cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
မဇ္ဈဒေသ ပြည်နယ်
ခရစ် ၁၈၅၃ ခုနှစ်၌ နဂ္ဂပူမှ မရတ္ထာရာဇာ လွန်လေသော် ယင်းနယ်ကို ဗြိတိသျှ အုပ်ချုပ်ခံနယ်အဖြစ် သိမ်းပိုက်ကြေညာခြင်းခံရ၏။ ၁၈၆၁ ခုနှစ်တွင် ဆောဂူးနှင့် နာဗဒ္ဒနယ်များနှင့် ပေါင်းလျက် တစ်ခုလုံးသည် အလယ်ပိုင်းနယ်စုဟု တင်လာ၏။ ၁၉ဝ၂ ခုနှစ်တွင် ဗီရာနယ်ကို အလယ်ပိုင်း နယ်စုတွင် သွတ်သွင်းလိုက်၏။ ဗီရာနယ်မှာ ရှေးအခါက ဟိုက်ဒရာဗတ်မှ နိုင်ဇမ် အုပ်ချုပ်ခံနယ် ဖြစ် သော်လည်း ယင်းနယ်ကို ကောင်းစွာ မထိန်းသိမ်းနိုင်သောကြောင့် ဗြိတိသျှတို့၏ လက်အောက် ဝန်ရှင်တော်မင်းကြီး အုပ်ချုပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း၊ ၁၉၃၆ ခုနှစ်၌ ဗြိတိသျှနှင့် နိုင်ဇမ်(စော်ဘွား)တို့ နှစ်ဦး နှစ်ဖက် သဘောတူရေး ထိုးသော စာချုပ်အရ ဗီရာနယ်တွင် နိုင်ဇမ်၏ ဩဇာအာဏာကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ ၏။ ၁၉၂ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ဘုရင်ခံ အုပ်ချုပ်သော နယ်ဖြစ်ပြီးလျှင် ၁၉၃၇ ခုနှစ်၌ ကိုယ်ပိုင် အုပ်ချုပ်ရေးကို ရရှိသည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးရရှိသည်တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံဖွဲ့စည်း အုပ်ချုပ်ပုံ အခြေခံဥပဒေအရ ယခင်ကအလယ်ပိုင်း ပြည်နယ်စုနှင့် ဗီရာနယ်သည် မဇ္ဈဒေသ ပြညနယ်ဟူသော အမည်သစ်ကို ရရှိလေသည်။ ၁၉၅၆ ခုနှစ်၌ အိန္ဒိယနိုင်ငံရှိပြည်နယ်များကို ပြန်လည်သတ်မှတ်ရာ၌ ယခု အလယ်ပိုင်း ပြည်နယ်စု၏ မြို့တော် နဂ္ဂပူမြို့သည် ဘုံဘိုင်နယ်တွင်းသို့ ပါဝင်သွား၍ မဇ္ဈဒေသ ပြည်နယ်၏ မြို့တော်မှာ ဗိုပါမြို့ ဖြစ်လာသည်။
ယခုအခါ မဇ္ဈဒေသ ပြည်နယ်တွင် ဘုရင်ခံအုပ်ချုပ်၍ သီးခြား လွှတ်တော်တစ်ရပ်၊ ဝန်ကြီးအဖွဲ့၊ တရားလွှတ်တော်၊ ရာထူးဝန်အဖွဲ့ စသည်တို့ရှိသည်။ အိန္ဒိယ ပြည်ထောင်စု အထက်လွှတ်တော်သို့ ကိုယ်စားလှယ် ၁၆ ဦးနှင့် အောက်လွှတ်တော်သို့ ကိုယ်စားလှယ်၃၆ ဦး စေလွှတ်ရသည်။
နောင်းမြီရွာ၊ ဖားကန့်မြို့နယ်
နောင်းမြီရွာ(Nawngmyi)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မိုးညှင်းခရိုင်၊ ဖားကန့်မြို့နယ်၊ နောင်းမြီကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၈၁၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နောင်းမြီကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၇၉၄ ဦး၊ မ ၁၇၈၉ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၅၈၃ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖားကန့်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လှေကြီးအိုင်ရွာ၊ မဲဇလီကုန်း
လှေကြီးအိုင်ရွာ၊ မဲဇလီကုန်း
ကွမ်းခြံကုန်းရွာ၊ ဒေါင့်ကြီးရိုးမဒေါ့
ကွမ်းခြံကုန်းရွာ၊ ဒေါင့်ကြီးရိုးမဒေါ့
မန်ကွန်ရွာ၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်
မန်ကွန်ရွာ (Mankun)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်၊ မိုင်းဟမန်မုန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၅၉၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းဟမန်မုန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၂၇၁ ဦး၊ မ ၁၃၃၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၆၀၈ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းရယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တာကြီးပိုင်းရွာ၊ လက်ပန်ဇင်ကုန်း
တာကြီးပိုင်းရွာ၊ လက်ပန်ဇင်ကုန်း
မြန်မာနိုင်ငံ ပညာရေး
မြန်မာနိုင်ငံ ပညာရေး ဆိုသည်မှာ မြန်မာနိုင်ငံ အတွင်းရှိ သင်ကြားနေသော ပညာရေး စနစ်အကြောင်း ဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံ ပညာရေးကို အဓိကအားဖြင့် အစိုးရအဖွဲ့အတွင်းရှိ ပညာရေး ဝန်ကြီးဌာနမှ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ ပညာရေးတွင် အဓိကအားဖြင့် အခြေခံပညာနှင့် အဆင့်မြင့်ပညာဟူ၍ ဌာနကြီး (၂) ခုရှိသည်။
အခြေခံပညာ ဦးစီးဌာန
အခြေခံပညာတွင် ဦးစီးဌာန (၃) ခုရှိသည်။
အဆင့်မြင့်ပညာ ဦးစီးဌာန
အဆင့်မြင့်ပညာ ဦးစီးဌာနတွင်
စက်သီး
စက်သီး
အိမ်အပေါ်ထက်က လူသည် မြေကြီးပေးမှ ဝန်တစ်ခုကို မတင်လိုက်သည်။ သူသည် ကြိုးချပေး၍ လူတစ်ယောက်အား ထိုဝန်တွင် ကြိုးချည်ခိုင်းသည်။ ထိုနောက် ဝန်ကို အခြားကြိုးစ တစ်ဖက်မှ ဆွဲယူသည်။ ထိုသို့ ဝန်မနည်းသည်ဝန်ကို တိုက်ရိုက် မခြင်းဖြစ်၍ မသက်သာလှပေ။
ရေတွင်းမှရေကို စက်သီးဖြင့် ဆွဲတင်ယူပုံကို မြင်ဘူးကြား ပေလိမ့်မည်။ ရေတွင်းအထက်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ရိုက်ထား သောတန်းတွင် စက်သီးချိန်ထား၍ ထိုစက်သီးရှိ ကြိုး၏ တစ်ဖက်အစွန်းတွင် ရေပုံကို ချည်ထားသည်။ ရေပုံးကို ရေ တွင်းမှ ဆွဲတင်လိုသောအခါ ကြိုး၏ အခြားတဖက်စွန်းကို ဆွဲပေးရသည်။ ဤနည်းသည် အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်ဝန်ကို တိုက်ရိုက် မနည်းထက်၊ သာလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ဤနည်း အရမှာ အောက်မှအထက်သို့ ဆွဲတင်နေသော အခြင်းအရာကို အထက်မှ အောက်သို့ ဆွဲချရသော အခြင်းအရာဖြစ်အောင် စက်ဘီးက ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။
စက်သီးနှင့် ဝင်းရိုးခေါ် စက်ကိရိယာသည် စင်စစ်အားဖြင့် မောင်းတံ (လီဗာ)သဘောကို အခြေပြု၍ တည်ဆောက်ထား သောစက် ဖြစ်သည်။ မောင်းတံသဘော ဆောင်ရွက်ကြ၏။ ဘီးထောက်မရှိသော ဘီးချပ်ပြား၌ပင် မောင်းတံသဘော ဆောင်ရွက်ချက်ရှိသည်။
ပုံ ၁ တွင် ပါဝါလက်တံသည် ဝင်ရိုးအလယ်ချက်မှ အပြင် ဘီးကြီး၏ အနားအထိ (ဗပ) အကွာအဝေးဖြစ်၍ ဝန်လက်တံ မှာမူ ဝင်ရိုးအတွင်းဘီး နှုတ်ခမ်းနားအထိ (ဗဝ) အကွာအဝေး ဖြစ်သည်။ ဤဘောကို ဝင့်ချခေါ် စက်ရစ်လုံးများတွင် အသုံး ပြုထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဘီးမပါဘဲဝန်ကို မယူလိုသောအခါ ဝင်ရိုးတွင် တပ်ဆင်ထားသော လက်တံကောင်ကို လှည့်ပေးရ သည်။ သို့သော် လက်ကိုင်နှင့် ကောက်ဆက်ထားသည့် နေရာ မှာ ဘီးနှုတ်ခမ်းနားဖြစ်သည်ဟု ယူဆရမည်။
