cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geschichte vun Builefeld
Weimarer Republik un Nationalsozialismus
Innen 2. Weltkruig send jümmer mäir Builefelder Saldoden weoren un et gaff deswiagen jümmer wäiniger Arbäider. Dorümme hätt man 14.721 Luüe, mäistendäils iut de Ukraine un Polen, no Builefeld brocht un teo r Arbäid twungen. De ersten Bomben send in Builefeld innen Juni 1940 dalfalen, owwer nau ohne gröddere Malessen. De laigeste Angruip was an'en 30. September 1944. An den Dage send 649 Minsken stuorben un de gröddste Däil vun'e Aultstatt un viäle historiske Gebaide send inne Dutten gohn. Innen März 1945 weor de Viadukt in Schildske med ner Bombe bino gans kaputt maket. Innen Kruige send in Builefeld mäir os 1.300 Minsken vun Bomben daud maket weoren un ümme 15.600 Wuohnungen inne Dutten gon.
An'en 4. April 1945 häwwet de Amerikaner Builefeld binoh ohne Struit innuamen. Ümme ne Wiäken läder send de Briten kuomen un häwwet ne britiske Militärregairung insett.
Wuirupbobben un Füdderkuomen bet vandage
No den Kruig geng et denn wuir laus domedde, ollens wuir upteobobben. Viäle kaputte Gebaide kaime gans weg un nuige weoren bobbet. De Stadt sog denn auk gans anners iut os vor den Kruige. De Industrie is auk wuir upbobbet weoren, de Wertskop kamm wuir inne Gänge. Blaut de Textilindustrie weor jümmer wäiniger.
1945 weor de Ruiksbahn-Generaldirekscheon grünnet, de vor de Uisenbahn in de britisken Zone teostännig was. 1945/46 kamm auk de Sammelstuie vor Norichten iawer Foörer vun Kraftfoartuügen un de Sammelstuie vor Norichten iawer Kraftfoartuüge vun Berlin un Peine no Builefeld. 1951/52 trock de Sammelstuie no Flensborg un häit vun do an Kaftfahrt-Bundesamt.
Wuil et no n Kruige viäle Flüchtlinge un Häimatferdriabene gaff, hadde Builefeld innen Johre 1955 oll 155.000 Inwuohner. De Katholsken send aukjümmer mäir weoren, un in den 50er un 60er Johren häwwet se 10 katholske Pfarrkiarken nuigg bobbet.
1969 weor de Universität Builefeld grünnet. Innen Westen vun'e Statt an'en Osning is denn dat Gebaide dovor bobbet weoren. Lange Tuit was de Uni Builefeld äine vun wäinigen Haugscheolen, de olle Fakultäten unner äinen Dack hedden. Intüsken hät de Uni owwer seo viäle Studäirenden, dat niu doch ne ganse Ruige vun nuigen Gebaiden bobbet send.
1973 is de Kruis Builefeld med teo de kruisfruige Statt Builefeld kuomen. Dommedde geng de Inwuohnertall haug up iawer 300.000 Luüe.
1991 is de Stattbann ferch weoren. Iawer 20 Johre hät dat diurt, olle de Tunnels teo bobben, domedde de Stattbann inner Binnenstadt unner de Airn foören konn.
Kuik auk
De Buabersten vun Builefeld
Maris
.
Maris betekent ok
Kiek ok bi: Māris.
Baegert
Baegert is de Familiennaam von
Epply
Epply is de Familiennaam von
Goldville
Goldville betekent
Ray Manzarek
duum|Ray Manzarek, 2009 Raymond Daniel „Ray“ Manzarek (oorsprünglich Manczarek; * 12. Februar 1939 in Chicago; † 20. Mai 2013 in Rosenheim ) weer en US-amerikaansch Musiker un Schriever. Bekannt wurr he as Organist vun de Doors.
Levensloop
Manzarek wurr as Söhn vun en poolschstämmig Inwannerfamilie in de darte Generatschoon in Chicago boren. All fröh fung he an mit klassisch Klaveerstünn, woll ehder in‘ Kontext vun en bürgerlichen Uptrecken, sien Begabung hett sück langsam rutbildt.
Nah sien College-Afsluss 1960 hett Manzarek, an de University of California in Los Angeles studeert, wo he an de kinematographischen Fakultät Jim Morrison kennenlernt hett. De upstrevend Intellektuellen hebbt gau Früenschap slooten, Morrison hett sogor eenig Tiet mit Ray un de sien Früendin Dorothy de sülvig Wahnung leevt. Manzarek hett in disse Tiet eerst Drogenerfohrungen maakt: besünners hett he Marihuana nommen, aber ok dat nee upkommend LSD.
In dat Johr 2002 grünn Manzarek tosommen mit Robby Krieger, Ty Dennis un den Frontmann vun de Band The Cult, Ian Astbury de Band The Doors of the 21st Century, de sück nah en Rechtsstriet 2005 „Riders on the Storm“ nömmen deen. Toletzt sünd Manzarek un Krieger as Ray Manzarek and Robby Krieger of The Doors uptreden. In’n Mai 2013 is he an Kreeft doodbleven.
Zitat
Die Gegenwart ist doch entsetzlich. Wir leben in genau dem zynischen Alptraum, vor dem wir in den Sechzigern immer gewarnt hatten.|Ray Manzarek Pressekonferenz in‘ Sömmer 1997.
Diskografie (ahn Platen mit de Doors]
Solo-Alben
Tosommen mit Nite City
Kollaboratschonen (Utwahl)
Schriften
Deutsche Übersetzung von Light My Fire - My Life with the Doors, 1998 Fiktiv Stück um Jim Morrison
Lippske Tichler
duum|Tichlerdenkmaal in [[Kalltrup]] De lippsken Tichler ( auk lippske Tichelbäckers) sind Steunbäckers iut ’t Förstendoom Lippe wesen, de eun seo karget Lieven fohren sind, dat seu den Sommer över, in Tichelwerken, sünnerlig in Noordwestduitskland, de Nedderlannen un Däänmark afmuracken, up dat seu ehre Famüiljen beflicken un bekoken kunn.
Historie
Ol in'n 17.johrhunnert gaff dat menje lippske Keerls de in’n Sommer in’e Frömde trocken, Arböjj teo finnen. In de Öörst het Regeren van Lippe dat verboden, man dat sind denn seo vele wurrn, dat seu dor nix gegen maken konn. Denn de Luide in dat Förstendom Lippe wörn nienich sünnerlich rüik un dorümme gingen de Männer bet na Holland un Freesland, os Torfsteker un Maijjer teo arböjjen. Man iutgangs dat 17.Johrhunnert specialseerten sik de meusten up dat Ticheln ( Lippsk Platt för Tegel or Backsteunen maken). Drad weern de lippsken Tichler os geode Arböjjer in’r Künne un baule sind in meust ollen Tichlewerken in’n Nedderlannen un Noordwestduitskland Lippers teogange wesen. In’n Johr 1865 arbböjjen denn ol 10.000 lippske Keerls os Tichler in’r Frömde. In'n 19.Johrhunnert trocken ümtrend 40 % van de lippsken Keerls, de arböjjen kunnen, in’n Sommer weg. Jeudet Johr üm Paske raisen Gruppen van lippsken Tichler unner Föhren van eun „Brandmeester“ up „Kampagne“, un kömmen denn an't Enne van November or Anfang Dezember, wenn dat Wedder teo kault teo’n Tichlen werrt, trüjje. Den Sommer över mossten de Frubben, Aulen un Kinner up'n Hoff teohuus arböjjen.
