cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ဆင်ဖြူမရှင်
မန္တလေး၌ ကျန်ရစ်သော ပိုင်ဆိုင်မှုများအား တောင်းခံခြင်း
၁၈၈၆ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလထဲတွင် မယ်တော် ဆင်ဖြူမရှင်က ထားဝယ်မှ နေ၍ ရန်ကုန်ရှိ ဝန်ရှင်တော်မဟာမင်းကြီး ဆာချာလ်ဘားနာဒ် ( ဘားနာဒ်ပိဋကတ်တိုက် တည်ထောင်ခဲ့သူ ) ထံသို့ စာတစ်စောင် ပေးပို့ကာ မန္တလေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ပစ္စည်းများကို ပြန်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ဘားနဒ်က ပစ္စည်းများကို အတည်ပြု၍ မရနိုင်ကြောင်း၊ ထိုပစ္စည်းများသည် ပါတော်မူစဉ်က နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ယူငင်ကြသော မြန်မာ အမျိုးသမီးတို့ လက်သို့ ပါသွားသလော၊ သို့တည်းမဟုတ် အစိုးရ၏ ပစ္စည်းသိမ်း ကော်မတီ ( Prize Committee ) ထံတွင် ရှိသလော ဆိုသည်ကို မပြောဆိုနိုင်ကြောင်းဖြင့် အကြောင်းပြန်သည်။ ဤတွင် ဆင်ဖြူမရှင်က အိန္ဒိယ ဘုရင်ခံချုပ်ထံ စာရေးကာ မန္တလေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ပစ္စည်းစာရင်းကိုလည်း ပူးတွဲပေးပို့သည်။ ဆင်ဖြူမရှင်၏ စာမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပြီး ၁၈၈၇ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ( ၂၀ ) ရက်စွဲထိုးထားသည်။
ဆင်ဖြူမရှင် မိဖုရားကြီးသည် ၁၈၈၇ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ( ၂၀ ) ရက် နေ့စွဲဖြင့် အိန္ဒိယ ဘုရင်ခံချုပ်ထံ အောက်ပါအတိုင်း စာရေးသား ပေးပို့ခဲ့သည်။ “၁၂၄၇ ခု၊ တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း ( ၈ ) ရက်နေ့ ( ၁၈၈၅ ခု၊ နိုဝင်ဘာလ ၂၉ ရက်နေ့ ) နံနက်တွင် နိုင်ငံရေး အရာရှိချုပ် ဖြစ်သည့် ကာနယ် ဆလေဒင် ( ယခု ဆာအက်ဒွပ် ) နှင့် အဖွဲ့သည် နန်းတွင်းသို့ ဝင်လာကာ ကျွန်ုပ်တို့အား တောင်ဥယျာဉ်နန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့စံတော်မူရန်ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ညွှန်ကြားချက်သည် ချက်ချင်း လက်ငင်းဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ အဖိုးတန် ရတနာများနှင့် ပတ်သက်၍ မည်ကဲ့သို့ သိမ်းဆည်းသမှု ပြုလုပ်ရမည်ကို မတွေးနိုင်တော့ပေ။ အနာဂတ်တွင် ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်ကလေးများ၏ အရေးအတွက် ဆလေဒင်ကို ခေါ်ယူကာ ကျွန်ုပ်၏ မြောက်မြားစွာသော အဖိုးထိုက်ရတနာများ အနက်မှ အချို့ကိုသာ သယ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း၊ အချို့ငွေထည်၊ ရွှေထည်၊ စိန်ထည်များကိုလည်း ပြသကာ မီးခံသေတ္တာခြောက်လုံးဖြင့် ထည့်သွင်း အပ်နှံခဲ့သည်။ ဆလေဒင်က ဗြိတိသျှ အစိုးရ အနေနှင့် နန်းစဉ် ပစ္စည်းများကို ယူမည်မဟုတ်၊ ဘုရင်နှင့် နိုင်ငံကိုသာ အလိုရှိကြောင်း၊ သို့ကြောင့် ဤအဖိုးထိုက်ရတနာများမှာ ပျောက်ဆုံးမည် မဟုတ်ကြောင်း အာမခံပြီး မိဖုရားကြီး အလိုရှိသည့် အချိန်တွင် အချိန်မရွေး ပြန်၍ ရရှိနိုင်ကြောင်းပြောဆိုကာ နန်းစဉ်ရတနာများကို ထိန်းသိမ်းလိုက်ပါသည်။ ထိုစဉ်က မီးခံသေတ္တာသော့များမှာ ယခုအထိ ကျွန်ုပ်နှင့် အတူ ရှိနေပါသည်။ ကြွေထည်၊ ဖန်ထည်၊ နှင့် အဝတ်အထည်များကို အခန်းများတွင် လုံခြုံစွာ ပိတ်ထားကာ သော့များကို ကျွန်ုပ်အား အပ်ခဲ့၍ အချိန်မရွေး ထုတ်ယူနိုင်ကြောင်းလည်း ပြောခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ရှေ့တွင်ပင် ကာနယ်ဆလေဒင်သည် ၎င်း၏ စာရေးကြီးနှင့် ကုလား လူမျိုး အခိုင်းအစေ နှစ်ဦးအား ပစ္စည်းများ ထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်ပေးပါသည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့အား တောင်ဥယျာဉ်နန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့စံနေစေကာ ညနေ ( ၃ ) နာရီတွင် သင်္ဘောတော်သို့ စတင်ပို့ဆောင်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်က နေခဲ့ချင်ကြောင်း တောင်းဆိုရာ ဆလေဒင်က ကျွန်ုပ်သာ မဟုတ်၊ ကျွန်ုပ်၏ သမီး စုဘုရားကြီးပါနေခဲ့နိုင်ကြောင်း ပြောဆိုသည်။ ကျွန်ုပ်သည် နေပြည်တော်တွင် နေခဲ့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်သောအခါ ကျွန်ုပ်၏ ကလေးများက ရန်ကုန်အထိ အတူ လိုက်ပါရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဆလေဒင်အား ရန်ကုန်သို့ ရောက်သော အခါ နြေပည်တော်သို့ ပြန်လည်ပို့ပေးပါမည်လား ဟု မေးရာ ဆလေဒင်က ပို့ပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း၊ ရန်ကုန်သာမက ကာလကတ္တားအထိ လိုက်ပါလျှင်လည်း ဘုရင်ခံချုပ်က ကျေနပ်စွာဖြင့် နေပြည်တော်သို့ ပြန်လည်ပို့ပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း၊ ဗြိတိသျှလူမျိုးများသည် ကတိကို မပျက်စေကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ သို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ရန်ကုန်အထိလိုက်ပါခဲ့ရာ သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်များက ထားဝယ်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး တိုင်းပြည်ငြိမ်ဝပ်ပိပြားသည့် အချိန်အထိ နေထိုင်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုဘဲ အရေးပိုင် နေရာချထားသည့် အိမ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ဆွေတော်မျိုးတော် အစေခံများအတွက် မလုံလောက်ပါသဖြင့် ပါလာသည့် ပစ္စည်းအချို့ကို ရောင်းချသုံးစွဲနေခဲ့ရကြောင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် ငြိုငြင်ခြင်း မရှိဘဲ ယခုကဲ့သို့ နေထိုင်လာခဲ့ရာ မန္တလေးတိုက်တွင် ဆလေဒင် လက်အပ်ခဲ့သည့် ကျွန်ုပ်၏ ပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်နှင့် ဆွေတော်မျိုးတော် အခြံအရံများ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်ရေးအတွက် ပြန်လည် ပေးအပ်စေလိုကြောင်း ။ မြောက်တံခါး အနောက်ဘက် ပေါင်းကုန်းအတွင်း တိုက်တော်တွင် ထားခဲ့သည့် ပစ္စည်းစာရင်း
၁။ စိန်နားကပ်တော် ၁ဝရန် ၂။ ပတ္တြမားနားကပ်တော် ၁၇ ရန် ၃။ စိန်ဘယက် ၇ ကုံး ၄။ စိန်ခရာသီး လည်ဆွဲတော် ၁ ကုံး ၅။ စိန်ကြိုးတပ်နာရီ ၁ လုံး ၆။ ရွှေထွေးခံ ၂ လုံး ၇။ ရွှေကြုတ် ၁ လုံး ၈။ စိန်စီရွှေခြေချင်း ၁ ရန် ၉။ နဂါးပုံရွှေခြေချင်း ၁ ရန် ၁၀။ နဂါးပုံရွှေခြေချင်း အသေး ၁ ရန် ၁၁။ ရွှေဖလားကြီး ၁ လုံး ၁၂။ အယ်လ်ဘမ်စာအုပ် ၁ အုပ် ၁၃။ ကျောက်ရောင်စုံများ စီထားသည့် ဓာတ်ပုံဘောင် ၂ ခု ၁၄။ စိန်စီထားသည့် ဝေလမင်းသားပုံပါသော ကြုတ် - ၁၅။ စိန်ဘယက်ကြီး ၁ ကုံး ၁၆။ စိန်ဒေါင်းရုပ်ပါ ရွှေဘီး ၁ ချောင်း ၁၇။ ငွေဒင်္ဂါးများပါသည့် အိတ် ၁ အိတ် ၁၈။ ငွေသားများ ပါသည့် အိတ် ၅ အိတ် ၁၉။ စိန်ကြိုးတပ်နာရီ အလုံး ၂၀ ၂၀။ ရူဘီငွေ ၃၀,၀၀၀ ( ငွေသုံးသောင်း ) ၂၁။ တစ်လုံးလျှင် ငွေချိန် ၁၅၀ ရှိ ငွေဖလား ၉ လုံး ၂၂ ။ တစ်လုံးလျှင် ငွေချိန် ၁၀၀ ရှိ ငွေဖလား ၉ လုံး ၂၃။ ငွေကလပ် ၂ ခု ၂၄။ ငွေမီးဖို ၁ လုံး ၂၅။ ငွေမီးညှပ် ၂ ချောင်း ၂၆။ ငွေဟင်းအိုး ၂ လုံး ၂၇။ ငွေထမင်းအိုး ၁ လုံး ၂၈။ ငွေကရား ၁ လုံး ကာနယ်ဆလေဒင် အား အပ်ခဲ့သည့် ပစ္စည်များ စာရင်း ၁။ ကျောက်မျက်ရတနာများ စီခြယ်ထားသော ရွှေချိန် တစ်ပိဿာ ရှိ ရွှေကွမ်းအစ် ၁ လုံး ၂။ ရွှေချိန် တစ် ပိဿာ ရှိ ခြင်္သေ့ခံ ရွှေကလပ် ၁ ခု ၃။ ကျောက်မျက်ရတနာ များ မြှုပ်နှံထားသော ရွှေချိန် တစ် ပိဿာ ရှိ ရွှေကွမ်းအစ် ၁ လုံး ၄။ ရွှေချိန် တစ် ပိဿာ ရှိ နဂါးရုပ်ခံရွှေကလာပ် ၁ ခု ၅။ ကျောက်မျက်ရတနာများ စီခြယ်ထားသော ရွှေထွေးခံ ၆။ ရွှေချိန်တစ် ပိဿာ ရှိ ရွှေကတော့ ၂ လုံး ၇။ ရွှေကလပ် ၁ ခု ၈။ ရွှေချိန် တစ် ပိဿာ ရှိ စိမ်းရောင်မှုန်များ စီခြယ်ထားသော ရွှေကလပ် ၁ ခု ၉။ ရွှေချိန် ၇၀ သား ရှိ သောက်တော်ရေခွက် ရွှေကလပ် ၁ ခု ၁၀။ ရွှေချိန် ၆၀ သားရှိ ရွှေဖလားကြီး ၁ လုံး ၁၁။ ရွှေချိန် ၁၀ သားရှိ ရွှေဖလားငယ် ၁ လုံး ၁၂။ ရွှေချိန် ၅၀ သားရှိ ရွှေမျက်နှာသစ်တော် ရေခွက် ၁၃။ ရွှေချိန် ၅၀ သားရှိ ရွှေမျက်နှာသစ်တော်ရေခွက် ၁ လုံး ၁၄။ ရွှေချိန် တစ် ပိဿာ ရှိ ဖောင်းတော်ကြုတ် ၁ ခု ၁၅။ ရွှေချိန် ၆၀ သားရှိ ရွှေလက်ဆေး ဖလား ၁ လုံး ၁၆။ ရွှေချိန် ၅၀ သားရှိ ရွှေကြုတ် ၄ လုံး ၁၇။ ရွှေချိန် ၄၀ သားရှိ ရွှေကလပ် ၁ ခု ၁၈။ ရွှေချိန် ၅၀ သားရှိ သုံးချောင်းထောက်ခံ ရွှေကလပ် ၁ ခု ၁၉။ ရွှေချိန် ၄၀ သားရှိ မှန်စိမ်းစီ ရွှေကလပ် ၂ ခု ၂၀။ ရွှေချိန် ၄၀ သားရှိ ကွမ်းအစ်တော်တင် ရွှေကလပ် ၂ ခု ၂၁။ ရွှေချိန် ၁၅ ကျပ်သားရှိ ရွှေထမင်းအိုး ၁ လုံး ၂၂။ ရွှေချိန် ၇၀ သားရှိ ရွှေပန်းကန်လုံး ၈ ခု ၂၃။ ရွှေချိန် ၄၅ ကျပ်သားရှိ ရွှေပန်းကန်ပြား ၉ ခု ၂၄။ ရွှေချိန် ၁၅ ကျပ်သားရှိ ရွှေရေမှုတ် ၁ လုံး အထက်ပါ အတိုင်း စာရေးသားပို့၍ ပါတော်မူချိန်က ကာနယ်ဆလေဒင်ထံသို့ အပ်နှံခဲ့သည့် ပစ္စည်းစာရင်းနှင့် တကွ တင်ပြကာ ပြန်ပေးရန် တိုင်ကြား တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ယင်းကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ကာနယ်ဆလေဒင်ကို ဆိုင်ရာတို့က မေးမြန်းသည့် အခါတွင် ကာနယ်ဆလေဒင်က အောက်ပါအတိုင်း ထွက်ဆိုခဲ့သည်။
