cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ပြည်ပြေး၊ သို့မဟုတ် ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီပါတီ
ပြည်ပြေးတို့သည်  ဇော်ထွန်းခေါင်းဆောင်သော ပြည်တွင်းညီညွတ်ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးအဖွဲ့(ပညင) အား ပြည်ပြေးအထူးတိုင်း(၁)အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ကရင်နီ
အမျိုးသားတိုးတက်ရေးပါတီနှင့်ပူးပေါင်း၍ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊  ဇန်နဝါရီလတွင်  မော်ချီးမိုင်းအား တိုက်ခိုက်ရန်စီစဉ်ခဲ့ကြဖူးသည်။ ကယားပြည်နယ်ကို ဖြတ်သန်းနိုင်ရန်
ကရင်နီနှင့်ကယန်းပြည်သစ်ပါတီတို့ကို ငွေနှင့်လက်နက်များထုတ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁၇ ရက် တွင် မန်တလင်း
ခေါင်းဆောင်သော ချင်းအမျိုးသား အင်အား ၆ဝ ခန့်သည် ပြည်ပြေးတို့နှင့် ဆက်သွယ် ပူးပေါင်းခဲ့သည်။ ထိုချင်းအဖွဲ့သည် ဗိုလ်မှူးအောင် အဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်း
နေခဲ့သည်။ ခွန်ရဲနောင်နှင့် ပအိုဝ်း အဖွဲ့ကလည်း ပြည်ပြေးအလယ်ပိုင်းတိုင်းမှခွဲထွက်ပြီး အင်အား ၁၈၇ ယောက်ဖြင့် ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ မှစ၍ သထုံနယ်မြေ
တွင်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ ယင်းအဖွဲ့ သည် ကေအင်န်ယူနှင့်ဆက်သွယ်၍ ကေအင်န်ယူထံမှ သိမ်ဆိပ်နှင့် ကျောက်ရေတွင်းအကြား ပအိုဝ်းနယ်မြေ ရရှိရန် တောင်းခံ
လျက်ရှိသည်။
ပြည်ပြေးတို့နှင့်လုံးလုံးလျားလျားပူးပေါင်းခြင်းမရှိ သော်လည်း စစ်ရေးအရ ယာယီမဟာမိတ်များအဖြစ် တည်ရှိနေသောအဖွဲ့အစည်းများမှာ အောက်ပါအတိုင်း
(ခ)	စောမောရယ်ခေါင်းဆောင်သော ကရင်နီ အမျိုးသားတိုးတက်ရေးပါတီ။ အင်အား ၃ဝဝ ခန့်ရှိသည်။
(ဂ)	ရွှေအေးခေါင်းဆောင်သောကယန်းပြည် သစ်ပါတီ။ အင်အား၅ဝ ခန့်ရှိသည်။
(ဃ)	ဂျင်မီယန်းခေါင်းဆောင်သော ရှမ်းပြည်သစ် တပ်မတော်(တပ်စစ်မိန်းတိုင်းမိုင်း)အင်အား ၄ဝဝ ခန့်ရှိပြီး ၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် ပြည်ပြေး မှ ခွဲထွက်လာသည်။
(င)	ချင်းအမျိုးသားလွတ်မြောက်ရေးအဖွဲ့(မန် တလင်းအဖွဲ့)၊  အင်အား   ၆ဝ   ခန့်ရှိပြီး      ဗိုလ်မှူးအောင်၏ဖက်ဆစ်ဆန့်ကျင်ရေး ပြည်သူ့ညီညွတ်ရေးပါတီ
(ဖဆပည)နှင့် ပေါင်းနေသည်။
(စ)	ခွန်ရဲနောင်၏ ပအိုဝ်းအမျိုးသားလွတ်မြောက် ရေးပါတီ၊ အင်အား ၁၈၇ ယောက်ရှိပြီး ပြည် ပြေး အ လယ် ပိုင်း တိုင်း မှ ခွဲ ထွက် ၍ ကေအင်န်ယူနှင့်
ပေါင်းနေသည်။ နောင်သောအခါ တစ် ဖွဲ့ လုံး လက် နက် ချ ပြီး ချုပ်ငြိမ်းခဲ့သည်။
(ဆ)	တော်လှန်သောလူမျိုးပေါင်းစုံ မဟာမိတ် အဖွဲ့(တလမဖ)၊ တညလ ပျက်သွားပြီး နောက် ကေအင်န်ယူ၊ ရခိုင်လွတ်မြောက် ရေးအဖွဲ့(ခိုင်မိုးလင်း)၊
၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ မေလ ၂၇ ရက်မှစ၍ ပြည်နယ်ပေါင်းစုံ ပြည်ထောင်စုအမျိုးသားဒီမိုကရေစီ တပ် ပေါင်းစု (ပမဒတ)ဟူ၍ ဖြစ်လာသည်။
ဗကပနှင့်ကေအင်န်ယူပါတီများမှာမူ ပြည်ပြေး တို့နှင့်ရန်ဘက်ပါတီများဖြစ်ကြသည်။
တိုင်းရင်းသားလူမျိုးပေါင်းစုံညီညွတ်ရေးနှင့် လွတ်မြောက်ရေးတပ်ပေါင်းစုတည်ထောင်ခဲ့သော ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ မေလ ၂၅ ရက်မှ ကေအင်န်ယူများနုတ်ထွက်ခဲ့သည့်
၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၅ ရက်အထိ တညလအဖွဲ့ဝင်သောင်းကျန်းသူများနှင့် တပ်မတော်တို့ တိုက်ပွဲဖြစ် ထိတွေ့မှုပေါင်း (၈ဝ၃)ကြိမ်ရှိခဲ့သည်။ ထို ထိတွေ့မှုများ
