cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ဂုံညင်းတန်းရွာ၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်
ဂုံညင်းတန်းရွာ (Gonhnyintan)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်၊ ဂုံညင်းတန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၃၁၁၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဂုံညင်းတန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၁၀၄ ဦး၊ မ ၁၂၂၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၃၃၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ရွာတော်ရွာ၊ နတ်မောက်မြို့နယ်
ရွာတော်ရွာ (Ywartaw)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးခရိုင်၊ နတ်မောက်မြို့နယ်၊ ရွာတော်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၅၉၆၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ရွာတော်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၆၅ ဦး၊ မ ၇၈၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၄၅၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ဂုံညင်းတန်းရွာ၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လက်ပံတန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရွာတော်ရွာ၊ နတ်မောက်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နတ်မောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆောလွှာရွာ၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်
ဆောလွှာရွာ (Hsawhlwar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်၊ မိုင်းရှဲန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၄၂၅၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းရှဲန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၈၂ ဦး၊ မ ၇၈၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၅၆၃ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အာဆင်နယ်အသင်း၏ ဝတ်စုံများသမိုင်း
အာဆင်နယ်အသင်း၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် များသောအားဖြင့် အိမ်ကွင်းဝတ်စုံမှာ အနီရောင်တောက်တောက်နှင့် အဖြူရောင်ဘောင်းဘီ၊ အဖြူရောင်ခြေအိတ်များ ဖြစ်သည်။ အနီရောင်ကို ရွေးချယ်ရခြင်းမှာ နော့တင်ဟမ်ဖောရက်စ်အသင်းမှ ရယူခဲ့၍ ဖြစ်သည်။
ထောက်ပံ့သူများ
အာဆင်နယ်အသင်း၏ ဝတ်စုံများကို ဘတ်ကာမှ ၁၉၃၀ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၀ ခုနှစ်အထိ၊ အမ်ဘရိုမှ ၁၉၇၀ ခုနှစ်မှ ၁၉၈၆ ခုနှစ်အထိ၊ အဲဒီးဒတ်မှ ၁၉၈၆ မှ ၁၉၉၄ အထိ၊ နိုက်(Nike)မှ ၁၉၉၄ မှ၂၀၁၄ အထိ၊ ပူးမားမှ ၂၀၁၄ မှယနေ့အထိ ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။ ရင်ဘက်စပွန်ဆာများအဖြစ် JVC(၁၉၈၂-၁၉၉၉)၊ Sega (၁၉၉၉-၂၀၀၂)၊ O2 (၂၀၀၂-၂၀၀၆) နှင့် Emirates (၂၀၀၆-ယနေ့ထိ)တို့ ဖြစ်သည်။
ခရိုက်နှီးဟုရွာ၊ ချောင်းဆုံမြို့နယ်
ခရိုက်နှီးဟုရွာ(Khayaikhneehu)သည် မွန်ပြည်နယ်၊ မော်လမြိုင်ခရိုင်၊ ချောင်းဆုံမြို့နယ်၊ ခရိုက်နှီးဟုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၅၁၇၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ခရိုက်နှီးဟုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၀၀၃ ဦး၊ မ ၁၁၅၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၁၅၈ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ချောင်းဆုံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သဒ္ဒတ္ထရတနာဝလိမဟာပါဠိအဘိဓာန်
ရှေးဦးစွာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော ပါဠိအဘိဓာန်ကြီးတို့သည် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတည်းပြုစုခဲ့သော ကျမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးတည်း ပြုစုရသဖြင့် ပါဠိတော် အဋ္ဌကထာ, ဋီကာ စသော ကျမ်းပေါင်းစုံ၌ လာသော ပုဒ်တို့ကို ပြည့်စုံအောင် ထည့်သွင်းနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ သမုဒြာအလား အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသော ပါဠိစာပေကို လေ့လာရာတွင် ရှိပြီးအဘိဓာန်တို့ဖြင့် မလုံလောက်နိုင်ပေ၊ ပါဠိစာပေ၌ ပါဠိပုဒ်များကို ပြည့်စုံစွာ ထည့်သွင်းရေးသားထားသည့် ကျယ်ဝန်းသော အဘိဓာန်ကြီးမျိုးလည်း ရှိသင့် ပေသည်၊ ယင်းသို့ ပါဠိစာပေတရပ်လုံးကို သိမ်းခြုံနိုင်သော အဘိဓာန်ကြီးမျိုးကို ရေးသားပြုစုရန်မှာလည်း ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ လုံ့လဝီရိယဖြင့် ပြီးမြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ၊ နိုင်ငံအတွင်းရှိ ပါဠိပညာရှိအများတို့ စုပေါင်း ဝိုင်းဝန်း ကူညီပြုစုမှသာ ဖြစ်မြောက်နိုင်မည့် လုပ်ငန်းမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ဤမျှကြီးကျယ်သော လုပ်ငန်းကြီးမျိုးများမှာလည်း ငွေကြေး များစွာလိုသော လုပ်ငန်း ဖြစ်ရာ ယင်းသို့သော ငွေကြေးမပြည့်စုံမှုကြောင့်ပင် ပြည့်စုံသော ပါဠိအဘိဓာန်ကြီး ရှိသင့်သည်ကို သိမြင်တော်မူကြလျက် ဆရာတော်အများမှာ စွမ်းဆောင်မှုမပြုနိုင်ပဲ ရှိခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော်လည်း သက္ကရာဇ် ၁၂၇၈-ခုနှစ်တွင်ကား၎င်းကျမ်းမျိုးကို ရေးသားနိုင်ရန် အခွင့်အလမ်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့လေသည်။ ပေါ်ပေါက်လာပုံမှာကား-
ဥရောပတိုက်တွင် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်ဆိုင်ရာ စာပေတို့ကို လေ့လာခဲ့သည်မှာ လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၁၀၀-ကျော်ခန့်က ဖြစ်၏၊ ထိုစဉ်က ပါဠိစာပေဆိုင်ရာ ပါဠိတော် အဋ္ဌကထာ ကျမ်းဂန်များလည်း အနည်းအကျဉ်းသာ အနောက်နိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလေရာ ၎င်းတို့ရရှိနိုင်သမျှသော ကျမ်းစာများကို ပင် အနောက်တိုင်းသား ပညာရှင်တို့သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ လေ့လာကြလေသည်၊ ယင်းသို့လေ့လာနိုင်ရန်လည်း မိမိတို့ရသမျှသော ပါဠိကျမ်းစာများကို အင်္ဂလိပ်အက္ခရာပြန်ဆို၍ ရိုက်နှိပ် ထုတ်ဝေခဲ့ကြသည်။ ဥရောပတွင် အစောဆုံး ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေသော ပါဠိကျမ်းစာတစောင်မှာ မဟာဝံသပါဌ် ဖြစ်ပေသည်၊ ၎င်းကို ခရစ်နှစ် ၁၈၃၇-ခုနှစ်တွင် ဂျော့တာနာ (George Tarnour)ခေါ် ပညာရှင်တစ်ဦးက တည်းဖြတ်သုတ်သင် ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့လေသည်။ ဤကျမ်းစာ ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေဖြစ်ခြင်း၏ အကြောင်းမှာလည်း မှတ်သားဖွယ် ကောင်းလေသည်။
၎င်းကျမ်းစာ ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေခြင်းမပြုမီ ခရစ်နှစ် ၁၉-ရာစု စောစောပိုင်းကပင် ဂျိမ်းစ် ပရင်းဆက် (James Prinsep) စသော ပညာရှိတို့သည် အသောကကျောက်စာများကို အဓိပ္ပါယ် ဖော်ရန် ဖတ်ရှု ကြိုးစားလျက် နေချိန်ဖြစ်ပေသည်။ ယင်းအခိုက်တွင် ဂျော့တာနာသည် မဟာဝံသကျမ်း၌ “ပိယဒဿီ”ဟူသောပုဒ်ကို တွေ့ရှိရလေသည်၊ ယင်းတွေ့ရှိချက်ကြောင့်ပင် ကျောက်စာ၌ လာသော ဘုရင်ပိယဒဿီ ဟူသည်မှာ အခြားမဟုတ် အသောကမင်းတရားကြီးပင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ယင်းသို့ ပါဠိစာပေတွင် အလွန်အဖိုးတန်သော စာပေရတနာများ ကိန်းဝပ်တည်ရှိနေသည်ကို သဘောပေါက်လာပြီး အထက်၌ပြခဲ့သည့်အတိုင်း မဟာဝံသပါဌ်ကို (အင်္ဂလိပ်)ဘာသာပြန်နှင့်တကွ ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ယင်း၏ နောက်တွင်ကား ပါဠိကျမ်းစာတို့သည် တကျမ်းပြီးတကျမ်း ဥရောပတိုက်တွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့လေသည်။ မြန်မာပြည်၌ ပါဠိကျမ်းများ စာအုပ်အဖြစ်ဖြင့် မပေါ်မီကပင် ဥရောပ၌ ပါဠိ စာအုပ်များ ပေါ်ခဲ့လေသည်။ ၎င်းတို့တွင် ဓမ္မပဒပါဠိတော်နှင့် လက်တင်ဘာသာပြန်ကို ပါမောက္ခ ဖော့စ်ဗောလ်(Prof, Vincent Fausboll)က ၁၈၅၅-ခုနှစ်တွင် ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်၊ ထိုပညာရှိကြီး ကပင်တည်းဖြတ်၍ ဇာတ်အဋ္ဌကထာ ၆-အုပ်တစ်စုံကို ၁၈၇၇-ခုနှစ်မှ ၁၈၉၇-ခုနှစ်အတွင်း ရိုက်နှိပ် ထုတ်ဝေပြန်သည်။ ၎င်းနှင့်တချိန်တည်းလိုလိုမှာပင် ဗိုလ်ဒင်ဘတ်ဂ် (Hermann Oldenberg) ခေါ် ပညာရှိကြီးက ဝိနည်းပါဠိတော် ၅-ကျမ်းကို ၁၈၇၉-ခုနှစ်မှ ၁၈၈၃-ခုနှစ်အတွင်းတည်းဖြတ်ရိုက်နှိပ် ထုတ်ဝေခဲ့ပြန်သည်။ ထိုနှစ်များအတွင်းဖြစ်သည့် ၁၈၇၅-ခုနှစ်မှာပင် ချစ်လ်ဒါး (R.C. Childers) အမည်ရှိ ပညာရှင်က ပါဠိအင်္ဂလိပ်အဘိဓာန်ကို ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ယင်းသို့ ဥရောပတိုက်တွင် ပါဠိစာအုပ်များကို ထိုထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့က ထုတ်ဝေခဲ့ရာမှ ၁၈၈၁-ခုနှစ်တွင်မူကား ထိုပညာရှိတို့သည် စုပေါင်းကြ၍ “ပါဠိစာတော်မူအသင်းကြီး” ကို တည်ထောင်ကာ ပါဠိကျမ်းစာများကို တဖြည်းဖြည်း တည်းဖြတ်ရိုက်နှိပ်လာခဲ့ပေသည်။