De Grund worümme seo menje Männer up Kampange gingen, was de Armeod un dat Elend van den Lippern. Dat Förstendoom Lippe was eun lüttker Staat mit veel Buurüjje, man meust sünner Industrie. Dorümme hadden Luide sünner Land eun pover Lieven. De Arböjje up Kampange was eune rechte Quentsteed. Dat Ticheln is Arböjje in'n Akkord wesen un de Männer mossten bet to 16 Stunnen rackern. Man lüikers was dat för vele Lipper de eunzige Schangse Geld teo verdenen.
De Tichlers up Kampagne lieven hegtsoom un spaarsoom, ehr Unnerkommen in'r Frömde was eweld, slicht un faken usselig un dreckig. Wenn dat denn Dadeldu was, pöttkern de Tichler in ehr früjjen Tüid Saken, os Stöövkens, de seu in'n Winter in ehr Dörp verhökern konnen. För mennje Tichlers, man auk för de Famüiljen de in‘t Lipperland blüiven, was dat derbe schwoor van teohuus weg teo ween. De Jungens trocken meusttieds ol mit, wenn seu just 13 or 14 weern. duum|Dat Tichelwerk in [[Loge; vandage eun Museum]] Üm dat Johr 1900 rüm wurr de Arböjje up'n Tichelwerk mahr un mahr mechaniseert un rationaliseert. Dorümme briukten de Tichelwerke minner Arböjjesluide, seo dat weniger un weniger Lippers up Kampange gingen.
MacGuffin
MacGuffin is en Begreep ut dat Filmgewarf, de inst vun Alfred Hitchcock prägt worrn is. De Begreep steiht för Objekten oder Personen, de in en Speelfilm dorför dor sünd, de Geschicht vorantobringen oder överhaupt eerst uttolösen, ahn dat em oder ehr dorbi sülvst en grote Bedüden tokummt. Blangen den klass’schen Whodunit is de MacGuffin sünners in Kriminalfilmen un Thrillers en verbreedt Middel, üm de Spannung över den helen Film weg oprecht to hollen.
Wat en MacGuffin is, hett Hitchcock 1939 bi en Reed an de Columbia-Universität mit de nafolgen Geschicht verkloort, wo egal dat is, wat nipp un nau de MacGuffin in en Geschicht is:
„Dat künn en schottischen Naam wesen ut en Geschicht över twee Mannslüüd, de mit de Iesenbahn föhrt. De een fraagt: ‚Wat is dat för’n Paket in de Aflaag?‘ ‚Jo nu‘, antert de annere, ‚dat is en MacGuffin.‘
‚Wat is denn en MacGuffin?‘
‚En MacGuffin is en Apparat, mit den man in’t schottsche Hoochland Löwen fangen kann.‘
‚Dat gifft aver doch gor keen Löwen in’t schottsche Hoochland!‘
‚Na, denn is dat woll ok keen MacGuffin‘.
Kiek woll, en MacGuffin is rein gor nix.“
Slavoj Žižek hett den Ring in Richard Wagner sien Der Ring des Nibelungen as den „gröttsten MacGuffin vun all Tieten“ betekent un as Bispeel för dat so nöömte Objekt lütt a in de Theorioe vun de Psychoanalyys na Jacques Lacan.
John Bradley
John Bradley is de Naam von
* John Bradley (1923–1994), US-amerikaanschen Soldaat,
Michel Chapuis
Michel Chapuis is de Naam von
* Michel Chapuis (1930–2017), franzööschen Organist,
Herbet
Herbet is de Familiennaam von
Wiard Siebels
miniatur|Wiard Siebels in' 2018 Wiard Siebels (* 16. März 1978 in Auerk) is en düütsch Politiker (SPD). He is siet 2008 Afordneter vun den Landdag in Neddersassen.
Rösel
Rösel is de Familiennaam von
Wiard Siebels
Leven
Siebels hett 1997 sien Abitur an dat Gymnasium Ulricianum in Auerk maakt. Dornah folg eerst de Zivildeenst bi dat Kreiskrankenhuus Auerk un denn en Utbillen to'n Bank- und Sporkassenkoopmann bi de Kreissporkass Auerk-Nörden, de bit 2001 düer. Ansluutend weer he tonächst as Angestellter vun de Sporkass Auerk-Nörden tätig, bevör he an de Universität Ossenbrügge dat Studium vun de Rechtswetenschapen mit wertschapswetenschaplichen Swoorpunkt anfung. Siebels is Liddmaat vun ver.di un de Arbeiterwohlfahrt.
Politik
Siebels is 1993 de SPD bitreden un wurr twee Johr later Liddmaat vun den Vörstand vun den SPD-Ünnerbezirk Auerk. He is siet 2004 todem Vörösitter vun den SPD-Stadtverband Auerk. Van 2006 bit 2008 weer he Landsvörsitter vun de Jusos in Neddersassen. Bi de Landdagswahl 2008 truck Siebels över en Direktmandat in' Wahlkreis 86 Auerk in den Neddersasschen Landdag in un hett bi de Landdagswahl 2013 dat Direktmandat gegen Heiko Schmelzle verteidigt. An' 8. Mai 2010 wurr Siebels up en Bezirksparteidag in Wardenburg (Kreis Ollborg) to'n stellvertreden Vörsitter vun den SPD-Bezirks Werser-Eems wählt. In de SPD-Landdagsfraktschoon weer Siebels van 2013 bit 2017 Spreker för Landwertschap un Verbrukerschuul Siet Oktober 2017 is he Parlamentarisch Geschäftsführer vun de SPD-Landdagsfraktschoon.
Thanner
Thanner is de Familiennaam von
Thomas Gurney
Thomas Gurney is de Naam von
Thanner
Thanner betekent
Kiek ok bi: Tanner.
Thomas Gurney
* Thomas Gurney († 1333), engelschen Ridder,
Pope County (Minnesota)
Pope County is en Kreis (County) in’n US-Bundsstaat Minnesota. He hett 10.995 Inwahners (Stand Zensus 2010) op en Rebeet vun 1.735 km². De Sitt vun de Verwalten is in Glenwood.
Historie
De Kreis is an’n 20. Februar 1862 grünnt worrn.
Demografie
Vun de 11.236 Inwahners bi’n Zensus vun 2000 harrn 5.541 Minschen Arbeit. Dat Inkamen je Kopp vun de hele Inwahnertall weer 19.032 US-Dollar. 6.315 Minschen hebbt op de Highschool ’n Afsluss maakt, ’n Afsluss an’e Universität, de ’n Bachelor-Afsluss oder noch höger weer, hebbt 1.135 Minschen maakt. 8,56 % vun de Inwahners leven 2000 ünner de Inkamensgrenz to de Armoot.
3,60 % hebbt 2000 tohuus ’n annere Spraak as Engelsch snackt un 0,93 % vun de Inwahners sünd buten de USA boren worrn.
Vun de Vöröllern her sünd 98,85 % vun de Minschen Witte, 0,20 % Swarte, 0,08 % stammt ut Asien un 0,01 % vun de Eilannen in’n Pazifik. 0,18 % sünd Nakamen vun Indianers. 0,18 % hebbt sik sülven to noch annere Gruppen torekent. 0,50 % hebbt angeven, dat se Vörfohren vun ünnerscheedliche Afstammung hebbt. As Nakamen vun Lüüd ut Latienamerika hebbt sik 0,51 % vun de Lüüd ansehn.
