cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
आइएसी (कम्पनी)
सन् २००० को दशक
सन् २००४ र २००५ मा, आइएसीले अधिग्रहण मार्फत यसको वृद्धिलाई जारी राखेको थियो। यसले सम्पत्ति थप गर्दै ट्रिपएडभाइजर, सर्भिसम्याजिक, र आस्क जिभ्स लगायतका सेवाहरूलाई प्राप्त गरेको थियो। यसले यस अवधिमा गिफ्ट्स डटकमको पनि सुरुवात गरेको थियो। अगस्त २००५ मा, कम्पनीले आफ्नो यातायात सम्बन्धी वेबसाइटहरूसँग सहकार्य गर्दै नयाँ सार्वजनिक कम्पनी, एक्सपिडिया, निगमको रूपमा काम सञ्चालन गरेको थियो। सन् २००६ मा, यसले सुबाई डटकमलाई खरिद गरेको थियो। जसलाई कम्पनीले पछि जेट र कनेक्टेड भेन्चर नामक कम्पनीलाई बिक्री गरेको थियो जसमा कलेनह्युमर र भिमिओ समावेश थिए।
मे २००८ मा, आइएसी र आक्स डटकमले लेक्सिकोलाई प्राप्त गरेका थिए जुन डिक्सनरी डटकम ,थेसौरुस डटकम, र रिफेरेन्स डटकमको मालिक हो। अगस्त २००८ मा, आइएसीले यसको धेरै व्यवसायहरूलाई रद्द गर्दै ट्री डटकम (पूर्व लेन्डिङट्री), होम सपिङ नेटवर्क, टिकटमास्टर, र इन्टरभल अन्तर्राष्ट्रिय समावेश छन्। सन् २००९ मा, आइएसीले अर्वनस्पुन र पिपुल मिडियालाई खरिल गरेको थियो र निर्माता कम्पनी नोस्योनालको सुरुवात गरेको थियो। पछि, यसले सन् २०१५ मा, अर्बनस्पुनलाई जोमाटोका लागि बिक्री गरेको थियो।
साफ्रा काट्ज
साफ्रा काट्ज (हिब्रू: צפרא כץ, जन्म सन् १९६१ डिसेम्बर १) एक अमेरिकी अरबपति बैंकर र प्राविधिक कार्यकारी हुन्। उनी सन् १९९९ अप्रिल देखि ओरेकल कर्पोरेशनको प्रमुख कार्यकारी अधिकृत तथा सन् २००१ देखि सञ्चालक समिति सदस्य हुन्। सन् २०११ अप्रिलमा उनलाई ल्यारी एलिसनको मातहतमा उपाध्यक्ष तथा प्रमुख वित्तीय अधिकृत बनाइएको थियो । सन् २०१४ सेप्टेम्बर मा, ओरेकलले एलिसनले प्रमुख कार्यकारी अधिकृतको पद छोड्ने तथा मार्क हर्ट्ज़ तथा काट्जले सह प्रमुख कार्यकारी अधिकृतको रूपमा कार्य गर्ने जानकारी दिएको थियो ।
प्रारम्भिक जीवन
काट्जको जन्म यहूदी आमाबाबुको काखबाट  इजरायलको होलोनमा भएको थियो ।  उनका बुबा रोमानियाका आप्रवासी थिए। उनी ६ वर्षको हुँदा इजरायलबाट म्यासाचुसेट्सको ब्रुकलिनमा बसाई सरेका थिए ।
काट्जले ब्रूकलिन हाई स्कूलबाट उच्च शिक्षा हासिल गरेका थिए। उनले सन् १९८३ मा पेन्सिलभेनिया विश्वविद्यालयको वार्टन स्कूलबाट स्नातक डिग्री प्राप्त गरे र सन् १९८६ मा पेन्सल्भेनिया कानून स्कूलबाट कानूनको ड्रिगी हासिल गरेका थिए ।  ।
क्यारियर
सन् २०१७ अप्रिलसम्ममा काट्ज अमेरिकाको सबैभन्दा बढी आम्दानी गर्ने महिला प्रमुख कार्यकारी अधिकृत थिए । उनको सो सम्यको आम्दानी अमेरिकी डलर ४०.९ मिलियन रहेको थियो भने यो आम्दानी उनको सन् २०१६ को आम्दानीको तुलनामा २३ प्रतिशत कम रहेको थियो।
काट्ज सन् २०१७ डिसेम्बर मा सन् १०१८ फेब्रुअरीबाट लागु हुन् गरी वाल्ट डिस्ने कम्पनीको सञ्चालन समितिमा निर्वाचितभएका थिए।
व्यक्तिगत जीवन
काट्जले गाल तिरोशसँग बिहे गरेका छन र उनीका दुई छोरा छन्।
प्रेमनारायण भुसाल
प्रेमनारायण भुसाल नेपाली साहित्यकार तथा समालोचक हुन् । विद्यालय तहकाे अध्ययनका क्रममै साहित्य सिर्जना र पत्रपत्रिकामा लेख रचना प्रकाशित गर्दै आएका भुसालले माेफसलमा रहेर पत्रकारितासमेत गरेका थिए । समाचार सङ्कलन सम्पादन र प्रकाशनमा आफूलाई व्यस्त राखेकै समयमा उनका दर्जनाैँ कविताहरु प्रकाशित भएका छन् । पत्रकारिताले उनमा लेख्ने हुटहुटी मात्र जगाएन अन्तत: पत्रकारिता नै उनकाे साहित्य सिर्जनाकाे बलियाे आधारभूमि बन्न पुग्याे । सुरुमा कथा,कविता र निबन्ध विधामा कलम चलाएका भुसाल स्नातक अध्ययनका क्रममा समालाेचनातिर आकर्षित भए । उनले त्रिभुवन विश्वविद्यालयमा पढ्दा साहित्यकुञ्ज स‍ंस्थाकाे अध्यक्ष बनी समालाेचना विशेषाङ्क प्रकाशित गराएका थिए भने विभिन्न साहित्यिक पत्रपत्रिकामा प्रशस्त समालाेचनाहरु प्रकाशित भएका थिए ।
उनका साहित्यिक रचनामा बाल तथा प्रौढ मनोविज्ञानको विश्लेषण गरिएको हुन्छ । मनका सूक्ष्म तहमा प्रवेश गरी पात्रका माध्यमबाट स्वाभाविक रुपमा चित्रण गर्न रुचाउने भुसालले लैङ्गिक अल्पमतमा परेका र विचलित मनोवस्था भएका पात्रको सामाजिक स्थिति र त्यसले पारेको मनोवैज्ञानिक असरको जीवन्त किसिमले प्रस्तुति गरेका हुन्छन् । https://baahrakhari.com/news-details/306932/2021-01-16 समालोचनाका क्षेत्रमा उनी मनोविश्लेषणात्मक समीक्षकका रूपमा चिनिएका छन् ।https://www.nepjol.info/index.php/pragya/article/view/42451 मनोसामाजिक कोणबाट कृतिको अध्ययन गर्ने प्रवृत्ति उनमा पाइन्छ ।https://www.onlinekhabar.com/2023/01/1244952
मनाेविज्ञानकाे औपचारिक अध्ययनपछि मनाेसामािजक परामर्श क्लिनिक सञ्चालन गरी परामर्श सेवा उपलब्ध गराउँदै आएका भुसालले विसं २०७२ काे भूकम्पपछि लामाे समयसम्म काठमाडाैँमा निशुल्क परामर्श सेवा दिएका थिए । मनाेविज्ञान सम्बन्धी तालिमका अतिरिक्त शिक्षाका विविध आयाममा केन्द्रित भई तालिम र वर्कसपहरु सञ्चालन गर्ने भुसाल कुशल प्रशिक्षक पनि हुन् । उनले हालसम्म देशका सबैजसाे प्रदेशमा प्रदेश जिल्ला र पालिका स्तरका तालिमहरु सम्पन्न गरिसकेका छन् । शिक्षामा नवप्रवर्तन गर्नका लागि विश्वका उत्कृष्ट संस्थाहरुले अँगाल्दै आएका विधि र प्रविधिलाई भित्र्याउन सक्रिय रहँदै शिक्षकलाई उत्प्रेरणात्मक तालिम दिने भुसाल शिक्षा क्षेत्रमा कुशल प्रशिक्षक र उत्प्रेरक व्यक्तित्व हुन् ।
मनोसामाजिक परामर्शका क्षेत्रमा समेत सक्रिय भुसालका हरेक रचनामा मनाेविज्ञानका सूक्ष्म पक्षकाे चित्रण पाइन्छ । मनाेविज्ञानलाई केन्द्रमा राख्दै आफ्ना साहित्यिक सिर्जनाका माध्यमबाट सामाजिक सुधार र परिवर्तनका लागि सकारात्मक सन्देश प्रवाह गर्नु उनकाे कलागत वैशिष्ट्य हाे । शिक्षा,मनोविज्ञान, कानुन तथा अन्य समसामयिकhttps://www.hamropatro.com/news/details/5746346856677376?ns=https://www.ceslam.org/economic-impacts/remittanceka-parakampan विषयमा राष्ट्रिय पत्रपत्रिकामा यिनका लेखरचनाहरू प्रकाशित भइरहेका हुन्छन् । विभिन्न पुस्तक र पत्रपत्रिकाकाे सम्पादन गरेका भुसालका राष्ट्रिय तथा साहित्यिक समालोचनात्मक पत्रपत्रिकामा दर्जनाैँ फुटकर कविता,अनुसन्धानात्मक लेखरचना र समालोचनाहरू प्रकाशित छन् । शिक्षा र मनाेविज्ञानका क्षेत्रमा महत्त्वपूर्ण याेगदान पुर्याएका कारण उनी विभिन्न सङ्घ संस्था र निकायद्वारा सम्मानित पनि भएका छन् ।  https://gorkhapatraonline.com/news/46075 https://ekantipur.com/kopila/2019/02/17/15503839654368582.html?fbclid=IwAR1F-NL_K_Q278g2Qs9TZDC2_YrHiMaJdsR3NRzKXGZM9ckKtezZ5y5tgSs [https://shopratnaonline.com/balbalikasanga-kasto-byabahar-garne-prem-narayan-bhusal/
जन्म] मिति ः 		२०३५ असार ०१ गते जन्मस्थान ः 	सन्धिखर्क नगरपालिका वडा नम्बर ५, साविक वाङ्ला गाविस वडा नम्बर ७, अर्घाखाँची
माता ः  		जीवकला भुसाल
पिता ः 			स्व. गुरुदत्त भुसाल
स्थायी ठेगाना ः  	बुटवल उपमहानगरपालिका ३, रुपन्देही
हालको ठेगाना ः 	बूढानीलकण्ठ नगरपालिका ५, नारायणस्थान, काठमाडौँ
डिप्लोमा, कानुन स्नातक, शिक्षा स्नातक, संस्कृत नव्यव्याकरण शास्त्री
पहिलो प्रकाशित रचना ः  	साँचो प्रेम कथा २०५१ ।
