cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ခေါင်းပေါင်း
နောက်ခံသမိုင်း
ဝန်ကြီး ပဒေသရာဇာ ကလည်း လယ်သမားဘွဲ့ တျာချင်းတွင် "ပုဆိုးအင်္ကျီ စုတ်ပဲ့ပြီ" "နီခေါင်းပေါင်း တွတ်တွတ်ကယ်နှင့်လေး" ဟု စပ်သဖြင့် တောနေလယ်သားတို့ ပဝါနီကို ခေါင်းပေါင်းခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
ကုန်းဘောင်ခေတ်
မင်းတို့အတွက် ဗောင်းကိုမူ ခေါင်းအရွယ်အတိုင်း အသင့်ချုပ်ထားလေ့ ရှိသည်။ နန်းမဆောင် တည့်တည့်၌ ဗောင်းတော်ဆောင် ရှိသည်။ ဗောင်းတော်၊ သရဖူတော်၊ မကိုဋ်တော်၊ ပတ္တမြားဗောင်းတော်၊ နဝရတ်ဗောင်းတော်၊ ရွှေသားဗောင်းတော်၊ ငွေသားဗောင်းတော်၊ ပကတိဗောင်းထုပ်တော်၌ ရွှေသားရွှေတွန့်တပ်ဗောင်းတော်၊ စိန်တွယ်ဗာင်းတော်၊ မြတွယ်ဗောင်းတော်များ ထားရှိသောကြောင့် ဗောင်းတော်ဆောင်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်းတို့ ဗောင်းတော်မှာ ဦးခေါင်းအနာက်ဘက်၌ တစ်စသာ မတ်မတ်ထောင်သည်။ ဖြောင့်မှန်ခြင်းကို ဖော်ပြလိုရင်း ဖြစ်သည်။ အခြား မင်းသား မှူးမတ်တို့မှာ ဗောင်းနှစ်စ ထုတ်ရသည်။ ရတနာပုံခေတ်တွင် ရွှေနန်းတော် တံခါးနီသို့ဝင်လျှင် မည်သည့်အမှုထမ်းအရာထမ်းမဆို ပေါင်းဖြူပေါင်းရရာ လွှတ်နန်းဌာနအဝဝတို့၌ တဖွေးဖွေးရှိသည် ဆို၏။
ပေါင်းဖြူ ပေါင်းနည်းများ
ပေါင်းဖြူကို ဖော့လုံး၊ ဆင်က၊ နရန်းထုတ်၊ တစ်စထောင်၊ ဆန်အိတ်ကျနည်းတို့ဖြင့် ပေါင်းကြသည်။ ကွမ်းရည်တော် သက်ပန်း မောင်မောင်ကြီး၊ လက်ဖက်ရည်တော် ပထမတောင်သမန်လယ်စား မောင်ဘိုးကြီး၊ ဖိနပ်တော် မောင်မောင်ဂျင် တို့မှာ ပေါင်းချောင်သဏ္ဌာန် ယှက်ရသည့် ဖော့လုံးပေါင်းရာတွင် အတတ်ကျွမ်းဆုံးဟု ဣတ္တိရှိကြသည်။ ထိုအချိန်က ပုဝါစကို လက်ဝဲမှချရပြီး လက်ယာမှထုတ်လျှင် ဘုန်းကြီးလူထွက်ဟု ရယ်ခိုးတတ်ကြသေးသည်။ ခေါင်းပေါင်းနည်းကို အတန်းအစားအလိုက် ခွဲခြားကြည့်လျှင် အောက်ပါအတိုင်း တွေ့နိုင်သည် -
ကုန်းဘောင်ခေတ်နှောင်းတွင် အနောက်တိုင်းဖြစ် ပုဝါများအား ခေါင်းပေါင်းလေ့ရှိကြောင်းကို အနောက်နန်းမိဖုရား မမြလေးက မျှော်တော်စိုက် လေးဆစ်ပါ "နေမှိန်မှိန်ဆင်" "ဗောင်းတော်ရွှေပုသိမ်နှင့်" "လာချိန်တန်ပေါ့" ဆိုသော စာပိုဒ်ဖြင့် သရုပ်ဖော်ထားသည်။
မင်းတုန်းမင်းလက်ထက် လယ်ဝန် သံတော်ဆင့် ဆောမြို့စား ရေးသည့် လယ်ထွန်မင်္ဂလာ ဗုံကြီးသံတွင် "ပျိုစိုက်တဲ့ လယ်ကန်သင်းမှာ" "မြင်းနီနှင့် ညနေဆီကို" "စိုင်သီလို့ ပြေးလေ့" "မြင်လိုက်ကဲ့နော်" "ခေါင်းပေါ်မှာ တရာကျေးနှင့်" "ထူးလို့ယဉ် ချေ့လေး" ဟူ၍ စပ်ဆိုသောကြောင့် ကျေးရုပ် ၁၀၀ ရေးခြယ်ထားသော ကျေးတရာခေါင်းပေါင်း ခေတ်စားနေကြောင်း သိသာသည်။
ဒေါက်တာ ဘမော်၏ နည်းဆန်း
ခေါင်းပေါင်း ပေါင်းရာတွင် ရှေ့အနားသတ်ကို မျက်လုံးနှင့် မျဉ်းပြိုင်ထားမြဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒေါက်တာဘမော် ပေါင်းသည့်အခါတိုင်း ညာဘက်သို့ ခပ်ရွေရွေအုပ်၍ ပေါင်းလေ့ရှိသည်။
ငွေမိုးမှို၊ ငွေနှင်းမှိုမျိုးစု
thumb|ငွေမိုးမှို
ခေါင်းပေါင်း
ဘီအေပေါင်း
၁၉၂၀ ဝန်းကျင်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများမှာ ခေါင်းပေါင်း၍ ကျောင်းတက်သည်။ ထိုကျောင်းသား ထွင်လိုက်သည့်နည်းမှာ အစရှည်ရှည်ချသော အုပ်ပေါင်းဆန်ဆန် ပေါင်းနည်းဖြစ်သည်။ ဘီအေပေါင်းဟု ခေါ်ကြသည်။ သို့သော် ခြင်းမခံသေးပေ။
ငွေမိုးမှို၊ ငွေနှင်းမှိုမျိုးစု
ငွေမိုးမှို၊ ငွေနှင်းမှိုဟူ၍ ရောထွေးခေါ်ဝေါ်နေကြသော်လည်း ၎င်းမှိုနှစ်မျိုးသည် မျိုးစုတူ (genus)၊ မျိုးစိတ်ကွဲ (species) ဖြစ်သည်။ ပေါက်ရောက်ပုံနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်ဆင်တူသဖြင့် သာမန်အားဖြင့် အရောင်ကိုသာ ခွဲခြားကြသည်။ အဖြူရောင်ရှိသောမှိုကို ငွေမိုးမှို (Pueurotus ostreatus) ဟုလည်းကောင်း၊ မီးခိုးရောင်ပါသောမှိုကို ငွေနှင်းမှို (Pleurotus sajor-caju) ဟုလည်းကောင်း အစဉ်အဆက် သတ်မှတ်ခေါ်ခဲ့ကြသည်။
ဤမှိုနှစ်မျိုးသည် ၁၉၇၉-၈၀ ခန့်တွင် ထိုင်းနိုင်ငံမှ တင်သွင်းခဲ့သော မျိုးများဖြစ်သည်။ ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ငွေမိုးမှိုကို နမ်လုမ်မှို (Namrom) ဟုခေါ်၍ ငွေနှင်းမှိုကို နမ်ဖမှို (Nampha) ဟု ခေါ်သည်။
ခေါင်းပေါင်း
စက္ကူစွပ် ခေါင်းပေါင်း
၁၉၃၅ ခုခန့်က တို့ဗမာသခင်များသည် ပင်နီ ဖျင်တဘက်ကို ယုန်နားရွက်ကဲ့သို့ တစ်စထုတ် ပေါင်းကြသည်။ အလွယ်တကူပေါင်းနိုင်ရန် စက္ကူခံသည့် ခေါင်းပေါင်းနမူနာကို ၁၉၃၆ ခု၊ ဖျာပုံမြို့တွင်ကျင်းပသော သခင်များအစည်းအဝေးတွင် ဦးမြဒင်က ပြခဲ့ရာ အများစု နှစ်သက်သဖြင့် ထိုပုံစံအတိုင်း သခင်များ သုံးသည်။ ၁၉၃၇ ခုတွင် ထိုနည်းကို အများသုံးစေရန် ဖျင်တဘက်အစား ပိုးပဝါသုံးကာ အငြိမ့်လာကသော လေဘာတီ မမြရင်အဖွဲ့မှ လူရွှင်တော် ဒံပေါက်နှင့် ညှပ်ကြီးကို ကြော်ငြာစေသည်။ ရက်ပိုင်းအတွင်း အမှာများစွာရသည်။ သို့သော်လည်း ခေါင်းအတိုင်းကို ယူလုပ်သဖြင့် ကြန့်ကြာပြီး လုပ်ငန်းမတွင်ပေ။
ငွေမိုးမှို၊ ငွေနှင်းမှိုမျိုးစု
ငွေနှင်းမှို၊ ငွေမိုးမှို၊ ပြည်သာယာမှို တို့သည် မျိုးစုတူကြပြီး မျိုးစုအမည်မှာ Pleurotus ဖြစ်သည်။ မျိုးစုကို အစွဲပြုပြီး ၎င်းအုပ်စုဝင်မှိုများအားလုံးကို Pleurotus Mushroom ဟုခ ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲကြသည်။ အင်္ဂလိပ်ါအမည်မှာ Oyster Mushroom ဖြစ်ပြီး သာမန်အားဖြင့် ဤအမည်ကို တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် အသုံးပြုကြသည်။ မျိုးစုအမည် Pleurotus ဟူသောစကားလုံးသည် ဂရိစကား Pleuron မှ ဆင်းသက်လာပြီး ဘေးဘက် (သို့မဟုတ်) နားရွက်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤမှိုများသည် သဘာဝတွင် သစ်တုံးဆွေးများ၌ ပေါက်ရောက်တတ်သဖြင့် သစ်တုံးများ၏ ဘေးတွင် နားရွက်နှင့်တူသော ဤမှိုမားပေါက်လာပုံကို မူတည်၍ ခေါ်ဝေါ်သုံးခဲ့ခဲ့ဟန်တူသည်။
ခေါင်းပေါင်း
ကြိမ်ခြင်း ခေါင်းပေါင်း
စက္ကူမှာ လေလုံသဖြင့် ကြိမ်ဖြင့်ခံရန် ၁၉၃၉ နှောင်းပိုင်း၌ စသည်။ ပျော့ပျောင်းပြီး အကြွပ်အဆတ်နည်းသော ကြက်ဥကြိမ်ကို သုံးသည်။ ရွှေတောင်မြို့၊ ယောဒေါင့်ရွာ၌ အဓိကယက်လုပ်သည်။ ခွင်ချကြေးခွေကို ခေါင်းအရွယ်အစားအလိုက် တီထွင်လာနိုင်ရာ တစ်နေ့ ၅၀ ခန့်အထိ ထုတ်နိုင်ကြောင်း သိရသည်။ ရောင်းဈေးမှာ ၃ ကျပ် ၁၀ ပဲ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ကြိမ်ခြင်းခံ ပေါင်းသည်ကို အုပ်ပေါင်းဟု ခေါ်ကြသည်။ ဦးမြဒင်ထုတ်သော မြ ပိုးထည်တိုက်မှ မောင့်ကျက်သရေခေါင်းပေါင်း အမည်ဖြင့် အစဉ်တစိုက် ထုတ်လုပ်ရာ ယခုအခါ၌ မောင့်ကျက်သရေခေါင်းပေါင်း ဟူသော ဝေါဟာရမှာ ခွဲမရသောစကားအဖြစ် လူသိများသည်။
