cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miles Davis
Bebop un Cool Jazz (1944–1955)
Noch 1944 truck Davis nah New York City ünner den Vörwand, de Juilliard School of Music to besöken. Tatsächlich aber hett he sück sofor up de Söök nah Dizzy Gillespie un Charlie Parker begeven. All nah wenig Semester hett he sien Studium afbraken, wiel de Utbildung dor to inschränkt, klassisch un för Davis' Smack to „witt“ weer. Dorto Miles Davis sülvst in sien Autobiographie: Ich erinnere mich noch an einen Kurs in Musikgeschichte. Die Lehrerin war eine Weiße. Sie stand vor der Klasse und erklärte, dass die Schwarzen den Blues spielen, weil sie arm sind und Baumwolle pflücken müssen. Deshalb seien sie traurig und daher käme der Blues, von ihrer Traurigkeit. Meine Hand schoss hoch wie der Blitz, ich stand auf und sagte: "Ich komme aus East St. Louis und habe einen reichen Vater, er ist Zahnarzt. Ich spiel aber auch den Blues. Mein Vater hat in seinem ganzen Leben keine Baumwolle gepflückt und ich bin heute früh kein bisschen traurig aufgewacht und hab dann einen Blues gespielt. Da steckt schon ein bisschen mehr dahinter." Die Tante wurde richtig grün im Gesicht und sagte kein Wort mehr. Mann, was die uns erzählt hat, kam aus einem Buch, das muss einer geschrieben haben, der keine Ahnung von dem hatte, worüber er sich ausließ. Miles Davis: Die Autobiographie. Heyne Verlag (2000) To glieker Tiet aber smeet Davis Parker un Lester Young vör, sück to wenig mit europäisch Musik utnannertosetten. Davis gung fakener in de apenliche Bibliothek, um sück de Partituren vun Igor Fjodorowitsch Strawinski, Alban Berg, Sergei Sergejewitsch Prokofjew un annern uttolehnen. miniatur|200px|links|[[Charlie Parker, Tommy Potter, Miles Davis, Duke Jordan, Max Roach, ca. August 1947. Fotografie vun William P. Gottlieb.]]
Mittlerwiel weer he Liddmaat in Charlie Parkers Quintett. 1945 hett he sien eerste Plattenupnahmen tosammen mit Charlie Parker makt. Davis’ Trompetenstil weer woll all utpräägt, aber he harr noch kien Sülvstvertrauen un ok noch nich de technisch Virtuosität vun sien Vörbiller. Sien Vader harr Verständnis för sien Söhn. So hett he seggt (ebenfalls in Miles' Autobiographie to lesen): "Miles, hörst Du den Vogel da draußen? Das ist 'ne Spottdrossel. Sie hat keine eigene Stimme, sie macht nur die Stimmen der anderen nach und das willst du nicht. Wenn du dein eigener Herr sein willst, musst du deine eigene Stimme finden. Darum geht's. Sei also nur du selbst." miniatur|[[Coleman Hawkins und Miles Davis, ca. September 1947. Fotografie von William P. Gottlieb.]]
1946 gung Davis för eenig Tiet mit Charlie Parker un Dizzy Gillespie nah Los Angeles, um den Bebop aok an de Westküst bekannt zo maken. In dat sülvig Johr nroch Irene hör tweet Kind Gregory to Welt. As Charlie Parkers Heroinafhängigkeit immer mehr to’n Problem wurr, gung Miles Davis an sück up sien Solokarriere to konzentrieren un arbeit mit Gerry Mulligan, Gil Evans un anner up de Gründung vun en Nonett henn. Dat weer to glieker Tiet de Anfang vun en 20johrigen Tosommenarbeit mit Gil Evans. Um den gewünschten Sound hentokriegen, wurrn för den Jazz so ungewöhnlich Instrumente as de Tuba un dat Hoorn insett. In’ September 1948 is disse Grupp denn to’n eersten Mal uptreden. All een Johr later hett sück dat Nonett weer uplööst, harr aber vörher twalf Upnahmen för Capitol Records makt, de as 78er-Schallplatten nich allto spoodriek verköfft wurrn. De Upnahmen wurrn eerst 1957 richtig berühmt, as se gesammelt ünner den Titel Birth Of The Cool verapenlicht wurrn. Hör Infloot weer all vörher in de Jazzszene to spören, wiel se to de Utbildung vun den „Cool Jazz“ bedragt harrn, de vun Chet Baker, Stan Getz un Shorty Rogers upnommen un bald bald tonangevend wurr. miniatur|links|200px|Miles Davis an’t Piano mit [[Howard McGhee un Brick Fleagle, ca. September 1947. Fotografie vun William P. Gottlieb.]]
1949 speel Miles in de Band vun den Pianisten Tadd Dameron un is mit hüm up dat Pariser Festival International 1949 de Jazz uptreden. As he 1950 ut Paris torüchkehm, wo he sück unglücklich in Juliette Gréco verkeeken harr, un sück denn in de USA wedder den Rassismusproblemen utsett seech, wieldes he in Paris as en Star behannelt wurrn weer, wurr Davis immer mehr drogenafhängig. He deel disse Afhängigkeit mit völ vun sien Kollegen, so to’n Bispeel Chet Baker, Billie Holiday, Sonny Rollins, Stan Getz. För de nächsten Johren speel Davis woll völ Sessions, aber meest immer uninspireert. Upgrund vun sien Sucht un den dormit verbunnen Imageschaden kunn he blots för lütt Labels as Prestige oder Blue Note Upnahmen maken; in’ Januar 1951 funn sien eerste Prestige-Session statt (Miles Davis and Horns). He schaff dat ok nich, en fasten Grupp tosommentohollen. Um sück vun de Drogen free to maken, truck he 1954 nah East St. Louis un wurr dor mit Ünnerstütten dör sien Vader sien Afhängigkeit los. Um nich ständig in Kontakt mit de New Yorker Drogenszene to kommen, gung he vöreerst nah Detroit.
In’ März 1954 keem he deen weer nah New York torüch. Dor hett he denn för sück den Harmon-Dämper ut Metall opdeckt, de he ahn Steel spelen dee. Disse Dämper weer denn prägend för den Sound vun völ vun sien Stücken und he sull hüm tietlevens verwennen.
In de Loop vun dat nächst Johr hett he mehrere wichtige Upnahmen för dat Prestige-Label (Walkin') makt. Weil de Tontechnik wieter entwickelt wurrn weer un man jetzt Langspeelplatten upnehmen kunn, weer dat ok mögelk Jazzstücken uptonehmen, de länger as 3 Minüt düern deen. Davis harr nu de Mögelkeit, sien Können bi länger Soli üner Bewies to stellen, so to’n Bispeel bi dat över 13 Minüt lang Walkin’, dat för de Jazzmusiker vun de Tiet to en wegwiesend Stück wurr, vun de Kritikers aber noch nicht so richtig anerkannt wurr. Sien groot Comeback harr Miles Davis in’ Juli 1955, as he unangekündigt bi dat Newport Jazz Festival för dree Stücken up de Bühne keem un to Monks ’Round Midnight en legendär Solo speel. Disse Upträe führ dorto, dat George Avakian hüm bi Columbia ünner Verdrag nehm, ofschons he to glieker Tiet noch en Verdrag bi Prestige to erfüllen harr. De Erlaubnis dorför kreeg he bi Prestige, indem he de övertüügt hett, dat Prestige bi de noch utstahnd Upnahmen vun de Warf vun de wesentlich grötere Plattenfirma Columbia profiteeren deen.