पहिलो प्रसारित रचना ः 	हामी पनि सक्छौँ, बालकविता, रेडियो नेपाल, २०४९ ।
प्रकाशित कृतिहरू
१ बालबालिकासँग कस्तो व्यवहार गर्ने ? २०७८ तिलस्मी प्रकाशन https://nagariknews.nagariknetwork.com/arts/758681-1646450764.html?click_from=just_in
२ समकालीन नेपाली कथामा मनोविज्ञान २०७९ नेपाल प्रज्ञा प्रतिष्ठान https://nepalnamcha.com/entertainment-literature/20808/
३ कुञ्जिनी समालोचना विशेषाङ्क २०६० (प्रधान सम्पादक) नेपाली केन्द्रीय विभाग, त्रिवि
ref>     https://doi.org/10.3126/pragya.v8i01.42451 https://annapurnapost.com/news/142604/ https://baahrakhari.com/news-details/316380 https://deshsanchar.com/2023/01/05/747666/ https://nagariknews.nagariknetwork.com/opinion/1055621-1673915022.html https://gorkhapatraonline.com/news/49772 https://gorkhapatraonline.com/news/49501 https://nagariknews.nagariknetwork.com/opinion/1039021-1672359498.html https://annapurnapost.com/news/when-to-get-married-221535/ https://gorkhapatraonline.com/news/44811 https://nagariknews.nagariknetwork.com/opinion/1018281-1670285566.html https://shopratnaonline.com/balbalikasanga-kasto-byabahar-garne-prem-narayan-bhusal/ https://www.balsirjana.com/tag/%E0%A4%AA%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A5%87%E0%A4%AE%E0%A4%A8%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%AF%E0%A4%A3-%E0%A4%AD%E0%A5%81%E0%A4%B8%E0%A4%BE%E0%A4%B2 https://deshsanchar.com/author/premm/ https://www.himalkhabar.com/author-news/150 https://nagariknews.nagariknetwork.com/author/premnarayan-bhusal https://ekantipur.com/author/author-premnarayanBhusal-aCHZ5 https://yugkhabar.com/110786/2023/ https://www.daraz.com.np/products/balbalikasanga-kasto-byabahar-garne-prem-narayan-bhusal-i117014712-s1032043040.html
हाम्रो लोक संस्कृति
हाम्रो लोक संस्कृति सन् १९५६ मा सत्यमोहन जोशीद्वारा लेखिएको पुस्तक हो। पुस्तकमा नेपालको लोक संस्कृतिको बारेमा प्रकाश पारिएको छ। यो पुस्तकले वि.सं. २०१३ सालमा नेपालको सबैभन्दा प्रतिष्ठित र सर्वोच्च साहित्य पुरस्कार मदन पुरस्कार प्राप्त गरेको थियो।
पृष्ठभूमि
सन् १९४३ मा पुस्तकका लेखक सत्यमोहन जोशीले नेपालको औद्योगिक र वाणिज्यिक खुफिया विभागमा काम गरेका थिए। कामकै समयमा उनले नेपालका दुई जिल्ला तनहुँ जिल्ला र लमजुङ जिल्लाको सामाजिक अर्थव्यवस्थाको बारेमा सर्वेक्षण गरेर प्रतिवेदन तयार पारेका थिए। जिल्ला भ्रमणको क्रममा उनले गाउँलेहरूलाई खेत, जङ्गल र चौतारी जस्ता स्थानहरूमा गाएको सुनेका थिए। दिउँसोको समयमा गाउँलेहरू मादल लिएर गीत गाउँदै मारुनी नाच, कौडा नृत्य, चुडका, सोराठी र झ्याम्रे नृत्य प्रदर्शन गर्थे। जोशीले गाउँलेहरूको जीवनमा सङ्गीत एक विस्तृत अंश रहेको भान पाए जसले उनलाई मोहित पारेको थियो।
उनले यी गीतहरूलाई नेपालभर प्रदर्शन गर्न चाहन्थे तर सन् १९५० को दशकमा रेडियो प्रसारण केन्द्र थिएनन्, जसले गर्दा उनले साहित्यिक पत्रिका शारदामा यी गीतहरू प्रकाशित गरे। पत्रिकाका सम्पादक बालकृष्ण समले जोशीलाई प्रत्येक गीतको प्रसङ्ग प्रस्तुत गर्न सिफारिस गरे जसले गर्दा पाठकहरू गीतको इतिहास र विश्लेषणको बारेमा जान्न सकोस्। प्रारम्भिक कालखण्डमा जोशीलाई गीतको प्रसङ्ग र इतिहासको बारेमा लेख्न गाह्रो भएको थियो किनकी सो समयमा नेपालको संस्कृतिको बारेमा कसैले लेखेका थिएनन्। पछि उनले पत्रिकाबाट प्रकाशित गीतहरू सङ्कलन गरेर 'हाम्रो लोकसंस्कृति' नामक पुस्तक प्रकाशित गरेका थिए। जोशीले पुस्तक प्रकाशित गर्ने क्रममा कवि गोपालप्रसाद रिमाललाई भेटेका थिए जसले उनलाई नेपालको ग्रामीण जनसङ्ख्याको लोक संस्कृति, कथा, गीत र जीवन शैलीको कदर गर्न प्रोत्साहित गरेका थिए।
विमोचन र विरासत
वि.सं. २०१३ तदानुसार सन् १९५६ मा नेपालको सबैभन्दा प्रतिष्ठित र सर्वोच्च साहित्य पुरस्कार मदन पुरस्कार समारोह आयोजना गरियो जसमा यो पुस्तक लगायत 'जनरल भीमसेन थापा र तत्कालीन नेपाल' र 'अधिकविभव स्थिरविद्युत् उत्पादक' नामक कृतिले पुरस्कार पाउन सफल भएको थियो। जोशीले यो कृति उनको मूल सृजना नभएर यसको सम्पूर्ण श्रेय गाउँलेहरूलाई जानुपर्छ भनि अभिव्यक्ति दिएका थिए। उनले आफनै पहलमा नेपालको संस्कृति संरक्षणका लागि असङ्ख्य सङ्गठनहरू निर्माण गर्न सहयोग गरेका थिए। जोशीले 'नेपाली राष्ट्रिय मुद्रा' (सन् १९५७) र 'कर्णाली लोक संस्कृति' (१९७१) को लागि थप दुई मदन पुरस्कार जितेका थिए।
खानसामा उपजिल्ला
खानसामा बङ्गलादेशको दिनाजपुर जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
खानसामा बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°४७' देखि २६°०१' उत्तर अक्षांश र ८८°४२' देखि ८८°५१' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। खानसामा उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये १७९.७२ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई देविगञ्ज र नीलफामारी सदर उपजिल्लाले उत्तर,चिरिरबन्दर र दिनाजपुर सदर उपजिल्लाले दक्षिण, नीलफामारी सदर उपजिल्लाले पूर्व, वीरगञ्ज र काहारोल उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। जमुना र आत्राई यस उपजिल्लाको प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकु बीच यस उपजिल्लामा प्रत्यक्ष गोली हानाहान तथा युद्ध हुँदा २ बङ्गलादेशी लडाकुको ज्यान गएको थियो। यसै उपजिल्लामा पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशका लडाकु बीच घाटमारा पुलमा प्रत्यक्ष गोली हानाहान तथा युद्ध हुँदा दुवै पक्षका थुप्रै लडाकुहरू मारिएका थिए भने यसै युद्धमा सुब्दार मजिदको पनि मृत्यु भएको थियो। यस उपजिल्ला १४ डिसेम्बर १९७१ का दिन स्वतन्त्र भएको थियो।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, उखु, लसुन, प्याज तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, मेवा, खरबुजा, कटहर, अम्बा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा चिनी उत्पादन केन्द्र, गहुँ कुटानी केन्द्र, श मिल, बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, वेल्डिङ उद्योग, बिडी तथा खैनी कारखाना, ईट्टा भट्टी तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया खरबुजा, केरा, उखु, लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल, तोरी, अलहर पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा १५ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा धेरै माछापालन केन्द्र, दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा, कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
प्रशासन
