cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
गाइबान्धा सदर उपजिल्ला
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ३९.७% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ४४.५% छ भने महिलाको साक्षरता दर ३४.८% रहेको छ। यस उपजिल्लामा १० क्याम्पस, १ कानून क्याम्पस, ४८ माध्यमिक विद्यालय, १९६ प्राथमिक विद्यालय, १२ गैरसरकारी शिक्षण संस्था, १६ व्यवसायीक शिक्षण संस्था, १ शिक्षक शिक्षण संस्था, १ कृषि तालिम केन्द्र, ६ अन्य शिक्षण संस्था र २६१ मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; गाइबान्धा क्याम्पस (सन् १९४७), कृषि तालिम केन्द्र (सन् १९५४), गाइबान्धा छात्र सरकारी उच्च विद्यालय (सन् १८८५), गाइबान्धा इस्लामीया उच्च विद्यालय (सन् १९१४), गाइबान्धा सरकारी कन्या क्याम्प (सन् १९१६), परेरापुर उच्च विद्यालय (सन् १९१७), चापदहा बिएल उच्च विद्यालय (सन् १९१९), तुलसीघाट काशीनाथ उच्च विद्यालय (सन् १९२१) आदि।
पार्वतीपुर उपजिल्ला
पार्वतीपुर बङ्गलादेशको दिनाजपुर जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
पार्वतीपुर बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°२०' देखि २५°४७' उत्तर अक्षांश र ८८°४९' देखि ८९°०६' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। पार्वतीपुर उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये ३९५.१० वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई सइदपुर उपजिल्लाले उत्तर, दिनाजपुर जिल्लाको फुलबारी र नवावगञ्ज उपजिल्लाले दक्षिण, बादरगञ्ज उपजिल्लाले पूर्व, चरिरबन्दर उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। जमुना, चिरनाई, खरखारी, निलसिसा, कञ्चन बिल, पञ्चरत्न बिलनदि यस उपजिल्लाको प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
सन् १९४७ भारत र पाकिस्तानको विभाजनका क्रममा गैर बङ्गाली मुसलमानहरू भारतबाट पार्वतीपुरमा स्थायी बसोबास गर्नका लागि आएका थिए भने पछि उनीहरू एक प्रभावशाली समुदायको रूपमा गठित भएका थिए। बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने तात्कालिक समयमा यस क्षेत्रमा बसोबास गर्ने उर्दु मात्रृभाषा भएका मानिसहरूले (राजाकार) र पाकिस्तानी सेनाले यहाँ रहेका बङ्गाली मातृभाषा भएका स्थानीय मानिसहरूको सामूहिक हत्या, घरटहरामा आगजनी, महिला माथी दुर्ववहार, सामूहिक बलात्कार गरी आतङ्क मच्चाएका थिए। ८ अप्रिल १९७१ का दिन पाकिस्तानी सेना र स्थानीय राजाकारको समूहले रामकृष्णपुर, बाघबाडी र पेडापारा जस्ता स्थानहरूमा आक्रमण गरी ३०० भन्दा बढी सर्वसाधारणहरूको हत्या गरेका थिए।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या ३२५०७० रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या १६८०७० छ भने महिलाको जनसङ्ख्या १५७००० रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २७७८४५  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ४२२७५, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १३५१, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २४ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ३५७५ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल तथा उराँव जनजातिहरू बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लाका ९१.९८% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.१८% ले पोखरी, १.०६% ले टुटी र ६.७८% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्।यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ६५.६५% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। पुठिया उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, १० सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्रहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, जुट, प्याज, उखु, मकै तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, मेवा, खरबुजा,अम्बा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा धान कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना, फलाम तथा वेल्डिङ उद्योग, पाउरोटी उद्योग, बिँडी उद्योग, बाँसका सामाग्री उत्पादन केन्द्र, काठका सामग्री उत्पादन केन्द्र तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, गहुँ, केरा, लिची, आँप, पिठो लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल, पानको पात पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा २१ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा १४ माछापालन केन्द्र, ३० दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा, ४० कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ६४.०९% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै ३.५२% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.७१% वाणिज्यमा १४.५३%, सञ्चार तथा यातायातमा ३.०९%, निर्माण क्षेत्रमा ०.८४%, सुविधामा ८.४०%, धार्मिक सेवामा ०.१८%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.१४% र अन्यमा ४.४८% रहेका छन्।
प्रशासन
पार्वतीपुर थानको स्थापना सन् १८०० मा भएको थियो भने सन् १९८३ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १ नगरपालिका, १० सङ्घ परिषद्/वडा, १९४ मौजा/महल्ला र २३० गाउँहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लामा एक सैनिक किल्ला रहेक‍ छ।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ४६.५% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ५०.९% छ भने महिलाको साक्षरता दर ४१.७% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ११ क्याम्पस, १ व्यवसायीक शिक्षण संस्था, ७० माध्यमिक विद्यालय, १०५ प्राथमिक विद्यालय, ११ सामुदायिक विद्यालय र ३९ मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; पार्वतीपुर डिग्री क्याम्पस (सन् १९६४), गननकुर पाइलट उच्च विद्यालय (सन् १९२५), हबरा उच्च विद्यालय (सन् १९४२), नरुलहुडा उच्च विद्यालय (सन् १९५१), मिसन प्राथमिक विद्यालय (सन् १८४२), जुराई फजिल मदरसा (सन् १९५२), भवानीपुर ईस्लामिया कामिल मदरसा (सन् १९७२) आदि।
अनुगुल जिल्ला
अनुगुल जिल्ला भारतको ओडिशा राज्य अन्तर्गत पर्ने एक जिल्ला हो। यस जिल्लाको सदरमुकाम अनुगुल सहर हो। अनुगुल जिल्लालाई ओडिशाको औद्योगिक राजधानीको रूपमा लिइन्छ।
जनशाङ्खिकि
सन् २०११ को राष्ट्रिय जनगणना अनुसार यस जिल्लाको कुल जनसङ्ख्या १२७३८२१ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ६५५७१८ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ६१८१०३ रहेको छ। यस जिल्लाको जनघनत्व १९९ प्रति वर्ग किलोमिटर (५२०/वर्ग माइल) रहेको छ। सन् २००१ देखि २०११ सम्म एक दशकको अन्तरालमा यस जिल्लाको जनसङ्ख्या ११% ले वृद्धि भएको थियो। यस जिल्लामा प्रत्येक १००० पुरूषका लागि ९४२ महिलाको लिङ्गीक अनुपात र यस जिल्लाको कुल साक्षरता दर ७८.९६% रहेको छ। यस जिल्ला १९३० गाउँहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