Kind of Blue (1959–1964)
An‘ 21. Dezember 1960 hett Miles Davis sien Früendin Frances Taylor heiraadt. In‘ April vun dat folgend Johr nehm he in dat Blackhawk in San Francisco to’n eersten Mal explizit för en LP-Verapenlichung en Konzert up. 1961 wurr bi hüm den de Sichelzellenanämie diagnostizeert. Wieldes hüm dat mittlerwiel finanziell good gung un he en Huus över fiev Stockwarken in de Upper West Side vun Manhattan betruck, keem he musikalisch to disse Tiet nicht so recht vöran.
1963 hett de Rhythmusgrup, bestahnd ut Kelly, Chambers un Cobb, de Band verlaaten. Davis hett denn gau en nee Band formt mit George Coleman an’t Saxophon un Ron Carter an‘t Bass. later keemen noch de Slagtüüchspeler Tony Williams un de Pianist Herbie Hancock to de Band, de 1963 dat Album Seven Steps to Heaven upnehm. Davis weern vun Anfang an vun disse Formatschon begeistert. Dat Repertoire bestunn hööftsächlich ut Bebop un Standards, de man all vun Davis’ fröhere Bands kennen dee, de aber jetzt mit mehr rhythmisch un strukturell Freeheit speelt wurrn. Nah sien Upträe mit de nee Band up dat Jazzfestival Antibes hett he nochmal mit Gil Evans tosommenarbeit (The Time of the Barracudas).
Enn‘ Februar 1964 is Davis sien Moder storven. Um de Gelenkpien to linnern, de dör de Sichelzellenanämie entstahn, drunk Davis völ Alkohol un nehm Kokain, wat ok sien Ehe in swoor in Mitleedenschap truck. In dat sülvig Johr hett Coleman dat Quintett verlaaten un de Avantgarde-Saxophonist Sam Rivers för en körten Tiet sien Part. Wiel Rivers sück aber in Richtung Free Jazz orienteeren dee, en Stil, de Davis adlehnt hett, hett he wieder nah en Saxophonisten söcht. In‘ Sömmer 1964 broch he Wayne Shorter dorto, Art Blakeys Jazz Messengers to verlaaten un bi hüm antohüern. Shorter hett dat nich gern makt, wiel he bi Art Blakey de musikalisch Leiter weer.
Dat tweete Quintett (1965–1968)
Mit Tony Williams (Slagtüüch), Herbie Hancock (Piano), Ron Carter (Bass), Miles Davis un eben Wayne Shorter stunn dat tweete groote Quintett vun Miles Davis, wat ok sien letzt akustisch Grupp ween sull. Disse Besetten gellt hüüd as en vun de hoochkarätigsten in de gesamte Jazzhistorie uni s ünner Jazzfreaks ok schlicht as Dat tweete Miles Davis Quintett begäng. Tallriek Kompositschonen vun disse Periood stammen ut de Feer vun Wayne Shorter, de – as ok Herbie Hancock - parallel to sien Arbeit bi Miles Davis ok eenig bedüüdend Platten ünner eegen Naam inspeel. De vun disse Grupp inspeelt Upnahmen gellt upgrund vun dat hooch Niveau vun de improvisatorisch Interaktschoon as Klassiker un is as en Musterbispeel för gelungen Inside-Outside-Improvisatschoon, de dat Quintett perfekt beherrschen dee.
1965 nehm de Formatschoon dat Album E.S.P.up, dat nee Kompositschonen un en nee Speelkonzept vörstellen dee. In dat sülvig Johr hett Frances ehrn Mann verlaaten, nahdem se en gewalttätig Utnannersetten harrn. In‘ April wurr Davis an de Hüft opereert, de denn, wiel de Operatschoon nich klappt harr, in‘ August wedderhalt weern muss. Eerst in‘ November kunn he weer uptreden. Kört vör Wiehnachten sünd bi en Gastspeel in Chicago de Plugged-Nickel-Mitsnitte entstahn, de wiesen, wu good de apen Interaktschoon vun de Band mittlerwiel funktioneer.
Aber all in‘ Januar 1966 erkrank Davis an en Leeverentzündung un muss weer dree Maand utsetten.
In de folgend Johren entstunn en Reeg vun Schallplatten: Miles Smiles (1966), Sorcerer (1967), Nefertiti (1967), Miles in The Sky (1968) un Filles de Kilimanjaro (1969). Aber de Alben leeten sück nich mehr verkoopen, wat seker nich toletzt dorup torüchtoführen is, dat de Musik vun dat Quintett rhythmisch un harmonisch bannig komplex weer, un vun dat breet Publikum nich mehr nahvulltrucken weern kunn. Miles Davis broch aber in de Titelnummer vun Nefertiti (1967) mal weer wat Nee’s: in dat Stück (för dat allerdings Shorter as Komponist utwiest wurrd) övernimmt de Rhythmusgrupp de improvisatorisch Utgestaltung, wieldes de Blasmusiker in en Oord Ostinato verharren: en Rullentuusch, de as nee in‘ Jazz gull. 1967 keem de Tenorsaxophonist Joe Henderson för eenig Tiet to de Band to, ahn aber dat Upnahmen mit hüm entstahn dee. In de Loop vun de Johren fung de Band mit de ungewöhnlich Praxis an, hör Livekonzerte in dörgahnd Sets to spelen, wobi en Stück in en anner övergung. Sien Bands hebbt disse Technik bit to sien vörlööpig Rücktooch vun de Musik 1975 bibehollen. Enn‘ 1967 fung Davis an in’t Studio mit dat Fender-Rhodes-Piano to experimenteere. All in de 1940er Johren harr he dat Klaveerspelen lernt. Buterdem hett he sück Gitarristen in’t Studio halt, so as George Benson). De meest Stücken schreev to de Tiet Wayne Shorter. Up de Alben Miles Smiles un Filles de Kilimanjaro wurrd to’n eersten Mal elektrische Instrumente insett un wiesen den Weg to Davis sien Fusion-Phase. 1968 hebbt Herbie Hancock un Ron Carter dat Quintett verlaaten un wurrn dör Dave Holland (Bass) un Chick Corea (Piano) ersett. Up dat Album Filles de Kilimanjaro kann man de old aber ok de nee Besetten hörrn. An‘ 30. September hett Davis de 23-johrig Singerin Betty Mabry heiraadt, deren Gesicht ok up dat Cover vun Filles de Kilimanjaro to sehn is.
