cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
မြန်မာနိုင်ငံ၏ အလံတော်
အတိုင်းအတာများ
လက်ျာဖက်အထက်စပါးရွက်သည် ထိပ်တည့်တည့်ရှိစက်သွားစိတ်မှ လက်ျာဖက်သို့ရေတွက်သော် တတိယ စက်သွားစိတ်အောက်ခြေနှင့်တည့်တည့်ရှိသော စပါးစေ့မှကပ်လျက် လက်ျာဖက်သို့ အနည်းငယ်စောင်းကာ တက်သွားသည်။ ထိုစပါးရွက်သည် ထိပ်တည့်တည့်ရှိ စက်သွားစိတ်မှ လက်ျာဖက်သို့ရေတွက်သော် ဒုတိယစက်သွားစိတ်၏ အောက်ခြေပင်နီယံဗျက်၏အလယ်ခန့်မှ အောက်ဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်ကျဆင်းသွားပြီး ယင်းစပါးရွက်၏ ထိပ်အဖျားသည် လက်ျာဘက်ရှိ တတိယနှင့် စတုတ္ထစက်သွားစိတ်တို့အကြားတွင် ကျရောက်လျက်ရှိသည်။ လက်ျာဘက်အောက်စပါးရွက်သည် စပါးနှံအခြေခံရာ စက်သွားစိတ်မှနေ၍ အထက်သို့တက်သွားသည်။ ထိုစပါးရွက်သည် ပင်နီယံအတွင်းခွေ၏ လက်ျာဘက်ခြမ်း အလယ်ခန့်မှနေ၍ အောက်သို့ကိုင်းညွတ်ကျဆင်းသွားပြီး ယင်းစပါးရွက်၏ ထိပ်အဖျားသည် စပါးနှံများအခြေခံရာ စက်သွားစိတ်မှ လက်ျာဖက်သို့ ရေတွက်သော် ဒုတိယစက်သွားစိတ်၏ အောက်ခြေအပေါ်ပိုင်းခန့်တွင် ကျရောက်လျက်ရှိသည်။
ကြယ်များသည် စက်သွားစိတ်တခုစီ၏ ထိပ်တည့်တည့်တွင်ရှိသည်။ ကြယ်များ၏ဗဟိုချက်တို့သည် ပင်နီယံ၊ သို့မဟုတ် အပြာရင့်ခန်း၏ ဗဟိုချက်မှ ၁၀.၄ လက်မ (၂၆.၄၂ စင်တီမီတာ) ခန့်အကွာတွင်ရှိ သည်။ ကြယ်တလုံးစီ၏ အချင်းမှာ ၃.၈ လက်မ (၉.၆၅ စင်တီမီတာ) ခန့်ဖြစ်သည်။ ကြယ်တလုံးတွင် ငါးဒေါင့်ရှိပြီး၊ ကြယ်တလုံးစီ၏ ထိပ်ချွန်တခုစီသည် နိုင်ငံတော်အလံ၏အထက်သို့ မူသေမတ်မတ်ထောင်ကာရှိနေသည်။
အဓိပ္ပာယ်
စပါးနှံနှင့် စက်သွားသည် အခြေခံ လူတန်းစားနှစ်ရပ်ဖြစ်သော တောင်သူလယ်သမားများနှင့် အလုပ်သမားများကို ရည်ညွှန်းသည်။ အရွယ်တူကြယ်ဖြူ ၁၄ လုံးသည် ကချင်၊ ကယား၊ ကရင်၊ ချင်း၊ မွန်၊ ရခိုင်၊ ရှမ်းစသည့် ပြည်နယ်ခုနစ်ခုနှင့် စစ်ကိုင်း၊ တနင်္သာရီ၊ ပဲခူး၊ မန္တလေး၊ မကွေး၊ ရန်ကုန်နှင့် ဧရာဝတီတိုင်း ခုနစ်တိုင်းတို့၏ တန်းတူညီတူရှိမှုကို ဖော်ဆောင်ထားသည်။
အလံတော်ရှိ အဖြူရောင်သည် သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် စင်ကြယ်ခြင်းကို လည်းကောင်း၊ အနီရောင်သည် ရဲရင့်ခြင်းနှင့် ပြတ်သားခြင်းကိုလည်းကောင်း ဖော်ဆောင်သည်။ အပြာရောင်မှာ ငြိမ်းချမ်းခြင်းနှင့် တည်ကြည်ခြင်းကို ဖော်ဆောင်သည်။
အလံသစ်အဆိုပြုခြင်း
၂၀၁၉ ခုနှစ်တွင် ၂၀၀၈ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေပြင်ဆင်ရေးအတွက် နိုင်ငံရေးပါတီများမှတင်ပြချက်များတွင် နိုင်ငံရေးပါတီလေးခုဖြစ်သော အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်၊ရှမ်း တိုင်းရင်းသားများဒီမိုကရေစီ အဖွဲ့ချုပ်၊ဇိုမီး ဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်၊အမျိုးသားညီညွတ်သောဒီမို ကရက်တစ်ပါတီတို့မှ နိုင်ငံတော်အလံအသစ်ကို တင်ပြထားကြသည်။
စစ်ဖက်သုံးအလံများ
မြန်မာနိုင်ငံ၏ စစ်ဖက်သုံးအလံများမှာ–
ခန်းအွန်း − မချိဘူတာ
ခန်းအွန်း − မချိဘူတာ  (観音町駅 ခန်းအွန်း − မချိ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဟီရိုရှီးမားခရိုင်၊ ခန်းအွန်းမြို့၊ နိရှိရပ်ကွက်တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အိုက်ကီဒို
အိုက်ကီဒို(合気道 aikidō) ဆိုသည်မှာ မော်ရီဟေး အူရ်ရှီးဘ (Morihei Ueshiba) မှ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာလေ့လာမှု ၊ ဖီလော်ဆော်ဖီ ဆိုင်ရာ တွေးခေါ်မှု နှင့် ဘာသာရေးယုံကြည်မှု များကို ပေါင်းစပ်စုစည်း၍ တီထွင်ဖန်တီးခဲ့သော ဂျပန် ကိုယ်ခံပညာ တစ်ခုဖြစ်သည်။ အိုက်ကီဒို ကို အများအားဖြင့် စွမ်းအင်များဖြင့် စုစည်းထားသောနည်းလမ်း သို့မဟုတ် စိတ်အာရုံ ခံစားမှုများကို စည်းဝါးကိုက်ညီစွာ ပေါင်းစပ်ထားသော နည်းလမ်း ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ အူရ်ရှီးဘ ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လေ့ကျင့်သူများအနေဖြင့် မိမိအားတိုက်ခိုက်လာသူထံမှ ရရှိနိုင်သည့်နာကျင်မှုများကို ခုခံကာကွယ်ရန်အတွက် အသုံးပြုနိုင်သော အနုပညာရပ်တစ်ခုဖန်တီးရန် ဖြစ်ခဲ့သည်။
အိုက်ကီဒို၏လုပ်ဆောင်မှုမှာ တိုက်ခိုက်လာသူ၏ ရွေ့လျားမှု ၊ တိုက်ခိုက်မှုအား ၊ တိုက်ခိုက်ရာ လမ်းကြောင်းတို့ကို ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ်ပြောင်းလဲပေးပြီး အဆုံးသတ်ပေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မိမိအနေဖြင့် အနည်းဆုံးသောခွန်အားကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်လာသူ၏ အရှိန်၊ အဟုန်၊ ခွန်အားတို့ကို ဝင်ရောက်ခြင်း သို့မဟုတ် လှည့်ပတ်ခြင်းစသော လှုပ်ရှားမှုနည်းလမ်းများဖြင့် ခုခံကာကွယ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အိုက်ကီဒို နည်းစံနစ်များသည် လွှင့်ပစ်ကိုင်ပေါက်ခြင်း ၊ အဆစ်များကို ချိုးလိမ်ခြင်းများဖြင့် အဆုံးသတ်လေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အိုက်ကီဒို၏ နည်းစံနစ်များကို အမျိုးအစားခွဲကြည့်လျှင် ဖမ်းဆုပ်ချုပ်နှောင်ခြင်း ပြုလုပ်ရသော ကိုယ်ခံပညာများမှ ဆင်းသက်လာသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
အိုက်ကီဒိုသည် အဓိကအားဖြင့် ဒိုက်တို ရူ အိုက်ကီ ဂျူဂျစ်ဆူ(Daitō-ryū Aiki-jūjutsu) မှ ဆင်းသက်လာသည်ဟု ဆိုနိုင်သည် ၊ သိုသော် ၁၉၂၀ ခုနှစ်ပတ်ဝန်းကျင်နောက်ပိုင်းမှစ၍ အူရ်ရှီးဘ၏ အိုမိုတိုခရို ( Ōmoto-kyō ) ဘာသာအယူဝါဒနှင့် ဆက်စပ်ပြီး စတင်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
အလံဂပို (တောင်)
အလံဂပို (တောင်)
ကြိန်တန်းချောင်းရွာ
ကြိန်တန်းချောင်းရွာ
ရူးဝါးနယ်
ရူးဝါးနယ်
ဂျာမနီနိုင်ငံ အနောက်မြောက်ပိုင်းတွင် ရိုင်းမြစ်၏ လက် တက်ဖြစ်သော ရူးဝါးမြစ်စီးဆင်းရာ မြစ်ဝှမ်းဒေသတစ်ပိုင်းကို ရူးဝါးနယ်ဟု ခေါ်သည်။ အကျယ်အဝန်းအားဖြင့် အလျား ၉၅ မိုင်ခန့်နှင့် အနံ ၆၅ မိုင်ခန့် ရှိ၏။ ရူးဝါးနယ်တွင် ကျောက်မီး သွေး အမြောက်အမြား ထွက်သဖြင့် ဥရောပတိုက်၌ စက်မှု လက်မှုလုပ်ငန်း အကြီးအကျယ်ထွန်းကား၍ လူဦးရေ ထူထပ် သောဒေသ ဖြစ်သည်။ မီးရထားလမ်း၊ မြစ်လမ်းနှင့် တူးမြောင်း လမ်းများရှိ၍ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ကောင်းသည်။
ရူးဝါးနယ်တွင် စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်းအတွက် အချက် အခြာ မြို့ကြီးများမှာ အက်ဆင်မြို့၊ ဒေါ့တမွန်မြို့၊ ဒူဇယ်ဒေါ့ မြို့၊ ဒိဇဗုမြို့နှင့် ဗူပါတယ်မြို့များဖြစ်၍ ဂျာမနီနိုင်ငံ၏လက်နက် ပြုလုပ်ရာဌာန ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်မတိုင်မီက ဂျာမနီ နိုင်ငံတွင် အလွန်ကြီးကျယ်သော ကရပ်လက်နက်အလုပ်ရုံ များမှာ ထိုဒေသ၌ တည်ရှိလေသည်။
ပထမကမ္ဘာစစ်(၁၉၁၄-၁၈) ပြီးသည့်နောက် ဗာဆေး စာချုပ်အရ ဂျာမန်တို့သည် ရူးဝါးနယ်ရှိ လက်နက် အလုပ်ရုံ များကို အခြားသံထည်ပစ္စည်း ထုတ်လုပ်ရေးအတွက် အသုံးချ ကြသည်။ ၁၉၃၃ ခုနှစ်တွင် ဟစ်တလာ အာဏာရလာသော အခါ ထိုနယ်ကို လက်နက်အလုပ်ရုံကြီးအဖြစ်သို့ ပြန်၍ ပြောင်းလိုက်လေသည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက မဟာမိတ် လေတပ်သည် ရူးဝါးနယ်ကို သဲသဲမဲမဲ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၅ ခုနှစ် ဧပြီလတွင် မဟာမိတ်တပ်များသည် ထိုနယ်ကို သိမ်းပိုက်မိပြီးလျှင် ဗြိတိသျှအုပ်ချုပ်ရသောအပိုင်း၌ ထည့်သွင်း ထားကြလေသည်။
၁၉၄၉ ခုနှစ်မှ စ၍ အမေရိကန်နိုင်ငံ၊ ဂရိတ်ဗြိတိန်နိုင်ငံ၊ ပြင်သစ်နိုင်ငံနှင့် ဗဲလဂျီယမ် စသော ဥရောပတိုက်ရှိ မဟာမိတ် နိုင်ငံကို စုပေါင်း၍ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ရူးဝါးအာဏာပိုင်အဖွဲ့ ကို ဖွဲ့စည်းကာ ရူးဝါးနယ်ရှိ သတ္တုတွင်းများ၊ ကျောက်မီးသွေး တွင်းများကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသည်။ ၁၉၅၂ ခုနှစ်တွင် အနောက် ဂျာမနီအပါအဝင်ဖြစ်သော အထက်ပါနိုင်ငံများသည် ထိုနယ်ရှိ သတ္တုတွင်းများ ထိန်းသိမ်းရေးအတွက် အသစ်ထပ်မံ ဖွဲ့စည်း လိုက်သော ဥရောပကျောက်မီးသွေးနှင့် သံမဏိအဖွဲ့က ထို အာဏာပိုင်အဖွဲ့၏ လုပ်ငန်းကို လက်ပြောင်းယူလိုက်လေသည်။
ရွှေဝါရွာ၊ ကျွန်းချောင်း
ရွှေဝါရွာ၊ ကျွန်းချောင်း
ပန်းပုဆရာ (ကြယ်စုတန်း)
ပန်းပုဆရာ ကြယ်စုတန်းသည် မြောက်ကမ္ဘာခြမ်းကောင်းကင်ရှိ မေးမှိန်ပြီး သေးငယ်သော ကြယ်စုတန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ပန်းပုသည်အား ကိုယ်စားပြုသည်။ ယင်းအား ၁၈ ရာစုနှစ်တွင် Nicolas Louis de Lacaille ဆိုသူမှ မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ မူလက Apparatus Sculptoris (ပန်းပုဆရာ၏ စတိုဒီယို) ဟု မှည့်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အမည်သည် တိုသွားသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကြယ်စုတန်းများ
တန်းတောင်ရွာ၊ ဓနိ
တန်းတောင်ရွာ၊ ဓနိ
