cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
သီပေါမြို့
ရှမ်းစော်ဘွားများ အာဏာ စွန့်ပြီးနောက်တွင် သီပေါနယ်သည်နယ်ပိုင်အအုပ်အချုပ်ခံဖြစ်လာ၍ သီပေါမြို့သည် နယ်ပိုင်ရုံးစိုက်မြို့ဖြစ်လာလေသည်။ ရှေးမြန်မာမင်းများ လက်ထက်က အုန်းပေါင် စော်ဘွားသည် အုန်းပေါင်မြို့၌ နန်းစိုက်စံမြန်းနေခဲ့ရာမှ အရပ်အနေ မသင့်ဖြစ်လာသဖြင့် အုန်းပေါင်မြို့မှ သီပေါမြို့သို့ ရွှေ့ပြောင်းရသည်။ သီပေါဟုခေါ်တွင်ရခြင်းမှာ ဟော်နန်း တည်ဆောက်မည့်နေရာကိုမြေတူးဆွကြသောအခါ ပတ္တမြား တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်ကို အကြောင်းပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပတ္တမြားပေါ်ထွက်ခြင်းသည် ရှမ်းဘာသာစကားဖြင့် ဆိုင်ပေါ်ဖြစ်ရာ ကာလကြာမြင့်သော်ဆိုင်ပေါ်မှ ဆီပေါ၊ ဆီပေါမှသီပေါဟု ရွေ့လျောလာဟန်တူသည်ဟု ဆိုကြလေသည်။ သီပေါ်မြို့သည် မန္တလေး-လားရှိုးသွား မော်တော်ကား လမ်းနှင့် မီးရထားလမ်းတို့ ဖြတ်သန်းသွာုးရာမြို့ဖြစ်သည်။
မြို့နယ်အတွင်းမှထွက်ကုန်များကို မြို့နယ်အတွင်းနှင့် အပသို့တင်ပို့ရန် မီရထားလမ်းနှင့်မော်တော်ကားလမ်း ကို အများဆုံးအသုံးပြုရသည်။ သီပေါမြို့သည် ခရိုင်ရုံးစိုက်မြို့ ဖြစ်သော ကျောက်မဲမြို့နှင့် ၂၂မိုင်ကွာဝေးသည်။ ထို့ပြင် လားရှိုးမြို့နှင့် ၄၅ မိုင်၊ နမ္မတူမြို့နှင့် ၄၂ မိုင်၊ နမ့်ဆမ်မြို့နှင့် (မိုးတေနှင့်လီလုကူးတို့များကိုဖြတ်ကျော်၍) ၅၄ မိုင်ဝေးသည်။ ရှမ်းပြည်တောင်ပိုင်းနှင့် လွိုင်လင်မြို့နှင့်မော်တော်ကားလမ်း အဆက်အသွယ်ရှိ၍ ၁ရ၆ မိုင်ဝေးကွာပြီးလျှင်နမ့်လည်း၊ မိုင်းကိုင်း၊ လဲချား မြို့များကို ဖြတ်ကျော်သွားရလေသည်။
မြို့ပေါ်၌ထင်ရှားသော သာသနိက အဆောက်အအုံ များမှာ မဟာမြတ်မုနိဘုရားတန်ဆောင်း၊ရွှေစေတီ၊ သိမ်ကုန်း ဘုရားစသည်တို့ဖြစ်ကြသည့်အပြင် ရေဦးကျောင်း၊ ရွှေကျောင်း၊ ဥယျာဉ်တော်ကျောင်း ၊ဘန်ကာကျောင်းစသော ဘုန်းတော်ကြီး ကျောင်းပေါင်း ၁၅ ကျောင်းရှိသည်၊ အခြားထင်ရှားသော အဆောက်အအုံများမှာ ယခင်ကသီပေါစော်ဘွား တို့ စုံမြန်းခဲ့သော ဟော်နန်း၊ နမ္မတူမြစ်ကမ်းဘေးရှိရေဟော်၊ အစိုးရရုံးများ၊ အစိုးရအထက်တန်းကျောင်းနှင့်မူလတန်း ကျောင်းများ၊ ဘူတာရုံ၊ ဈေးဆိုင်၊တိုင်ဆိုင်ကြီးများဖြင့် စည်ကားသောဈေး၊ လူထုအပန်းဖြေ စန်းမာလာဥယျာဉ် စသည်တို့ဖြစ်ကြလေသည်။ နှစ်စဉ်ဘုရားပွဲတော်ကြီးကျယ်စည်ကားသောဘော်ကြိုဘုရားသည် သီပေါမြို့နှင့် ခုနစ်မိုင်အကွာ၌ရှိလေသည်။
ရှိရခဝရွာ၊ ဂိဖု
ရှိရခဝရွာ သည် (白川村, Shirakawa-mura) ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဂိဖုစီရင်စု၊ အိုးနိုခရိုင်တွင် တည်ရှိသည့် ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်သည်။ ရှိရခဝဂိုး၏ သမိုင်းဝင်ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်သည်။ ရွာငယ်လေးတစ်ရွာဖြစ်ပြီး ရိုးရာအတိုင်းတည်ရှိနေသည့် ကျေးရွာရှိ အိမ်များသည် ဂက်ရှောဇုခုရိ ဟု သိကြသည့် ပုံစံဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ တိုယာမစီရင်စုရှိ ဂိုခယာမရွာနှင့်အတူပင် ဤရွာသည့်လည်း ယူနက်စကိုကမ္ဘာ့ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်စာရင်းတွင် ပါဝင်သည်။
၂၀၁၉ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက်နေ့၌ ကျေးရွာရှိ ခန့်မှန်းလူဦးရေသည် ၁၆၃၀ ဦးရှိပြီး အိမ်ထောင်စု ၅၈၈ စု ရှိသည်။ လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၄.၆ ဦး ဖြစ်သည်။ ကျေးရွာ၏ စုစုပေါင်းဧရိယာသည် ၃၅၆.၅၅ စတုရန်းကီလိုမီတာ (၁၃၇.၆၆ စတုရန်းမိုင်) ဖြစ်သည်။
ပထဝီသွင်ပြင်
ရှိရခဝရွာသည် တောင်ပေါ်ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်သည်။ ဂိဖုစီရင်စု၏ မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ Ryōhaku တောင်တန်းများတွင်အိရှိခဝစီရင်စုနှင့် တိုယာမစီရင်စုတို့နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ဆက်စပ်နေသည်။ ဟခုဆန်တောင်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာသည် ၂၁၇၂ မီတာ (၇၁၂၆ ပေ) ရှိသည်။ ကျေးရွာ၏ ဧရိယာ ၉၅.၇ ရာခိုင်နှုန်းသည် တောတောင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ကျေးရွာ၏ နက်ရှိုင်းသည့်နေရာများသည် ထူးခြားသည်။ တောင်များအကြားမှ ရှောမြစ် (Shō ) သည် စီးဆင်းနေပြီး မြောက်ဘက်ရှိ တိုယာမစီရင်စု၊ နန်းတိုမြို့သို့ စီးဆင်းသည်။ လူအများစုသည် မြစ်၏ လွင်ပြင်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ ဟိဒတူးမြောင်း ဖွင့်လှစ်ပြီးကတည်းက ရှိရခဝမှ တခယာမမြို့သို့ မိနစ် ၅၀ အတွင်းနှင့် တိုယာမရှိ နန်းတိုမြို့သို့ တစ်နာရီမျှသာ ကြာမြင့်သည်။ ဟိုးယခင်က တခယာမသို့ သွားလာရန် ကြာမြင့်ချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သုံးနာရီခန့်ပိုမိုမြန်ဆန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ရာသီဥတု
ရှိရခဝရွာသည် စိုထိုင်းသည့် ရာသီဥတုရှိသည်။ ရာသီဥတုသည် လေးမျိုးလေးစား မတူကွဲပြားလျက်ရှိသည်။ ရှိရခဝကို ဂျပန်နိုင်ငံရှိ နှင်းအထူထပ်ဆုံးသော နေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။ နှစ်စဉ် ပျှမ်းမျှနှင်းကျသည့်ပမာဏသည် ၁၀ မီတာ (၄၁၅.၄ လက်မ) ရှိသည်။ နှင်းများသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင် များပြားစွာကျဆင်းသည့်အတွက်ကြောင့် ထူထပ်သည့်အမိုးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် အိမ်ဖြစ်သည့် gasshō-zukuri (合掌造り) အိမ်များကို တည်ဆောက်ကြရသည်။ ဟခုဆန်အမျိုးသားဥယျဉ်တောင်တန်းသည် ရှိရခဝရွာ၏ နောက်ခံအနေဖြင့် တည်ရှိနေပြီး ထိုနေရာများသည် ခရီးသွားများအား အဓိကဆွဲဆောင်ရာ နေရာဖြစ်သည်။
လူမှုပထဝီဝင်
ဂျပန်နိုင်ငံရှိ လူဦးရေအချက်အလက်အရ ရှိရာခဝသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ် ၄၀ ကျော်မှစ၍ လူဦးရေကျဆင်းလာသည်။
ယူပီရွာ၊ လေရှီးမြို့နယ်
ယူပီရွာ (Yupi)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ လေရှီးမြို့နယ်၊ ဆရာဖော့ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၇၇၂ ဖြစ်သည်။
ရှိရခဝရွာ၊ ဂိဖု
သမိုင်း
ရှိရခဝရွာ၏ ဧရိယာပတ်လည်သည် မူလဟိဒနယ်မြေ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မဲဂျိခေတ်ကြိုပြုပြင်မှုများပြုလုပ်စဉ်ကာလအတွင်း၌ ထိုဧရိယာကို ဂိဖုစီရင်စု၊ အိုးနိုခရိုင်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ရှိရခဝရွာအဖြစ် ၁၉၈၇ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁ ရက်နေ့တွင် မြို့ပြတည်ဆောက်မှုစနစ်နှင့်အတူ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယူပီရွာ၊ လေရှီးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လေရှီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရှိရခဝရွာ၊ ဂိဖု
စီးပွားရေး
ဒေသစီးပွားရေးသည် ရာသီအလိုက်ခရီးသွားလုပ်ငန်းအပေါ်တွင် များစွာမှီခိုလျက်ရှိသည်။ ဂက်ရှော-ဇုခုရိရွာများကို ကြည့်ရှုရန် လာရောက်လည်ပတ်ကြသည့် ခရီးသွားများထံမှ ရရှိသည့် ဝင်ငွေများကြောင့် ကျေးရွာ၏ ငွေရေးကြေးရေးအခြေအနေသည် ကြီးမားစွာတိုးတက်လာခဲ့သည်။ ကျေးရွာသည် UNESCO နေရာတစ်ခုဖြစ်လာသည့်အခါတွင် ခရီးသွားသူဦးရေသည် ပိုမို၍ပင် များပြားလာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ခရီးသွားများပြားလာမှု၏ ရလဒ်နေဖြင့် ထိုဒေသဧရိယာတွင် ညစ်ညမ်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒေသခံများ၏ နေအိမ်များသည်လည်း အဆောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း၊ လက်ဆောင်ပစ္စည်းဆိုင်များနှင့် ကားပါကင်နေရာများ စသည်တို့လည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် ကမ္ဘာ့ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်ဟူသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ခြိမ်းခြောက်လျက်ရှိသည်။ ထို့အပြင် ဒေသ၏ ရိုးသားသည့် ကျွေးမွေးပြုစုတတ်သည့် အစဉ်အလာနှင့် ဂျပန်တို့၏ အခြေခံနေထိုင်မှုပုံစံများကိုလည်း ခြိမ်းခြောက်လျက်ရှိသည်။
ပညာရေး
ရှိရခဝသည် မူလတန်းနှင့်အလယ်တန်းကျောင်းကို ပေါင်းထားသည့် ကျောင်းတစ်ကျောင်းတည်ရှိကာ ကျေးရွာအုပ်ချုပ်ရေးအပိုင်းက စီမံခန့်ခွဲလျက်ရှိသည်။ အထက်တန်းကျောင်းမှာမူ မရှိပေ။
ရောက်ရှိနိုင်မှု
ကုမ္ပဏီမှ ပြေးဆွဲသည့် ရှင်းတခအိုခဘူတာမှ တခအိုခဘူတာ (တိုယာမ) အထိ ကမ္ဘာ့ယဉ်ကျေးမှုနယ်မြေဘတ်စကား ရှိသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဂျပန်နိုင်ငံရှိ ရွာများ
ခဂမိဂဝဘရှိဘူတာ
