cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပင်လောင်ရွာ၊ ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်
ပင်လောင်ရွာ (Pinlaung)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကောလင်းခရိုင်၊ ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်၊ ပင်းကြိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၅၂၆၈ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဒုံဘွေရွာ၊ ဘူးတလုံး
ဒုံဘွေရွာ၊ ဘူးတလုံး
လက်ပံကျင်းရွာ၊ ကံမမြို့နယ်
လက်ပံကျင်းရွာ (Letpankyin)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ သရက်ခရိုင်၊ ကံမမြို့နယ်၊ ပုညိုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၇၅၁၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပုညိုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၃၉ ဦး၊ မ ၆၃၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၂၇၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကံမမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘုရားငုတ်တိုရှမ်းစုရွာ၊ ရှမ်းစု
ဘုရားငုတ်တိုရှမ်းစုရွာ၊ ရှမ်းစု
ဩဂုတ် ၁၈၃၃
(၂၈) ရက်
၁၈၃၃ ကျွန်စနစ်ဖျက်သိမ်းရေးဥပဒေကို ပါလီမန်က တင်သွင်းရာ ဘုရင်က လက်မှတ်ထိုးသဖြင့် ဗြိတိသျှအင်ပါယာရှိ ကျွန်ဘဝရောက်သူတို့ ချမ်းသာရာရသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဩဂုတ် ကဏ္ဍ:၁၈၃၃
ဖော်ကွမ်းဘုရားကျောင်း
ဖော်ကွမ်းဘုရားကျောင်း (Chinese: 佛光寺 ) တရုတ်နိုင်ငံ၊ ရှန်းရှီးစီရင်စု၊၊ ဝူထိုင်ပြည်နယ် သုတ်ချွင်း မှ ၅ ကီလိုမီတာအကွာတွင် တည်ရှိသည့် ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ Great East Hall သည် ကျောင်းတော်၏ အဓိကခန်းဖြစ်ပြီး ၈၅၇ အေဒီတွင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ယူနက်စကို ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လက်ရှိအချိန်တွင် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ဆောင်ရွက်လျက် ရှိသည်။
သပိတ်လွယ်ငှက်
သပိတ်လွယ်ငှက် (magpie-robins) သည် ကျီးကန်းမျိုးစုတွင်ပါဝင်သည်။ ပါဏဗေဒ အမြင်အားဖြင့် ယင်းကို ကော့စိုင်ကပ်စော်လားရစ်ဟုခေါ်၍ တာဒီးဒီး မျိုးရင်းတွင်ပါဝင်သည်။ သပိတ်လွယ်ငှက်သည် အလျား ကိုးလက်မခန့် ရှိသည်။ ငှက်မသည် ငှက်ဖိုထက်ပို၍ အသွေးအရောင်မွဲခြောက်သည်။ သပိတ်လွယ်ငှက်ဖိုများသည် သီချင်းဆိုကောင်းသည်။ ရန်သူကိုမြင်လျှင် ခပ်ရှည်ရှည်ဆွဲ၍ အချက်ပေးတတ်ကြသည်။ ယင်းတို့ရှိကြောင်းသိစေရန် တစ်ခါတစ်ရံ ကျယ်လောင်စွာ အော်မြည်တတ်သည်။ နံနက်ခင်းနှင့် ညနေခင်းများတွင် သစ်ပင်များပေါ်မှ တေးသီနေကြသည်မှာ သာယာနာပျော်ဖွယ်ရှိလှသည်။ သပိတ်လွယ်ငှက်များသည် မကြာခဏပင်အတောင်ကို အောက်သို့နှိမ့်ချလိုက်၊ ယပ်တောင်သဖွယ်ဖြန့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက် ပြုလုပ်တတ်သည်။ သပိတ်လွယ်ငှက်များကို မြန်မာနိုင်ငံအရပ်ရပ်၌ တွေ့ကြရသည်။ များသောအားဖြင့်စုံတွဲနေထိုင်တတ်ကြသည်။
သပိတ်လွယ်ငှက်သည် အသိုက်ကိုအိမ်ခေါင်မိုး၊ သစ်ခေါင်း၊ ကမ်းပါးနှင့် ထရံများအကြား၊ ဝါးငုတ်တိုများထဲတွင် လုပ်ကြသည်။ အသိုက်ပြုလုပ်ရာတွင်သစ်မြစ်၊ မြက်၊ အမွှေးအတောင်များဖြင့် ပြုလုပ်ကြသည်။ အသိုက်များမှာ ပွယောင်းယောင်းရှိသည်။ သို့မဟုတ် အပြားကလေးသာသာပင် ရှိသည်။ အသိုက်ကို ဆောက်လုပ်ရာ၌ ခပ်ကြမ်းကြမ်းနှင့် လျော့ရိလျော့ရဲ ဆောက်လုပ်ကြသည်။ သပ်သပ်ယပ်ယပ် မဆောက်လုပ်တတ်ကြချေ။
သပိတ်လွယ်ငှက်တို့သည် မတ်လမှဇူလိုင်လအတွင်း သားပေါက်ကြသည်။ တစ်မြုံလျှင် သုံးဥမှငါးဥအထိ ဥအု တတ်ကြသည်။ ဥသည်အဖျားရှူးသည်။ ဥခွံညက်ညောမာကြောသည်။ အစိမ်းရောင်တွင်နီညို ရောင်အပြောက်များ အရင်းဖက်၌စု၍ ပါရှိသည်။ ဥ၏ပျမ်းမျှအလျားမှာ ဝ.၈ရ လက်မနှင့် ဗြက် ဝ.၆၆ လက်မခန့်ရှိသည်။ သပိတ်လွယ်ငှက်ကို အရှေ့ဘက်နိုင်ငံများ၌ အနှံ့အပြားတွေ့ရသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် လွင်ပြင်များမှအစ တောင်ပေါ်ဒေသများပါမကျန်အရပ်ရပ်၌နေထိုင်ကျက်စားကြသည်။ မလေးသပိတ်လွယ်ငှက်မျိုးကို တနင်္သာရီ တောင်ပိုင်း၌သာ တွေ့ရသည်။ သပိတ်လွယ်ငှက်မျိုးတွင် ငှက်အမျိုးမျိုးပါဝင်ရာ ထင်ရှားသောအမျိုးများမှာ ငှက်ကျား၊ ငှက်စပ်၊ သို့မဟုတ် ငှက်အောင်မ ခေါ် ငှက်တော်ပြာ၊ နဖားကြီး၊ အမြီးဝိုင်းစ သည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စာကလေးနှင့် အလားတူငှက်များ
သာလှပင်စီ (အနောက်စု)ရွာ၊ ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်
သာလှပင်စီ (အနောက်စု)ရွာ (Tharhlapinsi(Ahnauksu))သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်၊ အိုးဘိုကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၄၅၀၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အိုးဘိုကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၁၂ ဦး၊ မ ၉၀၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၇၂၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နောင်ဟီးရွာ၊ ဝမ်ဟိုင်း
နောင်ဟီးရွာ (Nawnghee)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ ကျေးသီးမြို့နယ်၊ ဝမ်ဟိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၄၂၀၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝမ်ဟိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၈၃၆ ဦး၊ မ ၂၉၃၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၇၇၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျေးသီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အဟိတုဏ္ဍိကဇာတ်
'''ပဉ္စကနိပါတ် - ၂။ ဝဏ္ဏာရောဟဝဂ် -(၃၆၅) - အဟိတုဏ္ဍိကဇာတ် အလမ္ပာယ်သမားနှင့် မျောက်အကြောင်း။
ကိုယ်နှုတ်ကြမ်းကြုတ် လွန်စက်ဆုပ်
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းကြီးတစ်ပါးသည် ရွာသူသားငယ်ကို ရှင်သာမဏေ ပြုစေပြီးလျှင် ဆဲရေးပုတ်ခတ်၏။ သာမဏေငယ်သည် ပြေး၍ လူထွက်၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း ရှင်သာမဏေပြုစေ၍ ရှေးနည်းအတူ ပြုပြန်၏။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ရှေးနည်းအတူ ပြုပြန်ဒ။ သာမဏေငယ်သည် လူထွက်၍ တစ်ဖန် တောင်းပန်သော်လည်း ထိုရဟန်းကြီးကို ကြည့်ရှုခြင်းငှာ အလိုမရှိပေ။
ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ “ငါ့ရှင်တို့ … ဤမည်သော ရဟန်းကြီးသည် သာမဏေငယ်နှင့် အတူတကွ နေခြင်းငှာလည်း မတတ်နိုင်၊ ကင်း၍ နေခြင်းငှာလည်း မတတ်နိုင်၊ သာမဏေငယ်သည် ရဟန်းကြီး၏ အပြစ်ကို မြင်၍ ကြည့်ရှုခြင်းငှာပင် အလိုမရှိပေ” ဟု စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ … ဤသာမဏေငယ်သည် ယခုအခါ၌ သာ လိမ္မာသောစိတ်ရှိသဖြင့် တစ်ကြိမ် အပြစ်ကိုမြင်၍ ပြန်၍ ကြည့်ခြင်းငှာ အလိုမရှိသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌ လည်း အလိုမရှိသည်သာတည်း” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
မျောက်ကိုအပ်သွား အလမ္ပာယ်သမား
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် စပါးကုန်သည်မျိုး၌ ဖြစ်၍ စပါးကိုရောင်းချကာ အသက်မွေးလေ၏။ ထိုအခါ အလမ္ပာယ်သမားတစ်ယောက်သည် မျောက်ကိုယူ၍ အတတ်ပညာသင်ပြီးလျှင် မြွေကို ကစားစေ၍ ဗာရာဏသီပြည်၌ ပွဲသဘင် ကြွေးကြော်လတ်သော် မျောက်ကို စပါးကုန်သည်ထံတွင် အပ်နှံကာ မြွေကို အလမ္ပာယ်ပြလျက် ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး ပွဲသဘင်၌ လှည့်လည်လေ၏။ စပါးကုန်သည်လည်း ထိုမျောက်အား ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်ကို ပေးလေ၏။
အလမ္ပာယ်သမားလည်း ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့၌ ပြန်လာ၍ မျောက်ကို ဝါးခြမ်းဖြင့် သုံးကြိမ်ရိုက်နှက်၍ ယူပြီးလျှင် ဥယျာဉ်တစ်ခုသို့သွား၍ တစ်နေရာ၌ ချည်နှောင်ကာ အိပ်ပျော်လေ၏။ မျောက်လည်း ကြိုးကိုဖြေ၍ သရက်ပင်သို့ တက်ပြီးလျှင် သရက်သီးတို့ကို စားလျက်နေ၏။
ကြမ်းကြုတ်သူမှ ရွံမုန်းလှ
အလမ္ပာယ်သည် နိုး၍ သရက်ပင်မှ မျောက်ကိုမြင်လျှင် ထိုမျောက်ကို ဖြားယောင်းသွားဆောင်၍ ယူသင့်သည်ဟု ကြံစည်၍ -
“အို - ကောင်းသောမျက်နှာရှိသော မျောက် … ငါသည် ကြွေအန်ကစားကြူး၍ ရှုံးခဲ့၏။ သရက်သီးမှည့်တို့ကို ချပါလော့၊ သင်၏ လုံ့လကြောင့်ဖြစ်သော သရက်သီးမှည့်တို့ကို ငါစားလို၏” ဟု မျောက်အား စကားပြောဆိုကာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းလေ၏။ မျောက်သည် အလမ္ပာယ်စကားကို ကြားလျှင်
“အချင်း-အလမ္ပာယ် … သင်ကား ငါ့ကို မဟုတ် မမှန်သောစကားဖြင့် ချီးကျူးဘိ၏။ သင့်စကားသည် ချွတ်ယွင်းစွတကား၊ သင်ဘယ်အခါ ကောင်းသောမျက်နှာရှိသော မျောက်ကို ကြားလည်း ကြားဖူးပါသလော၊ မြင်လည်း မြင်ဖူးပါသလော” –