“မယ်တော်ဆင်ဖြူမရှင် က သူ့ခန်းဆောင်အတွင်းသို့ ခေါ်ကာ အခိုင်အမာ သော့ခတ်ထားသည့် သေတ္တာကြီး သုံးလုံးကို ကျွန်ုပ်အား ပြပီးနောက် ထိုအထဲတွင် ငွေ ၃၀,၀၀၀ ရှိသည်ဟု ပြောသည်ကို မှတ်မိပါသည်။ ကျွန်ုပ်က သေတ္တာများမှာ စိတ်ချရကြောင်း၊ သို့ရာတွင် သေတ္တာထဲမှ ပိုက်ဆံများ နှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်ကတိမပေးနိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ ကျွန်ုပ်အား မည်သည့် သော့ကိုမျှ မအပ်ပါ။ ထိုအချိန်ကာလ ဆင်ဖြူမရှင် ၏ အခန်းဆောင်ထဲတွင် အမျိုးသမီး အခြွေအရံများသာမက သာမန် အမျိုးသမီးများလည်း ပြည့်နှက်နေပါသည်။ ယင်းတို့မှာ အထုတ်အပိုးတို့ကို ထုပ်ပိုးပြီး တခြားသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် ခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သီပေါဘုရင် နန်းကျပြီးနောက် ချ၍ ထားပစ်ခဲ့သည့် ဆင်ဖြူမရှင်၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများမှာ နန်းတော်မှ အခြားသော ပစ္စည်းများနှင့် ရောထွေးသွားပြီး ပစ္စည်းသိမ်း ကော်မတီလက်ထဲသို့ ရောက်သွားနိုင်သည်။ အကယ်၍ ထိုပစ္စည်းများထဲမှ သူပိုင်ပစ္စည်းဟု ရွေးထုတ်ပြနိုင်မည် ဆိုလျှင် သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုကို ခွင့်ပြုသင့်ပါသည်။” ဟု ထွက်ဆိုထားသည်။
အိန္ဒိယ ဘုရင်ခံချုပ်က ဆင်ဖြူမရှင်ပစ္စည်များ ပျောက်ဆုံးသည့် အတွက် ဝမ်းနည်းကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကာ ယင်းကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အောက်မြန်မာနိုင်ငံ ဝန်ရှင်တော်မင်းကြီး ဆာချားလ်ကရော့စဝိတ်က ဆုံးဖြတ်ပြီးသည့် အလျောက် လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း၊ သူနှစ်သက်ရာသို့ သွားနိုင်သည်ဟု ဆလေဒင်က အာမခံပြီး ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ရာ ထိုစာပါ အချက်အလက်တို့ကို ဗြိတိသျှ အစိုးရက ယုံကြည်မှု မရှိ။ ဗြိတိသျှအစိုးရ အမြင်၌ ဆင်ဖြူမရှင်သည် ၁၈၇၈ ခုနှစ်တုန်းက ‘သီပေါဘုရင်တင်သူ’ ဖြစ်ခဲ့ပြီး မင်းဆွေမင်းမျိုးတို့ကို သတ်ဖြတ်မှုတွင်လည်း တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်သည့် အပြင် ဆင်ဖြူမရှင်သည် အလောတကြီးဖြင့် လက်ရဲဇက်ရဲရှိသူ ဟုလည်း နားလည်ထားသည်။
ပစ္စည်း များကို ပြန်ရရေးနှင့် ပတ်သက်၍ သမိုင်းဆရာ တစ်ဦးက ‘ဥပဒေအရ ပြောရလျှင် ရှုံးနိမ့်သူတို့သည် အောင်နိုင်သူတို့၏ လက်ခုပ်ထဲမှ ရေပမာ ဖြစ်ဩဖင့် သနားသဖြင့် ပေးကမ်းသော အရာမှ အပ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရှိပေ’ ဟု ဆိုသည်။ ထိုအတောအတွင်း ထားဝယ်တွင် အင်္ဂလိပ် အုပ်စိုးမှုကို ဆန့်ကျင်သော ပုန်ကန်မှုသည် ၁၈၈၇ ခုနှစ်တွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့လေသည်။ ထိုပုန်ကန်မှုတွင် ဆင်ဖြူမရှင်မိဖုရားကြီးက အားပေးအားမြှောက်မှု ရှိရမည်ဟု အင်္ဂလိပ်က ယုံကြည်၍ ဆင်ဖြူမရှင် မိဖုရားကြီး၊ သမီးတော်ကြီး စုဘုရားကြီးနှင့် မြိတ်မြို့၌ အပို့ခံနေရသည့် ( ၂၁ ) နှစ်အရွယ် ကောလင်းမင်းသားတို့ကို ရန်ကုန်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။ ရန်ကုန်မှ တစ်ဆင့် ပင်လယ်လမ်းမှ ခေါ်ဆောင်သွားရာ ကာလကတ္တားသို့ ၁၈၈၇ ခု၊ ဇွန်လ ( ၁၀ ) ရက်တွင် ဆင်ဖြူမရှင် တို့ အဖွဲ့ ရောက်ရှိခဲ့လေသည်။ မိဖုရားကြီးက ကာလကတ္တားတွင် ပင် နေထိုင်လိုသော်လည်း ဘုရင်ခံချုပ်က ရတနာဂီရိရောက်လျှင် သီးသန့်စံအိမ်တစ်ဆောင်ဖြင့် ထားမည် ဖြစ်သည်ဟု အကြောင်းပြန်သည်။ ပင်လယ်ခရီး မသွားလို၊ မောသည်ဟု ဆိုသဖြင့် သူတို့ကို ကာလကတ္တားမြို့တွင် နှစ်လခန့် ဆိုင်းထားပြီးမှ မီးရထားဖြင့် ဘုံဘေမြို့သို့ ခေါ်ဆောင်၍ ဘုံဘေသင်္ဘောဖြင့် သီပေါမင်း ရှိရာ ရတနာဂီရိသို့ ပို့ပေးရာ ၁၈၈၇ ခု၊ ဩဂုတ်လ (၂၂ ) ရက်နေ့တွင် ရတနာဂီရိသို့ ဆိုက်ရောက်ကြလေသည်။
နတ်ရွာစံခြင်း
ဆင်ဖြူမရှင်မိဖုရား သည် တစ်နှစ်ခန့် ရတနာဂီရိတွင် နေထိုင်ပြီးနောက် ရန်ကုန်သို့ ပြန်လာ၍ ဘုရင်ခံ စံအိမ်တော် အနီး ဝင်ဆာလမ်း ( ယခု ရှင်စောပုလမ်း ) တွင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်၍ နေထိုင်ခဲ့လေသည်။ (သမိုင်းကထိက ဒေဆိုင်း၏ စာအုပ်တွင် ဘုရင်ခံအိမ်တော်အနီး ဘောင်ဒရီလမ်း ) ( ယခု ဓမ္မစေတီလမ်း ) တွင် အိမ်ဝယ်နေသည်ဟု ရေးသားထားလေသည်။) ဆင်ဖြူမရှင်နှင့် အတူနေသော သမီးတော် အကြီး စုဖုရားကြီးသည် မယ်တော်ထံမှ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အထက်မြန်မာနိုင်ငံ ပြန်ကြွ၍ မင်းကွန်းတွင် သီလရှင်ဝတ်၍ နေထိုင်ရာ မင်းကွန်းတွင် ဆင်ဖြူမရှင် မိဖုရားကြီး နတ်ရွာစံပြီး နောက် ( ၂ ) နှစ် အြကာ ၁၉၁၂ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ( ၂၅ ) ရက်နေ့တွင် ဘဝတစ်ပါးသို့ ပြောင်းသွားခဲ့လေသည်။ ဆင်ဖြူမရှင် မိဖုရားကြီးကား ရန်ကုန်စံအိမ်တော်တွင် သက်တော် ( ၇၈ ) အရွယ်၌ လူကြီး ရောဂါဖြင့် ၁၉၀၀ ပြည့်နှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ( ၂၆ ) ရက်နေ့တွင် နတ်ရွာစံသောအခါ သီပေါမင်းက မယ်တော် ထားခဲ့သည့် ပစ္စည်းများကို တောင်းဆိုသည်။ သူ့တောင်းဆိုချက်ကို ဆိုင်ရာတို့ကလည်း အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ သို့ရာတွင် ဆင်ဖြူမရှင်တွင် ကြွေးမြီများ အများအြပားကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဈာပနစရိတ်မှာလည်း ကြီးလွန်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် ကြွေးမြီများ နုတ်လိုက်သည့်အခါ တွင် ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။ အင်္ဂလိပ်အစိုးရက ဆင်ဖြူမရှင်၏ မသာတော်အတွက် စရိတ်ငွေ ( ၁၀၀၀ ) ထုတ်ပေးလေသည်။ အလောင်းတော်ကို ရန်ကုန်မှ မန္တလေးသို့ သင်္ဘောဖြင့် တင်ဆောင်သယ်ယူခဲ့သည်။
အလောင်းတော်ကို မန္တလေးမြို့သို့ ဆောင်ယူရာရန်ကုန်မြို့နေ မိတ်ဆွေ အပေါင်းတို့က အလောင်းတော်ကို ကြည်ညိုလေးမြတ်စွာ ပူဇော်ချီးမြှောက်ချင်၍ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ရပ်နားရန် လှပတင့်တယ်စွာ ကနားမဏ္ဍပ် ဆောက်လုပ်ပြီး အထူးထူးသော စားဖွယ်သောက်ဖွယ် အကျွေးအကမ်းအလှမ်း အမျိုးမျိုးတို့ဖြင့် တည်ခင်းကာ အလောင်းတော်ကို သင်္ဘောပေါ်သို့ ခြံရံ ပို့ဆောင်ကြသည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် အထောက်ထောက်ရပ်နား၍ မန္တလေးမြို့သို့ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၆၂ ခုနှစ်၊ တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း ( ၁၂ ) ရက် ( ၁၉၀၀ ပြည့်နှစ်၊ မေလ ၉ ရက် ) ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ မွန်းတည်ချိန် ဆိုက်ရောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အသင့်ပြုလုပ်ထားသော တန်ဆောင်းတော်၌ ခေတ္တရပ်တန့်ထားကာ ၎င်းကဆုန်လြပည့်ကျော် ( ၁ ) ရက် ( မေလ ၁၃ ရက် ) တနင်္ဂနွေနေ့ နံနက် ( ၉ ) နာရီ အချိန်တွင် အလောင်းတော်ကို သံလျင်းနှင့် တင်ဆောင်ပြီးလျင် ရှေးမြန်မာဧကရာဇ်မင်း အဆက်ဆက်တို့လက်ထက် ချီးမြှောက်မြဲ အစဉ် ထုံးစံနှင့်အညီ ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ စီစဉ်ကျင်းပလျက် တောင်ကျုံး ထိပ်လမ်းအတိုင်း ဆောင်ယူကာ တောင်မျက်နှာ အလယ်တံခါးမှ နန်းမြို့တွင်းသို့ ဝင်၍ နန်းမြို့တော်အတွင်း ရှိ မန္တလေးမြို့တည် ပဉ္စမသင်္ဂါယနာတင် မင်းတုန်းမင်း တရားကြီး၏ အုတ်နန်းပြာသာဒ်တော်အနီး ဝယန္တာဩကိုးတွင် အနောက်မြောက်ထောင့်အရပ်တွင် အစိုးရမင်း ချီးမြှောက်သည့် အမိန့်အရ အသင့်လုပ်ဆောင်ထားသော အုတ်ပြာသာဒ်တော်အတွင်း သွင်းနှံသင်္ဂြိုဟ်လိုက်လေသည်။
ကိုးကား
