cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
အဝေးရောက်ပါတီ၏ ကြိုးကိုင်မှုများ
ကယန်းပြည်သစ်ပါတီသည် ပြည်ပြေးနှင့် ကေအင်န်ယူတပ်ဦးတို့၏ ဩဇာကို မခံတော့ဘဲ ဗကပ ဘက်ပါသွားသည်။ ရလလဖ(ပအိုဝ်း)မှာလည်း အဖြူနှင့် အနီ
ကွဲခဲ့ရသည်။
အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပလှုပ်ရှားမှုသည် သောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းများစွာတို့၏ အခြေအနေ ကို များစွာရှုပ်ထွေးစေခဲ့သော်လည်း ပဲခူးရိုးမရှိ ဗကပ ဗဟိုကိုမူ
ထူးထူးခြားခြား အခြေအနေတိုးတက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
အလင်းရောင်စခန်း
ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီဥက္ကဋ္ဌ သခင်ဇင်နှင့် အတွင်းရေးမှူး သခင်ချစ်တို့သည် ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁၅ ရက်တွင် ဒိုက်ဦးမြို့နယ် ဖာစောအေး ချောင်း၌
တော်လှန်သော ဗဟိုဆေးကျောင်းကို ဖွင့်လှစ် ခဲ့ကြသည်။ တော်လှန်သော ဗဟိုဆေးကျောင်းသည် ဗဟိုပူးတွဲဆေးရုံ ပင်ဖြစ်သည်။ ယင်းဆေးကျောင်းကို
ဗဟိုပူးတွဲဆေးကျောင်းဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ သခင်ဇင်၊ သခင်ချစ်နှင့် ကေအင်န်ယူပါတီမှ ဗိုလ်ချုပ် ကျော်မြသန်း(နှလုံးရောဂါနှင့် မသေဆုံးမီ)၊ ဗိုလ်ချုပ်
စောမြမောင်တို့သည် ဗဟိုပူးတွဲဆေးကျောင်း ကို စစ်နိုင်ရေး၊ အာဏာသိမ်းရေးအတွက် အာမခံချက် တစ်ရပ်အဖြစ်လည်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ဗဟိုပူးတွဲ
ဆေးကျောင်း၏ လျှို့ဝှက်အမည်မှာ အလင်းရောင် စခန်းဖြစ်သည်။ အလင်းရောင်စခန်းအတွက် အတွေး အခေါ် လမ်းညွှန်ချက်ကိုလည်း ပြည်ပပြန် တို့၏
လမ်းညွှန်မှုအရ အောက်ပါအတိုင်း ချမှတ်ခဲ့သည်။
ဟုံစစ် ကျယောက်တဲ့ ကျွမ်းစစ်ချစ်ယောက်တဲ့ နီရေးဟာ အဓိက၊ ချွန်ရေးဟာ အရန်ပဲ။
မချွန်ချွန်ချွန် နီယင်ပီးတာပဲ၊ နီယင် ချွန်လာရ မယ်။
ဆိုလိုသည်မှာ အရည်အချင်းရှိသည်၊ မရှိသည်မှာ အဓိကမဟုတ်ဘဲ ကွန်မြူနစ်ပီသရေးသာ အဓိက ဖြစ်သည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ကွန်မြူနစ်ပီသလာလျှင် အရည်အချင်း
ရှိလာမည်ဟုလည်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အလင်းရောင်စခန်း၏ အမြင့်ဆုံး နိုင်ငံရေးမှူးမှာ ရဲဘော်ထွန်းရီ(ခေါ်)ထွန်းသာ(ခေါ်) မောင်မှေး ဖြစ်သည်။ အလင်းရောင်စခန်း
ပေးသည်။ ကေအင်န်ယူပါတီမှ ဗိုလ်မျိုးနွယ်နှင့် ဗိုလ်မိုးနိုင်တို့မှာ ဗဟိုပူးတွဲဆေးသင်တန်းကျောင်း၏ ကော်မတီအဖွဲ့ဝင် များဖြစ်သည်။
ပဲခူးခရိုင်၏ အစဉ်အလာရှိသော ဆေးမှူးဖြစ်သူ ရဲဘော်မင်းအေးကိုမူ ဓနရှင်ဆေးအတတ်ပညာသည်၊ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဆေးမှူး စသည်ဖြင့်  အကဲဖြတ်ကာ အရေးကြီး
တာဝန်များ ပေးအပ်ခြင်းမပြုကြပေ။ ဗဟို ပူးတွဲဆေးကျောင်း ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် ပြည်ပပြန် မစိန်ဝင်း(ခေါ်) မမျိုးသန့်(ခေါ်) နို့တစ်လုံးစိန်သည် အဆုတ်ရောဂါကြောင့်
အလင်းရောင်စခန်းတွင် တွဲဖက် ထားခဲ့ရသည်။ စင်စစ် ပြည်ပပြန် မစိန်ဝင်းသည် ရောဂါကြောင့် ဆေးရုံတက်လာသူသာဖြစ်သည်။ သို့သော် သခင်ဇင်နှင့် သခင်ချစ်
တို့က မစိန်ဝင်းကို အတန်းအစားရပ်တည်မှု ပြတ်သားသည်ဟုဆိုကာ ဂုဏ်ထူးဆောင် နိုင်ငံရေးမှူးကြီးနှင့် ဂုဏ်ထူးဆောင် ဆေးမှူးကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ အဓိက
တာဝန်များ ပေးခဲ့သည်။ သို့နှင့် ကဏ္ဍပေါင်းစုံတွင် ပြည်ပပြန်များ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ရေး မူအရ မစိန်ဝင်းသည် အလင်း ရောင်စခန်းတွင် အာဏာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်
ဖြစ်လာသည်။ မစိန်ဝင်းသည် ဘဝဟစ်တိုင်လှုပ်ရှားမှုအတွက် အခြေခံ ဖြစ်သော မိမိကိုယ်ကို ဝေဖန်ရေးအနေနှင့် ဘဝနှူးပွဲ များကို ပြုလုပ်စေသည်။
ဘဝနှူးပွဲဆိုသည်မှာ မိမိဘဝ အတွင်းမှ ရန်သူ့အတွေးအခေါ်များကို မညှာမတာ ဖော်ထုတ်စိစစ်ကြရခြင်းဖြစ်သည်။
ဆေးမှူး ဦးစိုးအောင်သည်  ဆေးဝါရည်ကို အသားနုတက်စေသော ဆေးအဖြစ် ဒဏ်ရာရလာသော ရဲဘော်စစ်နိုင်အား လက်တွေ့ကုသ၍ သင်တန်းပေးခဲ့ သည်။
မစိန်ဝင်းက ဆေးဝါရည်သည် ပိုးသတ်ဆေး တစ်မျိုးသာဖြစ်သည်ဟုဆိုကာ ဦးစိုးအောင်ကို ဆန့်ကျင် ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ ရဲဘော်စစ်နိုင်၏ ဒဏ်ရာအခြေအနေ ဆိုးရွား
လာသောအခါ မစိန်ဝင်းက ဦးစိုးအောင် ကို သိပ္ပံနည်းမကျသော တတ်ယောင်ကား ဆေးသမား ဟုဆိုကာ ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်ပုတ်ခတ်တော့သည်။ ထို့နောက်
ဦးစိုးအောင်သည် အလင်းရောင်စခန်း၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးအဖြစ်မှ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်။ မစိန်ဝင်းသည် အလင်းရောင်စခန်း၏ အဓိက နိုင်ငံရေး မှူးကြီး၊
ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဆေးမှူးကြီးအဖြစ် တိုက်ရိုက် တာဝန်ယူလိုက်ရတော့သည်။ မူလ နိုင်ငံရေးမှူးဖြစ်သူ ရဲဘော်ထွန်းသာ(ခေါ်)မောင်မှေးကိုမူ တပ်မှူးအဖြစ် ပြောင်းလဲ
ခန့်အပ်လိုက်သည်။
ဗဟိုပူးတွဲဆေးကျောင်းတွင် ဗကပတို့ဘက်မှ အမျိုးသမီး ခုနစ်ဦး အပါအဝင် ၁၂ ဦးတက်ရောက် ခဲ့ပြီး ကေအင်န်ယူပါတီမှ ၁၃ ဦး တက်ရောက်ခဲ့သည်။ စစ်မြေပြင်
သူနာပြုဆိုင်ရာ ဘာသာရပ်၊ ခွဲစိတ်ကုသရေး ဆိုင်ရာ ဘာသာရပ်နှင့် ဆေးဝါးအသုံးပြုခြင်းဆိုင်ရာ ဘာသာရပ်တို့ကို သင်ကြားပို့ချခဲ့သည်။ သို့သော် ဗဟို ပူးတွဲ
ဆေးကျောင်းသည် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများအား ပြီးပြည့်စုံအောင် သင်ကြားပို့ချနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ တပ်မတော်၏ စစ်ဆင်ရေးများကြောင့် ရိက္ခာနှင့် ဆေးဝါးများ
ပြတ်လပ်လျက်ရှိရာ အမြန်ဆုံး သင်တန်း ဆင်းပေးလိုက်ရသည်။ ကေအင်န်ယူပါတီမှ သင်တန်း သားများကလည်း ဗကပတို့အား ကိုယ်ကျိုးရှာသမားများဟု ဝေဖန်
စွပ်စွဲကာ လမ်းခွဲသွားခဲ့ကြသည်။ သို့နှင့် အလင်းရောင်စခန်းတွင် ဗကပများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ သည်။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်ဦးတွင် တောင်ပေါ် ၁၄ ရွာသစ် ကြီး ကိုင်းချောင်း
