cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ဗကပနှင့်ကေအိုင်အေသောင်းကျန်းသူများ
ဗကပများ၏ကေအိုင်အေအပေါ် သဘောထားမှာ တန်းတူရည်တူမဟာမိတ်အဖြစ် သဘောထားရန်မဟုတ် ဘဲ လက်အောက်ခံအဖွဲ့အစည်းအဖြစ် အမြတ်ထုတ်ပြီး မှ
မိမိ၏ပါတီအတွင်းသို့ သိမ်းသွင်းလိုက်ရန်သာရည် ရွယ်ခဲ့သည်။ ဗကပများသည် ကေအိုင်အေများအား လူမျိုးရေးအရ ခေါင်းဆောင်မှုလွယ်ကူစေရန် နော်ဆိုင်း အား
စစ်ရေးတာဝန်ခံအဖြစ်ခန့်အပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နော်ဆိုင်းသည် ကေအိုင်အေအား မတိုက်ခိုက်ရန်ပြင်း ထန်စွာငြင်းခုံဆွေးနွေးခဲ့သောကြောင့် ဗကပများက နော်ဆိုင်း
အပေါ် မကျေနပ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဗကပ ခေါင်းဆောင်ခင်မောင်ကြီးသည် နော်ဆိုင်း နှင့်ဝလူမျိုး ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအား ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၈ ရက်
တွင်ဖမ်းဆီး၍  ရိုက်သတ်စေခဲ့သည်။   ထို့နောက် နော်ဆိုင်းသည် တောလည်သွားရင်း ချောက်ထဲလိမ့်ကျ ၍ သေ ဆုံး ခဲ့ ရ ကြောင်း လိမ် ညာ ကြေ ညာ ခဲ့ သည်။
ကေအိုင်အေများကလည်း နော်ဆိုင်းမှာအသတ် ခံရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသိရှိကြလေရာ  ဗကပ ဆန့်ကျင်ရေးဝါဒဖြင့် စာရွက်စာတမ်းများ ဖြန့်ချိကြပြီး
အခြေအနေတင်းမာလာကြပြန်သည်။
တိုက်ခိုက်မှုများ လည်းဖြစ်ပွားလာသည်။ သို့နှင့် ဗကပနှင့်ကေအိုင်အို တို့သည် ဆက်ဆံရေးပြေလည်လိုက်၊ တင်းမာလိုက်နှင့် တောက်လျှောက်ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့
လေရာ မဟာမိတ် ဖွဲ့စည်းမှုများမှာလည်း ယာယီသာလျှင်ဖြစ်ခဲ့ရလေ သည်။
ကေအိုင်အေနှင့်နာဂသောင်းကျန်းသူများ
ကေအိုင်အေသည် မိမိအကျိုးကျေးဇူးအတွက် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံအားလုံးနှင့် ဆက်သွယ်ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် နည်းတူ သောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းအားလုံးနှင့်လည်း
ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ ဗကပကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းမျိုးကို စစ်ရေးအရ ထိန်းသိမ်းရင်ဆိုင်နိုင် လျှင် ရင်ဆိုင်ထိန်းသိမ်းပြီးအခြေအနေအရ ရင်မဆိုင်
နိုင်ပါက ယာယီမဟာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့သည်။ သောင်းကျန်းသူ အဖွဲ့အစည်းငယ်များကိုမူ သိမ်းသွင်းဝါးမျိုရန်ကြိုးစား ခဲ့သည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံမှ ဖီဇိုနာဂ၊ မီဇိုသောင်းကျန်းသူ
များသည် ပြည်ပနိုင်ငံ၏အကူအညီဖြင့်   ဆူပူ သောင်းကျန်းသူလျက်ရှိကြလေရာ ကေအိုင်အေတို့သည် ပြည်ပနိုင်ငံနှင့်ဆက်သွယ်ရေးတွင် ကြားခံဆောင်ရွက်ပေးပြီး
ပဒေါင်းရွာ၊ ရွှေဘိုမြို့နယ်
ပဒေါင်းရွာ (Padaung)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ရွှေဘိုမြို့နယ်၊ ပဒေါင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၃၁၂ ဖြစ်သည်။
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ကေအိုင်အေနှင့်နာဂသောင်းကျန်းသူများ
ပြည်ပနိုင်ငံတွင် သင်တန်းတက်၍ လက်နက်တပ်ဆင်ကာပြန်လာသော ဖီဇိုနာ သောင်းကျန်းသူများထံမှ လက်နက်ခဲယမ်းအချို့ကို ခွဲဝေရယူသည်။ အဖွဲ့ငယ်
လေးများကွဲထွက်လာလျှင်မူကား လက်စတုံး ဖျောက်ဖျက်သုတ်သင်၍ လက်နက်ခဲယမ်းများကို သိမ်းယူလေ့ရှိကြသည်။
၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ မတ်လတွင် မီဇိုသောင်းကျန်းသူ တစ်ဖွဲ့ကို ပြည်ပနိုင်ငံသို့ပို့ပေးခဲ့သည်။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂ ရက်တွင်မူ ပြည်တွင်းနာဂသောင်းကျန်းသူများ နှင့်
ပဒေါင်းရွာ၊ ရွှေဘိုမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရွှေဘိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ကေအိုင်အေနှင့်နာဂသောင်းကျန်းသူများ
စာချုပ် ချုပ်ဆိုခဲ့ပြီး ယင်းစာချုပ်တွင် ကေအိုင်အေ က စစ်သင်တန်းနှင့်လက်နက်များ ကူညီထောက်ပံ့မည် ဖြစ်ကြောင်း၊ လွတ်လပ်ရေးရရှိပါက ကချင်ပြည်နယ်
အတွင်းရှိ နာဂနယ်မြေအား  သမိုင်းအစဉ်အလာ သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ခွဲဝေပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောတူခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကေအိုင်အေနှင့် ပြည်တွင်း၊
ပြည်ပနာဂလှုပ်ရှားမှုများ ပိုမိုများပြားလာပြီး ၁၉၇၄ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယ-မြန်မာနယ်စပ် နန့်ယွန်းမြို့ နယ်၌ ကေအိုင်အေနှင့်ခပ်ပလန်နာဂသောင်းကျန်းသူ များ
ပြည်တွင်းနာဂများအား မြှောက်ပင့်သွေးထိုး၍ အကူအညီပေးခြင်း၊ ထွန်းရွှေမောင်၏အေအိုင်အေ (ခေါ်) ရခိုင်သောင်းကျန်းသူအဖွဲ့ပေါ်ပေါက်လာရန်
ကူညီပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နေခြင်းသာဖြစ်လေသည်။
ကေအိုင်အေနှင့်ရှမ်းသောင်းကျန်းသူများ
ဇော်ဆိုင်းဦးစီးသော ကေအိုင်အေစစ်ဌာနချုပ်မှာ ထိုင်းနိုင်ငံ ထန်ပိုးတွင်တည်ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ကေအိုင်အေများသည် ထိုင်းနိုင်ငံသို့ ဆက်သွယ်သွားရောက်
ကချင်လူမျိုးများနေထိုင်လျက်ရှိရာ ကေအိုင်အေ(ခေါ်) ကချင်သောင်းကျန်းသူများသည် ဗကပနှင့်ပတ်သက် နေရသကဲ့သို့ ရှမ်းသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းများ
နှင့် လည်း ပတ်သက်လာရလေသည်။
ရှမ်းပြည်နယ်ထဲတွင် ပလောင်နှင့်ပအိုဝ်းအပါ အဝင် ရှမ်းလူမျိုးစုသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းများမှာ အမျိုးမျိုးကွဲပြားလျက်ရှိခဲ့သည်။