အနက် တွေ့ဆုံတိုက်ခိုက်ခဲ့သည့်ပွဲပေါင်း (၅၈၄)ကြိမ်ဖြစ်ပြီး သောင်းကျန်းသူများက တပ်မတော် စခန်းများကို (၁၂၁)ကြိမ်ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
တပ်မတော်စစ်ကြောင်းများကို (၆၈)ကြိမ်ချုံခိုတိုက်ခိုက် နိုင်ခဲ့သည်။ တပ်မတော်က သောင်းကျန်းသူများ၏ စခန်းများကို (၂၂)ကြိမ် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး သောင်းကျန်းသူ
စစ်ကြောင်းများကို တစ်ကြိမ်ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
တညလ သောင်းကျန်းသူများနှင့်ထိတွေ့တိုက်ခိုက် ခဲ့သမျှတွင် ကေအင်န်ယူနှင့် ထိတွေ့မှုမှာ အများ ဆုံးဖြစ်ပြီး (၄၆၆) ကြိမ်ထိတွေ့ခဲ့သည်။ ယင်းထိတွေ့မှုများ အနက်
တွေ့ ဆုံ တိုက် ပွဲ (၃၅၃) ကြိမ် ဖြစ် ပြီး တပ်မတော်စခန်းများကို (၅၈)ကြိမ်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ကေအင်န်ယူစခန်းများကို တပ်မတော်က (၁၄) ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ကေအန်ယူတပ်ဦးသည် တပ်မတော် စစ်ကြောင်းများအား (၁၃၇)ကြိမ် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ပြည်ပြေးများမှာ တပ်မတော်နှင့် (၁၈၅)ကြိမ် တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ
နှင့် တပ်မတော်စခန်းကို (၁၄)ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ တပ်မတော်က မွန်ပြည်သစ်ပါတီ စခန်းများအား သုံးကြိမ်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ကေအင်န်ယူ၊ ပြည်ပြေး၊ မွန်ပြည်သစ်ပါတီတို့ ပူးပေါင်း၍ တညတအဖြစ်(၃၈)ကြိမ် ထိတွေ့တိုက်ခိုက် ခဲ့ကြရာ တညလအနေနှင့် တပ်မတော်စခန်းများကို (၁၆) ကြိမ်၊
စစ်ကြောင်းများကိုချုံခို၍ ငါးကြိမ်တိုက်ခိုက် ခဲ့ဖူးသည်။ စင်စစ်တညလအဖွဲ့ဝင်များသည် မိမိတို့ အဖွဲ့အလိုက်သာ မိမိတို့ဆန္ဒရှိသည့်အလျောက် လှုပ်ရှား နေကြပြီး
ပူးပေါင်းလှုပ်ရှားမှုမှာမူ အလွန်နည်းပါးခဲ့သည်။
တညလအင်အားစုအနေနှင့် ပူးပေါင်း၍ တိုက်ကွက်ဖော်ခဲ့ရာတွင် အကြီးမားဆုံးတိုက်ပွဲမှာ 'မြဝတီ၊ သင်္ကန်းညီနောင်၊ မဲပုလဲ ငါးရက်တိုက်ပွဲ'ဖြစ် သည်။ ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊
မတ်လ ၁၇ ရက်တွင် ကေအင်န် ယူတပ်မဟာ(၆)၊ တပ်မဟာ(၃)၊ တပ်ရင်း(၁၆)၊ ပြည်ပြေးအလယ်ပိုင်းတပ်ရင်း(၁)ပူးပေါင်းအင်အား ၁၅ဝ ခန့်သည် မြဝတီစခန်းအား
(ဝ၆၁၅)နာရီမှစတင်၍ လာရောက်ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ တပ်မတော်က လေကြောင်းပစ်ကူဖြင့် စနစ်တကျပြန်လည်တိုက်ခိုက် ရာ မတ်လ ၂၁ ရက်၊
ယောက် ၊ ပြည်ပြေး ၄၂ ယောက်၊ စုစုပေါင်း တညလ ၆၅ ယောက်သေဆုံးခဲ့ သည်။ ကေအင်န်ယူ ၂၃ ယောက်၊ ပြည်ပြေး ၃၂ ယောက် စုစုပေါင်းတညလ ၅၅
ယောက်ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ သည်။ ၄ဝ မမ ကျည် ရှစ်လုံး၊ ၅ ဒသမ ၅၆ ကျည် ၃၂၄ တောင့်ကို တပ်မတော်က သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။
မြဝတီကို လာတိုက်သည့် မတ်လ ၁၇ ရက်မှာပင် ကေအင်န်ယူနှင့် ပြည်ပြေးတို့သည် ၅၇ မမ၊ ၆ဝ မမ၊ ၃ ဒသမ ၅ လောင်ချာတို့ကိုသုံးပြီး ဝ၅၄၅ နာရီမှစ၍
သင်္ကန်းညီနောင်စခန်းကိုလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ တပ်မတော်မှ တပ်စိတ်လေးစိတ် က လေကြောင်းပစ်ကူဖြင့် စနစ်တကျခုခံတိုက်ခိုက်ရာ
သောင်းကျန်းသူများ မတ်လ ၂၂ ရက်၊ ည(၂ဝ ၃ဝ) နာရီတွင် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ထိုတိုက်ပွဲတွင်လည်း တညလ  ၃ဝ  သေဆုံးပြီး  ၄ဝ  ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။
တပ်မတော်မှစစ်သည်တစ်ယောက်သာကျဆုံးပြီး ရှစ်ယောက် ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ မြဝတီနှင့်သင်္ကန်းညီနောင်ကို တိုက်ခိုက်သည့်နေ့နှင့် တစ်ပြိုင်တည်းမှာပင်
