा ठूलो टेलिभिजन निर्माता कम्पनी हो।
पानासोनिक प्राथमिक रूपमा टोक्यो स्टक एक्सचेन्जमा सूचीबद्ध भएको थियो जो निककेइ २२५ र टोपिक्स सूचकाङ्कको एक भाग हो। यो कम्पनी नागोया स्टक एक्सचेञ्जमा पनि सूचीबद्ध भएको थियो।
नाम
सन् १९३५ देखि १ अक्टोबर, २००८ सम्म, यस कम्पनीको नाम "मात्सुसिता इलेक्ट्रिक औद्योगिक कम्पनी लिमिटेड" रहेको थियो।  सन् जनवरी १०, २००८ मा कम्पनीले यसको नाम पानासोनिक निगममा परिवर्तन गर्ने घोषण गरेको थियो र १ अक्टोबर, २००८ मा आफ्नो ब्राण्ड नाम "पानासोनिक"मा परिवर्तन गरेको थियो।  नाम परिवर्तनमा कम्पनीले मात्सुसिता परिवारसँगको परामर्श लिएपछि २६ जुन २००८ मा बसेको शेयरधनीहरूको बैठकमा यस नामलाई स्वीकृति दिइएको थियो।
सन् २०२२ मा, पानासोनिकले एक पुनर्गठन योजनाको घोषणा गरेको थियो जसले कम्पनीलाई पानासोनिक होल्डिङ निगम (पूर्व पानासोनिक निगम) मा विभाजित गरेको थियो र यसका विभाजनहरूलाई सहायक कम्पनीमा रूपान्तरण गरेको थियो पुनर्गठन १ अप्रिल २०२२ मा प्रभावकारी भएको थियो।
२०औँ शताब्दी
दोस्रो विश्वयुद्धको बेलामा कम्पनीले जापान र एसियाका अन्य भागहरूमा कारखाना सञ्चालन गरेको थियोे। यसले मोटर्स, इस्त्री, ताररहित उपकरणहरूका साथै पहिलो भ्याकुम ट्युब जस्ता बिजुलीका सामग्री तथा उपकरणहरू उत्पादन गरेको थियोे।
पानासोनिकले दोस्रो विश्व युद्धपछि साइकल, रेडियोका साथसाथै विभिन्न उपकरणहरूको आपूर्ति गर्न थालको थियो। मात्सुसिताका नातेदार, तोसियो इवीले उप-ठेकेदारको रूपमा सान्यो नामक कम्पनीको स्थापना गरेका थिए। सान्यो केही समयमै पानासोनिकको प्रतिस्पर्धी बन्न पुगेको थियो, तर पछि डिसेम्बर २००९ मा यसलाई पानासोनिकले अधिग्रहण गरेको थियो।
सन् १९६१ मा, कोनोसुके मात्सुसिता संयुक्त राज्य अमेरिका गए र त्यहाँ अमेरिकी बिक्रेताहरूसँग उनको भेट भयो। तयसपछि कम्पनीले पानासोनिक ब्राण्ड नाम अन्तर्गत अमेरिकी बजारको लागि टेलिभिजन सेट उत्पादन गर्न थालेको थियो र १९७९ मा युरोपमा ब्रान्डको प्रयोगमा विस्तार गरेको थियो।
कम्पनीले १९५० देखि १९७० सम्म उत्तर अमेरिका बाहिर नै राष्ट्रिय ब्रान्ड प्रयोग गरेको थियो। (यसले संयुक्त राज्यमा व्यापारी प्रतिक प्रयोग गर्न सकेन किनभने नेसनल रेडियो कम्पनीले पहिलेदेखि नै उक्त नामको प्रयोग गरेको थियो)। कम्पनीले जापान र एसियाली बजारका लागि राइस कुकर (भात पकाउने विशेष उपकरण) जस्ता घरेलू उपकरणहरूको एक शृङ्खला पनि विकास गरेको थियो। कम्पनीमा भएको तिब्र वृद्धिका कारण यसले विश्वभर कारखाना स्थापना गरेको थियोे।