ဤသို့လျှင် ပထမကမ္ဘာစစ်ကြီးဖြစ်ချိန်လောက်တွင် ပါဠိကျမ်းစာအတော်များများကို ရိုက်နှိပ်ပြီး ဖြစ်လေသည်။ ယင်းသို့ ရိုက်နှိပ်ပြီးဖြစ်၍ အင်္ဂလိပ်အက္ခရာနှင့် ပါဠိကျမ်းစာများ များပြားလာသောအခါ ပြည့်စုံသော ပါဠိအဘိဓာန်ကြီးတစောင်လိုအပ်လာသည်ကို သိမြင်လာကြလေသည်။ ချစ်လ်ဒါး၏ ပါဠိအင်္ဂလိပ်အဘိဓာန်မှာလည်း အက္ခရာစဉ်ပုံမှစ၍ ကျေနပ်ဖွယ်ရာ မရှိသည်တကြောင်း ပြည့်စုံမှု မရှိသည်တကြောင်းတို့ကြောင့် ၎င်းနှင့်လည်း အားမရနိုင်ကြပေ၊ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်စုဆောင်းရေးသား ရမည်ကလည်း စစ်ကြီးဖြစ်နေချိန်ဖြစ်၍ မဖြစ်နိုင်အောင် ရှိနေပေသည်။ ထိုအခါ၎င်းအနောက်တိုင်း ပါဠိပညာရှင်တို့သည် ကမ္ဘာကျော်ဖြစ်နေတော်မူသော မြန်မာနိုင်ငံ မုံရွာမြို့ လယ်တီဆရာတော်ဘုရားကြီးထံသို့ ပြည့်စုံသော ပါဠိအဘိဓာန်ကြီးတစောင် ပြုစုပေးပါရန် စာဖြင့် တောင်းပန် လျှောက်ထားကြလေသည်။
လယ်တီဆရာတော် ဘုရားကြီးသည်လည်း၎င်းတို့၏ လျှောက်ထားချက်ကို လက်ခံတော် မူပြီးနောက် မိမိမှာ ဇရာဒုဗ္ဗလအရွယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ၎င်းကျမ်းကြီးပြီးစီးအောင်ဆောင်ရွက်နိုင် မည်မဟုတ်သည်ကို သိမြင်တော်မူ၍ မန္တလေးမြို့ မစိုးရိမ်တိုက်သို့ ၃-ကြိမ်တိုင် ကြွရောက်တော်မူပြီး အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ ဆရာတော်ဦးသောမာဘိသိရိ, ဆရာတော်ဦးသူရိယ (ယခု-အဘိဓဇမဟာရဋ္ဌဂုရု) အစရှိသည့် ဆရာတော်တို့အား တာဝန်ပေးအပ်တော် မူလေသည်။ ယင်း အဘိဓာန်ကြီး ပြုစုရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေရာ၌ အထွေထွေ ကုန်ကျမည့် စရိတ်ကြေးငွေကိုလည်း နိုင်ငံခြားဗုဒ္ဓသာသနာပြုအဖွဲ့ကြီးက တာဝန်ယူသည်။ အဘိဓာန်ကြီး ရေးသားပြုစုရန် တာဝန်အပ်နှင်းခြင်းကို ခံရသော ဆရာတော်တို့ကလည်း ၁၂၇၈-ခုနှစ်မှ စ၍ အဘိဓာန်လုပ်ငန်းကို စတင် လုပ်ကိုင်တော်မူကြလေသည်။ ယင်းသို့ လုပ်ကိုင်ရာတွင် အဘိဓာန်ဝန်ဆောင်အဖွဲ့ အဖြစ်ဖြင့် လယ်တီ ဆရာတော်အမှူးရှိသည့် ဆရာတော် ၁၄-ပါး ပါဝင်သောအဖွဲ့ကို ဖွဲ့ပြီးနောက် ၃၀၀-မျှသော အရည်အချင်းနှင့် ပြည့်စုံသည့်စာချ စာသင် ရဟန်းတော်တို့၏ အကူအညီဖြင့် စတင် လုပ်ကိုင်တော် မူကြသည်။
ယင်းသို့ ပညာရှိပုဂ္ဂိုလ်ပေါင်း မြောက်မြားစွာဖြင့် ရှေးဦးလုပ်ငန်းဖြစ်သည့် စာစုလုပ်ငန်းကို ၁၂၇၈-ခုနှစ်မှ စတင်လုပ်ကိုင်လာရာ ၁၂၇၂-ခုနှစ်သို့ရောက်မှ ယင်းလုပ်ငန်း ပြီးစီးလေသည်၊ ပုဒ်များ ထုတ်ရာဖြစ်သော ကျမ်းတို့ကား ပါဠိတော်, အဋ္ဌကထာ, ဋီကာမှစ၍ ဂန္ထန္တရအမျိုးမျိုးပါဝင်သည်။ ထိုသို့ထုတ်ပြီးနောက်မှ အပိုင်းကြီး ၄-ပိုင်းခွဲ၍ တပိုင်းလျှင် နာယကဆရာတော်တစ်ပါးစီ အုပ်ချုပ်တာဝန်ခံ၍ ရေးသားကာ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့ကြလေသည်၊ အဘိဓာန်ကျမ်းကြီး၏ အမည်ကိုလည်း “သဒ္ဒတ္ထရတနာဝလိမဟာပါဠိအဘိဓာန်”ဟု တွင်စေလေသည်၊ ယင်းသို့ ပညာရှင်ပေါင်း မြောက်မြားစွာ စုပေါင်း ပါဝင်ကူညီ၍ ရေးသားခဲ့သော်လည်း၎င်းကျမ်းကြီးမှာ နောင်အခါတွင် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အပြီးအဆုံးသို့ မရောက်ခဲ့ချေ။ ထွက်ခဲ့သမျှသော အတွဲများ တာဝန် ခံရေးသားသော ဆရာတော်များနှင့် ထုတ်ဝေသောခုနှစ်တို့ကား အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်ပေသည်။
ဆရာတော်ဦးသောမာဘိသိရိ အပိုင်း ၁၊	အတွဲ ၁၊ ၁၂၉၀ အ-မှ အက္လိဋ္ဌ။
ဆရာတော် ဦးသူရိယ	အပိုင်း ၂၊	အတွဲ ၁၊ ၁၂၈၉ က-မှ ကာမောဃသညိတ။
ဆရာတော် ဦးဉာဏ	အပိုင်း ၃၊	 အတွဲ ၁၊ ၁၂၉၈ ပ-မှ ပင်္ဂုဠ။
ဆရာတော် ဦးရာဇိန္ဒ	အပိုင်း ၄၊	အတွဲ ၁၊ ၁၂၉၄ ယ-မှ လောဠိဿာမိ။
ယင်း အဘိဓာန်ကြီးမှာ ပါဠိပုဒ်ကို မူတည်၍ ပါဠိဘာသာဖြင့်ပင် ဖွင့်ဆို ရေးသားထားသော ကျမ်းဖြစ်၏၊ တစ်ခုတစ်ခုသောပုဒ်၏ လိင်ကိုလည်းကောင်း, အနက်ကိုလည်းကောင်း, ၎င်းပုဒ်ပါရှိရာ ပါဠိတော်စသော အကိုး သာဓကကိုလည်းကောင်း, အချို့ပုဒ်များတွင် သက္ကတကျမ်းများမှ သာဓကများကိုလည်းကောင်း, စုပေါင်းပြသထား ပေသည်၊ အချို့သော အရေးကြီးသော ပုဒ်တို့တွင်ကား ပုဒ်နက်နှင့် သာဓကမျှလောက်သာမကပဲ ၎င်းပုဒ်ဆိုင်ရာ သိသင့်သိထိုက်သော ဗဟုဿုတများကိုပါကျမ်းပေါင်းစုံမှ ထုတ်နုတ်၍ အကျယ် တဝင့် ပြဆိုထားပေရာ ဗုဒ္ဓသာသနာဆိုင်ရာ ပါဠိစွယ်စုံကျမ်းကြီးမျိုးပင် ဖြစ်၍ နေပေသည်၊ ပါဠိ လိုချည်း ရေးသားထားသဖြင့် ကမ္ဘာကပါ အသုံးပြုနိုင်သော ကျမ်းကြီးလည်း ဖြစ်၏။ ဆုံးခန်း တိုင်ရောက် ပြီးမြောက်ခဲ့ပါမူကား ပါဠိပညာရှင်တို့၏ အားထားမှီခိုရာကြီးတဆူအဖြစ် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်တွင် ရပ်တည်လျက် ရှိပေမည်။
ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန်
သီဟိုဠ်ပါဠိစာပေ
မြန်မာနိုင်ငံ ပါဠိစာပေ
ပါဠိအဘိဓာန်
အဘိဓာနပ္ပဒီပိကာကျမ်း
ဇလုပ်ကြီးရွာ၊ နတ်မောက်မြို့နယ်
ဇလုပ်ကြီးရွာ (Zalokegyi)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးခရိုင်၊ နတ်မောက်မြို့နယ်၊ ဈေးသာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၅၇၆၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဈေးသာကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၆၆ ဦး၊ မ ၇၅၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၃၁၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နတ်မောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ညောင်ပင်သာ ( တောင်)ရွာ၊ သာစည်မြို့နယ်
ညောင်ပင်သာ ( တောင်)ရွာ (Nyaungpinthar(South))သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မိတ္ထီလာခရိုင်၊ သာစည်မြို့နယ်၊ ယင်းမာပင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၈၄၁၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ယင်းမာပင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၄၁၇ ဦး၊ မ ၅၅၀၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၀၉၂၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သာစည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကော်လျှံရွာ၊ နားငွေး
ကော်လျှံရွာ (Kawhlyan)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ တန့်ယန်းမြို့နယ်၊ နားငွေးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၉၅၅၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားငွေးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၁၅ ဦး၊ မ ၉၄၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၇၅၈ ဦးနေထိုင်သည်။
ရှစ်မိုင်ရွာ၊ ကော့သောင်းမြို့နယ်
ရှစ်မိုင်ရွာ(Shitmaing)သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ကော့သောင်းခရိုင်၊ ​ကော့သောင်းမြို့နယ်၊ ခုနှစ်မိုင်/ရွှေပြည်စိုးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ 178,091 ဖြစ်သည်။ မြစိမ်းရောင်ကျေးရွာစီမံကိန်း ၁၇ ရွာ၌ ပါဝင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့သောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရှေးဟောင်းမြန်မာဘာသာစကား
ရှေးဟောင်းမြန်မာဘာသာစကားသည် မြန်မာဘာသာစကားစတင်ပေါ်ပေါက်ရာ ပုဂံခေတ်၌ပြောဆိုခဲ့ကြသော ဘာသာစကားဖြစ်၍ မြန်မာဘာသာ၏ အစောဆုံးသောပုံစံလည်းဖြစ်သည်။ ထိုဘာသာစကား၏ကာလမှာ ၁၂ ရာစုမှ ၁၆ ရာစုအထိဖြစ်ပြီး ၁၆ ရာစုတွင် ခေတ်လယ်မြန်မာဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းမြန်မာဘာသာစကားကို ပုဂံခေတ်ကျောက်စာများတွင် လေ့လာနိုင်သည်။ သဒ္ဒါနှင့်ဝေါဟာရတို့မှာ ခေတ်သစ်မြန်မာစာနှင့် ကွာခြားမှုရှိသော်လည်း အခြားစကားလုံးအသုံးအနှုန်းများမှာ ဆင်တူကြသည်။
ရေးသားမှုပုံစံများ
ဗျည်းတွဲသင်္ကေတများတွင် လဆွဲဗျည်းတွဲဟူ၍ရှိခဲ့ရာ ကဝဂ်နှင့်ပဝဂ်ဗျည်းများတွင် အသုံးပြုခဲ့သည် (သာဓက- က္လ၊ ဖ္လစ်)။ နောက်ပိုင်းတွင် ကဝဂ်ကိုယပင့်အသံဖြင့်လည်းကောင်း ပဝဂ်ကိုရရစ်သံဖြင့်လည်းကောင်း ပြောင်းလဲရေးသားခဲ့သည် (သာဓက- က္လ > ကျ၊ ဖ္လစ် > ဖြစ်)။
ဝစ္စပေါက်နေရာတွင် ဟသတ် (ဟ်) ဖြင့် ရေးသားခဲ့သည် (သာဓက- သာဟ် = သား)။ အောက်မြစ်နေရာတွင် အသတ် (အ်) ဖြင့်သော်လည်းကောင်း "အ"ကိုအောက်၌ ဆင့်၍သော်လည်းကောင်း ရေးသားခဲ့သည် (သာဓက- ပေအ် = ပေ့၊ နှင္အ် = နှင့်)။ "ဧ"သရကို လုံးကြီးတင်ယပက်လက်သတ်ဖြင့်ရေးသည် (ပိယ် = ပေ၊ ပေး)။ သဝေထိုးဝဆွဲကို တစ်ချောင်းငင်ယပက်လက်သတ်ဖြင့်ရေးသည် (ငုယ် = ငွေ)။
"အို"ကိုမူ သရအဖြစ်မသတ်မှတ်ထားခဲ့သောကြောင့် ဝသတ် ဖြင့်ရေးသားခဲ့သည် (ထိုဝ် = ထို)။ ထို့အပြင် "အော်"သရမရှိခဲ့သောကြောင့် ဝသတ်ဖြင့်ရေးသားခဲ့သည် (ရခ္လေသဝ် = ရချေသော်)။ ၁၂ ရာစုနောက်ပိုင်းတွင် "အော်"သရကို ရှေ့ထိုးအဖြစ်ရေးခဲ့သည် (စိယ်တိတ် = စေတီတော်)။
သဒ္ဒါ
ရှေးခေတ်မြန်မာစကားတွင် ပုဂ္ဂလနာမ်စားများရေးသားပုံမှာ "ငါ" ကို "ငာ"၊ "ငါတို့" ကို "အတိုဝ္အ်"၊ "သူ" ကို "အယင်" ဟူ၍ ရေးသားခဲ့ကြသည်။
မြန်မာစကားစတင်ပေါ်ပေါက်သည့်အချိန်မှာပင် "၏"၊ "၍"၊ "၌" တို့ကို အသုံးပြုထားသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ "၏"ကို ထိုခေတ်အခါက "ဧအ်" ဟူ၍ရေးသားခဲ့ရာ စာကြောင်း၏အဆုံးစကားလုံးအဖြစ် သုံးနှုန်းခဲ့သည်။ "၍"ကို "ရုယ္အ်"ဟူ၍ ရေးသားခဲ့ရာ စာကြောင်းနှစ်ကြောင်းဆက်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သည်။ "၌"ကို "နှိုက်"ဟု ရေးသားပြီး နေရာပြဝိဘတ်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။
