cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert Falcon Scott
Konflikt mit Shackleton (1904–1910)
miniatur|upright|[[Ernest Shackleton, Scotts britisch Rivale in‘ Wettstriet um den Süüdpool]] In de eerst Tiet nah de Rückkehr vun de Discovery-Expeditschoon weer Scott Gast vun tallriek Veranstalten, up de he de Ergevnisse vun de Forschensreis vörstellen dee. In‘ November 1904 hull he en Vördrag in der överfüllt Royal Albert Hall. Sien in‘ Oktober 1905 ünner den Titel The Voyage of the Discovery herutgeeven Reisebericht wurr en literarisch Erfolg, aber ok Anlaat för fortsett Meenungsverscheedenheiten tüschen hüm un Ernest Shackleton. Nah Scott sien Darstellen wurr Shackleton infolg vun sien angegreepen Gesundheit up den Rückweg vun den Marsch nah Süüden över groot Strecken up den Transportschledden trucken. Verglieken mit de Upteken vun Edward Wilson wiesen aber, dat dat so nich stimmt. Scott hett sien Darten Offizier in dat Book mehrfak vun baben rünner as uns Invalide betekend un het so den Indruck vermiddelt, de ehder entäuschende süüdlich Breedt weer in eerste Lien Shackleton un sien schlecht körperlich Verfaaten antolasten. Beid Kontrahenten hebbt in de Apenlichkeit in hör schriftlich Korrespondenz woll en torüchhollen un respektvullen Ümgangstoon, aber nah Ansicht vun eenig Biographen weer Scott sien Verhollen en teelt Demöödigen vun Shackleton, de sien Holle nto Scott siether vun Verachtung un Afneigung präägt weer.
In‘ Fröhjahr 1906 hett sück Scott mit Plääns för en wiedere Antarktisexpeditschoon an de Royal Geographical Society wend. Wenig later wurr he vun Shackleton sien Ankünnigen in‘ Geographical Journal van‘ März 1907 överrascht, noch in dat sülvig Johr mit en Forschensreis in de Antarktis antofangen. Se harr as Teel, eerstmals den Süüdpool to recken un dorbi de Hütt vun de Discovery-Expeditschoon up de Hutpoint-Halfinsel as Basislager to nutzen. Scott hett sück in mehreren Breef an Shackleton wend, um sien vermeentlich Vörrecht över de Region an‘ McMurdo Sound geltend to maken. Toletzt gelung hüm dat mit Stütt dör Edward Wilson, Shackleton dat Verspreken aftonehmen, sück vun den McMurdo Sound feern to hollen un dorför dat Basislager ööstlich vun den 170. Längengrad to errichten.
As Scott mitkreeg, dat sück Shackleton in‘ Verloop vun de Nimrod-Expeditschoon (1907–1909) över dat Afkommen henwegsett harr, weer dat Verhältnis tüschen de beid Mann endgültig in Dutten. Scott hett Shackleton gegenöver en Vertreder vun de Royal Geographical Society as beropsmäßigen Lügner. Nah Shackleton sien Rückkehr nehm Scott blots wedderstrevend as Slaav vun sein Pflichtgeföhl, as dat de Biobliothekar vun de Royal Geographical Society Hugh Robert Mill (1861−1950) beschreev, an de Begröötensfierlichkeiten deel. En Dischreed wiels en Empfang in‘ Savage Club in‘ Juni 1909 för den bi den Marsch to’n Süüdpool denkbor knapp scheiterten Rivalen hett Scott to’n Anlaat nommen, üm sien eegen Ambitschonen to ünnerstrieken. In jedem Fall muss en Engländer as Eerst an‘ Pool ween, un he weer so wiet, sück dit Thema antonehmen Düppeltungig hett he tofüügt: Jetzt blifft mi blots noch, Mr. Shackleton dorför to danken, dat he mi up so anstännig Wies den Weg wiest hett.
Vörbereiten
miniatur|Scott in de Terra-Nova-Hütt an‘  [[Kap Evans (fotografeert vun Herbert Ponting)]] Scott vhett up sien tweet Antarktisexpeditschoon vör allen versöcht, den Süüdpool to recken un den Ruum vun dissen Spood för dat British Empire to sekern. In‘ Dezember 1909 leet he sück up half Sold ut den Deenst bi de Royal Navy freestellen, um sück ganz den umfangriek Vörbereiten widmen to können. Wiel sück weder de Royal Geographical Society noch de Royal Society an dat Ünnernehmen bedeeligen deen, weer Scott up privat Geldgever anwiest um dat notwennig Geld uptobringen (40.000 £) hull Scott landswiet Vördrääg un hett för sien Vorhaben wurben, aber man blots mit mäßigen Spood. In‘ Januar 1910 hett hüm de britisch Regeeren de Hälft vun de veranslaagt Summe bereet stellt. Dordör harr he nu nogg Middel, um dat Schipp Terra Nova, dat de Expeditschoon hör Naam geev, to koopen un för de Forschensreis uttostatten.
Nah Meenen vun de Historiker Beau Riffenburgh harr Scott sien Ünnernehmen den Bismack vun en Shackleton-Afklatsch. Bi den Marsch to’n Süüdpool hett Scott nipp un nau de sülvig Streck as Shackleton dree Johr tovor wählt. In sien Daagbookzpteken finnen sück tallloos Anspelen un Shackleton un Verglieken vun Strecken un Tieden. As tovör sien Rivale bi de Nimrod-Expeditschoon ok, hett ok Scott bi de Wahl vun de Transportmiddel up en Strategie, de ut Hunnen, mandschurisch Ponys, Motorschledden un dat Man-Hauling, dat nah Meenen vun Fridtjof Nansen blots en sinnloos Plackeree weer, de dat um jeden Pries to vermeeden gull, bestunn. Ok wenn Scott sülvst vun Peer nix verstunn, so hett hüm Shackleton sein Spood Moot geven, de Deerten intosetten. Sien erfohren Hunnenspezialist Cecil Meares (1877–1937) is nah Sibirien reist, um Schleddenhunnen to koopen. Ofschoons Meares kien Erfohrungen mit Peer harr, kreeg he vun Scott den Updrag, dor ok Ponys för de Expeditschoon to koopen. Meares keem torüch mit en Mehrtall an kränklich Ponys, de för en längeren Upenholt in de Antarktis nich to bruuken weern. Wiels de Tiet hull sück Scott in Frankriek un Norwegen up, um de Motorschledden to testen, wo he ok den Mechaniker Bernard Day (1884–1934), en Fackmann för Verbrennungsmotoren, as wieder Expeditschoonsliddmaat anhüern dee. Sowohl Day as ok de Geoloog Raymond Priestley, den Scott ebenfalls anhüern dee, weern tovör Deelnehmer vun de Nimrod-Expeditschoon ünner Ernest Shackleton ween. Shackleton sülvst hett dornah weder Day noch Priestley bi sien latere Forschensreisen mitnommen, wat en wiedere Henwies för de Rivalität tüschen hüm un Scott ansehn wurrd.
