cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
स्त्री रोग विज्ञान
स्राव विकार
(१) आदिभि (अनोहलार) रजः शराव– यस विकारमा प्राकृतिक राजः श्राव भइरहन्छ तर नारी बाँझी छिन् ।
(२) रुद्धार्थव (Amehoryboea) महिलाको प्रजनन अवधिमा अर्थात् यौवन देखि रजोनिवृत्ति सम्म महिनावारी प्रवाह नहुनुलाई रुद्धार्थ भनिन्छ। यो प्राथमिक र माध्यमिक दुई प्रकारको हुन्छ। प्राइमरी मेनोरेजियामा, मेनोरेजिया सुरुदेखि नै गर्भाशयको अभावमा हुन्छ। सेकेन्डरीमा यो एक पटक महिनावारीपछि केही विकारको कारण बन्द हुन्छ। यसलाई प्राकृतिक र जैविक रूपमा पनि वर्गीकृत गरिएको छ। गर्भावस्था, सुत्केरी, स्तनपान र यौवन अघि र रजोनिवृत्ति पछि पाइने महिनावारी स्वाभाविक हो। गर्भावस्थाको पहिलो लक्षण महिनावारी हो।
(३) Hypomenorrhoea and Swalpartav (oligomenorrhoea) - हिनार्तभमा मासिक धर्म चक्रको समय बढ्छ र अनियमित हुन्छ। सेल्फ-प्रेटममा, महिनावारीको अवधि र यसको मात्रा घट्छ।
(५) Metrorrhagia (Metrorrhagia): दुई अवधिको बीचमा रगत बग्नु।
(६) Dysmenorrhea - (Dysmenorrhea) यसमा रगत बग्नुका साथै धेरै दुखाइ हुन्छ।
(७) Leucorrhoea - योनीबाट सेतो वा पहेंलो सेतो स्राव आउनु भनिन्छ। यसमा रगत वा पुया वा पुया हुनु हुँदैन।
(८) Polymenorrhea - यसमा महिनावारी २८ दिनको सट्टा थोरै समय अर्थात् २१ दिनमा हुन्छ, अर्थात् महिलाको चाँडै रगत आउन थाल्छ। Ovulation पनि चाँडै सुरु हुन्छ।
(९) Metropathia Haemorrhagica - यो अनियमित, अत्यधिक रक्तस्रावको अवस्था हो।
(१०) कन्या राजदर्शन - निश्चित उमेर वा अवधि भन्दा पहिले राजश्रव भएको भनिन्छ र यस प्रकारको यौवनलाई कन्या युवागमन भनिन्छ।
(११) अप्राकृतिक महिनावारी गडबडी - निश्चित उमेर वा अवधि भन्दा धेरै अघि र महिनावारी गडबडी संगै Artv Dysfunction भनिन्छ। प्राकृतिक क्षय चक्रको अवधि बढाएर वा मात्रा घटाएर बिस्तारै हुन्छ।
प्रजनन अंगहरु को जन्मजात विकार
(१) बीज ग्रन्थी - हाइपोप्लासिया, ग्रन्थीहरूको पूर्ण अभाव आदि विकारहरू धेरै कम हुन्छन्। कहिलेकाहीँ अण्डकोष र अण्डकोष सँगै हुन्छन् र यसलाई ओवोटेस्टेस भनिन्छ।
(२) बीज नलिका - तिनीहरूको पूर्ण अनुपस्थिति, आंशिक वृद्धि, र तिनीहरूको डाइभर्टिकुलम आदि विकारहरू पाइन्छ।
(३) पाठेघर - यो अंगको पूर्ण अनुपस्थिति विरलै हुन्छ
पाठेघरमा दुईवटा सिङहरू र दुईवटा पाठेघर र दुईवटा योनी हुन्छन्, अर्थात् दुवै मुलेरियन नलिकाहरू एकअर्कासँग सरेर बढ्छन्। यसलाई डिडेल्फिस गर्भाशय भनिन्छ।
यसरी, मुलेरियन नलिकाहरू एकअर्काबाट अलग रहन्छन् तर ग्रीवाको ओएसमा संयोजी तन्तुद्वारा जोडिएको अवस्थालाई कोड डिडेल फिस भनिन्छ।
कहिलेकाहीँ पाठेघरमा दुईवटा सिङ हुन्छन् जुन पाठेघरमा खुल्छन्।
कहिलेकाहीँ पाठेघर प्राकृतिक देखिन्छ, तर यसको गुहा र ग्रीवा गुहा एक सेप्टम द्वारा विभाजित रहन्छ। यो सेप्टम पूर्ण वा अपूर्ण हुन सक्छ।
कहिलेकाहीँ पाठेघरमा सानातिना असामान्यताहरू पाइन्छ जस्तै सिङ एक छेउमा झुक्नु, पाठेघर फुट्नु आदि।
शिशुको आकारको पाठेघर यौवनमा पाइन्छ किनभने यसको वृद्धि जन्मको समयमा रोकिन्छ।
प्राथमिक पाठेघरमा, पाठेघरको शरीर छोटो र पाठेघरको मुख लामो हुन्छ।
(४) गर्भाशय ग्रीवा - (क) पाठेघरको बाहिरी र भित्री भाग बन्द हुने। (b) योनिको पाठेघरको सहज प्रलोपस र भल्भामा पुग्नु।
(5) योनी - योनि विरलै पूर्ण रूपमा गायब हुन्छ। योनि खोल्ने, पूर्ण वा अपूर्ण, सेप्टम द्वारा योनि लम्बाइमा विभाजन, आदि प्रायः पाइन्छ।
(६) यसमा, सहज विकारहरूमा, हाइमेनको पूर्ण रूपमा गैर-छिद्र वा छलनीको रूपमा छिद्र हुन्छ।
दर्दनाक विकार र जननांग को prolapse
(१) पेरिनेअम र भल्भाको विकारहरू - सामान्यतया तिनीहरूमा प्रसूतिको समयमा फिसर हुन्छ र कहिलेकाहीँ पहिलो मौका, आघात र कन्डाइलको कारणले दरारहरू बन्छन्।
(२) योनिका विकारहरू - यी पतन, पहिलो यौनसम्पर्क, बच्चा जन्माउने, यन्त्रहरू घुसाउने, पेसारी र हाइमेनको कारणले हुने दर्दनाक विकारहरू हुन्। त्यसैगरी योनि गुदा र मूत्राशय योनि फिस्टुला प्रसवबाट उत्पन्न हुन्छ।
(३) पाठेघरको गडबडी - सर्भिकल फिसर प्रायः बच्चा जन्माउँदा देखिने गर्छ।
(४) पाठेघर र सह-अंगहरूमा विकारहरू - प्रायः यी विकारहरू कम हुन्छन्। गर्भाशयमा प्वाल शल्यक्रिया गरेर वा गर्भपतनमा उपकरण प्रयोग गरेर गरिन्छ।
(५) पाठेघरको विस्थापन
श्रोणि गुहामा गर्भाशयको स्थितिको प्राकृतिक सतहको माथि वा तल अवस्थित हुनु वा प्रोल्याप्स हुनु।
यसको गुहामा पाठेघरको पर्खाल झुन्ड्याउनु वा उल्टो हुनु।
जननांग को संक्रमण
जननांगमा संक्रमण फङ्गल, ब्याक्टेरिया, भाइरल वा प्रोटोजोलको कारणले हुन सक्छ।
भाग को उपसर्ग
(१) भल्भाको विशिष्ट परिशिष्ट - तीव्र भल्भेराइटिस, बार्थोलियन ग्रन्थिशोथ गोनोरियामा हुन्छ। ड्युक्रेको ब्याक्टेरियाले भल्भामा क्यान्कर घाउहरू उत्पादन गरिन्छ। भल्भामा पनि यस्तै प्रकारका क्षयरोग र फिरङ्गज भ्रान पाइन्छ।
(२) सेकेन्डरी क्लिटोरिस – मधुमेह, पोयामेहा, पिसाबमा हुने कीरा र बवासीर आदिमा अल्सर उत्पन्न हुन्छ, जसका कारण यो सूजन हुन्छ।
(३) प्राइमरी डर्मेटाइटिस - पिडिका, हर्पेस आदि छालाको सूजन पनि भगतवकमा हुन्छ।
(४) विशिष्ट प्रकारको भगशेष -
केचेटको लक्षण - यो महिनावारी सुरुका दिनहरूमा हुन्छ। यसमा, ओरल म्यूकोसा, कन्जन्क्टिवाइटिस लक्षणको रूपमा देखा पर्दछ।
Apthous vulva (apthous) यसमा Thrush को रूप मा vulva को उपसर्ग छ।
Distance seplas vulva - vulvitis रगत जमेको स्ट्रेप्टोकोकसको प्रचुरताको कारणले हुन्छ।
योनि योनिशोथ (केटीहरूमा) - यो गोनोकोकस उपसर्गले सरसफाइको अभावमा अस्वच्छ तौलिया प्रयोग गर्दा र कोइटसको कारणले हुन्छ।
(५) योनी को पुरानो विशेष रोगहरु -
योनीको ल्युकोप्लाकिया - योनीको छालाको यो विशिष्ट सूजन रजोनिवृत्ति पछि हुन सक्छ।
Krarausis - सेमिनल ग्रन्थिहरूको निष्क्रियता हुँदा यो क्लिटोरिस उत्पन्न हुन्छ।
योनि उपसर्ग
सामान्यतया, कुनै पनि ब्याक्टेरिया वा भाइरसले योनिमा उपनिवेश गर्न सक्छ र योनिशोथ निम्त्याउन सक्छ, तर ब्याकोली, डिप्थेरोइड, स्टेफिलोकोकस, स्ट्रेप्टोकोकस, ट्राइकेनामस मोनिला (सेतो) सबैभन्दा सामान्य ब्याक्टेरिया हुन्।
(१) बालोनाइटिस – यसमा उपसर्गसँगै इन्डोक्राइन कारक पनि सहयोगी हुन्छ ।
(२) सेकेन्डरी योनिशोथ - पेसरीको आघात पछि हुने योनिशोथ, बलियो एन्टिसेप्टिक्स, गर्भनिरोधक रसायनहरू, पाठेघरबाट पुरानो योनि स्राव आदि।
(३) प्रसवोत्तर योनिशोथ – अप्ठ्यारो जन्म दोष आदिका कारण वीर्य स्खलन नहुनु र केही समयको लागि एस्ट्रोजनको प्रभाव हट्नु ।
(४) सेनिल योनिशोथ - यो बुढेसकालको योनिशोथ मात्र हो।
uterine appendages
यो माथिल्लो र तल दुवै प्रकारको हुन्छ। प्रसव, गर्भपतन, गोनोरिया, हिस्टेरेक्टोमी, क्षयरोग, ट्युमर, पाठेघरको विष्फोट, आदि पछि, उपद्रव रूप अक्सर उपसर्ग छ।
पाठेघर - बेसल स्तरमा पुरानो भडकाऊ परिवर्तन, तर अक्सर गर्भाशय मांसपेशी मा पुरानो भडकाऊ परिवर्तन संग। यो सूजन तीव्र, गैर-तीव्र जीर्ण र क्षय र बूढो मा विभाजित छ।