မဲပုလဲစခန်းကို အင်အား ၃ဝဝ ခန့်ဖြင့် (ဝ၆၃ဝ)နာရီ မှစ၍ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ တပ်မတော်က စနစ်တကျ ခုခံတိုက်ခိုက်ရာ မတ်လ ၂၂ ရက်၊ ည(၁၉ ၂ဝ)နာရီ တွင်
တညလငါးယောက်သေဆုံးပြီး ဒဏ်ရာရသူ လူ ၂ဝ နှင့်အတူ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြရသည်။ တပ်မတော်မှ စစ်သည် ငါးယောက်သာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။
တညလသောင်းကျန်းသူများသည် မြဝတီ၊ သင်္ကန်းညီနောင်၊ မဲပုလဲစခန်းသုံးနေရာအား တစ်ပြိုင်နက်တည်း အင်အားအလုံးအရင်းစုစည်း၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြ
သော်လည်း  အထိနာပြီး  ဆုတ်ခွာခဲ့ကြရသည်။ ကေအင်န်ယူတို့အနေနှင့်လည်း   ပြည်ပြေးများနှင့် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းသည် မိမိတစ်ဦးတည်း တိုက်ခိုက်ခြင်း
ထက် စစ်ရေးအရများစွာ ပိုမို၍အရေးနိမ့်စေ ကြောင်း သင်ခန်းစာရသွားခဲ့သည်။
ပြည်ပြေးခေါင်းဆောင်သော တညလ အင်အားစု များသည် ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ မေလ ၂၅ ရက်မှ ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက်အထိ ငါးနှစ်တာကာလ အတွင်း
တပ်မတော်နှင့်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရာ တညလအဖွဲ့ ဝင် သောင်းကျန်းသူ ၅၇၄ ယောက်သေဆုံးခဲ့ရပြီး တပ်မတော်ဘက်မှလည်း စစ်သည် ၃၄၄ ယောက် နိုင်ငံတော်
အပါအဝင် တပ်မတော်စခန်းများကို တိုက်ခိုက်သည့် အခြားတိုက်ပွဲများမှာ အောင်မြင်မှုမရရှိဘဲ အကျအဆုံး များစွာဖြင့်သာ ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည်။ ထိုငါးနှစ်တာကာလ
အတွင်း သောင်းကျန်းသူတညလတို့၏ လက်နက်မျိုးစုံ ၆၃၇ လက်ကို တပ်မတော်က သိမ်းဆည်းရမိခဲ့ပြီး တညလဒဏ်ရာရသူ စုစုပေါင်းမှာလည်း ၃၈၆ ယောက် အထိ
ရှိခဲ့သည်။ တညလသောင်းကျန်းသူများထဲမှ ဖမ်း ဆီးရမိခံရသူနှင့်လက်နက်ချအလင်းဝင်သူပေါင်းမှာ ၇ဝ၄ ယောက်ရှိခဲ့သည်။  အထူးသဖြင့်  လွတ်ငြိမ်း ချမ်းသာခွင့်
ကြေညာချက်ထုတ်ပြန်ပေးပြီးနောက် ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၁၉ ရက်မှ ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁၆ ရက်အထိ  တစ်နှစ်ကျော်ခန့်ကာလအတွင်း ကေအင်န်ယူ ၁ဝ၂
ယောက် ၊ ပြည်ပြေး ၃၄၃ ယောက် နှင့် မွန်ပြည်သစ်ပါတီမှ ၄ဝ ယောက်၊ လက်နက်ချ အလင်းဝင်ခဲ့ကြသည်။
တညလတို့၏စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုတွင် ပြည်ပြေးတို့ မှာ အထိအနာဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ မွန်ပြည်သစ်ပါတီမှာလည်း ယင်းတို့၏အဖွဲ့အစည်းပမာဏနှင့်စာလျှင် များစွာ
အထိနာ သည်ဟုဆိုနိုင်သည်။ ကေအင်န်ယူမှာ မူ ပြည်ပြေးတို့နှင့်ပူးပေါင်း၍သာ အထိနာရခြင်းဖြစ်ပြီး သီးခြားလှုပ်ရှားမှုအနေနှင့်မူ သိသိသာသာအင်အား နည်း
သွားသည်အထိ ထိခိုက်မှုမရှိခဲ့ပေ။ ဦးသွင်သည် ကေအင်န်ယူတပ်ဦးနှင့်ပူးပေါင်းပါက တနင်္သာရီတိုင်း (ယခု မွန်ပြည်နယ်နှင့် တနင်္သာရီတိုင်း)တစ်ခုလုံးကို သိမ်း နိုင်
မည် ဟု အ ထင် ရောက် ခဲ့ သော် လည်း ကျဉ်းမြောင်းသောလူမျိုးရေးဝါဒီတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဗိုလ်မြ မှာမူ ကေအင်န်ယူတပ်ဦးကို ပြည်ပြေးအတွက် အသုံးချမခံဘဲ
နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။ ဗိုလ်မြသည် အမျိုးသား ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒီ (လူမျိုးရေးဆိုရှယ်လစ်) မန်းဘဇံကို ပင်လျှင် ဥက္ကဋ္ဌ တင်ထားသော်လည်း ခေါင်းဆောင်ခွင့်ပေးသူ
