cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Timmermann (Beroop)
duum|En Timmermann Timmermann (m, pl. Timmerlüüd) is de Beteikend för een Handwarksgesellen in de Timmerei. De Beteikend kummt vun de Arbeit aftimmern (hüttaudags: afbinden) un meent alleen Arbeten taun fartig moken un upstellen vun een Dakstool.
Coleman Hawkins
Fröhe Johren (1904–1934)
Coleman Hawkins stamm ut en Middelschichtfamilie un wuss in’ Middelwesten vun de USA up. Sien Moder speel Klaveer un Örgel; mit veer Johren broch se den jungen Hawkins dorto, dat Klaveerspeel to lernen; mit söben Johr fung he an Cello to speelen un mit neegen Johr kreeg he en C-Melody-Saxophon. Sien eerste Uptreden harr he in dat Öller vun twalf Johr bi Schoolveranstaltungen in en Trio-Besetten mit Piano un Slagtüüch; dör disse Uptreden wurr he bald to en lokaal Berühmtheit. Sien Öllern hebbt hüm doruphenn to en wieder musikaalsch Utbilden nah Topeka (Kansas) schickt. Dor drop he up den Pianisten Jesse Stone un de sien Blue Serenaders un gehör de Band eenig Maanten an. Deren Musik weer en Territory Jazz mit en lockeren Two-Beat-Rhythmus.
Timmermann (Beroop)
Timmermann is een Lehrberoop, dat heet: 3 Johr duurt de Liehr un nodem de Pröven bestoon is, dröff'n sik Gesell nömen.
Coleman Hawkins
Fröhe Johren (1904–1934)
A 1921 weer he as Musiker in Kansas City aktiv; in’ April nehm de Vaudeville-Blues-Singerin Mamie Smith den Söbenteinjohrigen in hör Begleitband Jazz Hounds up un kunn sien Öllern överreden, hüm mit hör up Tournee gahn to laaten. Hawkins speel dor Blues un New-Orleans-Jazz in de Stil vun King Oliver un Louis Armstrong. Sien damalig Kollege Garvin Bushell hett sück erinnert, dat Hawkins vör allen deshalb in de Band halt wurrn weer, wiel he Noten lesen kunn; „er war auf diesem Instrument in allem weiter, als ich je gesehen hatte ... Er konnte alles lesen und irrte sich in keiner einzigen Note ... Und er spielte sein Saxophon nicht, als sei es eine Trompete oder Klarinette, wie es damals üblich war. Er spielte auf den Akkorden, weil er als Kind Klavier gespielt hatte.“
Anfang Mai 1922 hebbt de Jazz Hounds för Schallplatten-Upnahmen in New York City („Mean Daddy Blues“) gasteert; in disse Tiet geev Hawkins ok Inlagen mit dat Cello. Intüschen weer he to’n Star un Attraktschoon vun de Band wurrn, kreeg aber blots wenig solistisch Freerüüm. He is dorum ut de Band utstegen un in New York bleven. Dor kreeg he Jobs in de Bands vun Ralph Jones und Cecil Smith, bit he in dat ansehn Orchester vun Wilbur Sweatman lann. Dor hett hüm denn Fletcher Henderson hört, de hüm 1924 in sien Band halt hett. He weer aber anfangs blots bi eenig Plattenupnahmen anwesend, as bi „Dicty Blues“ an’ 9. August 1923.
Fast Liddmaat vun de Band wurr he eerst, as de en Engagement in’ Club Alabam kreeg. Letzten Endes weer dat de Roseland Ballroom, wo he af September 1924 an de Siet vun Don Redman un Louis Armstrong to’n führenden Solisten upsteeg un sien eegen Stil entwickel, as etwa in „The Stampede“ 1926 un den Hit „Queer Notions“ 1933. In disse Tiet full ok sien eerste Ehe mit en Danzerin, de Gertrude heet, de he noch ut de Tiet mit Mamie Smith kennen dee. 1929 hebbt se sück weer scheeden laaten.
„Spätestens ab 1929 war Hawkins’ Ruf als bester Tenorsaxophonist durch die Platten und Auftritte mit Fletcher Henderson unumstritten, und sein Einfluss auf andere Saxophonisten, nicht nur Tenorsaxophonisten, war überwältigend“, schreev sien Biograph Teddy Doering. So wurr Hawkins immer fakener to Upnahmen vun anner Bandleader oder Produzenten herantrucken, so bi de Little Chocolade Dandies in’ September 1929, kört dorup bi de McKinney’s Cotton Pickers un mit Red McKenzies Mound City Blue Blowers, mit de he „If I Could Be with You“ einspeelen dee. Enn’ 1930 wessel de Henderson-Band vun dat Roseland to Connie’s Inn, en Kellerclub mit hoch Ansehn, ut dat Uptreden in’t Radio utstrahlt wurrn. links|thumb|130px|Coleman Hawkins un [[Buck Washington: „I Ain't God (!) Nobody“, Duo- Upnahm van’ 8. März 1934]] En Hööchpunkt in Hawkins´ Wark bi Henderson weer „It's the Talk of the Town“ van 1932, nah Joachim-Ernst Berendt wohrschienlich de eerst grootSolo-Balladen-Interpretation in de Jazzhistorie. An’ 29. September 1932 entstunnen Hawkins´ eerst Inspeelungen ünner eegen Naam mit den Engländer Spike Hughes, de hüm eerst seggt het, wu hooch sien Ansehn in Europa weer. Tovör harr he en vun en eben ut Europa torüchkommend Kollegen doröver snakken hört, wu good de Arbeitsbedingungen dör för Musikers weer, besünner för swaart Musikers. Hawkins hett denn umgehend en Telegramm an Jack Hylton, den „engelschen Paul Whiteman“ schickt, in de blots stunn:„Ich möchte nach England kommen.“ Hylton hett all an de nächste Dag antwoort. Hawkins nehm Urlaub bi Fletcher Henderson, wiel he glööv, blots een of twee Maand in Europa to blieven. Letztlich bleev he aber bit 1939.
Kört vör sien Afreis nah Europa produzeer John Hammond in’ März 1934 Duoupahmen vun den Saxophonisten mit den Pianisten Buck Washington; dat schient so, as of disse Upnahmen („I Ain't Got Nobody“ und „It Sends Me“) deelwies mit hör „Schroffheit und Kühnheit aus heutiger Sicht wie ein Vorschatten des Bebop“ wirkten.
