cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
မီယာအာကာသစခန်း
Early existence
On 5 May 1986, they undocked from Mir for a day-long journey to Salyut 7. They spent 51 days there and gathered 400 kg of scientific material from Salyut 7 for return to Mir. While Soyuz T-15 was at Salyut 7, the unmanned Soyuz TM-1 arrived at the unoccupied Mir and remained for 9 days, testing the new Soyuz TM model. Soyuz T-15 redocked with Mir on 26 June and delivered the experiments and 20 instruments, including a multichannel spectrometer. The EO-1 crew spent their last 20 days on Mir conducting Earth observations before returning to Earth on 16 July 1986, leaving the new station unoccupied.
The second expedition to Mir, EO-2, launched on Soyuz TM-2 on 5 February 1987. During their stay, the Kvant-1 module, launched on 30 March 1987, arrived. It was the first experimental version of a planned series of '37K' modules scheduled to be launched to Mir on the Soviet Buran spacecraft. Kvant-1 was originally planned to dock with Salyut 7; however, due to technical problems during its development, it was reassigned to Mir. The module carried the first set of six gyroscopes for attitude control. The module also carried instruments for X-ray and ultraviolet astrophysical observations.
ကုန်းစုရွာ၊ နွားရေတိုက်
ကုန်းစုရွာ၊ နွားရေတိုက်
မီယာအာကာသစခန်း
Early existence
The Soyuz TM-2 launch was the beginning of a string of 6 Soyuz launches and three long-duration crews between 5 February 1987 and 27 April 1989. This period also saw the first international visitors to the station, Muhammed Faris (Syria), Abdul Ahad Mohmand (Afghanistan) and Jean-Loup Chrétien (France). With the departure of EO-4 on Soyuz TM-7 on 27 April 1989 the station was once again left unoccupied.
တတိယအဆင့်
The launch of Soyuz TM-8 on 5 September 1989 marked the beginning of the longest human presence in space up until 23 October 2010 (when this record was surpassed by the ISS). It also marked the beginning of Mir's second expansion. The Kvant-2 and Kristall modules were now ready for launch. Alexander Viktorenko and Aleksandr Serebrov docked with Mir and brought the station out of its five-month hibernation. On 29 September the cosmonauts installed equipment in the docking system in preparation for the arrival of Kvant-2, the first of the 20 tonne add-on modules based on the TKS spacecraft from the Almaz programme.
Soyuz TM-9 launched EO-6 crew members Anatoly Solovyev and Aleksandr Balandin on 11 February 1990. While docking, the EO-5 crew on board Mir noted that three thermal blankets on the ferry were loose, potentially creating problems on reentry, but it was decided that they would be manageable. Their stay on board Mir saw the addition of the Kristall module, launched on 31 May 1990. The first docking attempt on 6 June was aborted due to an attitude control thruster failure. Kristall arrived at Mir’s front port on 10 June and was relocated to the lateral port opposite Kvant-2 the next day, restoring the equilibrium of the complex. Due to the delay in the docking of Kristall, EO-6 was extended by 10 days to permit the activation of the module’s systems and to accommodate the EVA to repair the loose thermal blankets on Soyuz TM-9.
Kristall contained a number of furnaces for use in producing crystals under microgravity conditions (hence the choice of name for the module). The module was also equipped with biotechnology research equipment, including a small greenhouse for plant cultivation experiments which was equipped with a source of light and a feeding system, in addition to equipment for astronomical observations. The most obvious features of the module, however, were the two Androgynous Peripheral Attach System (APAS-89) docking ports designed to be compatible with the Buran spacecraft. Although they were never used in a Buran docking, they were later to prove very useful during the Shuttle-Mir programme, providing a berthing location for U.S Space Shuttles.
The EO-7 relief crew arrived aboard Soyuz TM-10 on 3 August 1990. The new crew arrived at Mir with quail for Kvant-2's cages, one of which laid an egg en route to the station. It was returned to Earth, along with 130 kg of experiment results and industrial products, in Soyuz TM-9. Two more expeditions, EO-8 and EO-9, continued the work of their predecessors whilst tensions grew back on Earth.
ဆိုဗီယက်ခေတ်လွန်ကာလ
The EO-10 crew, launched aboard Soyuz TM-13 on 2 October 1991, was the last crew to launch from the USSR and continued the occupation of Mir through the fall of the Soviet Union. The crew is notable for having launched as Soviet citizens and returning to earth as Russians. The newly formed Russian Federal Space Agency (Roskosmos) was unable to finance the unlaunched Spektr and Priroda modules, instead putting them into storage and ending Mir's second expansion.
Throughout the period following the collapse of the USSR, crews on Mir experienced occasional reminders of the economic chaos occurring in Russia. The initial cancellation of Spektr and Priroda was the first such sign, closely followed by the reduction in communications as a result of the fleet of tracking ships being withdrawn from service by Ukraine. The new Ukrainian government also vastly raised the price of the Kurs docking systems, manufactured in Kiev – the Russians' attempts to reduce their dependence on Kurs would later lead to accidents during TORU tests in 1997. Various Progress spacecraft had parts of their cargoes missing, either because the consumable in question had been unavailable, or because the ground crews at Baikonur had, in desperation, looted them. The problems became particularly obvious during the launch of the EO-14 crew aboard Soyuz TM-17 in July; half an hour before launch there was a black-out at the pad, and the entire power supply to the nearby city of Leninsk failed an hour after launch. Nevertheless, the spacecraft launched on time and arrived at the station two days later. All of Mir ' s ports, however, were occupied, and so Soyuz TM-17 had to station-keep 200 metres away from the station for half an hour before docking whilst Progress M-18 vacated the core module's front port and departed.
The EO-13 crew departed on 22 July, and soon after Mir passed through the annual Perseid meteor shower, during which the station was hit by several particles. A spacewalk was conducted on 28 September to inspect the station's hull, but no serious damage was reported. Soyuz TM-18 arrived on 10 January 1994 carrying the EO-15 crew (including Valeri Polyakov, who was to remain on Mir for 14 months), and Soyuz TM-17 left on 14 January. The undocking was unusual, however, in that the spacecraft was to pass along Kristall in order to obtain photographs of the APAS to assist in the training of space shuttle pilots. Due to an error in setting up the control system, the spacecraft struck the station a glancing blow during the manoeuvre, scratching the exterior of Kristall.
Shuttle–Mir
The 3 February launch of, flying STS-63, opened operations on Mir for 1995. Referred to as the "near-Mir" mission, the mission saw the first rendezvous of a space shuttle with Mir as the orbiter approached within 37 ft of the station as a dress rehearsal for later docking missions and for equipment testing. Five weeks after Discovery's departure, the EO-18 crew, including the first U.S. cosmonaut Norman Thagard, arrived in Soyuz TM-21. The EO-17 crew left a few days later, with Polyakov completing his record-breaking 437-day spaceflight. During EO-18, the Spektr science module (which served as living and working space for American astronauts) was launched aboard a Proton rocket and docked to the station, carrying research equipment from America and other nations. The expedition's crew returned to Earth aboard following the first Shuttle–Mir docking mission, STS-71. Atlantis, launched on 27 June 1995, successfully docked with Mir on 29 June becoming the first U.S. spacecraft to dock with a Russian spacecraft since the ASTP in 1975. The orbiter delivered the EO-19 crew and returned the EO-18 crew to Earth. The EO-20 crew were launched on 3 September, followed in November by the arrival of the docking module during STS-74.
The two-man EO-21 crew was launched on 21 February 1996 aboard Soyuz TM-23 and were soon joined by U.S. crew member Shannon Lucid, who was brought to the station by Atlantis during STS-76. This mission saw the first joint U.S. spacewalk on Mir take place deploying the MEEP package on the docking module. Lucid became the first American to carry out a long-duration mission aboard Mir with her 188-day mission, which set the U.S. single spaceflight record. During Lucid's time aboard Mir, Priroda, the station's final module, arrived as did French visitor Claudie Haigneré flying the Cassiopée mission. The flight aboard Soyuz TM-24 also delivered the EO-22 crew of Valery Korzun and Aleksandr Kaleri.