प्रशासकीय खानसामा थानाको स्थापना सन् १९८१ भएको थियो भने सन् १९८३ का दिन यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियोे। खानसामा उपजिल्ला खानसामा नगरपालिका सहित ६ सङ्घ परिषदमा विभाजन गरिएको छ जुन यस प्रकार छन्;आलोकझारी सङ्घ परिषद्, भेरभेरी सङ्घ परिषद्, आङ्गरपाडा सङ्घ परिषद्, खामारपाडा सङ्घ परिषद्, भविकी सङ्घ परिषद्, गोलदिही सङ्घ परिषद्। हाल यस उपजिल्लालाई ६ सङ्घ परिषद्/वडा, ५७ मौजा/महल्ला र ५७ गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर २३.२% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ३२.४% छ भने महिलाको साक्षरता दर १३.६% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ११ क्याम्पस, ६३ माध्यमिक विद्यालय, १२९ प्राथमिक विद्यालय र २६ मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; खानसामा डिग्री क्याम्पस, खानसामा महिला क्याम्पस, कचिनिया उच्च विद्यालय तथा क्याम्पस (सन् १९६७), जामिर उद्दिन शाह कन्या उच्च विद्यालय तथा क्याम्पस (सन् १९८३), न्यु पाकेरहाट उच्च विद्यालय (सन् १९५९), आलोकझारी उच्च विद्यालय (सन् १९५९), अङ्गरपाडा उच्च विद्यालय (सन् १९६३), अकबर आली शाह उच्च विद्यालय (सन् १९८८), खानसामा बहुभाषिक फजिल मदरसा आदि।
सिपाही विद्रोह
सिपाही विद्रोह ब्रिटिस राजमुकुटको तर्फबाट एक सार्वभौम शक्ति को रूप मा काम गर्ने इस्ट इन्डिया कम्पनीको शासन को विरुद्ध १८५७-५८ मा भारतमा एक प्रमुख विद्रोह थियो। विद्रोह १० मे १८५७ मा दिल्लीको 40 mile उत्तरपूर्वमा रहेको मेरठको ग्यारिसन सहरमा कम्पनीको सेनाका सिपाहीहरूको विद्रोहको रूपमा सुरु भयो।
त्यसपछि यो अन्य विद्रोह र नागरिक विद्रोहहरूमा मुख्यतया माथिल्लो गङ्गाको मैदान र मध्य भारतमा फैलियो, यद्यपि विद्रोहका घटनाहरू उत्तर र पूर्वमा पनि भएका थिए। विद्रोहले त्यस क्षेत्रमा ब्रिटिस शक्तिको लागि सैन्य खतरा खडा गर्‍यो, र २० जुन १८५८ मा ग्वालियरमा विद्रोहीको पराजयसँग मात्र निहित थियो। यस विद्रोहको नाम प्रतिस्पर्धा गरिएको छ, र यसलाई सिपाही विद्रोह, भारतीय विद्रोह, ठूलो विद्रोह, सन् १८५७ को विद्रोह, भारतीय विद्रोह, र स्वतन्त्रताको पहिलो युद्धको रूपमा विभिन्न रूपमा वर्णन गरिएको छ।
इस्ट इन्डिया कम्पनी
यद्यपि ब्रिटिस ईस्ट इण्डिया कम्पनीले १६१२ सम्म भारतमा उपस्थिति स्थापित गरेको थियो, र पहिले व्यापारिक उद्देश्यका लागि स्थापित कारखाना क्षेत्रहरू प्रशासित गरेको थियो, १७५७ मा प्लासीको युद्धमा यसको विजयले पूर्वी भारतमा आफ्नो दृढताको सुरुवात गर्‍यो। नेपाल र ब्रिटिस भारत बीचको सीमा विवाद, जुन सन् १८०१ पछि तीव्र भयो, १८१४-१६ को नेपाल अङ्ग्रेज युद्धको कारण बन्यो र पराजित गोर्खाहरूलाई ब्रिटिस प्रभावमा इस्ट इन्डिया कम्पनीले ल्यायोको थियो।
परिणामहरू
दुवै पक्षले नागरिकमाथि अत्याचार गरेका थिए। अवधमा मात्रै, केही अनुमानहरूले जनयुद्धको क्रममा १५०,००० भारतीयहरू मारिएका थिए, जसमध्ये १००,००० नागरिकहरू थिए। बेलायती सेनाहरूले दिल्ली, इलाहाबाद, कानपुर र लखनऊ कब्जा गरेपछि सामान्य नरसंहार भयको थियो।
हरिद्वार जिल्ला
हरिद्वार जिल्ला गढवालको एउटा जिल्ला हो जुन भारतको उत्तराखण्डको एक भाग हो। यस जिल्लाको सदरमुकाम हरिद्वारमा छ जुन यसको सबैभन्दा ठूलो शहर पनि हो।
जिल्लालाई उत्तर र पूर्वमा देहरादून, पूर्वमा पौरी गढवाल र दक्षिणमा मुजफ्फरनगर र बिजनौरको उत्तर प्रदेश जिल्लाहरू र पश्चिममा सहारनपुर जिल्लाहरूले घेरेको छ। जिल्लाका महत्वपूर्ण सहरहरू हरिद्वार, भेल रानीपुर, रुर्की, मङ्गलौर, धन्देरा, झाब्रेरा, लक्सर, लन्दौरा र मोहनपुर मोहम्मदपुर हुन्।
जनसाङ्ख्यिकी
२०११ को जनगणना अनुसार हरिद्वार जिल्लाको जनसङ्ख्या १,८९०,४२२ छ, लगभग लेसोथो राष्ट्र वा संयुक्त राज्य अमेरिकाको वेस्ट भर्जिनिया राज्यको बराबर। यसले यसलाई भारतमा २४४ औं स्थान दिन्छ (कुल ६४० मध्ये)। जिल्लाको जनसङ्ख्या घनत्व 817 PD/sqkm छ।
हरिद्वारको मुख्य भाषा हिन्दी (८७.३%), उर्दू ९.७% छ। पञ्जाबी र गढवाली पनि साना अल्पसंख्यकहरूले बोल्छन्।
हिन्दु कुश
नाम
फारसी नाम हिन्दुकुशको सबैभन्दा प्रारम्भिक ज्ञात प्रयोग लगभग १००० ईस्वी प्रकाशित नक्सामा हुन्छ। कतिपय आधुनिक विद्वानहरूले उक्त ठाउँलाई हटाएर हिमाललाई हिन्दुकुश भनेर उल्लेख गरेका छन्। वैदिक संस्कृतमा, दायरालाई उपरिश्येन र अवेस्तानमा उपरिसाईन (प्रोटो-इरानीबाट *उपरिसाइना- 'हपुषाले ढाकिएको') भनेर चिनिन्थ्यो।
पबा उपजिल्ला
पबा बङ्गलादेशको राजशाही जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला राजशाही विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
पबा बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २४°१८' देखि २४°३१' उत्तर अक्षांश र ८८°२८' देखि ८८°४३' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। पबा उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये २८०.४२ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई मोहनपुर र तानोर उपजिल्लाले उत्तर, भारतको पश्चिम बङ्गाल राज्य र चाररघाट उपजिल्लाले दक्षिण, पुठियन र दुर्गापुर उपजिल्लाले पूर्व र गोदागाडी उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। पद्मा र शिव यस उपजिल्लाको प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
भारतमा हिन्दु मुस्लिम बीच भएको युद्ध तथा दङ्गा शुरू भएपछि सन् १९६२ मा पनि यसको असर देखिएको थियो। ब्रिटिस भारतको विभाजन पश्चात् भारतको माल्दहा र मुरसिदाबादबाट थुप्रै मुसलमानहरू यस उपजिल्लामा स्थायी बसोबासका लागि आएका थिए। बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने तात्कालिक समयमा पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्ला अन्तर्गतका सोनियाकान्दी र हरिपुर सङ्घका स्थानीय युवाहरूलाई एक ठूलो खाडल खन्ने प्रतिस्पर्धा राखेका थिए भने सेनाले त्यस प्रतिस्पर्धामा भाग लिने सबै युवाहरूलाई सामूहिक रूपमा गोली हानी हत्या गरी त्यहि खाडलमा पुरिदिएका थिए। पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्लाको बोलनपुर भन्ने ठाउँमा रहेको एक प्रहरी चौकीमा अचानक आक्रमण गरी त्यहाँ कार्यरत सबै प्रहरी जवानहरूको सामूहिक हत्या गरेका थिए। बङ्गलादेशको स्वतन्त्रताका लागि लडिरहेका लडाकुहरूले राजशाही-नवावगञ्ज सडक खण्ड अन्तर्गत पाकिस्तानी सेना सवार एक सवारी साधनमा अचानक आक्रमण गरी १२ पाकिस्तानी सेनालाई मारेका थिए।  पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्लाको गोदागाडी हटमा एक सैनिक किल्ला खडा गरी त्यहाँ वरपर रहेका मानिस तथा मानव बस्तीमा आतङ्क मच्चाएका थिए।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या २६२२५१ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या १३६७९४ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या १२५४५८ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २५४४२०  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ५०२१, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २१२३, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ४६ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ६४१ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल, उराँव, पहाडी र बुनो जनजातिहरू बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लामा ४०० मस्जिद, ५ हिन्दु मन्दिर र ७ गिर्जाघरहरू रहेका छन्। बगधानी मस्जिद, नोवाहाट जामे मस्जिद, खाडखाडी हिन्दु मन्दिर, नडिखेफ बाडीया मन्दिर आदि यस उपजिल्लाका प्रमुख तथा लोकप्रिय धार्मिक स्थलहरू हुन्। यस उपजिल्लाका ९६.