To de Entscheidung, en Tiet lang in Europa to arbeiten, droch ok de „Entthronung“ Hawkins’ Anfang vun dat Johr 1934 bi, as he mit dat Henderson-Orchester in Kansas City weer un in de nee apen maakt Nachtclub Cherry Blossom up Lester Young, Ben Webster, Herschel Evans un anner Kansas-City-Tenoristen drapen dee. Mary Lou Williams weer Ohrentüügin vun disse Jam Session: „Bean Hawkins hatte nicht damit gerechnet, dass die Kaycee-Tenoristen so gewaltig waren, und war unsicher und konnte keine rechte Linie finden, obgleich er den ganzen Morgen spielte.“
In Europa (1934–1939)
duum|upright|Jack Hylton He hett New York an’ 30. März verlaaten un speel nah sien Ankunft in London anfangs in Jack Hyltons groot Orchester as ok in dat lüttgere Ensemble, dat vun Hyltons Fru Ennis leit wurr; Wiehnachten 1934 keem Hawkins eerstmals nah Paris. In’ Ansluss weeren eenige Uptreden in Düütschland plaant, aber dat nationalsozialistische Regime hett Hawkins de Einreis verboten, wiel he nich witt weer. Hylton hett Hawkins in de Nedderlannen torüch laaten, wo de mit Theo Uden Masman un sien Ramblers speel. De Tosommenarbeit mit de Ramblers gipfelte in dree Upnahmesitzungen, in’ Februar un August 1935 („I Wanna Go Back to Harlem“). All nah de eerste Session hett Hawkins beslooten, nich mit Hylton nah England torüchtogahn, he wull lever nah Paris. In’ Februar is he bi en Konzert mit franzöösch Musiker in dat Salle Pleyel uptreden, dat de Hot Club de France organiseert harr. In’ März nehm he mit dat Orchester vun Michel Warlop up; mit dorbi weern de Starts vun dat Quintette du Hot Club de France, Django Reinhardt un Stéphane Grappelli. Dornah gung Hawkins up en utdehnt Skandinavien-Tournee, wo he begeistert fiert wurr. Nah en längeren Upenholt in de Swiez fungen an’ 28. April 1937 sien berühmte Upnahmen mit Benny Carter, Reinhardt un Grappelli för Swing in Paris statt, wo „Honeysuckle Rose“ un „Crazy Rhythm“ inspeelt wurrn.
Dat Johr 1938 verbroch Hawkins vörwiegend in de Nedderlannen, wo he ünner annern in’ Negro Palace in Amsterdam speel, un in Belgien; dor speel he in Namur in de Band vun sien Landsmann Arthur Briggs. He hett versöcht, en Arbeitserlaubnis för England to kriegen, aber dat hett de Musiker-Gewerkschap verweigert. Mit en Trick gelung dat aber de engelschen Fans, hüm in’t Land to halen: de Saxophon-Hersteller Selmer hett en Tournee dör Grootbritannien organiseert, de de „Schulung“ deenen sull, da Hawkins blots för Musiker speelen würd. Dorup harrn de Gewerkschapen kien Infloot, un Hawkins gung in’ März/April up England-Tournee. Dornah wull he eegentlich weer nah de Nedderlannen torüch, aber de politisch Laag in Europa weer mittlerwiel so anspannt, dat he vörtruck in de USA torüchtogahn. Dat keem aber noch to en paar Uptreden in England, weer mit Hylton; Hawkins wurr as „Variety-Künstler“ ankünnigt. De letzt Vörkriegsupnahmen entstunnen Enn’ Mai mit dat Hylton-Orchester; denn gung he Anfang Juli nah Holland torüch un weer an’ 31. Juli weer in New York.
Swing Combos, Body and Soul un Bebop (1939–1945)
In de fiev Johr, wo he nich dor weer, harr sück de Szene in de USA verännert, nee Saxophonisten as Chu Berry un Ben Webster (de harrn nahnanner Hawkins Platz bi Henderson innommen) harrn sück Achtung verschafft, insbesonnere aber Lester Young, de nu kien Angst mehr för de Konkurrenz vun sien wenig Maand tovör storven Rivalen Herschel Evans hemm muss. In disse Situation keem Coleman Hawkins torüch; un sien Rückkehr maak forts „die Runde“. Lester Young weer jüst mit Billie Holiday bi en Upträe, as Hawkins keem; Rex Stewart bericht vun dissen Moment: „Bean marschierte herein, packte sein Instrument aus und spielte zu jedermanns Überraschung mit ihnen.“ miniatur|Konzertankünnigung för Coleman Hawkins
All för sien Afreis in de USA harr Coleman Hawkins sien tokünftigen Arbeitsmögelkeiten afklärt; he harr de Option, mit egen Band in Kelly's Stable (141 West, 51st Street) uptotreden. Wiel sien Wunschmusiker as Red Allen, Benny Carter, Roy Eldridge, John Kirby oder Teddy Wilson in anner Bands spoodriek arbeiten deen, stell he en acht Personen stark Ensemble mit jung Musikers un de Singerin Thelma Carpenter tosommen. Mit sien Band is he denn in’ Arkadia uptreden, en Danzlokal an de Broadway. An’ 11. Oktober 1939 gung de Band in’t Studio, um för dat Label Bluebird veer Titel intospelen.
„Drei Stücke sind bereits im Kasten, und quasi als Dreingabe, damit zwei Platten gefüllt werden können, steht „Body and Soul“ auf dem Programm, das gewöhnlich als Abschluss der Clubauftritte diente“, schreev de Kritiker Werner Wunderlich to de histoorsch Session. „Herausragende Musiker hat Hawkins nicht in seinem Ensemble, folglich ist er mit seinem Tenorsaxophon der alleinige Solist bei diesem Stück. Und genau diese, seine Version des oft gespielten Standards wird in einem Meilenstein, zu einer Jahrhundertaufnahme des Jazz, exemplarisch für eine Jazz-Ballade. Mit „Body and Soul“ weist sich Coleman Hawkins als einer der ganz Großen aus, als der „Vater des Tenorsaxophons“, meent Wunderlich in sien Beprechung vun de „Jahrhundertaufnahmen des Jazz“. „Die vollendete Architektur seines Solos, in dem jeder Ton mit zugleich zwingender Logik und glühender Intensität zum nächsten führt, wurde unzähligen Generationen zur unvergesslichen Lektion über den dramaturgischen Aufbau von Improvisation“, stellt Marcus A. Woelfle fast in sien Bidrag to „Body and Soul“ in dat Book över Jazz-Standards. Nun gelung Hawkins mit „Body and Soul“ en överwältigend Comeback - „Body and Soul“ weer de eenzig Titel, mit de Hawkins in de Billboard Top 20 up Rang 13 vördrung, söss Week in de Hitparaden bleev un dormit ok dat „große Publikum begeisterte“. De Down Beat hett hüm as Tenorsaxophonist vun dat Johr uttekent, nahdem he während sien Europa-Tiet en beeten vun Tenorsaxophonisten as Lester Young in de Achtergrund drängt wurrn weer.