အထက်တွင် ဖော်ပြသည့် စက်သီးမှာ တိုင်တွင် တပ်ဆင် ထားသော စက်ဘီးအသေ ဖြစ်သည်။ စက်ဘီးအသေမဟုတ်ဘဲ စက်ဘီးအရှင် တပ်ဆင်ထားသောအခါ မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်မည်ကို စဉ်းစားကြည့်ကြစို့။
ဤစက်ဘီးအရှင်ကိစ္စမှာ စိတ်ကူးဖြင့် စဉ်းစားကြည့်ခြင်းမျှ သာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ဂရုပြုရန် အချက်မှာ (ဝ)ကို (က)နှင့် (ခ) တည်းဟူသော ကြိုးအလျား နှစ်ခုဖြင့် ပင်ထား သည်ဟူသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။ လူသည် (ခ) ကြိုးအလျား ၌ သက်ရောက်သော ဝန်၏ အလေးကို ဆောင်ထား၍ (က) ကြိုးအလျား၌ သက်ရောက်သောဝန်၏ အလေးကို ထုပ်တန်း ကာ ဆောင်ထားသည်။ ကြိုးကိုဆွဲပေးသောအခါ (ဝ)၏ အလေးချိန် တစ်ဝက်သာ ထိုသူ၏ အပေါ်၌ သက်ရောက် နေသည်။ သို့သော် သူသည် ပုံ ၁ တွင် ဝန်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲတင် ယူသည်ထက် ကြိုးကို နှစ်ဆမျှ ရှည်လျားစွာ ဆွဲယူ ရသည်။
သိပ္ပံအလိုအားဖြင့် စိုက်အားသည် ဝန်၏ အလေးကြောင့် ဖြစ်သော ခုခံမှု၏ ထက်ဝက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို ယူ၍ စက်သီးအမြောက်အမြားကို အသုံးပြုလျှင် ဝန်၏အလေး ထား အလျင်းမရှိအောင် ပြုလုပ်နိုင်မည်ဟု အလွယ်တကူ မထင်မှတ်သင့်ပေ။ ပွတ်တိုက်ခုခံမှုကို ထည့်မတွက်လျှင် စက်သီးကို သုံးသည်ဖြစ်စေ၊ မဆုံးသည်ဖြစ်စေ ပြုလုပ်ရသော အလုပ်မှာ သိပ္ပံအလိုအရဆိုသော် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ပုံ ၃ အမှတ် ၁ ၌ စက်ဘီးအရှင်ကို ဖော်ပြထားသည်။
အမှတ် ၂ တွင် စက်သီး အရှင် (ရ)ကို စက်သီးအသေ (သ) နှင့် တွဲဖက်၍ အသုံးပြုထားသည်။ ဤနေရာ၌ စက်သီး (သ) သည် ကြိုးကိုဆွဲ၍ ကောင်းအောင်သာ ကြိုးဆွဲရာဖက်ကို အောက်သို့ လှည့်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှတ် ၃ တွင် စက်သီးအသေသည် ကြိုးကို လှည့်ပေး၍ စက်သီးအရှင်နှစ်လုံး သည် ဝန်ကို ပေါ့ပါးလာအောင် ပြုလုပ်ပေးသည်။ ဤနေရာ၌ ဝန်ကို ကြိုးလေးကြိုးနှင့် ဆွဲထားသဖြင့် စိုက်အားမှာ ခုခံမှု၏ လေးချိုးတချိုးမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကြိုးလေးကြိုးဟု ဆိုရာ၌ စင်စစ်မှာ ကြိုးပိုင်းလေးပိုင်းသာလျှင် ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့ လုပ်ငန်းတွင် စက်သီးများစွာကို တွဲဖက်ပြီးလျှင် အသုံးပြုကြ သည်။ စက်သီးတစ်စုံကို ထုပ်တွင်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အခြား တစ်နေရာတွင်ဖြစ်စေ ချိတ်ထား၍ အခြားစက်ဘီးတစ်စုံကို အောက်ဘက်၌ ထားသည်။ အောက်ရှိ စက်သီးအစုံတွင် ဝန်ကို မ ယူနိုင်ရန် ချိတ်ပါရှိသည်။
ပုံ ၄ တွင် စက်သီးတွဲကို ပြထားသည်။ အထက်စက်သီး တစ်စုံ၌ အောက်စက်သီးအစုံထက်၌ ဘီးတစ်ဘီးပို၍ ပါရှိသည်။ ကြိုးစတစ်ဖက်ကို (ခ)မှ ကွင်းငယ်တွင် ချည်နှောင်ထား၍ ကြိုး ကို ပုံတွင်ပြထားသကဲ့သို့ ဘီးများတွင် ရစ်ပတ်ထားသည်။ ထိုသို့ ရစ်ပတ်လိုက်သောအခါ လွတ်နေသောကြိုးစ (ဂ)သည် အထက်စက်သီးစုံရှိ တတိယစက်သီး (က)မှ ထွက်လာသည်။ ဤစက်သီးတွဲတွင် ဝန်ကို ကြိုးငါးကြိုးဖြင့် ဆွဲမထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အထက်စက်သီးအစုံနှင့် အောက်စက်သီးအစုံတွင် စက်သီးများ အညီအမျှ ပါရှိသောအခါ ချည်သော ကြိုးစဖက် ကို အထက်စက်သီးအစုံတွင် ချည်ပေးလေ့ရှိသည်။
စာတွေ့အားဖြင့် စက်သီးတွဲတွင် ကြိုးလေးကြိုးဖြင့် ဆွဲမ ထားသောအခါ စိုက်အားသည် ခုခံမှု၏ လေးပုံတစ်ပုံ ဖြစ်သည် ဟု သိရ၏။ သို့သော် လက်တွေ့တွင် ကြိုးနှင့် စက်သီးကြား၌ ၎င်း၊ စက်သီးနှင့် ဝင်ရိုးကြား၌၎င်း၊ ပွတ်တိုက် ခုခံမှုရှိသော ကြောင့် ခုခံမှုမှာ အနည်းငယ် ပိုများလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့ဖြစ်စေကာမူ စက်သီးတွဲများသည် ဝန်ကို သက်သက်သာ သာနှင့် ဘေးအန္တရာယ်ကင်းရှင်းစွာ မတင်ယူရာ၌ အထောက် အပံ့ ဖြစ်စေသည်မှာ မှန်၏။ ပုံ ၄ တွင် ပြထားသည့် စက်သီး တွဲမျိုးတွင် အထူ ၁ လက်မ၊ အချင်း ၅ လက်မရှိသော စက်သီးကို အသုံးပြုလျှင် ၁ ၁/၂ တန်လေးသော ဝန်ကို လူတစ်ယောက်တည်းဖြင့် သက်သက်သာသာ မယူနိုင်သည်။
လက်ခုပ်ကုန်းရွာ၊ မြစ်သားမြို့နယ်
လက်ခုပ်ကုန်းရွာ (Letkhokekone)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ မြစ်သားမြို့နယ်၊ လက်ခုပ်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၉၁၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လက်ခုပ်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၁၈ ဦး၊ မ ၂၂၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၄၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြစ်သားမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကြာဒွေးစုရွာ၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်တံခါးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ထန်းပင်ချောင်းရွာ၊ ချောက်မြို့နယ်
ထန်းပင်ချောင်းရွာ (Htanpinchaung)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးခရိုင်၊ ချောက်မြို့နယ်၊ တောင်ဘလူကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၅၁၄၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ တောင်ဘလူကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၆၁ ဦး၊ မ ၉၅၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၇၁၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ချောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပင်လုံရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
ပင်လုံရွာ (Pinlong)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်၊ ဖက်ရမ်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၀၉၇၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဖက်ရမ်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၈၅၇ ဦး၊ မ ၁၉၁၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၇၇၃ ဦးနေထိုင်သည်။
