cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asia/Dhaka
လွှမ်းခြုံဧရိယာ
ထိုအချိန်ဇုန်၏ လွှမ်းခြုံဧရိယာမှာ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံဖြစ်သည်။
စဘေရွာ၊ မြိုင်မြို့နယ်
စဘေရွာ (Sabay)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ပခုက္ကူခရိုင်၊ မြိုင်မြို့နယ်၊ စဘေကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၈၄၈၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ စဘေကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၄၉ ဦး၊ မ ၅၉၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၉၄၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မော်ချီးတောင်ပေါ်ရွာ၊ ဖားဆောင်းမြို့နယ်
မော်ချီးတောင်ပေါ်ရွာ(Mawchee(Taungpawywar))သည် ကယားပြည်နယ်၊ ဘောလခဲခရိုင်၊ ဖားဆောင်းမြို့နယ်၊ မော်ချီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၈၈၃၆ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖားဆောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
NGC 286
NGC 286 သည် စီတပ် ကြယ်စုတန်းမှ ဂယ်လက်ဆီဖြစ်ပြီး ၁၈၈၆ အောက်တိုဘာ ၂ တွင် Francis Preserved Leavenworth ဆိုသူမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ကံကုန်းရွာ၊ ကင်းပန်း
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မဃဒေဝဇာတ်
ဧကကနိပါတ် - အပဏ္ဏကဝဂ် - ၉- မဃဒေဝဇာတ်။ ။ ဦးခေါင်း၌ဆံဖြူတစ်ပင်ကို မြင်သဖြင့် သံဝေဂရကာ တောထွက်သော မဃဒေဝမင်း အကြောင်း။
ဘုရားတောထွက်ချီးမွမ်းချက်
နတ် လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရား တော်ထွကတော်မူခြင်းကို ချီးမွမ်းကာ နေကြကုန်၏။
ထိုအခါမြတ်စွာဘုရားသည် ကြွလာတော်မူလတ်၍ “ရဟန်းတို့ ... ယခု ငါဘုရား ကြွလာတော်မူသောအခါတရားသဘင်ဝယ် ဘယ်စကားဖြင့် စည်းဝေးကြကုန်သနည်း” ဟု မေးတော်မူလျှင်၊ ရဟန်းတို့သည်အရှင်ဘုရား တောထွက်တော်မူခြင်းကို ချီးမွမ်းအံ့ဩ ပြောဆိုကြပါ ကြောင်းလျှောက်ထားကြသောအခါ “ ရဟန်းတို့ ယခုအခါသာ တော်ထွက်တော်မူသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်းတောထွက်တော်မူခဲ့ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
ဇရာကာလဆံဖြူရ
ကာလရှည်ကြာလတ်သော်ဆတ္တာသည်သည် မင်းကြီး၏ မုတ်ဆိတ် ဆံပင်တို့ကို ပြုပြင်စဉ် မင်းကြီး၏ ဦးခေါင်း၌ဆံဖြူတစ်ပင်ကို မြင်၍ “ အရှင်မင်းကြီး ... အရှင်မင်းကြီး၏ ဦးခေါင်း၌ ဆံဖြူတစ်ပင်မြင်ပါသည်” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။ မင်းကြီးလည်း “ အချင်း ဆတ္တာသည် ... ထိုသို့ ဖြစ်လျှင် နုတ်၍ ငါ့လက်ပေါ်သို့တင်ပြပါ” ဟု ဆိုလေလျှင် ဆတ္တာသည်လည်း ရွှေမွှေးညှပ်ဖြင့် နုတ်ပြီးလျှင် မင်းကြီးလက်ပေါ်သို့ တင်ပြလေ၏။
ဆံဖြူတစ်ပင်ရတရားကျ
မင်းကြီးလည်း ထိုအခါနှစ်ပေါင်း ရှစ်သောင်း လေးထောင် တိုင်အောင် အသက်ကြွင်း ရှိသေး၏။ ထိုသို့အသက်တာရှည်နေရဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း လက်ဝါးပေါ်၌ ဆံဖြူပင်ကို တစိမ့်စိမ့် ကြည့်ရှုကာသေမင်းလာပြီး အနီးတွင် ထိုင်နေသကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ မီးတပြောင်ပြောင်တောက်လောင်နေသော သစ်ရွက်မိုးအိမ်အတွင်း၌ တည်နေရသကဲ့သို့ လည်းကောင်း ကြောက်ရွ့ထိတ်လန့်ခြင်း သို့ ရောက်လေ၏။
ရေနီရွာ၊ ရေတာရှည်မြို့နယ်
ရေနီရွာ (Yaeni)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ တောင်ငူခရိုင်၊ ရေတာရှည်မြို့နယ်၊ ရေနီကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၀၁၈၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ရေနီကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၂၇၈ ဦး၊ မ ၆၆၀၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၂၈၈၂ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် ရေနီမြို့ပေါ်ရှိ ရပ်ကွက် ဖြစ်သွားသည်။
မဃဒေဝဇာတ်
ဆံဖြူတစ်ပင်ရတရားကျ
“ ဟယ်မဃဒေဝမင်းမိုက် ... သင်ကား ဆံပင်ဖြူ၍ အိုမင်းသည့်တိုင်အောင် ထီးနန်းအာရုံကာမဂုဏ်ညစ်တို့ကို မစွန့်ပစ်နိုင်ပါတကား” –
ရေနီရွာ၊ ရေတာရှည်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရေတာရှည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မဃဒေဝဇာတ်
ဆံဖြူတစ်ပင်ရတရားကျ
ဟု ညည်းညူကာစဉ်းစားဆင်ခြင်နေစဉ် ပူပင်သောကရောက်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးဒီးဒီးကျကာဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်တို့ စိုစွတ်လျက် ညှစ်ယူ၍ရမတတ် ဖြစ်ပြီးလျှင် “ ငါသည် ... ယနေ့ပင်တောထွက်အံ့” ဟု ကြံစည် ဆုံးဖြတ်လျက် ဆတ္တာသည်အး အခွန်တစ်သိန်းထွက်သော ရွာဆုကိုပေးသနားတော်မူ၏။
သေလွန်ရရှာဗြဟ္မာ့ရွာ
ထိုအခါ အမတ်တို့လည်း “အရှင်မင်းကြီး ... အဘယ်ကြောင့် ရဟန်းပြုပါသနည်း၊ ရဟန်းပြုခြင်း အကြောင်းကိုအမိန့်ရှိပါ” ဟု လျှောက်ကြလေလျှင် “ အို အမတ်တို့ ... သေမင်းတမန် ဖြစ်၍အိုမင်းခြင်းကို ညွှန်ပြတတ်သော ဆံဖြူပင် ဦးခေါင်း၌ ပေါက်ရောက်၍ လာချေပြီ၊သို့အတွက် ရဟန်းပြုဖို့ အချိန်တန်ပြီ” ဟု မိန့်ကြားကာ ထိုနေ့ပင် ရဟန်းပြုလေ၏။ရဟန်းပြုပြီးလျှင် မဃဒေဝ ဥယျာဉ်တော်သို့ ဝင်လျ် နှစ်ပေါင်းရှစ်သောင်းလေးထောင်ပတ်လုံး ရဟန်းတရား အားထုတ်ကာ မယုတ်သောဈာန်ဖြင့် သေလွန်လျှင်ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ရောက်လေ၏။ ထိုမှတစ်ဖန် စုတေပြန်လျှင် မိဓိလာပြည်ဝယ် နေမိမင်း ဖြစ်၍မိမိ အနွယ်တော်ကို ဆက်စပ်ကာ ဆံဖြူကိုမြင်၍ တစ်ဖန် တောထွက်ပြီးလျှင်ဗြဟ္မာ့ဝိဟာရတရားကို ပွားများအားထုတ်ကာ သေလွန်လျှင် ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ရောက်ပြန်၏။
ဤဒေသနာတော်၏အဆုံးဝယ် တချို့သော ရဟန်းတို့သည် သောတာပန်၊ တချို့ သကဒါဂါမ်၊ တချို့ အနာဂါမ်အဖြစ်သို့ ရောက်ကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည်အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ ဆတ္တာသည်သည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
သားတော်သည် - ရာဟုလာ။
မာဃဒေဝမင်းသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁)ဆံဖြူပေါက်ရာ၊ အိုမင်းကာ၊ ရောက်လာနတ်တမန်။
(၂)ဆံဖြူမြင်က၊ တောထွက်ကြ၊ မဃအနွယ်မှန်။
မဃဒေဝဇာတ်ပြီး၏။
ကပိတ္ထဖလဒါယက
အရှင်ကပိတ္ထဖလဒါယကထေရ်   သည်  မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်ရှိ ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။
ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားထက်ထက်
နောက်ဆုံးဘဝတွင် ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်တွင် အရှင်ကပိတ္ထဖလဒါယကထေရ် အဖြစ်ဖြင့် အာသဝေါကုန်ခမ်း ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူ၏။
Asia/Hovd
Asia/Ulaanbaatar သည် IANA အချိန်ဇုန် ဒေတာရင်းမြစ်၏ zone.tab ဖိုင်မှ အချိန်ဇုန်၏ အမှတ်လက္ခဏာဖြစ်သည်။ ပါဝင်သော ဒေတာများမှ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်-
ရည်ညွှန်းအမှတ်မှာ ဟော့ဒ်မြို့(Khovd) ဖြစ်သည်။
လွှမ်းခြုံဧရိယာ
ထိုအချိန်ဇုန်၏ လွှမ်းခြုံဧရိယာမှာ မွန်ဂိုလီးယားနိုင်ငံ၏ အနောက်ပိုင်း Khovd နှင့် Uvs ပြည်နယ် အစရှိသဖြင့်ဖြစ်သည်။
ကျွန်းကုန်းရွာ၊ နတ်တလင်းမြို့နယ်
ကျွန်းကုန်းရွာ (Kyunkone)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ နတ်တလင်းမြို့နယ်၊ ကုန်းသာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၃၉၇၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကုန်းသာကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၁၉၁ ဦး၊ မ ၁၃၂၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၅၁၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နတ်တလင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျွန်းကုန်းရွာ၊ တံခွန်တိုင်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နတ်တလင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
Asia/Harbin
ရည်ညွှန်းအမှတ်မှာ ဟာရ်ပင်းမြို့ဖြစ်သည်။
လွှမ်းခြုံဧရိယာ
ထိုအချိန်ဇုန်၏ လွှမ်းခြုံဧရိယာမှာ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ယခင်အသုံးပြုခဲ့သော ချန်ပိုင်းအချိန်ဇုန်ဖြစ်ပြီး UTC offset မှာ UTC+08:30 ဖြစ်သည်။
ငွန်စဝိတ်ရွာ၊ နမ့်ဆန်မြို့နယ်
