cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
တိရီဋဝစ္ဆဇာတ်
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရှင်အာနန္ဒာအား ပုဆိုးတစ်ထောင်ရခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
[ဤပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထုကား ဒုကနိပါတ်ဂုဏဇာတ်၌ အကျယ်ပြခဲ့ပြီ။]
တောရပ်မွေ့လျော် အလောင်းတော်
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ကာသိတိုင်းဝယ် ပုဏ္ဏားမျိုးဖြစ်၍ အမည်အားဖြင့် တိရီဋဝစ္ဆအမည်ရှိသတတ်၊ ထိုတိရီဋဝစ္ဆသတို့သားသည် အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အလုံးစုံသော အတတ်ပညာတို့ကို သင်ကြားတတ်မြောက်ပြီးလျှင် မိဘတို့ သေလွန်ခြင်းကြောင့် ထိန်လန့်တုန်လှုပ်သောစိတ်ရှိရကား တောထွက်၍ ရသေ့ရဟန်းပြုပြီးလျှင် တော၌ သစ်မြစ်သစ်သီးတို့ကို စားသောက်ကာနေလေ၏။
မင်းကြီးရေမရ တွင်းခုန်ချ
ထိုအခါ ဗာရာဏသီမင်းသည် ပစ္စန္တရာဇ်တွင် သူပုန်ထသဖြင့် သွား၍ နှိမ်နင်းရာ စစ်ရှုံးသဖြင့် သေဘေးမှ ကြောက်ရကား ဆင်ကိုစီး၍ပြေးလျက် တောသို့ဝင်သည်ရှိသော် ညချမ်းသောအခါ တိရီဋဝစ္ဆရသေ့ သစ်သီးရှာသွားခိုက် ကျောင်းသို့ရောက်လေ၏။ မင်းကြီးသည် တစ်နေ့လုံး နေပူတွင် အပြင်းအခန် လာခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ရေငတ်ရကား ရေကိုရှာလတ်သော် စင်္ကြံဦးတွင် ရေတွင်းကို မြင်လေ၏။ ခပ်ရန် ကြိုးနှင့်ရေပုံးကို ရှာ၍ကား မရ၊ ရေငတ်ခြင်းကို သည်းမခံနိုင်သဖြင့် ဆင်ဝမ်းတွင်းပတ်သော ကြိုးကိုယူ၍ ဆင်ကို ရေတွင်းနားတွင် ထားကာ ဆင်ခြေ၌ ကြိုးချည်လျက် ကြိုးစကိုကိုင်ကာ ရေတွင်းသို့ဆင်းရာ ကြိုးတိုနေသဖြ်င့ တစ်ဖန် အပေါ်ရုံပုဆိုးကို ဆက်ပြန်ရာ ခြေဖျားထိမိရုံမျှသာ မှီလေ၏။ ထိုအခါ အလွန်မချင့်မရဲ ဖြစ်လျက် သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် သေရခြင်းသာ မြတ်သေးသည်ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် ကြိုးကိုလွှတ်၍ ရေတွင်းထဲသို့ ဆင်းကာ ရေကို အလိုရှိတိုင်း သောက်လေ၏။ တစ်ဖန်ပြန်၍ မတက်နိုင်တော့သဖြင့် ရေတွင်းထဲတွင်သာ နေရ၏။ ဆင်သည် လိမ္မာသောဆင် ဖြစ်ရကား အရပ်တစ်ပါးသို့ မသွားဘဲ မင်းကြီးကိုသာ ကြည့်၍ နေ၏။
ဥယျာဉ်တော်တွင်း ကျောင်းဆောက်နှင်း
ရသေ့လည်း လခွဲလွန်သောအခါ ဗာရာဏသီပြည်သို့ရောက်၍ ဥယျာဉ်တော်သို့ဝင်ကာ တည်းခိုပြီးလျှင် နံနက်အခါ မြို့တွင်းသို့ ဆွမ်းခံဝင်လတ်သော် မင်းအိမ်တံခါးသို့ ရောက်လေ၏။ မင်းကြီးလည်း ထိုအခိုက် လေသွန်တံခါးဖြင့် ကြည့်လတ်သော် ရသေ့ကိုမြင်၍ သိသဖြင့် ပြာသာဒ်မှ ဆင်းသက်ကာ ပင့်ပြီးလျှင် ရာဇပလ္လင်တွင် သီတင်းသုံးစေ၏။ မိမိအတွက် စီရင်ထားသော အာဟာရကို ကပ်လှူကာ ရသေ့ကို ဥယျာဉ်တော်သို့ပင့်၍ ကျောင်းသင်္ခမ်းဆောက်လုပ်ပြီးလျှင် ရဟန်းပရိက္ခရာတို့ကို အပြည့်အစုံလှူဒါန်း၍ ဥယျာဉ်စောင့်ကို အပ်နှင်းကာ နန်းတော်သို့ပြန်လေ၏။
ထိုအခါမှစ၍ ရသေ့သည် မင်းကြီးနန်းတော်၌သာ နေ့စဉ် ဆွမ်းဘုဉ်းပေး၏။ များစွာသော ပူဇော်သက္ကာရရှိ၏။ သည်းမခံနိုင်သော အမတ်တို့သည် မနာလိုဝန်တိုကြသဖြင့် အိမ်ရှေ့မင်းသို့ ချဉ်းကပ်ကာ - “အရှင်မင်းမြတ် ... အကျွန်ုပ်တို့ မင်းကြီးသည် ရသေ့တစ်ပါးကို အလွန်မြတ်နိုး၏။ ဘယ်အမှုကိုမြင်၍နည်း၊ အရှင်တို့သည် မင်းကြီးကို ပြောဆိုပါဦးလော့” ဟု လျှောက်ထားကြကုန်၏။ အိမ်ရှေ့မင်းသည် အမတ်တို့စကားကို ကြားလျှင် ဝန်ခံကာ အမတ်တို့နှင့်တကွ မင်းကြီးထံသွားပြီးလျှင် - “ဖခင်မင်းကြီး ... ဤရသေ့ကား အတတ်ပညာ တစ်စုံတစ်ရာမရှိ၊ တောင်ဝှေးသုံးခွကို ကိုင်သော ဤရသေ့ကား - ဖခင်မင်းကြီး၏ ဆွေမျိုးဉာတိလည်း မဟုတ်၊ အဆွေခင်ပွန်း သူငယ်ချင်းလည်း မဟုတ်၊ သို့ဖြစ်လျက် အဘယ်ကြောင့် ထမင်းဦးကို ပေးလှူဘိသနည်း” – ဟု မေးလျှောက်လေ၏။
အရှင့်ကျေးဇူး မေ့အပ်ဖူး အထူးမှာကြားခဲ့
မင်းကြီးလည်း သားတော် အိမ်ရှေ့မင်း၏ စကားကို ကြားလျှင် “သားတော် ... ပစ္စန္တရာဇ်သို့သွား၍ သူပုန်တို့ကို နှိမ်နင်းရာ စစ်ရှုံး၍ ဗိုလ်ပါနှင့်ကွဲပြီး ခမည်းတော် နှစ်ရက်၊ သုံးရက် မလာဘဲနေ၏၊ အမှတ်ရ၏လော” ဟု မေး၏။ “ဖခင်းမင်းကြီး ... အမှတ်ရပါသည်” ဟု လျှောက်၏။
“သားတော် ... ငါ့မှာ ရသေ့ကိုမှီ၍ အသက်ကိုရပေသည်၊ ရသေ့ကား ငါ၏အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်ပေသည်”ဟု ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းစုံကို ပြောကြားပြီးလျှင် “သားတော် ... အသက်ကိုပေးသော ကျေးဇူးရှင် ငါ့ထံရောက်လာရာ မင်းအဖြစ်ကိုပေးသော်လည်း ကျေးဇူးမကျေနိုင်” ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် - “သားတော် ... ဘေးရန်တို့ကြောင့် စစ်ရှုံး၍ တစ်ယောက်ထီးတည်း ရေတွင်းထဲသို့ကျကာ ဒုက္ခရောက်နေသော ငါဖခင်အား - ဤရသေ့သည် ကြမ်းကြုတ်၍ ရေမရှိသော ရေတွင်းထဲမှ ဆယ်တင်ခဲ့၏။ ထိုကြောင့် ငါ့မှာ ရေတွင်းထဲက တက်နိုင်ခဲ့၏။ ဤရသေ့၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ဖြင့် ငါ့မှာ သေမင်းလက်မှ လွတ်မြောက်ကာ ဤလူ့ပြည်သို့ တစ်ဖန်ရောက်ခဲ့ရ၏။ ဤရသေ့ကား ပစ္စည်းလေးပါးကို အလှူခံထိုက်၏။ ဤရသေ့အား အသုံးအဆောင်ကို လှူဒါန်းကြလော့၊ ယဇ်ကို ပူဇော်ကြလော့” ဟု မင်းကြီးသည် ကောင်းပင်ပြင်ဝယ် လပြည့်ဝန်းကို ထင်စေဘိသကဲ့သို့ ရသေ့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ဖော်ပြသည် ရှိသော် အလုံးစုံသောသူတို့၌ ထင်မြင်လာကြကုန်၏။ သို့အတွက် လာဘသက္ကာရသည် အလွန်များလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ ဗာရာဏသီမင်းသည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၂) အသက်ကယ်ငြား၊ ရသေ့အား၊ မင်းဖျားဆပ်ခဲ့ဖူး။
တိရီဋဝစ္ဆဇာတ် ပြီး၏။
တာကျန်ဟော့ (တာကြားဟော့)ရွာ၊ ဝိုင်းမော်မြို့နယ်