अनुगुल जिल्लाको अर्थतन्त्रमा कृषिले महत्त्वपूर्ण स्थान ओगटेको छ किनकि सन् २०११ को राष्ट्रिय जनगणना अनुसार कृषिले यस जिल्लाका ७०% लाई प्रत्यक्ष तथा अप्रत्यक्ष रोजगार प्रदान गरेको छ। यस जिल्लाको कुल उत्पादन योग्य क्षेत्र २१६४०३ हेक्टरमा फैलिएको छ जुन यस जिल्लाको कुल क्षेत्रफल मध्ये ३२.७% हो। खरीफ ऋतुमा उत्पादन हुने प्रमुख बाली धान, मकै, रागी, तिलहन, दाल, कोदो, गहुँ, मटर, सूर्यमुखी, लसुन, अदुवा, आलु, प्याज, सुर्ति, उखु र धनिया आदि हुन्।
प्रशासन
अनुगुल जिल्लाको प्रशासनिक सदरमुकाम अनुगुल सहरमा अवस्थित छ। प्रशासनिक संरचनाको हालको परिदृश्यमा जिल्लामा ४ उप विभाग, ८ तहसील र ८ विकास खण्डहरू रहेका छन्। अनुगुल जिल्लामा कुल २२५ ग्राम पञ्चाय, २ नगरपालिका, १ अधिसूचित क्षेत्र परिषद् र २ २३ प्रहरी थानाहरू रहेका छन्। सन् २००८ देखि अनुगुल जिल्लाले धेनकनाल (लोकसभा क्षेत्र) र सम्बलपुरको (लोकसभा क्षेत्र) प्रतिनिधित्व गर्दै आएको छ।
फुलछाडी उपजिल्ला
फुलछाडी बङ्गलादेशको गाइबान्धा जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
इतिहास
सन् १९५६ मा यस उपजिल्लामा तीन दिने किसान सम्मेलनको आयोजना गरिएको थियो जहाँ यस सम्मेलनका आयोजक मैलाना अब्दुल हमेद खानेले यस उपजिल्लाका सबै किसानहरूलाई एकत्रित गरेका थिए। ऐतिहासिक तेकहा आन्दोलन पनि सन् १९४६ मा यसै उपजिल्लाबाट फैलिएको थियो। बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने यस युद्धका बेला यस क्षेत्रमा बसोबास गर्ने उर्दु मात्रृभाषा भएका मानिसहरूले (राजाकार) र पाकिस्तानी सेनाले यहाँ रहेका बङ्गाली मातृभाषा भएका स्थानीय मानिसहरूको सामूहिक हत्या, घरटहरामा आगजनी, महिला माथी दुर्ववहार, सामूहिक बलात्कार गरी आतङ्क मच्चाएका थिए। यस उपजिल्लाको उरिया भन्ने स्थानमा स्थानीय राजाकार र पाकिस्तानी सेनाको समूह र बङ्गलादेशको स्वतन्त्रताका लागि लडिरहेका लडाकु बीच युद्ध भएको थियो जहाँ थुप्रै पाकिस्तानी सेना र राजाकारको मृत्यु भएको थियो भने उक्त युद्धमा बङ्गलादेशी लडाकुहहरूले पाकिस्तानी सेनाको थुप्रै हातहतियारहरू कब्जा गर्न सफल भएका थिए। पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशी लडाकु बीच अर्को युद्ध पनि भएको थियो जहाँ एक लडाकुको ज्यान गएको थियो। ३ डिसेम्बर १९७१ का दिन बङ्गलादेशी लडाकुको एक समूहले फुलछाडी प्रहरी चौकीमा आक्रमण गरी थुप्रै हातहतियारहरू कब्जा गर्न सफल भएका थिए। ४ डिसेम्बर १९७१ कन दिन यस उपजिल्लामा पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकुको बीच युद्ध तथा प्रत्यक्ष गोलि हानाहान भएको थियो‍ जहाँ २७ पाकिस्तानी सेना सहिथ ५ लडाकुहरूको ज्यान गएको थियो। फुलछाडी उपजिल्ला ९ डिसेम्बर १९७१ का दिन स्वतन्त्र भएको थियो।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या १३७७९५ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ६९८१६ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ६७९७९ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १३२०७५  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ५४६४ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या २५६ रहेको छ। यस उपजिल्लामा २४५ मस्जिद र ६ हिन्दु मन्दिर रहेका छन्। यस उपजिल्लाका ९१.१४% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.४४% ले पोखरी, ०.२८% ले टुटी र ८.१४% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ४८.९१% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। फुलछाडी उपजिल्लामा २ अस्पताल, ३ प्रशुति तथा शिशु हेरचाह केन्द्र, ६ गैरसरकारी अस्पतालहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, मकै, बदाम, खुर्सानी, तोरी, प्याज, जुट, उखु, आलु तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, लिची, खरबुजा, कटहर आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा चिनी उत्पादन केन्द्र, बिस्कुट उद्योग, गहुँ कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, वेल्डिङ उद्योग, चिनी उद्योग तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया तोरी, बदाम, प्याज, खुर्सानी लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका कोदो, आलसको तेल र सखरखण्ड पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा १४ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा २१५ माछापालन केन्द्र, २८ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा ४४ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ७५.१५% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै ३.३५% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.५२% वाणिज्यमा ८.११%, सञ्चार तथा यातायातमा २.४९%, निर्माण क्षेत्रमा १.२३%, सुविधामा ३.४६%, धार्मिक सेवामा ०.२२%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.४४% र अन्यमा ५.०३% रहेका छन्।
प्रशासन
प्रशासकीय फुलछाडी थानको स्थापना सन् १८५५ फेब्रुअरी २५ मा भएको थियो भने सन् १९८४ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो।
ए मेरो हजुर २
ए मेरो हजुर २ (चलचित्र) नेपाली कथानाक चलचित्र हो । कथाले समलिङ्गीप्रतिको सामाजिक नकारात्मक दृष्टिकोणलाई तिखो प्रहार गरिएको छ ।
घोडाघाट उपजिल्ला
घोडाघाट बङ्गलादेशको दिनाजपुर जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
अवस्थिति
घोडाघाट बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°१३' देखि २५°२२' उत्तर अक्षांश र ८९°०८' देखि ८९°१८' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। घोडाघाट उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये १४८.६७ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई नवावगञ्ज र पिरगञ्ज उपजिल्लाले उत्तर, पाँचबिबि र गोविन्दगञ्ज उपजिल्लाले दक्षिण,पलाशबाडी र पिरगञ्ज उपजिल्लाले पूर्व, हाकिमपुर र नवावगञ्ज उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। जमुनेश्वरी यस उपजिल्लाका प्रमुख नदि हो।
मौसम
घोडाघाट उपजिल्लाको मौसम मध्यम खालको छ। यस उपजिल्लामा वर्षा ऋतुमा अधिक पानी पर्छ भने हिउँदमा कप पानी पर्ने गर्छ। जुलाई महिनामा यस उपजिल्लामा अधिक ४०८ मिलिमिटर पानी पर्न गर्छ। घोडाघाट उपजिल्लाको वार्सिक अौषत तापक्रम २५.३ डिग्री हुन्छ। यस उपजिल्लाको अधिकतम तापक्रम अगष्ट महिनामा हुने गर्छ भने अगष्ट महिनामा अौषत तापक्रम २८.९ डिग्री सेल्सियस हुन्छ। जनवरी महिनामा यहाँ सबै जाडो हुने गर्छ भने अौसतमा यस जिल्लाको तापक्रम १८ डिग्री सेल्सियस पुग्ने गरेको छ। यस उपजिल्लामा वार्सिक १९०२ मिलिमिटर पानी पर्ने गर्छ।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या १०३११९ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ५२५५४ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ५०५६५ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ८८३७०  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ६२५९, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ५२९२, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १२५ अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ३०७३ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल, मुण्डा र उराँव जनजाति बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लाका ८९.