33.55569°N, 133.49875°W
ခဂမိဂဝဘရှိဘူတာ  (鏡川橋駅 ခဂမိဂဝဘရှိ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ခိုးချိခရိုင်၊ ခိုးချိမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မယ်သီလှရွာ၊ တောင်ကလေး
မယ်သီလှရွာ၊ တောင်ကလေး
အရှေ့တောင်ရွာ
အရှေ့တောင်ရွာ
သီပေါနယ်
ရှမ်းစော်ဘွားများ အာဏာ မစွန့်လွှတ်မီ (၁၉၅၉ ခုနှစ်မတိုင်မီ) ကာလက သီပေါနယ်သည် ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံ ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်း၏ နယ်ကြီးတစ်နယ်ဖြစ်သည်။ ထိုနယ်ကြီးသည် ၄၅၉၁ စတုရန်းမိုင်ကျယ်ဝန်း၍ လူဦးရေ ၁ရ၉၉၆၄ ယောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုနယ်၏ နယ်နိမိတ်တို့မှာ မြောက်ဘက်တွင် ပတ္တမြားနယ်မြေ၊ မိုးမိတ်နယ်၊ တောင်ပိုင်နယ်တို့ရှိ၍ အရှေ့ဘက်တွင်မြောက်နှင့် တောင်သီန္နီနယ်တောင်ဘက်တွင် တောင်ပိုင်း ရှမ်းပြည်နယ်၏ နယ်များရှိပြီးလျှင် အနောက်ဘက်တွင် မန္တလေးခရိုင်ရှိလေသည်။
ဝေါဟာရရင်းမြစ်
မြန်မာမင်းများလက်ထက်က သီပေါနယ်သည် အုန်းပေါင်ပြည်ဟု ထင်ရှားခဲ့၍ နောင်အခါ အုန်းပေါင်သီပေါ ဟူ၍ ခေါ်တွင်လာခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးတွင် အုန်းပေါင်အမည် ပျောက်၍ သီပေါဟူသော အမည်သည်သာလျှင်တွင်၍ကျန်လေတော့သည်။
သမိုင်း
သီပေါနယ်၏ အစပိုင်းသမိုင်းကိုလေ့လာသည့်အခါ အုန်းပေါင်ပြည်ကို တကောင်းအဘိရာဇာ၏သားတော်ငယ် ကံရာဇာငယ်၏အဆက်အနွယ်ဖြစ်သော ဘိန္နကရာဇ်မင်းမျိုးတို့က စတင်တည်ထောင်သည်ဟု အုန်းပေါင်ရာဇဝင်၌ ဆိုသည်။ အုန်းပေါင်ရာဇဝင်အဆိုမှာ တကောင်းပြည့်ရှင် ဘိန္နကမင်း၏ ညီတော်ဘိန္နကရာဇ်သည် တရုတ်တို့ရန်ကြောင့် တကောင်းမှ ထွက်ပြေးလာပြီးနောက်တွင် မိုင်းမောပြည်ကို တည်ထောင်၍ ကမ္ဗောဇမိုင်းမောတိုင်းဟုခေါ်တွင်စေခဲ့ပြီးလျှင် ထိုမင်း၏ အဆက်အနွယ်တို့သည် မိုင်းမော၌ အစဉ်အဆက် စိုးမိုးခဲ့ကြသည်။
တည်ထောင်ခြင်း
မြန်မာသက္ကရာဇ် ၈၈၈·၉ဝ၄ ခုတွင်အင်းဝတွင် စိုးမိုးခဲ့သော ရှမ်းမင်းသိုဟန်ဘွားသည် မြန်မာတို့အား နှိပ်စက်လွန်းသဖြင့် မင်းကြီးရန်နောင်ခေါင်းဆောင်သော မြန်မာတို့က လုပ်ကြံခဲ့သည်။ ထိုနောက်တွင်မြန်မာမှူးမတ်တို့က မင်းကြီးရန်နောင်အားမင်းပြုပါရန် တောင်းပန်ကြသော်လည်း မင်းကြီးရန်နောင်သည် ကိုယ်တိုင်မင်းမပြုဘဲ အုန်းပေါင်စော်ဘွား စဝ်ခွန်မှိုင်း(စဝ်ခုန်မှိုင်း)ကိုချီပင့်၍ အင်းဝတွင် မင်းပြုစေသည်။ အုန်းပေါင်စဝ်ခွန်မှိုင်းလွန်လျှင် သားတော်မိုးဗြဲနရပတိသည် အင်းဝထီးနန်းကိုဆက်ခံသည်။ ထိုမင်းလက်ထက် စစ်ကိုင် စည်သူကျော်ထင်နှင့်စစ်ထိုးကြရာ မိုးဗြဲနရပတိ အရေးမလှသောကြောင့် ပြည်မြို့တွင်ရောက်ရှိနေသော ဟံသာဝတီဆင်ဖြူများရှင်မင်းတရားထံ အလုံးအရင်းနှင့်တကွ ဝင်လေသည်။
ဘုရင့်နောင်မှ သိမ်းပိုက်ခြင်း
ဆင်ဖြူများရှင်မင်းတရားသည် အင်းဝကို သိမ်းယူခဲ့သောလည်း မိုးဗြဲနရပတိအား အင်းဝထီးနန်းကို ပြန်၍ မအပ်ဘဲ မိမိ၏ညီတော်သတိုးမင်းစောကိုမင်းပြုစေသည်။ နရပတိကိုမူ အကျဉ်းချထားရာ အုန်းပေါင်သို့ ထွက်ပြေးသည်။ ယင်းသည်ကိုအကြောင်းပြု၍ ဘုရင့်နောင်မင်းတရားသည် အုန်းပေါင်၊ သုံးဆယ်၊ မိုးမိတ်၊ မိုး ကောင်း၊ မိုးညှင်းတို့ကို ချီတက်သိမ်းပိုက်သည်။ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၉၁၉ ခုနှစ်တွင်တစ်ကြိမ်ချီတက်၍ မိုးနဲ၊ ညောင်ရွှေ၊ ရပ်စောက်၊ မိုးဗြဲ၊ စံကား၊ နောင်မွန်တို့ကိုသိမ်းပိုက်ခဲ့လေသည်။
ယင်းသည်မှစ၍ အုန်းပေါင်သည် စိုးမိုးသူစော်ဘွားများကို မြန်မာမင်းများ၏ သဘောတူညီချက်အရသာလျှင် ခန့်ထားအုပ်ချုပ်စေရသည်။ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁ဝရ၆ ခုနှစ် စော်ဘွားကြီး စဝ်ဥက္ကာဇေယျလက်ထက်တွင် အုန်းပေါင်နယ်တစ်ဝှမ်း၌ မိုးခေါင်သဖြင့်ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်း၊ အနာရောဂါကျရောက်၍ လူအသေအပျောက်များခြင်းတို့ကြောင့် စော်ဘွားကြီးသည် အုန်းပေါင်မြို့ကို စွန့်ခွာပြီးလျှင် ယင်း၏အရှေ့ယွန်းယွန်း၌ စံမြန်းရသည်။ ထိုမြို့သစ်ကို သီပေါ ဟုခေါ်တွင်ခဲ့လေ၍ နောင်ဆက်ခံစိုးစံသောစော်ဘွားတို့သည် အုန်းပေါင်သီပေါစော်ဘွားဟူသော ဘွဲ့ကိုခံယူခဲ့ကြရာမှ နောင်အခါ သီပေါစော်ဘွားဟူသော ဘွဲ့အမည်သည် ပို၍တွင်ကျယ်လာလေသည်။
ကုန်းဘောင်ခေတ်
သီပေါစော်ဘွားစဝ်ခွန်ပေါ်၏ လက်ထက်တွင် မိုးဗြဲသို့တိမ်းရှောင်နေသော ဦးရီးတော်စဝ်ကြာထွန်းသည် ပုဂံမင်းအား မင်းတုန်းမင်းသားက ခြားနားပုန်ကန်သည့် အရေးတော်တွင် မင်းတုန်းမင်းသား၏ဘက်မှ ဝင်ရောက်၍ စစ်ကူ ပေးခဲ့သည်။ ထိုကြောင့်မင်းတုန်းမင်းသား အထွတ်အထိပ်သို့ရောက်၍ သီပေါစော်ဘွားစဝ်ခွန်ပေါ်လည်း ကံကုန်သည့် အခါ စဝ်ကြာထွန်းကို သီပေါစော်ဘွားအဖြစ် ခန့်ထားခဲ့လေသည်။
မင်းတုန်းမင်း၏သားတော် မြင်ကွန်းနှင့် မြင်းခုံတိုင်တို့၏အရေးတော်ပေါ်သည့်အခါတွင်လည်း စဝ်ကြာထွန်း ကိုယ်တိုင်မိမိ၏တပ်များကိုကွပ်ကဲ၍ မင်းတရားကြီးဘက်မှ သွားရောက်ကူညီခဲ့လေသည်။ သီပေါမင်းလက်ထက်တွင်မူ စဝ်ကြာထွန်း၏ရိုက်ရာကို ဆက်ခံသောသားတော်စဝ်ကြာခိန်းအား ဘုရင်အမျက်တော် ရှိသဖြင့် စဝ်ကြာခိန်းသည်ရန်ကုန်သို့တိမ်းရှောင်ကာ ဗြိတိသျှအစိုးရထံခိုလှုံနေရသည်။ ထိုအတွင်းနောက်ပါ နှစ်ဦးကိုသတ်မှုဖြင့်အရေးယူခံရကာ နောက်ဆုံးတွင် ကရင်ပြည်နယ် (ယခု ကယားပြည်နယ်)၌ သွားရောက်ခိုလှုံ ခဲ့ရလေသည်။
အင်္ဂလိပ်များမန္တလေးသို့ဝင်သည့်အခါ စဝ်ကြာခိန်းသည် သီပေါသို့ပြန်၍မိမိနယ်ကိုသိမ်းပိုက်သည်။ ခရစ် ၁၈၈ရခုနှစ်တွင် ရှမ်းစော်ဘွားများအနက် အင်္ဂလိပ်အစိုးရလက်အောက်သို့ ပထမဆုံးဝင်ရောက်ခဲ့သဖြင့် စဝ်ကြာခိန်းက သုံးဆယ်၊ မိုင်းတုံ၊ မိုင်းလုံနယ်များကိုပါ သီပေါနယ်အတွင်းသို့ ထည်းသွင်းခဲ့သည်ကို အင်္ဂလိပ်အစိုးရကလည်း သဘောတူခဲ့လေသည်။
ထိုနယ်ငယ်များကို သီပေါစော်ဘွားသည် မြန်မာပြည်မက မြို့ပိုင်အဆင့်အတန်းရှိသော အရာရှိများဖြင့် အုပ်ချုပ်စေသည်။ သီပေါနယ်ကို စော်ဘွားကြီးသည်အမတ်ချုပ်၊ အခွန်ဝန်၊ တရားသူကြီးသုံးဦးတို့၏ ဤကူအညီဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ သီပေါနယ်တစ်ခုလုံးကို တိုက်နယ် ၆၇ ခုခွဲ၍ တိုက်နယ်တစ်ခုလျှင် သူကြီးအဆင့်အတန်းရှိသော ထမုံတစ်ယောက်စီ အုပ်ချုပ်စေသည်။ ထိုစော်ဘွားကြီးအား ဆက်ခံသောသားတော်စဝ်ခဲ၏ လက်ထက်တွင်လည်းကောင်း၊ စဝ်ခဲ၏သားတော်စဝ်အုံကြာလက်ထက်တွင်လည်းကောင်း ထိုစံနစ်အတိုင်းပင်အုပ်ချုပ်ခဲ့လေသည်။
ရှမ်းပြည်နယ်စော်ဘွားများအာဏာစွန့်လွှတ်ချိန် (၁၉၅၉ ခုနှစ်)တွင် သီပေါနယ်၏ နောက်ဆုံး စော်ဘွားမှာ စဝ်ကြာဆိုင်ဖြစ်သည်။ စဝ်ကြာဆိုင်သည် ၁၉၄၄ ခုနှစ်တွင် မိုင်းလုံမြို့စားအဖြစ်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်ဖြစ်၍ သီပေါစော်ဘွားကြီးလွန်သောအခါ ၁၉၄ရ ခုနှစ်တွင်သီပေါ နယ်လူထု၏ တင်မြှောက်ချက်အရ သီပေါစော်ဘွားအဖြစ် အုပ်ချုပ်ခဲ့လေသည်။
စော်ဘွားများ အာဏာစွန့်လွှတ်ပြီးနောက်တွင် ရှမ်းပြည်နယ်၌ အုပ်ချုပ်ရေးလွယ်ကူစေရန် နယ်မြေများပြန်လည်ပိုင်းခြားသတ်မှတ်သောအခါ သီပေါနယ်သည် ကျောက်မဲခရိုင်တွင်ပါဝင်၍ မြို့ပိုင်အုပ်ချုပ်သော နယ်တစ်နယ်ဖြစ်လာလေသည်။ တရားစီရင်ရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေးဥပဒေများကို ပြည်မတွင်ကျင့်သုံးသော ဥပဒေများအတိုင်း လိုက်နာ ဆောင်ရွက်ရန် စီစဉ်လျက်ရှိလေသည်။
အုပ်ချုပ်ခဲ့သော မင်းများ
သီပေါနယ်ကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သော စော်ဘွားများ၏ အမည်မှာ -
ပထဝီဝင်ဆိုင်ရာ
သီပေါနယ်တွင် သီပေါနယ်မှ၊ သုံးဆယ်၊ မိုင်းလုံနှင့် မိုင်းတုံဟူသော နယ်ငယ်လေးခုပါဝင်သည်။ သီပေါနယ်သည် ဂုတ်ထိပ်ချောက်ကြီးမှသည် သံလွင်မြစ်ကမ်းပေါ်ရှိ ကွမ်းလုံကူးတို့ဆိပ်တိုင်အောင် အရှေ့မှအနောက်ဘက်သို့တန်းလျက် ဖြစ်ပေါ်နေသော မြေလွှာပြတ်လွှဲကြောင်းတွင် တည်ရှိသဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်းဖြစ်နေသည်။ ထိုကြောင့်သီပေါနယ်၏ မြေမျက်နှာပြင် တစ်ခုလုံးသည် ပျံ့ပျံ့ပျူးပျူးမရှိဘဲ တောင်စွယ် တောင်နှာမောင်းများလည်း များပြားလှပေသည်။ မြေနိမ့် မြေပြန့်ဟူ၍ သီပေါမြို့ပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်ခေါင်းနှင့် နောင်ပိန်အနီးအနားရှိ မြစ်ဝှမ်းချောင်းဝှမ်းတို့၌သာ တွေ့ရလေသည်။
ဒုဋ္ဌဝတီဟူ၍လည်းကောင်း၊မြစ်ငယ်ဟူ၍လည်းကောင်းခေါ်ဆိုကြသော နမ္မတူမြစ်သည်သီပေါနယ်အတွင်း ဖြတ်သန်း စီးဆင်းသွားရာ တောင်ဘက်နယ်နိမိတ်တွင် ပေ ၂ဝဝဝ ခန့် နက်သောကမ်းပါးစောက်ကြီးများကိုဖြစ်ပေါ်စေသည်။ နမ္မတူမြစ်သည် နေရာများစွာ၌ ရေစီးလျင်မြန်၍ မြစ်အတွင်း၌ ကျောက်ဆောင်ကျောက်တန်းများရှိသဖြင့် အချို့ နေရာများတွင်သာ လှေများဖြင့်သွားလာနိုင်လေသည်။ သို့သော် သီပေါမြို့အထက်နားမှ သစ်များမျှောချရန်မူအသုံးဝင်လေသည်။ သီပေါနယ်၏ မြောက်ဘက်ပိုင်းသည် တောင်ကုန်း ထူထပ်၍ ပေ ၆ဝဝဝ ကျော်မြင့်သော နေရာများစွာရှိသည်။ မိုင်းလုံနယ်အတွင်းရှိ လွယ်ပန်တောင်ထွတ်သည် ပေ ၆၈၄၈ မြင့်၍၊ လွယ်ဆည်တောင်ထွတ်သည် ပေ ၆၂ရဝ မြင့် လေသည်။