कम्पनीले सन् १९६५ मा ब्राण्ड टेकनिक्स नाम दिएर उच्च गुणस्तरको श्रव्य स्पिकर सार्वजनिक गरेको थियो। उच्च गुणस्तरीय स्पिकरको यो शृङ्खला विश्वव्यापी रूपमा मनपराइएको थियो। यसको सबैभन्दा प्रसिद्ध उत्पादनहरू एसएल-१२०० रेकर्ड प्लेयर, यसको उच्च प्रदर्शन, विशिष्टता र टिकाउपनका लागि प्रसिद्ध भएको थियो।
१९७० र १९८० का दशक अन्तर्गत कम्पनीले विश्वका विभिन्न बजारहरूका लागि उच्च गुणस्तरीय विद्युतीय सामग्रीहरूको उत्पादन गरेको थियो र यसले र स्टेरियो रिसिभर, सिडी प्लेयर र अन्य थुप्रै उपकरणहरू उत्पादनको शृङ्खलाको यसको सफल रेखा विकसित गरेको थियो।
सन् १९७३ मा, कोसोसुके मात्सुसिताले, अनम समूहसँग अनम राष्ट्रियका नामले एक संयुक्त उद्यम बनाएका थिए।
नोभेम्बर १९९० मा, मात्सुसिताले ६.५९ अरब अमेरिकी डलरको लागि अमेरिकी सञ्चार माध्यम कम्पनी एमसिए निगमको अधिग्रहण गरेको थियोे। पछि मात्सुसिताले अप्रिल १९९५ मा ७ अरब अमेरिकी डलरमा सिग्राम कम्पनीको ८०% भाग एमसीएलाई बेचेका थिए।
सन् १९९८ मा, उनले अनम राष्ट्रियलाई अनम समूहमा बेचेका थिए र पछि अनम राष्ट्रियलाई अनम इलेक्ट्रनिक्समा समायोजन गरिएको थियो।
२०००-वर्तमान
२ मे २००२ मा, कम्पनी ३५ औँ वार्सिकोत्सवमा, पानासोनिक क्यानाडाले टोरन्टो वाटर फ्रन्ट नामक ठाउँमा "सङ्गीत सहर" निर्माण गर्नका लागि सहयोग स्वरूप ५० लाख अमेरिकी डलर प्रदान गरेको थियोे।
सन् २००५ मा, मात्सुसिता तोसिबा पिक्चर डिस्प्ले कम्पनी लिमिटेड (सन् २००२ मा निर्मित मात्सुसिता र तोसिबाबीचको संयुक्त उद्यम ) ले न्युयोर्कको हर्सहेड्समा रहेको आफ्नो कारखानामा सिआरटीको उत्पादन रोकेको थियो। त्यसको एक वर्षपछि सन् २००६ मा, यसले आफ्नो मलेसियाली कारखानामा ठूलो नोक्सानी व्यहोरेपछि उत्पादन बन्द गरेको थियो।  सन् २००७ मा, यसले तोसिबाबाट उद्यम किनेको थियो र अन्ततः सबै उत्पादन समाप्त गरेको थियो।
१९ जनवरी २००६ मा, डिजिटल टेलिभिजन उत्पादन गर्ने उद्देश्यले, पानासोनिकले अर्को महिना देखि अनुरूप टेलिभिजनको उत्पादनमा रोक लगाउने घोषणा गरेको थियो (कुल व्यापारको ३०% उत्पादन)।
३ नोभेम्बर, २००८ मा, पानासोनिक र सान्योले समायोजन वार्ता गर्ने घोषण गरेका थिए जसको परिणामस्वरूप अन्ततः पानासोनिकले सान्योको अधिग्रहण गरेको थियो। यस समायोजन डिसेम्बर २००९ मा पूरा भएको थियोे, र त्यसबाट निगमले ११.२ खर्ब (लगभग ११० अर्ब अमेरिकी डलर) राजस्वको साथमा परिणत भएको थियो।
अप्रिल २०११ मा, पानासोनिकले वित्तीय वर्ष २०१२ मा जोडिएका सञ्चालनको कार्यान्वयन गर्न बोलीमा ४०,००० सम्म आफ्नो कार्य बल कटौती गर्न घोषण गरेको थियो। उक्त कटौती यसको समूह कार्य बलको लगभग १० प्रतिशत रहेको थियो।
अक्टोबर २०११ मा, पानासोनिकले मार्च २०१२ सम्म आमागासाकी सहरमा, प्लाज्मा टिभीहरूको उत्पादन बन्द गरेर आफ्नो टिभी व्यवसायलाई घटाउने घोषण गरेको थियो। प्रक्रियामा यसले १,००० कर्मचारीहरू बर्खास्त गरेको थियोे।