အက်စ်ယူအာရ်အေ (ခေါ်) မိုးဟိန်းအဖွဲ့သည် ပြည်ပနိုင်ငံပိန်းလုံတွင် ဌာနချုပ်ဖွင့်လှစ်၍ အခြေစိုက် လျက်ရှိသည်။ မိုးဟိန်းအဖွဲ့သည် မိုင်းကိုင်နှင့်မိုင်းနောင်ဒေသ
တွင် အခြားရှမ်းသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ဖြစ် သော အက်စ်အက်စ်အေများနှင့် နယ်မြေလုရာမှ မကြာခဏတိုက်ခိုက်ကြရလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မိုးဟိန်း သည်
အက်စ်အက်စ်အေအား တိုက်ခိုက်ရန် တရုတ်ဖြူ တပ်မ(၃)နှင့်(၅)အပြင် ကေအိုင်အေများကိုပါ နားလည် မှုယူထားခဲ့သည်။ ကေအိုင်အေများ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ
အက်စ်ယူအာရ်အေနယ်မြေအတွင်းတွင် အက်စ်ယူအာရ်အေအဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းထားခြင်းဖြင့် ပြည်ပနိုင်ငံသို့ အသွားအပြန်ခရီးလုံခြုံမှုရှိသည့်အပြင် တပ်မတော်ကို
လည်း စစ်ရေးအရပူးပေါင်း၍ (သို့မဟုတ်)ညှိနှိုင်း၍ တိုက်ခိုက်နိုင်ရန်ဖြစ်လေသည်။
ပီအင်န်အက်ဖ် (ခေါ်) ပလောင်အမျိုးသား တပ်ဦးအဖွဲ့သည် ခမ်းတောင်ခေါင်းဆောင်၍ အင်အား ၂ဝဝ ခန့်ဖြင့် မုံးဝီးနယ်မြေ၊ နမ့်စန်နယ်မြေနှင့်မိုင်းငေါ့ နယ်မြေ
တို့တွင် ရွှေပလောင်၊ ငွေပလောင်တိုင်းရင်း သားများအားစည်းရုံးသိမ်းသွင်းလှုပ်ရှားလျက်ရှိသည်။ ကေအိုင်အေများသည် ပလောင်သောင်းကျန်းသူများ အား
ကျောထောက်နောက်ခံပြု၍ ထောက်ပံ့ကူညီကာ သိမ်းသွင်းခဲ့ရာ ပလောင်သောင်းကျန်းသူများသည် ၁၉၇၂ ခုနှစ် နှစ်ဦးတွင် ဇော်ဒန်၏ တပ်မဟာ (၃) လက်အောက်
သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ ကေအိုင်အေသည် ဗကပ၊ အက်စ်အက်စ်အေတို့နှင့်ရင်ဆိုင်ရေးတွင် အသုံးချနိုင်ရန်အတွက် ပလောင်သောင်းကျန်းသူများ အား
အက်စ်အက်စ်အေ(ခေါ်)ရှမ်းပြည်တပ်မတော် သည်လည်း ထိုင်းနိုင်ငံတွင် အခြေစိုက်ပြီး ရှမ်းပြည်နယ် မြောက်ပိုင်း လွယ်ခေးဒေသတွင် ဝင်ရောက်လှုပ်ရှားနေ သော
အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည်။ အက်စ်အက်စ်အေဌာန ချုပ်တွင် ဥက္ကဋ္ဌ ခွန်ကြာနုနှင့် အတွင်းရေးမှူး စဝ်ဆေးဝိုင် မှခေါင်းဆောင်ပြီး လွယ်ခေးဒေသတွင် ဒုတိယ ဥက္ကဋ္ဌ
အုံးပေါင်ပွန်တိုင်းနှင့် စစ်ဦးစီးချုပ် စိုင်းလှအောင်တို့က ခေါင်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ မတ်လ၌ ကော်မတီအစည်းအဝေးကျင်းပကာ မဟာဒေဝီ နန်းဟိန်ခမ်း
ကို နာယကအဖြစ်မှဖြုတ်ချခဲ့ကြသည်။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ မေလ ၂၄ ရက်တွင် အက်စ်အက်စ်အေ တို့သည် တောခိုကာကွယ်ရေးအဖွဲ့များဖြစ်သော ကိုးကန့်
ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့မှ လော်စစ်ဟန်၊ ဗိန်းငင်းအဖွဲ့မှ မဟာစန်း၊ မန်မန်ဆိုင်အဖွဲ့မှ လိုင်းအူတို့နှင့် ပူးပေါင်း ကြောင်း မန်ပလောင်လွယ်ခေးဒေသတွင် လက်မှတ်
ရေးထိုးခဲ့ကြသည်။
၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လတွင် အက်စ်အက်စ်အေ၏ နိုင် ငံ ရေး အ ဖွဲ့ အ စည်း ဖြစ် သော အက်စ်အက်စ် ပီပီ (ခေါ်) ရှမ်းပြည်တိုးတက်ရေးပါတီ ဗဟိုဌာနချုပ်တည်ရှိရာ
မန်ရှီး၊ မန်နောင်ဒေသသို့ ကေအင်န်ယူ ပါတီမှ စကောလယ်တောခေါင်းဆောင်သော သုံးဦး ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ရောက်ရှိလာပြီး ဗကပအရှေ့
မြောက်စစ်ဒေသဌာနချုပ်တည်ရှိရာ ပန်ဆန်း (အယ်လ်ကေ-ဝ၇ဝ၅)သို့ သွားရောက်နိုင်ရေးအတွက် အကူအညီတောင်းခံခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က အက်စ်အက်စ်ပီပီကလည်း
ဗကပနှင့်ပူးပေါင်းရန်အစီအစဉ်ရှိသဖြင့် စကောလယ်တောသို့ သုံးဦးကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့နှင့် အတူ စေလွှတ်မည့်ကိုယ်စားလှယ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်
တွဲဖက်အတွင်းရေးမှူး ဆေးထင်ခေါင်းဆောင် သောအင်အား ၂ဝဝ ခန့်သည် ကေအင်န်ယူပါတီ ကိုယ်စားလှယ်သုံးဦးနှင့်အတူ လွယ်ခေးဒေသမှ ထွက်ခွာ သွားရာ
ပန်ဆန်းသို့ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာ လတွင် ရောက်ရှိသွားသည်။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁၈ ရက်တွင် ဗကပခေါင်းဆောင်များနှင့်ဆွေးနွေး၍
ဗကပနှင့်အက်စ်အက်စ်အေတို့ စစ်ရေးအရပူးပေါင်း ရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ နိုင်ဝင်ဘာလ ၂၇ ရက်တွင် ဆေးထင်တို့လူစုသည်   ဗကပများပေးလိုက် သည့်
လက်နက်များကိုယူဆောင်၍ ပန်ဆန်းမှပြန်ထွက် လာကြရာ ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁၇ ရက်တွင် မိုင်းဘုံ နယ်မြေသို့ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဗကပနှင့်အက်စ်အက်စ်အေပူးပေါင်းသွားခြင်းမှာ ဗကပနှင့်တိုက်ခိုက်နေသော ကေအိုင်အေများအဖို့ အက်စ်အက်စ်အေနှင့်ပါ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်စရာဖြစ်
လာရသည်။
ကေအိုင်အေနှင့်အက်စ်အက်စ်အေတို့သည် နယ်မြေလုရင်းမှ ၁၉၇၄  ခုနှစ်  နှစ်ဦးပိုင်းတွင် ကျောက်မဲ၊  နမ္မတူဒေသများတွင် တိုက်ပွဲများဖြစ်ပွား ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ ဧပြီလနောက်ပိုင်း တွင် တွေ့ဆုံစေ့စပ်၍ နယ်မြေကန့်သတ်ရန် သဘော တူညီခဲ့ကြလေသည်။
တောခိုကိုးကန့်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လော်စစ်ဟန် အား ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁၇ ရက်တွင် ထိုင်းအစိုးရ က ဖမ်းဆီးမိပြီးနောက် ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့မှာ ပြိုကွဲ၍