စိုက်ပျိုးရေး
ရှေးခေတ် လူများသည် ဝမ်းစာရရာရကြောင်း ဖြင့် ခြေဦးတည့်ရာ အရပ်များသို့ လှည့်လည်သွားလာ စီးပွား ရှာကြလေသည်။ ထိုနောက် အိုးအိမ် အတည်တကျ ထူထောင်၍ တစ်နေရာရာတွင် အခြေစိုက်ကာ နေလာကြ၏။
ယင်းသို့ အခြေစိုက်ကြခြင်းမှာ မြေဆီလွှာကို ခြစ်ယက် တူးဆွလျက် အသီးအနှံပင်များ စိုက်ပျိုးကြခြင်းအားဖြင့် ဝတ်ရေး၊ စားရေး၊ နေရေး၊ ဖူလုံနိုင်သည်ဟူသော အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းလာခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းကို စတင် ဆောင်ရွက်ကြသည့်အခါ၌ လူတို့သည် ယခင်ကကဲ့သို့ ခြေသလုံးအိမ်တိုင်ပြုကာ လှည့်လည်သွားလာ မနေကြတော့ဘဲ ကိုယ်ပိုင် စိုက်ခင်းမြေများ အနီးအပါးရှိ တစ်နေရာရာတွင် အတည်တကျ အခြေစိုက် နေထိုင်လာကြလေသည်။ ကိုယ့်အိုး ကိုယ့်အိမ် ကိုယ့်အယာနှင့် အခြေဖြစ်လာသည့်အခါတွင် လူစုအသင်းအပင်းများ ပေါ်ပေါက်လာသည့်အလျောက် အချင်းချင်း ရင်းနှီး ပွန်းတီးစွာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု စိုက်ပျိုးရေးကို အခြေပြုသော လုပ်ခွဲဝေမှု အစရှိသည့် လူမှုရေးရာတို့ ထွန်းကား ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ ထိုသို့ဖြင့် လူ၏ ယဉ်ကျေးမှု အဆင့်အတန်းသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာပေသည်။ မူလသုံးစွဲသော တုတ်ချွန်၊ စူးချွန်များ အစား ထွန်သွား၊ ထွန်သန်တို့ဖြင့် မြေကြီးကို ထွန်ယက်လာကြ သည်။ စားကောင်း သော အသီးအနှံပင်များကို တစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုး ဖြည့်စွက် စိုက်ပျိုးလာကြသည်။ တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများ ကိုလည်း ယဉ်ပါးလာအောင် မွေးမြူလျက် နေထိုင်စားသောက် နေရေးတွင် အနည်းနည်းဖြင့် အထောက်အပံ့ ဖြစ်စေရန် အသုံးချလာကြသည်။ စိုက်ပျိုးထားသော ဘီသွာလျှော် (နှမ်းချပ်လျှော်)၊ ဝါဂွမ်း စသည်တို့နှင့် အိမ်တွင်မွေးထားသော သိုးမှရသည့် သိုးမွေးများကို မိန်းမများက အိမ်သုံး အဝတ် အထည်များအတွက် ခြည်ငင်ခြင်း၊ ရက်လုပ်ခြင်းများ ပြုလုပ် လာလေသည်။ ဤကဲ့သို့ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးကို အမှီပြုလျက် ခေတ်သစ် ယဉ်ကျေးမှု၏ အခြေတည်ဆောက်ရာဖြစ်သော လုပ်ငန်းများ ထွန်းကား လာသည်နှင့်အမျှ လူတို့၏ နေထိုင်မှု စားသောက်မှုတို့သည်လည်း ပိုမို၍ သက်သာ ချောင်ချိလာ လေသည်။ ကျောက်တုံး ကျောက်ခဲများကို လက်နက်ကြမ်း များအဖြစ်ဖြင့် သုံးစွဲကြသော ကျောက်ခေတ်၏ နှောင်းပိုင်း ကာလမှအစပြု၍ လယ်ယာ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်း ထွန်းကား ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ဤလုပ်ငန်းသည် အလွန်ရှေးကျသည့် လုပ်ငန်း တစ်ရပ်ဟု ဆိုရပေမည်။ ထိုကြောင့် လူတို့၏ သမိုင်းစဉ်ကို မှတ်တမ်းမတင်မီကပင် လူများသည် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းကို အထိုက်အလျောက် တတ် မြောက်ပြီးဟု ဆိုရပေသည်။
သို့ဖြစ်၍ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းသည် ယနေ့တိုင် လူတို့၏ ယဉ်ကျေးမှု အခြေခံအုတ်မြစ်သဖွယ် တည်လျက် ရှိနေပေသည်။
ငထီး
ငါးထီးသည် အံဩစရာကောင်းသော ရေသတ္တဝါတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ငါးမဟုတ်ပေ။ ငါးထီး၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ ကော်ရည်တစ်မျိုးဖြင့် ကျိချွဲနေသည်။ ငါးထီးသည် ရေထဲ၌နေစဉ် ထီးသဖွယ်ကိုယ်ဝိုင်းကြီးကို ပိတ်ချည်ဖွင့်ချည်ပြုကာ သွားလာ လျက်နေသည်။ ပင်လယ်ကမ်းခြေတွင် နေပူမိနေသော ငါးထီးသည် ရိုးရိုးရေထဲတွင်ရှိသော ငါးထီးနှင့် ပုံဏ္ဌာန်ချင်း အလျင်းမတူတော့ချေ။ နေပူ၌ ငါးထီးသည် တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်တတ်သည်။ ပင်လယ်၌ ငါးထီးများကို မျက်စိမဆုံးနိုင်အောင် တသီတတန်းကြီး တွေ့ရတတ်ပေသည်။ သို့ရာတွင် ငထီးကို ရုတ်တရက် မမြင်နိုင်ပေ။ သေချာစွာ ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုမှသာ အကောင်အထည် ကွဲပြားစွာ တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။ ထုတ်ချင်းပေါက်နီးပါးမျှ မြင်နိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကလေးများသည် အရောင်အမျိုးမျိုးရှိ၍ လှပသည်။ ငါးထီးတို့သည် နေပူရှိန်ပြင်းသော နေ့အခါများတွင် အခြားသော ရေသတ္တဝါများနည်းတူ ရေအောက်ရှိ မြေသို့ဆင်းလေ့ရှိကြသည်။ နေဝင်သောအခါမှ ပင်လယ်ပြင်သို့ တက်လာတတ်ကြသည်။
thumb|left|Portuguese man o' war ဟု ခေါ်သော ငထီးမျိုး
ငါးထီးကိုနေ့အခါ၌ကြည့်လျှင် ထင်ရှားစွာ မြင်ရခဲသော်လည်း ညဖက်တွင်မူ အထူးပင် ထင်ရှားစွာမြင်နိုင်ပေသည်။ အချို့အကောင်ကြီးများသည် အမှောင်ထဲတွင် မီးလုံးကြီးများကဲ့သို့ ထွန်းတောက်ပြောင်လက်နေသည်။ အချို့ငါးထီးသည် အရောင်အမျိုးမျိုးတောက်နေသောကြောင့် ရေထဲတွင် အတော်ကြည့်၍ ကောင်းပေသည်။ အချို့အကောင်များသည် တစ်ကိုယ်လုံး ပြိုးပြိုးပြောင်ပြောင် တောက်ပလျက်ရှိကြသည်။ အချို့မှာမူ ဦးမှင်အနီးအနားတစ်ဝိုက်နှင့် ကိုယ်အဝိုင်းကြီးပေါ်၌သာ ထွန်းလင်းတောက်ပလျက် ရှိကြသည်။ ညအခါတွင် စုန်းမီးများကဲ့သို့ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက်ရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ရွှေရောင်များ ဖြာထွက်နေသည်ကိုပင် တွေ့ရတတ်၏။ ငါးထီးများ ရေထဲ၌ ဟိုဟိုသည်သည် သွားလာကူးသန်းနေနိုင်ခြင်းမှာ အများအားဖြင့် ပင်လယ်ရေစီးကြောင်းက သယ်ဆောင်သွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ငါးထီးတို့ ရေကူးပုံမှာ အခြားသတ္တဝါများ ရေကူးပုံနှင့်မတူဘဲ ခေါင်းလောင်းပုံ သို့မဟုတ် ထီးပုံ ရှိသော ကိုယ်ကို ရှုံ့ချည်ပွချည်ပြု၍ကူးကြ၏။