Fusion: Die Entwicklung hin zu Bitches Brew (1968–1970)
In‘ November 1968 hett Davis noch twee wiedere Keyboard-Speler dorto halt, wedderum Herbie Hancock as ok Joe Zawinul, de ut Öösterriek stamm; för Tony Williams keem de Slagtüüchspeler Jack DeJohnette. Disse gröötere Grupp nehm twee vun Zawinuls Kompositschonen up, „Directions“ (in twee verscheeden Faaten) un „Ascent“. „De wesentlich Ünnerscheed weer, dat de Musiker, mit de he nu arbeiten dee, spontan up den improviseerenden Solisten reageeren kunn. Mit disse Session hett Miles en Methode opdeckt, schienbar unvereenbar Elemente doch mitnanner to verbinnen: den Insatz vun de Elektronik un de Freeheit vun de Improvisatschonen, de spontane Musik vun den Oogenblick – de för hüm immer noch de Quintessenz vun den Jazz weer - un de völschichtigen Klangfarben, de fröher blots dör komplizeert Orchesterarrangements to realiseeren weern. Disse eerste Session funn Miles nich as vullkommen gelungen, aber se hett hüm nee Mögelkeiten apen makt.“
In‘ Februar 1969 nehm Miles Davis dat Album In a Silent Way up, in dat sück de „stilistische Wende“ un „die völlige Befreiung vom Bop-Konzept vulltruck“. De Plaat is en vun de eersten echten Fusionalben, weil dat en Fusion ut Jazz un Rock dorstellt. Neben sien Quintett hett Davis för de Upnahmsession den jungen engelschen Gitarristen John McLaughlin in‘t Studio halt. Buterdem keem Herbie Hancock torüch un Joe Zawinul, de sien Keyboard-Stil nah Herbie Hancock Meenen Miles Davis eerst to disse stilistischen Wenn‘ befreet hett. de befreite, hebbt de Formatschoon kumpletteert, de tosommen mit Chick Corea immerhin dree Keyboarder harr.
Dat Nee an dat Album weer de groot musikalische Freeheit, de de Musikers harrn. En echt Songkonzept kann man meest nich merh erkennen. Buterdem wurrn de langen Improvisationen vun Davis un den Produzenten Teo Macero intensiv nahbearbeit. De Tracks, de denn up dat verapenlicht Album keemen, weern Tosommensnitte ut verscheeden Sessions un de Infloot vun den Produzenten up dat fertige Produkt weer so groot as nie toför bi Miles Davis. Tatsächlich bleev Teo Macero, mit de Davis siet Sketches of Spain regelmatig arbeit harr, för de nächste Tiet en wichtigen Partner för sien Arbeit. Dat Album besteiht letztendlich blots ut twee Stücken, de jeweils en komplette Schallplattensiet füllen. Nah disse Upnahmen hett Tony Williams de Band verlaaten, um sien Grupp Lifetime to grünnen. He wurr dör Jack DeJohnette ersett.
In’ August gung Davis wenig Daag nah dat Woodstock-Festival in’t Studio, um Bitches Brew (verapenlicht 1970) uptonehmen. Dat Album gellt as en vun de gröttsten Milensteen in sien Schaffen. De Besetten vun In a Silent Way wurr noch dör wiedere Musiker, to’n Bispeel Bennie Maupin ergänzt. Dat Prinzip vun In a Silent Way wurr noch wieder führt, un dat entstunn en kumplett nee Interpretation vun Jazz. In’ Gegensatz to’n bitherigen Jazz bestunn de Band nich eenfak blots ut de üblich Blasmusikers, akustisch Klaveer un Bass as ok en Slagtüüch; to’n eersten Mal domineerten elektrische Instrumente. Davis fung to disse Tiet an, den Sound vun sien Trompete to verstärken un dör Effektgeräte as etwa dat Wah-Wah-Pedal to beinflooten. Dorto keem, dat ok bit to dree Slagtüüchspeler un twee Bassisten to glieker Tiet spelen deen. Ok de Rhythmus änner sück; de wurr nich mehr vun de Swing beherrscht, sonnern vun Elementen vun den Funk un ähnlich Rockmusikrichtungen. De Postproduktion, to’n Bispeel dör Loops, wurr völ wichtiger as bi traditschonell Jazzupnahmen un weer ok ecter Bestanddeel vun de kreativen Prozess. Dat Stück Pharaoh’s Dance bispeelswies besteiht ut 19 Snitten.
thumb|upright|Davis in Rio de Janeiro (1974) Beid Alben, besünners Bitches Brew, weern ok kommerziell en grooten Spood för Miles Davis. För Bitches Brew kreeg he in de USA to‘ eersten Mal en Golden Schallplatt för damals 400.000 verköfft Eenheiten (hüüd is de Grenz in de USA bi 500.000 Stück). Dormit weer dat to den Tietpunkt sien meestverköfft Wark. Eerst völ later wurr dat vun dat elf Johr vörher verapenlicht Kind of Blue överhalt. In disse Tiet tour he mit dat Lost Quintet, bestahnd ut hüm, Shorter, Corea, Holland un DeJohnette, af Anfang 1970 mit denPercussionisten Airto Moreira ergänzt. Af ca. Midden vun dat sülvigJohr keem noch Keith Jarrett to de Grupp, de sien energielaaden Keyboardspeel de enkeld, ahn Ünnerbreken speelt Sets to deelwies wild un spannungsriek Hööchpunkten dreev. Keith Jarrett sülvst hett dorto in dat Interview up Michael Lerner sien DVD Another Kind of Blue seggt, dat he eegentlich kien wirklich musikalischen Bidrag to disse Band geeven harr, aber villicht so wat as Energie. De Grupp speel Medleys ut de letzten beid Alben, den Platten vun dat tweet Quintett, aber henn un weer ok olde Standards, as to’n Bispeel Ray Charles' What I say.
Fusion: De Entwicklung in de Johren 1970-1975
Mit sien nee Richtung truck Davis en groot Publikum ut den Rockmusikberiek, wieldes he eenig old Fans afschrecken dee. Davis is ok in dat Vörprogramme vun Rockbands as de Steve Miller Band un Santana uptreden. Carlos Santana weer sück Davis’ musikalisch Bedüüden woll bewusst un hett seggt, dat he eegentlich in dat Vörprogramm harr uptreden muss un nich ümgekehrt. Davis is 1970 ok mehrfak in Bill Grahams Fillmore East un Fillmore West uptreden, beid groot Foren vun de damalig Rockmusik, un ok up dat Isle of Wight Festival, wat en groot Bedüüden in de Musikhistrie hett. De Weggang vun Chick Corea Ende 1970 fokusseer un konzenteier de Musik up de een Siet stark up Rock un Funk, up de anner Siet nehm he hör ok völ vun de Free-Jazz-Elementen un de komplex Rhythmik, wat Miles Davis to disse Zeit durchaus beduurn dee, denn he het ahn Spood versöcht, Chick Corea in de Band zu hollen. Ok Dave Holland hett de Band verlaaten, um mit Chick Corea dat völbeacht Free-Jazz-Trio Circle to grünnen.
Sien Platz wurr vun den jungen Stevie Wonder-Bassisten Michael Henderson övernommen, de Miles Davis Stevie Wonder mit de Wöör: "I'll take your fuckin' bass player", afwurben hemm sall. Disse Wahl veränner de Musik vun Miles Davis entscheedend. Dat virtuos, funk-orienteert, rhythmusseker un nich mehr jazzorienteert Speel vun dissen Bassisten geev Miles Davis de Basis, um sien Trompetenspeel radikal to verännern. Enn‘ vun dat Johr fung Miles Davisan, de Trompete mit Wah-Wah-Pedal to speelen, wohrschienlich dat eerste Mal an‘ 17. Dezember 1970 bi de Cellar-Door-Upträe, nahdem de Upträe van‘ 16. Dezember noch unplugged över de Bühne gung. Sien Mitmusiker hebbt bericht, dat de elektrisch verstärkt Trompete all bi mehreren Uptreden torech leeg, aber nich to’n Insatz keem. Af den 18. Dezember weer Miles Davis för de nächst knapp 5 Johr nich mehr unplugged to hörn. De Cellar-Door-Uptreden hebbt dat bannig produktiv Tourneejohr 1971 inleit, up de Miles Davis' Musik up de groot Jazzfestivals in Europa un Japan as dat Hööftereignis fiert wurr. Joachim Ernst Berendt, damals Baas vun Berliner Jazzdaag, betekend Davis sein Upträe in sien Anseggen vör den Upträe as dat bedüüdenst vun dat ganz Festival. De Tiet vun de Clubuptreden weer vörbi, de Miles Davis Band füll de groot Konzertsaalen up de Welt. De Konzerten bestaht nu ut een eenzig meest knapp twee Stünn düernd ahn Paus speelt Medley. Miles Davis fung an, de Upstellung vun de Band to verännern, he hett versöcht en mehr kreisförmig Gruppeeren vun de Musikers hentokriegen un speel faken halv afwendt, mit de Rüüch to dat Publikum oder deep rünner beugt över dat Wah-Wah-Pedal, wat denn to sien kontrovers diskuteert Markenteken wurr.