Lucid's stay aboard Mir ended with the flight of Atlantis on STS-79, which launched on 16 September. This, the fourth docking, saw John Blaha transferring onto Mir to take his place as resident U.S. astronaut. His stay on the station improved operations in several areas, including transfer procedures for a docked space shuttle, "hand-over" procedures for long duration American crew members and "ham" amateur radio communications, and also saw two spacewalks to reconfigure the station's power grid. In all, Blaha spent four months with the EO-22 crew before returning to Earth aboard Atlantis on STS-81 in January 1997, at which point he was replaced by physician Jerry Linenger. During his flight, Linenger became the first American to conduct a spacewalk from a foreign space station and the first to test the Russian-built Orlan-M spacesuit alongside Russian cosmonaut Vasili Tsibliyev, flying EO-23. All three crew members of EO-23 performed a "fly-around" in Soyuz TM-25 spacecraft. Linenger and his Russian crewmates Vasili Tsibliyev and Aleksandr Lazutkin faced several difficulties during the mission, including the most severe fire aboard an orbiting spacecraft (caused by a malfunctioning Vika), failures of various on board systems, a near collision with Progress M-33 during a long-distance TORU test and a total loss of station electrical power. The power failure also caused a loss of attitude control, which led to an uncontrolled "tumble" through space.
Linenger was succeeded by Anglo-American astronaut Michael Foale, carried up by Atlantis on STS-84, alongside Russian mission specialist Elena Kondakova. Foale's increment proceeded fairly normally until 25 June when during the second test of the Progress manual docking system, TORU, Progress M-34 collided with solar arrays on the Spektr module and crashed into the module's outer shell, puncturing the module and causing depressurisation on the station. Only quick actions on the part of the crew, cutting cables leading to the module and closing Spektr's hatch, prevented the crews having to abandon the station in Soyuz TM-25. Their efforts stabilised the station's air pressure, whilst the pressure in Spektr, containing many of Foale's experiments and personal effects, dropped to a vacuum. In an effort to restore some of the power and systems lost following the isolation of Spektr and to attempt to locate the leak, EO-24 commander Anatoly Solovyev and flight engineer Pavel Vinogradov carried out a risky salvage operation later in the flight, entering the empty module during a so-called "intra-vehicular activity" or "IVA" spacewalk and inspecting the condition of hardware and running cables through a special hatch from Spektr's systems to the rest of the station. Following these first investigations, Foale and Solovyev conducted a 6-hour EVA on the surface of Spektr to inspect the damage to the punctured module.
After these incidents, the U.S. Congress and NASA considered whether to abandon the programme out of concern for the astronauts' safety, but NASA administrator Daniel Goldin decided to continue the programme. The next flight to Mir, STS-86, brought David Wolf to the station aboard Atlantis. During the orbiter's stay Titov and Parazynski conducted a spacewalk to affix a cap to the docking module for a future attempt by crew members to seal off the leak in Spektr ' s hull. Wolf spent 119 days aboard Mir with the EO-24 crew and was replaced during STS-89 with Andy Thomas, who carried out the last U.S. expedition on Mir. The EO-25 crew arrived in Soyuz TM-27 in January 1998 before Thomas returned to Earth on the final Shuttle–Mir mission, STS-91.
Final days and deorbit
Following the departure of Discovery on 8 June 1998, the EO-25 crew of Budarin and Musabayev were left aboard the station, carrying out materials experiments and the compiling of a station inventory. Meanwhile, back on Earth, Yuri Koptev, the director of the Roskosmos, announced on 2 July that, due to a lack of funding to keep Mir flying, the station would be deorbited in June 1999. The EO-26 crew of Gennady Padalka and Sergei Avdeyev arrived on 15 August in Soyuz TM-28, alongside physicist Yuri Baturin, who departed with the EO-25 crew on 25 August in Soyuz TM-27. The crew carried out two spacewalks, one inside Spektr to reseat some power cables and another outside to set up experiments delivered by Progress M-40, which also carried a large amount of propellant to begin alterations to Mir ' s orbit ready for the station's decommissioning. 20 November 1998 saw the launch of Zarya, the first module of the International Space Station, but delays to the new station's service module Zvezda had led to calls for Mir to be kept in orbit past 1999. Roskosmos, however, confirmed that it would not fund Mir past the set deorbit date.
The crew of EO-27, consisting of Viktor Afanasyev and Jean-Pierre Haigneré arrived in Soyuz TM-29 on 22 February 1999 alongside Ivan Bella, who returned to Earth with Padalka in Soyuz TM-28. The crew carried out three EVAs to retrieve experiments and deploy a prototype communications antenna on Sofora. Meanwhile, on 1 June it was announced that the deorbit of the station would be delayed by six months to allow time to seek alternative funding to keep the station operating. The rest of the expedition was spent preparing the station for its deorbit; a special analogue computer was installed and each of the modules, starting with the docking module, was mothballed in turn and sealed off. The crew loaded their results into Soyuz TM-29 and departed Mir on 28 August 1999, ending a run of continuous occupation of the station which had lasted for eight days short of ten years. The station's gyrodynes and main computer were shut down on 7 September, leaving Progress M-42 to control Mir and refine the station's orbital decay rate.
Near the end of its life, there were plans for private interests to purchase Mir, possibly for use as the first orbital television/movie studio. The privately funded Soyuz TM-30 mission by MirCorp, launched on 4 April 2000, carried two crew members, Sergei Zalyotin and Aleksandr Kaleri, to the station for two months to do repair work with the hope of proving that the station could be made safe. This was, however, to be the last manned mission to Mir - while Russia was optimistic about Mir's future, its commitments to the International Space Station project left no funding to support the aging station.
Mir ' s deorbit was carried out in three stages. The first stage involved waiting for atmospheric drag to reduce the station's orbit to an average of 220 km. This began with the docking of Progress M1-5, a modified version of the Progress-M carrying 2.5 times more fuel in place of supplies. The second stage was the transfer of the station into a 165 × 220 km (103 × 137 mi) orbit. This was achieved with two burns of Progress M1-5's control engines at 00:32 UTC and 02:01 UTC on 23 March 2001. After a two-orbit pause, the third and final stage of Mir's deorbit began with the burn of Progress M1-5's control engines and main engine at 05:08 UTC, lasting a little over 22 minutes. Reentry into Earth's atmosphere (100 km/60 mi AMSL) of the 15-year-old space station occurred at 05:44 UTC near Nadi, Fiji. Major destruction of the station began around 05:52 UTC and the unburned fragments fell into the South Pacific Ocean around 06:00 UTC.
ကင်းချောင်းရွာ
ကင်းချောင်းရွာ
မီယာအာကာသစခန်း
Visiting spacecraft
Mir was primarily supported by the Russian Soyuz and Progress spacecraft and had two ports available for docking these spacecraft. Initially, the fore and aft ports of the core module could be used for dockings, but following the permanent berthing of Kvant-1 to the aft port in 1987, the rear port of the new module took on this role from the core module's aft port. Each port was equipped with the plumbing required for Progress cargo ferries to replace the station's fluids and also the guidance systems needed to guide the spacecraft in for docking. Two such systems were used on Mir; the rear ports of both the core module and Kvant-1 were equipped with both the Igla and Kurs systems, whilst the core module's forward port featured only the newer Kurs.
Soyuz spacecraft provided manned access to and from the station allowing for crew rotations and cargo return, and also functioned as a lifeboat for the station, allowing for a relatively quick return to Earth in the event of an emergency. Two models of Soyuz flew to Mir; Soyuz T-15 was the only Igla-equipped Soyuz-T to visit the station, whilst all other flights used the newer, Kurs-equipped Soyuz-TM. A total of 31 (30 manned, 1 unmanned) Soyuz spacecraft flew to the station over a fourteen-year period.
The unmanned Progress cargo vehicles were only used to resupply the station, carrying a variety of cargoes including water, fuel, food and experimental equipment. The spacecraft were not equipped with reentry shielding and so, unlike their Soyuz counterparts, were incapable of surviving reentry. As a result, when its cargoes had been unloaded, each Progress was refilled with rubbish, spent equipment and other waste which was destroyed, along with the Progress itself, on reentry. However, in order to facilitate cargo return, ten Progress flights carried Raduga capsules, which could return around 150 kg of experimental results to Earth automatically. Mir was visited by three separate models of Progress; the original 7K-TG variant equipped with Igla (18 flights), the Progress-M model equipped with Kurs (43 flights), and the modified Progress-M1 version (3 flights), which together flew a total of sixty-four resupply missions to the station. Whilst the vast majority of the Progress spacecraft docked automatically without incident, the station was equipped with a remote manual docking system, TORU, in case problems were encountered during the automatic approaches. With TORU cosmonauts could guide the spacecraft safely in to dock (with the exception of the catastrophic docking of Progress M-34, when the long-range use of the system resulted in the spacecraft's striking the station, damaging Spektr and causing decompression).