cotyledons र cotyledons
आदिकवि भानुभक्त पुरस्कार
आदिकवि भानुभक्त पुरस्कार नेपालका आदिकवि भानुभक्त आचार्यको नाममा राखिएको हो। यो पुरस्कार उत्कृष्ट साहित्यकारलाई दिने गरिन्छ।
टप्पा नाच
टप्पा नाच मगर समुदायको निकै लोकप्रिय नाच हो । यो नाच राप्ती अञ्चल तिर बिसेस गरी नाच्ने गरिन्छ ।
तमिल लिपि
तमिल लिपि (தமிழ் அரிச்சுவடி) एउटा अक्षरात्मक लिपि हो जुन तमिल भाषा र भारत, श्रीलंका, मलेशिया, सिङ्गापुर, इन्डोनेसियाका तमिल भाषीहरू प्रयोग गर्छन। यो भारतीय गणतन्त्रको आधिकारिक लिपिहरू मध्ये एक हो।
अङ्कहरू
सामान्य अङ्कहरू बाहेक (० देखि ९ सम्म), तमिलमा पनि १०, १०० र १००० का लागि अङ्कहरू छन्। अंशका लागि प्रतीकहरू र अन्य सङ्ख्यामा आधारित अवधारणाहरू पनि फेला पार्न सकिन्छ।
लेखापरीक्षण
लेखापरीक्षण (Auditing)लेखापरीक्षण एक विशेष परीक्षण हो। लेखापरीक्षण भन्नाले संस्थाको वित्तीय कारोवारको बाह्रय व्यक्तिबाट गराइने विशेष परीक्षणलाई जनाउने गर्दछ । लेखापरीक्षणको उद्देश्य भनेको संस्थाको वित्तिय कारोवार जाँच गरी सो वित्तीय विवरणले संस्थाको वित्तीय अवस्था तथा कार्यसम्पादनको यथार्थ चित्रण गर्दछ वा गर्दैन भन्ने बारेमा लेखापरीक्षण प्रतिवेदन मार्फत आफ्नो राय प्रकट गर्नु हो । लेखापरीक्षण भन्नाले सामान्यत वित्तीय लेखापरीक्षणलाई वुझाउँदछ ।
वित्तीय लेखापरीक्षण
वित्तीय लेखापरीक्षण भनेको कुनै पन् कानुनी रूपले स्थापना भएको नाफा कमाउने वा नकमाउने ठूला वा साना संस्थाको वित्तीय सूचनाहरूमा राय दिने कार्यका लागि प्रमाणहरू सङ्कलन गर्ने र मूल्याँकन गरी लेखापरीक्षकले आफ्नो राय दिने प्रक्रिया हो ।
वित्तीय विवरणहरू
वित्तीय विवरणहरू (वित्तीय प्रतिवेदन) भन्नाले संस्थाको वित्तीय अवस्था तथा कार्य सम्पादनको चित्रण गर्ने आधिकारिक विवरणहरूलाई जनाउँदछ । नेपालको सन्दर्भमा नेपाल चार्टर्ड एकाउन्टेन्ट्स संस्थाले लागु गरेको नेपाल लेखामान अनुसार वित्तीय विवरणमा निम्नानुसारको पाँचबटा विवरणहरु पर्दछन् ।
वित्तीय विवरणहरूको उद्देश्यहरू
वित्तीय विवरणहरूको उद्देश्य भनेको प्रयोगकर्तालाई आर्थिक निर्णय गर्नको लागि संस्थाको वित्तीय अवस्था, वित्तीय कार्य दक्षता तथा वित्तीय अवस्थामा भएको परिवर्तन जस्ता आवश्यक जानकारी उपलब्ध गराउनु हो ।
मारिलिन ह्युसन
मारिलिन एडम्स ह्यूसन (जन्म: सन् १९५३ डिसेम्बर २७) एयरोस्पेस तथा रक्षा सम्बन्धी उत्पादन गर्ने कम्पनी लकहिड मार्टिनको वर्तमान निर्देशक हुन्। निर्देशक बन्नु पूर्व उनी यस कम्पनीको पूर्व अध्यक्ष र प्रमुख कार्यकारी अधिकृत थिइन्।
प्रारम्भिक जीवन र शिक्षा
ह्युसनको जन्म जङ्कसन सहर, कनसासमा भएको थियो। उनको बुवाको नाम वारेन एडम्स र आमाको नाम मेरी एडम्स हो। उनी ९ वर्षको हुँदा उनको बुबाको मृत्यु भएको थियो र उनकी आमाले उनको परिवारमा रहेका ५ देखि १५ वर्षका ५ भाई तथा दिदीबहिनीहरूलाई हुर्काएकी थिइन्।
ब्राह्मी लिपिहरू
ब्राह्मिक लिपिहरू अक्षरात्मक लिपिहरूको परिवार हो। तिनीहरू भारतीय उपमहाद्वीप, दक्षिणपूर्व एसिया र पूर्वी एसियाका भागहरूमा प्रयोग गरिन्छ। तिनीहरू प्राचीन भारतको ब्राह्मी लिपिबाट आएका हुन्।
सातौं वा आठौं शताब्दीमा विकसित भएका मध्ययुगीन लिपिहरूको उल्लेखनीय उदाहरणहरूमा नगरी, सिद्धम र शारदा समावेश छन्।
अक्षरात्मक लिपि
अक्षरात्मक लिपि एक खण्डीय लेखन प्रणाली हो जसमा व्यञ्जन-स्वर अनुक्रमहरू एकाइको रूपमा लेखिन्छन्; प्रत्येक एकाइ व्यञ्जन अक्षरमा आधारित हुन्छ, र स्वर सङ्केत माध्यमिक हुन्छ। अक्षरात्मक लिपिले तिब्बत, दक्षिण र दक्षिणपूर्व एसिया, सेमिटिक इथियोपिक लिपिहरू, र क्यानाडाली आदिवासी सिलेबिक्सको लिपिहरूको व्यापक ब्राह्मिक परिवार समावेश गर्दछ। जसरी पाठ्यक्रमको मामला हो, लेखन प्रणालीको एकाइहरूले अक्षर र व्यञ्जन दुवैको प्रतिनिधित्व समावेश गर्न सक्छ। ब्राह्मिक परिवारका लिपिहरूको लागि, अक्षर शब्द एकाइहरूको लागि प्रयोग गरिन्छ।
विशेषताहरू
ब्राह्मी लिपिहरू भारतबाट उत्पत्ति भई दक्षिणपूर्वी एसिया, बङ्गलादेश, श्रीलङ्का, नेपाल, भुटान, तिब्बत, मङ्गोलिया र रुस सम्म फैलिएका थिए। सबै जीवित भारतीय लिपिहरू ब्राह्मी वर्णमालाका वंशज हुन्। आज तिनीहरू दक्षिण एसियाका धेरैजसो भाषाहरूमा प्रयोग गरिन्छ यद्यपि उर्दु, कश्मीरी र पाकिस्तान र भारतका केही अन्य भाषाहरूमा फारसी वर्णमालाले प्रतिस्थापित गरेका छन्। मुख्यभूमि दक्षिणपूर्वी एसिया (म्यानमार, थाइल्यान्ड, लाओस, कम्बोडिया, र भियतनाम), तिब्बत (तिब्बती), इन्डोनेसियाली द्वीपसमूह (जाभानी, बालि, सुन्दानी, बटक, लोन्तारा, रेजाङ, रेन्कोङ, मकासर, आदि), फिलिपिन्स (बेबायिन, बुहिद, हनुनुओ, कुलितान, र अबोरलन तागबान्वा), मलेसियाका भाषाहरूमा प्रयोग पनि गरिन्छ।
सबैभन्दा व्यापक रूपमा प्रयोग हुने भारतीय लिपि देवनागरी हो, जसलाई हिन्दी, बिहारी, मराठी, कोङ्कणी, नेपाली, र प्रायः संस्कृतले साझा गरेको छ। हिन्दीमा क जस्ता आधारभूत अक्षरले पूर्वनिर्धारित स्वरसँगको अक्षरलाई प्रतिनिधित्व गर्छ, यस अवस्थामा क। हिन्दी सहित केही भाषाहरूमा, यो शब्दको अन्त्यमा अन्तिम समापन व्यञ्जन बन्छ, यस अवस्थामा क। अन्तर्निहित स्वरलाई स्वर चिह्न थपेर कि की, कु कु, के के, को को जस्ता अक्षरहरू उत्पादन गरेर परिवर्तन गर्न सकिन्छ।
लिम्बू लिपि
लिम्बू लिपि (सिरिजङ्गा लिपि) लिम्बू भाषा लेख्न प्रयोग गरिन्छ। यो ब्राह्मी प्रकारको अक्षरात्मक लिपि हो।
परम्परागत इतिहासका अनुसार लिम्बू लिपि पहिलो पटक ९औँ शताब्दीको उत्तरार्धमा लिम्बू राजा सिरिजुङ्गा ह्याङले आविष्कार गरेका थिए र त्यसपछि प्रयोगमा छाडेका थिए, १८औँ शताब्दीमा लिम्बू विद्वान ते-ओङ्सी सिरिजुङ्गा सिन थेबेले त्यसलाई पुनः प्रयोगमा ल्याएका थिए। लिम्बूवान र सिक्किममा लिम्बू लिपि पढाउन निषेध गरिएको थियो।
सादुल्लापुर उपजिल्ला
सादुल्लापुर बङ्गलादेशको गाईबान्धा जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
सादुल्लापुर सदर बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°१७' देखि २५°३०' उत्तर अक्षांश र ८९°२०' देखि ८९°३१' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। सादुल्लापुर उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये २२७.९७ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई सुन्दरगञ्ज र मिठापुकार उपजिल्लाले उत्तर, पालशबाडि र गाईबान्धा उपजिल्लाले दक्षिण, गाईबान्धा सदर र सुन्दरगञ्ज उपजिल्लाले पूर्व र पिरगञ्ज उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। घाघाट र सतबिल नदि यस उपजिल्लाको प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने यस युद्धका बेला पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको स्वतन्त्रताका लडिरहेका लडाकु बीच पिरगञ्ज र सादुल्लापुर उपजिल्लाको सिमानामा प्रत्यक्ष गोली हानाहान भएको थियो जहाँ २१ जना पाकिस्तानी सेनाको मृत्यु भएको थियो।