८४% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.३३% ले पोखरी, ०.२५% ले टुटी र ९.५८% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ४८.२६% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। घोडाघाट उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, ४ सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्रहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ६८.६४% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै २.८४% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.५०% वाणिज्यमा १२.९५%, सञ्चार तथा यातायातमा २.९१%, निर्माण क्षेत्रमा ०.५३%, सुविधामा ४.३५%, धार्मिक सेवामा ०.१३%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.०७% र अन्यमा ७.०८% रहेका छन्।
प्रशासन
घोडाघाट थानको स्थापना सन् १८९५ मा भएको थियो भने सन् १९८४ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १ नगरपालिका, ४ सङ्घ परिषद्/वडा, ११५ मौजा/महल्ला र १११ गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर २६ १% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ३२.८% छ भने महिलाको साक्षरता दर १९.२% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ८ क्याम्पस, १८ माध्यमिक विद्यालय, ५३ प्राथमिक विद्यालय, २ बाल उद्धान केन्द्र र ३४ मदरसाहरू रहेका छन्। घोडाघाट डिग्री क्याम्पस (सन् १९८४), घोडाघाट महिला क्याम्पस (सन् १९९४), रानीगञ्ज महिला क्याम्पस (सन् १९९४), दुधिदुधिरहाट प्राबिधिक शिक्षण संस्था (सन् २००३), रानीनगर बहुभाषिक उच्च विद्यालय (सन् १९४५), चतशाल माध्यमिक विद्यालय (सन् १९४६), बालाहार माध्यमिक विद्यालय (सन् १९५८), बालागाडी माध्यमिक विद्यालय (सन् १९६६), गोपालपुर माध्यमिक विद्यालय (सन् १९७२), कृष्णरामपुर फजिल मदरसा (सन् १९४६), दियो गाउँ रहमानीया सिनियर मदरसा (सन् १९४७) आदि।
ऐतिहासिक स्थलहरू
घोडाघाटमा रहेको एक तीर्थ स्थल शाह इस्लामीया घाजी हो। उनी रसकनुद्दिन बरबाक शाहका पालका एक योगी योद्धा थिए। बङ्गालको दक्षिणीमा सीमा गजापतिले निर्माण गरेपछि शाह इस्लामीया घाजी विरोध गर्न नियुक्त भएका थिए। उनले पछि गजापतिलाई हराएका थिए।
पदम तामाङ
पदम तामाङ  एक नेपाली फुटबल खेलाडी हुन्।उनी हाल नेपाल आर्मी क्लबबाट व्यवसायीक फुटबल खेल्ने गर्दछ।
सृष्टि रोडे
सृष्टि रोडे भारतीय अभिनेत्री हुन् । उनी हिन्दी धारावाहिकमा अभिनय गरी सकेको हुन् । पहिलो पल्ट सन् २०१० मा '"ये इश्क हाए"' नामक धारावाहिकमा कामको आफ्नो अभिनयको क्षेत्रमा सफरको  सुरुवात गरिन । यस धारावाहिकमा उनी मञ्जरी नामक एक मुख्य भूमिका निर्वाह गरेको थियो ।
ऐश्वर्य चलचित्र
ऐश्वर्य नेपाली कथानक चलचित्र हो । यस चलचित्रमा मुख्य कलाकार रमेश उप्रेती र नव-नायिका दीपिका प्रसाँइलाइ फिचरिङ गरिएको छ । दिवाकर भट्टराइको निर्देशनमा तयार भएको यो चलचित्रका निर्माता अर्जुन श्रेष्ठ र किरणराना उप्रेती रहेका छन । निर्मल शर्मा सह(निर्माता रहेको चलचित्रलाइ सुदिप बरालले छायाङ्कन गरेका हुन् ।
=यो पनि हेर्नुहोस्==
सन्तोष श्रेष्ठ
सन्तोष श्रेष्ठ एक नेपाली फुटबल खेलाडी हुन्।उनी हाल एपीएफ क्लबबाट व्यवसायीक फुटबल खेल्ने गर्दछ।
दिनाजपुर सदर उपजिल्ला
दिनाजपुर सदर बङ्गलादेशको दिनाजपुर जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
इतिहास
बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने ६ जनवरी १९७२ का दिन पाकिस्तानी सेनाले राखेको बारुद धरापमा परि महाराजा गिरिजानाथ उच्च विद्यालय नजिक लगभग ५०० जना बङ्गलादेशी लडाकुहरूको मृत्यु भएको थियो। त्यस धरापमा परि मृत्यु भएका लडाकु मध्ये १०० बङ्गलादेशी लडाकुहरूलाई एक चिहान बनाई गाडिएको थियो।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या ४२४७७६ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या २२१६९७ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या २०३०७९ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३४९९००  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ६८७०३, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ४०४४, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ६८ अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या २०६१ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल जनजाति बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लाका ९३.११% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.१०% ले पोखरी, २.२६% ले टुटी र ४.५३% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ४५.३१% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। दिनाजपुर सदर उपजिल्लामा हाल ६ अस्पताल, १० सङ्घ स्वास्थ तथा परिवार नियोजन केन्द्र, ३ सामुदायिक स्वास्थ्य केन्द्र, १ मधुमेह अस्पताल, १ आँखा अस्पताल, १ बाल अस्पताल, १ मुटु रोग सम्बन्धित अस्पताल, १ रगत सङ्कलन केन्द्र र १ पशुपन्छी अस्पताल रहेको छ।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, मकै, खुर्सानी, तोरी, प्याज, उखु, आलु तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, लिची, खरबुजा, कटहर आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा चिनी उत्पादन केन्द्र, बिस्कुट उद्योग, गहुँ कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, वेल्डिङ उद्योग, चिनी उद्योग तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, लिची, आँप, लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका कोदो, आलसको तेल र जुट पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा २८ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा ४२ माछापालन केन्द्र, १५ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा १२५ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा उपजिल्लाकै ३३.२५% मानिसहरू संलग्न छन्। यस उपजिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै मजदुरीमा ३.३२%, उद्योग तथा व्यापार १.०१%, वाणिज्यमा १६.०२%, सञ्चार तथा यातायातमा ६.०१%, निर्माण क्षेत्रमा १२.८९%, सुविधामा १४.७३%, धार्मिक सेवामा ०.२१%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.६५% र अन्यमा ११.९१% रहेका छन्।
प्रशासन
दिनाजपुर सदर थानको स्थापना सन् १८९९ मा भएको थियो भने सन् १९८४ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १४ सङ्घ परिषद्/वडा, २९९ मौजा/महल्ला र १०५ गाउँहरू रहेका छन्।
अमेठी जिल्ला
अमेठी जिल्ला भारतको उत्तर प्रदेश राज्यको ७२औँ जिल्ला हो। यो जिल्ला फैजाबाद विभाग अन्तर्गत पर्दछ भने यो जिल्ला ३०७० वर्ग किलोमिटर क्षेत्रफलमा फैलिएको छ। यस जिल्लाको प्रशासनिक सदरमुकाम गौरीगञ्ज हो।