1972 muss sück Davis en Gallensteenoperation ünnertrecken. Dat ganze Johr över harr he gesundheitlich Schwierigkeiten. Mit dat Album On the Corner hett Davis bewusst versöcht, dat swaart Massenpublikum to erreichen. De Keyboard-Flächen vun In a Silent Way un Bitches Brew mussen wieken, un dor geev dat hart, binah abstrakt Funk-Rhythmen un en dicht Perkussionsgeflecht för. De Spood weer man hallweg, de meest Kritikers hebbt dat musikalisch radikal Album in scharp Förm utnannernommen. Eerst Johrteinten later wurr On the Corner as en Album anerkannt, dat sien Tiet wiet vörut weer un bi sien oorsprünglich Verapenlichung nich verstahn wurrn is.
In‘ Oktober harr Davis en Autounfall, bi de he sück beid Enkelknaken braken hett. In dat Johr drup (1973) hett sück sien Levensgefährtin Jackie Battle vun hüm trennt. Todem nehm he ok immer mehr Kokain gegen sien Pien. Up sien Konzerten speel he mittlerwiel immer fakener Örgel. Sien Popularität gung ok weer rünner. Trotz sien gesundheitlich Probleme speel he wieder talllos Konzerte un Tourneen. Bi de Japan-Tournee in‘ Januar un Februar 1975 nehm he, um de Tour durchstahn to können, jeden Dag acht Tabletten tegen Pien. Pangaea un Agharta, twee an‘ 1. Februar 1975 bi disse Tournee upnommen Live-Alben, gellen hüüd noch as de wichtigst Live-Alben vun den Electric Jazz. De Band, de ut Al Foster (Slagtüüch), Mtume (Percussion), Michael Henderson (Bass), Pete Cosey (Gitarre, Synthesizer, "water drum"), Reggie Lucas (Gitarr) Sonny Fortune (Altsaxophon) Miles Davis (Trompete un Örgel) bestunn, wirk slooten un avantgardistisch. De up de Alben updruckt Raad "We suggest that you play these records at the highest possible volume to fully appreciate the sound of Miles Davis", kunn jeder, de de Band tüschen 1973 un 1975 sehn hett, live beleben. Mit riesigen in Black-Power-Farven hollen Luutsprekertoorns hebbt Miles Davis, konsequent achter dunkel Sünnenbrillen versteckt un mit de Rüüch to’n Publikum spelend, un sien Musiker en ohrenbetäubend dicht Geflecht vun improvisiert, blots an wenig thematisch Material sück entwickelndem Funk-Jazz-Rock entfacht, de denn damals aber ok de letzten Jazzfans verdreev.
Nah en Konzert in St. Louis an Ostern muss Miles Davis wegen blöödend Magengeschwüre in‘t Krankenhaus inleefert wurrn. Kört dornah wurrn hüm ok 18 Polypen in‘ Kehlkopp rutnommen. An‘ 5. September speel he in de Central Park in New York. Dat sull bit 1981 sien letzt Konzert ween. Ut gesundheitlich Grünnen hett anner Konzerte afseggt. In‘ Dezember wurr he nochmals an de Hüft opereert. Künstlerisch harr Davis ok nichts mehr bitosetten.
De Rücktoog 1975–1981
Van 1975 bit Anfang 1980 nehm Davis sien Instrument nich in de Hand. He nehm groot Mengen an Alkohol, Analgetika, Heroin un Kokain to sück un rook ok völ. Anfang 1978 entstunnen mit den Gitarristen Larry Coryell Upnahmen, de allerdings nich verapenlicht wurrn. Davis speel dorup blots Keyboard. Columbia verapenlich in disse Tiet Zeit Archivupnahmen, um de Tiet to överbrücken un Geld rintokriegen, denn Miles Davis harr, as sonst blots noch Wladimir Horowitz, en levenslangen Verdrag bi CBS, ut de hüm regelmatig Gelder tostahn deen.
Rückblickend bekeeken vulltruck sück de Entwicklung vun de Musik vun Miles Davis tüschen 1968/69 un 1974/75 mit en bannig Geschwindigkeit un Konsequenz. Miles Davis harr kien Jazzkonzept mehr, sonnern en eegen Konzept, de Jazz, klassisch Musik, Blues/Soul/Funk un eben de nee Rockmusik gliekermaaten apen tegenöverstunn. Wieldes sück Miles Davis 1975 torüchtruck, wurr de Fusion Jazz vun sien Weggefährten un annern wiederentwickelt un funn Intoog in den kommerziellen Mainstream. Führend Vertreder vun disse Musik, as to’n Bispeel Herbie Hancock, Chick Corea, John McLaughlin (mit sien Mahavishnu Orchestra), Wayne Shorter un Joe Zawinul (tosammen in de Formation Weather Report), harrn vörher mit Miles Davis speelt.
De letzt Dekade (1981–1991)
In‘ Februar 1982 harr he en Slaganfall un för eenig Week weer sien rechte Hand lahm. He hett dat mit chineesch Krüüder un Physiotherapie behannelt un in‘ April gung he ok all weer up Europatournee.
In disse Tied fung he ok an, sück för Maleree to interesseeren, um sück vun de Drogen aftolenken. Anfangs hett he primitiv Figuren tekent, later hett he denn völ mit kräftig Farven experimenteert. De Arbeiten vun de Mailänder Memphis Group harr en starken Infloot up hüm. Toletzt wurrn sien Kunstwarken stark vun afrikaansch Inflooten inpireert. In‘ Gegensatz to sien umfaatend Musikerutbillen hett he bi de Maleree as Autodidakt arbeit.
1985 nehm he denn You’re Under Arrest up, bi de he nochmals sien Stil verännern dee. He speel Interpretationen vun twee Popsongs, Cyndi Lauper ehr Time After Time un Michael Jackson sien Human Nature. Dorför kreeg he völ negative Kritik in de Jazzpresse, ofschons de Rest vun de Plaat aber ok lobt wurr. Davis hett dorto blots anmarkt, dat völ akzepteert Jazz-Standards einfak blots Popsongs ut Broadwaystücken weern. You’re Under Arrest weer ok Davis’ letzt Album för Columbia. Wiel he över dat demonstrative Engagement för den jungen Trompetenstar Wynton Marsalis, de Miles Davis för sien ständig musikalisch Experimente un vun de nee Weeg kritiseert harr, un dat Desinteresse to glieker Tiet an Davis sien Upnahmen verargert weer, is he to Warner Bros. wesselt.