မဟုတ်ပေ ၊ သို့နှင့် တညလပျက်ပြားပြီးနောက် တွင် ဗိုလ်မြသည် ပမဒတကိုဖွဲ့စည်း၍ အင်အားပိုမို ကြီးထွားလာသည်။ ပြည်ပြေးမှာမူ  အဖွဲ့ငယ်များ အစိတ်စိတ်
အမြွှာမြွှာကွဲ၍ လုံးပါးပါးလာခဲ့ရာ သူတစ်လူ ငါတစ်မင်း ထင်ရာစိုင်းနေကြသည့် မှောင်ခိုဂိုဏ်းများ အဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသွားရလေတော့သည်။
ဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင်အဖွဲ့(ဗန်ကောက်)၊အင်အား(၁ဝ)ယောက်
၁။		ဗိုလ်ချုပ်ကြီးလကျာ်	ဥက္ကဋ္ဌ
၂။		ဗိုလ်ချုပ်ကြီးစောကြာဒိုး	ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ
၃။		ဗိုလ်ချုပ်ဦးသွင်	အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးချုပ်
၄။		ဗိုလ်မှူးကြီးဇာလီမော်	တွဲဖက်အထွေထွေအတွင်းရေးမှူး ၅။		ဗိုလ်ချုပ်ရန်နိုင်	အလုပ်အမှုဆောင်
၆။		ဗိုလ်မှူးကြီးမောင်လှိုင်	အလုပ်အမှုဆောင်
၇။		ဗိုလ်မှူးကြီးလှမောင်	အလုပ်အမှုဆောင်
၈။		ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးမောင်ကလေး	 		အလုပ်အမှုဆောင်
၉။		ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးနေမင်း	အလုပ်အမှုဆောင်
၁ဝ။		ဦးသုဝေ	အလုပ်အမှုဆောင်
မှတ်ချက်။	ဗိုလ်ချုပ် ရန် နိုင် နှင့် ဗိုလ် မှူး ကြီး မောင်လှိုင်တို့အား ၁၈- ၇ - ၇၅ တွင် ဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင်အဖွဲ့မှ ထုတ် ပယ်ပစ်လိုက်သည်။
မှတ်ချက်။	။	ပြည်ပြေးအဖွဲ့ စုစုပေါင်းအင်အားမှာ ၁၉၇၅ ခုနှစ်တွင် ၁၂၂၇ ယောက်ခန့် ရှိသော်လည်း ဗိုလ်ရန်နိုင်၏ တောင်ပိုင်းတိုင်း၊ ဗိုလ်မှူးအောင်၏ ပြည်သူ့
ညီညွတ်ရေးပါတီနှင့် တင်မောင်ဝင်း၏ ပြည်ထောင်စု လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်တို့မှာ သီးခြားအဖွဲ့အစည်း များအဖြစ် ခွဲထွက်လှုပ်ရှားနေကြ သည်။ ပြည်ပြေးဗဟို
နှင့် အလယ်ပိုင်းတိုင်းကိုသာ ဦးသွင်က ချုပ်ကိုင်ထား ခြင်းဖြစ်သည်။ ပြည်ပြေးအားလုံးမှာ ထိုင်းနိုင်ငံတွင်သာအခြေစိုက်နေကြ ပြီး အဖွဲ့အစည်းအချင်းချင်း ပဋိပက္ခ
မျိုးစုံ၊ ပြဿနာမျိုးစုံဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေ ကြလေသည်။
ရှမ်းသောင်းကျန်းသူများ
ရှမ်းသောင်းကျန်းသူတို့၏ မူလအဖွဲ့အစည်းမှာ ရှမ်းပဒေသရာဇ်စော်ဘွားများက ကျောထောက်နောက် ခံပြုတည်ထောင်ခဲ့သည့် နွံစစ်ဟန်အဖွဲ့ဖြစ်ပြီး ခွဲထွက်ရေးကို
အခြေခံခဲ့သည်။ သို့သော် နွံစစ်ဟန်အဖွဲ့သည် ၁၉၅၉ ခုနှစ်တွင် စတင်သောင်းကျန်းပြီး မကြာခင်မှာပင် နယ်မြေအလိုက် ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်းတွင် ခွန်သော်တာ၊
ခွန်ကြာနု၊ စိုင်းလှအောင်တို့ခေါင်းဆောင် သော ရှမ်းပြည်လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်  (S.S.I.A)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်တွင် ဘုန်းကြီးလူထွက်ဦးကုဏ္ဍလ၏ ရှမ်း
တပ်မတော်(စစ်ဟန်စင်တိုင်း)၊ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း တွင် စိုင်းနွဲ့၏ နွံစစ်ဟန်ဟူ၍ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ကွဲထွက်ခဲ့ သည်။ တော်လှန်ရေးကောင်စီက နိုင်ငံတော်အာဏာကို
ထိန်းသိမ်းပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဖက်ဒရယ်မူတောင်းဆိုလိုသော စော်ဘွားအင်အားစုများက ဆူပူသောင်းကျန်း ကြသဖြင့် ရှမ်းသောင်းကျန်းသူများတိုးပွားလာပြန်သည်။
သို့သော် ရှမ်းသောင်းကျန်းသူများသည် တလုံးတည်း တစည်းတည်းဖြစ်မလာဘဲ မှောင်ခိုစီးပွားရေး လုပ်ငန်း၊ ဘိန်းကုန်ကူးရေးလုပ်ငန်းတို့နှင့်ပတ်သက်ပြီး