Eerst Johr in de Antarktis
miniatur|Scott in Polarkleedasch vör en Transportschledden an’ 13. April 1911 Nahdem de Terra Nova Cardiff an‘ 15. Juni 1910 verlaaten harr, keem se nah en Tüschenupenholt in dat süüdafrikaansch Simon’s Town an‘ 12. Oktober in Melbourne an. Dor hett Scott dat Schipp verlaaten, um wieder Geld för sien Expeditschoon rintohalen, wiels de Terra-Nova hör Reis nah Neeseeland fortsetten dee. Noch an de sülvig Avend kreeg Scott en Telegramm ut Madeira. Mit de kört Nahricht Beg leave to inform you Fram proceeding Antarctic. (free översett: Ick much hör in Kenntnis setten, dat de Fram to de Antarktis wieder fohrt) hett hüm völlig överraschend de Norweger Roald Amundsen to’n Wettloop to’n Süüdpool herut. De nah Ansicht vun de Schrieverin Diana Preston skrupellos ehrgeizige Amundsen harr körterhand un ahn de Apenlichkeit to  informeeren sien oorsprünglich Plääns vun en Noordpool-Expeditschoon ännert, nahdem in‘ September 1909 de Nahricht um de Welt gahn weer, dat de Noordpool all (vermeentlich dör Frederick Cook oder Robert Edwin Peary) reckt wurrn. As de Press hüm nah en Reaktschoon up Amundsen sien Herutforderung befraagt hett, hett Scott bekräftigt, sien oorsprünglich Afsichten nich to ännern. He wull wiederhen versööken, to‘n Süüdpool to kommen, aber nich to Lasten vun de wetenschaplich Teelen vun sien Expeditschoon. So sünd he un sien 64-köppig Mannschap mit 19 Ponys, 33 Hunnen un dree Motorschledden an Bord vun de Terra Nova an‘ 29. November 1910 vun dat neeseelännsch Port Chalmers in Richt Süüden reist.
De Expeditschoon harr mit männig Schwierigkeiten to kämpen. Up de Reis to’n antarktischen Kontinent keem de Terra Nova tonächst in swoor See, tallriek Expeditschoonsdeelnehmer leeden ünner Seekrankheit, dat Schipp droh mit Meerwater vulltoloopen un ok de Deerten wurrn in Mitleedenschap trucken. An‘ 7. Dezember is man all wiet nöördlich vun den süüdlichen Polarkreis dicht bi de Scott-Insel up eerst Packies stött, dat dat Schipp för 20 Daag fangen hull un de Rudderanlaag beschädigte. Dordör keemen se up de Ross-Insel düchtig laat an, so dat blots enig Tiet för de Vörbereitensarbeiten bitt o den arktischen Winter vörhannen weer. All bi dat Anlannen an‘ Kap Evans in‘ Januar 1911 verlor Scott den eersten Motorschledden, nahdem de dör en to dünn Iesdeck braken un in’t Meer versunken weer. Schlechtes Weeer un de blots untoreckend an disse Bedingungen anpasst Ponys hebbt denn ok dorför sörgt, dat en vun de wichtigsten Materialdepots för den Süüdpolmarsch rund 56 km wieder nöördlich as oorsprünglich plaant anleggt wurr. Scott harr den Vörslag vun de för de Ponys verantwoortlichen Lawrence Oates aflehnt, en Deel vun de Deertren as Nahrensvörrat dood to maken un dat so nömmt One Ton Depot up en süüdlichere Breedt vun 80° S vörtoverleggen. Oates sall to Scott seggt hemm: Sir, ick bin bang, dat se dat noch reuen, mien Raat nich antonehmen Söss Peer keemen wiels dissen Marsch to Dood. Nah de Rückkehr to dat Basislager Enn‘ Februar 1911 muss Scott erfohren, dat Amundsen sien Quartier blots etwa 320 km wieder ööstlich in de Bucht vun de Wale upslahn harr.
Scott hett dat aber dennoch aflehnt, sien Tietplaan to ännern. De betere un ok togliek klögere Weg för uns is, wieder to maken, as wenn nix passeert is Hüm weer dat klor, dat Amundsen sien Lager rund 110 km dichter an den Süüdpool leeg un de Norwegers utwiest Experten in’ Ümgang mit Schleddenhunnen weern. He sülvst harr aber in’ Gegegnsatz to sien Kontrahenten den Vördeel, Över en bekannt Streck to’n Süüdpool vördringen to willen. Un so steeg Scott sien Toversicht in‘ Verloop vun den Winter 1911. An‘ 2. August schreev he nah de Rückkehr vun en dreeköppig Mannschap to’n spoodrieken Wintermarsch to dat Kap Crozier: Ick bin seker, dat wie so dicht an de Vulkommenheit sünd, as dat blots de Erfohren tolett
Marsch to’n Süüdpool
miniatur|[[Edward Adrian Wilson|Wilson, Bowers, Evans, Scott un Oates (v.l.n.r.) nah hör Ankunft an’ Süüdpool an’ 18. Januar 1912]] De Marsch to’n Süüdpool fung an‘ 1. November 1911 an. Scotts Tross sett sück ut 16 Mann mit Motorschledden, Hunnen un Ponys för de Transport vun Reeschkop un Versörgensgöder tosommen. Hör Upgaav bestunn dorin, en Grupp vun veer Mann de Vörstööt to’n Süüdpool mögelk to maken. Scott harr sien Plääns de gesamte lannensmannschap bekannt geven, ahn aber de Upgaaven nipp un nau to verdeelen. Nümms wuss also, well mit Utnahm von Scott to de Süüdpoolgrupp hörrn sull. In‘ Verloop vun de Marsch hett he en Reeg vun missverständlich Mitdeelen an dat Basislager schickt, so dat dat bispeelswies unklor weer, of de torüchkommen Schleddenhunnengespanne för wetenschaplich Erkunnensmärsche bruukt oder to en latere Ünnerstütten vun de torüchkommen Süüdpoolgruppe schoont wurrn sullen. De över Scott sien Afsichten verunsekert Mannschap an dat Kap Evans hett dat denn ok nahlaaten, mit de Hunnen en teelten Vörstööt to dat Retten vun de in Not geraden Süüdpoolgrupp to ünnernehmen.
De Tall vun de nah Süüden marscheeren Expeditschoonsdeelnehmer, de wegen schlecht Weerverhältnisse, de gau Utfall vun de Motorschledden un Ponys blots langsam vörankeemen, minneseer sück so nah un nah, wiel enkeld Ünnerstüttensgruppen to dat Basislager torüchgungen. An‘ 3. Januar 1912 keemen de beid letzt Gruppen en Breedt vun 87° 32′ S. Hier geev Scott sien Entsluss bekannt, mit fiev statt veer Mann, gemeensam mit Edward Wilson, Lawrence Oates, Edgar Evans un Henry Bowers den Weg to’n Süüdpool in Angeep to nehmen, wiels Thomas Crean, William Lashly un Scott sien Stellvertreder Edward Evans to dat Kap Evans torüchschickt wurrn.
Körner (Familiennaam)
Körner oder Koerner is en düütschen Familiennaam.
Robert Falcon Scott
Marsch to’n Süüdpool
Den Süüdpool hebbt Scott un sien Grupp denn an‘ 18. Januar. An’t Teel ankommen mussen se faststellen, dat Roald Amundsen un veer Begleiter all fiev Week toför dor indrapen weern. Sien vertwiefelt Enttäuschung bi disse Nedderlaag hull Scott in sien Daagbook fast: Dat Schlimmste is intreden […] All [mien] Drööms sünd dorhen […] Groote Gott is dat en verloren Oort […].
Körner (Familiennaam)
Herkumst
Körner sünd Lüüd nöömt worrn, de mit Koorn hannelt hebbt oder Verwalter von en Koornhuus weren.
