cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
တက္ကဆပ် ကန်းထရီးဂီတ
၂၀၀၈ ခုနှစ်နှင့် Nashville Texas လွှမ်းမိုးမှု
•	KFWR 95.9 The Ranch – Mineral Wells/Fort Worth, Texas •	KFYN 104.3 The River-Paris, Texas •	KRVA 107.1 Friendlec 107 – Texans, Legends & Outlaws – Campbell (Hunt&Hopkins counties), TX •	KFLP .106.1 Flip-FM-Floydada/Plainview/Lubbock, Texas •	KRMX 92.9 Shooter FM-Waco, Texas •	KJDL 105.3 True Country, The Red Dirt Rebel, - Levelland/Lubbock, Texas •	KBS0 94.7-The Rig-Corpus Chisti,Texas •	KTWL 105.3 Texas Mix-Houston, Texas •	KOKE-FM99.3 or 98.5 Austin’s Country Alternative-Austin, Texas •	KOU 94.9 The Outlaw-Wichita Falls, Texas •	KORA.98.3 Texas Country-Bryan/College Station, Texas •	KNRG 92.3 Texas Renegade-La Grange, Texas/Columbus, Texas •	KOCK 93.5 The Real Deal- Junction, Texas •	KKCN 103.1 Kickin’ Country – San Angelo, Texas •	Got Radio Texas Best-(Internet Radio) www.gotradio.com •	KNBT 92.1 Radio-New Braunfels, Texas တို့ပါဝင်သည်။
ကော့ပေါက်ရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
ကော့ပေါက်ရွာ(Kawtpauk)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ ကော့ပေါက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၆၂၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကော့ပေါက်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၁၁၈၃ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၅၄၇၆ ဦး နေထိုင်သည်။ ဆုတောင်းပြည့်စေတီ၊ သံသရာအေးစေတီကို တည်ထားကိုးကွယ်သည်။ ကော့ပေါက်ရွှေကျောင်းတော်ကြီးတွင် ဘဒ္ဒန္တဥတ္တမဆရာတော် ကျောင်းထိုင်သည်။
ခါ့ဆန်ရွာ၊ ဇီးကောင့်
ခါ့ဆန်ရွာ(Hkasan)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ တနိုင်းမြို့နယ်၊ ဇီးကောင့်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၂၅၂ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တနိုင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လက်ပန်ကွင်းရွာ၊ လက်ပန်ပင်
လက်ပန်ကွင်းရွာ၊ လက်ပန်ပင်
သဇင်ကွင်းရွာ၊ ထန်းပင်ကန်
သဇင်ကွင်းရွာ၊ ထန်းပင်ကန်
ယိုးတရုပ်ရွာ၊ ယိုးတရုပ်
ယိုးတရုပ်ရွာ၊ ယိုးတရုပ်
စွန်ပလွံပင်
စွန်ပလွံပင်သည် အုန်းပင် ထန်းပင်မျိုးတို့တွင် ပါဝင်၍၊ ရာသီဥတု ပူပြင်းခြောက်သွေ့ လွန်းသောအရပ်တွင် ပေါက် ရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးပဝေသဏီမှစ၍၊ တူးမြောင်းများဖြင့် ရေသွင်း စိုက်ပျိုးနိုင်သော အာဖရိကတိုက် မြောက်ပိုင်းနှင့် အာရှတိုက်ရှိ သဲကန္တာရအရပ်များတွင် စွန်ပလွံပင်ကို အထူး တစ်လည် စိုက်ပျိုးခဲ့ကြသည်။
ရှေးရှေးကစ၍ ထိုအရပ်ဒေသများတွင်နေထိုင်ကြသူတို့သည် စွန်ပလွံသီးကိုနေ့စဉ်စားသုံးရန်အစာအဖြစ် သုံးစွဲခဲ့ကြသည်။ စွန်ပလွံသား ကိုလည်း အခြားသစ်သား များနည်းတူ အမျိုးမျိုး အသုံးချခဲ့ကြသည်။ ပူပြင်းခြောက်သွေ့သော ဒေသများတွင် စွန်ပလွံပင်များသည် အပန်းဖြေရန် အရိပ်ကောင်းပေးကြပေသည်။ အာရေဗျသဲကန္တာရနှင့် ဆဟားရား သဲကန္တာရများတွင်ရှိသော အိုအေးစစ် ခေါ် စိမ့်စမ်းပေါ်ထွက်ရာ ကန္တာရရိပ်သားများ၌ စွန်ပလွံပင်များ ကို စိုက်ပျိုးနိုင်၍သာ လူများ နေထိုင်နိုင်ပေသည်။ အီဂျစ်တစ် နိုင်ငံတည်း၌ စွန်ပလွံပေါင်း ၅ သိန်းကျော်မျှရှိသည်။
စွန်ပလွံပင်သည် လှပတင့်တယ်သော သစ်ပင်မျိုးဖြစ် သည်။ ပင်စည်မှာ ဖြောင့်မတ်ရှည်လျား၍ အပင်ထိပ်မှာသာ အရွက်များဝေဆာလေသည်။ ပင်စည်အမြင့် ပေ ၆ဝ မှ ပေ ၈ဝ အထိရှိသည်။ ပင်စည်၏ အခေါက်သည် ကြမ်းထော်သည်။ ငှက်တောင်သဖွယ်ဖြစ်သော အရွက်များသည် အလျား ၁ဝပေမှ ပေ ၂ဝ အထိ ရှိသည်။ စွန်ပလွံပင်သည် အသက်ရှည်သော သစ်ပင်ဖြစ်ရာ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်အထိ နှစ်စဉ်ဆက်ကာ အသီးများသီးလေ့ရှိသည်။ အသီးကို အမှည့်အတိုင်းဖြစ်စေ၊ အခြောက်လှန်း၍ဖြစ်စေ စားသုံးကြသည်။ အချို့အသီးခိုင်ကြီး များတွင် တစ်ခိုင်လျှင် အသီးပေါင်း ၁ဝဝဝ ကျော်ပါ၍ အလေး ချိန်အားဖြင့် ပေါင် ၂ဝ ကျော်မျှ ရှိသည်။ အီရတ်နိုင်ငံသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် စွန်ပလွံ အများဆုံး စိုက်ပျိုးသော တိုင်းပြည်ဖြစ် ရာ ဥရောပတိုက်နှင့် အမေရိကတိုက်များသို့ စွန်ပလွံသီး အမြောက်အမြား တင်ပို့လေသည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကာလီဖိုးနီးယားပြည်နယ် တောင်ပိုင်း၌လည်း စွန်ပလွံပင်ကို စိုက်ပျိုးကြသည်။ ဥရောပတိုက်ရှိ မြေထဲပင်လယ်ကမ်းခြေတစ် လျှောက်၌ စွန်ပလွံပင်များကို အလှအပသက်သက် စိုက်ပျိုးကြ သည်။
ဆင်တင်ရွာ၊ ငလုံးစု
ဆင်တင်ရွာ၊ ငလုံးစု
လွဲပုံရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဟိုပုံးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပေါင်းလောင်းမြို့
ပေါင်းလောင်းမြို့ သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ရှမ်းပြည်နယ်၊ ပအိုဝ်းကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၅ ခုနှစ် ဇွန်လ ၂၃ ရက်နေ့တွင် မြို့အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
ဖာရံကန် (၁)ရွာ၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်
ဖာရံကန် (၁)ရွာ (Hparyankan (1))သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်၊ ဟွေကွယ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၂၁၇၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟွေကွယ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၅၉၆ ဦး၊ မ ၁၄၇၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၀၆၇ ဦးနေထိုင်သည်။ ဒေသအခေါ်မှာ ဖားရံကန် ဖြစ်သည်။
စန်းမြို့ရွာ၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်
စန်းမြို့ရွာ (Sanmyo)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ဂန့်ဂေါခရိုင်၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်၊ လယ်ကြီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၉၂၀၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လယ်ကြီးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၉၃ ဦး၊ မ ၁၀၄၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၀၄၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ဖာရံကန် (၁)ရွာ၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျိုင်းတုံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
စန်းမြို့ရွာ၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဂန့်ဂေါမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဗဟောက်ရွာ၊ ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်
ဗဟောက်ရွာ (Bahauk)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကောလင်းခရိုင်၊ ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်၊ ကသောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၅၂၆၀ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နမ့်တယ်ရွာ၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်
နမ့်တယ်ရွာ (Namtei)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်၊ နားမွန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၆၅၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားမွန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၂၄၂ ဦး၊ မ ၄၈၀၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၀၀၄၂ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘုရားကြီးကုန်းရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
ဘုရားကြီးကုန်းရွာ(Hpayargyikone)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ ကော့ပေါက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၆၂၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကော့ပေါက်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၁၁၈၃ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၅၄၇၆ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့ကရိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
စွန်ရဲရွာ
စွန်ရဲအင်းနှင့် စွန်ရဲရွာသည် မြန်မာရာဇဝင် သမိုင်းလေ့ လာမှုတွင် အရေးပါသော နေရာများဖြစ်သည်။ ကျောက်ဆည်ခရိုင် မြေပြန့်၏ အရှေ့မြောက် အစွန်ဆုံးတောင်ကုန်းတို့၏ အခြေတွင် တည်ရှိသော စွန်ရဲအင်းသည် ဘဲလင်းဘူတာ၏ အရှေ့စူးစူး ၆ မိုင်ကွာ လောင်ဂျီတွဒ် ၉၆ ံ၁၂' နှင့် ၉၆ ံ၁၅' စပ်ကြား၊ လတ္တီတွဒ် ၂၁ ံ၄ဝ ' နှင့် ၂ဝ ံ၄၂' စပ်ကြားလောက်တွင် တည်ရှိသည်။