“သင်သည် စပါးဈေးသို့ဝင်ပြီးလျှင် ငါ့ကိုလွှတ်ခဲ့၍ မွတ်သိပ်ဆာဆောင်နေသော ငါ့ကိုရိုက်နှက်ဘိ၏။ ဤလို ရိုက်နှက်ခြင်းကို သင်သည် ယခုလည်း အမှတ်ရ၏လော” –
“ငါသည် ဆင်းရဲစွာအိပ်ရခြင်းကို အမှတ်ရ၏။ သင်သည် ငါ့ကိုဘေးဖြင့် ခြိမ်းခြောက်၏။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ငါ့ကို မင်းဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပေးစေကာမူ ငါသည် တောင်းနေသောသင့်အား မပေးတော့သည်သာတည်း” –
“အမျိုးဇာတ်၌ ဖြစ်သော၊ ရောင့်ရဲသော၊ အထီးမကျန်သော၊ ဝန်မတိုသောသူကိုလည်း သိရာ၏။ ပညာရှိသည် ထိုသူနှင့် အဆွေခင်ပွန်းအဖြစ် မိတ်သဂ်ဟ အဖြစ်ကို ပြုခြင်းငှာထိုက်၏” –
ဟု အလမ္ပာယ်အး ပြောဆိုပြီးလျှင် တောသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ အလမ္ပာယ်သမားသည် - ယခုအခါ ရဟန်းကြီး။
မျောက်သည် - သာမဏေ။
စပါးကုန်သည်သည် - ယခုအခါ ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) ရောင့်ရဲမျိုးမှန်၊ ထီးမကျန်၊ ပေါင်းရန်ဝန်မတို။
(၂) တစ်ကြိမ်ဖြင့်ပင်၊ အပြစ်မြင်၊ ရှောင်ကြည်အပ်သည်ကို။
(၃) တောမျောက်ဉာဏ်ကျယ်၊ အလမ္ပာယ်၊ ရှောင်ဖယ်သွားသလို။
အဟိတုဏ္ဍိကဇာတ် ပြီး၏။
ဗောဓိရာဇကုမာရသုတ်
ဘုရားရှင် ဘဂ္ဂနိုင်ငံ သုသုမာရဂိရမြို့အနီး ဘေသကဠာ(ဘေးမဲ့ ပဲစဉ်းငုံ) တောအုပ်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဗောဓိမင်းသား၏ ကောကနဒပြာသာဒ်တက်ပွဲ အခမ်းအနား၌ သဉ္စိကာပုတ္တအား ဘုရားပင့်လွှတ်ပုံ၊ ဘုရားရှင်အား ပင့်လျှောက်ပုံ၊ စောင်းတန်းဦး၌ ဗောဓိမင်းသားသည် ဘုရားရှင်အား ကြိုဆိုရှိခိုးပုံ၊ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ခင်းထားသော ပုဆိုးဖြူ၊ အခင်းများပေါ် နင်းကြွတော်မမူ၊ အရှင်အာနန္ဒာ ရုပ်သိမ်းခိုင်းပုံ ဆွမ်းပုံ၊ ဆွမ်း ပြီး ဗောဓိမင်းသားက “သုခဖြင့် သုခကို မရနိုင်ကြောင်း ဒုက္ခဖြင့်သာ သုခကိုရနိုင်ကြောင်း”ဟူသော မိမိအယူဝါဒကို ဘုရားရှင်အား လျှောက်ထားပါသည်။
ဘုရားရှင် “မိမိကိုယ်တိုင် ဘုရားရှင်မဖြစ်သေးမီက ဤသို့ အယူရှိခဲ့ပုံကို တောထွက်၍ အာဠာရ၊ ဥဒကရသေ့တို့ထံနည်းခံပြီး အရူပဈာန်ရသည်အထိ အားထုတ်ခဲ့ပုံ၊ ငြီးငွေ့ပြီးထွက်ခဲ့ပုံ၊ နိဗ္ဗာန်တရားရှာမှီးရင်း သေနာနိဂုံးသို့ရောက်ခဲ့ပုံ၊ ရေစိုသောထင်းနှင့် ရေခြောက်သွေ့နေသောထင်းတို့ကို မီးထွက်အောင်ပွတ်သည့် ဥပမာနှစ်မျိုးဖြင့် ကာမသုခလ္လိကာနုယောဂအကျင့်နှင့် အတ္တကိလမထာနုယောဂ အကျင့်တို့ကိုနှိုင်းယှဉ်ပြီး ဒုက္ကရစရိယာအကျင့်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပင်ပန်းခံ၍ ကျင့်ခဲ့ပုံ၊ အာဟာရပြတ်ပြီးလဲနေသည်ကို နတ်တို့က သေပြီဟုထင်မြင်ကြပုံ နတ်တို့၏ မွှေးညင်းပေါက်များကနေ၍ အာဟာရသွင်းပေးမည့်အစီအစဉ်ကို လက်မခံခဲ့ပုံ၊ ခန္ဓာကိုယ်၏ ပုံစံအနေအထားနှင့် ဒုက္ကရစရိယာအကျင့်၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ဆင်ခြင်ပြီး ဘုရားဖြစ်နိုင်သော အကျင့်မဟုတ်သဖြင့် စွန့်လွှတ်ပြီး ခမည်းတော် သုဒ္ဓေါဒန မင်းကြီး လယ်ထွန်မင်္ဂလာပွဲ၌ အားထုတ်ခဲ့သော အာနာပါနစတုတ္ထဈာန် အကျင့်ကို ကျင့်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပုံ၊ သေနာနိဂုံး၌ ဆွမ်းခံဘုဉ်းပေးခဲ့ပုံ၊ ပဉ္စဝဂ္ဂီများ စိတ်ပျက်ပြီး ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ် မပြုတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားကြပုံ၊ ထိုအာနာပါန အကျင့်ဖြင့် ပု-ဒိ-အာ ဝိဇ္ဇာဉာဏ်သုံးပါးကို ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး သဗ္ဗညုဘုရားရှင်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိပုံ၊ ဗြဟ္မယာစနကထာ၊ ဓမ္မစက္ကပဝတ္တနသုတ္တန် အနတ္တလက္ခဏ သုတ္တန် ဟောတော်မူပုံ ပဉ္စဝဂ္ဂီရဟန်းတော်များ အာသဝေါကုန်ခန်း ရဟန္တာဖြစ်ကြပုံကို အကျယ်တဝင့် ရှင်းလင်းဟောကြားတော်မူပါသည်။
ထိုအခါ ဗောဓိမင်းသားက “မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူသည့်အတိုင်း တရား အားထုတ်လျှင် အရဟတ္တဖိုလ်ကို အဘယ်မျှကြာအောင် အားထုတ်မှ ရပါမည်နည်း? ဟု မေးလျှောက်ပါသည်။
မြတ်စွာဘုရားက ဆင်စီးအတတ်၊ ချွန်းကိုင်အတတ်ကို ဗောဓိမင်းသား သင်ပေးသောဥပမာဖြင့်ပင် ပဓာနိယင်္ဂတရားငါးပါးနှင့် ပြည့်စုံသောရဟန်း၏ အရဟတ္တဖိုလ်ကို သိနိုင်သည့် အတိုင်းအတာအချိန်ကာလတို့ကို အကျယ်တဝင့် ဟောတော်မူပါသည်။
ဗောဓိမင်းသားက တရားတော်ကို ချီးကျူးလျှောက်ထားပြီး သရဏဂုံ မဆောက်တည်ပုံကို သဉ္ဇိကာပုတ္တကပြောဆိုရာ မိမိ သရဏဂုံကို ခံယူဆောက်တည် သည်မှာ ယခုအခါဖြင့်ဆိုလျှင် သုံးကြိမ်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း လျှောက်ထားပြောကြားသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ, ဋီကာတို့၌ ဗောဓိမင်းသား၊ ကောကနဒပြာသာဒ်နှင့်တကွ သုတ်တော်၌လာသော သိသင့်သောပုဒ်တို့ကို အကျယ်တဝင့် ဖွင့်ဆိုထားပါသည်။ မှတ်သားဖွယ် များစွာရှိပါသည်။
ကြောင်မြီးတို
ကြောင်မြီးတို (Lynx) သည် ကြောင်မျိုးရင်းဝင်ဖြစ်သည်။ ဥရောပတိုက်၊ အာရှတိုက်နှင့် မြောက်အမေရိကတိုက်တို့၏ မြောက်ဘက်ပိုင်းတွင်နေသည်။ ထိုဒေသများတွင် ယင်းကို (Lynx ၊ အသံထွက်: လျင့်ဇ်) ဟူ၍ခေါ်သည်။ ကြောင်မြီးတိုတွင် အမြီးငုတ်တို၊ ရှည်လျားသော ခြေတံ လက်တံ၊ ထောင်နေသောနားရွက်များရှိ၏။ ကြောင် မျက်စိသူငယ်အိမ်ကဲ့သို့ပင် ကြောင်မြီးတို၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်သည် နေ့ဖက်အလင်းများချိန်တွင် မျှင်⁠မျှင်ကလေး သေးသွယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၍၊ ညဉ့်ဖက်မှောင်ချိန်ရောက်မှ ကြီးမားဝိုင်းဝန်းလာသည်။
ကြောင်မြီးတိုသည် အလွန်မျက်စိလျှင်လေသည်။ ယုန်ပေါ သော အချိန်များတွင် ယုန်ကို ဖမ်းယူစားသောက်၏။ ယုန် မရသောအခါတွင် ကြက်၊ ငှက်နှင့် တိရစ္ဆာန်ငယ်တို့ကို သတ်ဖြတ်စားသည်။ သစ်ပင်အတက်၊ ရှဉ့်အလိုက် အလွန် ကောင်းလှသည်။ အသိုက်တွင်း ငှက်ငယ်များကို သတ်ဖြတ်ရာ၌၎င်း၊ တောကောင်ကလေးများကို ချောင်းမြောင်း ခုတ်ဖမ်းရာ၌၎င်း၊ ကြောင်မြီးတိုသည် ကျင်လည်သည်။
ဆောင်းရာသီကျရောက်၍ ရေခဲများဖုံးလွှမ်းသောအခါ အစာငတ်ပြတ်နေသည့် သတ္တဝါကလေးများကို ခုတ်ဖမ်း၏။ အစာ အလွန်ရှားပါးသောအခါများ၌ ငှက်သေများကိုပင် စားတတ်သည်။ အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရန် ကြောင်မြီးတို၌ ထူထဲသော သားမွေးရှိ၏။ ဆောင်းတွင်းအခါ ထိုသားမွေးသည် ပို၍ရှည်လာသည်။ ကြောင်မြီးတိုကို အချို့လူများက သားမွေးရလို၍ ဖမ်းဆီးကြ၏။ သို့သော် ယင်းကိုဖမ်းရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ အခုန်အပေါက် အပြေးအလွှားကလည်းမြန်၊ ရေကူးကလည်း သန်သောကြောင့် ကြောင်မြီးတိုသည် တမဟုတ်ခြင်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကြောင်မျိုးရင်းဝင် တိရစ္ဆာန်များ
တင်၊ ဦး (မြန်မာ့အလင်း)
၂ဝဝ၂ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် စပယ်ဦး စာပေ ဖြန့်ချိရေးက တတိယ အကြိမ် အဖြစ် ထုတ်ဝေ ဖြန့်ချိခဲ့တဲ့ ရွှေဥဩရဲ့ ‘တချိန်က ထင်ရှားခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ’ စာအုပ်ကို အခြေပြုပြီး “မြန်မာ့အလင်း ဦးတင်” အကြောင်းကို စုစည်း လွှင့်တင် ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
မြန်မာ့အလင်း ဦးတင်
မြန်မာ့အလင်း ဦးတင်သည် ၁၈၉၇ ခုနှစ်တွင်၊ ဩဂုတ်လ ၁ ရက်နေ့တွင် ကြံခင်းမြို့ ၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်က ကြံခင်းမြို့ အာရ်စီအမ်ကျောင်းတွင် ၇ တန်းအောင်ခဲ့သည်။
ရန်ကုန်မြို့ မြန်မာ့အလင်း သတင်းစာတိုက်တွင် ၁၉၄၇ ခုနှစ် အထိ အထွေထွေ မန်နေဂျာ အဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
ဦးတင်သည် ၁၉၄၂ ခုနှစ်၊ ဘီအိုင်အေ ခေတ်တွင် ရန်ကုန်မြို့တော် ငြိမ်းချမ်းရေး အဖွဲ ့ ဥက္ကဋ္ဌ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး ဂျပန်ခေတ် မြန်မာနိုင်ငံ အစိုးရ အတိုင်ပင်ခံ လွှတ်တော် အဖွဲ့ဝင် အဖြစ် ခန့်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
၁၉၄၅ ခုနှစ်၊ မေလမှ စ၍ ဖဆပလ အဖွဲ့ချုပ်တွင် ငွေထိန်း အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။၁၉၄၈ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၄ ရက်နေ့မှ စ၍ အစိုးရ အဖွဲ့တွင် ဘဏ္ဍာရေး ဝန်ကြီး အဖြစ် လည်းကောင်း၊ ကုန်သွယ်မှု တိုးတက်ရေးနှင့် ပစ္စည်း ထောက်ပံရေး ဝန်ကြီး အဖြစ် လည်းကောင်း၊ ၁၉၅၈ခု၊ အောက်တိုဘာလ၂၈ ရက်နေ့ အထိ ခန့်အပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