ငွန်စဝိတ်ရွာ (Ngonsaweik)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ပလောင် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ နမ့်ဆန်မြို့နယ်၊ ကောင်းကလောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၉၅၀၄ ဖြစ်သည်။  ဤရွာကို ကျောက်မဲမြို့နယ်မှ ခွဲထုတ်လိုက်သည်။
အညာတောရွာ၊ မြိုင်မြို့နယ်
အညာတောရွာ (Ahnyartaw)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ပခုက္ကူခရိုင်၊ မြိုင်မြို့နယ်၊ ဆိတ်ချေးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၈၆၅၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဆိတ်ချေးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၉၃ ဦး၊ မ ၁၂၇၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၂၇၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နားလင်းရွာ၊ လားရှိုးမြို့နယ်
နားလင်းရွာ (Narlin)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ လားရှိုးမြို့နယ်၊ ဟိုနားကုန်းဆာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၈၂၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟိုနားကုန်းဆာကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၂၉ ဦး၊ မ ၅၆၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၀၉၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လားရှိုးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်ကျန်ကျောင်းရွာ၊ မိုင်းခတ်မြို့နယ်
ဝမ်ကျန်ကျောင်းရွာ (Wankyankyawng)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ မိုင်းခတ်မြို့နယ်၊ ဝမ်အွန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၂၈၀၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝမ်အွန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၈၁၀ ဦး၊ မ ၁၇၃၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၅၄၁ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းခတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆွပ်နမ့်ပ်ရွာ၊ မိုင်းယောင်းမြို့နယ်
ဆွပ်နမ့်ပ်ရွာ (Sutnam)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ တာချီလိတ်ခရိုင်၊ မိုင်းယောင်းမြို့နယ်၊ မိုင်းဟီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၅၂၉၃ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းယောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မော်ဖြိုက်ရွာ၊ ပန်ဆန်း (ပန်ခမ်း)မြို့နယ်
မော်ဖြိုက်ရွာ (Mawhpyaik)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတိုင်း၊ မက်မန်းခရိုင်၊ ပန်ဆန်း (ပန်ခမ်း)မြို့နယ်၊ မော်ဖြိုက် (နောင်ချမ်)ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၇၂၃၂ ဖြစ်သည်။
ငါ့စည်ကြီးရွာ၊ နွားထိုးကြီးမြို့နယ်
ငါ့စည်ကြီးရွာ (Ngasigyi)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မြင်းခြံခရိုင်၊ နွားထိုးကြီးမြို့နယ်၊ ဒေါင့်ဘိုးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၁၆၅၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဒေါင့်ဘိုးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၅၇၅ ဦး၊ မ ၁၆၇၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၂၅၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နွားထိုးကြီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပန်ကမောင်ရွာ၊ နမ့်ဆန်မြို့နယ်
ပန်ကမောင်ရွာ (Pangkamawng)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ပလောင် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ နမ့်ဆန်မြို့နယ်၊ ကောင်းကလောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၉၅၀၇ ဖြစ်သည်။  ဤရွာကို ကျောက်မဲမြို့နယ်မှ ခွဲထုတ်လိုက်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နမ့်ဆန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သုလသာဇာတ်
'''အဋ္ဌကနိပါတ် - (၄၁၉) - သုလသာဇာတ် မိမိအားသတ်မည့် ခိုးသားကြီးကို မိန်းမတို့၏ တင်္ခဏုပ္ပတ္တိဉာဏ်ဖြင့် ခိုးသားကြီးကို သတ်နိုင်သောကြောင့် တောင်စောင့်နတ် ချီးကျူးခြင်းခံရသော သုလသာ ပြည့်တန်ဆာမ အကြောင်း။
ဥယျာဉ်ပျော်ပါး ကျွန်မသွား
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ သုလသာမည်သော ကျွန်မတစ်ယောက် ရှိသတတ်။ ထိုကျွန်မသည် အလွန် ခွန်အားကြီး၏။ တစ်နေ့သ၌ ပွဲသဘင် ခံနေစဉ် ကျွန်မသည် မိမိသခင် ဖြစ်သော ပုညလက္ခဏဒေဝီ သူဌေးမထံ အဖိုးတစ်သိန်း ထိုက်တန်သော တန်ဆာကို ငှားရမ်းဝတ်ဆင်လျက် ကျွန်မ ငါးရာ ခြံရံလျက် ပျော်ပါးကစားရန် ဥယျာဉ်သို့ သွားလေ၏။
တန်ဆာယူလို ခိုးသားဆို
ထိုအခါ သူခိုးတစ်ယောက်သည် သုလသာ၌ ဆင်မြန်းထားသော တန်ဆာတို့ကို သုလသာကို သတ်၍ ခိုးယူလိုသဖြင့် စကားပြောလျက် အတူလိုက်၏။ ဥယျာဉ်တော်သို့ ရောက်လျှင် ငါး၊ အမဲ၊ သေအရက်တို့ကို ပေး၏။ သုလသာလည်း မိမိကို ကိလေသာဖြင့် မွေ့လျော်လို၍ ပေးသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ယူ၍ စားသောက်လျက် ဥယျာဉ်ကစား၏။ သုလသာသည် စုံစမ်းမည်ဟု ညချမ်းအခါ ကျွန်မအပေါင်း အိပ်လတ်သော် သူခိုးထံ ချဉ်းကပ်၏။ သူခိုးသည် “ရှင်မ … ဤနေရာကား လျှို့ဝှက်သောနေရာ မဟုတ်၊ ရှေ့သို့သွားဦးမည်” ဟု လီဆယ်၍ ပြောလေ၏။
ခိုးသားသတ်ကာ သုလသာ
သုလသာလည်း ဤအရပ်ကား လျှို့ဝှက်သောအမှုကို ပြုခြင်းငှာ သင့်လျော်ပါလျက် ဧကန် ငါ့ကိုသတ်၍ ဆင်ထားသော တန်ဆာကို ယူလိုသည် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ ရှိစေဦး၊ ထိုယောကျ်ားကို ဆုံးမမည်ဟု ကြံစည်လျက် “အရှင် … သူရာ မူးယစ်သဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ချောက်ချား၍ နေ၏၊ ရေသောက်ပါရစေဦး” ဆိုကာ ရေတွင်း၌ ရေခပ်ရန် အိုးနှင့်ကြိုးကို ပေးလိုက်၏။ သူခိုးလည်း အဟုတ်မှတ်၍ ကြိုးဖြင့် အိုးကိုချည်၍ ရေငင်ရန် ရေတွင်းထဲသို့ချ၏။ ကိုယ်ကိုကုန်း၍ ရေငတ်လတ်သော် ခွန်အားကြီးသော သုလသာ ကျွန်မသည် လက်နှစ်ဖက်တို့ဖြင့် သူခိုး၏ တင်ပါးကို တအားတွန်းကာ ရေတွင်းထဲသို့ ဇောက်ထိုး ကျစေပြီးလျှင် “ငမိုက်ခွေး … သင် ဤမျှဖြင့် မသေသေး” ဆို၍ အုတ်ခဲကြီးတစ်ခုကိုယူကာ သူခိုး ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ချပြန်၏။ သူခိုးလည်း ရေတွင်းထဲမှာပင် သလေ၏။
ဖြစ်ကြောင်းသဘော သခင်မပြော
ထိုနောက် အိမ်သို့ပြန်လာ၍ သခင်မအား တန်ဆာတို့ကို ပြန်ပေးပြီးလျှင် “သခင်မ ယနေ့ အကျွန်မှာ ဤတန်ဆာတို့ကြောင့် သေလုမတတ် ဖြစ်ရသည်” ဟု ပြောဆိုကာ အကြောင်းစုံ ပြန်၍ ပြောကြားလေ၏။ အနာထပိဏ် သူဌေးကြီး ကြားလျှင် မြတ်စွာဘုရားထံ သွား၍ လျှောက်ထားပြန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် “သူဌေးကြီး … ဤကျွန်မသည် ယခုအခါ၌ သာ ခဏချင်းဖြစ်သော ပညာနှင့် ပြည့်စုံသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌ လည်း ပြည့်စုံဖူးပြီ၊ သခိုးကို ဤကျွန်မသည် ယခုအခါ၌ သာ သတ်သည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌ လည်း သတ်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
သခိုးဖမ်းရေး မင်းမိန့်ပေး
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် သုလသာ မည်သော ပြည့်တန်ဆာမသည် အခြံအရံ ငါးရာ ရှိ၏။ အသပြာတစ်ထောင် ပေး၍ တစ်ညဉ့်အဖို့ သွားလာရကုန်၏။
ထိုဗာရာဏသီပြည်၌ ပင် သတ္တုက မည်သော သူခိုးကြီးလည်း ရှိ၏။ ဆင်ပြောင်ငါးစီးအားကို ဆောင်နိုင်၏။ ညဉ့်အဖို့ မင်းအိမ်သို့ဝင်ကာ အလိုရှိတိုင်း ခိုးယူလေ့ရှိ၏။ ပြည်သူတို့သည် စည်းဝေး၍ မင်းကြီးအား လျှောက်ထားကြကုန်၏။ မင်းကြီးလည်း မြို့စောင့်ကိုခေါ်၍ သူခိုးကြီးကို မိအောင်ဖမ်း၍ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ကြကုန်ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။
မိန်းမမရိယာယ် ခိုးသားလဲလှယ်
ခိုးသူသတ်လည်း အသပြာ တစ်ထောင်ကို ယူကာ ပေးလာသော သူဌေးသားကို သူခိုးကြီး ပြုလုပ်၍ သတ်ပြီးလျှင် သူခိုးကြီးကိုကား လွှတ်၍ သုလသာ ပြည့်တန်ဆာထံ သွားစေ၏။ သူခိုးကြီးလည်း အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လျှင် ကျေးဇူးရှင် သုလသာထံ သွားကာ သုလသာနှင့်အတူ လင်မယား အဖြစ်ဖြင့် ပေါင်းသင်းကာ နေ၏။ သုလသာလည်း သူခိုးကြီး ရောက်သောအခါ မှစ၍ ပြည့်တန်ဆာမ အမှုကို ပယ်စွန့်ကာ မိန်းမကောင်းပြု၍ သူခိုးကြီးနှင့် အညီအညွတ်နေ၏။