စွန်ရဲရွာသည် စွန်ရဲအင်း၏ အနောက်ဘက် ကမ်းပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ခရစ် ၉ ရာစုနှစ်မတိုင်မီက၊ ဤဒေသတွင် မွန်၊ ပလောင်၊ ဝနှင့် သက်၊ ကဒူးတို့နေထိုင်ခဲ့ကြ၍၊ ခရစ်နှစ် ၈ဝဝ ကျော်လောက်တွင် မြန်မာတို့ဝင်ရောက်လာကြသည် ဟု သမိုင်းဆရာများက ယူဆကြ၏။ တောင်ခြေနှင့် အနီးကပ်ဆုံးဖြစ်၍ လွယ်ကူစွာ လုပ်ကိုင်စားသောက်နိုင်သော ဤဒေသ တစ်ဝိုက်၌ မြန်မာတို့ စတည်းချ နေထိုင်ခဲ့ကြဟန်တူသည်။ မြန်မာနိုင်ငံမြေပြန့်တွင် မြန်မာတို့ ရှေးဦးစွာအခြေစိုက်ခဲ့သော နေရာဖြစ်ကြောင်းကို သမိုင်းသုတေသီ ပါမောက္ခ လု(စ)နှင့် အခြားပညာရှင်များက အခိုင်အမာဆိုသည်။
ရှေးကျောက်စာတို့တွင် စွန်ရဲကို စွန်ရယ်ဟု ရေးထိုးသည်၊ စွန်ရဲနှင့်တကွ မြေပြန့်ဖက်ပတ်လည် ၆ မိုင်အတွင်းရှိ ဘဲလင်း၊ သင်တောင်း၊ ငဇွန်၊ မြင်စိုင်း စသော ဒေသတို့တွင် တွေ့ရှိသော ကျောက်စာတို့ကို ထောက်ထား၍ ဤဒေသသည် ပုဂံခေတ်နှင့် ပင်းယခေတ်တို့တွင် စည်ကားဝပြောကြောင်းသိရသည်။ စွန်ရဲ ရွာတစ်ဝိုက်၌ပင် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၅၅၉၊ ၅၉၄၊ ၆၉၈၊ ၆၉၂ တို့ပါသော ကျောက်စာတိုင် ၆ တိုင်တွေ့ရ၏။ ယင်းအထောက်အထားကြောင့် စွန်ရဲရွာ၏ ရှေးကျမှုကို ကောင်းစွာခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။ သင်တောင်ခရိုင်တွင် ပါဝင်ခဲ့သော ဤရွာသည် ရှေးအခါက ယခုထက် ပိုမိုစည်ကားသည် ဟုဆိုနိုင်သည်။ ဤရွာတွင် ပုဂံခေတ်အမတ်ကြီးများ၊ သံဃာတို့၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော မဟာထေရ်မြတ်များ အလှူဒါနပြုခဲ့ကြောင်းနှင့် ရွာသူကြီးအပြင် ကလန်သံပျင်တို့ပါရှိခဲ့ကြောင်းကို ကျောက်စာများအရသိရသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီးရှိ ရွာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ ရွာများ
သာလူကဇာတ်
တိကနိပါတ် - ၄။ အဗ္ဘန္တရဝဂ် -(၂၈၆) သာလူကဇာတ်။ ။ သာလူက မည်သော ဝက်သည် အသာတိုးရန် ကျွေးသော ယာဂုနှင့် ထမင်းကိုစားသောကြောင့် မကြာမီ အသတ်ခံရတော့မည်ဖြစ်၍ ဝက်စာကို မစားလိုနှင့်ဟု ညီနွားငယ်အား ဆုံးမသော မဟာလောဟိတ နွားလားအကြောင်း။
ရဟန်းငြီးငွေ့ အပျိုကြီးတွေ့
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အပျိုကြီး ဖြားယောင်းသွေးဆောင်သဖြင့် သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့ပျင်းရိသော ရဟန်းတစ်ပါး ရှိလေ၏။
ရဟန်းတို့သည် ထိုငြီးငွေ့သော ရဟန်းကို မြတ်စွာဘုရားထံ ခေါ်ဆောင်၍သွားကြရာ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းအား ဟုတ်မှန်သလောဟု မေးတော်မူရာ ဟုတ်မှန်ကြောင်း လျှောက်ထားလေလျှင် “ချစ်သားရဟန်း ... ဤမိန်းမသည် သင့်အကျိုးမဲ့ကို ပြုတတ်၏၊ ရှေးအခါ၌လည်း သင်သည် ထိုမိန်းမကို ထိမ်းမြားသောကာလ၌ ရောက်လာသော ပရိသတ်အတွက် လက်သုပ်ဟင်းလျာ ဖြစ်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း [ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထုသည် နာရဒကဿပဇာတ်၌ ထင်စွာ ဖြစ်လတ္တံ့။]
ကောင်းစွာကျွေးမွေး ဝက်ကလေး
ထိုအမျိုးသား အရွယ်သို့ ရောက်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိလေ၏။ ထိုအမျိုးသမီးကို အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တောင်းလာ၏။ အမျိုးသမီးကို ထိမ်းမြားလက်ထပ်သောအခါ လက်သုပ် ဟင်းလျာအတွက် ရည်ရွယ်၍ သာလူကမည်သော ဝက်တစ်ကောင်ကို ယာဂုထမင်းဖြင့် မွေးမြူထားလေ၏။ သာလူကဝက်သည် ချမ်းသာစွာ ညောင်စောင်းအောက်၌ အိပ်ရ၏။
ဝက်စာစားလို ညီငယ်ဆို
တစ်နေ့သ၌ စူဠလောဟိတမည်သော နွားသည် သာလူကကိုမြင်လျှင် မဟာလောဟိတအား “နောင်တော် ... ငါတို့သည် ဤအမျိုး၌ အမှုကိစ္စ ဟူသမျှကို ပြုလုပ်ကြရကုန်၏။ ငါတို့ကိုမှီ၍ ထိုအမျိုးသည် အသက်မွေးကြကုန်၏။ သို့ဖြစ်ပါလျက် ငါတို့အား မြက်နှင့် ကောက်ရိုးကိုသာ ကျွေးကြကုန်၏။ ဤဝက်ကိုကား ယာဂုထမင်းဖြင့် မွေးမြူကြကုန်၏။ ညောင်စောင်းအောက်၌ အိပ်စေကုန်၏။ ဤသူတို့သည် အဘယ်သို့ ပြုကြကုန်သနည်း” ဟု ပြောဆိုလေ၏။ ထိုအခါ မဟာလောဟိတသည် -
“ညီထွေး စူဠလောဟိတ ... သင်သည် သာလူကဝက်၏ အစာကို မနှစ်သက်လင့်၊ သာလူကဝက်ကား သေအံ့သောအစာကို စားရဘိ၏၊ သင်သည် ကြောင့်ကြမဲ့ဖြစ်၍ မြက်နှင့် ကောက်ရိုးကိုသာ စားပါ၊ ဤအစာကား အသက်ရှည်ကြောင်း ဖြစ်၏။ ယခုပင်လျှင် ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန် ဧည့်သည်အဖြစ်ဖြင့် ရောက်လာလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ကျည်ပွေ့နှင့်တူသော နှုတ်သီးရှိသော သာလူကကို သတ်ရန် ညောင်စောင်းအောက်မှ ထုတ်ယူသည်ကို မြင်ရလိမ့်မည်” –
ဟု ပြောကြား ဆုံးမလေ၏။ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လွန်၍ ထိမ်းမြားလက်ထပ်သောနေ့သို့ ရောက်လတ်သော် သာလူကဝက်ကို သတ်၍ လက်သုပ်ဟင်းလျာ ပြုကြကုန်၏။
နွားနှစ်ကောင်တို့သည် သာလူကဝက်၏ ပျက်စီးခြင်းကိုမြင်လျှင် ငါတို့၏ မြက်နှင့် ကောက်ရိုးတည်းဟူသော အစာသည်သာ မွန်မြတ်လှ၏ဟု ကြံစည်ကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဘုရားဖြစ်တော်မူပြီးလျှင် -
“ရဟန်းတို့ ... ငိုကြွေးမည်တမ်းလျက် ကျည်ပွေ့နှင့်တူသော နှုတ်သီးရှိသော သာလူကဝက်ကို သတ်ကြရန် ဆောင်ယူသည်ကိုမြင်၍ နွားအိုနှစ်ကောင်တို့သည် ဤအိမ်၌ ငါတို့၏ မြက်နှင့် ကောက်ရိုးတည်းဟူသော အစာသည်သာ မွန်မြတ်လှ၏ဟု ကြံစည်ကြကုန်၏” –
ဟု ရဟန်းတို့အား ဟောကြားဆုံးမတော်မူ၏။
ဤဒေသနာတော်ကို ဟောတော်မူပြီး၍ သစ္စာကို ပြသည်၏အဆုံး၌ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့သော ရဟန်းသည် သောတာပတ္တဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ အမျိုးသမီးသည် - ယခုအခါ အပျိုကြီး။
သာလူကဝက်သည် - ငြီးငွေ့သော ရဟန်း။
စူဠလောဟိတသည် - အာနန္ဒာ။
မဟာလောဟိတသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) ကောက်ရိုးမြက်စား၊ နွားတို့ကား၊ ဝက်သားသေရရှာ။
(၂) ယာဂုကိုစား၊ ထမင်းစား၊ ဝက်ကားသေရရှာ။
(၃) ကောက်ရိုးနှင့်မြတ်၊ ထမင်းထက်၊ မြက်လျက် နွားမြင်ရှာ။
သာလူကဇာတ် ပြီး၏။
ကွန်ဒိုင်းကြီးရွာ၊ လက်ပန်ပင်
ကွန်ဒိုင်းကြီးရွာ၊ လက်ပန်ပင်
ငါးကျီးရွာ၊ ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်
ငါးကျီးရွာ (Ngargyi)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်၊ စစ်ကုန်း (၁)ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၄၅၁၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ စစ်ကုန်း (၁)ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၁၅ ဦး၊ မ ၆၅၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၂၇၂ ဦးနေထိုင်သည်။
​တောင်ကုန်းစခမ်းရွာ၊ ဂွေးတောက်
တောင်ကုန်းစခမ်းရွာ၊ ဂွေးတောက်
ကျူးပစ်နှင့် ဆိုက်ကီး
ဗီးနပ်ခေါ် အချစ်နတ်သမီး၏ ရင်နှစ်သားချစ်ဖြစ်၍၊ မိခင်၏အနားတွင် လေးမြားတို့ဖြင့် အမြဲခစားကာ ကစားလျက် ရှိသူကား ကျူးပစ်နတ်သားပင် ဖြစ်၏။ နတ်လောကတွင် ကျူးပစ်ဖူးစာရေး နတ်ကလေးအား နတ်ပြောင်နတ်ရှုတ်နတ်ပျော် ကလေးအဖြစ် အပြစ်ကို ဗွေမယူဘဲ ချစ်ခင်ကြလေသည်။ ထိုနတ်ရှုပ်ကလေး၏ မြားချင် ထိမှန်သူ မှန်သမျှ အသက်ပင်မသေသော်လည်း ချစ်စိတ်ကြောင့် ဒုက္ခအရောက်ကြီး ရောက်ကြရ၍ အချစ်ကြောင့် အပျော်ကြီးလည်း ပျော်ကြရ၏။ နတ်လူမဟူ သက်ရှိသူမှန်သမျှအား အနည်းနှင့်အများ ချစ်ဒုက္ခပေးတတ်သော ထိုနတ်ကလေးကိုယ်တိုင်ပင်လည်း ချစ်ဒုက္ခ ခံစားရခြင်းမှ မကင်းချေ။ ကျူးပစ် နတ်သားကလေးနှင့် ဆိုက်ကီး မင်းသမီးကလေးတို့၏ အဖြစ်အပျက်ကား များစွာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလေသည်။ ရှေးအခါတုန်းက ရှင်ဘုရင်တစ်ပါး၌ သမီးတော် သုံးပါးရှိရာတွင် အကြီးနှစ်ပါးမှာ အထိုက်အလျောက် အိမ်ထောင်ဖက် ပြည့်ကြသော်လည်း အချောဆုံးဖြစ်၍ အထွေးဆုံးသမီးဖြစ်သူ ဆိုက်ကီး မင်းသမီးကလေးမှာမူ နတ်တမျှ အလှလွန်သဖြင့်၊ လူမင်းသားတို့သည် သူ၏မေတ္တာပန်းကို ဆင်မြန်းရန် မဝံ့ကြချေ။ ထို့ကြောင့် ဖူးစာရှင်ကင်းရုံမျှမက အလှလွန်သည့်အတွက်ကြောင့်ပင် အချစ်နတ်သမီး ဗီးနပ်၏ ငြိုငြင်မှု ချစ်မုန်းမာန်ဒဏ် ကိုပင် ခံနေရရှာသည်။ ဗီးနပ်သည် ဆိုက်ကီးကို စိတ်ဒုက္ခရောက်စေလိုသဖြင့် သားမောင်ကျူးပစ်အား ဆိုက်ကီးမင်းသမီးကလေးကို စိတ်သဘောအယုတ်ဆုံးနှင့် ရုပ်အဆိုးဆုံးသူ တစ်ဦးနှင့် ဖူးစာမျှပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ မယ်တော်မိန့်ခွန်းကို မသွေဖည်ဝံ့သော ကျူးပစ်သည် အမိန့်တော်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ရန် ဆိုက်ကီးထံ ရောက်ခဲ့၏။ သို့သော် ဆိုက်ကီးမင်းသမီးကလေးကို မြင်လျှင်မြင်ခြင်း စုံမက်ချစ်ခင်လှသောကြောင့် အမိန့်တော်ကို မေ့ကာသူကိုယ်တိုင် ချစ်စိတ်ဝင်မိသဖြင့် လူသူမနီးသော လုံခြုံသည့် တောသာခေါင်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ ထိုအခါမှစ၍ ကျူးပစ်နတ်သားကလေးသည် ညဉ့်အချိန်မှသာလျှင် လာရောက်၍ ဆိုက်ကီးနှင့်အတူ နေပြီးလျှင် မိမိအား မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ဘယ်သောအခါမျှ မမေးရန် တားမြစ်ထားလေသည်။ ယင်းသို့ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျူးပစ်လာနေသည်ကို မနာလိုသောဆိုက်ကီး၏ အမဖြစ်သူများက ကျူးပစ်သည် လူမဟုတ်ဘဲ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်ဟု ပြောကာ ညီမငယ်အား စုံစမ်းရန် တိုက်တွန်း၏။ ဤကဲ့သို့ အတန်တန်တိုက်တွန်းချက်ကို နားယောင်ရှာမိသော ဆိုက်ကီးသည် ကျူးပစ်နတ်သားကလေး အိပ်နေစဉ် မီးထွန်း၍ ထကြည့်လေသည်။ ကျူးပစ်ကလေး၏ သားနားသော ရုပ်ရည်ကို မြင်ရသော မင်းသမီးကလေးမှာ များစွာနှစ်ထောင်းအားရလှသဖြင့် မေ့မောနေစဉ်မီးခွက်မှ ဆီပူစက်သည် ကျူးပစ်နတ်သားကလေးအပေါ်သို့ ကျသွားလေသည်။ နတ်သားကလေးလည်း ဆိုက်ကီးအား အပြစ်တင်ကာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ အမှုလွန်ပြီးမှ နောင်တရသော ဆိုက်ကီး မင်းသမီးကလေးသည် ကျူးပစ်နတ်သားကလေး ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့် ခြေရာ ထပ်မျှတရစပ် ရှာသော်လည်း အမောသာလျှင် အဖတ်တင်လေသည်။ ယင်းသို့ စိတ်နှလုံး မချမ်းမြေ့ဘဲ လိုက်ရှာယင်းပင် ဗီးနပ်၏ နန်းတော်သို့ ရောက်သွား၏။ ဗီးနပ်လည်း ယခင်က မလိုမုန်းထား စိတ်အရင်းခံရှိသဖြင့် ဆိုက်ကီးကလေးအား သာမန်လူသားတို့ မစွမ်းဆောင်နိုင်သော ကြီးလေးသည့် အလုပ်တာဝန်ကို တစ်ခုပြီး တစ်ခုထမ်းဆောင်စေသည်။ ယင်းသို့အားဖြင့် မယ်တော်ဗီးနပ်က ကျူးပစ်နှင့် ဆိုက်ကီးတို့၏ ချစ်ခြင်းကို ခွဲသော်လည်း ဖူးစာဖက်မှန်ရကား နောက်ဆုံး၌ ကျူးပစ်နတ်သားကလေးနှင့် ဆိုက်ကီးမင်းသမီးကလေးတို့မှာ နတ်ဘုရင် ဂျူပီတာ၏ ကူညီစီမံချက်အရ ပြန်လည်တွေ့ဆုံ၍ လက်ထပ်လိုက်ကြ၏။ ရောမလူမျိုးတို့သည် "အချစ်သည် မျက်စိမရှိ" ဟူသော စကားနှင့် အညီမျက်စိကို အဝတ်ဖြင့် စည်းထား၍ လေးနှင့်မြားကို ကိုင်ထားသော ကျူးပစ်၏ ပုံများကိုထုတ်လုပ်ကြလေသည်။ သက်ရှိနတ်လူသတ္တဝါမှန်သမျှတို့သည် ကျူးပစ်နတ်သားကလေး၏ မြားချက်ဖြင့် မည်သူမျှ မလွတ်ကင်းကြပေ။ ဂရိလူမျိုးတို့ကမူ ကျူးပစ်နတ်သားကလေးအား အီးရော့ အချစ်နတ်သားကလေးဟူ၍ ကိုးကွယ်ကြလေသည်။
ပွေး
မြန်မာဘာသာ၌ ပွေးအမည်ဖြင့် အကြောင်းအရာများစွာ ရှိလေသည်။ အောက်ပါတို့မှ မိမိအလိုရှိရာကို ရွေးချယ်လေ့လာနိုင်ပါသည်။
တာနားရွာ၊ ထန်းပင်ကန်
တာနားရွာ၊ ထန်းပင်ကန်
သင်းဂနက်ရွာ
သင်းဂနက်ရွာ
ကိုးကား
သင်းဂနက်ရွာ
ထိန်ကုန်းလေးရွာ၊ ဦးတို
ထိန်ကုန်းလေးရွာ၊ ဦးတို
NGC 52
NGC 52 (PGC 978) သည် Pegasus ကြယ်စုတန်းမှ ခရုပတ်ပုံစံ ဂယ်လက်ဆီဖြစ်ပြီး ဗြိတိသျှ နက္ခတ္တပညာရှင် ဝီလီယံ ဟာရှယ် ဆိုသူမှ ၁၇၈၄ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၈ ရက်နေ့တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ယင်းသည် အချင်းအားဖြင့် အလင်းနှစ် ၁၅၀၀၀၀ ကျယ်ပြောကာ နဂါးငွေ့တန်း ဂယ်လက်ဆီနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရသော် ၁.၅ ဆခန့် ပိုကြီးသည်။
တတိယကမ္ဘာ
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ကြီး အပြီးတွင် နိုင်ငံတကာ အခြေအနေများသည် စစ်ကြီးမတိုင်မီ ကာလနှင့် လုံးဝမတူ ကွဲပြား ခြားနားသွားခဲ့ပေသည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ဦးဆောင်သော အရင်းရှင် နိုင်ငံများနှင့် ရုရှဦးဆောင်သော ဆိုရှယ်လစ် နိုင်ငံများသည် အနောက်အုပ်စုနှင့် အရှေ့အုပ်စုအဖြစ် အထင်အရှား ကွဲပြားလာပြီး ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂ အတွင်း၌သာမက ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂ အပြင်၌ပါ နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ စစ်ရေးအရ အားပြိုင် စုစည်းလာကြသည်။ အုပ်စုကြီးနှစ်ခု အားပြိုင်နေစဉ် ကာလတွင် ကိုလိုနီနိုင်ငံ များစွာသည် အမျိုးသား လွတ်မြောက်ရေး တိုက်ပွဲများကြောင့် လွတ်လပ်ရေး ရရှိလာကြပြီး အချုပ်အခြာ အာဏာပိုင် နိုင်ငံသစ်များအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ကြသည်။ ယင်းနိုင်ငံသစ်များသည် မိမိတို့၏ အမျိုးသား လွတ်လပ်ရေးကို ထိန်းသိမ်းပြီး ကိုလိုနီစနစ်၏ ဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက်များကို ကုစား၍ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး လုပ်ငန်းများကို လုပ်လိုကြ သည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတကာ တင်းမာမှုများကို လျော့ပါးစေလိုကြပြီး အုပ်စုကြီးနှစ်ခုဖြစ်သော အရှေ့အုပ်စုနှင့် အနောက်အုပ်စုတို့တွင် ပါဝင်လိုခြင်း မရှိကြသဖြင့် မိမိတို့ မည်သို့မည်ပုံ ရပ်တည်ရမည်ကို နည်းလမ်းများ ရှာဖွေ စဉ်းစား လာကြသည်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင် အာရှ-အာဖရိက နိုင်ငံအချို့သည် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေသော အမျိုးသား လှုပ်ရှားမှုကို ထောက်ခံကာ အစည်းအဝေးတစ်ခု နယူးဒေလီမြို့၌ စည်းလုံးညီညွတ်စွာဖြင့် ကျင်းပနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကိုလိုနီစနစ် ဆန့်ကျင်ရေးနှင့် လူမျိုးခွဲခြားရေးစနစ် ဆန့်ကျင်မှုများသည် နယူးဒေလီ ကွန်ဖရင့် အပြီးတွင် အာရှ-အာဖရိက နိုင်ငံများအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်ခဲ့လေသည်။ အာရှ-အာဖရိက နိုင်ငံအများသည် ပိုမိုစည်းလုံးလာပြီး ကုလသမဂ္ဂ အတွင်း၌သာမက အပြင်၌ပါ နီးစပ်ပူးပေါင်းမိလာကြပြီး ကုလသမဂ္ဂ အတွင်းတွင် အာရှ-အာဖရိက အုပ်စုဟူ၍ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ အာရှ-အာဖရိက နိုင်ငံများသည် ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် ကျင်းပ ခဲ့သော ဗန်ဒေါင်းကွန်ဖရင့် အပြီးတွင်လည်း နိုင်ငံတကာ နယ်ပယ်၌ မိမိတို့၏ အခန်းကဏ္ဍ မြင့်မားလာသည့်အလျောက် ပိုမိုစုစည်းမိပြီး ခိုင်မာ တောင့်တင်းလာခဲ့သည်။
စုစည်းမိလာခဲ့ကြသော အာရှ-အာဖရိကနိုင်ငံ ၂၅ နိုင်ငံသည် ၁၉၆၁ ခုနှစ်တွင် ယူဂိုစလားဗီးယားနိုင်ငံ ဗလြဂရိတ်မြို့တွင် ပထမဆုံးသော ဘက်မလိုက်နိုင်ငံ အစည်းအဝေးကို ကျင်းပနိုင်ခဲ့ကြပေသည်။ ယင်းအစည်းအဝေး သို့ လက်တင် အမေရိကတိုက်မှ နိုင်ငံများပါ စုစည်း ပါဝင်လာခဲ့သဖြင့် ယင်းနိုင်ငံများ၏ အင်အားစုမှာ ပိုမို အင်အားတောင့်တင်း လာခဲ့လေသည်။ ယင်းတိုက်ကြီး သုံးတိုက်မှ တက်ရောက်လာကြသော နိုင်ငံပေါင်း ၇၇ နိုင်ငံ သည် ကမ္ဘာ့ ကုလသမဂ္ဂ ကုန်သွယ်ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေး ကွန်ဖရင့် (အန့်တက်)တွင် ညီညွတ်စွာဖြင့် မိမိတို့၏ အကျိုးကို ဖွင့်ဆို တင်ပြလာနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ယင်းကဲ့သို့ အကျိုးတူ စည်းလုံး ညီညွတ်ခဲ့ကြသော ထိုနိုင်ငံများကို ၇၇ နိုင်ငံအုပ်စု ဟူ၍ ၎င်း၊ ၇၇ နိုင်ငံ ဟူ၍လည်းကောင်း ကင်ပွန်း တပ်ခဲ့ကြသည်။ ယင်းအုပ်စုတွင် နောက်ထပ် နိုင်ငံသစ်များ တိုးပွား လာခဲ့ သော်လည်း ၇၇ နိုင်ငံအုပ်စု ဟူ၍ပင် အမည်တွင်လျက် ရှိပေသည်။ အင်အားတောင့်တင်း စည်းလုံးလာခဲ့ကြသော နိုင်ငံငယ် များသည် အုပ်စုကြီးနှစ်ခုဖြစ်သော အရင်းရှင်အုပ်စု နှင့် ဆိုရှယ်လစ် အုပ်စုကြီးတို့တွင် ပါဝင်ခြင်းမပြုပဲ သီးခြားရပ်တည်၍ မိမိတို့ အကျိုးတူ ကိစ္စရပ်များကိုသာ ဆောင်ရွက်လာကြရာ အရေးပါ အရာရောက်လာပြီး အုပ်စုကြီး နှစ်စုမှ သီးခြားဟူသော သဘောဖြင့် တတိယအုပ်စုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ် တည်ရှိလာခဲ့လေသည်။ ယူဂိုစလားဗီးယားနိုင်ငံ ဗဲလဂရိတ်မြို့တွင် ၁၉၆၁ ခုနှစ်၌ ပထမဆုံး ကျင်းပခဲ့သော ဘက်မလိုက်နိုင်ငံများ အစည်းအဝေးတွင် နိုင်ငံပေါင်း ၂၅ နိုင်ငံသာ တက်ရောက်ခဲ့ သော်လည်း သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ ကိုလံဗိုမြို့တွင် ၁၉၇၆ ခုနှစ်၌ ကျင်းပခဲ့သော ပဉ္စမအကြိမ်မြောက် ဘက်မလိုက် နိုင်ငံများ အစည်းအဝေးတွင်မူ နိုင်ငံပေါင်း ၈၅ နိုင်ငံအထိ တက်ရောက်ခဲ့သဖြင့် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အတွင်း တတိယ အုပ်စုတွင် နိုင်ငံပေါင်း သုံးဆခွဲမျှ တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။ ဘက်မလိုက် လှုပ်ရှားမှုတွင် ပါဝင်လာခဲ့ကြသော ယင်း တတိယအုပ်စု နိုင်ငံများကို ဘက်မလိုက်နိုင်ငံများ၊ ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများ၊ ကြားနေနိုင်ငံများ၊ အခြေအနေအရ ပါဝင် ပက်သက်ခြင်း မရှိသော နိုင်ငံများ၊ ၇၇ နိုင် ငံအုပ်စု၊ ၇၇ နိုင်ငံ တတိယကမ္ဘာ စသည်ဖြင့် နေရာဌာနနှင့် အချိန်အခါကို လိုက်၍ အမျိုးမျိုး ကင်ပွန်းတပ် ခေါ်ဝေါ်လျက် ရှိကြပေသည်။ ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂကြီးတွင် ယင်းနိုင်ငံများ၏ အင်အားသည် တစ်စတစ်စ တိုးတက်၍ လာနေပေသည်။ တတိယကမ္ဘာသည် ပြည်သူ့တရုတ်ပြည်က ဖော်ဆောင် လာသော ကမ္ဘာသုံးခုသီဝရီ နှင့် တူညီခြင်း မရှိပေ။ တရုတ်ပြည်၏ ကမ္ဘာသုံးခု သီဝရီမှာ စီးပွားရေးနှင့် လူမှုရေးတို့ အပေါ်တွင် အခြေမပြုဘဲ အင်အားတောင့်တင်းမှု များအပေါ် မူတည်၍ အင်အားလွန် နိုင်ငံများ ဖြစ်သော အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုနှင့် ရုရှတို့ကို ပထမကမ္ဘာအဖြစ် ၎င်း၊ ဖွံ့ဖြိုးပြီး နိုင်ငံများဖြစ်သော ဗြိတိန်၊ ပြင်သစ်၊ ဂျာမန်ဒီမိုကရက်တစ် သမ္မတနိုင်ငံ၊ ချက်ကိုဆလိုဗားကီးယား နိုင်ငံ စသည်တို့ကို ဒုတိယမ္ဘာ အဖြစ်၎င်း၊ တရုတ်ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံ အပါအဝင် ဖွံ့ဖြိုးဆဲ နိုင်ငံတို့ကိုမူ တတိယကမ္ဘာ အဖြစ်၎င်း ဖော်ဆောင်ခဲ့သည်။ တရုတ်တို့၏ ကမ္ဘာ့သုံးခု သီဝရီ မှာ စည်းရုံးရေး မဟာဗျူဟာ တစ်ရပ် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်