११ मे २०१२ मा, पानासोनिकले भारतमा आधारित एक पुर्वाधार सुरक्षा र सुरक्षा समाधान कम्पनी, जसले आगो विरोधी विभिन्न कामहरू जस्तै फायर अलार्म, अग्नीशमन, भिडियो निगरानी र भवन प्रबन्धन जस्ता कार्यहरू सञ्चालन गर्ने कम्पनी, फायर प्रो प्रणालीको ७६.२% भाग अधिग्रहण गर्ने योजना सार्वजनिक गरेको थियो।
कम्पनी ७६५ अर्ब येनको शुद्ध घाटा पर्ने भनिएको भविष्यवाणीका साथमा, ५ नोभेम्बर २०१२ मा कम्पनी सेयरमा फेब्रुअरी १९७५ पछिको भन्दा पनि कम, ३८८ यन सम्म निम्नस्तर रूपमा घटेको थियो। सन् २०१२ मै, यसको सेयर ४१ प्रतिशतले घटेको थियो। १४ नोभेम्बर, २०१२ मा, पानासोनिकले १०,००० रोजगार कटौती गरिने र केहि लगानी फिर्ता गरिने घोषण गरेको थियो।
१८ मे २०१३ मा, पानासोनिकले भियतनाममा, एक कारखानाको निर्माणमा ४० मिलियन अमेरिकी डलर लगानी गरेको थियोे जुन २०१४ मा पूरा भएको थियोे।
जुलाई २०१३ मा, पानासोनिकले १० मिलियन युरोमा, स्लोभेनियाली घरेलु उपकरण निर्माता कम्पनी गोरेनजको १३% भाग अधिग्रहण गर्ने सम्झौता गरेको थियो।
उक्त घोषणा पछि एक प्रेस विज्ञप्तिमा, क्लाउडमा आधारित समाधानमा यसको पहुँचको विस्तार गर्ने अभिप्रायले यसले "क्यामेरा प्रबन्ध भिडियो निगरानी सेवा" को अधिग्रहण गरेको थियो।
जुलाई २०१४ मा, पानासोनिकले गिगाफ्याक्ट्री (एक लिथियम आयन ब्याट्री र नेभाडा नजिकै रहेको बिजुली सवारी साधन उपसाला कारखाना)मा भाग लिन टेस्ला मोटर्ससँग एक सम्झौता नजिक पुगेको थियो। अगस्ट २०१४ मा, टेस्लाले कम्पनीको निर्माण सन् २०२० सम्म दक्षिण पश्चिम वा पश्चिमी संयुक्त राज्य अमेरिकामा गरिसक्ने बताएको थियो। ५ बिलियन लागतमा बनाइने उक्त कम्पनीमा ६,५०० कामदारहरू रहने छन्, र टेस्लाको ब्याट्रीमा लागने लागतमा ३० प्रतिशतले घटाउनेछ। कम्पनीले यसलाई विस्तार गर्नका लागि, एरिजोना, टेक्सस, न्यु मेक्सिको र क्यालिफोर्नियाका लगायतका सहरहरूमा संभावित ठाउँ खेजिरहेको छ।
अक्टोबर २०१४ मा, पानासोनिकले कम्पनीका प्रमुख कार्यकारी अधिकृतका अनुसार "टेस्ला मोटर ब्याट्री कारखानामा यसको प्रारम्भिक लगानी १० अरब यन लाग्ने घोषण गरेका थिए।
जनवरी २०१५ मा, पानासोनिकले चीनमा टेलिभिजन बनाउन रोक्न र शेण्डोङमा यसको संयुक्त उद्यमको रूपमा रहेको कारोबार बन्द गर्ने योजना सार्वजनिक गरेको थियो।
मार्च २०१५ मा, पानासोनिकले हस्टनमा आधारित उपग्रह सञ्चार सेवा प्रदायक आइटिसी ग्लोबल खरिद गर्ने योजना घोषणा गरेको थियो।
अप्रिल २०१५ मा, पनासोनिकले दक्षिण अफ्रिकामा आफ्नो नयाँ उत्पादन ब्रान्ड पुन: प्रस्तुत गरेको थियोे। कम्पनी पहिलो चरणमा दक्षिण अफ्रिका मार्फत अरू अफ्रिकी मुलुकहरू, नाइजेरिया र इजिप्टमा उत्पादन बेचेको थियो।
