cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
काँकडभिट्टा गोल्डकप २०७४
पुरस्कारहरू
प्रतियोगिता समापनमा विभिन्न विधाका उत्कृष्ट घोषित खेलाडीहरू पनि नगद पुरस्कारबाट पुरस्कृत बनेका थिए। फाइनलको म्यान अफ दी म्याच आर्मीका विकास खवासले १० हजार रुपियाँ पुरस्कार पाए । राइजिङ प्लेयर आयोजक काँकडभिट्टाका मिलन राईलाई १० हजार रुपियाँ दिइयो । आर्मीका विकेश कुथु उत्कृष्ट गोलरक्षक, काँकडभिट्टाका भूषण राई उत्कृष्ट रक्षक, मनाङका विशाल राई उत्कृष्ट मिडफिल्डर, आर्मीका भरत खवास उत्कृष्ट स्ट्राइकर र आर्मीका नवीन न्यौपाने उत्कृष्ट प्रशिक्षक बने । उनीहरूले जनही २०÷२० हजार नगद प्राप्त गर्न सफल भए । आर्मीकै दिनेश हेन्जन उच्च गोलकर्ता (२ गोल) बन्दै २५ हजार जित्न सफल भए । मनाङका गोलरक्षक दिनेश थापा ‘प्लेयर अफ दी टुर्नामेन्ट’ घोषित हुँदै ५१ हजार पाउन सफल भए । पुरस्कृतहरूलाई राखेप सदस्यसचिव केशवबहादुर विष्टले पुरस्कार प्रदान गरेका थिए।
स्रोत
श्रेणी :काँकडभिट्टा गोल्डकप श्रेणी :२०७४ नेपालमा फुटबल
कोसल
कोसल राज्य एक समृद्ध संस्कृति भएको प्राचीन भारतीय राज्य थियो, जुन वर्तमान उत्तर प्रदेशको अवध क्षेत्रको पश्चिमी ओडिशासम्मको क्षेत्रसँग मेल खान्छ। यो विदेहको छिमेकी क्षेत्रसँग जोडिएको वैदिक कालको उत्तरार्धमा एउटा सानो राज्यको रूपमा देखा पर्‍यो। कोसल क्षेत्रमा तीन प्रमुख सहरहरू थिए, अयोध्या, साकेत र श्रावस्ती, र सेताव्य, उकठ्ठा, दण्डकप्पा, नलकापन र पंकधा जस्ता साना सहरहरू थिए।
स्थान
कोसल उत्तरमा नेपाल पहाड, पूर्वमा सदनिरा नदी, दक्षिणमा सर्पिका वा स्याण्डिका नदी र पश्चिममा गोमती नदीको बीचमा अवस्थित थियो। कोसलको क्षेत्र आधुनिक-अवध क्षेत्रसँग मेल खान्छ।
इतिहास
५ औं शताब्दी ईसा पूर्वको दौडान, कोसलले शाक्य कुलको क्षेत्रलाई समावेश गर्यो, जसमा बुद्ध थिए। बौद्ध ग्रन्थ अङ्गुत्तर निकाय र जैन ग्रन्थ, भगवती सुत्रका अनुसार, कोसल ६ देखि ५ औं शताब्दीमा सोलसा (सोलह) महाजनपदहरू (शक्तिशाली क्षेत्रहरू) मध्ये एक थियो, र यसको सांस्कृतिक र राजनीतिक शक्तिले यसलाई एक महान शक्ति स्थान प्राप्त गर्‍यो।
छिमेकी राज्यहरू संग युद्ध को एक शृङ्खला पछि, यो अन्ततः पराजित भयो र ५ औं शताब्दी ईसा पूर्व मा मगध राज्यमा समाहित भयो। मौर्य साम्राज्यको पतन पछि र कुषाण साम्राज्यको विस्तार हुनु अघि, कोसलमा देव वंश, दत्त वंश र मित्र वंशले शासन गरेको थियो।
र्‍यान्समवेयर
र्‍यान्समवेयर एकप्रकारको कम्प्युटर भाइरस हो । गोप्यरूपमा कम्प्युटरलाई कब्जामा लिइ खोल्न र भएका फाइलहरू हेर्न नमिल्ने बनाउने र त्योबाट मुक्ति पाउन पैसा माग्ने कम्प्युटर भाइरस नै र्‍यान्समवेयर हो । र्‍यान्सम वेयरबाट बच्न नो मोर र्‍यान्सम परियोजना ले पीडितहरूलाई सल्लाह र सफ्टवेयरहरू दिएर र्‍यान्समवेयर भनिने एकप्रकारको कम्प्युटर भाइरस लागेका कम्प्युटरलाई जोगाउने गर्छन्।
कालीगण्डकी गाउँपालिका, गुल्मी
कालीगण्डकी गाउँपालिका गुल्मी जिल्लाको १० गाउँपालिका मध्येको एउटा गाउँपालिका हो।
नेपालको एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८ अनुसार कालीगण्डकी गाउँपालिकाको कुल जनसंख्या १८, ८७६ छ।
भिन्सेन्ट कोम्पनी
भिन्सेन्ट कोम्पनी (जन्म: १० अप्रिल १९८६) एक बेल्जियम पेशेवर फुटबल खेलाडी हुन जसले बेल्जियम राष्ट्रिय टिमको लागि रक्षापंक्तिको रूपमा खेल्दछन् ।
शिवाय
शिवाय (अंग्रेजी : Shivaay) भारतीय हिन्दी एक्शन थ्रिलर फ़िल्म हो ।
प्यानिक अट्याक
प्यानिक अट्याक एक प्रकारको एन्जाइटी डिसअर्डर हो । जसमा कहिलेकाहीँ कुनै प्रकारको डर अथवा फोबिया पनि अट्याकको कारण बन्न सक्छ । यसबाहेक चिन्ता, उदासीनता, निरासा जस्ता कारणहरूले पनि प्यानिक अट्याक हुन सक्छ । व्यस्त जीवनशैलीले मानिसहरूको जीवनशैली तनावयुक्त हुन थालेको छ । एक्लोपना, विभिन्न कुराको तनाव, डर जस्ता अनेक कारणले प्यानिक अट्याक हुने सम्भावना हुन्छ । पुरुषको तुलनामा महिलालाई प्यानिक अट्याक आउने बढी सम्भावना हुन्छ । घर र अफिसको धेरै जिम्मेवारी महिलाको काँधमा हुन्छ, जसका कारण उनी दबावमा काम गर्छिन् । त्यसैले महिलालाई प्यानिक अट्याकको सम्भावना बढी भएको हो । दम, ब्लड प्रेसर र डायबिटिज जस्ता बिरामीले ग्रस्त व्यक्तिलाई पनि प्यानिक अट्याक हुन सक्छ ।
किन हुन्छ प्यानिक अट्याक
प्यानिक अट्याक कुनै पनि स्थितिमा आउन सक्छ । जस्तै सुतेको समयमा, आराम गरिरहेको समयमा, ड्राइभिङ गर्दा, घुम्न गएको समयमा अथवा अफिसमा काम गररहेको समयमा ।
ग्वेन सटवेल
ग्वेन शटवेल ( राउली ; जन्म २३ नोबेम्बर १९६३) एक अमेरिकी व्यापारी महिला र इन्जिनियर हुन्। उनी स्पेसएक्सको अध्यक्ष र प्रमुख अपरेटिङ अफिसर हुन्, जुन एक अमेरिकी अन्तरिक्ष यातायात कम्पनी हो, जहाँ उनको जिम्मेवारी दैनिक कामकाज र कम्पनीको विकास रहेको छ।, उनी फोर्ब्सद्वारा संसारको ५५ औँ शक्तिशाली महिलाको रूपमा सूचीबद्ध छन्।
लालढुङ्गा
लालढुङ्गा'' नेपालको सुदूर-पश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्र, महाकाली अञ्चलको डडेलधुरा जिल्लामा अवस्थित जोगबुडा गाउँ विकास समिति पर्ने गाउँ हो । यो वडा नं.१ मा पर्छ ।
मगध
मगध एक क्षेत्र र सोह्र महाजनपद मध्ये एक थियो, जुन अहिले दक्षिण बिहार (विस्तार हुनु अघि) पूर्वी गङ्गा मैदानमा छ। मगधमा बृहद्रथ वंश, प्रद्योता वंश (६८२–५४४ ईसापूर्व), हर्यक वंश (५४४–४१३ ईसापूर्व), शिशुनाग वंश (४१३–३४५ ईसापूर्व) र मौर्य वंशले यसको अन्त्यसम्म शासन गरेको थियो।
मगधले जैन र बौद्ध धर्मको विकासमा महत्त्वपूर्ण भूमिका खेलेको थियो। उत्तरी भारतका चार ठूला साम्राज्यहरू, नन्द साम्राज्य, मौर्य साम्राज्य, शुंगा साम्राज्य र गुप्त साम्राज्यले उत्तराधिकारी बने। पाल साम्राज्यले मगधमा पनि शासन गर्यो र पाटलीपुत्रमा शाही शिविर बनाए।
स्थान
मगध राज्यको विस्तार हुनु अघि यसको क्षेत्र उचित रूपमा उत्तर, पश्चिम र पूर्वमा क्रमशः गङ्गा, सन र क्याम्पा नदीहरूले घेरिएको थियो, र विन्ध्य पर्वतहरूको पूर्वी भागहरूले यसको दक्षिणी सिमाना बनाएको थियो। प्रारम्भिक मगध राज्यको क्षेत्र यसरी भारतको बिहार राज्यको आधुनिक पटना र गया जिल्लाहरूसँग मेल खान्छ।
गुल्मीदरबार गाउँपालिका
गुल्मीदरबार गाउँपालिका गुल्मी जिल्लाको १० गाउँपालिका मध्येको एउटा गाउँपालिका हो।
नेपालको एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८ अनुसार गुल्मीदरबार गाउँपालिकाको कुल जनसंख्या २२, ०३७ छ।
अन्तर्राष्ट्रिय एकीकृत पर्वतीय विकास केन्द्र
'अन्तर्राष्ट्रिय एकीकृत पर्वतीय विकास केन्द्र इन्टरनेशनल सेण्टर फर इन्टेग्रेटेड माउण्टेन डेभलपमेण्ट' (International Centre for Integrated Mountain Development) इसिमोड सन् १९८३ मा स्थापित एउटा अन्तर्राष्ट्रिय गैरसरकारी संस्था हो। यसले हिन्दू कुश–हिमालय क्षेत्रका आठ देशहरूमा आफ्नो सेवा पुर्याउँछ। यसले एउटा स्वस्थ आर्थिक र पर्वतीय पर्यावरणीय प्रणालीको विकास गर्ने तर्फ काम गर्दछ। यसले आफ्ना क्षेत्रीय सदस्य देशहरू, साझेदार संस्थाहरू र दाताहरूको साझेदारीलाई विस्तारित हिमालयन क्षेत्रको जनता र वातावरणको राम्रो भविष्यको लागि ल्याउँदछ।
भन्सार