सन् १९८० देखि भारतीय नेहरू - गान्धी राजनीतिक राजवंशको शक्ति केन्द्र भएका कारण यो जिल्ला प्रख्यात छ। पूर्व प्रधानमन्त्री जवाहरलाल नेहरू, उनका नाति सञ्जय र राजीव गान्धी (इन्दिरा गान्धीका छोरा), राजीव गान्धीकी श्रीमती सोनिया गान्धी र छोरा राहुल गान्धीले यस निर्वाचन क्षेत्रबाट चुनाव लड्दै आएका थिए। यद्यपि सन् २०१९ मा राहुल गान्धीले लोकसभाको चुनावमा एक पूर्व दूरदर्शन अभिनेत्री स्मृति ईरानीले पराजित भएपछि यो क्षेत्र परिवर्तन भएको थियो।
अवस्थिति
अमेठी जिल्ला २६°०९' उत्तर अक्षांश र ८१°४९' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। यो जिल्लासमुन्द्री सतहबाट १०१ मिटरको (३३१ फिट) उचाईमा रहेको छ। यस जिल्लाको प्रमुख नदी गोमती हो जुन जिल्लाको मध्यभागबाट बग्दछ। यस जिल्लाको उत्तरी किनार फैजाबाद जिल्लाले घेरिएको छ भने दक्षिणतर्फ प्रतापगढ जिल्ला रहेको छ। यस जिल्लाको पश्चिमतर्फ बाराबङ्की जिल्ला र रायबरेली जिल्ला रहेका छन् भने पूर्वीमा सुल्तानपुर जिल्लाले रहेको छ।
मौसम
अमेठी जिल्लाको जमिन सामान्यतया गोमती नदीको वरपरका केही क्षेत्रहरू बाहेकका समथल रहेको छ। यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। अमेठी जिल्लाको ओसिलो र सुक्खा खालको मौसम भने यहाँको वार्षिक औसत तापक्रम २३ डिग्री सेल्सियस देखि २८ डिग्री सेल्सियस बीच रहन्छ। अमेठीले तीन फरक ऋतुहरू अनुभव गर्दछ: ग्रीष्म ऋतु, वर्षा ऋतु र हल्का शरद ऋतु। गर्मी महिना मार्च देखि मे महिना सम्म हुन्छ, जतिबेला यस जिल्लाको अधिकतम तापक्रम ३६ डिग्री देखि ४४ डिग्री सेल्सियस सम्म पुग्छ। यस जिल्लामा वर्षा ऋतु जुन, सेप्टेम्बर र जुलाईको बीचमा पर्दछ जुन वर्षकै ओसिलो महिनाहरू हुन् भने हिउँद ऋतु नोभेम्बरबाट शुरु हुन्छ। हिउँदमा दिउँसोको तापक्रम २२ डिग्री सेल्सियसको आसपास रहन्छ भने रातको तापमान ८ डिग्री सेल्सियस भन्दा कम पुग्छ भने डिसेम्बर देखि जनवरी सम्म यहाँको तापक्रम २ डिग्री देखि ३ डिग्री सेल्सियस सम्म झर्छ।
यातायात
अमेठी उत्तर प्रदेश र उत्तर पूर्वी भारतका प्रमुख शहरहरूमा भारतीय रेल तथा सडकहरूमार्फत जोडिएको छ। यस जिल्लामा दिल्ली, लखनऊ, कानपुर, देहरादून, हरिद्वार, इलाहाबाद, वाराणसी, कोलकाता, पुरी, भोपाल, मुम्बई र बेङ्ग्लोर जस्ता प्रमुख सहरहरूसँग जडान हुने रेलमार्गहरू रहेका छन्। उत्तर प्रदेश राज्य सडक यातायात निगमका सवारीसाधनहरू यसै जिल्लाबाट चल्छन्।
प्रशासन
यस जिल्लामा १ तहसील, १३ विकास खण्ड, १४ प्रहरी चौकी र १०१ लेखपाल क्षेत्र रहेका छन्। यस जिल्लाका गौरीगञ्ज, अमेठी, मुसाफिरखाना र तिलोई तहसीलहरू हुन्। अमेठी यस जिल्लाको सबैभन्दा ठूलो सहर हो। जिल्लामा ४ विधान सभा क्षेत्रहरू; गौरीगञ्ज, जगदीशपुर, अमेठी र तिलोई रहेका छन् भने यी सबै अमेठी लोकसभा क्षेत्र अन्तर्गत पर्दछन्। यो जिल्ला फैजाबाद र बाराबन्कीको निर्वाचन क्षेत्रहरू द्वारा घेरिएको छ।
शब्द (चलचित्र)
शब्द (चलचित्र) नेपाली कथानाक चलचित्र हो । रेखा थापा अभिनित चलचित्र हो ।
फाटेको जुत्ता
फाटेको जुत्ता (चलचित्र) नेपाली कथानाक चलचित्र हो ।
आवारान जिल्ला
आवारान जिल्ला पाकिस्तानको बलुचिस्तान प्रदेशको दक्षिण भागमा पर्ने एक जिल्ला हो। यो जिल्ला सन् १९९२ मा छुट्टिएर जिल्ला घोषित हुन भन्दा अघि यो खुजदार जिल्लाको उपविभागको रूपमा रहेको थियो। आवारान जिल्लाको प्राचीन नाम कोलवत हो। यो जिल्ला बलुचिस्तानकै सबैभन्दा गरीब जिल्ला हो।
आवारान जिल्ला बलुचिस्तानको दक्षिण भागमा अवस्थित छ। यस जिल्लालाई ग्वादर जिल्लाले दक्षिण र दक्षिण पश्चिम, लसबेला जिल्लाले पूर्व र दक्षिण, केच र पञ्जगुर जिल्लाले पश्चिम, खुजदार जिल्लाले पूर्व र खरान जिल्लाले उत्तरबाट घेरेको छ।
प्रशासकीय विभागहरू
आवारान जिल्ला ३ तहसील र ८ सङ्घ परिषद्मा विभाजित छ।
जनशाङ्खिकि
सन् २००५ मा आवारान जिल्लाको जनसङ्ख्या २,००,००० भन्दा बढी हुने अनुमान गरिएको थियो। यस जिल्लाको जनसङ्ख्याको निरन्तर बृद्धि भएको छ। यस जिल्लाका धेरै जसो मानिसहरू ग्रामीण क्षेत्रमा बसोबास गर्छन्। यस क्षेत्रका ९८% भन्दा बढी मानिस मुस्लिम र थोरै जिक्री अल्पसङ्ख्यकहरू छन्। आवारानका जिल्लाका अल्पसङ्ख्यकहरू धेरै जनजातिमा विभाजित छन्। यस जिल्लाका बलुची जनजातिहरू कम्ब्रानी, ​​बिजेन्जो, मोहम्मद हस्नी, सज्दी, मिरवानी, राखशनी, मुसियानी, सुमालानी र मेङ्गल हुन्। यस जिल्लाको प्रमुख भाषा बलुचि हो जुन यहाँका ९२% जनसङ्ख्याको मातृभाषा हो भने ७.७% ले ब्राहुई र अन्य ०.१% ले उर्दु भाषा बोल्छन्।
मौसम
आवारान जिल्लाको मौसम गर्मीमा अत्याधिक गर्मी र जाडोमा न्यानो खालको हुन्छ। यस जिल्लामा धुलो आँधीबेहरीहरू वर्षभरि अनुभव गरिन्छ। जुनदेखि सेप्टेम्बरसम्म लिभर नामक एक भयानक आँधीबेहरी आउने गरेको छ।गर्मीका दिनहरू तातो छन् तर रातको समयमा भने तापक्रम घट्छ। वर्षा ऋतुमा प्रायः अप्रिल मे, जुन, र जुलाई महिनाहरू समावेश हुन्छन्। मौसमी तथ्याङ्कको आधारमा यस जिल्लालाई "अर्ध शुष्क तातो गर्मी र हल्का जाडोमा राख्न सकिन्छ।
हाल आवरानका लागि सही तापक्रम तथ्याङ्क उपलब्ध छैन तर यो जिल्लाको तापक्रम खुजदारकोसँग लगभग बराबर हुने भएकाले खुजदार जिल्लाले मौसमको बारेमा केही जानकारी प्रदान गर्दछ। मौसम तथ्याङ्कले अवलोकन गरेको अनुसार यस जिल्लाको सबैभन्दा तातो महिना (जुन) मा तापक्रम ३२ डिग्री सेल्सियस माथि रहन्छ जबकि जाडोमा यो १० र २१ डिग्री सेल्सियस बीच रहन्छ। यसले "तातो गर्मी र हल्का जाडो" को मौसमको श्रेणीलाई पुष्टि गर्दछ।
उर्जा
यस क्षेत्रको उर्जाको प्रमुख स्रोत ईन्धनको काठ तथा दाउराहरू हुन् जबकि गोबरलाई सुकाएर पनि केही घरहरूमा प्रयोग भैरहेको छ। जिल्लामा बिजुली वा ग्यासको सुविधा छैन। केही घर र होटेलले बिजुली उत्पादनका लागि डिजेल जेनेरेटर प्रयोग गर्छन् भने प्रकाशको लागि मट्टीतेलका बत्तीहरू प्रयोग हुन्छन्।
वातावरण
जिल्ला वायु प्रदूषणबाट मुक्त छ। जिल्लामा कुनै उद्योग वा कलकारखानाहरू सञ्चालनमा रहेका छैनन्। त्यहाँ धुलो प्रदूषण छ र यस क्षेत्रमा सरसफाई एकदमै न्यून छ भने यस जिल्लामा कुनै सरसफाइको व्यवस्था पनि रहेको छैन। यस जिल्लाका सडकको कुनामा फोहर फालिएका हुन्छन् जसले सम्पूर्ण वातावरणलाई प्रदूषण पारिरहेको हुन्छ। विशेष गरी जिल्लाको दुर्गम क्षेत्रहरूमा पिउने पानीको पनि समस्या रहेको छ। धेरै जसो मान्छेहरूको लागि छुट्टै भान्सा र नुहाउने कोठा व्यवस्था रहेको छैन।
उलिपुर उपजिल्ला
उलिपुर बङ्गलादेशको कुडिग्राम जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
उलिपुर बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°३३' देखि २५°४९' उत्तर अक्षांश र ८९°२९' देखि ८९°५१' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। उलिपुर उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये ५०४.१९ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई कुडिग्राम सदर र राजारहाट उपजिल्लाले उत्तर,सुन्दरगञ्ज र चिलमारी उपजिल्लाले दक्षिण, रौमारी उपजिल्ला र भारतको आसाम राज्यले पूर्व, पिरगाछा र सुन्दरगञ्ज उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। ब्रह्मपुत्र, टिष्टा र धरला आदि यस उपजिल्लाका प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