ငါးထီးရိုးရိုးတို့အပြင် ဆန်းကြယ်သော ငါးထီးများလည်း ရှိသေး၏။ ထိုငါးထီးတို့သည် “ဆိုင်ဖွန်နိုဖိုရာ (Siphonophorae)”ခေါ် မျိုးစုကြီးတွင် ပါဝင်၍ အအုပ်လိုက် ပင်လယ်ထဲ၌ နေတတ်ကြသည်။ “ဖီဆယ်လီယား (Physalia)” ငါးထီးမျိုး(Portuguese man o' war)၏ ကိုယ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော ဦးမှင်တစ်မျိုးရှိ၏။ ထိုဦးမှင်နှင့် ထိမိသောသတ္တဝါတို့မှာ သေကြေပျက်စီးကြသည်။ ဤအကောင်မျိုး၏အဆိပ်မှာ ပြင်းလှသဖြင့် လူကိုပင် သေစေနိုင်လောက်ပေသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရေသတ္တဝါများ
အင်ဘူကောင်ရွာ၊ ဝိုင်းမော်မြို့နယ်
အင်ဘူကောင်ရွာ(Inbukawng)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ ဝိုင်းမော်မြို့နယ်၊ ဆနာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၈၃၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဆနာကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၂၅၂ ဦး၊ မ ၁၂၁၂ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၂၄၆၄ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝိုင်းမော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
စင်ကိုးနားပင်
စင်ကိုးနားပင်သည် ရူဗီအာစီး မျိုးရင်းဝင် အပင် ဖြစ်သည်။ ကာဖီပင်နှင့် မျိုးရင်းတူသည်။ ယင်း၏ ရုက္ခဗေဒအမည်မှာ 'စင်ကိုးနား အော့ဖီစင်နာလစ်' ဖြစ်သည်။ ထိုအပင်၏ အခေါက်ကို ကွီနိုင်ခေါ် ငှက်ဖျားရောဂါဆေး ဖော်ရာ၌ အသုံးပြုကြသည်။ စင်ကိုးနားပင်သည် အမြဲစိမ်း ပင်မျိုး ဖြစ်သည်။ အရွက်သည် ချောမွှတ်၏။ အကိုင်းအခက် များ၌ ဆိုင်၍ ပေါက်တတ်ကြ၏။ အရွက်ပုံမှာ ဘဲဥဖျားသွယ်ပုံ ဖြစ်၏။ အပွင့်သည် မွှေးကြိုင်၍ အရောင်မှာ အဖြူ၊ ပန်းရောင် နှင့် ခရမ်းရောင် ရှိ၏။
စင်ကိုးနားပင်သည် တောင်အမေရိကတိုက်တွင် မူလပေါက် သည်။ အများအားဖြင့် အန်းဒီးတောင် အရှေ့ဘက်စောင်း အမြင့် ပေပေါင်း ၃ဝဝဝ မှ ၉ဝဝဝ ကြားတွင် အခြားသစ်ပင်များနှင့် ရော၍ အလေ့ကျပေါက်သည်။ စင်ကိုးနားပင် မျိုးပေါင်း အမြောက်အမြား ရှိသည်။ စင်ကိုးနားပင်ကို ပထမဦးဆုံး ပီးရူးနိုင်ငံနှင့် အက်ကွောဒေါနိုင်ငံတို့တွင် တွေ့ရသည်။ တောင်အမေရိကတိုက်သို့ စပိန်လူမျိုးများ မရောက်လာမီ အခါကပင် ထိုနယ်ရှိ တိုင်းရင်းသားများသည် စင်ကိုနားပင်ကို ဆေးအဖြစ် အသုံးပြုကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ခရစ် ၁၆၃၈ ခုနှစ် တွင် ပီးရူးဘုရင်ခံချုပ်ကတော် ကောင့်တက် စင်ကိုးနားသည် ထိုအပင်၏ အခေါက်ကို စားသုံးခြင်းအားဖြင့် ငှက်ဖျားရောဂါ ပျောက်ကင်းကြောင်း သိရလေသည်။ ကောင့်တက် စင်ကိုး နားကို အစွဲပြု၍ ထိုအပင်ကို စင်ကိုးနားပင်ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ကြ လေသည်။ ဘုရင်ခံချုပ်ကတော်သည် ထိုအပင်၏ တန်ဖိုးကို သိရှိသဖြင့် ထိုအပင်၏ အခေါက်များကို လိုက်လံ စုဆောင်း စေ၍ ငှက်ဖျားရောဂါ စွဲကပ်သူများအား ကုသစေသည်။
ဤသို့ဖြင့် စင်ကိုးနားသည် စပိန်နိုင်ငံသို့ ရောက်သွားသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအခေါက်ကို ဂျက်ဇူးအစ်ခေါ် ခရစ်ယန်ဘုန်းကြီး များက လိုက်လံဝေငှသဖြင့် ထိုဘုန်းတော်ကြီးများကို အစွဲပြု၍ ဂျက်ဇူးအစ်အခေါက်ဟူ၍လည်း ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ထို့ပြင် တစ်ခါတစ်ရံ ပီးရူးနိုင်ငံကို အစွဲပြု၍ မီရူးဗီယန်အခေါက်ဟူ၍ လည်း ခေါ်ဝေါ်တတ်ကြလေသည်။ ၁၉ ရာစုနှစ်အစသို့ ရောက် သောအခါ ထိုအခေါက်ကို အသုံးများလာ၍ လုံလောက်စွာပင် မရရှိကြတော့ပေ။ သဘာဝအလျောက် ပေါက်သော အပင်များ သည်လည်း မျိုးပြုတ်လုမတတ် ဖြစ်ကြသည်။ ထိုကြောင့် စင်ကိုးနားခေါက်ကို လုံလောက်စွာ ရရှိရေးအတွက် ထိုအပင်ကို စိုက်ပျိုးရန် အမျိုးမျိုး ကြိုးစားကြ၏။ ၁၉ ရာစုနှစ်အလယ်သို့ ရောက်သောအခါမှ စင်ကိုးနားပင် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းသည် ထမြောက်အောင်မြင်လေသည်။ ယခုအခါ စင်ကိုးနားပင်များကို အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ သီဟိုဠ်ကျွန်း၊ ဂျားဗားကျွန်း၊ အမေရိကတိုက် အပူပိုင်းဒေသများတွင် စိုက်ပျိုးကြသည်။
မြို့စား
သမိုင်း
မြန်မာပြည်နိုင်ငံတော်ခေတ်များမှာ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် နိုင်ငံတွင်းအရာအားလုံးကို အုပ်ချုပ်ကိုင်နိုင်သော အခွင့်အာဏာရှိခဲ့သည်။ ဘုရင်အဆင့်အောက်မှာရှိခဲ့သော မိဖုရားငယ်များ၊ မင်းသားများ၊ မင်းသမီးများ၊ တခြားတော်ဝင်မိသားစုဝင်များ၊ မှူးမတ်များ၊ ဝန်ကြီးများနှင့် နန်းတွင်းအရာရှိများက ဒေသတစ်ခုခုကိုကိုယ်စားပြုသော အဓိကမြို့များကို ပိုင်ဆိုင်ရခဲ့ပါသည်။ ၁၁ ရာစု ပုဂံခေတ် ကတည်းက တော်ဝင်မိသားစုဝင်တိုင်းသည် မြို့တစ်မြို့ကိုပိုင်၍ လုပ်စားရှင်နိုင်ခြင်း ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသော မြို့စားဘွဲ့ရရှိခဲ့သည်။ ကုန်းဘောင်ခေတ် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များအားလုံးကို အနည်းဆုံး နယ်မြေမြို့တစ်မြို့ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ဘုရင်မင်းမြတ်က ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤမင်းမျိုးမင်းနွယ်များက သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေးအပ်ခဲ့သောမြို့အမည်အလိုက် အများအားဖြင့် သိကြခဲ့ပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ နောက်ဆုံးဘုရင်ဖြစ်သော သီပေါမင်း သည် မင်းသားသာရှိသောအချိန်မှာ ရှမ်းပြည်ရှိ သီပေါမြို့၏မြို့စားဖြစ်ခဲ့၍ ဤမြို့နာမည်အလိုက် သီပေါမင်းဟု နာမည်ခေါ်လာခဲ့သည်။
ရာထူးအဆင့်အတန်းပေါ်မူတည်၍ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များနှင့် မှူးမတ်များသည် မြို့းကို ပိုင်ဆိုင်ရခဲ့သည်။ ဘုရင်တစ်ပါး၏ သားသမီးအငယ်ဆုံးများ၊ အဆင်နိမ့်အရာရှိများနှင့် မထင်မရှားသောမှူးမတ်များသည် ရွာအဆင့်သာ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။
နိုင်ငံတော် အုပ်ချုပ်ရေး