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या २६६०३५ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या १३४९७८ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या १३१०५७ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २४२४०६  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २३१३८, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १४ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ४७७ रहेको छ। यस उपजिल्लामा ४६० मस्जिद, ३१ हिन्दु मन्दिरहरू रहेका छन्। जामालपुर मस्जिद यस उपजिल्लाको प्रख्यात इस्लामी धार्मिक स्थल हो। यस उपजिल्लाका ९३.४३% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.१४% ले पोखरी, ०.२६% ले टुटी र ६.०७% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। सादुल्लापुर उपजिल्लामा १ उपजिल्ला स्वास्थ्य जाँच केन्द्र, ६ सङ्घ स्वस्थ्य केन्द्र, १० परिवार नियोजन तथा सुत्केरी हेरचाह केन्द्र, २६ सामुदायिक स्वास्थ्य केन्द्र र ८८ गैरसरकारी स्वस्थ्य केन्द्र तथा मेडिकलहरू रहेका छन्।ref name="census"> यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ५६.८४% घरहरूमा अझै पनि सौचालय सुविधा रहेको छैन।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, जुट, बेसार, प्याज, उखु तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, मेवा, खरबुजा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा धान कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना, फलाम तथा वेल्डिङ उद्योग, बाँसका सामाग्री उत्पादन केन्द्र, काठका सामग्री उत्पादन केन्द्र तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, चामल, केरा, बेसार, आलु लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल, अलहर, सखरखण्ड पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा ३३ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा ८ माछापालन केन्द्र, ३० दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा, ३५ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
प्रशासन
सादुल्लापुर थानको स्थापना सन् १९१३ मा भएको थियो भने सन् १९८३ का दिन यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। सादुल्लापुर उपजिल्ला एक नगरपालिका सहित ११ सङ्घ परिषद्मा विभाजन गरिएको छ जुन यस प्रकार छन्; आइडलपुर सङ्घ परिषद्, बानाग्राम सङ्घ परिषद्, भटग्राम सङ्घ परिषद्, दामोदरपुर सङ्घ परिषद्, धेपरहाट सङ्घ परिषद्, फरिदपुर सङ्घ परिषद्, जामालपुर सङ्घ परिषद्, कामारपाडा सङ्घ परिषद्, खुरला कामारपुर सङ्घ परिषद्, नालडाङ्गा सङ्घ परिषद् र रसुलपुर सङ्घ परिषद्। हाल सादुल्लापुर उपजिल्लामा १६६ मौजा र १६८ गाउँ र ४७,१०२ घरहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ३५.७% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ४०.४% छ भने महिलाको साक्षरता दर ३०.समध्ये पुरुषको साक्षरता ४०.४% छ भने महिलाको साक्षरता दर ३०.९% रहेको छ। यस उपजिल्लामा १२ क्याम्पस, ६९ माध्यमिक विद्यालय, २२० प्राथमिक विद्यालय, ३७ गैरसरकारी विद्यालय र ११० मद्रासाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; नालडाङ्गा क्याम्पस (सन् १९६७), सदुल्लापुर डिग्री क्याम्पस (सन् १९७२), खुरदा कामारपुर बहुभाषिक उच्च विद्यालय (सन् १९०१), सदुल्लापुर बहुभाषिक पाइलट उच्च विद्यालय (सन् १९१८), नालडाङ्गा उमेश चन्द्र उच्च विद्यालय (सन् १९४६), सादुल्लापुर खोदेजा स्मारक कन्या उच्च विद्यालय (सन् १९६३), फरिदपुर सरकारी प्राथमिक विद्यालय (सन् १८६०), मोलोङ बाजार सरकारी प्राथमिक विद्यालय (सन् १८८४) आदि।
उर्सुला फोन डेयर लायेन
उर्जुला जर्ट्रुड भोन डर लायन ('' अल्ब्रेक्त; जन्म सन् १९५८ अक्टोबर ८) एक जर्मन राजनीतिज्ञ र सन् २०१९ डिसेम्बर १ देखि युरोपेली आयोगको अध्यक्ष हुन्। उनले सन् २००५ देखि सन् २०१९ सम्म एन्जेला मर्केलको मन्त्रिपरिषदमा जर्मनीको सङ्घीय सरकारमा कार्य गरेकी थिइन्। उनी इसाई लोकतान्त्रिक सङ्घ तथा यसको युरोपेली सङ्घ समकक्षी, युरोपेली जनता पार्टीको सदस्य हुन्।
मोहनपुर उपजिल्ला
मोहनपुर बङ्गलादेशको राजशाही जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला राजशाही विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
मोहनपुर सदर बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २४°२९' देखि २४°३८' उत्तर अक्षांश र ८८°३४' देखि ८९°४३' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। मोहनगञ्ज उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये १६२.६६ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई मान्दा र तानोर उपजिल्लाले उत्तर, पबा र दुर्गापुर उपजिल्लाले दक्षिण, बाघमारा उपजिल्लाले पूर्व र तानोर उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। शिव र बडनाई नदि यस उपजिल्लाको प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने तात्कालिक समयमा यस उपजिल्लाको सङ्कोवा भन्ने ठाउँमा रहेको एक माद्रासामा स्थानीय राजाकारहरूले सैनिक किल्ला खडा गरेका थिए भने राजाकारहरूले त्यस किल्ला छेउछाउमा रहेका स्थानीय मानिसहरूक‍ सामूहिक हत्या तथा बङ्गलादेशको स्वतन्त्रताका लागि लडिरहेका लडाकुका परिवारलाई दुर्ववहार गर्ने र घरटहराहरूमा आगजनी समेत गर्दै आतङ्क मच्चाएका थिए। राजाकारहरूको एक समूहले बङ्गलादेशको स्वतन्त्रताका लागि लडिरहेका लडाकु अब्दुल आजिजलाई उनकै निवासमा गई हत्या गरेका थिए भने उनको घरमा समेत आगजनी गरेका थिए। नोभेम्बर १९७१ मा बङ्गलादेशी लडाकुले राजाकारको सैनिक किल्लामा आक्रमण गरी ६ राजाकारलाई मारेका थिए।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या १५२८९६ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ७७७७७ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ७६११९ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १४८६६६  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३८६३, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १६ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ३५१ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल जनजाति बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लामा ४६१ मस्जिद, २६ हिन्दु मन्दिर र २ चिहानहरू रहेका छन्। साइपाडा जामे मस्जिद, किशोरीहमट जामे मस्जिद, खरिजा मस्जिद, भोला देवानको चिहान, मोहनपुर जामे मस्जिद आदि यस उपजिल्लाको प्रख्यात इस्लामी धार्मिक स्थल हो। यस उपजिल्लाका ९७.३४% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.५८% ले पोखरी, ०.२३% ले टुटी र १.८५% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्।यस उपजिल्लाका २३.३२% धाराका पानीहरूमा आर्सनिकको मात्रा कमी रहेको पाइएको थियो। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये २७.