cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပတို့၏ (၇၅၁ဝ) စီမံကိန်း
များ တွင် ပြည်ပနိုင်ငံလုပ် အမ်(၂၁) သေနတ် ၂၄၆ လက်၊ အမ် (၂၂)သေနတ် ၁၉ဝ လက်နှင့် အမ် (၂၃) သေနတ် ၁၄ လက်၊ စုစုပေါင်း ပြည်ပနိုင်ငံလုပ် လက်နက်
၄၅ဝ ပါဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဗကပများသည် လူအင်အားရော လက်နက်အင်အားပါ လျော့သွားသည် မရှိဘဲ တိုး၍တိုး၍သာလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ အရှေ့မြောက်
ဒေသဗကပများသည် ၁၉၆၈  ခုနှစ်တွင် အင်အား ၅ဝဝ ခန့်ဖြင့် စတင်ခဲ့ရာ ၁၉၆၉ ခုနှစ်တွင် ၂၁၆၂ ခန့်၊ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ၂၄၁၈ ခန့်၊ ၁၉၇၁ ခုနှစ်တွင် ၃၅၄ဝ
ခန့်၊ ၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် ၅၆၄ဝ ခန့်၊ ၁၉၇၃ ခုနှစ်တွင် ၄၈၅ဝ ခန့်တိုးတက်လာသည်။ ၁၉၇၄ ခုနှစ်တွင် အင်အား ၅၈၇ဝ ခန့် ဖြစ်လာသော်လည်း ၁၉၇၅ ခုနှစ်တွင်
သိသာစွာတိုးလာခြင်းမတွေ့ခဲ့ရ ပေ။
ဗကပတို့၏ရေရှည်မဟာဗျူဟာစီမံကိန်းတွင် သံလွင်မြစ်အနောက်ခြမ်းဒေသအား လက်ရသိမ်းပိုက်၍ လွတ်မြောက်သောဒေသကြေညာရန်လည်း ရည်မှန်းချက်
ထားခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၁၉၇၁ ခုနှစ်တွင် လူအင်အားအလုံးအရင်းကိုသုံး၍ ကွမ်းလုံရက်(၄ဝ) တိုက်ပွဲကြီးကို ဆင်နွှဲခဲ့ကြသည်။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်တွင် ပန်လုံဒေသ
တိုက်ပွဲကြီးနှင့် ကျိုင်းတုံဒေသ မိုင်းယန်း၊ မိုင်းလွေ တိုက်ပွဲကြီးများကို အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် ဆင်နွှဲခဲ့ ကြသည်။ ၁၉၇၅ ခုနှစ်တွင်လည်း မိုင်းညှင်း၊ မိုင်းကိုင်
ဒေသ၌ အလုံးအရင်းဖြင့်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ၁၉၇၄ ခုနှစ်တွင်မူ ကျိုင်းတုံ၊ တာကော်ဆက်သွယ်ရေးလမ်းပေါ် ရှိ တုံတာစခန်းကို ခရီးရှည်ချီတက်ထိုးဖောက်၍
တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ၁၉၇၅ ခုနှစ်တွင် မန်ကျောင်း၊ နားခါ၊ ပါနင်းတိုက်ပွဲများကို ခရီးရှည်ချီတက်ထိုးဖောက်၍ ဆင်နွှဲခဲ့သည်။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ဗကပ သခင်ဖေတင့်ခေါင်းဆောင်သော ခေါင်းဆောင်များသည် ကိုးကန့်ဒေသ ပန်ဝိန်း တွင်အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပ ၍
ကွမ်းလုံနှင့်ကျိုင်းတုံဒေသများအား ၁၉၇၃-၇၄ ခုနှစ် အတွင်းအရ သိမ်းပိုက်ကြရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယင်းဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အောင်မြင်စွာအကောင်
အထည်ဖော်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ကွမ်းလုံနှင့်ကျိုင်းတုံဒေသ နှစ်ခုစလုံးသည် သံလွင်အရှေ့ဘက်ခြမ်းဒေသအား လွတ်မြောက်သောဒေသကြေညာရန် အချက်အချာ
ကျသော ဒေသကြီးနှစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗကပတို့ သည် ယခင်ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သည့် ရွှေလီချိုင့်ဝှမ်း ထိုး ဖောက်ရေးအပြင် ကွမ်းလုံဒေသနှင့်ကျိုင်းတုံဒေသ
ကို စိုးမိုးရေးကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆောင်ရွက်လာကြ သည်။
သို့သော် အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပများ၏အခြေ အနေမှာ တစ်ဖက်နိုင်ငံအပေါ်တွင်သာ လုံးဝတည်မှီ လျက်ရှိနေသည်။ ပဲခူးရိုးမပါတီဗဟိုကို ကယ်တင်ရေး နှင့်
ဆက်စပ်ရေးရည်မှန်းချက်ကြီးမှာလည်း ၁၉၇၅ ခုနှစ်တွင် ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်လေရာ အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပသည် သီးခြားအဖွဲ့အစည်းသစ် တစ်ရပ် သဖွယ်သာ
ရပ်တည်၍ ကျန်ရစ်ခဲ့ရလေသည်။
ဗကပတို့၏တပ်ဖွဲ့စည်းပုံအဆင့်ဆင့်
ဗကပတို့သည် ၁၉၆၇ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ပြည်ပ ကျောင်းသားများအရေးအခင်းဖြစ်ပွားပြီးနောက် အရှေ့ မြောက်စစ်ဒေသဌာနချုပ်ကိုဖွင့်လှစ်ကာ ဗကပတပ်ရင်း ကြီး
(၃ဝ၃)သည် ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက်တွင် မုံးကိုးစခန်းကို စတင်တိုက်ခိုက်ပြီး ထိုနှစ်အတွင်းမှာပင် ဖောင်းဆိုင်၊ ပန်စုတိုင်၊ ဖော်ကျုံး၊ ကြူကုတ်၊ ကောင်းလုံ
လုံထန်နှင့် နမ့်ပေါ်တံတားများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ မေလတွင် ကေအိုင်အေမှခွဲထွက် လာသော ဇခုံတိမ်ယိမ်းနှင့် ဇေလွမ်းတို့ခေါင်းဆောင် သည့် အင်အား ၂၅ဝ ကို ဗကပတို့က တပ်ရင်းကြီး (၁ဝ၁)အဖြစ်
ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့သည်။ ရွှေလီချိုင့်ဝှမ်းစိုးမိုးရေးစီမံကိန်းအတွက် တပ်ရင်းကြီး(၂ဝ၂)ကို မုံးကိုးတွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး ဗကပတပ်ရင်းကြီး(၄ဝ၄)ကို ကိုးကန့်ဒေသ တွင်ဖွဲ့စည်းပြီး
ကုန်းကြမ်းစခန်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၉ ခုနှစ်မှာပင် ဗကပတပ်ရင်း(၁ဝ၆)၊ (၁ဝ၇)၊ (၁ဝ၈)နှင့် (၈ဝ၁)တို့ကို တိုးချဲ့ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ တပ်ရင်း ကြီး (၄ဝ၄) သည် 'ဝ'
နယ်မြောက်ပိုင်းကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ပြီးနောက် 'ဝ'တိုင်းရင်းသားတို့အား အခြေခံ ၍ တပ်ရင်း(၅ဝ၁)၊ (၅ဝ၂)နှင့် (၅ဝ၃)များအဖြစ် တိုးချဲ့ ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြန်သည်။
ဗကပတပ်ရင်းကြီး(၁ဝ၁)သည် ကချင်ပြည်နယ် မေခအရှေ့ခြမ်းဒေသ ဝေါချုံ၊ ကန်ပိုက်တီးတွင်လည်း ကောင်း၊ တပ်ရင်းကြီး (၂ဝ၂)သည် မုံးကိုးတွင်လည်းကောင်း၊