တာကျန်ဟော့ (တာကြားဟော့)ရွာ(Tarkyanghawt(Tarkyarhawt))သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ ဝိုင်းမော်မြို့နယ်၊ ဝေါ့ချုံ့ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၈၅၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝေါ့ချုံ့ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၉၇၆ ဦး၊ မ ၂၇၅၅ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၅၇၃၁ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝိုင်းမော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကမ်းနားဒိုက်လျှားရွာ၊ နွားရေတိုက်
ကမ်းနားဒိုက်လျှားရွာ၊ နွားရေတိုက်
ရွက်ညိုးတောင် (အလယ်)ရွာ
ရွက်ညိုးတောင် (အလယ်)ရွာ
တံခွန်တိုင်ရွာ၊ သာအေးဒေါင့်
တံခွန်တိုင်ရွာ၊ သာအေးဒေါင့်
ဖါးကြွယ်ဝရွာ၊ အထက်သင်ပုန်းတန်း
ဖါးကြွယ်ဝရွာ၊ အထက်သင်ပုန်းတန်း
မြန်မာနိုင်ငံအင်ဂျင်နီယာအသင်း
မြန်မာနိုင်ငံအင်ဂျင်နီယာအသင်း (Myanmar Engineering Society) သည် ၁၉၉၅ ခုနှစ်တွင် စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သော ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖွံဖြိုးရေးကို ဦးတည်ဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည့် အသင်းကြီးဖြစ်သည်။ အသင်းတွင် ဌာနဆိုင်ရာအင်ဂျင်နီယာများ၊ နည်းပညာတက္ကသိုလ်များမှ ဆရာဆရာမများနှင့် ကျောင်းသားကျောင်းသူများ၊ ပြင်ပပုဂ္ဂလိက အင်ဂျင်နီယာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ အသင်းဝင်ပေါင်း ၂၂၅၆၂ ဦး ရှိထားပြီး ဗဟိုကော်မတီ တချို့မှာလည်း ဌာနဆိုင်ရာမှ တိုက်ရိုက်ခန့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သမိုင်းကြောင်း
၁၉၉၅ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၂၃ ရက်နေ့တွင် The Association of Engineers in Burma အား မြန်မာနိုင်ငံအင်ဂျင်နီယာအသင်း အဖြစ် ရန်ကုန်နည်းပညာတက္ကသိုလ် အစည်းအဝေးခန်းမတွင် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
ပြင်ပလင့်ခ်များ
ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံအခြေစိုက် အဖွဲ့အစည်းများ
ပေါ မစ်ချယ်
တတိယမြောက် ပေါ မစ်ချယ် (Paul Mitchell III ၊ ၁၉၅၆ နိုဝင်ဘာ ၁၄ - ၂၀၂၁ ဩဂုတ် ၁၅) သည် အမေရိကန်နိုင်ငံသား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်နှင့် နိုင်ငံရေးသမားဖြစ်ပြီး မီရှီဂန်ပြည်နယ်၏ ကွန်ဂရက်ဒိစတြိတ်(၁၀) တွင် အောက်လွှတ်တော်အမတ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းသည်။ ၂၀၁၆ ခုတွင် စ အရွေးခံရပြီး ၂၀၁၉ ခု၊ ဇူလိုင်လတွင် ၂၀၂၀ အတွက် ထပ်အရွေးမခံတော့ဟု ကြေညာသည်။ ရီပဗ္ဗလစ်ကန်ပါတီဝင်ဖြစ်ပြီး ၂၀၂၀ ပြည့်၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် ပါတီမှ ထွက်ကာ တသီးပုဂ္ဂလအဖြစ် ရွေးချယ်ခံမည်ဟု လူထုအားအသိပေးသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:၁၉၅၆ မွေးဖွားသူများ ကဏ္ဍ:၂၀၂၁ ကွယ်လွန်သူများ
ချောင်းစောက်ရွာ၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်
ချောင်းစောက်ရွာ (Chaungzauk)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ ပဲခူးခရိုင်၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်၊ တူမောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၉၀၈၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ တူမောင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၉၇ ဦး၊ မ ၁၀၅၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၀၅၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်တံခါးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဥဿရွာ
ဥဿရွာ
မှင်ခုံးတိုင်ရွာ၊ မင်းပြင်
မှင်ခုံးတိုင်ရွာ၊ မင်းပြင်
ကျွဲလမ်းကုန်းရွာ၊ တော်ကြီး (ဇီးဖြူကုန်း)
ကျွဲလမ်းကုန်းရွာ၊ တော်ကြီး (ဇီးဖြူကုန်း)
လေးဖြူ
လေးဖြူ သည် မြန်မာ ရော့ခ် အဆိုတော် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ၁၉၆၅-ခုနှစ်၊ မေလ(၁၉)ရက်တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ အင်းလေးဇာတိ ဖြစ်သည်။ ရော့ခ် အဆိုတော် တစ်ဦးဖြစ်သည့် အငဲ ၏ အကို အရင်း ဖြစ်သည်။ မန္တလေးတက္ကသိုလ်မှ အင်္ဂလိပ်စာ အထူးပြုဖြင့် ဝိဇ္ဇာဘွဲ့ ရရှိခဲ့သည်။
ပရိသတ် တောင်းဆိုမှု
လေးဖြူသည် ၂၀၀၆ ခုနှစ်ခန့်မှစ၍ စင်မြင့်ဂီတ ဖျော်ဖြေပွဲများ၌ ပါဝင် သီဆိုခွင့်မရရှိပဲ ခေတ္တရပ်နားခဲ့ရသည်။ ၂၀၀၉-ခုနှစ်မှ စ၍ စင်မြင့်ဖျော်ဖြေပွဲများ၌ Iron Cross Band နှင့်အတူ ဆက်လက် သီဆိုခွင့်ရရှိခဲ့သည် ။ နာဂစ်မုန်တိုင်းဒဏ်ခံ ပြည်သူများ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ရန်ပုံငွေအတွက် ရည်ရွယ်ပြုလုပ်သော စင်မြင့်ဖျော်ဖြေပွဲ၌ အဆိုတော်လေးဖြူအား အားပေးကြိုဆိုသော သူ၏ အမာခံပရိသတ်များကြောင့် ရန်ပုံငွေ အများအပြား ရရှိခဲ့သည်။
မိသားစု
ဇနီးဖြစ်သူမှာ ဒေါ်နွယ်နွယ်သန်း ဖြစ်သည်။ သမီးကြီး ၏ အမည်မှာ ဆောင်းလေးဖြူ ဖြစ်ပြီး သားငယ်၏ အမည်မှာ တိမ်လေးဖြူ ဖြစ်သည်။
ထွက်ရှိပြီးသောသီချင်းခွေများ
"ဘင်္ဂလားပင်လယ်အော်" စီးရီးမှာ မြန်မာနိုင်ငံတွင် Mobile Stero ဖြင့် ပထမဆုံးတီးခတ်အသံသွင်းပြုလုပ်ထားသော တေးစီးရီးဖြစ်သည်။ Mobile Stero မှာ ကမ်းခြေတစ်ခု (သို့) တစ်ခုခုသောနေရာ၏ အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ကြိုတင်သီချင်းတိုက်ထားခြင်းမရှိပဲ ရင်ထဲကခံစားချက်အတိုင်း တီးခတ်သီဆိုပြီး အသံသွင်းခြင်းကို တစ်ပြိုင်နက်ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကလောကုန်းရွာ၊ ရှောပြာ
ကလောကုန်းရွာ၊ ရှောပြာ
မြောက်စုရွာ၊ မဖဲကွင်း
မြောက်စုရွာ၊ မဖဲကွင်း
အိုပက်
အိုပက် (OPEC) ခေါ် ရေနံတင်ပို့သော နိုင်ငံများ အသင်း Organization of the Petroleum Exporting Countries သည် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၁၉၆၅ တွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး ဋ္ဌာနချုပ်မှာ ဗီယင်နာမြို့ တွင် တည်ရှိသည်။