सन् १९२० मा यस उपजिल्लाका थुप्रै मानिसहरू ब्रिटिस शासनको विरुद्धमा आन्दोलन गर्न शुरू गरेका थिए जहाँ एक जना व्यक्तिलाई कारागारमा थुनिएको थियो। बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने यस युद्धका बेला बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकुले पाकिस्तानी सेनालाई सुरक्षा दिने एक समूह माथि आक्रमण गरेका रहेछन्। १३ नोभेम्बर १९७१ का दिन पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्लाको हाटिया गाउँका ७०० सर्वसाधारणहरूको सामूहिक हत्या गरेका थिए। यसै युद्धमा बङ्गलादेशी लडाकुले पाकिस्तानी सेनालाई आक्रमण गरेका थिए।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या ३५९७२६ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या १७९३२० छ भने महिलाको जनसङ्ख्या १८०३०६ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३३१०८०  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २८२३८, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १४ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या २९५ रहेको छ। यस उपजिल्लाका ९४.६६% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.२१% ले पोखरी, ०.२७% ले टुटी र ४.५३% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाका धाराका पानीहरूमा आर्सनिकको कमी रहेको पाइएको थियो। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ४७.४५% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। यस उपजिल्लामा १३ उपजिल्ला स्वस्थ्य केन्द्र, १ शिशु हेरचाह केन्द्र र १ आँखा अस्पतालहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, मकै, खुर्सानी, तोरी, प्याज, उखु, आलु, पानको पात तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, लिची, खरबुजा, कटहर, नरिवल आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा चिनी उत्पादन केन्द्र, बिस्कुट उद्योग, गहुँ कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, वेल्डिङ उद्योग, चिनी उद्योग तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, जुट, पानको पात, प्याज लसुन लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका कोदो, आलसको तेल र जुट पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा ५३ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा थुप्रै माछापालन केन्द्र, दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा उपजिल्लाकै ६९.४१% मानिसहरू संलग्न छन्। यस उपजिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै मजदुरीमा ३.१०%, उद्योग तथा व्यापार ०.५३%, वाणिज्यमा १०.६१%, सञ्चार तथा यातायातमा २.५३%, निर्माण क्षेत्रमा १.११%, सुविधामा ५.६१%, धार्मिक सेवामा ०.१७%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.३८% र अन्यमा ६.५५% रहेका छन्।
प्रशासन
उलिपुर थानको स्थापना सन् १९०२ मा भएको थियो भने सन् १९८४ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १ नगरपालिका (उलिपुर पुरसभा) १४ सङ्घ परिषद्/वडा, १४७ मौजा/महल्ला र ४१८ गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ३४.९१% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ४०.७४% छ भने महिलाको साक्षरता दर २९.२०% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ४ क्याम्पस, ४२ माध्यमिक विद्यालय, १८३ प्राथमिक विद्यालय र १०० मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्: उलिपुर सरकारी क्याम्पस (सन् १९६४), उलिपुर महिला क्याम्प (सन् १९८६), पञ्चपिर डिग्री क्याम्पस (सन् १९८७), एमए मार्टिन बाडी प्राविधिक तथा कृषि क्याम्पस (सन् १९९५), उलिपुर महारानी सरनामोही उच्च विद्यालय (सन् १८६४), दुर्गापुर उच्च विद्यालय (सन् १९१४), बाक्सीगञ्ज राजिबिया उच्च विद्याल (सन् १९४५), उलिपुर सरकारी कन्या उच्च विद्यालय (सन् १९०९), उलिपुर सरकारी प्रथमिक विद्यालय (सन् १९०९), दुर्गापुर सरकारी प्राथमिक विद्यालय (सन् १९१४), सरगर्धा नसरिया आलिया मदरसा (सन् १९५२), कमल खमेर बहुभाषिक सिनियर मदरसा (सन् १९५४), निरेश्वर अमेनिया मदरसा (सन् १९५४) आदि।
रानी (चलचित्र)
रानी (चलचित्र) नेपाली कथानाक चलचित्र हो । रेखा थापा अभिनित चलचित्र हो ।
वीरगञ्ज उपजिल्ला
भूगोल
वीरगञ्ज बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°४८' देखि २६°०४' उत्तर अक्षांश र ८८°२९' देखि ८८°४४' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। वीरगञ्ज उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये ४१३ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई ठाकुरगाउँ सदर र देवीगञ्ज उपजिल्लाले उत्तर, कहारोल उपजिल्लाले दक्षिण, खानसामा उपजिल्लाले र आत्राई नदीले पूर्व, बोचागञ्ज, पिरगञ्ज र ठाकुरगाउँ उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। पुनर्भाह र आत्राई यस उपजिल्लाका प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
यस उपजिल्ला तेबहा आन्दोलन र सन्थल आन्दोलनको प्रमुख केन्द्र थियो। बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा सुरु भएको थियो भने १९७१ डिसेम्बरको पहिलो हप्ता पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकु बीच भातगाउँ पुलमा प्रत्यक्ष गोली हानाहान भएको थियो जहाँ ५० पाकिस्तानी सेनाको मृत्यु भएको थियो। बङ्गलादेशी लडाकुहरूको एक समूहले पाकिस्तानी सेनाको दुई सवारीसाधनलाई आक्रमण गरी ध्वस्त पारेका थिए भने उक्त गोली हानाहानमा केही लडाकुहरूको मृत्यु भएको थियो।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या २६९८९३ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या १३८२६९ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या १३१६२४ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १८६७७२  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ७६५८३, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३०२३, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १२१ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ३३९४ रहेको छ।यस उपजिल्लामा सन्थल जनजाति बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लामा ३१२ मस्जिद, ४५ हिन्दु मन्दिर, ५ गिर्जाघर र २ चिहानहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका ९१.३७% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.२२% ले पोखरी, ०.१७% ले टुटी र ८.२४% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। वीरगञ्ज उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, १० सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्रहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, मकै, उखु, आलु तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, लिची, खरबुजा, कटहर आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा चिनी उत्पादन केन्द्र, बिस्कुट उद्योग, गहुँ कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, वेल्डिङ उद्योग, चिनी उद्योग तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, खरबुजा, लिची, आलु लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका जुट, आलसको तेल र तिल पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा ५६ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा १२ माछापालन केन्द्र, १५ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा १५ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ७४.