६९% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.२०% ले पोखरी, ०.७८% ले टुटी र २.३३% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाका ९ सङ्घ मध्ये ६ सङ्घ अन्तर्गतका धारा तथा पानीको स्रोतमा आर्सनिकको मात्रा प्रयाप्त रहेक१ पाइएको थियो। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ३०.७२% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन।पलाशबाडी उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, ७ सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्रहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, मकै, उखु, लसुन, प्याज तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, मेवा, खरबुजा, कटहर, अम्बा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा १ चिनी उत्पादन केन्द्र, १ जुट उत्पादन केन्द्र, ६५ गहुँ कुटानी केन्द्र, १२ श मिल, १० बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, ४५ वेल्डिङ उद्योग, ३० बिडी तथा खैनी कारखाना, ६६ ईट्टा भट्टी तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया चिनी, गहुँ, धान, आलु, मेवा, लिची, आँप, केरा, पानको पात लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल, पानको पात, सखरखण्ड, अलहर पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा २२ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा ५० माछापालन केन्द्र, २२२ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा, ४८ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ५४.६८% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै ४.८९% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.८३% वाणिज्यमा १४.८८%, सञ्चार तथा यातायातमा ६.४९%, निर्माण क्षेत्रमा २.३७%, सुविधामा ३८.३०%, धार्मिक सेवामा ०.१६%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.२०% र अन्यमा ७.२८% रहेका छन्।
प्रशासन
पबा थानको स्थापना सन् १९४९ मा भएको थियो भने सन् ११ नोभेम्बर १९८३ का दिन यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो।हाल यस उपजिल्लामा १ नगरपालिका, ९ सङ्घ परिषद्/वडा, १९५ मौजा/महल्ला र २६१ गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ४३.६२% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ४६.८२% छ भने महिलाको साक्षरता दर ४.१३% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ९ क्याम्पस, २ प्राबिधिक शिक्षण संस्था, ५६ माध्यमिक विद्यालय, १७५ प्राथमिक विद्यालय र १६ मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्: हाट रामचन्द्रपुर क्याम्पस (हाट ग‍दागाडी), नवाहाट महिला क्याम्पस, मास्काटादिया बहुभाषिक प्राबिधिक शिक्षण संस्था (सन् १९५३), बाडागाछी माध्यमिक विद्यालय (सन् १९४४), खारखाडी सरकारी प्राथमिक विद्यालय (सन् १८८५), शितलाल सरकारी प्राथमिक विद्यालय (सन् १८८५), बया सरकारी प्राथमिक विद्यालय (सन् १८८७) आदि।
नबाबगञ्ज उपजिल्ला
भूगोल
नवावगञ्ज बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°१४' देखि २४°३४' उत्तर अक्षांश र ८८°५८' देखि ८९°१३' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। नवावगञ्ज उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये ३१४.६८ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई पार्वतीपुर उपजिल्लाले उत्तर, हाकिमपुर र घोडाघाट उपजिल्लाले दक्षिण, पिरगञ्ज र मिठापुकार उपजिल्लाले पूर्व, बिरामपुर र फुलबारी उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। जमुनेश्वरी र शिव यस उपजिल्लाको प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने २० जुलाई १९७१ का दिन पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्लाको खयरगानी गाउँमा आक्रमण गरी २१ सर्वसाधारणहरूको सामूहिक हत्या गरेका थिए भने १० अक्टोबरका दिन पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्लाको चरारहाटमा पनि १६७ स्थानीय मानिसहरूको हत्या गरेका थिए।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या २०४३५१ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या १०५२५९ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ९९०९२ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १७९९७३  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १४३९९, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३२०८, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३१५ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ६४५६ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल, उराँव, पहाडी र बुनो जनजातिहरू बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लामा ३५ मस्जिद, १७ हिन्दु मन्दिर र ८ गिर्जाघर र एक चिहान रहेका छन्। काली हिन्दु मन्दिर, तरपङ्हाट हिन्दु मन्दिर, होलाइजाना मस्जिद आदि यस उपजिल्लाका प्रमुख तथा लोकप्रिय धार्मिक स्थलहरू हुन्। यस उपजिल्लाका ८९.९५% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.३६% ले पोखरी, ०.६०% ले टुटी र ९.०९% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्।यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ६१.५७% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। नवावगञ्ज उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, ९ सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्रहरू रहेका छन्। सन् १७७०, १८९७, १९४३ र १९७४ मा यस क्षेत्रका विभिन्न स्थानहरूमा अनिकाल लागेको थियो हजारौं मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो भने सन् १८८७ र सन् १९९१ मा आएको बाढीले यस उपजिल्लामा थुप्रै घर र भवनहरूमा ठूलो मात्रमा क्षति पुर्‍याएको थियो।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, उखु, लसुन, प्याज तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, मेवा, खरबुजा, कटहर, अम्बा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा चिनी उत्पादन केन्द्र, जुट उत्पादन केन्द्र, गहुँ कुटानी केन्द्र, श मिल, बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, वेल्डिङ उद्योग, बिडी तथा खैनी कारखाना, ईट्टा भट्टी तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, जुट, उखु, लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल, पानको पात, सखरखण्ड, अलहर पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा ३१ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा ४ माछापालन केन्द्र, ४ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा, ४ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ७५.२८% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै २.९२% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.४४% वाणिज्यमा ९.५१%, सञ्चार तथा यातायातमा २.१५%, निर्माण क्षेत्रमा ०.५३%, सुविधामा ४.०३%, धार्मिक सेवामा ०.१५%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.०७% र अन्यमा ४.९२% रहेका छन्।