စခန်းအနီး၌ ဥက္ကဋ္ဌ သခင်ဇင် ဖျားပြီး သတိလစ်နေသဖြင့် အလင်းရောင်စခန်းမှ မစိန်ဝင်းက သွားရောက်ကုသခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် အလင်းရောင်စခန်းသည်
တပ်မတော်၏ စစ်ဆင်ရေးများ ကြောင့် ပြည်ပအမျိုးသမီး မရှုမေ(ခေါ်)မြမြ အပါအဝင် ဒဏ်ရာရသူ ၃ဝ ခန့်ကို ထမ်း၍ စောမူခိုလော့သို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည်။
ဗဟိုဌာနချုပ်နှင့်လည်း အဆက် အသွယ် ပြတ်သွားသည်။ စောမူခိုလော့တွင် တပ်မတော် စစ်ကြောင်းနှင့် ရင်ဆိုင်တိုးပြန်ရာ ကစဉ့်ကလျားဖြစ်ပြီး သဲမဲနောက်ကြော
တွင် နှစ်လခန့် ခိုအောင်းနေရပြန် သည်။
အလင်းရောင်စခန်းတွင်  ရိက္ခာအခက်အခဲ ပေါ်လျက်ရှိရာ ဗကပတို့သည် စောမူခိုးလော့ရွာသို့ သွား၍ စပါးအနည်းငယ်မျှကို လက်စွပ်နှင့်လဲ၍ ယူခဲ့ ရသည်။ ၁၉၇၄
ခုနှစ်၊ ဧပြီလလယ်တွင်ကား ထမင်း မစားရသည်မှာ ရက် ၂ဝ ကျော်ကြာလာသဖြင့် ကျွေးဥ များကို တူး၍စားကြရသည်။ ထိုအချိန်တွင်လည်း ပြည်ပပြန် မစိန်ဝင်း
သည် အလင်းရောင် စခန်းနှင့်အတူ မရှိ ခဲ့ပေ။ ရိက္ခာကုန်သည်နှင့် ဗဟိုတွင် ဆွေးနွေးရန်ရှိသည် ဟုဆိုကာ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။ အလင်းရောင်စခန်းတွင် အခက်အခဲ
အကျပ်အတည်းတွေ့တိုင်း၊ ဒုက္ခရောက်တိုင်း စွန့်ခွာသွားလေ့ရှိသော ပြည်ပပြန်မစိန်ဝင်းကို အောက်ခြေမှ မကျေမနပ်ဖြစ်လာကြသည်။ အလင်းရောင်စခန်းမှ
ခဲ့ ကြသည်။ ဒေသခံပြည်သူ တို့က လက်မခံသောအခါတွင် အလင်းရောင်စခန်း သည် ပိုမို၍အခြေအနေဆိုးရွားလာသည်။ ရဲဘော် ထွန်းသာသည် အစာရေစာ
ထိုအချိန်တွင် မဒညတပူးတွဲတပ်ဖြစ်သည့် အောင်နိုင်တပ်နှင့်  မြို့သိမ်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည့် အောင်ဇေယျတပ်တို့သည်လည်း အရှုံးနှင့်သာရင်ဆိုင် နေခဲ့ရသည်။
အောင်နိုင်တပ်နှင့် အောင်ဇေယျတပ်ကို အဓိက တာဝန်ယူခေါင်းဆောင်ရသော ပြည်ပပြန် ညိုအောင်(ခေါ်) ဉာဏ်ကျော်သည် ကျန်းမာရေး မကောင်းဟု
အကြောင်းပြကာ အလင်းရောင်စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပြည်ပပြန် ဉာဏ်ကျော်သည် အောင်နိုင်တပ်အတွက်လည်းကောင်း၊ အောင်ဇေယျ တပ်အတွက်
လည်းကောင်း၊ အလင်းရောင်စခန်းအတွက် လည်းကောင်း မည်သို့မျှ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ ပေ။ ၁၉၇၄  ခုနှစ်၊  ဩဂုတ်လ  ၁၅  ရက်သည် ဗမာ ပြည်
ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ (၃၅)နှစ်မြောက် ပါတီနေ့ ဖြစ်သည်။ အလင်းရောင်စခန်း၏ လက်ရှိ နိုင်ငံရေးမှူး ဖြစ်နေသော ရဲဘော်ထွန်းသာ(ခေါ်)မောင်မှေးသည် မကျင်သန်း
နှင့် မတင်ညွန့်တို့ကို အဖော်ခေါ်၍ ပဲခူး၊ ချောင်းမကြီး၊ ထားဝယ်ချောင်းလက်တက် ကြက်ဖင်နီမြောင်တွင် ပါတီနေ့အတွက် ရိက္ခာရှာသွားကြရာ ကေအင်န်ယူပါတီ
ပဲခူးရိုးမ တိုင်းကော်မတီ စောညောင်ရေ နှင့်အဖွဲ့က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ပြီး ရွှေငွေနှင့်လက်နက် များကို လုယူလိုက်ကြသည်။
ပြည်ပပြန် မစိန်ဝင်း အလင်းရောင်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သော်လည်း အခြေအနေမှာ မည်သို့မျှ မထူး ခြားခဲ့ပေ။ ကေအင်န်ယူပါတီ၏ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် လူ၊
လက်နက်နှင့် ရွှေငွေများ လျော့ပါးသွားသော ကြောင့်လည်း အလင်းရောင်စခန်းမှာ ပိုမို၍ အင်အား ချည့်နဲ့လာသည်။ ဗဟိုဌာနချုပ်နှင့်လည်း အဆက်အသွယ်ပြတ်
၍နေလေပြီ။ အလင်းရောင်စခန်းသည် အစာရေစာငတ်ပြတ်ပြီး အင်အားချည့်နဲ့နေသော လူအင်အား ၃ဝ ခန့်ဖြင့် တောတောင် လျှိုမြောင် များအတွင်း လှည့်ပတ်
ရှောင်တိမ်းနေရသည်။ ထမင်း မစားရသည်မှာလည်း လနှင့်ချီ၍ ကြာမြင့်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ရရာ သစ်ဥသစ်ဖုများ ရှာဖွေစားသောက်ရင်း အဆိပ်အတောက်
ဖြစ်သူများ၊ ဖျားနာ ဖောရောင် သူများရှိလာသည်။
၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၁၉ ရက်တွင် မြစ်ဝ ကျွန်းပေါ်တိုင်းမှ တတိယပတ်ဗဟိုမာ့ခ်စ်လီနင်ဝါဒ ကျောင်းတက်ရန် ဗဟိုသို့ရောက်ရှိလာသော ဗိုလ်ခင်ညို (ခေါ်)
ရဲဘော်ကြည်သည် အလင်းရောင်စခန်းတွင် အစာရေစာငတ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ အလင်းရောင်စခန်းသည် ဗိုလ်ခင်ညို၏ အလောင်းကိုစွန့်ပစ် ပြီး ဇာမဏီ
ချောင်း ၏ ဝချောင်း သုံးခွသို့ ပြောင်းရွှေ့ ခဲ့ရပြန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အလင်းရောင်စခန်းမှ ဗကပ ယောက်ျား၊ မိန်းမနှင့် ကလေးများသည် အစာရေစာ ငတ်ပြတ်
ပြီး တွေ့ကရာ၊ လက်လှမ်းမှီရာ သစ်ရွက် များကိုပင် စားသောက်နေကြရပြီဖြစ်ရာ အသက် ၆ဝ နီးပါးရှိ ဦးအောင်ဇံသည် ကဒတ်ဥများကိုစားပြီး အဆိပ် ဖြစ်သဖြင့်
သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးဟောင်း ဦးစိုးအောင်၏ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်မြင့်(ခေါ်) ဖွားဖွားသည်လည်း အစာငတ်ပြီး သေဆုံးခဲ့ရသည်။
သာယာဝတီခရိုင် ကော်မတီဦးစံထွန်း၊ အောင်နိုင်တပ်မှ ညွန့်မောင်(သိမ်ဆိပ်)တို့သည်လည်း အစာငတ်၍ သေခဲ့ ရသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးဟောင်း၊ ဆေးမှူးကြီး
ဟောင်း ဦးစိုးအောင်သည်လည်း အားပြတ်ပြီး သေဆုံးခဲ့ရသည်။
အလင်းရောင်စခန်းသည် ဗကပ ဗဟိုနှင့် သော်လည်းကောင်း၊ တိုင်းခရိုင် အသီးသီးနှင့်သော် လည်းကောင်း တသီးတခြားဖြစ်ပြီး အဆက်အသွယ် ပြတ်ကာ
တပ်မတော်၏ စစ်ဆင်ရေးခွင် အတွင်းပိတ်မိ နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သခင်ဇင်နှင့် သခင်ချစ်တို့သည် ဗဟိုဆေးကျောင်းကို မည်သို့မျှ ကယ်တင်နိုင်ခြင်းမရှိ ခဲ့ပေ။
ဗဟိုဌာနချုပ်သည်ပင်လျှင် တပ်မတော်၏ စစ်ဆင်ရေးများကြောင့် တပြေးတည်းပြေးနေရချိန် ဖြစ်သည်။ ပြည်ပပြန် မစိန်ဝင်းနှင့်  ပြည်ပပြန် ဉာဏ်ကျော်တို့သည်
လည်း အလင်းရောင်စခန်းကို ကယ်တင်ရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြတော့ပေ။ တောင်ယာပျက်တစ်ခုမှ ဆန်တစ်ပြည်ကျော်ခန့်ရှာ၍ ရရာ အများ စုကကလေးများ ကို