ရာသီဥတု
သီပေါနယ်၏ မြေမျက်နှာပြင်သည်ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း မြေလွှာပြတ်လွှဲကြောင်းတွင် တည်ရှိ၍ ချိုင့်ဝှမ်းကဲ့သို့ရှိနေသဖြင့် သံလွင်မြစ်ဝှမ်းမှလွဲလျှင် ရှမ်းပြည်နယ်တွင် အပူအိုက်ဆုံးဒေသဖြစ်သည်။ ဧပြီလ အပူဆုံးအချိန်၌ ပျမ်းမျှ အပူချိန်ဖာရင်ဟိုက် ၉၆ ဒီဂရီအထိ တက်၍ ညဉ့်ဖက်တွင် ၆၅ ဒီဂရီအထိ ကျဆင်းတတ်ပြန်သည်။ ဆောင်းရာသီအခါ နေထွက်ပြီးနာရီအနည်းငယ်ကြာသည့်တိုင်အောင် မြူများဆိုင်းနေတတ်သည်။ သီပေါနယ်၏ မိုးရေချိန်ကိုအတိအကျ မသိရသော်လည်း မိုးရေချိန်လက်မ ၆ဝ ကျော်ရရှိသော လားရှိုးမြို့ထက် သီပေါမြို့က မိုးနည်းပါးသည်။ နွေရာသီ၌ အပူအအေးအလွန်ကွာခြားခြင်း၊ ဆောင်းရာသီ၍ မြူဆိုင်းတတ်ခြင်းကြောင့် သီပေါနယ်၏ ရာသီဥတုသည် ကျန်းမာရေးနှင့်မညီညွတ်ကြချေ။
စီးပွားရေး
သီပေါနယ်တွင် အဓိကစိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်သော ကောက်ပဲသီးနှံမှာ ဆန်စပါးဖြစ်သည်။ ကုန်းမြင့်တောင်စောင်း များတွင်တောင်ယာစံနစ်ဖြင့် စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြ၍ မြစ်ဝှမ်း မြေနိမ့်မြေပြန့်များတွင် ကန်သင်းဖို့၍စိုက်ပျိုးကြသည်။ သီပေါနယ်၌ အခြားစိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသော ကောက်ပဲသီးနှံတို့မှာ နှမ်း၊ ဝါဂွမ်း၊ ချင်း၊ ကြက်သွန်၊ ပဲ အမျိုးမျိုးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဖြစ်လေသည်။
ဆေးပေါ့လိပ်လုပ်ငန်းတွင် အသုံးပြုရသော သနပ်ဖက် ရရှိသည့် သနပ်ခြံများကို သီပေါအနောက်ခရိုင်၏တောင်ဘက်နယ်စပ်များ၌တွေ့ရှိရ၍ အရှေ့ခရိုင်အတွင်း၌လည်း အနည်းအကျဉ်းရှိလေသည်။ သို့သော်သုံးဆယ်နယ်မှထွက်သော သနပ်ဖက်များကပို၍ အမျိုးအစားကောင်းလေသည်။ သီပေါမြို့၏အနောက်ဘက် ကိုးတောင်နှင့် မိုင်းလုံနယ်တောင်ကုန်းထူထပ်သောဒေသများတွင် ပလောင်လူမျိုးများသည် လက်ဖက်ပင်များကိုစိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြ၍ သီပေါနယ်တွင် လက်ဖက်လုပ်ငန်းသည် အတော်အသင့် ဖွံ့ဖြိုးလေသည်။
သဘာဝသယံဇာတ
သီပေါနယ်အတွင်း ကျွန်းတောဧရိယာ ၁၈၁ စတုရန်းမိုင်ရှိခဲ့ရာ ကိုင်းကြီးသစ်တောကြိုးဝိုင်းသည် အကြီးဆုံးဖြစ်၍ ၁၂၁ စတုရန်းမိုင်ရှိသည်။ နမ္မတူကြိုးဝိုင်းသည် စတုရန်းမိုင် ၅ဝ ခန့်သာရှိသည်။ ဘုံဘေဘားမားထရိတ် ဒင်ကုမ္ပဏီသည် ထိုသစ်တောကြီးများမှ သစ်ထုတ်ရေးကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ရာ အရွယ်သင့်ကျွန်းပင်များ အတော်နည်းပါးသွားခဲ့လေသည်။
မိုင်းတုံနယ်တွင် ထင်းရှူးတောကြီးများရှိ၍ ကိုးတောင်နှင့် မိုင်းလုံတောင်ကုန်းများတွင်လည်း ထင်းရှူးတော အနည်းငယ်တွေ့ရသည်။ သစ်ချ၊ ဝေသိန္ဒီနှင့်အင်ကြင်းပင်များလည်း ပေါက်ရောက်၍ သစ်စေးပင်များကို မိုင်းလုံတောင် ပိုင်း၌ များသောအားဖြင့်တွေ့ရလေသည်။
ရွာဘိုရွာ၊ စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်
ရွာဘိုရွာ (Ywarbo)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်၊ ဒေါင့်ကြီးကွေ့ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၆၈၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဒေါင့်ကြီးကွေ့ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၃၃၃ ဦး၊ မ ၁၄၉၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၈၂၄ ဦးနေထိုင်သည်။
သီပေါနယ်
သဘာဝသယံဇာတ
သီပေါနယ်၏ တွင်းထွက်သတ္တုများအနက် ကျောက်မီးသွေးကို သီပေါအရှေ့ခရိုင်နှင့်သီပေါမြို့၏ တောင်ဘက်ရှိ အရပ်ဒေသများတွင်လည်းကောင်း၊ သုံးဆယ်နယ်အတွင်း၌လည်းကောင်း၊ မိုင်းလုံမြို့ အနီးတွင်လည်းကောင်း တွေ့ရှိရ၍ အတော်အသင့် အသုံးပြုနိုင်သောအမျိုးအစားဖြစ်သည်။ ကြွပ်ခေါ် သတ္တု တစ်မျိုးကို မိုင်းလုံမြို့၏ မြောက်ဘက်၌တူးဖော်ရရှိသည်။ ဘော်ကြိုရွာအနီးတွင် ဆားတွင်းများရှိရာ ထိုဆားတွင်းများကို လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း ၅ဝဝ ကျော် ၆ဝဝ နီးပါးခန့်မှစ၍ လုပ်ကိုင်ခဲ့သောလည်း ထွက်တုန်းထွက်ဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘော်ကြိုဆားသည် အခါးအရသာပါသဖြင့် အခြားဆားများရနိုင်သောအရပ်ဒေသများတွင် ဘော်ကြိုဆား သည်အရောင်းမသွက်ပေ။
ရွာဘိုရွာ၊ စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သီပေါနယ်
သဘာဝသယံဇာတ
သီပေါနယ်၏ အခြားလုပ်ငန်းများမှာ အိမ်တွင်းမှု လုပ်ငန်းအနေဖြင့်လုပ်ကိုင်ကြသော ဖျင်ဖြူ ဖျင်နီယက်လုပ်ခြင်း၊ မိုင်းကိုင်စက္ကူပြုလုပ်ခြင်း၊ တောင်းများ၊ ခြင်းများ ရက်လုပ်ခြင်းစသည်တို့ဖြစ်ကြလေသည်။ ကူးသန်းသွားလာရေးနှင့်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတွင် မီးရထားလမ်းများနှင့်မော်တော်ကားလမ်းများကိုအသုံးပြုကြသည်။ မန္တလေး-လားရှိုး ရထားလမ်းသည် သီပေါနယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မန္တလေးမှသီပေါအထိ မီးရထားလမ်းအားဖြင့် မိုင် ၁၃ဝ ကွာဝေးသည်။ မန္တလေး-လားရှိုး မော်တော်ကားလမ်းသည်လည်း သီပေါမြို့ကိုဖြတ်သန်း သွားရာ မန္တလေးမှသီပေါအထိ မော်တော်ကားလမ်းအားဖြင့် ၁၂၉ မိုင် ဝေးကွာလေသည်။ ဆိုခဲ့သောမီးရထားလမ်းနှင့် မော်တော်ကားလမ်းတို့ဖြင့် သီပေါနယ်သည်ပြည်မနှင့်ဆက်သွယ်ရလေသည်။ ထိုပြင်ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်းနှင့်တောင်ပိုင်းကို ဆက်သွယ်ထားသော မော်တော်ကားလမ်းမှာ သီပေါ-လွိုင်လင် မော်တော်ကားလမ်း ၁၅ရ မိုင်နှင့်၊ သီပေါ-ကျေးသီးမန်စံ၊ ကျိုင်းတုံ-ယိုးဒယား နယ်စပ်မော်တော်ကားလမ်း ၃၈၂ မိုင်တို့ဖြစ်သည်။ သီပေါ- နမ္မတူ၄၂ မိုင်လမ်းခွဲလည်းရှိသေးသည်။
ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်များ
သီပေါနယ်တွင်ရှိသော ဘော်ကြိုဘုရားပွဲသည် ရှမ်းပြည်နယ် တစ်ခုလုံးတွင်သာမက မြန်မာပြည်မဘက်၌ ပါကျော်ကြားခဲ့သည်။ နှစ်စဉ်တပေါင်းလ၌ ကျင်းပသော ထိုဘုရားပွဲတော်၌ ယခင်ကလောင်းကစားပွဲများ အလွန်ကြီးကျယ်သည်ကိုအကြောင်းပြု၍ ကျော်ကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။
သန်းဌေး
ဦးသန်းဌေး သည် ပြည်ထောင်စုကြံ့ခိုင်ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးပါတီ၏ ဥက္ကဋ္ဌ​ဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ဦးသိန်းစိန်အစိုးရလက်ထက်၌ ရထားပို့ဆောင်ရေး ဝန်ကြီးဌာန၊ စွမ်းအင်ဝန်ကြီးဌာနတို့တွင် ပြည်​ထောင်စုဝန်ကြီးတာဝန် ထမ်း​ဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် စွမ်းအင်ဝန်ကြီးဌာနတွင်လည်း ဒုတိယဝန်ကြီးအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ တပ်မတော်မှ ဗိုလ်မှူးချုပ်အဆင့်ဖြင့် အနားယူခဲ့သည်။
၂၀၁၅အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်သော်လည်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ ၂၀၁၆ခုနှစ်မှ ၂၀၂၁ခုနှစ်အထိ ဒုတိယအကြိမ်ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော်သက်တမ်းကာလတွင် အဓိကအတိုက်အခံပါတီတစ်ခု၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ၂၀၂၀ အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲတွင် ဇေယျာသီရိမဲဆန္ဒနယ်မှ ပြည်သူ့လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်လောင်းအဖြစ် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပြီး အငြင်းပွားဖွယ်ကိစ္စများဖြင့် အနိုင်ရခဲ့သည်။
နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုများ
အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ ၂၀၂၀ မတိုင်ခင်နှင့် ပြီးဆုံးပြီးသည့် အချိန်တွင်ပြုလုပ်သော  တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်မင်းအောင်လှိုင်နှင့် နိုင်ငံရေးပါတီများတွေ့ဆုံပွဲများသို့  ဦးသန်းဌေးသည်  အခြားသောနိုင်ငံရေးပါတီများနှင့်အတူ တက်ရောက်သည်။  ယင်းအပြင် ၂၀၂၀ ရွေးကောက်ပွဲရလဒ်ကို တရားမျှတမှုမရှိဟု ဝေဖန်သည်။ အခြားပါတီများနှင့်အတူ ကန့်ကွက်ကြောင်းစာထုတ်သည်။
၂၀၂၁ မြန်မာနိုင်ငံစစ်အာဏာသိမ်းခံရခြင်း နောက်ပိုင်းကာလများတွင် ဦးသန်းဌေးသည်  ပြည်ထောင်စုကြံ့ခိုင်ရေးနှင့်ဖွံ့ဖြိုးရေးပါတီတွင်း မကျေနပ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း  ခါးနာရောဂါကြောင့်  ခွဲစိတ်ကုသမှုကို ခံယူရ၍ ပါတီဥက္ကဋ္ဌတာဝန်ကို ဦးခင်ရီထံ လွှဲပေးသည်။