वैदेशिक व्यापारको सिलसिलामा राज्यको राजनीतिक वा भौगोलिक सिमानामा कुनै वस्तु आयात वा निर्यात गर्दा लगाईने कर भन्सार हो । भन्सार तोकिएको बिन्दुहरूमा सङ्कलन गरिन्छ । भन्सारमा वस्तु निकासी (आयात र निर्यात) गर्दा भन्सार महसुल सङ्कलन गरिन्छ । भन्सार भन्नाले राजस्वका साथै यसको सांगठनिक संरचना, कानुनी एवम् नीतिगत वयवस्था र अन्य स्रोत साधनको समग्र वयवस्थालाई जनाउँछ । नेपालमा भन्सार सम्बन्धि प्रशासनका लागि भन्सार विभाग नामक सङ्गठन अर्थ मन्त्रालय अन्तर्गत रहेको छ ।
महाकाव्यकार माघ
संस्कृत भाषाका श्रेष्ठ कविहरूमा महाकाव्यकार 'माघ'को नाम प्रतिष्ठापित भएको छ । उनको समय लगभग ६७५ ई. निर्धारित गरिएको पाइन्छ । उनको सुप्रसिद्ध रचना ‘शिशुपालवध’ नामक महाकाव्य हो । यसको कथा पनि किरातार्जुनीयम्झैं महाभारतबाट लिइएको छ । यस ग्रन्थमा युधिष्ठिरद्वारा गरिएको राजसूय यज्ञका बेला कृष्णद्वारा चेदि नरेश शिशुपालको वध गरेका कथाको काव्यात्मक वर्णन गरिएको छ । माघ कवि वैष्णव मतानुयायी भएकाले इनको इच्छा पनि अफ्नो वैष्णव सम्प्रदायलाई काव्यका माध्यमबाट शैव मतावलम्बी महाकाव्यकार भारविभन्दा अग्रगण्य हुनु थियो । यसका लागि उनले धेरै प्रयत्न पनि गरेको पाइन्छ । उनले आफ्ना ग्रन्थको रचना किरातार्जुनीयम्को पद्धति अनुसार गरेका छन् । भारविले जस्तै उनले पनि 'शिशुपालवध'को आरम्भ ‘श्री’ शब्दबाट नै गरेका छन् ।
काव्यशैलीका आचार्य
महाकाव्यकार माघ अलंकृत काव्य शैलीका आचार्यका रूपमा प्रतिष्ठापित छन् । उनले कुशलतापूर्वक अलंकारद्वारा सुसज्जित पदहरूको प्रयोग गरेका छन् । उनी प्राकृतिक दृश्यहरूको वर्णन गर्न पनि दक्ष रहेका पाइन्छन् । पूर्वीय आचार्यहरूले माघलाई उपमामा कालिदास सरह, अर्थगौरवमा महाकाव्यकार भारवि सरह र पदलालित्यमा दण्डी सरह मान्दै भनेका छन्र ः
उपमा कालिदासस्य भावेरर्थगौरवम्
बहुमुखी प्रतिभाका धनी
माघ कवि नवीन चमत्कारिक उपमाहरूको सृजना गर्न निपुण देखिन्छन् । उनी व्याकरण, दर्शन, राजनीति, काव्यशास्त्र, संगीत आदि सबै विषयका प्रकाण्ड विद्वान् थिए । उनका ग्रन्थमा उपर्युक्त सबै विशेषताहरू यथा यथा स्थानमा रहेको पाइन्छ। उनीमा व्याकरण सम्बन्धी ज्ञान अगाध थियो । पदहरूको रचनामा उनले नयाँ-नयाँ शब्दहरूको चयन गरेका छन् । उनको काव्यलाई शब्दहरूको विश्वकोश मान्न सकिन्छ । माघ कविका विषयमा यो उक्ति प्रसिद्ध छ उनको कृति शिशुपालबधको नबौं सर्ग समाप्तिपछि कुनै नयाँ शब्द बाँकी रहेको थिएन भन्ने संस्कृत विद्वान्हरूको भनाइ रहेको छ । भनिएको छ - नवसर्ग गते माघे नवशब्दो नविद्यते । उनको शब्द विन्यास विद्वत्तापूर्ण हुनुका साथै मधुर एवं सुन्दर पनि थियो । माघका कवितामा ललित विन्यास पनि अध्ययन गर्न सकिन्छ । यसरी हेर्दा माघ कवि बहुमुखी प्रतिभाका  धनी कविका रूपमा देखिन्छन् । उनीभन्दा पछिका कविहरूले उनको अलङ्कृत शैलीको अनुकरण गरेको पनि पाइन्छ ।
साल्के ०४
साल्के ०४ बुन्डेस लिगा क्लब हो । यो मल्टी स्पोर्ट क्लब हो । १९०४ मा स्थापित साल्केले हालसम्म ७ जर्मन च्याम्पियनसिप, ५ डिएफबी-पोकल, १ डिएफएल-सुपरकप र १ युइएफए युरोपा लिग जितेको छ ।
इतिहाँस
४ मे १९०४ मा वेष्टफालिया साल्केको रूपमा स्कुल विद्यार्थी द्वारा स्थापित यस क्लबको पहिले रातो र पहेँलो रङ्गको जर्सी थियो । राष्ट्रिय लिगमा प्रवेश गर्ने पटक पटकको असफल प्रयासपछी १९१२ मा साल्कर टर्नभेरिन १८७७ नामक जिम्नास्टिक क्लबसँग जोडियो । यो सङ्गठन तब सम्म रह्यो जबसम्म एसभी वेष्टफालिया साल्के पुनर्गठन भएन । अन्तत १९१५ मा यो पुनर्गठन भएरै छाड्यो । दुई क्लबको बिछोड छोटो सावित भयो र १९१९ मा यी पुन संगठीत भए टर्न-अन्ड स्पोर्टभेरिन साल्के १८७७ को रूपमा । साल्के क्रेसलिगा च्याम्पियनको रूपमा नयाँ क्लबले १९२३ मा पहिलो उपाधि जित्यो । १९२४ मा फुटबल टोली जिम्नास्ट टोलीबाट छुट्टियो तर अहिले भने क्लबका प्रमुख पनि उनीहरू सँगै थिए । अब गठन भएको क्लबको नाम एफसी साल्के ०४ राखियो भने जर्सीको रङ्ग नीलो र सेतो बनाइयो । यसरी यो क्लब स्थापना भयो ।
इन्द्रभक्त श्रेष्ठ
इन्द्रभक्त श्रेष्ठ (वि.सं. १९८२ - वि.सं. २०७१) नेपालको एक उद्योगपति तथा नेपाल चेम्बर अफ कमर्सका पूर्व अध्यक्ष हुन् ।
जीवनी
वि.सं. १९८२ असार २९ मा जन्मिएका श्रेष्ठले २०१४ सालमा चेम्बर प्रवेश गरी अवैतनिक सचिव, उपाध्यक्ष र अध्यक्ष पदमा रही चेम्बरलाई अमूल्य सेवा दिएका थिए ।
वि.सं. २०२९ मा स्थापना भएको एनई ग्रुपका संस्थापक अध्यक्षसमेत रहेका श्रेष्ठ नेपालको उद्योग व्यापार क्षेत्रमा महत्त्वपूर्ण योगदान गर्ने व्यक्ति हुन् ।
पुस्तैनी व्यापारलाई पेसा बनाएका इन्द्रभक्त नेपाल उद्योग वाणिज्य महासङ्घका पनि पूर्व अध्यक्ष हुन् । उनले वि.सं. २०२७ देखि २०३३ सम्म लगातार दुई कार्यकाल र वि.सं. २०३९ देखि २०४५ सम्म अर्को दुई कार्यकाल चेम्बर अफ कमर्सको अध्यक्ष सम्हालेका थिए । २०३५ मा उनी नेपाल उद्योग वाणिज्य महासंघको अध्यक्ष भएका थिए ।
स्टील उद्योग, विभिन्न इन्भेष्टमेण्ट कम्पनी सञ्चालन गरेका श्रेष्ठको समूह जलविद्युत् उत्पादनमा पनि संलग्न छ । एनई ग्रूपको युनिलिभर नेपाललगायत आठ कम्पनीमा साझेदारी सम्बद्धता छ ।
यही समूह अन्तर्गतको एनई ट्रेडिङ कम्पनी प्रालि हिमालयन बैङ्कको प्रमुख शेयर होल्डर हो ।
निधन
हाल एनइ ग्रूपको प्रमुख कार्यकारीको दायित्व उनका छोरा रविभक्त श्रेष्ठले सम्हालिरहेका छन् ।
बार बार देखो (२०१६ चलचित्र)
बार बार देखो (English:Baar Baar Dekho) एक भारतीय नाट्य फिल्म हो जिसको निर्देशन नित्या मेहरा ले र् निर्माण करण जोहर ,रितेस सिध्वनी अनि फरहान अख्तर ले गरेका हुन्। यसमा क्याटरिना कैफ र् सिद्धार्थ मल्होत्रा मुख्य पत्र को रूप मा छ्न्। यो फिल्म ०९ सितम्बर २०१६ मा सिनेमाघर 2015
पेपाल
पेपल एक अमेरिकी बहुराष्ट्रिय वित्तीय प्रविधि कम्पनी हो जसले बहुसंख्यक देशहरूमा अनलाइन भुक्तानी प्रणाली सञ्चालन गर्दछ जसले अनलाइन पैसा स्थानान्तरणलाई समर्थन गर्दछ, र चेक र मनी अर्डर जस्ता परम्परागत कागज विधिहरूको इलेक्ट्रोनिक विकल्पको रूपमा कार्य गर्दछ। कम्पनीले अनलाइन विक्रेताहरू, लिलामी साइटहरू र अन्य धेरै व्यावसायिक प्रयोगकर्ताहरूको लागि भुक्तानी प्रोसेसरको रूपमा सञ्चालन गर्दछ, जसको लागि यसले शुल्क लिन्छ।
रुद्रमादेवी (चलचित्र)
रुद्रमादेवी २०१५ भारतीय तेलुगु भाषाको थ्रीडी बायोग्राफिक पिरियड एक्शन चलचित्र हो जुन दक्कनको काकतीय वंशको प्रख्यात शासक र भारतीय इतिहासका केही शासक रानीहरू मध्ये एक रुद्रमा देवीको जीवनमा आधारित छ। गुनासेखरद्वारा लिखित र निर्देशित यस चलचित्रमा अल्लू अर्जुन, राणा दग्गुबाती, कृष्णम राजु, प्रकाश राज, सुमन, नित्या मेनन, आदित्य, र क्याथरीन टेरेसाको इम्सम्बल कलाकारको साथ अनुष्का शेट्टीले रुद्रामादेवीको शीर्षक भूमिका खेलेकी छिन्। चलचित्र चिरञ्जीवीले कथन गरेका थिए। फिल्मको साउंडट्र्याक र पृष्ठभूमि स्कोर इलयराजाद्वारा रचना गरिएको थियो।
माइकल फराडे