= ကိုးကား = မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း
ကောင်းခါးရွာ၊ မူဆယ်မြို့နယ်
ကောင်းခါးရွာ (Kawnghkar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မူဆယ်ခရိုင်၊ မူဆယ်မြို့နယ်၊ နမ့်အွမ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၈၀၇၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နမ့်အွမ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၁၂၁ ဦး၊ မ ၁၈၉၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၀၂၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မူဆယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘူးပင်
ဗူးပင်(Calabash) သည် လူတို့ စားသုံးရသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင် ဖြစ်၍ ရုက္ခဗေဒအလိုအားဖြင့် လဂျင်နေးရီးယား ဗာလဂါရစ်ဟု ခေါ်သည်။
ပေါက်ရောက်ရာဒေသ
အပူပိုင်းဒေသ အထူးသဖြင့် အတန်ငယ်ခြောက်သွေ့သော ဒေသတွင် စိုက်ပျိုးကြသည်။ ခြံဝင်းအနည်းငယ်ရှိသော အိမ်ရာများတွင် အိမ်တွင်းဟင်းခင်းအဖြစ် စင်ကလေးများ ထိုး၍ပင် စိုက်ပျိုးလေ့ ရှိကြသည်။
ကြန်အင်လက္ခဏာများ
ယင်းသည် နွယ်ပင်ဖြစ်၍ အကိုင်းအရွက်စသည်တို့၌ အမွေးနုကလေးများ ဖုံးနေသည်။ အသီးအနုတွင်လည်း အမွေးနုများ ပါရှိ၍ ရင့်လာသည်နှင့်တပြိုက်နက် အမွေးများ ပါးသွားသည်။ အရွက်သည် လက်ဝါးပုံ ကျယ်ပြန့်၍ နူးညံ့ထူထဲသည်။ အသီးသည် ပုလင်းပုံသဏ္ဌာန် အောက်ပိုင်းကား၍ လည်ဝကျဉ်းသည်။ အချို့ဗူးသီးသည် ပု၍ အချို့သည် ရှည်သည်။ ၂ ပေခန့်အထိ ရှည်သော ဗူးသီး ရှိသည်။ ဗူးပွင့်သည် အဖြူရောင်ဖြစ်၍ အချင်း ၂ လက်မခွဲခန့် ကျယ်သည်။
စားစရာတဖြစ်လဲ ဗူးသီး
ဗူးသီး၊ ဗူးရွက်၊ ဗူးညွန့်တို့ကို ဟင်းလျာအဖြစ် ချက်ပြုတ်စားသောက်ကြသည်။ ဗူးသီးအသားကို လှီး၍ ဆန့်မှုန့်၊ ပဲမှုန့်၊ ရွှေခြည်တို့ဖြင့် ကြော်သော ဗူးသီးကြော်သည် မြန်မာတို့၏ နာမည်ကျော် သရေစာတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ဗူးသီးအသားကို လှီး၍ အခြောက်လှန်းပြီးနောက် ရာသီကုန်သည့်အခါ ယင်းကို ရေနွေးဖျော်၍ သုတ်စား ချက်စားကြသည်။ ဗူးသီး၊ ဗူးညွန့်၊ ဗူးရွက်တို့၏ အရသာသည် ချိုသည်။ နှုတ်ကို မြန်စေတတ်သည်။ ဓာတုရသကျမ်း အလိုအားဖြင့် ဗူးသီးသည် တောပင့်ကူ၏ အဆိပ်ကိုပင် လျင်စွာပယ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဗူးသီးနှင့် ကျေးသား ရောစပ်၍ မစားသင့်ချေ။ အန္တရာယ်ဖြစ်စေတတ်သည်။
လူသုံးပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုပုံ
ဗူးသီးရင့်ရင့်ကို အတွင်းမှ အသားများ ခြစ်ထုတ်၍ ဗူးတောင်ခွံချည်း ကျန်သည့်အခါ အခြောက်လှန်းကာ ရေ၊ ထန်းရည် ထည့်၍ သယ်ယူရန် အသုံးပြုကြသည်။
ဓာတ်ပုံများ
ကဏ္ဍ:အသီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ အစားအသောက် ကဏ္ဍ:တရုတ် အစားအစာ ကဏ္ဍ:ဖိလစ်ပိုင် အစားအစာ ကဏ္ဍ:အီတလီ အစားအသောက်များ ကဏ္ဍ:ဂျပန် အစားအစာ
ကဒေါ့ဇွမ်ဖော်ရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ကဒေါ့ဇွမ်ဖော်ရွာ(Kadawtzumhpaw)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ ကဒေါ့ဇွမ်ဖော်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၁၉၅ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပညာဇောတ၊ ဦး (အဂ္ဂမဟာသဒ္ဓမ္မဇောတိကဓဇ)
ဆရာတော်လောင်းလျာသည် ပဲခူးတိုင်း(အနောက်ပိုင်း) ပြည်ခရိုင် သဲကုန်းမြို့နယ် ကွေ့တတ်အုပ်စု အင်တိုင်းရွာ ခမည်းတော် ဦးအောင်ဆေး၊ မယ်တော် ဒေါ်ရွှေမှုံတို့မှ ၁၂၈၁ ခုနှစ် တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း ၁၀ ရက် (ကြာသပတေးနေ့)တွင် ဖွားမြင်တော်မူသော သားရတနာ တစ်ပါး ဖြစ်သည်။
ရှင်ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိတော်မူခြင်း
ဆရာတော် လောင်းလျာသည် ၁၂၉၆ ခုနှစ် တပို့တွဲလတွင် ကွေ့တက်ကျောင်း ဆရာတော် ဦးကေသရကို ဥပဇ္ဈာယ်ပြု၍ ခမည်းတော်၊ မယ်တော်တို့၏ ပစ္စယာနုဂ္ဂဟဖြင့် ရှင်သာမဏေအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ၁၃၀၀ ပြည့်နှစ် တပေါင်းလပြည့်နေ၌ ခမည်းတော်၊ မယ်တော်တို့၏ ပစ္စယာနုဂ္ဂဟဖြင့် ကွေ့တက်ကျောင်းဆရာတော် ဦးကေသရကိုပင် ဥပဇ္ဈာယ်ပြု၍ ယင်းကျောင်းခဏ္ဍသိမ်၌ မြင့်မြတ်သော ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိတော်မူခဲ့သည်။
ပရိယတ္တိစာပေသင်ယူဆည်းပူးတော်မူခြင်း
ဆရာတော်လျောင်းလျာသည် ပဲခူးတိုင်း(အနောက်ပိုင်း) သဲကုန်းမြို့ ထန်ရင်းကျောင်းဆရာတော် ဘဒ္ဒန္တ ဝိသုဒ္ဓ၊ ပခုက္ကူမြို့ မဟာဝိသုတာရာမတိုက် ဆရာတော် ဘဒ္ဒန္တ ပညာ၊ ပြည်မြို့ ဇောတိကာရုံပါဠိတက္ကသိုလ်ကျောင်းတိုက် ဆရာတော် ဘဒ္ဒန္တ တေဇနိယတို့ထံ ပိဋကတ်ကျမ်းစာများကို သင်ယူ ဆည်းပူးတော်မူခဲ့သည်။
စာပေပို့ချခြင်းနှင့် သာသနာရေး အားပေးဆောင်ရွက်တော်မူခြင်း
ဆရာတော်သည် သဲကုန်းမြို့နယ်အတွင်း၌ ဘုန်းတော်ကြီးသင် ပညာရေးကျောင်းများ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာယဉ်ကျေးမှု သင်တန်းများ ပို့ချသင်ကြားနိုင်အောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ခြင်း၊ အဘိဓမ္မာစာမေးပွဲများ ဖြေဆိုနိုင်အောင် ကျောင်းသားကျောင်းသူ တစ်ရာကျော်တို့အား ၂၁ နှစ်တိုင်တိုင် သင်ကြား ပို့ချပေးခဲ့ခြင်း၊ သံဃာ့အဖွဲ့အစည်းအဆင့်ဆင့်တွင် ပထမအကြိမ်၌ မြို့နယ်သံဃာနာယကအဖွဲ့ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌတာဝန်၊ ဒုတိယအကြိမ်၊ တတိယအကြိမ်၊ စတုတ္ထအကြိမ်တို့၌ မြို့နယ်သံဃာနာယကအဖွဲ့ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ၂၀၀၁ ခုနှစ်မှ စ၍ နိုင်ငံတော် ဩဝါဒစရိယအဖြစ်လည်းကောင်း သာသနာရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စများကို အားပေးဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။
ဘွဲ့တံဆိပ်တော် အလှူခံရရှိတော်မူခြင်း
ဤသို့လျှင် သာသနာတော်အကျိုး သယ်ပိုးဆောင်ရွက်တော်မူပြီး လဇ္ဇီပေသလ သိက္ခာကာမ ပရိယတ္တိဝိသာရဒ စသော ဂုဏ်တို့နှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၍ ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံတော် အစိုးရက ၁၃၆၆ ခု၊ ခရစ်နှစ်၂၀၀၅ ခုနှစ်တွင် အဂ္ဂမဟာသဒ္ဓမ္မ ဇောတိကဓဇ ဘွဲ့တံဆိပ်တော်ကို ဆက်ကပ်လှူဒါန်းပူဇော်ခဲ့သည်။
ဖာရံကန် (၂)ရွာ၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်
ဖာရံကန် (၂)ရွာ (Hparyankan (2))သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်၊ ဟွေကွယ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၂၁၇၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟွေကွယ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၅၉၆ ဦး၊ မ ၁၄၇၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၀၆၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျိုင်းတုံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရေတလမ်းကုန်းတလမ်း အဖြေဆန်း
ရေတလမ်းကုန်းတလမ်းအဖြေဆန်း (Belt and Road Initiative) ဟူသည် ယခင်က တရုပ်ပြည်တွင်း၌သုံးစွဲသည့်အမည် ရေတလမ်းကုန်းတလမ်း (一带一路) အမည်ဖြင့် လူသိများသည့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အခြေခံအဆောက်အဦဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးမဟာဗျူဟာဖြစ်ပြီး တရုပ်အစိုးရက ၂၀၁၃ ခုတွင် စတင်ဖော်ဆောင်သည်။ နိုင်ငံနှင့် အဖွဲ့အစည်းပေါင်း ၇၀ နီးပါးတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများ ပြုသည်။ တရုပ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ အတွင်းရေးမှူးနှင့် နိုင်ငံခေါင်းဆောင် ရှီကျင့်ဖျင်၏ အဓိကနိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ ၂၀၁၃ ခု၊ စက်တင်ဘာလတွင် ကာဇက်စတန်သို့ တရားဝင်အလည်အပတ်သွားစဉ် ပိုးလမ်းမ စီးပွားရေးခါးပတ်ကို ဖော်ဆောင်မည်မှ စတင်ပြောဖူးသည်။