အဖွဲ့ဝင်များ
အဖွဲ့ဝင်ပေါင်း ၁၂ နိုင်ငံ ရှိသည်။ ယင်းတို့မှာ −
ရည်ရွယ်ချက်
ဖွဲ့စည်းရခြင်း ရည်ရွယ်ချက် အချို့မှာ−
သို့သော် အိုပက်သည် တခါတရံ ထိုရည်ရွယ်ချက်များ ကို အကောင်အထည် မဖော်နိုင်ပေ။
၁၈၈၅
၁၈၈၅
ဇန်နဝါရီလ
(၁) ရက်။
မတ်လ
(၁) ရက်။
ဧပြီလ
(၁) ရက်။
မေလ
(၁) ရက်။
ဇွန်လ
(၁) ရက်။
ဇူလိုင်လ
(၁) ရက်။
ဩဂုတ်လ
(၁) ရက်။
စက်တင်ဘာလ
(၁) ရက်။
အောက်တိုဘာလ
(၁) ရက်။
နိုဝင်ဘာလ
(၁) ရက်။
ငရွေးဝရွာ၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်
ငရွေးဝရွာ (Ngaywaywa)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မော်လိုက်ခရိုင်၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်၊ စစ်သောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၂၅၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖောင်းပြင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အောက်ဆီတိုဆင်
အောက်ဆီတိုဆင် (Oxytocin) ဆိုသည်မှာ ဟော်မုန်းတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး စွဲလမ်းမှုသံယောဇဉ်နှင့်ဆက်စပ်နေသောကြောင့် အချို့က သံယောဇဉ်ဟော်မုန်း (hormone of attachment) ဟုအမည်ပေးကြသည်။
ကန်ပြင်သာဇီရွာ
ကန်ပြင်သာဇီရွာ
တော်ကြီးရွာ၊ တော်ကြီး (ဇီးဖြူကုန်း)
တော်ကြီးရွာ၊ တော်ကြီး (ဇီးဖြူကုန်း)
ဒိုက်လျှားရွာ၊ နွားရေတိုက်
ဒိုက်လျှားရွာ၊ နွားရေတိုက်
ဖရုံပေါက်ရွာ၊ အထက်သင်ပုန်းတန်း
ဖရုံပေါက်ရွာ၊ အထက်သင်ပုန်းတန်း
လုတ်မောင်းရွာ၊ မိုင်းကိုင်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းကိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆွမ်ဂျာရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ဆွမ်ဂျာရွာ(Swunjar)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ အင်ဒုံးယန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၀၄၀၃ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အုန်းကုန်းရွာ၊ မဖဲကွင်း
အုန်းကုန်းရွာ၊ မဖဲကွင်း
ကျောင်းစုရွာ၊ ပွင့်ဖြူမြို့နယ်
ကျောင်းစုရွာ (Kyaungsu)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မင်းဘူးခရိုင်၊ ပွင့်ဖြူမြို့နယ်၊ ပေါက်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၆၂၈၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပေါက်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၇၂ ဦး၊ မ ၉၂၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၆၉၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပွင့်ဖြူမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဇီးဖြူကုန်းရွာ၊ တော်ကြီး (ဇီးဖြူကုန်း)
ဇီးဖြူကုန်းရွာ၊ တော်ကြီး (ဇီးဖြူကုန်း)
ကြာဥယျာဉ်ရွာမရွာ၊ စဉ့်ကူးမြို့နယ်
ကြာဥယျာဉ်ရွာမရွာ (Kyaruyinywarma)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ပြင်ဦးလွင်ခရိုင်၊ စဉ့်ကူးမြို့နယ်၊ ကြာဥယျာဉ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၂၃၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကြာဥယျာဉ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၆၇ ဦး၊ မ ၄၂၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၇၉၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စဉ့်ကူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဟိုနမ့်ရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
ဟိုနမ့်ရွာ (Honam)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်၊ လုံခုတ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၀၉၆၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လုံခုတ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၉၄၁ ဦး၊ မ ၁၉၇၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၉၁၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဟိုပုံးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကန်သာယာရွာ
ကန်သာယာရွာ
တဲရောင်ရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
တဲရောင်ရွာ(Teyawng)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ အင်ဒုံးယန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၉၃၉ ဖြစ်သည်။
ဝါးယားရွာ၊ ရှောပြာ
ဝါးယားရွာ၊ ရှောပြာ
ဝါးပိုးစုရွာ၊ တမြာ
ဝါးပိုးစုရွာ၊ တမြာ
နောင်တလာရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
နောင်တလာရွာ(Naungtalar)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ လောင်းကိုင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၅၆၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လောင်းကိုင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၈၆၈ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၄၀၆၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့ကရိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အက်ရှရက် ဂါနီ
၂၀၁၄ ခု၊ စက်တင်ဘာလ ၂၀ ရက်တွင် ပထမဆုံး ရွေးကောက်ခံရပြီး ၂၀၁၉ ခု၊ စက်တင်ဘာလ ၂၈ ရက် သမ္မတရွေးကောက်ပွဲတွင် ဒုတိယအကြိမ် ထပ် ရွေးခံရသည်။ ၂၀၂၀ ပြည့်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၈ ရက်တွင် မဲစာရင်းကိစ္စများပြီး၌ နောက်တကြိမ် ၂၀၂၀ ပြည့်၊ မတ်လ ၉ ရက်တွင် ကျမ်းကျိန်သည်။ ဒုတိယ ၅-နှစ်သက်တမ်းကို ၂၀၂၀ ပြည့်၊ မတ်လ ၉ ရက်က စတင်ထမ်းဆောင်၏။
ဂါနီသည် ယခင်က ကဘူးတက္ကသိုလ်၏ ပါမောက္ခချုပ်၊ နောက် ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဖူးသည်။