ကုန်းဘောင်နိုင်ငံတော်ကို မြို ဟူ၍ခေါ်ခဲ့သော ပြည်နယ်များ ပိုင်းခြားထားခဲ့သည်။ အဆိုပါပြည်နယ်များကို တော်ဝင်မိသားစုဝင် သို့မဟုတ် လွှတ်တော်၏အဆင့်မြင့်အရာရှိများဖြစ်သည့် မြို့စားခန့်အပ်၍ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ ဤမြို့စားများသည် တော်ဝင်အစိုးရ၏ ရွှေတိုက် (တော်ဝင်ဘဏ္ဍာတိုက်) အတွက် အခွန်ငွေများ ပုံသေအရစ်ကျစနစ်အရ ကောက်စုဆောင်း ပေးဆောင်ပြီး ကျန်ရှိသမျှငွေကို မြိုစားက သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ မြို့တစ်မြို့က တိုက်ဟုခေါ်ခဲ့သော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးအဖြစ် ပိုင်းခြား၍ တိုက်တစ်တိုက်က ရွှာဟုခေါ်ခဲ့သော ရွာစုအုပ်ချုပ်ရေး ထပ်မံပိုင်းခြားပြီး ရွာစားများ အုပ်ခဲ့သည်
နိုင်ငံတော်၏ အစွန်းမှာရှိသော ကမ်းရိုးတန်းပြည်နယ်များ ( ပဲခူး ၊ တနင်္သာရီ ၊ မုတ္တမ နှင့် ရခိုင် ) တို့ကို ဘုရင်မင်းမြတ်က မြို့ဝန်ဟုခေါ်သော အုပ်ချုပ်ရေး၊ တရားစီရင်ရေး၊ ဘဏ္ဍာရေးနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အာဏာများကို အပ်ထားသာ ကိုယ်စားလှယ်တော် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ မြို့ရုံးဟုခေါ်သော ခရိုင်ကောင်စီတွင် မင်းစာရေး (မြို့နယ်စာရေးဆရာ)၊ နားခံတော် (ဘုရင့်အမိန့်စာလက်ခံသူ)၊ စစ်ကဲ (စစ်ဦးစီးချုပ်)၊ ထောင်မှူး၊ အရပ်ခေါင်း (ရပ်ကွက်မှူး) နှင့် တံခါးမှူး တို့ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဤပြည်နယ်များသည် မြို့ ဟုခေါ်သော အပိုင်းအဖြစ်ပိုင်းခြား၍ မြို့တစ်မြို့စီ မြို့အုပ် (ခန့်အပ်လျှင်) သို့မဟုတ် မြို့သူကြီး (မျိုးရိုးလိုက်လျှင်) ဟုခေါ်သာ အရာရှိ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ ပဲခူးမြို့ဝန်ကို အခွန်ဝွန်း၊ အကောက်ဝန် နှင့် ရေဝန်း (ဆိပ်ကမ်းထိန်းသိမ်းရေးမှူး) စသော အရာရှိအများ ကူညီဆောင်ရွက် ပေးခဲ့သည်။
အရင်းအမြစ်များ
ကဏ္ဍ:မြန်မာ့ အဆောင်အယောင်၊ ဘွဲ့၊ တံဆိပ်များ
ပိုင်အိုနီးယား ၁၀
ပိုင်အိုနီးယား ၁၀ အာကာသယာဉ်သည် ၂၅၈ ကီလိုဂရမ်အလေးချိန်ရှိသည့် အာကာသစူးစမ်းလေ့လာရေး စက်ရုပ်ယာဉ်ဖြစ်သည်။ ဂျူပီတာဂြိုဟ်သို့ ပထမဆုံးခရီးနှင်ခဲ့ပြီး နေအဖွဲ့အစည်းမှ လွတ်မြောက်အလျင်ဖြင့်ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့သော ပထမဆုံးယာဉ်ဖြစ်သည်။ စီမံကိန်းကို အမေရိကန်အမျိုးသားလေကြောင်းနှင့်အာကာသစီမံမှုအဖွဲ့ (နာဆာ)၏ အမ်းစ်သုတေသနဌာနက ကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီး TRW Inc က ယာဉ်ကို ပုံစံထုတ်ခဲ့သည်။ ပိုင်အိုနီးယား ၁၀ ကို အချင်း၂.၇၄ မီတာရှိသည့်စလောင်း၊ ယင်းတွင်ဆက်စပ်တပ်ဆင်ထားသည့် ဆဌဂံပုံကိုယ်ထည်၊ ဖမ်းယူမှုမြင့်မားသည့် အင်တင်နာချောင်းကြီးတစ်ချောင်းတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ လိုအပ်သည့်စွမ်းအင်ကို ရေဒီယိုအိုင်ဆိုတုပ် အပူလျှပ်စစ်ဓာတ်အားထုတ်စက်လေးခုပေါင်းမှ စတင်ပစ်လွှတ်ချိန်တွင် ၁၅၅ ဝပ်ရရှိသည်။
ပိုင်အိုနီးယား ၁၀ ကို ၁၉၇၂ခုနှစ် မတ်လ၂ရက်နေ့တွင် ဖလော်ရီဒါရှိ ကိပ်ကာနီဗယ်အာကာသလွှတ်တင်ရေးစခန်းမှလွှတ်တင်ခဲ့သည်။ ဇွန် ၁၅ ရက်နေ့တွင် ဂြိုဟ်သိမ်ဂြိုဟ်မွှားများပတ်လမ်းကိုဖြတ်သွားသော ပထမဆုံးအာကာသယာဉ် ဖြစ်လာသည်။ ၁၉၇၃၊ နိုဝင်ဘာ ၆ ရက်မှစတင်၍ ကီလိုမီတာ၂၅ သန်းအကွာအဝေးမှ ဂျူပီတာဂြိုဟ်၏ဓာတ်ပုံများကို စတင်ပေးပို့ခဲ့သည်။ စုစုပေါင်းဓာတ်ပုံ ၅၀၀ ကျော်ပေးပို့ခဲ့သည်။ ၁၉၇၃၊ ဒီဇင်ဘာတွင် ဂြိုဟ်နှင့်အနီးဆုံး ၁၃၂, ၂၅၂ ကီလိုမီတာအကွာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ခရီးစဉ်တွင် ယာဉ်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ပေးလိုက်သော ကိရိယာများသည် ဂြိုဟ်သိမ်ဂြိုဟ်မွှားပတ်လမ်းခါးပတ်ကွင်း၊ ဂျူပီတာဂြိုဟ်ပတ်ဝန်းကျင်၊ နေမုန်တိုင်းများ၊ အာကာသရောင်ခြည်များကိုလေ့လာနိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါနေစကြဝဠာအတွင်းအစွန်ဆုံးရှိ ဟေလီယိုစပီးယားအလွှာ (နေစကြဝဠာ နယ်နိမိတ်အစွန်)သို့ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ၂၀၀၃၊ ဇန္နဝါရီ ၂၃ တွင် ကမ္ဘာမှ ကီလိုမီတာ ၁၂ ဘီလျံ (၈၀ AU)အရောက်တွင် ယာဉ်ပေါ်တွင်ဓာတ်အားနည်းပါးလာမှုကြောင့် ဆက်သွယ်မှုပြတ်တောက်ခဲ့သည်။
ယာဉ်ဒီဇိုင်း
The Pioneer 10 bus measures 36 cm deep and with six 76 cm long panels forming the hexagonal structure. The bus houses propellant to control the orientation of the probe and eight of the eleven scientific instruments. The equipment compartment lies within an aluminum honeycomb structure to provide protection from meteoroids. A layer of insulation, consisting of aluminized mylar and kapton blankets, provides passive thermal control. Heat is generated by the dissipation of 70 to 120 watts (W) from the electrical components inside the compartment. The heat range is maintained within the operating limits of the equipment by means of louvers located below the mounting platform. The spacecraft had a launch mass of 260 kg.
At launch, the spacecraft carried 36 kg of liquid hydrazine monopropellant in a 42 cm diameter spherical tank. Orientation of the spacecraft was maintained with six 4.5 N, hydrazine thrusters mounted in three pairs. Pair one maintained a constant spin-rate of 4.8-rpm, pair two controlled the forward thrust, and pair three controlled the attitude. The attitude pair were used in conical scanning maneuvers to track Earth in its orbit. Orientation information was also provided by a star sensor able to reference Canopus, and two sun sensors.