ကစဉ့်ကလျားဖြစ်သွားရာ လက်ကျန်အဖွဲ့ အနက်မှ အင်အား ၂ဝ ခန့်သည် ထိုင်းနယ်စပ်တွင် ခိုအောင်း၍ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကေအိုင်အေတို့သည်
လက်ကျန်ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးများအား ထိုင်းနိုင်ငံ အဝင်အထွက်လုံခြုံရေးအတွက် စည်းရုံးသိမ်းသွင်းခဲ့ သည်။
(၈)နှင့်ဆက်စပ်၍ လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ ကေအိုင်အေနှင့် လွယ်မော်အဖွဲ့သည် စစ်ရေးအရ နားလည်မှုရယူထား ပြီး လိုအပ်ပါက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးအကူအညီပေးရေးကို
လည်း သဘောတူထားကြသည်။
ထိုင်းနိုင်ငံမြောက်ပိုင်းတွင် အခြေပြုထားသော တရုတ်ဖြူတပ်မ(၃)နှင့် တပ်မ(၅)မှ အင်အားစုအချို့ သည်လည်း မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လှုပ်ရှားလေ့ ရှိရာ
ရံဖန်ရံခါစုစုပေါင်းအင်အား ၅ဝဝ ခန့်အထိ လှုပ်ရှားလေ့ရှိသည်။ တရုတ်ဖြူတို့သည် တပ်မတော်၏ တိုက်ခိုက်မှုနှင့်ဗကပတို့၏တိုက်ခိုက်မှုတို့ကြောင့် လွယ်ဆေး ၊
မန်ပလောင်၊ မန်ကျောင်း၊ ဆွတ်ရပ်၊ ဝမ်ဆင်း စသော နယ်မြေများတွင်သာ ခိုအောင်းလှုပ်ရှားနိုင်လေ ရာ ကေအိုင်အေများသည် ယင်းနယ်မြေများကို ဖြတ်သန်း၍
ထိုင်းနိုင်ငံနှင့်ဆက်သွယ်နိုင်ရေးအတွက် တရုတ် ဖြူများနှင့် နားလည်မှုရယူထားရလေသည်။
ကေအိုင်အေတို့သည် နော်ဆိုင်းအား ဗကပတို့က ဖြုတ်ထုတ်သတ်လမ်းစဉ်အရ သတ်ဖြတ်ပြီးသည့်နောက် ဗကပတို့နှင့်တိုက်ခိုက်လျက်ရှိရာ ထိုင်းနိုင်ငံဆက်သွယ်
ရေးလမ်းကြောင်းအတွက် လက်ယာအင်အားစုသောင်း ကျန်းသူများဖြစ်သော အက်စ်ယူအာရ်အေ(မိုးဟိန်း)၊ ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေး(လော်စစ်ဟန်)၊ တောခိုလွယ်မော်
(ခွန်ဆာ)၊ ပလောင်အမျိုးသားတပ်ဦး တရုတ်ဖြူတို့နှင့် ပူးပေါင်းဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး ဗကပဘက်တော်သားဖြစ်သွား သည့် အက်စ်အက်စ်အေနှင့်မူ ဆက်ဆံရေးမပြေပြစ်ဘဲ
တိုက်ခိုက်မှုများပင်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အနောက်ဘက် မျက်နှာစာတွင်ကား ကေအိုင်အေတို့သည် ပြည်တွင်း ပြည်ပနာဂသောင်းကျန်းသူများ၊ ရခိုင်သောင်းကျန်းသူများ
အား ထောက်ပံ့ကူညီ၍ လက်သပ်မွေးထားခဲ့ လေသည်။
ကေအိုင်အေနှင့်ဖီဇိုနာဂသောင်းကျန်းသူများ
ဖီဇိုနာဂတို့သည် ၁၉၄၇ ခုနှစ်မှ ၁၉၅၅ ခုနှစ်အထိ အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် လွတ်လပ်ရေးရရှိရန် ဆွေးနွေးပွဲများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဆွေးနွေးပွဲများ ပျက်ပြားသွားသောအခါ
ဆန္ဒပြပွဲများ၊ အဓိကရုဏ်းများပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ ၁၉၅၆ ခုနှစ်မှစ၍ ကျောင်းဆရာ(ဒေါက်တာ ဖီဇို) ခေါင်းဆောင်သော နာဂ ၁၅ဝဝ ခန့်သည် လက်နက်ကိုင်ပုန်ကန်
ဝင်ရောက်ခိုအောင်းခဲ့ကြသည်။
အိန္ဒိယ နိုင်ငံနှင့်တရုတ်နိုင်ငံတို့ ဆက်ဆံရေးမပြေပြစ်ဖြစ်သည် ကိုအကြောင်းပြု၍ တရုတ်နိုင်ငံသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံမှ ဖီဇိုသောင်းကျန်းသူများကို စစ်ရေးအကူအညီများ
ထောက်ပံ့ပေးကမ်းခဲ့သည်။ ကေအိုင်အေများသည် ဖီဇိုနာဂများ ပြည်ပနိုင်ငံသို့  သင်တန်းသွားရောက် တက်နိုင်ရေးနှင့်အသွားအပြန်ခရီးအတွက် လမ်းပြ အဖြစ်
တာဝန်ယူ၍ မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းတွင် ဖီဇိုများ ကိုဖြတ်သန်းသွားလာစေခဲ့လေသည်။
ဗကပနှင့်ရှမ်းသောင်းကျန်းသူများ
မဟာမိတ်ဖွဲ့စည်းထားရန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကေအိုင်အေများအား ယာယီမဟာမိတ်ဖွဲ့စည်းထားပြီး အခွင့် သာတိုင်း အောက်ခြေမှအထက်အဆင့်အထိ
ထိုးဖောက် စည်းရုံးရေးလုပ်ငန်းများပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ လက်နက် ခဲယမ်းအခက်အခဲတွေ့နေရသောသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့ အစည်းများကို လက်နက်ခဲယမ်းထောက်ပံ့
ပေးကမ်း၍ အကျပ်ကိုင်ခြင်းဖြင့်လည်း သိမ်းသွင်းလေ့ရှိသည်။
ရှမ်းသောင်းကျန်းသူအက်စ်အက်စ်အေအဖွဲ့သည် ၁၉၇၃ ခုနှစ်တွင် ဗကပတို့နှင့်စတင်ဆက်သွယ်၍ အကူအညီတောင်းခံရာမှ ၁၉၇၄ ခုနှစ် နှစ်ဦးမှစ၍
ဗကပနှင့်ပူးပေါင်းပြီး လက်နက်ခဲယမ်းအကူအညီရရှိခဲ့ သည်။ အက်စ်အက်စ်အေအဖွဲ့တွင်းရှိ လူမျိုးရေးဝါဒီ များ၊ လက်ယာဝါဒီများသည် ဗကပနှင့်ဆက်ဆံသည်ကို
မနှစ်မြို့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် အက်စ်အက်စ်အေအဖွဲ့နှင့် အက်စ်အက်စ်ပီပီ(ရှမ်းပြည်တိုးတက်ရေးပါတီ)တွင်းတွင် ဗကပနှင့်ပူးပေါင်းခြင်းကြောင့်  လက်ဝဲ၊   လက်ယာ
ပဋိပက္ခများမှာ ၁၉၇၄ ခုနှစ်ကစ၍ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။
ဗကပတို့သည် ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့များကိုလည်း ဖွဲ့ ၍ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းခဲ့ရာ ဖုန်ကြားရှင် နှင့် ဖုန်ကြားဖူး တို့၏ ကာကွယ်ရေးအင်အားစုများမှာ ဗကပတို့၏
လက်အောက်သို့ရောက်သွားခဲ့ရသည်။ ရှမ်းပြည်နယ်မှ ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့များ၏မူလရည်ရွယ်ချက်များတွင် ကွန်မြူနစ်ဆန့်ကျင်ရေးသည် အဓိကဖြစ်လေရာ
တောခိုကာကွယ်ရေးအဖွဲ့များအတွင်းတွင်လည်း လက်ဝဲ၊ လက်ယာပဋိပက္ခများပေါ်ပေါက်လာရလေ သည်။ ထို့အတူပင် ရှမ်းပြည်လူမျိုးပေါင်းစုံလွတ်မြောက်ရေး
ဗကပနှင့်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် အက်စ်အက်စ်အေ အဖွဲ့သည် ၁၉၇၅  ခုနှစ်တွင်  နှစ်ဖွဲ့ကွဲသွားခဲ့ရပြီး ရလလဖ (ပအိုဝ်းသောင်းကျန်းသူ) များသည်လည်း
ရလလဖအဖြူနှင့်ရလလဖအနီနှစ်ဖွဲ့ကွဲခဲ့ရသည်။ ပလောင်သောင်းကျန်းသူများသည်လည်း နှစ်ဖွဲ့ကွဲခဲ့ရ သည်။ အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပပေါ်ပေါက်လာပြီး