Halper
Halper is de Familiennaam von
Braunbehrens
Braunbehrens is de Familiennaam von
Collegeville
Collegeville betekent
Baehrens
Baehrens is de Familiennaam von
John Tate
John Tate is de Naam von
* John Tate (1894–1977), austraalschen Politiker,
Hersche
Hersche is de Familiennaam von
Mbia
Mbia betekent
Samtgemeen Harsfeld (1967-1972)
De Samtgemeen Harsfeld weer en Rebeetsverband in’n Süden von’n Landkreis Stood. De Samtgemeen is 1967 ut de Gemenen Harsfeld, Issendörp un Ruschwedel billt worrn. De lüttjeren Gemenen hebbt jemehr Verwaltungsopgaven an dat gröttere Raadhuus in Harsfeld afgeven.
Mbia
Mbia is de Familiennaam von
Samtgemeen Harsfeld (1967-1972)
Mit de Kommunalreform in Neddersassen von’n 1. Juli 1972 is de Samtgemeen denn wedder oplööst worrn. De Gemenen von de Samtgemeen sünd all in de Gemeen Harsfeld tohoopslaten worrn, de tohoop mit de Samtgemenen Bargst un Ohlers de ne’e un düüdlich gröttere Samtgemeen Harsfeld billt hebbt.
Samtgemeenraad
De Samtgemeenraad harr teihn Maten.
Baekeland
Baekeland is de Familiennaam von
Crique Sarco
Crique Sarco is en Gemeen in’n Distrikt Toledo von dat Land Belize. In dat Dörp leevt vör allen Maya von dat Volk von de Kekchí.
Geografie
De Oort liggt an’n Temash River.
De Naveröörd sünd Corazon un San Lucas in’n Noorden, Sunday Wood un Conejo in’n Noordoosten, Barranco in’n Oosten, Graham Creek in’n Süden, Machakilha in’n Süüdwesten, Dolores in’n Westen un Otoxha in’n Noordwesten.
Daniel Bradley
Daniel Bradley is de Naam von
Crique Sarco
Historie
De Oort is von Dolores ut grünnt worrn. De Oort wählt en Alcalde.
Daniel Bradley
* Daniel J. Bradley (1928–2010), eirschen Physiker,
Klingbeil
Kiek ok bi: Klingbiel.
Crique Sarco
Verkehr
De eenzige Straat ut Crique Sarco rut föhrt in’n Noordoosten na Sunday Wood. Von dor geiht en Straat in’n Westen na Corazon un in’n Noordoosten över Conejo, Santa Ana un San Felipe na Jacintoville an’n Southern Highway.
De nächste Flegerplatz is de Punta Gorda Airport in Punta Gorda.
Scholen
De Oort hett en egen Grundschool.
Reddy
Reddy is de Familiennaam von
Kiek ok bi: Ready, Redi.
Cummingsville
Cummingsville betekent
Oscar Pettiford
thumb|Oscar Pettiford, 1946 Oscar Collins Pettiford (* 30. September 1922 in Okmulgee, Oklahoma; † 8. September 1960 in Kopenhagen) weer en Jazz-Musiker, Arrangeur un Komponist, de Kontrabass un Cello speel un as en vun de bedüüdenst Musiker vun den Modern Jazz gellt. Oscar Pettiford, vun sien Kollegen O.P. nömmt, gellt mit Charlie Parker un Dizzy Gillespie as Wegbereiter vun den Bebop. Ebenso as Jimmy Blanton (as de sien legitimer Nahfolger he in de 1950er Johren in New York ansehn wurr) un as Charles Mingus droog he dorto bi, dat de Kontrabass in’ Jazz to’n Soloinstrument wurr. Buterdem führ he 1950 dat Cello as Soloinstrument in den Jazz en un överdroog dorup dat Pizzicatospeel vun den Bass. miniatur|right|240px|[[78er vun Oscar Pettiford & His 18 All Stars. „Worried Life Blues“ 1945, mit Dizzy Gillespie, Don Byas, Trummy Young, Benny Morton, Johnny Bothwell, Serge Chaloff, Clyde Hart, Al Casey, Shelly Manne, Rubberlegs Williams]]
Fröhe Johren
Oscar Pettiford, de sien Familie sowohl afroamerikaansch as ok indiaansch Wurdels harr wurr as Söhn vun den Deertendokter Harry „Doc“ Pettiford un en Musiklehrerin in en Indianerreservat boren. Sien Moder weer en Choctaw, sien Vater half Cherokee un half Afroamerikaner. thumb|140px|De stillleggt Bahnhoff vun Minneapolis
De Familie truck nah Minneapolis, as Pettiford dree Johr old weer. Sien Vader geev damals sien Tätigkeit as Deertendokter up un hett en Orchester grünnd, to dat in de Loop vun de Tiet sien Fru un all sien elf Kinder hörrn. Pettiford sung in disse Band, speel af 1933 Klaveer, af 1936 Bass un weer mit dit Familienorchester bit 1941 up Tourneen in den US-Staaten vun den Middleren Westen ünnerwegens, bit sück dat Ensemble dör de Heiraadt vun de Döchter uplöösen dee. Dat Magazin Down Beat erwähn 1938 de Swing City un Pettiford-Familienband, de en Attrakschoon bi de Highschool-Schöler weer. Sien Bröers Ira un Alonzo hebbt laterhenn bi Jay McShann speelt. En wichtigen Rull in disse Grupp nehm Oscars öllere Süster Leontine in, de Piano un Holtblasinstrumenten speel un de meest Arrangements schreev. An en fröhe Begegnung mit Duke Ellington erinner sück de Bassist later:
Robert Chapuis
Robert Chapuis is de Naam von
Oscar Pettiford
Fröhe Johren
In’ März 1937 wurrn twee Musiker vun dat Cab-Calloway-Orchester, Milton Hinton un Ben Webster, up den jungen Pettiford upmarksom, as se nah hör Show bi en Session den veerteihnjohrigen Bassisten hörn deen. Se hebbt Pettiford glieks inladen, mit in’t Theater to kommen, dormit ok de anner Musiker hüm hörn kunnen.
Monson
Monson betekent
Oscar Pettiford
Fröhe Johren
Oscar speel in sien Freetiet in de Boogie-Woogie-Club vun de Minnesota-University. In’ September 1939 weer he bi en Jam Session in de Harlem Breakfast Club in Minneapolis mit dorbi un speel mit Jerry Jerome, Charlie Christian un den Pianisten Frankie Hines. („I Got Rhythm“). 1942 is he in en Trio bi en Konzert uptreden, dat Dimitri Mitropoulos, Dirigent vun de Minneapolis Symphony Orchestra organiseert harr. De dree Musiker schreevn dorto en Stück namens „Beat Me, Dimitri“. In dat Johr lern he ok Coleman Hawkins kennen, to de sien Gastspeel in Duluth he mit sien Bass reist weer. Während des Soundchecks hett he den Saxophonisten drapen, de hüm upfordert hett hüm vörtospelen. Beindruckt hett Hawkins den jungen Bassisten inladen, an de Abend mittospelen. Sietdem weern Pettiford un he befriend. thumb|left|110px|Charlie Barnet Nah eenig Tiet vun Arbeit in lokalen Orchestern in Minneapolis – as dat Quartett vun Bob Benham un de Band vun sien Bröer Ira – wurr he Anfang 1943 vun Charlie Barnet bi en Besöök in Minnesota opdeckt un harr sien eerst professionell Engagement in de sien Orchester as tweet Bassist neben Chubby Jackson. Mit hüm hett he dat „Concerto for Two Basses“ komponeert.