In addition to the routine Soyuz and Progress flights, it was anticipated that Mir would also be the destination for flights by the Soviet Buran space shuttle, which was intended to deliver extra modules (based on the same "37K" bus as Kvant-1) and provide a much improved cargo return service to the station. Kristall carried two Androgynous Peripheral Attach System (APAS-89) docking ports designed to be compatible with the shuttle. One of these ports was to be used for Buran dockings with the other providing a berthing location for the planned Pulsar X-2 telescope, also to be delivered by Buran. The cancellation of the Buran programme, however, meant these capabilities were not realised until the 1990s when the ports were used instead by U.S. Space Shuttles as part of the Shuttle-Mir programme (after testing by the specially modified Soyuz TM-16 in 1993). Initially, visiting orbiters docked directly to Kristall, but this required the relocation of the module to ensure sufficient distance between the shuttle and Mir ' s solar arrays. In order to eliminate the need to move the module and retract solar arrays for clearance issues, a docking module was later added to the end of Kristall. The shuttles provided crew rotation of the American astronauts on station and carried cargo to and from the station, performing some of the largest transfers of cargo of the time. With a space shuttle docked to Mir, the temporary enlargements of living and working areas amounted to a complex that was the largest spacecraft in history at that time, with a combined mass of 250 t.
ခရီးစဉ်ထိန်းချုပ်ရေးဌာန
Mir and the spacecraft visiting the station were controlled from the Russian mission control centre (Центр управления полётами) in Korolyov, near the RKK Energia plant. Referred to by its acronym ЦУП ("TsUP"), or simply as 'Moscow', the facility could process data from up to ten spacecraft in three separate control rooms, although each control room was dedicated to a single programme; one to Mir; one to Soyuz; and one to the Soviet space shuttle Buran (which was later converted for use with the ISS). The facility is now used to control the Russian Orbital Segment of the ISS. The flight control team were assigned roles similar to the system used by NASA at their mission control centre in Houston, including:
Aging systems and atmosphere
In the later years of the programme, particularly during the Shuttle-Mir programme, Mir suffered from various systems failures as the station aged. The station was originally designed to fly for five years but eventually flew for three times that length of time, and in the 1990s was showing its age—constant computer crashes, loss of power, uncontrolled tumbles through space and leaking pipes were an ever-present concern for crews. NASA astronaut John Blaha's account of the air quality on Mir - "very healthy, – it's not dry, it's not humid. Nothing smells." - contradicts sharply the concerns about air quality on the space station that Jerry Linenger relates in his book about his time on the facility. Linenger says that due to the age of the space station, the cooling system on board had developed a plethora of tiny leaks too small and numerous to be repaired, that permitted the constant release of coolant, making it unpleasant to breathe the air on board. He says that it was especially noticeable after he had made a spacewalk and become used to the clean air he had been breathing in his spacesuit. When he returned to the station and again began breathing the air inside Mir, he was deeply shocked by the intensity of the chemical smell and very worried about the possible negative health effects of breathing such heavily contaminated air.
Various breakdowns of Mir's Elektron oxygen-generating system were also a concern. These breakdowns led crews to become increasingly reliant on the backup Vika solid-fuel oxygen generator (SFOG) systems, responsible for the fire during the handover between EO-22 and EO-23. (see also ISS ECLSS)
မတော်တဆဖြစ်ရပ်များ
During the operation of Mir, a number of accidents occurred which threatened the safety of the station, such as the glancing collision between Kristall and Soyuz TM-17 during proximity operations in January 1994. The three most alarming incidents, however, occurred during EO-23. The first of these, on 23 February 1997 during the handover period from EO-22 to EO-23, followed a malfunction in one of the station's backup Vika system, a chemical oxygen generator later known as solid-fuel oxygen generator (SFOG). The Vika malfunction led to a fire which burned for around 90 seconds (according to official sources at the TsUP; astronaut Jerry Linenger, however, insists the fire burned for around 14 minutes), and produced large amounts of toxic smoke that filled the station for around 45 minutes. This forced the crew to don respirators, but some of the respirator masks initially worn were broken. Some of the fire extinguishers mounted on the walls of the newer modules were immovable.
The other two accidents which occurred during EO-23 concerned testing of the station's TORU manual docking system to manually dock Progress M-33 and Progress M-34. The tests were called in order to gauge the performance of long-distance docking in order to enable the cash-strapped Russians to remove the expensive Kurs automatic docking system from Progress spacecraft. However, due to malfunctioning equipment, both tests failed, with Progress M-33 narrowly missing the station and Progress M-34 striking Spektr and puncturing the module, causing the station to depressurise and leading to Spektr being permanently sealed off. This in turn led to a power crisis aboard Mir as the module's solar arrays produced a large proportion of the station's electrical supply, causing the station to power down and begin to drift, requiring weeks of work to rectify before work could continue as normal.
ရောင်ခြည်များနှင့်ကမ္ဘာပတ်လမ်းကြောင်းမှအမှိုက်များ
Without the protection of the Earth's atmosphere, cosmonauts were exposed to higher levels of radiation from a steady flux of cosmic rays and trapped protons from the South Atlantic Anomaly. The station's crews were exposed to an absorbed dose of about 5.2 cGy over the course of a 115-day expedition, producing an equivalent dose of 14.75 cSv, or 1133 µSv per day. This is approximately half of that received from natural background radiation on Earth in a year. The radiation environment of the station was not uniform, however; closer proximity to the station's hull led to an increased radiation dose, and the strength of radiation shielding varied between modules; Kvant-2's being better than the core module, for instance.
The increased radiation levels result in a higher risk of crews developing cancer, and can cause damage to the chromosomes of lymphocytes. These cells are central to the immune system and so any damage to them could contribute to the lowered immunity experienced by cosmonauts. Over time, lowered immunity results in the spread of infection between crew members, especially in such confined areas. Radiation has also been linked to a higher incidence of cataracts in cosmonauts. Protective shielding and protective drugs may lower the risks to an acceptable level, but data is scarce and longer-term exposure will result in greater risks.
At the low altitudes at which Mir orbited there is a variety of space debris, consisting of everything from entire spent rocket stages and defunct satellites, to explosion fragments, paint flakes, slag from solid rocket motors, coolant released by RORSAT nuclear powered satellites, small needles, and many other objects. These objects, in addition to natural micrometeoroids, posed a threat to the station as they have the ability to puncture pressurised modules and cause damage to other parts of the station, such as the solar arrays. Micrometeoroids also posed a risk to spacewalking cosmonauts, as such objects could puncture their spacesuits, causing them to depressurise. Meteor showers in particular posed a significant risk to the station, and, during such storms, the crews slept in their Soyuz ferries to facilitate an emergency evacuation should Mir be damaged.