တပ်ရင်းကြီး (၃ဝ၃)သည် မုံးယားတွင်လည်း ကောင်း၊ တပ်ရင်းကြီး(၄ဝ၄) သည် ကိုးကန့်ဒေသနှင့် ဝနယ်မြောက်ပိုင်းတွင်လည်းကောင်း အခြေခံကာ လှုပ်ရှားခဲ့သည်။
၁၉၇၁ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလတွင် ဗကပတပ်ရင်းကြီး (၃ဝ၃)နှင့် (၄ဝ၄)တို့ဦးဆောင်၍ ကွမ်လုံရက်(၄ဝ) တိုက်ပွဲကိုဆင်နွှဲရာ အရှုံးပေါ်သဖြင့် ကိုးကန့်ဒေသသို့ ပြန်လည်
စုစည်းကာ ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလတွင် အောက်ပါအတိုင်းတပ်များကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြန်သည်။
(က)	တပ်မဟာ(၂)
(၁) တပ်ရင်း (၁ဝ၇)
(၂) တပ်ရင်း(၃ဝ၃၁)
(၃) တပ်ရင်း(၃ဝ၃၃)
(၄) တပ်ရင်း(၃ဝ၃၇)
(၅) ကွတ်ခိုင်ခရိုင်တပ်
(ခ)	တပ်မဟာ(၅)
(၃) တပ်ရင်း(၄ဝ၄၇)
(ဂ)	တပ်မဟာ(၈)
(၁) တပ်ရင်း(၅ဝ၁)
(၂) တပ်ရင်း(၅ဝ၂)
(၃) တပ်ရင်း(၅ဝ၃)
(၄) တပ်ရင်း(၃ဝ၃၅)
(၅) တပ်ရင်း(၄ဝ၄၈)
(ဃ)	သီးခြားတပ်ရင်းများ
(၁) တပ်ရင်း(၁ဝ၁)
(၂) တပ်ရင်း(၂ဝ၂)
(၃) တပ်ရင်း(၁ဝ၆)
(၄) တပ်ရင်း(၁ဝ၈)
(၅) တပ်ရင်း(၈ဝ၁)
ကွမ်းလုံရက်(၄ဝ) တိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော ဗကပများသည် ၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် 'ဝ' နယ်တောင်ပိုင်း ကို ဆက်လက်ထိုးစစ်ဆင်တိုက်ခိုက်၍ သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။
အက်စ်အိုင်အေ)မှ အိုက်မြင့်အဖွဲ့အား သိမ်းသွင်း၍ ဗကပတပ်မဟာ(၇၆၈)ဟုဖွဲ့စည်းသည်။ ရှမ်းနှင့် ကော် ကာကွယ်ရေးများ၊ သောင်းကျန်းသူများကို စုစည်း၍
(၈၁၅)တပ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
၁၉၇၄ ခုနှစ်တွင် ဗကပတို့သည် မြောက်ပိုင်းရှိ တောခိုလွယ်မော်များကိုသိမ်းသွင်း၍ ဖွဲ့စည်းပေးထား သော တပ်များနှင့် လွယ်လ(ဝ) များအား စုစည်းထား သည့်
တပ်များ ကို ကွပ်ကဲရန် တပ်မဟာ(၁၂) ကို မိုင်းမောတွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ဗကပအရှေ့မြောက်စစ်ဒေသဌာနချုပ်သည်လည်း  မိုင်းမောမှပန်ဆန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့
သွားသည်။ သံလွင်အနောက်ခြမ်းကို ကွပ်ကဲ ရန် မုံးကိုးတွင် စစ်ဒေသခွဲကို ဖွင့်လှစ်ပြီး အဆိုပါ စစ်ဒေသခွဲသည် တပ်မဟာ(၆၈၃)ကို တိုးချဲ့ဖွဲ့စည်း ပြန်သည်။
၁၉၇၅ ခုနှစ်အတွင်း မိုင်းရှူး၊ အရှေ့ခြမ်းနှင့် လွယ်ဆေးဒေသတွင် ဗကပတပ်မဟာ(၅)သည် အထိ နာသွားသဖြင့် ဖျက်သိမ်းလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် တပ်မဟာ(၅)
အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပတို့သည် ၁၉၆၈ ခုနှစ် တွင် စတင်လှုပ်ရှားစဉ်ကစ၍ တပ်ရင်းတပ်ဖွဲ့အမျိုးမျိုး၊ နံပါတ်အမျိုးမျိုးတပ်၍ဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ဖွဲ့စည်း
ရာ တွင် လူအင်အားကို အတည်တကျသတ်မှတ်လေ့မရှိ ကြပေ။ ရံဖန်ရံခါတွင် တပ်ရင်းအဆင့်သည် တပ်ခွဲ လူအင်အားမျှသာရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုးစစ်များ
ဆင်နွှဲ၍ မအောင်မြင်လျှင် မကြာခဏပင်တပ်များကို ဖျက်သိမ်းပစ်ပြီး တပ်နံပါတ်အသစ်များသတ်မှတ်၍ ဖွဲ့ စည်းလေ့ရှိသည်။ ဗကပတို့၏အခြေခံလူအင်အားမှာ
လွယ်လ၊ ရှမ်း၊ ပလောင်၊ ကချင်စသည့်ဒေသခံတိုင်းရင်း သားများနှင့် တစ်ဖက်နိုင်ငံသားလူမျိုးတူ လွယ်လ၊ ရှမ်း၊ ကချင်စသောလူမျိုးများဖြစ်ကြသည်။
ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ(ပြည်တွင်းနစ်ဖြူ)တို့၏နိဂုံး
သခင်သန်းထွန်းကျဆုံးပြီးနောက်တွင် ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏အကြီးအကဲမှာ သခင်ဇင်ဖြစ်လာခဲ့ သည်။ အတွင်းရေးမှူးမှာ သခင်ချစ်ဖြစ်သည်။ သခင် ဇင်နှင့်
သခင်ချစ်တို့သည် သခင်သန်းထွန်းလက်ထက် က ခံယူကျင့်သုံးလာခဲ့သည့် ၆၄ လမ်းစဉ်ခေါ် ပြည်ပလမ်းစဉ်ကိုပင် ဆက်လက်ကျင့်သုံးကြသည်။ ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်
ပါတီသည်လည်း အဝေးရောက်ပါတီမှ တစ်ဆင့် ပြည်ပကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ဩဇာခံပါတီဖြစ်မြဲ ဖြစ်လျက်ပင်ရှိသည်။
ပြည်သူနှင့် တပ်မတော်တို့၏ချေမှုန်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် ၆၄ လမ်းစဉ် ကို အောင်မြင်စွာအကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ ပေ။
ခေါင်းဆောင်အများအပြားမှာလည်း ဖြုတ်ထုတ် သတ်လမ်းစဉ်ကြောင့် ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ တပ်မတော်၏ စစ်ဆင်ရေးများကြောင့် ကျဆုံးသူများလည်းရှိခဲ့သည်။
သခင်သန်းထွန်းပင်လျှင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။
မြစ်ဝကျွန်းပေါ် တိုင်း သည် ပြည် သူ နှင့် တပ်မတော်တို့၏ ရွှေလင်းယုန်၊ မိုးဟိန်းစစ်ဆင်ရေးများ ကြောင့်ချုပ်ငြိမ်းလာခဲ့ရသည်။ နစ်ဖြူစိုးသန်းမှာ ဖြုတ် ထုတ်သတ်
လမ်းစဉ်ဖြင့်အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ ရွှေလင်းယုန်နှင့် မိုးဟိန်းစစ်ဆင်ရေးများကြောင့် အောင်ဖေ ခေါင်းဆောင်သောအင်အားစုများ မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဒေသမှ
အနောက်ဘက် ဂွမြို့နယ်ဘက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ရွှေ့ပြောင်းဆုတ်ခွာခဲ့ကြရသည်။ ၁၉၇၂ ခုနှစ်စပိုင်း တွင် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်းသည်  ငသိုင်းချောင်း အနောက်ဘက်
ဒေသ၊ ဂွမြို့နယ်နှင့် မရုချောင်းဒေသသို့ တွင် တိုက်ကွက်ဖော်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
တပ်မတော်သည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ရှိ ဗကပနှင့် ကေအင်န်ယူပီတို့အား ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၂ဝ ရက်မှစ၍ ရွှေလင်းယုန်စစ်ဆင်ရေးအဆင့်(၁)ဖြင့် ချေမှုန်းခဲ့သည်။
၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၇ ရက်တွင် ရွှေလင်းယုန်အဆင့်(၂)စစ်ဆင်ရေးစတင်ခဲ့သည်။ ပဲခူး ရိုးမနှင့်မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ကို  ဆက်စပ်ပေးနေသည့် ရန်ကုန်မြေအောက်
ကလာပ်စည်းများကိုလည်း နွေဦး စစ်ဆင်ရေးဖြင့် ချေမှုန်းခဲ့သည်။ ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၁ဝ ရက်တွင် ရွှေလင်းယုန်အဆင့်(၃)၊ ဇွန်လ ၇ ရက် တွင် ရွှေလင်းယုန်
အဆင့် (၄)စစ်ဆင်ရေးများကိုဆင်နွှဲ ခဲ့သည်။ ရွှေလင်းယုန်အဆင့်(၄)နှင့် မိုးဟိန်းအဆင့် (၂) သည် ပူးတွဲဆင်နွှဲခြင်းဖြစ်သည်။ ရွှေလင်းယုန်နှင့်မိုးဟိန်း စစ်ဆင်ရေးများ
သည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်သောင်းကျန်းသူ များအား အဆင့်ဆင့်ချေမှုန်းခဲ့ကြသည်။ ၁၉၇၁ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၂ ရက်မှစ၍ ရွှေလင်းယုန်အဆင့် (၁ဝ) စစ်ဆင်ရေး
ကိုဆင်နွှဲရာ ဟင်္သာတခရိုင်တွင်းရှိ သောင်းကျန်းသူများ လုံးဝချုပ်ငြိမ်းခဲ့ရသည်။
အနောက်တောင်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်နှင့် အနောက် ပိုင်းတိုင်းစစ်ဌာနချုပ် ဆက်စပ်နယ်မြေ ကကရံမြစ်၊ ပြန်မလော့မြစ်၊ ကျွန်းပြာသာဒ်မြစ်မှ ပင်လယ်ကမ်းခြေ အထိ
အောက်တိုဘာ လ ၂၁ ရက်အထိ ချေမှုန်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ သည်။
၁၉၇၃ ခုနှစ်တွင် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသကြီးတစ်ခုလုံး တွင် သောင်းကျန်းသူတို့၏အဓိက အစိုင်အခဲ အင်အားစုကြီးများမှာ ပြိုကျပျက်စီးကုန်ပြီဖြစ်သည်။ ဗမာပြည်
ကွန်မြူနစ်ပါတီမြစ်ဝကျွန်းပေါ် တိုင်းနှင့် ကေအင်န်ယူပါတီတို့မှာ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် အလုံးအရင်းဖြင့် ခြေချနိုင်ဖွယ်လည်းမရှိတော့ပေ။ ကြံ ခင်းမြို့နယ်၊
ဟင်္သာတမြို့နယ်နှင့်အနောက်တောင်တိုင်း စစ်ဌာနချုပ်၊ အနောက်ပိုင်းတိုင်းစစ်ဌာနချုပ်ဆက်စပ် နယ်မြေအတွင်းရှိ ဗကပနှင့် ကေအင်န်ယူပီ ကြွင်း ကျန်သမျှ
မှာလည်း ပြည်သူနှင့်တပ်မတော်တို့ ပူးပေါင်း ဆင်နွှဲကြသော တိုင်းလုံးအောင်စစ်ဆင်ရေးကြီး (၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂၁ ရက်မှ ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ မေလ ၁၅ ရက်
အထိ)တွင် ကောက်သင်းကောက်ချေမှုန်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ လွတ်လပ်ရေးမရခင် ၁၉၄၆-၄၇ ခုနှစ် ကတည်းက ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၊ ကေအင်န်ယူ ပါတီ၊
အလံနီပါတီစသော သောင်းကျန်းသူမျိုးစုံတို့ လှုပ်ရှားထကြွကျင်လည်ရာ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသကြီး သည် ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ မေလ ၁၅ ရက်မှစ၍ ရန်သူဟူ၍ တစ်ဦး
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသသည် ပဲခူးရိုးမ ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီဗဟိုနှင့် ကေအင်န်ယူပါတီဗဟိုတို့ အတွက် စစ်ရေးအရထက် နိုင်ငံရေးအရနှင့် အုပ်ချုပ် ရေးအရ
များစွာအကျိုးပြုသောဒေသကြီးဖြစ်သည်။ လူ နေထူထပ်သောဒေသဖြစ်သည့်အလျောက် မြစ်ဝကျွန်း ပေါ်ဒေသသည် နိုင်ငံရေး၊ စည်းရုံးရေးအရ ပဲခူးရိုးမကို များစွာ
အထောက်အကူပြုနိုင်ခဲ့သည်။ မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဒေသမှရရှိသည့်ရိက္ခာနှင့်ဆက်ကြေးငွေများမှာ ဗမာ ပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီနှင့် ကေအင်န်ယူပါတီတို့အဖို့ တစ်ပြည်လုံး
တွင် အများဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်း ကျဆုံးသွားသောအခါ ဗကပနှင့် ကေအင်န် ယူပီတို့အတွက် အရှိုက်ကိုအထိုးခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်မှာ ယုံမှား
သံသယဖြစ်စရာမရှိပေ။
အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပများသည် ပဲခူးရိုးမနှင့် ဆက်စပ်ရေးမဟာဗျူဟာကို ကျင့်သုံးကြရာတွင် ရှမ်း ပြည်နယ်ဗကပဗဟိုခွဲကို အဓိကအားထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော်
သခင်တင်ထွန်းနှင့်ဗကပဗဟိုခွဲ ကျဆုံးသွား သောအခါ ရှမ်းပြည်နယ်နှင့် ပဲခူးရိုးမမှာ ဆက်စပ်ဖို့ မဆိုထားနှင့် အဆက်အသွယ်ရရှိရန်ပင် ခက်ခဲသွားရ သည်။
စစ်ကိုင်းတိုင်း၊ ကသာခရိုင်နှင့် မိုးမိတ်ဒေသများ ပါဝင်သောမြစ်ဖျားတိုင်းသည်လည်း ပြည်သူနှင့် တပ်မတော်တို့၏ပူးပေါင်းချေမှုန်းမှုကြောင့် ကျဆုံးသွားရ လေရာ
ရွှေလီချိုင့်ဝှမ်းစိုးမိုးရေးကိုပင် အောင်မြင်ခြင်း မရှိသေးသော ဗကပတို့အဖို့ များစွာအကျပ်ရိုက်ခဲ့ရ သည်။
ရှမ်းပြည်နယ်ဗကပဗဟိုခွဲနှင့် မြစ်ဖျားတိုင်း ကျဆုံး သွားသဖြင့် ဗကပတို့၏အရှေ့မြောက်ဒေသနှင့် ပဲခူးရိုးမ ဆက်စပ်ရေးမှာ များစွာအလှမ်းဝေးသွားရသည်။ ဗကပ
ရခိုင်တိုင်းနှင့်တနင်္သာရီတိုင်းတို့ဖြစ်သည်။ မြစ်ဝကျွန်း ပေါ်တိုင်း ကျဆုံးသွားချိန်တွင် ဗိုလ်သက်ထွန်းနှင့် ဗကပ အနောက်မြောက်တိုင်းသည် ဗကပဗဟိုနှင့် တသီး
တခြားပင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရခိုင်ပြည်နယ်နှင့်တနင်္သာရီ တိုင်းမှာမူ ဗကပဗဟိုအတွက် အားကိုးနိုင်လောက်သော အင်အားများမဟုတ်ပေ။ သို့နှင့် ၁၉၇၅ ခုနှစ်တွင်
ပဲခူးရိုးမ ရှိ၊ ဗကပဗဟိုသည် အထီးတည်းကျန်ရှိနေရတော့ သည်။ ပြည်ပမှကြိုးမဲ့ကြေးနန်းဖြင့် ညွှန်ကြားသည့် ညွှန်ကြားချက်များမှအပ မည်သည့်အထောက်အပံ့မှ