မယားလှည့်စား ခေါ်၍ သွား
သူခိုးကြီးသည် သုလသာနှင့်နေ၍ သုံးလေးရက် လွတ်လတ်သော်ငါသည် ဤအရပ်၌ မနေနိုင်၊ လက်ချည်းသက်သက်လည်း မပြေးနိုင်၊ သုလသာ၏ တန်ဆာလည်း အဖိုးတစ်သိန်း ထိုက်တန်၏။ ၎င်းကိုသတ်၍ ယူပြေးမည်ဟု ကြံစည်လျက် တစ်နေ့သ၌ သုလသာနှင့် အတူနေစဉ် “ရှင်မ … ငါ့ကို သူသတ် ဆောင်ယူသွားသောအခါ ဤမည်သော တောင်၌ ရှိသော ရုက္ခစိုးနတ်ကို အကျွန်ုပ်အား စောင့်ရှောက်ပါ၊ လွတ်မြောက်လာလျှင် ပူဇော်ပါမည်ဟု ဝန်ခံကတိပြုထား၏၊ ထိုရုက္ခစိုးနတ်သည် မပူဇော်သဖြင့် ငါ့အား ခြိမ်းခြောက်ဘိ၏၊ သို့အတွက် ပူဇော်ဖွယ်တို့ကို စီမံပါ” ဟု လီဆယ်၍ ပြောလေ၏။ သုလသာလည်း အဟုတ်တကယ် မှတ်၍ ပူဇော်ဖွယ်တို့ကို စီမံပြီးလျှင် အဝတ်တန်ဆာ ဆင်ဝတ်ကာ သတ္တုကကိုခေါ်၍ အခြွေအရံနှင့်တကွ ပူဇော်ရန် သွားကြ၏။
လိမ်လည်၍ ခေါ် တောင်ထိပ်ပေါ်
တောင်ခြေရင်းသို့ရောင်လျှင် သတ္တုကသည် “ရှင်မ … ရုက္ခစိုးနတ်သည် လူအများကိုမြင်သော် ပူဇော်သက္ကာရကို ခံမည် မဟုတ်၊ တို့လင်မယား နှစ်ယောက်တည်း သွားမည်” ဟု အခြွေအရံတို့ကို တောင်ခြေရင်း၌ နေခဲ့စေ၍ သုလသာအား ကန်တော့ပွဲကို ရွက်စေ၍ မိမိမူကား လက်နက်ငါးပါးကို ယူဆောင်လျက် တောင်ထိပ်သို့ တက်ပြီးလျှင် အသူတစ်ရာမျှနက်သော တောင်ကမ်းပါးပြတ်၌ မှီ၍ ပေါက်နေသော သစ်ပင်းရင်းသို့ ရောက်သောအခါ ကန်တော့ပွဲကို ချစေ၏။
ထိုအခါ သုလသာသည် “အရှင် … ရုက္ခစိုးနတ်ကို ပူဇော်မည်လော” ဟု မေး၏။ “ရှင်မ … ငါသည် ရုက္ခစိုးအား ပူဇော်ရန် လာသည် မဟုတ်၊ သင့်ကိုသတ်၍ တန်ဆာတို့ကို ယူရန်လာ၏။ ယခု ချွတ်၍ အပေါ်ရုံပုဆိုးနှင့် ထုပ်လော့” ဟု ပြော၏။ “အရှင် … အဘယ့်ကြောင့် သတ်မည်နည်း” ဟု မေး၏။ “ဥစ္စာကို လိုချင်သောကြောင့် သတ်မည်” ဟု ပြောဆိုလေ၏။
ကျေးဇူးပြောလည်း အချည်းနှီး
ထိုအခါ သုလသာသည် “အရှင် … အသက်ကို ကယ်ဆယ်ခဲ့သော ကျေးဇူးကို အောက်မေ့ပါ” ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် -
“အရှင် … အရှင့်အား ကောင်းခြင်းမင်္ဂလာ ဖြစ်ပါစေ၊ အရှင့်အား ရွှေလည်ရွဲတန်ဆာကို လည်းကောင်း၊ များစွာသော ပုလဲ ကျောက်မျက်ရွဲ တန်ဆာတို့ကို လည်းကောင်း ယူပါ၊ အကျွန်ုပ်ကိုလည်း ကျွန်မိန်းမဟု လူတို့အလယ် ပြောကြားပြီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံပါ” –
“အို-ကောင်းခြင်း လက္ခဏာနှင့် ပြည့်စုံသော ရှင်မ … သင်သည် ဝတ်ဆင်ထားသော တန်ဆာတို့ကို ချွတ်လော၊ ပြင်းထန်စွာ မငိုကြွေးလင့်၊ ငါကား ဥစ္စာရှင်ကို မသတ်ဘဲ ဥစ္စာကို ယူဖူးသည်မရှိ” –
ဟု သုလသာအား ကျေးဇူးကိုမသိ၊ ငဲ့ညှာခြင်းလည်း မရှိဘဲ အာဏာသံဖြင့် တင်းမာစွာ ပြောလေ၏။
ခိုးသားချော့ပြော ပရိယာယ်နှော
ထိုအခါ သုလသာလည်း ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံ၍ ပရိယာယ်ကို နားလည်သူ ဖြစ်ရကား တစ်ခဏချင်းဖြစ်သောဉာဏ်ဖြင့် အကြောင်းကို ပြောပြလျက် ရှိခိုး၍ တောင်းပန်သော်လည်း အသက်ကို ချမ်းသာပေးမည် မဟုတ်၊ ငါသည် ဥပါယ်တံမျဉ်ဖြင့် ကမ်းပါးဖြတ်သို့ တွန်းချ၍ သူခိုးကြီးကို သတ်မည်ဟု ကြံစည်လျက် -
“အရှင် … အကျွန်ုပ်သည် ငယ်ရွယ်စဉ် သတိရနိုင်သော အခါမှစ၍ သိကြားလိမ္မာသော အရွယ်သို့ရောက်သည် တိုင်အောင် အရှင်ထက် ချစ်ခင်သော လင်ယောကျာ်းကို မတွေ့ခဲ့ဖူးပါ” ။
“အရှင် … လာပါဦးလော၊ အရှင့်ကို လည်ဖက်ပါဦးမည်၊ လက်ယာရစ် လှည့်ပါဦးမည်၊ ယခုအခါ နောက်ထပ်တစ်ဖန် အကျွန်ုပ်နှင့် အရှင် ပေါင်းသင်းမွေ့လျော်နိုင်ခြင်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါ” –
ဟု လှည့်ကာ ပတ်ကာ ပြောဆို ဖြားယောင်းလေ၏။ သတ္တုကလည်း အလိုကို မသိ၍ အဟုတ်ထင်မှတ်လျက် လည်ကို အဖက်ခိုင်းလေ၏။
ဥပါယ်ဆင်လတ် ခိုးသားသတ်
သုလသာလည်း လည်ကိုဖက်ကာ သုံးကြိမ် လက်ယာရစ် လှည့်ပြီးလျှင် “အရှင် … ယခုအခါ အရှင့်ကို အရပ်လေးမျက်နှာတို့၌ ရှိခိုးဦးမည်” ဟု ဆို၍ ဖြေဖမိုး၌ ဦးတင်ကာ သတ္တုက၏ မောင်းတို့ကို ရှိခိုးလျက် နောက်သို့ဆုတ်၍ ရှိခိုးယောင် ပြုပြီးလျှင် အဝေးကိုကြည့်လျက် ခိုးသူကြီး၏ နောက်မှ ခြေနှစ်ဖက်တို့ကို ကိုင်ကာ ဦးစောက်ထား၍ အသူတစ်ရာ နက်သော ချောက်သို့ တွန်းချလိုက်၏။ ခိုးသူကြီးလည်း ချောက်ထဲတွင် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက်ကြေ၍ သေဆုံးလေ၏။
ပရိယာယ်ကြံကောင်း အောင်မြင်ကြောင်း
ထိုအခါ တောင်ထိပ်၌ နေသော ရုက္ခစိုးနတ်သည် သုလသာ ပြုလုပ်သော အမူအရာကိုမြင်၍ -
“အချင်းတို့ … အရာခပ်သိမ်းတို့၌ ယောကျ်ားသာလျှင် ပညာရှိသည် မဟုတ်၊ မိန်းမလည်း ပညာရှိပေ၏၊ ထိုထိုအရာ၌ အထူးသဖြင့် မြော်မြင်ပေ၏။
အရာခပ်သိမ်းတို့၌ ယောကျ်ားသာလျှင် ပညာရှိသည် မဟုတ်၊ မိန်းမသည်လည်း ပညာရှိပေ၏၊ လျင်မြန်စွာ အကျိုးစီးပွားကို ကြံစည်နိုင်ပေ၏။
မိမိကိုယ်တိုင် သေဝပါးနီးဖြစ်လျက် စင်စစ် ထိုခိုးသူကြီး၏ သေကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ ကြံစည်နိုင်ပေ၏။ မြားဖြင့် သားကောင်ကို ပစ်သတ်သကဲ့သို့ သုလသာလည်း သတ္တုကကို သတ်လေ၏။
ရုက္ခစိုး ချီးမွမ်း ပညာစွမ်း
ဤလောက၌ အကျိုးစီးပွားကို လျင်မြန်စွာ မသိမမြင်ပညာနုံ့နှေးသောသူသည် တောင်ကမ်းပါး၌ ခိုးသူကြီးကဲ့သို့ သေရ၏။
“ဤလောက၌ အကျိုးစီးပွားကို လျင်မြန်စွာ သိမြင်နိုင်သောသူသည် (သုလသာသည်) သတ္တုကမှ လွတ်မြောက်သကဲ့သို့ ရန်သူဘေးမှ လွတ်မြောက်ရ၏” –
ဟု သုလသာအား ချီးကျူးလေ၏။ သုလသာလည်း ခိုးသူကြိးကို သတ်ပြီးလျှင် တောင်ထိပ်မှ ဆင်းသက်ကာ မိမိ အခြွေအရံများထံ သွားလတ်သော် အခြွေအရံတို့က “အရှင့်သားကား အဘယ်မှာနည်း” ဟု မေးမြန်းကြလျှင် “အရှင့်သားကို မမေးကြလင့်” ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် ရထားစီး၍ မြို့တွင်းသို့ ဝင်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
• ထိုအခါ သုလသာသည် - ယခုအခါ သုလသာကျွန်မ။
• သတ္တုကသည် - ခိုးသူကြီး။
• တောင်စောင့်နတ်သည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) ခပ်သိမ်းသောအရာ၊ ယောကျ်ားသာ၊ ပညာရှိမဟူ။
(၂) မိန်းမသည်ပင်၊ အထူးမြင်၊ ဉာဏ်ရှင်ဖြစ်၏ဟူ။
(၃) သေဝနီးပါး၊ ဘေးရန်များ၊ လွတ်ငြားဥပါကူ။
(၄) အကျိုးဖြစ်အင်၊ လျင်စွာမြင်၊ သက်ရှင်ကြီးပွားဟူ။
(၅) ဖြစ်မည့်အရေး၊ ဉာဏ်မြင်သေး၊ ဘေးတွေ့ပျက်လိမ့်ဟူ။
အဋ္ဌသဒ္ဒဇာတ်
'''အဋ္ဌကနိပါတ် - (၄၁၈) - အဋ္ဌသဒ္ဒဇာတ် ညဉ့်အိပ်ချိန်ဝယ် အသံကြီး ၈ ပါးကိုကြား၍ ကြောက်လန့်သဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ပွဲပြုရန် စီရင်သော ဗာရာဏသီမင်းအား အသံ ၈ ပါး၏ အကြောင်းရင်းအမှန်ကို ရသေ့သူမြတ် ညွန်ပြခြင်းအကြောင်း။
သုလသာဇာတ်
ဆောင်ပုဒ်
သုလသာဇာတ် ပြီး၏။
အဋ္ဌသဒ္ဒဇာတ်
ညဉ့်ခါသံကြား မင်းလျှောက်ထား
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကောသလ မင်းကြီးသည် ညဉ့်သန်းခေါင်းယံတွင် ကြားအပ်သော ကြောက်မက်ဖွယ်သော အသံကြီး ရှစ်မျိုးတို့ကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
မင်းကြည်ညိုလေ ဥယျာဉ်နေ
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ကုဋေရှစ်ဆယ် ကြွယ်ဝသော ပုဏ္ဏားမျိုး၌ ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာ သင်ကြားပြီးလျှင် အမိအဘတို့ သေလွန်သောအခါ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အလုံးစုံကို စွန့်ပယ်၍ ဟိမဝန္တာသို့ ဝင်ပြီးလျှင် ရသေ့ရဟန်းပြုကာ ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ဖြစ်စေလျက် သစ်သီးကြီးငယ်ဖြင့် မျှတကာနေ၏။ နောက်အခါ ချဉ်ဆား မှီဝဲလိုသဖြင့် လူတို့နေရာသို့ သွားလတ်သော် ဗာရာဏသီပြည်သို့ ရောက်၍ မင်းကြီး၏ ဥယျာဉ်တော်မှာပင် နေ၏။
ညဉ့်အခါ မင်းကြား အသံများ
ထိုအခါ ဗာရာဏသီ မင်းကြီးသည် အသရေရှိသော အိမ်ရာတွင် အိပ်နေစဉ် ညဉ့်သန်းခေါင်းယံ အခါ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်သော အသံကြီး ရှစ်မျိုးတို့ကို ကြားရ၏။ ထိုအသံကြီး ရှစ်မျိုးတို့ကား -
(၁) ဥယျာဉ်တော်၌ ဗျိုင်းမြည်သော အသံ။
(၂) ဆင်တင်းကုပ် တုရိုဏ်တိုင်၌ ကျီးမ မြည်သောအသံ။
(၃) နန်းတော်အထွက်၌ နေသော ယုဏ မြည်သော ပိုးမြည်သောအသံ။
(၄) နန်းတော်၌ မွေးထားသော ဥဩမ မြည်သောအသံ။
(၅) နန်းတော်၌ မွေးထားသော သမင် မြည်သောအသံ။
(၆) နန်းတော်၌ မွေးထားသော မျောက် မြည်သောအသံ။
(၇) နန်းတော်၌ မွေးထားသော ကိန္နရာ မြည်သောအသံ။
(၈) နန်းတော်အထက်၌ ပစ်စကေဗုဒ်ဓါ ဥဒါန်းကျူးသောအသံတို့ ဖြစ်ကုန်၏။
ပုဏ္ဏားတို့လျှောက်တင် ယဇ်စီရင်