ကုသီတာရမ္ဘဝတ္ထုသုတ်
ဤသုတ်၌ ကုသီတဝတ္ထုရှစ်ပါးနှင့် အာရမ္မဝတ္ထုရှစ်ပါးတို့ကို အကျယ်ဟောတော်မူပါသည်။
သခွတ်ပင်ရွာ၊ ကော့မှူး
သခွတ်ပင်
ခန်းအွန်းဂျိဘူတာ
ခန်းအွန်းဂျိဘူတာ  (観音寺駅 ခန်းအွန်းဂျိ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ခဂါဝါခရိုင်၊ ခဂါဝါတိုင်း၊ ခန်းအွန်းဂျိမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ယုဇနရွာ၊ ကျွန်းချောင်း
ယုဇနရွာ၊ ကျွန်းချောင်း
ခနိုမတဘူတာ
ခနိုမတဘူတာ  (鹿又駅 ခနိုမတ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ မိယဂိခရိုင်၊ အရှိနိုမခိမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
တောင်ယာတော (မြောက်)ရွာ၊ မင်းကင်းမြို့နယ်
တောင်ယာတော (မြောက်)ရွာ (Taungyartaw(North))သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကလေးခရိုင်၊ မင်းကင်းမြို့နယ်၊ ကံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၅၉၀၇ ဖြစ်သည်။
သရဲယူးရွာ၊ သံတောင်ကြီးမြို့နယ်
သရဲယူးရွာ(Thayeyu)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံခရိုင်၊ သံတောင်ကြီးမြို့နယ်၊ စီပင်ကလေးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၀၃၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ စီပင်ကလေးကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၂၉၂ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၁၄၅၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သံတောင်ကြီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ချောင်းဆုံရွာ၊ ဝန်းသိုမြို့နယ်
ချောင်းဆုံရွာ (Chaungson)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကောလင်းခရိုင်၊ ဝန်းသိုမြို့နယ်၊ တပ်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၅၀၉၇ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝန်းသိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခုတ်စက်ရွာ၊ မိုးနဲမြို့နယ်
ခုတ်စက်ရွာ (Hkokeset)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုးနဲမြို့နယ်၊ နမ့်မော်ဆွမ့်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၁၈၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နမ့်မော်ဆွမ့်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၉၃ ဦး၊ မ ၇၆၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၆၅၆ ဦးနေထိုင်သည်။
အချွိန်ပြင်ရွာ
အချွိန်ပြင်ရွာ
LanguageTool
LanguageTool သည် သဒ္ဒါစည်းမျဉ်းများ စစ်ဆေးပေးသည့် အခမဲ့နှင့် ပွင့်လင်းရင်းမြစ် ဆော့ဝဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဒေါင်းလုပ်ရယူကာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ LanguageTool ဝဘ်ဆိုက်သည်လည်း ညီအစ်မပရောဂျက်တစ်ခုဖြစ်သည့် LanguageTool Plus နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ LanguageTool Plus သည် အင်္ဂလိပ်နှင့် ဂျာမန်ဘာသာစကား အမှားများကို စစ်ဆေးရှာဖွေဖြေရှင်းပေးသည့် အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ပေးသည်။
၎င်းဆော့ဝဲကို Daniel Naber က ၎င်းဒီ ဒီပလိုမာစာတမ်းအတွက် ၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို Python ဘာသာစကားဖြင့် ရေးသားထားသည်။ ယခုအခါ ဘာသာစကား ၃၁ မျိုးကို ထောက်ပံ့ပေးထားသည်။ ဘာသာစကားတစ်ခုချင်းစီသည် မိခင်ဘာသာစကားပြောသည့် လုပ်အားပေးကူညီသူများက တီထွင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှားများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးသည့် လုပ်ဆောင်မှုပေါ် အခြေခံကာ စည်းမျဉ်းများကို ဖန်တီးကာ စာသားများကို မှန်မမှန် စစ်ဆေးသည်။
App သည် free and open-source ဖြစ်ကာ offline အနေဖြင့် အသုံးပြုရန် ဒေါင်းလုတ်ပြုလုပ်နိုင်သည်။ အချို့ဘာသာစကားများတွင် 'n-gram'  ဒေတာကို အသုံးပြုထားသည်။  'n-gram'  ဒေတာဆိုသည်မှာ ကြီးမားပြီး စွမ်းရည်လုပ်ဆောင်မှုနှင့် I/O speed များအတွက် လိုအပ်သည်များကို ထိန်းသိမ်းပေးသည့် လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝဘ်ဘရောက်ဆာကို အသုံးပြုကာ LanguageTool  ကို ဝဘ်ဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးပြုနိုင်ပြီး ဆာဗာလုပ်ဆောင်မှုဘက်ခြမ်းတွင် 'n-grams'  ဒေတာလုပ်ဆောင်မှုကို လုပ်ဆောင်သည်။ LanguageTool Plus  သည်လည်း n-grams ကို ဖရီမီယံလုပ်ငန်းသုံးအတွက် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးပြုသည်။
LanguageTool ဝဘ်ဝန်ဆောင်မှုကို ဝဘ်ဘရောက်ဖြင့် ဝဘ်အသွင်အပြင်မှတစ်ဆင့် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ၎င်းကို Microsoft Office, LibreOffice, Apache OpenOffice, Vim, Emacs, Firefox, Thunderbird, and Google Chrome တို့တွင် client-side plug-ins တစ်ခုအဖြစ် အသုံးချနိုင်သည်။ ၎င်း၏ ဝဘ်အပ်သည်လည်း ဝဘ်ဆိုက်များနှင့်အတူတကွ ပူးတွဲကာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။
ခနိုဟရဘူတာ
ခနိုဟရဘူတာ  (神農原駅 ခနိုဟရ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဂွန်းမခရိုင်၊ တိုမိအိုခမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
တလုတ်ကုန်းရွာ၊ လိပ်ခုံး
တလုတ်ကုန်းရွာ၊ လိပ်ခုံး
မြောက်ရှားတောရွာ၊ ရေနံချောင်းမြို့နယ်
မြောက်ရှားတောရွာ (Myaukshartaw)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးခရိုင်၊ ရေနံချောင်းမြို့နယ်၊ ဝက်လွတ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၅၀၄၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝက်လွတ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၉၉၁ ဦး၊ မ ၂၃၆၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၃၅၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရေနံချောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပြည်နယ်နှင့် တိုင်းဒေသကြီး လွှတ်တော်များ
ပြည်နယ်နှင့် တိုင်းဒေသကြီး အသီးသီးတွင် ပြည်နယ် လွှတ်တော် သို့မဟုတ် တိုင်းဒေသကြီး လွှတ်တော် တစ်ခုစီကို ရွေးကောက်ခံ အရပ်သား ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် တပ်မတော်သား ကိုယ်စားလှယ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ မြန်မာ့ ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံ ဥပဒေအရ တပ်မတော်၏ ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်သည် လွှတ်တော်အမတ်နေရာ သုံးပုံတစ်ပုံကို တပ်မတော်သား ကိုယ်စားလှယ်များအား ရွေးချယ်ခန့်အပ်ခွင့်ရှိသည်။ ပြည်နယ်နှင့် တိုင်းဒေသကြီး လွှတ်တော်များ၏ အမတ်နေရာ အရေအတွက်သည် ပြည်နယ်နှင့် တိုင်းဒေသကြီးအတွင်းရှိ မြို့နယ်အရေအတွက် နှင့် နေထိုင်သည့် လူမျိုးစုများအပေါ် မူတည်သည်။ အမတ်နေရာအများဆုံး လွှတ်တော်များမှာ ရှမ်းပြည်နယ် နှင့် ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး လွှတ်တော်တို့ ဖြစ်ကြပြီး အမတ်နေရာ ၁၄၃ နှင့် ၁၂၃ နေရာ အသီးသီးဖြစ်သည်။ အမတ်နေရာ အနည်းဆုံးလွှတ်တော်များမှာ ကရင်ပြည်နယ်နှင့် ကယားပြည်နယ် လွှတ်တော်များ ဖြစ်ပြီး အမတ်နေရာ ၂၀ နှင့် ၂၂ နေရာ အသီးသီးဖြစ်သည်။
လက်ရှိ လွှတ်တော်ကို ၂၀၁၅ နိုဝင်ဘာ ၈ ရက်နေ့တွင် ပြုလုပ်သည့် ၂၀၁၅ အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲမှ ရွေးချယ်ခဲ့ကာ ၂၀၁၆ ဖေဖော်ဝါရီ ၈ ရက်နေ့တွင် လွှတ်တော် ခေါ်ယူကျင်းပခဲ့သည်။
ဂုန်မင်းမြစ်တန်းရွာ၊ ကျွန်းချောင်း
ဂုန်မင်းမြစ်တန်းရွာ၊ ကျွန်းချောင်း
ညောင်ချိုင်း (မြောက်)ရွာ၊ ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်
ညောင်ချိုင်း (မြောက်)ရွာ (Nyaungchaing(North))သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ညောင်ဦးခရိုင်၊ ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်၊ ညောင်ချိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၂၀၇၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ညောင်ချိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၈၉ ဦး၊ မ ၁၂၀၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၀၉၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝါးကုန်းရွာ၊ ဝါးကုန်း
ဝါးကုန်းရွာ၊ ဝါးကုန်း
အင်ဖွမ်ဂါးရွာ၊ ပူတာအိုမြို့နယ်
အင်ဖွမ်ဂါးရွာ(Inhpumgar)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ပူတာအိုခရိုင်၊ ပူတာအိုမြို့နယ်၊ လုံယှာယန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၇၅၈၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လုံယှာယန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၂၅၉ ဦး၊ မ ၂၃၅၀ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၄၆၀၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပူတာအိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပုဏ္ဏိယသုတ်
ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ် ပုဏ္ဍိယရဟန်းက ဘုရားရှင်အား မေးလျှောက်ခြင်းကြောင့်-
-ဘုရားရှင်ထံ မချဉ်းကပ်၊ (အနီးသို့ရောက်အောင်မသွား)
ငွေကိုင် (ပန်းချီဆရာ)
ဆရာကြီးဦးငွေကိုင်သည် (၁၉၀၁–၁၉၆၇) သည် ရေဆေးနှင့် ဆီဆေးနှစ်မျိုးစလုံး အသုံးပြုသော မြန်မာပန်းချီဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ဆရာဦးဘဉာဏ်သေဆုံးပြီးနောက် သူ့ကို မြန်မာနိုင်ငံတွင် အတော်ဆုံးသောပန်းချီဆရာအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံခဲ့ရသည်။ သူသည် နောက်မျိုးဆက် အနုပညာရှင်များအပေါ် အလွန်ဩဇာညောင်းခဲ့ပြီး သူ၏လက်ရာများကို ယခုအခါတွင် အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်ကြပြီး လိုချင်မက်မောပိုင်ဆိုင်ချင်ကြသည်။ မြန်မာပန်းချီလောကတွင် တန်ဖိုးအကြီးဆုံး ပန်းချီကားများဖြစ်လာခဲ့သည်။
ပုဏ္ဏိယသုတ်
-မဆည်းကပ်၊ (အထံတော်သို့ မကြာ မကြာ မသွားရောက်)
ငွေကိုင် (ပန်းချီဆရာ)
ဦးငွေကိုင်(၁၉၀၁-၁၉၆၇)
ဦးငွေကိုင်သည် မြန်မာနိုင်ငံရှိ အလင်္ကာကျော်စွာဘွဲ့ရ ပန်းချီပညာကျော် ဖြစ်ပေသည်။
ပုဏ္ဏိယသုတ်
-သိလိုသောပြဿနာကို မမေးမြန်း မလျှောက်ထား။
ငွေကိုင် (ပန်းချီဆရာ)
ဦးငွေကိုင်(၁၉၀၁-၁၉၆၇)
မောင်ငွေကိုင်ကို ၁၉၀၁ ခုနှစ်တွင် မြိတ်မြို့နယ် စန္ဒဝတ်ရွာ၌ ဦးအိုင်ဂုဏ်၊ ဒေါ်စုမတို့က ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ဖခင်က မြိတ်မြို့ စန္ဒဝတ်ရွာ ဇာတိ ရော်ဘာခြံလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူ ဖြစ်ပြီး မိခင်မှာ ထားဝယ်မြို့ ဒေါင်းငူရပ် ဇာတိ ဖြစ်သည်။ မွေးချင်း လေးဦးရှိရာ မောင်ငွေကိုင်၊ မထွန်းအေး၊ မောင်ကယ်နှင့် မကြီးတို့ ဖြစ်ကြ၏။ မောင်ငွေကိုင်သည် ငယ်စဉ်ကပင် ပန်းချီ ဝါသနာပါသူ ဖြစ်ရာ အင်္ဂလိပ် သတင်းစာများထဲမှ ရုပ်ပုံများကို ကူးယူ ရေးဆွဲလေ့ ရှိသည် ဆို၏။ ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် ဖခင် ကွယ်လွန်သွား သဖြင့် မိခင်နှင့် အတူ ထားဝယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ရင်း မိခင်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ တောင်ငူ ကျောင်းဆရာတော် ထံ၌ ပညာ ဆည်းပူး လေ့လာခဲ့သည်။ တဖက်မှလည်း အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ဘဝကို ရုန်းကန် ခဲ့ရသည်။
ကိုငွေကိုင်က ဆရာကြီး ဦးဘိုးအောင်ထံ သွားရောက် တပည့်ခံသည်။ ဦးဘိုးအောင်သည် ရန်ကုန်မြို့မှ နာမည်ကျော် ပန်းချီဆရာ ဦးဘအုန်း ရေးဆွဲသော ရေးဆေး ပန်းချီကား လေးချပ်ကို ကိုငွေကိုင် အားထုတ်ပြသည်။ ကိုငွေကိုင်သည် ယင်းပန်းချီကားများကို ကြည့်ရင်း ပန်းချီပညာ ကောင်းစွာ သင်ယူလိုစိတ် ပေါ်ပေါက် လာခဲ့သည်။
ပုဏ္ဏိယသုတ်
-မိန့်ကြားတော်မူချက်များကို နားစိုက်၍မထောင်။
ငွေကိုင် (ပန်းချီဆရာ)
ဦးငွေကိုင်(၁၉၀၁-၁၉၆၇)
ဆရာကြီး ဦးဘိုးအောင် ရေးဆွဲသော ပန်းချီကားများကို အနီးကပ် လေ့လာခွင့် ရရှိသည်။ သို့သော် ပန်းချီဆေးများမှာ အလွန် ရှားပါးလှသဖြင့် ဆရာကြီးက ကိုငွေကိုင်အား ကူညီ ရေးဆွဲခွင့် မပြုခဲ့ပေ။ ပန်းချီ ရေးဆွဲပြီး ဆေးကျန်များကိုမူ ကိုငွေကိုင်ကို ပေးအပ်ခဲ့၏။ ဆရာကြီး ဦးဘိုးအောင် ပြန်သွားသော အခါ ကိုငွေကိုင် ပန်းချီဆေးများ မကုန်မချင်း နေ့ညမရှောင် ပန်းချီ ရေးဆွဲ နေလေတော့သည်။
စာပေးစာယူ သင်တန်း
ထိုအတောအတွင်း ကိုငွေကိုင် အမေရိကန်နိုင်ငံ ဝါရှင်တန်မြို့ရှိ ပန်းချီ သင်တန်းကျောင်းနှင့် ဆက်မိသည်။ မိတ်ဆွေဖြစ်သူ ထားဝယ်မြို့ အေဘီအမ် ကျောင်းအုပ် ဦးမောင်သင်က အစစ အရာရာ ကူညီ ပေးသဖြင့် စာပေး စာယူ ပန်းချီသင်တန်း တက်ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သုံးနှစ်ကြာ သင်တန်း တက်ပြီးသော အခါ ကိုငွေကိုင် မိမိ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ရန်ကုန်မြို့သို့
၁၉၂၈ ခုနှစ်တွင် ဦးငွေကိုင် ရန်ကုန်သို့ ရောက်လာသည်။ ရန်ကုန် ရောက်စက ထားဝယ် သမဂ္ဂ အဆောက်အအုံ၌ ခေတ္တ တည်းခို နေထိုင်သည်။ ဦးငွေကိုင်သည် မဂ္ဂဇင်း သရုပ်ဖော် ပန်းချီ လောကသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း နာမည်ရ ပန်းချီ ဆရာများ ရှိနေပြီမို့ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ သို့ဖြင့် ဆရာရင်း ဦးဘိုးအောင်ထံ သွားတိုင်ပင်ခဲ့သည်။ ဦးဘိုးအောင်က ဆရာ ဦးဘဉာဏ်ထံ လမ်းညွှန် လိုက်သဖြင့် ဆရာ ဦးဘဉာဏ်ဆီသို့ သွားရောက်ကာ ပန်းချီ ရေးဆွဲနည်းကို လေ့လာခဲ့သည်။
ဆရာကြီး ဦးဘဉာဏ်
ဦးငွေကိုင်သည် ရန်ကုန်ရှိ ထားဝယ် သမဂ္ဂ၌ တည်းခို နေထိုင်စဉ်ကပင် ပန်းချီဆရာကြီး ဦးဘဉာဏ်ထံ ပညာ ဆည်းပူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဆရာကြီး ဦးဘဉာဏ်ကလည်း တပည့်ရင်း အဖြစ် မှတ်ယူကာ ပိုစတာ ရေးဆွဲနည်း ပညာကို စနစ်တကျ သင်ကြားပေး၏။ လက်ရာ သေသပ် စိတ်ချရပြီ ဆိုမှ အေဝမ်း ဦးတင်နွယ်နှင့် ဆက်သွယ် ပေးခဲ့သည်။ ဆရာကြီး ဦးဘဉာဏ်၏ ကြည့်ရှု စောင်မမှုကြောင့် ဦးငွေကိုင် ရုပ်ရှင် ဆက်တင်ကားများ ရေးဆွဲခွင့် ရရှိခဲ့သည်။
ပုဏ္ဏိယသုတ်
-နာယူပြီးသော တရားတော်ကို မမေ့မပျောက်အောင် ဆောင်မထား။
ငွေကိုင် (ပန်းချီဆရာ)
အိမ်ထောင်သည် ဘဝ
ဦးငွေကိုင် ပန်းချီလောကတွင် တစတစ နာမည် ရလာသော အခါ ရန်ကုန်မြို့ ၁ဝ လမ်း၌ အိမ်ငှား၍ အတည်တကျ နေထိုင်ရင်း ပန်းချီ ပညာဖြင့် အသက်မွေး၏။ ထို့နောက် ထားဝယ်သို့ ခေတ္တ ပြန်လာစဉ် ဦးဘကောင်း၊ ဒေါ်ခြူးမယ်တို့ သမီး မငြိမ်းခင်နှင့် အိမ်ထောင် ကျခဲ့သည်။ သမီး မစိန်တင်၊ မစိန်ရှင်၊ သား မောင်အုန်း တို့ကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ဦးငွေကိုင် အဖို့ ထားဝယ်မြို့တွင် ပန်းချီ ပညာဖြင့် အသက်မွေးရန် အဆင်မပြေ သဖြင့် မိသားစုကို ထားရစ်ကာ ရန်ကုန်သို့ ပြန်ရောက် လာပြန်ပါသည်။
ပုဏ္ဏိယသုတ်
-ဆောင်ထားအပ်သောတရားတော်၏ အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို မဆင်ခြင်။
ငွေကိုင် (ပန်းချီဆရာ)
ဂျပန်ခေတ် စစ်မှုထမ်း ဘဝ
ဂျပန်ခေတ်တွင် မြန်မာ့ လွတ်လပ်ရေး တပ်မတော် (ဘီဒီအေ) ဖွဲ့စည်းစဉ် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက ဦးငွေကိုင်အား အရပ်သား ဗိုလ်မှူး အဖြစ် စစ်ပန်းချီ ဌာနတွင် ဌာနမှူး ရာထူး ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ သူနှင့်အတူ ဦးအမ်တင်အေး၊ ဦးခင်မောင်၊ ဦးကျော်စိုးတို့လည်း ပါဝင်ကြရာ အခြားသူများက စစ်ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ကြသော်လည်း ဆရာကြီး ဦးငွေကိုင်ကမူ အရပ်ဝတ်ဖြင့်သာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ စစ်ပန်းချီ ဌာနမှူး ဖြစ်စဉ် ရွှေတောင်တိုက်ပွဲ ပန်းချီကားကြီး ရေးဆွဲရန် ရွှေတောင်သို့ ကွင်းဆင်း ခဲ့ရသေး၏။
ပုဏ္ဏိယသုတ်
-အနက်အဓိပ္ပါယ်(အကျိုး) ပါဠိ (အကြောင်း)ကို သိသည်။
ငွေကိုင် (ပန်းချီဆရာ)
နိုင်ငံရပ်ခြားသို့
လွတ်လပ်ရေး ရရှိပြီးနောက် ၁၉၅၁ ခုနှစ်တွင် ပန်းချီ ဆရာကြီး ဦးငွေကိုင်အား နိုင်ငံတော် အစိုးရက ပန်းချီပညာ လေ့လာဆည်းပူးရန် နိုင်ငံခြား တိုင်းပြည်များသို့ ရှစ်လကြာ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဆရာကြီး ဦးငွေကိုင်သည် အင်္ဂလန်နိုင်ငံ လန်ဒန်မြို့တော်ရှိ ဝိတိုရိယနှင့် အဲလ်ဘတ် ပြတိုက်သို့ ရောက်ရှိစဉ် ရှေးမြန်မာ ပုရပိုက် ပန်းချီများ၊ အသုံးအဆောင်များ ပုံတို့ကို ကူးယူ ရေးဆွဲခဲ့သည်။
သမိုင်းဝင် ပန်းချီကားများ
ဆရာကြီး ဦးငွေကိုင်သည် သမိုင်းဝင် ပန်းချီကားချပ်ကြီးများကို ရေးဆွဲခဲ့ရာ နု-အက်တလီ စာချုပ် လက်မှတ် ရေးထိုးပုံ ပန်းချီကားကြီးမှာ ထင်ရှားသော လက်ရာ တခု ဖြစ်၏။ နိုင်ငံတော် အစိုးရက ယင်းသို့ သမိုင်းဝင် ပန်းချီကားကြီးများ ရေးဆွဲရန် ဆရာကြီး ဦးငွေကိုင်ကို ပန်းချီဝန်ရာထူး ခန့်အပ်ခဲ့ပြီး တလ ကျပ် ၁,၀၀ဝ ချီးမြှင့် ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဆရာကြီးက နေ့စဉ်ပုံမှန် ရုံးတက် ရုံးဆင်း အလုပ်မျိုးကို မလုပ်လို သဖြင့် မကြာမီ နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။ ဆရာကြီး ဦးငွေကိုင်သည် နိုင်ငံတော် အကျိုးပြု ပန်းချီကားပေါင်း များစွာကို ရေးဆွဲခဲ့ရာ ၁၉၅၄ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံတော် အစိုးရက အလင်္ကာကျော်စွာဘွဲ့ ပေးအပ် ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။
ပုဏ္ဏိယသုတ်
-သိသည့်အတိုင်း ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပတ်ကို မကျင့်သုံးခြင်း။ ဟူသော ဘုရားရှင် (ဟောတော်မူသည့်) ဓမ္မဒေသနာဉာဏ်တော်အား မထင်ရှားသော အကြောင်းရှစ်မျိုးကိုလည်းကောင်း။
ငွေကိုင် (ပန်းချီဆရာ)
ဘဝနိဂုံး