पलाशबाडी उपजिल्ला
पलाशबाडी बङ्गलादेशको गाईबान्धा जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
पलाशबाडी बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°११' देखि २५°१९' उत्तर अक्षांश र ८९°१६' देखि ८९°३२' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। पलाशबाडी उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये १९०.६७ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई पिरगञ्ज, सदुल्लापुर र गाईबान्धा उपजिल्लाले उत्तर, गोविन्दगञ्ज उपजिल्लाले दक्षिण, गाईबान्धा सदर र साघाटा उपजिल्लाले पूर्व र धोडाघाट उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। नाउला, मोरिचा आदि यस उपजिल्लाको प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने तात्कालिक समयमा यस क्षेत्रमा बसोबास गर्ने उर्दु मात्रृभाषा भएका मानिसहरूले (राजाकार) र पाकिस्तानी सेनाले यहाँ रहेका बङ्गाली मातृभाषा भएका स्थानीय मानिसहरूको सामूहिक हत्या, घरटहरामा आगजनी, महिला माथी दुर्ववहार, सामूहिक बलात्कार गरी आतङ्क मच्चाएका थिए भने यस उपजिल्लाका स्थानीय मानिसहरूले रङ्पुर बगुडा सडकमा हुने आवतजावतमा रोक लगाएका थिए जसको फलस्वरूप पाकिस्तानी सेना र स्थानीय राजाकारहरूले पलाशबाडी हटमा आगजनी गरेका थिए जसमा एक स्थानीय मानिसको मृत्यु भएको थियो। उक्त घटनाको केही दिन पश्चात् पाकिस्तानी सेनाले त्यस नजिक रहेका थुप्रै घरहरूमा समेत आगजनी गरेका थिए। यस युद्धका बेला पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्लाका थुप्रै ठाउँहरूमा सैनिक किल्लाको स्थापना गरेका थिए भने सेनाले सैनिक किल्ला नजिक रहेका मानिसहरूको सामूहिक हत्या गरेका थिए। पलाशबाडी १० डिसेम्बर १९७१ का दिन स्वतन्त्र भएको थियो।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या २३१७५५ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ११७०७५ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ११४६८० रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २१६८७५  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १४५९१, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ३०९ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल तथा उराँव जनजातिहरू बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लामा २९८ मस्जिद, १३ हिन्दु मन्दिर र ३ गिर्जाघरहरू रहेका छन्। पलाशबाडी जामे मस्जिद, कालीबाडी मन्दिर आदि यस उपजिल्लाका प्रमुख तथा लोकप्रिय धार्मिक स्थलहरू हुन्। यस उपजिल्लाका ९४.५४% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.२३% ले पोखरी, ०.३१% ले टुटी र ४.९२% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ५०.९७% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। पलाशबाडी उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, ९ सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्रहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, मकै, उखु, तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, मेवा, खरबुजा, कटहर, अम्बा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा धान कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना, फलाम तथा वेल्डिङ उद्योग, पाउरोटी उद्योग, बिँडी उद्योग, इट्टा भट्टी, बाँसका सामाग्री उत्पादन केन्द्र, काठका सामग्री उत्पादन केन्द्र तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, केरा, छालाका सामग्री लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल, पानको पात, सखरखण्ड, अलहर पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा २३ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा १० माछापालन केन्द्र, ५७ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा, ४४ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ६४.३०% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै १.९५% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा १.१५% वाणिज्यमा १२.८७%, सञ्चार तथा यातायातमा ६.२४%, निर्माण क्षेत्रमा १.३८%, सुविधामा ५.९६%, धार्मिक सेवामा ०.१७%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.१५% र अन्यमा ५.८३% रहेका छन्।
प्रशासन
पलाशबाडी थानको स्थापना सन् १५ मार्च १९३७ मा भएको थियो भने सन् १९८३ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ३८.९% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ४४% छ भने महिलाको साक्षरता दर ३३.७% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ९ क्याम्पस, २ प्राबिधिक क्याम्पस, ४० माध्यमिक विद्यालय, १७८ प्राथमिक विद्यालय, ३३ सामुदायिक विद्यालय, ६९ मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; पलाशबाडी सरकारी क्याम्पस (सन् १९६४), पलाशबाडी एसएम पाइलट उच्च विद्यालय (सन् १९११), वासुदेवपुर चन्द्र किशोर विद्यालय तथा क्याम्पस (सन् १९१७), रौसनाबग उच्च विद्यालय (सन् १९२६),आदि।
क्युक्यु सङ्गीत
क्युक्यु सङ्गीत थङ्सिन सङ्गीतद्वारा स्वामित्व प्राप्त तीन चिनियाँ फ्रिमियम सङ्गीत प्रवाह सेवाहरू मध्ये एक हो। यो थङ्सिन र स्पोटिफाई बीच संयुक्त उद्यम हो। सन् २०१८ सम्ममा, सेवामा अनुमानित १२० मिलियन ग्राहकहरूको रहेका छन् भने ७०० मिलियन प्रयोगकर्ताहरू रहेका छन्।
सन् २०१६ मा सेवा चीन सङ्गीत निगमसँग समायोजित भएको थियो। दोस्रो र तेस्रो सबैभन्दा ठूला सङ्गीत प्रवाह सेवाहरूका मालिक क्रमशः कुगु र कुवो हुन्। यस समायोजनका साथ, क्युक्यु सङ्गीत हाल चिनियाँ अनलाइन सङ्गीत बजारको १५% बजार साझेदारी गरेको छ।
प्रवाहको बाहेक, सेवाले आफ्नो ब्राण्डलाई वार्षिक क्युक्यु सङ्गीत पुरस्कारहरू मार्फत सार्वजनिक गर्दछ।
व्यापार सेवा
क्युक्यु सङ्गीत एक फ्रिमियम व्यापार नमूना अन्तर्गत सञ्चालित छ जहाँ आधारभूत सेवाहरू नि: शुल्क छन् भने उन्नत सुविधाहरू सदस्यतामा उपलब्ध छन्। यद्यपि उस्तै सदस्यता सेवा स्पोटिफाईको  विपरीत, लेबलहरूसँग यसको सामग्रीलाई सदस्यता लिनका लागि प्रतिबन्धित गर्न  वा आफ्नो वेबसाइटमा खरीद गर्न योग्य हुने वा नहुने क्षमताको कायम गरेको छ जसमा प्रायः १९ देखि २० युवान खर्च हुन्छ। यस रणनीतिको प्रयोग गर्ने कलाकारहरूमा नोवा साइरस, अरिएना ग्रान्डे र टेलर स्विफ्ट समावेश छन् जसमा निश्चित साङ्गीतिक सङ्गालो खरीद गर्न मात्र प्रतिबन्धित छ।
क्युक्यु सङ्गीतले प्रयोगकर्ताहरूलाई उनीहरूको महत्त्वपूर्ण सदस्यता सेवा खरीद गर्न प्रोत्साहित गर्दछ।
सुन्नमा सिमितता
क्युक्यु सङ्गीत मात्र चीनमा सञ्चालित छ, तथापि, अनिश्चितकालित समयको लागि, यसको नि: शुल्क सेवा खुल्ला रूपमा विश्वव्यापी रूपमा प्रयोग गर्नको लागि उपलब्ध गरिएको थियो र धेरै अन्तर्राष्ट्रिय प्रयोगकर्ताहरूले एप्पल सङ्गीत वा स्पोटिफाई रूपमा भुक्तान सेवाहरूलाई रोक्नको लागि यस सेवा प्रयोग गरेका थियो।