Robert Falcon Scott
Dood up den Rückweg
miniatur|Dat Graff vun Scott, Wilson un Bowers up dat RossSchelfies bi 79° 50′ S De uttehrt un an Fröst lieden Mann vun de Süüdpoolgrupp hebbt sück an’ 19. Janur 1912 up den 1300 km langen Weg torüch to dat Basislager an dat Kap Evans makt. Ahnungsvull schreev Scott: ''Dat wurrd en mühselig Rückkehr. […] Ick fraag mi, of wi dat schaffen dooht'' Tonächst keemen se trotz mal Weer mit iesig Temperaturen (luut Scott sien Upteken leegen de bi bit to −30 °C) good vöran. All an’ 7. Februar harrn se 500 km bit to’n böveren Rand vun de Beardmore-Gletscher in de Transantarktisch Bargen torüchleggt un fungen mit den 160 km langen Afstieg över den Gletscher to dat Ross-Schelfies an. De Tostand vun Edgar Evans harr sück aber luut de Notizen vun Scott siet den 23. Januar gau verschlechtert. Nahdem he an’ 4. Februar in en Iesspalt fallen weer, weer Evans  temelk afstumpt un unfähig. An’ 17. Februar full Evans nah en wiederen Störrt an’n Foot vun den Gletscher in’t Koma un is an de glieker Dag, man nimmt an an en Breegenverletzen. To’n Dood vun Evans schreev Scott:  Dat is en furchtbor Saak, up disse Wies en Kameraden to verleesen, doch bi nüchtern Ankieken harr dat angesichts vun de schrecklich Sörgen vun de letzte Weeken kien beter Enn’ geeven kunnt
Körner (Familiennaam)
B
.
Río Uluapa
De Río Uluapa is en üm un bi 12 Kilometer langen Beek in dat Municipio Olanchito, Departamento Yoro, Honduras, de von rechts in’n Río Aguán münnt.
Körner (Familiennaam)
C
,
Robert Falcon Scott
Dood up den Rückweg
Vör de nu noch veer Mann leegen noch 670 km Wegstreck över dat Ross-Schelfies, doch de Utsichten wurrn immer schlechter. Störmisch Weer un leeg Temperaturen (de antarktisch Sömmer gung to’ Enn), Schneeblindheit, swoor Verfreesen, Hunger und Erschöpfung weern de Grund, dat se blots noch langsam vöran keemen. An’ 16. März hett Lawrence Oates, de dör dat Upbreken vun en old Beenverletzen meest nich mehr loopen kunn, sien Leven en Enn’ sett. Wiels en Blizzard hett he dat Telt mit de Wöör verlaaten: Ick gah eben kört nah buten un bliev dor en lütt Sett Scott wuss to dissen Tietpunkt all, dat he, Wilson un Bowers ok nich överleven deen, as he in sien Daagbook schreev: ''[…] dat weer de Tat vun en moodigen Mann un vun en engelsch Gentleman. Wi all haapt, dat Enn’ mit de glieker Hollen to begegnen, un dat Enn’ is seker nich [mehr] feern.}}''
Río Uluapa
De Beek hett sien Born in de Bargen von de Cordillera de La Esperanza an de Grenz na dat Departamento Olancho bi dat Dörp La Libertad. Dat is de Waterscheed to’n Río de Calpules in’n Westen, Quebrada de La Cera (flütt na’n Río Chiquito) in’n Süden, Quebrada El Chile (na’n Río Chiquito) in’n Oosten un Quebrada Piedras de Afilar (na’n Río Mame) in’n Noordoosten.
Körner (Familiennaam)
F
,.
Robert Falcon Scott
Dood up den Rückweg
Scott hett en Reeg vun Afscheedsbreef an Edward Wilson sien Fru, an de Moder vun Henry Bowers, an eenig vun sien Früenen un sien Vörgesetten bi de Royal Navy, as ok an sien Moder Hannah un sien Fru Kathleen achterlaaten. He hett todem de „Nachricht an die Öffentlichkeit“, de in eerste Lien en Rechtfertigen för Organisatschoon un Leiten vun de Expeditschoon weer un in de Scott de Weerbedingungen un anner unglückelk Ümstännen för dat katastrophale Scheitern vun sien Süüdpoolmarsch verantwoortlich maaken dee. De Text geiht to Enn’ mit en för Scott typischen, pathetischen Anmarken:
Körner (Familiennaam)
G
,
Río Uluapa
Von dor flütt de Río Uluapa na Noordwesten un kummt een Kilometer in’n Süden von dat Dörp Teguajinal ut de Bargen rut un in dat Daal von’n Río Aguán (Valle del Aguán). Hier dreiht de Beek op en Noordnoordoost-Kurs un löppt dör Teguajinal un El Ocote. In’n Noorden von El Ocote münnt de Río Uluapa in de Gravens, de langs’n Río Aguán dat Water ut dat siede Land afföhrt. Dree Kilometer in’n Noordoosten liggt de Stadt Olanchito. Op dat Över güntsied münnt von links de Río Agalteca.
Robert Falcon Scott
Dood up den Rückweg
''Wi hebbt Risiken up uns nommen, [un] wi wussen, dat wi de up uns nehmen dee: De Dinge hebbt sück gegen uns wend un dorüm gifft dat kien Grund to Klaag vun uns, dorför den Schicksal to fügen un de Plicht to erfüllen, bi to’n Enn dat Best to doon. […] Harrn wi leevt [överleevt], harr ick en Geschichte to vertellen harrt över Kühnheit, Utdüer un Moot vun mien Kameraden, de dat Hart vun en jeden Engländers röhren deen. Disse wenig Zeilen un uns dood Körper moot [nu] de Geschichte vertellen, doch seker, seker deiht uns groot un riek Vaderland dorup achten, dat de up uns Anwiest in reckend Maat versörgt sünd.'' }}
Körner (Familiennaam)
J
,
Robert Falcon Scott
Dood up den Rückweg
Man nimmt an, dat Scott as letzt vun de dree Mann an’ Dag vun sien letzt Daagbookindrag oder kört dornah storven is. En Sööktrupp is an’ 12. November 1912 up dat letzt Lager vun de Süüdpoolgrupp stött. Scott sien Liek wurr so andrapen, dat en Arm um Wilson schlungen weer. De free Dooden wurrn mit de butere Teltplaan bedeckt un över hör en hooch Schneehügel erricht, de vun twee upricht Transportschledden falnkeert wurr un up dessen Tipp en ut Skibredder makt Holtkrüüz stunn.
Körner (Familiennaam)
K
, ,
Robert Falcon Scott
Nahwirken
Unmittelbor vör de Afreis vun de Ross-Insel hebbt acht Expeditschoonsliddmaaten ünner Führen vun Edward Atkinson (1881–1929) tüschen den 20. un 22. Januar 1913 en vun de Schippstimmermann anfertigt holten Gedenkkrüüz up den Observation Hill an’ Hut-Point upstellt, in dat de Naams vun de fiev Dooden un en Zitat ut Alfred Tennyson sien Gedicht Ulysses eingraveert sünd: |Streben, söken, finnen un nich upgeven
Heldenverehrung
miniatur|Gedenkkrüüz för Scott un sien veer dood Kameraden up den Observation Hill As de Terra Nova an’ 10. Februar 1913 in dat neeseelännsch Oamaru indrapen dee, gung de Nahricht vun Scott sien Dood un vun sien veer Begleiter um de Welt. Begünstigt dör en Glorifizeerenlorifizeeren Natischonalismus, de in dat Vereenigt Königriek dör den tonehmen Machtverlust vun dat Britisch Weltriek in de Johren vör den Eersten Weltkrieg upkeem, kreeg Scott binnen wenig Daag den Status vun en Natschonalhelden. To’n Anlaat vun en Gedenkgoddesdeenst in de St.-Pauls-Kathedrale an’ 14. Februar reep dat Londoner Blatt Evening News ünner de Schlagzeile Laat uns de Kinner vertellen, wu Engländers starven dorto up, Scott sien Geschichte to glieker Tiet in de Scholen landswiet vörtodragen. Ok in völ anner britisch Pressorgaan wurr Scott mit Lobpriesen un Ehrerbietungen bedacht. Herbert Beerbohm Tree, Grünner vun de Royal Academy of Dramatic Art, hett de Errichtung vun en Pantheon för Scott un sien Begleiters anreegt.