လည်း ရောက်မလာနိုင်တော့ပေ။ ဗကပတို့၏ ၁၉၇၅ ခုနှစ် စစ်ဆင်ရေးအခြေအနေတွင် အောက်ပါအချက် များသည် အဓိကကျနေသည်ဟုဆိုနိုင်သည်။
(က)	မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသကျဆုံးခြင်း။
(ခ)	ဗဟိုခွဲကျဆုံးခြင်း။
(ဂ)	မြစ်ဖျားတိုင်းကျဆုံးခြင်း။
(ဃ)	အနောက်မြောက်တိုင်းနှင့် တသီးတခြားဖြစ် နေခြင်း။
(င)	အနောက်မြောက်တိုင်း၏ စစ်ရေးအောင်မြင် မှုကျဆင်းလာခြင်း။
(စ)	ရခိုင်နှင့်တနင်္သာရီမှာ အင်အားကြီးထွား မ လာ ဘဲ ရှိ သည့် အင်အား မှ အ နုတ် လက္ခဏာသာ ပြနေခြင်း။
အထက်ပါအခြေအနေတွင် ဗကပဗဟိုသည် ပြည်သူနှင့်တပ်မတော်တို့၏ အောင်စိုးမိုးစစ်ဆင်ရေးကြီး ကို အန်တုနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။ သို့နှင့် သခင်ဇင်၊ သခင် ချစ်
တို့ခေါင်းဆောင်သောဗကပဗဟိုဌာနချုပ်သည် ပြည်သူနှင့်တပ်မတော်တို့ပူးပေါင်းဆင်နွှဲသော ပြည်သူ့စစ် မုန်တိုင်းကြီးအောက်တွင် အစအနပင်မကျန်အောင် ပြိုကွဲ
ပျက်စီးပျောက်ကွယ်ရတော့သည်။
ကေအင်န်ယူပါတီ
မူလ ကေအင်န်ယူ အစည်းအရုံး၏ဦးဆောင်မှု ဖြင့် ထကြွသောင်းကျန်းသူများသည် လက်ဝဲ-လက်ယာ ပဋိပက္ခကြောင့် အဖွဲ့အစည်းအမျိုးမျိုးကွဲထွက်ခဲ့ရသည်။
လက်ဝဲဝါဒကို လက်ခံသော ကေအင်န်ယူပါတီသည် နိုင်ငံရေးအရ အတွေ့အကြုံအစဉ်အလာကြီးမားသော ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီကို ဆရာတင်ခဲ့သည်မှာ
အထင်အရှားပင်ဖြစ်သည်။ လက်ဝဲဝါဒ(ကွန်မြူနစ်ဝါဒ) လက်ခံသည်နှင့် လက်ယာဝါဒ(လူမျိုးရေးဝါဒ၊ ခွဲထွက်ရေးဝါဒ)သမားများသည် သီးခြားခွဲထွက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
လက်ဝဲဝါဒကိုလက်ခံရုံသာမကဘဲ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ် ပါတီကို ဆရာတင်သောအခါတွင်ကား ကေအင်န်ယူ ပါတီအတွင်းမှာပင် ထပ်မံ၍ ပဋိပက္ခဖြစ်ရပြန်သည်။
ထို့ကြောင့် မန်းဘဇံကဲ့သို့သော လက်ဝဲဝါဒီဖြစ်သော် လည်း ဗကပကို မနှစ်မြို့သူများမှာ ထပ်မံ၍ခွဲထွက်ပြီး လက်ယာဝါဒီများနှင့်ပူးပေါင်းကြပြန်သည်။ သို့နှင့်
ကေအင်န်ယူ ပါတီသည် အင်အားချည့်နဲ့လာရသည်။ ထိုသို့အင်အားချည့်နဲ့ပြီး သီးခြားရပ်တည်နိုင်ခြင်းမရှိ တော့သောကြောင့်လည်း ဗကပကို ပိုမို၍မှီခိုအားထား
လာရတော့သည်။
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်နောက်ပိုင်းတွင်ကား ကေအင်န် ယူပါတီသည် ဗကပဩဇာခံလုံးလုံးဖြစ်၍နေပေပြီ။ ပါတီ တွင်း ပဋိပက္ခများမှာလည်း အတောမသတ်နိုင်တော့ပါ။
ဗကပများနှင့်လည်း အောက်ခြေအဆင့်တွင် အတွင်း ကျိတ်ပဋိပက္ခများရှိခဲ့သည်။ ကေအင်န်ယူပါတီ ခေါင်းဆောင်များသည် ပြည်ပအကူအညီကို တိုက်ရိုက် ရရှိရန်
ကြိုးပမ်း၍ ဗကပတို့အား မှီခိုမှုလျှော့ချရေးကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသေးသည်။ သို့သော် ကေအင်န်ယူ ပါတီသည် ဗကပတို့၏ဩဇာခံနောက်မြီးဆွဲပါတီဘဝမှ ရုန်းထွက်
နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ မူလ ကေအင်န်ယူ အစည်းအရုံးကြီးမှ တစ်စစီ တစ်စစီကွဲထွက်လာသည့် အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုသာဖြစ်သော ကေအင်န်ယူပါတီ သည် ပဲခူးရိုးမ
နှင့်မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် ဗကပတို့ ကျဆုံးသောအခါ သီးခြားရပ်တည်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ပုဂ္ဂလိက အငြိုးကြီးမားသောရန်သူဖြစ်သည့် ကေအင်န်ယူ
တပ်ဦးထံ လက်နက်ချအညံ့ခံလိုက်ရ တော့သည်။ ကေအင်န်ယူပါတီသည် ၁၉၇၆ ခုနှစ်ကျ မှ တရားဝင်ဖျက်သိမ်းပစ်ခြင်းခံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ၁၉၇၅
ခုနှစ်၊ ပဲခူးရိုးမကို စွန့်လွှတ်လိုက် ရကတည်းက နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေးအရ ပျောက်ကွယ် ဆိတ်သုဉ်းသွားပြီဟု ဆိုရပေမည်။
ကေအင်န်ယူအက်ဖ်(ခေါ်)ကေအင်န်ယူတပ်ဦး
ဗိုလ်မြခေါင်းဆောင်သည့် အရှေ့ကော်သူးလေ (အရှေ့ပိုင်း)(ခေါ်)စစ်တောင်းမြစ်အရှေ့ဘက်ကမ်းမှ ကရင်သောင်းကျန်းသူများသည် ၁၉၆၆ ခုနှစ်မှစ၍ ကေအင်န်ယူ
ပါတီ၏ဩဇာကိုမနာခံတော့ဘဲ ကရင်အမျိုးသားလွတ်မြောက်ရေးပါတီ (K.N.L.P) အဖြစ် သီးခြားလှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ ၁၉၆၇ ခုနှစ်၊ အောက်တို ဘာလ ၂၁ ရက်တွင်
ကေအင်န်ယူပါတီမှ ကျော်မြသန်း၊ စောမြမောင်၊ စောမြရင်၊ ကျင်ဖေတို့က တစ်ဖွဲ့၊ မန်းဘဇံ၊ ဗိုလ်သန်းအောင်၊  ဗိုလ်မောင်မောင်၊ ဗိုလ်တင်ဦး၊ ဗိုလ်ဘသင်တို့က
တစ်ဖွဲ့ သဘောထားကွဲလွဲ ကြပြန်သည်။ မန်းဘဇံခေါင်းဆောင်သောအဖွဲ့သည် ဗကပဩဇာခံဖြစ်နေသည့် ကေအင်န်ယူပါတီမှ နုတ်ထွက်ပြီး ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁
ရက်တွင် ဗိုလ်မြ၏ ကေအင်န်အယ်လ်ပီနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ မန်းဘဇံ နှင့် ဗိုလ်မြအင်အားစုများသည် ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၁ ရက်တွင် ကေအင်န်ယူအက်ဖ်
သော တပ်မဟာ(၃) အင်အားစု ပူးပေါင်းအင်အား ၅ဝဝ ခန့်ကလည်း ကေအင်န်ယူတပ်ဦးနှင့်ပင် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။
၁၉၆ဝ ပြည့်နှစ်များတွင် ကရင်သောင်းကျန်းသူ အင်အားစုများမှာ အဓိကအားဖြင့် အောက်ပါအတိုင်း သုံးစုကွဲနေခဲ့သည်။
(က)	ကေအင်န်ယူပါတီ (ခေါ်) လက်ဝဲစွန်းရောက် အုပ်စု။
(ခ)	စောဟန်တာသာမွှေး၏ ကေအာရ်စီ(ခေါ်) သဘောထားပျော့ပျောင်းသည့်အုပ်စု(၁၉၆၃ ခုနှစ်တွင် လက်နက်ချခဲ့သည်။)
(ဂ)	ဗိုလ်မြ၏လက်ယာစွန်းရောက်အုပ်စု (၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင် အတိအလင်းခွဲထွက်သည်။)