ပန်လော့လွယ်ရင်ရွာ၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်
ပန်လော့လွယ်ရင်ရွာ (Panglawtloiyin)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်၊ နမ့်ယုံးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၆၂၇ ဖြစ်သည်။  ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဝါးနန်းယန်ရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ဝါးနန်းယန်ရွာ(Wanangyang)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ အင်ဒုံးယန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၉၄၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပန်လော့လွယ်ရင်ရွာ၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းရယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝါးဘိုးရွာ၊ ရှောပြာ
ဝါးဘိုးရွာ၊ ရှောပြာ
မရမ်းချောင်းရွာ၊ တမြာ
မရမ်းချောင်းရွာ၊ တမြာ
မိတလန်းနိုင်ရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့ကရိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မုန်လာဥနီ
မုန်လာဥနီပင်သည် ကီနိုပိုဒီအေးစီအီး(Chenopodiaceae; ယခုအခါတွင် Amaranthaceae) မျိုးရင်းတွင် ပါဝင်၍ ယင်း၏ ရုက္ခဗေဒအမည်မှာ ဗီတာဗားလဂါးရစ်(Beta vulgaris) ဖြစ်သည်။ မုန်လာဥနီဟု ခေါ်သော်လည်း မုန်လာဥ၊ ဂေါ်ဘီထုပ်၊ ပန်းမုန်လာ၊ မုန်ညင်း စသည်တို့နှင့် မျိုးရင်းချင်း မူတညသည့်ပြင် မုန်လာဥဝါ နှင့်လည်း မျိုးရင်းချင်း မတူချေ။ မုန်လာဥနီပင်သည် မူလက ကက်စပျန်ပင်လယ် ဒေသတွင် အလေ့ကျပေါက်သည်။ ရှေးနှစ် ်ပေါင်းနှစ်ထောင်လောက်ကတည်းက ယင်းကို လူတို့သည် အစာ အဖြစ် စိုက်ပျိုးလာခဲ့ကြသည်။ မုန်လာဥနီပင်၏ အဖြူရွက်စိမ်းကြီး များသည်ထူ၍ အရည်ရွှမ်း၏။ ဥများမှာ အဖြူမှ အနီရင့်ရင့်ထိ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိကြသည်။ အချို့ ဥများမှာ ဘောလုံးကဲ့သို့ လုံး၍ အချို့မှာကျင်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီးလျှင် အချို့ကား ရှည်မျောမျော ရှိလေ သည်။
မုန်လာဥနီပင်သည် ၂ နှစ်ခံ ပင်မျိုးဖြစ်၍ ၂ နှစ်၊ သို့မဟုတ် ၂ ရာသီ အသက်ရှင်နေသော အပင်မျိုးဖြစ်သည်။ အစေ့ များကို စိုက်ပျိုးပြီးသည်နောက် ရက်ပေါင်း ၇ဝ အတွင်းတွင် ဥများကို စားနိုင်သည်။ မုန်လာဥနီပင်များကို အပင်စာသိုမှီးထား သောအမြစ် (ဥ) များအတွက် စိုက်ပျိုးကြရာ၊ ဥများမထိမနာအောင် ပြောင်းရွှေ့စိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် စိုက်ခင်းများကိုကောင်းစွာဂရုစိုက် ်၍ပြုပြင်ရလေသည်။ မြေဩဇာကောင်းသော မြေနုမြေပွများ၌ ကောင်းစွာ ဖြစ်ထွန်းကြသည်။ ဤမုန်လာဥနီ၏ မျိုးစေ့ကို မစိုက်ပျိုးမီရေနွေးတွင် နာရီ အနည်းငယ် စိမ်ထားပြီးမှ စိုက်ပါက ရိုးရိုးစိုက်သည်ထက် ပို၍ မြန်စွာပေါက်သည်။ ဥများကောင်းစွာဖြစ် ်ထွန်းစေရန် တစ်တန်းနှင့်တစ်တန်း ၉ လက်မမှ ၁၂ လက်မအထိ ခွာပြီးလျှင် တစ်ပင်နှင့် တစ်ပင်လည်း ၆ လက်မအထိ ကွာအောင် ်စိုက်၍အပင်ညံ့များကို နုတ်ပေးရသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် မုန်လာဥနီပင်များကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင် တစ်မျိုးအဖြစ်ဖြင့်သာ စိုက်ပျိုးကြသည်။ အနောက်နိုင်ငံများ ၌မူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင် တစ်မျိုးအဖြစ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ တိရစ္ဆာန်အစာအတွက်သော်လည်းကောင်း စိုက်ပျိုးကြသည်။ စင်စစ် မုန်လာဥနီ အရွက်များတွင် ဗီတာမင်နှင့် သတ္တုဓာတ် အမြောက်အမြား ပါရှိရာ၊ ဥမှာထက် အာဟာရဓာတ် ပို၍ များသည်။ ဥများတွင်ဗီတာမင်ဓာတ်အနည်းငယ်သာ ပါရှိသည်။ သကြားဓာတ်ပါသော မုန်လာဥနီပင် တစ်မျိုးရှိသေးသည် ယင်းကို သကြားမုန်လာဟုလည်းခေါ်ကြသည်။ ၁၉ ရာစုခေတ် တွင် သိပ္ပံပညာရှင်ကြီးများသည် ကြားရာခိုင်နှုန်း ၇ မျှသာ ပါရှိသော မုန်လာဥနီမျိုးတွင် ရာခိုင်နှုန်း ၂ဝ အထိ ပါရှိလာအောင် မျိုးစေ့သန့်သန့်များကို ရွေးချယ်စိုက်ပျိုးသည့်နည်းဖြင့် ပြုပြင်ခဲ့ကြ သည်။ ထိုထက် သကြားရာခိုင်နှုန်းပိုလာအောင် သကြားမုန်လာပင် ်များကိုပြုပြင်လျက် ရှိနေကြသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း ၅ဝ ကျော် အထက်က သကြားအတွက် ကြံပင်များကိုသာ အားထား ခဲ့ကြရသော်လည်း ယခုအချိန်အခါတွင် အင်္ဂလန်ကဲ့သို့သော နိုင်ငံ များတွင် လယ်မြေ ဧကပေါင်း ထောင်သောင်းများစွာ၌ သကြား မုန်လာပင်များကိုစိုက်ပျိုးထားကြလေသည်။ ထိုမုန်လာင်များမှ သကြား တန်ချိန်ပေါင်းများစွာကို နှစ်စဉ် ရရှိလျက်ရှိသည်။ ရွက်လှ မုန်လာဥနီပင်မျိုးလည်း ရှိသေးရာ၊ ခြံဥယျာဉ်များကို တန်ဆာဆင်ရန် ထိုအပင် များကို စိုက်ပျိုးထားတတ်ကြသည်။
မုန်လာဥနီမှာ Daucus carota subsp. sativus (Apiaceae) လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။
ဘောဓီကုန်းရွာ
ဘောဓီကုန်းရွာ
သင်မန်းချောင်းရွာ၊ မဖဲကွင်း
သင်မန်းချောင်းရွာ၊ မဖဲကွင်း
ဝေါ့ချုံ့ရွာ၊ ဝိုင်းမော်မြို့နယ်
ဝေါ့ချုံ့ရွာ(Wawchont)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ ဝိုင်းမော်မြို့နယ်၊ ဝေါ့ချုံ့ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၈၄၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝေါ့ချုံ့ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၉၇၆ ဦး၊ မ ၂၇၅၅ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၅၇၃၁ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝိုင်းမော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပြင်ချေရွာ၊ လိပ်ခမော်
ပြင်ချေရွာ၊ လိပ်ခမော်
လယ်ဦးရွာ၊ တမြာ
လယ်ဦးရွာ၊ တမြာ
မိုက်ရုံးမယ်ရွာ၊ မိုင်းကိုင်မြို့နယ်
မိုက်ရုံးမယ်ရွာ (Maikyonemae)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ မိုင်းကိုင်မြို့နယ်၊ ယန်းနန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၄၄၈၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ယန်းနန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၆၁ ဦး၊ မ ၁၀၂၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၉၈၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းကိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မောင်နှမရွာ၊ အထက်သင်ပုန်းတန်း
မောင်နှမရွာ၊ အထက်သင်ပုန်းတန်း
ချောင်းဦးရွာ၊ ချောက်မြို့နယ်