သည့်နောက်ပိုင်းတွင် မူလကပင်အဖွဲ့အစည်းပေါင်း မြောက်မြားစွာဖြင့် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာကွဲပြိုလျက်ရှိ သော သောင်းကျန်းသူများမှာ ထပ်မံ၍အဖွဲ့များ
ကွဲကြ ရပြန်သည်။
အခြေအနေမှာလည်း ပိုမိုရှုပ်ထွေး၍လာ သည်။ သို့သော် ရှမ်းပြည်နယ်ရှိပြည်တွင်းသောင်း ကျန်းသူများသည် ပုံသဏ္ဌာန်အားဖြင့် အဖွဲ့ငယ်ပေါင်း
များစွာကွဲပြားလျက်ရှိသော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် ပြည်ပနိုင်ငံနှင့်ပတ်သက်နေသော လက်ဝဲစွန်းရောက် အင်အားစုများနှင့် ထိုင်းနိုင်ငံမှတစ်ဆင့်အနောက်အုပ်စု
စုများမှာမူ တစုတည်းတစည်းတည်းစည်းလုံးညီညွတ် နေကြခြင်းမဟုတ်ဘဲ   အဖွဲ့ပေါင်းများစွာကွဲပြား၍ သူတစ်လူငါတစ်မင်း ဆူပူသောင်းကျန်းနေကြခြင်းသာ
ဖြစ်လေသည်။
နည်းမျိုးစုံဖြင့် သိမ်းသွင်းဝါးမျိုလျက်ရှိလေသည်။
ဗကပ(နစ်ဖြူဗဟို)နှင့်ကေအင်န်ယူပါတီ
ကေအင်(န်)ယူပါတီသည်  ဗကပတို့ဦးဆောင် ဖွဲ့စည်းခဲ့သော အမျိုးသားဒီမိုကရေစီတပ်ပေါင်းစု (မဒညတ)တွင်အဖွဲ့ဝင်အဖြစ်ပါဝင်သော သောင်းကျန်းသူ
အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည်။ ဗကပတို့သည် ကေအင်န်ယူပါတီအား လက်အောက်ခံအဖွဲ့အစည်းအဖြစ် သိမ်းသွင်းဝါးမျိုခဲ့ရာ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တွင်အခြေစိုက်
ခြင်းမပြုနိုင်တော့သော ကေအင်န်ယူပါတီဗဟိုသည် ပဲခူးရိုးမသို့ပြောင်းရွှေ့၍ ဗကပကိုအားထားမှီခိုခဲ့ရ သည်။ ကေအင်န်ယူပါတီသည် သီးခြားလှုပ်ရှားသည် ထက်
သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
အောင်နိုင်တပ်တွင်းတွင် ဗကပတို့ က ဖဲ့ထုတ်သွေးခွဲ၍ စည်းရုံးခြင်း၊ အနိုင်ကျင့်ခြင်း၊ အကျပ်ကိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် ကေအင်န်ယူပါတီတွင်း မှာလည်း ပြဿနာ
ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရသည်။
ကေအင်န်ယူပါတီခေါင်းဆောင်အချို့သည် ဗကပ တို့အား ပါတီကြီးဝါဒ၊ လူမျိုးကြီးဝါဒ ကျင့်သုံးသူများ၊ သဘောထားမမှန်သူများဟူ၍ စွပ်စွဲဝေဖန်ခဲ့ကြသည်။
ကေအင်န်ယူပါတီသည် အောက်ခြေမှဖိအားပေးလာ သောကြောင့် ဗကပတို့ကိုမှီခိုနေရခြင်းထက် ပြည်ပ နိုင်ငံမှအကူအညီကိုတိုက်ရိုက်ရရှိရေးအတွက်
စကော လယ်တောခေါင်းဆောင်သော ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို အရှေ့မြောက်ဒေသသို့စေလွှတ်ခဲ့သည်။ စကောလယ်တော တို့လူစုသည် အက်စ်အက်စ်အေများနှင့်
တွေ့ဆုံပြီး အရှေ့မြောက်ဗကပများရှိရာနေရာ ပန်ဆန်းသို့ရောက် သွားခဲ့ကြသည်။ ဗကပဗဟိုကိုယ်စားလှယ် ဗိုလ်မျိုးမြင့် (အသားမဲ)သည် ဆရာစကောလယ်တော
တို့ လူ စု အား နည်းမျိုးစုံဖြင့်ချဉ်းကပ်ကာ ကေအင်န်ယူပါတီ အတွင်းရေးများ၊ လျှို့ဝှက်ချက်များကိုရယူ၍ ပီကင်းမှ တစ်ဆင့် ပဲခူးရိုးမဗဟိုသို့ ကြိုးမဲ့ကြေးနန်းဖြင့်
ပို့ပေး ခဲ့ကြသည်။ ၁၉၆၇ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းမှစ၍ ပဲခူးရိုးမ ကေအင်န် ယူပါတီတိုင်းကော်မတီဝင် ဗိုလ်ညောင်ရေ သည် ဗကပခေါင်းဆောင်များ၊ ငယ်သားများ၊ အမျိုးသမီးများ ကို
နည်းမျိုးစုံဖြင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ဗကပတို့၏ သင်းကွဲအုပ်ကွဲများ  လမ်းမှားနေသူများ၊  အဆက်အသွယ်ပြတ်နေသူများမှာ ဗိုလ်ညောင်ရေ၏ လုပ်ကြံ
သတ်ဖြတ်၍ လက်နက်သိမ်းခြင်းကိုခံကြရသည်။
ကေအင်န်ယူပါတီမှသောင်းကျန်းသူများ၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုကြောင့် အစပျောက်သွားကြရသော ဗကပများမှာ အထူးပင်များပြားလှသည်။ အချို့မှာ အောက်ပါ
အတိုင်းဖြစ်သည်။
(က)	ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားသမဂ္ဂ ခေါင်းဆောင်ကိုသာဒိုး(ခေါ်)ကိုလှတင်(ရခိုင်)
(ခ)	ရိုးမစည်းရုံးရေးအဖွဲ့မှ ဒေါ်ရွှေခင်နှင့်အဖွဲ့ ဝင်ခုနစ်ဦး
(ဂ)	ဗဟိုဆေးကျောင်းမှ ရဲဘော်မသန်းတင်နှင့် သမီးငယ်ဌေးဌေးစိန်
(ဃ)	မဒညတပူးတွဲဗဟိုကျောင်း နိုင်ငံရေးမှူး ရဲဘော်မွှေး(ခေါ်) ထွန်းရီ
(င)	တိုက်တိုင်းအောင်(၁)တပ်စုနိုင်ငံရေးမှူး မောင်နု
(ဆ)	မတင်ညွန့် (ဒိုက်ဦးမြို့နယ်ကော်မတီ)
(ဇ)	ဗကပ သာယာဝတီခရိုင်တပ်မှ တပ်စိတ်မှူး တင်မြင့်၊ ရဲဘော်မြင့်စိန်နှင့်စံမောင် (ဆင်သေ ရွာ)
(ဈ)	မိုးဘုံးရွာ ဟန်ရွှေနှင့်ဇနီး၊  သားငယ်သုံးဦး
ဗကပအားမှီခို၍ ဗကပနှင့်မဟာမိတ်အဖြစ် ပူးပေါင်း နေရသော်လည်း ခေါင်းဆောင်အချို့နှင့်ငယ်သားထုက ဗကပကို မနှစ်မြို့ကြပေ။  ဗကပအနေနှင့်လည်း
ကေအင်န်ယူပါတီကို လက်ကိုင်တုတ်အဖြစ်အသုံးပြုရေး၊ လက်အောက်ခံအဖွဲ့အစည်းအဖြစ်  လိုအပ်သလို ဖိအားပေးစေခိုင်းရေး၊ ကေအင်န်ယူပါတီဝင်များ၏
အင်အားကို မိမိလက်နက်ကိုင်တပ်တွင် တစ်ဖက်လှည့် ဖြင့် အသုံးချရေးနှင့် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝဖျက်သိမ်း၍ ဝါးမျိုပစ်ရေးတို့ကိုသာ ရည်ရွယ်ခဲ့လေသည်။
ထို့ကြောင့် ဗကပနှင့်ကေအင်န်ယူပါတီတို့၏ဆက်ဆံရေးမှာ မဟာ မိတ်ဖွဲ့ထားသည်ဟုဆိုသော်လည်း ဗကပသာ လုံးဝ ခေါင်းဆောင်လျက်ရှိပြီး မကျေနပ်မှုများ၊
ပဋိပက္ခများ၊ ဦးရာလူက လျှို့ဝှက်လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်ရှုပ်ထွေး၍နေလေသည်။
ဗကပ၊ ကေအင်န်ယူပါတီ၊ကေအင်န်ယူတပ်ဦးနှင့်ပြည်ပြေးများ
ဗကပနှင့်ကေအင်န်ယူပါတီသည် အမျိုးသား ဒီမိုကရေစီညီညွတ်ရေးတပ်ပေါင်းစု(မဒညတ)အသွင်ဖြင့် မ ဟာ မိတ် များ အ ဖြစ် တည် ရှိ နေ သည် သာ မက
ကေအင်န်ယူပါတီဗဟိုသည်ပင်လျှင် ဗကပဗဟိုကို အမှီပြု၍ ပဲခူးရိုးမတွင်ခိုကပ်နေခဲ့ရသည်။ ကေအင်န် ယူပါတီ၏လက်ဝဲအလွန်အကျွံဝါဒကျင့်သုံးမှု၊ ဗကပ နှင့်