ဆရာကြီး ဦးငွေကိုင်သည် တပည့်များနှင့်အတူ အောက်ဒိုး ထွက်၍ ပန်းချီ ရေးဆွဲလေ့ ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးသည် နိုင်ငံရေးကို စိတ်ဝင်စားမှု မရှိသော်လည်းအသက် ၆၆ နှစ် အရွယ်တွင် မိတ်ဆွေဖြစ်သူ ဦးဗဆွေ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ဖဆပလ အတွက် စည်းရုံးရေးမှူး အလုပ်လုပ် ဆောင်ခဲ့ရသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဆရာကြီး ဦးငွေကိုင် ထားဝယ်သို့ မကြာခဏ ပြန်လည် ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထားဝယ်မြို့သို့ ရောက်ရှိစဉ် အတွင်း စပါးတောင်ဘက်သို့ အောက်ဒိုး ထွက်ကာ ပန်းချီကားများ ရေးဆွဲခဲ့သေး၏။ ယင်းသို့ ရေးဆွဲပြီး ပြန်အလာ နောက်တနေ့ ဖြစ်သော ၃ မတ် ၁၉၆၇ နံနက် ၇ နာရီတွင် ဆရာကြီး ဦးငွေကိုင် ထားဝယ်မြို့၌ ကွယ်လွန် သွားသည်။
ပုဏ္ဏိယသုတ်
-သဒ္ဓါတရားရှိသော ရဟန်းတော်သည် ဘုရားရှင်ထံတော်သို့ ချဉ်းကပ်ခြင်း၊
-သိလိုသောပြဿနာကို မေးမြန်း လျှောက်ထားခြင်း၊
-မိန့်ကြားတော်မူချက်များကို ရိုသေစွာ နားစိုက်၍ထောင်ခြင်း။
-တရားတော်ကို နာယူခြင်း၊
-နာယူပြီးသော တရားတော်ကို မမေ့မပျောက်အောင် ဆောင်ထားခြင်း၊
-ဆောင်ထားအပ်သောတရားတော်၏ အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို စိစစ်ဆင်ခြင်ခြင်း၊
-အနက်အဓိပ္ပါယ်(အကျိုး) ပါဠိ(အကြောင်း)ကို သိမြင်ခြင်း၊
-သိသည့်အတိုင်း ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပတ်အကျင့်ကို ကျင့်သုံးခြင်း-ဟူသော ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူသည့် ဓမ္မဒေသနာဉာဏ်တော်အား ထင်ရှားသော အကြောင်းရှစ်မျိုးကိုလည်းကောင်း အရှင်ပုဏ္ဏယအား ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူသည့်သုတ်။ --- ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အရှင်ပုဏ္ဏိယထေရ်၏ မေးမြန်းလျှောက်ထားချက်အရ အထက်သုတ်တော်အတိုင်း ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူသည့် တရားဒေသနာတော် ဉာဏ်၌ မထင်ခြင်းအကြောင်းရှစ်မျိုးတို့တွင်
-ယဉ်ကျေးလိမ္မာစွာ ပြောဆိုသောစကားကို မပြောဆိုခြင်း၊
-ကြည်လင်ပြတ်သားမှုမရှိသည့် အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို သိလွယ်သောစကားသံ မဟုတ်ခြင်း၊
-သီတင်းသုံးဖော်တို့အား ပစ္စုပ်, သံသာ ကျိုးနှစ်ဖြာကို ထင်ရှားစွာ မပြနိုင်၊ ကုသိုလ်တရားတို့၌ မဆောက်တည်စေနိုင်၊ ကုသိုလ်တရားတို့၌ မထက်သန် စေနိုင်၊ ကုသိုလ်တရားတို့၌ ရွှင်လန်းအားတက်မှု မပြုနိုင်ခြင်းဟူသော အကြောင်းနှစ်ပါးကို ဖြည့်စွက်လျက်လည်းကောင်း၊
-ဉာဏ်၌ထင်ရှားစွာဖြစ်သော အကြောင်းရှစ်မျိုးတို့တွင်
-လိမ္မာယဉ်ကျေးသောစကားကို ပြောဆိုခြင်း၊
-ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ, အနက်အဓိပ္ပါယ်ကိုသိလွယ်သော စကားသံဖြင့် ပြောဆိုခြင်း၊
-သီတင်းသုံးဖော်တို့အား ပစ္စုပ်, သံသာ ကျိုးနှစ်ဖြာကို ထင်ရှားစွာပြနိုင်, ကုသိုလ် တရားတို့၌ ဆောက်တည်စေနိုင်, ကုသိုလ်တရားတို့၌ ထက်သန်စေနိုင်, ကုသိုလ်တရားတို့၌ ရွှင်လန်းအားတက်စေနိုင်ခြင်းဟူသော အကြောင်းနှစ်ပါးကို ဖြည့်စွက်၍လည်းကောင်း အရှင်ပုဏ္ဏိယထေရ်အား ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူသည့်သုတ်။
ဘောစကိုင်းရွာ၊ ကွမ်းခြံကုန်း
ဘောစကိုင်း
စိုင်ဒီကုန်း
စိုင်ဒီကုန်း
ဝဲဒေါင့်ရွာ၊ ကျွန်းချောင်း
ဝဲဒေါင့်ရွာ၊ ကျွန်းချောင်း
ခနိုးဘူတာ (ဂိဖု)
ခနိုးဘူတာ  (越後堀之内駅 ခနိုး - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဂိဖုခရိုင်၊ ဂိဖုမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သပြေကျွန်းရွာ
သပြေကျွန်းရွာ
စစ်ငြိမ်းအေး
စစ်ငြိမ်းအေး ကို အဖ ဦးထွန်းဖေ၊ အမိ ဒေါ်သန်းဆွေတို့က ၁၉၅၆ ခု၊ ဧပြီ ၂၄ ရက်နေ့မှာ ပုဂံ ညောင်ဦးမြို့နယ်၊ မအူပင်မှာ မွေးဖွားခဲ့သည်။ အမည်ရင်းက ဦးစိန်အေး ဖြစ်သည်။ ၁၉၇၁ ခုနှစ်၊မှာ မန္တလေး ပန်းချီ ပန်တျာကျောင်းသို့ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ပန်တျာကျောင်းမှ ကျောင်းပြီးခဲ့သည်။ မန္တလေး မှ ဆရာ ဦးအေးကျော်နဲ့ ဆရာ ဦးခင်မောင်တို့ထံကနေ ပန်းချီ ပညာကို လေ့လာ ဆည်းပူးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ၁၉၇၇ မှာ "စစ်ငြိမ်းအေး" စီးပွားရေး ပန်းချီလုပ်ငန်းကို တည်ထောင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး၊ စီးပွားရေး ပန်းချီခေတ် တခေတ်ဆန်းစေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မန္တလေးတိုင်း၊ တိုင်းသမ၏ ပန်းရိုးမ ပြက္ခဒိန်များတွင် သူ၏ လက်ရာများ ဖော်ပြပါရှိသည်။ ၁၉၈ဝ နဲ့ ၁၉၈၈ မတိုင်မီ ကြားကာလမှာ အထူး အောင်မြင်ခဲ့ပြီး၊ နာမည်ကြီး ကြော်ငြာမှန်သမျှ စစ်ငြိမ်းအေး လက်ရာနဲ့ မကင်းခဲ့ပေ။ ၁၉၈၈ ခုနှစ်၊ ရှစ်လေးလုံး ပြည်သူ့ အရေးတော်ပုံတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး၊ ရှစ်လေးလုံး အရေးတော်ပုံ ကာလအတွင်း မန္တလေးမှာ ဖွဲ့စည်းခဲ့တဲ့ “ဂဠုန်နီ“ သံဃာအဖွဲ့၏ အာဘော် “ဂဠုန်နီ သတင်းစာ“ကို စာရေးဆရာ မြတ်ထက်နဲ့အတူ ဦးစီး ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ၁၉၈၈ ခု၊ စက်တင်ဘာလ ၁၈ ရက်နေ့မှာ စစ်တပ်က နိုင်ငံတော် အာဏာအရပ်ရပ်ကို အကြမ်းဖက် အုပ်စီးလိုက်တဲ့ အခါ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ဒီမိုကရေစီ တော်လှန်ရေးကို ဆက်လက် ဆင်နွဲရန်အတွက် အိန္ဒိယ-မြန်မာ နယ်စပ်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံ မဏိပူရနဲ့ မီဇိုပြည်နယ်တို့မှာ လှည့်လည် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ နယူးဒေလီမြို့မှာ အခြေချ နေထိုင်လျက် ရှိသည်။
ပါရီမြို့
ပါရီမြို့ (ပြင်သစ်: Paris)သည်ပြင်သစ်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်နှင့် အကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်သည်။ မြို့၏ဧရိယာသည် ၁၀၅ စတုရန်းကီလိုမီတာ ရှိပြီး လူဦးရေမှာ ၂၁.၅ သန်း ခန့်ရှိသည်။ စဲ(န်)မြစ်သည် ပါရီ၏မြို့ဟောင်းဧရိယာကို ပိုင်းဖြတ်ပြီး ၂ ပိုင်း (ဘယ်ကမ်းနှင့် ညာကမ်း) ခွဲထားသည်။ ပါရီသည် ပြင်သစ်၏ စီးပွားရေး၊ နိုင်ငံရေး နှင့် လူမှုရေး ဗဟိုဖြစ်သည်။ ပါရီတွင် ပြတိုက်များနှင့် သမိုင်းဝင် အဆောက်အဦးများရှိသည်။ ပါရီသည် လမ်းပန်း ဆက်သွယ်ရေး ဗဟိုဖြစ်သော မြို့ဖြစ်ပြီး မြေအောက်ရထားလမ်းစနစ်( subway system)၊ လေဆိပ်များ နှင့် ဘူတာရုံများရှိသည်။ မက်ထရိုသည် ၁၉၀၀ ခုနှစ်တွင် ဆောက်လုပ်ပြီးစီးကာ ၂၀၀ ကီလိုမီတာ ခန့်ရှည်သည်။ ပါရီတွင် လူမျိုးအများအပြား နေထိုင်သည်။ လူဦးရေ၏ ၂၀% သည် ပြင်သစ်နိုင်ငံပြင်ပမှ လာရောက် အခြေချသူများဖြစ်သည်။ နာမည် အကျော်ကြားဆုံး အဆောက်အဦးများမှာ အီဖယ်လ် မျှော်စင် လိုဗာပြတိုက်၊ နှင့် အခ်ဒယ်ထရီအောင့် (Arc de Triomphe) ဖြစ်သည်။
စင်းစုတ် (အနောက်)ရွာ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်
စင်းစုတ် (အနောက်)ရွာ (Hsinsoke (West))သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်၊ နန်းပုလင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၅၂၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နန်းပုလင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၂၂၆ ဦး၊ မ ၃၃၉၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၆၂၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တရုတ်ဘာသာစကား
တရုတ်ဘာသာ ဆိုသည်မှာ တရုတ်လူမျိုးတို့ ရေးသား ပြောဆိုသုံးစွဲကြသော ဘာသာစကားဖြစ်သည်။ တရုတ် ဘာသာ အရေးအသားမှာ အများအားဖြင့် အတူတူ ဖြစ်သော်လည်း စကားပြောဆိုရာတွင်မူ နိုင်ငံအလိုက် ဒေသအလိုက် ကွဲပြားခြားနားမှုများ ရှိသည်။
အရိယဝေါဟာရသုတ်
အဒိဋ္ဌ အဒိဋ္ဌဝါဒိတာအစရှိသော အရိယဝေါဟာရ ၈-မျိုးကို ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
တရုတ်ဘာသာစကား
တရုတ်ဘာသာစကား မျိုးကွဲများ
နိုင်ငံတကာတွင် ပြောဆိုသော တရုတ်စကားကို မန်ဒရင် တရုတ်ဘာသာစကားဟု ခေါ်ဆိုလေ့ ရှိကြသည်။ ဟော့ကင်စကား (Hokkien)၊ ကန်တုံစကား (Cantonese)၊ တယိုချူးစကား (Teochew)၊ ဟတ်ကာစကား (Hakka)အပြင် အခြား ဒေသသုံး တရုတ်စကား အများအပြား ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မလေးရှားနိုင်ငံ ကွာလာလမ်ပူမြို့တွင် ကန်တုံစကားကို အသုံးများကြပြီး စင်ကာပူနိုင်ငံ တွင်မူ ဟော့ကင်စကား ကို ပြောဆိုသူ အများအပြား ရှိသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင်မူ လက်တို နှင့် လက်ရှည် ဟု ခွဲခြား ခေါ်ဝေါ်လေ့ ရှိသည်။ လက်ရှည် ဆိုသည်မှာ အင်္ကျီလက်ရှည်ဝတ်သော ယဉ်ကျေးသော လူတို့၏ စကားဟု ညွှန်းဆိုခြင်း ဖြစ်ပြီး လက်တို စကားဆိုသည်မှာ အလုပ်သမား လူတန်းစားသုံး စကားဟု ညွှန်းဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ခန်းနိုအုရဘူတာ