( က ) မောင်သန်းဆွေ ( ထားဝယ် )၊ ရတနာဂီရိနိဒါန်း ( ခ ) မောင်သန်းဆွေ ( ထားဝယ် )၊ ကုန်းဘောင် အလွန် ( ပထမအုပ် ) ( ဂ ) သန်းဝင်းလှိုင်၊ ဥဩအောင်မြည်ကုန်းဘောင်တည်။
မောင်းဂွက်တောရွာ၊ ညောင်ဦးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ညောင်ဦးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အလိုကျူပင်
ပုံသဏ္ဌာန် 	: 	အပင် နှစ်ကြာခံ မြက်ပင်မျိုး ဖြစ်သည်။ ကျူပင် နှင့် တူသည်။ ၁၈ ပေ ထိ မြင့်သည်။ မြေအောက်၌ မြစ်အုံ ရှိသည်။ ထိုမှ မြေပေါ်ပိုင်း ပင်စည် ထွက်သည်။ ပင်စည်၌ အခေါင်း ရှိသည်။ ပင်စည် ချောမွတ်ပြီး အဆစ်များ၌ အဖြူရောင် အရစ်များ ရှိသည်။ အရွက် ရွက်လွှဲ ထွက်သည်။ ၁ ပေ - ၂ ပေ ခန့်ထိ ရှည်သည်။ သေးသွယ် ရှည်လျားသော ပုံသဏ္ဌာန် ရှိကာ အဖျားသို့ ရှူးသွားပြီး အောက်သို့ ငိုက်ကျ နေသည်။ ရွက်ပြား ချော၏။ ပင်စည်ကို တင်းကျပ်စွာ ကုပ်ထားသော ရွက်အိမ်ရှိသည်။ ရွက်ရင်း ပတ်လည် နူးညံ့သော အမွေးများ ရှိသည်။ ရွက်နား ရှသည်။ အပွင့် ပန်းခိုင် ပေါ်တွင် အညိုရောင် အပွင့်လေးများ ပွင့်သည်။ ပန်းပွင့်၌ ပွင့်ခံ ရွက်မာ ၂ ခု ရှိသည်။ ငှက်တောင်ပုံ လှံစွပ်ပုံ ရှိသည်။ ထိပ်ဘက်၌ အလွန်သေးငယ်သော အသွား ၂ ခု ရှိသည်။ ကိုင်းပွင့် နှင့်တူသည်။ အမြစ် မြစ်အုံ ရှိသည်။ မြစ်မြွှာ များစွာ ဖြာသည်။ အသုံးပြုနိုင်သည့် အစိတ်အပိုင်းများ 	: 	အမြစ်အုံ။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် တွေ့နိုင်သောနေရာများ 	: 	မြန်မာ နိုင်ငံ အနှံ့ အပြား အမြင့်ပေ ၃၅၀၀ ထိ ပေါက်ရောက်သည်။ ဗန်းမော်၊ ကသာ၊ ပြင်ဦးလွင်၊ သရက်နယ် များတွင် အများဆုံး တွေ့သည်။ ပေါက်ရောက်ပုံ သဘာ၀ အလျောက် ပေါက်ရောက်သည်။ အသုံးဝင်ပုံ 	: 	အာနိသင် မြန်မာ ဆေးကျမ်း များအလိုအရ အလိုကျူသည် အေး၏။ ခါး၏။ ချို၏။ ဖန်၏။ ဝမ်းမီးကို တောက်စေ၏။ လေသလိပ် ကို ကြေစေ၍ သည်းခြေကို ပယ်တတ်၏။ သွေးဖောက်ပြန် ခြင်းကို ပျောက်ကင်းစေ တတ်၏။ နှလုံး၊ ဆီးအိမ်၊ သားအိမ် တို့၌ ပူခြင်း ၊ နာကျင် ကိုက်ခဲခြင်းနှင့် ရေယုန် ရောဂါ တို့ကို ပျောက်ကင်းစေ တတ်၍ နှုတ်ကို မြိန်စေ၏။ သုက်ကို ပွားစေ၏။ ဆီးကို စင်ကြယ်စေ၍ အသက်ရှူစေအား ကို ဖြစ်စေသည်။ အသုံးပြုပုံ- အမြစ်အုံ ၁။ အမြစ်အုံ ကို ပြုတ်သောက် ခြင်းဖြင့် ဆီးကို စင်ကြယ် စေ၏။ ညောင်းကျ ရောဂါနှင့် အသားအရေ ယားယံခြင်းကို ပျောက်ကင်း စေပြီး ရာသီသွေး ကိုလည်း ကျဆင်းသည်။ ၂။ အလိုကျူ ပြုတ်ရည်တွင် ကြွေပုပ်မှုန့် ထည့်ဖျော် သောက်ပါက အမျိုးသမီးများ ရိဖြူ ရိနီ ကျဆင်းခြင်း ပျောက်၏။ ၃။ အလိုကျူ ရွက်ခြောက်ကို လက်ဖက်ခြောက် ရော၍ သောက်ပါက ကာမအားကို ဖြစ်စေ၏။ သွေးအန် သွေးကျ ရောဂါနှင့် အညောင်း အညာ အကိုက်အခဲ များကိုလည်း ပျောက်ကင်းစေပြီး နှုတ်ကို မြိန်စေ၏။ ၄။ အလိုကျူသည် ဆီးကောင်း စေတတ်သဖြင့် ဆီးဆေး များစွာ တို့တွင် ထည့်သွင်း အသုံးပြုရ၏။ အထူးသဖြင့် ဆီးကျောက်တည် ရောဂါ၊ ဆီးအိမ် ကိုက်ခဲသော ရောဂါ၊ ဆီးအောင့် ရောဂါ၊ ဆီးနီ၊ ဆီးဝါ၊ ဆီးကျန်ခြင်းနှင့် ဒူလာသွေးဝမ်း ၊ မီးယပ် သွေးဝမ်း ရောဂါများ အတွက် အလိုကျူ ၁၀ ဆကို ကြွေပုပ် ၅ ဆ၊ သိန္ဓော ၂ ဆ၊ ဆင်နှာမောင်း ၅ ဆ၊ လိပ်ကျောက်ဆူး ၁ ဆ တို့နှင့် ရော၍ အခြောက်လှန်း အမှုန့်ပြု ကွမ်းသီးခန့် လုံး၍ နံနက်ည တစ်ကြိမ်စီ သောက်သုံးပါက ရောဂါများ ပျောက်ကင်း ချမ်းသာစေပြီး လူကို ကျန်းမာ ရွှင်လန်း ၀ဖြိုးစေ၏။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြက်ပင်များ
ရှမ်းစုရွာ၊ နတ်ပေး
ရှမ်းစုရွာ၊ နတ်ပေး
ဥရဂဇာတ်
(၂)ဇာတ် ရှိပါသည်။ ဒုကနိပါတ် - ၁။ ဒဠှဝဂ် -၁၅၄ - ဥရဂဇာတ်။ ။ ရသေ့ကိုမှီ၍ သေဘေးမှ ချမ်းသာရသော နဂါး အကြောင်း။
မေတ္တာကျိုးပြ မဂ်ဖိုလ်ရ
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကောသလမင်းကြီး၏ စစ်သူကြီး နှစ်ယောက်တို့သည် အချင်းချင်း တွေ့မြင်ရာအရပ်၌ ငြင်းခုံ ခိုက်ရန် ပြုကြကုန်သတတ်။ ထိုစစ်သူကြီးတို့ ငြင်းခုံ ခိုက်ရန်ဖြစ်ခြင်းကား တစ်မြို့လုံး ပျံ့နှံ့ထင်ရှား၏။ မင်းကြီးသည် လည်းကောင်း၊ ဆွေမျိုးဉာတိအဆွေခင်ပွန်းတို့သည် လည်းကောင်း အချင်းချင်း သင့်တင့်ညီညွတ်အောင် မပြုလုပ်နိုင်ကြကုန်။
မေတ္တာရေလောင်း ရန်ပြေကြောင်း
မြတ်စွာဘုရားလည်း သောတာပန် ဖြစ်ပြီးသည်ကို သိတော်မူလျှင် စစ်သူကြီးကို သပိတ်ထမ်းခေါ်ယူလျက် တခြား စစ်သူကြီး အိမ်တံခါးတွင် ရပ်ပြန်၏။ ထိုစစ်သူကြီးလည်း မြတ်စွာဘုရားကို အိပ်ပေါ်သို့ ပင့်လေ၏။ ဆန့်ကျင်ဘက် စစ်သူကြီးလည်း လိုက်လေ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုစစ်သူကြီးအားလည်း မေတ္တာအကျိုးကို ဟောတော်မူ၍ သစ္စာကိုပြတော်မူသည့်အဆုံးတွင် ဆန့်ကျင်ဘက် စစ်သူကြီးလည်း သေတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ထိုအခါ နှစ်ယောက်သော စစ်သူကြီးတို့သည် သောတာပန် ဖြစ်ကုန်ပြီးသော် အချင်းချင်း အပြစ်ကိုပြကာ ကန်တော့ကြပြီးလျှင် ညီညွတ်ကြကုန်၏။ ဝမ်းမြောက်ကြကုန်၏။ အလိုဆန္ဒ တူမျှကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားလည်း ဆွမ်းဘုဉ်းပေးပြီးလျှင် ကျောင်းတော်သို့ ကြွတော်မူ၏။ စစ်သူကြီးတို့လည်း အတူတကွ နောက်တော်မှ လိုက်ကြကုန်၏။
ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်ဝယ် “ငါ့ရှင်တို့ ... မြတ်စွာဘုရားသည် မယဉ်ကျေးသေးသောသူတို့ကို ယဉ်ကျေးအောင် ဆုံးမတော်မူနိုင်ပေသည်။ ကောသလမင်းကြီးမှစ၍ မည်သူမျှ သင့်တင့် ညီညွတ်၍မရသော စစ်သူကြီး နှစ်ယောက်ကို သင့်တင့်ညီညွတ်အောင် ပြုလုပ်တော်မူနိုင်ပေသည်” ဟု စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူမူ၍ “ရဟန်းတို့ ... ဤစစ်သူကြီး နှစ်ယောက်တို့ကို ယခုအခါ၌သာ သင့်တင့်ညီညွတ်အောင် ပြုလုပ်သည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးပြီး” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
ပွဲတော်အတွက် ပျော်မွေ့လျက်
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဗာရာဏသီမြို့တော်ဝယ် ကြီးကျယ်သော ပွဲလမ်းသဘင်သည် ဖြစ်သတတ်။ ထိုအခါ များစွာသော လူတို့သည် လည်းကောင်း၊ နတ်၊ နဂါး၊ ဂဠုန် အစရှိသည်တို့သည် လည်းကောင်း ပွဲသဘင် ကြည့်ရှုရန် စည်းဝေး ရောက်ရှိလာကြကုန်၏။
ထိုပွဲသဘင်၏ နေရာတစ်ခုဝယ် လူယောင် ဖန်ဆင်းလာသော နဂါးတစ်ကောင်နှင့် ဂဠုန်တစ်ကောင်တို့သည် အချင်းချင်း မသိကြဘဲ အမှတ်မဲ့ဖြစ်၍ ဂဠုန်၏ ပခုံးတွင် နဂါးက လက်တင်လျက် အတူတကွ ကြည့်ရှုနေကြကုန်၏။
သေဘေးလွတ်ရေး ရသေ့ထံပြေး
ထိုအခါ ဂဠုန်သည် ငါ့ပခုံးမှာ ဘယ်သူ လက်တင်သနည်းဟု ကြည့်လတ်သော် နဂါးမှန်းသိလေ၏။ နဂါးကလည်း ပြန်၍ ကြည့်လတ်သော် ဂဠုန်မှန်း သိပြန်၏။ ထိုအခါ သေးဘေးမှ ကြောက်ရကား မြို့မှထွက်၍ မြစ်ဆိပ်သို့ ပြေးလေ၏။ ဂဠုန်လည်း ဖမ်းယူရန် နောက်မှ အတင်း လိုက်လေ၏။
ဘုရားအလောင်းသည် ရသေ့ဖြစ်၍ ထိုမြစ်ကမ်းနားဝယ် သစ်ရွက်မိုးသေ ကျောင်းတွင်နေလျက် အိုက်သဖြင့် ရေသနုပ်ကိုဝတ်၍ လျှော်တေသင်္ကန်းကို မြစ်ကမ်းမှာ ထားပြီးလျှင် မြစ်သို့ဆင်းကာ ရေချိုးလေ၏။ နဂါးလည်း ဤရသေ့ကိုမှီ၍ အသက်ချမ်းသာရာ ရမည်ဟု ပကတိ အသွင်ကို စွန့်ပြီးလျှင် ပတ္တမြားလုံးအသွင် ဖန်ဆင်းကာ လျှောက်တေသင်္ကန်းကြားသို့ ဝင်လေ၏။
မေတ္တာဟောပြ ကျေးအေးကြ
ဂဠုန်လည်း နဂါး လျှော်တေသင်္ကန်းကြားသို့ ဝင်သည်ကို မြင်လျှင် အရဟဒ္ဓဇ ဖြစ်သော လျှော်တေသင်္ကန်းကို ရိုသေလေးမြတ်သဖြင့် မဖမ်းယူတော့ဘဲ၊ ရသေ့ကို ခေါ်ပြီးလျှင် -
“အို ရှင်ရသေ့ ... နဂါးတို့ အထွက်အမြတ် ဖြစ်သော နဂါးမင်းသည် အကျွန်ုပ်မှ လွတ်လိုသဖြင့် ပတ္တမြားလုံး ဟန်ဆောင်ကာ အရှင်ဘုရား၏ လျှော်တေကြားတွင် ဝင်နေပါ၏။ အကျွန်ုပ်သည် အရှင်ဘုရားတို့၏ မြတ်သောအဖြစ်နှင့် အဆင်းတော်ကို ရိုသေသဖြင့် အစာဖြစ်သော နဂါးမင်းကို ဆာလောင်လျက် မစားဝံ့ပါ၊ သို့အတွက် အရှင်ဘုရား၏ လျှော်တေသင်္ကန်းတော်ကို ယူပါလော့၊ ဤနဂါးကို စားပါအံ့ -
ဟု လျှောက်ထားသည်ရှိသော် ရသေ့သည် ရေ၌တည်လျက်ပင် ဂဠုန်မင်းအား -
“အို ဂဠုန်မင်း ... သင်သည် မြတ်သော ရသေ့ရဟန်း၏ အသွင်ကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် အစာဖြစ်သော နဂါးမင်းကို စားလိုပါလျက် မစားသေးသော သင်သည် ဗြဟ္မာမင်း စောင့်ရှောက်အပ်သည်ဖြစ်၍ အခါလေးမြင့် အသက်ရှည်ပါစေသတည်း။ သင်အား နတ်၌ ဖြစ်သော အစာအာဟာရတို့သည် ထင်ရှား ဖြစ်ပါစေကုန်တသည်း”
ဟု ဂဠုန်မင်းကို ချီးမွမ်းကာ အနုမောဒနာပြုလျက် ရေမှတက်၍ လျှော်တေသင်္ကန်းကို ဝတ်ပြီးလျှင် ထိုနဂါး ဂဠုန်နှစ်ဦးတို့ကိုခေါ်၍ ကျောင်းသို့သွားကာ မေတ္တာဘာဝနာ၏ အကျိုးကို ဟောတော်မူ၍ သင့်တင့်ညီညွတ်အောင် ပြုတော်မူ၏။