ဦးစားပေး၍ ကျွေးရန် အဆိုပြု ကြသော်လည်း ပြည်ပပြန် မစိန်ဝင်းက လူကြီးများကို သာ ကျွေးရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သဖြင့် မကျေနပ်မှုများ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြန်သည်။
အလင်းရောင်စခန်းသည် ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ တစ်နွေ လုံး၊ တစ်မိုးလုံး အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ်ဖြင့် ရှောင်တိမ်း ပြေးလွှားနေခဲ့ရသည်။ ပြည်သူလူထုက လက်မခံသော
ကြောင့်လည်း ပြေးစရာမြေမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာသည်။ ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁ ရက်နေ့တွင် အမှတ် (၇၇) ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်မှ အမှတ်(၁ဝ၆)
ခြေမြန်တပ်ရင်း စစ်ကြောင်းသည် ပြည်သူလူထု၏ သတင်းပေးချက်အရ အလင်းရောင်စခန်းကို ဝိုင်းမိတော့သည်။ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ ပြည်ပပြန်မစိန်ဝင်း၊ ပြည်ပပြန်
ဉာဏ်ကျော်၊ ပြည်ပ အမျိုးသမီး မရှုမေ(ခေါ်)မြမြ၊ မခင်မာ၊ ဒေါ်တင်နှင့်တင်စိုးတို့ ခြောက်ဦးသေဆုံးသွားရတော့သည်။ အလင်းရောင် စခန်းမှ မိန်းမများ၊ ကလေးများ
နှင့် ကျန်အင်အားစု အားလုံး လက်နက်ချခဲ့ရာ တပ်မတော်သားများက ကြင်နာယုယစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြလေသည်။
ဤသို့ဖြင့် ဗကပဗဟိုဌာနချုပ်၏အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည့် အလင်းရောင် စခန်း (ခေါ်) ဗဟိုဆေးကျောင်း (သို့မဟုတ်) ဗဟိုဆေးရုံသည်
တပ်မတော်နှင့် ပြည်သူလူထု၏ ပူးပေါင်းစစ်ဆင်မှုဖြင့် ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလတွင် လုံးဝချုပ်ငြိမ်းသွားရ လေတော့သည်။
အောင်စိုးမိုးစစ်ဆင်ရေး
ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီ ဗဟိုဌာနချုပ်နှင့် အဓိကအင်အားစုများသည် ပဲခူးရိုးမဒေသကြီးကို အခြေခံဒေသအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင် ခိုအောင်း
လှုပ်ရှား နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ပဲခူးရိုးမသည် ဧရာဝတီမြစ်နှင့် စစ်တောင်းမြစ်ဝှမ်း မြေပြန့်လွင်ပြင် ဒေသကြီးနှစ်ခုအကြားတွင် တောင်နှင့်မြောက် တန်းလျက်တည်ရှိနေရာ
အလျားမိုင် ၁၅ဝခန့်ရှိသည်။ အနံမှာ ၁၅ မိုင်မှ မိုင် ၄ဝ ခန့်အထိ ကျယ်ဝန်းပြီး တောတောင်လျှိုမြောင်များ ထူထပ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ တောင်ထိပ်တောင်ထွတ်များမှာ
အမြင့်ပေ ၅ဝဝ မှ ၃ဝဝဝ ခန့်အတွင်း တည်ရှိကြသည်။ အဖိုးတန် သစ်၊ ဝါးနှင့် သဘာဝတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များလည်းပေါများလှ သည်။
ဆက်သွယ်မှု ခက်ခဲရာ တောင်ပေါ်နှင့် လျှိုမြောင်များတွင် တည်ရှိလေ့ရှိသည်။ ရွာစုရွာဝေး အနေနှင့် ဖြူးချောင်းဖျားတွင် တောင်ပေါ်ခုနစ်ရွာရှိပြီး ရဲနွယ်ချောင်းဖျား
တွင် တောင်ပေါ်(၁၄)ရွာရှိသည်။ ပဲခူးချောင်းဖျားတွင် တောင်ပေါ် ကိုးရွာရှိသည်။ ဒေသခံ တိုင်းရင်းသားများမှာ ကရင်အမျိုးသားများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်
ဗကပနှင့် ကေအင်န်ယူပါတီ တို့သည် တောင်ပေါ် ကရင်ရွာများကို အခြေခံဒေသ အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးနှစ်ရှည်လများ ရပ်တည်လာခဲ့ကြ သည်။ ပဲခူးရိုးမဝန်းကျင်တွင်
ဆန်ရေစပါး ပေါများ သော ရွာကြီးပေါင်း ၁၂၅ဝဝ ကျော်တည်ရှိရာ ဗကပ နှင့် ကေအင်န်ယူတို့အဖို့ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ဆက်ကြေး ငွေအတွက်မပူခဲ့ရပေ။
ပဲခူးရိုးမဝန်းကျင် တောင်ခြေ မြေပြန့်ဒေသမှ ဗမာတိုင်းရင်းသားများ၊  ပဲခူးရိုးမ တောင်ပိုင်းနှင့် အလယ်ပိုင်းမှ ကရင်တိုင်းရင်းသားများ၊ ပဲခူးရိုးမ အနောက်ခြမ်းမှ
ချင်းတိုင်းရင်းသားများမှာ ကေအင်န်ယူနှင့် ဗကပများအား နည်းမျိုးစုံဖြင့် အကူအညီပေးခဲ့ကြရသည်။ ပဲခူးရိုးမနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသတွင် လူဦးရေ သုံးသန်းခန့်
မှီတင်း နေထိုင်ခဲ့ကြရာ ထိုတိုင်းရင်းသားလုပ်သားပြည်သူများ၏ ဆန်ရေစပါး ရိက္ခာနှင့် ဆက်ကြေးငွေများကိုရယူပြီး ပဲခူးရိုးမပေါ်၌ ဗကပနှင့် ကေအင်န်ယူတို့သည်
နှစ်ပေါင်းများစွာပင် ကြီးစိုးခဲ့ကြလေသည်။
ဗကပ ဗဟိုဌာနချုပ်သည် ၁၉၆၆ ခုနှစ်မှစတင်၍ 'လေးနှစ်အတွင်း စစ်အနိုင်တိုက်ရေး စီမံကိန်း'ကိုချမှတ် ၍ 'ပဲခူးရိုးမလွတ်မြောက်ရေးသည် အဓိကနှင့်ပထမ
ဖြစ်သည်' ဟူသော ဆောင်ပုဒ်ဖြင့် နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေး လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြဖူးသည်။ သို့သော် ဗကပတို့ ၏ လေးနှစ်စီမံကိန်းမှာ မအောင်မြင်ခဲ့ကြပေ။
ခဲ့ကြသည်။ ၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင် မော်နိုင်စစ်ဆင်ရေး၊ ၁၉၆၈ ခုနှစ်တွင်  ပြည်သာယာစစ်ဆင်ရေး၊ သီဟစစ်ဆင်ရေး၊ တေဇစစ်ဆင်ရေး၊ ၁၉၆၉ ခုနှစ်တွင် တံခွန်
စစ်ဆင်ရေး၊ ဇွဲသတ္တိစစ်ဆင်ရေး၊ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ် တွင် နေမင်းစစ်ဆင်ရေး၊ ၁၉၇၂ ခုနှစ်မှစ၍ အလင်းရောင် စစ်ဆင်ရေးများကို ဆင်နွှဲခဲ့ရာ စစ်ဆင်ရေးများ သည်
ပြည်သူလူထု၏ ပူးပေါင်းပါဝင်မှုကြောင့် အထိုက်အလျောက် အောင်မြင်ခဲ့ရသည်။
ပဲခူးရိုးမဒေသရှိ တိုင်းရင်းသား ပြည်သူလူထုသည် နိုင်ငံရေး အမြင်မကျယ်မှု၊ ဝါဒဖြန့် စည်းရုံးသိမ်းသွင်း မှု၊ မသိနားမလည်မှုတို့ကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊
ခြိမ်းခြောက် အကြမ်းဖက်မှုကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ လူပုဂ္ဂိုလ်များ သံယောဇဉ်ကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ ဗကပနှင့် ကေအင်န်ယူပါတီတို့အား နည်းမျိုးစုံဖြင့်
အကူအညီပေးခဲ့ကြရသည်။ သောင်းကျန်းသူများ စားသောက်နေထိုင်ရေးအတွက် ရိက္ခာအကူအညီပေးခဲ့ ရသည်။ တပ်မတော်စစ်ကြောင်းများလှုပ်ရှားမှု သတင်း
ထောက်လှမ်းရေးနှင့် ဆက်သားအဖြစ် ဆက်သွယ်ရေး များတွင်လည်း တာဝန်ယူခဲ့ကြရသည်။ စခန်းထောက်လုပ်ပေးခြင်း၊ လမ်းပြပေးခြင်း၊ ရံဖန်ရံခါ တပ်မတော်