ခါးပတ်ဟူသည် ပိုးလမ်းမ စီးပွားရေးခါးပတ်ကို အတိုကောက်သုံးခြင်းဖြစ်ပြီး ကားလမ်း ရထားလမ်းများကို ကုန်းတွင်းပိတ် ဗဟိုအာရှဒေသမှဖြတ်ကာ သမိုင်းဝင် ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းများအတိုင်း အနောက်ဘက် (ဥရောပနိုင်ငံများ) သို့ ချိတ်ဆက်မည်ဖြစ်သည်။ လမ်းမှာမူ ၂၁ ရာစု ရေကြောင်း ပိုးလမ်းမကို အတိုကောက်ခေါ်ခြင်းဖြစ်ပြီး အရှေ့တောင်အာရှကိုဖြတ်ကာ တောင်အာရှ၊ ယင်းမှသည် အရှေ့အလယ်ပိုင်းနှင့် အာဖရိကတို့သို့ ဆက်သွယ်မည့် အင်ဒို-ပစိဖိတ် ပင်လယ်ရေကြောင်းကို ဆိုလိုသည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတို့တွင် ဆိပ်ကမ်း၊ အထပ်မြင့်အဆောက်အဦ၊ ရထားလမ်း၊ လေဆိပ်၊ ဆည်၊ လိုဏ်ခေါင်းလမ်းများ ပါဝင်သည်။
ရေတလမ်းကုန်းတလမ်းအဖြေဆန်းဟူသော လုပ်ငန်းကို တရုပ်အခြေခံဥပဒေနှင့်အညီ ၂၀၁၇ ခုတွင် စတင်ထူထောင်သည်။ တရုပ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံထူထောင်သည့် နှစ် ၁၀၀ ပြည့် ၂၀၄၉ ခုတွင် ပြီးစီးနိုင်မည် ခန့်မှန်းထားသည်။ အကောင်းမြင်သူ အဆိုးမြင်သူများ ရှိကြသည်အနက် အဓိကဆန့်ကျင်နေသူမှာ အမေရိကန်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း မေးအံ့။ ယင်းကို တရုပ်ဗဟိုပြု နိုင်ငံတကာကုန်သွယ်ရေးကွန်ယက်ဟု ရှုမြင်သောကြောင့်တည်း။ ယင်းကို ကာပြန်သည့်အနေဖြင့် အမေရိကန်၊ ဂျပန်နှင့် ဩစတေးလျတို့ ပေါင်းကာ အပြာစက်ကွန်ယက်အမည်ရှိ အခြေခံအဆောက်အဦများ ဆောက်လုပ်မှု ဆန်းစစ်ရေးလုပ်ငန်းကို ၂၀၁၉ ခုတွင် ထူထောင်ထားသည်။ စီးပွားရေးအကြံပေးအဖွဲ့တခုမှ လေ့လာချက်အရမူ ရေတလမ်းကုန်းတမ်းအစီအစဉ်သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဂျီဒီပီကို ၂၀၄၀ ပြည့်မှစ၍ တနှစ်လျှင် ဒေါ်လာ ၇.၁ ထြီလျံမျှ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တရုတ်နိုင်ငံ၏ နိုင်ငံခြားဆက်ဆံရေး
ကွမ်းခြံကုန်းရွာ၊ ဂွေးတောက်
ကွမ်းခြံကုန်းရွာ၊ ဂွေးတောက်
ကျုံကန်ရွာ၊ လက်ပန်ပင်
ကျုံကန်ရွာ၊ လက်ပန်ပင်
ကော့ဒုံရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
ကော့ဒုံရွာ(Kawtdon)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ ကော့ပေါက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၆၃၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကော့ပေါက်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၁၁၈၃ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၅၄၇၆ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့ကရိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အင်းကြင်းကုန်းရွာ၊ ထန်းပင်ကန်
အင်းကြင်းကုန်းရွာ၊ ထန်းပင်ကန်
ဘုံခေါင်းရွာ၊ ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရှင်တော် (ဒိုင်းနက်)ရွာ၊ ရှင်တော် (ဒိုင်းနက်)
ရှင်တော် (ဒိုင်းနက်)ရွာ၊ ရှင်တော် (ဒိုင်းနက်)
NGC 53
NGC 53 သည် Tucana ကြယ်စုတန်းမှ ခရုပတ်ပုံစံ ဂယ်လက်ဆီဖြစ်ပြီး နက္ခတ္တပညာရှင် ဂျွန် ဟာရှယ် ဆိုသူမှ ၁၈၃၆ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၅ ရက်နေ့တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ယင်းသည် အချင်းအားဖြင့် အလင်းနှစ် ၁၂၀၀၀၀ ကျယ်ပြောကာ နဂါးငွေ့တန်း ဂယ်လက်ဆီခန့် ကြီးမားသည်။
​မျှော့ထူရွာ၊ ဂွေးတောက်
မျှော့ထူရွာ၊ ဂွေးတောက်
သာယာကုန်းရခိုင်ရွာ
သာယာကုန်းရခိုင်ရွာ
နမ့်မော်လိပ်ရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
နမ့်မော်လိပ်ရွာ (Nammawleik)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်၊ နမ့်ပါချီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၁၀၄၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နမ့်ပါချီးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၆၁၉ ဦး၊ မ ၁၈၆၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၄၈၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဟိုပုံးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ထိတန်(ဖျား)ရွာ၊ လက်ပန်ပင်
ထိတန်(ဖျား)ရွာ၊ လက်ပန်ပင်
ဝင်ဝရွာ၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်
ဝင်ဝရွာ (Winwa)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ဂန့်ဂေါခရိုင်၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်၊ လယ်ကြီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၉၂၁၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လယ်ကြီးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၉၃ ဦး၊ မ ၁၀၄၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၀၄၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဂန့်ဂေါမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခြောက်နိုင်ငံ မျက်နှာစုံညီ စည်းဝေးပွဲ
ခြောက်နိုင်ငံ မျက်နှာစုံညီ စည်းဝေးပွဲသည် မြောက်ကိုရီးယားနိုင်ငံ၏ ဖျက်အားပျင်းလက်နက်အရေး ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် စည်းဝေးပွဲဖြစ်သည်။ ဤစည်းဝေးပွဲတွင် ပါဝင်ဆွေးနွေးကြသော နိုင်ငံများမှာ
၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် မြောက်ကိုရီးယားမှ နျူကလီးယားလက်နက် မပြန့်ပွားရေးစာချုပ်မှ နုတ်ထွက်ခဲ့ပြီးနောက် သက်ဆိုင်ရာ ၆ နိုင်ငံမှ ဤဆွေးနွေးပွဲကို ကျင်းပခြင်းဖြစ်သည်။ ၂၀၀၃ ခုနှစ်မှ ၂၀၀၇ ခုနှစ်အကြား ၅ ကြိမ် ကျင်းပခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း မြင်သာထင်ရှားသည့် တိုးတက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ပဉ္စမအကြိမ်မြောက် ဆွေးနွေးပွဲ၏ တတိယအဆင့် ရောက်မှသာ မြောက်ကိုရီးယားက ၎င်း၏ နျူကလီးယား အဆောက်အအုံများကို ပိတ်ပစ်ရန်၊ မြောက်ကိုရီးယားအား လောင်စာ အကူအညီပေးရန်၊ အမေရိကန်၊ ဂျပန်စသည့်နိုင်ငံများနှင့် ပုံမှန်ဆက်ဆံရန် သဘောတူခဲ့သည်။
Ракетно-ядерная программа КНДР
ခါ့တူရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ခါ့တူရွာ(Khatu)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ ကဒေါ့ဇွမ်ဖော်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၀၄၄၉ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တောင်ရင်းရွာ၊ ဇင်ချောင်း
တောင်ရင်းရွာ၊ ဇင်ချောင်း
နားမွန်ရွာ၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်
နားမွန်ရွာ (Narmun)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်၊ နားမွန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၆၃၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားမွန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၂၄၂ ဦး၊ မ ၄၈၀၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၀၀၄၂ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ငါးနီများ
ငါးနီများ (အင်္ဂလိပ်: Red Snapper) ပစိဖိတ်ဒေသမှ ငါးနီများနှင့် ရောထွေမမှတ်ယူရန် သတိပြုရမည်။ ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်များကတည်းက မက္ကဆီကို နှင့် ဘရာဇီး တို့မှအမေရိကန်နိုင်ငံ သို့တင်သွင်းခဲ့သောငါးများဖြစ်သည်။
နားမွန်ရွာ၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဒေးဗစ်ဟို (သိပ္ပံပညာရှင်)
ဒေးဗစ်ဟို (何大一) သည် ထိုင်ဝမ်ဇာတိ အမေရိကန်နိုင်ငံသား AIDS ရောဂါ ကုသနိုင်ရေးအတွက် လေ့လာသည့် သုတေသီ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ၁၉၉၆ ခုနှစ်တွင် တိုင်းမ်မဂ္ဂဇင်းမှ ထိုနှစ်၏ ဩဇာအကြီးမားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ငါးကျီးရွာ၊ သက်ရင်းကုန်း
ငါးကျီးရွာ (Ngargyi)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်၊ သက်ရင်းကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၄၆၁၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ သက်ရင်းကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၆၆ ဦး၊ မ ၉၃၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၇၉၈ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကွင်းလျားလေးရွာ၊ ဦးတို
ကွင်းလျားလေးရွာ၊ ဦးတို
NGC 54
NGC 54 သည် စီတပ် ကြယ်စုတန်းမှ ခရုပတ်ပုံစံ ဂယ်လက်ဆီဖြစ်ပြီး နက္ခတ္တပညာရှင် Wilhelm Tempel ဆိုသူမှ ၁၈၈၆ ခုနှစ်တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ယင်းသည် အချင်းအားဖြင့် အလင်းနှစ် ၉၀၀၀၀ ကျယ်ပြောပြီး နဂါးငွေ့တန်း ဂယ်လက်ဆီထက် အနည်းငယ် ပိုသေးငယ်သည်။
ကော့ငှင့်ရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
ကော့ငှင့်ရွာ(Kawthngint)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ ကော့ပေါက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၆၃၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကော့ပေါက်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၁၁၈၃ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၅၄၇၆ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့ကရိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တာနားရွာ၊ ဆုံကုန်း