၂၀၂၂ အောက်တိုဘာ ၄ရက်တွင် ပြုလုပ်သည့်   ပြည်ထောင်စုကြံ့ခိုင်ရေးနှင့်ဖွံ့ဖြိုးရေးပါတီ၏ တတိယအကြိမ်ညီလာခံတွင် ပါတီ ဥက္ကဋ္ဌတာဝန်မှ တရားဝင် နုတ်ထွက်သွားသည်။
ကျောင်းကုန်းရွာ၊ လှည်းငုတ်ချောင်း
ကျောင်းကုန်း
ရွှေပေးရွာ၊ စော်ကဲ
ရွှေပေးရွာ၊ စော်ကဲ
လယ်ကြီးကွင်းရွာ၊ လယ်ကြီးကွင်း
လယ်ကြီးကွင်းရွာ၊ လယ်ကြီးကွင်း
ဂြင်းဒွေရွာ၊ ဂြင်းဒွေ
ဂြင်းဒွေရွာ၊ ဂြင်းဒွေ
ဝမော်ရွာ၊ ထားဝယ်မြို့နယ်
ဝမော်ရွာ(Wamaw)သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ထားဝယ်ခရိုင်၊ ထားဝယ်မြို့နယ်၊ ကျောက်ရပ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ 177,078 ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထားဝယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အဂတိသုတ်
သတ္တမသုတ်၊ အဋ္ဌမသုတ်၊ နဝမသုတ်။
ပထမသုတ်၌ -အဂတိတရားလေးပါး (မပြုလုပ်သင့်သည်ကို ပြုလုပ်ခြင်း၊ ပြုလုပ်သင့်သည်ကို မပြုလုပ်ခြင်း)ကြောင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏အခြွေအရံ၊ ကျော်စောထင်ရှား မှုများ လဆုတ်ပက္ခလကဲ့သို့ လျောကျဆုတ်ယုတ်ပုံကို ဟောကြားတော်မူသည်။
ဒုတိယသုတ်၌ -ယင်းတရားလေးပါးသို့ မလိုက် (မပြုလုပ်သင့်သည်ကို မပြုလုပ်ခြင်း၊ ပြုလုပ်သင့်သည်ကိုသာ ပြုလုပ်)ခြင်းကြောင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ အခြွေအရံ ကျော်စော ထင်ရှားမှုများ လဆန်းပက္ခလကဲ့သို့ တနေ့တစ်ခြား တိုးပွားလာပုံကို ဟောကြားတော်မူပါသည်။
ငလုံးစု (အထက်)ရွာ
ငလုံးစု (အထက်)ရွာ
ဘန်းနဒ္ဒစ် ကမ့်ဘာဘတ်ချ်၏ အနုပညာသရုပ်ဆောင်မှုများ စာရင်း
thumb| ၂၀၁၄ ခုနှစ် [[:en:San Diego Comic-Con|စန်ဒီယေဂို ကောမစ်-ကွန်း၌တွေ့ရသော ကမ့်ဘာဘတ်ချ်]] အမျိုးသားသရုပ်ဆောင် ဘန်းနဒ္ဒစ် ကမ့်ဘာဘတ်ချ်သည် ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားများ၊ ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲများ၊ ပြဇာတ်များ၊ ရေဒီယိုအသံလွှင့် အစီအစဉ်များအတွက် အသံသွင်းယူမှုများ၊ ဇာတ်ကား နောက်ခံစကားပြောများနှင့် ဗီဒီယိုဂိမ်းများ စသည့် များစွာသော ဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှုများ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ပထမဦးဆုံးသော ဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှုမှာ ရီဂျန့်စ် ဥယျာဉ် လေဟာပြင် ပြဇာတ်ရုံ၌ပြုလုပ်ခဲ့သော နယူးရှိတ်စပီးယားကုမ္ပဏီ၏ ဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှုတွင် ရာသီနှစ်ခုစာ ပါဝင်တင်ဆက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ရစ်ချက်အဲရ် ၏ ဟဒ္ဒါ ဂက်ဘလာ ပြန်လည်နိုးထမှု (၂၀၀၅)၌ ဂျော့ချ်တက်စမန်း ဇာတ်ကောင်နေရာမှ သရုပ်ဖော်တင်ဆက်ခဲ့ပြီး ၎င်းနောက်တွင် တော်ဝင်အမျိုးသားပြဇာတ်ရုံ၌ ပြုလုပ်သော ထုတ်လုပ်ရေးများဖြစ်သည့် ကပွဲ အလွန် (၂၀၁၀) ပြဇာတ်နှင့် ဖရန့်ကင်စတိုင်း (၂၀၁၁) ပြဇာတ်တို့တွင်လည်း သရုပ်ဆောင်တင်ဆက်ခဲ့သည်။ ၂၀၁၅ ခုနှစ်တွင် သူသည် ဘာဘီကန် ကဇာတ်ရုံ၌ ဝီလီယံ ရှိတ်စပီးယား၏ ပြဇာတ် ဟမ်လတ်အား သရုပ်ဆောင် ဖျော်ဖြေတင်ဆက်ခဲ့သေးသည်။
သူ၏ ရုပ်မြင်သံကြားဖန်သားပြင်ထက်မှ ဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှုဆိုင်ရာ အလုပ်များတွင် ဟော့ကင်း (၂၀၀၄) ရုပ်/သံ ဇာတ်လမ်း၌ စတီဖင်ဟော့ကင်းအဖြစ် သရုပ်မဆောင်မီအချိန်က သူပါဝင်ခဲ့သည့် ရုပ်/သံ ဇာတ်လမ်းတွဲများဖြစ်သော - ရင်ခုန်သံ (၂၀၀၀)၊ အသံတိတ် သက်သေ (၂၀၀၂) နှင့် ၄၀ ကျော် (၂၀၀၃) စသည်တို့မှာလည်း အပါအဝင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ၂၀၁၀ ကတည်းက မှုခင်းဒရာမာဇာတ်လမ်းတွဲ ရှားလော့ခ် (၂၀၁၀) တွင် ရှားလော့ခ်ဟုမ်းဇာတ်ကောင်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ တွမ်စတော့ပတ်မှ ဇာတ်ညွှန်းပြင်ဆင်ရေးသား၍ ဇာတ်ကားအဖြစ် လိုက်လျောညီထွေပေးခဲ့သော စစ်ရေးပြ၏ အဆုံးသတ် (၂၀၁၂) ရုပ်/သံ ဇာတ်လမ်းတွဲ၌လည်း သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ပထမဆုံး ရုပ်ရှင်ပိတ်ကားထက်မှ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ Topsy-Turvy (၁၉၉၉) ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားဖြစ်လေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ဘုရင်တစ်ပါးကို သတ်ရန် (၂၀၀၃) ရုပ်ရှင်တွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး၊ Atonement (၂၀၀၇) နှင့် Tinker Tailor Soldier Spy (၂၀၁၁) ရုပ်ရှင်တို့၌လည်း ဆက်လက်ပါဝင်ခဲ့သည်။ သူသည် Star Trek Into Darkness (၂၀၁၃) ရုပ်ရှင်တွင် Khan Noonien Singh အဖြစ်လည်းကောင်း၊ 12 Years a Slave (၂၀၁၃) ရုပ်ရှင်တွင် William Prince Ford အဖြစ်လည်းကောင်း၊ The Fifth Estate (၂၀၁၃) ရုပ်ရှင်တွင် ဂျူလီယန် အက်စ်ဆန်း အဖြစ်လည်းကောင်း၊ The Imitation Game (၂၀၁၃) ရုပ်ရှင်တွင် အလန် ကျူးရင်း အဖြစ်လည်းကောင်း စသည်ဖြင့် ရုပ်ရှင်ကားကြီးများ၌ ဇာတ်ကောင်နေရာအသီးသီးမှ သရုပ်ဆောင်ခဲ့လေသည်။ အသံ နှင့် လှုပ်ရှား ပုံရိပ်ဖမ်းယူမှုမှတဆင့် သူသည် ဟော့ဘစ် ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွဲတွင် စမဂ်(နဂါး) နှင့် ဆော်ရွန် ဇာတ်ကောင်နှစ်ခု၌ သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် မာဗယ်လ် ရုပ်ရှင်လောကတွင် Doctor Strange (၂၀၁၆) ရုပ်ရှင်မှစတင်၍ ဒေါက်တာ စတက်ဖန် စထရိန့်ချ်ဇာတ်ကောင်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ Thor: Ragnarok (၂၀၁၇)၊ Avengers: Infinity War (၂၀၁၈) နှင့် Avengers: Endgame (၂၀၁၉) စသည့် ရုပ်ရှင်ကားများတွင်လည်း ထပ်မံ၍ သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် Spider-Man: No Way Home (၂၀၂၁) နှင့် ရူးသွပ်မှု၏ အနန္တစကြဝဠာမျိုးစုံအတွင်းဝယ် ဒေါက်တာ စထရိန့်ချ်  (၂၀၂၂) ရုပ်ရှင်ကားများတွင်လည်း သူ သရုပ်ဆောင်သည့် ဇာတ်ကောင်၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ ထပ်မံ၍ ပါဝင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ပြဇာတ်
alt=Benedict Cumberbatch facing right with brown-reddish hair|thumb|ဧပြီ ၂၀၁၁ ၌ [[:en:Frankenstein (2011 play)|ဖရန့်ကင်စတိုင်း (ပြဇာတ်)အား အစမ်းလေ့ကျင့်နေစဉ်]]
ရေဒီယိုအသံလွှင့်
alt=Benedict Cumberbatch facing left with blonde hair wearing a suit and tie|thumb| စက်တင်ဘာ ၂၀၁၁ တွင် [[:en:Tinker Tailor Soldier Spy (film)|Tinker Tailor Soldier Spy ရုပ်ရှင်၏ လန်ဒန်မြို့ ပွဲဦးထွက်၌ တွေ့ရစဉ်]]
နောက်ခံစကားပြော
alt=Closeup of Benedict Cumberbatch in a white shirt and black tie facing the camera with brown hair|thumb| ၂၀၁၄ လန်ဒန် ညနေခင်း စံပြ ဇာတ်ရုံ ဆုပေးပွဲ၌တွေ့ရစဉ်
ပြင်ပလင့်များ
ကဏ္ဍ:အမျိုးသားသရုပ်ဆောင်များ၏ ရုပ်ရှင်သမိုင်းကြောင်းမှတ်တမ်းများ
လေးတိုင်စင်ရွာ၊ ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်
လေးတိုင်စင်ရွာ (Laytaingsin)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ညောင်ဦးခရိုင်၊ ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်၊ ကျောက်ချောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၁၈၈၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကျောက်ချောကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၄၄ ဦး၊ မ ၁၁၀၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၉၄၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ထိန်ကန်ရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
ထိန်ကန်ရွာ (Hteinkan)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ ရေထွက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၇၆၂ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝက်လက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခဂမိဂဟရဘူတာ
ခဂမိဂဟရဘူတာ  (各務ヶ原駅 ခဂမိဂဟရ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဂိဖုခရိုင်၊ ခဂမိဂဟရမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဆွမ္မရာရွာ၊ လေရှီးမြို့နယ်
ဆွမ္မရာရွာ (Summarar(Sumparar))သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ လေရှီးမြို့နယ်၊ ဆွမ္မရာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၇၅၃ ဖြစ်သည်။  ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လေရှီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘတ္တုဒ္ဒေသကသုတ်
ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ ... သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ငရဲသို့ကျရောက်မည့် ဘတ္တုဒ္ဒေသကရဟန်းနှင့် နတ်ပြည်သို့ရောက်မည့် ဘတ္တုဒ္ဒသကရဟန်း၏ အင်္ဂါလေးမျိုးစီတို့ကို ရဟန်းတို့အား ဘုရားရှင်ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
ပရိသတ်၏ အမှိုက်သရိုက်နှင့်တူသောပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ပရိသတ်ကို ကြည်လင်စေ တတ်သောပုဂ္ဂိုလ်တို့ကိုလည်း ဟောတော်မူပါသည်။
ဘယ်လ်ဂျီယမ်နိုင်ငံ
ဘယ်လ်ဂျီယံနိုင်ငံ ၏ တရားဝင်အမည်မှာ ဘယ်လ်ဂျီယံ ဘုရင့်နိုင်ငံဖြစ်သည်။ အနောက်ဥရောပရှိ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် တိုင်းပြည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဥရောပသမဂ္ဂ ကို စတင်ဖွဲ့စည်းတည်ထောင်ခဲ့ကြသောတိုင်းပြည်များထဲမှ တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သည်။ ဥရောပသမဂ္ဂ၊ နေတိုး နှင့် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းများစွာတို့အတွက် ဌာနချုပ်ရုံးများ တည်ရှိရာ တိုင်းပြည်လည်းဖြစ်သည်။ ဧရိယာစတုရန်းကီလိုမီတာပေါင်း ၃၀၅၂၈ ကျယ်ဝန်းပြီး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၀.၈သန်းခန့်ရှိသည်။ ဂျာမန်ယဉ်ကျေးမှုနှင့် လက်တင်ဥရောပ ယဉ်ကျေးမှုနှစ်ရပ်ကြားရှိနိုင်ငံဖြစ်သောကြောင့် ဘယ်လ်ဂျီယံသားတို့တွင် ဘာသာစကားမျိုးစုံ ပြောဆိုကြသည်။ အဓိကအားဖြင့် ဒတ်ခ်ျစကားပြော ဖလင်းမစ်ရှ်လူမျိုး နှင့် ပြင်သစ်စကားပြော ဝါလွန်း လူမျိုး တို့ဖြစ်ပြီး ဂျာမန်စကားပြောများလည်း အနည်းငယ်ရှိသေးသည်။ ဘယ်လ်ဂျီယံ၏ အကြီးဆုံးဒေသကြီးများမှာ ဒတ်ခ်ျစကားပြော ဖလင်းမစ်ရှ်လူမျိုးများနေထိုင်ရာ နိုင်ငံမြောက်ပိုင်းရှိ ဖလန်းဒါးစ်နယ် နှင့် ပြင်သစ်စကားပြော ဝါလွန်းလူမျိုးများနေထိုင်ရာ နိုင်ငံတောင်ပိုင်းရှိ ဝါလိုနီးယားနယ် တို့ဖြစ်ကြသည်။ မြို့တော်ဖြစ်သော ဘရပ်ဆဲလ်တွင် ပြင်သစ်စကားပြော ဖလင်းမစ်ရှ်လူမျိုးက အများစုဖြစ်သည်။ ဂျာမန်စကားပြော လူနည်းစုကမူ ဝါလိုနီးယားနယ်၏ အရှေ့ပိုင်းတွင် နေထိုင်ကြသည်။
ဘယ်လ်ဂျီယမ်ဟူသော ဝေါဟာရမှာ ဂယ်လီယာ ဘယ်လ်ဂျီကာ (Gallia Belgica) ဟူသော စကားလုံးမှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ရောမအင်ပါယာခေတ်က မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးကျသော ဘယ်လ်ဂျေးလူမျိုးများ နေထိုင်ရာ ဂေါလ်နယ် ဖြစ်သောကြောင့် ယင်းသို့ခေါ်ဆိုခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဘယ်လ်ဂျေးလူမျိုးဟူသည်မှာ ဆဲ့လ်ထ် လူမျိုးနှင့် ဂျာမန်အနွယ် လူမျိုးများ သွေးနှောရာမှ ပေါက်ပွားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သမိုင်းကြောင်းအရ ဘယ်လ်ဂျီယမ်၊ နယ်သာလန်နိုင်ငံနှင့် လူဇင်ဘတ်နိုင်ငံ(၃)နိုင်ငံကို Low Countries ဟုခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။ အလယ်ခေတ်အကုန်မှ ၁၇ရာစုနှစ်အတောအတွင်း ကုန်သွယ်ရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှု ဖွံ့ဖြိုးစည်ကားရာ ဒေသဖြစ်ခဲ့သည်။ ၁၆ရာစုနှစ်မှ ၁၈၃၀ ဘယ်လ်ဂျီယမ်တော်လှန်ရေး ကာလအထိ ယင်းဒေသတွင် ဥရာပမှ အင်အားကြီးနိုင်ငံတို့၏ စစ်မက်ဖြစ်ပွားရာ စစ်တလင်းပြင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာစစ်ကြီးနှစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက် ဘယ်လ်ဂျီယမ်သည် ကမ္ဘာ့အလယ်တွင် ဂုဏ်ပိုတက်လာခဲ့သည်။
လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက်တွင် စက်မှုတော်လှန်ရေးကို တက်ကြွစွာဆင်နွှဲခဲ့သည်။ ၂၀ရာစုခေတ်တွင် အာဖရိကတွင် ဘယ်လ်ဂျီယမ်ကိုလိုနီနယ်များ အများအပြားပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ၂၀ရာစုနောက်ပိုင်းတွင် ယဉ်ကျေးမှု မတူခြင်းနှင့် ဖလန်းဒါးစ်နယ်၏ စီးပွားရေး မညီမျှခြင်းတို့ကြောင့် Flemings(ဖလင်းမစ်ရှ်) နှင့် Francophones(ပြင်သစ်စကား​​ပြော) တို့ကြား လူမျိုးရေးပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားလာခဲ့သည်။  ယင်းပဋိပက္ခများမှာ ယခုချိန်ထိ ဆက်လက်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ယခင်က စည်းလုံးညီညွတ်ခဲ့သော ဘယ်လ်ဂျီယမ်ကို ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုအဖြစ် တည်ဆောက်ရန် အခက်အခဲများရှိနေစေသည်။
လွယ်ခေါရွာ၊ မြစ်ကြီးနားမြို့နယ်
လွယ်ခေါရွာ(Loihkaw)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ မြစ်ကြီးနားမြို့နယ်၊ လွယ်ခေါကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၇၀၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လွယ်ခေါကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၀၉၅ ဦး၊ မ ၁၈၈၄ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၉၇၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြစ်ကြီးနားမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရေတာပန်းချောင်း
ရေတာပန်းချောင်း
စော်ကဲရွာ၊ စော်ကဲ
စော်ကဲရွာ၊ စော်ကဲ
သူငယ်ရွာ၊ လမူးမော်
သူငယ်ရွာ၊ လမူးမော်
ဧဘရာဟင် ရိုင်စီ
ဆေရပ် ဧဘရာဟင် ရေဆို့ ဆာဒတိ ( ၊ ၁၉၆၀ ဒီဇင်ဘာ ၁၄ ဖွား) သည် ဧဘရာဟင် ရိုင်စီ ဟု လူသိများပြီး ဣရန်ရှေးရိုးစွဲနှင့်စာအုပ်ကြီးဝါဒီ နိုင်ငံရေးသမား ဖြစ်သည်။ (ဆေရပ်မှာ တမန်တော်မိုဟာမက်အနွယ်မှ ဆင်းသက်သူကို ဂုဏ်ပြုခေါ်ဝေါ်သောစကားဖြစ်သည်။ အမည်တွင် ပါသည်မဟုတ်။) မုဉ္ဇလင်ဂျူရီလူကြီးနှင့် သမ္မတရွေးကောက်ခံသူဖြစ်ပြီး ၂၀၂၁ ခု၊ အီရန်နိုင်ငံ သမ္မတရွေးကောက်ပွဲ၌ပါဝင်ကာ သမ္မတအဖြစ် အရွေးခံရသည်။
ဤစီသည် အီရန်၏ တရားရေးစနစ်တွင် နေရာစုံမှ တာဝန်ထမ်းဖူးသည်။ ၂၀၀၄-၂၀၁၄ ကာလ၌ လက်ထောက်တရားသူကြီးချုပ်၊ ၂၀၁၄-၁၆ တွင် ရှေ့နေချုပ်၊ ၂၀၁၉ မှသည် ရွေးကောက်ပွဲမဝင်မီအထိ တရားသူကြီးချုပ်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ခြင်းတည်း။ ၁၉၈၀-၉၀ ကာလများ၌ လက်ထောက်အစိုးရရှေ့နေ၊ အစိုးရရှေ့နေရာထူးများဖြင့် တီဟီရန်တွင် တာဝန်ကျစဉ်က ထောင်ချီသော နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားသူတို့ကို ပြစ်ဒဏ်ကျအောင် စွမ်းဆောင်သည်။ အစ္စတန်ကွတ်ရဇဗီအမည်ရှိ မုဉ္ဇလင်အလှူငွေစီမံရေးအဖွဲ့၏ ဥက္ကဋ္ဌနှင့် အုပ်ထိန်းသူအဖြစ် ၂၀၁၆ မှ ၂၀၁၉ မတိုင်မီအထိ တာဝန်ယူသည်။ ၂၀၀၆ ခုတွင် စအရွေးခံရပြီး ခိုရဆန် (တောင်ပိုင်း) ပြည်နယ်၏ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များအစည်းအဝေးမှ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်လာသည်။ အီမန်ရေဇာဗလီ မက်ရှဟတ်သောကြာနေ့ဆုတောင်းပွဲခေါင်းဆောင် မဟာအီမန်ရှင် အာမတ်အလ္လာမိုဟိုဒါ၏ မွေးစားသားလည်း ဖြစ်သည်။
၂၀၁၇ ခုတွင် အစ္စလာမ္မစ်တော်လှန်ရေးအင်အားစုများ၏လူထုမျက်နှာစာ အမည်ရှိ ရှေးရိုးစွဲပါတီမှနေ၍ သမ္မတအရွေးခံသည်။ သဘောထားပျော့ပျောင်းသော ဟာဆန်ရဟူနီကို ၅၇% - ၃၈.၃% ဖြင့် ရှုံးသည်။ ၁၉၈၈ ခု၌ ထောင်ဂဏန်းမျှရှိသော နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားများကို စီရင်ချက်ပေးသည့် ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ရေး လေးဦးကော်မတီ၌ ပါဝင်ခဲ့သည်။ သေမိန့်ချသည်က များသဖြင့် တောင်ပိုင်းမီဒီယာများနှင့် အစိုးရအတိုက်အခံတို့က သေမိန့်ကော်မတီဟု အမည်တပ်ကြသည်။ အမေရိကန်၏ နိုင်ငံရပ်ခြားစည်းစိမ်ထိန်းချုပ်ရေးရုံးမှ အမိန့်စာအမှတ် ၁၃၈၇၆ ဖြင့် ဤစီကို စီးပွားရေးပိတ်ဆို့မှု လုပ်ထားသည်။ နိုင်ငံတကာလူ့အခွင့်အရေးအဖွဲ့များနှင့် ကုလသမဂ္ဂအထူးကိုယ်စားလှယ်တို့က သူ့ကို လူ့အခွင့်အရေးချိုးဖေါက်သူအဖြစ် စွပ်စွဲကြသည်။ ဒုတိယအကြိမ်ဝင်ပြိုင်သည့် ၂၀၂၁ ရွေးကောက်ပွဲတွင် မဲ ၆၁.၉% ရကာ သမ္မတသက် စေ့ပြီဖြစ်သော ဟာဆန်ရဟူနီနေရာကို ဆက်ခံသည်။
ကဏ္ဍ:အီရန်နိုင်ငံ‌ရေးသမားများ
သန်းနွဲ့ (ဟာသသရုပ်ဆောင်)
လောကနိယာမအရ ယနေ့အသစ်သည် မနက်ဖြန်အဟောင်း၊ ယနေ့အဟောင်းသည် မနေ့ကအသစ်၊ ထာဝရ အသစ် ဆိုသည်မှာ မရှိနိုင်။ သို့ဖြစ်၍ သစ်ခြင်း၊ ဟောင်းခြင်းသည် အဓိကမဟုတ်။ ကောင်းခြင်းဖြစ်ဖို့သာ လိုသည်။ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း မေ့ပျောက်၍ မသွားနိုင်လောက်အောင် ရင်ထဲစွဲထင်နေသည့် အဟောင်း အဟောင်းတွေ ကြားက အကောင်းအကောင်းတွေကို ပြောပြချင်သည်။ ရယ်မောခြင်းနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုများသည် ပါလာစမြဲ။ စိတ်ညစ်၊ စိတ်ထွေနေလျှင် မရယ်နိုင်ပါ။ သာမန်အားဖြင့် ရယ်မောနေ လျှင် ပီတိဖြစ်နေသည်။ စိတ်ကြည်လင်နေသည်ဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။ ရယ်နေသည့်အခိုက် ရယ်စရာဖြစ်ပေါ်မှုအပေါ် အာရုံစူးစိုက်ဈာန်ဝင်နေ သည့်အတွက် သောက၊ ဗျာပါဒတို့ကို သတိမရ၊ စိတ်ဖိစီးမှု ကင်းဝေးနေ သည့်အတွက် ရယ်သောသူသည် အသက်ရှည်၏ ဟု ကျန်းမာရေး ရှုထောင့်က ဆိုသည်။