မကြာခဏပဋိပက္ခများဖြစ်ပွားနေခဲ့ကြသည်။ ဗကပနှင့် ပြည်ပြေးတို့က အပြိုင်အဆိုင်သိမ်းသွင်းစည်းရုံးမှု၊ ကာကွယ်ရေးများတောခိုမှုတို့ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ
ရှမ်းသောင်းကျန်းသူတို့အကြားတွင် ပဋိပက္ခပြဿနာများ ပို၍ထူပြောရှုပ်ထွေးလာကြပြန်သည်။
အက်စ်အက်စ်အေဌာနချုပ်တွင် ဥက္ကဋ္ဌ ခွန်ကြာနု၊ အတွင်းရေးမှူးစဝ်ဆေးဝိုင်တို့က ခေါင်းဆောင်လျက်ရှိ ရာ စဝ်ဆေးဝိုင်သည် ညောင်ရွှေစော်ဘွားကြီးစဝ်ရွှေ သိုက်
(သမ္မတဟောင်း)၏သားဖြစ်သည်။ စဝ်ဆေးဝိုင် သည် မဟာဒေဝီနန်းဟိန်ခမ်းအား ထိုင်းနိုင်ငံသို့ခေါ်ယူ ပြီးနောက် အက်စ်အက်စ်အိုင်အေအဖွဲ့ရှိစဉ်ကတည်းက
နာယကအဖြစ်တင်မြှောက်ခဲ့သည်။ နောင်တွင် အက်စ်အက်စ်အေပေါ်လာသည်အထိ မဟာဒေဝီနန်းဟိန်ခမ်း သည် နာယကကြီးဖြစ်နေခဲ့သည်။ မဟာဒေဝီသည်
တော်လှန်ရေးစိတ်ရှိသူမဟုတ်ဘဲ ပဒေသရာဇ်အဆောင်အယောင်များကို စွန့်လွှတ်နိုင်သူမဟုတ်ရာ အက်စ်အက်စ်အေမှ လူငယ်များနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်လာသည်။
ရှမ်း ပြည် မြောက် ပိုင်း လွယ်ခေး ဒေ သ တွင် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ အုံးဘောင်ပွန်၊ တိုင်းတွဲဖက်အထွေထွေ အတွင်းရေးမှူးဆေးထင်နှင့် စစ်ဦးစီးချုပ်စိုင်းလှအောင် တို့က
အက်စ်အက်စ်အေကိုဦးဆောင်လျက်ရှိရာ ဗကပတို့၏ဆွဲဆောင်သိမ်းသွင်းခြင်းကို မကြာခဏ ကြုံတွေ့ရသည်။ အက်စ်အက်စ်အေအတွင်း ကွန်မြူနစ် ဝါဒစိမ့်ဝင်လာ
သောအခါတွင် မဟာဒေဝီမှာ အက်စ်အက်စ်အေ၏နာယကအဖြစ်ရပ်တည်နေရန်အကြောင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ မတ်လတွင် ကော်မတီ အစည်း
အဝေး ကျင်းပ၍ မဟာဒေဝီအား အက်စ်အက်စ်အေနာယကကြီးအဖြစ်မှ ဖြုတ်ချခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် အက်စ်အက်စ်အေရှမ်းသောင်းကျန်းသူများသည် ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊
မေလ ၂၄ ရက်တွင် တောခိုကာကွယ်ရေးအဖွဲ့များဖြစ်ကြသော လော်စစ်ဟန်၏ ကိုးကန့်အဖွဲ့၊ မဟာစန်း၏ဗိန်းငင်းအဖွဲ့၊ လိုင်းအူ၏ မန်မန်ဆိုင်အဖွဲ့တို့နှင့်
ရှိနေစဉ် ကေအင်န်ယူပီမှ စကောလယ်တောခေါင်းဆောင်သော  ကိုယ်စားလှယ် သုံးဦးရောက်ရှိလာပြီး  ဗကပအရှေ့မြောက်စစ်ဒေသ ဌာနချုပ်ရှိရာ ပန်ဆန်း
(အယ်လ်ကေ-ဝ၇ဝ၅)သို့ သွား ရောက်နိုင်ရေးအတွက် အကူအညီတောင်းခံခဲ့ကြသည်။ ကေအင်န်ယူပါတီသည် ပဲခူးရိုးမနစ်ဖြူကို မှီခိုနေရရာမှ ပြည်ပအကူအညီ
တိုက်ရိုက်ရရှိရန် ကြိုးစားခြင်းဖြစ် သည်။ ထိုအချိန်တွင် အက်စ်အက်စ်အေအဖွဲ့သည် လည်း လက်နက်ခဲယမ်းများစွာ ချို့တဲ့လာသဖြင့် အကူ အညီအထောက်အပံ့
တစ်စုံတစ်ရာရယူရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကေအင်န်ယူပါတီမှ စကောလယ်တောတို့ကို ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းစေပြီး ပန်ဆန်းသို့စေလွှတ်မည့် အက်စ်အက်စ်ပီပီ
ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကိုရွေးချယ်ရန်စီစဉ်ခဲ့ကြရသည်။ ထို့နောက် တွဲဖက်အထွေထွေ အတွင်းရေးမှူးနှင့် နိုင်ငံရေးမှူးဖြစ်သူ ဆေးထင် ခေါင်းဆောင်သော အင်အား
၂ဝဝ ခန့်သည် စကော လယ်တောခေါင်းဆောင်သော ကေအင်န်ယူပါတီ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့်အတူ လွယ်ဆေးဒေသမှ ထွက်ခွာ သွားကြရာ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊
အောက်တိုဘာလ၌ ပန်ဆန်း သို့ရောက်ရှိကြသည်။
ပန်ဆန်းတွင် အက်စ်အက်စ်အေနှင့် ဗကပ ခေါင်းဆောင်တို့တွေ့ဆုံဆွေးနွေး၍ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ နိုဝင် ဘာလ ၁၈ ရက်၌ ဗကပနှင့် အက်စ်အက်စ်အေတို့ စစ်ရေးအရ
ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်သဘောတူလက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြသည်။ ဗကပများက ဆေးထင်တို့အဖွဲ့အား လက်နက်ခဲယမ်းများထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ဆေးထင်နှင့်
ဧပြီလ ၁၇ ရက်တွင် မိုင်းတုံသို့ပြန်ရောက်ရှိလာကြ သည်။ အက်စ်အက်စ်အေများသည် ဗကပနှင့် ဆက်သွယ်၍ စစ်ရေးအရပူးပေါင်းနေစဉ်မှာပင် ဗိုလ်မြ
ခေါင်းဆောင်သော ပမဒတတွင်လည်း အက်စ်အက်စ်ပီပီကိုယ်စားလှယ်စေလွှတ်၍ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ အက်စ်အက်စ်အေများအနေနှင့်လက်ဝဲစွန်းရောက်အဖွဲ့အစည်း
ဖြစ်သော ဗကပနှင့်ရော၊ လက်ယာစွန်းရောက် ဖက်ဒရယ်ဝါဒီ ပမဒတနှင့်ပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆက်သွယ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အဖွဲ့အစည်းအတွင်း လက်ဝဲ၊ လက်ယာ
ပဋိပက္ခများပေါ်ပေါက်စရာဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ထိုင်း-မြန်မာနယ်စပ် မိုင်းမောတွင် အက်စ်အက်စ်အေတိုင်း(၂)ကို ဖွင့်လှစ်ထားရာ တိုင်း(၂)တွင် ကိုးကန့် နှင့်ဗိန်းငင်းတောခိုကာကွယ်ရေးများ ရောနှောနေကြ သည်။
အက်စ်အက်စ်အေ ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးနှင့် ဗိန်းငင်းအဖွဲ့တို့သည် ဘိန်းလုပ်ငန်းဆက်ကြေးကိစ္စများ နှင့်ပတ်သက်၍ မကြာခဏပဋိပက္ခများဖြစ်ပွားနေခဲ့ကြ သည်။
တိုင်း(၂)၏ တိုင်းမှူးအဖြစ် ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးမှ ကျန်ကျုံးချိန်(ခေါ်)ဝဏ္ဏကို အက်စ်အက်စ်အေက တင်မြှောက်ထားသော်လည်း ကျန်ကျုံးချိန်သည် တိုင်း (၂) ကို
မထိန်းသိမ်းနိုင်ချေ။ ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁ဝ ရက်တွင် တိုင်း(၂)တပ်အားလုံး၏ စစ်ဦးစီးမှူးဖြစ်သူ စိုင်းအောင်(ဗိန်းငင်းအဖွဲ့ဝင်)ကို ကိုးကန့်အဖွဲ့က ထိုင်း နိုင်ငံ
မယ်ဆိုင်၌ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး မကျေနပ်သဖြင့် အက်စ်အက်စ်အေနှင့် ဗိန်းငင်းအဖွဲ့တို့က ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးများကို ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊
ရက်မှစ၍ တိုင်း(၁)မှူး စိုင်းစံမိန်း၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်ကို ရောက်သွားရသည်။
၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ မေလ ၂၈ ရက်တွင်ကား တိုင်း(၁) မှ ရောက်လာသော အက်စ်အက်စ်အေ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌပင်တိုင်း(စိုင်းပန်း)သည် ဗိန်းငင်းအဖွဲ့မှ  မဟာစန်း၊ စဝ်ဟိန်ခမ်း
တို့နှင့်ပူးတွဲ၍ တိုင်း(၂)ကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ရ သည်။
(အယ်လ်အိပ်ခ်ျ-၃၆၉၇)တွင် အစည်းအဝေးတစ်ရပ်ကို ကျင်းပရာ အောက်ပါခေါင်းဆောင်များတက်ရောက်ကြ သည်။
(က)	ခွန်ကြာနု	ဥက္ကဋ္ဌ
(ခ)	စောက်ပင်တိုင်း(ခေါ်)စိုင်းပန်	ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ (ဂ)	ဆေးခမ်(ခေါ်)အုံးပေါင်(ခေါ်)စိုင်းမြင့်အောင်	ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ (ဃ)	ဆေးထင်	တွဲဖက် အတွင်းရေးမှူး (င)	စောက်ငါးမိန်း(ခေါ်) ဆိုင်ဟိန်း	ဗဟိုအဖွဲ့ဝင် (စ)	စောက်အူမိန်း(ခ)	စောက်ထောက် ဗဟိုအဖွဲ့ဝင် (ဆ)	ဆေးလင်း(ခ) စိုင်းလှအောင်  	ဗဟိုအဖွဲ့ဝင် (ဇ)	စံမိန်း(ခ)ကျော်ခင်	ဗဟိုအဖွဲ့ဝင်
(ဈ)	ဆေးစိန်(ခ)စိုင်းသာထွန်း	ဗဟိုအဖွဲ့ဝင်
(ည)	ဆေးနွံ	ဗဟိုအဖွဲ့ဝင်
(ဋ)	စိုင်းလိပ်	ဗဟိုအဖွဲ့ဝင်
(ဌ)	စံမိုင်	ဗဟိုအဖွဲ့ဝင်
(ဍ)	ခွန်ဖုန်း	ဗဟိုအဖွဲ့ဝင်
(ဎ)	အောင်ခမ်း	 ဗဟိုအဖွဲ့ဝင်
(ဏ)	အုံမိန်း	ဗဟိုအဖွဲ့ဝင်