Ebenfalls 1985 speel he in en Folg vun Miami Vice den Drogendealer un Toholler Ivory Jones. Nochmal as Schauspeler tätig weer he in de austraalsch Produktschoon Dingo van 1990, de en Johr later in de Kinos kommen dee. Dorto stüer he mit Michel Legrand ok den Soundtrack bi. Ebenfalls 1990 hett he an de Soundtrack to Hot Spot – Spiel mit dem Feuer mitwarkt, en Film vun Dennis Hopper mit Don Johnson in de Hööftrull. Disse Soundtrack weer stark vun John Lee Hookers Bluesgitarr un de sien Musikstil präägt. Miles Davis hett sück aber nahtlos in dat musikalisch Konzept inföögt.
Up dat eerste Album för Warner Brothers, Tutu (1986), weern to’n eersten Mal up en Davis-Album programmeert Synthesizer, Samples un Drumloops zu hören. Mit dat Album wunn he 1987 nah Bitches Brew un We Want Miles sien darten Grammy. Tosommen mit de Band Toto speel he up dat ebenfalls 1986 rutkommen Fahrenheit-Album dat Stück Don't Stop Me Now in, wat he dornah ok geern live speel. 1988 leet he sück vun Cicely Tyson weer scheeden. In dat glieker Johr wurr he denn in den Malteserorden upnommen.
1989 keem sien Autobiografie rut, de he tosommen mit Quincy Troupe schreven harr. Dorin vertellt he över sien Schaffen un sien Inflooten.
In‘ Januar un Februar 1991 gung he denn mit den Hip-Hop-Produzenten Easy Mo Bee in‘t Studio, aber vör sien Dood wurrn blots söss Tracks tominst provisorisch fardig. De restlichen Stücken för dat posthum verapenlicht Album Doo-Bop hett Easy Mo Bee ut Trompetenlinien vun nicht verapenlicht Studiosessions ut den 80ern tosommen mischt. Dormit weer Davis ok in sien letzt Levensjohr an de aktuelle Entwicklung vun de Jazzmusik bedeeligt
Anfang September 1991 leet sück Davis in dat St. John’s Hospital and Health Care Center in Santa Monica ünnersölken. Nahdem he mit en Dokter Moit kreegen harr, drop hüm en swooren Slag un he full in’t Koma. An‘ 28. September hett sien Familie beslooten, de künstlich Levensverlängerung to beenden. Gerüchte över en AIDS-Erkrankung gifft dat immer weer, aber dat is nie bewiest wurrn. Miles Davis wurr up de Woodlawn Cemetery in de Bronx in New York beerdigt.
Ehrungen
1962 wurr he in de Down Beat Jazz Hall of Fame wählt. Miles Davis wurr 1979 in de Big Band and Jazz Hall of Fame upnommen. Ok in de American Jazz Hall of Fame is he upnommen un 1984 kreeg he posthum noch de NEA Jazz Masters Fellowship, ebenso as 1985 den Bird Award.
Upnahmen (Utwahl)
De folgend List versöcht, bi besünner Alben de ut hüüdig nee entstahn Richtung in‘ Jazz antogeven. Dorbi moot beacht weern, dat bi sück Ünnerdeelen un Begreepen de Grenzen nie fast sünd.
Bitlang wurrn acht Alben vun Miles Davis in de Grammy Hall of Fame upnommen (Birth of the Cool, Bitches Brew, In a Silent Way, Kind of Blue, Miles Ahead, Milestones, Porgy and Bess, Sketches of Spain).
Literatur
DVD:
Ensenada
Ensenada betekent
Ensenada is de Familiennaam von
Hainan (Eiland)
duum|Laag von Hainan in China duum|Satellitenbild von Hainan Hainan (chineesch Kortteken 海南岛, Langteken 海南島, Pinyin Hǎinán Dǎo; afkört 琼 Qióng; ) is en Eiland in de Süüdchineesche See, dat to China höört. De gröttste Stadt un Höövdstadt von de Provinz Hainan is Haikou.
Geografie
Von’n fasten Wall (Leizhou-Halvinsel) is dat 33.210 km² grote Eiland dör de Hainanstraat trennt. De See in’n Westen warrt Golf von Tonkin nöömt.
De höögste Punkt op dat Eiland is de 1840 Meter hoge Wuzhi.
De gröttsten Strööm sünd de 350 km lange Wanning, de 314 km lange Nandu, de 230 km lange Changhua un de 162 km lange Wanquan. De gröttste See is de Songtao-Stausee an’n Nandu.
Historie
In de Oorkunnen dükert dat Eiland 110 v. Chr. toeerst op, as General Lu Bode dat Eiland för de Han-Dynastie innahmen hett.
Bet 1369 weer Hainan Deel von de Provinz Guangxi un denn bet 1988 von de Provinz Guangdong. In dat Johr is dat Eiland mit de lüttjeren Eilannen vör de Küst von Hainan en egen Provinz worrn.
Demografie
De gröttste Deel von de Inwahners sünd Han-Chinesen. To de lüttjeren Gruppen, de op dat Eiland inheemsch sünd, höört de Hlai, de Utsul un de Limgao.
Bughea de Sus
Bughea de Sus betekent
Gakenhoff
Gakenhoff is en lütten Oort in de Gemeen Wasra in’n Landkreis Heidkreis, Neddersassen. Binnen de Gemeen höört de Oort to de polietsche Oortschop Full.
Geografie
De Naveröörd sünd Stellich in’n Noorden, Ebben un Hünzen in’n Noordoosten, Dreekronen un Söhren in’n Oosten, Wasra un Full in’n Süüdoosten, Nünnen un Sneeheid in’n Süden, Helmsen in’n Süüdwesten un Hamwie’e, Idsen un Sievern in’n Westen.
Verwaltungsgeschicht
In de Franzosentied hett de Oort toeerst 1810 bet 1811 binnen dat Königriek Westfalen to de Mairie Hünzen in’n Kanton Wasra höört un denn von 1811 bet 1814 to dat Franzöösche Kaiserriek ünner Napoleon un dor to de Mairie Wasra in’n Kanton Wasra.
De Oort hett vör 1852 to dat Gericht Cordingen in dat Amt Rethen tohöört un denn von 1852 bet 1885 to dat Amt Fambossel. Na 1885 weer dat in’n Kreis Fambossel. 1932 is dat för korte Tied Deel von’n Kreis Soltau-Fambossel worrn, de 1933 wedder oplööst worrn is, so dat de Oort to’n Kreis Fambossel höört hett. Eerst 1977 sünd de Kreise wedder tohoopleggt worrn un hebbt denn Landkreis Soltau-Fambossel heten. 2011 hett düsse Landkreis den ne’en Naam Landkreis Heidkreis kregen.
De Oort hett von öllers bi de Gemeen Full mit bihöört, de an’n 1. März 1974 mit de Gemeenreform in Neddersassen Deel von de Gemeen Wasra worrn is. Sietdem höört de Oort binnen de Gemeen to de Oortschop Full, de en egen Oortsvörsteiher hett.
Religion
Gakenhoff is evangeelsch-luthersch präägt un höört to dat Kaspel von de Johannes-de-Döper-Kark in Wasra. De Oort höört dor to’n Parrbezirk III.