အာဖဂန်နစ္စတန်သို့ ၂၀၀၂ ခုတွင် မပြန်လာမီက မနုဿဗေဒပါမောက္ခအဖြစ် နာမည်ကျော်တက္ကသိုလ်များ (အထူးသဖြင့် ဂျွန်ဟော့ပကင်းတက္ကသိုလ်) တွင် စာပို့ချသည်။ နောက် ကမ္ဘာ့ဘဏ်တွင် အလုပ်ဝင်သည်။ အာဖဂန်နစ္စတန်သို့ ပြန်လာပြီးနောက် ၂၀၀၂ ခု၊ ဇူလိုင်လမှ ၂၀၀၄ ခု၊ ဒီဇင်ဘာလအတွင်း ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းသည်။ တာလီဘန်အစိုးရကြောင့် ချည့်နဲ့နေသော စီးပွားရေးကို ပြန်လည်တည့်မတ်ရန် အားထုတ်၏။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အာဖဂန်နစ္စတန်နိုင်ငံသားများ
သီလင် (တောင်)ရွာ၊ မြစ်သားမြို့နယ်
သီလင် (တောင်)ရွာ (Thilin(South))သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ မြစ်သားမြို့နယ်၊ သီလင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၈၆၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ သီလင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၇၉ ဦး၊ မ ၈၇၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၆၅၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြစ်သားမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
စစ်သောင်ရွာ၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်
စစ်သောင်ရွာ (Sitthaung)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မော်လိုက်ခရိုင်၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်၊ စစ်သောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၂၅၀ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖောင်းပြင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရွှေဘိုစုရွာ၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်
ရွှေဘိုစုရွာ (Shwebosu)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ ပဲခူးခရိုင်၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်၊ တူမောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၉၀၈၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ တူမောင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၉၇ ဦး၊ မ ၁၀၅၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၀၅၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်တံခါးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝါလှိုင်ခူရွာ၊ ဝိုင်းမော်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝိုင်းမော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျောင်းလွယ်ရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
ကျောင်းလွယ်ရွာ (Kyawngloi)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်၊ လုံခုတ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၀၉၆၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လုံခုတ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၉၄၁ ဦး၊ မ ၁၉၇၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၉၁၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဟိုပုံးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဒူတဇာတ်
တိကနိပါတ် - ၁။ သင်္ကပ္ပဝဂ် -၂၆၀ - ဒူတဇာတ်။ ။ တစ်သိန်းတန်သော မင်း၏ ပွဲတော်စာစားလို၍ ပရိယာယ်ဆောင်ကာ မင်းခွင့်ရသဖြင့် စားသောက်ပြီးလျှင် “အရှင်မင်းကြီး ... သတ္တဝါများသည် ဝမ်း၏တမန်ဖြစ်ကြသည်” ဟု လျှောက်ထားကောင်းသဖြင့် စည်းစိမ်များစွာခံစားရသော လုလင်အကြောင်း။
လျှပ်ပေါ်မှု ဆုံးမပြု
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လျှပ်ပေါ်လော်လည်သော ရဟန်းတစ်ပါးရှိလေ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းကို ခေါ်တော်မူ၍ “ချစ်သားရဟန်း ... သင်သည် ယခုအခါ၌သာလျှင်လျှပ်ပေါ်လော်လည်သည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း လျှပ်ပေါ်လော်လည်ဖူးပြီ၊ လျှပ်ပေါ်လော်လည်ခြင်းကြောင့် သန်လျက်ဖြင့် ဦးခေါင်းကို အဖြတ်ခံရမည်ဆဲဆဲ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီ” ဟု - မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
သိန်းထိုက်စာစား မင်းတရား
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်း၏သားဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အလုံးစုံသောအတတ်တို့ကို သင်ယူပြီးလျှင် အဖမင်းကြီး သေလွန်သဖြင့် မင်းအဖြစ်သို့ရောက်လေ၏။ စင်ကြယ် သန့်ရှင်းသော ဘောဇဉ်ရှိသည်အဖြစ်ကြောင့် ဘောဇနသုဒ္ဓိကမင်းဟု အမည်တွင်လေ၏။
ထိုဘောဇနသုဒ္ဓိကမင်းသည် တစ်ခုသော စားတော်ထမင်းခွက်၌ အဖိုးတစ်သိန်းထိုက်တန်အောင် ပြုပြင်စီရင်ကာ စားလေ့ရှိသတတ်၊ စားသောအခါလည်း အိမ်၌ စာလေ့မရှိ၊ မိမိစားသော အစီအရင်ကို မြင်သောသူများကို ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုစေလိုသောကြောင့် အိမ်တံခါးဝယ် မဏ္ဍပ်ဆောက်လုပ်ကာ တန်ဆာဆင်စေပြီးလျှင် ထီးဖြူဆောင်းမိုးထားသော ရွှေရာဇပလ္လင်ထက်၌နေ၍ အဖိုးတစ်သိန်းထိုက်တန်သော ရွှေခွက်၌ထည့်ကာ မင်းသမီးအပေါင်း ခြံရံလျက်စားတော်မူ၏။
စားမှုလော်လည် ဘေးရန်မှီ
ထိုအခါ လျှပ်ပေါ်လော်လည်သော ယောကျ်ားတစ်ယောက်သည် မင်းကြီးစားသော အစီအရင်ကို ကြည့်ရှုကာ အလွန်စားလိုသော ချင်ခြင်းကို ဖြေဖျောက်သည်းခံခြင်းငှာ မတတ်နိုင်ရကား - တစ်ခုသော ဥပါယ်သည်ရှိ၏ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် မြဲမြံစွာဝတ်၍ လက်တို့ကို မြှောက်ပြီးလျှင် “ငါတမန်တည်း”ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လျက် မင်းကြီးထံသို့ သွားလေ၏။ [ထိုစဉ်အခါ ထိုအရပ်ဝယ် “ငါတမန်တည်း” ဟု ဆိုလတ်သော် မတားမြစ်ရ] ထိုကြောင့် လူတို့သည် နှစ်ဖြာကွဲကာ လမ်းဖွင့်၍ပေး၏။