सन् २०१६ मा, प्रतिलिपि अधिकार प्रतिबन्धहरूलाई सुदृढ गर्न क्युक्यु सङ्गीतले अवरुद्ध अन्तर्राष्ट्रिय प्रयोगकर्ता र विदेशमा रहेका प्रयोगकर्ताहरू सामान्यतया प्रतिलिपी अधिकार युक्त सङ्गीत बजाउन प्रयास गर्दा त्रुटि प्राप्त गरेका थिए। उक्त त्रुटि यस प्रकारको रहेको थियो, (抱歉，应版权方要求，暂无法在当前国家或地区提供此歌曲服务') (अनुवादित शब्द - माफ गर्नुहोला, यो गीत छनौट देश वा क्षेत्रमा प्रतिलिपी अधिकारी मालिकको अनुरोधमा उपलब्ध छैन।)
सन् २०१७ मा, अलिबाबा सङ्गीत र थङ्सिनले, अलिबाबाको सङ्गीत सेवा सियामी र क्युक्यु सङ्गीतले विशेष प्रतिलिपि सम्झौता साझा गर्न अनुमति दिने सङ्गीत प्रतिलिपि अधिकार सहयोगको लागि एक सम्झौता गरेका थिए।
डाउनलोडहरू
क्युक्यु सङ्गीतमा डाउनलोडहरू केही नि:शुल्क प्रयोगकर्ताहरूको लागि सीमित छन्। लेबलहरूले शुल्क प्रयोगकर्ताहरूले उनीहरूका गीतहरू निःशुल्क योजनामा ​​डाउनलोड गर्न वा विशेष योजनामा ​​डाउनलोड गर्न प्रतिबन्ध गर्न सक्छन् भन्ने बारेमा नियन्त्रण गर्न सक्दछन। नि: शुल्क योजनामा ​​डाउनलोडहरू दुबै डेस्कटप र मोबाइलमा अङ्कीय अधिकार व्यवस्थापन अन्तर्गत संरक्षित छन् जबकि विशेष डाउनलोडहरू डेस्कटपहरूमा अङ्कीय अधिकार व्यवस्थापन अन्तर्गत निःशुल्क छन् तर अझै पनि सामग्रीहरू मोबाइल मञ्चहरूमा संरक्षित छन्। साङ्गीतिक सङ्गालो खरीद गर्दा, प्रयोगकर्ता स्वचालित रूपमा उक्त साङ्गीतिक सङ्गालोको हकदार हुनेछन्। विशेष सदस्यता समाप्त भए पनि, प्रयोगकर्ता अझै पनि उनीहरू नि: शुल्क खरीद गरेका गीतहरू सुन्न सक्षम छन्।
प्राविधिक जानकारी
क्युक्यु सङ्गीत स्वामित्व सफ्टवेयर हो जसले सामान्यतया अङ्कीय अधिकार व्यवस्थापन सुरक्षाको प्रयोग गर्दछ।
क्युक्यु सङ्गीतले आइओएस प्रणालीको सङ्गीत अनुप्रयोगमा जडान गर्दछ र प्रयोगकर्ताहरूलाई तिनीहरूको क्युक्यु सङ्गीत पुस्तकालयको साथ अनुप्रयोगको डाउनलोड खण्ड मार्फत तिनीहरूको स्थानीय फाइल सङ्ग्रह संयोजन गर्न अनुमति दिन्छ। यस्तो सुविधाले डेस्कटप अनुप्रयोगमा पनि काम गर्दछ जहाँ क्युक्यु सङ्गीत अनुप्रयोगले स्थानीय सङ्गगीत फाइलहरूका लागि छनौट गर्दछ र प्रयोगकर्ताहरूलाई अनुप्रयोग मार्फत यसलाई बजाउन अनुमति दिन्छ।
पुठिया उपजिल्ला
पुठिया बङ्गलादेशको राजशाही जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला राजशाही विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
पुठिया बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २४°२०' देखि २४°३१' उत्तर अक्षांश र ८८°४२' देखि ८८°५६' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। पुठिया उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये १९२.६४ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई दुर्गापुर र बाघमारा उपजिल्लाले उत्तर, चारघाट र बागतीपाडा उपजिल्लाले दक्षिण, नाटोर सदर उपजिल्लाले पूर्व, पबा र दुर्गापुर उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। होजा र बडनाई नदि यस उपजिल्लाको प्रमुख नदिहरू हुन्।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या १८८८६४ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ९७८० छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ९१०५४ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १७६५१९  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १०३७१, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ८२९, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ४० र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ११५० रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल तथा उराँव जनजातिहरू बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लामा ३९७ मस्जिद, ३० हिन्दु मन्दिर र ११ गिर्जाघरहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही लोकप्रिय धार्मिक स्थलहरू यस प्रकार छन्; सयद कारम आली शाह मस्जिद तथा मजार, पुठिया राजबाडी, राजबाडीका रहेको झुलान मन्दिर, अहानीक मन्दिर, छोटो शिव मन्दिर, छोटो गोविन्द मन्दिर, एक रत्न मन्दिर, पञ्चरत्न मन्दिर (सन् १८९५), पञ्चरत्न शिव मन्दिर (सन् १८१३), गोपाल मन्दिर, तारापुर मन्दिर, रथ मन्दिर, एक बाङ्ला मन्दिर, दोल मन्दिर आदि। यस उपजिल्लाका ९६.८३% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.१४% ले पोखरी, ०.४०% ले टुटी र २.६३% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। २७३७२ धाराहरू मध्ये जम्मा ५८१ मा मात्र आर्सनिकको मात्रा रहेको पाइएको छ। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये २७.३०% घरहरूमा अझै पनि सौचालय सुविधा रहेको छैन। पुठिया उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, ६ सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्रहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, जुट, प्याज, तोरीको बीउ, उखु, मकै तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, मेवा, खरबुजा, नरिवल,अम्बा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा धान कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना, फलाम तथा वेल्डिङ उद्योग, पाउरोटी उद्योग, बिँडी उद्योग, बाँसका सामाग्री उत्पादन केन्द्र, काठका सामग्री उत्पादन केन्द्र तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, गहुँ, आँप, लसुन, प्याज, केरा, आलु लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल, अलहर, कोद‍ पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा ११ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा १४ माछापालन केन्द्र, २ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा, १८ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ६७.११% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै २.९९% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.८०% वाणिज्यमा १३.२४%, सञ्चार तथा यातायातमा ४.२४%, निर्माण क्षेत्रमा ०.७७%, सुविधामा ४.९०%, धार्मिक सेवामा ०.१३%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.३५% र अन्यमा ५.६८% रहेका छन्।
प्रशासन
पुठिया थानको स्थापना सन् १२ मार्च १८६९ का दिन भएको थियो भने सन् १९८४ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १ नगरपालिका, ६ सङ्घ परिषद्/वडा, १२८ मौजा/महल्ला र १८३ गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ४५.३०% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ४९.९२% छ भने महिलाको साक्षरता दर ४०.३५% रहेको छ। यस उपजिल्लामा १४ क्याम्पस, ४८ माध्यमिक विद्यालय, ९१ प्राथमिक विद्यालय र १४ मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; बानेश्वर क्याम्पस (सन् १९६४), पिएन प्राबिधिक शिक्षण संस्था (सन् १८६५), धोकाराकुर उच्च विद्यालय (सन् १९४९), सयद कनरम आली दरुस सुन्नत फविल मदरसा (सन् १९६३) आदि।
चिरिरबन्दर उपजिल्ला
चिरिरबन्दर बङ्गलादेशको दिनाजपुर जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