वैज्ञानिक माइकल फराडको जन्म सन् १७९१ मा बेलायतको न्युविन्गटनमा भएको थियो । उनी जन्मदै साह्रै कमजोर थिए र बिरामी परिरहन्थे । पाँच वर्षको उमेरमा मेन्चेस्टर सहरको स्कुलमा फराडेले पढ्न थाले तर स्कुलको पढाइ राम्रो थिएन । शिक्षकहरु पनि निर्दयी थिए । उनलाई स्कुल जान मन लागेन । तेह्र वर्षकै उमेरमा फराडेले स्कुल जान छाडे । घरको आर्थिक अवस्था कमजोर भएकोले उनी एक पुस्तक पसलमा काम गर्न गए ।  त्यहाँ उनले किताबमा गाता हाल्ने काम सँगै उनी किताब पनि पढ्थे । विज्ञानका किताबहरु त उनी पाए सम्म पढ्थे।फराडेले किताब पसलमा काम गर्दा गर्दै वैज्ञानिक हम्फ्रे डेभीको सहायक भएर काम गर्ने मौका पाए । यो मौकाले फराडेलाई वैज्ञानिक  अध्ययन अनुसन्धानमा ठूलो सहयोग भयो । यसपछि काँच र इस्पातको क्षेत्रमा उनले धेरै काम गरे। र्काबनको कोक्लोराइड बनाए । यसैबाट सन १८२५ मा फराडेले  वेन्जिन (दागको आषौधी) आविष्कार गरे ।चुम्बक निकाल्न पनि  फराडे  सफल भए  ।उनले चुम्बक शक्तिबाट विद्युत निकाल्न सकिन्छ भन्ने घोषणा गरेर चुम्बकीय विद्युत यन्त्र बनाए ।यसलाई डाइनामो भनियो। डाइनामोबाट विद्युत शक्ति निकालियो।  यसबाट बिजुलीको आविष्कार भयो। यही समयमा जोसेफ हेनरी पनि डाइनामो आविष्कार भयो । आज पनि डाइनामो,जेनेरेटर तथा टान्सफर्मर फराडे तथा हेनरी को सिद्धान्तमा आधारित छ ।फराड नामबाट दुई  विद्युत एकाई आज पनि प्रयोगमा ल्याइन्छ । यीमध्ये एक एकाइ फराडे हो, जुन विद्युत्को मात्रा नाप्न प्रयोग गरिन्छ । अर्को एकाइ फराड(Farad) हो जो कुनै संधार (Capacitor) कोधारिता (Capacity) नाप्न काम आउँछ । सन् १८६७ मा उनको निधन भयो ।
बिरेनुन
बिरेनुन पहिलेपहिले गाउँघरतिर घरका सानासाना केटाकेटीको पेट घोच्दा वा दुख्दा आफ्ना नानीहरूलाई बिरेनुन चुस्न दिने गर्दथे। अपचका कारण केटाकेटीलाई झाडापखाला लागेमा पनि बिरेनुन सहितको पानी बनाएर औषधीका रूपमा दिने गर्थे। तर यो घरेलु ओखतीको ठाउँ आजभोलि आधुनिक औषधीले दिइसकेको भएता पनि बैज्ञानिकहरूले बिरेनुनमा दर्जनौ रोगहरूबिरुद्ध लड्नसक्ने क्षमता रहेको औंल्याएका छन्। अनुसन्धानले के देखाएको छ भने विभिन्न थरिका रोग निको पार्न बिरेनुन संसारमा सबैभन्दा उत्तम नुन साबित भएको छ। प्राचीन काल देखिनै मानव सभ्यतामा बिरेनुनलाई अति मूल्यवान मानिदै आइएको छ। त्यसैलाई आधार मानेर हुनसक्छ कतिपय खानेकुरामा यो नुनको प्रयोग आजभोलि पनि गर्ने गरिन्छ। त्यसो त बिरेनुनको स्वादका कारणले पनि हुनुपर्छ यसका पारखीहरू धेरै छन्। जस्तै चनाचटपटी, पानीपुरी, समोसाको अचार लगायतका चटपटे स्वादका खानेकुरामा यसको मीश्रणकै कारण मानिसहरूको मन लोभ्याउन बिरेनुन सफल भएको हो।
पायल्स
पायल्स सामान्यतया पायल्स रोग त्यस्तो रोग हो जुन मलद्धारसँग सम्बन्धित छ । मानिसहरूको भिन्न जीवनशैली र खानपानले गर्दा थुप्रैलाई आजकाल धेरै प्रकारको रोग लाग्ने गर्दछ। यसमध्ये पायल्स रोग धेरै मानिसहरूको समस्या भएको छ। लोकलाजका कारण धेरै मानिसहरूले पायल्स रोगको बारेमा खुलेर परिवारसँग कुरा गर्दैनन् । अझ कतिलाई त पायल्स रोग के हो भन्ने नै थाहा हुँदैन । यसको लक्षण भनेको दिसा गर्दा रगत आउने, मलद्वारमा मासु पलाउने, दुख्ने, सुन्निने र चिलाउने गर्दछ। पायल्स रोगीमध्ये कसैको पीप बग्छ, अंगुरको झुप्पोजस्तो पलाएको हुन्छ र रातो सुन्निएको डल्लो हुन्छ। यो रोग लाग्दा कसैलाई रगत आउँछ भने कसैलाई आउँदैन। कृष्ण कुमार सैंजु
कारणहरु
पायल्स हुनुको मुख्य कारण जीवनशैली र खानपान हो। पानी कम खाने, हरियो सागपात नखाने, शारिरिक व्यायाम कम गर्ने, धेरै व्रत बस्ने, बढि चिया पिउने, माछामासु तथा सुख्खा खानेकुरा जस्तै चाउचाउ, बिस्कुट, चाउमिन बढि खाने, अनियमित खानपान, अनिन्द्रा, धेरै तनाव लिने, रक्सी, चुरोट, सूर्तीको अत्यधिक प्रयोग कलेजोको खराबी, तथा भुटेतारेका कुरा बढी खाने गर्नाले पायल्स तथा दिसाबाट रगत आउने, मासु पलाउनेजस्ता समस्या बढी हुन्छ। दिसा कब्जियत, वा दिसा थोरै आउनु, गोटा पर्नु, नियमित दिसा नहुनु, दिसा तथा पाद रोक्नु, दिसा पिसाब लागेको बेलामा नगर्नु, अत्यधिक गर्मी वातावरणमा बस्नु, चिल्लो तथा तेलको प्रयोग बढी हुनु पनि यसको कारण हो। शरीरलाई आवश्यकभन्दा बढी खानु, तनाव लिनु तथा जीवनशैली एकनासको नभएका कारण पायल्स हुन्छ।
पायल्स भएकाले खानुपर्ने कुराहरु
हरियो सागपात काँचै खाने, चोकरसहितको गहुँको पिठो, रोटी, जौ, ब्राउन राइस, रहर तथा मुगको दाल खाने, पानी प्रशस्त पिउने, फलफुल को सेवन पनि प्रशस्तै गर्ने । खाना खाँदा मुला, काँक्रो, गाँजर खाने । नरिबल, अनार, स्याउ, बेलजस्ता फलफुल, करेला, धनिया, लौकाले पनि पायल्स रोगीहरूलाई निकै फाइदा पुर्याउँछ ।रेसादार खानाहरु धेरई खाने ।
सावधानी
पायल्सका बिरामीले हप्तामा एकपटक वा आवश्यकताअनुसार पेट सफा गराउने, पेट हल्का राखी उपचार गर्नु एकदम राम्रो विधि हो। एकदम कम र हल्का खाने, शरीरले पचाउन सक्ने गरी खानुपर्छ। हप्तामा दुई तीनदिन शुरुमा रोग बढेको अवस्थामा एकदिन बिराएर फलफूलको रस वा पानीमात्र खाएर बस्नुपर्छ। डाक्टरको सल्लाहअनुसार केही राम्रो भएपछि बिस्तारै काँचै खानेकुरा खाएर बस्ने, पेटलाई हलुंगो बनाएर औषधि गर्दै जाने। यस्तै, पिपलको बोक्रा मसिनो बनाएर सुकाएर पिस्ने, शुद्ध तोरीको तेलमा मिसाएर नियमित बिहानबेलुकी मासु बढेको ठाउमा एकदेखि तीन महिनासम लगाएमा पलाएको मासु बिस्तारै सुक्दै जान्छ र पायल्स पनि बिस्तारै कम हुँदै जान्छ ।
घरेलु उपचार
एक गिलास गाइको दुधमा आधा कागती निचोरेर तुरुन्त खाँदा रगत तथा पिप आउने जस्ता समस्या ठीक हुन्छ। कसैलाई फिटकिरी एक टुक्रा राखेर दश लिटर जति पानीमा दिनको दश मिनेट बस्दा धेरै आराम मिल्छ। नरिवलको बाहिरको जटा डढाएर एक चिम्टी खरानी र दुबोको २ चम्चा रस घोलेर बिहान बेलुका एक गिलास मनतातो पानीसंग खाँदा सन्चो भएको पाइएको छ। मुलाको बिउ कुटेर तोरीको तेलमा फिटेर दिसा गरिसकेपछि लगाउने गर्दा पनि कसैलाई राहत मिल्दछ। आफ्नो पिसाबले गद्द्वार धुने । नियमित रूपमा योग र शारीरिक व्यायाम गर्दा पनि सन्चो हुन्छ। यो समस्याको नआत्तिइकन उपचार गर्नुपर्छ। औषधि उपचारबाट निको हुन केही समय लाग्न सक्छ। शल्यक्रिया पनि अन्तिम उपचार भने होइन। कहिलकोही शल्यक्रियापछि पनि समस्या बल्झिएको र निको नभएको पाइन्छ।
खुजदार जिल्ला
खुजदार जिल्ला ( خُضدار ) पाकिस्तानको बलुचिस्तान प्रदेशमा रहेको एक प्रमुख जिल्ला हो । यस जिल्लाको सदरमुकाम खुजदार शहर हो ।
सन् १९७४ यस जिल्लाको स्थापना भन्दा पहिला यो जिल्ला कलात जिल्लाको एक भाग थियो । नोभेम्बर १९९० मा खुजदारको इलाकाको भाग अवारा जिल्ला बनाउनको लागि विभाजित भएको थियो ।
जानकारी
बलुचिस्तानमा पानीको अभाव, सुख्खा मौसम र प्रचुर मात्रामा बाँझो जमिनका कारण यस प्रदेशको जनसङ्ख्या अन्य प्रदेशको तुलनामा कम हुने गरेको छ । खुजदार जिल्लाको सदरमुकाम शहर खुजदार शहर हो जुन बलुचिस्तानकै सबै महत्त्वपूर्ण शहर को रूपमा रहेको छ । खुजदार शहर पाकिस्तान राष्ट्रिय राजमार्गमा अवस्थित छ जसले पाकिस्तानसँग इरान र टर्कीलाई जोड्छ । यो शहर कराचीबाट ४०० किलोमिटर र क्वेटाबाट ३०० किलोमिटरको दुरीमा पर्छ जुन शहर पाकिस्तानकै दुई प्रमुख शहर हुन् ।