För de Kathoolschen is de St.-Maria-Kark in Wasra tostännig.
Weertschop un Infrastruktur
För Gakenhoff is de freewillige Füürwehr Full mit tostännig.
Verkehr
An Gakenhoff langs löppt de Kreisstraat 120, de in’n Noordwesten na Idsen geiht un in’n Süüdoosten över Full na Wasra an de Bundsstraat 209. Von Full ut geiht in’n Süden de K 127 na Sneeheid un dor ok an de B 209. De B 209 föhrt in’n Süüdwesten över Kerkboitzen un Rethen op Neenborg to un in’n Oosten na Fambossel un an de Autobahn 7.
De nächste Autobahn is de Autobahn 27 (Afsnidd Bremen–Wasra). De Opfohrt 27 Wasra-West liggt so veer Kilometer in’n Süden von Gakenhoff an de B 209.
De nächste Bahnhoff is so bi fiev Kilometer wied weg in’n Noorden de Bahnhoff Wasra an de Heidbahn.
Drawert
Drawert is de Familiennaam von
Hämatit
Hämatit (ok Iesengleem, Rootiesensteen oder Rootiesenierz) is en Mineral ut de Klass vun de Oxiden, dat bannig faken vörkummt. De cheemsche Formel vun Hämatit is Fe2O3 un stellt dormit de fakenste natüürliche Modifikatschoon vun’t Iesen(III)-oxid. Dat Mineral kristalliseert in’t trigonale Kristallsystem un entwickelt verschedene Kristallformen, aver jüst so ok massige, druvenordige oder radialstrahlige Aggregaten vun graue, swarte oder rootbrune Klöör. Dünne Blööd vun Hämatit schient röötlich dör.
Naam un Historie
De Beteken Hämatit is afleidt vun dat greeksche Woort αἷμα [ʰaî̯ma] (Genitiv: αἵματος [ʰaí̯matos]) „Blood, Bloodvergeten, Bloodverwandten“. De Etymologie vun dat Woort is nich kloor.
In’t Hoochdüütsche warrt to den Hämatit ok Blutstein seggt. Woll is in’n engelschspraakigen Ruum ok de Beteken bloodstone („Bloodsteen“) bekannt, de steiht dor aver för’t Mineral Heliotrop (ok Bloodjaspis). De Blutstein is dormit ein verkehrte Översetten ut dat engelsche. En annere Beteken is Specularit („Spegelsteen“). De warrt vundaag an sik nich mehr bruukt, wiest aver dorop hen, dat de Hämatit al in de Antike wegen sien dullen Metallgleem poleert un as Spegel bruukt worrn is.
De Afbo von Rötel weer en vun de fröhsten Saken in’n Bargbo vun de Minschheit. Dat pulverige Mineral is al vör 164.000 ± 12.000 Johren in Pinnacle-Point in Süüdafrika bruukt worrn. Hämatit-Pulver is ok in 80.000 Johr olle Graffsteden to finnen. Bi Rydno in Polen un bi Lovas in Ungarn sünd Rötelgruven ut de Ooltsteentiet (60.000 v. Chr.) bekannt.
De öllsten Afbosteden ünnerdaags in Europa sünd in Tzines un Vaftochili op dat greeksche Eiland Thasos (üm un bi 15.000 bit 20.000 v. Chr.) Vörhistoorsche Bargbosporen in’n vergliekboren Ümfang sünd in Düütschland butendem bi Bad Sulzburg un in’t Münsterdaal (Swartwoold) ut de Tiet üm 5.000 v. Chr. to finnen, de to de Bandkeramischen Kultur totoreken sünd. In de Fichtelbargen in Noordoostbayern warrt siet 1300 Hämatit afboet, wat dör en Oorkunn beleggt is.
Giorgi
Giorgi oder De Giorgi is de Familiennaam von
Hämatit
Naam un Historie
De Assyrer hebbt Hämatit (NA4KA.GI.NA, šadanu) ünner annern ut de Nairi-Länner in de noordööstlichen Törkie herkregen. Ünner Tiglat-pileser I. is Hämatit as Tribut nawiest worrn. Op’t Eiland Elba gifft dat ok grote Vörkamen vun Hämatit, de al vun de Etrusker afboet worrn sünd.
Giorgi
,, ,
Giorgi betekent
Hämatit
Sünnere Egenschoppen
Hämatit is antiferromagneetsch. Sien Néel-Temperatur liggt bi 675 °C.
Klassifikatschoon
In de ollen (achten) un ne’en (negten) Oplaag vun Strunz sien „Systematik der Minerale“ höört de Hämatit to dat Afdeel vun de „Oxiden mit de Stoffmengdenproportschoon Metall : Suerstoff = 2 : 3 oder 2 : 3, 3 : 5 un vergliekbore“. In de ne’eren Mineralsystematik na Strunz is dit Afdeel aver noch wieter na de Grött vun de bedeeligten Kationen ünnerdeelt. Dat Mineral is dorna in’t Ünnerafdeel „mit middelgrote Kationen“ to söken.
Bi de Systematik vun de Mineralen na Dana is de Klass vun de Oxiden na de Ladung vun de Kationen ünnerdeelt. De Hämatit fallt dorbi in’t Afdeel „eenacke Oxiden mit en Kationenladung vun 3+“. In disse Systematik billt dat Mineral tosamen mit Korund, Eskolait un Karelianit de Korund-Hämatit-Grupp.
Modifikatschonen un Varietäten
thumb|Nerenierz (Root Glaskopp) Tomeist kristalliseert Hämatit as Iesengleem in stahlgraue bit iesenswarte, metallgleemen Kristallen, de faken iriseeren sünd, oder ok in blöödschuppige Kristallen as Iesengleem oder Iesenrahm.
Drax
Drax betekent
Hämatit
Billn un Fundsteden
thumb|Rootiesenierzen (Rootiesenglimmer, Root Glaskopp, Bloodsteen) vun Suhl/Döringer Woold Hämatit gifft dat in Sedimentsteen, aver ok as Gangmineral. Fakene Begleitmineralen sünd Magnetit, Pyrit un Rutil. Hämatit is bi vele Stenen för de rode Klöör verantwoortlich. En bedüden Bispeel dorför sünd de bännerten Iesenierzformatschonen, de ut dat Tietöller vun’t Archaikum stammt.
Drax
Drax is de Familiennaam von
Hämatit
Billn un Fundsteden
Rode Sedimenten, de in dröge, warme (aride) Klimarebeden entstahn sünd, bargt jüst so Hämatit as Vulkaniten (t. B. Porphyrit oder Porphyr). Gangförmige Hämatit-Lagersteden sünd dör Utscheden vun in Water löste fre’e IesenIII-Ionen in apene Spleten un Kluften tostannen kamen. Dorin finnt sik de verschedenen Formen vun’n Hämatit: Root-Iesenrahm, Root-Iesenglimmer, Root-Iesengleem, Root-Iesenocker, Root Glaskopp, Bloodsteen, Rötel un vele annere.
Sünners reine Vörkamen vun Hämatit weern de Gäng vun Suhl in’n Döringer Woold, de al in’t Middelöller afboet worrn sünd. De Gäng verloopt in’n Latit un in’n Rhyolit un wiest as Gangorden blots Quarz, Kalk-, Fluss- un Swoorspat op, man keen Phosphor- un Swevelmineralen. De Ierzen weern dorüm fein to’n Winnen vun week Iesen för de Büssenrohrsmeed.