Körner (Familiennaam)
P
,
S
, ,
T
, ,
Robert Falcon Scott
Heldenverehrung
De Leistungen vun Amundsen sünd angesichts vun de postumen Heldenverehrung för Scott in den Achtergrund treden. De Geschichte vun dat eerstmalige Recken vun den Süüdpool weer in de Oogen vun de Apenlichkeit in eerst Lien de Geschichte vun Scott, de sien emotschonale Rhetorik völ beter ankeem as de sachlich Bericht vun Amundsen in dat Wark The South Pole. Dat Book Scott’s Last Expedition, dat to’n gröttsten Deel up Scott sien Expeditschoonsdaagbook foot, wurr en internatschonaler Bestseller; Amundsen sien Sieg wurr besünners in Grootbritannien as hinterlistige „Unsportlichkeit“ upfaat. Amundsen seech sück angesichts de hüm tomöötbrocht Missgunst un de in’ Gegentoog enormen Popularität vun Scott to de Utsaag nödigt: Mit Freuden würr ick up Ruhm un Geld verzichten, wenn ick dormit Scott vör sien furchtboren Dood harr bewohren kunnt. All vör Bekanntwurrn vun Scott sien Schicksal leet de Präsident vun de  Royal Geographical Society Lord Curzon den vun de spoodriek Süüdpolexpeditschoon torüchkehrten  Amundsen sien Geringschätzung föhlen. Bi en Empfang an’ 15. November 1912 in London reep Curzon bi en Drinkspröök ut: ''Ick wünsch binah, dat wi in uns anerkennen Bewunnern jene wunnerbor goodmoodig […] Hunnen […] insluuten, ahn de Kapitän Amundsen den Pool niemals harr recken kunnt. […] dorüm […] en dreefach Hooch up de Hunnen. Disse nah Amundsen sien Upfaaten  so eben noch verhüllt Beleidigung'' sall den norweegschen Polarforscher dorto berwogen hemm, sien Ehrenliddmaatschap bi de  Royal Geographical Society dall to leggen.
De överleven Expeditschoonsdeelnehmer wurr nah hör Rückkehr mit Utteknungen, as to’n Bispeel de Polarmedaille, un bi Liddmaaten vun de Royal Navy in Form vun Beförderungen ehrt. Anstäe vun en för Scott vörsehn Ridderslag wurrn sien Fru Kathleen Rang un Privilegien vun en Wittfru vun en Knight Commander vun den Order of the Bath tospraaken. 1922 hett se den lateren Baron Kennet Edward Hilton Young (1879–1960) heiraadt, hett sück bit to hör Dood 1947 för dat Ansehn vun hör eerst Ehemann insett.
Scotts Uproop in de „Nahricht an de Apenlichkeit“, sück um de Achterbleven to kümmern, funn grooten Tospröök. En ünner sien Naam in’t Leven roppen Stiften hett insgesamt £ 75.000 (hüüd etwa £ 5.289.000) an Spendengelder. Dorvan gungen knapp £ 18.000 an de Familie Scott. To de naamentlich bekannt Spender hebbt ünner annern Freemüererlogen, deren Liddmaat Scott siet 1901 ween weer.
Alleen in Grootbritannien wurrn för Scott in de folgend Johrteihnten mehr as 30 Denkmalen, Statuen un een Karkenfenster anfertigt. Dat Karkenfenster hett Scott sien Schwager, Pastor Lloyd Harvey Bruce, in de Dörpkark vun Binton, Warwickshire up den Weg brocht. Ok de Grünnen vun dat Scott Polar Research Institute vun de Universität Cambridge sull an hüm erinnern. Tallriek wiedere Denkmalen wurrn in anner Deelen vun de Welt upstellt, dorünner de bekannt Statue in Christchurch in Neeseeland, de vun sien Fru Kathleen schaffen wurr. 1948 wurr hüm in den Film Scotts letzte Fahrt mit John Mills in de Hööftrull ok en cineastisch Denkmal sett. De 1957 erricht Amundsen-Scott-Süüdpoolstatschoon drocht genauso sien Naam as ok de neseelännsch Statschoon Scott Base up de Ross-Insel. Nah hüm wurr ok de Asteroid (876) Scott, en dicht bi den Süüdpool liggend Maandkrater un en vun de beid Deep-Space-2-Sonden vun de NASA nömmt.
Neebeweerten
miniatur|Scott-Statue in [[Christchurch, de vun sien Fru Kathleen schaffen wurr]] Scott sien Roop as en de spreekwöördig typisch britisch Tugenden verkörperden Natschonalheld hull över den Tweeten Weltkrieg un sien 50. Doodsdag an. Dat änner sück af 1966, as de Scott-Biograph Reginald Pound, den man Inblick in Scott sein Originalupteken gewährt harr, in sien Book Scott of the Antarctic eerstmals persöönlich Fehlverhollen bi den Polarforscher opdecken dee. Pound hull aber ok gliekfalls an de Heldenverehren fast, in de he Scott en brillianten Verstand, de sück dör nix ünnerkriegen leet beschienigen dee. In de nächst teihn Johr keemen wiedere Böker herut, in de Scott sien bitherig Reputatschoon jeweils bit to en gewissen Grad in Fraag stellt wurr. De bit dorhen scharpste Kritik hett David Thomson in sien Book Scott's Men van 1977 öövt. Scott weer dornah tominst bit kört vör sien Dood up gor kien Fall de herutragend Persönlichkeit ween, to de hüm de Press un Apenlichkeit makt harrn. Thomson betekent Scott sien Expeditschoonsvörbereiten as plaanlos un fehlerhaft; sien Führensstil harr dat an den nödigen Wietblick fehlt. Nah den Schriever Max Jones wurr in dissen Johren Scott sien völschichtig Charakter enthüllt un sien Methoden achterfraagt.}}
De Tipp vun de Kritik weer de 1979 schreeven Düppelbiographie Scott and Amundsen, in de Roland Huntford mit dem heldenhaften Stümper afreeken dee. Scott sien „Nahricht an de Apenlichkeit“ weer blots de trügerisch Sülvstrechtfertigen vun en Mann ween, de sück in sien Kameraden in den Dood führt harr. Vun dor af wurrn meest blots noch negativ Enthüllungen över Scott verapenlicht. De britisch Schriever Francis Spufford keem to den Sluss, dat Scott  angesichts nedderschmettern Bewiesen vun Pfuscheree,  sien Gefährten den Ünnergang weeht un sien Spooren mit Phrasendöschkeree verwischt harr Paul Theroux betekend hüm tosommenfaaten as verworren un mootloos … en Mysterium för sien Mann, ahn Vörbereiten un en Nichtskönner.}}
De Oordeelen över Scott betrucken sück in’ Wesentlichen up dat wat bi de Terra-Nova-Expeditschoon passeert is. Folgend Kritikpunkte wurrn dorbi hööftsächlich nömmt:
Scott sien Popularitätsverlust wurr vun en tonehmen Begeisterung för Ernest Shackleton begleit., de in de USA ehrn Anfang nehm un toletzt in Grootbritannien ankeem. Binnerhalv wenig Johren wurr Scott vun Shackleton in dat apenlich Ansehn överhaalt. In de vun de BBC produzeert Sennen 100 Greatest Britons (so völ as: De 100 grööttsten Briten) in dat Johr 2002 kemm Shackleton up Platz 11, Scott dorgegen blots up Platz 54.