अरब शासनको समयमा यस क्षेत्र टुरान प्रदेशको रूपमा स्थापित भयो जसको सदरमुकाम खुजदारलाई राखिएको थियो । यो एक महत्त्वपूर्ण सैनिक आश्रयस्थल बनेको थियो जसलाई अरबी प्रमुखहरूले भारतीय सेनालाई आदेश दिने गरेका थिए । पछि खुजदार कलात प्रदेशको एक भाग बनेको थियो । सन् १८७९ मा यो स्थानमा झलावान जाती र कलातका खानको बिच युद्ध भऐको थियो जुन युद्धमा कलातका शासक मिर खुदा खानको जित भएको थियो । यस शहरको नजिकै अरबहरू द्वारा निर्मित पुरानो किला को खण्डहरू रहेका छन् । १ मार्च १९७४ मा यो शहर विभाजित भएर छुट्टै जिल्ला बनेको थियो । यस जिल्लामा हाल चार तहसीलहरू रहेका छन् । यस जिल्लाका प्रमुख जनजाति बजानो, जाटक, हसनी, सिपाड, मोसियानी जहारी, जरकजाइ, अहमदजी आदि हुन् । खुजदार नजिक सैनिको एक ठूलो आश्रयस्थल रहेकोदछ जुन क्वेटा पछि बलुचिस्तानकै सबैभन्दा धेरै सैनिक भएको शहर हो । खुजदारमा एक विश्वविद्यालय रहेको छ जसको नजिकका एक राष्ट्रिय विमानस्थल रहेको छ ।
जनशाङ्खिकि
सन् १९९८ को राष्ट्रिय जनगणना अनुसार यस जिल्लाको जनसङ्ख्या ५,१७०,०० रहेको छ जसमध्य २८ % मानिसहरू शहरी क्षेत्रमा बसोबास गर्छन् । सन् २०१२ मा यस जिल्लाको जनसङ्ख्या ९,२५०,०० रहेको छ भन्ने अनुमान गरेका छन् जसमध्य ९९ % मानिसहरू इस्लामी हुन् । यस जिल्लामा मानिहरू मुख्यतया ब्राहुई भाषा बोल्ने जनजाति बसोबास गर्छन् । १९८१ का जनगणना अनुसार यस जिल्लाको प्रमुख भाषा ब्राहुई रहेको थियो जसमा कुल जनसङ्ख्याको ८२% मानिसहरू रहेका थिए भने १३% मानिसहरू बलूची भाषा बोल्ने गरेको तथ्यााङ्कले जनाएको थियो । सन् १९९८ को जनगणनाले ब्राहुई भाषा बोल्ने मानिको तथ्याङ्क जम्मा गर्न सकेन भने कुल जनसङ्ख्याको ९६.७% मानिसहरू बलूची भाषा बोल्ने र १% पञ्जाबी भाषा बोल्ने मानिसको तथ्याङ्क सार्वजनिक गरेको थियो ।
शिक्षा
पाकिस्तान जिल्ला शिक्षा बरियता २०१७ का अनुसार खुजदार जिल्ला कुल १४१ मा १२२ अौँ स्थानमा रहेको छ । यस बरपयताले जिल्लाको सिक्ने क्रम, लैङ्गकि अनुपातको पनि मापन गर्छ । सन् २०१४-१५ को अनुसार १० वर्ष माथिका मानिसहरूको साक्षरता दर ४५% रहेको छ जसमा महिलाको साक्षरता दर मात्र २६% छ । यस शहरमा उच्च विद्यालयको अभाव छ जसमा प्रथमीक विद्यालय कुल विद्यालयको ८७% रहेको छ भने उच्च विद्यालय मात्र ५% रहेको छ ।
मुक्तिवाहिनी
मुक्तिवाहिनी वा मुक्तिफौज सन् १९७१ को बङ्गलादेशको स्वतन्त्रता युद्धमा भाग लिएका बङ्गाली सैनिक, विद्यार्थी र सर्वसाधारण जनता मिलेर बनेको एक सैन्य बल हो। सन् १९७१ मार्च २६ का दिन बङ्गलादेशको स्वतन्त्रताको घोषणा पश्चात् साधारण बङ्गालीहरूको यो सेना बिस्तारै विकसित हुँदै गएको थियो भने अप्रिलको मध्यतिर पूर्वी पाकिस्तान सेनाका पूर्व सदस्यहरूले "बङ्गलादेश सैन्य बल" गठन गरेका थिए जसमा अताउल गनी उस्मानीले सेनापतिको रूपमा कार्यभार ग्रहण गरेका थिए। यस अवधिमा भारतले मुक्तिवाहिनीलाई ठूलो सहयोग गरेको थियो। स्वतन्त्रता युद्धको समयमा सर्वसाधारणले यस शक्तिलाई निरन्तर सहयोग प्रदान गरेका थिए। युद्धपछि पश्चिम पाकिस्तानी सेनाविरुद्ध लडेका बङ्गलादेशका सबै सैनिक र जनसेनालाई 'मुक्तिवाहिनीको रूपमा सम्बोधन गरिएको थियो। मुक्तिवाहिनीले प्रायजसो शत्रु पक्षलाई व्यस्त राख्न छापामार युद्धको नीति प्रयोग गर्ने गरेको थियो। मुक्तिवाहिनीको रणनीति धेरै हदसम्म क्रान्तिकारी चे ग्वेभाराबाट प्रेरित भएको मानिन्छ। यसलाई कहिलेकाँही फ्रान्सेली माकी सेना, भिएत कङ र मार्सल तितोको छापामार फौजसँग तुलना गरिएको थियो किनभने यसको रणनीति निकै प्रभावकारी बनेको थियो।
मुक्तिवाहिनीको सुरुवात
पश्चिम पाकिस्तानी सेनाद्वारा सन् १९७१मार्च २५ का दिन गरिएको हत्याकाण्डको प्रतिरोध गर्न मुक्तिवाहिनि गठन गरिएको थियो जुन सेना बङ्गलादेशको स्वतन्त्रता युद्धको अन्तिम चरणसम्म गठित हुन सफल भएको थियो। सन् १९६९ को अयुब विरोधी आन्दोलनसँगै स्वतन्त्रताको सङ्घर्ष बढ्न थालिसकेको थियो। सन् १९७० को दशकको प्रारम्भमा बङ्गबन्धु शेख मुजिबुर रहमानको छ बुँदे आन्दोलनमार्फत स्वतन्त्रताका लागि पहल सुरु भएको थियो।  मार्च सन् १९७१ मार्चमा तत्कालीन पूर्वी पाकिस्तान (पछि बङ्गलादेश) मा बढ्दो राजनैतिक असन्तुष्टि र साँस्कृतिक राष्ट्रवादको मागलाई तत्कालीन पश्चिमी शासकहरूले कडा दमन गर्दै अपरेसन सर्चलाइट नामक एक सुनियोजित सैन्य विद्रोहको खाका तयार पारेका थिए।
पश्चिम पाकिस्तानी सेनाद्वारा गरिएको सुनियोजित सैन्य कार्वाही तथा हत्याकाण्डको मुखमा अनगिन्ती निस्सहाय मानिसहरूले भारतका पूर्वी राज्यहरूमा (लगभग १० लाख शरणार्थी) शरण खोजिरहेका थिए जसले पछि मुक्ति युद्धको गतिशीलतालाई नयाँ आयाम दिएको थियो। बङ्गालका जनताको असहिष्णु मानवीय विपत्तिको सामना गर्दै भारत सरकारले मुक्तिवाहिनीसँग यथासम्भव सक्दो सहयोग गर्न थालेको थियो।
सुरुमा मुक्तिवाहिनीलाई मुक्तिफौजको नामले चिनिन थालिएको थियो जसमा अरबी शब्द 'फौज'लाई बङ्गालीमा "वाहिनी" शब्दको पूरकता दिन्छ। यस शब्दलाई पछि विभिन्न भाषाहरू मार्फत बङ्गाली भाषामा अपनाइएको थियो। मुक्तिवाहिनी पहिले सन् १९७१ को मार्च महिनाको सुरुतिर विभिन्न सहर तथा गाउँहरूमा सङ्ग्रास परिषद् भनिने विद्यार्थी तथा युवाहरूको पहलमा गठन गरिएको थियो। मुक्तिवाहिनीको नाममा कसरी परिवर्तन भयो भन्ने कुरा ठ्याक्कै स्पष्ट छैन। तथापि यस नामले बङ्गालका स्वतन्त्र जनताको लडाकु शक्तिलाई जनाउँदछ।
मुक्तिवाहिनी र भारतीय सेनालाई संयुक्त रूपमा संयुक्त रूपमा संयुक्त सेना भनिन्छ। सन् १९७१ डिसेम्बर १६ मा पाकिस्तान सेनाका कप्तान जनरल नियाजीले ढाकाको रेसकोर्स मैदानमा सन् १९७१ को डिसेम्बर १६ का दिन आत्मसमर्पण गरेका थिए।
स्वतन्त्रता युद्धको क्षेत्र
स्वतन्त्रता युद्धको समयमा बङ्गलादेशको अस्थायी सरकार गठन भए लगत्तै यसले पाकिस्तानी सेनासँगको युद्धलाई निश्चित गरेको थियो। सन् १९७१ को जुलाई ११ का दिन भएको मन्त्रीपरिषद्को बैठकमा कर्नल महम्मद आताउल गनी ओस्मानीलाई स्वतन्त्रता युद्धको प्रधान सेनापति, प्रमुख सेनानी अब्दुर रबलाई सेनाप्रमुख र कप्तान एके खन्दोकारलाई हवाई सेनाका प्रमुखको रूपमा नियुक्त गरिएको थियो।
पाकिस्तान सेनाबाट भागेर स्वतन्त्रता युद्धमा सहभागी भएका सेनाका अधिकारीहरूलाई विभिन्न क्षेत्रको जिम्मा लगाइएको थियो भने यी प्रशिक्षित सेनाहरूले छापामार युद्धको नेतृत्व गर्दै स्वतन्त्रता सेनानीहरूमाझ प्रशिक्षित नभएकाहरूलाई प्रशिक्षण दिएका थिए। यी मध्ये अधिकांश प्रशिक्षण केन्द्रहरू सीमा नजिकै अवस्थित थिए भने भारत सरकारको प्रत्यक्ष सहयोगमा सञ्चालन गरिएका थिए।
युद्धमा आफ्नो क्षमता बढाउन प्रत्येक क्षेत्रलाई विभिन्न उप-क्षेत्रमा विभाजन गरिएको थियो। निम्न बमोजिम स्वतन्त्रता युद्धका क्षेत्रहरूलाई आफ्नो क्षेत्रका सेनापतिहरूको नामसहित सूचीकृत गरिएको छ;
स्वतन्त्रता युद्धको अन्तिम चरणमा मुक्तिवाहिनी
सन् १९७१ को अक्टोबरदेखि मुक्तिवाहिनीले पाकिस्तानी आक्रमणकारी सेनामाथि कडा प्रहार गर्दै आएको थियो। सोही वर्षको अगस्ट महिनामा भएको हिन्द-सोभियत सम्झौतापछि बङ्गलादेशले स्वतन्त्रता युद्धलाई आत्मसाथ गरेको थियो। पश्चिमी सीमाका केही सहरहरूमा पाकिस्तानको हवाई हमलापछि अन्ततः डिसेम्बर ३ देखि भारत औपचारिक रूपमा युद्धमा संलग्न भएको थियो। भारतीय सेनाहरूले नोभेम्बरदेखि स्वतन्त्रता सेनानीहरूसँग बेलोनियाको युद्धमा भाग लिएको थियो। भारतीय सेनाले युद्धबाट जोगिने र सकेसम्म छोटो समयमा ढाका कब्जा गर्ने योजना बनाएको थियो। मुक्तिवाहिनीले देशका अन्य भागमा पनि पाकिस्तानी सेना विरुद्धको युद्धमा भारतीय सेनाले मुक्तिवाहिनीलाई ठूलो सहयोग प्रदान गरेको थियो।