ထိုနဂါး၊ ဂဠုန်နှစ်ဦးတို့လည်း ထိုအခါမှစ၍ အချင်းချင်း ညီညွတ်ကာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၍ ချမ်းသာစွာ နေကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ နဂါးမင်းနှင့် ဂဠုန်တို့သည် - ယခုအခါ စစ်သူကြီး နှစ်ယောက်။
ရသေ့သည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၂) မေတ္တာရေစင်၊ ဆွတ်ဖျန်းလျှင်၊ ချစ်ခင်ညီညွတ်မြဲ။
(၃) နဂါး, ဂဠုန်၊ မေတ္တာခြုံ၊ ပေါင်းဆုံချစ်သည့်နဲ။
ဥရဂဇာတ် ပြီး၏။
- thumb '''ပဉ္စကနိပါတ် - ၁။ မဏိကုဏ္ဍလဝဂ် -(၃၅၄) - ဥရဂဇာတ် မြွေကိုက် သေလွန်သော သားအလောင်းကို စိုးရိမ်ပူဆွေး ငိုကြွေးခြင်း မရှိမူ၍ မရဏဿတိကိုပင် ပွားများနိုင်သော ပုဏ္ဏားနှင့် အိမ်သူအိမ်သား ၆ ဦးတို့ အကြောင်း။
သားသေသောက ပူဆွေးလှ
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နောက်ပါ ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် ထိုသူကြွယ်အိမ်သို့ ကြွတော်မူ၍ သူကြွယ်အား - “ဒါယကာ … ပြိုကွဲတတ်သော သဘောရှိသော ဝတ္ထုသည် ပြိုကွဲတတ်သည်သာတည်း၊ ပျက်စီးတတ်သော ဘောရှိသော ဝတ္ထုသည် ပျက်စီးတတ်သည်သားတည်း၊ ထိုပြိုကွဲပျက်စီးခြင်းသည်လည်း တစ်အိမ်၌ သာ မဟုတ်၊ စကြဝဋာအနန္တ၌ ရီသော သုံးဆယ့်တစ်ဘုံလုံး၌ ပြိုကွဲပျက်စီးကြကုန်၏၊ ရှေးပညာရှိတို့သည် သားသေသော်လည်း သေတတ်သော သဘောရှိသော ဝတ္ထုသည် သေမြဲဖြစ်၏၊ ပျက်စီးတတ်သော ဝတ္ထုသည် ပျက်စီးမြဲဖြစ်၏ဟု နှလုံးသွင်း၍ မစိုးရိမ်ကြကုန်” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
ခြောက်ယောက်အိမ်သူ အကျင့်တူ
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ဗာရာဏသီပြည် တံခါးရွာဝယ် ပုဏ္ဏးမျိုး၌ ဖြစ်၍ လယ်လုပ်သောအမှုဖြင့် အသက်မွေးလေ၏။ ထိုပုဏ္ဏားအား သားတစ်ယောက် သမီးတစ်ယောက်အားဖြင့် နှစ်ယောက် ဖြစ်ကုန်၏။ အရွယ်သို့ရောက်သော သားအား အမျိုးတူရာမှ သတို့သမီးကို ဆောင်၍ ပေးသဖြင့် ချွေးမတစ်ယောက် ဖြစ်ပြန်၏။ ဤသို့လျှင် တစ်အိမ်တည်း၌ ပုဏ္ဏားကြီး၊ ပုဏ္ဏေးမ၊ သား၊ သမီး၊ ချွေးမ၊ ကျွန်မ ဟူ၍ ခြောက်ယောက်တို့သည် အတူတကွ နေထိုင်ကြကုန်၏။
ပုဏ္ဏားကြီးသည် အိမ်သူ အိမ်သားတို့အား “သင်တို့သည် အလှူကို လှူကြကုန်၊ သီလကို စောင့်ကြကုန်၊ ဥပုသ်ကို ဆောက်တည်ကြကုန်၊ သေခြင်းတရားကို အောက်မေ့ကာ မရဏဿတိ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းကြကုန်” ဟု အမြဲဆုံးမလေ့ရှိ၏။ ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါတို့သည် မမြဲကုန် သေကြရကုန်လတ္တံ့၊ ခပ်သိမ်းသော သင်္ခါရတို့သည် မမြဲကုန် ပျက်တတ် ကုန်ဆုံးတတ်ကုန်၏၊ မမေ့မလျော့ သတိရှိကြကုန်လောဟု ဆုံးမလေ့ရှိ၏။ အိမ်သူအိမ်သားတို့သည် ဆုံးမတိုင်းလည်း လိုက်နာကြကုန်၏။
သားကိုမြွေခဲ မစိုးရိမ်ဘဲ
တစ်နေ့သ၌ ပုဏ္ဏားသည် သားနှင့်တကွ လယ်တောသို့သွားကာ လယ်ထွန်လေ၏။ သားလုလင်သည် အမှိုက်ကို စုံပုံကာ မီးတိုက်လေ၏။ ထိုအခါ အနီးရှိ တောင်ပို့၌ နေသော မြွေသည် မိုးခိုးဖြင့် မျက်စိကိုခတ်မိ၍ အလွန် အမျက်ထွက်ရကား တောင်ပို့မှထွက်ကာ သားလုလင်ကို ကိုက်လေ၏။ အလွန် အဆိပ်ပြင်းထန်လှသဖြင့် လုလင်သည် ပြန်၍ လဲလေ၏။ အဘပုဏ္ဏားကြီး မြင်၍ လာရာ အသက်မမီတော့ချေ။ ထိုခဏ၌ သားအလောင်းကို ချီမကာ သစ်ပင်ရင်းတစ်ခုဝယ် အသာထား၏။ ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်း မရှိ၊ မျက်ရည်မျှပင် မယို၊ ထွန်မြဲတိုင်း ထွန်လေ၏။
အိမ်နီးယောကျ်ား မယားမှာကြား
ထိုအခါ လယ်အနီးဖြင့် သွားသော အိမ်နီးချင်း ယောကျ်ား တစ်ယောက်ကိုမြင်လျှင် “အမောင် … ငါတို့ အိမ်သို့ ရောက်အောင်သွားပါ၊ ပုဏ္ဏေးမကို ပြောပါ၊ ယနေ့ ခါတိုင်းကဲ့သို့ နှစ်ယောက်စာထမင်းကို မယူခဲ့တော့ဘဲ တစ်ယောက်စာသာ ယူခဲ့ပါ၊ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းသာ မလွှတ်ဘဲ တစ်အိမ်လုံး လာခဲ့ကြပါ၊ အဝတ်သစ်တို့ကို ဝတ်ဆင်ကာ ပန်းနံ့သာတို့ကို လည်း ယူဆောင်ခဲ့ကြပါ” ဟု မှာကြားလိုက်၏။ အိမ်နီးချင်း ယောကျ်ားလည်း ကောင်းပြီဟု ဝန်ခံ၍ တစ်စုံတစ်ရာကို မမေးမြန်းတော့ဘဲ အိမ်ပြန်ရင်း ပုဏ္ဏားအိမ်သို့သွား၍ ပုဏ္ဏားကြီး မှာလိုက်သောအတိုင်း ပုဏ္ဏေးမအား ပြောကြားလေ၏။
သားသင်္ဂြိုဟ်ပြု ကမ္မဋ္ဌာန်းရှု
ထိုအခါ ပုဏ္ဏေးမသည် “အမောင် … ဘယ်သူမှာလိုက်သနည်း” ဟု မေး၏။ “အရှင်မ … ပုဏ္ဏားကြီး မှာလိုက်ပါ၏” ဟု ပြောဆိုလျှင် ဧကန် ငါ့သားသေခဲ့ပြီဟု သိလေ၏။ စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်း မရှိ၊ စိတ်မျှပင် မတုန်းလှုပ်လေ။ အိမ်သူအိမ်သားတို့ကို သာ ပုဏ္ဏားကြီး မှာလိုက်သောအတိုင်း အပြည့်အစုံ စီမံစေပြီးလျှင် လယ်တောသို့ သွားကြကုန်၏။ ရောက်လျှင် သားသေမှန်း သိသော်လည်း စိုးရိမ်ခြင်းမရှိ၊ အိမ်သားအားလုံးပင် စိုးရိမ်ခြင်းမရှိ၊ မရဏဿတိကမ္မဋ္ဌာန်းကိုသာ စီးဖြန်း၍ နေကြကုန်။
ပုဏ္ဏားလည်း သားအလောင်းထားသော သစ်ပင်ရိပ်မှာပင် ထမင်းစားလေ၏။ ပြီးလျှင် အိမ်သားအားလုံးကိုပင် ထင်းတို့ကို စုရုံးစေ၍ ထင်းပုံထက်သို့ အလောင်းကိုတင်လျက် ပန်းနံ့သာတို့ဖြင့် ပူဇော်ကာ မီးသင်္ဂြိုဟ်ကြကုန်၏။ တစ်ယောက်သောသူမျှလည်း မျက်ရည်ယိုစီးခြင်း မရှိ၊ မရဏဿတိကမ္မဋ္ဌာန်းကိုသာ ပွားများကြကုန်၏။
သိကြားရောက်လာ မေးမြန်းကာ
ထိုသူတို့ သီလတန်းခိုးကြောင့် သိကြားမင်း နေရာသည် ပူလောင်သော အခြင်းအရာကို ပြလေ၏။ ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ဆင်ခြင်ကြည့်ရှုလတ်သော် ပုဏ္ဏားအိမ်သားတစ်စုတို့ကို မြင်လျှင် ငါသည် ထိုသူတို့ထံသွား၍ မေးမြန်းပြောဆိုစေပြီးလျှင် အိမ်၌ ရတနာခုနစ်ပါးဖြင့် ပြည့်စေမည်ဟု ကြံစည်၍ အမြန်သွားကာ မီးသင်္ဂြိုဟ် ရာအနီး၌ ရပ်လျက် “အမောင်တို့ … ဘယ်အမှုကို ပြုကြသနည်း” ဟု မေး၏။ “လူတစ်ယောက်ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ပါသည်” ဟု ပြောသောအခါ “သင်တို့သည် လူကို မီးသင်္ဂြိုဟ်သည် မဟုတ်၊ သမင်ကို သတ်၍ ဖုတ်ကြယောင်တကား” ဟု မေးပြန်၏။ “မဟုတ်ပါ၊ လူကိုသာ မီးသင်္ဂြိုဟ်ကြပါသည်” ဟု ပြောပြန်၏။ “သင်တို့ရန်သူလား” ဟု မေး၏။ “မဟုတ်ပါ၊ ရင်၌ ဖြစ်သော သားအရင်း ဖြစ်ပါသည်” ဟု ပြော၏။ “မချစ်သောသား ဖြစ်သလော” ဟု မေး၏။ “အလွန်ချစ်သောသား ဖြစ်ပါသည်” ဟု ပြော၏။ “အလွန်ချစ်သောသား ဖြစ်လျက် အဘယ့်ကြောင့် မငိုကြွေးကြသနည်း” ဟု မေးလေ၏။ ထိုအခါ ပုဏ္ဏားကြီးသည် -
“အရှင် … မြွေသည် အရေဟောင်းကို စွန့်၍ သွားသကဲ့သို့၊ ငါ့သားကား ကိုယ်ကိုစွန့်၍ သွားပါ၏၊ ဤသို့ တမလွန်ဘဝသို့ သွားသည်ရှိသော် မီးသင်္ဂြိုဟ် အပ်သော သားသည် ဆွေးမျိုးတို့ ငိုကြွေးခြင်းကို မသိပါ၊ သားကား မိမိသွားရာ ဂတိသို့ သွားပေ၏၊ ထိုကြောင့် ငါသည် သားအတွက် မစိုးရိမ်ပါ၊ မငိုကြွေးပါ” - ဟု သိကြားအား မငိုကြွေးခြင်း မစိုးရိမ်ခြင်း၏ အကြောင်းကို ပြောပြလေ၏။
မိခင်မငိုကြွေး သိကြားမေး
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ပုဏ္ဏားကြီး စကားကို ကြားလျှင် ပုဏ္ဏေးမအား - “မိခင် … သေသောသူနှင့် အဘယ်သို့ တော်သနည်း” ဟု မေး၏။ “အရှင် … ဆယ်လလွယ်၍ မွေးရသော သားအရင်းပါ” ဟု ပြော၏။ “မိခင် … အဘမူကား ယောကျ်ားဖြစ်၍ စိတ်နှလုံး ခိုင်သောကြောင့် မငိုကြွေးသည်ကား ရှိစေတော့၊ အမိမည်သည် စိတ်နှလုံး နူးညံ့လှသည်၊ အဘယ်ကြောင့် မငိုကြွေးသနည်း” ဟု မေးပြန်၏။ ထိုအခါ မိခင် ပုဏ္ဏေးမသည် -
“အရှင် … ငါ၏သားကား မခေါ်ယူရဘဲ ဘဝတစ်ပါးမှ အိမ်သို့ ရောက်လာ၏၊ ခွင့်မပြုဘဲ ဤအိမ်မှ ဘဝတစ်ပါးသို့ ပြောင်းသွားပြန်၏၊ အလိုအလျောက်လာ၍ အလိုအလျောက် ပြန်သွားရာ၌ ငိုကြွေးခြင်းမှာ အဘယ် အကျိုးရှိမည်နည်း၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်အပ်သော သားသည် ဆွေမျိုးတို့ ငိုကြွေးခြင်းကို မသိပါ၊ မိမိ သွားရာ ဂတိသို့သာ သွားပေ၏၊ ထို့ကြောင့် သားအတွက် မစိုးရိမ်ပါ၊ မငိုကြွေးပါ” –
ဟု သိကြားမင်းအား မငိုကြွေးခြင်း အကြောင်းကို ပြောပြပြန်၏။
နှမ မငိုကြွေး သိကြားမေး
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် သေသူ၏နှမကို “မိခင် … သင်ကား သေသူနှင့် အဘယ်သို့ တော်စပ်သနည်း” ဟု မေး၏။ “အရှင် အကျွန်ုပ်၏ မောင်အရင်း ဖြစ်ပါ၏” ဟု ပြော၏။ “နှမမည်သည် မောင်ကို တစ်ချတ်၏၊ အဘယ်ကြောင့် မငိုကြွေးသနည်း” ဟု မေးပြန်၏၊ ထိုအခါ နှမသည် -