Friedrich Göring
* Friedrich August Göring (1771–1840), düütschen Pädagoog,
Haven Bützfleet
duum|Luftbild von’n Haven De Haven Bützfleet is en Haven an de Elv bi’n Oort Bützfleet (Deel von de Gemeen Stadt Stood). De Haven liggt 60 Seemielen (110 km) von de Noordsee af (meten von Elv 1).
De Haven is groot noog för Scheep, de 270 m lang sünd un 14 m Deepgang hebbt. De Lagerflächen sünd alltohoop 18.500 m² groot. De Ünnerscheed twischen Ebb un Flood in’n Haven is 3,1 m.
De Haven warrt vör allen von dat Aluminiumwark von Aluminium Oxid Stood un dat Chemiewark von dat Dow-Wark Stood bruukt.
Opstunns warrt de Haven von Niedersachsen Ports op 46 ha noch wieder utboot.
De Haven is över de Bundsstraat 73 un de Autobahn 26, de to’n groten Deel noch nich trech is, nich good an dat Stratennett anslaten. In Tokumst, wenn de A 26 un de plaante A 20 mit’n Elvtunnel bi Drochters trech sünd, ännert sik dat aver ganz un gor.
Hämatit
Billn un Fundsteden
Tosamen mit Hämatit kamt faken ok annere Iesenierzen vör as Magnetit, Limonit oder Iesenspat. De Gangsteen besteiht vör allen ut Calcit, Dolomit, Quarz oder Toon mit Verunreinigungen vör allen dör Pyrit un Apatit.
Mit Stand vun 2010 is dat Mineral Hämatit an mehr as 9.000 Fundsteden ründ üm de Eer nawiest worrn. Ok op’n Seebodden vun’n Middelatlantischen Rüch un vun’n Middelindischen Rüch is Hämatit funnen worrn. Dör de Sonden Opportunity un Spirit is ok op’n Mars Hämatit funnen worrn, wat as Nawies för Water op den Planet gellt.
Struktur
thumb|Elementarzell vun Hämatit Hämatit kristalliseert in’t trigonale Kristallsystem in de Ruumgrupp Rc mit de Gidderparameters a = 5,0317 Å un c = 13,737 mit söss Formeleenheiten op een Elemementarzell.
As Rohstoff
In sien reinen Tostand bargt Hämatiti ruchweg 70 % Iesen un is dat wichtigste Iesenierz.
Bito warrt Hämatit as Poleermiddel bruukt, un vun wegen de hoge Reflektivität, de de kristalline Form vun Hämatit opwiest, is dat Mineral lange Tiet ok ör Spegel bruukt worrn.
To’n Schulen för Korrosion warrt Hämatit in de Form vun fiene, flache, kristalline Platten in en Lack-Matrix to’n decken Anstrieken vun füerverzinkte Stahldeelen insett. De Korrosionsschuul kann op de Oort bit to 25 Johren un mehr bedrägen, wenn de Deelen free dat Verweddern utsett sünd. Anwennt warrt dat to’n Bispeel bi Lantüchten, Brüchenbodeelen oder Stroommasten.
As Pigment
Hämatit is butendem en wichtig un dorto noch ungiftig Pigment, dat al in de Ooltsteentiet för Malereen in Höhlen oder ok an’n Lief bruukt worrn is. Vundaag warrt dat to’n Bispeel vun de Himba in Namibia för de Liefpleeg verwennt.
För’n Bruuk in de künstlerische Maleree warrt Hämatit faken presst. De pressten Stangen künnt as se sünd bruukt warrn oder warrt as Stitminen verwennt. Rötelstiften sünd bannig week un warrt vun Künstlers för Teknungen un för Skizzen bruukt. Wichtige Künstlerfarven sünd to’n Bispeel de Rode Bolus – en Sort, de düchtig Toon bargt un sünners as Grundeermaterial to’n Vergolden insett warrt –, Ocker, Pompejanischroot, Engelschroot, Venetianischroot, Terra di Pozzuoli un dat Caput mortuum, de in’t Vigelett geiht.
Dat Pigment egent sik bito ok to’n Anmalen vun Keramikdeelen un to’n Infraven vun de Knüttfadens bi Teppich. In de Fotografie warrt Rötel för de Retusche vun Negativen mit groot Format un ok vun Positiven bruukt, vun wegen dat dat utdröögt ahn Licht dörtolaten un ok wedder afwascht warrn kann.
As Smucksteen
Hämatit warrt geern as Smucksteen bruukt, as de nat Poleeren en starken, metallischen Gleem opwiest. To’n een warrt Hämatit slepen (faceteert oder as Cabochon) as Smuck-Woren verarbeit, to’n annern aver ok künstlerisch as lütte Skulpturen verarbeit. Man, dorbi mutt en acht geven, vun wegen dat Hämatit fienföhlig op Hitt, Solten un Süren (sünners op Borax un Borsüür) reageert. Dat heet, dat de Steen, wenn he to’n Bispeel op de Huut dragen warrt, gau oxideert. Bito is de Steen teemlich sprööd un kann licht tweibreken.
Rein optisch kann Hämatit ok licht mit Davidit, Kassiterit, Magnetit un Pyrolusit verwesselt warrn un warrt ok faken dor disse Mineralen imiteert.
Esoterik
thumb|Rullsiegel ut de Bronzetiet Al in’t Olle Ägypten un in Babylon weer Hämatit as Smuck un Amuletten in Form vun lütte Gödderfiguren, Gemmen oder Rullsiegels mit insneden Dorstellen vun Szenen ut de Gödderwelt bruukt.
In de Esoterik warrt Hämatit as’n Heelsteen vör allen bi Bloodkrankheiten insett. He schall dor verschedene go’e Utwirken hebben op dat Blood un op’t Bloodbilln. Bito gellt dat Mineral as wichtigen Hell- un Schuulsteen för Blöders, de to’n Bispeel gegen dat Billn vun Hämatomen wirken schall. Man na de Ansicht vun Esoterikers dröf de Steen nich bi Sweren anwennt warrn. Wieter höört he in’n tantrischen Hinduismus to’t Wörtelchakra. Man, ok anners schall he Unglück afwennen un Glück bringen. Opletzt schall Hämatit op helpen, Kraftreserven freetosetten. Wetenschopplich sünd all disse Utwirken aver nich beleggt.
Jana Kulhavá
Jana Kulhavá-Vapeniková (* 10. Juli 1964 in Ústí nad Labem) is en ehmalge tschechoslowaaksch bzw. tschechisch Biathletin.
Jana Kulhavá hett in Jablonec traineert un is för den örtlichen Verein SKP Jablonex antreeden. Se nehm eerstmals an de Weltmeesterschapen 1986 in Falun deel, wo se in' Sprints up Platz 23 un in dat Eenzel up Platz 30. keem. 1989 wurr se in Feistritz mit Renata Novotná, Jiřina Adamičková un Eva Burešová 7. in' Mannschapswettbewarf, in' Sprint 27. un in' Eenzel 30. 1990 is Kulhavá bi de Weltmeesterschapen weer antreeden, de wegen de Weerverhältnisse an dree verscheeden Öörd utdragen wurrn mussen: tonächst dat Eenzel an den oorsprünglichen Oort vun de Weltmeesterschapen, in Minsk, de Sprint un Mannschapsrennen as ok de Fruenstaffel an' Holmenkollen in Oslo un de Staffel vun de Mannlüüd in Kontiolahti. Se reck Platz 7 mit Petra Nosková un Jirina Adamičková in dat Staffelrennen un wurr mit Pavlína Brožová, Petra Nosková un Jiřina Adamičková Fievte in dat mannschapsrennen. Todem keem se in' Sprint up Platz 17 un in dat Eenzel up Platz 23.