जुन २०१५ मा, पानासोनिकले यसको गृहमा आधारित ब्याट्री भण्डारण विकल्प परीक्षण गर्नको लागि तीन अस्ट्रेलियाली ऊर्जा पेय पदार्थ उत्पादक (रेड एनर्जी, एर्गोन एनर्जी र अक्टेगल)सँग सम्झौता गरेको थियो।
नोभेम्बर २०१५ मा, पानासोनिक निगमले आफ्नो सहायक कम्पनी पानासोनिक पारिस्थितिकी प्रणाली कम्पनी लिमिटेडको माध्यमले एक नयाँ प्रकारको उत्प्रेरक लेपित डिजल कण फिल्टर (डिपीएफ), चीनको एक सहर सुझौमा निर्माण गरिने घोषण गरेको थियोे।
नोभेम्बर २०१५ मा, पानासोनिक निगमले देशमा पहिलो इजाजतपत्र प्राप्त तरकारी खेती आफ्नै प्रविधिको उपयोग गरेर सुरु गरेको थियो।
फेब्रुअरी २०१६ मा, पानासोनिक र डेनभर सहरले, संयुक्त राज्य अमेरिकामा यस सहरलाई सबैभन्दा उत्कृष्ट सहर बनाउन एक औपचारिक साझेदारी गरेको थियोे। अमेरिकाको पानासोनिक निगमका अध्यक्ष र कार्यकारी अधिकृत जोसेफ एम टेलरले चार प्रमुख क्षेत्रमा साझेदारीको लागि योजना बनाएका थिए जसमा स्मार्ट आवास र साना कार्यालय, ऊर्जा र उपयोगिता, यातायात र सहर सेवाहरू र स्मार्ट भवनहरू निर्माण गरिने योजना अघि सारेका थिए।
चीनबाट बढेको प्रतिस्पर्धाको कारण, पानासोनिकको एलआइओएन (ब्याट्री निर्माता) बजार साझेदारी २०१४ मा ४७%बाट २०१५ मा ३४% घटेको थियो। जुन २०१६ मा, टेस्ला मोटर्स, निगमले पानासोनिक निगम यसको सामूहिक बजारमा सवारी साधन मोडेलको लागि आधिकारिक ब्याट्री आपूर्तिकर्ता हुने घोषण गरेको थियो। सन् २०१६ को शुरूमा पानासोनिकका अध्यक्ष कजुहिरो सुगाले कम्पनी द्वारा लगभग १.६ अर्ब अमेरिकी डलरको एक योजना बनाई कुल निवेशको पुष्टिको लागि गिगाफ्याक्ट्री पुरा क्षमताको निर्माणको लागि लगानी गरिने निर्णय सार्वजनिक गरेका थिए।
सन् २०१६ मा, यसले पारदर्शी टेलिभिजन बजार ल्याएको थियो।
कम्पनीले सन् २०२१ सम्ममा एलसिडी प्यानल व्यवसायबाट पूर्ण रूपमा बाहिरिने निर्णय गरेको थियो। यसको प्रदर्शन उत्पादनको अन्त्यलाई चिह्नित गर्दै, मोटर वाहन र औद्योगिक व्यवसायहरूमा यसको संसाधनहरू केन्द्रित गर्नका लागि यसो गरिएको कम्पनी जनाएको थियो।
जुन २०२१ मा, पानासोनिकले सम्पूर्ण सेयर ३.६ अर्ब अमेरिकी डलरमा टेस्लालाई बेचेको थियो।
वर्तमान सेवाहरू
३१ मार्च, २०१२ सम्म, पानासोनिकमा लगभग ३,३०,००० कर्मचारीहरूलाई रोजगारी दिएको थियो र जहाँ यसका लगभग ५८० वटा सहायक कम्पनीहरू रहेका थिए। २०१२ मा कम्पनी ७,८४६,२१७ मिलियन यनको कुल राजस्व रहेको थियो, जसमा ५३ प्रतिशत जापानमा उत्पन्न भएको थियो, एसियामा २५ प्रतिशत एसिया (जापानलाई छोडेर), अमेरिकामा १२ प्रतिशत र युरोपमा १० प्रतिशत गरी राजस्वहरू सङ्कलन भएको थियो।