ထို့အပြင်ပါဠိဘာသာ၏လွှမ်းမိုးမှုကိုလည်းတွေ့ရှိရသည်။ ကြိယာအနက်ကိုငြင်းပယ်ရာတွင် "အ"ပစ္စည်းဖြင့် အသုံးပြုထားသည်။ သာဓကအားဖြင့် ရာဇကုမာရ်ကျောက်စာတွင် "မဖူးရစေနှင့်" ကို "အဖူးရစေ" ဟူ၍ရေးသားထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ "မ" ကိုသာအသုံးပြုခဲ့ကြသည်။
ဝေါဟာရ
အလှူပြုကျောက်စာများတွင် ကျွန်နာမည်များ၏အရှေ့၌ အောက်ပါ‌ဝေါဟာရများဖြင့် အထူးပြုပါသည်။
နမူနာစာသားများ
ထိုစာသားကို ယခုခေတ်ရေးအသားဖြင့် ပြောင်းရေးကြည့်ပါက အောက်ပါအတိုင်းရသည်။
"ကျစွာမင်း ရွှေတောင်တက်ပြီ။ ငါအမိကိုကား ငါမသိလိုက်။ ငါ့မိထွေးမွေး၍ ငါကြီး၏။ ငါ့မိထွေးလျှင်တည်း ငါ့အမိဟူ၍။ အိမ်ပြုနေပေး၏။ အိမ်ထောင်ကျွန်၊ လယ်လည်း ပေးတော်မူ၏။"
မြန်မာကျောက်စာများကို ဆရာကြီးဦးငြိမ်းမောင်သည် ကိုယ်တိုင်ဖတ်ရှုခဲ့၍ "ရှေးဟောင်းမြန်မာ ကျောက်စာများ" စာအုပ်များကိုထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ထို့အပြင်နိုင်ငံခြားသားလေ့လာသူများသည်လည်း ထိုကျောက်စာများကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာသို့အက္ခရာဖလှယ်ခြင်းဖြင့် ရေးသားထုတ်‌ဝေခဲ့ကြသည်။
ကိုးကားချက်များ
ကဏ္ဍ:မြန်မာဘာသာစကား
ငှက်ပြောတောရွာ၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်
ငှက်ပြောတောရွာ (Hngetpyawtaw)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်၊ ဂုံညင်းတန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၃၁၁၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဂုံညင်းတန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၁၀၄ ဦး၊ မ ၁၂၂၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၃၃၂ ဦးနေထိုင်သည်။
မယ်ဟုန်ရွာ၊ နောင်ချိုမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နောင်ချိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
၂၀၁၈ ဖီဖာ ကမ္ဘာ့ဖလား အုပ်စု B
၂၀၁၈ ဖီဖာ ကမ္ဘာ့ဖလား အုပ်စု Bကစားပွဲများကို ၂၀၁၈ ဇွန်လ ၁၅ ရက်နေ့မှ ၂၅ ရက်နေ့ထိ ကစားမည်ဖြစ်သည်။ ဤအုပ်စု ပေါ်တူဂီ၊ စပိန်၊ မော်ရိုကိုနှင့် အီရန်အသင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ထိပ်ဆုံးအသင်းနှစ်သင်းမှာ ၁၆ သင်းအဆင့်သို့ တက်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။
အဆင့်လိုက်တည်ရှိမှု
၁၆ သင်းအဆင့်တွင်:
ကစားပွဲများ
ဤပွဲစဉ်ဇယားများရှိ အချိန်များကို ဒေသစံတော်ချိန်အား အသုံးပြုထားသည်။
၂၀၀၂ အာရှ အားကစားပြိုင်ပွဲ
၂၀၀၂ အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲ (2002 Asian Games) သည် ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံ၊ ဘူဆန်မြို့ ၌ ၂၀၀၂ခုနှစ် စက်တင်ဘာ ၂၉ရက်နေ့မှ အောက်တိုဘာ ၁၄ရက်နေ့အထိ ကျင်းပခဲ့သော ၁၄ကြိမ်မြောက် အာရှ အားကစားပြိုင်ပွဲ ဖြစ်သည်။ ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံသည် ၁၉၈၆ပွဲတော်ကို အိမ်ရှင်အဖြစ် ကျင်းပခဲ့ပြီး ၂၀၀၂ခုနှစ်တွင် ဒုတိယအကြိမ် လက်ခံကျင်းပခြင်းဖြစ်သည်။ သမ္မတ ကင်ဒေးဂျုံမှ အားကစားပွဲတော်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။
နိုင်ငံ (၄၄)နိုင်ငံမှ အားကစားသမား (၇,၇၁၁)ဦးတို့သည် အားကစားနည်း (၃၈)မျိုးတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဖွင့်ပွဲ၊ ပိတ်ပွဲကို ဘူဆန်အာရှ ပင်မအားကစားကွင်းတွင် ကျင်းပခဲ့သည်။ တရုတ်၊ ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံ၊ ဂျပန်နိုင်ငံတို့က နိုင်ငံအလိုက် ပထမ၊ ဒုတိယနှင့် တတိယ ရရှိခဲ့သည်။
ဘူဆန်မြို့သည် တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံတွင် ဆိုးလ်မြို့ပြီးနောက် အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲကို လက်ခံကျင်းပသည့် ဒုတိယမြောက်မြို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အားကစားပွဲတော်ကို အနီးအနားရှိမြို့များဖြစ်ကြသည့် အောလ်ဆန်မြို့၊ ချန်ဝမ်မြို့၊ မာဆန်မြို့နှင့် ယန်ဆန်မြို့များတွင်လည်း ခွဲဝေ ကျင်းပခဲ့သည်။ ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံသည် ရွှေတံဆိပ် (၉၅)ခုဖြင့် စံချိန်သစ် တင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဂျပန်ရေကူးအားကစားသမား Kosuke Kitajima သည် အကောင်းဆုံးအားကစားသမား (MVP) အဖြစ် ကြေညာခံခဲ့ရသည်။
ယောင်ကုန်းရွာ၊ ပန်ဝိုင်မြို့နယ်
ယောင်ကုန်းရွာ (Yawngkone)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတိုင်း၊ ဟိုပန်ခရိုင်၊ ပန်ဝိုင်မြို့နယ်၊ ပိန်းကလန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၇၆၆၀ ဖြစ်သည်။
၂၀၀၂ အာရှ အားကစားပြိုင်ပွဲ
အိမ်ရှင်​ရွေးချယ်ခြင်း
၁၉၉၅ခုနှစ် မေလ ၂၃ရက်နေ့တွင် ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံ၊ ဆိုးလ်မြို့၌ကျင်းပသော အစည်းအဝေးတွင် ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံမှ ဘူဆန်မြို့အား တရုတ် (တိုင်ပေ) မှ ကောင်းရှုံမြို့ထက်ပို၍ မဲပေးခဲ့ကြသည်။ ၄၁မဲတွင် ၃၇မဲသည် ဘူဆန်အား မဲပေးခဲ့ကြသည်။ မဲကွာခြားမှု များခဲ့သဖြင့် ထိုင်ဝမ်က ၎င်းတို့အနေဖြင့် စိတ်ပျက်ကြောင်းနှင့် တရုတ်ပြည်မကြီး၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ဘူဆန်အားရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်းဟု တိုင်ကြားခဲ့သည်။ သို့သော် အာရှအိုလံပစ်ကောင်စီက ထိုအချက်ကို ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
ယောင်ကုန်းရွာ၊ ပန်ဝိုင်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပန်ဝိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
၂၀၀၂ အာရှ အားကစားပြိုင်ပွဲ
အားကစားကွင်းများ
ပြိုင်ပွဲအတွက် (၄၂)​နေရာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အနက် အာရှအားကစားရုံစုအပါအဝင် (၁၂)​နေရာကို အသစ်​ဆောက်ခဲ့သည်။
အထိမ်းအမှတ်တံဆိပ်
၂၀၀၂ အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲ၏ အထိမ်းအမှတ်တံဆိပ်မှာ အရှေ့ပင်လယ်ရေလှိုင်းများကို ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံအလံမှ Taegeuk ပုံစံ ဖော်ထားသည်။ ၎င်းတို့သည် ဘူဆန်မြို့နှင့် ကိုရီးယားကို ကိုယ်စားပြုသည်။
လာဘ်ကောင်
၂၀၀၂ အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲ၏ အထိမ်းအမှတ်လာဘ်ကောင်မှာ ဘူဆန်မြို့၏ အထိမ်းအမှတ်ငှက်ဖြစ်သော Duria ဟု အမည်ရသည့် ပင်လယ်ဇင်ယော်ဖြစ်သည်။ ထိုအမည်သည် Durative နှင့် Asia ဟူသောစကားလုံး နှစ်ခုမှ ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်ကာ မင်းနဲ့ငါ အတူတကွ (သို့မဟုတ်) ထာဝရအာရှ ဟု ဖော်ညွှန်းသည်။
ပိတ်ပွဲအခမ်းအနား
၂၀၀၂ အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲ၏ ပိတ်ပွဲအခမ်းအနားကို ၂၀၀၂ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၁၄ရက်နေ့တွင် ဘူဆန်အာရှပင်မအားကစားကွင်း၌ ကျင်းပခဲ့သည်။ အာရှအိုလံပစ်ကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ ကိုယ်စား ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌက အားကစားပွဲတော်ကို ပိတ်သိမ်းပေးခဲ့သည်။ ၂၀၀၆ပွဲတော်ကို လက်ခံကျင်းပမည့် ကာတာနိုင်ငံ ကိုလည်း အာရှအိုလံပစ်ကောင်စီအလံကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။
ပါဝင်သည့်နိုင်ငံများ
အာရှအိုလံပစ်ကောင်စီအဖွဲ့ဝင် (၄၄)နိုင်ငံ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ အရှေ့တီမောနိုင်ငံအနေဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းဖြစ်ကာ အာဖဂန်နစ္စတန်နိုင်ငံသည်လည်း ပြန်လည် ပါဝင်လာခဲ့သည်။
ဆုတံဆိပ်ဇယား
အိမ်ရှင်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အာရှအားကစားပွဲ
ဟွေဟုတ်ရွာ၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်
ဟွေဟုတ်ရွာ (Hwayhoke)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်၊ မိုင်းရှဲန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၁၆၉၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းရှဲန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၈၂ ဦး၊ မ ၇၈၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၅၆၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
The Dhamma Brothers
ရုပ်ရှင်ကို ဂျင်နီဖီးလစ် (Jenny Phillips) နှင့် အန်နီမာရီစတိန်း (Anne Marie Stein) က ရိုက်ကူးခဲ့သည်။ ဂျင်နီဖီးလစ် သည် စိတ်ကုထုံးဆရာဝန်၊ မနုဿဗေဒပညာရှင်၊ မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်ဖန်တီးထုတ်လုပ်သူ ဖြစ်သည်။ အန်နီမာရီစတိန်း သည် ရုပ်ရှင်ကျောင်းတစ်ခု၏ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်သည်။ ၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် ဖီးလစ် သည် Letters from the Dhamma Brothers: Meditation Behind Bars (ISBN 1-92870-631-2) ဟူသည့် စာအုပ်ထွက်ရှိခဲ့သည်။
The Dhamma Brothers ရုပ်ရှင်သည် နောက်ထပ်ထင်ရှားသည့် ရုပ်ရှင်တစ်ခု ဖြစ်သည့် Doing Time, Doing Vipassana (1997) နှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
တရားအားထုတ်ရေးအစီအစဉ်