०४% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै ३.७१% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.६७% वाणिज्यमा ९.८१%, सञ्चार तथा यातायातमा २.६१%, निर्माण क्षेत्रमा ०.६९%, सुविधामा ३.३८%, धार्मिक सेवामा ०.१३%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.१४% र अन्यमा ४.८२% रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ३८.८% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ४५.६% छ भने महिलाको साक्षरता दर ३१.८% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ८ क्याम्पस, ७३ माध्यमिक विद्यालय, २१० प्राथमिक विद्यालय, ८ बाल उद्धान केन्द्र र २६ मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; वीरगञ्ज डिग्री क्याम्प, वीरगञ्ज महिला क्याम्पस, गोपालगञ्ज क्याम्पस, वीरगञ्ज प्राबिधिक शिक्षण संस्था, चौधरी हट प्राबिधिक शिक्षण संस्था, पलाशबाडी युएससी उच्च विद्यालय (सन् १९४२), राहिमबक्स उच्च विद्यालय (सन् १९४४), झारबाडी उच्च विद्यालय (सन् १९५७), वीरगञ्ज सरकारी उच्च विद्यालय (सन् १९६२), गोपालगञ्ज उच्च विद्यालय (सन् १९६९) आदि।
झाडग्राम जिल्ला
भूगोल
झाडग्राम जिल्ला भारतको पश्चिम बङ्गाल राज्यको एक जिल्ला हो। यो जिल्ला २२°४५' उत्तर अक्षांश र ८६°९८' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। झाडग्राम जिल्लाले भारतको कुल क्षेत्रफल मध्ये ३०३७.६४ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यो जिल्ला समुन्द्री सतहबाट ८० मिटर उचाईमा अवस्थित छ।
उचाई
यस जिल्लाको प्रमुख भूमिको स्वरुप पूर्व तिर सामान्य ढलान रहेको छ। पहाडी क्षेत्र इलाकाको उत्तर-पश्चिमी भागमा देखा पर्दछ। काङ्कराजहोरे क्षेत्रको ३०० मिटरको उचाई उच्च रहेको छ र गोपीबल्लवपुर सबैभन्दा कम उचाई ६५ मिटर रहेको छ। झाडग्राम सहरको उचाई ८० मिटरको आसपासमा रहेको छ। विभाग भित्र भूमि को ढलानमा सामान्य भिन्नता रहेको छ।
मौसम
झाडग्राम जिल्लामा (झाडग्राम वन विभाग) वार्सिक अौसत १४०० मिलिमिटर पानी पर्ने गर्दछ। दक्षिण पश्चिम मौसमका कारण वर्षा ऋतु जुन देखि सेप्टेम्बर महिना सम्म चल्छ भने यस जिल्लामा जुलाई र अगष्ट महिनामा सर्वाधिक पानी पर्ने गरेको छ। अक्टोबरदेखि वर्षा कम हुँदै जान्छ र सुख्खा हिउँद महिना शुरू हुन्छ। सुख्खा मौसम मे महिना सम्म रहन्छ यद्यपि यो समयमा यस जिल्लाका केही स्थानहरूमा फाटपुट वर्षा हुने गरेको छ।
अर्थतन्त्र
यस जिल्ला मुख्य अर्थव्यवस्था व्यवसाय र कृषिमा निर्भर छ। यहाँका केही मानिसहरू सरकारी कर्मचारी, केही विद्यालय शिक्षक र केही निजी क्षेत्रमा कार्यरत छन्।
गुगल क्लासरूम
गुगल क्लासरूम एक नि:शुल्क वेबसेवा हो जुन गुगलले कक्षा तथा गृह कार्य श्रृजना गर्ने, वितरण गर्ने र श्रेणीकरण गर्ने उद्देश्यले विद्यालयहरूको लागि विकास गरेको हो। गुगल क्लासरूमको प्राथमिक उद्देश्य शिक्षक र विद्यार्थीहरूबीच फाइलहरू साझा गर्ने प्रक्रियालाई सुव्यवस्थित गर्नु हो। यो सेवा लगभग ४० देखि १०० मिलियन प्रयोगकर्ताहरूले प्रयोग गर्ने गरेको अनुमान छ।
दिलेन्द्र प्रसाद बडू
दिलेन्द्र प्रसाद बडू एक नेपाली राजनीतिज्ञ र नेपाल सरकारको उद्योग, वाणिज्य तथा आपूर्ति मन्त्री हुन्। समानुपातिक निर्वाचन प्रणालीबाट निर्वाचित भई हाल उनी प्रतिनिधि सभा सदस्य हुनुका साथै उनी राज्य व्यवस्था तथा सुशासन समितिको संसदीय समितिमा रहेका छन्। यसअघि उनी नेपाली कांग्रेसको तर्फबाट उनी २०५६ को निर्वाचनमा प्रतिनिधि सभामा निर्वाचित भएका थिए।
उमाकान्त चौधरी
उमाकान्त चौधरी एक नेपाली राजनीतिज्ञ, सासद र नेपालको वर्तमान खानेपानी मन्त्री हुन्। उनी नेपाली कांग्रेसको तर्फबाट सन् १९९९ को निर्वाचनमा प्रतिनिधि सभामा निर्वाचित भएका थिए।
अन्तर्ज्ञान
अन्तर्ज्ञान सचेत तर्कको सहारा बिना ज्ञान प्राप्त गर्ने क्षमता हो। बेग्लाबेग्लै लेखकहरूले "अन्तर्ज्ञान" भन्ने शब्दलाई विभिन्न अर्थहरु दिएका छन्: प्रत्यक्ष पहुँच देखि बेहोस ज्ञान सम्म, बेहोश अनुभूति, भित्री संवेदना, भित्री अन्तर्दृष्टि देखि अचेतनात्मक ढाँचा-पहिचान सम्म, र चेतन तर्कको आवश्यकता बिना नै कुनै कुरा वृत्तिले नै बुझ्ने क्षमता।
समाजवादी पार्टी, नेपाल
समाजवादी पार्टी, नेपाल सङ्घीय समाजवादी फोरम र नयाँ शक्ति नेपाल पार्टीको एकताबाट बनेको राजनैतिक दल हो।  एकता पछि बनेको नयाँ दलले सङ्घीय समाजवादी पार्टीको झण्डा र चुनाव चिन्ह प्रयोग गर्छ।
नेतृत्व
= सङ्घीय समाजवादी फोरम र नयाँ शक्ति नेपाल पार्टी बीच २३ बैशाख, २०७६ मा एकता भई बनेको नयाँ कार्यसमिति तथा नेतृत्व निम्नानुसार रहेको छ। =
प्रदेशमा उपस्थिति
एकता भन्दा अघि सङ्घीय समाजवादी फोरम, नेपाल प्रदेश १,२ र ५ मा उपस्थिति थियो भने नयाँ शक्ति पार्टी नेपालको प्रदेश ३ र गण्डकी प्रदेश (तत्कालीन ४ नं प्रदेश) मा उपस्थिति रहेको थियो । यस सूचीमा एकता अघिको दुबै पार्टीको प्रतिनिधित्वलाई जोडेर समावेश गरिएको छ।
चर राजिबपुर उपजिल्ला
चर राजिबपुर बङ्गलादेशको कुडिग्राम जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
चर राजिबपुर उपजिल्ला बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°२३' देखि २५°३१' उत्तर अक्षांश र ८९°४४' देखि ८९°५४' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। चर राजिबपुर उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये १११.०३ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई रौमारी र चिलमारी उपजिल्लाल र ब्रह्मपुत्र नदीले उत्तर, दिवानगञ्ज, गाइबान्धा उपजिल्ला र ब्रह्मपुत्र नदीले दक्षिण,भारतको आसाम राज्यले पूर्व, सुन्दरगञ्ज उपजिल्ला र ब्रह्मपुत्र नदीले पश्चिमबाट घेरेको छ। हालहाली, ब्रह्मपुत्र आदि यस उपजिल्लाका प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकु यस उपजिल्लाको कातलीकाती सङ्घ परिषद्मा प्रत्यक्ष ग‍ली हानाहान तथा युद्ध भएको थिय‍ जहाँ केही पाकिस्तानी सेना सहित ११ बङ्गलादेशी लडाकुको मृत्यु भएको थियो। यसै सङ्ङ परिषद् अन्तर्गत पाकिस्तानी सेनाले शङ्कर माधवपुर गाउँका ४० सर्वसाधारणहरूको हत्या गरेका थिए।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या ६३७४५ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ३०८११ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ३२९३४ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ६३४६८  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २६०, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ८ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ९ रहेको छ। यस उपजिल्लामा ११० मस्जिदहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका ९३.