စစ်ကြောင်း၏အန္တရာယ်မှလွတ်ကင်းစေရန် သိုဝှက်ပေး ခြင်း စသည်တို့ကိုလည်း ကူညီခဲ့ကြရသည်။ နောက်ဆုံး ပဲခူးရိုးမဒေသရှိ ဒေသခံတိုင်းရင်းသားများထဲမှအချို့
သို့သော် ဗကပတို့၏ ဖြုတ်ထုတ်သတ် လမ်းစဉ် (ခေါ်) လူသတ်ဝါဒသည် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ရုံသာ မကဘဲ ပြည်သူလူထုကိုပါ ထိပါးသတ်ဖြတ်လာ သောအခါ
ဒေသခံ တိုင်းရင်းသားများသည် သည်းမခံနိုင်တော့ ပေ။ သောင်းကျန်းသူတို့၏ လူသတ်ဝါဒတွင် အစတေးခံ ခဲ့ကြရသော ဒေသခံတိုင်းရင်းသားပြည်သူများမှာ မရေ
မတွက်နိုင်အောင်ပင် များပြားလှသည်။ ထို့ကြောင့် ဒေသခံတိုင်းရင်းသားများသည် တပ်မတော်နှင့်အတူ လက်တွဲ၍ တစ်စတစ်စ ပါဝင်လာကြရာမှ ရန်သူချေမှုန်းရေး
တပ်မတော်သည် ပဲခူးရိုးမရှိ သောင်းကျန်းသူများ လုံးဝချုပ်ငြိမ်းရေးအတွက် ပဲခူးရိုးမဒေသ  အထူး စစ်ဆင်ရေးဌာနချုပ်ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ပဲခူးရိုးမ ရန်သူ
ချေမှုန်းရေးနှင့် နယ်မြေစိုးမိုးရေး စီမံချက်ကိုလည်း ရေးဆွဲချမှတ်ခဲ့သည်။ ပဲခူးရိုးမဒေသအထူးစစ်ဆင်ရေး ဌာနချုပ်၏ ဌာနချုပ်မှူးမှာ အလယ်ပိုင်းတိုင်းစစ်ဌာနချုပ်
တိုင်းမှူး ဗိုလ်မှူးကြီးခင်အုန်းဖြစ်သည်။ ပဲခူးရိုးမ ဒေသအထူးစစ်ဆင်ရေးဌာနချုပ်သည် တောင်ပေါ် (၁၄)ရွာ ပြောင်းရွှေ့ရေးကို  ရဲနွယ်စီမံကိန်းအဖြစ် ခက်ခဲစွာ
ဗိုလ်မှူးကြီးခင်အုန်းသည် အလယ်ပိုင်းတိုင်းစစ်ဌာနချုပ် တိုင်းမှူးတာဝန်မှ ရန်ကုန်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်တိုင်းမှူး တာဝန်သို့ ပြောင်းရွှေ့တာဝန်ယူသွားသောအခါ
စစ်ဆင်ရေးမှူးဖြစ်လာသည်။
ပဲခူးရိုးမဒေသ သောင်းကျန်းသူ ချုပ်ငြိမ်းရေး အတွက် အလယ်ပိုင်းတိုင်းစစ်ဌာနချုပ်နှင့် အမှတ် (၇၇)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်တို့သည် ပဲခူးရိုးမ ရန်သူချေမှုန်းရေးနှင့်
နယ်မြေစိုးမိုးရေး စီမံချက်အရ အောင်စိုးမိုး စစ်ဆင်ရေးကို ဆင်နွှဲခဲ့ကြသည်။ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာန နှင့်  ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်ရုံးသည် ပြည်သူ့စစ်နည်းဗျူဟာ
အဖြစ် ဖြတ်လေးဖြတ်စနစ်ကို ကျင့်သုံးစေခဲ့သည်။ ဖြတ်လေးဖြတ်စနစ်မှာ အောက်ပါ အတိုင်းဖြစ်သည်။
(က)	ရိက္ခာဖြတ်တောက်ခြင်း။
(ခ)	ဆက်ကြေးများ ဖြတ်တောက်ခြင်း။
(ဂ)	ပြည်သူလူထုတစ်ရပ်လုံးက သောင်းကျန်း သူများနှင့် အဆက်ဖြတ်ခြင်း။
ဖြတ်လေးဖြတ်စနစ်ကို ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁၈ ရက်တွင် စတင်အကောင်အထည် ဖော်ခဲ့သည်။
တိုင်းရင်းသားပြည်သူများ၏ စီးပွားရေးဘဝ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန်အတွက် စစ်တောင်းမြစ်ဝှမ်း စီမံကိန်းကြီးကို ဆောင်ရွက်လျက်ရှိရာ ရဲနွယ်စီမံကိန်းသည် အခြေခံ
ပင်ဖြစ်သည်။ ပဲခူးရိုးမမှ စစ်တောင်းမြစ်အတွင်း သို့ စီးဆင်းနေသော ဆင်သေချောင်း၊ ငါးသိုင်းချောင်း၊ ဆွာချောင်း၊ ခပေါင်းချောင်း၊ ဖြူးချောင်း၊ ကွင်းချောင်း၊
ရဲနွယ်ချောင်းတို့သည် နှစ်စဉ်ပင် မိုးရာသီတွင် ရေကြီး ပြီး ရေလျှံလေ့ရှိသည်။ ရဲနွယ်စီမံကိန်းသည် စစ်တောင်း မြစ်၏ချောင်းမကြီး ၁၂ ခုအနက် တစ်ခုဖြစ်သည့်
ရဲနွယ်ချောင်း ကို ထိန်းချုပ်ရန် ဖြစ်သည်။ ရဲနွယ်စီမံကိန်းသည် ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလတွင် ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂ ကြီး၏ အကူအညီဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။
ရဲနွယ်စီမံကိန်း အရ အမြင့်ပေ ၁၆၆ ပေမြင့်ပြီး ဧကပေ ၈ဝဝဝဝဝ ရေလှောင်အားရှိသည့် တာတမံကြီးတစ်ခု တည်ဆောက် မည်ဖြစ်ရာ တောင်ပေါ် ၁၄ ရွာသည်
ရေအောက်သို့ လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်သွားမည်ဖြစ်သည်။
ရဲနွယ် ရေလှောင်ဆည် နှင့် ပြွန်တန်ဆာ လွင်ပြင် ရေဘေးကာကွယ်ရေး စီမံကိန်း(ရဲနွယ်စီမံကိန်း)အရ တောင်ပေါ် ၁၄ ရွာကို ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြရသည်။ ယင်း
တောင်ပေါ် ၁၄ ရွာမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်-
(က)	ညာပလားရွာ
(ခ)	ကိုင်းချောင်းရွာ
(ဂ)	သစ်ကြီးရွာ
(ဃ)	ထန်းတပင်ရွာ
(င)	သစ်ထောက်မရွာ
(စ)	ပဒေသာရွာ
(ဆ)	ဗန္ဓယော်ရွာ
(ဇ)	ရုန်းပင်သာရွာ
(ဈ)	ဇဟားရွာ
(ည)	သံပရာခုန်ရွာ
(ဋ)	ချောင်းခွရွာ
(ဌ)	စလူမြောင်ရွာ
(ဍ)	ဥတိုရွာ
တပ်မတော်သည် တောင်ပေါ်  ၁၄ ရွာအား ကျောက်တံခါးမြို့နယ် ရေတွင်းဖြူသို့ စနစ်တကျ ရွှေ့ပြောင်းပေးပြီး ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းများကို အားသွန် ခွန်စိုက် လုပ်ကိုင်
ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဗကပဗဟိုနှင့် ကေအင်န်ယူပါတီတို့သည် တောင်ပေါ် ၁၄ ရွာမှ ရိက္ခာနှင့် ဆက်ကြေးများ မရနိုင်တော့သည့် အပြင် လုံးဝလည်း
အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားခဲ့ရတော့ သည်။ ပဲခူးရိုးမဒေသပေါ်ရှိ တောင်ပေါ်ရွာများမှလည်း ရန်သူကို အတွေ့မခံကြတော့သည့်အပြင် တပ်မတော် နှင့် ပူးပေါင်း၍
ရန်သူကို ကွက်ပြည့်နင်း ချေမှုန်းရေး များကို ဆောင်ရွက်ရန်လာကြသည်။ သို့နှင့် ပြည်သူနှင့် တပ်မတော်ပူးပေါင်းဆင်နွှဲခဲ့ကြသော အောင်စိုးမိုး စစ်ဆင်ရေးကြီး
သည် ပဲခူးရိုးမဒေသမှ သောင်းကျန်းသူ များအား အပြီးအပိုင် သုတ်သင်ချေမှုန်းရန် ပြင်ဆင် စိုင်းပြင်းနေပြီဖြစ်လေသည်။
လေးကထိတိုက်ပွဲ(လျှပ်စီးစစ်ဆင်ရေး)
ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီဥက္ကဋ္ဌ သခင်ဇင်သည် ပြေးရင်းလွှားရင်း သွားတုအံကပ် ပျောက်ဆုံးခဲ့သောကြောင့် အစာမစားနိုင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ထန်းတပင်
မြို့နယ် တာဝန်ခံ အောင်ငွေ(ခေါ်) ရဲဘော် အောင် က ဖြူးမြို့နယ်မှ သွားစိုက်ဆရာဝန် သန်းဝင်း ဆိုသူကို သခင်ဇင်ထံ စေလွှတ်ပေးခဲ့ရသည်။ ဗကပဗဟို
ဌာနချုပ်သည် ကျောက်တံခါးမြို့နယ် ဆားပြင်ရွာ၏ နောက်ကြော မြရာပင်ကြောပေါ်ရှိ လေးကထိမြောင် တွင် စခန်းချခိုအောင်းနေသည်။ သခင်ဇင်၏သွားများ ကို