पानासोनिकले सन् २०१२ मा त्यस वर्षको यसको ६.६ प्रतिशत राजस्वको बराबर अनुसन्धान र विकासमा कुल ५२०,२१६ मिलियन यन लगानी गरेको थियो। मार्च ३१, २०१२ का अनुसार, पानासोनिकले विश्वभरि १४०,१४६ एकश्व राखेको थियोे।
जुलाई २०१६ मा, पानासोनिकले कृत्रिम बुद्धिमत्ता र यन्त्र शिक्षणमा अधिग्रहण गर्ने भएको थियो। एक स्रोत अनुसार, कम्पनीले अधिग्रहण वा संयुक्त उद्यममा प्रयोगको लागि १० मिलियन डलर छुट्याएको थियो।
पानासोनिक सवारी साधन प्रणाली
पानासोनिक मोटर सवारी साधन प्रणाली एक मूल उपकरण निर्माता हो जसले मोबाइल अडियो उपकरणहरू जस्तै हेडफोन, स्पिकर आदि उत्पादन गर्दछ। यसको १२ अर्ब अमेरिकी डलरको राजस्व रहेको छ।
पानासोनिक मोबाइल सञ्चार
पानासोनिक मोबाइल सञ्चारले मोबाइल फोन हेडसेट र सम्बन्धित उपकरणहरू निर्माण गर्दछ। सन् २०१२ सम्म, यो जापानी मोबाइल बजारको लगभग २० प्रतिशत बजार साझेदारी गरेको थियो। पानासोनिकले विश्व भरमा मोबाइल फोन हेडसेट बिक्री गर्दै आएको थियो, तर डिसेम्बर २००५ मा विदेशी बजारहरूमा न्यून बिक्री भएका कारण यसले फिर्ताको घोषणा गरेको थियो। पानासोनिक इलुगा एन्ड्रोइड सञ्चालित स्मार्टफोनको सार्वजनिक सँगै सन् २०१२ मा यो विदेशी बजारमा पुन फर्किएको थियो। जुलाई २०१३ मा, पानासोनिकले एनटिटि डोकोमो इङ्कको लागि स्मार्टफोनको नयाँ मोडेलको आपूर्ति नगर्ने घोषणा गरेको थियो किनकी एनटिटी डोकोमोले, सोनी र सामसङ उत्पादनहरूसँग ध्यान केन्द्रित गरेको थियो। आर्थिक वर्ष २०१३ मा, पानासोनिक मोबाइल सञ्चार ५.४ बिलियन यन सञ्चालन हानिको अग्रिम भुक्तानी गरेको थियो।
जुलाई २०१३ देखि जनवरी २०१८ सम्म पानासोनिक भारतले इलुगा शृङ्खलाका साथ एक एन्ड्रोइड स्मार्टफोन पानासोनिक पी शृङ्खला जारी गरेको थियो।
उत्तर अमेरिकाको पानासोनिक निगम
उत्तर अमेरिकाको पानासोनिक निगम, संयुक्त राज्य अमेरिकामा पानासोनिक मुख्य सहायक कम्पनी हो। यो १९८० को दशक देखि मुख्यालय न्युजर्सीको नेवार्कमा रहेको थियो र २०१३ पछि सेकाउकसमा रहेको छ जुन दुवै न्यूजर्सीको गेटवे क्षेत्र भित्र रहेका छन्।
सेप्टेम्बर १९५९ मा मेटलाइफ बिल्डिङ्गमा न्यूयर्क सहरमा स्थापित यो कम्पनी २००५ भन्दा पहिले अमेरिकाको मात्सुसिता इलेक्ट्रिक कर्पोरेसन कम्पनीको रूपमा चिनिन्छ।
पानासोनिक युरोप
पानासोनिकको युरोपमा मुख्य सहायक, पानासोनिक युरोप लिमिटेड र पानासोनिक मार्केटिङ युरोप जिएमबिएच हो। पानासोनिक युरोपको मुख्यालय लन्डन, इङ्गल्याण्डमा रहेको थियो, तर यो यसको मुख्यालय संयुक्त अधिराज्य युरोपेली सङ्घबाट निस्किएका कारण एम्स्टर्डम, नेदरल्यान्ड सारिएको थियो।
पानासोनिक भारत
डाइजो इटो, क्षेत्रीय मुख्यालय भारत (हरियाणामा अवस्थित) पानासोनिक भारत प्रालीका अध्यक्षको रूपमा सेवा दिइरहेका छन्। भारतीय बजारको लागि पानासोनिक भारतले धुलाई यन्त्र, रेफ्रिजरेटर, राइस कुकर (भात पकाउने विद्युतीय यन्त्र), ईस्त्री, मिक्सर-ग्रिन्डर्स / ब्ल्लेन्डर्स र अन्य गृह उपकरणहरू बनाउँदछ।