सन् १९७१ को डिसेम्बर १६ मा मिरपुर पुल नजिकै पाकिस्तान सेनाका १४ डिभिजनका मेजर जनरल जमसेदले भारतीय जनरल नाग्रालाई आत्मसमर्पण गरेका थिए। राति १०ः४० बजे भारतीय सेना र कादर सिद्दीकीको सेना ढाकामा प्रवेश गरेका थिए। यसले औपचारिक रूपमा ९ महिने युद्धको अन्त्य भएतापनि देशको कुनै-कुनै भागमा अझै पनि युद्ध भैरहेका थिए।
पाकिस्तानी सेनाका पूर्वी क्षेत्रीय सेनापति जनरल अमिर अब्दुल्लाह खान नियाजीले भारतीय-बङ्गलादेशी संयुक्त सेनाका सेनापति तथा भारतीय सेनाको पूर्वी क्षेत्रका सेनापति जगजित सिंह अरोरा समक्ष आत्मसमर्पण गरेका थिए। सो अवसरमा बङणगलादेशका तर्फबाट समूह कप्तान अब्दुल करिम खन्दोकार उपस्थिती रहेको थिए।
नन्द साम्राज्य
नन्द राजवंशले भारतीय उपमहाद्वीपको उत्तरी भागमा चौथो शताब्दी ईसा पूर्वमा र सम्भवतः पाँचौं शताब्दी ईसापूर्वमा शासन गरेको थियो। नन्दहरूले पूर्वी भारतको मगध क्षेत्रमा शिशुनाग वंशलाई पराजित गरे र उत्तरी भारतको ठूलो भाग समावेश गर्न आफ्नो साम्राज्य विस्तार गरे। अन्तिम नन्द राजालाई मौर्य साम्राज्यका संस्थापक चन्द्रगुप्त मौर्य र पछिका गुरु चाणक्यले पराजित गरेका थिए।
धर्म
नन्द साम्राज्यको जनसङ्ख्यामा हिन्दु, बौद्ध र जैन धर्मका अनुयायीहरू थिए। नन्द र मौर्यहरूले बृहत्तर मगध क्षेत्रमा उत्पत्ति भएका धर्महरू, जैन धर्म, अजीविकवाद र बौद्ध धर्मलाई संरक्षण गरेको देखिन्छ। यद्यपि, साम्राज्यका शासकहरूले आफ्ना प्रजाहरूलाई अन्य धर्महरूमा परिवर्तन गर्न कहिल्यै संलग्न भएनन् र यी शासकहरूले कुनै पनि समकालीन धर्मलाई भेदभाव गरेको प्रमाण छैन।
पतन
नन्द वंशलाई चन्द्रगुप्त मौर्यले परास्त गरेका थिए, जसलाई उनका गुरु (र पछि मन्त्री) चाणक्यले समर्थन गरेका थिए। भारतका पुराणहरूले नन्दहरूलाई अधर्मिकाको रूपमा लेबल गर्दछ, उनीहरूले धर्म वा धार्मिक आचरणको मानदण्डहरू पालना नगरेको सङ्केत गर्दछ।
गुरुत्वाकर्षण बल
दुई वा सो भन्दा बढी आकाशिय पिण्डहरूमा एक अर्काबिच उत्पन्न हुने आकर्षण बललाई गुरुत्वाकर्षण बल भनिन्छ । उदाहरणका लागि पृथ्वी र चन्द्रमा बिच गुरुत्वाकर्षण बल उत्पन्न हुने भएकाले चन्द्रमा पृथ्वीबाट फुत्केर जान पाउँदैन ।
ब्रह्माण्डमा भएका हरेक तारा, ग्रह, उपग्रह, शिशु ग्रह लगायत सबैमा गुरुत्वाकर्षण बल उत्पन्न भएको हुन्छ । त्यै भएर हाम्रो सौर्यमण्डलमा सूर्यको गुरुत्वाकर्षण बलका कारण ग्रहहरूले सूर्यलाई परिक्रमा गर्छ्न् ।
गुरुत्वाकर्षण बल सम्बन्धी प्रशिद्ध बैज्ञानिक आइज्याक न्यूटनले गुरुत्वाकर्षणको नियम प्रतिपादन गरेका छ्न् ।
गुरुत्वाकर्षण बल सापेछ सिद्धान्तबाट पनि वर्णन गरिएको छ । जसमा गुरुत्वाकर्षण बल spacetime खुम्चिएर उत्पन्न हूने गर्छ । गुरुत्वाकर्षण बल ब्रह्माण्डमा सबै ठाउँमा लागु हुन्छ । न्यूटन को सिद्धान्त अनुसार यो बल गणित मा यस पकार रहेको छ । जसमा m_1=पहिलो वस्तु को पिण्ड m_2=दोस्रो वस्तु को पिण्ड d^2=तिनीहरूको दुरी (square) G=gravitational constant
न्युटनले पता लगाको यो नियम ब्रह्माण्डमा जुनै वस्तु मा पनि लागू हुन्छ । गुरूत्वाकर्षण बल अरु कुनै चिजबाट असर हुंदैन । यो बल ले वस्तु हरूलाई आफू तिर तान्ने गर्छ । अल्बर्ट आइन्सटाईनले यस बललाई अर्कै मानेका छन् । उनको अनुसार यो बल होईन अर्कै चिज हो । माईकल फराडेले गुरुत्व बलले कसरी काम गर्छ भन्ने नियम बनाएका थिए । उनका अनुसार यो बल एक ठाउँबाट अर्को ठाउँमा फिल्ड बनाएर जाने गर्छ तर आज पनि यो बल कसरी उत्पन्न हुन्छ भन्ने रहस्यमयी नै छ । पृथ्वीको गुरुत्वाकर्षण बल ९.८ न्युटन हो ।
गुरुत्व बल प्रकृति को चार बल मध्य निकै कम्जोर बल हो । यस बल को फोर्स लाई एक ठाँउबाट अर्को ठाँउ मा ग्रविटोन (graviton) नामक पदार्थले पठाउन सहयोग गर्छ । यस बल ब्रह्माण्ड को सबै बस्तु मा लागु हुने गर्छ ।यो बलकै कारण दुई बस्तु एक आपस आकर्षित हुन्छन्।
ब्रिसबेन
ब्रिसबेन अस्ट्रेलियाको क्विन्सल्यान्ड राज्यको राजधानी तथा सबैभन्दा ठुलो शहर हो । ब्रिसबेन अस्ट्रेलियाको तेश्रो सबैभन्दा बढी जनसङ्ख्या भएको शहर हो । ब्रिसबेन महानगरीय क्षेत्रको जनसङ्ख्या लगभग २.२४ करोड रहेको छ । ब्रिसबेन नदीको छेउमा रहेको यो शहर क्विन्सल्यान्डको दक्षिण-पूर्वमा मारेटान खाडी र ग्रेट डिवाइडिङ्ग रेन्जको बीचमा रहेको थोर उचाईं भएको समथल भूभागमा स्थित छ । अस्ट्रेलियाको मूल निवासी यसलाई 'मियान-जिन' को नामले चिन्दछन, जसको अर्थ 'शूलको आकार भएको स्थान' हुन्छ । यस शहरको नामकरण सन् १८२१ देखि सन् १८२५ को बीच न्यु साउथ वेल्सको राज्यपाल रहेका सर थोमस ब्रिसबेनको नाममा गरिएको हो । ब्रिसबेनको निवासीलाई ब्रिसबेनाइट भन्ने गरिन्छ ।
स्याउला
रुखहरूबाट झरेका तथा काटेका पातहरू लाई नै स्याउला भनिन्छ | स्याउला बाख्राहरूलाई खुवाउन तथा गाईवस्तुहरूलाई बिछ्याउन प्रयोग गरिन्छ |
पोर्ट मोरेस्बी
पोर्ट मोरेस्बी (टोक:पोट मोस्बी), लाई पोम सिटी पनि भनिने वा मात्र मोरेस्बी, पपुवा न्युगिनी को राजधानी तथा सबैभन्दा ठूलो र लोकप्रिय शहर हो । यो न्यू गिनी द्वीपको किनारा द्वीप पापुआन पेनिनसुला को दक्षिण-पूर्वी समुद्री-तट मा अवस्थित छ । १९ औँ शताब्दीको मध्य भागमा शहर एक व्यापारिक केन्द्रको रूपमा प्रकट भयो । द्वितीय विश्वयुद्धको दौडान यो १९४२–४३ को समयमा शाही जापानी सेना द्वारा विजयको लागि एक प्रमुख उद्देश्य बनेको थियो । पोर्ट मोरेस्बी द्वितीय विश्वयुद्धको समयमा दक्षिण पूर्व एसिया र अमेरिकाबाट अस्ट्रेलिया लाई अलग्याउने आधार पनि बनेको थियो ।
सन् २००० मा यसको जनसङ्ख्या २५४,१५८ थियो । २०११ को अनुसार यो नौ वर्षको अवधिमा २.१% को वार्षिक वृद्धि दरले यसको जनसङ्ख्या ३६४,१४५ पुग्यो । शहर स्थापना भएको ठाउँमा शताब्दी अघि देखि मोटुआन-कोइटाबु मानिसहरूको बसोबास रहेको थियो । १८७३ मा, पोर्ट मोरेस्बी हेर्ने पहिलो  ब्रिटेनको कप्तान जोन मोरेस्बी थियो । यो नाम उनको पिता, एडमिरल सर फेयरफाक्स मोरेस्बी को सम्मान मा दिइएको थियो । यद्यपि पोर्ट मोरेस्बी केन्द्रीय प्रदेशबाट घेरिएर राजधानी भए पनि, यो त्यो प्रदेशको भाग नभइ, राष्ट्रिय राजधानी जिल्ला हो ।
इतिहास
वर्तमान समयमा पोर्ट मोरेस्बी को रूप मा चिनिने क्षेत्रका मोटुआन मानिसहरूले सागो, अन्य खाद्य र क्यानो लगहरू, हनुआबाडा देखि जलयात्रा गरी आफ्नो भाँडा-बर्तनको कारोबार गरे । तिनीहरूको भाषा, मोटु, हिरि मोटु, पपुवा न्यू गिनी को आधिकारिक भाषाको आधार थियो । १९६० को दशकदेखि यो मोटु भाषा को गिरावट आयो र टोक भाषा को लोकप्रियता बढ्दै गयो । हिरी यात्रीहरू ठूलो मात्रामा थिए । प्रत्येक ६०० जना पुरुषले २० वटा बहु-सङ्ख्यक समुद्री डुङ्गा वा लाकातोई को प्रयोगले प्रत्येक यात्रामा २०,००० माटाको भाँडा-बर्तनको कारोबार गरे । मोटुआनहरूको लागि, हिरी एक आर्थिक उद्यम थियो र यसको लामो र खतरनाक यात्रा को माध्यम ले आफ्नो आदिवासी पहिचान को पुष्टि गर्दथ्यो ।