ငွေမိုးမှို၊ ငွေနှင်းမှိုမျိုးစု
ကဏ္ဍ:မှိုများ
ခေါင်းပေါင်း
အကျိုးကျေးဇူး
အဘိဓာန်ဋီကာ၌ ခေါင်းပေါင်းခြင်းမှ အောက်ပါအကျိုးများ ရနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် -
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြန်မာ့ ယဉ်ကျေးမှု ကဏ္ဍ:မြန်မာ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု
ခွန်ပုတ် (သစ်)ရွာ၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်
ခွန်ပုတ် (သစ်)ရွာ (Hkunpoke (Thit))သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်၊ မိုင်းငွန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၂၅၂၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းငွန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၈၆ ဦး၊ မ ၆၀၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၂၉၀ ဦးနေထိုင်သည်။ ဒေသအခေါ်မှာ ဖီဘာရွာသစ် ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျိုင်းတုံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကာ
ကာကို မြန်မာမင်းအုပ်ချုပ်ပုံစာတမ်း စတုတ္ထပိုင်း၊ ၇၉ တွင် အောက်ပါအတိုင်း ရေးထားသည်။ 'ကာမှူးဟူသည်ကား ကာလက်နက်ကိုကိုင်ရသော အမှုထမ်း အစုသားတို့၏ အကြီးအကဲကို ဆိုလိုသည်။ ကာ လက်နက်ဆို သည်ကား သားရေကို အချင်းနှစ်မိုက်ရှိအောင် ဝိုင်းဝိုင်းခုံးခုံး လုပ်၍ သစ္စေးသားရိုး ကိုင်ပြီးလျှင် အနီနှစ်စု၊ ရွှေတစ်စု ခြယ် ထားသော လက်နက်ကိုဆိုလိုသည်။ ထိုလက်နက်မှာလည်း မြား နှင့်ခဲလုံး လှံလျင်များကို ကာကွယ်ရန် အသုံးပြုသည်။ ကာကို သိုင်းကသကဲ့သို့ က၍ခုခံသော အတတ်တစ်မျိုးရှိသည်။ ထို အတတ်မျိုးကို ရှေးအခါက ရှင်ဘုရင်များသည် ကိုယ်တိုင်တတ် သည်။ ကာချင်းဟူ၍ သီးခြားရှိသည်။
သို့ရာတွင် ဆရာယုဒသန်နှင့် ဒေါက်တာဦးလင်းတို့ကမူ ကာဆိုသည်မှာ ဒိုင်း၊ လွှား စသည်တို့ကိုခြုံ၍ ခေါ်သောအမည်၊ ပုံသဏ္ဌာန် အသီးအခြားမရှိဟု ဆိုလေသည်။ ထို့ပြင် ကျောက် တော်ကြီး ထွက်တော်မူခန်း ပုရပိုက်တွင် လေးထောင့်ပုံနှင့် သက္ကဒါန်ပုံနှစ်မျိုးကို ရွှေလွှား၊ ရွှေကာဟု ကမ္ပည်းထိုးထား လျက်ရှိ၏။
ကာဟူသည်မှာ လှံဖြင့်ထိုးလျှင်လည်း ကာဖြင့်ခံရသည်။ လှံတွင်မျှမက မြားဖြင့်ပစ်လျှင်လည်း ကာဖြင့်ခံရသည်။ ခဲလုံး ဖြင့် ပေါက်လျှင်လည်း ကာဖြင့်ခံရသည်။ ဓားဖြင့် ခုတ်လျှင် လည်း ကာဖြင့်ခံရသည်။ ဤသို့ ထိုးပစ်ခုတ်ထစ်သော လက်နက်တို့ဘေးမှ ကာကွယ်ရသဖြင့်လည်း ထိုပစ္စည်းကို ကာ ဟူ၍ခေါ်ခဲ့ကြဟန် တူလေသည်။
ကာအတတ်ကား ယောက်ျားကောင်းတို့၏ အတတ်ဖြစ် သည်။ မင်းညီမင်းသားဟူက ကာအတတ်ကို သင်ကြား တတ်မြောက်ကြသည်။ တောင်သူလယ်သမား ဆင်းရဲသား တို့သည်လည်း လွှား၊ ကာ အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်လိမ်မာစွာ တတ်မြောက်ပါမူ၊ တော်ကောက်ခံရပေသည်။ ကြီးပွားထွန်းကား နိုင်ပေသည်။ ပထမ မင်းခေါင်ကြီးသည် မင်းအဖြစ်သို့ ရောက် သောအခါ လွှား ကာ တတ်သူတို့ကို ရွေးကောက်၍၊ သား တော် ပြည်စားသီဟသူကို ပေးတော်မူလေ့ရှိကြောင်းနှင့် မဏိ ရတနာပုံကျမ်းတွင် တွေ့ရလေသည်။
ဒုတိယ မင်းခေါင်လက်တက်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သျှင်မဟာရဋ္ဌသာရသည်လည်း မင်းညီမင်းသား ယောက်ျား ပီသသူများ လွှား၊ ကာ အတတ် တတ်ကြရပုံကို ကိုးခန်းပျို့ တွင်၎င်း၊ သံဝရပျို့တွင်၎င်း၊ တံတားဦးတည် မော်ကွန်းတွင် ၎င်း၊ ဖွဲ့ဆိုတော်မူခဲ့ပေသည်။
လွှား၊ ကာ အတတ်ကို ရှေးအခါက များစွာ အရေးပေးခဲ့ လေသည်။ လွှား၊ ကာ အတတ်ကို ကောင်းစွာတတ်ကျွမ်း၍၊ လွှားရေး၊ ကာရေး အပြကောင်းသူတို့ကို လူအများက ဝိုင်းဝန်း အားကျကြသည်။ ခြီးမွမ်းမြှောက်စားကြသည်။ ရိုသေကြောက်ရွံ့ ကြသည်။ သရက်မင်းဆက်တွင် ဆင်ဖြူရှင် သီဟသူသည် ကာက အလွန်ကောင်းသည်ဟု ကျော်စောလေသည်။
ဒိုင်း၊ လွှား၊ ကာတို့မှာ တဘက်ရန်သူ၏ ဓားချက် လှံချက် မြားချက်တို့ကို ကာကွယ်ရုံအတွက်သာမက စစ်ပွဲ၌ စစ်ဆင်များ ကို ခြောက်လှန့်ရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုသေးသည်။ ယင်း ကြောင့်လည်း ဒိုင်း၊ လွှား၊ ကာစွဲ သူရဲတို့သည် ဆင်တော်၏ ဝဲယာ ရှေ့နောက်မှ ခြံရံ၍ လိုက်ပါကြရခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်း ဒိုင်း၊ လွှား၊ ကာတို့ကိုလည်း ဝင်းတော် လေးမျက်နှာသားတို့ သာ အမြဲတမ်း ကိုင်ဆောင်ကြသည်ကို ရာဇဝင်များ၌ တွေ့ရ ပြီးလျှင်၊ တပင်ရွှေထီး နှင့် ဘုရင့်နောင်တို့လက်ထက် စစ်ပွဲကြီး များတွင် များစွာထည့်သွင်းအသုံးပြုခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိရပေသည်။
ဒိုင်း၊ လွှား၊ ကာတို့ကို သားရေဖြင့် ပြုလုပ်သောကြောင့်၊ အစာငတ်မွတ်သောအခါ၊ ချက်ပြုတ်စားကြရသည်ကိုလည်း မဏိရတနာပုံကျမ်းတွင် 'ဘုရင်မင်းခေါင် သားတော်မင်းရဲ ကျော်စွာ မြို့ကိုဝန်းရံသောကြောင့် ငတ်မွတ်လှသဖြင့် ကာ လွှား မောက်တို့တို့ကို ချက်ပြုတ်၍ စားရချေသည်။'ဟူ၍ တွေ့ရလေသည်။
ဘုရားပေါင်းရွာ
ဘုရားပေါင်းရွာ
ဆိပ်သာ (မြန်မာစု)ရွာ၊ ဆိပ်သာ
ဆိပ်သာ (မြန်မာစု)ရွာ၊ ဆိပ်သာ
ခိုင်းကျွဲ၊ ခိုင်းနွား အာမခံ
လယ်ယာလုပ်ငန်းတွင် မရှိမဖြစ်သည့် ကျွဲနွားများ သေဆုံး ပါက တောင်သူလယ်သမားများသည် ကျွဲနွားများကို အစားထိုး ဝယ်ယူ၍ လယ်ယာလုပ်ငန်းကို အဟန့်အတားမရှိ စဉ်ဆက် မပြတ် ဆောင်ရွက်သွားနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ မြန်မာ့အာမခံ လုပ် ငန်း ကော်ပိုရေးရှင်းက ခိုင်းကျွဲ၊ ခိုင်းနွား အာမခံလုပ်ငန်းကို အကောင်အထည်ဖော် ဆောင်ရွက်ခဲ့လေသည်။
အာမခံထားသည့် ကျွဲနွားများသည် ကပ်ရောဂါ ကာကွယ် ဆေးထိုးပြီး ဖြစ်ရမည်။ အာမခံထားလိုသောကျွဲနွား၏ အသက်၊ ကျွဲနွားတွင်ရှိသည့် အမှတ်အသား၊ အရောင်၊ လိင် စသည့် အချက်များကို ဖော်ပြရသည်။
အာမခံထားသည့် ကျွဲနွားများကို အာမခံထားပြီးကြောင်း အရေးပြားပေါ်တွင် မှတ်ပုံတင်တံဆိပ်အမှတ် ရိုက်နှိပ်သည်။ အာမခံထားရန် အဆိုပြုပြီး စိစစ်ရေးအဖွဲ့မှ လက်ခံသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျသင့်သည့် အာမခံကြေးငွေကို ပေးသွင်းရသည့် အာမခံစာချုပ်ကို ကျေးရွာများရှိ ကျွဲအုပ်စု၊ နွားအုပ်စုအလိုက် ကျေးရွာ တောင်သူလယ်သမား အစည်းအရုံးအမည်ဖြင့် ထုတ် ပေးသည်။
အာမခံထားသည့် ကျွဲ၊ နွားများကို မရိုးမဖြောင့်သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သေစေခြင်းမှအပ အာမခံထားသော ကျွဲနွား များ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ အာမခံ ထားသူသည် အကျိုးခံစားခွင့် ရရှိသည်။