လူတစ်ယောက်ရယ်မောပျော်ရွှင်လာအောင် လုပ်ဖို့မလွယ်ပါ။ လွယ်မယောင်နှင့် ခက်၊ တိမ်မယောင်နှင့် နက်သည်။ ဟာသသည် ပညာ တစ်ရပ်။ စာပေ၊ ရုပ်ရှင်၊ ပြဇာတ်နှင့် သဘင်လောကတို့တွင် ပေါ်ထွက်ခဲ့ သော ဟာသပညာရှင်တို့၏ အရေအတွက်မှာ အခြားသော အနုပညာရှင် တို့၏ အရေအတွက်နှင့် နှိုင်းစာလျှင် ရာခိုင်နှုန်းအားဖြင့် နည်းလှသည်။ ဟာသသည် ခက်ခဲနက်နဲသော ပညာတစ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း အလေးပေးမခံရ။ ဟာသပညာကို သာမန်မျှသာ သဘောထားတတ်ကြ သည်။ ဟာသစာပေရှိသော်လည်း ဟာသစာပေ ထူးချွန်ဆုမရှိ၊ ဟာသ ရုပ်ရှင်ရှိသော်လည်း ဟာသအကယ်ဒမီ ထူးချွန်ဆုမရှိ၊ ထိုအချက်တွေက ဟာသပညာရပ်ပေါ် လေးလေးနက်နက် မရှိသေးကြောင်း သက်သေပြ နေသည်။ သဘင်ပညာရှင်များသည် သဘင်အကယ်ဒမီထူးချွန်ဆုကို မျှော်လင့်‌ နေကြကြောင်း စာစောင်အချို့တွင် ဖတ်လိုက်ရသည့်အတွက် ဟာသပညာရှင်များလည်း ဟာသအကယ်ဒမီထူးချွန်ဆုကို မျှော်လင့်နေ ကြမည်ဟုထင်ပါသည်။
ကလိထိုးလျှင်လည်း ရယ်ရသည်။ သို့သော် ဟာသမဟုတ်၊ အခံရခက်၍ ကြောင်း/ကျိုးဆက်စပ်ပြီး သဘာဝကျကျ၊ ဇာတ်ကွက်လှလှ ဖန်တီးပြနိုင်မှ ဟာသရသမြောက်ပေမည်။ ဟာသမြောက်အောင် ဇွတ်လုပ်ယူ၍မရ။ လက်ရာမြောက်လှသော တစ်ကွက်စာကာတွန်းများ သည် တစ်သက်စာ မေ့မရနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်နိုင်မှုရှိသလို မရယ်ဘဲအောင့်ထား၍ မရလောက်အောင် ဟာသဖြင့် ကလိနိုင်စွမ်းရှိသူ တစ်ဦး၏ သရုပ်ဆောင်မှုများသည် စာရေးသူ၏ မျက်စိထဲမှမထွက်။ မချိုမချဉ်လုပ်နေသည့် သူ့မျက်နှာပေးကို ပြန်မြင်မိတိုင်း ယနေ့တိုင် ရယ်ချင်နေသေးသည်။
ထိုသူမှာ ပြည်သူချစ်သော ဟာသဝိဇ္ဇာ၊ ပျော်တော်ဆက် သန်းနွဲ့။ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် ချာလီချက်ပလင် သည် ဟာသဖြင့် ကမ္ဘာ ကျော်ခဲ့သလို မြန်မာပြည်မှာလည်း သန်းနွဲ့ သည် ဟာသဖြင့် ထင်ပေါ်ခဲ့ ပါသည်။ သူ့ခေတ်သူ့ကာလက ကလေးရော၊ လူကြီးပါမကျန်၊ သူပါဝင် သော ဇာတ်ကားတိုင်း နှစ်သက်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် သူချစ်သော အနုပညာဖြင့် ရိုးသားစွာ အသက်မွေး ရင်း၊ ဘဝကိုတည်ငြိမ်စွာ တင့်တယ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ခဲ့သူ သူလိုလူ မရှိပါ။ သူ့မူ၊ သူ့ဟန်၊ သူ့သဏ္ဌာန်ကို တုရန်လည်းခက်လှသည်။ အကယ်ဒမီ မြတ်လေး၊ အကယ်ဒမီ ကောလိပ်ဂျင်နေဝင်း၊ အကယ်ဒမီ ဦးကျောက်လုံး၊ အကယ်ဒမီ ဦးသိန်းမောင်နှင့် ဒေါ်မြလေးတို့ကဲ့သို့ အစား ထိုးမရသော အနုပညာရှင်။
သန်းနွဲ့၏ သားအကြီးဆုံးဖြစ်သူ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် ရဲထွန်းနွဲ့ (အတာ)၏ ပြောပြချက်အရ သန်းနွဲ့သည် မိတ္ထီလာသား၊ အဖ ဦးထွန်း မောင် (မီးရထားဝန်ထမ်း)နှင့် အမိ ဒေါ်လွန်းတို့က ၁၄-၂-၁၉၂၁ ရက်၊ တနင်္လာနေ့တွင် ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး အမည်ရင်းမှာ မောင်လှမောင်၊ မွေးချင်း ၅ ယောက်ရှိသည့်အနက် တတိယမြောက်၊ မန္တလေးမြို့ B.T.N ဗုဒ္ဓ သာသနာ့နုဂ္ဂဟအသင်းမှ ကြီးမှူးသည့် ဟိုက်စကူး (အထက်တန်းကျောင်း) မှ မက်ထရစ် (၁၀) တန်းအောင်မြင်ခဲ့ပြီး မီးရထားဌာန၊ ကြေးနန်း ဆက်သွယ်ရေးဝန်ထမ်းအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ရုပ်ရှင် လူကြမ်းနှင့် ဟာသသရုပ်ဆောင် သာဂေါင်ကြီး(ဦးလှမောင်)နှင့် ဆက်နွှယ် ပြီး ဝန်ထမ်းဘဝမှ နုတ်ထွက်ကာ ရန်ကုန် ရုပ်ရှင်လောကသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ သည်။
၁၉၄၆ ခုနှစ် အသံတိတ်ခေတ် အေဝမ်းဖလင်မှ ဒါရိုက်တာ ဦးဘရှင် ရိုက်ကူးခဲ့သော ခေတ်သစ်ဖာတစ်လုံး ခေါင်းကျား ဇာတ်ကား တွင် ဇာတ်ပို့၊ ဇာတ်ရံအဖြစ် ပွဲဦးထွက်သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဇာတ်ပို့ ဇာတ်ရံ၊ လူရွှင်တော်၊ ဟာသမင်းသား၊ ဒါရိုက်တာ၊ ထုတ်လုပ်သူစသည်ဖြင့် ရိုက်ကူးခဲ့သော ဇာတ်ကားပေါင်း ၁၄၃ ကားရှိခဲ့ပြီး အများပိုင်အဖြစ် စံပြ ရုပ်ရှင်၊ ပုဂ္ဂလိက တစ်ဦးတည်းပိုင်အဖြစ် ရွှေနဲ့မြ ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီတို့ကို ထူထောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်မင်းသားအဖြစ် ရိုက်ကူးခဲ့သော ဇာတ်ကားများမှာ မာမရှိန်း(၁၉၅၀)၊ ကာတွန်းအောင်ရှိန်၏ နာမည်ကျော်ကာတွန်း ဇာတ်ဆောင် စံရှား-ဒိန်းဒေါင်၏ ဇာတ်လမ်းများကို ရုပ်ရှင်အဖြစ် အသက်သွင်းရိုက်ကူးထားသော မှားတဲ့အခါလည်း မှားပေမပေါ့ (၁၉၆၄)၊ အောင်ပင်လယ် (၁၉၆၅)၊ အံ့ဩကုန်နိုင်ဖွယ် (၁၉၆၆) နှင့် လကမ္ဘာသို့ (၁၉၆၈) ဇာတ်ကားများဖြစ်သည်။
ဒါရိုက်တာအဖြစ် ရိုက်ကူးခဲ့သော ဇာတ်ကားများမှာ လင်းဆွဲ (၁၉၅၀)၊ ချစ်ပြဿနာ (၁၉၆၇)၊ တိုင်းကျော် (၁၉၅၉)၊ အချစ်ရေ (၁၉၆၀)၊ စန်းပွင့်လာပြီ (၁၉၆၀)၊ ကျွန်တော်ဇာတ်လမ်း (၁၉၆၀)၊ ကဲမာမာပဲ (၁၉၆၁)၊ စိန်လားဟေ့မောင်တို့ (၁၉၆၁)၊ မိချစ်တဲ့မောင် (၁၉၆၂)၊ ဖြစ်ချင်တာလည်း မဖြစ်ရပါ (၁၉၆၂)နှင့် မောင်ချော့မြှူပါ့မယ် (၁၉၆၃) တို့ဖြစ်သည်။
ရွှေနှင့် မြ ရုပ်ရှင်မှ ထုတ်လုပ်ခဲ့သော ဇာတ်ကားများမှာ မိချစ်တဲ့မောင် (၁၉၆၂)၊ မောင်ချော့မြှူပါ့မယ် (၁၉၆၃)၊ မြီးကောက်ပေါက် (၁၉၆၅)၊ ဘာလိုလို (၁၉၆၅)၊ တမာချိုချို (၁၉၆၆)၊ မင်းနဲ့ငါ (၁၉၆၇)၊ လကမ္ဘာသို့ (၁၉၆၈)၊ လူပြက်ကလေးမောင်ရွှေရိုး (၁၉၆၉)၊ ခကွေးယပင့် စသတ်ချစ် (၁၉၆၉)၊ အားကစားနှင့်ပင်တိုင်စံ (၁၉၆၉)၊ ကိုကိုညီညီ (၁၉၇၆)တို့ ဖြစ်သည်။ သန်းနွဲ့ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သားဖြစ်သူ ဟာသ သရုပ်ဆောင် သန်းနွဲ့လေး ထုတ်လုပ်ခဲ့သည့် '''သန်းနွဲ့နှင့် သန်းနွဲ့ အနုပညာ'''(၁၉၇၅)၊ ဘဝကြင်ဖော်အဖြစ် ဒေါ်ခင်ရွှေ၊ ဒေါ်သန်းမြတို့နှင့် ဖူးစာဆုံခဲ့ပြီး (၁) သားကြီး ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်ရဲထွန်းနွဲ့ (ဩစတြေးလျ)၊ (၂) သမီးမြင့်မြင့်နွဲ့ (ဂျပန်)၊ (၃) ဟာသသရုပ်ဆောင်သန်းနွဲ့လေး (ကွယ်လွန်)၊ (၄) သား ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် သန်းထွန်းနွဲ့ (အင်္ဂလန်၌ ကွယ်လွန်)၊ (၅) သားငယ် ဒါရိုက်တာ ထွန်းအေးနွဲ့ (ဂျပန်) တို့ကို မွေးဖွားခဲ့ သည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးအပြီး ၁၉၄၉ ခုနှစ်သို့အရောက် ပြဇာတ် များ ခေတ်စားလာချိန် တစ်ဖက်မှ ရုပ်ရှင်ရိုက်ရင်း အခါအခွင့်သင့်ပါက ပန်းဆိုးတန်း ဝင်းဝင်းရုံ၊ လမ်းမတော်အနောက်ပိုင်း ကာဌေးရုံ၊ ရေကျော် ဇော် ပြဇာတ်ရုံတို့တွင် သရုပ်ဆောင်၊ ဒါရိုက်တာအဖြစ် ပြဇာတ် ပေါင်းများစွာ တင်ဆက်ကပြခဲ့သည်။ ပြဇာတ်ဒါရိုက်တာအကျော်အမော် များ ဖြစ်ကြသော အလင်္ကာကျော်စွာ ဒဂုန်ဆရာတင်၊ ကျွန်တော် ချစ်မောင်၊ ဗိုလ်ကလေးတင့်အောင်တို့နှင့် ခေတ်ပြိုင်ဖြစ်ပြီး ပြဇာတ် ပရိသတ်ကို အောင်မြင်စွာ ပျော်တော်ဆက်နိုင်ခဲ့သူ။ ပြဇာတ်ခေတ်တွင် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ကပြခဲ့ဖူးသည့် သန်းနွဲ့ ၏ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်သန်းမြ ပြောပြချက်အရ သန်းနွဲ့ ဒါရိုက်တာအဖြစ် တင်ဆက်ခဲ့သော မင်းသား မျိုးမြင့်၊ မင်းသမီး ရိုစ့်ဌေးတို့ပါဝင်သည့် ချစ်ဖေဖေ ပြဇာတ်၊ မင်းသား တက္ကသိုလ် မျိုးချစ်၊ မင်းသမီး ခင်အုန်းမြင့်တို့ပါဝင်သည့် ချစ်ရန်စ ပြဇာတ်၊ စံပြမယား ပြဇာတ်တို့မှာ ပရိသတ်၏ တောင်းဆိုချက်အရ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ကပြခဲ့ရသည်ဟု သိရှိရသည်။ လှော်ကောင်းတုန်းတက်ကျိုး ဆိုသလို ဟာသအနုပညာများ ဖန်တီးတင်ဆက်မှု အရှိန်ကောင်းနေဆဲ အသက် ၅၀ အရွယ်သို့အရောက် ကျန်းမာရေးချို့တဲ့လာသည့်အတွက် သားကြီးရဲထွန်းနွဲ့နှင့်အတူ အင်္ဂလန်သို့ သွားရောက်ဆေးကုသခဲ့သည်။ သို့သော် ရောဂါကျွမ်းနေပြီဖြစ်သည့်အတွက် ၇-၁-၁၉၇၁ ရက်နေ့တွင် လည်ချောင်း ကင်ဆာဖြင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
အများဆုံး တွဲဖက်ရိုက်ကူးခဲ့သော ရုပ်ရှင်မင်းသမီးမှာ ဝဏ္ဏကျော်ထင် အကယ်ဒမီ ကြည်ကြည်ဌေး၊ အကယ်ဒမီ ဝါဝါဝင်းရွှေ၊ အကယ်ဒမီ စံရှားတင်၊ အကယ်ဒမီ ရေဒီယိုတေးသံရှင် သန်းသန်းဆင့်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဟာသကွက်များ ပုံဖော်ဖန်တီးရာတွင် လူရွှင်တော်များဖြစ်ကြသော ကျွန်တော်ချစ်မောင်၊ မြင့်ဖေ၊ ဂျော်လီဆွေ၊ ကြယ်နီ၊ သာဂေါင်၊ သာဆန်း၊ အေးကို၊ မစိန်ခင်၊ မအေးကြည်တို့နှင့် အပေးအယူအချိတ်အဆက်မိမိ ပရိသတ်ကို ကလိနိုင်ခဲ့ကြသည်။ လူပင်သေသော်လည်း နာမည်မသေ မြန်မာ့ရုပ်ရှင်သမိုင်းတွင် သူ၏ဂုဏ်သတင်းသည် ထုံသင်းဝေလျက် ...