“အရှင် … အကျွန်ုပ် အကယ်ငို ငိုကြွေးပါမူ ပိန်ချုံးကြုံလှီရာ၏၊ အဘယ် အကျိုးရှိမည်နည်း၊ ဆွေမျိုးဉာတိ အဆွေခင်ပွန်း ချစ်ကျွမ်းဝင်သူတို့အား အလွန်မွေ့လျော်ခြင်း ဖြစ်ကြပေရာ၏၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်အပ်သော မောင်ကား ဆွေမျိုးတို့ငိုကြွေးခြင်းကို မသိပါ၊ မိမိသွားရာ လားရာ ဂတိကိုသာ သွားပေ၏၊ ထိုကြောင့် မောင်အတွက် မစိုးရိမ်ပါ၊ မငိုကြွေးပါ” –
ဟု သိကြားမင်းအား ပြောပြလေ၏။
လင်သေပူရေး မယားမေး
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် သေသူ၏မယားကို “မိခင် … သေသူသည် သင်နှင့် အဘယ်သို့ တော်သနည်း” ဟု မေးပြန်၏။ “အရှင် … လင်ယောကျ်ား ဖြစ်ပါ၏” ဟု ပြော၏။ “မိခင် … မိန်းမတို့မှာ လင်ယောကျ်ား သေလတ်သော် ကိုးကွယ်ရာမရှိကုန်၊ မုဆိုးမ ဖြစ်ကုန်၏၊ အဘယ်ကြောင့် မငိုကြွေးသနည်း” ဟု မေးပြန်၏။ ထိုအခါ အယားသည် -
“အရှင် .. သေသူကို စိုးရိမ် ငိုကြွေးနေသောသူသည် ကောင်းကင်၌ သွားနေသော လမင်းကိုမြင်၍ ပေးပါ၊ ပေးပါဟု တောင်းရမ်းကာ ငိုကြွေးနေသော သူငယ်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပေ၏။ မီးသင်္ဂြိုဟ်အပ်သော လင်ယောကျ်ားသည် ဆွေမျိုးတို့ ငိုကြွေးခြင်းကို မသိပါ၊ မိမိ သွားရာ လားရာ ဂတိကိုသာ သွားပေ၏၊ ထိုကြောင့် လင်ယောကျ်ားအတွက် မစိုးရိမ်ပါ၊ မငိုကြွေးပါ” –
ဟု သိကြားမင်းအား ပြောကြားပြန်၏။
ကျွန်မ ငိုကြွေး သိကြားမေး
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ကျွန်မကို “မိခင် … သေသူသည် သင်နှင့် အဘယ်သို့တော်သနည်း” ဟု မေးပြန်၏။ “အရှင် … အရှင်သခင် ဖြစ်ပါ၏” ဟု ပြော၏။ “မိခင် … သေသူသည် သင့်အား ရိုက်နှက်ပုတ်ခတ်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု မေး၏။ “အရှင် … ဤလို မပြောပါလင့်၊ အရှင်စကားသည် သေသူအား မလျောက်ပတ်ပါ၊ အကျွန်ုပ် အရှင်သည် ခန္တီ၊ မေတ္တာ၊ ကရုဏာနှင့် ပြည့်စုံပါ၏၊ ရင်မှ မွေးသော သားသမီးကဲ့သို့ အောက်မေ့ပါ” ဟု ပြော၏။ “မိခင် … ဤလိုဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် မငိုကြွေးသနည်း” ဟု မေးပြန်၏။ ထိုအခါ ကျွန်မသည် -
“အရှင် … သေလွန်ပြီးသောသူကို စိုးရိမ်ငိုကြွေး နေခြင်းသည် ကွဲလေပြီးသော အိုးသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ မစေ့စပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပါ၏၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်အပ်သော အရှင်သည် ဆွေမျိုးတို့ ငိုကြွေးခြင်းကို မသိပါ၊ မိမိသွားရာ လားရာဂတိကိုသာ သွား၏၊ ထိုကြောင့် အရှင်အတွက် မစိုးရိမ်ပါ၊ မငိုကြွေးပါ” –
ဟု သိကြားမင်းအား ပြောကြးာပြန်၏။
ဘာဝနာပွားရေး စည်းစိမ်ပေး
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် အလုံးစုံသောသူတို့ တရားစကားကို ကြားရ၍ ကြည်ညိုသောကြောင့် “အမောင်တို့ …. သင်တို့သည် မမေ့မလျော့ မရဏဿတိကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းကြကုန်လော့၊ ဤနေ့မှစ၍ မိမိတို့ လက်အမှုကို မပြုကြကုန်လင့်၊ ငါ့သည် သင်တို့အိမ်၌ မရေတွက်နိုင်သော ရတနာ ခုနစ်ပါးတို့ ပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ပေးမည်၊ အလှူကို ပေးကြကုန်၊ သီလကို စောင့်ကြကုန်၊ ဥပုသ်ကို ဆောက်တည်ကြကုန်” ဟု အဆုံးအမပေး၍ အိမ်ကို မရေတွက်နိုင်သော ရတနာခုနစ်ပါးတို့ဖြင့် ပြည့်စေပြီးလျှင် မိမိနေရာ တာဝတိံသာ နတ်ရွာသို့ ပြန်လေ၏။
မြန်စွာဘုရားသည် ဤဒေသနာတော်ကို ဆောင်တော်မူ၍ သစ္စာကို ပြတော်မူသည်၏အဆုံး၌ သူကြွယ်သည် သောတာပတ္တဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ထိုအခါ ကျွန်မသည် - ယခုအခါ ခုဇ္ဇုတ္တရာ။
သမီးသည် - ဥပ္ပလဝဏ်။
သားသည် - ရာဟုလာ။
အမိ ပုဏ္ဏေးမသည် - ခေမာ။
ပုဏ္ဏားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဆောင်ပုဒ်
(၁) ပျက်စီးတတ်လှ၊ သဘာဝ၊ မုချပျက်စီးရာ။
(၂) ပြိုကွဲတတ်လှ၊ သဘာဝ၊ မုချပြိုကွဲရာ။
(၃) သေလွန်ခိုက်ကြိမ်၊ ပျက်, ပြိုကြိမ်၊ စိုးရိမ်မရှိရာ။
(၄) မရဏဿတိ၊ စီးဖြန်းဘိ၊ ကဝိထုံးစဉ် လာ။
နောင်တမံ(ခ) ဝဲအင်းရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
နောင်တမံ(ခ) ဝဲအင်းရွာ(Naungtaman(Weainn))သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ အင်းရှည်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၄၁၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အင်းရှည်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၉၄၂ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၄၄၂၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ဗောဓိကုန်းရွာ၊ ဝိုင်းမော်မြို့နယ်
ဗောဓိကုန်းရွာ(Bawdikone)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ ဝိုင်းမော်မြို့နယ်၊ ခတ်ချိုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၇၃၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ခတ်ချိုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၁၄၇ ဦး၊ မ ၅၃၇၇ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၁၀၅၂၄ ဦး နေထိုင်သည်။
အောင်သာရွာ၊ ဗန်းမော်မြို့နယ်
အောင်သာရွာ(Aungthar)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ဗန်းမော်ခရိုင်၊ ဗန်းမော်မြို့နယ်၊ အောင်သာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၉၀၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အောင်သာကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၉၇ ဦး၊ မ ၁၀၁၄ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၂၀၁၁ ဦး နေထိုင်သည်။ ၎င်းရွာသည် ဗန်းမော်မြို့ပေါ်ရှိ အောင်သာရပ်ကွက် ဖြစ်သွားသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဗန်းမော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်းပြင်ရွာ၊ ပုလဲမြို့နယ်
ဝမ်းပြင်ရွာ (Wunpyin)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ယင်းမာပင်ခရိုင်၊ ပုလဲမြို့နယ်၊ လယ်ဓမ္မကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၀၆၀၄ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပုလဲမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကလိခိုလာ
ကလိခိုလာ သည် စီတိဂန်ဒကိမြစ်၏ မြစ်လက်တက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စန်တိဂန်ဒကိမြစ်ကို ပိုခါရာမြို့၊ ဘဂါရပ်ကွက်တွင် တွေ့ဆုံချိတ်ဆက်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နီပေါနိုင်ငံရှိ မြစ်များ
မြောင်ကြီးဘောင်ရွာ၊ မြစ်သားမြို့နယ်
မြောင်ကြီးဘောင်ရွာ (Myaunggyibaung)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ မြစ်သားမြို့နယ်၊ ပွဲလုံးကျော်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၉၃၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပွဲလုံးကျော်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၇၄၈ ဦး၊ မ ၁၈၆၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၆၁၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြစ်သားမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘရာစေးလေးယားမြို့
ဘရာစေးလေးယားမြို့သည် ဘရာဇီးနိုင်ငံ၏ ဖက်ဒရယ်မြို့တော် ဖြစ်ပြီး ဖက်ဒရယ်ဆိုင်ရာ ဒေသအတွင်း အစိုးရ ရုံးထိုင်ရာ မြို့ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံ၏ အလယ်အနောက်ပိုင်းရှိ ပလာနယ်တို စင်ထရယ် ဟု ခေါ်သော ကုန်းပြင်မြင့် တလျှောက်တွင် တည်ရှိသည်။ မြို့နေ လူဦးရေ ၂,၅၆၂,၉၆၃ ဦးရှိပြီး မက်ထရို ဒေသအတွင်း လူဦးရေ ၃,၇၁၆,၉၉၆ ဦး ရှိသည်။ ဘရာဇီးနိုင်ငံ၏ စတုတ္ထမြောက် အကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်သည်။ မက်ထရိုပိုလစ်တန် ဒေသမှာမူ ဆဌမမြောက် အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ယူနက်စကိုမှ ကမ္ဘာ့အမွေခံနေရာ တစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဘရာစေးလေးယားမြို့သည် ၂၀ ရာစုမတိုင်ခင်က ကမ္ဘာပေါ်တွင် တည်ရှိမနေခဲ့သော မြို့များတွင် အကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်သည်။
၂၀၁၁ ပခုက္ကူရေကြီးမှု
ဖြစ်ပွားသောအချိန်
၂၀၁၁ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ (၂၀)ရက် နံနက်ပိုင်း။
ရန်ပြေရွာ၊ ချောက်မြို့နယ်