५४% घरहरूमा अझै पनि सौचालय सुविधा रहेको छैन। मोहनपुर उपजिल्लामा १ उपजिल्ला स्वास्थ केन्द्र, ६ सङ्घ स्वास्थ्य तथा परिवार नियोजन केन्द्र, १ ग्रामीण स्वास्थ केन्द्र, १२ शिशु हेरचाह केन्द्र तथा बाल अस्पताल, १९ स्वास्थ जाँच केन्द्रहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, जुट, प्याज, पानको पात तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, मेवा, खरबुजा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा धान कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना, फलाम तथा वेल्डिङ उद्योग, बाँसका सामाग्री उत्पादन केन्द्र, काठका सामग्री उत्पादन केन्द्र तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, जुट, पानको पात, आँप, लिची लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल, अलहर, सखरखण्ड, कोद‍, उखु पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा २५ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा ३१ माछापालन केन्द्र, ४४ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा, ६० कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ७३.२९% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै २.५२% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.८९% वाणिज्यमा ११.८४%, सञ्चार तथा यातायातमा २.९१%, निर्माण क्षेत्रमा ०.२९%, सुविधामा ३.५२%, धार्मिक सेवामा ०.११%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.११% र अन्यमा ४.५५% रहेका छन्।
प्रशासन
मोहनपुर थानको स्थापना सन् १९१७ मा भएको थियो भने सन् १९८३ का दिन यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा ६ सङ्घ परिषद्/वडा, १६६ मौजा/महल्ला र १५४ गाउँ र ४३९८४ घरहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लामा दुई सरकारी उच्च विद्यालयहरू रहेका छन्।
सुन्दरगञ्ज उपजिल्ला
सुन्दरगञ्ज, बङ्गलादेशको गाईबान्धा जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभागमा अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
सुन्दरगञ्ज बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°२४' देखि २५°३९' उत्तर अक्षांश र ८९°२४' देखि ८९°४३' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। सुन्दरगञ्ज उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये ४२६.५२ वर्ग किलोमिटर ओगटेको। यस उपजिल्लालाई पिरगाछा, उलीपुर र चिलमारी उपजिल्लाले उत्तर, गाईबान्धा सदर र सादुल्लापुर उपजिल्लाले दक्षिण, चिलमारी र चार राजीवपुर उपजिल्लाले पूर्व, सादुल्लापुर, पिरगाछा र मिठापुर उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। टिष्टा र ब्रहम्पुत्र नदि यस उपजिल्लाको प्रमुख नदि हो।
इतिहास
बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्लाका विभिन्न गाउँ तथा स्थानहरूका सर्वसाधारणको सामूहिक हत्या, घरटहराहरूमा आगजन, महिला माथि दुर्ववहार, सामूहिक बलात्कार तथा लुटपाट गरी आतङ्क मच्चाएका थिए। तात्कालिक समयमा पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्लाका १८ सर्वसाधारणहरूलाई अपहरण गरी सबैलाई सामुदायिक हत्या गरेका थिए। माथर हाट भन्ने ठाउँमा पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकु बीच प्रत्यक्ष गोली हानाहान तथा युद्ध भएको थियो।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला विभाग प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या ३९८५८८ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या २०२२७० छ भने महिलाको जनसङ्ख्या १९६३१८ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३६३६०७  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३४४१६, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ६५, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ७९  र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या ४२१ रहेको छ। यस जिल्लामा सन्थल जनजाति बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लामा ४९० मस्जिद, ६९ हिन्दु मन्दिरहरू रहेका छन्। धर्मपुरमा रहेको ढाकुवाबाडी जामे मस्जिद यस उपजिल्लाको प्रख्यात धार्मिक स्थल हो। यस उपजिल्लाका ८७.७१% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.३१% ले पोखरी, ०.२७% ले टुटी र ११.७१% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लामा १ उपजिल्ला स्वास्थ्य केन्द्र र ७ परिवार नियोजन केन्द्रहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ६०.३४% घरहरूमा अझै पनि सौचालय सुविधा रहेको छैन। सन् १७७०, १८९७, १९४३ र १९७४ मा यस क्षेत्रका विभिन्न स्थानहरूमा अनिकाल लागेको थियो हजारौं मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो भने सन् १८८५ र सन् १९९७ मा आएको बाढीले यस उपजिल्लामा थुप्रै घर, भवन तथा बालिनालिमा ठूलो मात्रमा क्षति पुर्‍याएको थियो भने हजारौं मानिसहरू विस्थापित भएका थिए। २९ अप्रिल २००२ का दिन आएको विनाशकारी असिना र आँधीमा परि थुप्रै मानिसहरूको ज्यान गएको थियो भने सन् २००५ मार्च २० को आँधी २३ मानिसहरूको ज्यान गएको थियो भने थुप्रै मानिसहरूको घरबारविहीन बनेका थिए।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, जुट, तोरी, प्याज, हरियो खुर्सानी, खैनी, तोरी, मकै तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, लिची, मेवा, खरबुजा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा धान कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना, फलाम तथा वेल्डिङ उद्योग, बाँसका सामाग्री उत्पादन केन्द्र, काठका सामग्री उत्पादन केन्द्र तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, जुट, प्याज, लसुन तथा मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल र सखरखण्ड पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा ४६ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा १७५ माछापालन केन्द्र, ७ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा, २५ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ७५.२३% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै २.३५% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.३८% वाणिज्यमा ८.७७%, सञ्चार र यातायातमा १.९२%, निर्माण क्षेत्रमा ०.५६%, सुविधामा ३.८७%, धार्मिक सेवामा ०.१७%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.१४% र अन्यमा ६.२२% रहेका छन्।
प्रशासन
प्रशासकीय सुन्दरगञ्ज थानाको स्थापना सन् १८७५ मा भएको थियो भने यसलाई १९८४ मा उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १५ सङ्घ परिषद्/वडा, ११० मौजा/महल्ला र १७८ गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ३१.१% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ३६.२% छ भने महिलाको साक्षरता दर २६% रहेको छ। यस उपजिल्लामा १५ क्याम्पस, ७ प्राबिधिक शिक्षण संस्था, ५२ माध्यमिक विद्यालय, २२० प्राथमिक विद्यालय, ८ बाल उद्धान केन्द्र, ६ सामुदायिक विद्यालय, २१८ मद्रासाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; हरिपुर सरकारी प्राथमिक विद्यालय (सन् १८८०), खामार मोनीराम सरकारी प्राथमिक विद्यालय (सन् १९१०), हरिपुर बिएसएम कन्या विद्यालय (सन् १९१४), बेलका एमसी उच्च विद्यालय (सन् १९२०), बामनदाङ्गा एमएन उच्च विद्यालय (सन् १९१७), काथगाडा बहुभाषिक उच्च विद्यालय (सन् १९२७), शिवराम आदर्श सरकारी प्राथमिक विद्यालय आदि।