As Midden vun de 1940er Johren de Bebop upkeem, harrn völ öllere Musiker Probleme mit den modernen Jazzstil; nich so Hawkins, denn he wuss, wo völ he to de nee Musik bidragen harr. In’ Februar 1944 keem dat to en Begegnung mit den Bop-Trompeter Dizzy Gillespie, de sien Titel „Woody’n You“ Hawkins dorup henn inspeelt hett, mit dorbi weern Don Byas, Clyde Hart un Max Roach. De Titel gellt as en vun de fröhesten Upnahmen vun de kommend Bebop. De Hett Hawkins Midden 1944 Thelonious Monk, de sien progressiv Ideen he good funn, för en Tournee in sien Quartett halt. Dornah speel dat Quartett in’ Downbeat Club; en Upnahmesession funn an’ 19. Oktober statt („On the Bean“, „Flyin’ Hawk“ un „Drifting on a Reed“); dat weern Thelonious Monks eerst Studioupfnahmen överhoopt. duum|upright|Coleman Hawkins un Thelonious Monk: „Drifting on a Reed“, Upnahm van’ 19. Oktober 1944 Coleman Hawkins hett aber wiederhenn mit de „Traditionalisten“ tosommen arbeit, as mit Eldridge, Ben Webster, Earl Hines, Teddy Wilson un Cozy Cole oder mit witt Musikers üm George Wettling un Jack Teagarden. Enn’ 1944 nehm he – ahn Monk, de nich ut New York weg wull - en Engagement in Los Angeles an; up Pettifords Empfehlung keem de Trompeter Howard McGhee in de Gruppe; an dat Klaveer seet Sir Charles Thompson. Nah Uptreden in Buffalo, Detroit un Chicago fungen se an’ 1. Februar 1945 in Billy Berg's Club in de Vine Street in Los Angeles an; dormit weern Hawkins un sien Musikers de eersten, de de nee Bebop an de Westküst vun de USA brocht hebbt, noch vör Dizzy Gillespie un Charlie Parker, de dor Enn’ vun dat Johr uptreden sullen.
De Nahkriegstiet (1945–1959)
Charlie Parker speel in dat New Yorker Spotlite un harr sück intüschen dörsett; Hawkins hett hüm dor mit Interesse tohört. In’ April un Mai 1946 nehm he mit hüm as ok Lester Young, Buck Clayton, Buddy Rich un annern an en utdehnt Jazz at the Philharmonic-Tournee deel; interessant weer för de Tohörers vör allen dat Upnannerdrapen vun Hawkins un Lester Young. 1946 nehm he noch tosommen mit J. J. Johnson un Fats Navarro eenig Balladen up. In’ Mai 1947 gung Hawkins nah New York torüch un speel en Tiet lang in’ Three Deuces; in’ Juni ’47 hebbt Miles Davis, Hank Jones un Kai Winding in Hawkins’ All-Stars-Formation (Bean A Re-Bop) speelt. 1948 nehm he sien Solo-Improvisation „Picasso“ up, en Improvisation över de Akkorde vun „Body and Soul“, de eerst unbegleit Saxophon-Soloupnahme in de Historie vun den Jazz: De Idee to de Titel stamm vun Norman Granz.
Wiel dat mit de Arbeitsmögelkeiten to de Tiet man ehder slecht weer, weer Hawkins blied, to dat eerste Jazzfestival in Paris in dat Marigny-Theater un wiederen Konzerten inlaaden to weern. Dor speel he mit Howard McGhee, Erroll Garner, John Lewis un Kenny Clarke, de in Paris blieben dee. Torüch in de USA hett he meest as freeschaffend Musiker arbeit. Nah en wieder JATP-Tournee un dat torüchgahnd Interesse vun dat Publikum, wull he doch weer in Europa arbeiten. In Paris stellt he en Formation för en Tournee nah London un Brüssel zosommen, to de Clarke un James Moody hörrn. Weer in Paris nehm he mit Clarke un Pierre Michelot för Vogue „Sophisticated Lady“ up.
Tietwies harr Hawkins Alkoholprobleme, wiel he an Depressionen erkrankt weer. Buterdem hett he dorünner leeden, dat he vun manch Kritiker as „veraltet“ afstempelt wurr. Mit de Rückgang vun de Bebop-Welle steeg allerdings sien Steern weer, wiel dat Interesse an de Mainstream Jazz tonehm. todem wurr he vun de jung Kollegen ut de Bop-Szene bewunnert. Enn’ 1950 hett he en körtlevend Formation mit Kenny Drew, Tommy Potter un Art Taylor bild, de dat noch as Ehre ansehn hebbt, mit hüm to spelen. In’ Harvst `51 kunn he en Plattenverdrag mit Decca afsluuten. De Upnahmen weern aber wenig befriedigend, wiel de Firma ingängig Versionen vun Popsongs mit Striekers verwachten dee. He hett de Verdrag 1953 nich mehr verlängert un speel stattdessen in en Grupp mit Roy Eldridge, to de Art Blakey un Horace Silver hörrn deen. Upnahmen vun disse Grupp existeeren aber nich. Bi Savoy entstunn 1954 en eerst LP ünner Hawkins Naam, wat aber kein slooten Album is, sonnern en Ansammlung vun öllere un jüngere Sessions in deelwies katastrophaal Klangqualität. Mit Illinois Jacquet is he 1954 dör amerikaansch Militärstüttpunkten in Europa tourt.
duum|upright|Buck Clayton In’ Sömmer 1954 hett he an Jam Sessions mitwarkt, de ünner de Naam vun Buck Clayton vun Columbia produzeert wurrn un to de eersten Langspeelplatten hörrn deen. Hier drapen vör allen Musiker ut dat old Basie Orchester upnanner. Up dat Newport Jazz Festival 1956 wurr Hawk fiert. Nah eenig Alben för de Label Jazztone, Coral, Urania nehm he för RCA Victor (Hawk in HiFi mit Striekorchester) un Riverside up. För letztere entstunn in’ März 1957 The Hawk Flies High, mit dat he an de glanzvull Bebop-Jahre anknütten kunn. Dorbi greep he up Musiker ut disse Tiet torüch, J. J. Johnson, Hank Jones, Oscar Pettiford un Idrees Sulieman, de ut dat Monk-Umfeld stamm, während Jo Jones un Barry Galbraith ehder den Mainstream Jazz Totoreken weern. Trotz de anwesenden Bopper weer dat ehder en Antwoort vun Hawkins up de Back to the Roots-Tendenzen in’ damals aktuellen Hardbop; Blues un Gospel spelen hier en fundamental Rull.
Schließlich harr Hawk 1957 Gelegenheit eenig Alben för Granz sien nee Label Verve intospelen; so ok sien Duett mit Ben Webster, dat up Coleman Hawkins Encounters Ben Webster rutkeem, un kört dornah mit dat Oscar Peterson Trio up dat Album The Genius of Coleman Hawkins. He nehm immer mehr en Elder Statesman-Rull in’ Jazz in, stell sück aber ok immer weer Herutforderungen. Dat he wat mit nee Ströömungen anfangen kunn, hett he in Upnahmen mit Max Roach un Sonny Rollins demonstreert, mit de he de Freedom Now Suite ipnommen hett. Denn wark he ok an de Siet vun John Coltrane an Monks Album Monk’s Music mit in speel mit Eric Dolphy in de Begleitband vun Abbey Lincoln. An Enn’ vun dat Johr weer he an de legendär TV-Produktschoon The Sound of Jazz bedeeligt, wo he bi „Fine and Mellow“ en letzt Mal mit Lester Young tosommendroop. Dorneben speel he Midden vun de 1950er meest in dat Metropole un in de 7th Avenue bi’d Times Square ahn fast Formation un wark an Upnahmsessions vun J. J. Johnson, Charlie Shavers, Red Allen un Cootie Williams/Rex Stewart mit.
All 1958 fung Hawkins an, Platten för dat Label Prestige intospelen, anfangend mit mit dat gemeensam mit Tiny Grimes leit Swingtet, mit dat Bluesgroove entstunn. Dornah folgen Alben as Soul, Hawk Eyes, At Ease un Night Hawk mit wesselnd Begleitbands, in de Hawkins up de junge Hardbop-Generation droop, as Ray Bryant, Ron Carter, Kenny Burrell, Tommy Flanagan un Red Garland. Musikalsch nehm he in disse Phase Anklänge vun Soul, Rhythm and Blues un Hardbop dorto; sien breet, vibratoriek Tenorklang weern wedder fraagt.