ချောင်းဦးရွာ (Chaungu)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးခရိုင်၊ ချောက်မြို့နယ်၊ ရွာမကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၅၂၀၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ရွာမကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၉၄ ဦး၊ မ ၈၉၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၅၈၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ချောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ယစ်ဆန်ရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ယစ်ဆန်ရွာ(Yitsan)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ အင်ဒုံးယန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၉၃၇ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပဒုမဇာတ်
တိကနိပါတ် - ၂။ ပဒုမဝဂ် -(၂၆၁) မဒုမဇာတ်။ ။ ရေကန်စောင့်အား သူဋ္ဌေးသားနှစ်ဦး မဟုတ်မမှန် ချီးမွမ်းကာ ကြားပန်တောင်း၍မရ၊ မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုတောင်းမှ ပဒုမ္မာကြားပန်ရသော သူဌေးသား အကြောင်း။
ဗောဓိပင်တစ်ဆူ ကြာပန်းလှူ
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဇေတဝန်ကျောင်းတံခါးမုခ်တွင် စိုက်ပျိုးအပ်သော ဗောဓိပင်ကို အာနန္ဒာထေရ် စိုက်ပျိုးတော်မူသောကြောင့် အာနန္ဒာဗောဓိဟု ခေါ်ဝေါ်ကြကုန်၏။ ထိုဗောဓိပင်ကား ဇမ္ဗူဒိပ်တစ်ကျွန်းလုံး ပျံ့နှံ့ထင်ရှား၏။
ထိုအခါ ဇနပုဒ်နေရဟန်းတို့သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ ရောက်၍ ဗောဓိပင်ကို ကြာပန်းတို့ဖြင့် ပူဇော်လိုသဖြင့် သာဝတ္ထိပြည်တွင်းသို့ဝင်လျက် ကြာပန်းရောင်းသော ဈေးသို့သွားကြသော်လည်း လှူဒါန်းသူမရှိသဖြင့် မရခဲ့ကြဘဲ ကျောင်းတော်သို့သာပြန်၍ ထိုအကြောင်းကို အာနန္ဒာထေရ်အား လျှောက်ထားကြကုန်၏။ ထိုအခါ အာနန္ဒာမထေရ်သည် ကြားပန်းရောင်းသော ဈေးသို့သွားကာ ဒါယကာတို့လှူဒါန်းလိုက်သော ကြာပန်းစည်းတို့ကို ယူဆောင်ခဲ့ပြီးလျှင် ထိုရဟန်းတို့အားပေး၍ ဗောဓိပင်ကို ပူဇော်စေ၏။
ချီးမွမ်းမမှန် ကြာမတန်
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် သူဌေးသားဖြစ်လေ၏။ထိုအခါ မြို့တွင်း၌ ရေကန်ကြီးတစ်ခုဝယ် ပုဒမ္မာကြာပန်းတို့သည် ပွင့်ကုန်၏။ ထိုရေကန်ကြီး၌ နှာခေါင်းပြတ်သော ယောကျာ်ားတစ်ယောက်လည်း အမြဲစောင့်လျက် ရှိ၏။
“အဆွေ ... မုတ်ဆိတ်ဆံပင်တို့မှာ ရိတ်တိုင်း၊ ရိတ်တိုင်း တစ်ဖန်ပြန်၍ ပေါက်သကဲ့သို့ သင်၏ နှာခေါင်းသည်လည်း တစ်ဖန်ပြန်၍ ပေါက်ပါစေ၊ သင်သည် ငါ့အား ကြားပန်းကိုပေးပါလော့”
ဟု တောင်းလေ၏။ ရေကန်စောင့်သည် ထိုသူဌေးသား၏ စကားကိုကြားလျှင် အမျက်ထွက်၍ ကြားပန်းတို့ကို မပေးလေ။ ထိုအခါ ရေကန်စောင့်အား နှစ်ယောက်မြောက်သော သူဌေးသားသည် -
“အဆွေ ... တန်ဆောင်မုန်းလတွင်ယူ၍ ထားအပ်သဖြင့် လယ်၌စိုက်ပျိုးအပ်သော မျိုးစေ့သည် အပင် ပေါက်ကသကဲ့သို့ သင်၏နှာခေါင်းသည်လည်း တစ်ဖန်ပြန်၍ ပေါက်ပါစေ၊ သင်သည် ငါ့အား ကြားပန်းကို ပေးပါလော့” –
ဟု တောင်းပန်၏။ ရေကန်စောင့်သည် ထိုသူဌေးသား၏ စကားကိုကြားပြန်လျှင် အမျက်ထွက်၍ ကြာပန်းကို မပေးလေ။
ချီးမွမ်းမှန်မှ ကြာကိုရ
ထိုအခါ ရေကန်စောင့်အား သုံးယောက်မြောက်သော သူဌေးသားသည် -
“အဆွေ ... ဤနှစ်ယောက်သော သူဌေးသားတို့သည် ကြာပန်းတို့ကို ပေးလိမ့်မည်ဟု ကြံစည်ကာဆို၍ တောင်းကြ၏။ ထိုသူတို့ ဆိုသည်ဖြစ်စေ၊ မဆိုသည် ဖြစ်စေ ပြတ်လေပြီးသော နှာခေါင်း၏ တစ်ဖန်ပြန်၍ ပေါက်ခြင်းမည်သည် မရှိပါ၊ သင်သည် ငါ့အား ကြာပန်းတို့ကို ပေးပါလော့” –
ဟု တောင်းပြန်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ ကြာပန်းရသော သူဌေးသားသည် - ယခုအခါ ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) စကားအရာ၊ တတ်လိမ္မာ၊ ဥစ္စာရတတ်ပေ။
(၂) မမှန်ချီးပ၊ တောင်းဆိုကြ၊ မရကြာပန်းတွေ။
(၃) အမှန်ပြောကြား၊ တောင်းသူအား၊ ရငြားကြာပန်းတွေ။
မဒုမဇာတ် ပြီး၏။
ဂေါဒုသာယာ (ရွာသစ်ကေ)ရွာ
ဂေါဒုသာယာ (ရွာသစ်ကေ)ရွာ
အလယ်ကျွန်းရွာ၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်တံခါးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မဟားရွာ၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖောင်းပြင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လွယ်ပေါ်ရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
လွယ်ပေါ်ရွာ (Loipaw)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်၊ လုံခုတ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၀၉၆၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လုံခုတ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၉၄၁ ဦး၊ မ ၁၉၇၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၉၁၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဟိုပုံးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆုံးဟျဲကီယို
ဆုံးဟျဲကီယို (ဟန်းဂု: 송혜교၊ အသံထွက်; ဆိုးင်ဟျဲဂီယို; ၂၂ နိုဝင်ဘာ ၁၉၈၁ မွေးဖွား) သည် တောင်ကိုရီးယား အမျိုးသမီးသရုပ်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိုရီးယား ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲများဖြစ်သော ဆောင်းဦးရွက်ကြွေ ချစ်သက်သေ (၂၀၀၀)၊ All In (၂၀၀၃)၊ ချစ်စံအိမ် (၂၀၀၄), That Winter, the Wind Blows (၂၀၁၃) နှင့် Descendants of the Sun (၂၀၁၆) တို့ဖြင့် အောင်မြင်ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။
၂၀၁၇ ခုနှစ်တွင် Forbes မဂ္ဂဇင်း၏ ကိုရီးယား ဩဇာအရှိဆုံး ထင်ပေါ်သူများ စာရင်းတွင် နံပါတ် ၇ ဖြင့် ပါဝင်လာခဲ့သည်။ Song ၏ ရုပ်မြင်သံကြားဒရမ်မာများ၏ အောင်မြင်မှုသည် နိုင်ငံတကာတွင် သူမအား ထိပ်တန်း Hallyu ကြယ်ပွင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။
ဘ 0 အစပိုင်းး
Song မွေးဖွားလာသောအခါတွင် သူမသည် နာမကျန်းဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏မိဘများနှင့် ဆရာဝန်များက သူမအသက်မရှင်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည် ။ သူမပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသောအခါ Song ၏မိဘများသည်သူမ၏မွေးနေ့ကိုဖေဖေါ်ဝါရီ 26, 1982 (သူမ၏အမှန်တကယ်မွေးသက္ကရာဇ်အစား၊ နိုဝင်ဘာ 22၊ 1981) တွင်မှတ်ပုံတင်ခဲ့သည်။.