အာမခံထားရှိပြီးသော ကျွဲ၊ နွား ပိုင်ရှင်သည် အပြောင်း အလဲ ရှိသော်လည်း အကောင်အထည်ဖော်ထားသည့် နယ်မြေ အတွင်းဖြစ်ခဲ့လျှင် အာမခံသည် ဆက်လက် တည်မြဲခွင့်ရှိသည်။ ထိုနယ်မြေများမှ ကျော်လွန်၍ ရောင်းချပြောင်းလဲခဲ့လျှင် အာမခံ ပျက်ပြယ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်သည် ကျွဲ၊ နွားကို လက်ပြောင်း လက်လွှဲ ပြုလုပ်ပြီးသောအခါ တိုင်းအာမခံ ကွင်းဆင်းတာဝန်ခံ ကို အကြောင်းကြားရမည် ဖြစ်သည်။
အောက်ကွမ်းချောင်း (ခ) ကွမ်းချောင်းအင်းချောင်းရွာ၊ ကျင်ကြီး
အောက်ကွမ်းချောင်း (ခ) ကွမ်းချောင်းအင်းချောင်းရွာ၊ ကျင်ကြီး
ဆွမ်ဖောင်းရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ဆွမ်ဖောင်းရွာ(Tsumhpawng)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ ဆွမ်ဖောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၀၄၃ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွဲ့ သဖြန်လေးဆစ်
ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွဲ့ သဖြန်လေးဆစ် ၁၂ပုဒ်ကို ဖိုးသူတော်ဦးမင်းက ရေးသားခဲ့သည်။
ပခုက္ကူစုရွာ၊ ကံကြီးဒေါင့်ကုန်း
ပခုက္ကူစုရွာ၊ ကံကြီးဒေါင့်ကုန်း
ရှာနှစ်ပေါက်/နှာနှစ်ပေါက်ရွာ၊ ကျွန်းသာယာ
ရှာနှစ်ပေါက်/နှာနှစ်ပေါက်ရွာ၊ ကျွန်းသာယာ
ကာဗီယာ
thumb|ကာဗီယာကို ခရုခွံဇွန်းဖြင့် ထည့်ထားသည်ကို တွေ့ရစဉ် (ကာဗီယာ အရသာမပျက်စေရန် ကြွေထည်ငွေထည်ဇွန်းများ သုံးလေ့မရှိ) ကာဗီယာ သည် စတာဂျီယွန်ငါးဥကို ဆားနယ်ထားသည့် စားစရာတမျိုးဖြစ်သည်။ အလွန်အရသာဆိမ့်သည်ဟု ယူဆကြပြီး စားစရာများအပေါ် ဖြူး၍ စားတတ်သည်။ ရိုးရာအားဖြင့် ကာဗီယာဟူသော အသုံးမှာ ကပ်စပီယံပင်လယ်နှင့် ပင်လယ်နက်တို့မှရသော စတာဂျီယွန်တို့၏ ငါးဥကိုသာ ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် နိုင်ငံအချို့တွင် ငါးဥဆားနယ်ကိုပင် ကာဗီယာဟု ခေါ်တတ်သေးသည်။
အစိမ်းနှင့် မီးပြထားသောငါးဥဟူ၍ ၂ စားရှိသည်။ မီးပြပါက အရသာလျော့သော်လည်း တာရှည်ခံသဖြင့် ဘူးသွတ်ရောင်းချရာတွင် သုံးသည်။
ဖိုးခိုင်စမ်းရွာ၊ မကွေးမြို့နယ်
ဖိုးခိုင်စမ်းရွာ (Hpoekhaingsan)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးခရိုင်၊ မကွေးမြို့နယ်၊ သစ်ရာကောက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၄၇၂၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ သစ်ရာကောက်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၃၃၉ ဦး၊ မ ၂၆၅၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၉၉၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မကွေးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မကျီးပင်ဆိပ်ရွာ၊ ဇီးကုန်းမြို့နယ်
မကျီးပင်ဆိပ်ရွာ (Magyipinseik)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ ဇီးကုန်းမြို့နယ်၊ မော်ရကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၃၈၂၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မော်ရကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၉၂ ဦး၊ မ ၉၆၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၈၅၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဇီးကုန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပုဟံနာရွာ၊ မောက်မယ်မြို့နယ်
ပုဟံနာရွာ (Puhannar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မောက်မယ်မြို့နယ်၊ ဟိုနမ့်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၄၃၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟိုနမ့်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၅၇၅ ဦး၊ မ ၄၈၈၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၉၄၆၀ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မောက်မယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
စာဖြူစုရွာ၊ မြင်းကဆိပ်
စာဖြူစုရွာ၊ မြင်းကဆိပ်
ဂျန်အွမ် (ကောင်းဂျူ)ရွာ၊ မူဆယ်မြို့နယ်
ဂျန်အွမ် (ကောင်းဂျူ)ရွာ (Jangaum (Kawngju))သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မူဆယ်ခရိုင်၊ မူဆယ်မြို့နယ်၊ နမ့်တောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၈၁၃၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နမ့်တောင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၃၁ ဦး၊ မ ၁၄၂၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၈၅၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မူဆယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပုဏ္ဏားရွာ၊ ကျောက်တော်မြို့နယ်
ပုဏ္ဏားရွာ
ကျောက်တွေရွာ၊ စပါးတုံ
ကျောက်တွေရွာ၊ စပါးတုံ
ရဲမင်းဦး (သံတူကြောင်းကွဲ)
ရဲမင်းဦး ဆိုသည်မှာ အောက်ပါအကြောင်းအရာများကို ဆိုလိုနိုင်သည်။
ကျောက်ဝိုင်းရွာ၊ ကံကြီးဒေါင့်ကုန်း
ကျောက်ဝိုင်းရွာ၊ ကံကြီးဒေါင့်ကုန်း
ကြက်ပြေးရွာ၊ ကျွန်းသာယာ
ကြက်ပြေးရွာ၊ ကျွန်းသာယာ
ဒလိန့်တောင် (ခ) ရန်ပင်း (ခ) လဇောင်းရွာ၊ ကျင်ကြီး
ဒလိန့်တောင် (ခ) ရန်ပင်း (ခ) လဇောင်းရွာ၊ ကျင်ကြီး
လွိုင်တောင်တိုင်းရွာ၊ ကျေးသီးမြို့နယ်
လွိုင်တောင်တိုင်းရွာ (Loitawngtaing)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ ကျေးသီးမြို့နယ်၊ နောင်ဆွမ်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၄၂၀၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရနောင်ဆွမ်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၀၈၈ ဦး၊ မ ၁၃၈၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၄၇၆ ဦးနေထိုင်သည်။ ဒေသအခေါ်မှာ လွိုင်တောင်ကိုင်း ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျေးသီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခွန်ပွတ်ရွာ၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်
ခွန်ပွတ်ရွာ (Hkunput)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်၊ မိုင်းငွန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၂၅၁၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းငွန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၈၆ ဦး၊ မ ၆၀၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၂၉၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျိုင်းတုံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဒိုင်း