ဒါရိုက်တာ ဂျင်နီဖီးလစ်၊ ဝိပဿနာတရားပြဆရာ Jonathan Crowley နှင့် Dr. Deborah Marshall တို့သည် ထောင်အတွင်း တရားအားထုတ်သည့်အစီအစဉ်အတွက် တာဝန်များစွာ ယူခဲ့ကြသည်။ ဖီးလစ်သည် မက်ဆာချူးဆက်တွင် ထောင်အတွင်းယဉ်ကျေးမှုကို အရင်လေ့လာခဲ့သည်။ ၁၉၉၉ ခုနှစ်တွင် သူမသည် Donaldson ရှိ ထောင်သားများသည် တရားအားထုတ်နေသည်ဟု ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပထမဆုံး ၁၀ ရက်ကြတရားအားထုတ်သည့်စခန်းကို ၂၀၀၂ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလတွင် စတင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အမေရိကန်နိုင်ငံရှိ လုံခြုံရေးအမြင့်ဆုံး ထောင်တစ်ခုဖြစ်သည့် Donaldson တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကျင်းပနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ယခင် အမေရိကန်ရှိ တရားသင်တန်းများသည် မြို့များရှိထောင်များတွင်သာ ကျင်းပခဲ့သည်။
ခူးဘာတိုရွာ၊ ဒီးမော့ဆိုမြို့နယ်
ခူးဘာတိုရွာ(Khubarto)သည် ကယားပြည်နယ်၊ လွိုင်ကော်ခရိုင်၊ ဒီးမော့ဆိုမြို့နယ်၊ ဒေါရောက်ခူကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၈၄၅၇ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဒီးမော့ဆိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဈေးသာရွာ၊ နတ်မောက်မြို့နယ်
ဈေးသာရွာ (Zaythar)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးခရိုင်၊ နတ်မောက်မြို့နယ်၊ ဈေးသာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၅၇၆၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဈေးသာကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၆၆ ဦး၊ မ ၇၅၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၃၁၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နတ်မောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကြာပို့ရွာ၊ ချောင်းဦးမြို့နယ်
ကြာပို့ရွာ (Kyarpoet)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မုံရွာခရိုင်၊ ချောင်းဦးမြို့နယ်၊ ခင်မွန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၃၄၇၇ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ချောင်းဦးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဟွေခိုက်ရွာ၊ တာချီလိတ်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တာချီလိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကော်လျှံရွာ၊ တန့်ယန်းမြို့နယ်
ကော်လျှံရွာ (Kawhlyan)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ တန့်ယန်းမြို့နယ်၊ နောင်ခမ်း (မိုင်းထွမ်း)ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၉၇၅၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရနောင်ခမ်း (မိုင်းထွမ်း)ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၂၉၉ ဦး၊ မ ၃၄၇၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၇၇၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တန့်ယန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပန်ကျိန်လုံရွာ၊ လားရှိုးမြို့နယ်
ပန်ကျိန်လုံရွာ (Pangkyinglong)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ လားရှိုးမြို့နယ်၊ ပန်သပြေကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၀၁၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပန်သပြေကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၁၃၁ ဦး၊ မ ၂၃၆၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၄၉၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လားရှိုးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဂုံမင်းကွင်း (အနောက်စု)ရွာ၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်
ဂုံမင်းကွင်း (အနောက်စု)ရွာ (Gonminkwin(Ahnauksu))သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်၊ ဂုံမင်းကွင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၃၀၇၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဂုံမင်းကွင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၁၂ ဦး၊ မ ၁၀၈၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၉၉၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လက်ပံတန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လုံးဖောကြီးရွာ၊ ကော့သောင်းမြို့နယ်
လုံးဖောကြီးရွာ(Lonehpawgyi)သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ကော့သောင်းခရိုင်၊ ​ကော့သောင်းမြို့နယ်၊ လုံးဖောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ 178,139 ဖြစ်သည်။ အလယ်တန်းကျောင်းခွဲရှိသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့သောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပန်ဒစ်ဝိဟာရ
ပန်ဒစ်ဝိဟာရ သည် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံတွင်၊ စစ်တကောင်းမြို့တွင် တည်ရှည့် ဗုဒ္ဓဝိဟာရတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စစ်တကောင်းမြို့အနီး Anwara Upazila တွင်တည်ရှိသည်။  စစ်တကောင်းသည် ၅ ရာစုမှ c. 1200 CE အတွင်း လေ့လာသင်ကြားရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ကြွင်းကျန်သည်များ
ပန်းပုများ၊ ပန်းချီများ၊ ကြေးပြားများ၊ ကျောက်စာများ၊ တံဆိပ်ခေါင်းများ၊ ဒင်္ဂါးများ၊ ကျောက်ပြားများ၊ အိုးများ၊ ကျောက်ဖြင့်ပြလုပ်ထားသည့် လက်ရာများ၊ ကြေးများ၊ အင်္ဂတေများ၊ မြေထည်များ စသည်တို့ကို ကျောင်းတော်၏ အောက်တွင် နစ်မြုပ်နေကြသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ပစ္စည်းများကို ယခုအချိန်တွင် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံရှိ ပြတိုက်များစွာတွင် ထိန်းသိမ်းထားရှိသည်။
စိတ်ဝင်တစား ရှိလာခြင်း
၂၀၁၀ ခုနှစ် မတလ ၂၈ ရက်နေ့တွင် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်ဝန်ကြီးချုပ် Sheikh Hasina သည် သူမ တရုတ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိစဉ်အတွင်း ပန်ဒစ်တက္ကသိုလ်၏ စိတ်ဝင်တစားရှိမှုအတွက် အတူတကွပူးတွဲလုပ်ဆောင်ရန် စိတ်ကူးကို တင်ပြခဲ့သည်။
မုန်ပြင်ကြီးရွာ၊ နောင်ချိုမြို့နယ်
မုန်ပြင်ကြီးရွာ (Monpyingyi)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ကျောက်မဲခရိုင်၊ နောင်ချိုမြို့နယ်၊ အင်းဖိုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၉၆၅၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အင်းဖိုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၅၆၅ ဦး၊ မ ၁၅၈၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၁၄၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နောင်ချိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပန်နမ်းရွာ၊ လားရှိုးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လားရှိုးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခိုယောင်းရွာ၊ တန့်ယန်းမြို့နယ်
ခိုယောင်းရွာ (Hkoyawng)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ တန့်ယန်းမြို့နယ်၊ ခိုယောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၆၅၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ခိုယောင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၁၉၇ ဦး၊ မ ၁၃၄၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၅၃၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တန့်ယန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ညောင်ပင်သာ ( မြောက်)ရွာ၊ သာစည်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သာစည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အဘိဓာနပ္ပဒီပိကာကျမ်း
သာသနာတော်နှစ် ၁၇၀၀-လောက်သို့ ရောက်သောအခါတွင်မူကား မဟာပရက္ကမဗာဟုမင်း လက်ထက် သီဟိုဠ်ကျွန်း ပုလတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတိုက်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသော အရှင်မောဂ္ဂလ္လာန် မထေရ်သည် အဘိဓာနပ္ပဒီပိကာခေါ် မာဂဓ အဘိဓာန်ကျမ်းကို ရေးသားပြုစု ခဲ့ပေသည်။ ကျမ်း၏အစတွင် နိဃဏ္ဋုကျမ်း၌ လာသော ပိဋကနှင့် သင့်လျော်သည်များကိုလည်း ထည့်သွင်း၍ ပြုစုသည်ဆိုသဖြင့် ဤကျမ်းကို မာဂဓသက်သက်ကိုသာ တတ်သူတို့အတွက် ကရုဏာရှေ့ထား၍ ရေးသားခဲ့သည်ကို သိနိုင်ပေသည်၊ ဤကို ထောက်၍လည်း ထိုခေတ်တွင် ပါဠိစာပေ ခေတ်ဦးပိုင်းမှာလောက် မာဂဓ သက္ကတစွယ်စုံတတ်သူတို့ မပေါများတော့ သည်ကိုလည်း မှန်းဆနိုင်ပေသည်။
ယင်းမာဂဓအဘိဓာန်ကို ရေးသားရာ၌ အရှင်မောဂ္ဂလ္လာန်မထေရ်သည် သက္ကတဘာသာနှင့် ရှိနှင့် ပြီးဖြစ်သော အမရကောသအဘိဓာန်ကိုပင် စံနမူနာယူ၍ ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ တကျမ်း လုံးအတွက် ကြိုတင်မှာထားချက်ဖြစ်သည့် ပရိဘာသာပိုင်းကို ပြဆိုရာ၌လည်း အမရကောသ၌ ပြထားသောနည်းကိုပင် ယူထားသည်ကို တွေ့ရသည် ။ ကျမ်းအစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည့် ကဏ္ဍခွဲပုံ, ဝဂ်ခွဲပုံ အမည်ပေးပုံတို့လည်း အမရကောသနှင့် အတန်ငယ်ဆင်တူလျက် ရှိသည်ကို တွေ့ရပေသည်။