မင်းကြီးသည် ထိုအသံကြီး ရှစ်မျိုးတို့ကို ကြား၍ အလွန် ထိန်လန့်ရကား နက်ဖြန်နံနက်၌ ပုဏ္ဏားတို့ကို မေးလေ၏။ ပုဏ္ဏားတို့သည် သင်မင်းကြီး အန္တရာယ် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ အန္တရာယ် လွတ်ငြိမ်းအောင် သဗ္ဗစတုက္ကယဇ်ကို ပူဇော်လော့ဟု လျှောက်ထားကြကုန်၏။ မင်းကြီးလည်း ပုဏ္ဏားတို့အား အလိုရှိတိုင်း ပြုကြကုန်ဟု ခွင့်ပြုလေ၏။ ပုဏ္ဏားတို့လည်း နှစ်သက်ရွှင်လန်းသည်ဖြစ်၍ မင်းကြီးနန်းတော်မှ ထွက်ပြီးလျှင် ယဇ်ပူဇော်ရန် စီရင်အားထုတ်ကြကုန်၏။ ထိုယဇ်ကို စီရင်သော ပုဏ္ဏားတို့တွင် အကြီးဖ်စြသော ပုဏ္ဏား၏တပည့် ပုဏ္ဏားလုလင်သည် ပညာဉာဏ်ရှိ၏။ လိမ္မာ၏။
ပုဏ္ဏားပညာရှိ မြစ်တားဘိ
ထိုပုဏ္ဏားလုလင်သည် ဆရာကြီး ဤသို့ ရုန့်ရင်းကြမ်းကြုတ်စွာ သတ္တဝါများစွာ ပျက်စီးခြင်းအမှုကို မပြုပါလင့် ဟု ပြော၏။ အမောင် သင်သည် ဘာကို သိသနည်း၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကား တစ်စုံတစ်ရာ အကျိုးမရှိသော်လည်း ငါးအမဲ များစွာကို စားသောက်ကြရလတ္တံ့ ဟု ပြော၏။ ဆရာကြီး ဝမ်းကိုမှီ၍ ငရဲများသော အမှုကို မပြုသင့်ပါ ဟု တားမြစ်လေ၏။ ထိုအခါ ပုဏ္ဏားလုလင်သည် အခြားပုဏ္ဏားတို့ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သည်လိုဆိုလျှင် သင်တို့သာ ငါးအမဲ များများစားရသော အမှုကို ပြုလုပ်ရစ်ကြကုန်၊ အကြှနျုပျကား မပြုလုပ်လို ဆို၍ မြို့မှထွက်ကာ တားမြစ်နိုင်သော တရားစောင့်သော ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့ကို ရှာဖွေလျက် သွားရာ ဥယျာဉ်တော်သို့ ရောက်လေ၏။
ရသေ့မြတ်ထံသွား မေးလျှောက်ကြား
ရသေ့ကိုမြင်လျှင် လုလင်ပုဏ္ဏားသည် ရှိခိုး၍ အရှင်ဘုရား အရှင်ဘုရားတို့အား သတ္တဝါတို့၌ သနားခြင်း အဘယ်ကြောင့် မရှိပါသနည်း၊ ယခုအခါ မင်းကြီးသည် များစွာသော သတ္တဝါတို့ကို သတ်၍ ယဇ်ပူဇော်စေပါ၏ ဟု လျှောက်၏။ လုလင် အဘယ်ကြောင့် ယဇ်ပူဇော်စေသနည်း ဟု မေး၏။ အရှင်ဘုရား ညဉ့်သန်းခေါင်းယံ အခါ အသံကြီး ရှစ်မျိုးကို ကြားရ၍ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သဖြင့် ပုဏ္ဏားတို့ကို မေးမြန်းရာ အန္တရာယ် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ လွတ်ငြိမ်းအောင် ယဇ်ပူဇော်ရမည်ဆို၍ ပူဇော်စေပါ၏၊ အသံကြီးရှစ်မျိုး ဖြစ်ခြင်း အကြောင်းရင်းကို သိပါသလော ဟု လျှောက်၏။ လုလင် ငါသိ၏၊ သို့သော် မင်းကြီးကို ငါ မသိ၊ လာ၍ မေးလျှင် ငါ ပြောကြားမည် ဟု ပြော၏။ အရှင်ဘုရား သည်လိုဆိုလျှင် ဤနေရာ၌ ငံ့ဆိုင်းတော်မူပါ၊ အကြှနျုပျ သွား၍ ခေါ်ပါမည် ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင် မင်းကြီးထံ အမြန်သွား၍ မင်းကြီးကို အကျိုးအကြောင်းကို ပြောဆိုလျှောက်ထားကာ ရသေ့ထံ ခေါ်၍ လာလေ၏။
အသံ၏သဘော အသီးသီးဟော
မင်းကြီးသည် ရသေ့ထံသို့ ရောက်လျှင် ရိုသေစွာ ရိခိုး၍ ပဋိသန္ဓာရစကား ပြောကြားပြီးလျှင် အရှင်ဘုရား အရှင်ဘုရားတို့သည် အကြှနျုပျ ကြားသော အသံကြီးရှစ်မျိုးတို့ ဖြစ်ခြင်း အကြောင်းရင်းကို သိကုန်၏ဟူသည် မှန်ပါသလော ဟု လျှောက်၏။ မြတ်သော မင်းကြီး မှန်ပါသည် ဟု ပြော၏။ အရှင်ဘုရား သိလျှင် အကြှနျုပျအား မိန့်ကြားတော်မူပါ ဟု လျှောက်ထား တောင်းပန်လေ၏။ ထိုအခါ ရသေ့သည် အဘိညာဉ်ဖြင့် ကြည့်ရှုဆင်ခြင်၍ အစဉ် အတိုင်း ပြောကြားလေ၏။
ဗျိုင်းမြည်သည်
မင်းကြီး ပထမ အသံကြီးကား - သင်၏ ဥယျာသ်ဟောင်းဝယ် ဗျိုင်းတစ်ကောင် ရှိ၏၊ ထိုဗျိုင်းသည် အစာကို မစားရ၍ ဆာမွတ်ခြင်း နှိပ်စက်သောကြောင့် မြည်တွန်ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုအသံကို ကြားရခြင်းကြောင့် မင်းကြီး၌ တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ်မရှိပါ။
အဓိပ္ပါယျ
ဤရေကန်ကား ရှေးအခါ ချိုင့်ဝှမ်း၍ ငါးများစွာရှိခဲ့၏၊ ရေပြွန်ဖြင့် သွင်းအပ်သော ရေလည်း များပြားလှ၏၊ ငါ၏ အဘိုးဖြစ်သော ဗျိုင်းမင်း၏ နေရာ ဖြစ်ပေ၏၊ ယခု ငါ့မှာ ဖားဖြင့်သာ မျှတ တင်းတိမ်ရ၏၊ ဤနေရာကို စွန့်၍ လည်း မသွားနိုင်။
မင်းကြီး ဗျိုင်းသည်ငတ်မွန်ခြင်းဖြင့် နှိပ်စက်ခြင်းကြောင့် မြည်တွန်ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့အတွက် ဥယျာဉ်ကို သုတ်သင်ကာ ကန်ကို ရေပြည့်အောင် သွင်းလော့ ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် ရသေ့ အမိန့်ရှိတိုင်း ပြုလုပ်ရန် အမတ်တစ်ယောက်ကို စေခိုင်းလေ၏။
ကျီးမ မြည်သံ
မင်းကြီး ဒုတိယ အသံကြီးကား - သင်၏ ဆင်တင်းကုပ် တုရိုဏ်တိုင်၌ နေသော ကျီးမတစ်ကောင်သည် မိမိ၏ သားငယ်တို့၌ စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့် မြည်တွန်းခြင်း ဖြစ်၏၊ တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ်မရှိပါ
အဓိပ္ပါယျ
သီလမရှိသော ဗန္ဓရဆင်ထိန်း၏ ကျန်သော မျက်စိတစ်ဖက်ကို ဘယ်သူ ဖောက်ပါအံ့နည်း၊ ငါ, ငါ၏ သားသမီး, ငါ၏အသိုက်တို့ကို အဘယ်သူသည် ချမ်းသာအောင် ပြုပါအံ့နည်း။
မင်းကြီး သင်၏ ဆင်တင်းကုပ် တုရိုဏ်တိုင်၌ နေသော ကျီးမတစ်ကောင်ရှိ၏။ တုရိုဏ်တိုင်၌ အသိုက်ပြုလုပ်၍ အဥတို့ကို ဥထားရာ သားငယ်တို့ပေါက်၍ နေကုန်၏။ မျက်စိတစ်ဖက်ကန်း၊ ဗန္ဓရ မည်သော ဆင်ထိန်းသည် အထွက်အဝင် အသိုက်ကို ပုတ်ခတ်မိ၏။ ကျီးမသည် မိမိ သားငယ်တို့ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဆင်ထိန်းကို ဆဲရေးကာ မြည်တွန်ဘိ၏။ သင် မင်းကြီးသည် ကျီးမကို သနားလျှင် ဆင်ထိန်းကို တားမြစ်လော့ ဟု မိန်းတော်မူ၏။ မင်းကြီးလည်း ဗန္ဓရကို ခေါ်၍ ဆဲရေးပုတ်ခတ်ကာ ရာထူးမှချပြီးလျှင် တစ်ပါးသောသူကို ဆင်ထိန်း ခန့်လေ၏။
ဃုဏပိုးအသံ
မင်းကြီး တတိယ အသံကြီးကား - သင်၏ ပြာသာဒ်အထွက်၌ ဃုဏ မည်သော ပိုးတစ်ကောင် နေခဲ့၏။ ထိုပိုးသည် အကာကိုစား၍ အကာကုန်လျှင် အနှစ်ကိုလည်း မစားနိုင်၊ အစားမစားရ၍ ထွက်လည်း မထွက်နိုင်၊ ထိုကြောင့် မြည်တွန်ခြင်း ဖြစ်၏။ တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ် မရှိပါ
အဓိပ္ပါယျ
ပြာသာဒ်အထက်၌ အကာတွေ ရှိ၏၊ ထိုအကာဟူသမျှ ကုန်ခြဲ့ပီ၊ အကာကိုစား၍ ကုန်သော ဃုဏမည်သော ငါသည် အနှစ်ကိုစား၍ မမွေ့လျော်နိုင်။
မင်းကြီး ပိုးသည် အစာစားစရာမရှိ၍ ထိုအရပ်မှ ထွက်လိုသော်လည်း မထွက်နိုင်သောကြောင့် မြည်တွန်ဘိ၏၊ ထိုပိုးကို ထုတ်စေလော့ ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မင်းကြီးလည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုခေါ်၍ ထိုပိုးကို ဥပါယ်တံမျဉ်ဖြင့် ထုတ်စေ၏။
ဥသွမ အသံ
မင်းကြီး စတုတ္ထ အသံကြီးကား - သင်၏နန်းတော်၌ မွေးထားသော ဥဩမတစ်ကောင် ရှိ၏၊ ထိုဥဩမသည် မိမိ နေဖူးသော တောအုပ်ကို အမှတ်ရ၍ ပျင်းရိသဖြင့် ဘယ်အခါ ချိုင့်မှထွက်၍ တောအုပ်သို့ သွားရပါအံ့နည်းဟု မြည်တွန်ခြင်း ဖြစ်၏၊ တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ် မရှိပါ ။
အဓိပ္ပါယျ
ငါသည် မင်းကြီး၏ နန်းတော်မှ လွတ်မြောက်၍ သွားပြီးလျှင် သစ်ခက်တို့၌ နားနေရသည်ဖြစ်၍ မိမိကိုယ်ကို ဘယ်အခါ မွေ့လျော် ပျော်ပါးစေရအံ့နည်း။
သမင်မ အသံ
မင်းကြီး ပဉ္စမအသံကြီးကား - သင်၏နန်းတော်၌ မွေးထားသော သမင်တစ်ကောင် ရှိ၏၊ ထိုသမင်သည် မိမိ မယား သမင်မကို အောက်မေ့ လွမ်းဆွတ်၍ ပျင်းရိသောကြောင့် မြည်တွန်းခြင်း ဖြစ်၏၊ တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ် မရှိပါ ။
အဓိပ္ပါယျ
ငါသည် မင်း၏နန်းတော်မှ လွတ်မြောက်၍ သွားပြီးလျှင် သမင်အပေါင်း၏ ရှေ့မှသွားလျက် ရေဦးတို့ကို အဘယ်အခါ သောက်ရပါအံ့နည်း။
မင်းကြီး ထိုသမင်ကို လွှတ်လော့ ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မင်းကြီးလည်း သမင်ကို လွှတ်စေ၏။
မျောက် အသံ
မင်းကြီး ဆဋ္ဌမအသံကြီးကား - သင်၏ နန်းတော်၌ မွေးထားသော မျောက်တစ်ကောင် ရှိ၏၊ ထိုမျောက်သည် ဟိမဝန္တာဝယ် မျောက်မနှင့် ကာမဂုဏ်၌ မက်မော၍ သွားနေခိုက် ဘဒ္ဒကမုဆိုးသည် ဖမ်းယူခဲ့ပြီ၊ ယခုအခါ ပျင်းရိ၍ ဟိမဝန္တာသို့ သွားလိုသောကြောင့် မြည်တွန်းခြင်း ဖြစ်၏၊ တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ်မရှိပါ ။
အဓိပ္ပါယျ
ကာမဂုဏ်တို့ဖြင့် အလွန်ရစ်၍ ကာမဂုဏ်တို့ဖြင့် တပ်စွန်းလျက် ကာမဂုဏ်တို့ဖြင့် တွေဝေနေသော ငါ့ကို တိုင်းပြည်၏ ပြည်ပ၌ ဖြစ်သော မုဆိုးသည် တောမှ ဖမ်းယူခဲ့ပြီ၊ သင့်အား ကောင်းခြင်းမင်္ဂလာ ဖြစ်ပါစေ။
မင်းကြီး မျောက်ကိုလည်း လွှတ်လော့ ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မင်းကြီးလည်း မျောက်ကို လွှတ်စေ၏။
ကိန္နရာ အသံ
မင်းကြီး သတ္တမ အသံကြီးကား - သင်၏နန်းတော်၌ မွေးထားသော ကိန္နရာတစ်ကောင်ရှိ၏၊ ထိုကိန္နရာသည် တော၌ နေစဉ် တစ်နေ့သောအခါ တောင်ထိပ်သို့တက်၍ ပန်းနံ့သာတို့ဖြင့် ပျော်မြူးနေခိုက် နေဝင်၍ မှောင်လတ်သော် တောင်အောက်သို့ဆင်းရာ ကိန္နရာမသည် ကြင်နာစွာ လက်ကိုကိုင်၍ မချွတ်ချော်ရအောင် ဆင်းစေသော ကျေးဇူးကို အောက်မေ့သဖြင့် ကိလေသာနှင့် စပ်ကာ ကိန္နရာမကို လွမ်းဆွတ်သောကြောင့် မြည်တွန်ခြင်း ဖြစ်၏၊ တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ်မရှိပါ ။