တာနားရွာ၊ ဆုံကုန်း
စပေရွာ၊ လက်ပန်ပင်
စပေရွာ၊ လက်ပန်ပင်
မီးပုံးပျံ
မီးပုံးပျံသည် လူလုပ်သော မိုးပျံသည့် ပစ္စည်းများအနက်မှ ရှေးအကျဆုံး တီထွင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် မီးပုံးပျံ ဦးကျော်ရင်သည် မီးပုံးပျံစီး၍ စွန့်စားမှု အမျိုးမျိုး လုပ်ပြသည့်အတွက် လူသိများသည်။ တောင်ကြီး တန်ဆောင်တိုင် မီးပုံးပျံပွဲတော်သည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် နှစ်စဉ် အစည်ကားဆုံးကျင်းပသော မီးပုံးပျံပွဲတော် ဖြစ်သည်။
Ballōn (lyftcræft) Luchtballonခွေးကိုက်တတ်သည်သတိရှိပါ
ကောင်းခါးရွာ၊ နမ့်တောင်း
ကောင်းခါးရွာ (Kawnghkar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မူဆယ်ခရိုင်၊ မူဆယ်မြို့နယ်၊ နမ့်တောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၈၁၂၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နမ့်တောင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၃၁ ဦး၊ မ ၁၄၂၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၈၅၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မူဆယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လူဝံ
လူဝံသည် မျောက်ဝံလေးမျိုးတွင် ဒုတိယအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ အကြီးဆုံးနှင့်ကြမ်းကြုတ်ခတ်ထန်ပြီး အသန်စွမ်းဆုံး မျောက်ဝံမျိုးမှာ ဂေါ်ရီလာမျောက်ဝံဖြစ်၍ အခြားမျောက်ဝံမျိုးမှာ ချင်ပန်ဇီမျောက်ဝံနှင့် မျောက်လွှဲကျော်တို့ဖြစ်ကြသည်။
လူဝံသည် ဂေါ်ရီလာမျောက်ဝံနှင့် ချင်ပန်ဇီမျောက်ဝံတို့ကဲ့သို့ လူနှင့်အလွန်တူသည်။ လူဝံအထီးကြီးသည် တစ်ခါတစ်ရံ လေးပေခွဲမှ ငါးပေအထိမြင့်သည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တုတ်ခိုင်၍ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နီညို ညိုအမွှေးရှည်များ ဖုံးအုပ်လျက်ရှိသည်။ ခြေထောက်များမှာတို၍ လက်တံများက ခြေထောက်ထက်ပိုရှည်ရာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်လိုက်သည့်အခါ ခုနစ်ပေထိပင်ရှည်သည်။ လူဝံသည် မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည့်အခါ လက်တံ များသည် ခြေမျက်စိထိမှီကြသည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သည့်အခါ လက်ခေါက်ဆစ်များကို အသာအသာဖိ၍ လျှောက်တတ်ကြသည်။ လူဝံတို့၏ ဇာတိနေရပ်မှာ အရှေ့အိန္ဒိယကျွန်းစုရှိ ဗော်နီယိုကျွန်း နှင့် ဆူမတြားကျွန်း စိမ့်တောများဖြစ်ကြသည်။ လူဝံများသည် မြေကြီးပေါ် တွင် မတ်မတ်ရပ်၍ လမ်းလျှောက်ရာ၌ ကိုးရိုးကားယား နိုင်လှသော်လည်း သစ်ပင်များပေါ်၌ကား အလွန်ကျင်လျှင်၏။ တောထဲရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်မှတစ်ပင်သို့၊ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းမှတစ်ကိုင်းသို့ လွှဲ၍လွှဲ၍ ခုန်သွားလေ့ရှိကြသည်။ သစ်သီးဝလံများနှင့် အရည်ရွှမ်းသောသစ်ဥသစ်ဖုများကို စားသောက်ကြသည်။ လူဝံများသည် အထီး အမ နှစ်ကောင်တွဲသော်လည်းကောင်း၊ သားငယ် သမီးငယ် နှစ်ကောင် သုံးကောင်ပါသော မိသားစုကလေးဖြင့်သာသော်လည်းကောင်း နေထိုင်လေ့ရှိကြသည်။ အုပ်စုဖွဲ့၍ သွားလာနေထိုင်လေ့မရှိချေ။
လူဝံများသည် အမြီးမရှိ။ မျောက်ကဲ့သို့ ပါးစောင်အိတ်လည်းမရှိချေ။ လူဝံများသည် အေးချမ်းစွာနေထိုင်ကြသည်။ သို့သော် ရန်စခံရ သောအခါမျိုးတွင် ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်ရန်မူတတ်သည်။ နေဝင်ချိန်တွင် သစ်ပင်များပေါ်၌ ပြုလုပ်ထားသော အသိုက်များထဲ၌ အိပ်စက်ကြသည်။ ဖမ်းဆီးရမိထားသော လူဝံများကို အလွယ်တကူနှင့် သင်ကြားယူနိုင်သည်။ လူတို့ပြုလုပ်သမျှကို အတုခိုး၍ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ ချင်ပန်ဇီမျောက်ဝံ တို့လောက် အသိဉာဏ်မကောင်းသော်လည်း ယင်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာ အနေအထားကို ပြောင်းလဲတတ်သောကြေင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းပေ သည်။ လူဝံသည် ပါဏဗေဒအလိုအရ ပရိုင်းမိတ်မျိုးစဉ်တွင် ဆီမိုင်အီဒီး မျိုးရင်း၌ပါဝင်သည်။ ဂေါ်ရီလား မျောက်ဝံမျိုးလောက် ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန် ခြင်းမရှိချေ။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မျောက်ဝံ
ကျိုတိုမြို့
ကျိုတိုမြို့ (京都) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ ဟွန်ရှူးကျွန်း အလယ်ပိုင်း ဒေသတွင် တည်ရှိသည့် ရှေးဟောင်း မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ လူဦးရေ ၁ သန်းခွဲခန့် ရှိပြီး ဂျပန်၏ မြို့တော်ဟောင်း ဖြစ်သည်။ ဤမြို့သည် ဂျပန်ယဉ်ကျေးမှု စတင်ထွန်းကားရာ မြို့ဖြစ်သည်။ "အရှေ့ဖျား ရောမမြို့တော်" ဟုလည်း တွင်သည်။ ဂျပန်နိုင်ငံတွင် စတုတ္ထအကြီးဆုံးမြို့ကြီးဖြစ်၍ ၇၉၄ ခုနှစ်မှ ၁၈၆၈ ခုနှစ်တိုင် မင်းနေပြည်တော် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပေါ်၌ အလှဆုံးသော မြို့ကြီးတစ်မြို့လည်း ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်း အနုပညာ၏ လက်ရာဖြစ်သော အဆောက်အုံကြီးများ၊ လှပသော ပန်းဥယျာဉ်များ၊ ဘုံအဆင့်ဆင့်ရှိသော စေတီပုထိုးများ၊ ကျောင်းကန်တန်ဆောင်းကြီးများဖြင့် သိုက်မြိုက်တင့်တယ်လှသော မြို့ကြီးဖြစ်သည်။ အဆောက်အအုံနှင့် လမ်းများတည်ဆောက်ထားပုံမှာ တရုတ်ဆန်သည်။ လမ်းမကြီးများမှာ ဖြူးဖြောင့်ကျယ်ဝန်းပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထောင့်မှန်ကျကျ ဖြတ်လျက် ရှိလေသည်။
<!--
သမိုင်း
Although archaeological evidence places the first human settlement on the islands of Japan to approximately 10,000 BC, relatively little is known about human activity in the area before the 6th century AD. During the 8th century, when the powerful Buddhist clergy became involved in the affairs of the Imperial government, the Emperor chose to relocate the capital to a region far from the Buddhist influence. Emperor Kammu selected the village of Uda, at the time in the Kadono district of Yamashiro Province, for this honor.
The new city, Heian-kyō (平安京 "tranquility and peace capital"), became the seat of Japan's imperial court in 794, beginning the Heian period of Japanese history, named after Chinese word for capital city, jingdu (京都). In Japanese, the city has been called Kyo (京), Miyako (都) or Kyo no Miyako (京の都). In the 11th century, the city was renamed Kyoto ("capital city"). Kyoto remained Japan's capital until the transfer of the government to Edo in 1868 at the time of the Imperial Restoration. (Some believe that it is still a legal capital: see Capital of Japan.) After Edo was renamed Tokyo (meaning "Eastern Capital"), Kyoto was known for a short time as Saikyo (西京 Saikyō, meaning "Western Capital").
An obsolete spelling for the city's name is Kioto; it was formerly known to the West as Meaco or Miako (都; miyako, meaning "the seat of Imperial palace" or "capital".). Another term commonly used to refer to the city in the pre-modern period was Keishi (京師), meaning "metropolis" or "capital".
There was some consideration by the United States of targeting Kyoto with an atomic bomb at the end of World War II because, as an intellectual center of Japan, it had a population "better able to appreciate the significance of the weapon." In the end it was decided to remove the city from the list of targets due to the insistence of Henry L. Stimson, Secretary of War in the Roosevelt and Truman administrations. The city was largely spared from conventional bombing as well, although small-scale air raids did result in casualties.
As a result, Kyoto is one of the few Japanese cities that still has an abundance of prewar buildings, such as the traditional townhouses known as machiya. However, modernization is continually breaking down the traditional Kyoto in favor of newer architecture, such as the Kyoto Station complex.