(တ)	နော်မိန်း (လဲချား) 	ဗဟိုအဖွဲ့ဝင်
(ထ)	စံလိတ်	 ဗဟိုအဖွဲ့ဝင်
အထက်ပါ အစည်းအဝေးတွင် အောက်ပါတို့ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
(က)	ထိုင်းနိုင်ငံမှရောက်ရှိလာသော ဥက္ကဋ္ဌ ခွန်ကြာနု ကို ကွပ်ကဲဦးဆောင်မှုအတွက် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း။
(ခ)	ရှမ်းပြည်တိုးတက်ရေးပါတီ(အက်စ်အက်စ် ပီပီ)မှ ဆေးထင် ဗကပ အရှေ့မြောက်စစ် ဒေသဌာနချုပ် ပန်ဆန်းသို့ ပဏာမ ကိုယ် စားလှယ်အဖြစ်
အစည်းအဝေးတွင် ဆေးခမ် (ခ) စိုင်းအုံးပေါင်(ခ) စိုင်းမြင့်အောင်၊ ဆေးလင်း(ခ)စိုင်းလှအောင်၊ စံမိန်း(ခ) ကျော်ခင်နှင့်ဆေးထင်တို့က ဗကပနှင့်ဆက်သွယ်ရေး ကို
တက်ကြွစွာဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဆေးထင်သည် ပန်ဆန်းသို့ရောက်ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဗကပ များကို များစွာအထင်ကြီးလာခဲ့သည်။ ဗကပများက လည်း
ဆေးထင်တို့အဖွဲ့ကို လက်နက်ခဲယမ်းများထုတ်ပေးပြီး စည်းရုံးသိမ်းသွင်းခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်ယာဝါဒီ၊ လူမျိုးရေးအမြင်ရှိသူ ခွန်ကြာနု၊ ဆေးစိန် (ခ)
စိုင်းသာထွန်း၊ စံမိန်းနှင့်စံလိတ်တို့က ဗကပတို့နှင့် ဆက်သွယ်ခြင်းမပြုရန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ မတ်လတွင် အုံးပေါင် ဆေးထင်၊ စံမိန်း၊ ဆေးနွံတို့ခေါင်းဆောင်သော အက်စ်အက်စ်အေ အင်အား ၆၅၆ ယောက်သည် ပန်ဆန်းတွင်
ခဲ့ကြသည်။ ထိုကဲ့သို့ ဗကပနှင့်ပူးပေါင်းခြင်းကို မကျေနပ်သော စောက်ပင်တိုင်း(ခ)စိုင်းပန်၊ ဆေးစိန်၊ စံမိန်း၊ စံလိတ်နှင့် ခွန်ကြာနုတို့ကလည်း ဆန့်ကျင်ရှုတ်ချပွဲများ၊
လူထုရှင်းလင်းပွဲများပြုလုပ်ကာ ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ဒုတိယပတ်တွင် ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်းသို့ ဆင်းသွားကြတော့သည်။ သို့နှင့် အက်စ်အက်စ်အေမှာ နှစ်ပိုင်း
ကွဲသွားရသည်။
ဗကပနှင့် ပူးပေါင်းသော အက်စ်အက်စ်အေများ ပန်ဆန်းသို့ရောက်လာသောအခါ ဗကပများက ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဧပြီလတွင် အက်စ်အက်စ်အေခေါင်းဆောင်များ အား
တစ်ဖက်နိုင်ငံသို့ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ ထို့ နောက် ပြည်ပတွင် နှစ်ဖက်ခေါင်းဆောင်များဆွေးနွေး ခဲ့ကြရာ တက်ရောက်သူများမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ် သည်။
(က) ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ
(၁)	ဗသိန်းတင်	ဥက္ကဋ္ဌ
(၂)	သခင်ဖေတင့်	ကိုယ်စားလှယ်
(၃)	ခင်မောင်ကြီး	ကိုယ်စားလှယ်
(၄)	မျိုးမြင့်	ကိုယ်စားလှယ်
(၅)	ဇော်မိုင်း	ကိုယ်စားလှယ်
(၆)	တိုက်အောင်	ကိုယ်စားလှယ်
(၇)	ဖရန်ဂန်ဒီး 	 ကိုယ်စားလှယ်
(၈)	ဗိုလ်ကျင်မောင်	ကိုယ်စားလှယ်
(၉)	စိုင်းအောင်ဝင်း	ကိုယ်စားလှယ်
(ခ) ရှမ်းပြည်တိုးတက်ရေးပါတီ
(၁)	 ဆေးခမ်(ခ) အုံးပေါင်(ခ) စိုင်းမြင့်အောင်	ဥက္ကဋ္ဌ (၂)	ဆေးထင်	တွဲဖက်အတွင်းရေးမှူး
(၃)	စံမိန်း(ခ) ကျော်ခင်	တိုင်း(၁)မှူး (၄)	နော်မိန်း(လဲချား)	တိုင်း(၁)ထောက်လှမ်းရေးနှင့်ဆက်သွယ်ရေး တာဝန်ခံ (၅)	အောင်ခမ်း	တိုင်း(၁) တပ်မဟာ(၁)မှူး (၆)	လွမ့်မိန်း(ခ) ဆန်လှ	ရင်း(၁၁)မှူး (၇)	ခွန်ဖုန်း 	ရင်း(၂၅)မှူး
(၈)	အောင်ဘ	ဗဟိုဝါဒဖြန့်ချိရေး နှင့် ပညာရေးဌာန အစည်းအဝေးတွင် အက်စ်အက်စ်အေတို့က ဗကပအား တစ်ခုတည်းသော ပစ္စည်းမဲ့ပါတီအဖြစ် အသိအမှတ်ပြု၍ ဗကပတို့ကလည်း အက်စ်အက်စ်ပီပီ အား မာ့ခ်စ်ဝါဒ၊
မော်စီတုံးအတွေးအခေါ်ကို လက်ခံ သည့် တိုးတက်သောအမျိုးသားပါတီအဖြစ် အသိအမှတ် ပြုခဲ့ကြသည်။ ရှမ်းသောင်းကျန်းသူများက မြန်မာပြည် လွတ်မြောက်လျှင်