ထိုယောကျာ်းသည် လျင်မြန်စွာသွား၍ မင်းကြီး စားတော်ခွက်၌ တစ်ခုသော ထမင်းဆုပ်ကိုယူကာ ပါးစပ်တွင် ခွံလေ၏။ ထိုအခါ သန်လျက်စွဲသော အစောင့်အရှောက်တို့သည် ထိုသူဦးခေါင်းကိုဖြတ်ရန် သန်လျက်ကို မိုးကြကုန်၏။ မင်းကြီးသည် မဖြတ်ရန် တားမြစ်တော်မူရ၏။ မကြောက်လင့်၊ စားပါဟု ဆိုပြီးလျှင် မင်းကြီးသည် လက်တို့ကို ဆေးကာ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထမင်းစားပြီးသောအခါ မိမိ၏ သောက်တော်ရေကို လည်းကောင်း၊ ရေခွက်ကိုလည်းကောင်း ပေးတော်မူ၏။
တမန်အကြောင်းလျှောက် ဆုလာဘ်ရောက်
ရေသောက်ပြီးလျှင် မင်းကြီးသည် ထိုယောကျ်ားအား “အချင်း ... သင်ကား တမန်ဟုဆို၏။ အဘယ်သူ၏ တမန်နည်း” ဟု မေးတော်မူသည်ရှိသော - ထိုယောကျ်ားသည် မင်းကြီးအား -
“မြတ်သောမင်းကြီး ... သတ္တဝါတို့သည် ဝမ်းပြည့်ရန်အကျိုးငှာ ရန်သူ့ထံကိုလည်း တောင်းခြင်းငှာ အရပ်ဝေးသို့လည်း သွားကြရ၏။ အကျွန်ုပ်ကား ဝမ်း၏တမန် ဖြစ်ပါ၏။ အမျက်မထွက်ပါလင့်။
မြတ်သောမင်းကြီး ... သတ္တဝါတို့သည် နေ့ညဉ့်တို့ပတ်လုံး ဝမ်း၏အလို နိုင်ငံသို့ လိုက်ကြရ၏။ အကျွန်ုပ်ကား ဝမ်း၏တမန် ဖြစ်ပါ၏။ အမျက်မထွက်ပါလင့်”
ဟု မကြောက်မရွံ့ လျှောက်ထားလေ၏။
မင်းကြီးသည် ထိုယောကျ်ား စကားကိုကြားလျှင် ထိုစကားသည် မှန်ပေ၏။ သတ္တဝါတို့ကား ဝမ်း၏ တမန် ဖြစ်ကြသဖြင့် တဏှာစီရင်ခြင်းကို ခံကြရကုန်။ ထိုယောကျ်ားကား အလွန်နှစ်သက်ဖွယ်သောစကားကို ဆိုပေ၏ဟု အလွန်နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ကာ -
“ပုဏ္ဏား ... သင်အား နွားလားဥသဘနှင့်တကွ နီမြန်းသော အဆင်းရှိသော နွားတစ်ထောင်ကို ငါပေးပါ၏။ ငါတို့အလုံးစုံသည် ဝမ်း၏တမန် ဖြစ်ကြသောကြောင့် တမန်ဖြစ်သောငါသည် တမန်ဖြစ်သော သင်ပုဏ္ဏားအား အဘယ်ကြောင့် မပေးဘဲရှိအံ့နည်း၊ မုချပေးမည်သာဖြစ်၏” –
ဟု မိန့်ဆိုတော်မူပြီးလျှင် သင်ကဲ့သို့သော သူသည် ငါ့အား မကြားစဖူးသောအကြောင်းကို ပြောဆိုပေသည်ဟု အလွန်နှစ်သက်သော စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ထိုယောကျ်ားအား များစွာသောစည်းစိမ်ကို ပေးတော်မူ၏။
ဤဒေသနာတော်ကို ဆောင်ပြီးလျှင် သစ္စာကိုပြသည်၏အဆုံး၌ လျှပ်ပေါ်လော်လည်သော ရဟန်းသည် အနာဂါမိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။ များစွာသောရဟန်းတို့သည် သေတာပတ္ထိဖိုလ်စသည်တို့၌ တည်ကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ လော်လည်သောယောကျ်ားသည် - ယခုအခါ လော်လည်သောရဟန်း။
ဘောဇနသုဒ္ဓိကမင်းသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) တဏှာစီမံ၊ ဝမ်းကြောင်းခံ၊ နိယံတောင်းရှာဖွေ။
(၂) သတ္တဝါမှန်၊ ဝမ်းတမန်၊ ဧကန်မည်တော့ပေ။
ဒူတဇာတ် ပြီး၏။
အဝင်းတောင်ရွာ၊ အထက်သင်ပုန်းတန်း
အဝင်းတောင်ရွာ၊ အထက်သင်ပုန်းတန်း
သူဌေးကုန်းရွာ၊ တမြာ
သူဌေးကုန်းရွာ၊ တမြာ
ပေါက်ကုန်းရွာ၊ မဖဲကွင်း
ပေါက်ကုန်းရွာ၊ မဖဲကွင်း
မီယာအာကာသစခန်း
မီယာအာကာသစခန်း (Мир, ; lit. Peace or World) သည် ၁၉၈၆ မှ ၂၀၀၁ အထိ ကမ္ဘာပတ်လမ်းကြောင်း အနိမ့်တွင်ရှိခဲ့သော ဆိုဗီယက်(နောင်သော်)ရုရှားအာကာသစခန်းဖြစ်သည်။ ၁၉၈၆ မှ ၁၉၉၆ထိ ကမ္ဘာပတ်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တပ်ဆင်ခဲ့သော မီယာအာကာသစခန်းသည် ပထမဆုံး အာကာသစခန်းဖြစ်ပြီး ယခင် အာကာသယာဉ်များထက် အရွယ်ကြီးမားသည်။ ၂၀၀၁ မတ်လ ယင်းအာကာသစခန်းအားကမ္ဘာပတ်လမ်းမှ ဖြုတ်ချခဲ့ချိန်အထိ မီယာအာကာသစခန်းသည် သမိုင်းတွင် အကြီးဆုံးဂြိုဟ်တုကြီးဖြစ်သည်။ (နောက်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံတကာအာကာသစခန်းက အကြီးဆုံးစံချိန်သစ် တင်သွားသည်။) မီယာအာကာသစခန်းသည် အာကာသတွင် အမြဲတမ်းနေထိုင်နိုင်ရန် လိုအပ်သော နည်းပညာများ ဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် ဇီဝဗေဒ၊ မနုဿဇီဝဗေဒ၊ ရူပဗေဒ၊ နက္ခတ်ပညာဆိုင်ရာ၊ ဥက္ကာပျံများဆိုင်ရာနှင့်  အာကာသယာဉ်ဆိုင်ရာ ကမ္ဘာ့ဆွဲ အားနည်းပါးသောနေရာရှိ သုသေသန စမ်းသပ်ခန်းဖြစ်ခဲ့သည်။
The station was the first consistently inhabited long-term research station in space and was operated by a series of long-duration crews. The Mir programme held the record for the longest uninterrupted human presence in space, at 3,644 days, until 23 October 2010 (when it was surpassed by the ISS), and it currently holds the record for the longest single human spaceflight, of Valeri Polyakov, at 437 days 18 hours. Mir was occupied for a total of twelve and a half years of its fifteen-year lifespan, having the capacity to support a resident crew of three, and larger crews for short-term visits.
ဆလျူစီမံကိန်းများ အောင်မြင်ပြီးနောက်တွင် မီယာ စီမံကိန်းသည် ဆိုဗီယက် အာကာသစခန်းစီမံကိန်း၏နောက်တစ်ဆင့်ဖြစ်သည်။ အာကာသစခန်း၏ အူတိုင်မော်ဂျူး(core module )သို့မဟုတ် အထိုင်ပိုင်းဟုခေါ်သော ပထမဆုံးမော်ဂျူးကို ၁၉၈၆ တွင် လွှတ်တင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်မော်ဂျူး ၆ ခုကို ဆက်တိုက် လွှတ်တင်ခဲ့သည်။ ဆိုက်ကပ်မော်ဂျူး(docking module)မှလွဲ၍ အားလုံးကို ပရိုတွန်ဒုံးပျံများဖြင့် လွှတ်တင်ခဲ့သည်။ စခန်းတစ်ခုလုံး တပ်ဆင်ပြီးသွားပြီးနောက်တွင် ဖိအားမြင့်မော်းဂျူး ၇ ပိုင်းပါဝင်ပြီး ဖိအားမဲ့မော်ဂျူး များစွာ ပါဝင်သည်။ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားကို မော်ဂျူးများတွင် တိုက်ရိုက်တပ်ဆင်ထားသော များစွာသော  အလင်းလျှပ်စစ်အတန်း(photovoltaic arrays )များမှ ရရှိသည်။ The station was maintained at an orbit between 296 km and 421 km altitude and traveled at an average speed of 27,700 km/h (17,200 mph), completing 15.7 orbits per day.