Monson
Monson is de Familiennaam von
Oscar Pettiford
Bebop-Johren
In’ Februar 1943 harr he in dat Chicagoer Savoy Hotel Gelegenheit to en Jam Session mit Charlie Parker un Dizzy Gillespie („Sweet Georgia Brown“). Noch in dat sülvig Johr gung Pettiford mit dat Barnet-Orchester nah New York, wo he in’ Mai de Band verlaaten dee un Nick Fenton as Huusbassist in’t Minton’s Playhouse ersetten de. Dat Minton’ s Playhouse weer en Jazzlokal, dat in de Anfangstiet vun den Bebop de Kristallisationspunkt vun de nee, damals as revolutionär wohrnahmen Musik weer. Dornah speel he in dat Quintett vun Roy Eldridge in de Onyx Club.
Monson
Kiek ok bi: Monson Township, Monsen.
Oscar Pettiford
Bebop-Johren
In’ Dezember hett he denn bi dree Upnahmsitzungen vun Coleman Hawkins för dat Label Signature mitwarkt; he speel in en Rhythmusgrupp mit Eddie Heywood bzw. Ellis Larkins an dat Piano un Shelly Manne an’t Slagtüüch. Solistisch de sück Pettiford vör allen bi de Sitzungen an’ 23. Dezember in „Crazy Rhythm“ un de Gershwin Ballade „The Man I Love“ hervör.
Nah den eersten Sessions in Minton’s Playhouse hett Pettiford tosommen mit Dizzy Gillespie 1944 dat eerste Bebop-Quintett vun de Jazzclubs der 52. Straße – mit Gillespie, Don Byas bzw. Budd Johnson, George Wallington un Max Roach leit un weer ok an Coleman Hawkins’ Upnahmen mit den jung Bebop-Musikers togegen („Rainbow Mist“).
In dat Johr 1944 weer de Bassist all en fraagten Sessionmusiker; he wark in dat Johr bi Upnahmen vun Earl Hines, Sonny Greer, Tiny Grimes, Billie Holiday, Helen Humes, Louis Armstrong, Clyde Hart, Ike Quebec, dat Art Tatum Trio, Sammy Price as ok bi en Jam Session vun de Esquire All Stars in de Metropolitan Opera mit, bi de ok een Kompositschon vun hüm spelt wurr, „For Bass Faces Only“, de later vun Ray Brown, Dizzy Gillespie un Gil Fuller övernommen un as „One Bass Hit“ berühmt wurr.
In de Titel „Blue Skies“, de he mit Ben Webster in’ April ’44 inspeelt hett, hett he en kört Statement schafft, dat „perfekt ausbalanciert war“. In’ Juli entstunnen twee Titel in’ Duo mit Clyde Hart, „Don't Blame Me“ un „Dedicated to J.B.“, up de de Bassist mit längeren Soli to hören is. In’ Fröhjohr un Sömmer 1944 keem dat to en Zusammenarbeit mit Billy Eckstine, bi de sien Upnahmen he Gelegenheit för en „sensationelles Solo“ in dat Stück „I Got a Date with Rhythm“ harr.
In’ Januar 1945 hett he mit Orchester ünner sien Leitung den Bluessinger un Danzer Rubberlegs Williams up de sien „Empty Bed Blues“; begleit, dornah speel he bit to’n Fröhjohr 1945 bi Boyd Raeburn.
miniatur|left|150px|Duke Ellington Orchestra 1943 In Kalifornien, nah Filmupnahmen mit Coleman Hawkins un Howard McGhee (The Crimson Canary), Upnahmen mit dat Orchester vun Johnny Bothwell un Uptreden mit en All-Star-Formation üm Vic Dickenson, Les Paul un Willie Smith, grünn Pettiford Enn’ 1945 mit den Pianisten Spaulding Givens un den Gitarristen Chuck Norris en eegen Trio, dat in Kalifornien un Nevada uptreden is.
Nah Upnahmen mit Wynonie Harris („Everybody's Boogie“) un Johnny Otis & The Jubilee All-Stars speel he af November 1945 in dat Duke Ellington Orchestra, in dat he bit März 1948 bleev. So harr he in de 1940er Johren de twee Slöötelpositschonen inne, de en Bassist damals raken kunn: de Grünnen vun de eerste Bebop-Gruppe up de 52nd Street New Yorks un de Nahfolge vun den doodbleeven Jimmy Blanton bi Ellington. Buterdem hörr Pettiford 1943, 1944 un 1945 zu den All Stars vun de Tietschriften Esquire un Metronome
De Nahkriegstiet
„Mit Oscar Pettiford machte Ellington eine seiner berühmtesten Bass-Schallplatten“, schreev Der Spiegel damals. „Es war eine Art Doppelkonzert: für Klarinette und Baß. Das Stück hieß „Air conditioned jungle“, (…) also ein 'Urwald mit automatischer Kühlluftzufuhr'“.
Während sien Liddmaatschap in dat Ellington Orchester wark he ok bi Upnahmen vun Johnny Hodges, Earl Hines un de Rhythm and Bluesband vun Ivory Joe Hunter mit. 1948 hörr Oscar Pettiford eerst Erroll Garners un denn George Shearings Trios an, dat in’t Three Deuces uptreden dee. To’t Johreswennen 1948/49 speel he in de Club The Clique (de bald Birdland heeten de) mit en körtlevig All-Stars-Formation ünner sien Leitung, in de Fats Navarro, Kai Winding, Lucky Thompson, Milt Jackson, Bud Powell un Kenny Clarke spelen deen. De Down Beat schreev to hör Upträe Enn’ Januar 1949: „Die Menge feierte den extremen Bop von Pettiford’s All-Stars enthusiastisch.“ miniatur|120px|Ellington 1965
Af Februar 1949 speel he för fiev Maand bi Woody Herman. All hier hett he sück mit dat Cello-Speel beschäftigt, dat he noch intensiveert hett, as he nah en Armbröök nich de Kraft harr, um Bass to spelen. Nah Uptreden mit de "Serge Chaloff All-Stars" Midden 1949 keem dat 1950 to Tosommenarbeit mit de Band vun Louie Bellson un Charlie Shavers. Mit Duke Ellington entstunnen denn Quartett-Upnahmen, bi de Cello-Versionen vun „Perdido“ un „Blues For Blanton“ inspeelt wurrn. In’April 1951 nehm he en 78er ünner eegen Naam för dat franzöösch Label Swing up („Swingin’ Till The Girls Come Home“). In’ Sömmer 1951 weer he Liddmaat in dat Trio vun Wynton Kelly un nehm mit hüm eenig Titel för Blue Note up (New Faces, New Sounds). De United Service Organizations (USO) hett de Oscar Pettiford Grupp (mit J. J. Johnson un Howard McGhee) Enn’ 1951 / Anfang 1952 nah Korea un Japan to Uptreden in’ Rahmen vun de Truppenbetreuung schickt. Sien in Guam mitsneeden Sessions mit McGhee un Johnson keemen later up de Savoy-LP South Pacific Jazz rut.