ဦတင်သည် ၁၉၄၈ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၂၂ ရက်နေ့တွင် တိုင်းပြည်ပြု လွှတ်တော် အမတ် အဖြစ် ရန်ကုန် မြို့မ (သိမ်ဖြူ) မှ လည်းကောင်း၊ ၁၉၅၂ ခုနှစ်၊ အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲကြီးတွင် ရွှေဘို မဲဆန္ဒနယ်မှ ပြည်သူ့ လွှတ်တော် အမတ် အဖြစ် လည်းကောင်း၊ ၁၉၅၆ ခုနှစ်၊ ရန်ကုန်မြို့ ကြည့်မြင်တိုင် တောင်ပိုင်း မဲဆန္ဒနယ်မှ ပြည်သူ့ လွှတ်တော် အမတ် အဖြစ် လည်းကောင်း၊ ရွေးကောက် တင်မြှောက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နေဝင်း အစိုးရ လက်ထက် ၁၉၅၈ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၃ဝ ရက်နေ့မှ ၁၉၆ဝ ပြည်နှစ်၊ မတ်လ ၃၁ ရက်နေ့ အထိ ပြည်သူ့ လွှတ်တော် ဥက္ကဋ္ဌ အဖြစ် ရွေးကောက် တင်မြှောက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
ဦးတင်သည် ၁၉၆ဝ ပြည်နှစ် နောက်ပိုင်းတွင် ရွေးကောက်ပွဲသို့ မဝင်တော့ဘဲ ထိုနှစ် ဧပြီလမှ စ၍ အစိုးရ အကြံပေး အဖွဲ့ဝင် လူကြီး တဦး အဖြစ် လည်းကောင်း၊ ၁၉၆၁ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၃ ရက်နေ့မှ ၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၈ ရက်နေ့ အထိ ရွေးကောက်ပွဲ ကော်မရှင် မင်းကြီးချုပ် အဖြစ် လည်းကောင်း၊ လုပ်ကိုင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
လူမှုဝန်ထမ်း လုပ်ငန်းများကို အများဆုံး လုပ်ကိုင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ရန်ကုန်မြို့ နှင်းဆီကုန်း ဘိုးဘွား စောင့်ရှောက်ရေး အဖွဲ့ကို ၄ - ၄ - ၄၃ ခုနေ့မှ စတင် ဖွဲ့စည်း တည်ထောင်၍ ဥက္ကဋ္ဌ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ရာ ကွယ်လွန်သည် အထိပင် ဖြစ်သည်။ နှင်းဆီကုန်း ဘိုးဘွား ရိပ်သာမှာ စေတနာဝန်ထမ်း တာဝန်ခံ အဖြစ် ဆောင်ရွက်စဉ်က မိမိအိမ်မှ ရေနွေးဗူး၊ လက်ဘက်ရည်ဗူးတို့ ထည့်ယူလာပြီး ဘိုးဘွားရိပ်သာ ရန်ပုံငွေမှ ကိုယ့်အတွက် ရေနွေးတခွက် မသောက်ဘဲ၊ စေတနာ ဝန်ထမ်းများ အကြား စံနမူနာပြ လုပ်ဆောင် သွားခဲ့သူ အဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။
မြန်မာ့ အလင်း ဦးတင်သည် ၁၉၇၈ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၃ ရက်နေ့၊ နံနက် ၇ နာရီ ၇ မိနစ် အချိန်တွင် အသက် ၈၁ နှစ် အရောက် ရန်ကုန်မြို့ ဝင်္ကပါ ရိပ်သာလမ်း၊ အမှတ် ၃ နေအိမ်တွင် လူကြီး ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန် သွားခဲ့သည်။ တဦးတည်းသော သမီး မထူးထူးလျှံနှင့် မြေး ၄ ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဒေါင်မာတင်၊ ရခိုင်မင်းသား
ဒေါင်မာတင်သည် ပေါ်တူဂီတို့၏အကူအညီဖြင့် ရခိုင်ထီးနန်းကို ရယူလိုသည့်ရခိုင်မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သည်။ ရခိုင်နိုင်ငံဘုရင် မင်းဇာရာကြီး၏ ဘုန်းတန်ခိုးဩဇာအာဏာသည် ဘင်္ဂလားပင်လယ်အော် အရှေ့မြောက်ပိုင်း ဂင်္ဂါမြစ်ဝှမ်းမှ ဧရာဝတီမြစ်ဝှမ်းထိ အာဏာစက် လွှမ်းမိုးလျက်ရှိပြီး ပေါ်တူဂီလူမျိုးများသည် မင်းရာဇာကြီး၏ ဘုန်းတော်ရိပ်ကိုခိုလှုံကာ နေထိုင်လျက်ရှိကြသည်။ ဤသို့ခိုလှုံနေကြသောပေါ်တူဂီလူမျိုးများမှာ ကုန်တင်ကုန်ချ အထမ်းသမား ၊ ရခိုင်ရေတပ်အမှုထမ်းများ၊ ခံတပ်မြေကတုတ် မြို့ရိုးလုပ်တတ်သူများ စသည်ဖြင့် အမျိုးမျိုးရခိုင်နိုင်ငံထဲတွင် အမှုထမ်းလျက်ရှိကြသည်။ ဘုရင့်အမှုတော်ကို မထမ်းပဲ ရာင်းဝယ်ဖောက်ကား လုပ်နေကြသော ပေါ်တူဂီ ကုန်သည်များကို စစ်တ ကောင်းမြို့အနီး “ဒယင်ဂါး” အရပ်၌ နေထိုင်ခွင့်ပြုထားသည်၊ ထိုပေါ်တူဂီများကို ထားရခြင်းမှာ ရခိုင်နယ်စပ်ကို မဂို ရန်မှ ကာကွယ်ပေးပါမည် ဟူသော သဘောတူညီချက်ဖြင့် ရခိုင်ဘုရင် မင်းရာဇာကြီးက ခွင့်ပြုထားရခြင်းဖြစ်သည်။ မဂိုမင်းသည် ၁၆၁၀ ပြည့်နှစ်တွင် ဘင်္ဂလားနယ်ကြီးကို သိမ်းပိုက်လိုက်သောကြောင့် မဂိုမင်း၏ပိုင်နက်မှာ စစ်တကောင်းနှင့်ယှဉ်၍ကပ်လျက်ရှိနေပေသည်။
ဟူဂလီမြစ်ဝှမ်းတွင် မဂို မင်း၏အရိပ်အာဝါသ ကိုမှီ၍နေထိုင်ကြသော ပေါ်တူဂီ များလည်းရှိသလို ၊ရခိုင်ဘုရင်ပိုင် စစ်တကောင်းမှ မိုင် (၃၀) ကျော်ကွာဝေးလှသော ဆွန်ဒစ် ကျွန်း၌လည်း ပေါ်တူဂီ များနေထိုင်လျက် ရှိကြသည်။
ကျောက်တွင်းကုန်းရွာ
ကျောက်တွင်းကုန်းရွာ
မြန်မာ့ကြွေထည်မြေထည်လုပ်ငန်း
မြန်မာ့ကြွေထည်မြေထည်လုပ်ငန်း၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် စက်ရုံ ပေါင်း(၁၅)ရုံနှင့် စက်ရုံခွဲ(၄)ရုံ၊ စုစုပေါင်း (၁၉)ရုံ ရှိသည်။ ၎င်း စက်ရုံများအနေဖြင့်-
​အောင်ပန်းချောင်ရွာ၊ အစုကြီး
အောင်ပန်းချောင်ရွာ၊ အစုကြီး
ဟိုချီမင်း
ဟိုချီမင်း(Ho Chi Minh) သို့မဟုတ် ငုယင်စင်တန်း(၁၉ရက်-မေလ-၁၈၉၀ ခုနှစ်)သည် ဗီယက်နမ်ဒီမိုကရက်တစ်သမ္မတနိုင်ငံ (နောက်ပိုင်းတွင် ဗီယက်နမ်ဆိုရှယ်လစ်သမ္မတနိုင်ငံ)၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး သမ္မတ(၁၉၄၅-၁၉၆၉)လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗီယက်နမ် ဂျော့ဝါရှင်တန်အဖြစ်လည်း ဗီယက်နမ်ကွန်မြူနစ်ပါတီက မကြာခဏခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဗီယက်နမ်အား အုပ်စိုးထားသည့် ပြင်သစ်တို့လက်အောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏အချိန်များကို များစွာအသုံးချခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။
အမည်
ဟိုချီမင်းဟူသည့်အမည်မှာ သူ၏ အမည်ရင်းမဟုတ်ချေ။ ၁၉၄၅ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ တော်လှန်ရေးအတွင်းတွင် ဤ ဟိုချီမင်းဟူသည့်အမည်ကို မှည့်ခေါ်ခဲ့သည်။ သူ၏ငယ်နာမည်မှာ ငုရင်စင်းတန်ဖြစ်သည်။ ကွန်ဖြူရှင်းရိုးရာအရ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ်တွင် ငုယင်တက်သန်ဟူသည့်အမည်သို့ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ဟိုချီမင်းအမည်အပြင် ငုယင်စင်းကွန်၊ ငုယင်တန့်သန်း၊ ငုယင်အိုက်ကုတ်၊ မစ္စတာဗောင်း၊ ဘ၊ မစ္စတာချင်၊ မစ္စတာထရန်၊ မစ္စတာလင်းစသည်ဖြင့်လည်း နာမည်အမျိုးမျိုး ခံယူခဲ့သည်။  ဟိုချီမင်းသည် အမည်ဝှက်(လွှဲ)ပေါင်း ၅၀  နှင့် ၂၀၀ ကြား အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု သိရသည်။ သူ၏ ကျော်ကြားသောအမည်မှာ ငုယင်အိုက်ကုတ်ဖြစ်ပြီး ငုယင်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အသုံးများဆုံးသော် ဗီယက်နမ်နောက်ဆုံးအမည်ဖြစ်ပြီး အမျိုးသားဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အိုက်ကုတ်မှာ တိုင်းပြည်ချစ်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဗီယက်နမ်ကွန်မြူနစ်များက ၎င်းအား ဘာ့ပ်ဟို(အန်ကယ်ဟို) ဟူ၍ ရည်ညွှန်းခေါ်ဆိုကြသည်။
ပင်လယ်ရပ်ခြားတိုင်းတပါး
သူသည် ပင်လယ်ရပ်ခြား နိုင်ငံများတွင် နှစ်ပေါင်း ၃၀ နီးပါမျှ လှည့်လည်သွားလာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဤနှစ်ပေါင်း ၃၀ မျှသော ကာလအတွင်း ပြင်သစ်၊ အင်္ဂလန်၊ ရုရှား၊ အမေရိကန်၊ ထိုင်း စသည့်နိင်ငံ အများအပြားသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုကာလအတွင်း သင်္ဘောကြမ်းတိုက်သမား၊ ထမင်းချက်၊ ဟိုတယ်စောင့်၊ ဓာတ်ပုံအချောပြင်ဆရာ၊ သတင်းစာ အယ်ဒီတာ၊ နိုင်ငံရေးသမား၊ ကမ္ဘာ့ကွန်မြူနစ်ပါတီအဖွဲ့ချုပ် ကိုယ်စားလှယ် စသည့် လုပ်ငန်းတာဝန်များကို လုပ်ကိုင် ထမ်းရွက်ခဲ့သကဲ့သို့ နယ်ချဲ့ သူလျှို၊ ပုလိပ် စုံထောက်များ၏ မျက်စိအောက်မှ ဈေးသည်၊ လယ်သမား၊ ဘုန်းကြီး၊ ကုန်သည်၊ စသဖြင့် အမျိုးမျိုး ရုပ်ဖျက်၍ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ဖူးသည်။ ဤနှစ်ပေါင်း ၃၀ အတွင်း အင်္ဂလိပ်ဘာသာ၊ ပြင်သစ်ဘာသာ စသည့် ဘာသာစကားများကိုလည်း ရေရေလည်လည် ပြောနိုင်၊ ရေးနိုင်၊ ဖတ်နိုင်သည်အထိ တတ်မြောက်ခဲ့သည်။
၁၉၁၁ ခုနှစ်ကုန်ခါနီးတွင် ပြင်သစ်နိုင်ငံသို့ La Touche Treville အမည်ရှိ သင်္ဘောဖြင့် လိုက်ပါခရီးထွက်ခဲ့သည်။ ငွေအလုံအလောက်မရှိသဖြင့် ထမင်းချက်အဖြစ် ၎င်းသင်္ဘောပေါ်တွင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ ခရီးထွက်ခဲ့သည်မှာ ဗီယက်နမ်နိုင်ငံ ဆိုင်ဂုံမြို့မှ ပြင်သစ်နိုင်ငံမာဆေးမြို့အထိ မိုင်ပေါင်း ၈၀၀၀ ခန့် ဝေးပြီး ထိုသို့ရောက်ရှိသည်အထိ သင်္ဘောလုပ်အားခရရှိသည်မှာ ပြင်သစ်ငွေ တစ်ဆယ်သာဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မာဆေးမြို့ရှိ ပြင်သစ်အရာရှိအိမ်တွင် အစေခံအဖြစ်ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ပြီး ထိုအိမ်ရှိ ပြင်သစ်အစေခံကလေးထံမှလည်း ပြင်သစ်ဘာသာကို ကြိုးစား သင်ယူခဲ့သည်။ ၁၉၁၂ ခုနှစ်တွင် သင်္ဘောပေါ်တွင် အကူမီးထိုးသမားအဖြစ်လိုက်ပါခဲ့ပြီး အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ ၁၉၁၂ မှ ၁၉၁၃ ခုနှစ်အထိ နယူးယောက်မြို့(ဟာလန်-HARLEM)နှင့် ဘော်စတွန်မြို့တို့တွင်လှည့်လည်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ပါကာဟောက်စ် ဟိုတယ်ကဲ့သို့သော နာမည်ကြီးဟိုတယ်တွင် ပေါင်မုန့်ဖုတ်သမားအဖြစ်လည်းကောင်း လုပ်ကိုင်ရင်းနေထိုင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် အင်္ဂလန်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အင်္ဂလန်ပြည်၊ လန်ဒန်မြို့တော်ရှိ အထက်တန်းလွှာ လူဂုဏ်တန်များ လာရောက်တည်းခို စားသောက်ကြသည့် ကာလ်တန်ဟိုတယ်(Carlton Hotel) တွင် ဧည့်ကြိုအဖြစ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် စာဖိုမှူးချုပ်ကြီး အောဂစ်တ် အက်စ်ကောဖီးယား(Auguste Escoffier)ကိုယ်တိုင် ကူညီစောင်မမှုကြောင့် ကိတ်မုန့်ဖုတ်သည့်ဌာနသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြန်သည်။
နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုများ
၁၉၄၅-၁၉၅၄ တွင် ပြင်သစ်အုပ်ချုပ်ရေးသမားများကို ဆန့်ကျင်သည့် တော်လှန်ရေးတွင် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဆိုဗီယက်ရုရှနှင့် တရုတ်တို့ထောက်ခံသော ကွန်မြူနစ်အုပ်ချုပ်ရေး ထွန်းကားလာခဲ့ပြီး ဗီယက်နမ်မြောက်ပိုင်းတွင် သမ္မတအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ်လည်းကောင်း ဦးဆောင်သော ဟိုချီမင်းက အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ တောင်ပိုင်းတွင်မူကား အမေရိကန်တို့ထောက်ခံသော ကွန်မြူနစ်အုပ်ချုပ်ရေးမဟုတ်သောအစိုးရက ဦးဆောင်ထားခဲ့ကြသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော်၊ ထိုအချိန်က အမေရိကန်သည် ဆိုဗီယက်နှင့်အပြိုင် စစ်အေးတိုက်ပွဲများကို ဆင်နွှဲနေရပြီး ဗီယက်နမ်နိုင်ငံတစ်ခုလုံးကိုလည်း ကွန်မြူနစ်အဖြစ် ရောက်ရှိသွားရန်မလိုလားခဲ့ချေ။
ထို့နောက် အမေရိကန်နှင့် တောင်ပိုင်းဗီယက်နမ်သည် ရွေးကောက်ပွဲအား လက်ကိုင်ထား၍ နိုင်ငံ၏အပိုင်းနှစ်ပိုင်းအား ပြန်လည်ပေါင်းစည်းမည်ဟူသည့် ကတိကို ပယ်ဖျက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဟိုချီမင်းဦးဆောင်သည့် ကွန်မြူနစ်အစိုးရဥပဒေ၏ စစ်ရေး၊ နိုင်ငံရေးအရ တောင်ပိုင်းဗီယက်နမ်၏ လယ်ယာစိုက်ခင်းများအား ပြန်လည်ရယူရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုကြာအောင် စစ်ပွဲများဆင်နွှဲခဲ့ကြပြီး ဗီယက်နမ်အမျိုးသား သန်းပေါင်းများစွာတို့ သေကြေပျက်စီးကြရသည်။ တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံနှင့် ဆိုဗီယက်ရုရှားတို့က မြောက်ပိုင်းဗီယက်နမ်၏ စစ်ရေးကြိုးစားမှုများကို ကူညီသကဲ့သို့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသည် တောင်ပိုင်းဗီယက်နမ်အား စစ်ကူပေးခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံး၌ ဟိုချီမင်းကွယ်လွန်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဗီယက်နမ်မြောက်ပိုင်းက အနိုင်ရရှိခဲ့ကြသည်။
ဟိုချီမင်းနှင့် မြန်မာပြည်
မြောက်ပိုင်းကွန်မြူနစ်တပ်များ ကို ထောက်ပံ့ရေးအတွက် စည်းရုံးရေး ခရီးစဉ် အဖြစ် ၁၉၅၈ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၄ ရက်မှ ၁၇ ရက် အထိ မြန်မာနိုင်ငံ သို့လာရောက် လည်ပတ်ခဲ့သည်။
ဆိပ်ကြီးရွာ၊ အလယ် (ခ) အလယ်ကုန်း
ဆိပ်ကြီးရွာ၊ အလယ် (ခ) အလယ်ကုန်း
ရှာတန်းရှည်ရွာ၊ စပါယ်ကုန်း
ရှာတန်းရှည်ရွာ၊ စပါယ်ကုန်း
မြေတံတားရွာ၊ ရှမ်းစု
မြေတံတားရွာ၊ ရှမ်းစု
ရွှေထွန်းဖြူရွာ
ရွှေထွန်းဖြူရွာ
ရင်ရှန်ရွာ၊ မူဆယ်မြို့နယ်
ရင်ရှန်ရွာ (Yinshan)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မူဆယ်ခရိုင်၊ မူဆယ်မြို့နယ်၊ လွယ်မကောက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၈၃၁၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လွယ်မကောက်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၉ ဦး၊ မ ၇၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၅၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မူဆယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပုညိုရွာ၊ ကံမမြို့နယ်
ပုညိုရွာ (Punyo)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ သရက်ခရိုင်၊ ကံမမြို့နယ်၊ ပုညိုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၇၅၁၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပုညိုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၃၉ ဦး၊ မ ၆၃၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၂၇၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကံမမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်ကျောက်ရွာ၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်
ဝမ်ကျောက်ရွာ (Wankyauk)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်၊ လွယ်လုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၁၈၉၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လွယ်လုံကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၈၅၉ ဦး၊ မ ၁၇၈၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၆၄၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကျင်းဒေါ့ရွာ၊ ချီဖွေမြို့နယ်
ကျင်းဒေါ့ရွာ(Kyindawt)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ ချီဖွေမြို့နယ်၊ မျောမောပါကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၂၈၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မျောမောပါကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၂ ဦး၊ မ ၅၄ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၉၆ ဦး နေထိုင်သည်။ ၎င်းရွာသည် တိမ်ကောသွားခဲ့သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ချီဖွေမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်ပန်ကွန်းရွာ၊ မိုင်းရှူးမြို့နယ်
ဝမ်ပန်ကွန်းရွာ (Wanpangkon)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ မိုင်းရှူးမြို့နယ်၊ ဟွေဟေးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၄၈၇၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟွေဟေးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၆၀ ဦး၊ မ ၉၇၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၉၃၅ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းရှူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တန်းပြင်းကြီးရွာ၊ ဘူးတလုံး
တန်းပြင်းကြီးရွာ၊ ဘူးတလုံး
ငပိတုံးကလေးရွာ၊ စပါယ်ကုန်း
ငပိတုံးကလေးရွာ၊ စပါယ်ကုန်း
တဲ့တဲ့ကူးရွာ၊ တဲ့တဲ့ကူး
တဲ့တဲ့ကူးရွာ၊ တဲ့တဲ့ကူး
တောပုန်းရွာ၊ ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်
တောပုန်းရွာ (Tawpone)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကောလင်းခရိုင်၊ ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်၊ ပင်းကြိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၅၂၆၄ ဖြစ်သည်။ ဒေသအခေါ်မှာ တော်ပုန်း ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆင်အိုးကြီးရွာ
ဆင်အိုးကြီးရွာ
တဲသုံးလုံးရွာ၊ အလယ် (ခ) အလယ်ကုန်း
တဲသုံးလုံးရွာ၊ အလယ် (ခ) အလယ်ကုန်း
သဘော့ချောင်းရွာ၊ တဲ့တဲ့ကူး
သဘော့ချောင်းရွာ၊ တဲ့တဲ့ကူး
စကားလွန်ကုန်းရွာ၊ စပါယ်ကုန်း
စကားလွန်ကုန်းရွာ၊ စပါယ်ကုန်း
လဲလူပင်
လဲလူပင်သည် ဩလာကေစီအီးမျိုးရင်းတွင်ပါဝင်၍ ယင်း ကို ရုက္ခဗေဒအမည်အားဖြင့် ဩလက်စကင်းဒင် ဟုခေါ်သည်။ လဲလူပင် သည် ချုံနွယ်ပင် မျိုးကြီးဖြစ်၍ မြန်မာနိုင်ငံအရပ်ရပ် ရွက်ပြတ်တော်များ၌ အနှံ့အပြား တွေ့ရသည်။ လဲလူပင်မှ အခေါက်ကို အဖျားရောဂါအတွက် အသုံးပြုကြ၍ အရွက်ကို ဟင်းချို၊ ဟင်းခါး ချက်ကာ စားသောက်ကြသည်။ လဲလူပင်ကို လဲလောပင်၊ တောင်လဲလူပင် ဟုလည်းခေါ်ကြသည်။
သာလှပင်စီ (အရှေ့စု)ရွာ၊ ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်
သာလှပင်စီ (အရှေ့စု)ရွာ (Tharhlapinsi(Ahsheysu))သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်၊ အိုးဘိုကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၄၅၀၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အိုးဘိုကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၁၂ ဦး၊ မ ၉၀၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၇၂၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ပန်ခန်ရွာ၊ ကျေးသီးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျေးသီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကကျီးတန်းရွာ၊ အစုကြီး
ကကျီးတန်းရွာ၊ အစုကြီး
စားကျက်ကြီးရွာ၊ စဉ့်ကူးမြို့နယ်
စားကျက်ကြီးရွာ (Sarkyetgyi)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ပြင်ဦးလွင်ခရိုင်၊ စဉ့်ကူးမြို့နယ်၊ ထုံးကြီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၁၈၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ထုံးကြီးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၆၂၉ ဦး၊ မ ၁၈၉၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၅၂၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စဉ့်ကူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝက်တိုးရွာ၊ ကံမမြို့နယ်