ဤအာကာသစခန်းသည် ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စု၏ အာကာသတွင် ကြာမြင့်စွာ လူစီးအာကာသယာဉ်စီမံကိန်း( manned spaceflight programme) effort to maintain a long-term research outpost in space, and, following the collapse of the USSR, was operated by the new Russian Federal Space Agency (RKA). As a result, the vast majority of the station's crew were Soviet or Russian; however, through international collaborations, including the Intercosmos, Euromir and Shuttle-Mir programmes, the station was made accessible to astronauts from North America, several European nations and Japan. The cost of the Mir programme was estimated by former RKA General Director Yuri Koptev in 2001 as $4.2 billion over its lifetime (including development, assembly and orbital operation). The station was serviced by Soyuz spacecraft, Progress spacecraft and U.S. space shuttles, and was visited by astronauts and cosmonauts from 12 different nations.
မူလအစ
Mir was authorised in a decree made on 17 February 1976 to design an improved model of the Salyut DOS-17K space stations. Four Salyut space stations had already been launched since 1971, with three more being launched during Mir's development. It was planned that the station's core module (DOS-7 and the backup DOS-8) would be equipped with a total of four docking ports; two at either end of the station as with the Salyut stations, and an additional two ports on either side of a docking sphere at the front of the station to enable further modules to expand the station's capabilities. By August 1978, this had evolved to the final configuration of one aft port and five ports in a spherical compartment at the forward end of the station.
It was originally planned that the ports would connect to 7.5 tonne modules derived from the Soyuz spacecraft. These modules would have used a Soyuz propulsion module, as in Soyuz and Progress, and the descent and orbital modules would have been replaced with a long laboratory module. However, following a February 1979 governmental resolution, the programme was consolidated with Vladimir Chelomei's manned Almaz military space station programme. The docking ports were reinforced to accommodate 20 tonne (22 short tons) space station modules based on the TKS spacecraft. NPO Energia was responsible for the overall space station, with work subcontracted to KB Salyut, due to ongoing work on the Energia rocket and Salyut 7, Soyuz-T, and Progress spacecraft. KB Salyut began work in 1979, and drawings were released in 1982 and 1983. New systems incorporated into the station included the Salyut 5B digital flight control computer and gyrodyne flywheels (taken from Almaz), Kurs automatic rendezvous system, Luch satellite communications system, Elektron oxygen generators, and Vozdukh carbon dioxide scrubbers.
By early 1984, work on Mir had ground to a halt while all resources were being put into the Buran programme in order to prepare the Buran spacecraft for flight testing. Funding resumed in early 1984 when Valentin Glushko was ordered by the Central Committee's Secretary for Space and Defence to orbit Mir by early 1986, in time for the 27th Communist Party Congress.
It was clear that the planned processing flow could not be followed and still meet the 1986 launch date. It was decided on Cosmonaut's Day (12 April) 1985 to ship the flight model of the base block to the Baikonur cosmodrome and conduct the systems testing and integration there. The module arrived at the launch site on 6 May, with 1100 of 2500 cables requiring rework based on the results of tests to the ground test model at Khrunichev. In October, the base block was rolled outside its cleanroom to carry out communications tests. The first launch attempt on 16 February 1986 was scrubbed when the spacecraft communications failed, but the second launch attempt, on 19 February 1986 at 21:28:23 UTC, was successful, meeting the political deadline.
တပ်ဆင်ထားပုံ
ကမ္ဘာပတ်လမ်းတွင် မီယာအာကာသယာဉ် တပ်ဆင်ခြင်းအား ၁၉၈၆တွင် မီယာအူတိုင်မော်ဂျူးအား ပရိုတွန်ဒုံးပျံဖြင့် ပစ်လွှတ်ခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ Four of the six modules which were later added (Kvant-2 in 1989, Kristall in 1990, Spektr in 1995 and Priroda in 1996) followed the same sequence to add themselves to the main Mir complex. Firstly, the module would be launched independently on its own Proton-K and chase the station automatically. It would then dock to the forward docking port on the core module's docking node, then extend its Lyappa arm to mate with a fixture on the mode's exterior. The arm would then lift the module away from the forward docking port and rotate it on to the radial port that the module was to mate with, before lowering it down to dock. The node was equipped with only two Konus drogues, however, which were required for dockings. This meant that, prior to the arrival of each new module, the node would have to be depressurised to allow spacewalking cosmonauts to manually relocate the drogue to the next port to be occupied.
အခြားထပ်မံ တိုးချဲ့သည့် မော်ဂျူးနှစ်ခုမှာ ၁၉၈၇တွင် Kvant-1 တို့ဖြစ်ပြီး ၁၉၉၅ တွင် မီယာဆိုက်ကပ်မော်ဂျူး( docking module)ဖြစ်ပြီးလုပ်ဆောင်ပုံကွဲပြားသည်။  Kvant-1,တွင် အထက်တွင်ဖော်ပြခဲ့သော အခြားမော်ဂျူးလေးခုနှင့်မတူပဲ  ကိုယ်ပိုင်အင်ဂျင်မပါရှိပေ။ was launched attached to a tug based on the [[TKS spacecraft which delivered the module to the aft end of the core module instead of the docking node. Once hard docking had been achieved, the tug undocked and deorbited itself. The docking module, meanwhile, was launched aboard  during STS-74 and mated to the orbiter's Orbiter Docking System. Atlantis then docked, via the module, to Kristall, then left the module behind when it undocked later in the mission. Various other external components, including three truss structures, several experiments and other unpressurised elements were also mounted to the exterior of the station by cosmonauts conducting a total of eighty spacewalks over the course of the station's history.
The station's assembly marked the beginning of the third generation of space station design, being the first to consist of more than one primary spacecraft (thus opening a new era in space architecture). First generation stations such as Salyut 1 and Skylab had monolithic designs, consisting of one module with no resupply capability, whilst the second generation stations Salyut 6 and Salyut 7 comprised a monolithic station with two ports to allow consumables to be replenished by cargo spacecraft such as Progress. The capability of Mir to be expanded with add-on modules meant that each could be designed with a specific purpose in mind (for instance, the core module functioned largely as living quarters), thus eliminating the need to install all the station's equipment in one module.
ဖိအားမဲ့ပစ္စည်းများ
In addition to the pressurised modules, Mir featured a large number of external components. The largest component was the Sofora girder, a large scaffolding-like structure consisting of 20 segments which, when assembled, projected 14 metres from its mount on Kvant-1. A self-contained thruster block, referred to as the VDU, was mounted on the end of Sofora and was used to augment the roll-control thrusters on the core module. The VDU's increased distance from Mir's axis lead to an 85% decrease in fuel consumption, reducing the amount of propellant required to orient the station. A second girder, Rapana, was mounted aft of Sofora on Kvant-1. This girder, a scaled-down prototype of a structure intended to be used on Mir-2 to hold large parabolic dishes away from the main station structure, was 5 metres long and used as a mounting point for externally mounted exposure experiments.
To assist in moving objects around the exterior of the station during EVAs, Mir featured two Strela cargo cranes mounted to the port and starboard sides of the core module and used for moving spacewalking cosmonauts and parts around the exterior of the station. The cranes consisted of telescopic poles assembled in sections which measured around 6 ft when collapsed, but when extended using a hand crank were 46 ft long, meaning that all of the station's modules could easily be accessed during spacewalks.
In addition to module-specific equipment, Kvant-2, Kristall, Spektr and Priroda were each equipped with one Lyappa arm, a robotic arm which, after the module had docked to the core module's forward port, grappled one of two fixtures positioned on the core module's docking node. The arriving module's docking probe was then retracted, and the arm raised the module so that it could be pivoted 90° for docking to one of the four radial docking ports.