ဒိုင်း
ဒိုင်း၊ လွှား၊ ကာ တို့သည် ရှေးမြန်မာတို့၏ စစ်လက်နက် ကရိယာများ ဖြစ်လေသည်။ ဒိုင်းအကြောင်းကို မြန်မာမင်း အုပ်ချုပ်ပုံစာတမ်း၊ စတုတ္ထပိုင်းတွင် ဤသို့ ဖော်ပြထား၏။ 'ဒိုင်းမှူးဆိုသည်ကား ဒိုင်းလက်နက်ကိုင် အမှုထမ်းအစုသား တို့ အကြီးအကဲကို ဆိုလိုသည်။ ဒိုင်းသည်ကား အလျား တစ်တောင်ထွာခန့်၊ အနံတစ်တောင်ခန့် သားရေကို စိန်ကတုံး ကဲ့သို့ ခုံးခုံးလုပ်၍၊ သစ္စေးသားရိုးကိုင်ပြီးလျှင် ဟင်္သပြဒါးအနီ ၂ စု၊ ရွှေတစ်စုခြယ်လှယ်ထားသော လက်နက်ကို ဆိုလိုသည်။
ဒိုင်းကို အသုံးပြုပုံမှာ စစ်တိုက်သည့်အခါ စစ်ထဲမှာပါသော ဆင်မြင်းများကို ချောက်လှန့်ခြင်း၊ ကာများကဲ့သို့ မြားခဲလုံးကို ကွယ်ကာခြင်းများတွင် အသုံးပြုသည်။ ဆင်မြင်းများကို ချောက် လှန့်ပုံမှာ ဒိုင်းကို တုတ်တိုကလေးနှင့် တစ်တပ်လုံး တပြိုင်နက် တီးရိုက်ရသည်။ ထိုကဲ့သို့ တီးရိုက်သည့်အသံမှာ နားမခံသာ အောင် အားကြီးခြင်းရှိသောကြောင့် သတ္တိနည်းပါးသော ဆင် များ မြင်းများသည် တနည်းအားဖြင့် တိုက်ပွဲတွင် မပါမဝင်ဘူး သော ဆင်မြင်းများသည် ဒိုင်းချောက်သံကို ကြားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထွက်ပြေးတတ်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုလက်နက် မျိုးမှာ ရှေးအခါကသာ အသုံးဝင်သည်။ သေနတ်၊ အမြောက်ဗုံး စသောဘေးရန်ကို ကာကွယ်နိုင်သည်မဟုတ်။'
သို့သော် ဘကြီးတော်လက်ထက်ကို မှီလိုက်သော ဆရာ ယုဒသန်က ဒိုင်း၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို အဝိုင်းဟုဆို၏။ ကွယ်လွန်သူ ဝန်ထောက်မင်း ဦးမောင်မောင်တင်၏ မှတ်စုမှ ရုပ်ပုံသည် လည်း ဝိုင်းဝိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ မင်းတုန်းမင်းတရား ကျောက် တော်ကြီးထွက်တော်မူခန်း ပုရပိုက်တွင်ပါသည့် ဒိုင်းပုံမှာလည်း အဝိုင်းပင်ဖြစ်သည်။
လွှား၊ ကာ အတတ်ကို ရှေးအခါက များစွာ အရေးပေးခဲ့ လေသည်။ လွှား၊ ကာ အတတ်ကို ကောင်းစွာတတ်ကျွမ်း၍၊ လွှားရေး၊ ကာရေး အပြကောင်းသူတို့ကို လူအများက ဝိုင်းဝန်း အားကျကြသည်။ ခြီးမွမ်းမြေ|ာက်စားကြသည်။ ရိုသေကြောက်ရွံ့ ကြသည်။ သရက်မင်းဆက်တွင် ဆင်ဖြူရှင် သီဟသူသည် ကာက အလွန်ကောင်းသည်ဟု ကျော်စောလေသည်။
ဒိုင်း၊ လွှား၊ ကာတို့မှာ တဘက်ရန်သူ၏ ဓားချက် လှံချက် မြားချက်တို့ကို ကာကွယ်ရုံအတွက်သာမက စစ်ပွဲ၌ စစ်ဆင်များ ကို ခြောက်လှန့်ရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုသေးသည်။ ယင်း ကြောင့်လည်း ဒိုင်း၊ လွှား၊ ကာစွဲ သူရဲတို့သည် ဆင်တော်၏ ဝဲယာ ရှေ့နောက်မှ ခြံရံ၍ လိုက်ပါကြရခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်း ဒိုင်း၊ လွှား၊ ကာတို့ကိုလည်း ဝင်းတော် လေးမျက်နှာသားတို့ သာ အမြဲတမ်း ကိုင်ဆောင်ကြသည်ကို ရာဇဝင်များ၌ တွေ့ရ ပြီးလျှင်၊ တပင်ရွှေထီးနှင့် ဘုရင့်နောင်တို့လက်ထက် စစ်ပွဲကြီး များတွင် များစွာထည့်သွင်းအသုံးပြုခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိရပေသည်။
ဒိုင်း၊ လွှား၊ ကာတို့ကို သားရေဖြင့် ပြုလုပ်သောကြောင့်၊ အစာငတ်မွတ်သောအခါ၊ ချက်ပြုတ်စားကြရသည်ကိုလည်း မဏိရတနာပုံကျမ်းတွင် 'ဘုရင်မင်းခေါင် သားတော်မင်းရဲ ကျော်စွာ မြို့ကိုဝန်းရံသောကြောင့် ငတ်မွတ်လှသဖြင့် ကာ လွှား မောက်တို့တို့ကို ချက်ပြုတ်၍ စားရချေသည်။'ဟူ၍ တွေ့ရလေသည်။
တောင်ယာကုန်းရွာ၊ ကံကြီးဒေါင့်ကုန်း
တောင်ယာကုန်းရွာ၊ ကံကြီးဒေါင့်ကုန်း
​လေးအိမ်ရွာ၊ ဆိပ်သာ
လေးအိမ်ရွာ၊ ဆိပ်သာ
ကွမ်းအုံချောင်းရွာ
ကွမ်းအုံချောင်းရွာ
စမ်းကြီးရွာ၊ မကွေးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မကွေးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရှိန်းကျိန့်မြို့
ရှိန်းကျိန့်မြို့ သည် တရုတ်နိုင်ငံတောင်ပိုင်း၊ ကွမ်တုံပြည်နယ်ရှိ အဓိကမြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး ဟောင်ကောင်၏မြောက်ဘက်တွင်ကပ်လျက်တည်ရှိသည်။ ယင်းဒေသသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ပထမဆုံးသော အထူးစီးပွားရေးဇုန်ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင်လည်း ပြည်နယ်အဆင့်ထက်အနည်းငယ်သာနိမ့်သော ပြည်နယ်ခွဲအနေအထားအုပ်ချုပ်ရေးတည်ရှိလျက်ရှိသည်။
Shenzhen's modern cityscape is the result of the vibrant economy made possible by rapid foreign investment since the institution of the policy of "reform and opening" establishment of the SEZ in the late 1979, before which it was only a small village. Both Chinese and foreign nationals have invested enormous amounts of money in the Shenzhen SEZ. More than US$30 billion in foreign investment has gone into both foreign-owned and joint ventures, at first mainly in manufacturing but more recently in the service industries as well. Shenzhen is now considered one of the fastest-growing cities in the world.
ကြက်တညင်ရွာ၊ ကျွန်းသာယာ
ကြက်တညင်ရွာ၊ ကျွန်းသာယာ
ရှိန်းကျိန့်မြို့
တရုတ်ပြည်မကြီးတောင်ပိုင်းရှိဘဏ္ဍာရေးဗဟိုဌာနဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ရှိန်းကျိန့်မြို့သည် ရှိန်းကျိန့်စတော့အိတ်ချိန်းနှင့်အခြားအဆင့်မြင့်နည်းပညာကုမ္ပဏီများ၏ရုံးစိုက်ရာမြို့ဖြစ်သည်။ ရှိန်းကျိန့်မြို့သည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ကုန်သေတ္တာတင်ပို့သည့် အစည်ကားဆုံးဆိပ်ကမ်းများတွင်တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သည်။
ရာဇဝင်
Human habitation in Shenzhen dates back to ancient times. The earliest archaeological remains so far unearthed are shards from a site at Xiantouling on Mirs Bay, dating back to 5000 BC. From the Han Dynasty (third century BC) onwards, the area around Shenzhen was a centre of the salt monopoly, thus meriting special Imperial protection. Salt pans are still visible around the Pearl River area to the west of the city and are commemorated in the name of the Yantian container terminal (盐田, meaning “salt fields”).