En neeere Beweerten togunsten vun Scott, de de an de Clemson University tätige Kulturhistorikerin Stephanie Barczewski as Revision vun de Revisionisten betekent hett, fung mit de dör de Klimaforscherin Susan Solomon in 2001 dörführt Ünnersöken to de Weerverhältnisse up dat Ross-Schelfies van Februar bit März 1912 an. In hör Book The Coldest March führt se den Ünnergang vun de Süüdpoolgrupp in eerst Lien up de för de Johrestiet butergewöhnlich deep Temperaturen torüch, ahn de Steekhollenskeit vun en Deel vun de Kritik an Scott in Afreed to stellen. De 2004 dör den Polarforscher Ranulph Fiennes schreeven Scott-Biographie is dorgegen en Verteidigung vun Scott meest ahn Vörbehalt. Fiennes hett sien Wark den Familien vun de verleumdet Dooden widmet. Fiennes wurr later för de in de Biographie enthollen persöönlich Angreep up Roland Huntford un de Annahm, sien Erfohren as Polarforscher würrn hüm en besünner Autorität to de Beoordeelen vun Scott geven, kritiseert.
2005 geev dat noch en Biographie, ditmal vun den Historiker David Crane vun de Universität Oxford, de luut Barczewski unbelast vun fröheren Interpretatschonen}} is. Luut Crane leeg de Neddergang in Scott sien apenlich Ansehn an dat verännert kulturell Werteverständnis vun dat utgahn 20. Johrhunnert: ''Dat is nich so, dat wi hüm anner wohrnehmen as jene [de Lüüd ut sien Tiet]. Doch wi seecht hüm so, as wi hüm unwillkürlich nich möögt. Nah Barczewski hett Crane dat schafft, Scott sien Minschlichkeit weer hertostellen, |wiet mehr as dör Fiennes sien Scharp oder Solomon sien  Daten.}} De Daily Telegraph wähl in sien Rezension vun dat Book metaphorisch Dorstellen: Gemäß den oogenblicklichen Weerbericht för de Antarktis kann sück Scott an de eerst Sünnstrahlen siet 25 Johren freuen De New York Times much sück disse positiv Beoordeelen dorgegen nich ansluuten: Trotz all Antreckenkraft vun sien Book leefert David Crane kien Antwoorten, de Scott up övertüügend Wies vun en Eegenverantwoorten för sien Ünnergang befreen.''
En nee Lucht up Scott schmitt de Verapenlichung vun den poolschen Physiker Krzysztof Sienicki ut dat Johr 2011, de bi sien Ünnersöken to de Weerphänomenen up dat Ross-Schelfies in’ Fröhjahr 1912 up de sülvig Borns torüchgreep as Susan Solomon teihn Johr vörher. Dornah harrn Scott un Bowers de Upteken to Temperaturen un Windverhältnissen bi den Rückmarsch vun den Pool bewusst fälscht. Solomon harr denn tosätzlich noch geringfügig Anpassungen vun de Daten vörnommen, um hör Thees vun Scott sien Ünnergang as Folg vun de ungewöhnlich deep Temperaturen to ünnerstütten. Den vun Scott beschreeven Schneestörm in de Daag vör sien Dood hett dat nah Sienicki upgrund vun weerphysikaalschen Gesettmäßigkeiten so lang andüernd nich geven kunnt.
Noël Foré
Noël Foré (* 23. Dezember 1932 in Adegem; † 16. Februar 1992 in Gent) weer en belgisch Radrennfohrer.
Noël Foré weer Rad-Profi van 1956 bit 1968 un kunn mehrere groot Eenzelerfolge verteken; tweemal kunn he so nömmt „Monumente vun den Radsport“ winnen. 1958 wunn he bi Gent–Wevelgem as ok bi de Belgien-Rundfohrt, de he 1962 nochmals för sück entscheeden kunn. 1959 keem he up den darten Platz bi de Straaten-WM. 1963 wunn he Kuurne-Brüssel-Kuurne as ok de Flannern-Rundfohrt, 1967 Rund um Köln. Ok in 1967 keem he bi de Flannern-Rundfohrt up den tweeten Platze achter Dino Zandegù aber vör Eddy Merckx. An de Tour de France hett he aber nie deelnommen.
Nah dat Enn' vun sien aktiv Radsport-Loopbahn hett Foré, de för sien minutiöös Trainingsmethoden un Rennvörbereitung bekannt weer, an de „Bloso“ (Agentschap voor de Bevordering van de Lichamelijke Ontwikkeling, de Sport en de Openluchtrecreatie), en statlich Sportinstitut in Flannern, ünnerricht.
In Gent wurrd jedes Johr dat Bahnradsportkriterium „Memorial Noël Foré“ för den Nahwuss in’ Rahmen vun dat Sössdaagrennen utdragen.
Latermünner
De Latermünner oder Neemünner, ok Latermunden oder Latermunnen, (Deuterostomia) sünd en Stamm mank de Tweesiedendeerter (Bilateria). De wichtigsten Taxa mank de Latermünner sünd de Snarendeerter (Chordata, dormank de Söögdeerter un ok de Minsch) un de Stekelhuutdeerter (Echinodermata). Twee Kennteken sünd bi all Latermünner to finnen: Eenmol, wie dat mit den Oormund fudder geiht, wenn de Embryos wassen doot. Bi de Latermünner warrt dor de Oormund to’n Achtergatt bi ummuddelt un de Mund warrt ganz nee billt (Deuterostomie). Dat tweede Kennteken is, datt dat Zentralnervensystem (ZNS) up de Ruggensieden liggt. Bi de annere Grupp mank de Tweesiedendeerter, dat sünd de Ehrdermünner (Protostomia) warrt de Oormund, just annersrum, to’n Mund, un dat Achtergatt warrt nee billt. Todem liggt dat ZNS up de Buuksieden.
De latere Mund as Kennteken
Nadem de Saak mit de Latermünner rutkamen weer, is se bruukt wurrn, un de Deertergruppen vun de Ruggensnarendeerter (Chordata), Kragendregers (Hemichordata) un Stekelhuutdeerter (Echinodermata) sünd all tohopenfaat wurrn to en Grupp vun gemeensam Herkamen. Düsse Grupp hett den Naam vun „Latermünner“ (Neemünner, Tweedmünner) oder „Deuterostomia“ kregen, na ooldgreeksch Δεύτερο deutero ‚tweet-‘ un Στόμα Stoma ‚Mund‘). Man dat gifft noch annere Deerter, dor wasst de Embryos, as bi de Latermünner: Ok Pielwörmer (Chaetognatha) billt ut den Oormund eerstmol dat Achtergatt ut un later den Mund. Just so geiht dat ok bi de wecken Kranz-Föhlspiete (Lophophorata), Snarenwörmer (Nematomorpha) un Liddfööt (Arthopoda). Johrteinte lang hefft de Forschers nich wusst, ob düsse Deerter to de Latermünner tellt weern schollen.