ခန်းနိုအုရဘူတာ  (甲浦駅 ခန်းနိုအုရ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ခိုးချိခရိုင်၊ အခိတိုင်း၊ တိုးယေားမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မနော်သရီရွာ၊ မနော်သီရိ
မနော်သရီရွာ၊ မနော်သီရိ
ဝဲစုရွာ၊ ကျွန်းချောင်း
ဝဲစုရွာ၊ ကျွန်းချောင်း
တန့်ဆည်မြို့
တန့်ဆည်မြို့သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရေဦးခရိုင်တွင်တည်ရှိပြီး  တန့်ဆည်မြို့နယ်၏   ရုံးစိုက်မြို့ဖြစ်၍ ရေဦးမြို့၏ မြောက်ဘက်   ၁၄  မိုင်ခန့်တွင် တည်ရှိသည် ။   စစ်ကိုင်း မြစ်ကြီးနား မီးရထားလမ်းပေါ်ရှိ ထန်းတပင်ဘူတာနှင့် ၁၂ မိုင်ခန့်ဝေးသည်။ ရေဦးမြို့နယ်၊ ကန့်ဘလူမြို့နယ်၊ ကျွန်းလှမြို့နယ်၊ ကလေးဝမြို့နယ်တို့နှင့် နယ်နမိတ်ချင်းထိစပ်နေသည်။ အမတ်ကြီးဦးပေါ်ဦး၏ မွေးရပ်ဒေသအဖြစ်လူသိများသည်။ တန့်ဆည်မြို့၌ ၂၀၁၉ခုနှစ် စက်တင်ဘာလတွင် လူနေအိမ်ခြေ ၂၅၈၅ ခန့်နှင့် လူဦးရေ ၁၄၉၁၁ဦး ခန့်ရှိသည်။ အမတ်ကြီးဦးပေါ်ဦး၏ မွေးရပ်ဒေသအဖြစ်လူသိများသည်။
မြေအိုးလုပ်ငန်းတွင်ကျယ်၍၊ မြို့နယ်တစ်ခုလုံးသို့ ဖြန့်ချိနိုင်သည်။ ရှေးဟောင်းမြို့တစ်မြို့ဖြစ်သဖြင့် မြို့ရိုးပျက်၊ စေတီပုထိုးပျက်များစွာနှင့် ကျယ်ပြန့်သောရေကန်ကြီးတစ်ခုရှိသည်။ ကျောထောက်နောက်ခံဖြစ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆန်စပါးနှင့် ပဲစိုက်ပျိုးသည်။ မူးမြစ်နှင့် ၄ မိုင်ခန့်သာ ဝေးသော်လည်း၊ ရေသွင်း တူးမြောင်းများ မရှိချေ။ စစ်ကိုင်း မြစ်ကြီးနား မီးရထားလမ်းပေါ်ရှိ ထန်းတပင်ဘူတာနှင့် ၁၂ မိုင်ခန့်ဝေးသည်။
သမိုင်းကြောင်း
အလောင်းစည်သူမင်းကြီး ဖောင်တော်ရပ်တန့်ရာနေရာကို ဆည်(ကန်)ဖို့၍ ၎င်းရွာကို တန့်ဆည်ရွာဟု ခေါ်ပြီး နောင်တွင် အစိုးရရုံးစိုက်ရာမြို့ဖြစ်လာသည်။
ပွဲတော်များ
နှစ်စဉ် တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း (၁၀)ရက်မှ (၁၅) ရက်နေ့အထိ ရွှေကတော့မြတ်စွာဘုရားပွဲတော်ကြီးသည် တစ်မြို့နယ်လုံးသာမက အနီးအနားမှပင် ထင်ရှားသိသော ဘုရားပွဲတော်ဖြစ်သည်။
လေးရွာ၊ ဝန်းသိုမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝန်းသိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တောင်ယာတော (တောင်)ရွာ၊ မင်းကင်းမြို့နယ်
တောင်ယာတော (တောင်)ရွာ (Taungyartaw(South))သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကလေးခရိုင်၊ မင်းကင်းမြို့နယ်၊ ကံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၅၉၀၆ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မင်းကင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခန်းနွန်းမချိဘူတာ
ခန်းနွန်းမချိဘူတာ  (観音町駅 ခန်းနွနန်းမချိ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖုခုအိခရိုင်၊ ယောရှိဒတိုင်း၊ အဲဟိဟဲဂျိမြို့ တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
တောင်စု
တောင်စု
ခန်းနွန်းဂျိဘူတာ
ခန်းနွန်းဂျိဘူတာ  (観音寺駅 ခန်းနွန်းဂျိ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိခရိုင်၊ အိချိနိုမိယမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
၂၀၀၀
ဇန်နဝါရီလ
(၁) ရက်။
ဖေဖော်ဝါရီလ
(၁) ရက်။
မတ်လ
(၁၈) ရက်။
ဧပြီလ
(၁) ရက်။
မေလ
(၁) ရက်။
ဇွန်လ
(၁) ရက်။
ဇူလိုင်လ
(၁) ရက်။
စက်တင်ဘာလ
(၁) ရက်မှ ၁၄ ထိ။ (၂၂) ရက်။
အောက်တိုဘာလ
(၁) ရက်။
နိုဝင်ဘာလ
(၁) ရက်။
ဒီဇင်ဘာလ
(၁) ရက်။
ကဏ္ဍ:၂၀၀၀ ကဏ္ဍ:၂၀၀၀ ဆယ်စုနှစ်
စေရင်းရွာ
စေရင်းရွာ
မြန်မာနိုင်ငံတွင် တိုက်ခတ်ခဲ့သည့် အပူပိုင်းမုန်တိုင်းများ
ဤဆောင်းပါးသည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် တိုက်ခတ်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည့် အပူပိုင်းမုန်တိုင်းများအကြောင်း ဖြစ်သည်။ မြန်မာနိင်ငံသည် ဘင်္ဂလားပင်လယ်အော်တွင် ဖြစ်ပေါ်သည့် မုန်တိုင်းများကြောင့် သေကြေမှုများ၊ ထိခိုက်မှုများ ခံစားနေရသည်။ ၁ နှစ် သို့မဟုတ် ၂ နှစ်ကြာသည့်အခါတိုင်း အားကောင်းသည့် မုန်တိုင်းများသည် နိုင်ငံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာလေ့ရှိသည်။
အောက်ပါတို့သည် တိုက်ခတ်ခဲ့သည့် နှစ်အလိုက် မုန်တိုင်းများစာရင်းဖြစ်သည်။
တူးမြောင်းရွာ၊ သုံးခွ
တူးမြောင်း
အနရိယဝေါဟာရသုတ်
(၁) မမြင်သည်၌ မြင်သည်ဟု ဆိုလေ့ရှိမှု၊
(၂) မကြားသည်၌ ကြားသည်ဟု ဆိုလေ့ရှိမှု၊
(၃) မတွေ့ထိသည်၌ တွေ့ထိသည်ဟု ဆိုလေ့ရှိမှု၊
(၄) မသိသည်၌ သိသည်ဟု ဆိုလေ့ရှိမှု၊
(၅) မြင်သည်၌ မမြင်ဟု ဆိုလေ့ရှိမှု၊
(၆) ကြားသည်၌ မကြားဟု ဆိုလေ့ရှိမှု၊
(၇) တွေ့ထိသည်၌ မတွေ့ထိဟု ဆိုလေ့ရှိမှု၊
(၈) သိသည်၌ မသိဟု ဆိုလေ့ရှိမှု-ဟူသော ပြောဆိုခြင်း (၈) မျိုးတို့သည် အရိယာမဟုတ်သူတို့၏ အပြောအဆိုဖြစ်ကုန်၏-ဟု ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
မန်ကွတ်ရွာ၊ မိုင်းမောမြို့နယ်
မန်ကွတ်ရွာ (Mankut)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတိုင်း၊ ဟိုပန်ခရိုင်၊ မိုင်းမောမြို့နယ်၊ ကန်ဆေးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၇၉၆၅ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းမောမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘူမိစာလသုတ်
ဘုရားရှင် ဝဇ္ဇီနိုင်ငံ ဝေသာလီမြို့တော်အနီး မဟာဝုန်တော ကူဋာဂါရ သာလာကျောင်းတော်ဝယ် သီတင်းသုံးတော်မူနေစဉ် အရှင်အာနန္ဒာကိုခေါ်တော်မူပြီး စာပါလစေတီ(နတ်ကွန်း)၌ သီတင်းသုံးတော်မူပါသည်။
ဝေသာလီမြို့တော်၌ ဥဒေနစေတီ၊ ဂေါတမကစေတီ၊ သတ္တမ္ဗစေတီ၊ ဗဟုပုတ္တကစေတီ၊ သာရန္ဒဒစေတီ၊ စာပါလစေတီ-ဟူသော နတ်ကွန်းကြီးခြောက်ခု နှင့် ဝေသာလီမြို့တော်သည် စိတ်ဓာတ်ကြည်ပျော် မွေ့လျော်ဖွယ်ရှိပုံ၊ ဣဒ္ဓိပါဒ်လေးပါးကို ဗဟုလီကတ၊ ယာနီကတ၊ဝတ္ထုကတ၊ အနုဋ္ဌိတ၊ ပရိစိတ၊ သုသမာရဒ္ဓ ဖြစ်အောင် ပွားများထားသူသည် အလိုရှိလျှင် အာယုကပ္ပ၊ ကပ္ပါဝသေသေတိုင်အောင် တည်နေနိုင်ပုံ၊ ထိုသို့တည်နေနိုင်အောင် မြတ်စွာဘုရားသည် ဣဒ္ဓိပါဒ်လေးပါးကို ပွားများထားပုံကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ထင်ထင်ရှားရှား မိန့်ကြားတော်မူပါသော်လည်း “အာယုကပ်ပတ်လုံး တည်နေတော်မူပါ”ဟု မလျှောက်ထားနိုင်အောင် မာရ်နတ်က နှောင့်ယှက်ထားသောကြောင့် အရှင်အာနန္ဒာ မလျှောက်မိပုံ။
အရှင်အာနန္ဒာ ဖဲခွာသွားချိန်တွင် မာရ်နတ်ဝင်ရောက်၍ ဘုရားရှင်အား ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတော်မူပါရန်လျှောက်ထားပုံနည်းများ၊ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတော်မူရန် ကတိပေးတော်မူပုံ၊ အာယုသင်္ခါရလွှတ်တော်မူပုံ၊ မြေငလျင်ပြင်းထန်စွာလှုပ်ပုံ၊ အရှင်အာနန္ဒာ မေးလျှောက်ခြင်းကြောင့် မြေငလျင်လှုပ်ခြင်း အကြောင်းရှစ်မျိုးကို အရှင်အာနန္ဒာအား ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
မြေငလျင်လှုပ်ခြင်းအကြောင်း ရှစ်မျိုးတို့တွင် သဘာဝငလျင်လှုပ်ပုံ၊ တန်ခိုးရှင်များ၏ လုံ့လပယောဂကြောင့်လုပ်ပုံနှင့် ဘုရားရှင်နှင့်ဆက်စပ်သည့် ငလျင်လှုပ်ပုံ ခြောက်မျိုးတို့ကို တွေ့မြင်နိုင်ပါသည်။
အဋ္ဌကထာ, ဋီကာတို့၌ မှတ်သားဖွယ်အမျိုးမျိုးတို့ကို ဖွင့်ဆိုထားပါသည်။
​မြေဇာရွာ၊ လိပ်ခုံး
မြေဇာရွာ၊ လိပ်ခုံး
ကလော်ဘော်ရွာ၊ သံတောင်ကြီးမြို့နယ်
ကလော်ဘော်ရွာ(Kalawbaw)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံခရိုင်၊ သံတောင်ကြီးမြို့နယ်၊ ဇင်းတိုင်ကြီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၃၄၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဇင်းတိုင်ကြီးကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၅၇ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၄၃ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သံတောင်ကြီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခန်းနွန်းဘူတာ
ခန်းနွန်းဘူတာ  (観音駅 ခန်းနွန်း - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်၊ ချေားရှိမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အင်ယိုဇွတ်ရွာ၊ ပူတာအိုမြို့နယ်
အင်ယိုဇွတ်ရွာ(Inyozut)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ပူတာအိုခရိုင်၊ ပူတာအိုမြို့နယ်၊ လုံယှာယန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၇၅၈၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လုံယှာယန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၂၅၉ ဦး၊ မ ၂၃၅၀ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၄၆၀၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပူတာအိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တနေဂျာငှက်