ရန်ပြေရွာ (Yanpyay)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးခရိုင်၊ ချောက်မြို့နယ်၊ ချောင်းတက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၅၁၀၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ချောင်းတက်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၂၉၈ ဦး၊ မ ၁၅၉၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၈၉၄ ဦးနေထိုင်သည်။
၂၀၁၁ ပခုက္ကူရေကြီးမှု
ဖြစ်ပွားသောနေရာ
မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ပခုက္ကူခရိုင်၊ ပခုက္ကူမြို့။
ရန်ပြေရွာ၊ ချောက်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ချောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
၂၀၁၁ ပခုက္ကူရေကြီးမှု
ဖြစ်စဉ်အကျဉ်း
ဘင်္ဂလားပင်လယ်အော်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မုန်တိုင်းငယ်သည် မြန်မာနိုင်ငံ ကုန်းတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး လေဖိအားနည်းရပ်ဝန်း အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့ရာမှ စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ချင်းပြည်နယ်နှင့် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး တို့တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သည်။ ဒေသခံများ၏အဆိုအရ အောက်တိုဘာလ၊ (၁၉) ရက်နေ့ နေ့လယ်ကတည်းက မိုးစရွာနေခဲ့ကြောင်း၊ ည (၁၂) နာရီ လောက်မှစပြီး မိုး ပိုသည်းလာကြောင်း၊ နောက်နေ့ (အောက်တိုဘာလ (၂၀)ရက်နေ့) မနက် (၆) နာရီ အထိ အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းကြောင်း၊ မြိုင်မြို့နယ်၊ ပေါက်မြို့နယ်၊ ရေစကြိုမြို့နယ်နဲ့ ပခုက္ကူမြို့နယ် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများတွင် အောက်တိုဘာလ၊ (၁၇) ရက်နေ့ကလည်း မိုးတစ်ကြိမ်ရွာထားပြီး ဆည်၊ကန်များတွင် ရေပြည့်နေပြီးကြောင်း၊ အောက်တိုဘာလ (၁၉)ရက်နေ့ နှင့် (၂၀)ရက်နေ့တွင် မိုးသည်းသည်းမည်းမည်းဆက်ရွာသွန်းမှုကြောင့် မြိုင်တောင်ဖျားမှ စီးဆင်းလာသော ထန်းငယ်တောချောင်းနဲ့ ကျောက်ဆောက်ချောင်းတို့ ချောင်းရေကျပြီး ရွှေချောင်းချောင်း ထဲကို အလုံးအရင်းနဲ့ရေဝင်ရောက်လာကြောင်း၊ အောက်တိုဘာ (၂၀) ရက်နေ့ နံနက် ၄ နာရီ တွင် ရွှေချောင်း ချောင်းတစ်လျှောက် ရေလွှမ်းမိုးမှု ဖြစ်ပေါ်ပြီး ချောင်းဘေးဝဲယာတွင် တည်ရှိသော ရွာများအားလုံး ရေဘေးဒဏ် သင့်ခဲ့ရကြောင်း သိရှိရသည်။ ပခုက္ကူမြို့ဘေးမှ ဖြတ်စီးသော ရွှေချောင်းချောင်း တစ်လျှောက်တွင် နေထိုင်ကြသူများ အိမ်အလုံးလိုက် ရေထဲ မျောပါသေဆုံးကြသည်။ ထို့ပြင် ဒေသခံအများစုမှာ သိုး၊ ဆိတ်များ မွေးမြူကြသည့်အတွက် သိုးများ၊ဆိတ်များ ချောင်းရေနဲ့အတူ မျောပါပြီး ဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားခဲ့သည်။
မိုးရေချိန်
အဆိုပါနေ့က ရွာသွန်းခဲ့သော မိုးရေချိန်များမှာ ပခုက္ကူမြို့တွင် ၄. ၉၂ လက်မ၊ မြိုင်မြို့တွင် ၃.၇ လက်မ၊ ပေါက်မြို့တွင် ၇.၄၇ လက်မ၊ ရေစကြိုမြို့တွင် ၄. ၃ လက်မ ရွာသွန်းခဲ့ကြောင်း သိရှိရသည်။
ဘန်ဒီးရွာ၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်
ဘန်ဒီးရွာ (Bandee)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ ပဲခူးခရိုင်၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်၊ ဟာရီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၉၁၂၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟာရီးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၈၆၁ ဦး၊ မ ၄၅၅၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၈၄၁၇ ဦးနေထိုင်သည်။
၂၀၁၁ ပခုက္ကူရေကြီးမှု
မြေပြင်အနေအထား
မြိုင်မြို့နယ်တောင်ပိုင်းမှ ပခုက္ကူ ရွှေချောင်းအထိ ချောင်းရိုးတစ်လျှောက်တွင် ဆည်ပေါင်း (၆)ခုနှင့် ရေကန်ကြီး (၁၅)ခုရှိသည်။ ရွှေချောင်းထဲကို ထန်းငယ်တောချောင်းနဲ့ ကျောက် ဆောက်ချောင်းတို့ စီးဝင်သည်။ ထန်းငယ်တောချောင်းတွင် ဆည်တစ်ခု၊ ကျောက်ဆောက်ချောင်းတွင် ဆည် ငါးခုရှိသည်။ ရေအခံရှိပြီးသား အချိန်မှာ မိုးသည်းသည်းမည်းမည်း ရွာသွန်းသည့်အတွက် ဆည်များ၊ကန်များ ရေလျှံမှုဖြစ်ပေါ်ရသည်။ သင်းပေါင်းကန်ဆည်နှင့် သစ်ကြီးတောဆည်မှ ရေလျှံကျလာသည်။ ရှင်မတောင် အနောက်ဖျားနှင့် မြိုင်တောင်ဖျားမှ ရေများ ရွှေချောင်းချောင်းထဲသို့ အလုံးအရင်း စီးဝင်လာခဲ့သည်။
ဘန်ဒီးရွာ၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်တံခါးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
၂၀၁၁ ပခုက္ကူရေကြီးမှု
ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု
ကနဦးသတင်းအရ ရေနစ်မြုပ်မှုကြောင့် လူပေါင်း ၄၀ ဝန်းကျင် ပျောက်ဆုံးလျက်ရှိပြီး ၁၅၀၀ ကျော် အား ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းဖွင့်လှစ် ကယ်ဆယ်ထားရကြောင်း သိရှိရသည်။ ရေနစ်မြုပ်မှုဒဏ် အပြင်ထန်ဆုံး ခံစားရသော ရပ်ကွက်မှာ ပခုက္ကူမြို့၊ အမှတ် (၃)ရပ်ကွက်ဖြစ်ပြီး အိမ်ခြေ (၂၀၀) ကျော်မှာ ရေလွှမ်းမိုးခံရကြောင်း၊ ပခုက္ကူမြို့ တိလောကရာမကျောင်း တွင် ကယ်ဆယ်ရေးစခန်း ဖွင့်လှစ်ကာ အောက်တိုဘာလ (၂၁)ရက်နေ့ နံနက်ပိုင်း အထိ လူ (၁၅၀၀) ကျော်အား ကယ်ဆယ်ထားရကြောင်း သိရသည်။ ပခုက္ကူ အရှေ့ဘက်က မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး များအနီးရှိ တံတားမှာ ကျိုးသွားပြီး ကျူးကျော်ရပ်ကွက်ဖက်မှ အိမ်ခြေ (၁၀၀)ခန့် ချောင်းရေထဲ မျောပါသွားခဲ့သည်။
ပခုက္ကူမြို့ အမှတ်(၁)ရပ်ကွက် ပေါက်လမ်းမပေါ်ရှိ ရွှေချောင်းတံတား၏ ရေလယ်တိုင်အမှတ်(၉) မှ (၁၃) အထိ ရေတိုက်စားခြင်းခံရပြီး ရေလယ်တိုင် သုံးတိုင်ကျိုးကာ နှစ်တိုင်ကျန်ခဲ့သည်။ အောက်တိုဘာလ ၂၁ ရက်နေ့ နံနက် ၁၁ နာရီအထိ လူ ၁၄၇ ဦး သေဆုံးကြောင်း သိရှိရသည်။ ဒေသခံများအဆိုအရ အိမ် ၂လုံးစာ ၃လုံးစာခန့်မြင့်သော ရေလှိုင်းလုံးကြီးများ ရုတ်တရက်ထိုးဆင်းလာကြောင်း သိရသည်။ နောက်ဆုံးသိရသောစာရင်းအရ ပခုက္ကူမြို့နယ် အတွင်းရှိ ကျေးရွာပေါင်း ၁၅ ရွာ၊ အိမ်ခြေ ၂၀၀၀ ဝန်းကျင် ရေမြုပ်စေခဲ့ပြီး အိမ်ခြေ ၈၀၀ နီးပါး ပျက်စီးခဲ့သည်။ ဆိပ်ဖြူမြို့နယ်တွင် ကျေးရွာပေါင်း ၂၇ ရွာ၊ ရေမြုပ်အိမ်ခြေ ၁၃၀၀ ခန့်၊ ပေါက်မြို့နယ်၌ ကျေးရွာပေါင်း ၃၅ ရွာ၊ ရေမြုပ်အိမ်ခြေ ၂၄၀၀ ကျော်၊ ပျက်စီးမျောပါအိမ်ခြေ ၁၀၀ ကျော်ရှိကြောင်း Weekly Eleven News ဂျာနယ်တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ပခုက္ကူတစ်ခရိုင်လုံး၏ ဆုံးရှုံးမှုတန်ဖိုးမှာ ကျပ်သိန်းပေါင်း ၁၅၀၀၀ ကျော်ရှိပြီး ရေဘေးသင့်ပြည်သူ လူဦးရေ နှစ်သောင်းကျော် ရှိသည်။ တစ်ခရိုင်လုံး လူအသေအပျောက်မှာ ၁၀၆ ဦးခန့်ရှိနိုင်ပြီး ပခုက္ကူအပြင် ဆိပ်ဖြူမြို့နယ်၊ ပင်းတလဲရွာ၊ ပေါက်မြို့နယ်၊ တပ်ကုန်းရွာ၊ တံဆူးရွာတို့မှာ ရေကြီးမှုဒဏ်ကို အဆိုးဆုံး ခံခဲ့ကြရသည်။ ပခုက္ကူခရိုင်အတွင်း ၂၀၁၁ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ၂၀ရက်နေ့တွင် မိုးရေချိန် ၄.၇၆ လက်မ အထိ ရွာသွန်းခဲ့မှုကြောင့် ရွှေချောင်းတံတား အပါအဝင်တံတားခြောက်စင်း ပျက်စီးခဲ့ ကြောင်း၊ ရေကြီးမှုကြောင့် ခရိုင်အတွင်း လူ ၅၉ ဦးသေဆုံးကာ ၄၇ ဦးပျောက်ဆုံးနေကြောင်း၊ ကျွဲ၊ နွား၊ တိရစ္ဆာန်နှင့် စိုက်ပျိုးသီးနှံများ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြောင်းလည်း အစိုးရမှ ထုတ်ပြန်သည်။ ပခုက္ကူခရိုင်အတွင်း ရေမျော အိမ်ထောင်စု အိမ်ခြေ ၂၀၂၃ အိမ်ရှိ ကြောင်းနှင့် ရေဘေးကြောင့် သေဆုံးသူ ၁၀၆ဦး ရှိကြောင်းလည်း သိရှိရသည်။
ကယ်ဆယ်ရေး
ချောင်းလယ် သစ်ပင်ပေါ်တွင် တင်ကျန်နေသူများကို မြို့ပေါ်ရှိ ကယ်ဆယ်ရေးသမားများမှ ကရိန်းကားများနှင့် ကယ်တင်ကြကြောင်း သိရသည်။ အောက်တိုဘာလ၊ (၂၁)ရက်နေ့အထိ ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းများတွင် အိမ်ထောင်စု (၃၀၀)ကျော် လူ (၁၂၀၀)ကျော် ရောက်ရှိလာကြောင်း၊ ရေထဲပါသွားသော အိမ်အများစုမှာ ဂရန် မရှိပဲ ကျူးကျော်အိမ် ဆောက်လုပ်နေထိုင်ကြသဖြင့် အိမ်ထောင်စုစာရင်း အတိအကျ မရနိုင်ကြောင်း လည်း သိရှိရသည်။
ရေဘေး ဒုက္ခသည်များကို ပခုက္ကူမြို့ ရေလွတ်နေရာရှိ တိလောကကျောင်း၊ မိုးကုတ်ဝိပသနာစခန်းများတွင် ကယ်ဆယ်ရေး စခန်းဖွင့်ထားပြီး ဓမ္မပါလကျောင်း၊ ရှစ်မျက်နှာကျောင်း၊ မတ်တထောင်ကျောင်း စသောကျောင်းများတွင် နေရာချထားသည်။ အောက်တိုဘာ ၂၁ရက်နေ့တွင် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး ဝန်ကြီးချုပ်၊ ဦးဘုန်းမော်ရွှေ ရောက်ရှိလာပြီး ရေဘေးဒုက္ခသည် တစ်အိမ်ထောင်ကို ငွေ ၅၀၀၀ ကျပ်နှုန်းကူညီခဲ့သည်။ ဆန်အိတ်နှင့် ဆေးအဟာရများကိုလည်း အဖွဲ့အစည်းပေါင်းစုံမှ လာရောက်လှူဒါန်းကြသည်။