The settlement at Nantou was the political centre of the area from early antiquity. In the year 331 AD, six counties covering most of modern south-eastern Guangdong were merged into one province or “jun” named Dongguan Jun with its centre at Nantou. As well as being a centre of the politically and fiscally critical salt trade, the area had strategic importance as a stopping off point for international trade. The main shipping route to India, Arabia and the Byzantine Empire started at Canton. As early as the eighth century, chronicles record the Nantou area as being a major commercial centre, and reported that all foreign ships in the Canton trade would stop there. It was also as a naval defence centre guarding the southern approaches to the Pearl River.
Shenzhen was also involved in the events surrounding the end of the Southern Song Dynasty (1276–79). The Imperial court, fleeing Kublai Khan's forces, established itself in the Shenzhen area and the last Emperor died strapped to the back of his chief Minister who preferred suicide to the possibility of the Emperor being captured and bringing shame to the dynasty. In the late 19th century the Chiu or Zhao (Zhao was the Song Imperial surname)clan in Hong Kong identified the Chiwan area as the final resting place of the Emperor and built a tomb to him. The tomb, since restored, is still in Chiwan.
Earliest known ancient records that carried the name of Shenzhen date from 1410 during the Ming Dynasty. Local people called the drains in paddy fields “zhen” (圳). Shenzhen (深圳) literally means “deep drains” as the area was once crisscrossed with rivers and streams, with deep drains within the paddy fields. The character 圳 is limited in distribution to an area of South China with its most northerly examples in Zhejiang Province which suggests an association with southwards migration during the Southern Song Dynasty (12th and 13th centuries). The County town at Xin'an in modern Nanshan dates from the Ming Dynasty where it was a major naval centre at the mouth of the Pearl River. In this capacity it was heavily involved in 1521 in the successful Chinese action against the Portuguese Fleet under Fernão Pires de Andrade. This battle, called the Battle of Tunmen, was fought in the straits between Shekou and Lintin Island.
Shenzhen was singled out to be the first of the five Special Economic Zones (SEZ). It was formally established in 1979 due to its proximity to Hong Kong. The SEZ was created to be an experimental ground for the practice of market capitalism within a community guided by the ideals of "socialism with Chinese characteristics".
Shenzhen eventually became one of the largest cities in the Pearl River Delta region, which has become one of the economic powerhouses of China as well as the largest manufacturing base in the world.
In November 1979, Shenzhen, then known as Bao'an County (宝安县), was promoted to prefecture level, directly governed by Guangdong province. In May 1980, Shenzhen was formally nominated as a "special economic zone", the first one of its kind in China. It was given the right of provincial-level economic administration in November 1988.
For five months in 1996, Shenzhen was home to the Provisional Legislative Council and Provisional Executive Council of Hong Kong.
Geography
The city was originally a hilly area, with fertile agrarian land. However, after becoming a special economic zone in 1979, Shenzhen underwent tremendous change in landscape. The once hilly fishing village is now replaced by mostly flat ground in city center area, with only Lianhua Shan (Lotus Hill), Bijia Shan (Bijia Mountain) and Wutong Shan the only three places that have some kind of elevation as viewed from satellites. With the influx of migrants from inland China, Shenzhen is experiencing a second stage boom, and it is now expanding peripherally and the hills in surrounding areas such as Mission Hills are now being levelled to make land for more development.
Shenzhen is located on the border with the Hong Kong SAR across the Sham Chun River and Sha Tau Kok River, 100 km southeast of the provincial capital of Guangzhou, 60 km south of the industrial city of Dongguan and 60 km north-northeast of the resort city of Zhuhai.
Climate
Shenzhen is situated in the subtropical part of China, located at about the Tropic of Cancer, yet due to the Siberian anticyclone, has a warm, monsoon-influenced, humid subtropical climate (Köppen Cwa). Winters are mild and relatively dry, due in part to the influence of the South China Sea, and frost is very rare. Spring begins somewhat dry, but rainfall begins to dramatically increase in April, and the rainy season lasts until early to mid October. The monsoon reaches its peak intensity in the summer months, when the city also experiences very humid, and hot, but moderated, conditions. The region is prone to torrential rain as well, with 10 days that have 50 mm or more of rain. The latter portion of autumn is dry. The annual precipitation averages at over 1900 mm, some of which is delivered in typhoons that strike from the east during summer and early autumn.