ယင်းသို့ အမရကောသအဘိဓာန်ကို မှီငြမ်းပြု၍ အဘိဓာနပ္ပဒီပိကာကို ရေးသားခဲ့သည်ဆိုသော်လည်း အမရကောသကို မာဂဓဘာသာပြန်ဆိုရုံမျှကား မဟုတ်ပေ၊ ကျမ်းရေးသားပုံ အစီအစဉ်ကိုသာ မှီငြမ်းပြုခြင်း ဖြစ်လေသည်၊ အမှန်မှာ အရှင်မောဂ္ဂလ္လာန်သည် အဋ္ဌကထာ, ဋီကာ နှင့်တကွသော နိကာယ် ၅-ရပ်, ပိဋက ၃-ပုံကို အထပ်ထပ်မွှေနှောက်ပြီးမှသာ ထိုပါဠိ, အဋ္ဌကထာ ဋီကာ နည်းများနှင့်အညီ အဘိဓာနပ္ပဒီပိကာကို ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစကား မှန်၏၊ ပါဠိတော်, အဋ္ဌကထာတို့၌လည်း နောင်အခါ ထွက်ပေါ်လာမည့် အဘိဓာန်ကျမ်းတို့၏ ရှေ့သွားစံနမူနာဖြစ်သည့် ဟောကြား ရေးသားထားပုံမျိုးကို တွေ့ရှိရမည်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့ကား ကျမ်းသီးခြား တစောင်တဖွဲ့ အနေမျိုးဖြင့် ရှိကြသည်ကား မဟုတ်ပေ တစိတ်တဒေသအားဖြင့်သာ တွေ့ရှိရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယင်း တွေ့ရှိရသောစကားရပ်တို့သည်လည်း အဘိဓာန်အနေမျိုး ဖြစ်စေလိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဟောကြားအပ်ခဲ့သည်မဟုတ်ပဲ ပုဒ်တစ်ခု၏ အနက်ကို ထင်ရှားစွာ သိမြင်နိုင်စေရန် ရှိသင့်သမျှသော အနက်တူ ဟောပုဒ်များနှင့် အချို့ အရာတွင် ဟောနိုင်သမျှသော ပုဒ်နက်များကို ထုတ်ပြသည့်အနေဖြင့်သာ ဟောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ဓမ္မသင်္ဂဏီပါဠိတော်ဝယ် ဖဿ-ဟူသောပုဒ်၏ အနက်ကို အကျယ်ဖွင့်ပြရာ၌ “ဖဿာ ဖုသနာ သံဖုသနာ သံဖုသိတတ္တံ ” ဟုလည်းကောင်း, စိတ္တပုဒ်၏အနက်ကို ဖွင့်ပြရာ၌ “စိတ္တံ မနော မာနသံ ဟဒယံ ပဏ္ဍရံ မနော မနာယတနံ မနိန္ဒိယံ ဝိညာဏံ ဝိညာဏက္ခန္ဓော တဇ္ဇာ မနောဝိညာဏဓာတု ” ဟုလည်းကောင်း, ဝိတက္ကပုဒ်၏အနက်ကို ဖွင့်ပြရာ၌ “တက္ကော ဝိတက္ကော သင်္ကပ္ပေါ အပ္ပနာ ဗျပ္ပနာ စေတသော အဘိနိရောပနာ သမ္မာသင်္ကပ္ပေါ ” ဟုလည်းကောင်း, ပညာပုဒ်၏အနက်ကို ဖွင့်ပြရာ၌ “ပညာ ပဇာနနာ ဝိစယော ပဝိစယော ဓမ္မဝိစယော သလ္လက္ခဏာ ဥပလက္ခဏာ ပစ္စုပလက္ခဏာ ပဏ္ဍိစ္စံ ကောသလ္လံ နေပုညံ ဝေဘဗျာ စိန္တာ ဥပပရိက္ခာ ဘူရီ မေဓာ ပရိဏာယိကာ ဝိပဿနာ သမ္ပဇညံ ပတောဒေါ ပညာ ပညိန္ဒြိယံ ပညာဗလံ ပညာသတ္တံ ပညာပါသာဒေါ ပညာအာလောကော ပညာဩဘာသော ပညာပဇ္ဇောတောပညာရတနံ အမောဟော ဓမ္မဝိစယော သမ္မာဒိဋ္ဌိ” ဟုလည်းကောင်း, ရနိုင်သမျှသော ပရိယာယ်ပုဒ်တို့ကို ထုတ်၍ ဖွင့်ဆို ဟောကြားထား သည်တို့ကို တွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။ နေတ္တိပါဠိတော် ဝေဝစနဟာရဝိဘင်း၌လည်း ဤဖွင့်ပုံမျိုးကို တွေ့ရှိ နိုင်သည်ပင် ဖြစ်သည်။
မဟာနိဒ္ဒေသ, စူဠနိဒ္ဒေသ ပါဠိတော်တို့၌လည်း အလားတူ ဖွင့်ဆိုချက်များကို တွေ့ရသည့်ပြင် ကိတ်ပစ္စည်းအဆုံးရှိသောပုဒ်နှင့် အာချာတ်ကြိယာပုဒ် စသည်တို့ကိုပင် ပရိယာယ်ပုဒ်များစွာဖြင့် ဖွင့်ပြသည်ကို တွေ့ရသည်။ အမြွက်မျှထုတ်ပြရသော်...
“ကာမယမာနဿာတိ ကာမယမာနဿ ဣစ္ဆမာနဿ သာဒိယမာနဿ ပတ္ထယမာနဿ ပိဟယမာနဿ အဘိဇပ္ပမာနဿ။ သမိဇ္ဈတီတိ ဣတိ သမိဇ္ဈတိ လဘတိ ပဋိလဘတိ အဓိဂစ္ဆတိ ဝိန္ဒတိ ” စသည်တို့တည်း။
အဋ္ဌကထာ, ဋီကာတို့၌ကား ဤနည်းမျိုးအပြင် ပုဒ်တစ်ခုက ဟောနိုင်သမျှသော အနက်တို့ကို ထုတ်ပြသည့်နည်း (ယခုခေတ် အဘိဓာန်ရေးနည်းမျိုး)များကိုပါ ဥဒါဟရုဏ် ပုံစံများနှင့်တကွ ဖွင့်ပြသည်တို့ကို တွေ့ရပေသည်။
ဤဆိုခဲ့ပြီးသော အဖွင့်စကားရပ်တို့သည်ပင် အဘိဓာနပ္ပဒီပိကာကို ပြုစုသောအရှင်မောဂ္ဂလ္လာန်၏ အားထားရာ မှီခိုရာ ဖြစ်ခဲ့မည်မှာ ယုံမှားဖွယ်မရှိပေ။
အဘိဓာနပ္ပဒီပိကာ အပိုင်းကြီး ၃-ပိုင်း
အဘိဓာနပ္ပဒီပိကာ၌ ပါဝင်သောအခန်းများကား- သဂ္ဂကဏ္ဍ, ဘူကဏ္ဍ သာမညကဏ္ဍ-ဟု အပိုင်းကြီး ၃-ပိုင်းဖြစ်ပေသည်။ ၎င်း ၃-ပိုင်းကိုပင် သဘောတူရာပေါင်း၍ ခွဲလျှင်ကား အပိုင်းကြီး ၂-ပိုင်းခွဲခြားနိုင်ပေသည်။ ထိုတွင် အနက်တူဝေါဟာရ ပုဒ်တို့ကိုပြသည့် အပိုင်းကို ပထမပိုင်းဟု သတ် မှတ်၍ ဝေါဟာရပုဒ်တစ်ခု၏ ဟောနိုင်သော အနက်များကို ပြသည့်အပိုင်းကို ဒုတိယပိုင်းဟု သတ်မှတ် နိုင်ပေသည်။ ထိုသို့သတ်မှတ်လျှင် ပထမပိုင်း၌ သဂ္ဂကဏ္ဍ, ဘူကဏ္ဍနှင့် သာမညကဏ္ဍမှ အချို့ ဝဂ် များပါဝင်၍ ဒုတိယပိုင်း၌ သာမညကဏ္ဍမှ အနေကတ္ထဝဂ်နှင့် အဗျယဝဂ်တို့ ပါဝင်ပေမည်။
အပိုင်းကြီး ၃-ပိုင်းတို့တွင် သဂ္ဂကဏ္ဍ၌ ဘုရားအနက်ဟော ဝေါဟာရပုဒ်များကို ရှေးဦးစွာပြ၍ ၎င်းတို့နောက်၌ နိဗ္ဗာန်အနက်ဟောပုဒ်များ ရဟန္တာအနက်ဟောပုဒ်များ နတ်ပြည်အနက်ဟော ပုဒ်များ အသုရာအနက်ဟောပုဒ်များ စသည်ဖြင့် နတ်လောကနှင့်ဆိုင်သော ပရိယာယ် သဒ္ဒါများနှင့် တကွ သာသနာဆိုင်ရာ အသုံးအနှုန်းများဖြစ်သည့် ကုသိုလ်, အကုသိုလ်, ဖဿ, ပညာ, ဝိတက်, ဝီရိယ စသည်တို့၏ ပရိယာယ်ပုဒ်များနှင့် အခြားအနက်ဟော ပရိယာယ်ပုဒ်များကို စုပေါင်းပြဆိုထားလေသည်။ ဘူကဏ္ဍကိုကား ဘူမိဝဂ်, ပုရဝဂ်, နရဝဂ်, စတုဗ္ဗဏ္ဏဝဂ်, အရညဝဂ် သေလဝဂ်, ပါတာလဝဂ် ဟု အပိုင်းငယ်ကလေးများ ခွဲခြား၍ ထားပြန်သည်။ ထိုတွင် ဘူမိဝဂ်၌ မြေကြီးဆိုင်ရာ ဝေါဟာရများ, ပုရဝဂ်၌ မြို့ပြ ပြည်ရွာ အဆောက်အဦဆိုင်ရာ ဝေါဟာရများ, နရဝဂ်၌ လူဆိုင်ရာ ဝေါဟာရများ, စတုဗ္ဗဏ္ဏဝဂ်၌ ခတ္တိယ ဗြာဟ္မဏ ဝေဿ သုဒ္ဒ-ဟူသော အမျိုးလေးပါး ဆိုင်ရာ ဝေါဟာရများ, အရညဝဂ်၌ တောနှင့် သစ်ပင် ဆေးမြစ်ဆိုင်ရာ ဝေါဟာရများ, သေလဝဂ်၌ တောင်ဆိုင်ရာ ဝေါဟာရများ, ပါတာလဝဂ်၌ နဂါးပြည်စသော အောက်လောကဆိုင်ရာ ဝေါဟာရများကို ပြဆို ထားလေသည်။ သာမညကဏ္ဍကိုလည်း ဝိသေသျဓနဝဂ်, သံကိဏ္ဏဝဂ်, အနေကတ္ထဝဂ်, အဗျယဝဂ် ဟု ခွဲခြားထားသည်။ ထိုတွင် ဝိသေသျာမီနဝဂ်၌ လိင် ၃-ပါးနှင့် ဆက်ဆံသော ဝိသေသနပုဒ်များကိုလည်းကောင်း, သံကိဏ္ဏဝဂ်၌ အထွေထွေ ဝေါဟာရများကိုလည်းကောင်း, အနေကတ္ထဝဂ်၌ အနက်အများကို ဟောသော ပုဒ်များကို၎င်းတို့ဟောနိုင်မည့် အနက်တို့နှင့်တကွလည်းကောင်း, အဗျယဝဂ်၌ နိပါတ်ပုဒ်, ဥပသာရပုဒ်တို့နှင့်၎င်းတို့၏ အနက်တို့ကိုလည်းကောင်း, စုပေါင်းပြဆိုထားပေသည်။
ဤသို့လျှင် အဘိဓာနပ္ပဒီပိကာသည် ၁၂၀၀-မျှသော ဂါထာတို့ဖြင့် များစွာသော ဝေါဟာရ သဒ္ဒါတို့ကို သိမ်းကျုံးယူငင်၍ ရေးသားအပ်ရကား ယနေ့တိုင်အောင်ပင် ပါဠိစာပေကို လိုက်စားသော ရဟန်းရှင်လူတို့အား ကျေးဇူးများစွာပြုလျက် ရှိပေသည်။
ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန်
သီဟိုဠ်ပါဠိစာပေ
မြန်မာနိုင်ငံပါဠိစာပေ
လွယ်ခေရွာ၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်
လွယ်ခေရွာ (Loihkay)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်၊ မိုင်းရှဲန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၄၂၇၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းရှဲန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၈၂ ဦး၊ မ ၇၈၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၅၆၃ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခရိုက်သစ်ရွာ၊ ချောင်းဆုံမြို့နယ်
ခရိုက်သစ်ရွာ(Khayaikthit)သည် မွန်ပြည်နယ်၊ မော်လမြိုင်ခရိုင်၊ ချောင်းဆုံမြို့နယ်၊ ခရိုက်သစ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၅၁၆၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ခရိုက်သစ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၃၇ ဦး၊ မ ၈၃၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၅၇၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ချောင်းဆုံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘုံးဘောရွာ၊ ငဖဲမြို့နယ်
ဘုံးဘောရွာ (Bonebaw)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မင်းဘူးခရိုင်၊ ငဖဲမြို့နယ်၊ ဘုံးဘောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၆၃၈၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဘုံးဘောကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၂၇ ဦး၊ မ ၃၇၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၉၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ငဖဲမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လွယ်စတုံ (အောက်)ရွာ၊ တာချီလိတ်မြို့နယ်
လွယ်စတုံ (အောက်)ရွာ (Loisaton (Lower))သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ တာချီလိတ်ခရိုင်၊ တာချီလိတ်မြို့နယ်၊ ဝမ်လုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၀၈၆၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝမ်လုံကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၇၂၀၅ ဦး၊ မ ၁၆၁၃၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၃၃၃၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တာချီလိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အိုဆာကာ ကိုင်းယုကန် ငါးပြတိုက်
thumb|အိုဆာကာ ကိုင်းယုကန် ငါးပြတိုက် အတွင်းရှိ ငါးများ အိုဆာကာ ကိုင်းယုကန် ငါးပြတိုက် (海遊館)သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အိုဆာကာပင်လယ်အော်အနီး အိုဆာကာခရိုင်၊ အိုဆာကာမြို့ရှိ မိနာတိုရပ်ကွက်တွင် တည်ရှိသော ငါးပြတိုက်ဖြစ်သည်။ စတင်ဖွင့်လှစ်ချိန်တွင် ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အများပြည်သူဆိုင်ရာ အကြီးဆုံးငါးပြတိုက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ လက်ရှိ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အများပြည်သူဆိုင်ရာ အကြီးဆုံးငါးပြတိုက်သည် အိုကီနာဝါ ချုရအုမီ ငါးပြတိုက် ဖြစ်သည်။ ငါးပြတိုက်သည် အိုဆာကာမြူနီစပယ်ချုးအိုး မြေအောက်ရထားလိုင်း၏ အိုဆာကာကိုဘူတာမှ ငါးမိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ရပြီး တန်ပိုဇန်ချားရဟတ်၏ ဘေးတွင် တည်ရှိသည်။