ရေလှိုင်းလုံးဒဏ်ကို အများဆုံးခံရသောရပ်ကွက်များမှာ ဂငယ်ကွင်းရပ်ကွက် နှင့် ရွှေကံသာအမှတ် ၃ ရပ်ကွက်တို့ဖြစ်ပြီး အများစုမှာ ရေမစီးဆင်းသည်မှာ အနှစ်(၂၀)ခန့် ကြာနေပြီဖြစ်သော ရွှေချောင်း ချောင်းခြောက်ထဲတွင် အိမ်ဆောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လူနေအိမ်အချို့မှာသာ ဂရန်ရှိပြီး တချို့မှာ ဒေသအခေါ် ပတ္တာမြေဟုခေါ်သော ဂရန်မရှိကြပေ။ ယမန်နှစ်ကမှ ရေစက်ချ လှူဒါန်းထားသော အေးငြိမ်းချမ်းသာကျောင်း နှင့် သန္တိသုခကျောင်းတိုက် များ ရေထဲမျောပါခဲ့ပြီး၊ သံဃာတော်များမူကား အသက်ဘေးမှ လွတ်ခဲ့ကြသည်။ ပခုက္ကူမြို့နယ်နှင့် ဆိပ်ဖြူမြို့နယ်အပိုင်းရှိ ယောချောင်းတစ်လျှောက်ရွာများဖြစ်သော ဆင်လမ်းချောင်းရွာ၊ တောင်ရွာမ၊ မြောက်ရွာမ၊ ကပိုင်၊ မြစ်ဖျား၊ ဒဲ့ဖျား၊ စညောင်း စသည့်ရွာများတွင်လည်း သက်ဆိုင်ရာတာဝန်ရှိသူများနှင့် လူမှုကူညီရေးအဖွဲ့များက ကယ်ဆယ်ရေးပစ္စည်းများ၊ ငွေကြေးများ လှူဒါန်းကြသည်။ စေတနာရှင်များကလည်း ငွေကြေးနှင့် ပစ္စည်းများအပြင် စတုဒိသာသဘောမျိုး ဒုက္ခသည်များအား ဆန်ပြုတ်အာဟာရများပါ တိုက်ကျွေးကြသည်။
နိုင်ငံတော်မှ အောက်တိုဘာလ ၂၈ ရက်နေ့အထိ ရေဘေးသင့်ပြည်သူများအား ကျပ်သိန်းပေါင်း ၃၀၀၀ ကျော် ထောက်ပံ့ကူညီခဲ့သည့်အပြင် ပြင်ပအလှူရှင်များမှလည်း ကျပ် သိန်းပေါင်း ၅၀၀ ကျော်အထိ လှူဒါန်းလျက်ရှိကြောင်းဆက်လက်၍လည်း အလှူရှင်များ ပခုက္ကူမြို့သို့လာရောက်လျက်ရှိကြောင်း Weekly Eleven News Journal တွင် ဖော်ပြထားသည်။
ရေကြီးမှုဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်း (၂၃.၁၀.၂၀၁၁) ရက်နေ့တွင် နိုင်ငံတော် ဒုတိယသမ္မတ ဒေါက်တာစိုင်းမောက်ခမ်းသည် လည်းကောင်း ၊ (၂၆.၁၀.၂၀၁၁) ရက်နေ့တွင် နိုင်ငံတော်သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်သည် လည်းကောင်း ပခုက္ကူဒေသသို့ လာရောက်ကာ ဒုက္ခသည်များအား အားပေး၍ ငွေကြေးနှင့် စားစရာများ လှူဒါန်းပြီး ကူညီကယ်ဆယ်ရေးနှင့် ပြန်လည်နေရာချထားရေးများ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။ ပြည်သူ့လွှတ်တော် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဦးနန္ဒကျော်စွာ မှလည်း ပြည်သူ့လွှတ်တော် နှင့် အမျိုးသားလွှတ်တော် ကိုယ်စားလှယ်များ၏ စုပေါင်းလှူဒါန်းငွေများကို ပေးအပ်လှူဒါန်းခဲ့သည်။
တံတားကျိုးခြင်း
သက်တမ်း ၃၈နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော ရွှေချောင်းတံတားမှာ တံတားတိုင်အမှတ် ၉ မှ တိုင်အမှတ် ၁၃ အထိ ရေတိုက်စားမှုဒဏ်ခံရပြီး ကျိုးကျသွားခဲ့သည်။ ပခုက္ကူမြို့၏ အဓိကတံတားဖြစ်ကာ ပခုက္ကူမှအရှေ့ဘက်ပိုင်းတွင် မန္တလေးမြို့၊ မုံရွာမြို့၊ မြင်းမူမြို့၊ ရေစကြိုမြို့များ အနောက်ဘက်တွင် ပေါက်မြို့၊ ဂန့်ဂေါမြို့၊ ကျောက်ထုမြို့မှ ချင်းပြည်နယ် အထိ ဆက်သွယ်ပေးရာ အဓိကတံတား ဖြစ်သည်။
ကြက်သွန်ဈေးကွက်အပေါ်သက်ရောက်မှု
ရေကြီးရေလျှံမှုများကြောင့် ကြက်သွန်နီ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် (လက်ကျန် တန်ချိန် ၄၀၀၀၀ ၏ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း) ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုရှိခဲ့ကြောင်း အောက်တိုဘာလ ၂၉ ရက်နေ့က ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံ ကုန်သည်များနှင့် စက်မှုလက်မှု လုပ်ငန်းရှင်များ အသင်းချုပ် (RUMFCCI)၌ ကျင်းပသော မြန်မာနိုင်ငံဆီကုန်သည်နှင့် ဆီလုပ်ငန်းရှင်များအသင်း (၁၉)ကြိမ်မြောက် နှစ်ပတ်လည် အသင်းသားစုံညီ အစည်းအဝေးတွင် စီးပွားရေးနှင့်ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဝန်ကြီးဌာန၊ ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီး ဦးဝင်းမြင့်က ပြောကြားသည်။
ပြည်ပသို့ကြက်သွန်တင်ပို့မှုနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ကြက်သွန်အသင်းမှ ပြည်ပတင်ပို့ချင်သူများအား တင်ပို့ခွင့်ပြုကြောင်း သို့ရာတွင် ဈေးကွက်မထိခိုက်အောင် ပြည်သူများအတွက်လည်း စဉ်းစားပေးကြစေလိုကြောင်း ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီးက ပြောကြားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် မြန်မာပြည်အောက်ပိုင်းဒေသများတွင် ကြက်သွန်ဈေး မြင့်တက်လာကြောင်း သိရှိရသည်။ အောက်တိုဘာလ ၂၀ ရက်ဝန်းကျင်ကစပြီး ကြက်သွန်ဈေးမှာ တစ်ပိဿာလျှင် ၃၀၀ ကျပ် နီးပါး နေ့ချင်းတက်သွားခဲ့သည်။ သဘာဝဘေး၊ လမ်းပျက်မှုများကြောင့် ကြက်သွန်အဝင်နည်းပြီး အခက်အခဲများ ကြုံရကြောင်း၊ ရာသီဥတု ပုံမှန်သာဆိုလျှင် ယခုလိုအချိန်တွင် ပေါက်ဈေး၏ ထက်ဝက်ခန့်သာ ရှိကြောင်း သိရသည်။
ပြန်လည်နေရာချထားရေး
ရေနစ်မြုပ်မှုများကြောင့် အိုးအိမ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူများအတွက် မြို့နှင့်သုံးမိုင်ခန့် ကွာဝေးသည့်နေရာတွင် နေရာသတ်မှတ် ချထားပေးရေးလျာထား ဆောင်ရွက်လျက်ရှိကြောင်း ဒုတိယသမ္မတ ဒေါက်တာ စိုင်းမောက်ခမ်းမှ ပြောကြားသည်။
ပျက်စီးသွားသော ရွှေချောင်းတံတားအား လတ်တလော အခြေအနေတွင် ယာယီ ဘေလီတံတား တည်ဆောက်ရန် စီစဉ်နေပြီး အခြားတံတားများကို လတ်တလော အသုံးပြုနိုင်ရန် စီစဉ်လျက် ရှိသည်။ ရွှေချောင်းတံတားမှ ဖြတ်သောလမ်းသည် မန္တလေး-ရေစကြို-မုံရွာ-ဂန့်ဂေါ သို့ ကုန်စည်စီးဆင်းရာတွင် အဓိကလမ်းကြောင်းကြီး ဖြစ်သည်။
ဘဂ္ဂဇာတ်
ဒုကနိပါတ် - ၁။ ဒဠှဝဂ် -၁၅၅ - အဂ္ဂဇာတ်။ ။ ချေဆက်သောအခါ အသက်ရှည်စေသော်ဟု သားကဆို၍ ဖခင်က တစ်ဖန်ပြန်ဆိုသဖြင့် ဘီလူးဘေးမှ လွတ်မြောက်ရသော ပုဏ္ဏားသားအဖ အကြောင်း။
ဖျင်းဖျင်းဆိုကြ ပညတ်ရ
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းအနီး ဖြစ်သော ကောသလမင်းကြီးသည် ဆောက်လုပ်အပ်သည့် ရာဇိကာရုံကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ပရိသတ် လေးပါးတို့အလယ်၌ တရားဟောတော်မူခိုက် ချေဆက်တော်မူ၏
ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် (မြတ်စွာဘုရားသည် အသက်ရှည်စေသော်) ဟု ဆိုကြသဖြင့် အုတ်အုတ်ကျက်ကျက်သော အသံ ဖြစ်လေ၏။ ထိုအသံကြောင့် တရားဟောခြင်း၌ အန္တရာယ် ဖြစ်လေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်တို့အား “ ရဟန်းတို့ ... ချေဆက်သောအခါ အသက်ရှည်စေသော် ဆိုသဖြင့် အသက်ရှည်ရာသလော၊ သို့မဟုတ် သေရာသလော” ဟု မေး၏။ “အရှင်ဘုရား ... အသက်ရှည်စေသော ဆိုသဖြင့် အသက်ရှည်ရခြင်း၊ သေရခြင်းသည် မဖြစ်သင့်ပါ” လျှောက် ကြကုန်၏။ သို့ဖြစ်လျှင် ချေဆက်သောအခါ အသက်ရှည်စေသော် ဆိုသောရဟန်းအား *ဒုက္ကဋ်အာပတ်သင့်စေဟု ပညတ်တော်မူ၏။
ဘုရားရှင်လျှောက်ထား ဟောမိန့်ကြား
တစ်နေ့သ၌ လူတို့သည် ရဟန်းတို့ ချေဆက်သောအခါ အသက်ရှည်စေသော် ဆိုသည်ရှိသော် ရဟန်းတို့သည် သိက္ခာပုဒ် ပညတ်ထားသဖြင့် တစ်ဖန် တုံ့ပြန်၍ အသက်ရှည်စေသော်ဟု မဆိုကြကုန်၊ လူတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ကဲ့ရဲ့သော အကြောင်းကို လျှောက်ထားကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် “ရဟန်းတို့ ... လူတို့သည် နှုတ်မင်္ဂလာစကားကို ချီးမွမ်းကြကုန်၏။ သို့အတွက် လူတို့အား အသက်ရှည်စေသော်” ဟု တုံ့ပြန်၍ ဆိုငြင်းငှာ ခွင့်ပြုတော်မူရပြန်၏။
ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား “အရှင်ဘုရား ... ချေဆက်သောအခါ တခြားသူက အသက်ရှည်စေသော်၊ တစ်ဖန် ချေဆတ်သူအား တုံ့ပြန်၍ အသက်ရှည်စေသော်ဟု အပြန်အလှန်ဆိုရသော ဥပဒေသည် အဘယ်အခါမှစ၍ ဖြစ်ပါသနည်း” ဟု လျှောက်ထားကြရာ “ရဟန်းတို့ ... ရှေးအခါကပင် ဖြစ်ခဲ့သည်” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသည်း။
တည်းခိုနေရေး တံခါးစောင့်မေး
သားဖြစ်သော ပုဏ္ဏားလုလင်သည် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် အဖပုဏ္ဏားကြီးနှင့်တကွ ကုန်သွယ်သွားရာ ဗာရာဏသီမြို့တော်သို့ ရောက်လျှင် တံခါးစောင့်အိမ်တွင် ထမင်းချက်ပြုတ် စားသောက်ပြီးလျှင် တည်းခိုရန် နေရာမရသဖြင့် တံခါးစောင့်အား “အချင်းတံခါးစောင့် ... အခါမဲ့၌ လာသော ဧည့်သည်တို့သည် အဘယ်အရပ်မှာ တည်းခို နေထိုင်ရသနည်း” ဟု မေး၏။ “အချင်းကုန်သည် ... မြို့ပြင်မှာ ဘီလူးစောင့်သော ဇရပ်တစ်ဆောင် ရှိသည်၊ တည်းခိုလိုလျှင် ထိုဇရပ်မှာ တည်းခိုပါ” ဟု ပြောလေ၏။
ဘီလူးနေရာ အိပ်သောအခါ