အိမ်ထောင်ရေးး
2017 ခုနှစ် ဇူလိုင်လ 5 ရက်နေ့တွင် Song Hye-kyo နှင့် တွဲဖက်သရုပ်ဆောင် Song Joong-ki တို့သည် ၎င်းတို့၏ သက်ဆိုင်ရာအေဂျင်စီများမှ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းကြောင်း လူသိရှင်ကြားကြေညာခဲ့သည်။. 2019 ခုနှစ် ဇူလိုင်လတွင် (ကွာရှင်းပြတ်စဲခဲ့သည်)။
ပြင်ပလင့်ခ်များ
ကဏ္ဍ:တောင်ကိုရီးယား အမျိုးသမီး ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်များ
ကျီးပင်သာရွာ၊ စဉ့်ကူးမြို့နယ်
ကျီးပင်သာရွာ (Kyeepinthar)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ပြင်ဦးလွင်ခရိုင်၊ စဉ့်ကူးမြို့နယ်၊ ကုက္ကိုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၂၄၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကုက္ကိုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၇၈၉ ဦး၊ မ ၁၇၂၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၅၁၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စဉ့်ကူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သီလင် (မြောက်)ရွာ၊ မြစ်သားမြို့နယ်
သီလင် (မြောက်)ရွာ (Thilin(North))သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ မြစ်သားမြို့နယ်၊ သီလင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၈၆၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ သီလင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၇၉ ဦး၊ မ ၈၇၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၆၅၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြစ်သားမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျွန်းလေးရွာ၊ တမြာ
ကျွန်းလေးရွာ၊ တမြာ
နွားရေတိုက်ရွာ၊ နွားရေတိုက်
နွားရေတိုက်ရွာ၊ နွားရေတိုက်
​လှေလုံးတောင်ရွာ၊ ရှောပြာ
လှေလုံးတောင်ရွာ၊ ရှောပြာ
ဆေးတက္ကသိုလ် (မန္တလေး)
ဆေးတက္ကသိုလ် (မန္တလေး)သည် Educational Commission for Foreign Medical Graduates က မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း အသိအမှတ်ပြုသော ကျောင်း ၅ ကျောင်းအနက် တစ်ကျောင်းလည်းဖြစ်သည်။
သမိုင်းကြောင်း
၁၉၅၄ ခုနှစ်တွင် ဆေးတက္ကသိုလ် (မန္တလေး)သည် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၏ ဆေးပညာဌာနခွဲ (Branch Medical Faculty) တစ်ခုအဖြစ် စတင်ခဲ့ပြီး ၁၉၅၈ ခုနှစ်တွင် ဆေးပညာဌာန (Faculty of Medicine) အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ၁၉၆၄ ခုနှစ်တွင် ဆေးတက္ကသိုလ် (မန္တလေး)(Institute of Medicine, Mandalay) အဖြစ် သီးခြားတည်ထောင်ခဲ့ပြီး ကျောင်းသားကျောင်းသူ (၃၆)ယောက်ကို ဆေးပညာဘွဲ့ (MBBS)အတွက် စတင်သင်ကြားပေးသည်။ ဘွဲ့လွန်သင်တန်းများကို ၁၉၆၈ခုနှစ်တွင် ဇီဝကမ္မဗေဒဘွဲ့လွန်သင်တန်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ ၂၀၀၅ခုနှစ်တွင် University of Medicine, Mandalay သို့ အမည်ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ဦးဆောင်မှု
၁၉၅၄ခုနှစ်မှ စတင်၍ ဆေးတက္ကသိုလ် (မန္တလေး)ကို တက္ကသိုလ်ဋ္ဌာနမှူးမှ ဦးဆောင်အုပ်ချုပ်သည်။ ၁၉၆၄ တွင် Institute of Medicine, Mandalay အဖြစ်ပြောင်းလဲပြီး ပါမောက္ခချုပ် မှ ကျောင်း၏ ဦးဆောင်မှုတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။
တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ပါမောက္ခချုပ်များမှာ-
တတိယနှစ် အမ်ဘီဘီအက်စ်
သင်ကြားရေး ဆေးရုံများရှိ ဆေးကုသဆောင်နှင့် ခွဲစိတ်ကုသဆောင်များတွင် ဆေးပညာလက်တွေ့သင်တန်းပေးခြင်း ၁၈ပတ်
နောက်ဆုံးနှစ် အပိုင်း(က) အမ်ဘီဘီအက်စ်
သင်ကြားရေး ဆေးရုံများတွင် ဆေးပညာ၊ ခွဲစိတ်ကုပညာ၊ သားဖွားနှင့် မီးယပ်ရောဂါကုပညာများနှင့် ပတ်သက်သော သင်ကြားပို့ချချက်များကို နားထောင်ပြီး လူနာဆောင်များနှင့် ဆေးခန်းများတွင် လေ့လာသင်ယူရသည်။ မြို့ပြကျန်းမာရေးဌာနများသို့လည်း ကာကွယ်ရေးနှင့် လူမှုရေးဆေးပညာဘာသာရပ်အတွက် သွားရောက်လေ့လာရသည်။
အလုပ်သင်ဆရာဝန်
နောက်ဆုံးနှစ် အပိုင်း(ခ) အောင်မြင်ပြီးဆုံးသူတိုင်း မန္တလေး(သို့မဟုတ်) တိုင်းနှင့်ပြည်နယ်ရှိ သင်ကြားရေးဆေးရုံများတွင် အလုပ်သင်ဆရာဝန်အဖြစ် ၁နှစ်တာ လက်တွေ့ပညာသင်ယူရသည်။ လက်တွေ့သင်ယူရသော အချိန်ကာလများမှာ-
အမျိုးသား စာပေဆု
၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင် စတင်ဖွဲ့စည်းသော မြန်မာနိုင်ငံဘာသာပြန်စာပေအသင်း သည် လူထုပညာရေး တိုးပွား ကောင်းမွန်လာမှု ကို ရှေးရှု၍ မြန်မာစာပေနှင့် မြန်မာအနုပညာရပ်များကိုစူးစမ်း ရှာဖွေရန် သို့မဟုတ် စူးစမ်းရှာဖွေမှုကို အားပေးရန်ဟူသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် စာပေဗိမာန်ဆု ဟူသော စာပေဆု တစ်ရပ် တီထွင်ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၈ ခုနှစ်မှ ၁၉၆၁ ခုနှစ်အထိ စာပေဗိမာန်ဆုအမည်ဖြင့် ချီးမြှင့်ခဲ့ပြီး ၁၉၆၂ ခုနှစ်မှ စ၍ အနုပညာ စာပေဆိုင်ရာဆု ဟု အမည်ပြောင်း လိုက်သည်။ တစ်ဖန် ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံ အစိုးရ ချီးမြှင့်သော အနုပညာ စာပေဆိုင်ရာ ဆုများသည် တစ်မျိုးသားလုံး အတွက် ချီးမြှင့်သော ဆုများ ဖြစ်သည် ဟူသော သဘော သက်ဝင်ငုံမိစေရန် ၁၉၆၅ ခုနှစ်မှ အစပြုကာ အမျိုးသား စာပေဆုဟူသော အမည်သို့ပြောင်းလဲ၍ ချီးမြှင့်သည်။