Administrative divisions
Shenzhen is a sub-provincial city. It has direct jurisdiction over eight districts (区 qu):
The Special Economic Zone (SEZ) comprised only Luohu, Futian, Nanshan, and Yantian districts until 1 July 2010, when the SEZ was expanded to include all districts, a fivefold increase over its pre-expansion size.
Adjacent to Hong Kong, Luohu is the financial and trading centre of Shenzhen. Futian, at the heart of the SEZ, is the seat of the Municipal Government. West of Futian, Nanshan is the centre for high-tech industries. Formerly outside the SEZ, Bao'an and Longgang are located to the north-west and north-east, respectively, of central Shenzhen. Yantian is the location of Yantian Port, the second busiest container terminal in mainland China and the fourth busiest in the world.
Demographics
Shenzhen has seen its population and activity develop rapidly since the establishment of the SEZ. Shenzhen's population is roughly ten million. About six million of these people are migrant workers who return home on the weekends and live in factory dormitories during the week. Shenzhen is the largest migrant city in China.
There had been migration into southern Guangdong and what is now Shenzhen since the Southern Song Dynasty (1127–1279) but the numbers increased dramatically since Shenzhen was established in the 1980s. In Guangdong, it is the only city where Mandarin is mostly spoken, with migrants from all over China. At present, the average age in Shenzhen is less than 30. Among the total, 8.49 percent are between the age of 0 and 14, 88.41 percent between the age of 15 and 59, one-fifth between 20 and 24 and 1.22 percent are aged 65 or above.
The population structure polarizes into two opposing extremes: intellectuals with a high level of education, and migrant workers with poor education. It was reported in June 2007 that over 20 percent of China's PhD's worked in Shenzhen.
According to the Hong Kong General Chamber of Commerce, in 2002, 7,200 Hong Kong residents commuted daily to Shenzhen for work, and 2,200 students from Shenzhen commuted to school in Hong Kong. Though neighbouring each other, daily commuters still need to pass through customs and immigration checkpoints, as travel between the SEZ and the Hong Kong Special Administrative Region (SAR) is restricted.
In late July 2003, China relaxed travel restrictions to allow individuals from the southern cities of Guangzhou and Shenzhen, as well as Beijing and Shanghai, to visit Hong Kong. Previously, mainland travelers could only visit the city as part of tour groups. (See Individual Visit Scheme.)
Immigration into Shenzhen from the Chinese interior was previously restricted by the hukou system. One consequence is that just outside of Shenzhen, there exist large towns consisting of now settled migrants who had previously attempted to enter the city.
Languages
Prior to the establishment of Special Economic Zone, the indigenous local communities could be divided into Cantonese and Hakka, which were two cultural and linguistic sub-ethnic groups vernacular to Guangdong province. In particular, the Cantonese variety spoken locally was called Weitou dialect, whereas now the younger generations of the Cantonese communities are being assimilated into the more prestigious variety, known as standard Cantonese, probably because of the influence of Hong Kong's broadcasting. Today, the original inhabitants of indigenous Cantonese and Hakka communities are dispersing into more recently built urban settlements (e.g. apartments and villas), but a large proportion of them are still clustering in their traditional urban and suburban villages.
Since 1980s, the unprecedented influx of immigrants drastically altered the linguistic landscape, in which Shenzhen as a whole has undergone a language shift towards Mandarin, which was both promoted by China's Central Government as a national lingua franca and natively spoken by most of the out-of-province immigrants and their descendants. Since then, the Cantonese and Hakka indigenous populations were diluted into trivial proportions. Despite the ubiquity of Mandarin Chinese, Cantonese, Hakka, and Teochew are still spoken among people of in-province ancestries in private occasions to a lesser extent than Mandarin. Hokkien and Hunanese are also sometimes observed.
Generally speaking, in most circumstances, people who are monolingual in either Cantonese, Hakka, or Teochew are senior citizens of in-province ancestries; people who are bilingual in both Cantonese and Mandarin are the middle-aged and youngsters of Cantonese ancestry; people who are trilingual in Cantonese, Mandarin, and either Hakka or Teochew are of either Hakka ancestry or Teochew ancestry; and people who are monolingual only in Mandarin are those of out-of-province ancestry.
Mandarin native speakers, whose majority is out-of-province immigrants and their descendants are found unwilling to learn any of Cantonese, Hakka or Teochew, probably due to Mandarin's dominance, advantages, administrative legitimacy, educational priority, societal bias, and official statuses at national, provincial, and municipal levels,  as well as those languages' inherent complexities and difficulties.
Economy
In 2001, the working population reached 3.3 million. Though the secondary sector of industry had the largest share (1.85 million in 2001, increased by 5.5%), the tertiary sector of industry is growing fast (1.44 million in 2001, increased by 11.6%). Shenzhen's GDP totaled CNY 820.1 billion in 2009, up by 10.7 percent over the previous year, with a GDP per capita of US$13,581 as of 2009. Its economy grew by 16.3 percent yearly from 2001 to 2005 on average. The proportion of the three industries to the aggregate of GDP was 0.1:46.7:53.2 in 2009. The proportion of the primary industry to GDP was down by 13.4%, and the tertiary industry was up by 12.5%. Shenzhen is in the top ranks among mainland Chinese cities in terms of comprehensive economic power. It ranked fourth in GDP among mainland Chinese cities in 2001, while it ranked the top in GDP per capita during the same period. Its import and export volumes have been first for the last nine consecutive years. It is the second in terms of industrial output. For five consecutive years, its internal revenue within local budget ranks third. It also ranks third in the use of foreign capital.
Shenzhen is a major manufacturing center in China. In the 1990s, Shenzhen was described as constructing "one highrise a day and one boulevard every three days". The Shenzhen's rapidly growing skyline is regarded as one of the best in the world. It currently has 26 buildings at over 200 meters tall, including the Shun Hing Square (the 19th tallest building in the world).
In 2010, the GDP reached a record high of 951 billion yuan, an increase of 10.7% over 2009. Shenzhen's economic output is ranked fourth among the 659 Chinese cities (behind Beijing, Shanghai and Guangzhou), and it is comparable to that of a medium sized province in China. In 2010, Shenzhen's GDP per capita was 95,000 yuan (US$14,615), making it one of the richest of all Chinese cities.
On 1 July 2010 the Shenzhen special economic zone was expanded from 396 km2 to 1953 km2 and border controls with the rest of China relaxed.
Shenzhen Stock Exchange
The Shenzhen Stock Exchange (SZSE) is a mutualized national stock exchange under the China Securities Regulatory Commission (the CSRC) that provides a venue for securities trading. A broad spectrum of market participants, including 540 listed companies, 35 million registered investors and 177 exchange members, create the market. Since its creation in 1990, the SZSE has grown with a market capitalization around 1 trillion yuan (US$122 billion). On a daily basis, around 600,000 deals, valued at US$807 million, trade on the SZSE.
Cityscape
The tallest building in Shenzhen is now Kingkey 100, which rises to 441.8 m and contains 100 floors for office space and a hotel. It is currently the tallest building in Shenzhen as well as one of the tallest buildings in southern China. Shenzhen is also the home to the world's 14th tallest building, the Shun Hing Square (Diwang Building). The city has 23 buildings over 200 m, mostly concentrated in Luohu and Futian districts. The second tallest building in Shenzhen is SEG Plaza at a height of 356 meters (292 meters to roof-top), located in the popular electronics district of Hua Qiang Bei.
For example, the 646 m tall Pingan International Finance Centre will be the tallest in China and second tallest building in the world upon completion in 2014, after the Burj Khalifa. See list of tallest buildings in Shenzhen.
Integration with Hong Kong
Hong Kong and Shenzhen have very close business, trade and social links as demonstrated by the statistics presented below. Except where noted the statistics are taken from sections of the Hong Kong Government (HKG) website.
As of December 2007, there are six land crossing points on the boundary between Shenzhen and Hong Kong. From west to east these are Shenzhen Bay Port road crossing (opened 1 July 2007); Fu Tian Kou An to Lok Ma Chau rail connection linking Shenzhen Metro Line 4 to the MTR's East Rail Line Lok Ma Chau Spur Line (opened 15 August 2007); Huanggang to Lok Ma Chau road connection; Futian to Man Kam To road connection; Luohu to Lo Wu rail connection linking the MTR East Rail Line to Shenzhen Metro Line 1, Shenzhen Rail Station and Luohu in general; and the Shatoujiao to Sha Tau Kok road connection. Both of the rail connections require the passengers to cross the Shenzhen River on foot as there is no direct rail connection between the two cities, although the Hong Kong intercity trains to other mainland cities pass through Shenzhen without stopping.