ပြန်စိုက်ပေးပြီးသောအခါ သန်းဝင်းသည် အောင်ဇေယျတပ်မှ နိုင်ငံရေးမှူး သိန်းထွန်း၊ တပ်မှူး မြဟန်၊ ရဲဘော်ဌေး၏ သားကြီး မောင်ခိုင်၊ မကျင်သောင်း စသော
ဗကပများကို ရွှေသွားများ စိုက်ပေးခဲ့ရသေးသည်။ အောင်ဇေယျတပ်မှ သန်းဝင်းအား လုံခြုံရေးအရ သတ်ဖြတ်ရှင်းလင်းပစ်ရန် စီစဉ်သေးသော်လည်း မအောင်မြင်
ခဲ့ပေ။ အောင်ဇေယျတပ်မှာ အခြေအနေ မကောင်းတော့သဖြင့် လက်နက်ချသူများပြားလာသည်။ သွားစိုက်ဆရာဝန် သန်းဝင်းသည်လည်း ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ
တွင် ဖြူးမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
စစ်ဆင်ရေး တွင် အမှတ်(၁ဝ၆) ခြေမြန်တပ်ရင်း စစ်ကြောင်းနှင့် အမှတ်  (၁ဝ၁)  ခြေမြန်တပ်ရင်းစစ် ကြောင်းတို့အပြင် ကွန်မန်ဒိုစစ်ကြောင်းတစ်ကြောင်းလည်း
ပါဝင် ခဲ့သည်။ တပ်မတော်သည် ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁၇ ရက်တွင် ဗကပ ဗဟိုစခန်းဖြစ်သည့် လေးကထိစခန်းကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်လိုက်
ရာ အတွင်းရေးမှူးသခင်ချစ်၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်သား ပုတင်သေဆုံးပြီး ဗကပဗဟိုသည် ကစဉ့်ကလျားဖြင့် ဆုတ်ခွာထွက်ပြေးရတော့သည်။ သခင်ဇင်နှင့်သခင်ချစ်
သည် လေးကထိစခန်းတိုက်ပွဲနှင့်ပတ်သက်၍ အောက်ပါ အတိုင်း သုံးသပ်ခဲ့ကြသည်-
ဇူလိုင်လ ၁၇ ရက် လေးကထိစခန်း အတိုက်ခံရတာ နဲ့ပတ်သက်တဲ့ နိဂုံးချုပ်
ညာပလား ပတ်ဝန်းကျင်ကို အားရအောင် ရှင်းပြီးနောက် ရန်သူဟာ သုံးသပ်ချက်တစ်ခု လုပ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ သုံးသပ်ချက်ကတော့ ''ပါတီဗဟိုဟာ
ပဲခူးချောင်းဖျားရောက်ပြီး မဟာမိတ် အကူအညီနဲ့ ခိုအောင်းနေ လိမ့်မယ်''ဆိုတာပဲ ဖြစ်တယ်။
အဲဒီအစီအစဉ်အရ ဇူလိုင်လ ၂၇ ရက်မှာ လျှပ်စီးစစ်ဆင်ရေးကို ရုပ်သိမ်း၊ ထောက်လှမ်း ရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို မြောက်ဘက်လွှတ်သတင်း စုံစမ်းခိုင်းပြီး
အကယ်၍ သတင်းထပ်ရရင် သတင်းပေါ်မူတည်ပြီး ပါတီဗဟိုကို ဆက်လက် ချေမှုန်းဖို့ သူတို့ကြိုးစားကြပြန်တယ်။
ဒါပေမဲ့ လက်နက်ကိုင်ထောက်လှမ်းရေး တပ်ဖွဲ့ဟာလည်း ဇူလိုင်လ ၂၅ ရက်မှာ ကျီး မနိုး၊ ခရုချောင်း၊ ထန်းလက်ကုန်း၊ ဝါးတစ်လုံးနဲ့ ပေါက်လင်း
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာသတင်းမှ ထောက်လှမ်းလို့မရခဲ့ဘူး။
ပါတီဗဟိုစခန်းအတိုက်ခံရတာဟာ စစ်ဆင်ရေးအရပြောရင် ပြောပလောက်အောင် ဆုံးရှုံးမှုမရှိပေမယ့် နိုင်ငံရေးအရပြောရရင်တော့ အများကြီးနာတယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
(၉၉)၊ (၈၈) ရန်သူတပ်မတွေဟာ သုံးနှစ် ဆက်တိုက် ခေါင်းမဖော်နိုင်ဘဲ ထိပ်ပြဲခေါင်းကွဲ ခံနေရတဲ့အခြေအနေကနေပြီး ကျွန်တော် တို့ရဲ့ အဓိကတပ်
နှစ်တပ် ဖြစ်တဲ့ အောင်ဇေယျ၊ အောင်နိုင်တို့ဟာ ရှမ်းစု၊ ငပန်းအင်းတိုက်ပွဲ တွေမှာဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး အခုတစ်ခါ ပါတီဗဟိုအတိုက်ခံရတော့ ရန်သူအတွက် အသက်ရှူပေါက်
ရပြီး ခေါင်းထောင်လာနိုင်လို့ပဲ။
ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရန်သူက ''ပဲခူးရိုးမ ဗကပ တပ်အခြေအနေဟာ ၇၃ ခုနှစ်၊ ဧပြီလမှာ အရှိန် အမြင့်ဆုံးရောက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မေလကျ တော့ ရှမ်းစု
တိုက်ပွဲ၊ ငပန်းအင်းတိုက်ပွဲ အပြီး အရှိန်ကျလာတယ်။ ၇၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လကျပြန် တော့ ပါတီဗဟိုစခန်းကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက် သိမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် စစ်ရေး
အကဲသာ မှုဟာ မိမိတို့လက်ထဲ ပြန်ရောက်လာတယ်။ လက်ရှိအခြေအနေဟာ ဗကပတို့ စတင်ပြိုလာ တဲ့ကာလဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် မိမိတို့အမှား ကြောင့် ဗကပ
သက်ဆိုး ရှည်နိုင်တယ်။ စစ်မြေ ပြင်စည်းကမ်းနဲ့ ညွှန်ကြားချက်များကို မိမိတို့ တပ်ဖွဲ့များက စနစ်တကျ လိုက်နာရေးဟာ အရေးအကြီးဆုံးအဆင့် ရောက်ရှိနေပြီ''လို့
သုံးသပ်ထားပါတယ်။
ပြဿနာအဖြစ်နဲ့ ရန်သူက ကြည့်တယ်။ ဒီအတိုင်းပဲ ကျွန်တော်တို့ကလည်း ပဲ ကြည့်ရမှာဖြစ်တယ်။
ဒီနေရာမှာ သူတို့ပြောတဲ့အတိုင်း မဟုတ်စေ ကာမူ ပြဿနာကို ရင်ဆိုင်လာရတယ်ဆိုတဲ့ အဖြစ်ကတော့ ရောက်လာတာပဲ။ ဒါကြောင့်မို့ နိုင်ငံရေးအရ
အများကြီးနာတယ်လို့ ပြောတာ ဖြစ်တယ်။
အောင်ဇေယျ၊ အောင်နိုင်တို့ မရှေးမနှောင်း အရှုံးပွဲနှင့်ရင်ဆိုင်ရပြီး တစ်ဆက်တည်း ပါတီ ဗဟိုအတိုက်ခံရတာဟာ နိုင်ငံရေးအရ အများကြီးနာတာ
မှန်ပေမယ့် ရန်သူသုံးသပ်သလို ဗကပစတင်ပြိုပြီ၊ စစ်ရေးအကဲသာမှုဟာ သူတို့ ဘက်ရောက်နေပြီဆိုတာကတော့ ရန်သူရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မျှသာဖြစ်တယ်။
အခြေအနေဟာ မိမိတို့ဘက်မှာပဲ ကောင်းမွန်လျက်ပဲရှိဆဲပဲ။ စစ်ရေးအကဲသာမှုဟာ ကျွန်တော်တို့လက်ထဲ ရှိနေဆဲဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လှုပ်တော့လာတယ်၊
ခုလိုဖြစ်ရတာဟာ အခြေအနေကြောင့်မဟုတ် ဘဲ ခေါင်းဆောင်မှုအမှားကြောင့်သာဖြစ်တယ်။
ဒီလိုဆိုတဲ့အတွက် ရန်သူကို အထင်သေးလို့ တော့ မဖြစ်ပါ။ စစ်ရေးအကဲသာမှုပြဿနာ၊ တစ်နည်းဆိုတော့ ရန်သူ့အလှည့်ပေးမလား၊ မပေးဘူးလားဆိုတဲ့
မေးခွန်းမေးလာတဲ့ အလွန် အရေးကြီးတဲ့အခြေအနေကို သဘောပေါက်ပြီး မိမိအတွင်းက စစ်ပြေးအတွေးအခေါ်နဲ့စစ်ပြေး အတွေးအခေါ် မစွန့်နိုင်သူ၊  အထူးသဖြင့်
ခေါင်းဆောင်မှုအတွင်းရှိ ရဲဘော်တွေကို နာလန် မထူနိုင်အောင်တိုက်ပြီး ရဲသုံးရဲစိတ်ဓာတ်ကို တစ်ဆင့်မြှင့် စိုက်ထူကာ ရန်သူကို ဆက်တိုက် ချေမှုန်းသွားဖို့ မုချ
လုပ်ရမယ်။ ခေါင်းမော့လာ တဲ့ ရန်သူကို နောက်ဘယ်တော့မှ ခေါင်းမမော် နိုင်အောင် ချပစ်ရမယ်။ တိုက်တိုင်းအောင် ပြည်သူ့တပ်မတော်တပ်ဖွဲ့တွေဟာ ရန်သူတွေ
ကိုချေမှုန်းရင်း ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ ချေမှုန်း လျက်လည်း ရှိတယ်။ ရှေ့ကိုလည်း ဆက်လက် ပြီး ချေမှုန်းသွားမှာဖြစ်တယ်။
အတိုက်ခံရတာရဲ့ အကြောင်းရင်း