အဓိပ္ပါယျ
ငါ့မယား ကိန္နရီမသည် ငါ့ကို မမြင်အောင် ပြုလုပ်သော မှောင်မိုက်ထဲ၌ မြင့်မောက်လှေသော တောင်ထွက်မှဆင်းရာ သခင် ကျောက်၌ ခြေမချော်စေလင့်ဟု နူးညံ့သောစကားဖြင့် ပြောဆိုကာ လက်ဖြင့် ကိုင်၍ ဆင်းသက်စေပြီ။
မင်းကြီး ကိန္နရာဖိုသည် ကိန္နရာမကို လွမ်းဆွတ်၍ နေသည်၊ လွှတ်လော့ ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မင်းကြီးလည်း ကိန္နရာဖိုကို လွှတ်စေ၏။
ပစ္စကေဗုဒ္ဓါ ဥဒါန်းကျူးသံ
မင်းကြီး အဋ္ဌမ အသံကြီးကား - ပစ္စကေဗုဒ္ဓါ တစ်ဆူသည် အာယုသင်္ခါရ လွှတ်ချိန်ဝယ် အလောင်း သင်္ဂြိုဟ်သည့်အတွက် သတ္တဝါများ အကျိုးရှိအောင် ကြွတော်မူလာရာ သင်၏နန်းတော်ထက်ဝယ် ကောင်းကင်သို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဥဒါန်းကျူးရင့်ခြင်း ဖြစ်၏၊ တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ် မရှိပါ ။
မင်းကြီး ပစ်စကေဗုဒ်ဓါ အရှင်သည် ယခုအခါ သင်၏ ဥယျာဉ်၌ ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုပေလိမ့်မည် ဟု မိန့်တော်မူကာ မင်းကြီး ခေါ်၍ သွားရာ ပစ်စကေဗုဒ်ဓါ၏ အလောင်းကို ပန်းနံ့သာတို့ဖြင့် ပူဇော်၍ နံ့သာထင်းပုံထက်၌ တင်ကာ မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီးလျှင် ဓာတ်တော်တို့ကို လမ်းခရီး လေးဆုံ၌ လူနတ်တို့ အကျိုးငှာ စေတီတည်ထား ကိုးကွယ်လေ၏။
သေဘေးလွတ်ဖွယ် ရသေ့ကယ်
မင်းကြိးသည် မိမိ ကြားသော အသံကြီး ရှစ်မျိုး၏ ဖြစ်ခြင်း အကြောင်းရင်းကို သက်သေ သာဓကနှင့်တကွ ကြားနာ တွေ့မြင်ရသဖြင့် ယုံကြည်ကာ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို စွန့်ပယ်တော်မူ၍ အလုံးစုံသော သတ္တဝါတို့ကို မသတ်ရ ဟု ဘေးမဲ ပေးတော်မူ၏။ တစ်ပြည်လုံး သိအောင် စည်လည်စေ၏။ သတ္တဝါတို့လည်း ရသေ့ကို အမှီပြု၍ အသက်ဘေးမှ ချမ်းသာကုန်၏။ ရသေ့လည်း မင်းကြီးကို အဆုံးအမ ပေးပြီးလျှင် ဟိမဝန္တာသို့ ပြန်လေ၏။ မယုတ်သော ဈာန်ရှိသည်ဖြစ်၍ သေလွန်သောအခါ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ လားရ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ ဗာရာဏသီမင်းသည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
ပုဏ္ဏားလုလင်သည် - သာရိပုတ္တရာ။
ရသေ့သ် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) သက်သတ်၍ သာ၊ ပူဇော်ရာ၊ ပယ်ရွာရောက်ကြောင်းမှတ်။
(၃) ပညာရှိများ၊ ဟောညွန်ကြာ၊ အများသေဘေးလွတ်။
အဋ္ဌသဒ္ဒဇာတ် ပြီး၏။
အေးကြီး (အောက်)ရွာ၊ ရေတာရှည်မြို့နယ်
အေးကြီး (အောက်)ရွာ (Ayegyi(Lower))သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ တောင်ငူခရိုင်၊ ရေတာရှည်မြို့နယ်၊ ရဲကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၀၁၉၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ရဲကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၇၃၀ ဦး၊ မ ၃၉၅၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၇၆၈၈ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရေတာရှည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကောသမ္ဗဖလိယ
ကောသမ္ဗဖလိယထေရ်   သည်  မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်ရှိ ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။
ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားထက်ထက်
နောက်ဆုံးဘဝတွင် ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်တွင် ကောသမ္ဗဖလိယထေရ် အဖြစ်ဖြင့် အာသဝေါကုန်ခမ်း ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူ၏။
NGC 287
NGC 287 သည် မိန် နက္ခတာရာမှ lenticular ဂယ်လက်ဆီဖြစ်ပြီး ၁၈၂၇ နိုဝင်ဘာ ၂၂ တွင် ဂျွန် ဟာရှယ် ဆိုသူမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိန် နက္ခတ်တာရာ
Asia/Irkutsk
Asia/Irkutskသည် IANA အချိန်ဇုန် ဒေတာရင်းမြစ်၏ zone.tab ဖိုင်မှ အချိန်ဇုန်၏ အမှတ်လက္ခဏာဖြစ်သည်။ ပါဝင်သော ဒေတာများမှ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်-
ရည်ညွှန်းအမှတ်မှာ အီကုစ်မြို့(Irkutsk) ဖြစ်သည်။
လွှမ်းခြုံဧရိယာ
ထိုအချိန်ဇုန်၏ လွှမ်းခြုံဧရိယာမှာ အီကုစ်ပြည်နယ်(Irkutsk Oblast)ဖြစ်သည်။
ပဒင်းရွာမရွာ၊ ဝမ်းတွင်းမြို့နယ်
ပဒင်းရွာမရွာ (Padinywarma)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မိတ္ထီလာခရိုင်၊ ဝမ်းတွင်းမြို့နယ်၊ ပဒင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၄၅၃၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပဒင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၅၆ ဦး၊ မ ၄၁၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၇၆၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝမ်းတွင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်ကျန်နေရွာ၊ မိုင်းခတ်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းခတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကေတကပုပ္ဖိယ
အရှင်ကေတကပုပ္ဖိယထေရ်   သည်  မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်ရှိ ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။
ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားထက်ထက်
နောက်ဆုံးဘဝတွင် ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်တွင် အရှင်ကေတကပုပ္ဖိယထေရ် အဖြစ်ဖြင့် အာသဝေါကုန်ခမ်း ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူ၏။
စွာပိုရွာ၊ ဖားဆောင်းမြို့နယ်
စွာပိုရွာ(Swarpo)သည် ကယားပြည်နယ်၊ ဘောလခဲခရိုင်၊ ဖားဆောင်းမြို့နယ်၊ မော်ချီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၈၈၄၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖားဆောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နဘဲလှရွာ၊ အရာတော်မြို့နယ်
နဘဲလှရွာ (Nabehla)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မုံရွာခရိုင်၊ အရာတော်မြို့နယ်၊ ကန်သာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၃၃၀၃ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အရာတော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်ဆာရွာ၊ မိုင်းယောင်းမြို့နယ်
ဝမ်ဆာရွာ (Wanhsar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ တာချီလိတ်ခရိုင်၊ မိုင်းယောင်းမြို့နယ်၊ မိုင်းဟီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၅၂၈၂ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းယောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျွဲတဲရွာ၊ နတ်တလင်းမြို့နယ်
ကျွဲတဲရွာ (Kywete)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ နတ်တလင်းမြို့နယ်၊ ချောင်းခွကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၃၉၀၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ချောင်းခွကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၉၅ ဦး၊ မ ၉၄၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၇၃၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နတ်တလင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပြသန်ကိုင်းရွာ၊ မြိုင်မြို့နယ်
ပြသန်ကိုင်းရွာ (Pyathankaing)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ပခုက္ကူခရိုင်၊ မြိုင်မြို့နယ်၊ ဆိတ်ချေးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၈၆၅၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဆိတ်ချေးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၉၃ ဦး၊ မ ၁၂၇၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၂၇၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကောင်းနိမ်ရွာ၊ ကွတ်ခိုင်မြို့နယ်
ကောင်းနိမ်ရွာ (Kawngnein)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မူဆယ်ခရိုင်၊ ကွတ်ခိုင်မြို့နယ်၊ နမ့်မောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၉၀၀၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နမ့်မောကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၀၉၀ ဦး၊ မ ၁၀၉၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၁၈၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကွတ်ခိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မွတ်ကွန်ရွာ၊ ပန်ဆန်း (ပန်ခမ်း)မြို့နယ်