ငလုံးစု (အောက်)ရွာ
ငလုံးစု (အောက်)ရွာ
ရေရှင်ရွာ၊ ထီးလင်းမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထီးလင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆုံချောင်းရွာ၊ တောင်ကလေး
ဆုံချောင်းရွာ၊ တောင်ကလေး
စိမ်းညင်းဝရွာ၊ ပလက်ဝမြို့နယ်
စိမ်းညင်းဝရွာ(Seinnyinwa)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မတူပီခရိုင်၊ ပလက်ဝမြို့နယ်၊ လယ်လှကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၂၈၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လယ်လှကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၀၂ ဦး၊ မ ၉၆၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၈၆၈ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပလက်ဝမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လွန်းသီ (ဝန်ကြီး)
ဦးလွန်းသီ (၁၈ ဇူလိုင် ၁၉၄၀ မွေးဖွား ) သည် မြန်မာနိုင်ငံသား နိုင်ငံရေးသမားနှင့် အငြိမ်းစား ဗိုလ်မှူးချုပ် ဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး၊ ကွမ်းခြံကုန်းမြို့နယ်မှ ပြည်သူ့လွှတ်တော် ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ရွေးကောက်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ စွမ်းအင်ဝန်ကြီးဌာန၏ ဝန်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။
သင်္ဃန်းတုံးရွာ၊ ထားဝယ်မြို့နယ်
သင်္ဃန်းတုံးရွာ(Thingantone)သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ထားဝယ်ခရိုင်၊ ထားဝယ်မြို့နယ်၊ ပကာရီကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ 177,046 ဖြစ်သည်။ သင်္ဃန်းတုံးကျေးလက်ကျန်းမာရေးဌာနခွဲရှိသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထားဝယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ယူဂိုဆလားဗီးယားဆိုရှယ်လစ်ဖက်ဒရယ်သမ္မတနိုင်ငံ
ယူဂိုဆလားဗီးယား ဆိုရှယ်လစ်ဖက်ဒရယ်သမ္မတနိုင်ငံသည် ဗောလကန်ကျွန်းဆွယ်တွင် မြောက်ဘက်အကျဆုံး နိုင်ငံဖြစ်သည်။ မြောက်ဘက်တွင် ဩစတြီးယားနိုင်ငံနှင့် ဟန်ဂေရီနိုင်ငံ၊ အရှေ့ဘက်တွင် ရူမေးနီးယားနိုင်ငံနှင့် ဘူဂေးရီးယားနိုင်ငံ၊ တောင်ဘက်တွင် ဂရိနိုင်ငံနှင့် အယ်လဗေးနီးယားနိုင်ငံ၊ အနောက်ဘက်တွင် အေဒြီယက်တစ်ပင်လယ်နှင့် အီတလီ နိုင်ငံတို့ အသီးသီး ရှိကြ သည်။ ယူဂိုစလားဗီးယားနိုင်ငံသည် ၁၉၁၄-၁၉၁၈ ခုနှစ် ပထမကမ္ဘာစစ်ပြီးသည့် နောက်တွင် ဩစတြီးယား၊ ဟန်ဂေရီနိုင်ငံ၏ တစ်စိတ်တစ်ဒေသဖြ်စသော ဗော့စနီးယား၊ ဟာဇီဂိုဗီးနား၊ ဒါလမေးရှား၊ ကရိုးအေးရှီးယား၊ ဆလာဗိုးနီးယားနှင့် ဆလိုဗင်းနီးယားပြည်နယ် တစ်စိတ်တစ်ဒေသတို့ကို ယခင် ဗားဗီးယားနိုင်ငံ၊ မွန်တီနီးဂရိုးနိုင်ငံတို့နှင့် စုပေါင်း၍ တည်ထောင်ခဲ့သောနိုင်ငံ ဖြစ်လေသည်။ ထိုစဉ် အခါက ဆဗ်၊ ကရိုးအက်နှင့် ဆလိုဗင်းနိုင်ငံဟု အမည်တွင်ခဲ့၏။ ဆားဗီးယားနိုင်ငံ ရင်ခွက်ပိုက် မင်းသားကြီးသည် ပထမ အယ်လက်ဇန္ဒာ ဘုရင်အဖြစ် အုပ်စိုးခဲ့လေသည်။ ပြည်သူပြည်သားများမှာ ယခင်က သီးခြားပြည်နယ်များဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း သွေးတူသားတူ ဆလဗ အမျိုးအနွယ် ဆဗ်လူမျိုး၊ ကရိုးအက်လူမျိုးနှင့် ဆလိုဗင်းလူမျိုးသာ ဖြစ်ကြ၏။
ယူဂိုစလားဗီးယားနိုင်ငံသည် အကျယ်အဝန်းအားဖြင့် ၉၈၇၆၆ စတုရန်းမိုင်ရှိ၍ ၁၉၆၁ ခုနှစ် ခန့်မှန်းခြေ အရ လူဦးရေ ၁၈၅၄၉၂၉၁ ယောက်ရှိ၏။ ကမ်းရိုးတန်း တစ် လျှောက်တွင် ကျွန်းများ၊ ပင်လယ်အော်များနှင့် ပင်လယ်လက် ကြားများ ပေါသဖြင့် သဘာဝသင်္ဘောဆိပ်ကောင်းများ ရှိသည်။ ကုန်းတွင်းပိုင်း၌မူကား တော ထူထပ်သော တောင်များ၊ မြေဩဇာ ထက်သန်သော ချိုင့်ဝှမ်းများနှင့် ခြောက်သွေ့သော ထုံးကျောက် ကုန်းပြင်မြင့်ဒေသတို့ ရှိလေသည်။ နိုင်ငံ အလယ် ပိုင်းတွင် ဒန်းညိုမြစ်လက်တက်များ စီးဆင်းရာ ပန်နိုနီယန် လွင်ပြင် တည်ရှိလေသည်။
ဒန်းညုမြစ်အပြင် ယူဂိုစလားဗီးယားနိုင်ငံ၏ အခြားထင်ရှား သော မြစ်များမှာ ဆားဗားမြစ်၊ ဒြေဗားမြစ်၊ မော်ရေးဗားမြစ်၊ ဗော့စနားမြစ်၊ ဗားဒါးမြစ်နှင့် နာရင်တာမြစ်တို့ ဖြစ်သည်။ တောင်ကုန်းများ အကြားတွင် ရှုခင်းတင့်တယ်လှပစွာ တည်ရှိ သော အိုင်အများရှိရာ ထင်ရှားသော အိုင်များမှာ ယူဂိုစလားဗီး ယားနိုင်ငံ တောင်ပိုင်းမှ စတုတာရီအိုင်၊ ပရက်စပါအိုင်နှင့် အိုင်ရစ်အိုင်တို့ ဖြစ်လေသည်။
ရာသီဥတုမှာ အေဒြီယက်တစ် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် တွင် အပူအအေးမျှတ၍ သာယာသည်။ နွေကူးရာသီနှင့် ဆောင်းကူးရာသီတို့တွင် မိုးကောင်းသည်။ အထူးသဖြင့် တောင် ဘက်ပိုင်း၌ တစ်နှစ်လျှင် မိုးရေချိန် ၆၅ လက်မအထိ ရွာသွန်း ၏။ မြောက်ဘက် အတွင်းကျသော ဒေသတွင် ဥရောပ အလယ်ပိုင်း ရာသီဥတုမျိုး ရှိသည်။ မော်ရေးဗားနှင့် ဗားဒါးမြစ် ဝှမ်း မြေနိမ့်ပိုင်းဒေသတွင် နွေအခါ၌ ခြောက်သွေ့၍ ဆောင်း အခါ၌ အေးမြသော ကုန်းတွင်းရာသီတုမျိုး ရှိလေသည်။
ယူဂိုစလားဗီးယားနိုင်ငံသည် သီးခြားနိုင်ငံအဖြစ် စည်းလုံးမိ ခဲ့သည့်အခါမှစ၍ သဘာဝ ပင်ရင်းပစ္စည်းများကို ရှာဖွေ ဖော်ထုတ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ရာ စီးပွားရေးဘက်၌ များစွာ တိုးတက်ခဲ့ လေသည်။ ပန်နိုနီယန် လွင်ပြင်သည် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး အတွက် အချက်အချာဒေသ ဖြစ်ပေသည်။ စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင် နိုင်သော မြေ ၂၃ ရာခိုင်နှုန်းတွင် ကောက်ပဲသီးနှံပင်များကို စိုက်ပျိုးလျက်ရှိ၏။ လူဦးရေ ငါးပုံ လေးပုံခန့်မှာ စိုက်ပျိုးရေး ဖြင့် အသက်မွေးသူများ ဖြစ်သည်။ ဂျုံ၊ မြင်းစားဂျုံ၊ မုယော၊ ပြောင်းဖူး၊ သကြားမှန်လာ၊ ပိုက်ဆံပင်နှင့် ဘီသွာပင်တို့ကို အဓိက စိုက်ပျိုးကြသည်။ သိုး၊ နွား၊ ဆိတ်၊ ဝက်၊ မြင်းနှင့် ကြက်ငှက်တို့ကိုလည်း မွေးမြူကြသည်။ ချိုင့် ဝှမ်းဒေသများ၌ စပျစ်ပင်၊ လိမ္မော်ပင်၊ ဆီးပင် စသော သစ်သီးပင်များကိုလည်း စိုက်ပျိုးကြသည်။ သယ်ယူ ပို့ဆောင်ရေးအခက်အခဲကြောင့် ယူဂိုစလားဗီးယားနိုင်ငံရိ စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်းများကို အနောက်မြောက်ပိုင်း၌ သာ များသောအားဖြင့် တွေ့ရှိရသည်။
သတ္တုတူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းဘက်၌မူ များစွာ တိုးတက်လျက် ရှိလေသည်။ ကြေးနီ၊ သံ၊ ခဲ၊ သွပ်၊ ဗောက်ဆိုက်၊ ခနောက် စိမ်း၊ ရွှေ၊ ကရိုမီယန်၊ မန်ဂနိ၊ ကျောက်မီးသွေးတို့ကို တူးဖော် ရရှိသည်။ ယူဂိုစလားဗီးယားနိုင်ငံသည် ဥရောပနိုင်ငံများတွင် ကြေးနီ အခြေအမြစ် အများဆုံးရှိသော နိုင်ငံ ဖြစ်ပေသည်။
မြို့တော်မှာ ဗဲဂရိတ်မြို့ ဖြစ်၏။ ထင်ရှားသော အခြား မြို့ကြီးများမှာ ဆားရာဂျဲဗိုမြို့၊ ဇာဂရက်မြို့၊ ဆူဗို တိကားမြို့၊ စကုပ်လျဲမြို့နှင့် နိုးဗီဆတ်မြို့များ ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတွင်း လမ်းပန်း အဆက်အသွယ် အတော်အသင့် ကောင်းမွန်၏။ အထူးသဖြင့် ရေလမ်းမှ နိုင်ငံတွင်း အနှံ့အပြား ကူးသန်း သွားလာနိုင်လေသည်။
လွတ်လပ်သောနိုင်ငံ ဖြစ်မြောက်ရေးအတွက် ကြိုးပမ်းကြ စဉ်က ဆဗ်လူမျိုး၊ ကရိုးအက်လူမျိုးနှင့် ဆလိုဗင်း လူမျိုးတို့ သည် စည်းလုံးမိခဲ့ကြသော်လည်း လွတ်လပ်သော နိုင်ငံဖြစ်လာ သောအခါ အုပ်ချုပ်ရေးကို လူများစုဖြစ်သော ဆဗ်တို့က ကြိုးကိုင်ထားသဖြင့် ကရိုးအက်နှင့် ဆလိုဗင်းတို့က မကျေမနပ် ဖြစ်ကြလေသည်။ အယ်လက်ဇန္ဒာဘုရင်သည် ၁၉၂၁ ခုနှစ် အခြေခံဥပဒေအတိုင်း စည်းမျဉ်းခံဘုရင့်အစိုးရ စနစ်ဖြင့် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုမှာ မအောင်မြင်တော့ချေ။
၁၉၂၉ ခုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ ပြည်သူ့လွှတ်တော်တွင်း၌ သတ်ဖြတ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်အထိ အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားလာသဖြင့် အယ်လက်ဇန္ဒာဘုရင်သည် အခြေခံဥပဒေကို ပယ်ဖျက်ပြီးလျှင် နိုင်ငံကို အာဏာရှင်အဖြစ် အုပ်စိုးခဲ့လေ သည်။ နိုင်ငံ၏ အမည်ကိုလည်း ယူဂိုစလားဗီးယားဟူ၍ ပြောင်းလဲခေါ်ဝေါ်ခဲ့၏။ ၁၉၃၁ ခုနှစ်တွင် အခြေခံ ဥပဒေသစ် တစ်ရပ်ကို ထုတ်ပြန်ကျေညာခဲ့ရာ အမည်အားဖြင့် ပါလီမန် အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်အရ အုပ်ချုပ်သည်ဟုဆိုသော်လည်း စင်စစ် အားဖြင့် ဘုရင်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် အာဏာရှင်အဖြစ် အုပ်ချုပ်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။
၁၉၃၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၉ ရက်နေ့တွင် အယ်လက် ဇန္ဒာဘုရင်သည် ပြင်သစ်နိုင်ငံ မာဆေးမြို့၌ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ် ခြင်း ခံရလေသည်၊ ထိုအခါ ၁၁ နှစ်အရွယ်မျှသာရှိသော သား တော် ဒုတိယ ပီတာသည် အယ်လက်ဇန္ဒာဘုရင်၏ ဝမ်းကွဲညီ တော် ပေါမင်းသားကို ရင်ခွင်ပိုက် အုပ်စိုးသူအဖြစ်ထား၍ ထီးမွေ ဆက်ခံလေသည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ဖြစ်ပွားစတွင် ယူဂိုးစလားဗီးယားနိုင်ငံသည် ကြားနေနိုင်ငံအဖြစ် စစ်ကိုရှောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ဂျာမန်စစ်တပ်များသည် ဩစတြီးယားနှင့် ချက်ကိုဆလိုဗားကီး ယား နိုင်ငံတို့ကို သိမ်းပိုက်၍ ဟန်ဂေရီ၊ ရူမေးနီးယား၊ ဘူးလ ဂေးရီးယား စသော ပတ်ဝန်းကျင်နိုင်ငံများ၌လည်း ခြေကုပ်ရနေ ကြပြီဖြစ်ရာ ၁၉၄၁ ခုနှစ် မတ်လ ၂၅ ရက်နေ့တွင် ယူဂိုစ လားဗီးယားနိုင်ငံသည် ဂျာမနီနိုင်ငံ ခေါင်းဆောင်သော ဝင်ရိုးတန်းနိုင်ငံအုပ်စု၌ ပါဝင်ကြောင်း စာချုပ်တစ်ရပ်ကို ချုပ်ဆိုခဲ့ရလေသည်။ ပြည်သူပြည်သားနှင့်တကွ တပ်မတော် တို့သည် ထိုစာချုပ်ကို သဘောမတူသဖြင့် အစိုးရကို တော်လှန် ပုန်ကန်ကြ၏။ မင်းသား ပေါကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေး၍ ၁၇ နှစ် အရွယ်သာရှိသေးသော မင်းသားပီတာကိုလည်း အရွယ်ရောက် ပြီဟု ကျေညာကာ နန်းတင်ကြပြီးလျှင် ဂျာမန်တို့ကို ခုခံရန် စစ်ပြင်ကြလေသည်။ သို့ရာတွင် ဂျာမန်တို့သည် ယူဂိုစလားဗီး ယားနိုင်ငံကို ရက်သတ္တနှစ်ပတ်အတွင်း တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်မိကြ သည်။ ပီတာဘုရင်နှင့် ယင်း၏ အစိုးရအဖွဲ့သည်လည်း ဗြိတိန်နိုင်ငံသို့ တိမ်းရှောင်ထွက်ပြေးကြရလေသည်။