အခုလို ပါတီဗဟိုစခန်းအတိုက်ခံရတာဟာ ကောင်းသလား၊ မကောင်းဘူးလား၊ ဖြစ်သင့် သလား၊ မဖြစ်သင့်ဘူးလား၊ ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်လာရသလဲ
ဆိုတာတွေ ကို သုံးသပ်ဖို့လို တယ်။ ဒါဟာ အရေးကြီးတဲ့ပြဿနာဖြစ်တယ်။
သဘောထားက အထက်မှာ ပြောခဲ့တဲ့ မိမိရဲ့ထူးခြားမှုအရ (နိုင်ငံရေးအရ နစ်နာမှု)အတိုက်မခံရရေးအတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်။ အတိုက်ခံရရင်လည်း
အခုထက် ပိုပြီး ရန်သူအထိနာအောင် အခွံချည်းရအောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတာ ဖြစ်တယ်။
လျှပ်စီးစစ်ဆင်ရေးမှာ မိမိတို့အတိုက်မခံရ အောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလားဆိုရင်တော့ လုပ်နိုင် ပါတယ်လို့ ပြောရမှာပဲဖြစ်တယ်။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့
ရန်သူစစ်ဆင်ရေးကို ကြိုပြီး အကဲခတ် နိုင်လို့ဖြစ်တယ်။
တိတိကျကျ ရန်သူ့သတင်းကို တစ်ရက်လုံးလုံး ကြိုရတယ်။ ဒါသာမဟုတ်ဘူး ရန်သူ့ စစ်ဆင်ရေးလာနိုင်တယ်ဆိုတာကို တစ်ပတ် ကျော်ကျော် နှစ်ပတ်
နီးပါး ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင် လို့ရတယ်။
ဒါဖြင့်ရင် ဘာကြောင့် မိမိတို့ အတိုက်မခံ ရအောင် မလုပ်သလဲ။ ဒါကတော့ မိမိတို့ဟာ မူလက ရန်သူကို အထင်သေးမှုကလည်းရှိ၊ ရင်ဆိုင်လာရတဲ့
အခက်အခဲတွေကိုကြောက်ပြီး အဆင်ပြေရေးအတွက် အချိန်ယူလွန်တာ လည်းရှိတာကြောင့် အခုလိုဖြစ်ရတာဖြစ် တယ်။
(ဗကပ ဥက္ကဋ္ဌ သခင်ဇင်၏ လက်ရေးမူ)
သခင်သန်းထွန်းကျဆုံးပြီးနောက် ဥက္ကဋ္ဌ သခင်ဇင် ၏ ဗဟိုစခန်းကို  အတိုက်ခံရခြင်းမှာ လေးကထိ တိုက်ပွဲသည် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်တွင်
သခင်သန်းထွန်းကျဆုံးပြီး အဘက်ဘက်မှ ချွတ်ယွင်းလာသော ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီဗဟိုသည် အဝေးရောက်ပါတီမှ ဖန်တီးလာသော အရှေ့မြောက် ဒေသ
ဗကပများကြောင့် အသက်ရှူနိုင်သလိုဖြစ်လာ ခဲ့သည်။ ငြိမ်းခါနီးအခြေအနေမှ ဆက်လက်တောက် လောင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ၁၉၇၃ ခုနှစ်တွင် လေးကထိစခန်း
အတိုက်ခံရပြီးနောက်တွင်ကား အခြေ အနေမှာ အဘက်ဘက်မှ ယိုယွင်းပျက်စီးလာပြန်သည်။ ဗကပဗဟိုသည် လေးကထိစခန်း အတိုက်ခံရပြီးနောက် တောင်ပေါ်
၁၄ ရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ ရိက္ခာအခက်အခဲကြောင့်လည်း ဗကပများမှာ စိတ်ဓာတ် ကျဆင်းပြီး အင်အားချည့်နဲ့လာသည်။ ဗကပ၊ မဒညတ ပူးတွဲ
အောင်နိုင်တပ် သည်လည်း ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ မေလ ၂၃ ရက်တွင် အမှတ်(၁) ရှမ်းသေနတ်ကိုင် တပ်ရင်းနှင့် ဒိုက်ဦးမြို့နယ် ငပန်းအင်း၌ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ရာ အထိနာပြီး
ကစဉ့်ကလျားဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သခင်ဇင်နှင့် သခင်ချစ်သည် အောင်နိုင်တပ်၏ နိုင်ငံရေးမှူး ရဲဘော်သက်အား စစ်ပြေးသမား ကွန်မြူနစ် လူငယ်
အမျိုးသမီး ဖျက်ဆီးရေးသမား၊ ဓနရှင်ကိုယ်စားလှယ် ဟူသောစွဲချက်များဖြင့် ဖြုတ်ထုတ်သတ်ရန် စီစဉ် ထားပြီးဖြစ်နေသည်။
ရဲဘော်သက်သည် ငပန်းအင်းတိုက်ပွဲ မတိုက်မီက ပင် ဖြုတ်ထုတ်သတ်ဖြင့် အရေးယူခံရတော့မည်ကို ကြိုတင်သိရှိပြီး ဖြစ်နေသည်။ ရဲဘော်သက်သည် ငပန်းအင်း ရှိ
အမှတ်(၁)ရှမ်းသေနတ်ကိုင်တပ်ရင်း စခန်းအား မတိုက်ခိုက်မီ စစ်ထွက်မိန့်ခွန်းပြောကြားရာတွင် အောက်ပါအတိုင်းပြောကြားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဒီအချီမှာ ရဲဘော်တို့ ရှေ့မှာ စိစစ်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး၊ အပြတ်ပါပဲ၊ ကျွန်တော် အသက်ကိုပေးပြီး စိစစ်သွားပါ့မယ်
ရဲဘော်သက်သည် ဖြုတ်ထုတ်သတ် လမ်းစဉ်အရ အများရှေ့တွင် စိစစ်ရခြင်း၊ အပုပ်ချခြင်း၊ ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်ခံရခြင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်မနေလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့်
ငပန်းအင်းတိုက်ပွဲတွင် ကွင်းပြင်၌ အထီးတည်းရပ်၍ အသေခံသွားခဲ့တော့သည်။ သို့နှင့် မဒညတ ပူးတွဲတိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖြစ်သည့် အောင်နိုင်တပ်၏ အဓိက
ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ ရဲဘော်သက်ကျဆုံးပြီး အောင်နိုင်တပ်လည်း ဝါးအစည်းပြေသကဲ့သို့ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားရသည်။ ထို့အတူပင် အောင်ဇေယျ တပ်သည်လည်း
အမှတ်(၁ဝ၅) ခြေမြန်တပ်ရင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုခံရသဖြင့် ပြိုကွဲသွားခဲ့ရသည်။
သခင်ဇင်နှင့် သခင်ချစ်တို့သည် အောင်နိုင်တပ် ပြိုကွဲခြင်း၊ အောင်ဇေယျတပ်ပြိုကွဲခြင်း၊ ပါတီဗဟိုဌာန ချုပ် အတိုက်ခံရခြင်းတို့အတွက် အဖြေရှာခဲ့ကြသည်။ စစ်ရေး
အရ ရှုံးနိမ့်မှုများ အဖြေသည် ပြည်ပပြန် ရဲဘော်ရှိန်(ခေါ်) စောလွင်(ခေါ်) မြရှိန်(ခေါ်) ဝူမင်း ကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်ဟု ဗကပဗဟိုက သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ရဲဘော်ရှိန်သည်
၁၉၆၃ ခုနှစ် ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးကာလတွင် ပြည်တွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ရဲဘော်ရှိန်သည် ပါတီတွင်းအုပ်စုတိုက်ပွဲ၊ ဂိုဏ်းတိုက်ပွဲများကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သူ
ဖြစ်သည်။ ပြည်ပရောက်ဗဟို ကော်မတီများ၏ အကျင့်ပျက်ပြားမှုများကိုလည်း စာတမ်းများရေး၍ ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ ၁၉၇၁ ခုနှစ် တွင်လည်း ပါတီ၏မျက်မှောက်
ပေါ်လစီများ အပေါ် ဝေဖန်ချက်အမည်ရှိ စာတမ်းကိုရေးသား၍ သခင်ဇင် နှင့် သခင်ချစ်ကို ဝေဖန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရဲဘော်ရှိန်သည် အောက်ပါစွဲချက်များ ကို
ရင်ဆိုင်ရတော့သည်-
(က)	မြရှိန်ဟာ ၆၄ လမ်းစဉ် ဆန့်ကျင်ရေး သမား။
(ခ)	ပါတီဥက္ကဋ္ဌ ဆန့်ကျင်ရေးသမား။
(ဂ)	မာ့ခ်စ်ဝါဒ၊ လီနင်ဝါဒ၊ ပြည်ပအတွေး အခေါ် ဆန့်ကျင်ရေးသမား။