चिरिरबन्दर बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°३१' देखि २५°४८' उत्तर अक्षांश र ८८°४२' देखि ८८°५३' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। चिरिरबन्दर उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये ३०८.६८ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई खानसामा उपजिल्लाले उत्तर, फुलबारी उपजिल्ला र भारतको पश्चिम बङ्गाल राज्यले दक्षिण, पार्वतीपुर र सैदपुर उपजिल्लाले पूर्व र दिनाजपुर सदर उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। जमुना, आत्राई यस उपजिल्लाका प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
४ जनवरी १९४७ का दिन बेलायती सेनाले र शासकहरूको विरुद्धमा तबहा आन्दोलन शुरू भएको थियो भने यस आन्दोलन अन्तर्गत बेलायती सेनाले समिर उद्दिन र शिवुराम माझीलाई गोली हानी हत्या गरेका थिए। बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने यस उपजिल्लाको देश माली भन्ने स्थानमा पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकु बीच प्रत्यक्ष गोली हानाहान हुँदा १ बङ्गलादेशी लडाकुको मृत्यु भएको थियो।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या २६५१७६ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या १३७२५२ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या १२७९२४ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २०२३६७  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ६०६४४, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३८१ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या १६७३ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल जनजाति बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लाका ९२.०३% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.६०% ले पोखरी, ०.२१% ले टुटी र ७.१६% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ७१.९१% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। चिरिरबन्दर उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, ११ सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्रहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, मकै, आलु तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, लिची, खरबुजा, कटहर आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा चिनी उत्पादन केन्द्र, गहुँ कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, वेल्डिङ उद्योग, चिनी उद्योग तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, चामल लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका पानको पात र खैनी पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा ६१ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा थुप्रै माछापालन केन्द्र, दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ७०.४३% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै ३.६६% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा १.१३% वाणिज्यमा १२.४७%, सञ्चार तथा यातायातमा ३.०७%, निर्माण क्षेत्रमा ०.६०%, सुविधामा ४.८८%, धार्मिक सेवामा ०.१८%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.१८% र अन्यमा ३.४०% रहेका छन्।
प्रशासन
चिरिरबन्दर थानको स्थापना सन् १९१४ मा भएको थियो भने सन् १९८४ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १ नगरपालिका, १२ सङ्घ परिषद्/वडा, १४५ मौजा/महल्ला र १४१ गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ४४.५% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ४९.९% छ भने महिलाको साक्षरता दर ३८.७% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ९ क्याम्पस, ७७ माध्यमिक विद्यालय, १८३ प्राथमिक विद्यालय र ३९ मदरसाहरू रहेका छन्। चिरिरबन्दर डिग्री क्याम्पस, इचामती डिग्री क्याम्पस, कुरिन्टर हट क्याम्पस, दक्षिण पलाशबाडी उच्च विद्यालय (सन् १९२९), आलोकदिही केबी उच्च विद्यालय (सन् १९३७), बिनाकुडी उच्च विद्यालय (सन् १९४८), नाओखारी कन्या उच्च विद्यालय (सन् १९५१), जेबी उच्च विद्यालय, इचामती फजिल मदरसा आदि।
गोविन्दगञ्ज उपजिल्ला
गोविन्दगञ्ज बङ्गलादेशको गाईबान्धा जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
गोविन्दगञ्ज बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°१५' देखि २५°२०' उत्तर अक्षांश र ८९°११' देखि ८९°३२' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। गोविन्दगञ्ज उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये ४८१.६६ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई घोडाघाट र पलाशबाडी उपजिल्लाले उत्तर, सोनातोला र शिवगञ्ज उपजिल्लाले दक्षिण, साघाटा र पलाशबाडी उपजिल्लाले पूर्व र पाँचबिबि र कालिया उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। सत बिल र बाङ्गाली यस उपजिल्लाका प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने विद्यार्थी र सर्वसाधारणहरूले काराटोरा नदिको कटाखाली पुल भत्कनउने क्रममा पाकिस्तानी सेनाले सात मानिसहरू लगायत अब्दुल मनन (राजशाही विश्वविद्यालयका खेलकुद सचिव), बब्लु महन्त र बाबु दत्तलाई २७ मार्च १९७१ का दिन हत्या गरेका थिए र त्यस पछि पाकिस्तानी सेनाले त्यस वरपर रहेको घरटहराहरूमा पूर्णतया आगजनी समेत गरेका थिए।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या ४६१४२८ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या २३५६२२ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या २२५८०६ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ४२७७५६  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २९५५३, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २०७४, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १४८ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या १८९७ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल जनजाति बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लामा ७३० मस्जिद, १५० मन्दिर, १ गिर्जाघर र ५ चिहानहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका ९१.९३% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०२३% ले पोखरी, ०.४६% ले टुटी र ७.३८% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्।यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ६०.२३% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन।गोविन्दगञ्ज उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, १७ सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्र र १ आँखा अस्पताल रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ६६.९२% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै २.११% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा १.७२% वाणिज्यमा ११.८३%, सञ्चार तथा यातायातमा ५.२८%, निर्माण क्षेत्रमा ०.९३%, सुविधामा ०.१५%, धार्मिक सेवामा ०.१५%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.१४% र अन्यमा १२.४९% रहेका छन्।
प्रशासन