ပိုင်အိုနီးယား သတ္တုပြား
[[File:Pioneer10-plaque tilt.jpg|right|thumb|ပိုင်အိုနီးယား သတ္တုပြား] At the behest of [[Carl Sagan]], Pioneer 10 and Pioneer 11 carry a 152 by gold-anodized aluminum plaque in case either spacecraft is ever found by intelligent life-forms from another planetary system. The plaques feature the nude figures of a human male and female along with several symbols that are designed to provide information about the origin of the spacecraft. The plaque is attached to the antenna support struts to provide some shielding from interstellar dust.
ပစ်လွှတ်မှုနှင့်လမ်းကြောင်း
The Pioneer 10 probe was launched on March 3, 1972 at 01:49:00 UTC (March 2 local time) by the National Aeronautics and Space Administration from Space Launch Complex 36A at Cape Canaveral, Florida aboard an Atlas/Centaur launch vehicle. The third stage consisted of a solid fuel TE364-4 developed specifically for the Pioneer missions. This stage provided about 15,000 pounds of thrust and spun up the spacecraft. The spacecraft had an initial spin rate of 30 revolutions per minute. Twenty minutes following the launch, the vehicle's three booms were extended, which slowed the rotation rate to 4.8 per minute. This rate was maintained throughout the voyage. The launch vehicle accelerated the probe for net interval of 17 minutes, reaching a velocity of 51,682 kilometers/hour (32,114 miles/hour).
After the high-gain antenna was contacted, several of the instruments were activated for testing while Pioneer 10 was moving through the Earth's radiation belts. Ninety minutes after launch, the spacecraft reached interplanetary space. Pioneer 10 passed by the Moon in 11 hours and become the fastest man-made object at that time. Two days after launch, the scientific instruments were turned on, beginning with the cosmic ray telescope. After ten days, all of the instruments were active.
During the first seven months of the journey, the spacecraft made three course corrections. The on-board instruments underwent checkouts, with the photometers examining Jupiter and the Zodiacal light, and experiment packages being used to measure cosmic rays, magnetic fields and the solar wind. The only anomaly during this interval was the failure of the star sensor, which instead required the spacecraft to maintain its orientation using the two sun sensors.
While passing through interplanetary medium, Pioneer 10 became the first mission to detect interplanetary atoms of helium. It also observed high-energy ions of aluminum and sodium in the solar wind. On July 15, 1972, Pioneer 10 was the first spacecraft to enter the asteroid belt, located between the orbits of Mars and Jupiter. The project planners expected a safe passage through the belt, and the closest the trajectory would take Pioneer 10 to any of the known asteroids was 8.8 × 106 km (5.5 × 106 mi). One of the nearest approaches was to the asteroid 307 Nike on December 2, 1972.
The on-board experiments demonstrated a deficiency of particles below a micrometer (μm) in the belt, as compared to the vicinity of the Earth. The density of dust particles between 10–100 μm did not vary significantly during the trip from the Earth to the outer edge of the belt. Only for particles with a diameter of 100 μm to 1.0 mm did the density show an increase, by a factor of three-fold in the region of the belt. No fragments larger than a millimeter were observed in the belt, indicating these are likely rare; certainly much less common than anticipated. As the spacecraft did not collide with any particles of substantial size, it passed safely through the belt, emerging on the other side about February 15, 1973.
အာကာသနက်
Pioneer 10 crossed the orbit of Saturn in 1976 and the orbit of Uranus in 1979. On June 13, 1983, Pioneer 10 crossed the orbit of Neptune, becoming the first man-made object to leave the proximity of the major planets of our solar system. The mission came to an official end on March 31, 1997, when it had reached a distance of 67 AU from the Sun, though the spacecraft was still able to transmit coherent data after this date.
Analysis of the radio tracking data from the Pioneer 10 and 11 spacecraft at distances between 20–70 AU from the Sun has consistently indicated the presence of a small but anomalous Doppler frequency drift. The drift can be interpreted as due to a constant acceleration of (8.74 ± 1.33) × 10−10 m/s2 directed towards the Sun. Although it is suspected that there is a systematic origin to the effect, none was found. As a result, there is sustained interest in the nature of this so-called "Pioneer anomaly". Extended analysis of mission data by Slava Turyshev and colleagues has determined the source of the anomaly to be asymmetric thermal radiation. In July 2012, the Pioneer anomaly was explained as a thermal recoil force (heat escaping) acting on the face of the Pioneers away from the Sun.
After March 31, 1997, Pioneer 10's weak signal continued to be tracked by the Deep Space Network to aid the training of flight controllers in the process of acquiring deep space radio signals. There was an Advanced Concepts study applying chaos theory to extract coherent data from the fading signal.
The last successful reception of telemetry was received from Pioneer 10 on April 27, 2002; subsequent signals were barely strong enough to detect, and provided no usable data. The final, very weak signal from Pioneer 10 was received on January 23, 2003 when it was 12 billion kilometers (80 AU) from Earth. Further attempts to contact the spacecraft were unsuccessful. The final attempt was made on the evening of March 4, 2006, the last time the antenna would be correctly aligned with Earth. No response was received from Pioneer 10. NASA decided that the RTG units had probably fallen below the power threshold needed to operate the transmitter. Hence, no further attempts at contact were made.
လက်ရှိ အခြေနေ
၂ဝ၁၂ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၉ ရက်နေ့တွင် ပိုင်အိုနီးယား ၁ဝ သည် ကမ္ဘာမြေမှ ၁ဝ၆.၆၉၆ AUအကွာ၊ နေမှ ၁ဝ၆.၆၇၆AU အကွာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး နေနှင့်နှိုင်းကာ တစ်စက္ကန့်လျင် ၁၂.ဝ၃၇ ကီလိုမီတာ (တစ်နာရီလျင် မိုင်ပေါင်း ၂၆၉၃ဝ)၊ တစ်နှစ်လျင် ၂.၅၃၉ AU နှုန်းဖြင့် ပျံသန်းလျက်ရှိသည်။ ပိုင်အိုနီးယား ၁ဝ သို့နေရောင်ခြည်ရောက်ရှိရန် ၁၄.၇၉ နာရီကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ အာကာသယာဉ်မှ နေမင်း၏ တောက်ပနှုန်းသည် -၁၆.၆ ဖြစ်သည်။ ပိုင်အိုနီးယား ၁ဝ သည် ကြယ်စုတန်း တောရပ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။
အကယ်၍ အနှောက်အယှက်မရှိပါက ပိုင်အိုနီးယား ၁ဝ နှင့် ညီအစ်မ ပိုင်အိုနီးယား ၁၁ တို့သည် ဗွိုင်ယေဂျာ အာကာသယာဉ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ ကြယ်တာရာခရီးအား ဆက်လက်ပြီး ပျံသန်းပါလိမ့်မည်။ ယာဉ်လမ်းကြောင်းသည် Aldebaran ဆိုသည့်ကြယ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ ယင်းကြယ်သည် အလင်းနှစ် ၆၈ နှစ်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။ အကယ်၍ ယင်းကြယ်သည် အလျင်သုညရှိမည်ဆိုပါက ယာဉ်အနေဖြင့် ထိုကြယ်ဆီသို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်သိန်းပေါင်း ၂ ခုကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။
ပြင်ပ လင့်များ
ကဏ္ဍ:ပိုင်အိုနီးယား စီမံကိန်း ကဏ္ဍ:ဂျူပီတာဂြိုဟ်သို့ စေလွှတ်မှုများ
ရှန်ဟိုင်းမြို့
ရှန်ဟိုင်းမြို့ (上海 Shanghai) (တရုတ်အသံထွက် - ဆန့်ဟိုင်) သည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်သည်။ လူဦးရေ သန်း ၂၀ အထက်ရှိသည့် ကမ္ဘာ့မြို့ကြီး တစ်မြို့လည်းဖြစ်သည်။ ရှန်ဟိုင်းမြို့သည် တရုတ်အရှေ့ ကမ်းရိုးတန်း ယန်ဇီမြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် တည်ရှိပြီး ဗဟိုမှ တိုက်ရိုက် အုပ်ချုပ်သည့် မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည်။
ရှန်ဟိုင်းမြို့သည်လည်း ကိုလိုနီခေတ်မှ ဥရောပဟန် အဆောက်အအုံများ တည်ရှိရာ ဝိုက်ထန်းဧရိယာ၊ အရှေ့တိုင်း ပုလဲမျှော်စင်နှင့် တိုးချဲ့ထားသည်မှာ မကြာသေးသည့် ဖူတုန်းမြို့နယ်ရှိ ခေတ်မှီတိုက်ကြီးများ စသည့် အထင်ကရ အဆောက်အအုံများကြောင့် ကမ္ဘာ့နယ်လှည့်ခရီးသည်များအကြား ကျော်ကြားသည်။ ယနေ့တွင် ရှန်ဟိုင်းသည် တရုတ်ပြည်၏ စီးပွားရေးနှင့် ဘဏ္ဍာရေး အကြီးမားဆုံး အချက်အချာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည့်အပြင် တရုတ်၏ စီးပွားရေး အရှိန်အဟုန်နှင့် တိုးတက်နေကြောင်း ကမ္ဘာက သိအောင် ပြသနိုင်သည့် ပြယုဂ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ <!--
Etymology
Shanghai is commonly abbreviated in Chinese as Hù. The single character Hu appears on all motor vehicle license plates issued in Shanghai today. This is derived from Hu Du, the name of an ancient fishing village that once stood at the confluence of Suzhou Creek and the Huangpu River back in the Tang Dynasty. The character Hu is often combined with that for Song, as in Wusong Kou, Wu Song River, and Songjiang to form the nickname Song Hu. For example, the Japanese attack on Shanghai in August 1937 is commonly called the Song Hu Battle. Another early name for Shanghai was Hua Ting, now the name of a four star hotel in the city. One other commonly used nickname Shēn is derived from the name of Chunshen Jun , a nobleman and locally-revered hero of the Chu Kingdom in the 3rd century BC whose territory included the Shanghai area. Sports teams and newspapers in Shanghai often use the character Shēn in their names. Shanghai is also commonly called Shēnchéng (, "City of Shēn"). The city has also had various nicknames in English, including "Paris of the East".