(ဃ)	လူငယ်အားသစ် အမျိုးသမီး ဖျက်ဆီးရေး သမား။
(င)	အခွင့်ထူးခံ ကိုယ်ကျိုးကြည့် ဇိမ်ခံရေး သမား။
(စ)	ပါတီတွင်း ဓနရှင် လူတန်းစား ကိုယ်စား လှယ်၊ မာ့ခ်စ် လီနင်ဝါဒ၊ ပြည်ပအတွေး အခေါ် ဆန့်ကျင်ရေးသမား။
ရဲဘော်ရှိန်သည် တန်ပြန်တော်လှန်ရေးသမား ရဲဘော်ဌေး၊ ဂိုရှယ်(ခေါ်) ဘတင်၊ ဗိုလ်ရန်အောင်၊ သခင်သန်းမြိုင်တို့၏ ဂိုဏ်းသားဖြစ်သည်ဟုဆိုကာ သေဒဏ်ပေးခြင်း
ခံရသည်။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ စက်တင် ဘာလ ၁၉ ရက်တွင် တပ်နီလူငယ်နှင့် အမျိုးသမီးများ သည် ရဲဘော်ရှိန်(ခေါ်) မြရှိန်ကို လည်ပင်းလှီး၍ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ပစ်
လိုက်သည်။
သခင်ဇင်နှင့် သခင်ချစ်တို့သည်  ပါတီတွင်း စစ်ရေး၊ နိုင်ငံရေး ကျဆုံးလာမှုများအား ဖြုတ်ထုတ် သတ် လမ်းစဉ်ဖြင့်ပင် ဖာထေးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ရဲဘော်ရှိန်
ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်းအား  ပါတီတွင်း အောင်ပွဲဟုဆိုကာ ဂုဏ်ယူခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဗကပခေါင်းဆောင်ပိုင်းမှ အစဉ်အလာရှိသူများမှာ ဖြုတ် ထုတ် သတ်
လမ်းစဉ်ကြောင့် သေသူသေ၊ တိုက်ပွဲ တွင် ကျသူကကျ၊ လက်နက်ချသူကချ နှင့် ခေါင်းဆောင်မှုများစွာ ချို့တဲ့လျက် ရှိကြောင်းကိုမူ သခင်ဇင်တို့ လူစု သတိ မထား
မိ ခဲ့ကြပေ။
တာတလူတိုက်ပွဲ
တောင်ပေါ် ၁၄ ရွာအား ရဲနွယ်စီမံကိန်းအရ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ရန် တပ်မတော်က ထိုးစစ်များဖြင့် ဆောင်ရွက်လာသောအခါ ဗကပများသည် တောင်ပေါ် ၁၄ ရွာတွင်
ခြေမချနိုင်တော့ဘဲ ရဲနွယ်ချောင်းဖျားမှ ပဲခူးချောင်းဖျားတောင်ပေါ် ကိုးရွာတည်ရှိရာ တာတလူ မြောင်သို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ရပြန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဗကပ ဗဟိုသည်
အောင်နိုင်တပ်၊ အောင်ဇေယျတပ်များနှင့် လည်း အဆက်အသွယ်ပြတ်၍ နေလေပြီ။ အလင်းရောင်စခန်းနှင့်လည်း အဆက်အသွယ်ပြတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်
ဗကပဗဟိုသည် အောင်နိုင်တပ်၊ အောင်ဇေယျတပ်နှင့် အလင်းရောင်စခန်းတို့ တစ်တပ် နှင့် တစ်တပ်၊ တစ်ဖွဲ့နှင့်တစ်ဖွဲ့ ဆက်စပ်၍ တပ်မတော် ထိုးစစ်များကို ရိုက်ချိုး
နေကြလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားခဲ့ ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အောင်နိုင်တပ်နှင့် အောင်ဇေယျ တပ်များဖြင့် ဒိုက်ဦးမြို့ သိမ်းပိုက်ရေး၊ ပြွန်တန်ဆာမြို့ သိမ်းပိုက်ရေးများကို
စီမံချက်ရေးဆွဲရန် စီစဉ်နေခဲ့ကြ သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရဲဘော်သက် ကျဆုံးပြီး အောင်နိုင် တပ်သည် ပြိုကွဲနေပြီဖြစ်သည်။ အောင်ဇေယျတပ်မှာ လည်း ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေပေပြီ။ အလင်းရောင် စခန်း
မှာလည်း စစ်ဆင်ရေးခွင်အတွင်း သီးခြားပိတ်မိ ပြီး အစာရေစာ ငတ်ပြတ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဗကပ ဗဟို ဌာနချုပ်သည် တာတလူစခန်းတွင် အခြေပြုလျက်ရှိရာ
အင်အား ၆၂ ဦးပါဝင်သည်။ ဥက္ကဋ္ဌ သခင်ဇင်နှင့် အတွင်းရေးမှူး သခင်ချစ်သည် ဗဟိုစခန်းတွင် အတူ တကွရှိနေသည်။ ကြိုးမဲ့ကြေးနန်းဌာနရှိသော်လည်း
အဆက်အသွယ်များပြတ်တောက်နေသည်။
၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၈ ရက် နံနက် ၄ နာရီ ၁ဝ မိနစ်တွင် အမှတ်(၆)ခြေလျင်တပ်ရင်းနှင့် ကွန်မန်ဒို(၇ဝ၇) စစ်ကြောင်းသည် တာတလူစခန်းအား
လေးဖက်လေးတန်မှ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ဗကပ ဗဟိုသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားရာ အစုလေးစုကွဲပြီး တသီးတခြားစီဆုတ်ခွာကြရသည်။ သခင်ဇင်
ညောင်ပင်သာရွာ၊ ဗန်းမော်မြို့နယ်
ညောင်ပင်သာရွာ(Nyaungpinthar)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ဗန်းမော်ခရိုင်၊ ဗန်းမော်မြို့နယ်၊ ညောင်ပင်သာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၈၆၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ညောင်ပင်သာကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၃၀ ဦး၊ မ ၄၇၈ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၉၀၈ ဦး နေထိုင်သည်။
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
တာတလူတိုက်ပွဲ
ခေါင်း ဆောင်သောအစုတွင် ဉာဏ်မြင့်(ခေါ်)စံမတူဂ(အသက် ၇ နှစ်)၊ ရဲဘော်ထွေး(ခေါ်) သိန်းထွန်း(၈)နှစ်၊ ရဲမြင့် (ခေါ်)တင်ထွန်း(၁ဝ)နှစ်၊ ရဲဘော်တင့်(ခေါ်) သက်ပြင်း
ညာပလားရွာသားဦးဒေါင်းအား စုစည်းစေပြီး နောက် သစ်ကြီးမြောင်ဘက်လမ်းကြောင်းမှ ကွင်းချောင်း လက်တက် ဦးရွှေပြည် တဲအနီး မင်းလှမြောင်သို့ ဆုတ်ခွာ
ညောင်ပင်သာရွာ၊ ဗန်းမော်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဗန်းမော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
တာတလူတိုက်ပွဲ
ခိုအောင်းနေခဲ့ကြသည်။ သခင်ဇင်တို့လူစုအား အနီး အနားကျေးရွာများမှ လုံးဝအကူအညီမပေးတော့သည့်  အပြင် တပ်မတော်နှင့်ပူးပေါင်း၍ လိုက်လံတိုက်ခိုက်
နေသောကြောင့် တောင်ငူဒေသသို့ဖြစ်သည့်နည်းနှင့် ဆုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြတော့သည်။
သခင်ဇင်တို့လူစုသည် တာတလူမှဆုတ်ခွာခဲ့ကြ ပြီး အုတ်တွင်း-ပေါက်ခေါင်း မဟာဗျူဟာကားလမ်း၏ မြောက်ဘက်သို့ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။ တပ်မတော်နှင့်
ပြည်သူများကလည်းထက်ကြပ်ပင်လိုက်၍ စစ်ဆင် လျက်ရှိကြရာ ဝမ်းချောင်းကမ်းပါးတွင် ခေတ္တစခန်းချ နေကြစဉ် တပ်မတော်စစ်ကြောင်း၏တိုက်ခိုက်ခြင်းကို
ခံကြရပြန်သည်။ လမ်းပြများထွက်ပြေးသွားသော ကြောင့် ပိုမိုအခက်အခဲတွေ့လာသဖြင့် ဗကပဗဟိုသည် အုတ်တွင်း၊ ပန်းတင်တောင်ရှိ အမှတ်(၄၈) ခြေလျင်
ညောင်ပင်သာ အနောက်ဘက်ကြောသို့ ရွှေ့ပြောင်းလာ ကြပြန်သည်။ အစာရေစာငတ်ပြတ်ပြီး ထွက်ပြေးသူ၊ လက်နက်ချသူများ တဖွဲဖွဲပေါ်ပေါက်လာရာ ဗကပ