စောဟန်တာသာမွှေး၏ ကေအာရ်စီ(ခေါ်) ကရင်တော်လှန်ရေးကောင်စီသည် ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ပြည်တွင်း ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲတွင် သဘောတူညီမှုရရှိပြီး တစ်ဖွဲ့လုံး
နီးပါး အလင်းဝင်ရောက်ခဲ့ကြရာ အဓိကအားဖြင့် ကေအင်န်ယူပါတီနှင့် ဗိုလ်မြအုပ်စုသာ တောတွင်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ကေအင်န်ယူပါတီသည် ဗိုလ်မြ နှင့်စာလျှင်
အင်အားကောင်းမွန်သော်လည်း အင်အား အနည်းငယ်သာရှိသော ဗိုလ်မြကို လွှမ်းမိုးနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ ပေ။ ထိုအတောအတွင်း ကေအင်န်ယူပါတီသည် ဗကပဩဇာခံ
ဖြစ်လာသဖြင့် အစုလိုက်၊ အပြုံလိုက် ထပ်မံခွဲထွက်ကြပြန်ရာ ဗိုလ်မြအုပ်စုအဖို့ အင်အား တောင့်တင်းလာစရာဖြစ်လာသည်။ ကေအင်န်ယူပါတီမှ ဗကပကို မကျေနပ်
သောအုပ်စုများသည် ဗိုလ်မြအုပ်စု နှင့်သာ သွားရောက်ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ ၁၉၇ဝ ပြည့် နှစ်တွင်ကား ဗိုလ်မြအုပ်စုသည် ကေအင်န်ယူပါတီနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်လာနိုင်
ပြီး ရွှေကျင်၊ ကျောက်ကြီးဒေသတွင် ကေအင်န်ယူပါတီကိုပင် စစ်ရေးအရ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်လာနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ကေအင်န်ယူပါတီဗဟိုသည် ပင်လျှင် ဗိုလ်မြအုပ်စု၏
အန္တရာယ်ကိုစိုးရိမ်လာရသဖြင့် စစ်တောင်းမြစ်အရှေ့ဘက်ကမ်းမှ အနောက်ဘက်ကမ်း သို့ ကူးပြေးပြီး ဗကပဗဟိုထံသို့ ခိုလှုံခဲ့ရသည်။
ဦးနု၏ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီ(ခေါ်)ပြည်ပြေးများ ထိုင်းနိုင်ငံကို ခြေကုပ်ယူ၍ ထကြွလာကြသောအခါ ကေအင်န်ယူတပ်ဦး(ခေါ်)ဗိုလ်မြအုပ်စုသည် ပြည်ပ နိုင်ငံများနှင့်
ဆက်သွယ်ရန် လမ်းပွင့်သွားခဲ့သည်။ ပြည် ပြေးများကိုအကြောင်းပြု၍လည်း လက်နက်ခဲယမ်းနှင့် ငွေကြေးအကူအညီအမြောက်အမြားရရှိလာသည်။
ဗိုလ်မြသည်လည်း ကေအင်န်ယူတပ်ဦးအပေါ်တွင် အင်အားသုံး၍ ခေါင်းဆောင်မှုကို စိုက်ထူလာသည်။ ကေအင်န်ယူပါတီဝင်ဟောင်း လက်ဝဲဝါဒီများဖြစ်သော
တိုင်းရင်းသား ပေါင်းစုံညီညွတ်ရေးနှင့်လွတ်မြောက်ရေးတပ်ပေါင်းစု (တညလ)တွင်ပါဝင်ပြီး မိမိအဖွဲ့အစည်းအတွက် နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေးအမြတ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြန်သည်။
၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် ကေအင်န်ယူပါတီမှာ အင်အား ၉၈ဝ ခန့်သာ ရှိသော်လည်း ကေအင်န်ယူတပ်ဦးမှာမူ အင်အား ၂၃၄ဝ ခန့်အထိ တိုးတက်လာပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်
၁၉၇၂ ခုနှစ်အတွင်း  မန်းသာစိန်ခေါင်းဆောင်သော ကေအင်န်ယူတပ်ဦးအဖွဲ့ဝင်များသည် ပဲခူးရိုးမသို့ပင် ဝင်ရောက်ထိုးဖောက်ပြီး ဗကပနှင့်ကေအင်န်ယူပါတီ
ဗိုလ်မြ၏အကြမ်းဖက်ခေါင်းဆောင်မှု(သို့မဟုတ်)ဘောသရောအရေးအခင်း
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၂၈ ရက်တွင် ကေအင်န်ယူ သထုံခရိုင်ဗဟိုညီလာခံ၏အတွေ့အကြုံ များကို သထုံခရိုင်အတွင်းရှိသောကေအင်န်ယူနယ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်
ကိုယ်စားလှယ်များအား ပနွယ်ပု (ခေါ်)ပိန္နဲတောရွာ၌ ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထိုရှင်းလင်းပွဲတွင် ဆက်ကြေးငွေကိစ္စများနှင့်ပတ်သက်၍ သဘောထား ကွဲလွဲမှုများ ပေါ်ပေါက်
လာသည်။ ပဋိပက္ခမှာ ကေအင်န်ယူခရိုင်၊ ပြည်နယ်အဖွဲ့အစည်းတာဝန်ခံများကတစ်ဖက်၊ လက်နက်ကိုင်တပ်များက တစ်ဖက်ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
တပ်မဟာ(၁)မှူး ကျော်ဟိုး သည် ပြည်နယ် နှင့်ခရိုင်အဖွဲ့အစည်းများဘက်မှ ရပ်တည်လိုက်သောအခါ လက်အောက်ခံတပ်မှူးများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ် လာသည်။
လက်အောက်ခံတပ်မှူးများက ကျော်ဟိုး၏ ဆန္ဒအတိုင်း ပြည်နယ်နှင့်ခရိုင်အဖွဲ့အစည်းများအား အလျှော့ပေးရန်ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ ကျော်ဟိုးသည် လက်အောက်ခံ
တပ်မှူးများအား ထိန်းသိမ်းနိုင်ခြင်းမရှိ ခဲ့တော့ပေ။ လက်အောက်ခံတပ်မှူးများကလည်း ကျော်ဟိုး၏အမိန့်ကို မနာခံကြတော့ပေ။
ကျော်ဟိုးသည် လက်အောက်ခံတပ်များအား မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့သဖြင့် ၁၉၇၁ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ တွင် သထုံခရိုင်မှ ဗိုလ်မြရှိရာ သံလွင်အရှေ့ခြမ်းသို့ နောက်လိုက်
အနည်းငယ်နှင့်အတူ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ရ သည်။ ဤကား ကေအင်န်ယူတပ်ဦးအတွင်း အောက်ခြေထု၏ပူပူနွေးနွေးပဋိပက္ခပင်ဖြစ်သည်။ ၁၉၇၁ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ
တွင် ဗိုလ်မြသည် ယင်း၏စစ်ဆင်ရေးမှူး ဂျော့လေနှင့်အဖွဲ့အား သထုံနယ်မြေသို့စေလွှတ်လိုက် သည်။ ဂျော့လေက ဗိုလ်မြ၏အစီအစဉ်အတိုင်း တပ်မဟာ(၁)မှ
ခေါင်းဆောင်များအား ဗိုလ်မြကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းပြောပြမည်ဖြစ်ကြောင်း ဥပါယ်တံမျဉ်ဖြင့် ခေါ်ခဲ့သည်။ သို့နှင့် တပ်မဟာ(၁)ခေါင်းဆောင်များ သည် ဂျော့လေနှင့်
၁၉၇၁ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၇ ရက်တွင် တပ်မဟာ(၁)မှ ခေါင်းဆောင်များသည် ဘောသရောသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြရာမှ တပ်မဟာ(၇)မှ အင်အားစုများ ၏ ဝိုင်းဝန်း
ဗိုလ်မြကိုယ်တိုင်ပစ်သတ်သုတ်သင်ခြင်းခံခဲ့ရသော တပ်မဟာ (၁) မှ ခေါင်းဆောင်များမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။
(က)	ဒင်္ဂါး
(ခ)	ပေါက်ကျော်
(ဃ)	စိန်ဘီး
(ဆ)	ခင်မောင်ရီ
(ဇ)	ရော်နယ်
(ဈ)	အလက်ဇန္ဒား