Nu is avers mit Hölp vun de Molekularbiologie rutsuert, datt Ruggensnarendeerter, Kragendregers un Stekelhuutdeerter worratig en gemeensam Herkamen hefft. De annern Gruppen höört dor avers nich mit to. De ehre Latermünner sünd unafhängig vun düsse Gruppen na en Analogie entwickelt wurrn.
Anton Dietrich von Wersebe (1793–1855)
Anton Dietrich von Wersebe (* 10. Februar 1793 in Kassbrook; † 11. Oktober 1855 in Celle ) weer en düütschen Jurist.
Latermünner
Ütere Systematik
Ütere Systematik vun de Latermünner
Binnere Systematik
En Reeg vun Deertergruppen weert to de Latermünner hento rekent. Mank jem gifft dat fiev, de leevt hüdigendags noch, de sünd also rezent. Na de Taxonomie warrt elke Grupp as Stamm oder Unnerstamm ankeken. Se könnt nochmol in twee Gruppen vun gemeensam Herkamen updeelt weern, vunwegen datt se gemeensame Kennteken wiesen doot. Twee Stämm weert dor to de Ambulacraria un dree to de Ruggensnarendeerter (Chordata) insorteert.
Grootgruppen vun de rezenten Latermünner
Anton Dietrich von Wersebe (1793–1855)
Na disse Tied weer he bet to sien Dood 1855 Oberappellatschoonsraad bi dat Oberappellatschoonsgericht Celle.
He hett an’n 14. Juli 1826 in Celle Wilhelmine Charlotte Amalie von Beulwitz (17. November 1809–30. April 1858; Dochter von Anton Friedrich von Beulwitz) freet. De beiden harrn de Söhns Nicolaus (12. September 1829–26. März 1908), Gustav (1. April 1834–15. Juli 1913), Karl Friedrich (7. Dezember 1835–30. Dezember 1916) un Hartwig August Anton Diedrich (* 9. Mai 1838–15. März 1913).
McPherson County (Kansas)
McPherson County is en Kreis (County) in’n US-Bundsstaat Kansas. He hett 29.180 Inwahners (Stand Zensus 2010) op en Rebeet vun 2.331 km². De Sitt vun de Verwalten is in McPherson.
Historie
De Kreis is an’n 26. Februar 1867 grünnt worrn.
Demografie
Vun de 29.554 Inwahners bi’n Zensus vun 2000 harrn 15.708 Minschen Arbeit. Dat Inkamen je Kopp vun de hele Inwahnertall weer 18.921 US-Dollar. 16.397 Minschen hebbt op de Highschool ’n Afsluss maakt, ’n Afsluss an’e Universität, de ’n Bachelor-Afsluss oder noch höger weer, hebbt 4.233 Minschen maakt. 6,28 % vun de Inwahners leven 2000 ünner de Inkamensgrenz to de Armoot.
Torkilstrup Sogn
Torkilstrup Sogn is en däänsch Kaspel (däänsch sogn) von de Däänsche Volkskark. Dat liggt in de Proovstie Falster von dat Bisdom Lolland-Falster. De Kark von dat Kaspel is de Torkilstrup Kirke in’n Oort Torkilstrup. De Kaspels sünd in Däänmark gliektiedig för de amtliche Statistik ok Ünnerdelen von de Kommunen (LAU-2), bi Torkilstrup Sogn also von de Kommun Guldborgsund.
Historie
Dat Kaspel leeg bet to de Kommunaalreform 1970 in de Harr Falsters Nørre Herred von dat Amt Maribo un denn von 1970 bet 2006 in de Kommun Nørre Alslev in dat Amt Storstrøm. Mit de Kommunaalreform an’n 1. Januar 2007 is dat Kaspel Deel von de Kommun Guldborgsund in de Region Seeland worrn.
McPherson County (Kansas)
Demografie
Vun de Vöröllern her sünd 96,53 % vun de Minschen Witte, 0,81 % Swarte, 0,32 % stammt ut Asien un 0,06 % vun de Eilannen in’n Pazifik. 0,34 % sünd Nakamen vun Indianers. 0,79 % hebbt sik sülven to noch annere Gruppen torekent. 1,16 % hebbt angeven, dat se Vörfohren vun ünnerscheedliche Afstammung hebbt. As Nakamen vun Lüüd ut Latienamerika hebbt sik 1,94 % vun de Lüüd ansehn.
Margaret Hoelzer
Margaret Josephine Hoelzer (* 30. März 1983 in Huntsville, Alabama) is en ehmalge US-amerikaansch Swemmsportlerin.
Werdegang
Bi de Swemmweltmeesterschapen 2007 in Melbourne wurr se Weltmeesterin över 200 m Rüggen (vör Kirsty Coventry un Reiko Nakamura. Ok bi de Körtbahnweltmeesterschapen 2004 un 2006 kun se över disse Strecke Gold winnen. Bi de Körtbahnweltmeesterschapen 2008 in Manchester muss se sück aber över disse Distanz Kirsty Coventry un Elizabeth Simmonds slahn geven un kreeg blots de Bronzemedaille. Aber knapp dree Maand later bi de Olympiatrials in den USA hett se wat unverwacht wunnen un Coventry den Langbahn-Weltrekord vorövergahn afnommen.
Bi de Olympisch Spelen 2008 in Peking wunn Hoelzer de Sülvermedaille över 200 m Rüggen (achter Coventry aber vör Nakamura) un de  Bronzemedaille över 100 m Rüggen (achter Natalie Coughlin un Kirsty Coventry).
Mabandla Dlamini
Mabandla Fred Ndavombili Dlamini (* 1. November 1930) is en swasilännsch Politiker un weer van 23. November 1979 bit 25. März 1983 Premierminister vun Swasiland.
Prinz Mabandla Dlamini is Liddmaat vun de königlich Familie un hett för sien Benennen to‘n Premierminister as Manager up en Suckerplantaag. Bit to de Dood vun König Sobhuza II. 1982 hett he de sien Regeerenspolitik ünnerstütt. Dornah hett he politisch Reformen versöcht un hett sück to sien Upgaav makt, de Korruptschoon in de Verwaltensapparaat to bekämpen.
Annere Feinde hett he sück mit sien süüdafrikakritisch Verhollen tegenöver deren Apartheidpolitik maakt. Wiel dat Binnenland aber wertschaplich kumplett vun de groot Nahber afhängig weer, wurr he vun konservativ Liddmaaten vun de politisch Elite entmacht un dör Bhekimpi Dlamini ersett.
Alexander Jurjewitsch Kaleri
rechts|duum|Alexander Kaleri (NASA-Porträt) Alexander Jurjewitsch „Sascha“ Kaleri (russisch: Александр Юрьевич Калери; * 13. Mai 1956 in Jūrmala, Lettische SSR) is en russisch Kosmonaut.
Alexander Kaleri hett en Afsluss vun dat Moskauer Institut för Physik un Technologie.
Van 1979 an hett he för RKK Energija an de Entwicklung vun de Ruumstatschoon Mir arbeit. 1984 wurr he as Kosmonaut utwählt un keem in de Folgetiet to bitlang fiev Missionen.