ပုဏ္ဏားလုလင်သည် အဖအား “ ဖခင် ... သွားကြကုန်အံ့၊ ဘီလူးဘေးမှ မကြောက်ပါလင့်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဘီလူးကို ဆုံးမကာ ဖခင်ခြေရင်း၌ ဝပ်စေအံ့” ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် အဖကိုခေါ်၍ ထိုဇရပ်သို့ သွားကြ၏။ အဖပုဏ္ဏားသည် အင်းပျဉ်၌ လျောင်းလေ၏။ သားလုလင်သည် ဖခင် ခြေတို့ကို ဆုပ်နယ်ကာနေ၏။
ထိုဇရပ်၌ စောင့်သောဘီလူးကား *ဝေသဝဏ် နတ်မင်းကြီးထံ ဆယ့်နှစ်နှစ်ပတ်လုံး ခစားလုပ်ကျွေးမှ ထိုဇရပ်ကို အပိုင်စားရ၏။ ထိုသို့စားရသော်လည်း ထိုဇရပ်သို့ ဝင်သောသူတို့တွင် ချေဆက်သောအခါ အသက်ရှည်စေသော်ဆိုသူနှင့် တစ်ဖန့် တုံ့ပြန်ကာ အသက်ရှည်စေသော် - ဆိုသူတို့ကို ချန်ထား၍ ကြွင်းသောသူတို့ကို စားရန် အမိန့်ရလေ၏။ ထိုဘီလူးသည် ဇရပ်ခေါင်းလျောက်တွင် နေ၏။
ဆုတောင်းပြန်က မစားရ
ထိုအခါ ဘီလူးသည် လျောင်းနေသော အဖပုဏ္ဏးကို မိမိ၏ အာနုဖြင့် ချေဆက်မည်ဟု သိမ်မွေ့သော အမှုန့်ကို လွှတ်၏။ နှာခေါင်းသို့ ဝင်သည်ရှိသော် အဖပုဏ္ဏားသည် ချေဆက်လေ၏။ သားလုလင်သည် အသက်ရှည်စေသော်ဟု ဆိုလေ၏။ ဘီလူးသည် အဖပုဏ္ဏားကိုစားရန် ခေါင်လျောက်မှ ဆင်း၏။ သားလုလင်သည် ဘီလူး ဆင်းလာသည်ကို မြင်လျှင် ဤဘီလူးသည် ငါ့အဖကို ချေဆတ်အောင် ပြုလုပ်သည် ဖြစ်လတ္တံ့၊ ချေဆတ်သောအခါ အသက်ရှည်စေသော် မဆိုသူကိုစားဖို့ အမိန့်ရသော ဘီလူးဖြစ်လတ္တံ့ဟု နှလုံးသွင်းကာ အဖပုဏ္ဏားကို ရည်မှတ်လျက် -
အဖပုဏ္ဏားလည်း ဘီလူးလာသည်ကို မြင်လျှင် ဤဘီလူးသည် ချေဆတ်သောအခါ သူတစ်ပါးက အသက်ရှည်စေသော် မဆိုသူကိုလည်း စားဖို့ အမိန့်ရသည် ဖြစ်လတ္တံ့ဟု နှလုံးသွင်း၍ သားလုလင်ကို ရည်မှတ်လျက် -
“ချစ်သား ... သင်သည်လည်း နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ် အသက်ရှည်စေသော်၊ ဘီလူးတို့သည် လတ်တလော သေစေတတ်သော အဆိပ်ကို စားရစေသော်” ဟု တုံ့ပြန်ဆိုလေ၏။ ဘီလူးသည် အဖစကားကို ကြားလျှင် တစ်ဖန်တုံ့ပြန်၍ ဆိုသူဖြစ်သောကြောင့် ဤပုဏ္ဏားကိုလည်း မစားနိုင်။ ဤသို့ သား,အဖ နှစ်ယောက်လုံး မစားနိုင်တော့သည့်အတွက် မိမိနေရာသို့ ပြန်လေ၏။
ဘီလူးဆုံးမ မာန်စွယ်ကျ
ထိုအခါ သားလုလင်သည် -
“အိုဘီလူး ... သင်သည် ဤအရပ်သို့ ဝင်သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် စားရသနည်း” ဟု မေး၏။ “လုလင် ... ဆယ့်နှစ်နှစ်ပတ်လုံး ခစားလုပ်ကျွေးသဖြင့် ဝေဿဝဏ်နတ်မင်းကြီးက အပိုင်စား ပေးထားသည့်အတွက် စားရပါသည်” ဟု ပြော၏။ “ဘီလူး ... အလုံးစုံသောသူကို စားရသလော” ဟု မေး၏။ “မဟုတ်ပါ ချေဆတ်သောအခါ အသက်ရှည်စေသော် မဆိုသူနှင့် တစ်ဖန်တုံ့ပြန်ကာ အသက်ရှည်စေသော် မဆိုသူတို့ကိုသာ စားရပါသည်” ဟု ပြောကြား၏။ “ဘီလူး ... သင်ကား ရှေးအခါ အကုသိုလ်ကို ပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်း၍ သူတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်စားရသော ဘီလူးဖြစ်ရသည်။ ယခုအခါ တစ်ဖန် အကုသိုလ်ပြုပြန်လျှင် သင်သည် အမိုက်ဘဝမှ အမိုက်ဘဝသို့ပင် ရောက်လတ္တံ့ဟု ငရဲဘေးဖြင့် ခြိမ်းခြောက်၍ ငါးပါးသီလ၌ တည်စေ၏။ ဘီလူးလည်း ပုဏ္ဏားထံဝယ် ကျွန်အမှုလုပ်ပမာ လုပ်ကျွေးလေ၏။
မင်းကြီးချီးမြှောက် သား,အဖနှစ်ယောက်
မိုးသောက်လင်းသောအခါ လှည့်လည်လာသော သူတို့သည် ဘီလူးကိုမြင်လျှင် ပုဏ္ဏားလုလင်သည် ဘီလူးကို ဆုံးမထားသောအဖြစ်ကို သိကြ၍ မင်းကြီးအား ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထားကြကုန်၏။ မင်းကြီးလည်း ပုဏ္ဏားလုလင်ကို ခေါ်၍ သေနာပတိ စစ်သူကြီးအရာ၌ ထားလေ၏။ ပုဏ္ဏားလုလင်သည် အဖပုဏ္ဏားကြီးအား များစွာသော စည်းစိမ်ကိုလေပးလေ၏။ မင်းကြီးလည်း ဘီလူးကို ဗလိနတ်စာ ခံယူသော နတ်အရာ၌ထား၍ ပုဏ္ဏားလုလင်၏ အဆုံးအမ၌တည်ကာ ဒါနသီလ စသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပြုစုအားထုတ်လျက် နတ်ပြည်သို့ ပြန်စေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ ဘီလူးသည် - ယခုအခါ အင်္ဂုလိမာလ။
မင်းကြီးသည် - အာနန္ဒာ။
အဖပုဏ္ဏားသည် - ပဿပ။
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) ချေဆက်သူထက်၊ ဆိုစမြွက်၊ အသက်ရှည်စေဟူ။
(၂) ရှေးဆိုသူထက်၊ တုံ့ပြန်လျက်၊ အသက်ရှည်စေဟူ။
(၃) အသက်ရှည်စေ၊ ဆိုသောထွေ၊ ရှည်,သေမဖြစ်ဟူ။
အဂ္ဂဇာတ် ပြီး၏။
ခါကာဘိုရာဇီ
ခါကာဘိုရာဇီ‌တောင် (ဟန်ဂျာ: 卡加伯拉吉山)သည် အရှေ့တောင်အာရှ၏ အမြင့်ဆုံးတောင် ဖြစ်ပြီး မြန်မာနိုင်ငံ ကချင်ပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း၊ နယ်စပ်တွင် တည်ရှိသည်။ ဟိမဝန္တာ တောင်တန်းနှင့် ဆက်သွယ်လျက်ရှိပြီး ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ၅,၈၈၁ မီတာ (၁၉,၂၉၆ ပေ) မြင့်သည်။ အမြင့်ပေ ၁၉,၂၉၆ ရှိပြီး အချို့သော မှတ်တမ်းများတွင် ၁၉,၃၁၄ ပေ မြင့်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ မြောက်လတ္တီတွဒ် ၂၈°၁၈' အရှေ့လောင်ဂျီတွဒ် ၉၇°၃၂' အကြားတွင် တည်ရှိသည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသည်။ တိဗက်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံ နယ်နိမိတ် အဖြစ်လည်း ပိုင်းခြားထားသည်။ တိဗက်နယ်စပ်နှင့် နှစ်မိုင်ခန့်သာ ဝေးသည်။ မချမ်းဘောမြို့၏ အနောက်မြောက်ဘက် မိုင် ၈ဝ ကျော်တွင် ရှိသည်။
တောင်ထိပ်သို့ တက်ရောက်ခြင်း
ခါကာဘိုရာဇီတောင်ထိပ်သို့ ယနေ့အထိ ဂျပန်နိုင်ငံသား တစ်ဦးနှင့် မြန်မာနိုင်ငံသားတစ်ဦးပါဝင်သော တောင်တက်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့သာလျှင် ခြေချနိုင်ခြင်းရှိသေးသည်။
၁၉၂၃ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယမြေတိုင်းအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ပူတာအိုမြို့မြောက်ပိုင်းသို့ လုပ်ငန်းသဘောအရ ရောက်ရှိခဲ့ရာ၌ ခါကာဘိုရာ ဇီတောင်ကို ပထမဦးဆုံး တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ခါကာဘိုရာဇီ တောင်ကြောတစ်လျှောက်၌ ထင်းရှုး၊ ဝက်သစ်ချ၊ မေပယ်၊ ရိုဒိုဒင် ဒရမ်ခေါ် တောင်မြင့်ဇလပ်၊ ပရီမြူလာ၊ လီလီ၊ မြေကပ်သစ်ခွစသော အပင်များကို တွေ့ရသည်။ ထိုဒေသရေခဲပြင် အောက်တွင်လည်း အသက်ရှည်ဆေးဟု နာမည်ကျော်သော မချစ်ဥ ခေါ် ဂမုန်းကြက်သွန်ဖြူများကိုလည်း တွေ့ရသည်။ သားမင်းခေါ် တာကင်ကောင်၊ ကဒိုးကောင်နှင့် တောင်ဆိတ်များကို ခါကာဘိုရာဇီတောင်၌ တွေ့ရသည်။ ခါကာဘိုရာဇီ တောင်ကြောတစ်လျှောက်တွင် တိဗက်လူမျိုးများအပြင် ထလုနှင့် ထရုန် လူမျိုးများလည်း နေထိုင်ကြသည်။
ဩဂုတ် ၂၀၁၄ တွင် အားလုံး မြန်မာလူမျိုးများ ပါဝင်သော တောင်တက်အဖွဲ့သည် မြောက်ဘက်မျက်နှာမှ တက်ရရန် လမ်းကြောင်းသစ်ကို ရှာသည်။ အဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးဖြစ်သူ ကိုအောင်မြင့်မြတ်နှင့် ကိုဝေယံမင်းသူတို့သည် ဩဂုတ် ၃၁ ၌ ဒုတိယအဆင့်တက်သည့်အခါ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ပြီး၊ အလံ၊ နာမည်ပါ စာတမ်းနှင့် ဘုရားပုံတို့ကို ထားခဲ့သည်။ တောင်တက်သူများသည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ရေဒီယိုအားကုန်သွားရာ ရေဒီယိုအဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသည်။ အောက်ဘက် စခန်းသို့ ပြန်မဆင်းနိုင်သော်၊ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ စေလွှတ်ခဲ့ရသည်။ ပျောက်ဆုံးနေသော တောင်တက်သူများကို ရှာဖွေရေးသည် အောက်တိုဘာလအထိ ပြုလုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဟယ်လီကော့ပတာလည်း ပျက်ကျပြီး၊ ပိုင်းလော့ တဦး သေဆုံးကာ၊ ကျန်ပိုင်းလော့နှင့် ခရီးသည် တောင်တက်သူတို့မှာ ရှင်သန်ရေးအတွက် ၁၁ ရက်တာ ကြိုးစားခဲ့ရသည်။
နိုဝင်ဘာ ၂၀၁၄ တွင်၊ National Geographic Society/ The North Face သည် ဂမ်လန်ရာဇီတောင်တက်အဖွဲ့ သုံးခဲ့သည့် အလားတူ ကိရိယာကို အသုံးပြု၍ ခါကာဘိုရာဇီ၏ အမြင့်ကို တိုင်းတာရန် အဖွဲ့တဖွဲ့ကို ထောက်ပံ့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။၂၀၁၄ အုပ်စုကို ဟီလရီး အိုနေး ဦးဆောင်ကာ၊ မတ် ဒေးဗစ် ဂျင်ကင်း၊ ကိုရီ ရစ်ချတ်၊ ရီနန် အော့တာ့၊ အမ္မလီ ဟာရင်းတန်နှင့် တေလာ ရီးတို့ ပါဝင်သည်။ ၇ နိုဝင်ဘာ ၂၀၁၄ ၌ ဂျင်ကင်း၊ ရစ်ချတ်နှင့် အော့တာ့ တို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် တောင်ထိပ် တက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အမြင့်မီတာ ၅၇၄၂ (၁၈၈၄၉ ပေ)ဝယ် ပြန်ဆင်းလာခဲ့ရသည်။ တောင်ထိပ်သည် နောက်ထပ် အမြင့်ပေ ၈၀၀ ( ၂၄၀ မီတာ) လောက်ဝယ် တည်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့က တွက်ချက်သည်။