သမိုင်း
During the Song Dynasty (AD 960–1279) Shanghai was upgraded in status from a village (cun) to a market town (zhen) in 1074, and in 1172 a second sea wall was built to stabilize the ocean coastline, supplementing an earlier dike. From the Yuan Dynasty in 1292 until Shanghai officially became a city for the first time in 1297, the area was designated merely as a county (xian) administered by the Songjiang (松江) Prefecture (Songjiang Fu).
Two important events helped promote Shanghai's development in the Ming Dynasty. A city wall was built for the first time during in 1554, in order to protect the town from raids by Wokou (Japanese pirates). It measured 10 meters high and 5 kilometers in circumference. During the Wanli reign (1573-1620), Shanghai received an important psychological boost from the erection of a City God Temple (Cheng Huang Miao) in 1602. This honor was usually reserved for places with the status of a city, such as a prefectural capital (fu), and was not normally given to a mere county town (zhen) like Shanghai. The honor was probably a reflection of the town's economic importance, as opposed to its low political status.
During the Qing Dynasty, Shanghai became the most important sea port in the whole Yangtze Delta region. This was a result of two important central government policy changes. First of all, Emperor Kangxi (1662-1723) in 1684 reversed the previous Ming Dynasty prohibition on ocean going vessels, a ban that had been in force since 1525. Secondly, Emperor Yongzheng in 1732 moved the customs office (hai guan) for Jiangsu province from the prefectural capital of Songjiang city to Shanghai, and gave Shanghai exclusive control over customs collections for the foreign trade of all Jiangsu province. As a result of these two critical decisions, Professor Linda Cooke Johnson has concluded that by 1735 Shanghai had become the major trade port for all of the lower Yangzi River region, despite still being at the lowest administrative level in the political hierarchy.
--><!-- The importance of Shanghai grew radically in the 19th century, as the city's strategic position at the mouth of the Yangtze River made it an ideal location for trade with the West. During the First Opium War in the early 19th century, British forces temporarily held Shanghai. The war ended with the 1842 Treaty of Nanjing, which saw the treaty ports, Shanghai included, opened for international trade. The Treaty of the Bogue signed in 1843, and the Sino-American Treaty of Wangsia signed in 1844 together saw foreign nations achieve extraterritoriality on Chinese soil, the start of the foreign concessions.
1854 saw the first meeting of the Shanghai Municipal Council, created in order to manage the foreign settlements.In 1860-1862, civil war had been two times invaded Shanghai(Battle of Shanghai (1861)). In 1863, the British settlement, located to the south of Suzhou creek (Huangpu district), and the American settlement, to the north of Suzhou creek (Hongkou district), joined in order to form the International Settlement. The French opted out of the Shanghai Municipal Council, and maintained its own French Concession, located to the south of the International Settlement, which still exists today as a popular attraction. Citizens of many countries and all continents came to Shanghai to live and work during the ensuing decades; those who stayed for long periods — some for generations — called themselves "Shanghailanders". In the 1920s and 1930s, almost 20,000 so-called White Russians and Russian Jews fled the newly-established Soviet Union and took up residence in Shanghai. These Shanghai Russians constituted the second-largest foreign community. By 1932, Shanghai had become the world's fifth largest city, home to 70,000 foreigners.
The Sino-Japanese War concluded with the Treaty of Shimonoseki, which saw Japan emerge as an additional foreign power in Shanghai. Japan built the first factories in Shanghai, which were soon copied by other foreign powers to effect the emergence of Shanghai industry. Shanghai was then the most important financial center in the Far East.
Under the Republic of China (1911-1949), Shanghai's political status was finally raised to that of a municipality on July 14, 1927. Although the territory of the foreign concessions was excluded from their control, this new Chinese municipality still covered an area of 828.8 square kilometers, including the modern-day districts of Baoshan, Yangpu, Zhabei, Nanshi, and Pudong. Headed by a Chinese mayor and municipal council, the new city governments first task was to create a new city center in Jiangwan town of Yangpu district, outside the boundaries of the foreign concessions. This new city center was planned to include a public museum, library, sports stadium, and city hall.
The Imperial Japanese Navy Air Service bombed Shanghai on 28 January 1932, nominally in an effort to crush down Chinese student protests of the Manchurian Incident and the subsequent Japanese occupation of northeast China. The Chinese fought back in what was known as the January 28 Incident. The two sides fought to a standstill and a ceasefire was brokered in May. The Battle of Shanghai in 1937 resulted in the occupation of the Chinese administered parts of Shanghai outside of the International Settlement and the French Concession. The International Settlement was occupied by the Japanese on 8 December 1941 and remained occupied until Japan's surrender in 1945. According to historian Zhiliang Su, at least 149 "comfort houses" for sexual slaves were established in Shanghai during the occupation.
On 27 May 1949, the Communist Party of China controlled the People's Liberation Army and took control of Shanghai, which was one of only three former Republic of China (ROC) municipalities not merged into neighbouring provinces over the next decade (the others being Beijing and Tianjin). Shanghai underwent a series of changes in the boundaries of its subdivisions, especially in the next decade. After 1949, most foreign firms moved their offices from Shanghai to Hong Kong, as part of an exodus of foreign investment due to the Communist victory.
During the 1950s and 1960s, Shanghai became an industrial center and center for revolutionary leftism. Yet, even during the most tumultuous times of the Cultural Revolution, Shanghai was able to maintain high economic productivity and relative social stability. In most of the history of the People's Republic of China (PRC), Shanghai has been the largest contributor of tax revenue to the central government compared with other Chinese provinces and municipalities. This came at the cost of severely crippling Shanghai's infrastructure and capital development. Its importance to China's fiscal well-being also denied it economic liberalizations that were started in the far southern provinces such as Guangdong during the mid-1980s. At that time, Guangdong province paid nearly no taxes to the central government, and thus was perceived as fiscally expendable for experimental economic reforms. Shanghai was finally permitted to initiate economic reforms in 1991, starting the huge development still seen today and the birth of Lujiazui in Pudong.
ပထဝီနှင့် ရာသီဥတု
Shanghai sits on the Yangtze River Delta on China's eastern coast, and is roughly equidistant from Beijing and Hong Kong. The municipality as a whole consists of a peninsula between the Yangtze and Hangzhou Bay, China's third largest island Chongming, and a number of smaller islands. It is bordered on the north and west by Jiangsu Province, on the south by Zhejiang Province, and on the east by the East China Sea. The city proper is bisected by the Huangpu River, a tributary of the Yangtze. The historic center of the city, the Puxi area, is located on the western side of the Huangpu, while a new financial district, Pudong, has developed on the eastern bank.
The vast majority of Shanghai's 6218 km2 land area is flat, apart from a few hills in the southwest corner, with an average elevation of 4 m. The city's location on the flat alluvial plain has meant that new skyscrapers must be built with deep concrete piles to stop them sinking into the soft ground. The highest point is at the peak of Dajinshan Island at 103 m. The city has many rivers, canals, streams and lakes and is known for its rich water resources as part of the Taihu drainage area.