एन्चोर इलेक्ट्रिक्स निजी लि, एक भारतीय कम्पनी जो बिद्धुतिय बत्ती, स्विच, सकेट र अन्य बिजुली को सामान बनाउँदछ जुन पानासोनिक निगमको एक पूर्ण स्वामित्वमा रहेको सहायक कम्पनी हो।
इन्डोनेसियाको पानासोनिक निगम
पीटी पानासोनिक गोबल इन्डोनेसिया (पहिला पीटी नेशनल गोबल इन्डोनेसियाको रूपमा जानिने) कम्पनी इन्डोनेसिया विभाजनको नाम पूर्वी जकार्तामा आधारित छ। पानासोनिक गोबेल इन्डोनेसिया पानासोनिक निगम जापान र इन्डोनेसियाको गोबल समूहको बीच एक संयुक्त उद्यम हो।
एमसिए र युनिभरसल स्टुडियो
मात्युसिताले अमेरिकी मिडिया कम्पनी एमसिए निगमलाई ६.६ अरब डलरमा खरीद गरेका थियो। सन् १९९५ मा, यसले क्यानडेली पेय कम्पनी सेग्राममा एमसिएको सेयरहरूको ८०% बेचेको थियो। एमसिए सन् १९९६ मा युनिभरसल स्टुडियोमा नामकरण गरिएको थियो।   यसको सङ्गीत प्रभागलाई युनिभरसल सङ्गीत समूहको रूपमा नामकरण गरिएको थियोे।
युनिभरसल स्टुडियो हाल एनबिसी युनिभर्सलको एक इकाई हो, जुन हाल फिलाडेल्फिया आधारित कमकास्ट कम्पनीको स्वामित्व रहेको छ। युनिभर्सल सङ्गीत समुह हाल फ्रान्सको मिडिया कम्पनी भिभेन्दीको स्वामित्वमा रहेको छ।
पानासोनिक ३ डिओ
पानासोनिक गोल्डस्टार र सान्यो सँग ३ डी ओ गेम प्रणालीहरूको निर्माण गरेको थियो तर ३ वर्ष पछि सफलता हासिल नगरे पछि यो सेवा रोकिएको थियो। यसले सन् १९९३ देखि १९९६ सम्म २० लाख प्रणालीहरू बेचेको थियो, यद्यपि प्रत्येक निर्माताहरूले कति बेचेको थियोे भन्ने कुरा अज्ञात रहेको थियो।
पानासोनिकको अर्घचालक विभाग
पानासोनिक सन् १९५७ देखि अर्घचालक उद्योगमा कार्यरत थियो जहाँ यसले सिलिकन ट्रान्जिस्टर र बाइपोलर आइसीको ठूलो उत्पादन सुरु गरेको थियो। सन् २०१२ देखि कम्पनीले व्यवसायको उत्पादकत्व बढाउनका लागि धेरै उपायहरू लागू गरेको थियो, जसमा यसको उत्पादन सुविधाहरू टावरजज नामक इजरायली कम्पनीको साथ संयुक्त उद्यममा स्थानान्तरण गरिएको थियो।
सन् २०१९ मा, पानासोनिकले आफ्नो बाँकी चिप व्यवसाय र टावरजजसँगको संयुक्त उद्यमको भमग नुभोटनलाई भारी घाटापछि बेच्ने निर्णय गरेको थियो।
उत्पादनहरू
पानासोनिकले फ्रिज, वासिङ् मेसिन,(कपडा धुने विद्युतीय उपकरण) कम्प्रेसर, बत्ती, टेलिभिजन, व्यक्तिगत कम्प्युटर, मोबाइल फोन, अडियो उपकरण, क्यामरा, प्रसारण उपकरण, प्रोजेक्टर, मोटर सवारी साधन इलेक्ट्रोनिक्स, उडान मनोरञ्जन प्रणाली सहित उत्पादनहरूको एक विस्तृत शृङ्खला प्रदान गर्दछ। यसले अर्धचालकहरू, लिथियम ब्याट्री, विद्युतीय उपकरण, साइकल, इलेक्ट्रोनिक सामग्रीहरू पनि उत्पादन गर्दछ।