Unmittelbar vör de Dood vun sien langjohrig Rivale Lester Young, as de nah johrenlangen, meest unünnerbraken Alkohol- un Marihuana-Gebruuk blots noch en Schaah vun hüm sülvst weer, harr Hawkins, ofschoons he fröher as Young to Starruhm kommen weer, nah de Inschätzung vun den Kritiker Joachim Ernst Berendt noch immer sien olt, nich körttokriegend Vitalität un Kraft.
De letzten Johren (1960–1969)
duum|upright|Benny Carter In’ April 1960 is he in Essen mit Pettiford, Kenny Clarke un Bud Powell uptreden. 1960/61 keem dat to en „Reunion“ mit Benny Carter; eerst up Hawkins eegen Album Bean Stalkin’, denn mit Carters Impulse-Album Further Definitions, en „remake“ vun hör legendär Paris-Session vun 1937 mit Grappelli un Django Reinhardt. 1962 tour he mit Duke Ellington, 1963 leefer he sück in Newport en Duell mit Sonny Rollins un 1963/1964 weer he weer mit Jazz at the Philharmonic up Tour. Ansonsten speel he in’ Village Gate mit sien nee Begleitband ut Flanagan, Major Holley un Eddie Locke.
En nee Krise entstunn, as sück de Sööstigjohrig mit dree Kinner sück in en twintieg Johr old Fru verkeeken hett, de hüm denn aber ok weer bald verlaaten hett. De Folg weern noch starkere Depressionen un Alkoholexzesse. 1964 wurrn sien Uptreden seltener. Anfang 1965 is he in dat Five Spot mit Eddie Locke, Barry Harris un Buddy Catlett uptreden. Bi Hawkins, de all immer en starken Drinker weer, maak sück de hooch Alkoholkonsum ok nah buten henn bemarkbar: „Der einst so gepflegte Mann hörte auf sich zu rasieren und zum Friseur zu gehen (...) Seine Kleidung wurde ungepflegt und auch sein schleppender Gang und sein nun gebrechlich wirkender Körper waren typisch für einen alten Mann“.
Norman Granz hörr to de ganz wenig verleevend Früenden, de versöcht hebbt, hüm to helpen. Granz hett hüm 1966 noch eenmal to Jazz at the Philharmonic (Solo „September Song“) halt. Obschoons de Tournee to de wat beter Momenten in sien laat Johren gehören dee, weern de Teken vun sien Verfall nich to översehn. De Kritiker Arrigo Polillo schreev damals: „Sollte dieser bärtige und ungepflegte Mann, der älter als siebzig Jahre zu sein schien, tatsächlich er, Coleman Hawkins sein? Man wollte seinen eigenen Augen nicht trauen. Seinen Ohren durfte man trauen, und das war das Erstaunliche; trotz allem war der Hawk immer noch ein großer Meister.“
Nahdem he in dat sülvig Johr in Oakland up de Bühne kollabeert weer, muss Hawkins in’t Krankenhuus. He hett sück denn noch mal verhaalt, hett aber up de Europa-Tour 1967 mit dat Oscar Peterson Trio so en deprimeerten Indruck makt, dat Ralph Gleason sogar annommen hett, dat Hawkins dood gahn wull. Hawk, de immer geern elegant Antüüg dragen dee, „sah wie ein struppiger Vagabund aus.“ In Barcelona wurr he utbuht; während dat Londoner Publikum en passabel spelenden Hawkins beleven kunn. An’ 13. Februar entstunnen bi en Däänmark-Tournee sien letzt Upnahmen för Storyville mit Kenny Drew un NHOP, de hüm noch eenmal in överraschend good Form wiesen deen: „ein passender Abschluss nach einer so langen Aufnahmekarriere“, so Teddy Doering.
links|duum|Barry Harris In’ Januar 1969 is sien Moder in dat Öller vun 96 Johren storven, wat hüm noch deeper in de Depression fallen leet. Den Rest vun den Winter hett Hawkins meest in sien New Yorker Appartement verbrocht; aber in’ März speel he weer in’t Fillmore East. In Chicago keem dat to en Feernsehproduktschoon to en letzt Drapen mit Roy Eldridge un Barry Harris. Nah sien Rückkehr is he denn endgültig tosommenbraken. Man hett denn faststellt, dat he en bronchiaal Lungenentzündung harr un allgemeen swach wegen Ünnerernährung weer. Barry Harris hett denn dorvör sörgt, dat he in’t Wickersham Hospital inleefert wurr. Dor hebbt hüm denn noch eenig wenige Früenden besöcht, so as Monk, de "Jazz-Baroness" Nica un de New Yorker „Jazzpfarrer“ John Garcia Gensel. Hawkins is an 19. Mai 1969 storven. Dat noch in Chicago uptekend Programm wurr in dat ganze Land as Gedächtnissendung utstrahlt.
De Entwicklung vun Coleman Hawkins’ Stil
Coleman Hawkins, de faken as „Utfinner“ vun dat Tenorsaxophon betekent wurr, hett sück dorgegen verwohrt un hett up fröhe Saxophonisten as Happy Cauldwell in Chicago oder Stump Evans ut Kansas City henwiest. „Wenn er nicht der erste war, der Saxophon gespielt hat, so war er doch der erste, der seine vielen Möglichkeiten entdeckt, seinen Klangcharakter festgelegt und seine Technik perfektioniert hat“, so Arrigo Polillo in en Würdigung, „derjenige, der dem Instrument (und nicht nur dem Tenor, sondern der ganzen Familie der Saxophone) in der zweiten Hälfte der zwanziger Jahre in der Jazzwelt Geltung verschafft hat“.
„Ich spielte sehr laut“, hett sück Hawkins 1967 in en Downbeat-Interview erinnert, „und benutzte ein sehr hartes Rohrblatt, weil ich versuchen musste, meine Soli über sieben oder acht gleichzeitig spielenden Blasinstrumenten durchzuführen. Meine Klangfülle hat sich so entwickelt, während ich diese Rohrblätter ausprobierte und im Laufe des Abends immer wieder die Mundstücke wechselte. Ich musste es mit Leuten wie Armstrong, Charlie Green, Buster Bailey und Jimmy Harrison aufnehmen.“ Polillo schreev wieder: „Die erste Platte, auf der Hawkins zeigte, dass er inzwischen die volle Meisterschaft auf seinem Instrument und einen persönlichen Stil entwickelt hatte, ist The Stampede von 1926. Diese (frühe) Aufnahme bildete für alle Saxophonisten ihrer Zeit ein Vergleichskriterium.“ Nah Ansicht vun Martin Kunzler leit disse Plaat „den Siegeszug eines Instruments ein, das zuvor im Jazz ein nicht minder kümmerliches Dasein geführt hatte“. „Er war der Erste, der es wirklich als Instrument spielte“, so Ronnie Scott.