ပါလျှံရွာ၊ လားရှိုးမြို့နယ်
ပါလျှံရွာ (Parhlyan)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ လားရှိုးမြို့နယ်၊ ပန်သပြေကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၀၁၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပန်သပြေကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၁၃၁ ဦး၊ မ ၂၃၆၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၄၉၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လားရှိုးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လုံးဖောငယ်ရွာ၊ ကော့သောင်းမြို့နယ်
လုံးဖောငယ်ရွာ(Lonehpawnge)သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ကော့သောင်းခရိုင်၊ ​ကော့သောင်းမြို့နယ်၊ လုံးဖောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ 178,140 ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့သောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အောင်သာရွာ၊ ရွှေစစ်သည်
အောင်သာရွာ (Aungthar)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မိတ္ထီလာခရိုင်၊ မိတ္ထီလာမြို့နယ်၊ ရွှေစစ်သည်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၃၆၇၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ရွှေစစ်သည်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၂၉ ဦး၊ မ ၇၃၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၂၆၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိတ္ထီလာမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ယောင်တူရွာ၊ ပန်ဝိုင်မြို့နယ်
ယောင်တူရွာ (Yawngtu)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတိုင်း၊ ဟိုပန်ခရိုင်၊ ပန်ဝိုင်မြို့နယ်၊ ပိန်းကလန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၇၆၆၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပန်ဝိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဂုံမင်းကွင်း (မြောက်စု)ရွာ၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်
ဂုံမင်းကွင်း (မြောက်စု)ရွာ (Gonminkwin(Myauksu))သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်၊ ဂုံမင်းကွင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၃၀၆၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဂုံမင်းကွင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၁၂ ဦး၊ မ ၁၀၈၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၉၉၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လက်ပံတန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လွယ်ထိပ်ရွာ၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်
လွယ်ထိပ်ရွာ (Loihteik)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်၊ မိုင်းရှဲန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၄၂၇၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းရှဲန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၈၂ ဦး၊ မ ၇၈၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၅၆၃ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျောက်တန်းရွာ၊ ချောင်းဦးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ချောင်းဦးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လဲမအမ်းခူရွာဟောင်းရွာ၊ ဒီးမော့ဆိုမြို့နယ်
လဲမအမ်းခူရွာဟောင်းရွာ(Lemaannkhuywarhaung)သည် ကယားပြည်နယ်၊ လွိုင်ကော်ခရိုင်၊ ဒီးမော့ဆိုမြို့နယ်၊ ဒေါရောက်ခူကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၈၄၅၄ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဒီးမော့ဆိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခိုယောင်းရွာ၊ ပန်ညောင်
ခိုယောင်းရွာ (Hkoyaung)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ တန့်ယန်းမြို့နယ်၊ ပန်ညောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၉၅၉၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပန်ညောင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၅၅၀ ဦး၊ မ ၁၆၅၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၂၀၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တန့်ယန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝသုဝိဟာရ
ဝသုဝိဟာရ သို့ ဝသုဝိဟာ သည် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံရှိ ထင်ရှားသည့် ရှေးဟောင်းသုတေသနနယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဒေသခံများကြားတွင် ဤနေရာသည် Narapatir Dhap ဟူသည့် အမည်ဖြင့် ထင်ရှားသည်။ ၎င်းသည် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံရှိ ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓဘာသာအမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
တည်နေရာ
ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံ၊ Bogra, Shibganj Upazila တွင်တည်ရှိသည်။ Mahasthangarh ၏ အနောက်ဘက် ၆ ကီလိုမီတာအကွာတွင် တည်ရှိသည်။
သမိုင်း
၁၉၇၃ - ၇၄ ခုနှစ်တွင် တူးဖော်မှုများ စတင်ခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းရွှံ့စေးတံဆိပ် ၁၈ ခု တွေ့ခဲ့ရသည်။ အများစုသည် Pala မင်းဆက်ကာလက ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တူးဖော်မှုများ ပြုစဉ် ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များသည် အုတ်ဖြင့်တည်ဆောက်ထားသည့် အဆောက်အဦနှစ်ခုကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဖော်ပြချက်
ဝသုဝိဟာရတွင် မြေကမူ ငါးခု ရှိသည်။ သုံးခုသည် ကြီးမားပြီး ကျန်နှစ်ခုသည် သေးသည်။ ကျောင်းငယ်တစ်ခုတည်ရှိပြီး တောင်မြောက် ၄၉ မီတာနှင့် အရှေ့အနောက် ၄၆ မီတာ ရှိသည်။ ရဟန်းများအတွက် နေထိုင်ရန် အခန်းခြောက်ခန်းပါရှိသည်။ အရှေ့ဘက်ရှိ အခန်းကို ဝရန်တာဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး အခန်း၏ အရှေ့ဘက်အလယ်တွင် ဝင်ပေါက်ရှိသည်။ ကြီးမားသည့် ကျောင်းတော်သည်လည်း ကျောင်းတော်ငယ်ကဲ့သို့ပင် ပုံစံတူသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် နေရာကျယ်ဝန်းကာ အခန်းများလည်း ပိုမိုပါဝင်သည်။ အခန်းငယ်များ ဝန်းရံထားသည့် ကြားထဲတွင် နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုနေရာမှ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ၈၀၀ နီးပါး တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် အသေးစားရုပ်ပွားတော်များ၊ တံဆိပ်များ၊ ကဗ္ဗည်းပြားများ၊ အဖိုးတန်ကျောက်ပုတီးများ၊ တန်ဆာဆင်ထားသည့် ကျောက်ပြားနှင့် အုတ်ခဲများ၊ ရွှံ့စေးမီးအိမ်များ၊ ပြန့်ကြဲနေသည့် ခရားအိုးများသည် ထင်ရှားသည်များ ဖြစ်ကြသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုရားကျောင်းများ
ခေးခမ်းရွာ၊ လားရှိုးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လားရှိုးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျွဲတလင်းရွာ၊ ငဖဲမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ငဖဲမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တောင်ဒီးရွာ၊ ကြာအင်းဆိပ်ကြီးမြို့နယ်
တောင်ဒီးရွာ(တံင့်တီ)(Taungdee)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကြာအင်းဆိပ်ကြီးမြို့နယ်၊ တောင်ဒီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၇၅၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ တောင်ဒီးကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၉၆၈ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၅၀၅၀ ဦး နေထိုင်သည်။ ဘုရားငါးဆူ-တံခွန်တိုင်-တောင်ဒီးဖားပြ-အနန်းကွင်းလမ်း တံတားအမှတ်(၁/၂)သည် ပေ ၅၀ ရှည် ကွန်ကရစ်အမျိုးအစား ကားလမ်း ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်ကျန်းမာရေးဌာနခွဲ ရှိသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကြာအင်းဆိပ်ကြီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဂုံမင်းကွင်းရွာမရွာ၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်
ဂုံမင်းကွင်းရွာမရွာ (Gonminkwinywarma)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်၊ ဂုံမင်းကွင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၃၀၆၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဂုံမင်းကွင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၁၂ ဦး၊ မ ၁၀၈၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၉၉၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လက်ပံတန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျောက်ဆည်ကွေ့ရွာ၊ သာစည်မြို့နယ်