२०१४ फिफा विश्वकप
२०१४ फिफा विश्वकप २० औ फिफा विश्वकप हो जो कि एउटा अन्तर्राष्ट्रिय पुरुष फुटबल प्रतियोगिता हो । यो फुटबल विश्वकप ब्राजिलमा १२ जुन देखि १३ जुलाई २०१४ को बीच सञ्चालन हुनेछ । ब्राजिलले यो भन्दा पहिला सन् १९५० मा विश्वकपको आयोजन गरिसकेको छ । ब्राजिलले यस पल्टको विश्वकप फुटबलको आयोजन बिना कुनै रोकावट प्राप्त गरेको छ, फिफाको तर्फबाट सन् २००७ मा आधिकारिक रूपमा सन् २०१४ को विश्वकप फुटबल दक्षिण अमेरिकामा नै हुने घोषणा भएको थियो । दक्षिण अमेरिकामा यो भन्दा बिगतमा विश्वकप फुटबल अर्जेन्टिनामा सन् १९७८ मा भएको थियो ।
३१ वटा देशको राष्ट्रिय फुटबल टिमले विश्वकप फुटबलमा छनौटको लागि जुन २०११ देखि प्रतिस्पर्धा थालेको थियो । संचालक राष्ट्र भएको हुँदा ब्राजिल स्वत: छनौट भएको थियो । विश्वकप फुटबल अन्तर्गत जम्मा ६४ वटा म्याच संचालित हुनेछ जसमा ब्राजिलको १२ वटा शहरको १२ वटा स्टेडियम सामेल हुनेछ । यस विश्वकपमा पहिलो चोटी गोल लाईन प्रविधि को प्रयोग गरियो ।
संचालक राष्ट्र सहित बिगतका सन् १९३० देखिका विश्वकप बिजेता राष्ट्र (उरुग्वे, इटाली, जर्मनी, संयुक्त अधिराज्य, अर्जेन्टिना, फ्रान्स तथा स्पेन) पनि यस विश्वकपको लागि छनौट भइसकेका छन् । स्पेन पछिल्लो २०१० फिफा विश्वकप को बिजेता राष्ट्र हो, उसले फाइनलमा नेदरल्याण्डलाई १-० ले पराजित गरेको थियो ।
पाहुना चयन प्रक्रिया
सन् २००३ मार्च ७ मा फिफा ले विश्वकप फुटबल सन् १९७८ पछि पहिलो पल्ट दक्षिण अमेरिकामा आयोजित हुने घोषणा गर्यो । ३ जुन २००३ का दिन दक्षिण अमेरिकी फुटबल सङ्घ ले २०१४ फिफा विश्वकप को फाइनल खेल अर्जेन्टिना, ब्राजिल तथा कोलम्बिया ले गर्न चाहन्छ भन्ने घोषणा गर्यो । पछि सन् २००४ मार्च १७ मा कोनामिबोल ले ब्राजिललाई नै विश्वकपको पाहुनाको रूपमा सर्वसम्मतिले मतदान गरिएको थियो । यस विकास संगै ब्राजिल २०१४ फिफा विश्वकप गर्ने अधिकार जित्यो । ब्राजिल प्रतियोगिताको लागि बोलि प्रक्रियामा सन् २००७ अक्टोबर ३० मा आधिकारिक रूपमा पाहुना हुने अधिकार जित्यो ।
छनौट भैसकेका राष्ट्रहरु
सन् २०१३ अक्टोबरमा भएको फिफाको ड्रमा परेका ३२ टिमहरु यस टुर्नामेन्टमा छनौट भएका छन् ।
पुरस्कार राशि
फिफाले यस वर्ष प्रतियोगिताको पुरस्कार राशि ५७६ मिलियन अमेरिकी डलर तोकेको छ (जसमा ७० मिलियन डलर घरेलु क्लबलाई तिरिनेछ) । पछिल्लो सन् २०१० फिफा विश्वकपको भन्दा ३७% पुरस्कार राशिमा थप गरिएको छ । प्रतियोगिता सुरुहुनभन्दा अगावै प्रत्येक छनौट भएका टिमले १.५ मिलियन अमेरिकी डलर प्रारम्भिक अभ्यास खेलका लागि पाउनेछन । प्रतियोगितामा पुरस्कारको बांडफांड निम्नानुसार गरिने छ ।
म्याच हुने स्थान
सन् २०१४ को विश्वकपको लागि ब्राजिलका १२ वटा शहर निर्धारित गरिएको छ । टुर्नामेन्टको फाइनल म्याच ब्राजिलको मराकाना स्टेडियम,रियो दी जिनेरियो मा हुनेछ ।
म्याच
म्याचको तालिका फिफा मुख्यालय ज्युरिखमा सन् २०११ अक्टोबर २०११ गरियो त्यस्तै किक-अफ समय २७ सेप्टेम्बर २०१२ को दिन गरियो र अन्तिम ड्र का साथै सात वटा म्याचको समय फिफाले मिलाएको हो ।
समुह चरण
समुह बिजेता तथा उप-बिजेता अन्तिम १६ को लागि छनौट हुनेछ ।
अंक समान भएको अवस्थामा
समुहमा भएका सबै टिमको अंक यस अनुसार बाँडफाँड गरिनेछ :-
तालिकामा दिईएको समय नेपालको प्रमाणिक समय यूटीसी +५:४५ अनुसार दिइएको छ ।
गोलकर्ता
अतिरिक्त समय पछि पेनाल्टी शुट आउट मा गरिएको गोल गनिने छैन।
स्रोत:
इजाबेल कोचर
इजाबेल कोचर (जन्म सन् १९६६ डिसेम्बर ९) एक फ्रान्सेली महिला व्यावसायी हुन्। उनी सन् २०२० फेब्रुअरी २४ सम्म इन्जी (पहिले जिडिएफ सुएज) का प्रमुख कार्यकारी अधिकृत थिइन्।
प्रारम्भिक जीवन र शिक्षा
इजाबेल कोचर सन् १९८७ मा पेरिसको इकोल नॉर्मले सुपरप्राइयर तथा माइन्स पेरिसटेक  इन्जीनियरिंग स्कूलबाट स्नातक गरेका थिए। उनले क्वान्टम अप्टिक्समा स्नातकोत्तर र भौतिक विज्ञानमा स्नातकोत्तर समेत गरेकी छन् ।
सम्मान
सन् २०१७ मा उनी फोर्ब्सको शक्तिशालि महिलाको सूचीमा तेश्रो स्थानमा तथा सन् २०१९ को सूचीमा १३ औं स्थानमा सूचीकृत थिइन।
व्यक्तिगत जीवन
कोचरका पाँच जना बच्चा छन्।
बोचागञ्ज उपजिल्ला
भूगोल
बोचागञ्ज बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°४०' देखि २५°५४' उत्तर अक्षांश र ८८°२३' देखि ८८°३२' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। बोचागञ्ज उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये २२४.८१ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई वीरगञ्ज र पिरगञ्ज उपजिल्लाले उत्तर, बिरल उपजिल्ला र भारतको पश्चिम बङ्गाल राज्यले दक्षिण, वीरगञ्ज, कहारोल र बिरल उपजिल्लाले पूर्व र पिरगञ्ज उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। ताङ्गन यस उपजिल्लाका प्रमुख नदि हो।
इतिहास
बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने यस युद्धका बेला यस क्षेत्रमा बसोबास गर्ने उर्दु मात्रृभाषा भएका मानिसहरूले (राजाकार) र पाकिस्तानी सेनाले यहाँ रहेका बङ्गाली मातृभाषा भएका स्थानीय मानिसहरूको सामूहिक हत्या, घरटहरामा आगजनी, महिला माथी दुर्ववहार, सामूहिक बलात्कार गरी आतङ्क मच्चाएका थिए। पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकु बीच यस उपजिल्लाको मेहरपुर हाटमा प्रत्यक्ष गोली हानाहान भएको थियो। पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्लाका युवाहरूको अपहरण गरी सामूहिक हत्या पनि गरेका थिए। यस उपजिल्लाको पुलेरहाट भन्ने ठाउँमा बङ्गलादेशी लडाकुले राखेको धरापमा परि ६ पाकिस्तानी सेना मारिएका थिए।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या १४५२९५ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ७४५८९ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ७०७०६ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ८७३१४  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ५५६५६, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ९५०, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १२ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या १४६३ रहेको छ। यस उपजिल्लामा २११ मस्जिद, ९१ मन्दिर, १ गिर्जाघरहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका ९६.०१% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.०३% ले पोखरी, ०.५६% ले टुटी र ३.४% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्।यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ६७.११% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। बोचागञ्ज उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, ६ सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्र र १ आँखा अस्पताल रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ६०.७४% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै ३.१४% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.६४% वाणिज्यमा ९.६४%, सञ्चार तथा यातायातमा २.२६%, निर्माण क्षेत्रमा १३.४६%, सुविधामा ७.१७%, धार्मिक सेवामा ०.१%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.१५% र अन्यमा २.७१% रहेका छन्।