„Sein früher Stil war noch von der Klarinetten-Spielweise des Instruments beeinflusst“, so Carlo Bohländer; „in den dreißiger Jahren war seine Akkordmelodik in zunehmendem Maße durch harmonische Erweiterungen, punktierte Achtelnotenbewegung und Legato-Artikulation gekennzeichnet. Seine reiche Erfindungsgabe ließ ihn Phrasen immer wieder fortspinnen und ohne Ruhepunkte aneinanderreihen. So weer dat de ehder unbeabsicht Upnahm vun Body and Soul, de Hawks Position endgültig festigt hett: „zur großen Überraschung von Hawk wurde es seine berühmteste und meistverkaufte Aufnahme und gilt als ein immer wieder zitiertes Beispiel für Jazzimprovisation.“ duum|upright|Coleman Hawkins un Thelonious Monk: „Flyin´ Hawk“: Upnahm van’ 19. Oktober 1944 Dat weern de Upnahmen van 1939 un de fröh 1940er Johren, de de Karn vun sien Schaffen utmaken: „When Lights are Low“, 1939 in en Session mit Lionel Hampton entstahn, denn „Sweet Lorraine“ un „The Man I Love“ van 1943 mit Eddie Heywood, Oscar Pettiford un Shelly Manne. Sien Rang in de upstrevend Bebop wiesen sien Sessions för dat Label Apollo in’ Februar 1944, as de Saxophonist mit lütt Combos up de 52nd Street arbeiten dee. He weer en vun de allereersten Musiker ut sien Generation, de den Bop Respekt un Vertruen tomööt brocht hebbt un „setzte sich für deren Aufnahmen ein, die ein neues Kapitel in der Geschichte des Jazz eröffnen sollten“. Ofschons för hüm sülvst disse musikalisch Utdruckswies nee weer, nehm he mit Pettiford, Dizzy Gillespie un Max Roach Titel as „Rainbow Mist“, „Yesterdays“ un de Bebop-Nummern „Woody'n You“, „Disorder at the Border“ un „Bu Dee Dah“ up, de hüm den Respekt vun de damalig Avantgarde-Musiker inbrocht hebbt. Hawkins tekent „ein runder, voller, vibratoreicher und expressiver Ton ut,“ so Carlo Bohländer. Martin Kunzler heevt, de Autorität vun sien Speel, dat Vibrato, de rhapsodeerend Grundhollen, sien gewaltig Motorik in flink Tüüg un de romantisch Dimension vun sien Balladen-Interpretation hervör. De Schriever ziteert Miles Davis mit de Wöörd: Indem ich Hawk hörte, habe ich Balladen spielen gelernt. Paul Gonsalves hett Hawkins „als eine der größten Musikerpersönlichkeiten des Jahrhunderts ansehn, die ihren persönlichen Stil nie zur Masche haben werden lassen.“
Teddy Doering nennt chronologisch fiev Markmalen vun Hawkins´ Personalstil:
De ünnerscheedlich Speelupfaaten vun Hawkins un Lester Young
duum|left|upright|Hawkins un Lester Young up de Mercury-[[78er „I Got Rhythm“ vun dat JATP-Konzert in’ April 1946]]
Teddy Doering führt in sien Hawkins-Biographie ut, dat de laat 1930er Johren vun de Rivalität vun de beid Tenorsaxophonisten Hawkins un Lester Young präägt weern. Spätestens mit de berühmt Jam-Session 1934 weer Hawkins up en Rivalen stött, de hüm ebenbürtig weer. Sien eerst Upträe nah sien Rückkehr ut Europa 1939 weer denn mit dit Tosommendrapen verbunnen. Trotz sien Spood mit „Body and Soul“ muss he „aber feststellen, dass die nächste Generation von Tenoristen fast ausnahmslos der Spielweise von Lester Young folgte. Vordergründig liegt der Hauptunterschied im Stil der beiden Musiker im Ton. Hawks breiter, vibratoreicher, expressiver und aggressiv wirkender Ton steht im schroffen Gegensatz zu der subtilen, introvertierten, lyrischen und zurückhaltenden Auffassung von Lester Young.“ As wieder Ünnerscheed sücht Doering in de Improvisationen: Hawkins hett de vertikal anleggt, d. h. de „d. h. die Changes weern hüm wichtiger as de Melodien. In Melodien hett he blots uplööst Akkorde sehn. Ganz anners dorgegen Lester Young; sien Upfaaten weer ehder linear: De Melodielinien, de he utfunn, weern hüm wichtig. In rhythmisch Hensicht bleev Hawkins „auf seinen 4/4 mit seinen regelmäßigen punktierten Noten“ stahn, während Young sück vun ditt rhythmisch Konzept löös.
miniatur|150px|Ben Webster
De „Hawkins-School“
Later hett sien Sound en ganzen Generation beinfloot - sien Biograph Teddy Doering snackt vun de „Hawkins-School“ - vun Swing, R&B- un Bop-Spelers as Illinois Jacquet, Arnett Cobb, Lucky Thompson, Dexter Gordon un Sonny Rollins,, ferner Don Byas, de sien Stärke in de Gestaltung vun Balladen seech, un Eddie „Lockjaw“ Davis mit sien ruuch, vörandrievend un aggressiv Speelwies, un toletzt noch de Blues-Tenorsaxophonisten as Hal Singer, Houston Person, Al Sears, Jack McVea un Jimmy Forrest. um blots eenig to nennen. Doering erwähnt buterdem de R&B-Saxophonisten, de sück up Hawkins betrucken, as Big Jay McNeely, Bull Moose Jackson oder Sam „the Man“ Taylor. Dorto keemen tallriek witt Musiker, de in de groot Swing-Orchestern spelen, as Sam Donahue, Flip Phillips, Tex Beneke, Vido Musso oder Georgie Auld.
Ehrungen
1961 wurr he in de Down Beat Jazz Hall of Fame wählt.
Diskografie (Utwahl)
Up de bi Riverside rutkommen Düppel-LP Coleman Hawkins - a Documentary (RLP 12-119) vertellt he ut sien Leven.
Deitch
Deitch is de Familiennaam von
Kiek ok bi: Deitsch.
Trapp
Trapp betekent
,, ,
Kiek ok bi: Trappe, Trap, Trab, Drab.
Nikolaus Bernoulli
Nikolaus Bernoulli is de Naam von
* Nikolaus I Bernoulli (1687–1759), Swiezer Mathematiker,
Gren
Gren is de Familiennaam von
Kiek ok bi: Grehn, Grene.
Nikolaus Bernoulli
Kiek ok bi: Niklaus Bernoulli.
Muchina
Muchina is de Familiennaam von
,
Johannes Thingnes Bø
Johannes Thingnes Bø (* 16. Mai 1993 in Stryn) is es norweegsch Biathlet. He tell to de gröttst Talenten vun sien Sports, is dreefack Weltmeester un is mehrfack Jögd- bzw. Juniorenweltmeester. Af un to nimmt he ok an Langloopwettbewarfen deel. In‘ Januar 2013 geev he sien Debüt in den Biathlon-Weltcup un kunn in disse hööchste Rennserie bitlang 20 Mal winnen – mit 20 Johren is he todem de jüngste Weltcup-Sieger siet Mark Kirchner 1991 un mit 21 Johren de jüngste Sprintweltmeester siet den Titel vun Kirchner in dat Johr 1990. All in sien tweet Weltcupsaison kunn Bø den darten Platz in de Gesamtwertung haalen.