Public awareness of the environment is growing, and the city is investing in a number of environmental protection projects. A 10-year, US$1 billion cleanup of Suzhou Creek, which runs through the city center, is expected to be finished in 2008, and the government also provides incentives for transportation companies to invest in LPG buses and taxis. Air pollution in Shanghai is low compared to other Chinese cities such as Beijing, but the rapid development over the past decades means it is still high on worldwide standards, comparable to Los Angeles.
Shanghai has a humid subtropical climate (Koppen climate classification Cfa) and experiences four distinct seasons. In winter, cold northerly winds from Siberia can cause nighttime temperatures to drop below freezing, and although not usually associated with snow, the city can receive one or two days of snowfall per year. In contrast, and in spite of being the peak tourist season, summer in Shanghai is very warm and humid, with occasional downpours or freak thunderstorms. The city is also susceptible to typhoons, none of which in recent years has caused considerable damage. The most pleasant seasons are Spring, although changeable, and Autumn, which is generally sunny and dry. Shanghai experiences on average 1,778 hours of sunshine per year, with the hottest temperature ever recorded at 40 °C, and the lowest at -12 °C. The average number of rainy days is 112 per year, with the wettest month being June. The average frost-free period is 276 days.
နိုင်ငံရေး
Shanghai has been a political hub of China since the 20th century. The 1st National Congress of the Communist Party of China was held in Shanghai. In addition, many of China's top government officials in Beijing are known to have risen in Shanghai in the 1980s on a platform that was critical of the extreme leftism of the Cultural Revolution, giving them the tag "Shanghai Clique" during the 1990s. Many observers of Chinese politics view the more right-leaning Shanghai Clique as an opposing and competing faction of the current Chinese administration under President Hu Jintao and Premier Wen Jiabao. Shanghai's top jobs, the Party Chief and the position of Mayor, have always been prominent on a national scale. Four secretaries of municipal Party committee or mayors from Shanghai eventually went on to take prominent Central Government positions, including former President Jiang Zemin, former Premier Zhu Rongji, and current Vice-President Xi Jinping. The top administrative jobs are always appointed directly by the Central Government.
The current Shanghai government under Mayor Han Zheng has openly advocated transparency in the city's government. However, in previous years a complicated system of relationships between Shanghai's government, banks, and other civil institutions has been under scrutiny for corruption, motivated by faction politics in Beijing; these allegations from Beijing did not go anywhere until late 2006. Since Jiang's departure from office there has been a significant amount of clash between the local government in Shanghai and the Central People's Government, an evolving example of de facto Chinese federalism. The Shanghai government looks after almost all of the city's economic interests without interference from Beijing.
By 2006, Shanghai's actual level of autonomy has arguably surpassed that of any autonomous regions, raising alarm bells in Beijing. In September 2006, the Shanghai Communist Party Secretary Chen Liangyu, Shanghainese in origin and often clashing with central government officials, along with a number of his followers, were removed from their positions after a probe into the city's pension fund. Over a hundred investigators, sent by the Central Government, reportedly uncovered clues of money diversion from the city's pension fund to unapproved loans and investments. Chen's abrupt removal is viewed by many Chinese as a political manoeuvre by President Hu Jintao to further secure his power in the country, and retain administrative centralism. In March 2007 the central government appointed Xi Jinping, who is not a Shanghai native, to become the Party Secretary, the most powerful office in the city. Xi would eventually be transferred to work for the central government in Beijing and was replaced by Yu Zhengsheng in November 2007.
Economy
Shanghai is often regarded as the center of finance and trade in mainland China. Modern development began with the economic reforms in 1992, a decade later than many of the Southern Chinese provinces, but since then Shanghai quickly overtook those provinces and maintained its role as the business center in mainland China. Shanghai also hosts the largest share market in mainland China. Shanghai has one of the world's busiest ports. Since 2005, Shanghai has ranked first of the world's busiest cargo ports throughout, handling a total of 560 million tons of cargo in 2007. Shanghai container traffic has surpassed Hong Kong to become the second busiest port in the world, behind Singapore. Shanghai and Hong Kong are rivaling to be the economic center of the Greater China region. Hong Kong has the advantage of a stronger legal system, international market integration, superior economic freedom, greater banking and service expertise, lower taxes, and a fully-convertible currency. Shanghai has stronger links to both the Chinese interior and the central government, and a stronger base in manufacturing and technology. Shanghai has increased its role in finance, banking, and as a major destination for corporate headquarters, fueling demand for a highly educated and modernized workforce. Shanghai has recorded a double-digit growth for 15 consecutive years since 1992. In 2008, Shanghai's nominal GDP posted a 9.7% growth to 1.37 trillion yuan. The Shanghai Stock Exchange is the world's fastest growing, with the Shanghai Composite Index growing 130% in 2006.
As in many other areas in China, Shanghai is undergoing a building boom. In Shanghai the modern architecture is notable for its unique style, especially in the highest floors, with several top floor restaurants which resemble flying saucers. For a gallery of these unique architecture designs, see Shanghai (architecture images).
The bulk of Shanghai buildings being constructed today are high-rise apartments of various height, color and design. There is now a strong focus by city planners to develop more "green areas" (public parks) among the apartment complexes in order to improve the quality of life for Shanghai's residents, quite in accordance to the "Better City - Better Life" theme of Shanghai's Expo 2010.
Industrial zones in Shanghai include Shanghai Hongqiao Economic and Technological Development Zone, Jinqiao Export Economic Processing Zone, Minhang Economic and Technological Development Zone, and Shanghai Caohejing High and New Technological Development Zone (see List of economic and technological development zones in Shanghai).
Demographics
The 2000 census put the population of Shanghai Municipality at 16.738 million, including the migrant population, which made up 3.871 million. Since the 1990 census the total population had increased by 3.396 million, or 25.5%. Males accounted for 51.4%, females for 48.6% of the population. 12.2% were in the age group of 0–14, 76.3% between 15 and 64 and 11.5% were older than 65. As of 2008, the population of long-term residents reached 18.88 million, including an officially registered permanent population of 13.71 million, and 4.79 million of registered long-term migrants from other provinces, many from Anhui, Jiangsu, and Zhejiang Provinces. According to the Shanghai Municipal Statistics Bureau, there were 133,340 foreigners in Shanghai in 2007. In addition, there are a large number of people from Taiwan for business (estimates vary from 350,000 to 700,000). The average life expectancy in 2006 was 80.97 years, 78.67 for men and 82.29 for women.
Languages
Most Shanghainese residents are descendants of immigrants from the two adjacent provinces of Jiangsu and Zhejiang who moved to Shanghai in the late nineteenth and early twentieth century, regions that generally also speak Wu Chinese. In the past decades, many migrants from other areas of China have come to Shanghai for work. They often cannot speak the local dialect and therefore use Mandarin as a lingua franca.
The vernacular language is Shanghainese, a dialect of Wu Chinese, while the official language is Standard Mandarin. The local dialect is mutually unintelligible with Mandarin, and is an inseparable part of the Shanghainese identity. The modern Shanghainese dialect is based on the Suzhou dialect of Wu, the prestige dialect of Wu spoken within the Chinese city of Shanghai prior to the modern expansion of the city, the Ningbo dialect of Wu, and the dialect of Shanghai's surrounding rural areas now within the Hongkou, Baoshan and Pudong districts, which is simply called "Bendihua", or "the local dialect". It is influenced to a lesser extent by the dialects of other nearby regions from which large numbers of people have have migrated to Shanghai since the 20th century. Nearly all Shanghainese under the age of 40 can speak Mandarin fluently. Fluency in foreign languages is unevenly distributed. Most senior residents who received a university education before the revolution, and those who worked in foreign enterprises, can speak English. Those under the age of 26 have had contact with English since primary school, as English is taught as a mandatory course starting from the fourth grade.
Religion
Due to its cosmopolitan history, Shanghai has a rich blend of religious heritage as shown by the religious buildings and institutions still scattered around the city. Taoism has a presence in Shanghai in the form of several temples, including the City God Temple, at the heart of the old city, and a temple dedicated to the Three Kingdoms general Guan Yu. The Wenmiao is a temple dedicated to Confucius. Buddhism has had a presence in Shanghai since ancient times. Longhua temple, the largest temple in Shanghai, and Jing'an Temple, were first founded in the Three Kingdoms period. Another important temple is the Jade Buddha Temple, which is named after a large statue of Buddha carved out of jade in the temple. In recent decades, dozens of modern temples have been built throughout the city.