ငှက်လောကထဲတွင် တနေဂျာငှက် (Tanager) ကဲ့သို့ လှပတောက်ပြောင်သော အမွှေးအတောင်ရှိသည့် ငှက်မျိုးမှာရှားသည်။ တနေဂျာငှက်ဖိုသည် ငှက်မထက် အဆင်းလှပသည်။ တနေဂျာငှက်သည် စင်စစ်အားဖြင့် ဖင့်ဟုခေါ်သောငှက်မျိုးအနွယ်ပင် ဖြစ်သည်။ တောင်အမေရိကတိုက်နှင့် အမေရိကတိုက်အလယ်ပိုင်းရှိ သစ်တောများမှာ တနေဂျာငှက်များ၏ နေရင်းဒေသဖြစ်သည်။ အချို့သော တနေဂျာငှက်မျိုးကို မက္ကဆီကိုနိုင်ငံ၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကနေဒါနိုင်ငံများတွင် အနည်းငယ်မျှတွေ့ရ၏။ ဥရောပတိုက်၊ အာရှတိုက်စသော ကမ္ဘာဟောင်းရှိ နိုင်ငံများတွင်ကား၊ တနေဂျာ ငှက်ကိုမတွေ့ရချေ။
တနေဂျာငှက်မျိုးစိတ်ပေါင်း ၃၇၅ ခုရှိလေသည်။ အားလုံးသော တနေဂျာငှက်မျိုးသည် အရွယ်အားဖြင့် များစွာမကွာခြား လှချေ။ အလျား ၆ လက်မမှ ၈ လက်မှခန့်ထိရှိလေသည်။ အလေ့အကျင့်တွင်လည်း တစ်မျိုးနှင့်တစ်မျိုး တူညီကြသည်။ ထိုငှက်၏အစာမှာ ပိုးမွှားများနှင့် သစ်သီးများဖြစ်၏။ အသိုက်ကို အလျားလိုက်ထိုးထွက်သော သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ဒယ်အိုး သဏ္ဌာန်ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ တစ်ကြိမ်လျှင် ၃ ဥမှ ၅ ဥအထိ ဥဥသည်။ တနေဂျာငှက် အော်မြည်သံမှာ သာယာနာပျော်ဖွယ်ရှိသည်။
များစွာသောတနေဂျာငှက်မျိုးတွင် တနေဂျာခေါင်းဖြူသည် ချစ်စဖွယ်အကောင်းဆုံး ငှက် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုငှက်မျိုး၏ကိုယ်မှ အမွှေးအတောင်များသည် ပြောင်းဖူးပွင့်ကဲ့သို့ ပြာလဲ့၍၊အမောက်နှင့်ဦးခေါင်းမှာ ဘော်ငွေ အဆင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီးလျှင်နဖူးတွင် အနီစက်တစ်ခုရှိသည်။ ငှက်ဖိုနှင့်ငှက်မတို့မှာ ပုံသဏ္ဌာန်ချင်းဆင်တူသည်။ နေရင်းဒေသ တောတွင်းမှထွက်၍၊ အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားရောက်ကျက်စားသော တနေဂျာငှက်မျိုးတွင် တနေဂျာငှက်နီမျိုးကိုလူသိများလေသည်။ ထိုငှက်မျိုးကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင်ငှက်နီဟူ၍လည်း ခေါ်ကြ၏။ ငှက်ဖို၏ အမွှေးအတောင်များမှာ ကြက်သွေးရောင်ဖြစ်၍၊ တောင်ပံနှင့်အမြီးတို့မှာ ချောမွှတ် မည်းနက်သည်။ ငှက်မများ၏ကိုယ်အထက်ပိုင်းမှာ အစိမ်းရောင်၊ ကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ အစိမ်းဝါရောင် ဖြစ်သည်။ အတောင်နှင့် အမြီးတို့မှာ ညိုမည်းလေသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စာကလေးနှင့် အလားတူငှက်များ
ရှမ်းရွာ၊ စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်
ရှမ်းရွာ (Shan)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်၊ ရှမ်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၇၄၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ရှမ်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၅၇ ဦး၊ မ ၄၆၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၉၂၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ထီလျာရွာ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မောင်မောင်မြင့်သိန်း (စက်မှုတက္ကသိုလ်)
မောင်မောင်မြင့်သိန်း(စက်မှုတက္ကသိုလ်) သည် မြန်မာနိုင်ငံသား စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်၍ ၎င်း၏ ကလောင်အမည်လည်းဖြစ်ကာ အမည်ရင်းမှာ ဦးမြင့်သိန်းဖြစ်သည်။
၁၉၅၄-ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ (၁၆)ရက်နေ့တွင် မော်လမြိုင်မြို့၌ မွေးဖွားခဲ့၍ ၁၉၇၇-ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလတွင် ရန်ကုန်စက်မှုတက္ကသိုလ်မှ ဓာတုအင်ဂျင်နီယာဘွဲ့ ရရှိသည်။ ၁၉၇၂-ခုနှစ်မှ စ၍ စာပေများကို စတင်ရေးသားခဲ့ပြီး ၁၉၈၁-ခုနှစ်တွင် အမှတ်(၁) စက်မှုဝန်ကြီးဌာန၊ မြန်မာ့အထည်အလိပ် လုပ်ငန်းတွင် အလုပ်ရုံခွဲမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့လေသည်။
၁၉၈၇-ခုနှစ်မှ ၁၉၈၈-ခုနှစ်အထိ ဗြိတိန်နိုင်ငံ၌ ဘွဲ့လွန်သင်တန်း တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ၂၀၀၅-ခုနှစ်တွင် M.P.A ဘွဲ့ရရှိခဲ့သည်။ ရန်ကုန်မြို့၊ စမ်းချောင်းမြို့နယ်၌ နေထိုင်ကာ မဂ္ဂဇင်း၊ ဂျာနယ်၊ စာစောင်များတွင် စာပေများ ရေးသားသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:၁၉၅၄ မွေးဖွားသူများ ကဏ္ဍ:သက်ရှိထင်ရှားပုဂ္ဂိုလ်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ
ကျုလမုရွာ၊ ကျွန်းချောင်း
ကျုလမုရွာ၊ ကျွန်းချောင်း
စီလောင်ရွာ၊ ဝါးကုန်း
စီလောင်ရွာ၊ ဝါးကုန်း
အဘိဘာယတနသုတ်
ဤသုတ်၌ ဆန့်ကျင်ဖက်တရားနှင့် အာရုံတို့ကို လွှမ်းမိုးနိုင်ကြောင်း အဘိဘာယတနဈာန် (၈)မျိုးတို့ကို ဟောကြားတော်မူပါသည်။
ပေါရိသတ်မြို့ဟောင်း
သာစည်မှတောင်ကြီးသို့ သွားသည့်အခါ မီးရထားဖြင့်တက်လျှင် ယခင်မီးရထားလမ်းဆုံး ဘူတာတစ်ခုဖြစ်သည့် ရွှေညောင်ဘူတာကို လူတိုင်းသိကြပေသည်။ ရွှေညောင်မြို့သည်လည်း ယခုအခါ များစွာစည်ကားလျက်ရှိလေပြီ။ ရွှေညောင်မှ ညောင်ရွှေမြို့နှင့် အင်းလေးကန်သို့ (၇)မိုင်သာသာခန့် ကားလမ်းဖြင့် သွားရောက်နိုင်ပေသည်။ ဤကားလမ်းပေါ်တွင် ရွှေညောင်မြို့ မှ နှစ်မိုင်ခန့်တွင် မြို့ဟောင်းကြီးတစ်ခု တည်ရှိသည်ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ သတိမူမိကြမည် မဟုတ်ချေ။ မြို့ဟောင်းကြီးမှာ ရှမ်းပြည်နယ်တွင်အရွယ် အစားကြီးမားသည့် မြို့ဟောင်းကြီး တစ်မြို့ပင်ဖြစ်သည်။ ဤမြို့ဟောင်းကို ဖြတ်၍ ကားလမ်းဖောက်လုပ်ထားစေကာမူကားဖြင့် ခရီးသွားသူတို့သည် မည်သည့်အချိန်က မြို့ဟောင်းတွင်း ဝင်ရောက်ခဲ့သည်၊ မည်သည့်အချိန်က မြို့ဟောင်းခွင်မှ ဖောက်ထွက်သွားသည်ဟူ၍ သိကြသူမရှိ။ အမှန်မှာ ခရီးသွားအများစုမှာ ဤနေရာ၌ မြို့ဟောင်းကြီးတစ်မြို့ ရှိမှန်းပင် မသိကြပေ။
ဓာတ်ပုံထဲ၌ မြို့ဟောင်းရာမှ စတုဂံပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အနားပြိုင် ၂ဖက်အနားညီ စတုဂံမျိုးမဟုတ်။ မြောက်စူးစူးမှ ၄ ဒီဂရီမျှ ယိုင်နေသဖြင့် အနားပြိုင်စတုဂံ၊ မှန်ကူကွက်ပုံသဏ္ဌာန်မြို့ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ အလွယ်တကူပင် ညောင်ရွှေမြို့ဟောင်းဟု မှည့်ခေါ်ရန် စဉ်းစားသေးသည်။ သို့ရာတွင် ယခုလက်ရှိ အင်းလေးကန်၏ အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ ညောင်ရွှေမြို့သည်ပင်လျှင် မြို့ရိုးနှင့်၊ ကျုံးနှင့်၊ ဟော်နှင့် စော်ဘွားရုံးစိုက်ရာ မြို့ဟောင်းတစ်ခု အဖြစ်နှင့် အထင်အရှား ရှိနေသေးသဖြင့် ရောထွေးမှုမဖြစ်စေဘဲ ကွဲပြားစေရန် ဤမြို့ဟောင်းကို ပေါရိသတ်မြို့ဟောင်းဟုပင် ခေါ်ပါမည်။
အင်းလေးဖောင်တော်ဦး ဘုရားသမိုင်းတွင် ညောင်ရွှေပြည်နယ် ပထမမြို့တော်မှာ ပေါရိသဒ် ဘုရား၏မြောက်ဘက် အုတ်ဖိုရွာ၏ အနောက်မြောက်ယွန်း၊ ယခုမြို့ကြီးကွင်းဟုခေါ် ကြသော လယ်ကျင်းနှင့်ဖြစ်သည့်အရပ်ပင်တည်း။ တံတိုင်းနှင့် သမိုင်းနတ်စင်များလည်း ယခုတိုင် အထင်အရှားရှိသေးသည်ဟု ဖော်ညွှန်းထားလေသည်။
၎င်းပထမမြို့တော်၏အမည်မှာ သျှမ်းဘာသာအားဖြင့် ကောက်ဆံပြီဟုခေါ်၏။ မြန်မာ အသံထွက်ဖြင့် သျှမ်းဘာသာကို ပီအောင်မခေါ်နိုင်သဖြင့် ကောသမ္ဘီဟူသည် အသံထွက်ဖြင့် ခေါ်ကြကုန်၏ဟုဆိုလေသည်။ (အင်းလေးဖောင်တော်ဦး သမိုင်း စာ၃-၄)
အမှန်ပြောရလျှင် ဤနေရာတွင် မြို့ဟောင်းကြီးတစ်ခုရှိနေသည်ကို သိသူနည်းပါးလှ သည်။ သိသူတို့ကလည်း ဤဒေသ၌ မြို့ဟောင်းရှိသည်ဆိုစေကာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင်ရှာဖွေပြီး ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခန့်မှန်းဖော်ထုတ်ရန် လွယ်ကူမည်မဟုတ်ချေ။ မြို့ရိုးနှင့်ကျုံးများမှာ နေရာများစွာ၌ ငုတ်လျှိုးကွယ်ပျောက်လျက်ရှိပြီ။ ကျုံးနေရာတချို့မှာလည်း လယ်ကွက်များဖြစ်လျက်ရှိလေပြီ။ ကားလမ်းဘေးတွင် ထင်ရှားလူသိများသည့် ပေါရိသတ်ဘုရားစေတီရှိသည်။ ပေါရိသတ်ဘုရားကို တွေ့ရှိလျှင်မိမိသည် ပေါရိသတ်မြို့ဟောင်းမှထွက်ပြီး မြို့ဟောင်း၏အပြင်ဘက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဆိုသည်ကိုသိရပေမည်။ ပေါရိသတ်ဘုရားသည် မြို့ဟောင်းတောင်ဘက် မြို့ရိုးအနီး၊ မြို့ရိုး၏ အပြင်၌ရှိ၏။
ပေါရိသတ်ဘုရားမှာ နှယ်နှယ်ရရမဟုတ်၊ အနော်ရထာမင်းကြီးသည် တိုင်းခန်းလှည့်လည် စဉ်အခါ ညောင်ရွှေအင်းတိမ်အရပ်တွင် တည်ထားခဲ့သည့် စေတီတစ်ဆူဖြစ်သည်ဟုဆိုသည်။ ထို့နောက်လှိုင်းတက်ကင်းမြို့တွင်လည်း ဘုရားလှစေတီတစ်ဆူကို တည်ထားခဲ့သောဟူ၏။ (လှိုင်းတက်သမိုင်း၊ ဦးစိုးမြတ်လင်း၊ စာ-၉၊ ၁၀)
တည်နေရာနှင့်အရွယ်အစား