३७% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.१४% ले पोखरी, ०.०५% ले टुटी र ६.४४% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्।यस उपजिल्लाका धाराका पानीहरूमा आर्सनिकको कमी रहेको पाइएको थियो। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये २१.९५% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। सन् १७७०, १८९७, १९४३ र १९७४ मा यस क्षेत्रका विभिन्न स्थानहरूमा अनिकाल लागेको थियो हजारौं मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो भने सन् १८८५ र सन् १९९७ मा आएको भुकम्पमा यस उपजिल्लामा थुप्रै घर र भवनहरूमा ठूलो मात्रमा क्षति पुर्‍याएको थियो।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, मकै, चना, आलु, प्याज, बदाम तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, लिची, खरबुजा, कटहर, पान आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा बिस्कुट उद्योग, गहुँ कुटानी केन्द्र, धान कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, वेल्डिङ उद्योग, चिनी उद्योग तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, जुट, खुदो, बदाम लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका अस धान र आलसको तेल पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा ५ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा थुप्रै माछापालन केन्द्र, दुग्ध सङ्कलन केन्द्र, कुखुरापालन केन्द्र तथा चल्ला उत्पादन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा उपजिल्लाकै ७७.७६% मानिसहरू संलग्न छन्। यस उपजिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै मजदुरीमा २.३६%, उद्योग तथा व्यापार ०.५१%, वाणिज्यमा ७.३६%, सञ्चार तथा यातायातमा १.०७%, निर्माण क्षेत्रमा ०.४७%, सुविधामा ३.३४%, धार्मिक सेवामा ०.११%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.०९% र अन्यमा ६.९३% रहेका छन्।
प्रशासन
चर राजिबपुर थानको स्थापना सन् १९८७ मा भएको थियो भने सन् १९८३ अगष्ट १ का दिन यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १ नगरपालिका, ३ सङ्घ परिषद्/वडा, २६ मौजा/महल्ला र ७२ गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर २५.६४% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ३१.१८% छ भने महिलाको साक्षरता दर २०.६६% रहेको छ। यस उपजिल्लामा २ क्याम्पस, ९ माध्यमिक विद्यालय, ७५ प्राथमिक विद्यालय र ५ मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; चर राजिबपुर डिग्री क्याम्पस (सन् १९८७), चर राजिबपुर पाइलट उच्च विद्यालय (सन् १९६४), कोदालकाठी सादाकात हुसइन उच्च विद्यालय (सन् १९७३), चर राजिवपुर नमुनम सरकारशि प्राथमिक विद्यालय (सन् १९२८), चर राजिबपुर आलिम मदरसा (सन् १९६३), नयार चार फाजिल मदरसा (सन् १९७५) आदि।
गुल्मी राज्य
गुल्मी राज्य चौबिसी राज्य भनेर चिनिने २४ राज्यहरूको सङ्घको एउटा सानो राज्य थियो। गुल्मी पाल्पा राज्यको हिस्सा थियो तर यो स्वतन्त्र भयो, र पछि यो राज्य वि.सं. १८४३ मा नेपाल अधिराज्यको हिस्सा भयो।
फिफा क्लब विश्वकप
फिफा क्लव विश्वकप आधिकारिक फिफा क्लब विश्व च्याम्पियनसिप फिफा द्वारा आयोजित विश्वका फुटबल क्लबहरू बीच हुने फुटबल प्रतिस्पर्धा हो ।
एबाउट डटमी
एबाउट डटमी (अनुवादित - मेरो बारेमा) अक्टोबर २००९ मा रायन फ्रिटास, टोनी कोनराड र टिम योङद्वारा सह-स्थापना गरिएको एक निजी वेब आयोजक सेवा हो। साइटले दर्ता भएका प्रयोगकर्ताहरूका लागि एक साधारण मञ्च प्रदान गर्दछ जहाँबाट बहु अनलाइन पहिचान, सान्दर्भिक बाह्य साइट, र लोकप्रिय सामग्रीहरूलाई सूत्रबद्ध गर्न फेसबुक, फ्लिकर, गुगल+, पिण्ट्रेष्ट, लिङ्क्डिन, टुइटर, टम्ब्लर् र युट्युब लगायतका सामाजिक सञ्जाल वेबसाइटहरू प्रयोग गरिन्छ। यसको प्रयोगकर्ता प्रोफाइल अक्सर कलात्मक पृष्ठभूमि तस्वीर र संक्षिप्त जीवनीसँग देखा पर्दछ।
कम्पनीको बारेमा
२१ फेब्रुअरी, २०१९ मा, एबाउट डटमीलाई ब्रोडलीले अधिग्रहण गरेको थियो।
सिमिलर वेब
नोभेम्बर २०१९ सम्म, सिमिलिय वेबको तथ्याङ्कका अनुसार, यो विश्वव्यापी सर्वाधिक लोकप्रिय वेबसाइटहरूको सूचीमा ३८,०८० अौँ स्थानमा रहेको छ भने चीनमा यसको क्रम २५,०६९ रहेको छ जसमा यसको उछाल दर ७०.३६% रहेको छ।
अलेक्सा इण्टरनेट
नोभेम्बर २०१९ सम्म, अलेक्सा इण्टरनेटको तथ्याङ्कका अनुसार, यो विश्वव्यापी सर्वाधिक लोकप्रिय वेबसाइटहरूको सूचीमा ११,२११अौँ स्थानमा रहेको छ भने भारतमा यसको क्रम १,६१६ रहेको छ।
ग्वाम राष्ट्रिय फुटबल टोली
ग्वाम राष्ट्रिय फुटबल टिम अन्तर्राष्ट्रिय फुटबल प्रतिस्पर्धामा ग्वामको प्रतिनिधित्व गर्ने पुरुष फुटबल टिम हो । यो ग्वाममा फुटबलको लागि शासकीय निकाय ग्वाम फुटबल संघको नियन्त्रणमा रहेकोे छ । यो एएफसीको सदस्य राष्ट्र हो ।
काहारोल उपजिल्ला
काहारोल बङ्गलादेशको दिनाजपुर जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
काहारोल बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°४४' देखि २५°५३' उत्तर अक्षांश र ८८°३०' देखि ८९°४३' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। काहारोल उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये २०५.५४ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई नवावगञ्ज उपजिल्लाले उत्तर, दिनाजपुर सदर र गोविन्दगञ्ज उपजिल्लाले दक्षिण,खानसामा र दिनाजपुर सदर उपजिल्लाले पूर्व र बोचागञ्ज उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। पुनर्भाह, आत्राई, हानसा बिल आदि यस उपजिल्लाका प्रमुख नदिहरू हुन्।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या १३७३१५ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ७००८८ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ६७२२७ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ७३३०९  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ६०६४१, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १२८०, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ४६ अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या २०३९ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल जनजाति बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लाका ९७.५२% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.०३% ले पोखरी, ०.१५% ले टुटी र २.३०% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ७२.३९% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। काहारोल उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, ५ सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्रहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, मकै, खुर्सानी, तोरी, प्याज, जुट, उखु, आलु तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, लिची, खरबुजा, कटहर आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा चिनी उत्पादन केन्द्र, बिस्कुट उद्योग, गहुँ कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, वेल्डिङ उद्योग, चिनी उद्योग तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, चामल, आलु, केरा, जुट लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका कोदो, आलसको तेल र सखरखण्ड पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा २७ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा थुप्रै माछापालन केन्द्र, दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ७७.२२% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै २.०५% मजदुरीमा, वाणिज्यमा ९.४९%, सञ्चार तथा यातायातमा ३.१०%, निर्माण क्षेत्रमा ०.९२%, सुविधामा ३.०८%, धार्मिक सेवामा ०.१६%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.२७% र अन्यमा ३.७१% रहेका छन्।