မွတ်ကွန်ရွာ (Mutkun)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတိုင်း၊ မက်မန်းခရိုင်၊ ပန်ဆန်း (ပန်ခမ်း)မြို့နယ်၊ မော်ဖြိုက် (နောင်ချမ်)ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၇၂၃၅ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပန်ဆန်း (ပန်ခမ်း)မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆည်ကုန်းရွာ၊ အလည်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိတ္ထီလာမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘိသိက်ပြိုင်
ဘိသိက်ပြိုင်သည် သဘင်မဂ္ဂဇင်းတွင်ပါရှိသော ရွာစားစိန်တင်ဟန် ၏ ကိုယ်တွေ့ဖြစ်ရပ်မှန် ဆောင်းပါး "ဘိသိက်ဆရာဆားတောင်သောင်း" ကို အခြေခံလျက် ဇာတ်လမ်း ဇာတ်ကွက်ဖွဲ့ထားသော ဖြစ်ရပ်မှန်ဇာတ်ကားဖြစ်သည်။ ဆရာတော် ဒေါက်တာ အရှင်ဆေကိန္ဒ(ဓမ္မဒူတ) ၏ စီစဉ်မှုဖြင့် ဇာတ်ညွှန်း ချစ်ဦးညို၊ ဒါရိုက်တာ ဉာဏတင်စိုး၊ သရုပ်ဆောင် အကယ်ဒမီ မိုးဒီ နှင့် ဇော်ဝင်းနိုင်(မန်း) တို့က ၂၀၁၀ ခုနှစ်တွင် ရိုက်ကူးခဲ့သော မြန်မာဗီဒီယိုဇာတ်ကား ဖြစ်သည်။ မြန်မာ့ရိုးရာ ဓလေ့ထုံးစံဖြစ်သော ရှင်ပြု နားသ အလှူတော် မင်္ဂလာကျင်းပရာတွင် ထည့်သွင်းပြုလုပ်သော ဘိသိက်မင်္ဂလာ အကြောင်းကို အခြေခံ၍ ဘိသိက်ဆရာနှစ်ဦး၏ ဘိသိက်ပြိုင်ပွဲတွင် အမှားနှင့် အမှန်ကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားတတ်ပြီး အတ္တမာနကင်းစင်အောင် ပညာပေးထားသော ဇာတ်လမ်းဖြစ်သည်။ အင်္ဂလိပ်စာတန်းထိုးပြီး ဤဇာတ်ကားသည် ငွေကြေးအရရိုက်ကူးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြန်မာနိုင်ငံသာမက တစ်ခြားနိုင်ငံများကိုပါ လွတ်လပ်စွာ ကူးယူဖြန့်ဝေခွင့်ပြုထားသည်။
ဗွီဒီယိုဖြစ်ပေါ်လာပုံ
“ဘိသိက်ပြိုင်” သည် ၁၉၈၇ ခုနှစ် ဩဂုတ်လထုတ် သဘင်မဂ္ဂဇင်းတွင်ပါရှိသော ရွာစား စိန်တင်ဟန်၏ "ဘိသိက်ဆရာ ဆားတောင်သောင်း" ဆောင်းပါးကို ဇာတ်ညွန်းရေးပြီး ရိုက်ကူးထားသည်။ ရွာစားကြီး စိန်တင်ဟန်၏ ၎င်းဆောင်းပါးကို စာရေးဆရာ လယ်တွင်းသား စောချစ်က ဖတ်ရာတွင် သဘောကျသဖြင့် သဘင်မဂ္ဂဇင်း အယ်ဒီတာချုပ် ဆရာချစ်ဦးညိုနှင့်တွေ့ပြီး ဆောင်းပါးနှင့်ပတ်သက်သည့် ဖတ်ညွန်းဆောင်းပါး ရေးခဲ့သည်။ ဆရာလယ်တွင်းသားစောချစ်သည် ဖတ်ညွန်းဆောင်းပါးရေးရုံနှင့် အားမရနိုင်ဘဲ စာပေဟောပြောပွဲများတွင် ၎င်းဆောင်းပါးအကြောင်းကို ထည့်သွင်းဟောပြောသည်။ MRTV-4 တွင် ထုတ်လွင့်ပေးသော ဆရာလယ်တွင်းသားစောချစ်၏ ဟောပြောချက်ကို ဓမ္မဒူတဆရာတော် ဒေါက်တာအရှင်ဆေကိန္ဒ မှ နားထောင်ရာ သဘောကျသဖြင့် ၎င်းအကြောင်းအရာကို ဗွီဒီယိုရိုက်ကူးရန် ဆရာချစ်ဦးညိုကို ဖုန်းဆက်၍ ဗွီဒီယို ရိုက်ကူးရန် လွှဲအပ်ခဲ့သည်။ ဆရာချစ်ဦးညိုက ဗွီဒီယိုရိုက်ကူးရန် မူရင်းစာမူရှင် ရွာစားကြီး စိန်တင်ဟန်ကို ဆက်သွယ်ရာ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်၍ ရွာစားကြီးစိန်တင်ဟန်၏သားဖြစ်သူ စာရေးဆရာ ကဗျာဆရာ နေမျိုးနှင့် ဆက်သွယ်ကာ ခွင့်ပြုချက် ရယူပြီး ဗွီဒီယိုရိုက်ကူးခဲ့သည်။
ဇာတ်လမ်း
စစ်ကိုင်းမြို့၊ သောတပန်ရွာတွင် ရှင်ပြု နားသအလှုတော်မင်္ဂလာ ကျင်းပမည်ဖြစ်ရာ ဘိသိက်ပွဲအတွက် အလှု့ဒါယိကာ အလှု့ဒါယိကာမများက ဆိုင်းဆရာရွာစားစိန်တင်ဟန်ကို ငှားရမ်းခဲ့ကြသည်။ ရွာစားဆိုင်းဆရာနှင့်တွဲဖက်၍ ဘိသိက်မြှောက်မင်္ဂလာကျင်းပရန်အတွက် ဘိသိက်ဆရာငှားရန် ပြင်ဆင်ကြရာမှ မန္တလေးမြို့မှ အရွယ်ကောင်း ပညာတော် ရတနာပုံဆရာလှိုင် ဟူသော မြို့ဘိသိက်ဆရာကိုငှားချင်သည့် အလှု့ဒါယိကာမနှင့် စစ်ကိုင်းမြို့၊ အနောက်ဘက် ဆားတောင်ရွာမှ ဆားတောင်သောင်းဟူသော တောဘိသိက်ဆရာကိုမှ ငှားချင်သည့်အလှု့ဒါယိကာကြီးတို့မှ အစပြု၍ ဘိသိက်ဆရာနှစ်ဦးလုံးပါဝင်ရသော "ဘိသိက်ပြိုင်" ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဘိသိက်ဆရာ ဆားတောင်သောင်းသည် ဖြူဖြူဝဝ မာန်မာနမရှိ ဘိသိက်သွန်းချိန်မှလွဲ၍ အခြားချိန်များတွင် ပညာအကြောင်း အလုပ်အကြောင်းများ ပြောခဲပြီး ဘာမှ မတတ်သလို သူများပြောတာများကိုသာ လေးလေးစားစား နားထောင်တတ်သည်။ သို့သော် ဘိသိက်ဆရာထဲတွင် အရက်သောက်တတ်သူဆို၍ ဆားတောင်သောင်း (ခေါ်) ဦးသောင်းတစ်ယောက်သာရှိသည်။ ဘိသိက်ဆရာ ရတနာပုံဆရာလှိုင်သည် အရပ်မြင့်ပြီး ညိုညိုသွယ်သွယ် မျက်နှာအသွင်သဏ္ဌာန် အနည်းငယ်တင်းမာနေပြီး မာနဟန် မာန်သွင်းထားပုံ ပေါက်သည်။ လူရည်သန့် ပညာမာနထားသူ လူအထင်ကြီးအောင်နေတတ်သူ တစ်ဖက်သားကို နှိမ့်ချတတ်သူဖြစ်သည်။ အလှူပွဲကျင်းပသည့်နေ့တွင် ဘိသိက်ပွဲကို ရွာစား စိန်တင်ဟန်မှ ဆိုင်းတီးပြီး မြို့ဘိသိက်ဆရာ ရတနာပုံဆရာလှိုင်မှ စဖွင့်သည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာ ရွတ်ဖတ်ပြီးလျှင် အဝတ်စားနွမ်းဖတ်ဖတ် မောင့်ကျက်သရေခေါင်းပေါင်း ဆီစွန်းကြီးနှင့် ထိုင်နေသော တောဘိသိက်ဆရာ ဆားတောင်သောင်းကြီးအပေါ်ပြစ်တင်ဝေဖန်ချက်များကိုအလျဉ်းသင့်သလို ထည့်ပြောပြီး ဘိသိက်ပေးမည့်သူသည် အရက်သမားဖြစ်လျှင် မင်္ဂလာပွဲသည် အမင်္ဂလာ ဖြစ်ရသည့်အကြောင်း အကျယ်ဖွင့်၍ တိုက်ခိုက်ပြောဆိုသွားသည်။ ထို့နောက် တောဘိသိက်ဆရာ ဆားတောင်သောင်းကြီး၏အလှည့်ကျတွင် စဖွင့်ကတည်းကပင် ရတနာပုံဆရာလှိုင်အား ချီးကျူးထောပနာ ပြုလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက်တလျှောက်လုံး မိမိကိုယ်ကိုယ်နှိမ်ချလျက် တေးထပ်လေးများဆိုလိုက်၊ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်ကို ရှင်းပြလိုက် ဗုံတောက်လေးများတစ်ဖန် ဆိုလိုက်၊ ထွေရာလေးပါးလေးများ ညှပ်ပြောလိုက်ဖြင့် မြို့ဘိသိက်ဆရာ ရတနာပုံဆရာလှိုင် ပြောစဉ်က ငြိမ်နေသောပရိသတ်သည် ဆားတောင်သောင်း ပြောချိန်တွင် မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်သွားတော့သည်။
ထို့နောက် ဆားတောင်သောင်းကြီး အလှည့်ပြီးသောအခါ ဘိသိက်မြှောက်မင်္ဂလာ ကျင်းပချိန်အရောက်တွင် ရတနာပုံဆရာလှိုင် ရင်ထဲမှလှိုက်လှိုက်လှဲလှဲနှင့်ပင် ဆားတောင်သောင်းကြီးသာဘိသိက်သွန်းမင်္ဂလာကို ဆက်လက်ကျင်းပရန် ပြောကြားလာသော်လည်း အတူတကွ ဘိသိက်တင်မြှောက်ကြရန် ဆားတောင်သောင်းဖက်မှကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်။ ဘိသိက်ပြိုင်သည် အနိုင်အရှုံးမရှိဘဲ ဘိသိက်သွန်းမင်္ဂလာကို ဆရာနှစ်ဦး မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင်ကြီး ကျင်းပလိုက်ကြတော့သည်။
ပွဲပြီးသည့်အခါ ဆားတောင်သောင်းကြီးက သူ့ပစ္စည်းပစ္စယများကိုသိမ်းဆည်းနေချိန် ရတနာပုံဆရာလှိုင်မှာ ခေါင်းပေါင်းစ ရွှေကိုင်းမျက်မှန် နံ့သာဖြူယပ်များကို အသာချကာ ဆားတောင်သောင်းထံ အရောက်လာကာမိမိအနေနှင့်ဘိသိက်မင်္ဂလာစာ စကားများဟောပြောနေစဉ်တလျှောက်လုံး ဆားတောင်သောင်းအပေါ် ထိုးနှက်ဝေဖန်ခဲ့ချက်များအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါရန် ဖဝါးဦးတင် ဝန်ချတောင်းပန်လာသည်။ ဆားတောင်သောင်းကြီးသည် မိမိအား ပရိသတ် ဗိုလ်ပုံအလယ်တွင် မထိခလုတ်ထိခလုတ်နှင့် စော်ကားခဲ့သော မိမိထက်လည်းအသက်အရွယ်အားဖြင့်ငယ်ရွယ်သောသူတစ်ဦးမှ ထိုသို့ ဝန်ချတောင်းပန်လာချိန်တွင် လေးစားစွာ ဆက်ဆံပြီး မိမိ၏ အပြစ်ကိုလည်းအသေအချာမြင်ခဲ့သည်။ သို့အတွက် ဝန်ချလာသူကိုသူတော်ကောင်းကြီးဟု ချီးမွမ်းကာ တဖန်ပြန်လည် ဂုဏ်တက်စေသလို မိမိအမှားကိုလည်းပြုပြင်သောအားဖြင့် မိမိစွဲလမ်းမိသော သေရေသေရက်ကိုပါ ရာသက်ပန် မမှီဝဲတော့ပါဟု ဝန်ခံကတိပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်သေးသည်။
ထို့နောက် "ဆားတောင်သောင်းနှင့် ရတနာပုံဆရာလှိုင်တို့၏ ထိုဘိသိက်ပြိုင်ကို ကျနော်သည် ဘယ်သောအခါမျှ မေ့၍ရတော့မည် မဟုတ်ပါတကား"ဟူသည့် စကားပြောကို ရွာစားစိန်တင်ဟန်၏ ပြုံးနေသောအမူအရာနှင့် ဇာတ်သိမ်းထားသည်။
အေးကြီး (အထက်)ရွာ၊ ရေတာရှည်မြို့နယ်
အေးကြီး (အထက်)ရွာ (Ayegyi(Upper))သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ တောင်ငူခရိုင်၊ ရေတာရှည်မြို့နယ်၊ ရဲကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၀၁၉၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ရဲကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၇၃၀ ဦး၊ မ ၃၉၅၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၇၆၈၈ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရေတာရှည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