မြို့ဟောင်းသည် မြောက်လတ္တီတွဒ် ၂၀ဒီဂရီ ၄၅မိနစ်နှင့် အရှေ့လောင်ဂျီတွဒ် ၉၆ဒီဂရီ ၅၆မိနစ်တွင် တည်ရှိလေသည်။ မြို့ဟောင်းမှာ အရှေ့နှင့်အနောက်အလျားက တောင်နှင့်မြောက် အလျားထက်အနည်းငယ်ရှည်၏။ မြောက်ဘက်မြို့ရိုးနှင့် တောင်ဘက်မြို့ရိုး၏ အလျားမှာ (၂၁၅၀ မီတာ) (၂၃၅၀ ကိုက်)ခန့်စီမျှရှိကြ၏။ အရှေ့ဘက်နှင့်အနောက်ဘက် မြို့ရိုးတို့မှာ (၁၅၅၀ မီတာ) နှင့် (၁၆၅၅ ကိုက်)ခန့်စီ ရှိကြ၏။ မြို့ရိုးများမှာ လေးဖက်လေးတန်စလုံး ဖြောင့်စင်းသည်။ ကွေးဝိုက်သည့် ဝိုင်းသည့်နေရာ မတွေ့ရ။ မြို့ဟောင်းများလည်း ကွေးဝိုင်းမှုမရှိ။ ထောင့်ချွန်း မြို့ထောင့်များပင်ဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက်မြို့ရိုးကို ကားလမ်းမ၊ ဖြတ်သွားသည့်နေရာသည် မြို့ဟောင်း၏ အရှေ့ မြောက်ထောင့်မှ (မီတာ၄၅၀) (၄၉၀ ကိုက်)ခန့်တွင်ဖြစ်သည်။ ထိုကားလမ်းမမြို့ရိုးကို ဖောက်ဝင် သည့်နေရာမှ အနောက်ဘက်သို့ (မီတာ ၄၅၀) ခန့်အကွာတွင်ပင် နန်းလက်ချောင်းခေါ် ချောင်း တစ်ချောင်းသည် မြောက်ဘက်မြို့ရိုးကိုဖြတ်၍ စီးဝင်သည်။ ထို့နောက် မြို့ဟောင်း၏ တောင်ဘက် မြို့ရိုး၏အလယ်ဗဟိုခန့်လောက်ရှိ အုတ်ဖိုရွာအနီးတွင် ဖောက်ထွက်သွား လေသည်။ နန်းလက် ချောင်းသည် နွေးမိုးမပြတ် ထာဝစဉ် ရေစီးသည့်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြစ်၏။ တောင်ဘက်မြို့ရိုးတွင် နန်းလက်ချောင်းစီးထွက်သည့်နေရာသည် တောင်ဘက်မြို့ရိုးကို ဖောက်ထွက်သည့်ကားလမ်းနှင့် ၂၂၅မီတာခန့်မျှကွာသည်။
ပေါရိသတ်မြို့ဟောင်း၏ မြို့ရိုးမှာ အုတ်မြို့ရိုးပင်ဖြစ်၏။ မြောက်ဘက်ပိုင်း စစ်တပ်စခန်းချ ထားသည့်နေရာ တစ်လျှောက်တွင် မြို့ဟောင်းအုတ်ရိုးမှာ တချို့နေရာ၌ (၈)ပေ (၁၀)ပေခန့်မျှ မြင့်သေးသည်။ သို့ရာတွင် အခြားဖက်မြို့ရိုးများမှာ များစွာနိမ့်လျောခဲ့ပြီ။ တောင်ဘက်မြို့ရိုး၏ အရှေ့ဘက်ပိုင်း တစ်ပိုင်းလုံးမှာ အုတ်ဖိုရွာမှ အရှေ့ဘက် ကန်ထောင့်ရွာသို့သွားသည့် လှည့်လမ်း ဖြစ်နေလေပြီ။ နိမ့်လျှောလျက်ရှိပြီ။ မြို့ရိုးကို လှည်းလမ်းအဖြစ် အသုံးပြုထား၏။ တောင်ဘက် မြို့ရိုးတစ်လျှောက် အုတ်ဖိုရွာမှ အနောက်ဘက်သို့ဆက်သွားလျှင် ထိုမြို့ရိုးအပိုင်းသည် ထင်ရှားဆဲပင်ဖြစ်သည်။
မြို့ဟောင်း၏ အရှေ့ဘက်တွင် ရေကန်ကြီးတစ်ကန်ရှိ၏။ မြို့ရိုး၏အရှေ့တောင်ထောင့်မှ ၄၂၅မီတာ (၄၆၅ ကိုက်)ခန့် နေရာမှစ၍ အရှေ့ဘက် မြို့ရိုးတစ်လျှောက်တွင် တည်ရှိသည့် ရေကန်ကြီးတစ်ကန်ဖြစ်သည်။ မြို့ထောင့်များတွင် မြို့ထောင့်စေတီများကိုမတွေ့ရပါ။
မြို့ဟောင်းဝန်းကျင်၌ တွေ့ရသည့်ရွာများမှာ မြောက်ဘက်တွင် ရဲနွယ်နှင့်တာယော၊ အရှေ့ဘက်တွင်စခမ်းကြီး၊ ကန်ထောင့်နှင့် ဥယျာဉ်ရွာ၊ တောင်ဘက်၌ လင်းဇင်းကုနး်၊ အုတ်ဖိုနှင့် လမ်းဆုံကျေးရွာများနှင့် အနောက်ဘက်တွင် ဘုရားနီကျေးရွာတို့ တည်ရှိကြသည်။ အရှေ့မြောက်ဘက်၌ ရွှေညောင်မြို့ရှိပြီး အနောက်မြောက်တွင် တောင်လေးလုံးရွာ၊ အရှေ့တောင်၌ ကန်ထောင့် ကျေးရွာတို့ တည်ရှိကြသည်။ မြို့ဟောင်း၏တောင်ဘက် ပို၍ကျပြီး ကားလမ်းမပေါ်တွင် ရွှေရန်ပြေ ရှေးဘုန်းကြီး ကျောင်းတစ်ကျောင်းနှင့် ဘုရား ၂ ဆူရှိသည်။ ပြတင်းပေါက်များမှာ ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန်မျိုးဖြစ်ပြီး ရှားပါး၊ လှပ၊ သေသပ်သည့် ရှေးလက်ရာအဆောက်အအုံတစ်ခုဖြစ်လေသည်။ ရှေးဟောင်းလက်ရာမွန်တစ်ခုအနေဖြင့် မူမပျက် ထိန်းသိမ်းထားသင့်သည့် အဆောက်အအုံ တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။
မြို့ဟောင်း၏အတွင်း၌ နတ်စင်ကုန်းဟုခေါ်ကြသည့် ကုန်းတစ်ခုရှိသည်။ ကုန်းဟုခေါ်ရသော်လည်း သိပ်မြင့်သည်မဟုတ်၊ ဝန်းကျင်ထက် အနည်းငယ်မျှ မြင့်မောက်နေသည့် နေရာသာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတစ်ဝိုက်တွင် သစ်ပင်အုပ်စုတစ်စုသည် သိပ်သည်းထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်လျက်ရှိသည်။ နတ်စင်ရှိသဖြင့် ဖျက်ဆီးမှု၊ ခုတ်ယူမှုပြုကြဟန်မတူ။ မိုးတွင်းအချိန်တွင် မြို့ဟောင်းကို သွားရောက်လေ့လာရန် မသင့်တော်ချေ။ နေရာအနှံ့ လယ်ယာမြေများဖြစ်၍ လယ်မရိပ်သိမ်းမီ၊ သွားရေးလာရေး ခက်ခဲသည်။ မြေပျော့သဖြင့်ရွှံ့ရုန်းရမည်။ လယ်ကန်သင်းမှ သွားပြန်လျှင်လည်း ခရီးမတွင်၊ ကွေ့ဝိုက်၍ လယ်ကန်သင်းရိုးအလိုက်သွားရသဖြင့် ခရီးအလွန် ဖင့်သည်။ လယ်ရိပ်သိမ်းချိန်သည်သာ ဤဒေသသို့သွားရောက်လေ့လာမှုပြုရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။
နောက်ခံသမိုင်းဒဏ္ဍာရီ
ထိုပေါရိသတ်မြို့ (ပထမရွှေညောင်မြို့ဟောင်း)ကို မည်သူတည်သည်၊ မည်သည့်ခုနှစ် သက္ကရာဇ်က တည်သည်ဟုတိတိကျကျ မပြောနီုင်ချေ။ ထိုမြို့ဟောင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် အရပ် သမိုင်း ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုတော့ရှိသည်။ မြို့ဟောင်း၏တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသည့် ပေါရိသတ် စေတီနှင့် မြို့ဟောင်း၏အနောက်ဘက်တွင်တည်ရှိသည့် ဘုရားနီစေတီတို့မှာ မောင်နှမများဖြစ်ကြ သည့် မင်းသားနှင့်မင်းသမီးတို့ ၂ဦးအပြိုင်အဆိုင်တည်ကြသည့် ဘုရားများဟု ဆိုလေသည်။
မောင်နှမ ၂ဦးသည် ၃နှစ်တစ်ကြိမ်၊ တစ်လှည့်စီ စိုးစံကြသည်ဟုဆိုသည်။ မောင်တော်မှာ အလွန်ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်သူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် မောင်တော်စိုးစံသည့်အခါ ပြည်သူတို့အလွန် ကြောက်လန့်ကြသည်။ စိတ်ဆင်းရဲကြသည်။ နှမတော်မှာ အလွန်သိမ်မွေ့ယဉ်ကျေးသဖြင့် နှမတော်အုပ်စိုးသည့်အခါ ပြည်သူတို့ကြည်ရွှင်ဝမ်းမြောက် စိတ်ချမ်းသာကြလေသည်။
ဤသို့ (၃)နှစ်တစ်ကြိမ် တစ်လှည့်စီ စိုးစံကြမည့်အစား ဘုရားတစ်ဆူစီ အပြိုင်တည်ကြပြီးလျှင် အလျှင်ပြီးစီး၍ အနိုင်ရသူက အမြဲတမ်း စော်ဘွားအဖြစ် ရရှိစေရန် အများပြည်သူတို့ ဆန္ဒရှိကြသည့်အတိုင်း မောင်နှမနှစ်ဦး ဘုရားပြိုင်တည်ကြပြီး အလျင်ပြီးသူက စော်ဘွားအဖြစ် အုပ်ချုပ်စတမ်းဟူသော သဘောတူညီကတိထားကြသည်ဟု အဆိုရှိ၏။
ဤသို့ ဘုရားအပြိုင်တည်ရာ အစ်ကိုဖြစ်သူမင်းသားက ဘုရားနီကိုတည်ပြီး ညီမ မင်းသမီးက ပေါရိသတ်ဘုရား တည်သည်ဟုဆိုလေသည်။ ပြည်သူတို့က မင်းသမီးကို အနိုင်ရစေလိုသည်။ မင်းသမီးက ဘုရားစေတီပုံသဏ္ဌာန်ကို ဝါးဖြင့်ယက်ပြီး ပိတ်ဖြူလွှမ်းအုပ်ကာ ထုံးသုတ်၊ ထီးတင်မှုပြုလုပ်သဖြင့် အလျင်ပြီးစီးသွားသည့်အချိန်တွင် မင်းသား၏ အုတ်ဖြင့် တည်ဆောက်နေရသည့် ဘုရားနီမှာ လုံးဝမပြီးသေးဘဲရှိလေသည်။ အနိုင်ရသော်လည်း မင်းသမီးကို ထီးနန်းမအပ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် သိမ်းပိုက်လိုက်လေသည်။ ထိုအခါမင်းသမီးလည်း ထွက်ပြေးလွှတ်မြောက်သွားလေသည်။ သို့ရာတွင်တစ်နေ့တွင် ဖမ်းဆီးကွပ်မျက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်၍ ရေကန်တစ်ခုအတွင်းသို့ ခုန်ဆင်းပြီး မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေသွားသည်။ ဤနေရာတွင် ရေထွက်စမ်းတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ဒဏ္ဍာရီကဆိုလေသည်။
ဖောင်တော်ဦးသမိုင်းကမူ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သတ်သေသည်ဟု မဆိုချေ။ ဘုရားနီကို အစ်ကို ကတည်ပြီး ညီမက ပေါရိသတ်ဘုရားကို ဝါး၊ နှီး၊ ဖျာတို့ဖြင့် ဆောက်လုပ်၍ ထုံးသုပ်၊ ထီးတင်လိုက်သဖြင့် အလျင်ပြီးစီးခဲ့သည်။ ဖျာနှင့်တည်သောကြောင့် သျှမ်းဘာသာဖြင့် ““မော်လီဆပ်””ဟု ခေါ်ကြ၏။ ကာလရွေ့လျောလာသဖြင့် ပေါရိသတ်ဘုရားဟု ခေါ်သည်ဟုဆိုကြလေသည်။ (ဖောင်တော်ဦးစေတီသမိုင်း၊ စာ-၄)
မြို့ဟောင်း၏အခြေအနေ
““ညောင်ရွှေ ပထမမြို့တော်၏အမည်မှာ ““ကောက်ဆံပြီ””ဟုခေါ်၏။ မောင်နှမနှစ်ယောက် ရှိရာ တစ်ယောက်ကို(၃)နှစ်စီ အလှည့်အလည်ဖြင့် အခွန်တော်ကောက်ခံ၍ စော်ဘွားအဖြစ် စိုးစံတော်မူသည်””ဟုသာဆိုလေသည်။ (ဖောင်တော်ဦးသမိုင်း၊ စာ၃-၄)
ဗောရိသတ်မြို့ဟောင်းသည် တခြားမြို့ဟောင်းများနှင့်မတူ မှန်ကူကွက်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော မြို့ဟောင်းများထဲတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်လေသည်။ ဧရိယာအားဖြင့် (၈၂၄ဧက)ခန့်ပင်ရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ပြီ။
နန်းမြို့ဟောင်းအတွင်းရှိ သစ်တောအုပ်စုကလေးနှင့် စည်ပင်နေသည်။ ကုန်းကလေး တစ်ခုရှိ၏။ ထိုကုန်းကလေးတွင် နတ်စင်တည်ဆောက်ထားသည်။ တချို့က နန်းတော်ကုန်းဟု လည်း ခေါ်ကြသည်။ နတ်စင်များမှတစ်ပါး အခြားအဆောက်အအုံများမရှိတော့ပြီ။ မြို့တော်၏ အနောက်တံခါး ဘုရားနီဖက်မှဝင်လျှင် မြို့ဗဟိုကိုဖြတ်သွားသည့် လမ်းတစ်လမ်းရှိသည်။ ထင်ရှား၍ ဖိုင်ဖိုင်ကျယ်သောလမ်းကားမဟုတ်။ ရွာသားတချို့က ထိုလမ်းကို မြင်းလမ်းဟုခေါ် သည်ဟု သက်ကြီးရွယ်အိုများက ပြောကြသည်။ မြင်းစစ်သည်တို့ ဝင်လမ်းထွက်လမ်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုလေသည်။
ပေါရိသတ် ညောင်ရွှေမြို့ဟောင်း သို့မဟုတ် ကောက်ဆံပြီ၊ ကောသမ္ဘီမြို့ဟောင်း၏ သမိုင်းကြောင်းအထောက်အထားများမှာ မှေးမှိန်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သမိုင်းကြောင်း မှေးမှိန်သလောက် မြို့ဟောင်းရာကမူ ကောင်းကင်ဓာတ်ပုံများထဲ၌ အထင်းသား ထင်ရှားပီပြင် လှပေသည်။
မှန်ကူကွက်ပုံသဏ္ဌာန်မြို့ဟောင်း