ဗိုလ်မြသည် ကျန်ခေါင်းဆောင်များကိုမူ သစ္စာရေ သောက်စေပြီး ကျော်ဟိုး၏လက်သို့ပြန်လည်အပ်နှံလိုက် သည်။ သို့နှင့် ကေအင်န်ယူတပ်ဦးတစ်ဖွဲ့လုံးသည်
ဗိုလ်မြအား ဖိမ့်ဖိမ့်တုန်အောင်ကြောက်ရွံ့သွားကြရ တော့သည်။ တပ်မဟာ(၁)မှူး ကျော်ဟိုးသည်လည်း ဗိုလ်မြအားကိုးဖြင့် ခေါင်းဆောင်မှုကိုခိုင်မြဲသွားခဲ့ရ သည်။
ဗိုလ်မြ၏ခေါင်းဆောင်မှုသည်လည်း ကေအင်န်ယူ တပ်ဦးတွင်လွှမ်းမိုးလာရသည်။ ထို့ကြောင့်  မန်းဘဇံ သည် ကေအင်န်ယူတပ်ဦးဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေသော်လည်း
ကေအင်န်ယူတပ်ဦးသည်  ပြည်ပြေးတို့နှင့် ပူးပေါင်းပြီး တိုင်းရင်းသားပေါင်းစုံညီညွတ်ရေးနှင့် လွတ်မြောက်ရေးတပ်ပေါင်းစု(တညလ)တွင်ပါဝင်သော်လည်း
ပြည်ပြေး တို့နှင့် အစေးကပ်ခြင်းမရှိလှပေ။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်တွင် ကရင်နီတိုးတက်ရေးပါတီဌာနချုပ်၌ ကေအင်န်ယူတပ်ဦး၊ ကရင်နီ၊ အက်စ်အက်စ်ပီပီ၊ ကယန်းပြည်သစ်
ပါတီ၊ ချင်းဒီမိုကရေစီ(ဇိုမီ)အဖွဲ့တို့၊ တလမဖ(တော်လှန်သောလူမျိုးပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့) (ခေါ်) အာရ်အင်န်အေကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် တလမဖ(ခေါ်)
အာရ်အင်(န်)အေ သည် ကျယ်ပြန့်ခိုင်မြဲသော မဟာမိတ်တပ်ပေါင်းစုတစ်ရပ် အဖြစ်သို့ရောက်မလာခဲ့ပေ။
သောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ်ဖြစ်လာသည်။ သို့နှင့် ကေအင်န်ယူတပ်ဦးသည်လည်း  ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီ၊ ကေအိုင်အေ စသောသောင်းကျန်းသူ များ
နည်းတူ အခြားသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းများ အား ဝါးမျိုရန်စည်းရုံးခြင်း၊ မိမိအတွက် အထောက်အကူပြုမည့်သောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းငယ်များ ဖွဲ့စည်း
ထူထောင် ပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လာသည်။ ၁၉၇၄ ခုနှစ်တွင် ပြည်ပြေးဦးသွင်၏အဖွဲ့မှ ပအိုဝ်းခွန်ရဲနောင် ၏အဖွဲ့ကွဲထွက်လာရာ ကေအင်န်ယူတပ်ဦးက လက်ခံကူညီ
၍ ပအိုဝ်းအမျိုးသားအဖွဲ့ချုပ်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းပေး လိုက်သည်။ ခွန်ရဲနောင်နှင့်အဖွဲ့သည် ကေအင်န်ယူ တပ်ဦး၏ဆန္ဒအရ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်းတွင် ဝင်ရောက်
လှုပ်ရှား ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယင်းအဖွဲ့သည် ၁၉၇၇ ခုနှစ်၊  အောက်တိုဘာလ ၁ဝ ရက်တွင် ခွန်ရဲနောင်နှင့် အင်အား ၆၇ ယောက်လက်နက်ချ အလင်းဝင်ခြင်းဖြင့်
ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ရလေသည်။
ဗိုလ်မြသည် ရခိုင်အမျိုးသားများကိုစုစည်း၍ ခိုင်မိုးလင်း ခေါင်းဆောင်သော ရခိုင်ပြည်လွတ်မြောက်ရေးပါတီကိုလည်း ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့သည်။ ခိုင်မိုးလင်းအဖွဲ့ သည်
ဖွဲ့စည်းခြင်း၊ လက်နက်တပ်ဆင်ခြင်း၊ လေ့ကျင့်ခြင်း တို့ကိုဆောင်ရွက်ပြီး ၁၉၇၄ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၆ ခုနှစ်အထိ ကေအင်န်ယူများနှင့်ပူးတွဲလှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်
ရှမ်းပြည်နယ်မှတစ်ဆင့် ကချင်ပြည်နယ်သို့ရောက်ရှိ ကာ ကေအိုင်အေများထံခိုလှုံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ရခိုင်ပြည်နယ်သို့ဝင်ရောက်ရန် ချင်းပြည်နယ်သို့ဖြတ်သန်းစဉ်
အနောက်မြောက်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်၏ မြရတနာစစ်ဆင်ရေးဖြင့် ချေမှုန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ခိုင်မိုးလင်းအပါအဝင် ရခိုင်သောင်းကျန်းသူ ၅ဝ ခန့်သေဆုံး
ပြီး ၂ဝ ခန့်ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သည်။ လက်ကျန်လူအင်အား ၅ဝ ခန့်မှာလည်း လက်နက်ချ အညံ့ခံလိုက်ကြလေရာ ဗိုလ်မြထူထောင်ပေးခဲ့သည့် ရခိုင်သောင်းကျန်သူများမှာ
တညလမှ ကေအင်န်ယူတပ်ဦးနုတ်ထွက်ခြင်း
ကေအင်န်ယူတပ်ဦးသည်  တညလ(ခေါ်) ပြည်ပြေးတို့ဦးစီးသည့် တိုင်းရင်းသားပေါင်းစုံညီညွတ်ရေးနှင့် လွတ်မြောက်ရေးတပ်ပေါင်းစုတွင် ပါဝင်နေခဲ့ သော်လည်း
မိမိ၏အဖွဲ့အစည်းအကျိုးအတွက်သာ ရည်ရွယ်လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တညလသည် စစ်ရေး ယာယီမဟာမိတ်သဘောသာဖြစ်နေခဲ့ပြီး  ရေရှည်ရည်မှန်းချက်များ
မှာမူ တစ်ဖွဲ့နှင့်တစ်ဖွဲ့မတူညီခဲ့ပေ။ ၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် ပြည်ပြေးအမှုဆောင်အစည်းအဝေးကို ဗန်ကောက်မြို့တွင် ကျင်းပခဲ့ရာ ဦးနုက လူမျိုးစုအရေး နှင့် ပတ်သက်၍
စစ်ရေး၊ နိုင်ငံရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေးအား ဖြင့် သီးခြားလွတ်လပ်သော ပြည်နယ်ပေါင်းစုံသမ္မတနိုင်ငံသဘောမျိုးသက်ရောက်သည့် ပြည်ထောင်စု ဖွဲ့စည်းလိုမှုကို မလိုလား
ကြောင်းပြောကြားခဲ့သည်။ ဦးနု ၏ပြောကြားချက်မှာ ကေအင်န်ယူတပ်ဦး၏ သီးခြား လွတ်လပ်သော ကရင်ပြည်နယ်ရရှိရေး ရည်မှန်းချက် နှင့် ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီး
ဆန့်ကျင် လျက်ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဗိုလ်မြက ပြည်ပြေးအဖွဲ့များ ကရင်ပြည်နယ် မှ ရုပ်သိမ်းပေးရန် တောင်းဆိုလာတော့သည်။
ဦးနုက တော်လှန်ရေးကိုရပ်ဆိုင်းလျှင် ရပ်ဆိုင်းရပါစေ၊ ဗိုလ်မြတို့၏မူကို လက်မခံနိုင်ဟုဆိုကာ တင်းခံ နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး တညလအဖွဲ့အစည်းအတွင်း မဲခွဲ