ကျောက်ဆည်ကွေ့ရွာ (Kyauksekwayt)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မိတ္ထီလာခရိုင်၊ သာစည်မြို့နယ်၊ ယင်းမာပင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၄၄၇၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ယင်းမာပင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၄၁၇ ဦး၊ မ ၅၅၀၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၀၉၂၁ ဦးနေထိုင်သည်။
မေဂျီရွာ ပြတိုက်
မေဂျီရွာ ပြတိုက် (博物館明治村)သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိစီရင်စု၊ နာဂိုရာမြို့အနီး အီနုတောင်ရှိ အမိုးဖွင့် ဗိသုကာပြတိုက် အခင်းအကျင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ၁၉၆၅ခုနှစ် မတ်လ ၁၈ရက်တွင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ ပြတိုက်သည် ဂျပန်နိုင်ငံ မေဂျီခေတ်(၁၈၆၇-၁၉၁၂)၊ တိုင်းရှောခေတ်(၁၉၁၂-၁၉၂၆)နှင့် ရှောဝခေတ်(၁၉၂၆-၁၉၈၉) အစောပိုင်းကာလများမှ သမိုင်းဝင်အဆောက်အအုံများကို တစ်စုတစ်စည်းထဲ ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အိရုကရေကန်ဘေးရှိ ၁ စတုရန်းကီလိုမီတာ (ဧက ၂၅၀) ကျယ်ဝန်းသော တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် သမိုင်းဝင် အဆောက်အဦး ၆၀ ကျော်ကို ရွှေ့ပြောင်းပြီး ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
သမိုင်း
မေဂျီခေတ်သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်ပြောင်းလဲခဲ့သည့် ခေတ်တစ်ခေတ် ဖြစ်သည်။ ရာစုနှစ်များစွာ အထီးကျန်နေပြီးနောက် ဂျပန်နိုင်ငံသည် အဆောက်အဦးပုံစံများနှင့် ဆောက်လုပ်ရေးနည်းပညာများ အပါအဝင် အနောက်ဘက်မှ အတွေးအခေါ်များကို ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလာခဲ့သည်။ မေဂျီရွာကို ဗိသုကာပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော ယိုရှိရို တနိဂုချိ (谷口吉郎 Taniguchi Yoshirō ၁၉၀၄-၇၉)နှင့် နာဂိုယာရထားလမ်း (Meitetsu)၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ နောက်ပိုင်းတွင် ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ မိုတူး စွတ်ချိကာဝါ (土川元夫 Tsuchikawa Motoo ၁၉၀၃-၇၄)မှ စတင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ တနိဂုချိသည် တိုကျိုရှိ ယာမာတိုရထားလိုင်းကို စီးနင်းစဉ်တွင် မေဂျီခေတ် ဗိသုကာလက်ရာ၏ သင်္ကေတဖြစ်သော Rokumeikan ကို ဖြိုဖျက်နေခြင်းအား မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်း၏ကောလိပ် အတန်းဖော် စွတ်ချိကာဝါအား ယဉ်ကျေးမှု သို့မဟုတ် သမိုင်းဆိုင်ရာ အရေးပါသော အနောက်တိုင်းပုံစံ မေဂျီခေတ် အဆောက်အဦးများကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဖောင်ဒေးရှင်းကို နာဂိုယာ ရထားလမ်းမှ ရန်ပုံငွေ ပံ့ပိုးပေးခြင်းဖြင့် ၁၉၆၂ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၆ ရက်နေ့တွင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။ မေဂျီရွာကို ၁၉၆၅ ခုနှစ် မတ်လ ၁၈ ရက်နေ့တွင် ပြတိုက်ဒါရိုက်တာအဖြစ် တနိဂုချိနှင့်အတူ Nagoya Railroad တို့၏ လက်အောက်မှာ လည်ပတ်ပြီး Iruka ရေလှောင်ကန်၏ ကမ်းနားဘေးတွင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ မေဂျီရွာ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဂျပန်ဆောက်လုပ်ရေး နည်းပညာများနှင့် ပစ္စည်းများ ရောနှောထားသော အနောက်တိုင်းဗိသုကာလက်ရာများ၏ သမိုင်းဝင်အစောပိုင်းနမူနာများကို ထိန်းသိမ်းရန်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးကာလ ဂျပန်သမိုင်းတွင် အကူးအပြောင်းကာလနှင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်နေသည့် အဆောက်အဦး အများအပြားကို ဖြိုဖျက်ခြင်းမှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ Nagoya Railroad မှ ဆက်လက်လည်ပတ်နေသော်လည်း ၎င်းနှင့်အနီးနားရှိ Little World ကို ကြီးကြပ်ရန်အတွက် ၎င်းကုမ္ပဏီ၏ လုပ်ငန်းခွဲကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် ဖန်တီးခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက ဝင်ငွေ ကျဆင်းလာမှုကြောင့် ပန်းခြံ၏ အနာဂတ်သည် မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများကို အချိန်အတော်ကြာ ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့သည်။
အဆောက်အဦးများ
ဂျပန်စတိုင် အဆောက်အဦး အနည်းငယ် အပါအဝင် အရေးပါသော ထင်ရှားသော သမိုင်းဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံများ အပါအဝင် နောက်ပိုင်းခေတ်လက်ရာများကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အဆောက်အဦး ၁၁ လုံးကို အရေးကြီးသော ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာများအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ကျန်အားလုံးနီးပါးကို မြင်သာထင်သာရှိသော ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာများအဖြစ် မှတ်ပုံတင်ထားသည်။ ပြတိုက်တွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရှိ ဟာဝိုင်ယီ၊ Seattle နှင့် ဘရာဇီးတို့မှ အဆောက်အဦးများ ပါဝင်သည်။ ရေနွေးငွေ့စက်ခေါင်းနှင့် လမ်းဘေးကားတစ်စီး၊ ဘတ်စ်ကားများ၊ မြင်းလှည်းများနှင့်အတူ ရွာနယ်မြေအတွင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးများကို ဆောင်ရွက်ပေးသည်။ ၂၀၀၅ ခုနှစ် စာရင်းအရ အဆောက်အဦး ၆၇ လုံး ပါဝင်သော သမိုင်းဝင်စာတိုက်တစ်ခုရှိသည်။ အချို့သော အဆောက်အအုံများသည် အနည်းအကျဉ်း လွတ်နေသော်လည်း အချို့မှာ အဆောက်အအုံနှင့် ခေတ်သမိုင်း၊ ခေတ်ပရိဘောဂများနှင့် အခြားပြခန်းများကို ပြသထားသည်။ ၁၉၆၇ ခုနှစ်နှင့် ၁၉၈၅ ခုနှစ်အကြားတွင် အင်ပါယာဟိုတယ်၏ ဝင်ပေါက်နှင့် ဧည့်ခန်းကို တိုကျိုမှ ပြောင်းရွှေ့သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ ဝင်ပေါက်နှင့် ဧည့်ခန်းသာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း ၎င်းသည် မေဂျီရွာတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ မေဂျီရွာတွင် ထိန်းသိမ်းထားသော အခြားအဆောက်အဦးများမှာ ရှီဇုအိုကမှ Lafcadio Hearn ၏ နွေရာသီအိမ် (၁၈၆၈ခုနှစ်)၊ James McDonald Gardiner နှင့် Kyoto's old St. Francis Xavier Catholic Catholic (၁၈၉၀ခုနှစ်) တို့မှ ဒီဇိုင်းလုပ်ခဲ့သော ကျိုတိုမှ St. John's Church (၁၉၀၇ခုနှစ်)တို့ ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘုရားကျောင်းမှာ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ငှားရန်နိုင်သည်။ ၁၉၀၁ ခုနှစ်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့သော နာဂိုယာမြို့၊ ဖုနိင်းရိရပ်ကွက်ရှိ ရိုးရာကုန်သည်ကြီး၏အိမ် Tōmatsu House (東松家住宅၊ Tōmatsu-ka jūtaku)ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း နာဂိုယာဗုံးကြဲခံရမှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ၁၉၇၀ ခုနှစ်များတွင် ပြတိုက်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ အစိုးရက အရေးကြီးသော ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
ရွာသူကြီး
နာမည်ကျော် ဂျပန်သရုပ်ဆောင်များသည် ဂုဏ်ထူးဆောင် ရွာသူကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။
လူမိုင်းပေါ်ရွာ၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်
လူမိုင်းပေါ်ရွာ (Lumongpaw)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်၊ မိုင်းရှဲန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၄၂၆၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းရှဲန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၈၂ ဦး၊ မ ၇၈၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၅၆၃ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အဲလ်ဘတ် ဗွန်ဆင့်​ဂျော်ဂျီ
ဟန်ဂေရီနိုင်ငံသား ဇီဝဓာတုဗေဒနှင့် ဆေးပညာရှင် Albert von Szent-Györgyi Nagyrapolt သည် ခန္ဓာကိုယ်ကြွက်သားနှင့် ဇီဝဓာတုသဘာဝ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ ဖျူးမရစ်အက်စစ် ထုတ်လုပ်ပုံ၊ ဗီတာမင်စီဓာတ် ပြည့်ဝသည့်အပင်၊ အသီးများအကြောင်းကို အသေးစိတ်ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ ယင်းဖော်ထုတ်ချက်များကြောင့် ၁၉၃၇ ခုနှစ်အတွက် ဆေးပညာရပ်ဆိုင်ရာ ထူးချွန်သူအဖြစ် နိုဘယ်လ်ဆုကို ပေးအပ်ချီးမြင့်ခံရသည်။
အဲလ်ဘတ်ဗွန်ဆင့်ဂျော်ဂျီ (အင်္ဂလိပ် : Albert von Szent-Györgyi Nagyrapolt) ကို ၁၈၉၃ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၆ ရက်တွင် ဟန်ဂေရီနိုင်ငံ၊ ဘူဒါပက်စ်မြို့တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် အထက်တန်းပညာရပ်များ သင်ယူပြီးသည့်အခါ ဦးလေးဖြစ်သူ၏ သုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းတွင် ပညာသင်အဖြစ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ပထမကမ္ဘာစစ်ဖြစ်သည့်အခါ စစ်တပ်တွင် ဝင်ရောက်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ စစ်ပွဲအတွင်း ဒဏ်ရာရ၍ ၁၉၁၇ ခုနှစ်တွင် ဘူဒါပက်စ်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဆင့်ဂျော်ဂျီသည် ဆေးဝါးပညာရှင်များနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့၍ ဆေးပညာဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများစွာရရှိခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရူပဗေဒဘာသာရပ်များကိုလည်း နှစ်နှစ်တာမျှသင်ယူခဲ့သည်။