မြို့ဟောင်းမှာတောင်ပိုင်းရှမ်းပြည်နယ်တွင် ကျိုင်းတုံမြို့ဟောင်းမှအပ အတော်အတန် ကြီးသည့် မြို့ကြီးတစ်မြို့လည်းဖြစ်သည်။ အရာဟောင်းမှာလည်း ထင်ရှားဆဲဖြစ်သည်။ ဆောက်လုပ်မှုပုံသဏ္ဌာန်စနစ်မှာ အလွန်ရှေးကျလှသည်ဟု မဆိုသာ။ ထောင့်များသည်လည်း ကွေးဝိုင်းသည့်ထောင့်များမပါ။ ပုံသဏ္ဌာန်မှာလည်း မှန်ကူကွက်ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးဖြစ်သဖြင့် ဤပုံသဏ္ဌာန်မျိုးကိုရရှိစေရန် တမင်တကာရည်ရွယ်၍ တည်ဆောက်ထားလေသလော။ သို့တည်းမဟုတ် ထောင့်မှန်ဖွဲ့ရာတွင် ကျွမ်းကျင်မှုအားနည်း၍လော မပြောနိုင်ပေ။ သို့ရာတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် မြို့ရိုးတစ်စုံစီမှ အလျားမှာ မတိမ်းမယိမ်း တူညီနေပြီး ကျန်တစ်စုံမှာလည်း အချင်းချင်း မတိမ်းမယိမ်းရှိနေသဖြင့် တမင်တကာကြံဆောင်၍ ပုံဖော်လေသလောဟုလည်း သံသယရှိလာနိုင်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤပေါရိသတ်မြို့ဟောင်းမှာ အလွန်ပုံပန်းကျသည့် မှန်ကူကွက်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် မြို့ဟောင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင်မှန်ကူကွက်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် မြို့ဟောင်းများအထဲတွင် အကြီးဆုံးသောမြို့ဟောင်းကြီးဖြစ်ချေသည်။
မြို့ပြတိုးချဲ့မှု
ယခုအချိန်အထိကား မြို့ဟောင်းခွင်ထဲတွင် လူနေအိမ်ခြေနှင့် မြို့ပြတိုးချဲ့မှု မရှိသေး သည်ကိုတွေ့ရ၏။ သို့ရာတွင် မည်မျှ ဤသို့ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်လိမ့်မည်ကို မသိနိုင်။ လူတူးယူဖျက်ဆီး မှု၊ ဖြိုဖျက်မှုအတွက်စိုးရိမ်စရာမရှိသေးဟု ဆိုရစေကာမူ အုတ်ဖိုမှ ကန်ထောင့်ရွာအထိ မြို့ရိုးပိုင်း မှာ လှည်းလမ်းကြောင်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အရှေ့မြောက်ဘက် မြို့ရိုးထောင့်နှင့် တချို့နေရာတို့တွင် ကျောင်း၊ ဇရပ်၊ ရိပ်သာများ တည်ဆောက်မှုများကို တွေ့ရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤမြို့ဟောင်းရာကြီးကို ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်တစ်ခု အနေဖြင့်ထိန်းသိမ်းထားသင့်ပြီ။ ရှမ်းပြည် နယ်တွင် ကြီးကြီးမားမားနှင့် ပီပြင်သည့် ရှေ့မြို့ဟောင်းရာကြီးများ ရှားပါးသဖြင့်မလွှဲမသွေ ထိန်းသိမ်းထားသင့်ပေပြီ။ ရှေးဟောင်းသုတေသန တူးဖော်မှုမပြုရသေးသည့် ဒေသတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ဝက်နားရွက်ပြာရောဂါ
ဝက်နားရွက်ပြာရောဂါသည် ဖြစ်ပွားပါက ကူးစက်မြန်သည်။ ပြင်းထန်သည်။ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းများ၌ ဖြစ်ပွားတတ်ပြီး နှာရည်၊ တံတွေး၊ ဆီး၊ ကျင်ကြီးနှင့် သုတ်ပိုးတို့မှတဆင့်ကူးစက်ပျံ့နှံ့စေနိုင်သည်။ ဝက်အသက်အရွယ်မရွေး ဖြစ်ပွားနိုင်ပြီး ရောဂါကူးစက်မှုနှုန်း၅၀%မှ ၁၀၀ % အထိ ရှိသည်။ နို့စို့ ဝက်ငယ်နှင့် ဝက်ငယ်ကလေးများတွင် သေပျောက်နှုန်းပိုမိုများပြားသည်။ မျိုးဝက်မကြီးများတွင် ကူးစက်ဖြစ်ပွားပါကသားလျှောခြင်း၊ အသေမွေးခြင်းများ ဖြစ်ပွားစေသဖြင့် ဆုံးရှုံးမှု များပြားစေပြီး ဂရုစိုက်သင့်သော ရောဂါတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဝက်နားရွက်ပြာရောဂါကို PRRS (Porcine Reproductive and Respiratory Symdrome) ဟု ခေါ်သည်။ ရောဂါဖြစ်စေသော ဗိုင်းရပ်စ်မှာ RNA ဗိုင်းရပ်စ်အမျိုးအစား ဖြစ်ပြီး ဥရောပမျိုးကွဲနှင့် မြောက်အမေရိကမျိုးကွဲဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိသည်။ အာရှနိုင်ငံအများစုတွင် မြောက်အမေရိက မျိုးကွဲ၌ ပါဝင်သည့် တရုတ်မျိုးစိတ်ကြောင့် ဖြစ်ပွားကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။
ဇာစ်မြစ်
ဝက်နားရွက်ပြာရောဂါကို ၁၉၈၇ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၌ စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဂျာမနီ၊ နယ်သာလန်၊ စပိန်၊ ပြင်သစ်၊ အင်္ဂလန်နှင့် ကနေဒါနိုင်ငံများတွင် ၁၉⁠၉၀ နှင့် ၁၉⁠၉၅ ခုနှစ်များအတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ရောဂါဖြစ်သည့် ဝက်အချို့၏နားရွက်မှာ အပြာရောင် ဖြစ်လာသဖြင့် ဝက်နားရွက်ပြာရောဂါဟု ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အာရှနိုင်င့များဖြစ်သည့် တရုတ်နိုင်ငံတွင် ၂၀⁠၀၆ ခုနှစ်၊ ဗီယက်နမ်နိုင်ငံတွင် ၂၀⁠၀၇ ခုနှစ်၊ ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ၂၀⁠၀၈ ခုနှစ်၊ ကမ္ဘောဒီယားနိုင်ငံနှင့် လာအိုနိုင်ငံတွင် ၂၀၁၀ ခုနှစ်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံတွင် ၂၀၁၁ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလဆန်းပိုင်းအတွင် မန္တလေးမြို့၌ စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရောဂါလက္ခဏာ
ရောဂါဖြစ်ပွားသော ဝက်သည် အစာစားပျက်သည်၊ ဖျားနာသည်၊ ကိုယ်အပူချိန် ၄၀ မှ ၄၂ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်အထိရှိလာမည်။ နှာရည်ယိုသည်။ နှာချေသည်၊ အသက်ရှူ ကျပ်ပြီး မျက်မြှေးရောင်ခြင်း၊ မျက်စိနှာခြင်းဖြစ်သည်။ အရေပြားများ နီလာသည်။ နားရွက်၊ဝမ်းဗိုက်နှင့် အမ တန်ဆာများ အနီရင့်ရောင်၊ အပြာရောင်အကွက်များ ဖြစ်လာသည်။ ဝမ်းလျှောတတ်သည်၊ ခန္ဓာကိုယ် ဒယီးဒယိုင်ဖြစ်၍ နောက်ပိုင်း မသန်ချည့်နဲ့လာသည်။ ဝက်မကြီးများတွင် သားလျှောခြင်း၊ သားပျက်ခြင်း၊ အသေမွေးခြင်း၊ အင်အားချည့်နဲ့သော ဝက်ကလေးများမွေးခြင်း၊ အသေအခြောက်ကလေးများ မွေးတတ်သည်။
ကုသခြင်း
ဝက်နားရွက်ပြာရောဂါသည် ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးကြောင့် ဖြစ်ပွားရခြင်းဖြစ်၍ ကုသရန်ဆေးမရှိပါ။ ဆေးကုသ၍ မရပါ။ အခြားနောက်ဆက်တွဲ ရောဂါများ မဖြစ်ပွားအောင်သာ သန့်ရှင်းရေးပြုလုပ်ခြင်း၊ ပိုးသတ်ဆေးဖျန်းခြင်း၊ အဟာရပြည့်ဝသည့် အစာ၊ ရေကျွေးမွေးခြင်းဖြင့် ဆုံးရှုံးမှု လျော့ပါးစေနိုင်သည်။ ရောဂါဖြစ်ပွားသည့် ဝက်နှင့် ၎င်းဝက်၏ အညစ်အကြေးများ၊ အစာကြွင်း အစာကျန်များတွင် ရောဂါပိုး ပါရှိနိုင်သဖြင့် ၎င်းပစ္စည်းများ အညစ်အကြေးများကို စနစ်တကျ သုတ်သင်ရှင်းလင်းနိုင်ရန် လိုအပ်သည်။
ကာကွယ်ဆေး
ဝက်နားရွက်ပြာ ရောဂါကာကွယ်ရေးနှင့် ပက်သတ်၍ ကာကွယ်ဆေး ထိုး၍ ရသည်။ သို့သော် ကာကွယ်ဆေးသည် ဖော်စပ်ထားသည့် ဗိုင်းရပ်စ်မျိုးကွဲ တစ်ခုတည်းကိုသာ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီး ပိုမျိုးကွဲဝင်ရောက်လာပါက ကာကွယ်မှု မပေးနိုင်ပါ။ ၎င်းပြင် ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီး ရရှိသည့် ရောဂါတုံ့ပြန်မှုသည် (၂-၃)လသာ ရောဂါကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။ ပိုးအရှင်သုံး ကာကွယ်ဆေးထိုးထားသည့် ဝက်များသည် ဗိုင်းရပ်စ်ပိုး အရှင်များ ပြန်လည် စွန့်ထုတ်တတ်သည်။ ကာကွယ်ဆေး ထိုးခြင်းဖြင့် မျိုးဝက်များတွင် သားလျှောတတ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ ကာကွယ်ဆေး အသုံးပြုမှုကို အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ဆဲ ဖြစ်သည်။
သန့်ရှင်းရေး
ဝက်မွေးမြူရေးလုပ်ငန်း အပါအဝင် မည်သည့် မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းတွင်မဆို စနစ်တကျ သင့်လျော်သည့် ခြံဆောက်၍ မွေးမြူရန်လိုအပ်သည်။ ပြည်သူလူထု၏ ကျန်းမာရေးသည် တိရစ္ဆာန်များ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် ကူးစက်ရောဂါကင်းရှင်းရေးအပေါ်တွင် များစွာ မူတည်နေသည်။ လူတွင် ဖြစ်ပွားသော ရောဂါများ၏၆၀ ရာခိုင်နှုန်းသည် တိရစ္ဆာန်ရောဂါများမှ တစ်ဆင့် ကူးစသ်သည်ဟု ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့ (OIE) က တင်ပြထားသည်။ သို့ဖြစ်၍ စနစ်တကျ ခြံဆောက်၍ မွေးရန် လိုအပ်ပေသည်။ ခြံများကိုသန့်ရှင်းရေး စနစ်တကျလုပ်၍ ခြံဖျန်းပိုးသတ်ဆေး ဖျန်းသင့်သည်။ အဟာရ ပြည့်ဝသည့် အစာ၊ သန့်ရှင်းသည့် သောက်ရေ တိုက်ကျွေးရန် လိုအပ်သည်။ သို့မှသာ မွေးမြူရေးဖြစ်ထွန်းအောင်မြင်မည် ဖြစ်သကဲ့သို့ လူသားများအတွက် အစာအန္တရာယ် ကင်းရှင်းသည့် အစာ( Safe Food) ထုတ်လုပ်သော မွန်မြတ်သည့် လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အောင်းကုန်းရွာ၊ ဝန်းသိုမြို့နယ်
အောင်းကုန်းရွာ (Aungkone)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကောလင်းခရိုင်၊ ဝန်းသိုမြို့နယ်၊ အောင်းကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၅၁၃၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အောင်းကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၈၈ ဦး၊ မ ၅၀၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၈၉၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝန်းသိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခန်းနိုဘူတာ
ခန်းနိုဘူတာ  (神野駅 ခန်းနို - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဟယေားဂိုခရိုင်၊ ခခိုဂဝမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။