Anfänge
Bø speel tonächst af sien fievt Levensjohr Football un hett dat dor bit in de Kreisliga schafft. As he mit 16 Johren up de wiederführen School wesseln dee, wull he dor oorsprünglich ok Football as Sport-Wahlfack wählen. Sien Öllern hemm hüm aber dorvan övertüügt – ok ünner den Indruck vun den Spood vun sien Broer Tarjei –, een Maand lang Biathlon uttoprobeeren. An dat Enn‘ vun disse lütt Periood hett he sück all twee Titel bi de norweegsch Jöögdmeesterschapen in‘ Sömmerbiathlon 2009 haalt un konzentreer sück dornah blots noch up Biathlon. In de Folge gull Bø as völverspreeken Talent un groot Nahwusshaapen un he wunn tallriek wiedere Juniorenrennen. Bi de in Åmot utdragen norweegsch Meesterschapen 2010 belegg he an‘ 9. April in‘ Sprint över 10 Kilometer mit 01:51 Minüüt Rückstand woll blots den teihnten Platz, weer aber binnerhalv vun dit Dezett blots een vun twee  Athleten ahn Scheetfehler un mit blots 16 Johren de jüngste Biathlet, de je bi de Seniorenmeesterschapen en so hooch Platzeeren recken kunn.
Eerst Winter up internatschonale Bühne (2010/2011)
To’n Uptakt vun de Saison 2010/11 geev he an‘ 27. November 2010 in Beitostølen sien Debüt in‘ IBU-Cup un wunn mit den 28. un den 16. Rang in twee Sprintrennen glieks eerste Punkte. Dat bleeven allerdings för mehr as twee Johren sien eenzigen Insätze.
Över Expertenkrinken herut rück he eerstmals in dat Blickfeld vun dat apenlich Interesse un de Medienberichterstattung, as Tarjei an‘ 10. Dezember 2010 in‘ Ansluss an sien eegen eerst Weltcupsieg in Hochfilzen in en Interview seggt hett:
Bertheau
Bertheau is de Familiennaam von
Johannes Thingnes Bø
Eerst Winter up internatschonale Bühne (2010/2011)
De Norges Skiskytterforbund (Norweegsch Biathlon-Verband) hett Bø kört dorup för den Kader upstellt, de dat Land in‘ Februar 2011 bi dat European Youth Olympic Festival in dat tschechisch Liberec vertreeden sull. Dor wunn g´he sowohl mit de Mixed-Staffel as ok in dat Eenzel jewiels de Sülvermedaille un den Sprint up sien Naam schrieven. Trotz veer Straafrunnen hett he bi dit Rennen wiels de Slussrunn 17 Sekunnen uphaalt un wunn. Anfang März vun dat glieker Johr hett he sück doröver herut noch twee norweegsch Juniorenmeestertitel haalt un an‘ 25. März wunn he in Dombås den Supersprint vun de natschonale Rennserie Norgescup in de Kategorie U-18 un seker sück mit söben Daagsiegen ok de Gesamtwertung. Dormit harr he ok den olden Rekord vun Ole Einar Bjørndalen braaken, de bi sien Juniorengesamtsieg 1990/1991 fiev Eenzelerfolge fiern kunn. Enn‘ vun den Maand is he in Målselv to sien tweet norweegsch Meesterschapen antreeden, dor reck he sowohl in‘ Sprint as ok in dat Eenzel över 20 Kilometer un mit de Staffel den sössten un in de Verfolgung den negenten Platz.
Eerstmals Juniorenweltmeester (2011/2012)
Ok dat Johr 2012 fung spoodriek för Bø an. An‘ 23. Januar hett man hüm för de kört dornah anfangen Biathlon-Junioreneuropameesterschapen in dat slowaaksch Osrblie upstellt. Dor wunn he en kompletten Medaillensatz un reck in‘ Sprint Platz 8. Wenige Week dorup fier he bi sien eerst Juniorenweltmeesterschapen sien Karrierehööchtpunkt bit dorhen. As Favorit verpass he in dat Eenzel över 12,5 Kilometer den Postestplatz as Veert blots um 19 Sekunnen – un dat, ofschons he wegen sien Scheetfehler mit söss Straafminüüt beleggt wurrn weer. Tosommen mit Erling Aalvik, Marius Hol un Vetle Sjåstad Christiansen reck he aber dat Staffel-Gold un ansluutend ok noch Sprint und Verfolgung. Bi dat Verfolgungsrennen keem Bø, de sück dree Scheetfehler leisten, knapp twee Minütt vör den tweetplatzeeren un fehlerlos Matthias Dorfer in’t Teel. Mit sien dree Goldmedaillen weer he dormit de spoodriekste Athlet bi disse Wettkämpen.
Bertheau
,
Johannes Thingnes Bø
Eerstmals Juniorenweltmeester (2011/2012)
Bi de norweegsch Meesterschapen in Trondheim to’n Afsluss vun de Saison weer Platz 4 in den Massenstartwettbewarf sien best Ergevnis.
Vördere Platzeeren in‘ IBU-Cup un Weltcupdebüt (2012/2013)
In‘ April 2012 wurr he mit man blots 18 Johr in den A-Natschonalkader för den Weltcup 2012/2013 upnommen un weer dormit dat tweetjüngst Mannschapsliddmaat vun all Tieden. In‘ Sömmer vun dat glieke Johr gelung hüm dat bi eenig Testrennen eerstmals, Ole Einar Bjørndalen, Emil Hegle Svendsen un Lars Berger zu besiegen. To Anfang vun den folgen Winter full Bø aber wegen en Viruserkrankung u tun de norweegsch Sportchef Per Arne Botnan hett seggt, dat he dorum weder för den Weltcup-Uptakt in Östersund noch för den eersten IBU-Cup in Idre upstellt würr. En Insatz bi den tweeten IBU-Cup in Beitostølen weer aber düchtig wohrschienlich. Dat düer denn aber doch länger as vermoot un Johannes Thingnes Bø kehr eerst an‘ 5. Januar 2013 to’n veerten IBU-Cup in dat eestnisch Otepää in dat Team torüch, as he in dat Eenzel över 20 Kilometer mit söss Scheetfehlern un en Rückstand vun 05:04 Minüüt den 23. Platz belegg. Dat weer eerst sien dart Insatz överhoopt in disse Wettkampreeg. An den folgen Dag reck he in‘ Sprint ahn Scheetfehler den tweeten Rang – mit 10,2 Sekunnen Rückstand up den Winner Magnus Jonsson ut Sweden. Anstatt ok to’n nächsten Cup nah Ostrow wieder to reisen, traineer he in Vörbereiten up de in Obertilliach utdragen Biathlon-Juniorenweltmeisterschaften in Norwegen. Sien in dat Vörfeld sett Teelen för dissen Saisonhööchtpunkt muss he wegen sien gesundheitlich Probleme in de Saison aber nee anpassen; sien Teel weer nu Staffelgold un een Eenzelmedaille. He hett sück dorhengahnd ütert, dat he woll eerst kört nah de Juniorenweltmeesterschapen weer sien vull Leistungspensum würr afropen können.