In 2006, there were around 20,500 daily vehicular crossings of the boundary in each direction. Of these 65 percent were cargo vehicles, 27 percent cars and the remainder buses and coaches. The Huanggang crossing was most heavily used at 76 percent of the total, followed by the Futian crossing at 18 percent and Shatoujiao at 6 percent. Of the cargo vehicles, 12,000 per day were container carrying and, using a rate of 1.44 teus/vehicle, this results in 17,000 teus/day across the boundary, while Hong Kong port handled 23,000 teus/day during 2006, excluding transshipment trade.
Trade with Hong Kong in 2006 consisted of US$333 billion of imports of which US$298 billion were re-exported. Of these figures 94 percent were associated with China. Considering that 34.5 percent of the value of Hong Kong trade is air freight (only 1.3 percent by weight), a large proportion of this is associated with China as well.
Also in 2006 the average daily passenger flow through the four connections open at that time was over 200,000 in each direction of which 63 percent used the Luohu rail connection and 33 percent the Huanggang road connection. Naturally, such high volumes require special handling, and the largest group of people crossing the boundary, Hong Kong residents with Chinese citizenship, use only a biometric ID card (Home Return Permit) and a thumb print reader. As a point of comparison, Hong Kong’s Chek Lap Kok Airport, the 5th busiest international airport in the world, handled 59,000 passengers per day in each direction.
Hong Kong conducts regular surveys of cross-boundary passenger movements, with the most recent being in 2003, although the 2007 survey will be reported on soon. In 2003 the boundary crossings for Hong Kong Residents living in Hong Kong made 78 percent of the trips, up by 33 percent from 1999, whereas Hong Kong and Chinese residents of China made up 20 percent in 2006, an increase of 140 percent above the 1999 figure. Since that time movement has been made much easier for China residents, and so that group have probably increased further yet. Other nationalities made up 2 percent of boundary crossings. Of these trips 67 percent were associated with Shenzhen and 42 percent were for business or work purposes. Of the non-business trips about one third were to visit friends and relatives and the remainder for leisure.
Future integration plans
In Section 114(1) of the policy address on 10 October 2007, Donald Tsang, Hong Kong Chief Executive, stated:
"Jointly developing a world-class metropolis with Shenzhen: In my Election Platform, I have put forward the vision of developing the Hong Kong-Shenzhen metropolis and undertaken to strengthen our co-operation. My proposals met with positive responses from the Shenzhen authorities. We share a common goal and have had some preliminary exchange of views. Currently, we are discussing airport collaboration and the development of the Lok Ma Chau Loop."
On 21 November 2007, the Shenzhen Government officially endorsed this policy and included it in the Shenzhen planning blueprint for the period up to 2020. It was announced that Shenzhen mayor, Xu Zongheng, would visit Hong Kong in December 2007 to sign a metropolis agreement with the SAR government.
The plans were originally detailed by the Hong Kong non-governmental think tank, Bauhinia Research Foundation in August 2007, and covered such matters as financial services, hi-tech and high-end research and development, transport, environmental matters and ecology. It was claimed that Shenzhen-Hong Kong could be the third largest metropolis in the world in GDP terms by 2020, only behind New York City and Tokyo. The plan was also endorsed by the China Development Institute, a Shenzhen-based non-government think tank.
Port
Situated in the Pearl River Delta in China's Guangdong Province, Shenzhen Port is adjacent to Hong Kong. The city's 260 km coastline is divided by the Kowloon Peninsula into two halves, the eastern and the western. Shenzhen’s western port area lies to the east of Lingdingyang in the Pearl River Estuary and possesses a deep water harbour with superb natural shelters. It is about 20 nmi from Hong Kong to the south and 60 nmi from Guangzhou to the north. By passing Pearl River system, the western port area is connected with the cities and counties in Pearl River Delta networks; by passing On See Dun waterway, it extends all ports both at home and abroad. The eastern port area lies north of Dapeng Bay where the harbour is wide and calm and is regarded as the best natural harbour in South China.
Shenzhen handled a record number of containers in 2005, ranking as the world's fourth-busiest port, after rising trade increased cargo shipments through the southern Chinese city. China International Marine Containers, and other operators of the port handled 16.2 million standard 20 ft boxes last year, a 19 per cent increase. Investors in Shenzhen are expanding to take advantage of rising volume.
သဘော့ချောင်းရွာ၊ မြင်းကဆိပ်
သဘော့ချောင်းရွာ၊ မြင်းကဆိပ်
ရှိန်းကျိန့်မြို့
Port
Yantian International Container Terminals, Chiwan Container terminals, Shekou Container Terminals, China Merchants Port and Shenzhen Haixing (Mawan port) are the major port terminals in Shenzhen.
Air
Shenzhen Airlines and Jade Cargo International are located at Shenzhen Bao'an International Airport. The airport is 35 kilometers from central Shenzhen and connects the city with many other parts of China, and serves domestic and international destinations.
Railway
Shenzhen Railway Station is located at the junction of Jianshe Road, Heping Road and Renmin Nan Road and provides links to different parts of China. There are frequent high speed trains to Guangzhou, plus long-distance trains to Beijing, Shanghai, Changsha, Jiujiang, Maoming, Shantou and other destinations. The train from Hong Kong's Hung Hom MTR station to the Lo Wu and Lok Ma Chau border crossings take 43 minutes and 45 minutes respectively.
There is another railway station located in Nanshan District, Shenzhen West (Shenzhen Xi), which is used for a small number of long distance trains, such as the one to Hefei.
Shenzhen North Railway Station (Shenzhen North) opened in 2011 in the Longhua area, handling high-speed trains to Guangzhou South, Guangzhou North, Changsha, Wuhan, Beijing and intermediate stations on the Beijing-Guangzhou-Shenzhen-Hong Kong HSR route.
Shenzhen East Railway Station (Shenzhen Dong) was opened in December 2012. It was originally called Buji station after the suburb it is located and was a Grade 3 station along the Guangshen Railway with no passenger services. Now after massive renovations, it currently handles mostly regional services.
Longgan Railway Station is under construction and will be completed by 2013 to serve high-speed trains on the Hangzhou-Fuzhou-Shenzhen HSR route when it opens in 2013.
Futian Railway Station is under construction and will be completed by 2014. It is completely underground, located in the centre of its namesake Futian District. The central location means it will become the focal point for most high-speed train services on the Beijing-Guangzhou-Shenzhen-Hong Kong HSR route upon completion. Connection to West Kowloon Railway Station in Hong Kong will be made in 2015, allowing for 15 minute cross border train journeys.
Metro
The Shenzhen Metro system opened on 28 December 2004. In phase I, there are only two lines: the Luobao and Longhua lines. Luobao line is from Luohu (Lo Wu and Shenzhen railway stations) to the Window of the World (Overseas Chinese Town). The Longhua line is from Futian Kouan (Futian checkpoint; it was named Huang Gang at first) to Shaonian Gong (Children's Palace).
In June 2011, the Shenzhen Metro extended the Luobao and Longhua lines. The Luobao line runs from Luohu to Shenzhen Bao'an Airport and the Longhua line (now operated by MTR) runs from Futian Kouan (Futian Checkpoint) to Qinghu. Also in June 2011, three lines of the second phase opened before the 26th summer Universiade. They are Shekou line (from Chiwan to Xinxiu), Longgang line (from Yitian to Shuanglong), and Huanzhong line (from Qianhaiwan to Huangbeiling).
Sea
Shenzhen is also connected by fast ferries linking Shekou, on the west edge of the SEZ with Zhuhai, Macau, Hong Kong International Airport, Kowloon, and Hong Kong Island.
Shenzhen has shorelines in its southwest and southeast. Beaches like Dameisha and Xiaomeisha are often crowded with locals and tourists. The Xichong beach, is just one hour drive from Shenzhen's city center, and it still retains its age old natural beauties.
Road
Since February 2003, the road border crossing at Huanggang and Lok Ma Chau in Hong Kong has been open 24 hours a day. The journey can be made by private vehicle or by bus. On 15 August 2007, the Lok Ma Chau-Huanggang pedestrian border crossing opened, linking Lok Ma Chau Station with Huanggang. With the opening of the crossing, shuttle buses between Lok Ma Chau transport interchange and Huanggang were terminated.
Taxis are metered and come in three colors. Red taxis may travel anywhere; green ones are restricted to outside the SEZ, and yellow ones are restricted to inside the SEZ.