प्रशासन
काहारोल थानको स्थापना सन् १९०४ मा भएको थियो भने सन् १९८४ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १ नगरपालिका, ६ सङ्घ परिषद्/वडा, १५३ मौजा/महल्ला र १५२ गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ४०.९% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ४८.३% छ भने महिलाको साक्षरता दर ३३.१% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ५ क्याम्पस, ४६ माध्यमिक विद्यालय, १४३ प्राथमिक विद्यालय र २० मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; काहारोल क्याम्पस (सन् १९८३), काहारोल महिला डिग्री क्याम्पस (सन् १९९७), पूर्व मालिकपुर एचएम क्याम्पस (सन् १९९०), काहारोल उच्च विद्यालय (सन् १९४०), इसानपुर क्याम्पस (सन् १९५३), रनमचन्द्रपुर विद्यालय (सन् १९६२), काहारोल बाजार मदरसा (सन् १९८५) आदि।
भुरुङ्गामारी उपजिल्ला
भुरुङ्गामारी बङ्गलादेशको कुडिग्राम जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
भुरुङ्गामारी बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २६°०२' देखि २६°१४' उत्तर अक्षांश र ८९°३६' देखि ८९°४८' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। भुरुङ्गामारी उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये २३६ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई भारतको पश्चिम बङ्गाल राज्य र आसाम राज्यले उत्तर, नागेश्वरी उपजिल्लाले दक्षिण, भारतको आसाम राज्यले पूर्व र भारतको पश्चिम बङ्गाल राज्यले पश्चिमबाट घेरेको छ। ब्रह्मपुत्र, दुधकुमार, फुलकुमार आदि यस उपजिल्लाका प्रमुख नदिहरू हुन्।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या १९७०७० रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ९७७७५ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ९९२९५ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १९२६३६  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३३९०, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १० र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ३४ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल जनजाति बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लामा ५२० मस्जिद र १४ हिन्दु मन्दिरहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका ९२.५५% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.२२% ले पोखरी, ०.३१% ले टुटी र ६.९३% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाका धाराका पानीहरूमा आर्सनिकको कमी रहेको पाइएको थियो। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ३५.७५% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। यस उपजिल्लामा १ उपजिल्ला स्वस्थ्य केन्द्र, ६ शिशु हेरचाह तथा प्रशुति गृह केन्द्र १ आँखा अस्पताल र ३ निजी स्वस्थ्य केन्द्रहरू रहेका छन्। सन् १९५७ र सन् १९९३ मा आएको बाढीले यस उपजिल्लाका थुप्रै घर र भवनहरूमा ठूलो मात्रमा क्षति पुर्‍याएको थियो भने हजारौं मानिसहरू विस्थापित भएका थिए।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, मकै, खुर्सानी, तोरी, प्याज, पानको पात तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, लिची, खरबुजा, कटहर, जैतुन आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा चिनी उत्पादन केन्द्र, बिस्कुट उद्योग, गहुँ कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, वेल्डिङ उद्योग, चिनी उद्योग तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, जुट, चामल, बाँस, प्याज, लसुन, कुखुरा लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका तिल, सखरखण्ड, कोदो र आलसको तेल पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा २७ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा २ माछापालन केन्द्र, ५ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा ३२ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा उपजिल्लाकै ७५.२% मानिसहरू संलग्न छन्। यस उपजिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै मजदुरीमा ४.१५%, उद्योग तथा व्यापार ०.४%, वाणिज्यमा ८.०६%, सञ्चार तथा यातायातमा १.४८%, निर्माण क्षेत्रमा ०.४४%, सुविधामा २.९९%, धार्मिक सेवामा ०.११%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.३% र अन्यमा ६.८७% रहेका छन्।
प्रशासन
प्रशासकीय भुरुङ्गामारी थानको स्थापना सन् १९१५ मा भएको थियो भने सन् १९८३ अप्रिल १० का दिन यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १ नगरपालिका, १० सङ्घ परिषद्/वडा, ७१ मौजा/महल्ला र १२४ गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर २९.८४% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ३६.१९% छ भने महिलाको साक्षरता दर २३.५२% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ५ क्याम्पस, ४० माध्यमिक विद्यालय, १३५ प्राथमिक विद्यालय र २७ मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; भुरुङ्गामारी डिग्री क्याम्पस (सन् १९६७), भुरुङ्गामारी महिला डिग्री क्याम्पस (सन् १९९४), भुरुङ्गामारी पाइलट उच्च विद्यालय (सन् १९२५), पतेश्वरी बरकटिया उच्च विद्यालय (सन् १९५०), थाङ्गाघाट बहुभाषिक उच्च विद्यालय (सन् १९६१), धमेरहाट सरकारी प्राथमिक विद्यालय (सन् १९५०), भुरुङ्गामारी नमुना सरकारी प्राथमिक विद्यालय, बउसामाडी सिनियर मदरसा (सन् १९३८), भुरुङ्गामारी सिनियर मदरसा (सन् १९४८) आदि।
प्रज्ञा जैसवाल
प्रज्ञा जैसवाल एक भारतीय चलचित्र अभिनेत्री र मोडेल हुन् । उनीले तेलुगु र हिन्दी चलचित्रहरूमा अभिनय गरेकी छिन् ।
उमा रेग्मी
उमा रेग्मी एक नेपाली राजनीतिज्ञ र वर्तमान महिला, बालबालिका तथा ज्येष्ठ नागरिक मन्त्री हुन्। उनी समानुपातिक प्रतिनिधित्व प्रणाली मार्फत निर्वाचित प्रतिनिधि सभाकी सदस्य हुन्। उनी नेपाली कांग्रेस पार्टीकी सदस्य तथा नेपाली कांग्रेसको भातृ सङ्गठन नेपाल महिला सङ्घकी वर्तमान अध्यक्ष पनि हुन्।
लघु उधमी संघ सिन्धुपाल्चोक
लघु उद्मम प्रबर्दन गरौ गरिबि न्युनिकरनमा टेवा पूरयाऊ  नाराका साथ लघु उद्मम व्यवसायको माध्यमबाट समुदायको आर्थिक, सामाजिक अवस्थामा सुधार ल्याई सक्षम् तथा आत्मनिर्भर समाज निर्माण गर्नुनै लघु उद्ममी सङ्घको प्रमुख उद्देश्य हो ।