प्रशासन
बोचागञ्ज थानको स्थापना सन् १९१६ मा भएको थियो भने सन् १९८४ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १ नगरपालिका, ६ सङ्घ परिषद्/वडा, १४४ मौजा/महल्ला र १४६ गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ५०.९% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ५८.७% छ भने महिलाको साक्षरता दर ४२.८% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ६ क्याम्पस, १ व्यवसायीक शिक्षण संस्था, ४९ माध्यमिक विद्यालय, १२० प्राथमिक विद्यालय र १५ मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; सेतावगञ्ज डिग्री क्याम्पस (सन् १९६७), मोलहापाडा बहुभाषिक उच्च विद्यालय (सन् १९१३), सेतावगञ्ज पाइलट उच्च विद्यालय (सन् १९३८), नेहालगाउँ उच्च विद्यालय (सन् १९४६), बतासन उच्च विद्यालय (सन् १९६६), सेतावगञ्ज कन्या विद्यालय (सन् १९७३), सेतावगञ्ज कामिल मदरसा (सन् १९५७) आदि।
गेल कोजिएरा बौद्रोउ
गेल कोजियरा बौद्रोउ (जन्म सन् १९६०) एक अमेरिकी महिला व्यावसायी तथा खेलाडी हुन्। उनी सन् १९७८ देखि सन् १९८२ सम्म कलेजमा डार्टमाउथ बिग ग्रीन महिला बास्केटबल समूहको उत्कृष्ट खेलाडी थिए । उनले पछि एटना, ब्लूक्रस ब्लूशिल्ट इलिनोइस (सन् २००२) र युनाइटेड हेल्थ ग्रुप (सन् २००८) जस्ता धेरै कम्पनीहरूको कार्यकारीको रूपमा कार्य गरेका थिए । सन् २००९ मा उनलाई फोर्ब्सको "१०० सबैभन्दा शक्तिशाली महिला" सूचीमा ५४ औं स्थानमा सूचीकृत भएका थिए भने सन् २०१९ को सूचीमा उनी ११ औं स्थानमा रहेका थिए।  सन् २००८ देखि सन् २०१४ सम्म उनी फोर्च्युनको शक्तिशाली महिलाको सूचीमा सूचीकृत थिए भने उक्त सूचीमा उनी २५ औं स्थानमा पुगेका थिए। सन् २०१४ मा युनाइटेड हेल्थ ग्रुपको प्रमुख कार्यकारी अधिकृतको पद छोडेर उनले आफ्नो स्थास्थ्य सम्बन्धी परामर्श कम्पनी जिकेबी ग्लोबल हेल्थ, एलएलसीको स्थापना गरेका थिए। सन् २०१७ नोभेम्बरमा उनी अमेरिकाको महिला नेतृत्व भएको दोश्रो ठूलो कम्पनी एन्थेम इन्कको प्रमुख कार्यकारी अधिकृतको रूपमा नियुक्त भएका थिए ।
पुरस्कार
सन् २०१८ मा उनि बिली जीन किंग योगदान पुरस्कार बाट सम्मानित भइन् ।
हाकिमपुर उपजिल्ला
हाकिमपुर बङ्गलादेशको दिनाजपुर जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
हाकिमपुर बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°१४' देखि २५°२४' उत्तर अक्षांश र ८८°५६' देखि ८९°०९' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। हाकिमपुर उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये ९९.९२ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई नवावगञ्ज र बिरामपुर उपजिल्लाले उत्तर, पाँचबिबि उपजिल्लाले दक्षिण, घोडाघाट उपजिल्लाले पूर्व, भारतको पश्चिम बङ्गाल राज्य र बिरामपुर उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ। जमुना र तुलसी गङ्गा नदि यस उपजिल्लाको प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
सन् १९३३ मा यस उपजिल्लामा बेलायत हातहतियार आन्दोलन विरुद्ध सर्वसाधारण उत्रिएका थिए भने उक्त आन्दोलनको नेतृत्व तात्कालिक समयमा अनुसालन स्मृति र जगन्तार पार्टीले लिएका थिए। आन्दोलनमा उत्रिएका मानिसहरूले दार्जिलिङ मालीमा आक्रमण गरी त्यहाँ रहेका हातहतियारहरू कब्जामा लिन सफल भएका थिए भने मानिसहरूले त्यहाँ रहेको रेल्वे स्टेसनमा पनि आगजनी गरेका थिए। बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने तात्कालिक समयमा १९ अप्रिल १९७१ का दिन पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्लामा आतङ्क मच्चाउन शुरू गरेका थिए। पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको स्वतन्त्रताका लागि लडिरहेका लडाकु बीच यस उपजिल्लाको चाटनी भन्ने ठाउँमा प्रत्यक्ष गोली हानाहान हुँदा दुई लडाकुहरूको ज्यान गएको थियो। पाकिस्तानी सेनाले पछि घरघरमा छापा मारि त्यहाँ रहेका पुरुष तथा सबै युवालाई मार्दै महिला र किशोरहरूलाई सेनाको सैनिक किल्लामा लगेका थिए। यस बङ्गलादेश स्वतन्त्रता युद्धमा बङ्गलादेशी लडाकुहरू भारत सरकारसँग गोप्य रूपमा सन्देश आदन प्रदान गरिरहेका थिए। २१ नोभेम्बर १९७१ देखि ११ डिसेम्बर १९७१ सम्म पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशी लडाकु बीच यस उपजिल्लाको थुप्रै स्थानहरूमा प्रत्यक्ष गोली हानाहान तथा युद्ध भएको थियो जहाँ ३४५ बङ्गलादेशी लडाकुहरूको मृत्यु भएको थियो। हाकिमपुर ११ डिसेम्बर १९७१ का दिन स्वतन्त्र भएको थियो।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या ८३०२८ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ४२९२२ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ४०१०६ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ७५९०१  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ४७०१, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १०५९, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १३३ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या १२३४ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल जनजाति बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लामा १४० मस्जिद, २२ हिन्दु मन्दिर र ३ गिर्जाघरहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका ९५.६०% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.२% ले पोखरी, ०.०६% ले टुटी र ४.०६% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ४५.९०% घरहरूमा अझै पनि सौचालय सुविधा रहेको छैन। हाकिमपुर उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, ३ सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्रहरू रहेका छन्।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, जुट, प्याज, तोरीको बीउ तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, मेवा, खरबुजा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा धान कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना, फलाम तथा वेल्डिङ उद्योग, पाउरोटी उद्योग, बिँडी उद्योग, बाँसका सामाग्री उत्पादन केन्द्र, काठका सामग्री उत्पादन केन्द्र तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, गहुँ, आलु लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल, अलहर, खैनी, कोद‍, उखु पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा ३५ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा १२ माछापालन केन्द्र, २ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा, २ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ५४.