Pettifords Inführen vun dat Cello in de Jazzmusik hebbt „Fachleute diesseits und jenseits des Atlantik (…) als ein Ereignis in der Geschichte des Jazz“ weert, schreev Der Spiegel 1951:
Up dat Debut-Label vun Charles Mingus wurrn 1953 eenig Titel inspeelt, bi de Mingus Bass un Pettiford Cello speelt (The New Oscar Pettiford Sextet). In de 1950er Johren weer he de am meesten beschäftigt Bassist in de Jazzszene; Pettiford wark bi Upnahmen mit de Musikers Miles Davis (Miles Davis Volume 1, 1952 un 1955), Teddy Charles, Kenny Dorham, Art Blakey, Joe Puma, Clark Terry, Urbie Green, Lee Konitz, Gil Mellé, Bernard Peiffer, Sonny Stitt, Lionel Hampton, Ray Charles, Phineas Newborn, Joe Newman, Sonny Rollins (Freedom Suite) un de Singerinnen Mildred Bailey, Helen Humes, Chris Connor, Helen Merrill un völ annern mit. To sien Trio-Upnahmen mit Thelonious Monk un Rollins schreev de Kritiker Joachim-Ernst Berendt:
John Draper
John Draper is de Naam von
Oscar Pettiford
De Nahkriegstiet
1956 enstunn Pettifords Stück „Bass Reflex“ för en Formation ünne de Leitung vun Leonard Feather un Dick Hyman (Hi Fi Suite, MGM). Dat weer en damals nich begäng Blues-Komposition in’ 5/4 Takt, dree Johr vör Dave Brubecks un Paul Desmonds „Take Five“. 1957 is he mit en Quintett Ray Copeland, Sahib Shihab, Dick Katz un Paul Motian bzw. Osie Johnson in dat Harlemer Small's Paradise uptreden. Mit en Bigband-Formation gasteer he in dat Birdland. In’ April 1958 hett dat Billboard Magazin de Eröffnung vun den nee’n Club New Jazzspot mit Pettiford un sien Quintett ankünnigt, to dat Johnny Coles, Sahib Shihab un Hod O’Brien hörrn; dorto keemen de Harpspelerin Betty Glamann bi „Willow Weep for Me“. In’ Sömmer vun dat Johr ist he mit den Rex Stewart and Ellington Alumni All-Stars up dat Newport Jazz Festival uptreden. Nah en letzt Konzert in’ Juli up Long Island hett de Bassist Bassist Duke Ellington endgültig verlaaten.
John Draper
* John Draper (1929–2002), brietschen Motorradrennfohrer,
Oscar Pettiford
De Johren in Europa
thumb|160px|Lee Konitz, 2007 Pettiford keem in’ September 1958 mit en vun Norman Granz organiseert Jazz From Carnegie Hall-Tourneegrupp nah Europa. Uptakt vun de Tournee weer en Konzert in dat Londoner Victoria Theatre. In disse Grupp hebbt Zoot Sims, Lee Konitz, J. J. Johnson, Kai Winding, Phineas Newborn, Red Garland, Kenny Clarke un Pettiford speelt. He is af un an ok in Triobesetten uptreden, etwa mit Konitz oder Newborn in Berlin, in Quartettbesetten mit Sims ok in’ Jazzkeller Frankfort.
Ernst Teichmann
Ernst Teichmann is de Naam von
Oscar Pettiford
De Johren in Europa
Bi dat Konzert vun de Grupp in Stuttgart hett he den Produzenten un Journalisten Joachim-Ernst Berendt kennen lernt, de hüm nah Baden-Baden einladen hett. He bleev nah dat Enn’ vun de Tournee in de Stadt, as he – u. a. bi Jam Sessions in Sweden – beleev, wu bannig beliebt sien Musik weer. thumb|left|110px|Dusko Goykovich He arbeit dor nah dat Enn’ vun de Tournee eerst in Paris mit Donald Byrd un Bobby Jaspar, denn mit Gerd Dudek in dat Quintett vun Karl Blume un denn mit den Tenorsaxophonisten Hans Koller, den Slagtüüchspeler Jimmy Pratt un den Gitarristen Attila Zoller tosommen, later in Öösterrriek, wo he <!—in’ Juli 1959 (Widersprüche mit dem Unfalltermin) -->denn en Autounfall harr.
Dat Hans Koller-Oscar Pettiford Quartett weer in disse Tiet en vun de wichtigst Gruppen vun de düütsch Jazzszene. In Baden-Baden keem dat to Tosommenarbeit mit Joachim-Ernst Berendt to Rundfunk-Produktschonen för den Südwestfunk (The Radio Tapes) mit Kenny Clarke. De Rhythmusgrupp ut Kenny Clarke un Pettiford speel in de Loop vun wenig Maanden in völ Kombinationen mit Gastmusikers, as etwa mit Roger Guérin oder Dusko Goykovich uni s u. a. bi de NDR Jazzworkshop in Hamborg uptreden. Bit to’n Fröhjohr 1959 hull he sück in Baden-Baden up, wo he sück en Wahnung miet harr. Bie en Fohrt nah Wien während de Wiehnachstiet 1958 is Oscar Pettiford tosommen mit Hans Koller bi en Autounfall to Malör kommen. Nahdem he weer gesund weer entstunnen in’ Januar 1959 Upnahmen in Wien mit de Hans Koller-Grupp (Vienna Blues).
Chapuis
Chapuis is de Familiennaam von
Oscar Pettiford
De Johren in Europa
In en Bericht in’ Jazz Podium stunn in’ Februar 1959 ünner de Överschrift „Hans Koller spielt wieder“:
Ernst Teichmann
* Ernst Teichmann (1869–1919), düütschen Zooloog un Theoloog,
Chapuis
,.
Oscar Pettiford
De Johren in Europa
Mit sien Kompositschoon „My Little Cello“ weer he 1959 an de Musik vun Rolf von Sydows Film Und noch frech dazu mit; Benny Bailey, Pettiford un Joe Harris harrn dorbi ok en Upträe as Musiker. Af Sömmer 1959 leev he bit to sien Dood, afsehn vun kört Afstekers nah Frankriek un Düütschland, in Kopenhagen, wo he tosommen mit Stan Getz, Don Byas, den däänsch Pianisten Jan Johannsson, de Vibraphonisten Louis Hjulmand un den Trompeter Allan Botschinsky un anner Musiker in dat Café Montmartre uptreden. Dor entstunn ok sien letzt eegen Plaat My Little Cello (1960).
In’ Juli 1960 keem Pettiford en letzt Mal to Besöök nah Düütschland, ünner annern, um Berendt an en Projekt to erinnern, to dat all de völ amerikaansch Jazzmusiker, de in Europa arbeiten dee un heimisch wurrn weern, versammelt wurrn sullen. Pettiford „seeg disse Americans in Europe as en Elite an“, de för hüm „die Aufgabe hatten, von der er so oft gesprochen hat: de message weiterzugeben.“ Den Plan kunn Berendt allerdings eerst dree Johr later mit en SWR-Konzert in Koblenz verwirklichen.
Nah sien Rückkehr nah Kopenhagen hett he noch an Gitte Hænnings Single „It Might As Well Be Spring“ as Arrangeur mitwarkt. Buterdem entstunnen ok Upnahmen mit Stan Getz, Sam Dockery und Art Blakey („Broadway“). An’ 4. September geev Pettiford noch en letzt Konzert in’ Rahmen vun de Kopenhagener Kunstutstellung. An’ nächsten Dag muss he in en Krankenhuus brocht wurrn; he weer lahm, full denn in’t Koma un is an 8. September 1960.