ယဉ်ကျေးမှု
ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ရှေးမြို့တော်အဖြစ် တည်ရှိခဲ့သည့် ကျိုတိုမြို့သည် ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် အတွင်း ဟီရိုရှီးမားနှင့် နာဂါစာကီကဲ့သို့ ဗုံးကျဲဖျက်ဆီးခြင်း မခံခဲ့ရပေ။ ကျိုတိုမြို့သည် ဂျပန်နိုင်ငံတွင် ရှေးမူရှေးဟန်များကို အကောင်းဆုံး ထိန်းသိမ်းနိုင်သည့် မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည်။ ဘုရားကျောင်းနှင့် နတ်ကွန်း ၂၀၀၀ ခန့်၊ နန်းတော်၊ ပန်းခြံနှင့် အခြား ရှေးရိုးဟန် အဆောက်အအုံ အများအပြားကို တွေ့ရှိနိုင်သည်။ ထို့အပြင် သာသနာရေးအချက်အချာမြို့ဖြစ်သည်။ တန်ဆောင်းကျောင်းကြီးများမှာ ကြီးမားခန့်ညားသော သစ်ပင်ကြီးများအကြား၌ မြေခုံအဆင့်ဆင့်နှင့် တင့်တယ်စွာ တည်ရှိကြသည်။ ယင်းတို့အနက် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှာ ကမ္ဘာပေါ်၌ အကြီးဆုံးသော သစ်အဆောက်အအုံကြီးဖြစ်သည်။ အခြားအဓိကရ အဆောက်အအုံမှာ ဂျပန်မင်းများ စံပျော်ခဲ့သော နန်းတော်ကြီးနှင့် နီဂျိုရဲတိုက်ကြီးဖြစ်သည်။ ထိုရဲတိုက်ကြီးမှာ ၁၅ ရာစု၊ စံပြဗိသုကာလက်ရာ ဖြစ်သည်။ ကျိုတိုမြို့တွင် တက္ကသိုလ်နှစ်ခုရှိသည်။ ခေတ်မှီ စက်ရုံအလုပ်ရုံများ မရှိချေ။ ပိုးထည်၊ ကြွေထည်၊ ပန်းထိမ်၊ ပန်းပု စသော လက်မှုလုပ်ငန်းများကိုသာ လုပ်ကိုင် ကြသည်။ ထိုလုပ်ငန်းများတွင် အခြားဂျပန်မြို့များက ကျိုတိုမြို့ကို မယှဉ်နိုင်ကြချေ။ ကျိုတို ဆင်ခြေဖုံးတွင် လက်ဖက်ပင် အကြီးအကျယ်စိုက်ပျိုးသည်။ ကျိုတိုလက်ဖက်ခြောက်မှာ ဂျပန်နိုင်ငံတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြည်ပမတင်ပို့ဘဲ နိုင်ငံတွင်း၌သာ သုံးစွဲလေသည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် မင်းနေပြည်တော်ဖြစ်ခဲ့ရာမှ မေဂျီဘုရင်လက်ထက်တွင် တိုကျိုသို့ မြို့တော်ပြောင်းလိုက်သည်။ သို့သော်ငြားလည်း ဂျပန်မင်းများသည် ကျိုတိုနန်းတော်ကြီး၌သာလျှင် ဘိသက်ခံလေ့ရှိကြသည်။ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ဂျပန်မြို့ကြီးများအနက် ကျိုတိုတစ်မြို့သာလျှင် မဟာမိတ်တို့၏ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခဲ့လေသည်။ ကျိုတိုလူဦးရေမှာ ၁၉၅၀ ပြည့်နှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ ၁၁, ၀၁၈, ၅၃ ဖြစ်သည်။
ဓာတ်ပုံများ
ဘုရားကျောင်းများ
ကိုးဆောင်ရွာ
ကိုးဆောင်ရွာ
လာဘဂရဟဇာတ်
တိကနိပါတ် - ၄။ အဗ္ဘန္တရဝဂ် -(၂၈၇) လာဘဂရဟဇာတ်။ ။ လူအများသည် များသောအားဖြင့် မကောင်းသော စီးပွားရှာမှုနှင့် အသက်မွေးမှုရှိ၏ဟု ဆရာ ပြောပြသဖြင့် စက်ဆုပ်ရွံရှာကဲ့ရဲ့သော ရသေ့ရဟန်းပြုလျက် တောထွက်သော လုလင်အကြောင်း။
ပါးအင်္ဂါစု လာဘ်ရမှု
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရှင်သာရိပုတ္တရာ၏ အတူနေ တပည့်ရဟန်းသည် ရှင်သာရိပုတ္တရာထံ ချည်းကပ်ပြီးလျှင် “အရှင်ဘုရား ... အကျွန်ုပ်အား လာဘ်ရကြောင်းဖြစ်သော အကျင့်ကို ဟောတော်မူပါ၊ အဘယ်သို့ ကျင့်သောသူသည် သင်္ကန်း စေသာ လာဘ်လာဘကို ရပါသနည်း” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ထိုအခါ ရှင်သာရိပုတ္တရာသည် “ငါ့ရှင် ... ဟီရိဩတ္တပ္ပကို ဖျက်ပြီးလျှင် ရဟန်းအဖြစ်ကို စွန့်လွှတ်၍ -
(၁) မရူးသော် ရူးသကဲ့သို့ဖြစ်ခြင်း၊
(၂) ကုန်းတိုက်ခြင်း၊
(၃) ကချေသည်နှင့်တူခြင်း၊
(၄) ဖရိုဖရဲသော စကားရှိခြင်း။
ရှင်သာရိပုတ္တရာလည်း မြတ်စွာဘုရားထံ ချဉ်းကပ်၍
ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထားလေလျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် “ချစ်သား ရှင်သာရိပုတ္တရာ ... ထိုရဟန်းသည် ယခုအခါ၌သာ လာဘ်ရကြောင်းဖြစ်သော အကျင့်ကို ကဲ့ရဲ့သည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ကဲ့ရဲ့ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အင်္ဂါလေးသွယ် စက်ဆုပ်ဖွယ်
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ပုဏ္ဏာမျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်ကပင် ဗေဒင်သုံးပုံနှင့်တကွ တစ်ဆယ့်ရှစ်ပါးသော အတတ်တို့၌ တစ်ဖက်ကမ်းရောက် တတ်မြောက်လိမ္မာသဖြင့် ဒိသာပါမောက္ခဆရာဖြစ်၍ တပည့်လုလင် ငါးရာတို့အား အတတ်ပညာကို သင်ကြားကာနေ၏။
ထိုလုလင် ငါးရာတို့တွင် လုလင်တစ်ယောက်သည် အကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံ၏။ ထိုလုလင်သည် တစ်နေ့သ၌ ဆရာထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ “ဆရာ ... သတ္တဝါတို့အား အဘယ်ကြောင့် လာဘ်လာဘ ဖြစ်သနည်း၊ လာဘ်လာဘ ဖြစ်ကြောင်းဖြစ်သော အကျင့်ကို ပြောပါ” ဟု တောင်းပန်မေးမြန်း၏။ ထိုအခါ ဆရာသည် လုလင်အား -
“အမောင် ...
(၁) အရူးကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်း၊
(၃) ကချေသည်ကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်း၊
(၄) ဖရိုဖရဲကြဲသော စကားရှိခြင်း -
ဆတန်ယမ်ရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ဆတန်ယမ်ရွာ(Satanyam)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ ကဒေါ့ဇွမ်ဖော်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၁၉၈ ဖြစ်သည်။
လာဘဂရဟဇာတ်
အင်္ဂါလေးသွယ် စက်ဆုပ်ဖွယ်
ဤလေးပါးသော အကြောင်းနှင့် ပြည့်စုံသော သူသည် မိုက်မဲတွေဝေသူတို့ထံမှ လာဘ်လာဘကိုရ၏။ ဤသည်တို့ကား သင့်အား ပေးအပ်သော အဆုံးအမဖြစ်၏” –
ဆတန်ယမ်ရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လာဘဂရဟဇာတ်
အင်္ဂါလေးသွယ် စက်ဆုပ်ဖွယ်
ဟု ပြောဆိုလေ၏။ တပည့်လုလင်သည် ဆရာစကားကို ကြားလျှင် -
“ဆရာ ... ကိုယ်ကိုဖျက်ဆီး၍ အဓမ္မကို ကျင့်ခြင်းဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရခြင်းကို အလွန်စက်ဆုပ်ပါ၏၊ အဓမ္မဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ရှာမှီးခြင်းထက် ရသေ့ရဟန်း ပြုပြီးလျှင် နေရာမရှိဘဲ သပိတ် လက်စွဲ၍ ဆွမ်းခံကာ အသက်မွေးခြင်းသည် မွန်မြတ်လှ၏” –
ဟု လာဘ်လာဘ ဖြစ်ခြင်းအကြောင်းကို ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်၍ ရသေ့ရဟန်းအဖြစ်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆို ချီးကျူးပြီးလျှင် တောထွက်ကာ ရသေ့ရဟန်းပြု၍ တရားသဖြင့် ဆွမ်းကိုရှာမှီးလျက် အဘိညာဉ် သမာပတ်တို့ကို ဖြစ်စေ၍ သေလွန်သောအခါ ဗြဟ္မာပြည်သို့ လားရ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ လာဘ်ရကြောင်းအကျင့်ကို ကဲ့ရဲ့သောလုလင်သည် - ယခုအခါ ကဲ့ရဲ့သောရဟန်း
ဆရာပုဏ္ဏားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၂) စည်းစိမ်, ဥစ္စာ၊ ဖြစ်ကြောင်းမှာ၊ မှတ်ပါဤလေးအင်။
(၃) ပညာရှိကား၊ သူတော်ကား၊ လားလားမလိုချင်။
လာဘဂရဟဇာတ် ပြီး၏။
တက်ဆိပ်ရွာ၊ သောင်ကြီး
တက်ဆိပ်ရွာ၊ သောင်ကြီး
ဖာရ်လုံရွာ၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်
ဖာရ်လုံရွာ (Hparyanlong)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်၊ ဟွေကွယ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၂၁၇၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟွေကွယ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၅၉၆ ဦး၊ မ ၁၄၇၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၀၆၇ ဦးနေထိုင်သည်။ ဒေသအခေါ်မှာ ဖားရံလုံ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျိုင်းတုံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သဲတောရွာ၊ သဲတော
သဲတောရွာ၊ သဲတော
Johann Alois Senefelder
ဩစတြီးယန်းနိုင်ငံသား တီထွင်သူ Johann Alois Senefelder ကို ၁၇၇၁ ခုနှစ် နိုင်ဝင်ဘာလ ၆ ရက်နေ့တွင်မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူသည် အနုပညာသည်၊ ဇာတ်ဆောင်နှင့် ပြဇာတ်များကို ရေးသားထုတ်ဝေသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လစ်သိုဂရပ်ဖီ (Lithography) ကို တီထွင်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည်ငယ်စဉ်က မြူးနစ်မြို့တွင် ပညာသင်ကြားပြီး ဥပဒေဘာသာရပ်ဆိုင်ရာဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့သည်။
လက်ပန်ရွာ၊ လက်ပန်ပင်
လက်ပန်ရွာ၊ လက်ပန်ပင်
နမ့်ပါချီးရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
နမ့်ပါချီးရွာ (Namparchee)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်၊ နမ့်ပါချီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၁၀၃၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နမ့်ပါချီးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၆၁၉ ဦး၊ မ ၁၈၆၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၄၈၂ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဟိုပုံးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မှန်ကူသာရွာ၊ ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝါရှင်တန်ပို့စ်