Power supply
Photovoltaic (PV) arrays powered Mir. The station used a 28 volt DC supply which provided 5-, 10-, 20- and 50-amp taps. When the station was illuminated by sunlight, several solar arrays mounted on the pressurised modules provided power to Mir's systems and charged the nickel-cadmium storage batteries installed throughout the station. The arrays rotated in only one degree of freedom over a 180° arc, and tracked the sun using sun sensors and motors installed in the array mounts. The station itself also had to be oriented to ensure optimum illumination of the arrays. When the station's all-sky sensor detected that Mir had entered Earth's shadow, the arrays were rotated to the optimum angle predicted for reacquiring the sun once the station passed out of the shadow. The batteries, which each had a capacity of 60 Ah, were then used to power the station until the arrays recovered their maximum output on the day side of Earth.
The solar arrays themselves were launched and installed over a period of eleven years, more slowly than originally planned, with the station continually suffering from a shortage of power as a result. The first two arrays, each 38 m2 (409 ft2) in area, were launched on the core module, and together provided a total of 9 kW of power. A third, dorsal panel was launched on Kvant-1 and mounted on the core module in 1987, providing a further 2 kW over an area of 22 m2 (237 ft2). Kvant-2, launched in 1989, provided two 10 m (32.8 ft) long panels which supplied 3.5 kW each, whilst Kristall was launched with two collapsible, 15 m (49.2 ft) long arrays (providing 4 kW each) which were intended to be moved to Kvant-1 and installed on mounts which were attached during a spacewalk by the EO-8 crew in 1991.
This relocation was not begun, however, until 1995, when the panels were retracted and the left panel installed on Kvant-1. By this time all the arrays had degraded and were supplying much less power than they originally had. To rectify this, Spektr (launched in 1995), which had initially been designed to carry two arrays, was modified to hold four, providing a total of 126 m2 (1360 ft2) of array with a 16 kW supply. Two further arrays were flown to the station on board the during STS-74, carried on the docking module. The first of these, the Mir cooperative solar array, consisted of American photovoltaic cells mounted on a Russian frame. It was installed on the unoccupied mount on Kvant-1 in May 1996 and was connected to the socket that had previously been occupied by the core module's dorsal panel, which was by this point barely supplying 1 kW. The other panel, originally intended to be launched on Priroda, replaced the Kristall panel on Kvant-1 in November 1997, completing the station's electrical system.
ပတ်လမ်းထိန်းချုပ်ခြင်း
Mir was maintained in a near circular orbit with an average perigee of 354 km and an average apogee of 374 km, travelling at an average speed of 27,700 km/h (17,200 mph) and completing 15.7 orbits per day. As the station constantly lost altitude because of a slight atmospheric drag, it needed to be boosted to a higher altitude several times each year. This boost was generally performed by Progress resupply vessels, although during the Shuttle-Mir programme the task was performed by U.S. Space Shuttles, and, prior to the arrival of Kvant-1, the engines on the core module could also accomplish the task.
The attitude (orientation) of the station was independently determined by a set of externally mounted sun, star and horizon sensors. Attitude information was conveyed between updates by rate sensors. Attitude control was maintained by a combination of two mechanisms; in order to hold a set attitude, a system of twelve control moment gyroscopes (CMGs, or "gyrodynes") rotating at 10,000 rpm kept the station oriented, six CMGs being located in each of the Kvant-1 and Kvant-2 modules. When the attitude of the station needed to be changed, the gyrodynes were disengaged, thrusters (including those mounted directly to the modules, and the VDU thruster used for roll control mounted to the Sofora girder) were used to attain the new attitude and the CMGs were reengaged. This was done fairly regularly depending on experimental needs; for instance, Earth or astronomical observations required that the instrument recording images be continuously aimed at the target, and so the station was oriented to make this possible. Conversely, materials processing experiments required the minimisation of movement on board the station, and so Mir would be oriented in a gravity gradient attitude for stability. Prior to the arrival of the modules containing these gyrodynes, the station's attitude was controlled using thrusters located on the core module alone, and, in an emergency, the thrusters on docked Soyuz spacecraft could be used to maintain the station's orientation.
ဆက်သွယ်ရေး
Radio communications provided telemetry and scientific data links between Mir and the RKA Mission Control Centre (TsUP). Radio links were also used during rendezvous and docking procedures and for audio and video communication between crew members, flight controllers and family members. As a result, Mir was equipped with a number of communication systems used for different purposes. The station communicated directly with the ground via the Lira antenna mounted to the core module. The Lira antenna also had the capability to use the Luch data relay satellite system (which fell into disrepair in the 1990s) and the network of Soviet tracking ships deployed in various locations around the world (which also became unavailable in the 1990s). UHF radio was used by cosmonauts conducting EVAs. UHF was also employed by other spacecraft that docked to or undocked from the station, such as Soyuz, Progress, and the Space Shuttle, in order to receive commands from the TsUP and Mir crew members via the TORU system.
Microgravity
At Mir's orbital altitude, the force of Earth's gravity was 88% of that at sea level. While the constant free fall of the station offered a perceived sensation of weightlessness, the onboard environment was not one of weightlessness or zero gravity. The environment was, however, often described as microgravity. This state of perceived weightlessness was not perfect, however, being disturbed by five separate effects:
Life support
Mir ' s Environmental Control and Life Support System (ECLSS) provided or controlled atmospheric pressure, fire detection, oxygen levels, waste management and water supply. The highest priority for the ECLSS was the station's atmosphere, but the system also collected, processed, and stored waste and water produced and used by the crew—a process that recycles fluid from the sink, toilet, and condensation from the air. The Elektron system generated oxygen on board the station. The crew had a backup option in the form of bottled oxygen and Solid Fuel Oxygen Generation (SFOG) canisters, a system known as Vika. Carbon dioxide was removed from the air by the Vozdukh system. Other by-products of human metabolism, such as methane from the intestines and ammonia from sweat, were removed by activated charcoal filters. These systems are all now operational on the International Space Station.
The atmosphere on board Mir was similar to Earth's. Normal air pressure on the station was 101.3 kPa (14.7 psi); the same as at sea level on Earth. An Earth-like atmosphere offers benefits for crew comfort, and is much safer than the alternative, a pure oxygen atmosphere, because of the increased risk of a fire such as that responsible for the deaths of the Apollo 1 crew.
Intercosmos
Intercosmos ("ИнтерКосмос" Interkosmos) was a space exploration programme run by the Soviet Union to allow members from the military forces of allied Warsaw Pact countries to participate in manned and unmanned space exploration missions. Participation was also made available to governments of sympathetic countries, such as France and India.
အာကာသလွန်းပျံ-မီယာစီမံကိန်း
In the early 1980s, NASA planned to launch a modular space station called Freedom as a counterpart to Mir, while the Soviets were planning to construct Mir-2 in the 1990s as a replacement for the station. Because of budget and design constraints, Freedom never progressed past mock-ups and minor component tests and, with the fall of the Soviet Union and the end of the Space Race, the project was nearly cancelled entirely by the United States House of Representatives. The post-Soviet economic chaos in Russia also led to the cancellation of Mir-2, though only after its base block, DOS-8, had been constructed. Similar budgetary difficulties were faced by other nations with space station projects, which prompted the American government to negotiate with European states, Russia, Japan, and Canada in the early 1990s to begin a collaborative project. In June 1992, American president George H. W. Bush and Russian president Boris Yeltsin agreed to cooperate on space exploration. The resulting Agreement between the United States of America and the Russian Federation Concerning Cooperation in the Exploration and Use of Outer Space for Peaceful Purposes called for a short joint space programme with one American astronaut deployed to the Russian space station Mir and two Russian cosmonauts deployed to a Space Shuttle.