NGC 7010
NGC 7010 သည် နှစ်ဘက်ခုံး သို့မဟုတ် ဘဲဥပုံစံ ဂလက်ဆီဖြစ်ပြီး ကုံ နက္ခတာရာမှ အလင်းနှစ် ၃၉၀ မီလီယံအကွာ၌ တည်ရှိသည်။ NGC 7010 ၏ ရေဒီယယ် အလျင်မှာ ၈၄၈၆  km/s ဟုတွက်ချက်ထားပြီး ၁၈၂၃ ဩဂုတ်လ ၆ ရက်တွင် ဂျွန် ဟာရှယ်ဆိုသူက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
သုမင်္ဂလဇာတ်
'''အဋ္ဌကနိပါတ် - (၄၂၀) - သုမင်္ဂလဇာတ် သုမင်္ဂလ မည်သော ဥယျာဉ်စောင့်သည် မင်းကြီး ကိုးကွယ်ထားသော အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို ပစ်သတ်ပါလျက် ဒေါသထွက်စဉ် အပြစ်ဒဏ် မစီရင်သော မင်းအကြောင်း။
ကျိုးကြောင်းစဉ်းစား မင်းကျင့်တရား
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရာဇောဝါဒသုတ်ကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ မင်းကြီးလှူ
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ မိဖုရားကြီးဝမ်း၌ ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် အဘမင်းကြီး သေလွန်သဖြင့် မင်းအဖြစ်ကို ရလေ၏။ မင်းကြီးသည် အလှူကြီးကို ဖြစ်စေ၏။ ထိုမင်းကြီးအား သုမင်္ဂလ မည်သော ဥယျာင်စောင့်သည် ရှိလေ၏။
ထိုအခါ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ တစ်ဆူသည် ဟိမဝန္တာ နန္ဒမူလိုဏ်မှာ ဒေသစာရီ လှည့်လည်တော်မူရာ ဗာရာဏသီပြည်သို့ ရောက်လျှင် ဥယျာဉ်တော်၌ တည်းခို၍ နံနက်အခါ မြို့တွင်းသို့ ဆွမ်းခံဝင်လတ်သော် မင်းကြီးအိမ်တံခါးသို့ ရောက်လျှင် မင်းကြီး မြင်တော်မူ၍ အလွန်ကြည်ညိုသဖြင့် နန်းတော်သို့ ပင့်ဖိတ်ကာ ဆွမ်းခဲဖွယ် ဘောဇဉ်တို့ကို ကပ်လှူလေ၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါလည်း ဆွမ်းအနုမောဒနာ ပြုတော်မူ၏။
နာဂပုပ္ဖိယ၊ ဖလဒါယကဝဂ်
အရှင်နာဂပုပ္ဖိယထေရ်   သည်  မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်ရှိ ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။
သုမင်္ဂလဇာတ်
အရံစောင့်ပန်ကြား ခရီးသွား
တစ်နေ့သ၌ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် သုမင်္ဂလကိုခေါ်၍ “ဒါယကာ … ငါသည် ဤမည်သောရွာသို့ သွားလိုသည်၊ နှစ်ရက် သုံးရက် နေ၍ ပြန်လာမည်၊ မင်းကြီးအား ပြောကြားပါ” ဟု မှာထား၍ ကြွလေ၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါလည်း နှစ်ရက် သုံးရက် ထိုရွာ၌ နေပြီးလျှင် ညချမ်းသောအခါ နေဝင်လတ်သော် ဥယျာသ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လေ၏။ သင်္ကန်း သပိတ်ကို သိုမှီးကာ ကျောက်ဖျာ၌ ထိုင်လျက် နေ၏။ သုမင်္ဂလလည်း ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မသိလေ။
နာဂပုပ္ဖိယ၊ ဖလဒါယကဝဂ်
ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားထက်ထက်
နောက်ဆုံးဘဝတွင် ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်တွင် အရှင်နာဂပုပ္ဖိယထေရ် အဖြစ်ဖြင့် အာသဝေါကုန်ခမ်း ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူ၏။
သုမင်္ဂလဇာတ်
သားကောင်ထင်မှား ပစ်ခတ်ငြား
ထိုနေ့တွင် သုမင်္ဂလအိမ်သို့ ဧသည့်သည်တို့သည် ရောက်လာကြကုန်၏။ သုမင်္ဂလလည်း ဟင်းလျားအတွက် ဥယျာဉ်တော်၌ ဘေးမဲ့ပေးထားသော သမင်တို့ကို ပစ်မည်ဟု လေးမြားကို ယူ၍ ဥယျာဉ်တော်သို့ သွား၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို မြင်လျှင် သမင်ကြီး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်၍ လေးဖြင့် ပစ်လေ၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါလည်း မြားမှန်လတ်သော် ဦးခေါင်းခြုံကိုဖွင့်ကာ သုမင်္ဂလ-ဟု လှမ်း၍ ခေါ်တော်မူ၏။
မြားဒဏ်ထိမှု ပရိနိဗ္ဗာန်ပြု
သုမင်္ဂလလည်း ထိုအခါမှ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါမှန်းသိ၍ အလွန်ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်လျက် ရှိခိုးကာ “အရှင်ဘုရား … အရှင်ဘုရား ပြန်ရောက်သည်ကို မသိပါ၊ သမင်ကြီး ထင်မှတ်၍ ပစ်မိပါ၏၊ အပြစ်မယူ သည်းခံတော်မူပါ” ဟု ဝမ်းနည်းစွာ လျှောက်ထား တောင်းပန်လေ၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါလည်း “သုမင်္ဂလ … ပစ်မိသည် ဖြစ်စေတော့၊ ယခုအခါ အဘယ်သို့ ပြုအံ့နည်း၊ လာ၍ မြားကိုသာ နုတ်ပေလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သုမင်္ဂလလည်း ရှိခိုး၍ မြားကိုနုတ်၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါလည်း အားကြီးသော ဝေဒနာဖြင့် ခဏချင်းပင် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုလေ၏။
ဈာပနသပ္ပါယ် စေတီတည်
သုမင်္ဂလလည်း မင်းဒဏ်ကို ကြောက်သဖြင့် သားမယားနှင့်တကွ အရပ်တစ်ပါးသို့ပြေးလျက် ပုန်းလျှိုး၍ နေရှာလေ၏။ နတ်တို့ အာနုဘော်ကြောင့် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုလေပြီဟု တစ်မြို့လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အုတ်အုတ် ကျက်ကျက် ဖြစ်လေ၏။ လူတို့သည် ဥယျာဉ်တော်သို့ သွားကြ၍ ဥယျာဉ်စောင့်ကို မမြင်လျှင် ဥယျာဉ်စောင့်သည် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို သတ်၍ ပြေးကြောင်းကို မင်းကြီးအား လျှောက်ထားကြကုန်၏။ မင်းကြီးလည်း စစ်သည်ဗိုလ်ပါနှင့်တကွ ဥယျာဉ်တော်သို့သွားကာ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး အလောင်းတော်ကို များစွာ ပူဇော်သက္ကာရ ပြုပြီးလျှင် မီးသင်္ဂြိုဟ်၍ ဓာတ်တော်တို့ကို ယူကာ စေတီတည်၍ ကိုးကွယ်လေ၏။
မင်းကြီး စိတ်ပြေ ခေါ်ခိုင်းလေ
သုမင်္ဂလလည်း တစ်နှစ် လွန်လတ်သော် မင်းကြီးကို စုံစမ်းရန် အမတ်တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်၏။ အမတ်လည်း မင်းကြီးထံ သုမင်္ဂလ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုလေ၏။ မင်းကြီးလည်း ဆိတ်ဆိတ်သာနေ၏။ နှစ်နှစ် လွန်ပြန်သော် စုံစမ်းစေပြန်၏။ ဆိတ်ဆိတ်သာ နေပြန်၏။ သုံးနှစ်လွန်၍ စုံစမ်းသောအခါ မင်းကြီး၏စိတ်သည် နူးညံ့လျက် အမျက်ပြေနေသည်ကိုသိ၍ သုမင်္ဂလအား ခေါ်စေ၏။ မင်းကြီးလည်း ဥယျာဉ်စောင့် ပဋိသန္ဓာရစကား ပြောကြားပြီးလျှင် “သုမင်္ဂလ … ငါ၏အရှင် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို အဘယ်ကြောင့် သတ်သနည်း” ဟု မေး၏။ “အရှင်မင်းကြီး … အကျွန်ုပ်သည် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို မသတ်ဝံ့ပါ၊ စင်စစ်ကား သမင်ကြီး ထင်မှတ်၍ ပစ်မိကြောင်း” ကို လျှောက်ထားလေ၏။ ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ယုံကြည်သဖြင့် ဥယျာဉ်စောင့် ခန့်မြဲတိုင်း ခန့်တော်မူ၏။
ကျိုးကြောင်း ကြည့်ရှု မင်းကျင့်မှု
ထိုအခါ အမတ်သည် မင်းကြီးအား “မြတ်သောမင်းကြီး … မင်းကြီးတို့သည် နှစ်ကြိမ်တိုင်အောင် သုမင်္ဂလ၏ သတင်းစကား ကြားသောအခါ ဆိတ်ဆိတ်သာနေ၍ သုံးကြိမ်မြောက် ကြားသောအခါ မှ ခေါ်စေပြီး ချီးမြှောက်တော်မူသနည်း” ဟု လျှောက်၏။ ထိုအခါမှ မင်းကြီးသည် -
“အမတ်မင်း … မင်းမည်သည် မိမိကိုယ်ကို အမျက်ထွက်နေသည်ကို သိလျှင် အလျင်အမြန် ဒဏ်ကို မပေးရာ၊ အကြောင်းမဟုတ် မလျောက်ပတ်သော ဒဏ်ကို ပြုကြကုန်ဟု ဆိုမိလျှင် သူတစ်ပါးအား ပြင်းစွာ ဆင်းရဲခြင်းကို ဆိုမိရာ၏။
မိမိ၏စိတ် ကြည်လင်ခြင်းကို သိ၍ သူတစ်ပါး၏ အကျိုးနှင့် အပြစ်ကို ဆင်ခြင်နိုင်သောအခါ ဤသည်ကား အကျိုးဖြစ်သည်၊ ဤသည်ကား အပြစ်ဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တိုင် ဆင်ခြင်ပြီးနောက်မှ သူတစ်ပါး အပြစ်အားလျော်စွာ ဒဏ်ကို ပေးရာ၏”
အဂတိလိုက်စား အပါယ်လား
“လောက၌ မင်းမည်သည် အဂတိလေးပါးသို့ မလိုက်စားသည် ဖြစ်၍ သင့်သည် မသင့်သည်ကို စူးစမ်းဆင်ခြင်ရာ၏၊ ထိုမင်းသည် မိမိကို လည်းကောင်း၊ သူတစ်ပါးကို လည်းကောင်း မပူလောင်စေ၊ ဂုဏ်ကျေးဇူး အခြံအရံ အကျော်အစောကို စောင့်ရှောက်သော မင်းသည် ကျက်သရေမှ မဆုတ်ယုတ်လေ။
မစူးစမ်း မဆင်ခြင်ဘဲ အဂတိ လေးပါးသို့ လိုက်စားကာ အလျင်အမြန် ဒဏ်ပေးသော မင်းတို့သည် ဂုဏ်ကျေးဇူးမဲ့ကုန်လျက် အသက်ကို စွန့်ကြရကုန်၏၊ ဤပစ္စုပ္ပန်ဘဝမှ သေလွန်သည်ရှိသော် ဒုဂ္ဂတိဘဝသို့ လားကြားရကုန်၏။ ”
ကျိုးနှစ်ပါးကြည့်ရှု ချီးကျူးမှု
“ကောင်းသော အကျင့်စာရိတ္တ ရှိသော ရှေးမင်းတို့ ကျင့်မြဲဖြစ်သော မင်းကျင့်တရား ဆယ်ပါး၌ မွေ့လျော်သော မင်းတို့သည် ကာယဒွါရ၊ ဝစီဒွါရ၊ မနောဒွါရတိုဖြင့် ကြီးမြတ်ကုန်၏၊ ငြိမ်းချမ်းခြင်း သီလသမာဓိ၌ တည်သော မင်းတို့သည် နှစ်ပါးသော လူ့ပြည် နတ်ပြည်သို့ လားကြရကုန်၏။