स्वतन्त्रता
सेप्टेम्बर १९७५ मा, पोर्ट मोरेस्बी लाई राजधानी बनाइ पपुवा न्यू गिनी एक स्वतन्त्र देश भयो ।
जलवायु
पोर्ट मोरेस्बी को जलवायु उष्णदेशीय चक्रवात को छ र वर्ष भरि यस प्रकारको जलवायु रहन्छ । पोर्ट मोरेस्बी को औसत वार्षिक वर्षा मात्र 1000 mm छ । जसको फलस्वरूप न्यू गिनी लाई एक सुख्खा स्थान हो भन्न सकिन्छ ।
बजेट
परिचय
सामान्यतया बजेटलाई आय र व्ययको विवरण भनिएतापनी बजेट गत आर्थिक वर्षको आर्थिक गतिविधिहरूको अभिलेख, चालु आर्थिक वर्षका आर्थिक गतिविधिहरूको चित्रण र आगामी वर्षका गतिविधिहरूको प्रक्षेपित अनुमानको दस्तावेज हो । तर एसियाली विकास बैङ्कले बजेटलाई आर्थिक गतिविधिहरूको ऐना भनेर परिभाषित गरेको छ । बजेटलाई जिम्मेवारी किटान गरी अख्तियारि दिने माध्यम पनि भनिन्छ । बजेट आवधिक योजनाहरु कार्यान्वयन गर्ने माध्यम पनि हो ।
शाब्दिक रूपमा हेर्ने हो भने Budget शब्द ल्याटिन भाषाको Bauge र फ्रेन्च भाषाको Bougetteबाट आएको हो जसको अर्थ छालाको सानो थैली भन्ने हुन्छ ।
विश्वमा बजेट प्रणालीको सुरूवात सन् १७३३ मा बेलायतबाट भएको हो । जतिबेला बेलायतका तत्कालीन प्रधानमन्त्री रवर्ट वालपोलले कालो छालाको झोलामा राखी बजेट पेश गरेका थिए ।
नेपालमा सरकारी बजेटको विकासक्रम
नेपालमा बजेटको इतिहास : पाँच करोडदेखि १७ खर्ब ५१ अर्ब ३१ करोड सम्म
नेपालमा वि.सं. २००८ साल मंसिर २१ गते देखि औपचारिकरूपमा बजेट घोषणा सुरु भएको हो । तत्कालीन अर्थमन्त्री सूवर्ण समशेरले संसदसमक्ष ५ करोड २५ लाख २९ हजार रुपैयाँ बजेट प्रस्तुत गरेका थिए । जसमा राजस्व ३ करोड ६ लाख १९ हजार रुपैयाँ राखिएको थियो । अहिलेको बजेटले १२ खर्ब ४८ अर्ब ६२ करोड रुपैयाँभन्दा बढी राजस्वको लक्ष्य राखेको छ ।
नेपालको पहिलो बजेट नेपाली कांग्रेसका नेता मातृकाप्रसाद कोइराला सरकारले ल्याएको थियो । त्यसअघिका सरकारका बजेट पारिवारिक हुन्थे । जनता लक्षित कार्यक्रम हुँदैनथे । जनतालाई जवाफ पनि दिनुपर्दैनथ्यो ।
००७ सालमा प्रजातन्त्र आएपछि बजेट संसदसमक्ष प्रस्तुत गर्ने प्रणालीको विकास भएको हो । १ सय ४ वर्षे जहानियाँ राणा शासनको शोषणमा रहेका जनताले यो बजेटले पहिलोपटक आर्थिक स्वतन्त्रताको अधिकारको महशुस गरायो ।
नेपालमा बजेट प्रणालीमा वि स २०५९।६० सालबाट मध्येकालिन खर्च संरचनाको व्यवस्थापन मार्फत आवधिक योजना तर बजेटको तादम्यता कायम गर्दै प्राथमिकता प्राप्त क्षेत्रहरुमा बजेट विनियोजन प्रणालीको सुरुवात भएको पाईन्छ
यस अवधिमा विभिन्न किसिमका बजेट आए भने बजेटको आकारमा पनि व्यापक परिवर्तन भयो । आर्थिक वर्ष २०२७/०२८ देखि नेपालको बजेट १ अर्ब नाघेको हो । ०४६ को राजनीतिक परिवर्तनपछि तत्कालीन अर्थमन्त्री महेश आचार्यले ल्याएको बजेटको आकार ३६ अर्ब ६४ करोड रुपैयाँको थियो । जसमा १६ अर्ब ८९ करोड विकासका लागि छुट्याइएको थियो ।
त्यसैगरी ०६१/०६२ सालमा पहिलोपटक नेपालको बजेटको आकार १ खर्ब रुपैयाँ नाघेको हो । त्यसयता बजेटको सामान्यरूपमा बढे पनि ०७२ वैशाख १२ गते भूकम्प गएपछि त्यसको पुनर्निर्माणका लागि बजेट थप्नु परेकाले अर्थमन्त्री डा. रामशरण महतले आब ०७२/०७३ मा ८ खर्ब १९ अर्ब ४६ करोड रुपैयाँ पुर्‍याइयो । त्यसअघि आब ०७१/०७३ मा ६ खर्ब १७ अर्बको बजेट महतले नै ल्याएका थिए ।
उदारीकरणसँगै आकार बढ्यो
आर्थिक उदारीकरणसँगै अर्थतन्त्र र बजेटको आकारमा व्यापक वृद्वि भएको पूर्वअर्थसचिब रामेश्वर खनाल बताउँछन् । ‘०४६ को राजनीतिक परिवर्तनपछि कांग्रेस सरकारले आर्थिक उदारीकरणको नीति लियो, जसले लाइसेन्स राजको अन्त्य भयो, निजी क्षेत्र फस्टायो, आर्थिक क्रियाकलाप बढ्यो, जसले राजस्व पनि बढायो,’ खनाल भन्छन् ।
कुन बजेट प्रभावकारी ?
७० बजेटमध्ये परिवर्तन र प्रभावका आधारमा आधा दर्जनजति परिवर्तनगामी भएको जानकारहरु बताउँछन् । बजेटले अंगालेका नीति, कार्यक्रम तथा घोषणा र प्रभावका आधारमा २००८, २०१५ ०४८ र ०५१ का बजेट विर्सनै नसकिने विज्ञहरू बताउँछन् ।
नेपाली बजेटको संस्थागत सुरुवात भएको पहिलो बजेटले कृषि र व्यापारलाई प्राथमिकता दिएको थियो । धेरै कार्यक्रमहरू नभए पनि यो बजेट नेपालको आर्थिक विकास तथा क्रान्तिको प्रवेशद्धार हो ।
राजा महेन्ऽले २०१७ साल पुस १ गते जननिर्वाचित सरकार विगठन गरी ३० वर्षसम्म शासन व्यवस्था आफ्नो हातमा लिए । यस अवधिमा सरकारले जनताका अपेक्षाभन्दा पनि पञ्चायतका कार्यक्रम लागू गर्ने माध्यममात्रै बनायो -बजेटलाई ।
कृष्णप्रसाद भट्टराई सरकारका अर्थमन्त्री महेश आचार्यले जनतालाई पूर्णआर्थिक स्वतन्त्रता प्रदान गर्दै ०४८ सालको बजेट ल्याए । यो बजेट नेपालको पहिलो र सबैभन्दा बढी निजी क्षेत्रमैत्री बजेट हो । यसै बजेटमार्फत बजेटले जनताले उत्पादन गर्ने र राज्यको भूमिका नियमनकारी तथा समन्वयकर्ताको रूपमा सीमित गरे ।
जसको प्रभावस्वरुप त्यसयता जनताले उत्पादनमूलक उद्योग, सेवामूलक उद्योगमा व्यापक लगानी गरे । आर्थिक क्रियाकलाप बढे । रोजगारी बढ्यो । मुलुकमा आर्थिक क्रान्ति भयो । अर्थतन्त्र र बजेट दुबैको आकार झाँगिने मौका पायो । जुन बजेटमा लिइएका नीतिबाट त्यसपछिका कुनैपनि सरकार पछि हट्न सकेका छैनन् । पहिलो कम्युनिष्ट सरकारका अर्थमन्त्री भरतमोहन अधिकारीले ०५१ साल ल्याएको बजेट सामाजिक सुरक्षामा केन्द्रित नेपालको पहिलो बजेट हो । उनले सुरु गरेको सामाजिक सुरक्षाको रकम पुँजीवादी अर्थव्यवस्थामा विश्वास गर्ने अर्थमन्त्रीले डा. रामशरण महतले पनि बढाएर दोब्बर पुर्‍याएका थिए ।
अर्थमन्त्री महतले ०७२/०७३ को बजेट भाषणमार्फत वृद्धभत्तालाई १०० प्रतिशतले बढाएर हजार रुपैयाँ पुर्‍याएका हुन् । ०७२/०७३ मा डा.महतले ल्याएको बजेटलाई वामपन्थी-प्रजातान्त्रिकको मिक्स बजेटका रूपमा विश्लेषण गरिएको छ ।
त्यसैगरी, आर्थिक वर्ष ०६५/०६६ मा एमाओवादीका अर्थमन्त्री डा.बाबुराम भट्टराईले ल्याएको बजेटलाई बढी समावेशी बजेटका रूपमा चिनिन्छ ।
केपी ओली नेतृत्वको सरकारका अर्थमन्त्री पौडेलले ०५१ सालको बजेटलाई पछ्याउँदै आज सामाजिक सुरक्षामा अत्यधिक खर्च गर्ने गरी बजेट ल्याउँदैछन् । मन्त्री पौडेलले योजना आयोगले दिएको सिलिङभन्दा डेढ खर्बले बजेटको आकार बढाउँदैछन् ।
पहिलो बजेटको प्राथमिकता कृषि र व्यापार थियो भने ७०औं बजेटको प्राथमिकतामा सामाजिक सुरक्षा र पूर्वाधारलाई सरकारले जनाएको छ ।
साकार पोख्रेल केन्द्रीय प्रविधि क्याम्पस, धरान २०७५/०४/१२
बेइजिङ ड्याक्सिङ अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल
बेइजिङ ड्याक्सिङ अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल स्टारफिस उपनाम दिइएको चीनको नयाँ विमानस्थल हो । ९८ वटा फुटबल मैदान बराबरको क्षेत्रमा फैलिएको छ । यसको कूल क्षेत्रफल ७ लाख वर्गमिटर रहेको छ । यो स्टारफिस विमानस्थलको नमुना प्रसिद्ध वास्तुकार जाहा हादिदले बनाएका हुन्। निर्माण सुरु भएको ५ वर्षमा यो विमानस्थल तयार भएको हो। ४५० बिलियन चिनियाँ युयान खर्च भएको छ ।  यो विमानस्थलको विशेषता भनेको यसमा चारवटा रनवे छन् । विमानस्थलमा ग्राहकलाई विमानसँग सम्बन्धित सबै जानकारी रोबोटबाटै दिने व्यवस्था गरिएको छ । यसमा अनुहारबाटै यात्रुको विवरणहरु जाँच गरिने छ । यो विमानस्थल राजधानी बेइजिङबाट ६७ किलोमिटर दक्षिणमा अवस्थित छ।