Knoebel
Kiek ok bi: Knöbel.
Jana Kulhavá
Bi de Biathlon-Weltmeesterschapen 1991 in Lahti reck Kulhavá in dat Staffelrennen mit Petra Nosková un Jiřina Adamičková Rang 5, mit Renata Novotná, Petra Nosková un Jiřina Adamičková Platz 6 mit de Mannschap, in' Eenzel wurr se 18., in' Sprint 13. As 1992 in Albertville eerstmals Fruen in' Biathlon an Olympisch Winterspelen deelnehmen kunnen, hörr Kulhavá to de letzt gemeensam Mannschap vun de Tschechoslowakei. In' Eenzel keem se up Platz 43, reck aber mit Gabriela Suvová un Jiřina Adamičková in dat Staffelrennen den achten Platz.Bi den Biathlon-Weltmeesterschapen 1992 in Nowosibirsk, wo de nich-olympisch Mannschapsrennen utdragen wurrrn, wunn se mit Gabriela Suvová, Eva Háková un Jiřina Adamičková achter de Mannschapen ut Düütschland un de Gemeenschap vun Unafhängig Staaten di Bronzemedaille.
Hör gröttsten Erfolg reck de Tschechin in de tüschenolympisch Saison, as Tschechien eerstmals en eegen Mannschap stell. Mit Jiřina Adamičková, Iveta Knížková un Eva Háková wunn Kulhavá mit hör Staffel vör de Französinnen un den Russinnen den Titel. In' Sprint keem Kulhavá up den 17. Platz, in' Eenzel up Platz 56 un in dat Mannschapsrennen reck dat Team den twalften Platz.
Hör internatschonale Loopbahn gung mit de Deelnahm an de Olympisch Winterspelen 1994 in Lillehammer to Enn', bi de se an de Siet vun Jiřina Pelcová-Adamičková, Iveta Knížková un Eva Háková as Startlöperin to'n Insatz keem un mit de Staffel up Platz 7 lannen dee. In' Weltcup hörr Jana Kulhavá meest teihn Johr lang to' fasten Stamm. Immer weer keem se dorbi in de Punktränge, un reck mehrfack ok Top-Ten-Resultate.
Hämatit
Esoterik
De Hämatit oder Bloodsteen is as Planetensteen na Uyldert (1983) den Pluto un na Raphael (1987) oder Richardson un Huett (1989) den Mars toordent. As Schuulsteen warrt he – afhangig dorvun, wovun Born een nimmt – dat Deerkreisteken Ramm oder den Skorpion toschreven.
Poieni
Poieni betekent
Knöbl
Knöbl is de Familiennaam von
Kiek ok bi: Knöbel.
Draxdorf
Draxdorf betekent
Kiek ok bi: Dragsdorf, Drachsdorf.
Smither
Smither is de Familiennaam von
Verwaltungsgemeenschop Uttenreuth
In de Verwaltungsgemeenschop Uttenreuth in’n Landkreis Erlangen-Höchstadt, Middelfranken, Bayern, hebbt sik düsse Gemenen tohoopslaten, üm jemehr Verwaltungssaken uttoföhren:
Seet von de Verwaltungsgemeenschop is Uttenreuth. De Verwaltungsgemeenschop is 1978 grünnt worrn.
Andreas Range
Andreas Range is de Naam von
* Andreas Range (1762–1835), düütschen Maler,
Flagg vun Prince Edward Island
250px|right|border|Flagg vun Prince Edward Island De Flagg vun Prince Edward Island is en dat Provinzwappen nahempfunnen Banner. De Flagg wiest de Proportschonen 3:2 up; de dree de Fahnenstang afwendt Sieden sünd dör root un witte Bänner begrenzt.
Dat bövere Drittel wiest en golden Leopard, de so utsücht as de Leopard up dat engelsch Wappen. Up de beid ünner Drittels sünd links dree just upslahn Eekenbööm (Symbol för de dree Bezirke vun de Insel) un rechts een utwussen Eekenboom (Symbol för Grootbritannien) afbildt.
Inführt wurr de Flagg an‘ 24. März 1964.
Franz Göring
Franz Göring is de Naam von
* Franz Göring (1908–?), düütschen SS-Obersturmbannführer un Geheemdeenstler,
Bonito
Bonito betekent
Kiek ok bi: Río Bonito.
Heßdörfer
Heßdörfer is de Familiennaam von
Knubel
Knubel is de Familiennaam von
Wassili Fomin
Wassili Fomin is de Naam von
Knubel
Kiek ok bi: Knuble.
Wassili Fomin
* Wassili Andrejewitsch Fomin (* 1957), sowjetschen Ringer,
Pico Bonito
De Pico Bonito is en hogen Barg von de Cordillera Nombre de Dios in dat Departamento Atlántida, Honduras (Municipios El Porvenir un La Ceiba). Dat is de tweethöögste Barg in de Cordillera Nombre de Dios na’n Montaña de Corozal.
He liggt in dat Zentrum von’n Pico-Bonito-Natschonaalpark, de na’n Barg nöömt un 1987 inricht worrn is. Dat Water ut dat Rebeed flütt över Río Zacate un Río Bonito na de Küst von de Karibische See hen af. Dat Rebeed üm’n Barg rüm is unbewahnt, de besiedelte Küstenebene in’n Noorden is Luftlien aver man blots söss Kilometer wied weg.
Galliumarsenid
De binäre cheemsche Verbinnen Galliumarsenid (GaAs) is en Halfleiderwarkstoff, de halfleiden (doteert mit Elementen ut de Gruppen II, IV oder VI vun’t Periodensystem) aver ok semiisoleeren (nich doteert) wesen kann. De Verbinnen un Epitaxie-Schichten, de op dit Substratmaterial opboet, sünd dat Utgangsprodukt för de Produkschoon vun elektronische Boelementen för de Hoochfrequenz-Anwennen as ok för de Ümwanneln vun elektrische in optische Signalen.
Botho von Schwarzkopf
Botho von Schwarzkopf (* 17. Februar 1948 in Poggmöhlen) is en düütschen Manager.
Galliumarsenid
Kristallopbo
left|thumb|vereenfachte Bandstruktur vun GaAs bi 300 K Galliumarsenid kristalliseert kuubsch in de Struktur vun’t Sphalerit. Dat heet, dat besteiht ut twee in’nannerstellte kuubsch-flachzentreerte Gidders, de jeed mit Gallium (Grupp III) oder Arsen-Atomen (Grupp V) besett sünd, de üm en Veerdel vun de Ruumschraag vun de kuubschen Eenheitszell gegen’nanner schaven sünd. De Gidderkunstant bedriggt bi Ruumtemperatur 0,56533 Nanometer (= 5,6533 Ångström), dat sünd ümrekent 4,43 × 1022 Atomen/cm³. De Energielück bi 300 K (Ruumtemperatur) bedriggt 1,424 eV. As in de vereenfachten Bandstruktur (Bild links) to sehn is, is Galliumarsenid en direkten Halfleider.