२६% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै २.८५% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ०.६४% वाणिज्यमा २३.७४%, सञ्चार तथा यातायातमा ४.९१%, निर्माण क्षेत्रमा ०.६९%, सुविधामा ४.९२%, धार्मिक सेवामा ०.१५%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.२६% र अन्यमा ७.६८% रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ४७.२% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ५२.५% छ भने महिलाको साक्षरता दर ४१.६% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ३ क्याम्पस, २२ माध्यमिक विद्यालय, ४१ प्राथमिक विद्यालय र १४ मदरसाहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; हाकिमपुर डिग्री क्याम्पस (सन् १९८४), हाकिमपुर महिला डिग्री क्याम्पस (सन् १९९५), जलालपुर व्यवस्थापन वाणिज्य क्याम्पस, बाङ्ला हिली पाइलट उच्च विद्यालय (सन् १९४१), बाङ्ला हिली सरकारी कन्या उच्च विद्यालय (१९४१), बोल्दार उच्च विद्यालय (सन् १९४९), हितोसो आदिवासी जुनियर उच्च विद्यालय (सन् २००१), पौषगाडा फजिल मदरसा (सन् १९४७) आदि।
रायगञ्ज उपजिल्ला
इतिहास
बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने यस युद्धका बेला पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको स्वतन्त्रताको लागि लडिरहेका लडाकु बीच यस उपजिल्लाको सालङ्गा, पाङ्शाही, धानगाढा र चन्दाइकोना जस्ता ठाउँहरूमा युद्ध र प्रत्यक्ष गोली हानाहान भएको थियो जहाँ थुप्रै लडाकुहरू र पाकिस्तानी सेनाहरू मारिएका थिए भने पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्लाका थुप्रै घरहरूमा पूर्णतया आगजनी गरेका थिए। रायगञ्ज १२ डिसेम्बरका दिन पाकिस्तानबाट मुक्त भएको थियो।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या २६७५२२ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या १३७५७४ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या १२९९४८ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या २३४११२  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३३३६१, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३० र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या १९ रहेको छ। यस उपजिल्लामा ३६१ मस्जिद, ५२ हिन्दु मन्दिर र २ चिहानहरू रहेका छन्। धानगाढा मस्जिद, खारिजा धुधहाट मस्जिद, खरिजा मस्जिद, भोला देवानको चिहान, राजरबाडी मन्दिर आदि यस उपजिल्लाको प्रख्यात इस्लामी धार्मिक स्थल हो। यस उपजिल्लाका ९०.७७% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.४२% ले पोखरी, ०.३२% ले टुटी र ८.४९% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाका २३.३२% धाराका पानीहरूमा आर्सनिकको कमी रहेको पाइएको थियो। रायगञ्ज उपजिल्लामा १ उपजिल्ला स्वास्थ केन्द्र र ९ स्वास्थ्य जाँच केन्द्रहरू रहेका छन्। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ३३.५७% घरहरूमा अझै पनि सौचालय सुविधा रहेको छैन। सन् १७७०, १८९७, १९४३ र १९७४ मा यस क्षेत्रका विभिन्न स्थानहरूमा अनिकाल लागेको थियो हजारौं मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो भने सन् १८८५ र सन् १९९७ मा आएको भुकम्पमा यस उपजिल्लामा थुप्रै घर र भवनहरूमा ठूलो मात्रमा क्षति पुर्‍याएको थियो।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, जुट, प्याज, उखु तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, मेवा, खरबुजा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा धान कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना, फलाम तथा वेल्डिङ उद्योग, बाँसका सामाग्री उत्पादन केन्द्र, काठका सामग्री उत्पादन केन्द्र तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, चामल, केरा, बेसार, आलु लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल, अलहर, सखरखण्ड पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा १४ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा ३८ माछापालन केन्द्र, ८ दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा, २८ कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ६९.२७% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै २.९३% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा ४.४६% वाणिज्यमा ११.२५%, सञ्चार तथा यातायातमा २.५१%, निर्माण क्षेत्रमा ०.९०%, सुविधामा ३.९०%, धार्मिक सेवामा ०.१७%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.१८% र अन्यमा ५.३३% रहेका छन्।
प्रशासन
रायगञ्ज थानको स्थापना सन् १९३७ मा भएको थियो भने सन् १९८३ का दिन यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। रायगञ्ज उपजिल्ला एक नगरपालिका सहित ९ सङ्घ परिषद्मा विभाजन गरिएको छ जुन यस प्रकार छन्; धानगडा सङ्घ परिषद्, चान्दाइकोना सङ्घ परिषद्, धुविल सङ्घ परिषद्, घुडका सङ्घ परिषद्, सोनाखाडा सङ्घ परिषद्, नलका सङ्घ परिषद्, पाङ्गाशी सङ्घ परिषद्, धामाइनगर सङ्घ परिषद्, ब्रह्मगाछा सङ्घ परिषद्। हाल रायगञ्ज उपजिल्लामा १९३ मौजा र २७० गाउँहरू रहेका छन्।
शिक्षा
यस उपजिल्लाको कुल साक्षरता दर ३५.५८% रहेको छ जसमध्ये पुरुषको साक्षरता ४०.६३% छ भने महिलाको साक्षरता दर ३०.२५% रहेको छ। यस उपजिल्लामा ११ क्याम्पस, ४३ माध्यमिक विद्यालय र ३७ मद्रासाहरू रहेको छ। यस उपजिल्लाका केही उत्कृष्ट शिक्षण संस्थाहरू यस प्रकार छन्; सालाङ्गा डिग्री क्याम्पस (सन् १९७०), हाजी वाहिल मारियम डिग्री क्याम्पस (सन् १९७२), धानगडा महिला क्याम्पस (सन् १९९९), चान्दाइकोना बहुभाषिक उच्च विद्यालय (सन् १९२१), धानगडा उच्च विद्यालय (सन् १९५०), जेकेए मनान उच्च विद्यालय (सन् १९७३), धानगडा फजिल मदरसा (सन् १९७६) आदि।
बिरल उपजिल्ला
बिरल बङ्गलादेशको दिनाजपुर जिल्लाको एक उपजिल्ला हो। यो उपजिल्ला रङ्पुर विभाग अन्तर्गत पर्दछ।
भूगोल
बिरल बङ्गलादेशको उत्तरी भागमा पर्छ भने यो उपजिल्ला २५°३१' देखि २५°४६' उत्तर अक्षांश र ८८°२६' देखि ८८°३८' पूर्वी देशान्तरणमा अवस्थित छ। बिरल उपजिल्लाले बङ्गलादेशको कुल क्षेत्रफल मध्ये ३५२.१६ वर्ग किलोमिटर ओगटेको छ। यस उपजिल्लालाई बोचागञ्ज र कहारोल उपजिल्लाले उत्तर, दिनाजपुर सदर उपजिल्ला र भारतको पश्चिम बङ्गाल राज्यले दक्षिण,दिनाजपुर सदर उपजिल्लाले र पुनर्भाह नदीले पूर्व र बोचागञ्ज र भारतको पश्चिम बङ्गाल राज्यले पश्चिमबाट घेरेको छ। ताङ्गन, नाल र कराई बिल यस उपजिल्लाका प्रमुख नदिहरू हुन्।
इतिहास