Wiel dat Oscar Pettifords Wunsch weer, dat sien Kinner nich nah Amerika torüchkehren, sonnern in Europa upwassen sullen, geev dat in Paris en groot Benefizkonzert togunsten vun de Kinner; in Kopenhagen organiseer Erik Wiedemann en Sammlung. Nah eenig Zögern funn in Düütschland en ähnlich Aktion statt – in Form vun en Konzert-Lotterie vun de Düütsch Jazz Föderation. „Das Geld, das auf diese Weise zusammenkam, wurde in einem „Oscar-Pettiford-Fonds“ gesammelt, der in Dänemark unter staatliche Kontrolle gestellt wurde und die Ausbildung der drei Kinder Cello, Cellesta und Cellina auf Jahre hinaus sicherstellte.“
Hollunder
Hollunder is de Familiennaam von
Oscar Pettiford
Wark un Wirkung
thumb|left|Steve Swallow 2006 Oscar Pettiford weer beindruckt vun Jimmy Blanton un Adolphus Alsbrook. Ünner den Indruck vun de experimentelleSessions in Minton's Playhouse „wandelte (er) sich vom Swing-Bassisten zu einem der profiliertesten modernen Bassisten.“ Mit de solistisch Verwennen vun den Bass in’ Modern Jazz hett he mit sien utergewöhnlich instrumentalen Mögelkeiten un en leedenschaplich musikalsch Engagement grooten Infloot up jüngere Bassisten utöövt. , as Paul Chambers, Charles Mingus, Steve Swallow oder Buell Neidlinger: De hett hüm as „König“ vun sien Instrument betekent. „Nach meiner Auffassung war er der größe Bassist, der je lebte. Der Mann war ein Monster – er hatte die wunderbarste Intonation und Time“ Oscar Pettiford etableer dör sien Speel den Bass as Soloinstrument in’ Jazz. Cook/Morton seecht in hüm dat Verbinnenslidd tüschen Blanton un den meest gliekolden Mingus. „Hätte er länger gelebt, würde man ihn heute als den einflussreicheren Spieler ansehen.“
Leatherwood
Leatherwood betekent
Oscar Pettiford
Wark un Wirkung
Pettiford as zentraal Bassist vun den Bebop un fraagt Sideman vun Cool-Jazz-, Hard Bop- un Mainstream-Jazz-Musikers weer Mitinitiator vun de fundamental Neerungen vun den Jazz üm un bi 1944 neben Charlie Parker, Dizzy Gillespie un Charlie Christian, auf de sien Stil Pettifords Speel stark beruhen deee. Sien Stil harr wegen sien Expressivität un Emotionalität Utwirkungen up dat Bassspeel vun Mingus, Jimmy Garrison un Reginald Workman. Ok de Virtuosität vun dat Speel vun Scott LaFaro, Stanley Clarke un Jaco Pastorius profiteer vun de „Emanzipation des Basses“ dör de Generation vun Jimmy Blanton, Ray Brown un Oscar Pettiford. De Kritiker Ralph Gleason stell fast, dat he mit sien Infloot in de 60ern „wahrscheinlich erfolgreicher als jeder andere Bass-Solist seit Jimmy Blanton“ is.
Hollunder
Kiek ok bi: Holunder.
Oscar Pettiford
Wark un Wirkung
Dem Cello, dat bit dorhenn as Nebeninstrument ansehn un eerst kört vörher vun Harry Babasin in den Jazz inführt wurr, geev he en ganz nee Stellung in’ Jazz. Analog to Ellingtons Duo-upnahmen mit Blanton 1940 entstunnen teihn Johr later Quartett-Upnahmen vun den Pianisten mit Pettiford an’t Cello. Ünner den Infloot vun Pettiford sien Cellospeel hebbt vör allen Sam Jones un Ray Brown de sien Impulse fortsett. Siet Pettiford geev dat immer weer Bassisten, de dat Cello as Nebeninstrument wählen un oft sogar vörövergahnd bevorzugen, so etwa Ron Carter un Peter Warren.
LaRue
LaRue oder Larue is de Familiennaam von
Oscar Pettiford
Wark un Wirkung
To sien Leistungen as Leiter vun Bigbands und Arrangeur meen Joachim-Ernst Berendt: „Oscar war, wie wenige andere, „Kammer-Jazz-Musiker“. Aber er hat auch sein ganzes Leben lang die Sehnsucht nach der Big Band gehabt. Es liegt eine liebenswürdige Ironie darin, wie Oscar immer wieder bemüht ist, in diese swingenden, massiven Big-Band-Klänge Kammermusik-Charakter hineinzubringen. Er tat dies vor allem durch die Verwendung der Harfe von Janet Putman, und wer Oscar über diesen Harfen-Sound hat sprechen hören, weiß, dass er dem mindestens ebensoviel Beachtung beimaß wie dem swing und den Soli.“
Leatherwood
Leatherwood is de Familiennaam von
LaRue
LaRue betekent
Oscar Pettiford
Wark un Wirkung
„Größer noch als der musikalische ist vielleicht der menschliche Einfluß Oscar Pettifords“, schreev Der Spiegel all 1951 över sien Infloot. „Ähnlich wie Robert Schumann hat er eine Art musikalischer 'Haus- und Lebensregeln', allerdings für den Jazz, aufgestellt. Hier ist eine Auswahl davon: 'Lege all deine Liebe in dein Instrument. Wähle deine Umgebung sorgfältig, sofern sie sich auf Musik bezieht. Paß auf dein Verhalten auf, auf deine Art zu leben. Die falsche Umgebung ist so tödlich wie der Tod.'“
Sien Kollegen hebbt den fröh storven Musiker mit en Reeg vun hüm widmet Kompositschonen würdigt; to nennen weer Ellingtons all in’ November 1947 inspeelt Stück „Air Conditioned Jungle“, dorto de posthum entstahnd „O.P.O.P.“ (later ok „Oscar Pettiford junior“ ) vun Charles Mingus un „Pettiford Bridge“ vun Don Cherry.
Klingbiel
Klingbiel is de Familiennaam von
LaRue
Kiek ok bi: Larue, La Rue.
Oscar Pettiford
Ehrungen
Oscar Pettiford is in de American Jazz Hall of Fame upnommen wurrn un 1992 wurr he in de Big Band and Jazz Hall of Fame upnommen.
Edmund Monson
Edmund Monson is de Naam von
Aparicio
Aparicio betekent
Edmund Monson
* Edmund Monson, 1. Baronet (1834–1909), brietschen Diplomaat,
Aparicio
Aparicio is de Familiennaam von
,
Oscar Pettiford
Original-Alben
Pettifords eerst LP-Verapenlichung ünner eegen Naam weer en 10-Inch-Album för Charles Mingus’ Label Debut, dat 1959 to en 12-Inch-LP um Stücken vun en Session mit Serge Chaloff van 1949 ergänzt wurr. Dornah nehm de Bassist af 1954 dree LPs för Bethlehem Records up, eerst Basically Duke, folgt vun Bass by Pettiford/Burke mit söss Stücken in Quintett-Besetten koppelt mit acht Stücken vun den Bassisten Vinnie Burke un de sien Quartett. 1955 entstunn dat darte Bethlehem-Album ünner eegen Naam, Another One, bi dat Oscar Pettiford mit Donald Byrd, Ernie Royal, Bob Brookmeyer, Gigi Gryce un Jerome Richardson speel. Dat Album enthollt sien Kompositschoon „Bohemia After Dark“, nömmt nah den Club in Greenwich Village un de Jazzstandard „Stardust“, dat Pettiford in’ Duo mit den Pianisten Don Abney speel, as „Minor Seventh Heaven“, bi dat Pettiford to’d Cello wessel.