सुमन गैरे
सुमन गैरे नेपाली चलचित्र क्षेत्रका एक अभिनेता तथा वरिष्ठ चलचित्र पत्रकार हुन् । उनी हाल फिल्मीखबर डट कममा प्रधान सम्पादक तथा प्रकाशकको रूपमा कार्यरत छन् । उनले थुप्रै फिल्म, म्युजिक भिडियो तथा विज्ञापनमा काम गरेका छन् ।
शिक्षा
सुमनले त्रिभुवन विश्वविद्यालयवाट बि.एड. पूरा गरेका छन् ।
सूत्र
सूत्र विज्ञानमा प्रयोग गरिने सांकेतिक तरिकाले रासायनिक वा गणितीय रूपमा जानकारीको लागि व्यक्त गरिने एक छोटो उपाय हो । साथै गणितमा तार्किक विधीबाट सांकेतिक र निर्माण सम्बन्धी नियम अनुसार तयार पारिएको एकाइ हो । जस्तै आयतनलाई जनाउनको लागि निम्नानुसारको सूत्र प्रयोग गरिन्छ :
भारतीय लोकसभा निर्वाचन क्षेत्रको राज्यगत सुची
lok
लोक सभा, भारतीय संसदको तल्लो सदन हो। लोक सभा सार्वभौमिक वयस्क मताधिकारका आधारमा जनताहरूबाट प्रत्यक्ष चुनावद्वारा निर्वाचित हुने प्रतिनिधिहरूबाट गठित हुन्छ।
भारतीय संविधानका अनुसार सदनमा सदस्यहरूको अधिकतम संख्या ५५२सम्म हो सक्दछ, जसमाबाट ५३० सदस्य विभिन्न राज्यहरूको र २० सदस्यसम्म केन्द्र शासित प्रदेशहरूको प्रतिनिधित्व गर्न सक्छन्।
सोनी
सोनी, (जापानी: ソニーグループ株式会社) एक जापानी बहुराष्ट्रिय निगम हो जसको प्रधान कार्यालय कोनान, मिनातो, टोकियो, जापानमा रहेको छ। एक प्रमुख प्रविधि कम्पनीको रूपमा, यो उपभोक्ता र व्यावसायिक इलेक्ट्रोनिक उत्पादनहरूको विश्वको सबैभन्दा ठूलो निर्माता, सबैभन्दा ठूलो भिडियो गेम कन्सोल कम्पनी र सबैभन्दा ठूलो भिडियो गेम प्रकाशकको रूपमा रहेको छ। सोनी मनोरञ्जन कम्पनी मार्फत, यो सबैभन्दा ठूलो सङ्गीत कम्पनीहरू (सबैभन्दा ठूलो सङ्गीत प्रकाशक र दोस्रो सबैभन्दा ठूलो रेकर्ड लेबल) र तेस्रो सबैभन्दा ठूलो चलचित्र स्टुडियो हो, जसले यसलाई सबैभन्दा व्यापक मिडिया कम्पनीहरू मध्ये एक बनाउँदछ। यो जापानको सबैभन्दा ठूलो प्रविधि र मिडिया समूह हो। यसले ¥२ खर्ब शुद्ध नगद भण्डारको साथ सबैभन्दा नगद-धनी जापानी कम्पनीको रूपमा पनि मान्यता प्राप्त छ।
सोनी, छवि सेन्सर बजारमा यसको ५५ प्रतिशत बजार हिस्साको साथ, छवि सेन्सरको सबैभन्दा ठूलो निर्माता हो। यो दोस्रो सबैभन्दा ठूलो क्यामरा निर्माता, र अर्धचालक बिक्रेताहरू मध्ये एक हो। यो कम्तिमा ५५ इन्च (१४० सेन्टिमिटर)को टेलिभिजनको लागि प्रिमियम टिभी बजारमा विश्वको सबैभन्दा ठूलो निर्माता हो जसको मूल्य २,५०० अमेरिकी डलर भन्दा बढी रहेको छ। यो बजार हिस्साको आधारमा दोस्रो ठूलो टिभी ब्रान्ड हो। सन् २०२० सम्म, वार्षिक बिक्री तथ्याङ्कको आधारमा सोनी विश्वको तेस्रो सबैभन्दा ठूलो टेलिभिजन निर्माता हो।
सोनी समूह निगम सोनी समूहको मूल कम्पनी हो जसमा सोनी इन्टरटेनमेन्ट (सोनी पिक्चर्स, सोनी म्युजिक), सोनी इन्टरेक्टिभ इन्टरटेनमेन्ट, सोनी फाइनान्सियल ग्रुप, सोनी क्रिएटिभ प्रोडक्ट्स र अन्य समावेश छन्। कम्पनीको नारा 'वि आर सोनी' हो।
सोनीको सुमितोमो मित्सुई वित्तीय समूहसँग कमजोर सम्बन्ध रहेको छ जुन मित्सुई केइरेत्सुको उत्तराधिकारी हो। सोनी टोकियो स्टक एक्सचेन्जमा सूचीबद्ध छ (जसमा यो निक्केई २२५ र टोपिक्स कोर ३० अनुक्रमणिकाको एक घटक हो)। न्यूयोर्क स्टक एक्सचेन्जमा सूचीबद्ध अमेरिकी डिपोजिटरी रसिदहरूको रूपमा थप सूचीकरणको साथ, सन् १९७० देखि कारोबार गरिएको, यसलाई अमेरिकी विनिमयमा सूचीबद्ध हुने सबैभन्दा पुरानो जापानी कम्पनी बनाउँदछ। सन् २०२१ सोनी फर्च्युन ग्लोबल ५०० सूचीमा ८८औँ स्थानमा रहेको थियो।
टिप्पणी
<references group="lower-alpha"/>
फ्यान (चलचित्र)
फ्यान एक भारतीय बलीवुड फिल्म हो जसको निर्देशन मनीष शर्मा ले गरेका हुन् । यसमा मुख्य पात्रका रूपमा शाहरूख खान र वाणी कपूर रहेका छन् । यसको निर्माण आदित्य चोपडा ले गरेका हुन् ।
बोरुसिया डर्टमन्ड
बोरुसिया डर्टमन्डको स्थापना डर्टमन्ड शहरका १७ खेलाडीको अगुवाइमा १९०९ मा भएको थियो । बोरुसिया डर्टमन्डले हालसम्म ८ जर्मन च्याम्पियनसिप, ३ डिएफबी-पोकल, ५ डिएफएल-सुपर कप, १ युइएफए च्याम्पियन्स लिग, १ युइएफए कप विनर्स कप र १ अन्तर महादेशिय कप जितेको छ । १९७४ यता डर्टमन्डले वेष्टफेलस्टेडियनलाई आफ्नो घरेलु मैदान बनाएको छ जुन जर्मनीकै सबभन्दा ठूलो स्टेडीयम हो । डर्टमन्डको खेलमा विश्वकै क्लब फुटबलमध्येको सबभन्दा बढी औसत दर्शक उपस्थिति हुने गर्छ । बुन्डेस लिगामा साल्के ०४ र बायर्न म्युनिख बोरुसिया डर्टमन्डका चिर प्रतिद्वन्दी हुन् ।
इतिहास
१९ डिसेम्बर १९०९ मा स्थापित यस क्लबका संस्थापकहरू फ्रान्ज ब्राउन, पल ब्राउन, हेनरी क्लीभ, हान्स डिबेस्ट, पल जिन्डजिल्ली, जुलियस र विल्हेल्म ज्याकोबी, हान्स कान, गुस्तब मुलर, फ्रान्ज रिस्सी, फ्रिट्ज सुल्ते, हान्स सिबोल्ड, अगष्ट टन्समेन, हेनरिच र रोबर्ट अन्गर, फ्रिट्ज वेबर र फ्रान्ज वेन्ड्ट हुन् । बोरुसिया शब्द भने नजिकैको बोरुसिया बियर कम्पनीबाट लिइएको हो जसले बोरुसिया बियर उत्पादन गर्थ्यो ।
टोलीले सुरूमा निलो र सेतो धर्सा भएको जर्सी लगायो भने १९१३ मा अहिलेको जर्सी मिल्दोजुल्दो पहेँलो र कालो धर्सा भएको जर्सी बनायो । त्यसको एक दशक सम्म यस क्लबले घरेलु लिगहरूमा मात्र सफलता हात पार्यो ।१९३० मा तेस्रो रिच(Third Reich) को उदय भयो जसले राष्ट्रभरको खेल र फुटबल संस्थाको पुनसंरचना गर्यो । बोरुसियाका अध्यक्षलाई नाजी पार्टीमा नजोडिएकोले पदविहिन गरियो । क्लबले गौलिगा वेष्टफलेनमा धेरै उपलब्धी हाँसिल गर्यो । यहि समयमा डर्टमन्डको साल्के ०४ चिर प्रतिद्वन्दी बन्यो ।१९६३ मा नयाँ नमुनाको बुन्डेस लिगा सुरू हुनु अघि यस क्लबले जर्मन फुटबल च्याम्पियनसिपको अन्तिम संस्करण जित्यो भने १९९७ मा आएर अन्तरमहादेशिय कप जित्दै यो कप जित्ने बायर्न म्युनिखपछीको दोस्रो जर्मन क्लब बन्यो ।
जर्सी गाई
जर्सी गाई ब्रिटिश च्यानल टापुहरूमा पर्ने जर्सी भन्ने टापुको एक प्रजाति (नस्ल) हो। यो गाई अत्यधिक उत्पादनशील हुन्छ। यसले करीब आफ्नो बजनको १० गुणा सम्म दुध दिन सक्छ। यसको दूधमा फ्याट र प्रोटिनको मात्रा उच्च हुन्छ। दुधको रंग फिक्का पहेंलो हुन्छ।
यो प्रजाती विभिन्न मौसम र वातावरणमा बाच्न सक्दछ। जस्तै चिसो होस् या शीतोष्ण जलवायु या तातो जलबायु, यो प्रजाती सजिलै बाच्न सक्दछ। त्सैले यो विश्वका धेरै देशहरूमा निर्यात गरिएको छ; तिनीहरूमध्ये केही, डेनमार्क, फ्रान्स, न्यूजील्याण्ड र संयुक्त राज्य अमेरिकालगायतमा यो प्रजाती स्वतन्त्र जातको रूपमा विकसित पनि भएको छ। नेपालमा पनि यसको आयात गरिएको छ।
विशेषताहरु
यो गाई केरिब ५०० किलोग्राम सम्मको हुन्छ। यसको रंग खैरो देखि कालोसम्म हुन सक्छ। शुद्ध नस्लको जर्सी गाईमा मुखको वरिपरि घर्सो हुन्छ र  पुच्छरको अन्तमा लामो कपाल हुन्छ। यो गाई शान्त स्वभावका हुन्छन् तर गोरूहरू चाहिं आक्रामक हुन सक्छन्।
यो प्रजाती लोकप्रियहुनुको मुख्य कारणहरु यस्ता छन्ः
ईतिहास
सन्‌ १९७९ भन्दा पहिले जर्सी गाई अन्तर-टापु विवाहमा दइजोको रूपमा दिइन्थ्यो। १७८९ तिर यो शुद्धता कायम गर्न, जर्सीमा विदेशी गाईवस्तुहरूको आयात गर्न निषेध गरिएको थियो। त्यस टापुकामा गाईवस्तु र वीर्यको निर्यात महत्वपूर्ण आर्थिक स्रोत रहेको थियो। जोन ले कउटरले यसको प्रजनन सम्बन्धि अध्ययन गरेका थिए। र उनको कामले १८३३मा रोयल जर्सी एग्रीकल्चरल एण्ड हॉर्टिकल्चरल सोसाइटीको स्थापनामा गरिएको थियो।