सन् १८५५ देखि १८५६ सम्म यस उपजिल्लामा सन्थल जनजातिले आन्दोलन गरेका थिए। बङ्गलादेश मुक्ति अभियान सन् १९७१ अप्रिल ४ का दिनबाट देश व्यापी रूपमा शुरू भएको थियो भने १३ नोभेम्बर १९७१ का दिन पाकिस्तानी सेनाले यस उपजिल्लाको बिजोरसँग अन्तर्गत पर्ने बहाला गाउँमा ३७ जना सर्वसाधारणहरूको गोली हानि सामूहिक हत्यम गरेका थिए। १५ डिसेम्बर १९७१ का दिन पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकु बीच यस उपजिल्लाको बगुडाखारी गाउँमा प्रत्यक्ष गोली हानाहान तथा युद्ध भएको थियो जहाँ ३० बङ्गलादेशी लडाकुहरू मारिएका थिए भने त्यसको बाहेक पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशको मुक्तिका लागि लडिरहेका लडाकु बीच यस उपजिल्लाको बहाबाल भन्ने स्थानमा प्रत्यक्ष गोली हानाहान हुँदा १०० पाकिस्तानी सेनाहरूको मृत्यु भएको थियो।
जनशाङ्खिकि
उपजिल्ला प्रतिवेदनका अनुसार यस उपजिल्लाको कुल जनसङ्ख्या २३१४७६ रहेको छ जसमध्ये पुरुषको जनसङ्ख्या ११९३३३ छ भने महिलाको जनसङ्ख्या ११२१४३ रहेको छ। धर्मका आधारमा यस जिल्लामा इस्लाम धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या १६७१९३  छ भने हिन्दु धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ६०२८४, बौद्ध धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ११२२, इसाई धर्मवलम्बीको जनसङ्ख्या ३१ र अन्य धर्मका मानिसहरूको जनसङ्ख्या २८४६ रहेको छ। यस उपजिल्लामा सन्थल, मुण्डा, मालो, महाली, उराँव जनजाति बसोबास गर्छन्। यस उपजिल्लामा ४३४ मस्जिद, ८२ मन्दिर र ४ चिहानहरू रहेका छन्।बिरल जामे मस्जिद, मुन्सीपाडा जामे मस्जिद, मुल्लाक दिवानको चिहान, सेनदिधी काली मन्दिर, मेहेराबाई जामे मस्जिद आदि यस उपजिल्लाका प्रमुख तथा लोकप्रिय धार्मिक स्थलहरू हुन्। यस उपजिल्लाका ९६.६६% जनसङ्ख्याले शुद्ध पिउने पानीका लागि पानी तान्ने मोटर र धारोको प्रयोग गर्दै आएका छन् भने ०.०९% ले पोखरी, ०.३६% ले टुटी र २.८९% ले अन्य माध्यमबाट पानीको प्रयोग गर्दै आएका छन्। यस उपजिल्लाको कुल घरहरू मध्ये ७५.१०% घरहरूमा अझै पनि सुविधा सम्पन्न अर्थात पक्की सौचालय सुविधा रहेको छैन। बिरल उपजिल्लामा १ अस्पताल, १ उपजिल्ला स्वास्थ्य संस्था, १० सङ्घ अस्पताल तथा परिवार नियोजन केन्द्र र १ आँखा अस्पताल रहेका छन्। १८८७ र सन् १९९१ मा आएको बाढीले यस उपजिल्लामा थुप्रै घर र भवनहरूमा ठूलो मात्रमा क्षति पुर्‍याएको थियो।
अर्थतन्त्र
यस उपजिल्लाको अर्थतन्त्र मुख्यतया कृषिमा आधारित छ। यस उपजिल्लाका अधिकांश मानिसहरू किसान हुन्। यस उपजिल्लामा धान, गहुँ, मकै, तोरी, आलु, उखु तथा अन्य अन्न बालीहरू उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा मुख्यतया आँप, केरा, मेवा, खरबुजा, कटहर, लिची, अम्बा आदि उत्पादन हुँदै आएको छ। यस उपजिल्लामा चिनी उत्पादन केन्द्र, गहुँ कुटानी केन्द्र, बरफ कारखाना तथा चिस्यान केन्द्र, वेल्डिङ उद्योग,चिनी उद्योग तथा अन्य उद्योग कलकारखानाहरू पनि सञ्चालनमा रहेका छन्। यस उपजिल्लाले मुख्यतया धान, चामल, लिची, मकै, प्याज लगायत मौसमी तरकारी र अन्य फलफूलहरू निर्यात गर्दै आएको छ। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख रहेका आलसको तेल, तिल, खैनी पनि निम्न मात्रमा उत्पादन गरिन्छ। यस उपजिल्लामा ३३ हाटबजार तथा मेलाहरू सञ्चालन रहेका छन्। यस उपजिल्लामा लोपोन्मुख ठेला, गोरू गाडा र रथहरू सामान ओसारपसार तथा यातायातका साधन बन्द‌ै आएका छन्। यस उपजिल्लामा थुप्रै माछापालन केन्द्र, दुग्ध सङ्कलन केन्द्र तथा कुखुरापालन केन्द्रहरू रहेका छन्।
यस उपजिल्लाको मुख्य आय श्रोतको बाटो भनेको कृषि र खेती हो जसमा जिल्लाकै ७०.४५% मानिसहरू संलग्न छन्। यस जिल्लाका मानिसहरू अन्य जस्तै ३.१६% मजदुरीमा, उद्योग तथा व्यापारमा १.०३% वाणिज्यमा १२.०१%, सञ्चार तथा यातायातमा २.८६%, निर्माण क्षेत्रमा १.७३%, सुविधामा ४.४६%, धार्मिक सेवामा ०.१७%, वैदेशिक रोजगारी तथा भाडामा ०.१३% र अन्यमा ४% रहेका छन्।
प्रशासन
बिरल थानको स्थापना सन् १९१५ मा भएको थियो भने सन् १९८४ मा यसलाई उपजिल्लामा परिणत गरिएको थियो। हाल यस उपजिल्लामा १ नगरपालिका, ११ सङ्घ परिषद्/वडा, २४१ मौजा/महल्ला र २३५ गाउँहरू रहेका छन्।
आइएसी (कम्पनी)
सन् १९८० र सन् १९९० को दशक
आइएसी सन् १९८६ मा स्थानीय टेलिभिजन स्टेसनहरू खरीद गर्दै होम सपिङ नेटवर्क (अनुवादित: गृह किनमेल सञ्जाल)को दर्शक सङ्ख्या बढाउने योजनाको एक अंशको रूपमा, सिल्भर किङ प्रसारण कम्पनीको रूपमा स्थापित भएको थियो। सन् १९८८ सम्ममा, सिल्भर किङले ११ स्टेसनहरूलाई करिबकरिब २२ करोड अमेरिकी डलरमा खरिद गरेको थियो। कम्पनीले पछि यसको नाम एचएनएस सञ्चार, निगम र त्यसपछि सिल्भर किङ सञ्चार निगममा परिवर्तन गरेको थियो। सन् १९९२ मा, सिल्भर किङ एचएसएनका सेयरधनीहरूका माझ टुक्रिँदै एक सार्वजनिक कम्पनीको रूपमा गठन भएको थियो। अगस्त १९९५ मा अमेरिकी व्यापारी ब्यारी डिलरले सिल्भर किङलाई खरिद गरेका थिए जसलाई कम्पनीको सबैभन्दा ठूलो सेयर रहेको लिबर्टी मिडिया निगमको समर्थन रहेको थियो। फक्स प्रसारण कम्पनीको निर्माणको नेतृत्वमा रहेका डिलरले कथित एक नयाँ प्रसारण सञ्जालको आधारको रूपमा सिल्भर किङको स्टेसनको उपयोग गर्न आशा लिएका थिए।
सन् १९९० को दशकमा कम्पनीले धेरै सम्पत्तिहरू अधिग्रहण गरेको थियो। डिसेम्बर १९९६, मा, सिल्भर किङले १.३ अर्ब अमेरिकी डलरको सेयरमा एचएसएनमा ८०% स्वामित्व प्राप्त गरेको थियो र यसको आफ्नो नाम एचएसएन, निगममा परिवर्तन गरेको थियो।  सोही समयमा, कम्पनीले सेभो पिक्चर्स, एक असफल चलचित्र स्टुडियोलाई २१ करोड अमेरिकी डलरमा अधिग्रहण गरेको थियो जसले अमेरिकी कम्पनी एसएफ प्रसारण मार्फत फक्समा आवद्ध ४ स्टेसनहरूको पूर्ण स्वामित्व कायम गरेको थियो। एचएसएनले जुलाई १९९७ मा टिकटमास्टर समूहमा नियन्त्रक अंश खरीद गरेको थियो र बाँकी कम्पनीलाई जुन १९९८ मा प्राप्त गरेको थियो। फेब्रुअरी १९९८ मा, यसले युनिभर्सल स्टुडियोको टेलिभिजन सम्पत्ति (युएसए सञ्जाल, साइ-फाई च्यानल, र युनिभर्सल टेलिभिजनको घरेलु उत्पादन र वितरण उपकरण सहित) लाई ४.१ अर्बमा खरिद गरेको थियो। कम्पनीको नाम यस बिन्दुमा आफ्नो नाम युएसए सञ्जाल निगममा परिवर्तन गरेको थियो।अधिग्रहण रणनीतिलाई जारी राख्दै, कम्पनीले मे १९९९ मा, १४ करोड ९० लाख अमेरिकी डलरमा होटेल आरक्ष सञ्जालको अधिग्रहण गरेको थियो।
सन् २००० को दशक
अनलाइन सम्पत्तिमा ध्यान केन्द्रित गरे पश्चात्, यसले मे २००२ मा, यसको नाम युएसए इन्टरएक्टिभ ( युएसएआई) मा परिवर्तन गरेको थियो भने यसले जुन २००३ मा, नाम इन्टर एक्टिभ कोर्पमा परिवर्तन गरेको थियो र अन्ततः जुलाई २००४ मा कम्पनीफे आफ्नो नाम आइएसी/इन्टर एक्टिभ कोर्पमा परिवर्तन गरेको थियो।
अगस्त २००३ मा, आइएसीले अनलाइन विनिमय तुलना वेबसाइट प्राप्त लेन्डिङट्री प्राप्त गरेको थियो र सेप्टेम्बरमा, कम्पनी छुट यात्रा वेबसाइट हटवायर डटकमको अधिग्रहण गरेको थियो। अक्टोबरमा, आइएसीले फ्रान्सेली यात्रा वेबसाइट एनिवे डटकम त्रान्सात मार्फत ६ करोड २७ लाख अमेरिकी डलरमा खरिद गर्न सहमत भएको थियो।