1956 entstunnen mehrere Alben in grötter Besetten för ABC-Paramount, as Oscar Pettiford Orchestra in Hi-Fi un  O.P.'s Jazz Men (The Oscar Pettiford Orchestra), dorneben en slagtüüchloos Trio mit Lucky Thompson (Lucky Thompson Featuring Oscar Pettiford, Vol. 1 (ABC-Paramount ABC 111)). Twee fröhere 10-Inch-LPs wurrn up de MCA-CD Deep Passion wedderverapenlicht. Nah sein Översiedlung nah Europa entstunn up den däänschen Aflegger vun Debut dat Album The New Oscar Pettiford Trio mit Louis Hjulmand un Jan Johansson, dat later vun OJC wedderverapenlicht wurr. Posthum keem sien letzt Album My Little Cello up Fantasy Records herut.
Posthume Utgaaven un Kompilationen
Dat Label Black Lion Records hett nah Pettifords Dood af Enn’ vun de 1960er Johren Upnahmen ut de letzt Johren in Europa verapenlicht, as Vienna Blues – The Complete Session, 1959 mit Hans Koller, Attila Zoller un Jimmy Pratt entstahn; Montmartre Blues (1959-60), u. a. mit Allan Botschinsky as ok den Mitsnitt vun dat Jazzfestival in Essen, The Complete Essen Jazz Festival Concert, bi dat Pettiford mit Coleman Hawkins, Bud Powell un Kenny Clarke speelt hebbt.
Arabesque (Film)
Arabesque is de Titel vun en US-amerikaanschen Speelfilm ut dat Johr 1966. De Film is en Mischen ut Thriller un Kummedie. He baseert op den Roman The Cipher vun Gordon Cotler.
Oscar Pettiford
Posthume Utgaaven un Kompilationen
Mitsnitte vun sien SWR-Produkschonen mit J.E. Berendt van 1958 bit 1960 keemen up dat Album Radio Tapes (Jazzline), u. a. mit Hans Koller, Don Byas, Rolf Kühn, Dusko Goykovich, Lucky Thompson, Hartwig Bartz, Helmut Brandt, Kenny Clarke un der Singerin Monica Zetterlund rut.
Arabesque (Film)
Inholt
De US-amerikaansche Professer David Pollock lehrt an de University of Oxford in Grootbritannien. He is en Fackmann för Schriften ut dat Öllerdom un kriggt een Dag vun den tweedüsteren Major Sloane en Anbott, en hethitische Schrift to översetten. Pollock lett sik von dat Geld aver nich locken un seggt em af. Korte Tiet later warrt he vun Hassan Jena, den Premierminister vun en nich neger betekenten araabschen Staat, de sik inkognito in England ophollt, üm en Gefallen beden. He schall för em den Reder Nejim Beshraavi utspioneeren. De schall an den Plaan vun en Staatsstriek bedeeligt wesen un Sloane is angeevlich een vun sien Lüüd. Pollock lett sik dorop in un seggt to, dat Schriftstück gegen 30.000 Dollar in Beshraavis Stadtvilla to Dechiffreeren. Sünenrs macklich hett he dat dor al so nich, man dat warrt noch dramaatscher, as de Leefste vun Beshraavi, Yasmin Azir, em mitdeelt, dat sien Opdraggever em ümrbigen laten will, wenn he mit sien Arbeit fardig is. As Pollock nu Gewahr warrt, dat he in en Fall sitt, nimmt he den Zedel mit de Logogrammen an sik un neiht mit Yasmin ut, de so deit as weer se sien Börgsche.
Oscar Pettiford
Posthume Utgaaven un Kompilationen
Da Album First Bass (IAJRC) enthull de Session mit Harry Babasin van 1953, in’ Trio mit Attila Zoller, Mitsnitte vun en Jam Session mit Phineas Newborn 1958 („Yardbird Suite“), Lee Konitz un Zoot Sims as ok 1960 in Europa upnommen Nummern.
Arabesque (Film)
Inholt
De beiden warrt dör den Londoner Zoo verfolgt, woneem Pollock un Yasmin op den CID-Agenten Webster drappt, de jem vör den gefährlichen Macker vun Beshraavi in Sekerheit bringt. Man, dat duert nich lang, bit sik rutstellt, dat de Agent en Helpsmann vun Yussuf Kasim is, en Wedderstandskämper un Gegner vun Beshraavi, de jüst so en undörsichtig Speel maakt. In en Leverwagen warrt Pollock vun Kasims Lüüd ünner Drogen sett, dormit he veraat, woneem dat Schriftstück to finnen is. Un ogenschienlich maakt Yasmin mit jem gemeensome Saak. Man, ut Pollock is nix ruttokriegen, un so sett se em opletzt op en stark befohrene Straat buten vun London ut. Ofschoonst he kuum bi Sinnen is, kumm he mit hele Huut dorvun af. An’n nächsten Dag besöcht Yasmin em in sien Wahnung, de mit Utflüchten versöcht, dat Vertroen vun Pollock torüch to winnen.
Oscar Pettiford
Posthume Utgaaven un Kompilationen
De Kompilation Bass Hits (Topaz) vereent Upnahmen ut de Johren 1943 bit 1946, aber tomeest Stücke mit Pettiford as Sideman (etwa bi Ben Webster, Hawkins, Ellington un Gillespie) as ok en selten Pettiford-All-Stars Session van’ Januar 1945.
Arabesque (Film)
Inholt
Webster finnt nu den Zedel in den Leverwagen vun Kasim un wennt sik denn aver eerstmol an Beshraavi, üm för sik mehr Geld rutohollen. Mit em maakt he en Drapen in Ascot ut. woneem de Zedel övergeven warrn schall. Dor kann Pollock na en risch Akschoon op de Peerrennbahn den Zedel wedder in sien Besitt bringen. Webster warrt dorbi aver in’t Gewöhl vun Sloane doodsteken. An sik wull he Pollock utschalten, man de warrt dorna nu as Mörder vun de Polizei söcht. As sik de Professer över Yasmin kunnig maakt, stellt he fast, dat nich allens stimmt, wat se em vertellt hett un he kriggt wedder Bedenken, ehr to vertroen. In London warrt de beiden vun Kasim ünner en Vörwand op en verlaten Bosteed lockt, woneem he versöcht jem ümtobringen. Pollock un Yasmin kamt jüst so even mit jemehr Leven dorvun, Kasim sülvst blifft dör en Stroomslag doot.
Oscar Pettiford
Literatur
<references group="Berendt" /> <references group="Bohländer" /> <references group="Cook" /> <references group="Doering" /> <references group="Gitler" /> <references group="Jörgensen" /> <references group="Kunzler" /> <references group="Priestley" />
Weblenken
<references group="Biography" /> <references group="Spiegel" />
Arabesque (Film)
Inholt
En Dag later stellt sik rut, dat de Schriftteken blots en eenfachen Kinnerreem dorstellt, man op den Originalzedel in Mikroschrift noch en geheeme Inschrift to finnen is. Dorna schall noch an’n glieken Dag en Anslag op den Premierminister Jena veröövt warrn. Jena gifft an’n Flaaghaven vun London to’n Optakt vun sien Staatsbesöök en Pressekunferenz af, also versöökt Pollock un Yasmin rechttietig dorhen to kamen. Wohrhaftig warrt op den Premierminister schaten, kann aver dör jemehr Ingriepen jüst noch rett warrn. Dat hollt aver nich lang vör, as Jena korte Tiet later vun en vun sien Begleiders dootschaten warrt.