ဝက်တိုးရွာ (Wettoe)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ သရက်ခရိုင်၊ ကံမမြို့နယ်၊ ပုညိုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၇၅၁၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပုညိုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၃၉ ဦး၊ မ ၆၃၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၂၇၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကံမမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပိယဇာတိကသုတ်
မြတ်စွာဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ် “ချစ်လှစွာသော သေလွန်သွားသော တစ်ဦးတည်းသော သားလေးကို အကြောင်းပြု၍ လုပ်ငန်းကိုလည်း မလုပ်နိုင်၊ ထမင်းလည်း မစားနိုင်ဘဲ သုသာန်သို့သွား၍ ငိုကြွေးနေသော သူကြွယ်သည် ထိုအကြောင်းကို ဘုရားရှင်အား လျှောက်ထားသည့်အခါ ဘုရားရှင်က “သူကြွယ် ... သောက, ပရိဒေဝ, ဒုက္ခ ဒေါမနဿ ဥပါယာသတို့သည် ချစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကုန်၏။ ချစ်ခြင်းလျှင် အမွန်အစ ရှိကုန်၏”ဟု မိန့်ကြားတော်မူပါသည်။
ထိုသတင်းသည် နန်းတော်သို့ရောက်သွားလေရာ ကောသလဘုရင်ကလည်း သူကြွယ်၏စကားကိုသာလက်ခံပြီး မလ္လိကာမိဖုရားကို မေးမြန်းရာ မလ္လိကာမိဖုရားက “ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူသည့်အတိုင်း မှန်ကန်ကြောင်း” သံတော်ဦးတင်သည့် အခါ မလ္လိကာမိဖုရားကို ငေါက်ငမ်းပြီး မောင်းထုတ်ပါသည်။
မလ္လိကာမိဖုရားသည် နာဠိဇင်္ဃပုဏ္ဏားကိုခေါ်၍ ဘုရားရှင်ထံ သွားရောက်၍ မေးမြန်း လျှောက်ထားစေခဲ့ပါသည်။ ဘုရားရှင်က “မိသားစု ကွယ်လွန်သည့်အခါ သောကစသည်ဖြစ်ပုံကို အကျယ်ဟောပြတော်မူပါသည်။ နာဠိဇင်္ဃပုဏ္ဏားထံက တစ်ဆင့် ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူလိုက်သော ဒေသနာတော်ကို နည်းယူ၍ ဝဇိရာသတို့သမီး, ဝါသဘခတ္တိယာမင်းသမီး, ဝိဋဋူဘစစ်သူကြီး, မိမိ, ကာသိတိုင်း, ကောသလတိုင်းသူ ပြည်သားတို့ ပျက်စီးမှုအကြောင်းပြု၍ သောကအစရှိသည်တို့သည် ချစ်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပုံ၊ ချစ်ခြင်းလျှင်အမွန်အစရှိပုံကို ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဟောတော်မူကြောင်းကို အသီးအသီး (ပြန်လည် ပြောပြသည့်အခါ ကောသလ ဘုရင် သဘောပေါက်နားလည်ပြီး ခံတွင်းဆေး, မျက်နှာသစ်ပြီးလျှင် ဘုရားရှင် ရှိတော်မူရာသို့ နေရာမှထ, ပခုံးပေါ်တဘက်တင်ပြီးလျှင် “နမော တဿ” မဟာ ပဏာမဖြင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဥဒါန်းကျူးရင့်ပုံကို ပြဆိုသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ, ဋီကာတို့၌ မှတ်သားဖွယ်ရာ ဖွင့်ဆိုများ ပါရှိပါသည်။
လက်သန်းချီရွာ၊ လက်သန်းချီ
လက်သန်းချီရွာ၊ လက်သန်းချီ
၂၀၁၁ လစ်ဗျား စစ်ရေးစွက်ဖက်မှု
၂၀၁၁ လစ်ဗျား စစ်ရေးစွက်ဖက်မှုသည် ၂၀၁၁ ခုနှစ် မတ်လ ၁၇ ရက်နေ့တွင် ကုလသမဂ္ဂ လုံခြုံရေးကောင်စီမှ အတည်ပြုခဲ့သည့် အမှတ် ၁၉၇၃ ဆုံးဖြတ်ချက်အရ လစ်ဗျားနိုင်ငံ ဝေဟင်ပိုင်နက်တွင် ‘မပျံသန်းရဇုန်’ သက်ရောက်စေရန် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၊ ယူနိုက်တက် ကင်းဒမ်းနှင့် ပြင်သစ်နိုင်ငံတို့ ဦးဆောင်သော မဟာမိတ်တပ်မှ ၂၀၁၁ ခုနှစ် မတ်လ ၁၉ ရက်နေ့၌ လစ်ဗျားနိုင်ငံအား စစ်ရေးတိုက်ခိုက်မှုဖြစ်သည်။ ၂၀၁၁ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၅ ရက်နေ့မှစ၍ လစ်ဗျားနိုင်ငံတွင် ကဒါဖီ ဆန့်ကျင်ရေး လူထုဆန္ဒပြမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဖေဖော်ဝါရီလကုန်ပိုင်းမှစ၍ ကဒါဖီက စစ်အင်အားသုံး နှိမ်နှင်းခဲ့ရာ ဆန္ဒပြမှုမှ စစ်ပွဲအသွင် ပြောင်းလဲလာသည်။ လစ်ဗျားအစိုးရက အတိုက်အခံတပ်များအား လေကြောင်းမှ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုနိုင်ရန် အာရပ်အဖွဲ့ချုပ်မှ လစ်ဗျားနိုင်ငံ၌ ‘မပျံသန်းရဇုန်’ သတ်မှတ်ပေးရန် မတ်လ ၁၂ ရက်နေ့တွင် လုံခြုံရေးကောင်စီထံ အဆိုပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကိုးကား
Sommosse popolari in Libia del 2011 Líbiai repüléstilalmi zóna sah:Operation Odyssey Dawn
ကန်ပက်လက်မြို့
ကန်ပက်လက်မြို့ သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ချင်းပြည်နယ်၊ မင်းတပ်ခရိုင်၊ ကန်ပက်လက်မြို့နယ်၏ မြို့နယ်ရုံးစိုက်မြို့ ဖြစ်သည်။ ချင်းပြည်နယ်တွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော နတ်မတောင် (ဝိတိုရိယတောင်) တည်ရှိရာ မြို့နယ်ဖြစ်ပြီး ရှားပါးငှက်မျိုးများ နေထိုင်ရာ နတ်မတောင် အမျိုးသားဥယျာဉ်သည်လည်း ဤမြို့နယ်တွင် တည်ရှိသည်။
ဗြိတိသျှတို့ အုပ်ချုပ်စဉ်အခါကပခုက္ကူတောင်တန်းဒေသ ကို စီမံခန့်ခွဲအုပ်ချုပ်ရာ ပခုက္ကူခရိုင်၊ မြောက်ပိုင်းချင်းတောင်ခရိုင်၊ တောင်ပိုင်းချင်းတောင်ခရိုင်ဟု ခရိုင် ၃ ခု ခွဲထားသည်တွင် တောင်ပိုင်းချင်းတောင် ခရိုင်ဝန် ရုံးစိုက်ရာမြို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ပထဝီဝင်
ချင်း ဝိသေသတိုင်းတည်ရာ မြန်မာနိုင်ငံအနောက်ပိုင်းရှိ အနောက်ရိုးမ တောင်မြင့်တန်းကြီးတွင် မြင့်မားသော တောင်ထွတ်တောင်ထိပ်အများရှိသည့်အနက် ဝိတိုရိယတောင်ထိပ်ဟု ဗြိတိသျှတို့က ခေါ်ဝေါ်သော ခေါနုမထုန်း (နတ်မိမယ်) တောင်ဟု ချင်းတို့ကခေါ်သော ပေ ၁၀၀၁၈ မြင့်သော တောင်ထွတ်ကြီး၏ အရှေ့ဘက် ၁၂ မိုင်ကွာ ပေ ၆၂၇၄ မြင့်သော တောင်ရိုးပေါ်တွင် တည်နေပေသည်။ ထိုတည်နေရာမှ အရှေ့လောင်ဂျီတွဒ် ၉၄.၄ နှင့် မြောက်လတ္တီတွဒ် ၂၁.၁၂ လောက်တွင်ရှိသည်။
ရာသီဥတု
ပင်လယ်ရေပြင်ထက် ပေ ၆၀၀၀ ကျော်မြင့်သော ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင် တည်နေရကား ကန်ပက်လက်မြို့၏ ရာသီဥတုမှာ အေးချမ်းသာယာပြီး များသောအားဖြင့် နှင်းမြူများ ဆိုင်းလျက်ရှိသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် အအေးကဲသောကြောင့် ၂ ရက် ၃ ရက်မပြတ်‌ ရေခဲတတ်သည်။ ဘင်္ဂလားပင်လယ်အော် ကို မိုးကြည့်နေဘိသကဲ့သို့ မြင့်မားစွာ တည်နေသောကြောင့် အနောက်တောင်ရာသီလေကို ကောင်းစွာရရှိနေသည့်အားလျော်စွာ မိုးရာသီတွင် အဆက်မပြတ်လိုပင် မိုးရွာသွန်းသည်။ ဗြိတိသျှတို့ ကြီးစိုးစဉ်အခါက မြန်မာနိုင်ငံအလယ်ပိုင်း ရေနံချောင်း၊ ချောက်စသည်တို့တွင် ရေနံလုပ်ငန်း၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း၊ အုပ်ချုပ်မှုလုပ်ငန်း လုပ်ကြကုန်သော ဥရောပတိုက်သားတို့သည် ကန်ပက်လက်မြို့ကို နွေရာသီစခန်း အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ဝိတိုရိယ တောင်ရိပ်အောက်တွင် အာကာပြင်သို့ မတ်မတ်မားမားထိုးဝင်နေဘိသကဲ့သို့ အပြိုင်အဆိုင်ပေါက်ရောက်နေသည့် ထင်းရှူးတောများ၊ ရာသီလိုက်လှပ တင့်တယ်စွာပွင့်သော ချယ်ရီတောများမှာ ကန်ပက်လက်မြို့ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုမြော်ခင်းများပင်ဖြစ်ကြ၏။ ထိုဒေသတစ်ဝိုက် သဘာဝလှပဆန်းကြယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသည်တွင် အရောင်အသွေးအမျိုးမျိုးရှိသော သစ်ခွပန်းမျိုးစုံဖြင့် ဖြစ်ထွန်းရာဒေသလည်း ဖြစ်ပေသည်။
သမိုင်းကြောင်း
ဗြိတိသျှတို့ အုပ်စိုးစဉ်အခါက ကန်ပက်လက်မြို့မှာ ပခုက္ကူတောင်တန်းနယ်တွင်အပါအဝင်ဖြစ်၍ ပခုက္ကူ အရေးပိုင်လက်အောက် နယ်ပိုင်ဝန်ထောက်တစ်ဦးက ဆပ်ဒီဝီဇံနယ်အဖြစ်စီမံအုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ လွတ်လပ်ရေးရပြီးသည်နောက် မဆလခေတ်တွင် အထက်တွင်ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း ချင်းဝိသေသတိုင်းတွင် အပါအဝင်ဖြစ်လာသည်။ တောင်ပိုင်းချင်းတောင်ခရိုင်၊ အချက်အချာနေရာဖြစ် လာသည်။ ယခင်က ရခိုင်တိုင်း၊ စစ်တွေခရိုင်တွင် အပါအဝင် ဖြစ်သော ပလက်ဝနယ်၊ အရိုင်းနယ်ဟုခေါ်ခဲ့သော မတူပီနယ် နှင့် မင်းတပ်နယ်တို့မှာ ကန်ပက်လက်မြို့မှ စီမံအုပ်ချုပ်ရသော အဆိုပါ တောင်ပိုင်းချင်းတောင်ခရိုင် အပါအဝင်ဖြစ်သည်။
ကန်ပက်လက်မြို့တစ်ဝိုက် မြင့်မားမတ်စောက်ကြမ်းတမ်းသော တောင်ထွတ်တောင်ရိုးတို့မှာ ကန်ပက်လက်ချင်းတို့ မူရင်းဒေသဖြစ်၏။ ထိုဒေသတစ်ဝိုက်တွင် ယောချောင်းနှင့် ဆောချောင်းတို့၏မြစ်ဖျားခံ၍ ထိုချောင်းရိုးတို့တွင် ယင်းဒူး ချင်းများ နေထိုင်ကြသည်။ ကန်ပက်လက်မြို့မှာ စီမံအုပ်ချုပ်ရေးအတွက် သီးသန့်ဆောက်လုပ်ထားသော အစိုးရအရာရှိများ၊ ကာကွယ်‌ရေးတပ်များ ရုံးစိုက်ရာ အစိုးရမြို့သက်သက်ဖြစ်သည်။
လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး
ပြည်တွင်းလေကြောင်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးရှိနေသဖြင့် ကန်ပက်လက်သို့သွားရန် မခဲယဉ်းလှချေ။ ကျောက်ထုလေယာဉ်ပျံကွင်းမှ ၂ မိုင်မျှဝေးသော ယောမြို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ၁၅ မိုင်မျှ ကွာလှမ်းသော ဆောမြို့၊ ဆောမြို့မှသည် ကန်ပက်လက်အထိ တောင်ရိုးတောင်တန်းတို့ကို ကွေ့ကောက်တက်ရသည်။ ကုန်းလမ်းခရီးအားဖြင့်ဆိုသော် ပခုက္ကူသို့မဟုတ် ချောက်မြို့ တစ်ဖက်ကမ်းဖြစ်သော ဆိပ်ဖြူမြို့မှဆင်ဖြူကျွန်းမြို့ မင်းဘူးမကွေးမြို့များသို့ မော်တော်ယာဉ်ဖြင့် သွားရောက်နိုင်သည်။ ပခုက္ကူမြို့မှ သွားသော် ကုန်းလမ်းဖြင့် ၈၃ မိုင်ခရီးမျှရှိသည်။ ကန်ပက်လက်မြို့မှ မြောက်ဘက် မင်းတပ်မြို့၊ ချင်းတောင်မြောက်ပိုင်း ခရိုင်ဝန်ရုံးစိုက်ရာ ဖလမ်းမြို့တို့သို့ သွားရန် တောင်ပေါ်လမ်း ခရီးသည်။ မြို့နေလူတို့၏ စားသောက်ဖွယ်ရာနှင့် လူသုံးကုန်ပစ္စည်းများ အတွက် ဆောမြို့ကိုအမှီသဟဲပြုရသည်။ အမဲလိုက်ဝါသနာ ပါသူတို့၏အဖို့မှာမူ ကန်ပက်လက်မြို့တဝိုက်မှာ အမဲပစ်ရန် အလွန် ကောင်းသောစခန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ မြို့တည်ရာ နေရာတွင် တောင်ရိုးပေါ် အထီးတည်းတည်လျက်ရှိသော ကန်ကလေးကိုအကြောင်းပြု၍ ကန်ပက်လက် ဟုအမည်တွင်ကြောင်း သမိုင်းကျောက်စာများကဆိုသည်။
ကောဝိဒါဘိဝံသ၊ ဦး(မစိုးရိမ်ဆရာတော်)
မွေးဖွားခုနှစ်
မစိုးရိမ်ဆရာတော်ကြီး ဘဒ္ဒန္တ ကောဝိဒါဘိဝံသကို ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီး၊ ပုသိမ်မြို့၊ အသည်ကြီးရပ်နေ ခမည်းတော် ဦးမောင်စီ၊ မယ်တော် ဒေါ်သိန်းတင်တို့မှ ၁၂၈၉ ခု၊ ကဆုန်လဆုတ် (၈)ရက်နေ့မှာ ဖွားမြင်ခဲ့သည်။
ရဟန်းဖြစ်နှစ်
၁၃၀၈-ခု၊ တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့ ပညာသင်ကြားခဲ့သော ကျောင်းတိုက်များဓနုဖြူမြို့ ခင်မကန်ကျောင်းတိုက်၊ မန္တလေးမြို့ မစိုးရိမ်ကျောင်းတိုက်၊
သာသနာရေးဆောင်ရွက်ချက်များ
၁၃၁၇-ခုမှ ၁၃၆၆−ခုနှစ်တိုင် နှစ်ပေါင်း(၅၀)ကြာ မစိုးရိမ်ကျောင်းတိုက်၌ စာပေများပို့ချခဲ့သည်။ နွေရာသီ အထူးသင်တန်းအဖြစ် ရန်ကုန်မြို့၊ တောင်ဥက္ကလာ၊ ငွေကြာရံပရိယတ္တိစာသင်တိုက်တွင်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ စာပေများပို့ချခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဓမ္မာစရိယတန်းဆိုင်ရာ၊ ဝိနည်းကျမ်းအဖွင့်ဖြစ်သော ပါရာဇိကဏ်အဋ္ဌကထာကျမ်းပို့ချရာ၌ အထူး အောင်မြင်ကျော်ကြားသည်။ ဆရာတော်ကြီး၏ ၎င်းစာဝါပို့ချရာတွင် စာလိုက်သံဃာများ အလွန်များပြားလှသဖြင့် ကျောင်းရှေ့ သစ်ပင်များအောက်ကပင်လျင် သံဃာတော်များ စာဝါလိုက်ကြရသည်။ ဆရာတော်ကြီးသည် သူ့ခေတ်သူ့ခါအတွင်း အအောင်မြင်ဆုံး ပါရာဇိကဏ်ကျမ်းဆိုင်ရာ စာချအကျော်တစ်ပါးအဖြစ် မှတ်တမ်းပြုနိုင်သည်။ ““တိပိဋကပါဠိ မြန်မာအဘိဓာန်” ကျမ်းပြုအဖွဲ့ဝင်ဆရာတော်တစ်ပါးအဖြစ်လည်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
အကျဉ်းစံဘဝ
ဆရာတော်ကြီး၏ အမျိုးဘာသာ သာသနာနှင့်စပ်ဆိုင်လာလျှင် တက်တက်ကြွကြွ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပါဝင်ပြောဆိုလေ့ရှိသော သဘောထားကြောင့် ၁၉၉၀ ခု၊ စစ်အစိုးရအား သံဃာတော်များက ဝိနည်းတော်နှင့်အညီ ဓမ္မနည်းလမ်းကျကျ ပတ္တနိက္ကုဇ္ဇနကံ ဆောင်ရာဝယ် ဦးဆောင်ဆရာတော်တစ်ပါးအဖြစ် စွပ်စွဲကာ မတရားသဖြင့် ထောင်သုံးနှစ် (၂၂) လကြာ အကျဉ်းချခြင်းကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်။
ထမ်းဆောင်ခဲ့သောသာသနာ့တာဝန်များ
ဆရာတော်ဘုရားသည် -
ပြည်ပ သာသနာပြုလုပ်ငန်းများ
ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် သက်တော်ဝါတော် ကြီးမြင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း ဗုဒ္ဓသာသနာ မြန်မာပြည်က ပျောက်ကွယ်မည့်အရေး တွေ့မြင်ရသောအခါ၌ မျက်နှာလွှဲ မနေနိုင်အားပဲ အားတက်သရော ရှေ့တန်းမှပါဝင်ကာ ဟောပြောစည်းရုံး ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ နေဆဲဖြစ်သည်။ ၂၀ဝ၇ အောက်တိုဘာ ၂၇ တွင် ထူထောင်ခဲ့သော ပြည်ပရောက် မြန်မာရဟန်းတော်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် သာသနာ့မောဠိ - အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ မြန်မာရဟန်းတော်များ အဖွဲ့ချုပ်ကြီး၏ ပဓာနစေရ ဆရာတော်ကြီးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ဘဝနတ်ထံ ပျံလွန်တော်မူခြင်း
ကဏ္ဍ:ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ
လဲပင်
လဲပင်သည် လက်ပံပင်ကဲ့သို့ ဗုံဗာကစီအီးမျိုးရင်း(Bombacaceae; APG IV တွင် Malvaceae ပါဝင်သည်)တွင်ပါဝင်၍ ယင်း၏ ရုက္ခဗေဒအမည်မှာ ဆိုင်ဗာပင်တန်ဒရာ(Ceiba pentandra)ဖြစ်သည်။ လဲပင်ကို သဘောလက်ပံ သို့မဟုတ် မှို့ပင်ဟုလည်းခေါ်သည်။ လဲပင်၏ မူလပေါက် ရောက်ရာဒေသမှာ အနောက်အိန္ဒိယကျွန်းစုများနှင့် အမေရိကတိုက်အပူပိုင်း ဒေသများဖြစ်သည်။ ထိုဒေသများမှ အခြားတိုင်းပြည်များကို တစ်ဆင့်ယူ ဆောင်စိုက်ပျိုးကြရာ ယခုအခါ ဂျားဗားကျွန်းတွင် အများဆုံးစိုက်ပျိုးကြ သည်။ ဖိလိပိုင်ကျွန်း၊ မလ္လယု ကျွန်းဆွယ်နှင့် သီဟိုဠ်ကျွန်း တို့တွင်လည်း စိုက်ပျိုးကြသည်။ သို့သော် ဂျားဗားကျွန်းလေက် အမြောက်အမြား မစိုက် ပျိုးကြချေ။ ပေ ၃ဝ မှ ၄ဝ အထိမြင့်၍ ပင်စည်လုံးပတ်မှာ နှစ်ပေမှ သုံး ပေအထိရှိသည်။ ထိုအပင်ကို အောက်မြန်မာနိုင်ငံ၌လည်း စိုက်ပျိုးလေ့ ရှိသည်။ လဲပင်၏ အစေ့များရှိသော သီးတောင့်ထဲ၌ အလွန်အသုံးဝင်သည့် လဲများပါရှိသည်။ သီးတောင့်များရင့်သောအခါ ဆွတ်ခူး၍ အစေ့များနှင့် တကွ လဲများကို ထုတ်ယူပြီးလျှင် နေတွင်အခြောက်လှန်းထားရသည်။ ထို့ နောက် တောင်းများတွင်ထည့်၍ အစေ့နှင့်လဲ ကွဲသွားအောင် တုတ်ကန့် လန့်ဖြင့် မွှေပေးရသည်။ မွှေဖန်များသောအခါ လေးသောအစေ့များသည် တောင်းအောက်သို့ ကျဆင်းသွားပြီးလျှင် လဲများအပေါ်တွင် ရှိနေတော့၏။ ရရှိသောလဲများကို အထုပ်ကြီးများပြုလုပ်၍ လဲအများဆုံးအသုံးပြုရာ အမေရိ ကန်ပြည်ထောင်စုသို့ တင်ပို့ကြသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် လဲအများဆုံးထွက် သော ဒေသများမှာ ဂျားဗားကျွန်းနှင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတို့ဖြစ်သည်။ လဲနှင့် ဝါဂွမ်းကွာခြားသော အချက်တစ်ချက်မှာ လဲသည်ပိုးကဲ့သို့ နူးညံ့ သောကြောင့် ဝါကဲ့သို့ အထည်များရက်လုပ်ရန်အတွက် ချည်မျှင်ငင်၍ မရပေ။ လဲသည် အလွန်ရုန်းကန်တတ်သော သတ္တိရှိခြင်း၊ ရေတွင် မမြုပ် နိုင်သည့် ဖော့ဂုဏ်ရှိခြင်းနှင့် ရေအလွယ်တကူ မစိုစွတ်နိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် အထည်များရက်လုပ်ရန် အသုံးမဝင်သော်လည်း မွေ့ရာ၊ ခေါင်းအုံးများ ချုပ် လုပ်ရာ၌လည်းကောင်း၊ သင်္ဘောများတွင် အသုံးပြုသည့် အသက်ကယ်ခါး ပတ်၊ အသက်ကယ်အင်္ကျီများ ပြုလုပ်ရာ၌လည်းကောင်း အသုံးပြုကြသည်။ လေသူရဲများ၏အင်္ကျီတွင် အအေးလုံစေရန်လည်း လဲကိုထည့်၍ အသုံးပြုကြ သည်။ လဲဖြင့်ပြုလုပ်သော ပစ္စည်းများတွင် ပိုးမွှားများ ခိုအောင်းပေါက်ပွား နိုင်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် လဲဖြင့်ပြုလုပ်သည့် ကလေးကစားစရာ အရုပ်များ ကို မည်မျှပင် ညှစ်ပစ်လိုက်စေကာမူ ပုံပျက်မသွားဘဲ နဂိုအတိုင်း ပြန်ရှိနေ စေလေသည်။ လဲစေ့မှရသောဆီကို ဆပ်ပြာချက်ရာ၌လည်းကောင်း၊ အစား အသောက် ချက်ပြုတ်ရာ၌လည်းကောင်း အသုံးပြုကြသည်။ လဲပင်မှရသည့်အစေးသည် ဆေးဖက်ဝင်၏။ သစ်သားသည် ဖြူယောင်ယောင်ရှိ၍ အလွန်ပေါ့ပြီးလျှင် ပျော့သဖြင့် မခိုင်ခံ့ချေ။ လောင်းလှေ များ၊ မီးခြစ်များ ပြုလုပ်ရာ၌ အသုံးကျသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အာဖရိကတိုက်၏ သစ်ပင်များ ကဏ္ဍ:အမျှင်ပါသော အပင်များ
ဆင်အိုးချေရွာ
ဆင်အိုးချေရွာ
အဇာဘိုင်ဂျန် ပြည်နယ် (အီရန်)
အဇာဘိုင်ဂျန်ပြည်နယ်သည် အီရန်နိုင်ငံ၏ အနောက်မြောက် ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ရှေးအခါက အက်ထရိုးပတီးနီဟု ခေါ်သည်။ ထိုနယ်၏မြောက်ဘက်တွင် အဇာဘိုင်ဂျန်နိုင်ငံ၊ အနောက်ဘက်တွင် တူရကီနှင့် အီရတ်နိုင်ငံ၊ တောင်ဘက်တွင် ကာဒက်စတန်ပြည်နယ်၊ အရှေ့ဘက်တွင် ခမ်မဆဲနှင့်ဂျီလန် ပြည်နယ်တို့ အသီးအသီး တည်ရှိ၏။ စတုရန်းမိုင် ၄၁၁၅ဝ ကျယ်ဝန်း၍ တောင်ထူထပ်သော ပြည်နယ်ဖြစ်သည်။ မိုးလည်း ပါးသည်။ သို့သော် မြစ်ချောင်းများမှာ ဆီးနှင်းများမပြတ် အရည်ပျော်လာတတ်သောကြောင့် တစ်နှစ်လုံး ရေပြတ်သည် မရှိပေ။ အီရန်နိုင်ငံ မြေဩဇာအထက်သန်ဆုံးသော ဒေသ များတွင် အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
အဇာဘိုင်ဂျန်ပြည်နယ်တွင် ခဲ၊ သံ၊ ကြေးနီနှင့် အခြားဓာတ် သတ္တုများ ထွက်သည်။ သိုးမွေးချည်လည်း ထွက်သည်။ မြစ်ဝှမ်းများတွင် ဂျုံ၊ စပါး၊ မုယောစပါး၊ ဖူးပြောင်း၊ ဘီသွာ လျှော် စသည်တို့ကို စိုက်ပျိုး လုပ်ကိုင်သည်။ ကုလားအုပ်၊ မြင်းနှင့်နွားကိုလည်း အပါအဝင်ဖြစ်သည်။ အဇာဘိုင်ဂျန်ပြည်နယ်ကို အုပ်ချုပ်ရေးအလို့ငှာ အရှေ့အဇာ ဘိုင်ဂျန်ပြည်နယ်နှင့် အနောက်အဇာဘိုင်ဂျန် ပြည်နယ်ဟု ခွဲခြား ထား၏။ အရှေ့အဇာဘိုင်ဂျန်ပြည်နယ်၏ လူဦးရေမှာ ၂.၆ သန်း (၁၉၆၆)ဖြစ်၍ အနောက် အဇာဘိုင်ဂျန်ပြည်နယ်၏ လူဦးရေမှာ ၁သန်း (၁၉၆၆)ဖြစ်သည်။ တာဗရစ်မြို့သည် အရှေ့ အဇာဘိုင်ဂျန်ပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်၍ ရီဇာယဲမြို့သည် အနောက် အဇာဘိုင်ဂျန် ပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်သည်။