ဗဟိုတွင် အင်အား ၃ဝ ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။
စိတ်ဓာတ်(သေရဲ၊ သတ်ရဲ၊ အနိုင်ယူ ချေမှုန်းရဲရမည်)ကို စိုက်ထူရမည်ဟု လမ်းညွှန်သည်။ သခင်ဇင်က ဉာဏ်မြင့် အသက်(၇)နှစ်သည် မျောက်ချေးခါးနှင့် ဆင်ဆီကို
ခိုးစားသဖြင့် ဉာဏ်မြင့်ကို အတွေးအခေါ်ဆန့်ကျင်ရေး လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အရေးယူရန်စီစဉ်ခဲ့သည်။ ဉာဏ်မြင့်သည် ဖြုတ်ထုတ်သတ်ခံရသော သာယာဝတီခရိုင်တပ်မှူး
ဗိုလ်မှူး ထွန်းလင်း၏သမီးငယ် မယဉ်ကြည်၏သင်ကြားပေး ချက်အရ ပါတီကိုပုံအပ်၍ အပြစ်ကိုဝန်ခံခဲ့ရသည်။
သည်။ အောင်မြတ်ကြည်တို့အဖွဲ့သည် ငတ်မွတ်မှုဒဏ်ကိုမခံနိုင်တော့သဖြင့် ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာ လ ၁၅ ရက်တွင် ညောင်လေးပင်သို့ဝင်ရောက်ပြီး လက်နက်
ချသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့်  ကမ္ဘားနီရွာမှ တောင်ပေါ် ၁၄ ရွာဘက်သို့ ဗကပဗဟိုကို ရွှေ့ပြောင်း ကြရပြန်သည်။ ရဲနွယ်ချောင်း၏လက်တက်လဲချောင်း တွင် ခေတ္တ
ကျားဆွဲသွားသဖြင့် အသေဆိုးနှင့် သေရပြန်သည်။
ဗကပဗဟိုသည် ပိုမို၍ချောက်ချားလာပြီး တောင်ပေါ် ၁၄ ရွာမှ ထန်းတပင်ရွာအနီးသို့ရွှေ့လာရပြန်သည်။ တာတလူတိုက်ပွဲမှစတင်၍ ကွဲကွာသွားသော အတွင်းရေးမှူး
သခင်ချစ် တို့အဖွဲ့နှင့်လည်း အဆက်အသွယ်မရပေ။ ရှမ်းပြည်နယ်ဗဟိုကော်မတီတာဝန်ခံ သခင်တင်ထွန်း(သေဆုံး)၏သမီးကြီး ဝါဝါ(ခ)မခင်မြိုင် နှင့် မစံဦးတို့သည်
လည်း ကာဘိုင်နှစ်လက်နှင့်အတူ ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁၃ ရက်တွင် အမှတ်(၇၇) ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်၏ သီဟစစ်ကြောင်းသို့ အလင်း ဝင်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ရိက္ခာရှာသွားသော ရဲဘော် တင်ကျန်ပြန်မရောက်တော့သဖြင့် ဒိုက်ဦးမြို့နယ် မရမ်းချောင်းအတွင်း ဆင်တစ်ကောင်ပစ်ခတ်ခဲ့သော်လည်း တပ်မတော်က လိုက်လံ
တိုက်ခိုက် သဖြင့် ပြေးကြရပြန် သည်။ သခင်ဇင်တို့လူစုသည် သုံးလကြာမျှ အငတ်ငတ် အပြတ်ပြတ်နှင့်ပြေးလွှားနေခဲ့ကြရသည်။ ထိုအတော အတွင်း လက်နက်ချ
သူများ ပေါ်ပေါက်လာရာ သခင် ဇင်နှင့်အတူ ကလေးများအပါအဝင် လူ ၂ဝ ခန့်သာ ကျန်ရစ်လေသည်။
အတွင်းရေးမှူးသခင်ချစ်သည် တာတလူတိုက်ပွဲ တွင် လူ ၁၃ ဦးဖြင့် ကွဲသွားခဲ့သည်။ သခင်ချစ်တို့လူစု သည် ရဲနွယ်ချောင်းတွင်သာ မှီခိုနေခဲ့ကြရသည်။ ကိုင်းချောင်း
အနီးတွင် အမှတ်(၁)ရှမ်းသေနတ်ကိုင်တပ်ရင်း က တိုက်ခိုက်ပြန်ရာ သခင်ချစ်တို့လူစုမှလေးဦးကွဲသွား ပြန်သည်။ ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၂၈ ရက် တွင်
သခင်ချစ်အဖွဲ့မှကွဲလာသော တောခိုပြည်ပ ကျောင်းသား ရန်ကွန်လုံ(ခေါ်)ထွန်းမင်း(ခေါ်)မင်းနိုင် သည် မြသာတဲမှရွာသားများ၏ သုတ်သင်သတ်ဖြတ် ခြင်းကို
ခံလိုက်ရသည်။
၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၂ ရက်တွင် သခင်ချစ် အဖွဲ့မှကွဲနေသည့် ဗကပဗဟိုကော်မတီဝင် ရဲဘော် ထွန်းစိန်(ခေါ်)ဗာကယ်ကို ဗန္ဓယော်ရွာအနီးတွင် ဖမ်းမိပြန်သည်။
နိုဝင်ဘာလ ၂ဝ ရက်တွင် သခင်ချစ်အဖွဲ့ မှ ကွဲထွက်လာသူများသည် အမှတ်(၆)ခြေလျင်တပ်ရင်း စစ်ကြောင်းနှင့်တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြန်ရာ ကွန်မြူနစ်လူငယ်အမျိုးသမီး
နှစ်ဦးသေဆုံးရပြန်သည်။ တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်သူ မမြင့်ဌေး(ခေါ်)အမြင့်သည် နှစ်လနီးပါးမျှ တောကြီးမျက်မည်းအတွင်း အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ် ပြေးလွှားနေရာမှ
၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁ဝ ရက်၌ အမှတ်(၁ဝ၄) ခြေမြန်တပ်ရင်းစစ်ကြောင်းသို့ အလင်း ဝင်လာခဲ့သည်။
အတွင်းရေးမှူး သခင်ချစ်နှင့်ခြောက်ဦးသာ ကျန်သောအဖွဲ့သည် ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၂၆ ရက် တွင် တုံးခမ်းချောင်းအနီးမြသာတဲတွင် ခိုအောင်းနေရာ မှ
အမှတ်(၁ဝ၇)ခြေမြန်တပ်ရင်းစစ်ကြောင်းက တိုက်ခိုက်သဖြင့် ပဲခူးခရိုင်ဆေးမှူးဗိုလ်မင်းအေးနှင့် တောင်ငူခရိုင်ဆေးမှူးရဲဘော်လှကျော်တို့သေဆုံးကြပြန်သည်။
အတွင်းရေးမှူး သခင်ချစ်တို့လေးယောက်သည် ဥက္ကဋ္ဌ သခင်ဇင်နှင့်ပူးပေါင်းမိရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြရသည်။ နှစ်လကြာမျှ တောင်ပေါ်ခုနစ်ရွာပတ်ဝန်းကျင် ချင်းလယ်
ရွာနှင့်ဆားပြင်ရွာအကြားတွင် ခိုအောင်းပြီး မရန်း ချောင်းဘက်သို့ထွက်ခွာခဲ့ကြရသည်။
သခင်ဇင်အဖွဲ့နှင့် သခင်ချစ်အဖွဲ့တို့သည် ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၉ ရက်တွင် ကောလိယချောင်း လက်တက် ဆင်နှာမောင်းချောင်းဖျားတွင် ပူးပေါင်းမိ
သွားကြသည်။
သခင်ဇင်သည် ကွဲနေသောအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ပြန်လည်ပေါင်းမိကြခြင်းအတွက် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုပြီး အစာရေစာ ငတ်မွတ်မှုအတွက်မူ ဖြတ်လေးဖြတ်ကို မြက်စားပြီး အနိုင်ယူ
ကြရန် လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဇာမဏီ ချောင်းဖျားရှိ ကျောက်ပေါက်ချောင်းသို့ရွှေ့ကြပြန် သည်။ ဖေဖော်ဝါရီလ ၂ဝ ရက်တွင် ရဲဘော်ဌေး(သေ ဆုံး) ၏ သား
ကြီး မောင်ခိုင် ခေါင်းဆောင်သော ကိုးယောက်အဖွဲ့ကို ရိက္ခာရှာရန်စေလွှတ်ပြန်သည်။ ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၄ ရက်တွင် မမြကြည်ကို တပ်မတော် စစ်ကြောင်းက ဖမ်းမိ
ပြီး ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၆ ရက်တွင် ဗကပဗဟိုကို အမှတ်(၁ဝ၂)ခြေမြန်တပ်ရင်းစစ်ကြောင်း က တိုက်ခိုက်ပြန်ရာ ဗဟိုကော်မတီရဲဘော်တုတ်၊ ဗဟို ရုံးအုပ် ပြည်ပပြန်
ရဲဘော်ညို(ခေါ်)တင်ထွေး၊ လမ်းပြ ဦးဒေါင်းတို့သေဆုံးသွားကြသည်။ စိုးမောင်ခေါင်းဆောင် သော ခြောက်ဦးအဖွဲ့မှာ ကွဲသွားရာမှ လက်နက်ချကုန် ကြသည်။
ဥက္ကဋ္ဌ သခင်ဇင်နှင့်အတွင်းရေးမှူး သခင်ချစ် ကျဆုံး ခြင်း
ဗကပဗဟိုသည် နှစ်ဖွဲ့ကွဲနေရာမှ  ပြန်လည် ပူးပေါင်းမိသော်လည်း အားလုံးမှာ အစာရေစာငတ်ပြီး အင်အားချည့်နဲ့ နေ ပြီ ဖြစ် သည်။ ထို အ ချိန် တွင် တပ်မတော်