Yasmin, de sik nu sülvst as Agentin vun Jena rutstellt, kann dör en Feernsehopteken rutfinnen, dat de echte Premierminister na sien Lannen dör en Dubbelgänger uttuscht worrn is. De harr alleen de Opgaav, en verkehrte Pressemitdelen vörtolesen, üm en Verdrag to hinnern, de Beshraavi finanziell ruineert harr. De echte Jena is aver roovt worrn un warrt in en Kist versteken. Pollock un Yasmin künnt em aver in en Leverwagen utfinnig maken un befre’en. As se mit den Wagen op’n Landsitt vun Beshraavi ankamen sünd, neiht de dree ut, warrt aver op’n Koornfeld vun’n Meihdöscher jaagt. Mit Peerd versöökt se denn wegtokamen. Beshraavi un Sloane verfolgt jem denn mit’n Heevschruver un Jena warrt dör en Kugel an’n Arm drapen. Mit letzte Kraft künnt sik de dree op en stillleggte Brüch redden. Dor kann Pollock den Heevschruver mit en afsmeten Ledder to’n Afstörten bringen. Un so geiht an’n Enn allens goot ut.
Utteken
De Film Arabesque is 1967 mit den BAFTA Award in de Kategorie Best britische Kameraföhren (Klöör) uttekent worrn, den Christopher Challis wunnen hett. Nomineert weer he noch för veer wietere Priesen.
Morea
Morea betekent
Morea is de Familiennaam von
Dead Reckoning
Dead Reckoning betekent
Heisig
Heisig is de Familiennaam von
Kiek ok bi: Heissig, Heising.
Baena
Baena betekent
Hammondville
Hammondville betekent
Friesicke
Friesicke is de Familiennaam von
Klingebiel
Klingebiel is de Familiennaam von
Kiek ok bi: Klingbiel.
Telmann
Telmann is de Familiennaam von
Kiek ok bi: Telemann, Tellmann, Thellmann, Telman.
Luckey
Luckey betekent
Kiek ok bi: Lucky.
Poiret
Poiret is de Familiennaam von
Kiek ok bi: Poiré.
Ramsey County (Minnesota)
Ramsey County is en Kreis (County) in’n US-Bundsstaat Minnesota. He hett 508.640 Inwahners (Stand Zensus 2010) op en Rebeet vun 404 km². De Sitt vun de Verwalten is in Saint Paul.
Historie
De Kreis is an’n 27. Oktober 1849 grünnt worrn.
Demografie
Vun de 511.035 Inwahners bi’n Zensus vun 2000 harrn 277.129 Minschen Arbeit. Dat Inkamen je Kopp vun de hele Inwahnertall weer 23.536 US-Dollar. 283.200 Minschen hebbt op de Highschool ’n Afsluss maakt, ’n Afsluss an’e Universität, de ’n Bachelor-Afsluss oder noch höger weer, hebbt 110.972 Minschen maakt. 10,31 % vun de Inwahners leven 2000 ünner de Inkamensgrenz to de Armoot.
15,79 % hebbt 2000 tohuus ’n annere Spraak as Engelsch snackt un 10,62 % vun de Inwahners sünd buten de USA boren worrn.
Vun de Vöröllern her sünd 77,37 % vun de Minschen Witte, 7,61 % Swarte, 8,77 % stammt ut Asien un 0,06 % vun de Eilannen in’n Pazifik. 0,83 % sünd Nakamen vun Indianers. 2,45 % hebbt sik sülven to noch annere Gruppen torekent. 2,90 % hebbt angeven, dat se Vörfohren vun ünnerscheedliche Afstammung hebbt. As Nakamen vun Lüüd ut Latienamerika hebbt sik 5,28 % vun de Lüüd ansehn.
Julio Aparicio
* Julio Aparicio Díaz (* 1969), spaanschen Torero,
Harold Bradley
Harold Bradley is de Naam von
* Harold Bradley (1904–1984), kanaadschen Pianist,
Langtry
Langtry betekent
Langtry is de Familiennaam von
William Draper
William Draper is de Naam von
* William Draper (1721–1787), brietschen Offzeer, .
Young, Toledo & Company
Young, Toledo & Company weer en Ünnernehmen in Brietsch-Honduras.
Baender
Baender is de Familiennaam von
Young, Toledo & Company
Historie
Dat Ünnernehmen is üm 1839 grünnt worrn un weer vör allen in’n Mahagoni-Hannel in’n Süüddeel von Brietsch-Honduras (vondaag Distrikt Toledo nöömt) aktiv. Dat Ünnernehmen harr toeerst Mahagoni-Kunzesschonen, de mit de Land Titles Acts von 1854 in Landbesittrechten övergahn sünd. Bet 1871 harr dat Ünnernehmen mehr as 1 Milljoon Acre (över 4000 km²) Land in Besitt. Dat Ünnernehmen is 1881 pankrott gahn. Dat Land von Young, Toledo & Company is an de Kroon trüggfullen un is denn ünner annern von de British Honduras Company opköfft worrn. En Deel güng aver ok an Bernard Cramer.
Nadem de Kunfedereerten den Amerikaanschen Börgerkrieg verloren harrn, hett dat Ünnernehmen Minschen ut de Süüdstaten von de USA inlaadt in’n Süden von Brietsch-Honduras Zuckerrohr-Plantaaschen antoleggen, üm de Weertschop in de Region in Swung to bringen (Kunfedereerte in Britsch-Honduras).
Princeville
Princeville betekent
Masella
Masella betekent
Masella is de Familiennaam von
William Henry Draper
William Henry Draper is de Naam von
* William Henry Draper (1801–1877), kanaadschen Politiker,
Tabakow
Tabakow is de Familiennaam von
Tellmann
Kiek ok bi: Thellmann, Telmann.
Larue
Larue is de Familiennaam von
Larue betekent
Kiek ok bi: LaRue, La Rue.
Kurt Heinrich
* Kurt Heinrich (1911–na 1948), düütschen SS-Obersturmführer,
Max Bollwage
Max Bollwage (* 16. Oktober 1927 in Offenburg) is en düütsch Grafikdesigner, Schriftsetter, Kalligraf, Lehrer un Schriever.
Leven
Nah Abitur un Studium hett he in Hilmessen, Hannober, Wiesbaden un Berlin as Atelierleiter un Artdirektor in Werbeagenturen, en Pharmakonzern un as Designer in Book- un Tietschriftenverlagen arbeit. Doröver herut weer he ok as Breefmarkenkünstler tätig. Af 1973 bedreev he en Designbüro in Stuttgart. Bollwage weer Lehrbeupdragter an Fackhoochschoolen un hull Gastvördrääg un Gastvörlesungen.
Paul Mercier
Paul Mercier is de Naam von
* Paul Mercier (1922–1976), franzööschen Ethnoloog,
Pernell Roberts
Pernell Elvin Roberts (* 18. Mai 1928 in Waycross, Georgia, USA; † 24. Januar 2010 in Malibu, Kalifornien) weer en US-amerikaansch Schauspeler.
Bekannt wurr Roberts vör allen dör sien Rull as Adam Cartwright in de Feernsehreeg Bonanza, in de he van 1959 bit 1965 mitspeel. Roberts hett de Reeg nah de sösste Staffel verlaaten, sien letzten „Bonanza“-Uptritt harr he in de Folg 195 („Unvergessene Lieder“; Originaltitel: „Dead And Gone“). Ofschoons dat Dreihbook för en Rückkehr vun sien Charakter apen bleev, hett Roberts vun disse Mögelkeit nie Gebruuk makt.
Pernell Roberts weer dreemal verheiraadt un harr en Söhn ut sien eerste Ehe, Jonathan Christopher, de 1989 bi en Motorradunfall to Dood keem.