१८८० ताका प्रति गाईको मुल्य १६ पाउन्ड थियो।
युवल नोहा हरारी
युवल नोहा हरारी (जन्म: सन् १९७६ फेब्रुअरी २४) लेखक, इतिहासकार तथा इजरायलको हिब्रु विश्वविद्यालयको विश्व इतिहासका प्राध्यापक हुन्। उनको पुस्तक विश्वमा धेरै खपत हुनेमा पर्छन्।
बागमती गाउँपालिका
बागमती गाउँपालिकाले निम्न विषयहरूलाई जनाउछ ।
शिशुनाग वंश
शिशुनाग वंश मगधको चौथो शासक राजवंश हो, जुन प्राचीन भारतको साम्राज्य हो। हिन्दु पुराणका अनुसार, यो राजवंश मगधको दोस्रो शासक राजवंश थियो, हर्यक वंशको उत्तराधिकारी।
इतिहास
बौद्ध परम्परा अनुसार, हर्यक राज्यमा शिशुनाग अमात्य थिए, जसले विद्रोह गरी राजा बने। शिशुनागले ४१३ ईसा पूर्वमा आफ्नो वंशको स्थापना राजगीर र पछि पाटलीपुत्र (दुबै हाल बिहारमा) मा भएको थियो। पुराणहरूले नन्दीवर्धनलाई नवौं शैशुनाग राजा र उनका छोरा महानन्दिनलाई दशौं र अन्तिम शैशुनाग राजाको रूपमा सूचीबद्ध गर्दछ। महानन्दिनलाई शूद्र पत्नीबाट उनको अवैध छोरा महापद्मले मारेको थियो। पुराणका अनुसार, शैशुनागहरू पछि नन्द साम्राज्यले पछ्याएको थियो, जुन महानन्दिनका छोरा महापद्म नन्दले स्थापना गरेको थियो।
सिराजगञ्ज जिल्ला
सिराजगञ्ज बङ्गलादेशको उत्तर-मध्य क्षेत्रमा पर्ने एक जिल्ला हो। यो जिल्ला राजशाही विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
इतिहास
सन् १७६२ मा आएको भुकम्पमा परि जमुना नदिको बहावले केही दिशा परिवर्तन गरेको थियो जसका कारण बरल नदिको स्थापना भएको थियो। बरल नदिको पश्चिमी किनारमा केही जमिनको पनि उत्पत्ति भएको थियो जसलाई तात्कालिक समयका जमिन्दार सिराज अलि चौधरीले आफ्नो बनाएका थिए र सोही जमिन्दारको नामले यस क्षेत्रको नाम सिराजगञ्जको रूपमा परिचित हुन थालेको थियो। हाल यस जिल्लामा विभिन्न हाते कलकारखानाहरूको स्थापन भएको छ भने उक्त उद्योगमा यस जिल्लाका ५०% मानिसहरू संलग्न छन्।
सन् १९७१ मा बङ्गलादेशको मुक्ति युद्धको शुरू भएको थियो। तात्कालिक समयमा कर्माकन्धा उपजिल्लामा पालशडाङ्गा जुवा सिविरको स्थापना गरिएको थियो। बङ्गलादेश मुक्ति युद्धमा उक्त युवा सिविरले पाकिस्तानी सेनाको विरुद्धमा बङ्गलादेशको विभिन्न स्थानहरूमा महत्त्वपूर्ण भूमिका निभाएको थियो। २० अप्रिलका दिन उलापारा उपजिल्लामा पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकु बीचको गोली हानाहानमा १५ पाकिस्तानी सेना सहित ५० लडाकु र अन्य स्थानीय मानिसहरूको पनि मृत्यु भएको थियो भने कयौं मानिसहरू घाइते भएका थिए। २३ अप्रिलका दिन पाकिस्तानी सेनाले उलापार उपजिल्लाका मानिसहरूको सामूहिक हत्या, कुटपिट, लुटपाट, महिला हंस र घरटहरामा आगजनी गर्न सुरु गरेका थिए। २५ अप्रिलका दिन पाकिस्तानी सेनाले उलापार उपजिल्लाका कयौं मानिसहरूको सामूहिक हत्या गरेका थिए। ११ नोभेम्बरका दिन बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकु र पाकिस्तानी सेना बीच नउगाँ जिल्लामा युद्ध भएको थियो जहाँ १३० पाकिस्तानी सेना र आतङ्कबादीहरूको मृत्यु भएको थियो। १९ नोभेम्बरका दिन स्वतन्त्र लडाकुहरूले पाकिस्तानी सेनाको अड्डामा आक्रमण गरेका थिए। २७ नोभेम्बरका दिन पुन लडाकुहरूले पाकिस्तानी सेनाको अड्डाका आक्रमण गरेका थिए भने उक्त आक्रमणमा ५ लडाकुहरूको घाइते भएका थिए। २९ नोभेम्बरका दिन चौहाली उपजिल्ला स्वतन्त्र भएको थियो। डिसेम्बर १९७१ मा पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकु बीच काजीपुर उपजिल्लाको बराइताला भन्ने ठाउँ युद्ध भएको थियो जहाँ केही लडाकुहरूको मृत्यु भएको थियो। २२ जुनका दिन पाकिस्तानी सेना र आतङ्कबादीहरूको समूहले मलिपारा भन्ने ठाँउमा आक्रमण पछि सबै घरहरूलाई लुटेर त्यसमा आगजनी गरेका थिए। १९ नोभेम्बरका दिन स्वतन्त्र लडाकुहरूले सम्भुदियामा रहेको पाकिस्तानी सैनिक किल्लामा आक्रमण गरी दुई बन्दुकहरू हात पार्न सफल भएका थिए। ७ डिसेम्बर १९७१ का दिन पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकु बीच राजापुर सङ्घमा युद्ध भएको थियो जहाँ पाकिस्तान सेनाहरू पराजित भएका थिए भने उक्त लडाइँमा परि १ लडाकुको मृत्यु भएको थियो। त्यस युद्ध पश्चात् अर्को युद्ध भङ्गाबाडी भन्ने ठाउँमा भएको थियो भने उक्त युद्धमा ३ पाकिस्तानी सेना र २ लडाकुहरूको मृत्यु भएको थियो। पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशी लडाकु बीच यस उपजिल्लाका विभिन्न ठाउँहरूमा युद्ध भएको थियो जसमा; सालाबाडी, जमुना नदीको किनारमा रहेको डिग्री क्याम्पस आदि समावेश छन्। १४ डिसेम्बरका दिन उलाबारा उपजिल्ला स्वतन्त्र भएको थियो भने सिराजगञ्ज जिल्ला पनि विभिन्न भागहरू जोडिएर पूर्ण भएको थियो।
जनशाङ्खिकि
जिल्ला विभाग प्रतिवेदनका अनुसार यस जिल्लाको कुल जनसङ्ख्या २६९३८१४ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या १३९७८६३ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या १२९५९५१ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २५५१७०८  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १४१४०६ छ। त्यस्तै गरी बुद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३७१, इसाई धर्मको ७० र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या २५९ रहेको छ।
प्रशासन
प्रशासकिय सिराजगञ्ज उप विभागको स्थनपना सन् १८८५ मा पाबना जिल्लाको अधिनमा भएको थियो भने पछि सन् १९८४ मा यसलाई जिल्लामा परिणत गरिएको थियो। यश जिल्लामा हाल ९ उपजिल्लाहरू रहेका छन् जसमध्ये सबैभन्दा ठूलो उपजिल्ला उलापारा (४१४.४३) हो भने सबैभन्दा सानो उपजिल्ला कर्मकान्धा (९१.६१ वर्ग किलोमिटर) हो।
यस जिल्लामा रहेका उपजिल्लाहरू यस प्रकार छन्;
शिक्षा
यस जिल्लाको कुल साक्षरता दर ४०.६% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता दर ४५.५% छ भने महिलाको साक्षरता दर ३५.४% रहेको छ। यस जिल्लामा २ मेडिकल कलेज, १ विश्वविद्यालय, ८० कलेज, १ कानून क्याम्पस, १ शिक्षक शिक्षण केन्द्र, १ नर्सिङ संस्था, ३७४ माध्यमिक विद्यालय, १५६४ प्राथमिक विद्यालय, ३४ सामुदायिक विद्यालय, २ मन्टेस्वरी, २४९ मदरसा रहेका छन्। यस जिल्लाका केही उत्कृष्ट विद्यालयहरू यस प्रकार छन्; सिराजगञ्ज सरकारी विश्वविद्यालय कलेज (सन् १९४०), उत्तर बङ्गाल मेडिकल कलेज, स्लामिया कलेज (सन् १८८७), काजिपुर सरकारी मन्सुर अली क्याम्पस, सरकारी रडिदाजोहा मोहिला कलेज, शाहजदपुर सरकारी कलेज, सलोङ्गा डिग्री कलेज (सन् १९७०), चौहाली डिग्री कलेज (सन् १९७०), स्थल पाकगाशी शिक्षण संस्था (सन् १८६४), बिएल सरकारी उच्च विद्यालय (सन् १८६८), मुकुन्दनाथ उच्च विद्यालय (सन् १८८०), शाहजादपुर पाइलट उच्च विद्यालय (सन् १८८२), भिक्टोरिया उच्च विद्यालय (सन् १८९८), जामिरता उच्च विद्यालय (सन् १९९०), खाशतबाडिया उच्च विद्यालय (सन् १९०४), श्याम किशोर पाइलट उच्च विद्यालय (सन् १९१३), मोहनपुर केएम शिक्षण संस्था (सन् १९१५), गन्धली उच्च विद्यालय (सन् १९२०) आदि हुन्।