There are also frequent bus and van services from Hong Kong International Airport to Huanggang and most major hotels in Shenzhen. A bus service operated by Chinalink Bus Company operates from Kowloon Station on the Airport Express MTR line (below Elements Mall) direct to the Shenzhen International airport.
Tourist attractions
There are over twenty public city parks in Shenzhen.
Some tourists, however, choose to stay in a largely expatriate and exotic residential community called Shekou, home to a large French cruise liner cemented into the ground called Sea World. Shekou was expanded and renovated in recent years, including claiming additional land from the sea.
Shenzhen's central music hall and library are located in the Shenzhen Cultural Center.
In recent years, the East Coast (shoreline) of Shenzhen has attracted more and more tourists, including backpackers. One of the most famous beaches is Xichong in the south of Dapeng Peninsula.
Media
Shenzhen is served by a variety of daily newspapers, including the Shenzhen Daily
Sports
Shenzhen Stadium is a multi-purpose stadium that hosts many events. The 26th Summer Universiade, the latest one to take place, was held in Shenzhen on 12 August 2011. Shenzhen has constructed the sports venues for this first major sporting event in the city.
Twin towns and sister cities
Shenzhen is twinned with:
အဿုတဝါသုတ်
(၂)သုတ် ရှိပါသည်။
(ခန္ဓာ၊ အာယတန၊ ဓာတ်၊ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်၊ သတိပဋ္ဌာန် အစရှိသောတရားတို့၌) အကြားအမြင်မရှိသော (အဿုတဝန္တ)ပုထုဇဉ်နှင့် အကြားအမြင်ရှိသော အရိယာသာဝကတို့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှုမြင်ကြပုံခြားနားချက်များ၊ ပုထုဇဉ်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ငြီးငွေ့ စိတ်ပျက် တတ်မက်မှုဖြစ်ပုံ၊ မဖြစ်ပုံ၊ အတ္တဟုစွဲယူပုံကို တောမျောက်ဥပမာဖြင့် အကျယ်တဝင့် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။ -- အဿုတဝန္တပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်အား စိတ္တဘာဝနာမရှိသောကြောင့် အာဂန္တုက ဥပက္ကိလေသတို့ကြောင့် ညစ်နွမ်းနေသည့် ပင်ကိုယ်သဘာဝအားဖြင့် စိတ်ဖြူစင်ပုံကို အမှန်အတိုင်း မသိနိုင်-ဟု ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူသည့်သုတ်။
အူဂေါ့ရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
အူဂေါ့ရွာ(Augawt)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ ဝါလီချက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၁၁၉ ဖြစ်သည်။
အဿုတဝါသုတ်
အဋ္ဌကထာ၌ -ပုထုဇ္ဇနအဖွင့်ပါသည်။
အူဂေါ့ရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရှားပင်ကန်ရွာ၊ စစ်ကိုင်းမြို့နယ်
ရှားပင်ကန်ရွာ (Sharpinkan)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ စစ်ကိုင်းခရိုင်၊ စစ်ကိုင်းမြို့နယ်၊ ဆားတောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၀၁၂ ဖြစ်သည်။  ၎င်းရွာသည် ဆားတောင်မြို့ပေါ်ရှိ ရှားပင်ကန်ရပ်ကွက် ဖြစ်သွားသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စစ်ကိုင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကံကြီးဒေါင့်ကုန်းရွာ၊ ကံကြီးဒေါင့်ကုန်း
ကံကြီးဒေါင့်ကုန်းရွာ၊ ကံကြီးဒေါင့်ကုန်း
ငါးပေါင်းထုပ်
ငါးပေါင်းထုပ် သည် ငါးကို ရဲယိုရွက်ဖြင့် ထုပ်ကာ ပေါင်းထားသည့် မွန်ရိုးရာ ဟင်းလျာတမျိုး ဖြစ်သည်။
ပါဝင်ပစ္စည်းနှင့် လုပ်နည်း
ငါးပေါင်းထုပ် လုပ်ရန် ငါးခူ၊ ငါးရံ့၊ ကကတစ်တို့ကို အသုံးများသည်။ မြန်မာပြည်အထက်ပိုင်းတွင် အသားများသော ငါးကြင်းကို သုံးလေ့ရှိသည်။ ထုပ်ရန်အတွက် ရဲယိုရွက်ကို သုံးသည်။ မရနိုင်က ငှက်ပျောရွက်နုကို သုံးသည်လည်း ရှိ၏။
အခြားပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ကြက်သွန်နီ၊ ချင်း၊ ဆား၊ သကြား၊ ငရုပ်သီးအစိမ်းမှုန့် (သို့) စဉ်းထားသော ငရုပ်သီးစိမ်း၊ ဆန်လှော်မှုန့်၊ နနွင်းမှုန့်၊ ဆီ၊ စပါးလင်တို့ ဖြစ်သည်။
အစာတိုးစေရန် မျှစ်ကို၎င်း၊ ငှက်ပျောဖူးကို၎င်း ထည့်တတ်သေးသည်။
မူကွဲများ
ထိုင်းနိုင်ငံတွင် စားသည့် ငါးပေါင်းထုပ်မှာ နွားနို့၊ နံနံပင်၊ သံပရာရည်တို့ သုံးကာ ချဉ်ချိုချိုအရသာ ရှိသည်။
လင်းခေးမြို့နယ်
လင်းခေးမြို့နယ် သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း၊ လင်းခေးခရိုင်ရှိ မြို့နယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လင်းခေးမြို့နယ်တွင် လင်းခေးမြို့နှင့် ဟိုမိန်းမြို့တို့ ပါဝင်ပြီး မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာမြို့မှာ လင်းခေးမြို့ ဖြစ်သည်။
တောလယ်ရွာ၊ စပါးတုံ
တောလယ်ရွာ၊ စပါးတုံ
အညင်းတောရွာ
အညင်းတောရွာ
ဒုတိယအဿုတဝါသုတ်
အကြားအမြင်မရှိသော အဿုတဝန္တပုထုဇဉ်အတွက် အထက်သုတ်ဒေသနာ အတိုင်း ဟောတော်မူပြီး အကြားအမြင်ရှိသော အရိယာသာဝကပိုင်း၌ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် ဒေသနာအကျဉ်းအပြီးတွင် ဝေဒနာသုံးပါးနှင့် ဖဿတို့ဖြစ်ပုံ, ချုပ်ပုံကို ထင်းချောင်း နှစ်ချောင်း ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် မီးဖြစ်လာပုံဥပမာထည့်သွင်း၍ အကျယ် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ၌ -အဿုတဝန္တအဖွင့်၊ ပုထုဇ္ဇနအဖွင့်၊ ပုထုဇဉ် ၂-မျိုး၊ သင်္ခါရ ဓမ္မတို့ ဖြစ်ပျက်နေပုံ၊ ဆီမီးလျှံဥပမာ၊ လက်ဖျက်တစ်ချက်တီးချိန်အတွင်း၌ စိတ္တက္ခဏ ပေါင်း ကုဋေတစ်သိန်ဖြစ်နိုင်ပုံ၊ မျောက်ဥပမာ ရှင်းလင်းချက်၊ မြွေကိုက်သော ဥပမာ အစရှိသော မှတ်သားဖွယ်တို့ကို ဖွင့်ပြထားပါသည်။ ။
တိုင်းရင်းသားကျေးရွာ
တိုင်းရင်းသားကျေးရွာ သည် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းရှိ ပြည်ထောင်စုသား တိုင်းရင်းသားတို့၏ ယဉ်ကျေးမှု၊ ထုံးစံဓလေ့များကို ပုံဖော်တည်ဆောက်ထားသည့် ဗဟုသုတရဖွယ်၊လေ့လာဖွယ် ယဉ်ကျေးမှုဥယျာဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ မြန်မာနိုင်ငံတွင် တိုင်းရင်းသားကျေးရွာ (၃)ခု ရှိနေသည်။
ကိုးကား
သတင်းစဉ်
အရက်သေစာ သောက်စားမှုများရှိပါသည်
ပါအယ်ရွာ၊ ပြင်ဦးလွင်မြို့နယ်
ပါအယ်ရွာ (Parae)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ပြင်ဦးလွင်ခရိုင်၊ ပြင်ဦးလွင်မြို့နယ်၊ နောင်လှိုင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၉၈၇၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နောင်လှိုင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၈၇၆ ဦး၊ မ ၁၇၂၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၅၉၇ ဦးနေထိုင်သည်။