Wegen sien good Leistungen in‘ IBU-Cup, mehrere Utfälle in de Stammformatschoon (ünner annern Emil Hegle Svendsen un Ole Einar Bjørndalen) un to dat Vörbereiten up de  Juniorenweltmeesterschapen kunn Bø an‘ 20. Januar 2013 bi dat Staffelrennen in dat italieensch Antholz sien Weltcupdebüt fiern. He weer achter Lars Helge Birkeland un Alexander Os dart Starter vun dat Quartett, dat Henrik L’Abée-Lund afsluuten dee. Mit twee Nahladern in dat liggend un sogor een Straafrunn in dat stahnd Scheeten füüg he sück aber in dat dörwussen Gesamtbild vun de kumplett nee upstellt norweegsch Mannschap in, de blots up den 10. Platz keem.
In dat eerst Rennen vun de Juniorenweltmeesterschapen Enn‘ Januar 2013, den Sprint, wunn Bø mit een Scheetfehler de Sülvermedaille – 4,9 Sekunnen achter den stark loopen Russen Alexander Wiktorowitsch Loginow|Alexander Loginow]], up de he aber noch 1,5 Kilometer vör Rennenn‘ noch en Vörsprung vun knapp acht Sekunnen harr. De Bronzemedaille seker sück Loginow sien Landsmann Maxim Zwetkow. An den dorupfolgen Dag keem dat bi de Verfolgung to en Rokaad vun de dree Eerstplatzeerten, in de Bø sien veerten Weltmeestertitel haalen dee. In dat Eenzelrennen keem he blots up Platz 9 un Loginow wunn sien tweeten Titel. An‘ letzten Dag vun de Wettkämpe führ he – as tovör as Teel utgeeven – de norweegsch Staffel as Slusslöper to de Titelverteidigung un hett ansluutend seggt: „Das ist das wichtigste Rennen. […] Wenn wir im Sommer trainieren, ist eines unserer Ziele, in diesem Wettkampf Gold zu gewinnen.“
Nah dat krankheitsbedingt Utlaaten vun de Junioreneuropameesterschapen in Bansko hett Bø an‘ 28. Februar mit den Sprint in Oslo sien tweet Weltcuprennen bestreeden. Wiels sück mit Loginow un Zwetkow sien starkste Konkurrenten vun de Juniorenwettbewarfen ünner de best Teihn platzeeren kunnen, muss he sück  allerdings mit een Scheetfehler un 01:39 Minüüt Rückstand up den Sieger – sien Bröer Tarjei – mit Rang 28 tofräe geven. Twee Daag later hett he sück in dat Verfolgungsrennen up den 25. Platz verbetern, hett denn aber up de Deelnahm an den Massenstart verzicht. An de norweegsch Juniorenmeesterschapen hett he nich deelnommen, dorför aber an den vörletzten Weltcup in Sotschi. De Uptakt in dat russisch Rennweekenn‘ up de düchtig löperisch ansprööksvull Strecke vun de Olympisch Winterspelen 2014 verleep för Bø ganz schlecht, as he dat Eenzelrennen mit över söben Minüüt Rückstand blots up Rang 68 afsluuten kunn. Fehlerfree bleev he dorgegangen in dat Sprintrennen un keem dormit up Platz 20 to wiedere Weltcuppunkte. Bi dat afsluuten Staffelrennen an‘ 10. März wurr Tarjei Bø sien Wunsch ut den Dezember 2010 wohr. Tosommen mit sien jüngere Bröer in en Staffel starten to können. Johannes övergeev as dart Löper an hüm un dat norweegsch Quartett verpass up den veerten Rang blots knapp de Podestplätze. An‘ 16. März 2013 gung sluutend sien eerst Weltcupsaison in Chanty-Mansijsk. Woll gelung hüm mit Rang 20 in de Verfolgung en düütlich Verbeetern um 17 Plätze in‘ Vergliek to’n Sprint vun den Dag vörher – dat he aber trotz veer fehlerfree Scheetinlaagen noch en Rückstand vun över twee Minüüt harr, hett sien Defizite in dat Loopen apen leggt. För den afsluuten Massenstart kunn he sück nich qualifizeeren. An dat Enn‘ vun de Saison harr he sück in den Gesamtweltcup up Rang 59 inreeht.
To’n Saisonafsluss in Dombås wunn Bø sien eersten Medaillen bi norweegsch Seniorenmeesterschapen – twee sülvern in Individualrennen un den Titel mit de Staffel Sogn og Fjordane SSK.
Dörbröök in‘ Weltcup (2013/2014)
Kört vör Anfang vun dat Sömmertraining hett sück Bø in de letzt Aprildaag 2013 bi en Fohrradunfall up den Nordsetervegen in Lillehammer besehrt un sück dat Slötelbeen braken. Doruphen muss he sien Vörbereiten up de Weltcup-Saison 2013/2014 um mehrere Weeken verschuven un kunn eerst in‘ August weer mit dat Intensivtraining anfangen. Midden November weer de Biathlon-Weltelite to den offiziellen Saison-Start in dat norweegsch Sjusjøen to Gast. Bø wies sück good verhaalt un reck in den Sprint en achten un in‘ Massenstart Platz 7. In‘ Vörfeld vun de Veranstaltung hett Per Arne Botnan, Sportdirekter vun den norweegschen Biathlon-Verband seggt: Glieks dornah geev de norweegsch Trainer Espen Nordby Andersen de Kadernomineeren för de eerst dree Weltcups vun den Winter 2013/2014 bekannt, dornah sull Bø bi de tweet Statschoon in Hochfilzen togunsten vun Lars Berger utsetten.
Ok in dat eerst Weltcuprennen vun den Winter, de Mixed-Staffel in dat sweedsch Östersund, hett man Vetle Sjåstad Christiansen un Tarjei Bø vörtrucken, so dat Johannes an‘ 28. November bi dat Eenzel-Rennen in de nee Saison starten dee. Nah veer Scheetfehlern muss he sück mit den 27. Platz tofräe geveen, sammel aber weer Weltcuppunkte. Twee Daag later wies he in‘ Sprint sien bit dato starkste Leistung in‘ Weltcup un leep dank en flink Slussrunn as best Norweger up Platz negen; in de Top Ten weer he todem de eenzige Athlet mit twee Scheetfehler. Dat Verfolgungsrennen hett man denn aber wegen to starken Wind afseggt. Bø sien Konkurrenzkamp mit den an sien Stäe loppen Berger wurr wiels den Weltcup in Hochfilzen noch scharper, nahdem de unverwacht den Sprint winnen un sück so för sien längerfristige Präsenz in de eerst Mannschap Warf bedrieven kunn. Een Week later an‘ 14. Dezember weer Bø bi de darte Statschoon in Le Grand-Bornand aber baben up, as he sien eerst Weltcupsieg fiern kunn: He bleev in Afwesenheit vun sien Bröer Tarjei, Ole Einar Bjørndalen un Emil Hegle Svendsen in‘ Sprint ahn Scheetfehler, kunn sück mit en stark Loopleistung an de Tipp vun dat Feld setten un harr in’t Teel 32,9 Sekunnen Vörsprung up Ondřej Moravec un sogor 37,1 Sekunnen up den bit dorhen de Saison un de Vörjohren domineeren Dartplatzeerten Martin Fourcade. An den nächsten Dag hett he denn ok de Verfolgung wunnen un weer dormit in de Weltspitze ankommen.