ဝါရှင်တန်ပို့စ် (the Washington Post, the Post) သည် ဝါရှင်တန်ဒီစီတွင် ထုတ်ဝေသော အမေရိကန် နေ့စဉ်သတင်းစာဖြစ်၍ ဝါရှင်တန်မြို့ပြနယ်မြေတွင် စောင်ရေအား အကောင်းဆုံးသတင်းစာဖြစ်သည်။ ထို့နောက် နိုင်ငံတွင်း၌ ဖတ်သူအင်အားသည်လည်း များပြားသည်။ နေ့စဉ် ဆိုက်ကြီးမူကို ဝါရှင်တန်ဒီစီ၊ မယ်ရီလန်း၊ ဗာဂျီးနီးယား ပြည်နယ်တို့အတွက် ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေသည်။ သတင်းစာသည် ပူလစ်ဇာဆု ၆၉ ကြိမ်အထိ ရရှိထားကာ နယူးယောက်တိုင်းစ်ပြီးလျှင် ဒုတိယအများဆုံးရရှိထားခြင်းဖြစ်၏ ။ ဝါရှင်တန်ပို့စ်မှ သတင်းသမားများသည်လည်း နီးမန်အဖွဲ့ဝင်ဆု (Nieman Fellowship) ၁၈ ကြိမ်၊ အိမ်ဖြူတော် သတင်း ဓာတ်ပုံသမားများအဖွဲ့ဆု ၃၆၈ ကြိမ် ရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။   သတင်းစာကို နိုင်ငံရေးသတင်းဖော်ပြထုတ်ပြန်ချက်များကြောင့် လူသိများကြ၍ နိုင်ငံခြားသတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းဖြန့်ဝေမှုကို လုပ်ဆောင်နိုင်သော အနည်းငယ်သာကျန်တော့သည့် သတင်းစာများထဲက တစ်ခုလည်းဖြစ်ပေသည်။
၁၈၇၇ တွင် တည်ထောင်ခဲ့ကာ အစောပိုင်းနှစ်ကာလများတွင် ပိုင်ဆိုင်သူအချို့ ပြောင်းလဲမှုများရှိပြီး ငွေရေးကြေးရေး၊ တည်းဖြတ်သူ ပြဿနာများကို ရင်ဆိုင်ရုန်းကန်ခဲ့ရကာ ထို့နောက် ငွေထောက်ပံ့သုံးစွဲနိုင်သူ ယူဂျီးန် မဲယာက သတင်းစာ၏ ၁၉၃၃ တွင် ဒေဝါလီခံရမည့်အခြေအနေမှ ဝယ်ယူခဲ့၍ အသစ်တဖန်ပြန်လည် တိုးတက်အောင်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ယင်းနောက် ကတ်သရင်း ဂရေဟမ်၊ ဖိလစ် ဂရေဟမ်တို့က အပြိုင်အဆိုင်ထုတ်ဝေနေသော သတင်းစာများကို ဈေးကွက်စီးနိုင်ရန် ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။
အင်တာနက်ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ ဝါရှင်တန်ပို့စ်၏ ပြည်တွင်း၊ နိုင်ငံတကာ ဖြန့်ကျက်နိုင်အားကို တိုးမြှင်နိုင်ခဲ့လေ၏ ။ ၂၀၁၃ အောက်တိုဘာတွင် ဂရေဟမ်မိသားစုက သတင်းစာကို နဲ့ရှ်ဦးပိုင် (Nash Holdings) သို့ အမေရိကန်ဒါ်လာ သန်း ၂၅၀ ဖြင့် ရောင်းချခဲ့ကြသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝါရှင်တန်ပို့စ်
သာယာကုန်းကမန်ရွာ
သာယာကုန်းကမန်ရွာ
လယ်မရွာ၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်
လယ်မရွာ (Lelma)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ဂန့်ဂေါခရိုင်၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်၊ လယ်မကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၉၁၆၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လယ်မကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၁၆၂ ဦး၊ မ ၁၁၅၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၃၁၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဂန့်ဂေါမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အလယ်ကွင်းရွာ၊ ဆုံကုန်း
အလယ်ကွင်းရွာ၊ ဆုံကုန်း
ခါကာဘိုရာဇီ အမျိုးသားဥယျာဉ်
ခါကာဘိုရာဇီ အမျိုးသားဥယျာဉ် (Khakaborazi National Park) သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ နောင်မွန်းမြို့နယ်တွင် တည်ရှိသည်။ ၁၉၉၆ ခုနှစ်တွင် အမျိုးသားဥယျာဉ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ အကျယ်အဝန်းမှာ ၁၄၇၂ စတုရန်းမိုင် (၃၈၁၀ စတုရန်းကီလိုမီတာ) ရှိသည်။
တည်နေရာ
မြောက်လတ္တီတွဒ်၂၈°၀၄'၊ အရှေ့လောင်ဂျီတွဒ် ၉၇°၅၀'၊ နောင်မွန်းမြို့နယ် ကချင်ပြည်နယ်တွင်တည်ရှိသည်။
သဘာဝအရင်းအမြစ်များ
အမြဲစိမ်းတော၊ ထင်းရှူးတော၊ ရွက်ကြွေတော(အပေါ်ပိုင်းစိုစွတ်) စသည့်တို့သည် ခါကာဘိုရာဇီ အမျိုးသားဥယျာဉ်၏ သစ်တောအမျိုးအစားများဖြစ်သည်။ ကတိုးချေ၊ ရှားပါးပန်ဒါနီများ၊ သားမင်း၊ တောင်ဆိတ်နီ (Red goral) များကိုတွေ့ရှိရသည်။ ပန်ဒါနီများသည် ရှာပါးသတ္တဝါများဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် ယခုအခါ ၁၀,၀၀၀ အောက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျုံကဒွန်းရွာ၊ ကျုံကဒွန်း
ကျုံကဒွန်းရွာ၊ ကျုံကဒွန်း
ချောင်းဝရွာ၊ သောင်ကြီး
ချောင်းဝရွာ၊ သောင်ကြီး
ဘုရားနီ (ဘုရားချောင်း)ရွာ၊ ဘုရားချောင်း
ဘုရားနီ (ဘုရားချောင်း)ရွာ၊ ဘုရားချောင်း
​မြောက်စုရွာ၊ ဆုံကုန်း
မြောက်စုရွာ၊ ဆုံကုန်း
စမ်းအိုင်ရွာ၊ ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်
စမ်းအိုင်ရွာ (Sanaing)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်၊ သရက်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၄၄၆၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ သရက်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၅၆ ဦး၊ မ ၄၈၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၉၃၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
NGC 46
NGC 46 သည် မိန် နက္ခတာရာမှ F8 ကြယ်တစ်စင်းဖြစ်ပြီး Edward Joshua Cooper ဆိုသူမှ အောက်တိုဘာလ ၂၂၊ ၁၈၅၂ ခုနှစ်တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ယင်းအား နက်ဗျူလာဟု မှားယွင်းစွာ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ကြယ်သည် အလင်းနှစ် ၉၆၂ ± ၂၈၁ ကွာဝေးသည်။
နောင်လေရွာ၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်
နောင်လေရွာ (Nawnglay)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်၊ နားမွန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၆၄၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားမွန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၂၄၂ ဦး၊ မ ၄၈၀၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၀၀၄၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝင်းမင်းသန်း
ဝင်းမင်းသန်း (၁၉၃၃ နိုဝင်ဘာ ၃၀ မွေး) သည် မြန်မာ အမျိုးသမီးသရုပ်ဆောင် ဖြစ်သည်။ ၁၉၅၄ ခုနှစ်တွင် ပြသခဲ့သော ခရမ်းရောင်လွင်ပြင် ဇာတ်ကား၏ သရုပ်ဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် သိကြသည်။
ငယ်ဘဝနှင့် ပညာရေး
၁၉၃၂ ခု၊ နိုဝင်ဘာလ ၃၀ ရက်တွင် ပဲခူးမြို့ ၌ မွေးသည်။ ရန်ကုန်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့သည်။ ဖခင်မှာ ဩစတြီးယားလူမျိုး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဌာန မန်နေဂျာ မစ္စတာ ဂျွန်ဆင် ဖြစ်ပြီး မိခင်မှာ ဗမာ ဖြစ်သည်။ ငယ်မည်မှာ ဝင်းဝင်းမြင့် ဖြစ်ပြီး ဘိုအမည်မှာ ဟဲလဂါဂျွန်ဆင် (Helga Johnson) ဟူ၏၊
ဂျပန်ဝင်သည့်အခါ မိသားစုလိုက် အိန္ဒိယနိုင်ငံသို့ စစ်ပြေးသည်။ အသက် ၁၄ နှစ်မတိုင်မီအထိ သီလရှင်ကျောင်းတွင် တက်ရောက်ခဲ့သည်။ အိန္ဒိယပြည် ဒါဂျီလင် ကျောင်းတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။ စစ်ကြီးပြီးချိန်တွင် ဝါသနာအလျောက် အင်္ဂလန်ရှိ ရွန်ဘာဘယ်လေ ကျောင်းတွင် တစ်နှစ်တာမျှ အကသင်ခဲ့သေးသည်။
ခရမ်းရောင်လွင်ပြင်၌ ပါဝင်ဖြစ်ခြင်း
၁၉၅၄ ခုတွင် အမေရိကန် ရုပ်ရှင် ဒါရိုက်တာ Robert Parrish ၏ သူငယ် ချင်းတစ်ဦးက ဝင်းမင်းသန်းအိမ် အလည်ရောက်သွားစဉ် ဝင်းမင်းသန်း ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့သည်။ ထိုဓာတ်ပုံကို Robert Parrish ထံ လှမ်းပို့လိုက်ရာ ခရမ်းရောင် လွင်ပြင် အတွက် ဝင်းမင်းသန်းကို ခေါင်းဆောင် မင်းသမီး တင်ရိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ရန်ကုန်ကို လိုက်လာပြီး ဝင်းမင်းသန်းကို ခေါင်းဆောင် မင်းသမီး လုပ်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ ဤသို့ဖြင့် လျှောက်လွှာ မတင်ဘဲနှင့် ဝင်းမင်းသန်းသည် ခရမ်းရောင် လွင်ပြင်မှာ ခေါင်းဆောင်မင်းသမီး ဖြစ်လာလေသည်။
သူမ၏ အတွေးအခေါ်
ဝင်းမင်းသန်းသည် ကာယိန္ဒြေရှင် ကြော့ရှင်းလှပသူ မြန်မာ့အမျိုးသမီး ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ The Purple Plain ဟူသောခရမ်းရောင်လွင်ပြင် ဇာတ်ကားမှာ နာမည်ကျော် မင်းသား ဂရေဂရီပက် (Gregory Peck) နှင့်အတူ ပါဝင်ရိုက်ကူးခဲ့သော သရုပ်ဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဝင်းမင်းသန်းသည် ထိုဇာတ်ကားတွင် ကျောင်းဆရာမလေး Anna အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ထားသည်။ ဝင်းမင်းသန်းမှာ အင်္ဂလိပ် စကားပြော ကောင်းသည်။ ဝင်းမင်းသန်းသည် အဆိုပါ ဇာတ်ကားတစ်ကားသာ သရုပ်ဆောင်ရိုက်ကူးသည်။ အမျိုးသမီးပေါင်း အယောက်၂၀၀ လောက် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပြီး ထုတ်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီက ဝင်းမင်းသန်းကို မင်းသမီးအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။