၁၉၂၀ ပြည့်နှစ်တွင် နယ်သာလန်နိုင်ငံ၊ လိုင်ဒန်းမြို့ရှိ ဆေးဝါးဗေဒတက္ကသိုလ်တွင် လက်ထောက်ကထိကအဖြစ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ၁၉၂၆ ခုနှစ်တွင် ပရိုနင်ဂျင်မြို့ရှိ ဇီဝကမ္မဗေဒသိပ္ပံသို့ ပြောင်းရွှေ့လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ၁၉၂၇ ခုနှစ်တွင် အင်္ဂလန်နိုင်ငံ ကင်းဘရစ်ချ်မြို့သို့ သွားရောက်ကာ ဇီဝဗေဒဓာတုပညာရှင်နှင့် နိုဘယ်လ်ဆုရှင်ဖြစ်သူ ဖရက်ဒရစ် ဂေါ်လန်း ဟော့ကင်း (Prederick Gowland Hopkins)၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်များအတွင် ဆင့်ဂျော်ဂျီသည် အမေရိကန်နိုင်ငံသို့သွားရောက်ကာ မင်နီဆိုတာပြည်နယ် ရိုချက်စတာမြို့ရှိ 'မေယို ဆေးပညာဖောင်ဒေးရှင်း' တွင်လည်းဆေးပညာရှင်အဖြစ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ၁၉၃၀ ပြည့်နှစ်တွင် ဇဲဂျက်တက္ကသိုလ် (University of Szeged) ၏ အော်ဂဲနစ်ဓာတုဗေဒဌာနတွင် ဌာနမှူးကြီးဖြစ်လာသည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးဆုံးသည့်အခါ ဟန်ဂေရီနိုင်ငံ၊ ဘူဒါပက်စ်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဓာတုဗေဒ၏ အကြီးအကဲအဖြစ်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင် ဟန်ဂေရီနိုင်ငံမှ ထွက်ခွာကာ အမေရီကန်ပြည်ထောင်စုသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့သည်။ မက်ဆာချူးဆက်ပြည်နယ် ဝုဒ်စ်ဟိုးအရပ်ရှိ ကြွက်သားဆိုင်ရာသုတေသနဌာန၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
ဆင့်ဂျော်ဂျီ၏ သုတေသနလုပ်ငန်းများတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကြွက်သားများနှင့် ဇီဝဓာတုသဘာဝ လုပ်ငန်းစဉ်၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လောင်ကျွမ်းဖြစ်စဉ်အကြောင်းပါဝင်သည်။ ထို့အပြင် အဆုတ်မှရှူသွင်းခြင်း၊ လေပြွန်ထုတ်ခြင်းနှင့် ဆဲလ်များပြုမူပုံကို သုတေသနပြုလေ့လာခဲ့သည်။ အပင်များ၏ အောက်ဆီဂျင်ထုတ်လုပ်ရန် ဓာတ်ပြုသည့်စနစ်ကို ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့သည်။ အမေရိကန်နိုင်ငံတွင်ရှိနေစဉ် အက်စ်ကောဘစ်အက်အစ်နှင့် သဘာဝအတိုင်းတွေ့နိုင်သည့် ဖျူးရစ်အက်စစ်ထုတ်လုပ်ပုံကိုရှာဖွေဖော်ထုတ်ခဲ့ပြီး ဆေးဝါးဗေဒဆိုင်ရာ သုတေသနလုပ်ငန်းများစွာကို အောင်မြင်စွာပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဗီတာမင်စီများစွာ ပါဝင်သည့်အပင်၊ အသီးမှင့် အစေ့များကိုလည်း ရှာဖွေဖော်ထုတ်ခြင်း၊ အမှုန့်ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် စိုက်ပျိုးရေးတွင် အရေးပါသည့် ဇီဝဓာတုဆိုင်ရာပြုပြင်ခြင်းလုပ်ငန်းများစွာကိုလည်း စမ်းသပ်ပြသခဲ့သည်။
ဗွန်ဆင့်ဂျော်ဂျီ၏ ဖော်ထုတ်နိုင်ချက်များကြောင့် ၁၉၃၇ ခုနှစ်တွင် ဆေးပညာရပ်ထူးချွန်သူအဖြစ် နိုဘယ်လ်ဆု ချီးမြှင့်ခြင်းခံရသည်။ ဆင့်ဂျော်ဂျီသည် ၁၉၁၇ ခုနှစ်တွင် ဟန်ဂေရီယန်သူ Cornelia Demény နှင့် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။ ၁၉၄၁ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်နိုင်ငံ၊ ဝုဒ်စ်ဟိုးအရပ်တွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်စဉ် Màrta Borbiro နှင့် ထပ်မံအိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပြီး သမီးတစ်ဦးထွန်းကားခဲ့သည်။ ဆင့်ဂျော်ဂျီသည် နာဇီစနစ်ဆန့်ကျင်ရေးကို အထူးလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဖြစ်ပြီး ဒတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ဆွီဒင်နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူခဲ့သည်။ သူသည် အားကစားတွင် စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်ပြီး လှေလှော်ခြင်းနှင့် နှင်းလျှောစီးခြင်းကို အထူးနှစ်သက်သူဖြစ်သူသည်။ အဲလ်ဘတ်ဗွန်ဆင့်ဂျော်ဂျီသည် ၁၉၈၆ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၂၂ ရက်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
ကိုးကား
သိပ္ပံနှင့်နည်းပညာဂျာနယ် အမှတ် - ၁၆၀ (ဇန်နဝါရီလ ၂၁ ရက်၊ ၂၀၀၉)
မုန်ပြင်လေးရွာ၊ နောင်ချိုမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နောင်ချိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဒီဆနိုးမီးယား (ဂြိုဟ်ရံလ)
ဒီဆနိုးမီးယား (Dysnomia) (ဂရိ: Δυσνομία) သည် ဂြိုဟ်ပု အဲရစ် (နေအဖွဲ့အစည်း၌ အကြီးဆုံး ဂြိုဟ်ပုဟု သိရှိထား)၏ ဂြိုဟ်ရံလဖြစ်ပြီး ၂၀၀၅ ခုနှစ်တွင် Michael E. Brown က ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ အချင်းအားဖြင့် ၇၀၀ ကီလိုမီတာဝန်းကျင်ရှိပြီး အဲရစ်အား ၁၅ ရက်ခန့်လျင် တစ်ပတ်နှုန်းဖြင့် လှည့်ပတ်လျက်ရှိသည်။
ခိုယောင်းရွာ၊ တောင်ဟျှိုး
ခိုယောင်းရွာ (Hkoyawng)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ တန့်ယန်းမြို့နယ်၊ တောင်ဟျှိုးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၉၆၄၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ တောင်ဟျှိုးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၀၄၈ ဦး၊ မ ၂၀၃၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၀၈၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တန့်ယန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခရုံရွာ၊ ကျိုက်မရောမြို့နယ်
ခရုံရွာ(Khayon)သည် မွန်ပြည်နယ်၊ မော်လမြိုင်ခရိုင်၊ ကျိုက်မရောမြို့နယ်၊ ခရုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၅၀၂၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ခရုံကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၃၆၄ ဦး၊ မ ၁၄၆၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၈၃၀ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျိုက်မရောမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
၂၂ မိုင်ရွာ၊ ကော့သောင်းမြို့နယ်
၂၂-မိုင်ရွာ(22-Maing)သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ကော့သောင်းခရိုင်၊ ​ကော့သောင်းမြို့နယ်၊ မလိဝမ်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ 178,102 ဖြစ်သည်။ မြစိမ်းရောင်ကျေးရွာစီမံကိန်း ၁၇ ရွာ၌ ပါဝင်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အိမ်ခြေ စုစုပေါင်း ၁၄၆ နှင့် အိမ်ထောင်စု စုစုပေါင်း ၁၅၄စု နေထိုင်လျက်ရှိသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့သောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆားပေါက်ရွာ၊ ငဖဲမြို့နယ်
ဆားပေါက်ရွာ (Sarpauk)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မင်းဘူးခရိုင်၊ ငဖဲမြို့နယ်၊ ဘုံးဘောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၁၇၂၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဘုံးဘောကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၂၇ ဦး၊ မ ၃၇၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၉၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ငဖဲမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မိုက်ကားရွာ၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်
မိုက်ကားရွာ (Maikkar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်၊ မိုင်းရှဲန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၄၂၈၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းရှဲန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၈၂ ဦး၊ မ ၇၈၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၅၆၃ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပဲတောင်းရွာ၊ ချောင်းဦးမြို့နယ်
ပဲတောင်းရွာ (Petaung)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မုံရွာခရိုင်၊ ချောင်းဦးမြို့နယ်၊ ခင်မွန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၃၄၇၆ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ချောင်းဦးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လွယ်စတုံ (အထက်)ရွာ၊ တာချီလိတ်မြို့နယ်
လွယ်စတုံ (အထက်)ရွာ (Loisaton (Upper))သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ တာချီလိတ်ခရိုင်၊ တာချီလိတ်မြို့နယ်၊ ဝမ်လုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၀၈၆၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝမ်လုံကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၇၂၀၅ ဦး၊ မ ၁၆၁၃၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၃၃၃၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တာချီလိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