ပူးပေါင်းမှုတို့ကြောင့် ကရင်သောင်းကျန်းသူများအတွင်း သွေးကွဲပြီး အဖွဲ့အစည်းအမျိုးမျိုးကွဲထွက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကေအာရ်စီ(ခေါ်) ကရင်တော်လှန်ရေးကောင်စီ
သည် ၁၉၆၃ ခုနှစ် ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲတွင် ပြေလည်မှုရရှိခဲ့သောကြောင့် ဥပဒေဘောင်အတွင်းသို့ လက်နက်စွန့် အလင်းဝင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဗိုလ်မြ
သည် ၁၉၆၆ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက်မှစ၍ ကေအင်န် ယူပါတီ၏ဦးဆောင်မှုအောက်မှ ခွဲထွက်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၇ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၂ဝ ရက်တွင် ကေအင်န်
ယူပါတီ၏ဥက္ကဋ္ဌ မန်းဘဇံကိုယ်တိုင်ပင် ကေအင်န်ယူ မှခွဲထွက်ပြီး ဗိုလ်မြ၏ကေအင်န်အယ်လ်စီသို့ သွား ရောက်ပူးပေါင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဗိုလ်မြ၊ မန်းဘဇံ
အုပ်စုသည် ကေအင်န်ယူအက်ဖ်(ကေအင်န်ယူတပ်ဦး) အမည်ဖြင့် အင်အားတိုးပွားလာကြသည်။
ကို တစ်ဖက်လျှင် ကိုယ်စားလှယ်ငါးဦးစီဖြင့် ဆွေး နွေးခဲ့ကြသေးသော်လည်း  ကေအင်န်ယူပါတီ၏ ပျက်ကွက်မှုကြောင့် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၁
ရက်တွင် ဗိုလ်မြတို့လူစုသည် ကေအင်န်ယူ အက်ဖ်ဖွဲ့စည်းရန် စတင်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ကေအင် န်ယူပီနှင့် ကေအင်န်ယူအက်ဖ်တို့မှာ စေ့စပ်၍ မရ တော့ဘဲ
ပဋိပက္ခများသာလျှင် ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ သည်။ ၁၉၆၉ ခုနှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ဗိုလ်မြတို့အုပ်စု၏ ကေအင်န်ယူ ကြားဖြတ်ဗဟိုသည် ကေအင်န်ယူ အက်ဖ်ကို
အတိအလင်းဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၂၁ ရက်မှစ၍ စတင်ကျင်းပသော ကေအင်န်ယူညီလာခံ (ဗိုလ်မြ အုပ်စု)၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အရ ကေအင်န်ယူတပ်ဦးသည် ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်
(တညလ)တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။
ပြည်ပြေးများနှင့်  ကေအင်န်ယူတပ်ဦးတို့ ပူးပေါင်းလှုပ်ရှားလာကြချိန်မှာပင် ပဲခူးရိုးမတွင်လည်း ဗကပနှင့်ကေအင်န်ယူပါတီတို့ပူးပေါင်းလှုပ်ရှားနေကြ ပြီဖြစ်သည်။
ကေအင်န်ယူပါတီနှင့်ကေအင်န်ယူတပ် ဦးတို့သည် ကျောက်ကြီးနယ်မြေတွင် နယ်မြေလုတိုက်ပွဲ များ မကြာခဏဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဇန်နဝါရီလတွင်
ကေအင်န်ယူပါတီမှ ဗိုလ်ကျင်ဖေနှင့် နစ်ဖြူဗဟိုအဖွဲ့တို့ ကြို့ပင်ကောက်မြို့နယ်၊  ဝိုင်းရွာ (ကြူအေ ၁၉၁၇)ချောင်းစောက်(ကြူအင်န် ၂ဝ၁၈) ဒေသတို့၌
တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ကေအင်န်ယူ ပါတီဥက္ကဋ္ဌသစ် ကျော်မြသန်းနှင့် ကေအင်န်ယူအက်ဖ် ဥက္ကဋ္ဌမန်းဘဇံတို့ကလည်း တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် မကျူးကျော်ရေး၊
နိုင်ငံရေးနည်းအရ ဖြေရှင်းရေးတို့ကို သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ ကေအင်န်ယူပါတီဗဟိုအဖွဲ့ သည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တွင်အခြေစိုက်ရန်မဖြစ်တော့ သည့်အပြင်
ကျောက်ကြီးနယ်နှင့်ပတ်သက်၍ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဩဂုတ်လတွင် နော်ပဲဒိုး(ကြူ ၃၈၂၂)၌ ကေအင်န်ယူ ပါတီမှ ဗိုလ်ချုပ်မြမောင်နှင့်ကေအင်န်ယူတပ်ဦးမှ ဘိုမြ၊
ဒေဝတို့ခေါင်းဆောင်၍ မဲဆန္ဒပေးပွဲများပြုလုပ်ကြ ရာ ကေအင်န်ယူပါတီက အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဗိုလ်မြအုပ်စုက အင်အားအသာစီးဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လာ
သောကြောင့် ကေအင်န်ယူပါတီဗဟိုသည် ပဲခူးရိုးမသို့ လုံးဝပြောင်းရွှေ့ပြီး ဗကပများကို မှီခိုရတော့သည်။
၁၉၇၁ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လတွင် ကေအင်န်ယူပါတီ ဗဟိုသည် နစ်ဖြူနှင့်ပူးတွဲလှုပ်ရှားခဲ့ရာမှ ပူးတွဲအစည်း အဝေးကျင်းပပြီး ကေအင်န်ယူပီဗဟိုသည် ဗမာလိုက်
(ကြူအက်ဖ် ဝ၅၈၇)တစ်ဝိုက်တွင် ခိုအောင်းနေခဲ့သည်။ အစည်းအဝေးမှစ၍ မဒညတအသွင်လှုပ်ရှားမှုများ ပိုများလာပြီး ဗကပတို့၏ချုပ်ကိုင်မှု၊ စည်းရုံးသိမ်းသွင်း
မှုမှာလည်း ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။ ကေအင်န်ယူပါတီ က ဗကပဗဟို၏ဩဇာကို နာခံခြင်းအတွက် ကေအင်န် ယူပါတီ စစ်ဦးစီးချုပ်စောမြမောင်သည် အထူးပင်
မကျေမနပ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကေအင်န်ယူပီ အမှတ်(၃)ခရိုင်ဥက္ကဋ္ဌ ဖူးဘောမဲ (ခေါ်) သာမိုးကလည်း ကေအင်န်ယူတပ်ဦးနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့သဖြင့် အချင်းချင်းတိုက်ခိုက်မှုများဖြစ်ပွားခဲ့ကြ သည်။
၁၉၇၁ ခုနှစ်တွင် ဗကပနှင့်ကေအင်န်ယူပီတို့ ပူးတွဲ၍ မဒညတအသွင်ဖြင့် အောင်နိုင်တပ်ကိုဖွဲ့စည်း လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ ၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် ကေအင်န်ယူပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ
ကျော်မြသန်းသည် နှလုံးရောဂါဖြင့် သေဆုံးသွား သောကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်စောမြမောင်သည် ပါတီဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာသည်။ ဗိုလ်ချုပ်စောမြမောင်သည် ဗကပများ အား
မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဗကပတို့အား အောင်နိုင်တပ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ကေအင်န်ယူပါတီအား လုံးဝချုပ်ကိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင်  ကေအင်န်ယူတပ်ဦးနှင့် ပြည်ပြေးများပူးပေါင်း၍ စစ်ရေးအရထိုးဖောက်မှုများ ပိုမိုများပြားလာပြီဖြစ်ရာ   ကေအင်န်ယူတပ်ဦးမှ သာစိန်နှင့်
သာစိန်၏အင်အားစုများမှာ တပ်မတော်နှင့်နှစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီး တပ်မတော်က သာစိန်တို့လူစုအား အတွင်းပိုင်းအထိ ကျုံးသွင်း၍တိုက်ခိုက်သည်။
ကေအင်န် ယူပါတီနှင့် ဗကပတို့သည် ပြည်ပြေးနှင့်ကေအင်န်ယူ တပ်ဦးတို့အား ရန်သူအဖြစ်သာ သဘောထားကြသည်။ ကေအင်န်ယူတပ်ဦးသည် ကေအင်န်ယူမှ
ခွဲထွက်သော ဖောက်ပြန်သည့် အုပ်စု၊ အမေရိကန်နယ်ချဲ့အကူအညီ ယူပြီး ထိုင်းမှဖောက်ပြန်ရေးအုပ်စိုးသူများနှင့် ပူးပေါင်း ကာ ကွန်မြူနစ်ဆန့်ကျင်ရေး၊ မဒညတ
ဆန့်ကျင်ရေး လုပ်နေသောအုပ်စုအဖြစ်  သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အခြေခံရန်သူဟုသာ သဘောထား ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် နည်းပရိယာယ်အရ အောက်ပါအတိုင်း ချမှတ်ခဲ့သည်။
နု၊ ဇံတို့နဲ့ နေဝင်း၊ စန်းယုတို့အကြား ပဋိပက္ခ ဟာ အခုအခါ  လက်နက်ကိုင်တိုက်လာတဲ့အထိ ပြင်းထန်နည်းပရိယာယ်အရ ''ရန်သူပဋိပက္ခကို အသုံး ချ၊
အများစုအောက်ခြေသိမ်းသွင်း၊ အနည်းစု ခေါင်းဆောင်ပိုင်းကိုဆန့်ကျင်၊ ရန်သူကိုတစ်ဦးစီတိုက် ဖျက်''မူကို ကျင့်သုံးရမယ်။
ထို့ကြောင့် ပြည်ပြေးနှင့်ကေအင်န်ယူတပ်ဦး (နု၊ ဇံအုပ်စု၊တညလ)၏ ဖောက်ပြန်သောလုပ်ရပ်များကို နိုင်ငံရေးအရ ဖွင့်ချတိုက်ခိုက်ရန်၊ စစ်ရေးအရကြားနေ အဖြစ်
ဗကပနှင့်ကေအင်န်ယူပါတီတို့က ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ မဒညတ ဗဟိုအစည်းအဝေးပွဲတွင်လည်း ဗိုလ်ချုပ်မြမောင်က (၇)ကြိမ် မြောက် ကေအင်န်ယူဗဟိုကော်မတီဆုံးဖြတ်ချက်ကို တင်ပြခဲ့ရာ
ပြည်ပြေးနှင့်ကေအင်န်ယူတပ်ဦးအား စစ်ရေးအရကြားထားရေး၊ နိုင်ငံရေးအရ ဖွင့်ချတိုက်ခိုက်ရေး၊ လက်နက်ကိုင်တိုက်ပွဲမဖြစ်အောင် လုပ်ရေးတို့ ပါဝင်ခဲ့သည်။
သခင်ဇင်နှင့်သခင်ချစ်တို့ကလည်း မလွှဲ သာမှသာ တိုက်ခိုက်ရန်သဘောတူခဲ့သည်။ အကယ်၍ တိုက်ခိုက်ရလျှင်လည်း ပူးတွဲတပ်ဖြစ်သည့် အောင်နိုင် တပ်ဖြင့်
ထိုအချိန်တွင် ကေအင်န်ယူတပ်ဦးမှ သာစိန်တို့ လူစုသည် ပဲခူးရိုးမကွင်းချောင်းနှင့် ဖြူးချောင်းရှိ ကရင် ကျေးရွာများကို အခြေခံဒေသအဖြစ် တည်ဆောက်ရန်
ကြိုးပမ်းခြင်း၊ လိပ်ပုတ်ရွာတွင်အခြေပြု၍ ဝါဒဖြန့်စည်း ရုံးခြင်းများပြုလုပ်လာသည်။ ပဲခူးရိုးမသည် ကရင်တို့၏ နယ်မြေဖြစ်ကြောင်း၊ မြန်မာရွာ ခုနစ်ရွာသည်လည်း
ကရင်ပြည်နယ် နယ်မြေပင်ဖြစ်ကြောင်း ဟောပြောလာ သည်။ ဖြူးလေးရွာသို့ရွှေ့ပြောင်း၍လည်း လှုံ့ဆော် စည်းရုံးခဲ့သည်။ ဖြူးလေးတွင်ရှိသော ဗကပသတင်းပေး
မောင်ချစ်ကို ကျောရိုးအဖြစ် သိမ်းသွင်းသည်ဟုလည်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ရဲဘော်ညိုလေးနှင့်အဖွဲ့အား ကမ်း ပါးနီရွာသို့အလာတွင် ဆီးကြိုတိုက်ခိုက်ကြသည်။
ဗကပ တို့က ကန့်ကွက်ရာ ရန်သူထင်သဖြင့် လူမှား၍တိုက် ခိုက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟုဖြေရှင်းသည်။ ထို့နောက် သာစိန် တို့လူစုသည် မဒညတ တပ်များနှင့် တိုက်ပွဲများ
တိုက် ခိုက်လာပြီး အောင်နိုင်တပ်ဖွဲ့နှင့်လည်း တိုက်ပွဲဖြစ်ပွား လာရာ ဗကပနှင့်  ကေအင်န်ယူပါတီတို့သည်  ကေအင်န်ယူတပ်ဦးနှင့်ပြည်ပြေးတို့ အား စစ်ရေးအရ
ရေရှည်ကြားထား၍ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ဗကပတို့သည် သာစိန်တို့လူစုအား ပဲခူးရိုးမမှ ထွက်သွားရန် စာဖြင့် အကြောင်းကြား၍ နှင်ထုတ်ခဲ့ကြ သည်။ ကေအင်(န်)ယူပါတီကလည်း သာစိန်ကိုတိုက် ခိုက်ရန်
မဒညတတွင်တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သာစိန်၏ ပဲခူးရိုးမနှင့်မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသလှည့်လည်တိုက်ခိုက်ရေး တပ်ရင်းသည်ကား ပဲခူးရိုးမတွင် တစ်စတစ်စနယ်မြေ
တိုးချဲ့လာသည်။ ဗကပဗဟိုနှင့် ရိုးမစည်းရုံးရေးအဖွဲ့ ကိုပင် တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာသည်။ သာစိန် တို့၏တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ခရာချောင်းရွာတိုက်ပွဲတွင်
ဗကပကျော်မွှေးသေပြီး ဂျီ-၃ ရိုင်ဖယ်တစ်လက်ဆုံးရှုံး ခဲ့ရသည်။ ရိုးမစခန်းကို  အတိုက်ခံရသဖြင့်လည်း အောင်ဇေယျတပ်မှ ညိုရင်၊ စန်းရီ၊ တင်ထွန်း၊ ချစ်မောင်၊
တင်ဝေနှင့် ရိုးမစည်းရုံးရေးမှ ဒေါ်ဝိုင်း၊ မောင်လွင်၊ ခင်ထား၊ ခင်လှနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်သေဆုံးခဲ့ရ သည်။ လက်နက်လည်း ငါးလက်ပါသွားခဲ့သည်။ ဗဟို
နောက်ချန်အဖွဲ့ အတိုက်ခံရစဉ်ကလည်း တင်လှိုင်၊ ဖြိုးဝင်း၊ စောထွန်းနှင့် ဉာဏ်တင်တို့သေပြီး ကာဘိုင် သုံးလက်ပါသွားခဲ့ရသည်။ အောင်နိုင်တပ်ဖွဲ့မှလည်း
အတိုက်ခံရသဖြင့် ကျော်အောင်သေပြီး ဂျီ-၃ ရိုင်ဖယ် တစ်လက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ တိုက်ပွဲမျိုးစုံတွင် ဗကပ ၁၈ ယောက်သေပြီး လက်နက်စုစုပေါင်း ၁၉ လက်ဆုံးရှုံး
ခဲ့ရာ ကျဆုံးသူများတွင် သခင်သန်းထွန်း၏နှမငယ် မမြဝင်း(ခေါ်) မစိမ်းချိုလည်း ပါဝင်ခဲ့ရသည်။
အရှေ့ရိုးမတွင်လည်း   ကျောက်ကြီးမြို့နယ် ကေအင်န်ယူတပ်ဦးသည် ဗကပထန်းတပင်မြို့နယ် တာဝန်ခံရဲအောင်(ခေါ်)မောင်ငွေ(ကိုကိုးကျွန်းမှ ထွက် ပြေးခဲ့သူ)၊
ထားဝယ်ခရိုင်ကော်မတီ ဦးဗချစ်လှနှင့် အခြား ဗကပ ၄ ဦးကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ကေအင်န်ယူတပ်ဦးသည် ဗကပနှင့်ကေအင်န်ယူ ပါတီတို့၏
ပါတီတို့ပါဝင်သော မဒညတနှင့်ပြည်ပြေး၊ ကေအင်န်ယူ တပ်ဦးတို့ပါဝင်သော တညလတို့သည် တိုက်ပွဲများဖြစ် ပွားပြီး ရန်သူဖြစ်လာသည်။