Life on board
Inside, the 130 tonne Mir resembled a cramped labyrinth, crowded with hoses, cables and scientific instruments — as well as articles of everyday life, such as photos, children's drawings, books and a guitar. It commonly housed three crew members, but was capable of supporting as many as six for up to a month. The station was designed to remain in orbit for around five years, but ended up remaining in orbit for fifteen. As a result, NASA astronaut John Blaha reported that, with the exception of Priroda and Spektr, which were added later into the station's life, Mir did look used, which is to be expected given it had been lived in for ten to eleven years without being brought home and cleaned.
Crew schedule
The time zone used on board Mir was Moscow Time (UTC+03). The windows were covered during night hours to give the impression of darkness because the station experienced 16 sunrises and sunsets a day. A typical day for the crew began with a wake-up at 08:00, followed by two hours of personal hygiene and breakfast. Work was conducted from 10:00 until 13:00, followed by an hour of exercise and an hour's lunch break. Three more hours of work and another hour of exercise followed lunch, and the crews began preparing for their evening meal at about 19:00. The cosmonauts were free to do as they wished in the evening, and largely worked to their own pace during the day.
In their spare time, crews were able to catch up with work, observe the Earth below, respond to letters, drawings and other items sent up from Earth (and give them an official stamp to show they had been aboard Mir), or make use of the station's ham radio. Two amateur radio call signs, U1MIR and U2MIR, were assigned to Mir in the late 1980s, allowing amateur radio operators on Earth to communicate with the cosmonauts. The station was also equipped with a large supply of books and films for the crew to read and watch.
NASA astronaut Jerry Linenger related how life on board Mir was structured and lived according to the detailed itineraries provided by ground control. Every second on board was accounted for and all activities were timetabled. After working some time on Mir, Linenger came to feel that the order in which his activities were allocated did not represent the most logical or efficient order possible for these activities. He decided to perform his tasks in an order that he felt enabled him to work more efficiently, be less fatigued, and suffer less from stress. Linenger noted that his comrades on Mir did not "improvise" in this way, and as a medical doctor he observed the effects of stress on his comrades that he believed was the outcome of following an itinerary without making modifications to it. Despite this, however, he commented that his comrades performed all their tasks in a supremely professional manner.
Astronaut Shannon Lucid, who set the record for longest stay in space by a woman while aboard Mir (surpassed by Sunita Williams 11 years later on the ISS), also commented about working aboard Mir saying "I think going to work on a daily basis on Mir is very similar to going to work on a daily basis on an outstation in Antarctica. The big difference with going to work here is the isolation, because you really are isolated. You don't have a lot of support from the ground. You really are on your own."
Exercise
The most significant adverse effects of long-term weightlessness are muscle atrophy and deterioration of the skeleton, or spaceflight osteopenia. Other significant effects include fluid redistribution, a slowing of the cardiovascular system, decreased production of red blood cells, balance disorders, and a weakening of the immune system. Lesser symptoms include loss of body mass, nasal congestion, sleep disturbance, excess flatulence, and puffiness of the face. These effects begin to reverse quickly upon return to the Earth.
To prevent some of these adverse physiological effects, the station was equipped with two treadmills (in the core module and Kvant-2) and a stationary bicycle (in the core module); each cosmonaut was to cycle the equivalent of 10 km and run the equivalent of 5 per day. Cosmonauts used bungee cords to strap themselves to the treadmill. Researchers believe that exercise is a good countermeasure for the bone and muscle density loss that occurs when humans live for a long time without gravity.
Hygiene
There were two space toilets (ASUs) on Mir, located in the core module and Kvant-2. These units used a fan-driven suction system similar to the Space Shuttle Waste Collection System. Cosmonauts first fastened themselves to the toilet seat, which was equipped with spring-loaded restraining bars to ensure a good seal. A lever operated a powerful fan and a suction hole slid open: the air stream carried the waste away. Solid waste was collected in individual bags which were stored in an aluminium container. Full containers were transferred to Progress spacecraft for disposal. Liquid waste was evacuated by a hose connected to the front of the toilet, with anatomically correct "urine funnel adapters" attached to the tube so both men and women could use the same toilet. Waste was collected and transferred to the Water Recovery System, where it was recycled back into drinking water, although this was usually used to produce oxygen via the Elektron system.
Mir featured a shower, referred to as Bania, which was located in Kvant-2. The unit was a major improvement on the units installed in previous Salyut stations, but proved difficult to use due to the amount of time required to set up, use, and pack it away. The shower, which featured a plastic curtain and fan to collect water via an airflow, was later converted into a steam room, eventually having its plumbing removed and the space was reused. When the shower was unavailable, crew members washed using wet wipes, with soap dispensed from a toothpaste tube-like container, or using a washbasin equipped with a plastic hood, located in the core module. Crews were also provided with rinse-less shampoo and edible toothpaste to save water.
အာကာသတွင်အိပ်စက်ခြင်း
The station provided two permanent crew quarters, called "Kayutkas". These were phonebox-sized booths set towards the rear of the core module, each featuring a tethered sleeping bag, a fold-out desk and a porthole, in addition to storage for a cosmonaut's personal effects. Visiting crews had no allocated sleep module, instead attaching a sleeping bag to an available space on a wall; American astronauts installed themselves within Spektr until a collision with a Progress spacecraft caused the depressurization of that module. It was important that crew accommodations be well ventilated; otherwise, astronauts could wake up oxygen-deprived and gasping for air, because a bubble of their own exhaled carbon dioxide had formed around their heads.
အစားအစာနှင့်သောက်ရေ
အာကာသယာဉ်မှူးများ၏အစားအသောက်အများစုမှာအေးခဲထားသောအစာများနှင့်စည်သွပ်အစာများဖြစ်ကြသည်။ Menus were prepared by the cosmonauts, with the help of a dietitian, before their flight to the station. The diet was designed to provide around 100 g of protein, 130 g of fat and 330 g of carbohydrates per day, in addition to appropriate mineral and vitamin supplements. Meals were spread out throughout the day to aid assimilation. Canned food such as jellied beef tongue was placed into one of several niches in the core module's table, where they could be warmed in 5–10 minutes. Usually, crews drank tea, coffee and fruit juices, but, unlike the ISS, the station also had a supply of cognac and vodka for special occasions.
Expeditions
During its 15-year spaceflight, Mir was visited by a total of 28 long-duration or "principal" crews, each of which was given a sequential expedition number formatted as EO-X. Expeditions varied in length (from the 72-day flight of the crew of EO-28 to the 437-day flight of Valeri Polyakov), but generally lasted around six months. Principal expedition crews consisted of two to three crew members, who often launched as part of one expedition but returned with another (Polyakov launched with EO-14 and landed with EO-17). The principal expeditions were often supplemented with visiting crews who remained on the station during the week-long handover period between one crew and the next before returning with the departing crew, the station's life support system being able to support a crew of up to six for short periods. The station was occupied for a total of four distinct periods; 12 March–16 July 1986 (EO-1), 5 February 1987 – 27 April 1989 (EO-2–EO-4), the record-breaking run from 5 September 1989 – 28 August 1999 (EO-5–EO-27), and 4 April–16 June 2000 (EO-28). By the time of the station's deorbit, it had been visited by 104 different people from twelve different nations, making it the second-most visited spacecraft in history after the International Space Station.
Early existence
Due to the pressure to launch the station in such short order, mission planners were left without Soyuz spacecraft or modules to launch to the station at first. It was decided to launch Soyuz T-15 on a dual mission to both Mir and Salyut 7.
Leonid Kizim and Vladimir Solovyov first docked with the Mir space station on 15 March 1986. During their nearly 51-day stay on Mir, they brought the station online and checked its systems. They also unloaded two Progress spacecraft launched after their arrival, Progress 25 and Progress 26.