သခွတ်ကွင်းရွာ၊ တဲ့တဲ့ကူး
သခွတ်ကွင်းရွာ၊ တဲ့တဲ့ကူး
ရွှေလှေလေးရွာ၊ ဝက်ချောင်း
ရွှေလှေလေးရွာ၊ ဝက်ချောင်း
လခန်ရွာ၊ ချီဖွေမြို့နယ်
လခန်ရွာ(Lahkan)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ ချီဖွေမြို့နယ်၊ မျောမောပါကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၂၈၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မျောမောပါကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၂ ဦး၊ မ ၅၄ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၉၆ ဦး နေထိုင်သည်။ ၎င်းရွာသည် တိမ်ကောသွားခဲ့သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ချီဖွေမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သီးကုန်းရွာ၊ ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်
သီးကုန်းရွာ (Theekone)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကောလင်းခရိုင်၊ ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်၊ ပင်းကြိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၅၂၇၀ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
​သင်္ဘောချောင်း (အနောက်)ရွာ၊ တဲ့တဲ့ကူး
သင်္ဘောချောင်း (အနောက်)ရွာ၊ တဲ့တဲ့ကူး
ဝမ်ကျိန် (၁)ရွာ၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်
ဝမ်ကျိန် (၁)ရွာ (Wankying (1))သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်၊ လွယ်လုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၁၉၁၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လွယ်လုံကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၈၅၉ ဦး၊ မ ၁၇၈၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၆၄၀ ဦးနေထိုင်သည်။ ဒေသအခေါ်မှာ ဝမ်ကျိန် (ပေါ်)ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျိုင်းတုံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကံစုရွာ၊ စပါယ်ကုန်း
ကံစုရွာ၊ စပါယ်ကုန်း
ပုန်းဆိုးကြီး (၁)ရွာ၊ ကုန်းခင်
ပုန်းဆိုးကြီး (၁)ရွာ၊ ကုန်းခင်
ညောင်ပင်ကွင်းရွာ၊ ကံမမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကံမမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပန်ခန်ရွာ၊ ဝမ်ဟိုင်း
ပန်ခန်ရွာ (Panghkan)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ ကျေးသီးမြို့နယ်၊ ဝမ်ဟိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၄၁၉၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝမ်ဟိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၈၃၆ ဦး၊ မ ၂၉၃၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၇၇၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျေးသီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သပြုချောင်းရွာ၊ သရောဘုန်း
သပြုချောင်းရွာ၊ သရောဘုန်း
ကြည့်မှန်
thumb ကြည့်မှန် (mirror) သည် ရှုကြည့်ရန် မှန်ကို ဆိုလိုသည်။ ယခုခေတ် တွင် ကြည့်မှန်အမျိုးမျိုး လုပ်နိုင်ကြသော်လည်း၊ သမိုင်းမစမီ ရှေးပဝေဏီအခါကမူ ကြည့်မှန်များကို မပြုလုပ်တတ်ကြသေးချေ။ ထိုခေတ်လူများသည် မိမိတို့အရိပ်ကို ကြည့်မြင်လိုက ရေအိုင်များ၌သာလျှင် မြင်နိုင်ကြသည်။ တဖြည်းဖြည်း ယဉ်ကျေးလာသောအခါ ကြေးပြားကြီးများကို ချောမွတ် ပြောင်လက်အောင် တိုက်ချွတ်အရောင်တင်၍ မိမိတို့၏ အရိပ်ကို ကြည့်ကြသည်။ အီဂျစ်၊ ဂရိ၊ ရောမလူမျိုးတို့သည် ထိုကြေးပြားကြီးမျိုးကို ကြေးနီနှင့် သံဖြူ ရောစပ်ပြုလုပ်၍ အချောပွတ်ကာ သုံးစွဲခဲ့ကြသည်။ ယင်းသို့ အရိပ်ထင်အောင် အချောပွတ်ထားသော ကြေး စသည့်သတ္တုပြားကို မြန်မာတို့က 'ကြေးမုံ'ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
မှန်ချပ်၏တစ်ဖက်တွင် ခဲရည်၊ သို့မဟုတ် သံဖြူရည်သုတ်ထားသော ကြည့်မှန်များသည် ၁၃ ရာစု အတွင်းတွင်မှ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ ကြည့်မှန် ပြုလုပ်ပုံနည်းသည် အဆင့်ဆင့် တိုးတက်လာရာ၊ ၁၇ ရာစုသို့ ရောက်သောအခါ ဗင်းနစ်မြို့သား တို့သည် ပြဒါးနှင့် သံဖြူရောစပ်ထားသည့် သတ္တုရည်ဖြင့် သုတ်ထားသော မှန်များကို တီထွင်လာကြ လေသည်။ ဤသို့ ပြဒါးကို အသုံးပြုရာ၌ ပြဒါးခိုးဟပ်၍ ပြုလုပ်သူအများ သေကြေ ပျက်စီးရခြင်း၊ ကြည့်မှန်တစ်ချပ် ပြီးရန် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြန့်ကြာခြင်းများ ရှိသော်လည်း ဤနည်းကို ၁၈၅၅ ခုနှစ်တိုင် သုံးစွဲခဲ့ကြ၏။ ထိုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ မှန်ချပ်များ၏ ကျောဖက်ကို ဆီးလဗား နိုက်ထရိတ်ဖြင့် သုတ်ပေးသောနည်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ဤသို့သော နည်းကောင်းပေါ်လာစေကာမူ အပေါစား ကြည့်မှန်များအတွက် ပြဒါးသုတ်သည့်အလုပ်မှာ သုံးမြဲ သုံးနေသေး၏။ အကောင်းစား ကြည့်မှန်ကို လိုသော အရွယ်အတိုင်း စိန်ဖြင့် ဖြတ်ယူသည်။ ထို့နောက် စက်ကိရိယာများဖြင့် ရေနှင့်သဲကို အသုံးပြုကာ ချောမွတ်အောင်တိုက်သည်။ ထောင့်များကို သဲကျောက်ဖြင့်စား၍ ကြိတ်သက္ကလတ်ထူထူနှင့် ပွတ်တိုက်ပြီး စောင်းသတ်ပေးသည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ငွေရောင် သုတ်သောအခန်းတွင် စောင်ထူထူခင်းထားသည့် ပူနွေးသော စားပွဲပေါ်၌ ထိုမှန်ချပ်ကို တင်ထားသည်။ ထို့နောက် ဆီးလဗားနိုက်ထရိတ်၊ အမ်မိုးနီးယား၊ တာ⁠တာရစ် အက်စစ်တို့ ပေါင်းထားသောအရည်ကို လောင်းချသောအခါ ငွေသားသည် အောက်ခံစားပွဲ၏ အပူရှိန်ဖြင့် မှန်တွင် စွဲကပ်သွားသည်။ နောက်ခံငွေသား ခြောက်သွားသောအခါ ငွေသားနှင့် လေမထိမိအောင် ထိုငွေသား ပေါ်တွင် ဆေးသုတ်ပေး၏။ ဤနည်းဖြင့် ကြည့်မှန်အရွယ်အမျိုးမျိုးကို တစ်နာရီအတွင်း ပြုလုပ်ပြီးစီးနိုင်သည်။
ယခုခေတ်တွင် သိပ္ပံပညာများ ထွန်းကားလာသည့်အတိုင်း သိပ္ပံပညာရပ်များတွင် အသုံးပြုရန် အတွက် မျက်နှာပြင်ညီသော ကြည့်မှန်များအပြင် ကြည့်မှန်အခုံးများ၊ ကြည့်မှန်ခွက်များကို ပြုလုပ်ယူကြသည်။ မျက်နှာပြင် ညီညာသော ကြည့်မှန်ပေါ်တွင် ကြည့်သူ၏အရိပ်သည် ပကတိအတိုင်း တည့်⁠တည့်မတ်မတ် ကြည့်မှန်ရှေ့၌ ကြည့်သူဝေးသလောက် ကြည့်မှန်နောက် ဝေး⁠ဝေးတွင် အရိပ်ထင်သည်။ သို့ရာတွင် ဘယ်နှင့် ညာကား မှားလျက်နေသည်။ ထိုအရိပ်ကို ပုံရိပ်ယောင်ဟု ခေါ်သည်။ ပုံရိပ်ယောင်ဆိုသည်မှာ ကားချပ်ပေါ်တွင် ထင်အောင် ဖမ်းယူ၍ မရနိုင်သော ပုံရိပ်ကို ဆိုလိုသည်။
မျက်နှာပြင်ခုံးသော ကြည့်မှန်ပေါ်တွင် ကြည့်သူ၏အရိပ် သည် ကြည့်မှန်နောက်တွင် မတ်တတ်ပေါ်သော်လည်း ပုပုကွကွ ဖြစ်ကာ ပကတိထက် အရိပ်တိုနေသည်ကို တွေ့ရပေမည်။ ထိုအရိပ်မှာ ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်သည်။ မျက်နှာပြင်ခွက်သောကြည့်မှန် ပေါ်တွင်မူ ကြည့်သူသည် ကြည့်မှန်နှင့် ကြည့်မှန်၏ အလင်း ဆုံချက်တို့အကြားတွင်ရှိလျှင် ကြည့်သူ၏အရိပ် ကြည့်မှန် နောက်တွင် မတ်တတ်ပေါ်သော်လည်း ပကတိထက်ပို၍ အရိပ်ရှည် ထွက်နေသည်ကို တွေ့ရပေမည်။ ထိုအရိပ်မှာလည်း ပုံရိပ်ယောင်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကြည့်သူသည် ကြည့်မှန် ခွက်၏ ဗဟိုချက်ကို လွန်၍ရပ်နေလျှင် ကြည့်သူ၏အရိပ်သည် ကြည့်မှန်ရှေ့တွင် စောက်ထိုးပေါ်၍ ပကတိထက် အရိပ်တိုသည် ကို တွေ့ရပေမည်။ ထိုအရိပ်ကား ပုံရိပ်စစ် ဖြစ်သည်။ ပုံရိပ်စစ် ဆိုသည်မှာ ကားချပ်ပေါ်တွင် အရိပ်ထင်အောင် ဖမ်းယူ၍ ရနိုင်သော ပုံရိပ်ကို ဆိုလိုသည်။ ထိုအချက်ကို သိသာရန် ကြည့်မှန်ခွက်တစ်ခုဖြင့် နေ၏အရိပ်ကို မှန်ရှေ့မှာ ထောင်ထားသော စက္ကူပေါ်သို့ ကျရောက်အောင် ဖမ်းယူလျှင် စက္ကူကို မီးစွဲလောင်သည်ကို တွေ့ရပေမည်။
နက္ခတ်တရာများ ကြည့်ရန်အတွက် စီမံပြုလုပ်ထားသော အဝေးကြည့် မှန်ပြောင်းကြီးများတွင် ကြည့်မှန် ခွက်များကို အသုံးပြုကြသည်။ အမေရိကန်နိုင်ငံ မောင့်ပလိုမာ၌ရှိသော နက္ခတ်တာရာကြည့် မှန်ပြောင်းတွင် အသုံးပြုသော ကြည့်မှန် ခွက်ကြီးများ အချင်းလက်မ ၂ဝဝ ရှိ၍ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ထိုကြည့်မှန်ခွက်ကြီး၏ မှန်သားမှာ ပထမတန်းစားဖြစ်၍ ချောမွတ်ပြောင်လက်အောင် ပြုလုပ်ရာ၌ လပေါင်းများစွာ ချောမွှတ်အောင် လုပ်ရသည်။
ဝမ်ပိန်းလျန်ရွာ၊ မိုင်းရှူးမြို့နယ်
ဝမ်ပိန်းလျန်ရွာ (Wanpinghlan)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ မိုင်းရှူးမြို့နယ်၊ ဟွေဟေးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၄၈၈၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟွေဟေးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၆၀ ဦး၊ မ ၉၇၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၉၃၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းရှူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဂွေးချောင်းရွာ၊ ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်