Wegen sien övertüügend Leistungen wurr Johannes Thingnes Bø as Liddmaat vun dat sössköppig norweegsch Mannlüüdteam för de Olympisch Winterspelen 2014 in Sotschi nomineert. De eerst Wettbewarf, de Sprint, den de Teamkolleeg Bjørndalen wunn, verleep för hüm aber overhoopt nich good mit. Mit veer Scheetfehler un blots dörsnittlich Loopleistung reck he bi dit Rennen blots Platz 55 un kunn sück dormit man blots knapp för den Verfolger qualifizeeren. In de Folgerennen wurrn aber insbesünnere sien Scheetleistungen beter un in‘ Massenstart keem he sogor up Platz 8. In den Massenstart wurrn hüm aber Bjørndalen un Svendsen (de den Massenstart wunnen harr) vörtrucken. An den vörletzten Dag vun de Spelen bill he gemeensam mit sien Bröer as ok Bjørndalen un Svendsen den norweegsch Staffel, wo he good Leistungen in’t Scheeten un Loopen afropen kunn. Up en seker Medaillenkurs liggend hett sück Slusslöper Svendsen in dat letzt Scheeten aber to völ Fehler leist, so dat de norweegsch Staffel blots up den veerten Platz lannen dee.
Nah de Olympisch Winterspelen hett Bø Anfang März up en Start bi de Biathlon-Juniorenweltmeesterschapen 2014 in Presque Isle, USA, verzicht, um sück up de restlichen Weltcuprennen vun de Saison to konzentreeren. Bi den vörletzten Weltcup vun de Saison in Kontiolahti wunn he bi düchtig schlecht Windbedingungen all dree Weltcuprennen un verbeter sück dormit up Platz 2 in de Gesamtwertung. Dissen Platz kunn he bi de letzt Weltcupstatschoon an‘ Holmenkollen in Oslo nich hollen (he keem dor nich ünner de best Teihn un muss noch Emil Hegle Svendsen an sück vörbitrecken laaten), liekers reck he sowohl in de Gesamtwertung as ok in‘ Sprintweltcup jewiels an dat Enn‘ vun de Saison den darten Platz, womit he in de Weltspitze ankommen weer.
Weltmeester (2014/2015)
To de Vörbereiten up de nee Saison is Bø in‘ Sömmer 2014 bi de bekannt Blinkfestivalen antreeden, in dessen Rahmen in Sandnes un umto mehrere Skilangloop- un Biathlon-Wettbewarfen up Rullskiern utdragen wurrn. An‘ 31. Juli hett he dorbi in Lysebotn dat Skilangloop-Barguprennen över en Distanz vun söben Kilometern mitmaakt un keem dorbi up den sössten Platz – direkt achter sien Bröer Tarjei un vör Skilangloopprofis as bispeelswies Petter Northug, Federico Pellegrino, Roland Clara, Finn Hågen Krogh un Devon Kershaw.
Bi dat eerst Weltcuprennen vun de Saison 2014/2015 – de Mixed-Staffel in Östersund – keem Bø an‘ 30. November noch nich to’n Insatz. Up de tweet Statschoon in Hochfilzen keem he in‘ Sprint all to sien sössten Weltcupsieg. Sien nich so konstant Scheetleistungen hemm hüm in disse Saison aber eenig good Platzeeren köst. Eerst in‘ Januar 2015 gelung hüm dat, sien Leistungen up hooch Niveau to hollen. Mit de Staffel muss he sück in Oberhof blots den Russen slahn geven, in‘ Sprint verpass he as Veert knapp dat Podest. Weniger as een Week later führ he de norweegsch Staffel up de nächst Weltcup-Statschoon in Ruhpolding to’n Sieg un kunn ok den Sprint up sien Naam schrieven. Den afsluuten Massenstart harr he wohrschienlich ok wunn, denn eerstmals in disse Disziplin bleev he in all veer Scheetinlagen ahn Fehler. In de dart Loipen-Runn is aber de vör hüm in Führung loopen Jakov Fak to Fall kommen; Bø kunn nich mehr utwieken un is ebenfalls stört. En dordör notwennig Skiwessel hett hüm denn Tiet köst un he keem dornah nich mehr an de Führenden heran un belegg denn den 10. Platz. Dat geev ansluutend noch wiedere Siege mit de Staffel in Rasen-Antholz as ok mit de Mixed-Staffel in dat tschechisch Nové Město na Moravě un mehrere Top-Ten-Platzeeren.
Wiel he ok to de letzt Weltcupstatschoon nah Chanty-Mansijsk reisen dee, hett he up en Deelnahm an de norweegsch Meesterschapen in Sirdal verzicht. In den Gesamtweltcup keem he an’ Enn‘ up den 5. Platz. Dissen Platz reck he ok in den Eenzel- und Sprintweltcup vun de Saison.
Weltcuptweet un Düppelweltmeester (2015/2016)
De Saison fung för hüm an‘ 29. November 2015 in Östersund, wo he mit de Staffel glieks winnen dee. Insgesamt gelungen Bø in de Saison söben Weltcupsiege un söss wiedere Podiumsplatzeeren. Mit 820 Punkten belegg he sluutend den tweeten Platz in‘ Gesamtweltcup achter Martin Fourcade. Todem reck he den darten Platz in‘ Verfolgungsweltcup un kunn sien darten Platz in den Sprintweltcup ut den Winter 2013 / 2014 wedderhaalen.
Hööchtpunkt vun disse Saison weern in‘ März 2016 die Weltmeesterschapen in Oslo. Gliek in den eersten Wettkamp seker he sück mit de norweegsch Mixed-Staffel de Bronzemedaille. Wiels he ansluutend sowohl in den Sprint, as ok in de Verfolgung un in‘ Eenzel jewiels blots up den veerten Platz keem, wunn he an‘ 12. März mit de Staffel vör dat düütsche Quartett. Blots een Dag later wies he in den Massenstart en unverwacht good Scheetleisitung un wurr nah en Duell up de letzt Runn mit 2,8 Sekunnen Vörsprung up Martin Fourcade Weltmeester.
Saison 2016/2017
De Saison 2016/17 fung mit Platz 2 in dat Eenzel vun Östersund bannig good an. Ok in Pokljuka reck he in Sprint den 2. Platz. In Oberhof up de veerte Statschoon is he nich antreeden und keem in dat nee Johr in Ruhpolding nich besünners good torecht, wunn aber den Massenstart vun Antholz vör Quentin Fillon Maillet un Anton Schipulin. An dat Enn vun de Saison reck he Platz 3 in den Gesamtweltcup.
Bi de Biathlon-Weltmeesterschapen 2017 reck he in den Sprint den tweeten Platz achter Benedikt Doll un hull dissen Platz ok in de ansluuten Verfolgung, blots dat jetzt Martin Fourcade vör hüm leeg. In‘ Eenzel reck he den 8. Platz, in‘ Massenstart aber to’n darten Mal den 2. Platz, ditmal achter Simon Schempp. De beid norweegsch Staffeln, in de he insett weer, reck jewiels blots den 8. Platz.