ငါကား ယောကျ်ား မိန်းမတို့ကို အစိုးရသော မင်းဖြစ်၏၊ အကယ်၍ အမျက်ထွက်လာပါမူ မိမိကိုယ်ကို တားမြစ်၍ ထားဦးမည်၊ သင့်သောအကြောင်းဖြင့် လူအပေါင်းကို သနားညှာတာလျက် ဒဏ်ကို ပေးလေ၏” –
ဟု အမတ်အား မိမိ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောကြားလေ၏။ ဂုဏ်ကျေးဇူးကိုသာ ချီးကျူးကြကုန်၏။
မင်းချီးကျူးပြု ဆုတောင်းမှု
ထိုအခါ သုမင်္ဂလ ဥယျာဉ်စောင့်သည် မင်းကြီးကို ရှိခိုး၍ လက်အုပ်ချီကာ -
“မြတ်သော မင်းကြီး … အရှင်မင်းကြီးကို အခြံအရံနှင့် ပြည့်စုံခြင်း သိရီသည် လည်းကောင်း၊ ဘုန်းပညာ ဖြစ်သော လက္ခီသည် လည်းကောင်း ဘယ်အခါမျှ မစွန့်ပါစေတသည်း။
အရှင်မင်းကြီးသည် အမျက်မထွက် စိတ်တော်ကြည်လက်လျက် မဆင်းရဲဘဲ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာပတ်လုံး စောင့်ရှောက်နိုင်ပါစေသတည်း”။
“မြတ်သော မင်းကြီး … အရှင်မင်းကြီးသည် ဆိုအပ်ခဲ့ပြီးသော ဂုဏ်ကျေးဇူးတို့နှင့် ပြည့်စုံလျက် မင်းကျင့်တရား ဆယ်ပါး၌ တည်ကာ ဆိုလွယ် လျှောက်လွယ်သော စကားရှိသည်ဖြစ်၍ အမျက်မထွက်ဘဲ ချမ်းသာစွာ မိမိ စိုးပိုင်သော တိုင်းနိုင်ငံကို မနှိပ်စက်မူ၍ ဤဘဝမှာ သေလွန်သည်ရှိသော် သုဂတိဘဝသို့ လားပါစေသတည်း။ ”
သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသော မိုးသည် မိုးရေဖြင့် မြေကြီးကို ငြိမ်းအေးစေသကဲ့သို့၊ ထို့အတူ ကောင်းစွာ ဆောင်အပ်သော အကြောင်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ ကောင်းသော စကားဖြင့် လည်းကောင်း ကုသိုလ်ကမ္မပထ ဆယ်ပါးဖြင့် လည်းကောင်း၊ အသင့်အတင့်သော အကြောင်းဥပါယ်၌ လိမ္မာသဖြင့် လည်းကောင်း ဆိုဆုံးမလျက် ချောက်ချားနေသော လူအပေါင်းကို ငြိမ်းအေးအောင် ပြုနိုင်ပါစေသတည်း” –
ဟု မင်းကြီး၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကိုပင် ချီးကျူးလျက် ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
• ထိုအခါ သုမင်္ဂလသည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
• မင်းကြီးသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) အမျက်ထွက်ပြန်၊ လျင်အမြန်၊ မင်းဒဏ်မပေးရာ။
(၂) စိတ်၌ ကြည်လင်၊ ကျိုး,ပြစ်မြင်၊ ဆင်ခြင်ပေးကြရာ။
(၃) အဂတိများ၊ မလိုက်စား၊ တရားစောင့်ကြရာ။
(၄) အပါယ်လမ်းကြဉ်၊ နတ်လမ်းယှဉ်၊ အစဉ် မင်းတို့မှာ။
သုမင်္ဂလဇာတ် ပြီး၏။
NGC 7777
NGC 7777 သည် ပီဂါဆု ကြယ်စုတန်းမှ နှစ်ဘက်ခုံး ဂလက်ဆီဖြစ်သည်။
ဆိတ်ချေးရွာ၊ မြိုင်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဟိုပိတ်ရွာ၊ လားရှိုးမြို့နယ်
ဟိုပိတ်ရွာ (Hopeik)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ လားရှိုးမြို့နယ်၊ ဟိုပိတ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၇၄၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟိုပိတ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၁၅၉ ဦး၊ မ ၂၁၁၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၂၆၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ဝမ်လောင်ချယ်ရွာ၊ မိုင်းခတ်မြို့နယ်
ဝမ်လောင်ချယ်ရွာ (Wanlawngchei)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ မိုင်းခတ်မြို့နယ်၊ ဝမ်အွန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၂၈၀၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝမ်အွန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၈၁၀ ဦး၊ မ ၁၇၃၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၅၄၁ ဦးနေထိုင်သည်။ ဒေသအခေါ်မှာ နမ့်ပုံ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းခတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆွီးလိုရွာ၊ ဖားဆောင်းမြို့နယ်
ဆွီးလိုရွာ(Sweelo)သည် ကယားပြည်နယ်၊ ဘောလခဲခရိုင်၊ ဖားဆောင်းမြို့နယ်၊ မော်ချီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၈၈၃၉ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ။
ကျွဲတဲရွာ၊ ပျဉ်းမခေါင်
ကျွဲတဲရွာ (Kywete)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ နတ်တလင်းမြို့နယ်၊ ပျဉ်းမခေါင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၄၂၂၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပျဉ်းမခေါင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၈၂၃ ဦး၊ မ ၂၇၁၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၅၃၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ဆွီးလိုရွာ၊ ဖားဆောင်းမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖားဆောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျွဲတဲရွာ၊ ပျဉ်းမခေါင်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နတ်တလင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အဇ္ဇုနပုပ္ဖိယ
အရှင်အဇ္ဇုနပုပ္ဖိယထေရ်   သည်  မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်ရှိ ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။
ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားထက်ထက်
နောက်ဆုံးဘဝတွင် ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်တွင် အရှင်အဇ္ဇုနပုပ္ဖိယထေရ် အဖြစ်ဖြင့် အာသဝေါကုန်ခမ်း ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူ၏။
တာ့ရှ်ကန့်မြို့
တာ့ရှ်ကန့်မြို့(, (from Ташкент), or Toshkent (Toshkent/Тошкент/تاشکند, )သည် ဥဇဘက်ကစ္စတန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်နှင့် အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်သလို ၂၀၁၈ ခုနှစ်တွင် လူဦးရေ ၂,၄၈၅,၉၀၀ ဦးရှိခဲ့ရာ အလယ်အာရှဒေသ၏ လူဦးရေအထူထပ်ဆုံးသော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်ပြီး သမိုင်းတွင် ချာ့ချ်မြို့ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့သည်။ ဥဇဘက်ကစ္စတန်နိုင်ငံ၏ အရှေ့မြောက်ဘက်ဒေသ ကာဇက်စတန်နိုင်ငံနယ်နိမိတ်အနီးတွင် တည်ရှိသည်။
အေဒီ ၈ ရာစုအလယ်ပိုင်း အစ္စလာမ်မစ်ယဉ်ကျေးမှုတို့ မလွှမ်းမိုးမီ တာ့ရှ်ကန်ကို ဆော့ဒီယန်(Sogdian)နှင့် တာ့ကစ်(တူရကီ)ယဉ်ကျေးမှုတို့ လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။ ၁၂၁၉ ခုနှစ်တွင် ဂျင်ဂစ်ခန်မှ မြို့အား ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ပိုးခြည်လမ်းမှအကျိုးအမြတ်များ ရရှိနိုင်စေရန်အတွက် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ကိုကန့်ခန်(Khanate of Kokand)မှ မသိမ်းပိုက်ခင်ထိ ၁၈ ရာစုမှ ၁၉ ရာစုအတွင်းတွင် တာ့ရှ်ကန့်သည် လွတ်လပ်သောမြို့ပြနိုင်ငံဖြစ်ခဲ့သည်။ ၁၈၆၅ ခုနှစ်တွင် တာ့ရှ်ကန့်သည် ရုရှားအင်ပါယာလက်တွင်းသို့ ကျရောက်ခဲ့ရပြီး ရုရှားတာကစ္စတန်၏ မြို့တော်ဖြစ်၍လာခဲ့သည်။ ဆိုဗီယက်ခေတ်တွင် ဆိုဗီယက်ယူနီယံမှ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခဲ့မှုများကြောင့် မြို့သည် လူမှုအခြေပြအရ ပြောင်းလဲမှုနှင့် ကြီးထွားဖွံ့ဖြိုးမှုကြီးများအား ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ၁၉၉၆ တာ့ရှ်ကန့်ငလျင်ကြောင့် မြို့တော်၏ နေရာအတော်များများပျက်စီးသွားခဲ့ရသောလည်း စံပြဆိုဗီယက်မြို့အဖြစ် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်က ဆိုဗီယက်ယူနီယံတွင် မော်စကို၊ လီနင်ဂရတ်နှင့် ကီယဲ့ဗ်တို့ပြီးလျှင် စတုတ္ထမြောက်အကြီးဆုံးသော မြို့ဖြစ်ခဲ့သည်။
ယနေ့ခေတ်တွင် လွတ်လပ်သော ဥဇဘက်ကစ္စတန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဖြစ်လာပြီး တာ့ရှ်ကန်သည် ကွဲပြားစုံလင်သော လူမျိုးများနေထိုင်ပြီး ထိုအထဲမှ ဥဇဘက်လူမျိုးများ အဓိကနေထိုင်ကြသည်။ ၂၀၀၉ ခုနှစ် စာအရေးအသားတွင် စတင်တွေ့ရှိခဲ့သည် ၂,၂၀၀ ပြည့်နှစ်ပွဲတော် ကျင်းပခဲ့ကြသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အာရှတိုက်ရှိ မြို့တော်များ
ဝမ်ဆောရွာ၊ မိုင်းယောင်းမြို့နယ်
ဝမ်ဆောရွာ (Wanhsaw)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ တာချီလိတ်ခရိုင်၊ မိုင်းယောင်းမြို့နယ်၊ မိုင်းဟီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၅၂၈၅ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းယောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မဋ္ဌကုဏ္ဍလီ
မဋ္ဌကုဏ္ဍလီ သည် ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားလက်ထက်တော်အခါက သူဌေးသား တစ်ဦး ဖြစ်၏။