Sojus TM-14
Bi disse Mission ünner dat Kommando vun Alexander Stepanowitsch Wiktorenko, de sien darten Ruumfloog maken dee, weer Kaleri as Bordingenieur indeelt. Dat weer de eerste russische Mission, nahdem dat de Sowjetunion nich mehr geev. As Wetenschapskosmonaut weer de Düütsche Klaus-Dieter Flade mit an Bord. De Start weer an' 17. März 1992 un Teel weer de Ruumstatschoon Mir. Wiktorenko un Kaleri bleeven up de Ruumstatschoon as elfte Langtietbesatten, wiels Flade mit de Mannschap von Sojus TM 13 (Alexander Alexandrowitsch Wolkow un Sergei Konstantinowitsch Krikaljow) torüchfleegen dee. An' 10.August gung hör Mission to Enn', nahdem de twalfte Stammbesatten ( Anatoli Jakowlewitsch Solowjow un Sergei Wassiljewitsch Awdejew) tosommen mit den Franzoosen Michel Tognini) up de Ruumstatschoon ankommen weer. Tognini ist denn gemeensam mit Wiktorenko un Kaleri weer to de Eer torüchkehrt.
Sojus TM-24
Wedderum as Bordingenieur insett keem he ünner dat Kommando vun Waleri Grigorjewitsch Korsun an' 17. August 1996 to sien tweeten Ruumfloog. Mit an Bord weer de franzöösch Wetenschapskosmonautin Claudie Haigneré. He un Korsun weern de 22. Stammbesatten vun de Ruumstatschoon Mir. Se hemm de 21. Stammcrew (bestahnd ut Juri Onufrijenko un Juri Ussatschow, as ok de US-Amerikanerin Shannon Lucid, aflöst. Nah twee Week an Bord is Haigneré tosommen mit Onufrijenko un Ussatschow in Sojus TM-23 to de Eer torüchkehrt, wiels Lucid an Bord vun de Mir bleev. Nah rund 196 Daag weer de Mission vun Korsun un Kaleri to Enn' un se sünd an' 2. März 1997 weer land. Mit an Bord weer nu statt Haigneré de Düütsche Reinhold Ewald, de mit de Aflösecrew (bestahnd ut Wassili Ziblijew un Alexander Lasutkin (un intüschen ok Jerry Linenger) nah de Mir för en Körtupenholt kommen weer.
Sojus TM-30
Kommandant bi dissen letzten Sojus-Floog mit rein russisch Mannschap, de an' 4. April 2000 starten dee, weer Sergej Wiktorowitsch Saljotin. Kaleri weer weer de Bordingenieur. Beid weern ok de 28. un letzte Stammmannschap vun de Mir. Nah meest 73 Daag Düer weer ok disse Mission afslooten. De Landung weer an' 16. Juni 2000.
Sojus TMA-3
Nunmehr as Kommandant is Kaleri an' 18. Oktober 2003 to de Internatschonale Ruumstatschoon (ISS) flagen. Mit an Bord weer de Astronaut Colin Foale un de spaansch Ruumfohrer Pedro Franciso Duque, de an Bord vun de ISS bleev, wiels Foale und Kaleri (de achte Stammcrew vun de ISS) tosommen mit den nedderlannschen Ruumfohrer André Kuipers, nah 194 Daag an' 30. April 2004 weer land sünd.
Sojus TMA-01M
För den Jumfernfloog vun den neen Sojus-Typ wurr mit Kaleri een vun de erfohrensten Kosmonauten as Kommandant utwählt. Bordingenieur weern Oleg Iwanowitsch Skripotschka un de Amerikaner Scott Joseph Kelly. De Start to de Internatschonale Ruumstatschoon weer an' 7. Oktober 2010, un de Crew weer Deel vun de ISS-Expeditschonen 25 und 26. Nah rund 157 Daag weer de Mission to Enn' un se sünd an 16. März 2011 land.
Mit 769 Daag in’t All liggt Kaleri achter Gennadi Padalka un Sergei Krikaljow up Platz 3 vun de Ranglist vun de längste Tiet in’ Weltruum.
Kaleri is verheiraadt un hett een Kind.
Kriebelmuggen
duum|En Seken suugt Blood De Kriebelmuggen (Simuliidae) sünd en Familie mank de Tweeflunken (Diptera) un höört to de Muggen (Nematocera) mit to. Weltwiet gifft dat bi 2.000 Aarden vun düsse Deertergrupp. Bi 50 vun jem sünd ok ut Düütschland bekannt. Dor hannelt sik dat meist um lüttje Muggen bi. Se weert over’t Lief nich länger, as twee bit sess Millimeters. Ehre Sustergrupp vun de Stammgeschicht her sünd de Gnidden (Ceratopogonidae) un de Tuckmuggen (Chironomidae). Kriebelmuggen laat na Flegen (Brachycera) un sünd wat stevig boot un hefft, vun’e Sieten bekeken, en Buckel.
Wie se leven doot
Heken un Seken suugt Plantennektar un fleegt vundeswegen up Planten, wo dat oorntlich Nektar gifft, as Wilgen, Ieloof oder Balsternack. Bi de wecken Aarden sünd de Mundwarktüge vermickert, man bi de meisten Aarden steekt un suugt se dor mit. Bloß de Seken suugt tosätzlich Blood, anners könnt keen Eier tostanne kamen. Anners, as „Steeksugers“ (u. a. de Steekmuggen) sünd Kriebelmuggen „Poolsugers“. Dor riet se toeerst mit de Mandibeln en gröttere Wunnen bi, wo dat Blood rinfleten deit, un denn suugt se dat dor up.
Budden
De Kriebelmuggen ehre Budden leevt man bloß in’t Water. Je na Aart bruukt se en annere Waterqualität, annern Stroom un verscheelt se sik noch na annere Fakters. Na sess bit negen Statschonen as Larve sünd de Budden dör un spinnt sik in en Kokon in, de na’n Pampuschen laten deit. De warrt fastmaakt an’n Unnergrund. Normolerwiese overwintert de Kriebelmuggen in Middeleuropa as Budden, in Noordeuropa as Eier. De Eier könnt Frost verdregen un dat maakt ok nix ut, wenn se infraren weert.
Schaden bi Minsch un Deerter
duum|300px| Kriebelmuggen griept en Minschen an bi en Kanu-Expeditschoon in Kanada siene [[Arktis in'n Juli 2015.]] De wecken Aarden gaht ok up’n Minschen. Dat kellt bannig, wenn Kriebelmuggen bieten doot, un dat Blood warrt verdünnt un kann unner de Huud langslopen. Mit de Muggen ehren Spee warrt dat Bloodstollen bremst, vunwegen, datt he en Stolltörner is. Butendem warrt bi den Steek Histamin in de Wunne geven, wat to pseudoallergische Reaktschonen föhren kann.
Systematik
Familie Kriebelmuggen (Simuliidae)
ZDF
Historie un Entwickeln
duum|hochkant|Ehmolige ZDF-Logos
De Anfang
Üm en tweet Feernsehprogramm intorichten, hett de Düütsche Bundspost üm 1960 rüm anfungen, en tweete Sennerkeed optoboen. De hett in’t UHF-Rebeet sennt, woför en tweete Antenn un en Feernseher mit en wietert Frequenzrebeet nödig maken de. För öllere Empfängers geev dat in’n Hannel för ruchweg 80 DM sünnere UHF-Vörsatzkonverters. As al vörher bi’t Eerste Programm speel bi’t Planen vun’n Senner en go’en Empfang ok in mööglichst wiete Deelen vun de DDR in wichtige Rull. Üm de Sennerkeed vöraf al mol in Bruuk to nehmen un de Tokiekers to’n Kieken op UHF to bewegen, geev man de ARD Verlööf mit jemehr Programm ARD 2 en Tiet lang en tweet Programm to maken, dat jeden Dag vun Klock 8 bit Klock 10 avends sennt weer. Sennanfang weer an’n 1. Mai 1961 in’t Sennrebeet vun’n hr. Een Maand later weer dat al bundswiet to kriegen.