ဂျာမန်နှင့် အီတာလျံတို့သည် ဆားဗီးယားနှင့် ကရိုးအေး ရှီးယားပြည်းနယ်များတွင် ရုပ်သေးအစိုးရအဖွဲ့များ တည်ထောင် ခဲ့၏။ ယူဂိုစလားဗီးယားနိုင်ငံ ကျန်အပိုင်းများကိုမူ အီတလီ နိုင်ငံ၊ ဟန်ဂေရီနိုင်ငံနှင့် ဘူလဂေးရီးယားနိုင်ငံတို့က ခွဲဝေယူကြ သည်။ သို့သော်လည်း ဆားဗီးယားပြည်မှ ဗိုလ်ချု၌် မီးဟိုင်းလို ဗစ် ခေါင်းဆောင်သော မျိုးချစ်ပြောက်ကျားတပ်များသည် ဝင်ရိုးတန်းတပ်များကို ခုခံတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ၁၉၄၂ ခုနှစ် တွင် မာရှယ်တီးတိုးဟု အမည်တွင်သည့် ကွန်မြူနစ် ခေါင်း ဆောင် ဂျိုးဆစ် ဗရော်ဇိုဗစ်ကလည်း အခြား ပြောက်ကျား တပ်များ ဖွဲ့စည်း၍ ဂျာမန်နှင့် အီတာလျံတပ်များကို ခုခံ တိုက်ခိုက်လေသည်။ သို့ရာတွင် မကြာမီ ကွန်မြူနစ်ပျောက် ကျားတပ်များနှင့် ကွန်မြူနစ်ဆန့်ကျင်ရေး မျိုးချစ်ပြောက်ကျား တပ်များသည် အချင်းချင်း မသင့် မတင့်ဖြစ်လာကြ၏။ ထို့ပြင် မာရှယ်တီးတိုး၏ အစီအမံကောင်းမှုကြောင့် ကွန်မြူနစ် ပြောက် ကျားတပ်များ အမီးဟိုင်းလိုဗစ်အား ပေးနေသော အကူအညီကို ယောစစ် ဘရော်ဇ် တီးတိုးအား လွှဲပြောင်းပေးကြလေသည်။
၁၉၄၄ ခုနှစ်တွင် မာရှယ်တီးတိုးသည် ရုရှတပ်များနှင့် ပူးပေါင်း၍ ဂျာမန်တပ်များကို ယူဂိုစလားဗီးယားနိုင်ငံမှ တိုက်ထုတ်ခဲ့သည်။ ထိုနောက်တွင် တီးတိုးနှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များသည် ယူဂိုစလားဗီးယား တစ်နိုင်ငံလုံးလိုလိုကို ကြိုးကိုင် အုပ်စီးမိလေသည်။ သို့သော် အခိုက်အတန့်အားဖြင့် အဝေးရောက် ဘုရင့် အစိုးရအဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည်။ ၁၉၄၅ ခုနှစ် ရွေးကောက်ပွဲ၌ တီးတိုး၏ ပါတီက အပြတ်အသတ် အနိုင်ရသောအခါ ယူဂိုစလပ်ဘုရင် ဒုတိယပီတာအား နန်းစွန့် စေခြင်းဖြင့် ဘုရင့်စနစ်ကို ဖျက်သိမ်း၍ ထိုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၂၉ ရက်နေ့တွင် လွတ်လပ်သော ယူဂိုစလားဗီးယား ပြည်သူ့သမ္မတ နိုင်ငံအဖြစ် ကျေညာခဲ့လေသည်။ တီးတိုးသည် ဝန်ကြီးချုပ်နှင့် ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရင်း ယူဂိုစလားဗီးယား နိုင်ငံ ပြန်လည် ထူထောင်ရေးလုပ်ငန်းများကို လူထုနည်းဖြင့် စွမ်းလွန်းတမံ ဆောင်ရွက်ခဲ့လေသည်။
၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် တီးတိုးနှင့် ကွန်မင်ဖောင်တို့ သဘော ကွဲလွဲမှု ပေါ်ပေါက်ခဲ့လေသည်။ ကွန်မင်ဖောင်က ယူဂိုစလားဗီး ယား၌ တီးတိုးခေါင်းဆောင်မှုမှာ အနောက်ပိုင်း နိုင်ငံများဘက် သို့ ယိမ်းယိုင်လျက်ရှိသဖြင့် ဆိုဗီယက်တို့၏ဝါဒနှင့် ဆန့်ကျင် သည်ဟု စွပ်စွဲ၏။ ထိုကြောင့် တီးတိုးသည် မိမိကျင့်သုံးနေ သော ဝါဒကို မပြောင်းလျှင် ခေါင်းဆောင်အရာမှ ဖယ်ရှားပေး မည်ဟု တောင်းဆိုလာ၏။ သို့သော်လည်း တီးတိုးက ကွန်မင် ဖောင်တွင် ပါဝင်သော မည်သည့်နိုင်ငံ၏ ဩဇာကိုဖြစ်စေ၊ ဆိုဗီယက်၏ ဩဇာကိုဖြစ်စေ နာခံမည်မဟုတ်ကြောင်း ထုတ်ဖော် ကျေညာခဲ့သည်။ ၁၉၄၈ ခုနှစ်၌ပင် နိုင်ငံတွင်းရှိ တသီးပုဂ္ဂလပိုင် စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်းများကို ပြည်သူပိုင် အဖြစ် သိမ်းယူခဲ့သည်။
၁၉၅၃ ခုနှစ်တွင် မာရှယ်တီးတိုးသည် ယူဂိုစလားဗီးယား နိုင်ငံ၏ သမ္မတဖြစ်လာလေသည်။
မျက်နှာပန်းရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
မျက်နှာပန်းရွာ (Myethnarpan)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ ရေထွက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၇၆၃ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝက်လက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အောက်စုရွာ၊ စံအိပ်
အောက်စုရွာ၊ စံအိပ်
ပီတက် ကမ်ပီတ
ပီတက် ကမ်ပီတ (၁၉၇၁ ဖေ ၁၂ ဖွား) သည် ထိုင်း ဂျူဒိုခ ဖြစ်သည်။ သူသည် ၁၉၉၆ နွေအိုလံပစ်ဝယ် ကျား ဟဲဗီးဝိတ်ပွဲစဉ်၌ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:၁၉၇၁ မွေးဖွားသူများ ကဏ္ဍ:သက်ရှိထင်ရှားပုဂ္ဂိုလ်များ ကဏ္ဍ:ထိုင်း ဂျူဒိုမောင်
ရွာသစ် (မြောက်)ရွာ၊ လယ်ကြီးကွင်း
ရွာသစ် (မြောက်)ရွာ၊ လယ်ကြီးကွင်း
မိုနန်ရွာ၊ လေရှီးမြို့နယ်
မိုနန်ရွာ (Monan)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ လေရှီးမြို့နယ်၊ ဝမ်းဘဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၈၁၂၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လေရှီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရေတွင်းကုန်းကြီး
ရေတွင်းကုန်းကြီး
နမ့်ဟူးရွာ၊ မိုးနဲမြို့နယ်
နမ့်ဟူးရွာ (Namhu)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုးနဲမြို့နယ်၊ ဟိုဟကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၀၂၈၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟိုဟကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၁၂ ဦး၊ မ ၁၉၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၀၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးနဲမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခဂမိဘူတာ
ခဂမိဘူတာ  (香我美駅 ခဂမိ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ခိုးချိခရိုင်၊ ခိုးနန်းမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကြက်တိန်ရွာ
ကြက်တိန်ရွာ
ပကူးလူမျိုး
စကောကရင်(စဝှော်) မျိုးကွဲတွင် ပါဝင်သော ပကူးကရင် အမျိုးသားများသည် တောင်ငူခရိုင်၊ သံတောင်မြို့နယ်၊ မော်ချီမိုင်းဒေသ၊ ဘောဂလီ၊ စစ်စီးတောင်နှင့် ပြောင်သိုအရပ်များတွင် နေထိုင်ကြသည်။
ကရင်ဘာသာ စကားအားဖြင့် ဝေဝေါ စကားလုံးမှာ လှည့်လည်နေထိုင်သော လူမျိုးဟု အဓိပ္ပာယ်ရပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဝေဝေါမှာ လူမျိုးကွဲကို ခေါ်သောအမည်မဟုတ်ဘဲ တောင်ယာလုပ်ခင်းအလိုက် လှည့်လည်နေထိုင်သူ ပကူးကရင်အမျိုးသားများသာ ဖြစ်ကြသည်။
ပကူးကရင်အမျိုးသားများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမှာ အစင်းအနည်းငယ်ပါသော သင်တိုင်းအဖြူရောင်၊ ဘောင်းဘီအနက်၊ နက်ပြာခေါင်းပေါင်းနှင့် လွယ်အိပ်များကို ဆင်မြန်းကြသည်။ အမျိုးသမီးများသည် သင်တိုင်းကို ခါးပတ်အနက်ရောင် ပန်းဖော်နှင့် ထဘီအနက်ရောင်၊ ခေါင်းစီးပဝါများကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။
ပြွန်ခေါင်ရွာ၊ ပြွန်ခေါင်
ပြွန်ခေါင်ရွာ၊ ြွပန်ခေါင်
ခေါင်းပြောင်ဝန်လူငှက်
ခေါင်းပြောင်ဝန်လူငှက် (Haliaeetus leucocephalus) သည် မြောက်အမေရိကတိုက်တွင် တွေ့ရလေ့ရှိသည့် ငှက်ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လင်းယုန်များ
ပေါင်တိုရွာ၊ စံအိပ်
ပေါင်တိုရွာ၊ စံအိပ်
ဆွတ်ပေါင်ရွာ၊ မိုးမိတ်မြို့နယ်
ဆွတ်ပေါင်ရွာ (Hsutpawng)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မိုးမိတ်ခရိုင်၊ မိုးမိတ်မြို့နယ်၊ နားခါးလုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၀၇၃၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားခါးလုံကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၁၃ ဦး၊ မ ၁၂၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၄၂ ဦးနေထိုင်သည်။ ဒေသအခေါ်မှာ ဆွယ်ပေါင် ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တောင်ရင်းရွာ၊ လမူးမော်
တောင်ရင်းရွာ၊ လမူးမော်
တလှေပွာလူမျိုး
စကောကရင်(စဝှော်) မျိုးကွဲတွင် ပါဝင်သော တလှေပွာကရင် အမျိုးသားများသည် ဘောဂလိ၊ မော်ချီးကားလမ်းနှင့် ၂၅-မိုင်အကွာ တောင်ပေါ်အထက်ရွာများ ဖြစ်ကြသည့် ဝါဆို၊ ရှိုဆို၊ ဦးဘို၊ သေဂီလာ၊ ဘောခါ၊ လေးခို၊ မောတူဒါး၊ လေချီး၊ ဟိုချီး၊ တီးရှောဒေး၊ ထီးအေခေါ်၊ ထီးဒေါ်ခေါ်နှင့် ထီးဝါးလေးရွာများတွင် နေထိုင်ကြသည်။
စကောကရင်၊ ပကူးကရင်တို့နှင့် နီးစပ်ပြီး အနွယ်တူသည်။ ဘာသာစကားလည်း တူကြသည်။ တလှေပွာများ၏ ရိုးရာဓလေ့နှင့် ယုံကြည်မှုများလည်း ပကူးကရင်တို့နှင့် မကွာခြားသော်လည်း မိမိတို့ကိုယ်ကို တလှေပွာ မျိုးကွဲဟု ခံယူလိုကြသည်။ တလှေပွာလူမျိုးများသည် ပကူးကရင်လူမျိုးများကဲ့သို့ပင် ကျေးရွာအတည်တကျမရှိဘဲ တောင်ယာခုတ်ရင်း တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ကြသည့် လူမျိုးများပင်ဖြစ်သည်။
ရေထွက်ရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
ရေထွက်ရွာ (Yaehtwet)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ ရေထွက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၇၆၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝက်လက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