ဂွေးချောင်းရွာ (Gwaychaung)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်၊ အုန်းနှဲကျောတန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၄၅၁၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အုန်းနှဲကျောတန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၉၁ ဦး၊ မ ၉၆၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၈၅၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရွှေလှေကြီးရွာ၊ ဝက်ချောင်း
ရွှေလှေကြီးရွာ၊ ဝက်ချောင်း
ကလေးဝမြို့
ကလေးဝမြို့ သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကလေးခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။ အထက်ချင်းတွင်းခရိုင် မြစ်သာမြစ်နှင့် ချင်းတွင်းမြစ်တို့ ပေါင်းဆုံရာအရပ်၌ ကလေးဝမြို့ တည်ရှိသည်။ ချင်းတွင်းမြစ်ကြောင်းအားဖြင့် ကလေးဝမြို့မှာ ကင်းတပ်မြို့မှ တောင်ဘက် မိုင် ၄ဝ အကွာ ချင်းတွင်းမြစ်၏ လက်ယာကမ်းတွင် တည်ရှိ၍ ကလေးဝနယ်နှင့် ကလေးဝမြို့နယ် ရုံးစိုက်ရာ မြို့ ဖြစ်သည်။ ကလေးဝမြို့နယ်တစ်ခုလုံးမှာ အနောက်ရိုးမတောင်ခြေပေါ်တွင် တည်ရှိ၍ တစ်နှစ်လျှင် ပျမ်းမမိုးရေချိန် လက်မ ၇ဝ ခန့် ရွာသွန်းလေသည်။ ကလေးဝမြို့နယ်ကို ၁၉ဝ၁ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်း ကောက်ယူပြီးနောက်မှ မြို့နယ် အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့၏။ ကလေးဝမြို့၏ လူဦးရေမှာ ၂၂၃ဝ (၁၉၅၃ ခု)ဖြစ်သည်။
ချောင်းသစ်ရွာ
ကိုးကား
ချောင်းသစ်ရွာ
စခန်းကလေးရွာ၊ ဝဲကြီး
စခန်းကလေးရွာ၊ ဝဲကြီး
နမ့်ဝါရွာ၊ မူဆယ်မြို့နယ်
နမ့်ဝါရွာ (Namwar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မူဆယ်ခရိုင်၊ မူဆယ်မြို့နယ်၊ လွယ်ဝိန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၈၂၇၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လွယ်ဝိန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၂၇ ဦး၊ မ ၃၇၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၈၀၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မူဆယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
NGC 158
NGC 158 သည် စီတပ် ကြယ်စုတန်းမှ ကြယ်စုံတွဲဖြစ်ပြီး၁၈၈၂ တွင် Wilhel Tempel ဆိုသူက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
သရောဘုန်း (အလယ်စု)ရွာ၊ သရောဘုန်း
သရောဘုန်း (အလယ်စု)ရွာ၊ သရောဘုန်း
ပွတ်စုရွာ၊ ကံမမြို့နယ်
ပွတ်စုရွာ (Putsu)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ သရက်ခရိုင်၊ ကံမမြို့နယ်၊ ပွတ်စုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၇၄၆၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပွတ်စုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၂၁ ဦး၊ မ ၅၂၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၉၄၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကံမမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခမောင်းတက်ရွာ၊ ငမဲပြင်
ခမောင်းတက်ရွာ၊ ငမဲပြင်
မိုးကြိုးရွာ
မိုးကြိုးရွာ
ကုလသမဂ္ဂ လုံခြုံရေးကောင်စီ အမှတ် ၁၉၇၃ ဆုံးဖြတ်ချက်
လစ်ဗျားနိုင်ငံကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ချမှတ်သော ကုလသမဂ္ဂ လုံခြုံရေးကောင်စီ ဆုံးဖြတ်ချက် ၁၉၇၃ ကို မတ်လ ၁၇ ရက်နေ့ ၂၀၁၁ တွင်ချမှတ်သည်။ ပြင်သစ်၊ လက်ဘနွန်နှင့် ဗြိတိန်တို့က လုံခြုံရေးကောင်စီသို့ အဆိုတင်သွင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အတည်ပြုရေးအတွက် လုံခြုံရေးကောင်စီ အဖွဲ့ဝင် ၁၀ နိုင်ငံ (ဘော့စနီးယားနှင့် ဟာဇီဂိုဗီးနား၊ ကိုလမ်ဘီယာ၊ ဂါဘွန်၊ လက်ဘနွန်၊ နိုက်ဂျီးရီးယား၊ ပေါ်တူဂီ၊ တောင်အာဖရိက နှင့် အမြဲတမ်းအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများဖြစ်သော ပြင်သစ်၊ ဗြိတိန်နှင့် အမေရိကန် ပြည်ထောင်စု) တို့က ထောက်ခံမဲ ပေးကြသည်။ ကျန် ၅ နိုင်ငံ (ဘရာဇီးလ်၊ ဂျာမနီနှင့် အိန္ဒိယ၊ အမြဲတမ်းအဖွဲ့ဝင် နိုင်ငံများထဲမှ တရုတ်နှင့် ရုရှ) တို့က ကြားနေကြသည်။
ယင်းဆုံးဖြတ်ချက်မှ ချက်ချင်း ‘အပစ်အခတ်ရပ်စဲရန်’ တောင်းဆိုထားပြီး နိုင်ငံတကာ အသိုင်းအဝိုင်းမှ လစ်ဗျားဝေဟင်ပိုင်နက်တွင် ‘မပျံသန်းရဇုန်’ သတ်မှတ်ရေးဆွဲရန်နှင့် အရပ်သားများအား ကာကွယ်ရန် မည်သို့သော နည်းလမ်းမျိုးနှင့်မဆို ဆောင်ရွက်ရန် ခွင့်ပြုချက်ပေးထားသည်။
ကြို့ပင်
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ပင်လယ်ပြင်မှ ပေ ၃ဝ⁠ဝဝ အထိ မြင့်သော ကုန်းမြင့်ဒေသရှိ သစ်တောများ၌ ကြို့ပင်များကို တွေ့ရသည်။ ကြို့ပင်၏အမြင့်သည် ပေ ၈ဝ အထိရှိ၍ ပင်စည်လုံးပတ်မှာ ၁ဝ ပေအထိ ရှိသည်။ ကြို့ပင်သည် နွေအခါ၌ အရွက်များ စုံလင်ဝေဆာစွာရှိ၍ အရိပ်ကောင်း ပေးနိုင်သည်။ ကြို့ပင်၏အခေါက်သည် မွဲပြာရောင်ရှိ၍ ကြမ်းသည်။
ကြို့ပင်သည် မိုးပါးသောအရပ်နှင့် မိုးများသောအရပ် ၂ ရပ်စလုံး၌ ပေါက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အန္ဒိယနိုင်ငံ မိုးပါး ခြောက်သွေ့သော ဒေသများတွင် ကြို့ပင်ကို အရိပ်ရရန်အတွက်သာမဟုတ်၊ အသီးနှင့် အရွက်ရရန်အတွက်ပါ စိုက်ပျိုးကြသည်။ အသီးကိုစားသုံးနိုင်၍ အရွက်ကို ကျွဲနွားကျွေးနိုင်သည်။ ကြို့ပင်စိုက်ရာတွင် အစေ့ကိုဖြစ်စေ၊ ကိုင်းဖြတ်ကို ဖြစ်စေ စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။ ကြို့သီးမှည့်၏ အရသာမှာ မချဉ်တချဉ် ဖြစ်၍ နွေရာသီတွင် အေးမြသောအရသာ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ကြို့သား၏အရောင်မှာ နီကြန့်ကြန့် ဖြစ်သည်။ ပျဉ်းတွဲ မာကျောသောကြောင့် ကြို့သားကို လွှဖြင့် ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ဖြတ်ရသည်။ သို့သော် ခိုင်ခံ့၍ လေးလံသဖြင့် လှည်းဘီးဝင်ရိုးများ ပြုလုပ်ရန် အလွန်ကောင်းသည်။ ထွန်၊ ထယ်၊ စူးဆောက် လက်ကိုင်ရိုး၊ ဆီကြိတ်ဆုံ၊ ကြံကြိတ်ဒလိမ့်တုံး၊ ကျည်ပွေ့များ ပြုလုပ်ရန် အတွက်လည်း ကောင်းမွန်သည်။ ပွတ်ခံရန်လည်းကောင်း၍ ရေနံတင်တွဲသဗ္ဗာန်တို့၏ ကုန်းပတ်ကို ကြို့သားဖြင့် ခင်းလေ့ရှိသည်။
ကြို့ပင်နှင့် အမည်အားဖြင့် ဆင်တူရိုးမှားဖြစ်သော ကြို့ဖိုပင်လည်း ရှိသေးသည်။ ကြို့ဖိုပင်များကို ပဲခူးရိုးမတောင်နှင့် တနင်္သာရီတိုင်းတို့၌ တွေ့ရသည်။ ကြို့ဖိုပင်သည် ကြို့ပင်လောက်ပင် ရှိသော်လည်း ပင်စည်သက်သက်၏ အလျားမှာတိုသည်။ ကြို့ဖိုသားမှာ မာ၍ လှည်းပုံတောင်း ပြုလုပ်ရန် ကောင်းသည်။ ကြို့ဖိုကို တစ်ခါတစ်ရံ တောသရက်ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။
စေတီဦးရွာ၊ ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်
စေတီဦးရွာ (Zaydiu)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကောလင်းခရိုင်၊ ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်၊ ပင်းကြိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၅၂၆၃ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လည်ဘူးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဗာဟိတိကသုတ်
ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ ... သီတင်းသုံးတော်မူနေစဉ် “ဝိညူ သမဏ ဗြာဟ္မဏတို့ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်သော ကာယသမာစာရ၊ ဝစီသမာစာရ၊ မနောသမာစာရ ဘုရားရှင် ခွင့်ပြုတော်မမူပုံ၊ အကုသလ၊ သာဝဇ္ဇ၊ သဗျာဗဇ္ဈ၊ ဒုက္ခဝိပါကဖြစ်သော ကာယသမာစာရ၊ ဝစီသမာစာရ၊ မနောသမာစာရ၊ ဝိညူ သမဏဗြဟ္မဏတို့ မကဲ့ရဲ့သော ကာယသမာ စာရ၊ ဝစီသမာစာရ၊ မနောသမာစာရ ဘုရားရှင်ပြုတော်မူပုံ အနဝဇ္ဇ၊ အဗျာဗဇ္ဈ၊ သုခဝိပါက ကာယသမာစာရ၊ ဝစီသမာစာရ၊ မနောသမာစာရတို့နှင့် ဘုရားရှင်သည် အလုံးစုံသော အကုသိုလ်တရားတို့ကို ပယ်ခြင်း၊ အလုံးစုံသော ကုသိုလ်တရားတို့နှင့် ပြည့်စုံခြင်းကို ချီးမွမ်းတော်မူပြီး ဘုရားရှင်သည် အလုံးစုံသော အကုသိုလ်တရားတို့ကို ပယ်တော်မူပြီးပုံ၊ ကုသိုလ်တရားတို့နှင့်သာ ပြည့်စုံတော်မူပုံကို ကောသလမင်းက မေးလျှောက်အပ်သောဓမ္မအသီးအသီးတို့ကို အချက်ကျကျ ဖြေကြားတော်မူသည့်အခါ ကောသလဘုရင်က အနုမောဒနာကထာကို လျှောက်ထားပါသည်။ အစိရဝတီ မြစ်ရေ ဥပမာဖြင့် ဗာဟိတိကတိုင်းဖြစ် အဝတ်ကို လှူဒါန်းပြီး ပြန်သွားပါသည်။ အရှင်အာနန္ဒာထေရ်သည် ဘုရားရှင်ထံတော်သို့ရောက်သည့်အခါ ကောသလဘုရင်၏ မေးမြန်းပုံနှင့် မိမိ၏ ဖြေကြားခဲ့ပုံကို ဘုရားရှင်အား လျှောက်ထားပါသည်။ ဘုရားရှင် အနုမောဒနာပြု လက်ခံအတည်ပြုပုံ၊ ရဟန်းတို့က ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ လက်ခံကြပုံတို့ကို အကျယ်ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
ပုန်းဆိုးကြီး (၂)ရွာ၊ ကုန်းခင်
ပုန်းဆိုးကြီး (၂)ရွာ၊ ကုန်းခင်
ဗာဟိတိကသုတ်
အဋ္ဌကထာ, ဋီကာတို့၌ မှတ်သားဖွယ် ဖွင့်ဆိုချက်များရှိပါသည်။ ပါဠိတော်၌ အသေးစိတ် အပြည့်အစုံရှိပါသေးသည်။