Adam Massinger
Adam Massinger (* 6. September 1888 in Feudenheim; † 21. Oktober 1914 in Ypern) weer en düütsch Astronom.
ZDF
De Anfang
Nadem dat Bundsverfatengericht in’t 1. Rundfunk-Oordeel vun’n 28. Februar 1961 dat so nöömte „Adenauer-Feernsehn“, de Düütschland-Feernsehn GmbH, nich tolaten un dat vulle Seggen över’n Rundfunk de Länner tospraken hett, hebbt de Länner in’n März 1961 beslaten, unafhangig vun de fröheren Anstalten, en zentrale gemeennüttige Feernsehanstalt vun’t apentliche recht to grünnen. De Staatsverdrag över en „gemeennüttige Anstalt vun’t apentliche recht mit den Naam: Tweet Düütsch Feernsehn“ as twölfte Rundfunkanstalt is an’n 6. Juni 1961 to’n 1. Januar 1962 in Kraft treden. Bi de Opsicht över dat ZDF wesselt sik de Länner in Perioden vun twee Johren af. De Sitt vun’n Senner is in Mainz un as Sennanfang weer de 1. Juli 1962 vörsehn, wat aver nich ganz henhauen de. De eerste Versöökssennen hett dat ZDF in de Nacht vun’n 19. op’n 20. März 1963 över den Senner Feldberg utstrahlt. De tweete Versöökssennen in de Nacht vun’n 26. op’n 27. März löpt över all Senners vun de Keed. To de Tiet künnen üm un bi 61 % vun all Feernsehdeelnehmers reckt warrn. An’n 1. April 1963 weer de offizielle Anfang vun Sennbedrief.
Montgaillard
Montgaillard betekent
ZDF
De Anfang
Bi de ARD harr man de Hapen, dat se na den Start vun’t ZDF nu Verlööf kregen, en drütt Programm uttustrahlen. Man, dat geev to wenig fre’e Frequenzen, üm dat op’n Slag ümtosetten.
Montgaillard
Montgaillard is de Familiennaam von
Adam Massinger
Leven
Massinger weer de Söhn vun en Wertsmann. Nah sien Reformschoolafsluss 1908 fung he mit en Studium vun Mathematik un Naturwetenschapen in Heidelbarg an, bevör he sück de Astronomie towennen dee.
Af 1910 hett Massinger as Assistent in de Steernwacht Heidelbarg arbeit. In‘ Harvst 1912 hett he de Steernwacht för 2 Johr verlaaten, um en Utbillen to’n Böverlehrer to maaken. In‘ April 1914 kehr he torüch, un wurr as Volontär tätig.
ZDF
De Anfang
De eerste Versöökssennen in Farv löpt bi ZDF as ok bi de ARD an’n 3. Juli 1967, de Regelbedrief füng an’n 25. August 1967 an. Intwüschen weer de Reckwiet vun’t Programm so goot utwiet, dat ruchweg 80 % vun de Lüüd dat Programm kriegen künnen.
Adam Massinger
Leven
Sien eerst Himmelskörper hett Massinger an‘ 22. März 1911 opdeckt. De Himmelskörper kreeg de vörlöpig Beteeken „1911 LP“; wegen schlecht Weer hett Massinger de aber weer verloren un kunn kien Orbit bestimmen, de en Wedderupfinnen mögelk maakt harr.
In sien letzten Jahren hett Massinger ok nah Gesettmatigkeiten in de Verdeelen vun de Steernnevels över dat hele Steernsystem söcht. He hett dorför mehr as 4400 Upnahmen vun Nevelplacken dörmustert.
ZDF
Eschborn un Wiesbaden
De Sennenbedrief vun’n ZDF füng in de provisoorschen Studios in Eschborn an, de vun de Fre’en Feernsehn Sellschop övernahmen worrn sünd. Dorbi hannel sik dat üm en Buernhoff un en poor Hüüs vun en ehmolig Arbeitslager, en Ümgegend, dat geern ok as Telesibirsk betekent weer. Dorbinnen weer twee Studios mit 230 un 160 m² un elk dree Kameras ünnerbröcht. Dorto keem en Synchroonstudio mit twee wietere Kameras, ümdat vun dor ok Anseggen maakt warrn künnen. Butendem geev dat en Magnetbildanlaag, dree Filmaftasters för 16 un 35 Millimeter, en 16-mm-Optekenanlaag un en 16-mm-Entwickeln.
De Verwaltensraat vun’t ZDF fünn den Utbo vun de Studios in Eschborn to düer, so dat dat ZDF denn in den provissorschen Studiokumplex vun de Taunusfilm in Wiesbaden ümtogen is. Dor is de Sennenbedrief an’n 1. April 1964 opnahmen worrn. Op dat Grundstück vun de Taunusfilm GmbH geev dat de Sennleitung, den Aktuellen Deenst un de Technik. De Sniedrüüm, dat Kopeerwark, Fotolabor un de Baasredakschoon weer op’n angrenzen Grundstück ünnerbröcht. Bito harr dat ZDF bit to dörtig Rüüm in’n Grootruum Mainz/Wiesbaden anmiet, in de to’n Bispeel dat Zentralarchiv oder de Synchronisatschoon to finnen weern.
Mainz-Lerchenberg
duum|Redakschoons- un Verwaltungsbo in Mainz De Plaan weer vun Anfang an, en zentralen Standoort för all Afdeelen to hebben. Dorför hett dat ZDF an’n 25. Juni 1964 en 1,04 Mio. m² Grundstück köfft, dat in’n Mainzer Stadtdeel Lerchenberg leeg. In’n eersten Boafsnitt künn Anfang 1967 en Huus för de Överdrägenwagens nütt warrn. De tweete Afsnitt, dat Redakschoons- un Verwaltenshuus mit 14 Stockwarken weer in’n Fröhjohr 1974 fardigstellt.
An’n 15. September 1977 güngen de Eerdarbeiten för den drüdden Boafsnitt los. Dat weer de Bo vun den Sennenbedriefsbo, en vun de Plaangrupp Stieldorf utklamüsterten Rundbo mit en gröttsten Dörmeter vun 166 m. De Botiet hett wat bi söss Johren duert, bit dat ne’e Sennzentrum an’n 6. Dezember 1984 as dat gröttste in Europa sien Bedrief opnahmen hett.
duum|hochkant=0.6|Wapen vun’n Stadtdeel Lerchenberg De Verbunnenheit vun den Stadtdeel mit den Senner wiest sik ok in’t Wapen.
En ne’en Feernsehstudio is an’n 17. Juli 2009 in Bedrief nahmen worrn. Dat Studio wrart för de aktuellen Narichtensennen bruukt un is opstunns noch nich för HD utleggt, liekers aver en virtuell Studio. In’n sennerinternen Snack warrt dat as de „Gröne Höll“ betekent, vun wegen dat de Wannen vullstännig gröön sünd, üm dor de Achtergrunnen un de 3D-Grafiken digital rintoprojizeeren. Na Berichten in de Medien hett dat Studio üm un bi 30 MIllionen Euro köst.
Annere Studios
De Sener hett vundaag sössteihn Studios in’t Binnenland – een in jede Landshööftstadt. In Berlin warrt siet Februar 2000 tosätzlich dat Hööftstadtstudio in’n Zollernhof, Unter den Linden bedreven. För Berichten vun’t Utland sünd de negenteihn Utlandsstudios tostännig, vun de dat twee in de USA, in New York City un Washington D.C. gifft.