ရသည့်အခြေအနေသို့ဆိုက်ရောက်လာသည်။ အမှုဆောင်ကော်မတီ မဲအရေအတွက်အရ ဦးနုရှုံးနိမ့်ခဲ့ရာ ဦးနုလည်း ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီဥက္ကဋ္ဌ အဖြစ်မှ နုတ်ထွက်
လိုက်ရတော့သည်။
ဗိုလ်မြဦးဆောင်တင်ပြသော ပြည်နယ်ခွဲထွက်ခွင့် ကိစ္စကို ဦးနုက ပြတ်ပြတ်သားသားဆန့်ကျင်သော်လည်း ဦးသွင်နှင့်ဗိုလ်လကျာ်တို့ကမူ  ထောက်ခံခဲ့ကြသည်။
ဗန်ကောက်မြို့မှထွက်ခွာကာ အိန္ဒိယနိုင်ငံ၌ ခိုလှုံနေခဲ့သည်။ သို့သော် တညလအတွင်းတွင်ကား ပဋိပက္ခပေါင်းစုံပေါ်ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဗိုလ်မြ၏ ကေအင်န်ယူ
တပ်ဦးသည် တလမဖ(ခေါ်)အာရ်အင်န် အေ အစည်းအဝေးသို့ ကေအိုင်အေကို ဖိတ်ကြားခဲ့ရာ ကေအိုင်အေများက တညလမှ ကေအင်န်ယူတပ်ဦး နုတ်ထွက်ပြီးမှ
တက်ရောက်နိုင်မည်ဟုအကြောင်းပြန် ကြားခဲ့သည်။ ကေအင်န်ယူတပ်ဦးအနေနှင့်လည်း မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သောပြည်ပြေးများဖြင့် ပူးပေါင်း နေလျှင် နယ်မြေ
ကိုလည်း တွက်ဆမိကြသည်။ ထို့ကြောင့်  ကေအင်န်ယူတပ်ဦးသည် ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ဒုတိယအပတ်တွင် ဝါးခ(ဆန်ခရာဘူရီ)၌ ကျင်းပသော တညလ
အစည်းအဝေး မှစ၍ တညလမှ နုတ်ထွက်လိုက်တော့သည်။ သို့သော် လတ်တလော ပြဿနာမပေါ် ပေါက်စေရန်အတွက် ကေအင်န်ယူ တပ်ဦးသည် ပြည်ပြေး၊
ပါဝင်သည်ကိုတွေ့ရသည်။
(က)	ကေအင်န်ယူအစည်းအရုံး။
(ဂ)	ကရင်နီအမျိုးသားတိုးတက်ရေးပါတီ။
(ဃ)	ကယန်းပြည်သစ်ပါတီ။
(င)	ရှမ်းပြည်တိုးတက်ရေးပါတီ။	(အက်စ်အက်စ်ပီပီ)
၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁၁ ရက်တွင် ကေအင်န်ယူဗဟိုဌာနချုပ်တည်ရှိရာ မာနယ်ပလောစခန်း၌ ပမဒတ၏ဗဟိုသဘာပတိအစည်းအဝေးပွဲကို ကျင်းပပြုလုပ်ပြီး
နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေး၊ စည်းရုံးရေး၊ နိုင်ငံတကာ ဆက်ဆံရေးကော်မတီလေးရပ်ကိုဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။ နည်း ဥပဒေများ၊ ရှေ့လုပ်ငန်းစဉ်များကိုလည်း သတ်မှတ်
ခဲ့ကြသည်။ ကေအင်န်ယူတို့သည် တညလ တွင် ခေါင်းဆောင်မှုကိုမရရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် တလမဖ (RNA) ဖွဲ့စည်းရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ တလမဖသည်
အစား ပမဒတကို ဖွဲ့စည်း၍ ခေါင်းဆောင်မှုကို အရယူ ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။
တလမဖမှ ပမဒတသို့
ကေအင်န်ယူတို့သည် တညလမှနုတ်ထွက်ပြီး (ပမဒတ)ဖွဲ့စည်းရာတွင် ၁၉၇၄ ခုနှစ်ကဖွဲ့စည်းခဲ့ဖူး သည့် တလမဖ(ခေါ်)တော်လှန်သောလူမျိုးပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့
(က)	ရခိုင်အဖွဲ့
(၁) ခိုင်ဘကျော်	အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်
(၂) ခိုင်ရဲခိုင်	အဖွဲ့ဝင်
(၃) ခိုင်စိုးနိုင်အောင်	အဖွဲ့ဝင်
(၄) ခိုင်မိုးမင်း	အဖွဲ့ဝင်
(၁) မန်းဘဇံ	အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်
(၂) ဗိုလ်မြ	အဖွဲ့ဝင်
(၃) ဖဒိုသာပြည့်	အဖွဲ့ဝင်
(၄) ဖဒိုဘောယူဖော	အဖွဲ့ဝင်
(၅) ဖဒိုဂေဒွဲဘွား	အဖွဲ့ဝင်
(၆) ဖဒိုဖူးလဲဝါး	အဖွဲ့ဝင်
(၇) ဗိုလ်မှူးကြီးလှထူး	အဖွဲ့ဝင်
(ဂ)	ကရင်နီတိုးတက်ရေးပါတီ
(၂) ဗိုလ်မှူးကြီးခဖိုး	အဖွဲ့ဝင်
(၃) ဗိုလ်မှူးပလျားရယ်	အဖွဲ့ဝင်
(၄) ရဲဘော်ဝင်းနိုင်	အဖွဲ့ဝင်
(ဃ)	မွန်ပြည်သစ်ပါတီ
(၁) နိုင်နွန်လာ	အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်
(၂) နိုင်ရွှေကျင်	အဖွဲ့ဝင်
(၃) နိုင်တက်ထွန်း	အဖွဲ့ဝင်
(၄) နိုင်ဘလမွန်	အဖွဲ့ဝင်
(င)	ရှမ်းပြည်တိုးတက်ရေးပါတီ
ဖော်ပြပါသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့  ငါးဖွဲ့သည် အစည်းအဝေးတွင် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးကြပြီးနောက် ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ မေလ ၂၇ ရက်၌ လက်နက်ကိုင်တိုက်ပွဲကို အဓိက ထား၍
လူထုလူတန်းစားတိုက်ပွဲများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ အစိုးရအား အပြုတ်တိုက်အာဏာသိမ်းယူမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အစိုးရအား နိုင်ငံရေးအရရော
စစ်ရေးအရပါ တိုက်ခိုက်မည်ဟူ၍ ဖြစ် သည်။ ထို့နောက် ပြည်နယ်ပေါင်းစုံပြည်ထောင်စုအမျိုး သားဒီမိုကရေစီတပ်ပေါင်းစု (ပမဒတ) (ခေါ်) The Federal
National Democratic Front (FNDF) ကို ဖွဲ့စည်းပြီးနောက် အောက်ပါဗဟိုသဘာပတိအဖွဲ့ဝင် ၁၄ ဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
(က)	အတွင်းရေးမှူး	ဖဒိုဘောယူဖော
(ဂ)	အဖွဲ့ဝင်	ခိုင်ရဲခိုင်
(ဃ)	အဖွဲ့ဝင်	ခိုင်စိုးနိုင်အောင်
(င)	အဖွဲ့ဝင်	ဖဒိုဂေဒွဲဘွား
(စ)	အဖွဲ့ဝင်	ဖဒိုသာပြည့်
(ဆ)	အဖွဲ့ဝင်	ဗိုလ်မှူးချုပ်တန်ပလာဖော
(ဇ)	အဖွဲ့ဝင်	ရဲသီဟ
(ည)	အဖွဲ့ဝင်	ရဲဘော်ဝင်းနိုင်
(ဋ)	အဖွဲ့ဝင်	ဗိုလ်ကြီးစောမွန်နား
(ဌ)	အဖွဲ့ဝင်	ဗိုလ်မှူးကြီး ဆိုင်ဆစ်
(ဍ)	အဖွဲ့ဝင်	ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ခွန်မွန်
(ဎ)	အဖွဲ့ဝင်	ဗိုလ်မှူးကြီးခွန်လုံဖ
ပမဒတသဘာပတိအဖွဲ့တွင် ပြည်ပြေးနှင့် ဆက်ဆံနေရသေးသော မွန်ပြည်သစ်ပါတီမပါဝင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ကေအင်န်ယူ များ ၏ စည်းရုံးမှု ကြောင့် မွန်ပြည်သစ်
ကေအင်န်ယူဗဟိုမာနယ်ပလောစခန်း ၌ကျင်းပခဲ့ရာ ပမဒတအဖွဲ့အစည်းအား ကေအင်န်ယူ တို့က လုံးဝခေါင်းဆောင်မှုပေးလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်လေ သည်။
ပြည်ပြေး၊ သို့မဟုတ် ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီပါတီ
ပြည်ပြေးတို့သည် နိုင်ငံတကာတွင် ဝါဒဖြန့် ကြေညာပြီးနောက် လက်နက်ခဲယမ်းများရရှိသောအခါ စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများပြုလုပ်နိုင်ရန်ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော်
ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလကတည်းက ပြည်ပြေးအဖွဲ့မှ နုတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဗိုလ်မှူးအောင် ခေါင်းဆောင်သည့် ပြည်ပြေးအနောက်မြောက်တိုင်း သည်လည်း ၁၉၇၄
ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၁၇ ရက်တွင် ဗဟိုစစ်ကောင်စီမှ ခွဲထွက်သွားပြန်သည်။ အနောက်မြောက်တိုင်းသည် မခွဲထွက်ခင် ကရင်နီတိုးတက်ရေး ပါတီနှင့် ပူးပေါင်း၍
ပြည်သူ့ညီညွတ်ရေးပါတီ ဖဆပညကို သီးခြားထူထောင်ပြန်သည်။ ဗိုလ်မှူး အောင်အဖွဲ့တွင် ဦးသွင်၏လူယုံများဖြစ်ခဲ့သော ဗိုလ် ကျော်ဒင်၊ ချာလီဝန်နှင့် ကျော်ရှိန်
တို့လည်းပါဝင်ခဲ့ကြ သည်။ ဗိုလ်မှူးအောင်၏အဖွဲ့သည် ကေအင်န်ယူ၏ အထောက်အပံ့ကိုရရှိခဲ့သည်။ သော်လဲ(ကြူအိပ်ခ်ျ-၃၈၇၈)တွင်အခြေခံ၍ ရွှေကျင်အရှေ့ခြမ်း
နယ်မြေတွင် ကေအင်န်ယူတပ်မဟာ(၃)နှင့် ပူးတွဲလှုပ်ရှားခဲ့သည်။ ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁ဝ ရက်တွင် ဗိုလ်မှူး အောင်က တိုင်း မြို့ပြအရာရှိ ဖူးကောင်နှင့်
တွေ့ဆုံပြီး ယခင်ထိုင်းနိုင်ငံနယ်ခြားတပ်မှ သိမ်းဆည်းထားသော လက်နက်များပြန်လည်ရရှိရေး၊ ဖဆပညများ ထိုင်းနိုင်ငံတွင် နေထိုင်ခွင့်ရရေးတို့ကို ဆွေးနွေး
ခဲ့သည်။
ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရေးကိုကြိုးစားခဲ့သည်။ ကွန်မန်ဒိုတပ်ဖွဲ့များဖွဲ့စည်းသော်လည်း ၁၉၇၄ ခုနှစ် တွင် ပြန်လည်ဖျက်သိမ်းရပြန်သည်။ တိုင်းမှူးဗိုလ်ချုပ် ရန်နိုင်၏
တောင်ပိုင်းတိုင်းသည်လည်း ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လတွင် ရှေ့တန်းမှူး တင်ငွေခေါင်းဆောင်၍ တပ်မ (၂၇) ကို တပ်ခွဲခုနစ်ခွဲဖြင့် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ပြည်သိမ်းတပ်ရင်း၊
လက်နက်ချသောကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ကေအင်န်ယူတပ်ရင်း(၁ဝ)က ကျန်တပ်ဖွဲ့ဝင်များထံမှ လက်နက်များသိမ်းယူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ မေလ ၁၁ ရက်
တွင် ပြည်ပြေးတောင်ပိုင်းတိုင်းနှင့် ကေအင်န်ယူတို့ ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ပြည် ပြေးဗဟိုစစ်ဌာနချုပ်က တောင်ပိုင်းတိုင်းအား မဟာ မိတ် ကေအင်န်ယူ
နှင့်တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုရန် အကြိမ် ကြိမ်တားမြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်  နာခံခြင်းမရှိသော ကြောင့်  တောင်ပိုင်းတိုင်းကို  ပြည်သူ့ပြည်ချစ်ပါတီ (ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီကို
နာမည်ပြောင်းထားသောပါတီ) မှ လည်းကောင်း၊ ပြည်ချစ်လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော် မှလည်းကောင်း ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁၈ ရက်တွင် ထုတ်ပစ်လိုက်
လေသည်။
ဗိုလ်မှူးကြီးအဆင့်ရှိ တင်မောင်ဝင်းခေါင်းဆောင် သော သီးခြားတိုင်း(၁)သည်လည်း ပြည်ပြေးညိုမှိုင်း ခေါင်းဆောင်သောအင်အား ၃၄   ယောက်ကို ရေကြောင်းခရီး
တင်မောင်ဝင်းနှင့် အင်အား ၆၉ ယောက် သည် ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၃ဝ ရက်တွင် ပြည်ပြေးအဖွဲ့မှခွဲထွက်၍ ပြည်ထောင်စုလွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ကို
တို့သာကျန်ရစ်ခဲ့ သည်။ ၁၉၇၅  ခုနှစ်၊  ဇွန်လတွင် ပြည်ပြေး အောင်လကျာ်အဖွဲ့သည် ထိုင်းရဲအဖွဲ့၏အကူအညီဖြင့် ပြည်ထောင်စုလွတ်မြောက်ရေးတပ်စခန်းများကို
သိမ်းယူခဲ့သည်။ ပြောက်ကျားတပ်ရင်း(၁)မှူး မောင်ယုံ ကို ထိုင်းရဲအဖွဲ့က  လူသတ်မှုဖြင့်ဖမ်းဆီးထားရာ အောင်လကျာ်က  ထိုင်းရဲများကိုလာဘ်ထိုး၍  အဆိပ်ကျွေးပြီး
ပြည်တွင်းညီညွတ်ရေးနှင့်ငြိမ်းချမ်းရေးအဖွဲ့မှ ဇော်ထွန်းသည်လည်း ပြည်ပြေးအဖွဲ့မှ နုတ်ထွက်သွား ခဲ့သည်။ ပြည်ပြေးအဖွဲ့သည် တလုံးတစည်းတည်း မရှိတော့ဘဲ
အဖွဲ့ငယ်များခွဲထွက်ခြင်း၊ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ အခြားသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းများ နှင့်တိုက်ခိုက်ခြင်းတို့ဖြင့် ရှုပ်ထွေးပြီး ဝါးအစည်းပြေ သကဲ့သို့
ဖြစ်နေသည်။ ပြည်ပြေးဗဟိုကိုမူ ဦးနုမရှိသည့် နောက် ဦးသွင်က ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ရန်ကုန်ဘဆွေ က နောင်ရိုးစစ်ဆင်ရေးဖြင့် ပြည်တွင်းသို့ထိုးဖောက်ရန်
ကြိုးစား သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ နောင်ရိုးစစ်ဆင်ရေးတွင် ပြည်ပြေးအသံလွှင့်ရုံကို ထိုင်းနိုင်ငံ ဗရာကျွတ်ဂီရိနရှိ ထိန်လင်းစခန်း တွင်ထားပြီး နောင်ရိုး
စစ်ဆင်ရေးပျက်သွားသောအခါမွှေးစခန်းသို့ပြောင်းရွှေ့ ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အောင်မြေစခန်း(ပီဂျေ-၃၉၇၇)မှနေ၍ ဝါဒဖြန့်ချက်များကို အသံလွှင့်ခဲ့သည်။
ဦးသွင်က အားသစ်စာစောင်ကို ၁၅ ရက် တစ်ကြိမ် စောင်ရေ ၂၅ဝ ခန့်ထုတ်ဝေ၍ ဝါဒဖြန့်ချိခဲ့သည်။ ဗိုလ် ရန်နိုင်ကလည်း နဂါးမောက်စာစောင်ကို စောင်ရေ ၂ဝဝ
ဦးနုနုတ်ထွက်သွားပြီးနောက် ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီ ပါတီကို ပြည်သူ့ပြည်ချစ်ပါတီ(ပီပီပီ)ဟု ဖွဲ့စည်းကာ ဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင်ကော်မတီတွင် ဗိုလ်လကျာ်က ဥက္ကဋ္ဌ၊
အလယ်ပိုင်းတိုင်းကို ဦးသွင်က ခေါင်းဆောင်ပြီး ဟိုဖိုင် (ကြူ-၃၆၂၄)တွင် အခြေစိုက်သည်။ ဗိုလ်ရန်နိုင် ၏တောင်ပိုင်းတိုင်းကလည်း သီးခြားလှုပ်ရှားနေသည်။