ဗကပလိုလားသူနှင့် မလိုလားသူများဂိုဏ်းကွဲနေကြ သည်။ ပြည်ပြေးအဖွဲ့တွင်လည်း ဦးနု၊ ဦးသွင်ဂိုဏ်းနှင့် ဗိုလ်ရန်နိုင်တို့ ဂိုဏ်းကွဲနေကြသည်။ ကေအင်န်ယူ
တပ်ဦးတွင်လည်း မန်းဘဇံနှင့်မောင်မောင်က တစ်စု၊ ဗိုလ်မြနှင့်သန်းအောင်က တစ်စု၊ ဗိုလ်ရွှေလေးနှင့်တင်ဦး တို့က တစ်စုဟူ၍ အုပ်စုသုံးခုဂိုဏ်းကွဲနေကြ
ရလေသည်။ ဗိုလ်မြအုပ်စုက ကေအင်န်ယူပါတီကို ဆွေးနွေးရန် လေသံပစ်လာသောအခါ  ကေအင်န်ယူပါတီ အတွင်းမှ ဗကပဆန့်ကျင်သူများက စိတ်ဝင်စား
လာကြသည်။
ဗကပနှင့်ပူးပေါင်းခြင်းအားဖြင့်  ကေအင်န်ယူပါတီ တစ်ရပ်လုံးပျောက်ကွယ်ပျက်သုဉ်းတော့မည့်အခြေ အနေကြောင့်လည်း ကေအင်န်ယူပါတီဝင်များသည်
ကေအင်န်ယူအက်ဖ်သို့သွားရောက်ပူးပေါင်းလိုလာကြ သည်။ ထိုအချိန်တွင် မန်းသာစိန်၏တပ်ကလည်း ဗကပ ကိုသာ   အဓိကဦးတည်၍တိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကရင်နီတိုးတက်ရေးပါတီဌာနချုပ်တွင်ပြုလုပ်သည့် ခြောက်ပါတီဆွေးနွေးပွဲတွင်လည်း စောမောရယ်က မန်းဘဇံကိုဖိတ်ကြားရေးကိုတင်ပြခဲ့ပြီး အက်စ်အက်စ်ပီပီ
က မိုးဟိန်းအဖွဲ့ဖိတ်ကြားရေးကိုတင်ပြခဲ့သဖြင့် ရလလဖနှင့် ကေအင်န်ယူပါတီကိုယ်စားလှယ်များက ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ ကရင်နီတိုးတက်ရေးပါတီသည်
မဒညတတွင် ပါဝင်နေသော်လည်း လုံးဝလွတ်လပ်ရေး မူကိုသာ ကိုင်စွဲထားသဖြင့် ဗကပနှင့်ဆက်ဆံရေး မပြေ မပြစ်ဖြစ်လာကြပြန်သည်။
အက်စ်အက်စ်ပီပီက ကြိုးစားပေးနေသည်။ အက်စ် အက်စ်ပီပီနှင့်ရလလဖအဖွဲ့လည်း သဘောတူညီချက် အချို့ရရှိထားသည်။
ဗကပသည် အင်အားနည်းပါးသောအဖွဲ့များ အား တစ်စတစ်စဝါးမျိုသိမ်းသွင်းလျက်ရှိရာ ကေအင်န်ယူပါတီသည် လုံးဝဝါးမျိုခံလိုက်ရပြီး အက်စ်အက်စ် ပီပီမှာလည်း
ဗကပဩဇာခံဖြစ်၍လာသည်။ ကေအိုင်အေသည် ဗကပနှင့်တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ပြည်ပ နိုင်ငံ၏ဖိအားပေးမှုကြောင့် အကျပ်အတည်းတွေ့နေရ သည်။ ပြည်ပြေး၊
ကေအင်န်ယူတပ်ဦး၊ မိုးဟိန်း၊ တရုတ်ဖြူ၊ တောခိုလွယ်မော် စသော လက်ယာအစွန်း ရောက်အဖွဲ့များမှာမူ စီအိုင်အေနှင့်အနောက်အုပ်စုမှ အကူအညီများကို
မျှော်လင့်နေကြပြီး တစ်ဖွဲ့နှင့်တစ်ဖွဲ့ မယုံသင်္ကာဖြစ်နေကြသည်။ သို့နှင့် သောင်းကျန်းသူအဖွဲ့ အစည်းများအတွင်း ပြဿနာများ၊ ပဋိပက္ခများသည် ရှုပ်ထွေး၍
ရောပြွမ်းနေလေတော့သည်။
=သောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းအလိုက် ထူးခြားဖြစ်စဉ်များ(၁၉၆၈-၇၅)=
အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပတို့၏ (၇၅၁ဝ) စီမံကိန်း
အဝေးရောက်ပါတီကော်မတီသည် အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပလှုပ်ရှားမှုများကို အလျင်အမြန်တိုးချဲ့လာ ရာ ၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် ဗကပတပ်များအား တပ်မဟာ(၂)၊
တို့သည် မိုင်းယန်း၊ မိုင်းလား၊ မိုင်းယောင်းဒေသ များကို ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ နှစ်ဦးပိုင်းတွင် တိုးချဲ့ဝင်ရောက် လာကြသည်။ ထို့နောက် မိုင်းယန်း၊ မိုင်းလွေနယ်မြေ
တွင်လှုပ်ရှားနေသော အိုက်မြင့်ခေါင်းဆောင်သည့် ရှမ်းပြည်နယ်လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော် (အက်စ် အက်စ်အိုင်အေ)ကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းကာ ဗကပ
၁၉၇၄ ခုနှစ်တွင် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြန်သည်။ ထိုနှစ် မှာပင် တောခိုလွယ်မော်အင်အားစုများ၊ လွယ်လ လူမျိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တပ်ရင်းများကို ကွပ်ကဲ
ရန် တပ်မဟာ(၁၂)ကို မိုင်းမောတွင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့ သည်။
ဗကပတပ်မဟာ(၅)သည် မော်ဖ ဒေသမှတစ်ဆင့် သံလွင်အနောက်ခြမ်းစိုးမိုးရေးအတွက် ဝင်ရောက် လှုပ်ရှားစဉ် တပ်မတော်၏ရန်ဖြိုစစ်ဆင်ရေးကြောင့် အထိနာ
အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပတို့သည် ၁၉၆၇ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလမှ ၁၉၇၃ ခုနှစ်အထိ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ပြည်ပတပ်မဟာသုံးခုစာကို တပ်ဆင်နိုင်သောလက်နက်
ခဲယမ်းများ၊ စစ်ပစ္စည်းများကို တစ်ဖက်နိုင်ငံမှ အကူအညီ ရရှိခဲ့သည်။ တစ်ဖက်နိုင်ငံမှ စစ်အကြံပေးအရာရှိများ၊ လက်နက်ကြီးပစ်ခတ်သူများ စသည့်လူအင်အား
အကူအညီကို ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လအထိရရှိခဲ့သည်။ တရုတ်နီတပ်မဟာသုံးခုစာအင်အားမှာ လူတစ်သောင်းကျော်ရှိလေရာ အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပများသည်
လျင်မြန်စွာကြီးထွားလာခဲ့ကြရသည်။
အင်တော၊ ကျောက်ဂူဒေသကိုအခြေခံ၍ အရှေ့ မြောက်ဒေသနှင့်ပဲခူးရိုးမဒေသကို ဆက်စပ်နိုင်စေရေး မိုးလုံးဟိန်းငါးနှစ်စီမံကိန်းသည် ၁၉၆၆ ခုနှစ် ကတည်း
က စတင်ခဲ့သော်လည်း ဗဟိုခွဲသည် ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ် အတွင်းမှာပင် ချုပ်ငြိမ်းခဲ့ရသည်။ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂၇  ရက်တွင် ဗဟိုခွဲအတွင်းရေးမှူး မေးကောက်
လှမောင်အပါအဝင် ခုနစ်ယောက်ကို တပ်မတော်ကအသေမိခဲ့ပြီး စက်တင်ဘာလ ၈ ရက် တိုက်ပွဲတွင် ဗဟိုခွဲဥက္ကဋ္ဌသခင်တင်ထွန်းအပါအဝင် ငါးဦးကို အသေရမိ
ခဲ့ရာ ဗဟိုခွဲမှာ လုံးဝချုပ်ငြိမ်းသွားရ တော့သည်။
ဗဟိုခွဲချုပ်ငြိမ်းပြီး မိုးလုံးဟိန်းငါးနှစ်စီမံကိန်းပျက် ပြားသွားခြင်း၊ ပဲခူးရိုးမဗဟိုဌာနချုပ် ကျဆုံးသွားခြင်း တို့ကြောင့် ဗကပတို့သည် ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ
တွင် ရေရှည်မဟာဗျူဟာစီမံကိန်းတစ်ရပ်ကို ရေးဆွဲ ခဲ့ရာ ယင်းစီမံကိန်းသည် ၇၅၁ဝ စီမံကိန်းပင်ဖြစ်သည်။ ၇၅၁ဝ စီမံကိန်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ သံလွင်မြစ်
အနောက်ခြမ်း နယ်မြေစိုးမိုးရေး၊ ရှမ်း ကယားနယ်စပ် တွင် အခြေချ၍ ကရင်နီအားသိမ်းသွင်းရေး၊ ခန့်မှန်း မြေပုံညွှန်း(ဒဗလျူ-၁ဝ၈၈၃၅)ခွင်မှတစ်ဆင့် ပဲခူးရိုးမ
သို့ ပြန်လည်ထိုးဖောက် အသက်သွင်းရေးတို့ဖြစ်သည်။
အလျောက်ပင် ဗဟိုဌာနချုပ်ဖြစ်လာသည်။ အဝေးရောက်ပါတီ ခေါင်းဆောင် သခင်ဗသိန်းတင်သည်လည်း ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်လာသည်။ ဗကပ
ကြိုးပမ်းမှုသည် ၇၅၁ဝ စီမံကိန်းအကောင်အထည်ဖော်မှုအစ ပင်ဖြစ်သည်။
ဗကပတို့သည် ဒေသခံလူမျိုးစုသောင်းကျန်းသူများ ကိုလည်း တစ်စတစ်စသိမ်းသွင်းလျက်ရှိရာ ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၂၁ ရက်မှစ၍ မဟာမိတ်ပျက်ပြားခဲ့သော
အခွင့်ကောင်းယူ၍ ညီညွတ်ရေးတပ်ဦးဖွဲ့စည်းရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ ကေအိုင်အေ ကလည်း လက်နက်ခဲယမ်း အကျပ်အတည်းတွေ့နေသဖြင့်  လက်ခံခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဆက်ဆံရေးတိုးတက်လာပြီး ပူးတွဲစစ်ရေး လှုပ်ရှားမှုများပြုလုပ်လာကြသည်။ သို့သော် ကေအိုင်အေ က ဗကပကိုဆက်ဆံသည်မှာ ယာယီမဟာမိတ်
အဖြစ်သာ သဘောထားခြင်းဖြစ်သကဲ့သို့ ဗကပက လည်း ကေအိုင်အေကို အခြားပါတီများနည်းတူ လုံးဝ ဝါးမျိုပစ်ရန်သာရည်ရွယ်ထားခဲ့ကြသည်။
ဗကပတို့သည် ရှမ်းသောင်းကျန်းသူ၊  ပအိုဝ်း သောင်းကျန်းသူ (ရလလဖအနီ) ကယန်းပြည်သစ်ပါတီ နှင့် ကရင်နီခွဲထွက်ရေးသမားတို့ကိုလည်း စည်းရုံးသိမ်းသွင်း၍
၇၅၁ဝ စီမံကိန်းအကောင်အထည်ဖော်ရန် အထောက်အကူအဖြစ်အသုံးချခဲ့ကြသည်။
အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပတို့သည် ပဲခူးရိုးမ ဗကပ ဗဟိုအား ကယ်တင်နိုင်ရန်အတွက် ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ နောက်ဆုံးပတ်တွင် တပ်မဟာ(၂)၊ တပ်မဟာ(၅)၊
တပ်မဟာ(၈)အင်အားများကို အသုံးပြု ၍ ပွိုင့် ၄၅၆၁၊ လွိုင်စန်ကာ၊ ပစောက်ကွေ့ မိုင်းညှင်းဒေသနှင့် မိုင်းကိုင်ဒေသတို့၌ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟန်ချက်ညီ တိုက်ခိုက်
ခဲ့ကြသည်။ ထိုတိုက်ပွဲများတွင် တစ်ဖက်နိုင်ငံမှထောက်ပံ့သည့်လက်နက်ကြီးများဖြင့် ပစ်ကူပေးတိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မိုးညှင်းဒေသ ပွိုင့် ၆၃ဝ၃ တိုက်ပွဲတွင်
ပြည်ပမြေပုံ ခြောက်ချပ်၊ ဓာတ်ပုံ နှင့်စာရွက်စာတမ်းများသိမ်းဆည်းရမိပြီး ဆက်သွယ် ရေး စက်ကြီးတစ်လုံး၊ စက်အလတ်စား တစ်လုံးတို့ကိုပါ တပ်မတော်က
(က)	မုံးကိုး-မုံးယားနှင့် မုံးဟောင်ကားလမ်း။
(ခ)	ပန်ဆိုင်း-ဖောင်းဆိုင်၊ မုံးပေါ်-မုံးကိုးကား လမ်း။
(ဂ)	ပြည်ပနိုင်ငံမိန်တိန်း(အက်စ်ပီ -၈၇၈ဝ)မှ မန်ပိန်းကားလမ်း။
(ဃ)	တာကမူးရှူး-မန်ခါးကားလမ်း။
(စ)	ပြည်ပနိုင်ငံဆီမိန်း(ကီကြူ-၆၁၄၅)ဆုံကရာ မန်ကားလမ်း။
(ဆ)	ပြည်ပနိုင်ငံ ပန်ဟုန်း-ပန်လောင်း-တပ်ထိန်-ဗင်ဟင်း-မိထန်ဟော်ကားလမ်း။
(ဇ)	ပန်ဟုန်း-ပန်ဝိုင်-ဝါးခ-မိုင်းမောကားလမ်း။
(ဈ)	ကျိုင်းလော-ဝမ်တော်-ဝပ်ကပ်-ပန်ကိုင်-ဆီလူးကားလမ်း။
(ည)	ပြည်ပနိုင်ငံ တာဟို-ကန်ပိုက်တီး(ကချင် ပြည်နယ်)ကားလမ်း။
တယ်လီဖုန်းလိုင်းများကိုလည်း အောက်ပါအတိုင်း ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။
(က)	မန်ဟိုင်း-မုံးကိုးနှင့် ပန်ဆပ်-နားမွန်လိုင်း။
(ခ)	တစ်ဖက်နိုင်ငံ နန်းဆန်(အက်စ်ပီ-၈၃၆၄) ဘက်မှ မန်ပိန်း-ရန်ကြုံတင်-မူထွာကြိုင်း-နော်ဩတန်-ရှာခိုလင်လိုင်း။
(ဂ)	မန်ခါး-လောင်ချာကျိုင်းလိုင်း။
တစ်ဖက်နိုင်ငံသည် ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ နဝမအကြိမ် မြောက် ပြည်သူ့ကွန်ဂရက်တွင် နိုင်ငံတကာအသီးသီး မှ တော်လှန်ရေးအင်အားစုများအား ကူညီထောက်ပံ့
သွားရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရာ ဗကပတို့သည် တစ်ဖက်နိုင်ငံ၏ အကူအညီကို ဖောဖောသီသီရရှိခဲ့သည်။ ၁၉၇၂ ခုနှစ်မှ စ၍ အရှေ့မြောက်ဗကပတို့ မိမိအစီအစဉ်ဖြင့် မိမိ
ရပ်တည်လာနိုင်သဖြင့် ပြည်ပနိုင်ငံသည် ကိုယ်ထိလက်ရောက် (လူအင်အားဖြင့်) ကူညီမှုများကို လျှော့ချပြီး အဝေးမှသာ ထိန်းကျောင်းကြိုးဆွဲချုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
၁၉၆၈ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၅ ခုနှစ် နှစ်ဦးပိုင်းကာလ အထိ တပ်မတော်နှင့် အရှေ့မြောက်ဒေသ ဗကပများ တိုက်ခိုက်ကြရာ နှစ်ဖက်အထိအခိုက် အကျအဆုံး ဇယားမှာ
အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။
ရသည် ကိုတွေ့ရသည်။ ဗကပများမှာလည်း ၂၆၇၆ ယောက်သေဆုံးခဲ့ရပြီး ၃၁၈ ယောက်ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည်။ ၈၂ ယောက် လက်နက်ချအလင်းဝင်လာခဲ့ကြသည်။
ဗကပတို့ထံမှ လက်နက်မျိုးစုံ ၂၁၆ဝ လက် သိမ်းဆည်း ရမိခဲ့သည်။ ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက်မှ ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၃ဝ ရက်အထိ လေးလတာကာလ
အတွင်း အရှေ့မြောက်ဒေသတိုက်ပွဲများတွင် တပ်မတော်နှင့် ဗကပအဆုံးအရှုံးနှိုင်းယှဉ်ချက်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။
တပ်မတော်သည် အရှေ့မြောက်စစ်ဒေသ ဗကပ များနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အထိအခိုက်အကျအဆုံးများ ဖြင့် ရင်နှီးခဲ့ရသည်။ ထို့အတူပင် ဗကပများ၏ သေကျေ
ပျက်စီးမှုများမှာလည်း ပိုမိုများပြားလှသည်ကို တွေ့ရ သည်။ ခုနစ်နှစ်တာကာလအတွင်း  ဗကပတို့ထံမှ လက်နက်မျိုးစုံ ၂၁၆ဝ လက်သိမ်းဆည်းမိရာ ထိုလက်နက်