ဆုအမျိုးအစားများ
အမျိုးသား အစာပေဆုကို ဘာသာရပ် ဆယ်မျိုးခွဲခြား၍ ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။
ဆုကြေးငွေ
ဘာသာရပ်တစ်မျိုး အတွက် ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထ ဆုလေးမျိုးနှင့် ဝတ္ထုရှည် ပထမဆုအတွက် ကျပ် ၂၀၀၀၊ဒုတိယ ဆုအတွက်ကျပ် ၁၅၀၀၊ တတိယဆုအတွက်ကျပ် ၁၀၀၀၊ စတုတ္ထဆုအတွပ် ကျပ် ၅၀၀ ချီးမြှင့်ရန် ကျန်ဘာသာရပ်ကိုးမျိုးအတွက် ပထမဆု ကျပ် ၁၅၀၀၊ ဒုတိယဆု ကျပ် ၁၀၀၀၊ တတိယဆု ကျပ် ၇၅၀၊စတုတ္ထဆု ကျပ် ၅၀၀ စီ ချီးမြှင့်ရန် သတ်မှတ်သည်။
၁၉၆၅ ခုနှစ်မှ ၁၉၆၈ ခုနှစ်အထိ ယင်း စနစ်အတိုင်းချီးမြှင့်ခဲ့ပြီး ၁၉၆၉ခုနှစ် မှ စ၍ ပြိုင်ပွဲပုံစံ မှ ရွေးပွဲပုံစံသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ ပုံစံသစ်အရ ပြက္ခဒိန် တစ်နှစ်အတွင်း ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေသမျှ စာအုပ်များ အနက်မှ ကြေညာထားသည့် အခြေခံမူ ငါးချက်နှင့် ကိုက်ညီသော စာအုပ်များကို ဖတ်ရှု ရွေးချယ်၍ ဆု ချီးမြှင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင် ပြိုင်ပွဲ ပုံစံကဲ့သို့ ဆုလေးမျိုး မပေးတော့ဘဲ အကောင်းဆုံး စာအုပ်တစ်အုပ် ကိုသာ ရွေးချယ်၍ ဆုတစ်ဆုစီသာ ချီးမြှင့်သည်။ ဆုငွေကိုလည်း ကျပ် ၃၀၀၀ အထိတိုးမြှင့်လိုက်သည်။ ၁၉၇၆ ခုနှစ် အမျိုးသားစာပေဆု မှစ၍ ဆုငွေကို ကျပ် ၅၀၀၀ အထိ ထပ်မံ တိုးမြှင့်လိုက်ပြန်သည်။
ဆုချီးမြှင့်ခြင်း ပုံစံပြောင်းလဲခြင်း
၁၉၆၅ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၅ ခုနှစ်အထိ အမျိုးသားစာပေဆု ချီးမြှင့်သော အကြိမ်ပေါင်း ၁၁ ကြိမ်တွင် ချီးမြှင့်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော ဆုအမျိုးအမည်အားလုံး ချီးမြှင့်ရသော အကြိမ်တစ်ကြိမ်မျှပင်မရှိချေ။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်သည် ဆုအမျိုးအမည်ကို ကိုးမျိုးချီးမြှင့်နိုင်သဖြင့် ဆုအများဆုံးရရှိသော နှစ်ဖြစ်ပေသည်။အမျိုးသား စာပေဆုနှင်းသဘင်ကို နှစ်စဉ်နတ်တော်လဆန်း တစ်ရက် စာဆိုတော်နေ့တွင် ကျင်းပလေသည်။ ယခင်ကဆုရွေးချယ်ရန် ဘာသာရပ် ၁၀ မျိုးသတ်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ပုံစံသစ်အရ သုတပဒေသာဆု တွင် ဝိဇ္ဇာပညာရပ်အတွက်တစ်ဆု၊ သိပ္ပံနှင့် အသုံးချသိပ္ပံပညာရပ်အတွက် တစ်ဆုဟု ခွဲခြား လိုက်သဖြင့် ဘာသာရပ် ၁၁ မျိုးအတွက် ဆုရွေးချယ်ချီးမြှင့်ရန် သတ်မှတ်လေသည်။ ၁၉၇၀ ပြည့်နှစ်တွင် လူငယ်စာပေဆုပါ ပါဝင် လာသဖြင့် ချီးမြှင့်ရန် ဆုပေါင်း ၁၂ ဆုဖြစ်လာသည်။
ရွေးချယ်ခြင်းမူ ငါးချက်
ပြိုင်ပွဲဝင်သော စာအုပ်စာမူများသည်
ယင်း အခြေခံမူ ငါးချက်သည် ၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင်မှ စတင်ချီးမြှင့်သော အနုပညာ စာပေဆိုင်ရာဆု အတွက် ရွေးချယ်စဉ်က ချမှတ် ခဲ့သောမူ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသား စာပေဆု ကိုလည်း ဤ အခြေခံမူ ငါးချက်အရ ရွေးချယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း
အပိုင်းကိန်း
ကိန်းပြည့်တစ်ခုကို အစိတ်အပိုင်းများဖြစ်သော ပြုလုပ်လိုက်သောအခါ အစိတ်အပိုင်း အားလုံးတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ညီမျှကြလျှင် ထိုအစိတ်အပိုင်း အသီးအသီးကို အပိုင်ကိန်း သို့မဟုတ် အပိုင်းဂဏန်းဟု ခေါ်သည်။ ထိုအပိုင်း ဂဏန်းအားလုံးကို ပေါင်းသော် ထိုကိန်းပြည့်ကို ပြန်လည် ရရှိနိုင်သည်။ အပိုင်းဂဏန်းကို နားလည်ဖို့ရန် ပုံ(၁) ကိုကြည့်ပါ။
ယူသော် ပုံ (၁) (ဂ)တွင် ပြထားသည့်အစိတ်ငယ်များကို ရသည်။ ဤအစိတ်ငယ်ပိုင်း လေးခုသည် တစ်လက်မနှင့် ညီသောကြောင့် အစိတ်ငယ်တစ်ခုသည် တစ်လက်မလေးပုံ တစ်ပုံဖြစ်သည်။ တစ်ဝက်ကို နှစ်ပိုင်း⁠ပိုင်းယူသောအခါ ၁/၄ ဟူသော အစိတ်ငယ်များကို ရသဖြင့် တစ်ဝက်၏ ၂ပုံ ၁ပုံသည် တစ်ခု၏ ၄ ပုံ ၁ ပုံ ဖြစ်သည်။ အကျဉ်းအားဖြင့် ၁/၂ ၏ ၁/၂ = ၁/၄ ။ တစ်ဖန် ပုံ (၈)တွင် ပြထားသည့် အစိတ်ငယ် အသီးအသီးကို နှစ်ပိုင်းစီအညီအမျှ ပိုင်းလိုက်သော အခါ ပုံ (ဃ)တွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ညီမျှသော အစိတ်ငယ် ရှစ်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤအစိတ်ရှစ်ခုကို ပေါင်းလျှင် တစ်လက်မဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် ဤအစိတ်ငယ်များသည် တစ်လက်မ ၁/၈ ဖြစ်သည်။ ၁/၄ ဟူသောအစိတ်ကို အလယ် တွင် နှစ်ပိုင်းပိုင်း လိုက်သောအခါ ၁/၈ ဟူသော အပိုင်းကို ရသဖြင့်၊ ၁/၄ ၏ ၁/၂ သည် ၁/၈ နှင့် ညီသည်။ ထိုအတူ ၁/၈ ၏ ၁/၂ သည် ၁/၁၆ ပုံနှင့် ညီသည်။ ပုံ (၁) (င) ကိုကြည့်ပါ။ ဥဒါဟရုဏ်အားဖြင့် ၃ ၏ ၁/၂ ကိုရှာလိုလျှင် စက္ကူပေါ် တွင် သုံးလက်မရှည်သောမျဉ်းကိုဆွဲ၍ အလယ်တွင် နှစ်ပိုင်းစီ အညီအမျှ ပိုင်းလိုက်သည်။ တစ်ပိုင်းစီကို တိုင်းယူသောအခါ ၁ ၁/၂ လက်မကိုရသည်။ ဤနည်းဖြင့် ၇၊ ၉၊ ၁၁ တို့၏ နှစ်ပုံ တစ်ပုံကို ရှာပါ။ ပုံ(၁) (ဂ)တွင် ၁/၂ သည် (၁/၄+၁/၄)နှင့် ညီမျှကြောင်း တွေ့ရပြီ။ ထိုကြောင့် ၁/၄ ကို ၁/၄ နှင့် ပေါင်းလျှင် ၁/၂ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ တစ်ဖန် ၁/၂ နှင့် ၁/၄ ကို မျဉ်းပေါ်တွင် ထောက်ကြည့်ပါ။ ထိုအခါ ၁/၂ သည် (၁/၄+၁/၄)နှင့် ညီကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ (၁/၄+၁/၄) နှင့် ညီကြောင်းကို လည်းကောင်း၊ (၁/၄+၁/၄+ ၁/၄)သည် ၃/၄ နှင့် ညီကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် (၁/၂+၁/၄) သည် ၃/၄ နှင့် ညီကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် (၁/၂+၁/၄)သည် ၃/၄ နှင့် ညီကြောင်းကို လည်းကောင်း တွေ့ရှိရပေမည်။ ပုံ (၂) ကိုကြည့်ပါ။ ၃/၄ ကို ၃/၄ နှင့် ပေါင်းသော် မည်မျှရမည်နည်း။ ၃/၄ ကို ၃/၄ နှင့် ပေါင်းသောအခါ၌ ပထမ ၃/၄ တွင် ဒုတိယ ၃/၄ မှ ၁/၄ ကိုယူ၍ ပေါင်းထည့် လိုက်လျှင် လက်ယာဘက်တွင် ၁/၂ ကျန်သဖြင့် (၃/၄ + ၄/၃)သည် ၁ ၁/၂ နှင့် ညီမျှကြောင်း တွေ့ရသည်။ အပိုင်းဂဏန်းများကို ပေါင်းရာ၌ ဖြစ်စေ၊ ကိန်းပြည့်များ ပေါင်းရာ၌ဖြစ်စေ မျိုးတူဂဏန်းများကိုသာ ပေါင်းနိုင်ကြောင်းကို အမြဲသတိပြုပါ။ ထိုကြောင့် ၁/၂+၁/၄=(၁/၄+၁/၄)+ ၁/၄=၃/၄ နှစ်လီစိတ်၊ လေးလီစိတ်ဂဏန်းများနှင့် စပ်လျဉ်းသည့် ပုစ္ဆာများ။ ၁ ၁/၂ ၃ ၁/၂ ၄ ၁/၂ ၇ ၁/၂ ၈ ၁/၂ ၇ ၁/၂ ၂ ၁/၂ ⁠၂ ၁/၂ ၃ ၁/၂ ၆ ၁/၂ ၆ ၁/၂ ၈ ၁/၂ ၃ ၄ ၆ ရ ၈ ၁၂ ၁ ၁/၂ ⁠၂ ၁/၂ ၃ ၁/၂ ⁠၂ ၁/၂ ၅ ၁/၂ ၉ ၁/၂ ၄ ၁/၄ ၃ ၁/၄ ရ ၁/၂ ၉ ၁/၂ ၈ ၁/၄ ၉ ၃ ၁/၄ ၅ ၁/၂ ၄ ၁/၄ ၅ ၁/၄ ၃ ၁/၄ ၉ ၁/၄ ၃ ၁/၂ ၄ ၁/၂ ၆ ၁/၄ ရ ၁/၄ ၈ ၁/၄ ရ ၁/၄ ၁ ၁/၄ ၁ ၁/၄ ⁠၄ ၁/၄ ၃ ၁/၄ ၆ ၁/၂ ၅ ၁/၂
ရှစ်လီစိတ်ဂဏန်းများ
၁/၂ သည် (၁/၄+၁/၄)နှင့် ညီကြောင်းကို၎င်း၊ ၁/၄ သည် (၁/၈+၁/၈)နှင့် ညီကြောင်းကို၎င်း သိခဲ့ရပြီ။ ထို့ကြောင့် ၁/၂ ကို ၁/၈ နှင့် ပေါင်းသော အခါ ၁/၂+၁/၈=(၁/၄+၁/၄)+ ၁/၈ (၁/၈+၁/၈)+(၁/၈+၁/၈+၁/၈)= ၅/၈ ရကြောင်းသိရသည်။
၃/၈ ကို ၅/၈ နှင့် ပေါင်းလျှင် မည်မျှရမည်နည်း။ ပုံ(၁) (ဃ) ကို ပြန်ကြည့်လျှင် ၃/၈ ပုံသည် ၈ ပုံ ၁ ပုံစီ ရှိသော အစိတ်ငယ် သုံးခုနှင့် ညီကြောင်းကို၎င်း တွေ့မြင်ရသည်။ သုံးစိတ်နှင့် ငါးစိတ်သည် ရှစ်စိတ်ဖြစ်၍ တစ်ခုနှင့်ညီကြောင်း ကို၎င်း တွေ့မြင်ရသည်။ (အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်လက်မ တွင် ၈ ပုံ ၁ ပုံရှိသော အစိတ်ရှစ်ခုရှိသောကြောင့်တည်း။) ၇/၈ +၇/၈ သည် ၁ ၆/၈=၁၄/၈=၁ ၆/၈ =၁ ၃/၄ထ၂/၂ = ၁ ၃/၄ ၆/၈ မှ ၃/၄ သို့ ပုံပြောင်းလိုက်ခြင်းကို အငယ်ဆုံးဂဏန်း သို့ ဖွဲ့ကျဉ်းခြင်းဟု ခေါ်သည်။ အောက်ပါအပိုင်းဂဏန်းများကို ပေါင်းပါ။ ၃ ၁/၈ ၂ ၁/၈ ၅ ၁/၄ ၆ ၁/၂ ၅ ၁/၂ ၅ ၃/၈ ၄ ၃/၄ ၂ ၁/၈ ၃ ၃/၄ ⁠၄ ၁/၈ ၅ ၁/၂ ၃ ၇/၈ ၃ ၁/၈ ၄ ၇/၈ အောက်ပါအပိုင်းဂဏန်းများကို နုတ်ပါ။ ၄ ၁/၈ ၅ ၁/၈ ၆ ၁/၂ ၆ ၃/၈ ၅ ၁/၁ ၆ ၃/၄ ၇ ၁/၂ ၃ ၁/၈ ၃ ၃/၄ ⁠၄ ၁/၈ ၅ ၁/၂ ၃ ၇/၈ ၃ ၁/၈ ၄ ၇/၈
ဇိုင်ရိုရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ဇိုင်ရိုရွာ(Zairo)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ အင်ဒုံးယန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၉၄၀ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အပိုင်းကိန်း
သုံးလီစိတ်များ
ပုံတွင်ပြထားသကဲ့သို့ မျဉ်းတစ်ကြောင်းကို ရေးဆွဲ၍အညီအမျှ သုံးပိုင်း⁠ပိုင်းလိုက်ပါ။ မျဉ်းတစ်ကြောင်းတွင် ညီမျှသော အပိုင်းသုံးပိုင်း ပါဝင်သောကြောင့် အပိုင်းတစ်ပိုင်းစီ သည် ၁/၃ နှင့် ညီမျှ၍ နှစ်ပိုင်းသည် ၂/၃ နှင့် ညီမျှသည်။ ထိုနည်းတူ သုံးပိုင်းမှာ ၃/၃၊ သို့မဟုတ် ၁ နှင့် ညီမျှသည်။ ပုစ္ဆာ ၁ (က)။ ၃ ၁/၃ ကို ၂ ၁/၃ နှင့်ပေါင်းပါ။
တွက်နည်း။ ၁/၃ ကို ၁/၃ နှင့်ပေါင်းသော် ၂/၃ ကို ရသည်။ ၃ + ၂ သည် ၅ နှင့် ညီသဖြင့် ၃ ၁/၃ + ၂ ၁/၃ သည် ၅ ၂/၃ နှင့်ညီသည်။ (ခ) ၄ ၂/၃ ကို ၂ ၂/၃ နှင့် ပေါင်းပါ။
တွက်နည်း။ ၂/၃ နှင့် ၂/၃ ကို ပေါင်းသော် ၁ ၁/၃ ရသည်။ (၄+၂)သည် ၆ နှင့်ညီသဖြင့် (၄ ၂/၃+၂ ၂/၃)သည် ၇ ၁/၃ နှင့်ညီသည်။ ပုစ္ဆာ ၂ (က)။ ၅ မှ ၁ ၂/၃ ကို နုတ်လိုသောအခါ ၅ ဖြစ်ရန် ၁ ၂/၃ တွင် ၁/၃ ကိုပေါင်းထည့်လျှင် ၂ ရသည်။ ၂ ကို တဖန် ၃ ပေါင်းထည့်လျှင် ၅ ကို ရသည်။ ထို့ကြောင့် ၅-၁ ၂/၃ သည် ၃ ၁/၃ ဖြစ်သည်။ ပုစ္ဆာ ၂ (ခ)။ ၆ ၁/၃ မှ ၄ ၂/၃ ကို နုတ်ပါ။
(၂) အောက်ပါဂဏန်းများကို နုတ်ပါ။ ၈ ၄ ၁/၃ ၆ ၂/၃ ၇ ၁/၃ ၆ ၂ ၁/၃ ၂ ၁/၃ ⁠၃ ၁/၃ ၅ ၂/၃ ၄ ၂/၃
ခြောက်လီစိတ်များ
ပုံ
တွက်နည်း။ ပုံတွင် ၁/၆ မျဉ်းကို ၁/၂ မျဉ်းတွင် ဆက်ယူ သောအခါ ၂/၃ နှင့် တူညီကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ (၁) အောက်ပါအပိုင်းဂဏန်းများကို ပေါင်းပါ။ (က) ၁/၂ + ၁/၆ (ခ) ၂/၃ + ၁/၃ (ဂ) ၅/၇ + ၂/၃ (ဃ) ၁/၃ + ၂/၃ (င) ၅/၆ + ၂/၃ တဖန် ကြိုက်ရာအပိုင်းနှစ်ပိုင်းကို ရွေး၍ ကြီးသော အပိုင်းမှ ငယ်သောအပိုင်းကို နုတ်ပါ။
ပုစ္ဆာ။ ၁/၂ - ၁/၆
တွက်နည်း။ ၁/၆ မျဉ်းကို ၁/၂ မျဉ်းပေါ်တွင် ထပ်၍ကြည့် သောအခါ ၂/၆ မျဉ်းမှာ ကွက်လပ် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ ရသည်။ ထို့ကြောင့် ၁/၂ - ၁/၆= ၂/၆ = ၁/၃ ထ ၂/၂ =၁/၃ (၂) အောက်ပါအပိုင်းများကို နုတ်ပါ။ (က) ၁/၃ - ၁/၆ (ခ) ၁/၂ - ၁/၆ (ဂ) ၅/၆ - ၂/၃ (ဃ)၂/၃ - ၁/၆
၁၂ လီစိတ်ဂဏန်းများ
ခြောက်လီစိတ်ဂဏန်းအတွက် ရေးဆွဲထားသည့်ပုံတွင် ၁/၆ ပြ မျဉ်းအသီးသီးကို နှစ်ပိုင်းစီ အညီအမျှ ပိုင်းလျှင် အပိုင်းပေါင်း (မျဉ်းငယ်ပေါင်း) ၁၂ ကို ရရှိလာမည်။ ဤမျဉ်းငယ်တစ်ပိုင်းစီသည် ၁/၁၂ နှင့်ညီသည်။ ခြောက် လီစိတ် အပိုင်းဂဏန်းများ တွက်စဉ်ကကဲ့သို့ အောက်ပါ အပိုင်းဂဏန်းပုစ္ဆာများကို တွက်ပါ။ (၁) ပေါင်းပါ။ (က) ၁/၁၂ + ၁/၆ (ခ) ၅/၁၂ + ၁/၃ (ဂ) ၅/၁၂ + ၅/၆ (ဃ) ၇/၁၂ +၁/၃ (င) ၅/၁၂ + ၅/၆ (၂) နုတ်ပါ။ (က) ၁/၆ - ၁/၁၂ (ခ) ၁/၃ - ၁/၁၂ (ဂ) ၂/၃ - ၅/၁၂ (ဃ) ၅/၆ - ၃/၁၂ (င) ၁၁/၁၂ - ၂/၃