प्रशासकीय बगुडा जिल्लाको स्थापना सन् १८२१ अप्रिल १५ का दिन गरिएको थियो भने यस जिल्लामा गोविन्दगञ्ज पनि समावेश थियो। अगष्ट १५ मा गोविन्दगञ्जलाई भवानीगञ्ज उप विभागमा समावेश गरिएको थियो। प्रशासकीय गोविन्दगञ्ज थानको स्थापना सन् १९१२ मा भएको थियो भने सन् १९८४ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। भवानीगञ्ज नगरपालिकाको स्थापना सन् १९९८ मा गरिएको थियो। गोविन्दगञ्ज उपजिल्ला एक नगरपालिका सहित ६ सङ्घ परिषदमा विभाजन गरिएको छ जुन यस प्रकार छन्; महिमागञ्ज सङ्घ परिषद्, कामदिया सङ्घ परिषद्, शाखाहार सङ्घ परिषद्, काटाबाडी सङ्घ परिषद्, राजाहार सङ्घ परिषद्, सापमार सङ्घ परिषद्, दरबस्त सङ्घ परिषद्, तालुककानुपुर सङ्घ परिषद्, नाकाइ सङ्घ परिषद्, हरिरामपुर सङ्घ परिषद्, राखालपुरुज सङ्घ परिषद्, फुलबाडी सङ्घ परिषद्, गुमानीगञ्ज सङ्घ परिषद्, कामारदश सङ्घ परिषद्, कोचाशहर सङ्घ परिषद्, शिवपुर सङ्घ परिषद्, शालमारा सङ्घ परिषद्। यस उपजिल्लाका सङ्घ परिषद्हरू ३३९ मौजा/महल्ला र ३७५ गाउँहरूमा विभाजित छन्। क्षत्रफल र सबैभन्दा धेरै सङ्घ परिषद्को।सङ्ख्या भएका कारण यो बङ्गलादेशकै सबैभन्दा ठूलो उपजिल्ला हो।
बिरामपुर उपजिल्ला
बिरामपुर बङ्गलादेशको दिनाजपुर जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
बिरामपुर बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°१८' देखि २५°२९' उत्तर अक्षांश र ८८°५०' देखि ८८°०५' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। बिरामपुर उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये २११.८१ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई फुलबारी र नवावगञ्ज उपजिल्लाले उत्तर, हाकिमपुर उपजिल्ला र भारतको पश्चिम बङ्गाल राज्यले दक्षिण, नबाबगञ्ज र हाकिमपुर उपजिल्लाले पूर्व र फुलबारी र भारतको पश्चिम बङ्गाल राज्यले पश्चिमबाट घेरेको छ। जमुना, असोलार बिल, चेङ्गर बिल, बोगहर बिल, कठुर बिल यस उपजिल्लाका प्रमुख नदिहरू हुन्।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या १५०६२० रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ७७५१७ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ७३१०३ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १३४६५४  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ८१४२, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३६८९, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ४० र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ४०९५ रहेको छ। यस उपजिल्लामा ३०८ मस्जिद, १५ मन्दिर, ४ चिहान र ३ गिर्जाघरहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका ९२.६४% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.३४% ले पोखरी, ०.४३% ले टुटी र ६.५९% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ६२.७२% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। बिरामपुर उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, ४ सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्र र १ आँखा अस्पताल रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, मकै, आलु तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, मेवा, खरबुजा, कटहर, अम्बा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा चिनी उत्पादन केन्द्र, गहुँ कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, वेल्डिङ उद्योग,चिनी उद्योग तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, चामल लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल, तोरी र उखु पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा १९ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा १३ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा १७ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ६८.३७% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै २.९२% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.८६% वाणिज्यमा १३.०८%, सञ्चार तथा यातायातमा २.६४%, निर्माण क्षेत्रमा ०.६७%, सुविधामा ५.१%, धार्मिक सेवामा ०.१६%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.१७% र अन्यमा ६.०३% रहेका छन्।
प्रशासन
बिरामपुर थानको स्थापना सन् १७ जुन १९८१ मा भएको थियो भने सन् १९८४ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। बिरामपुर पुरसभाको स्थापना भने १९९५ मा गरिएको थियो। बिरामपुर उपजिल्ला एक नगरपालिका सहित ७ सङ्घ परिषद्मा विभाजन गरिएको छ जुन यस प्रकार छन्; बेनाली सङ्घ परिषद्, दियोर सङ्घ परिषद्, जोतबनी सङ्घ परिषद्, कतला सङ्घ परिषद्, खानपुर सङ्घ परिषद्, मुकुन्दपुर सङ्घ परिषद् र पाली प्रज्ञापुर सङ्घ परिषद्। यस उपजिल्लामा १७१ मौजा र १६९ गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ४६.९% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ५१.७% छ भने महिलाको साक्षरता दर ४२% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ५ क्याम्पस, ३८ माध्यमिक विद्यालय, १६२ प्राथमिक विद्यालय र २८ मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; बिरामपुर डिग्री क्याम्पस (सन् १९६४), बिरामपुर महिला डिग्री क्याम्पस (सन् १९८९), बिरामपुर प्राबिधिक तथा व्यवस्थापन क्याम्पस (सन् २००१), एकर मङ्गरपुर उच्च विद्यालय (सन् १९३०), बिरामपुर पाइलट उच्च विद्यालय (सन् १९४५), शिवपुर उच्च विद्यालय (सन् १९५१), बिरामपुर सरकारी कन्या उच्च विद्यालय (सन् १९७१), नमुना उच्च विद्यालय (सन् १९९८), कोचग्राम सरकारी प्राथमिक विद्यालय, बिजुल दरुल हुदा कामिल मदरसा (सन् १९५८), मुकुन्दपुर सिनियर मदरसा (सन् १९७४) आदि।
गाइबान्धा सदर उपजिल्ला
गाइबान्धा सदर बङ्गलादेशको गाइबान्धा जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
गाइबान्धा सदर बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°१३' देखि २५°२७' उत्तर अक्षांश र ८९°२६' देखि ८९°४१' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। गाइबान्धा सदर उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये ३२०.२५ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई सुन्दरगञ्ज र चार राजीवपुर उपजिल्लाले उत्तर, पलाशबाडी, साघाटा र फुलछाडी उपजिल्लाले दक्षिण, दिवानगञ्ज, फुलछाडी उपजिल्ला र ब्रह्मपुत्र नदीले पूर्व, सदुल्लापुर र पलाशबाडी उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। ब्रह्मपुत्र, बाङ्गाली र जमुना यस उपजिल्लाका प्रमुख नदिहरू हुन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ५५.२३% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै २.८०% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.९५% वाणिज्यमा १५.७३%, सञ्चार तथा यातायातमा ५.४८%, निर्माण क्षेत्रमा २.४२%, सुविधामा ७.८४%, धार्मिक सेवामा ०.२४%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.३३% र अन्यमा ५.४८% रहेका छन्।
प्रशासन
गाइबान्धा थाना सन् १८५७ भन्दा पहिला एकै सदुल्लापुर थाना र भवानीगञ्ज थानाको अन्तर्गत पर्दथ्यो। यस थानालाई सन् १९८४ मा उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १ नगरपालिका, १३ सङ्घ परिषद्/वडा, १५० मौजा/महल्ला र १२७ गाउँहरू रहेका छन्।