ရှမ်းပြည်ကိုတန်းတူအခွင့်အရေးနှင့် ကိုယ်ပိုင်ပြဋ္ဌာန်းခွင့်မှာ လူမျိုးရေးခွဲထွက်ခြင်းသဘော မျိုးသက်ရောက်နေသဖြင့် တန်းတူနှင့် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးကိုသာ
တောင်းခံရန် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ အက်စ်အက်စ်ပီပီက စစ်ရေးတွင် လှုပ်ရှားစစ်သည် အဓိက၊ ပြောက်ကျားစစ်သည် ဒုတိယဟုခံယူကြောင်း ဆွေးနွေးရာ ဗကပတို့က
ပြည်သူ့ဒီမိုကရေစီတော်လှန်ရေးတွင် ပြောက်ကျားစစ်သည် အဓိက၊  လှုပ်ရှားစစ်သည် ဒုတိယဟု သတ်မှတ်ရန်လိုကြောင်းဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ဗကပတို့က
အက်စ်အက်စ်ပီပီအား အောက်ပါအတိုင်း လက်နက်တပ်ဆင်ပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။ သို့သော် လက်နက်တပ်ဆင်မှုမှာ ဗကပတို့က အက်စ်အက်စ်အေ
အင်အားစုများ အား နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေးသင်တန်းပေးပြီး မှသာ ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။
(က)	၁၉၇၅ ခုနှစ်တွင် တပ်ခွဲငါးခွဲစာခန့်။
(ခ)	၁၉၇၆ ခုနှစ်တွင် တပ်ခွဲခြောက်ခွဲစာခန့်။
(ဂ)	၁၉၇၇ ခုနှစ်တွင် အကန့်အသတ်မရှိ လက်နက်တပ်ဆင်ရန်။
ဗကပတို့က အက်စ်အက်စ်အေအင်အားစုများ အား ပန်ဆန်းတွင် နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေးသင်တန်းများပေး ကြသည်။ ထို့နောက် အက်စ်အက်စ်အေများသည် ၁၉၇၅ ခုနှစ်၊
နိုဝင်ဘာလတွင် သံလွင်အနောက်ခြမ်း ဒေသသို့ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဗကပတို့က အမ် ၁၄၊ အမ် ၂ဝ၊ အမ် ၂၁၊ အမ် ၂၂၊ လက်နက်ငယ် မျိုးစုံ စုစုပေါင်း
၇၂ဝ လက်၊ အမ် ၇ လောင်ချာ ငါးလက် ၆ဝ မမ၊ စိန်ပြောင်း ၁ဝ လက်နှင့် ကျည်မျိုးစုံကို လက်ဆောင်အဖြစ်ပေးလိုက်ကြသည်။ အက်စ်အက်စ်အေ
သောင်းကျန်းသူများ သံလွင်မြစ်အနောက်ခြမ်းသို့ ပြန်လည်ဖြတ်ကူးဝင်ရောက်စဉ် ဗကပတပ်ရင်း(၄ဝ၄၅) မှ အင်အား ၄ဝဝ ခန့်ကလည်း တပ်ပေါင်းစုမူအရ ပူးတွဲ
ခုတုံးလုပ်နိုင်ခဲ့ကြလေသည်။ အက်စ်အက်စ်အေ သောင်းကျန်းသူများမှာလည်း ဗကပတို့ထံတွင် နိုင်ငံ ရေး၊ စစ်ရေး သင်တန်းများတက်ရောက်ရခြင်း၊ ဗကပ တို့၏
အတွေးအခေါ်သဘောတရားများကို မိမိတို့၏ ဆန္ဒနှင့်မကိုက်ညီစေကာမူ လက်ခံသဘောတူရခြင်း၊ ဗကပတို့ထံမှ လက်နက်ခဲယမ်းရယူခြင်းဖြင့် လက်ရှိ အဓိက
လက်နက်ကိုင်တပ်နှင့် အက်စ်အက်စ်ပီပီ အဖွဲ့သည် ဗကပတို့၏နောက်မြီးဆွဲပါတီဘဝသို့ရောက် သွားရပြီဟု ဆိုနိုင်ပေမည်။
ရှမ်းကုန်းပြင်မြင့်ဒေသတွင် ထကြွသောင်းကျန်း နေကြသော သောင်းကျန်းသူအဖွဲ့ပေါင်းများစွာရှိသည့်အနက် အက်စ်အက်စ်အေသည် အင်အားအတောင့်အတင်းဆုံး
အဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လော်စစ်ဟန်၏ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့က အက်စ်အက်စ်အေနှင့် ခေတ္တသာပူးပေါင်းပြီးနောက် ခွဲထွက်ခြင်း၊
အက်စ်အက်စ်အေ ၏အဓိကအင်အားစုက ဗကပ နှင့်ပူးပေါင်းခြင်းတို့ကြောင့် အက်စ်အက်စ်အေအဖွဲ့ အတွင်းတွင် ပဋိပက္ခများပေါ်ပေါက်လာပြီး အင်အား ချည့်နဲ့
လာသည်။ မိမိအဖွဲ့အစည်းရပ်တည်ရန်လည်း ပိုမို ခက်ခဲလာသည်။ ထိုသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် အက်စ်အက်စ်အေခေါင်းဆောင်များသည် ဗကပများကို ပိုမို၍မှီခို
အားထားခြင်းဖြင့်သာ ဖြေရှင်းခဲ့သည်။
၁၉၆၃ ခုနှစ်တွင် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးပွဲပျက်ပြားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ရှမ်းသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းမျိုးစုံ တို့သည် အဓိကအားဖြင့် ဘိန်းကုန်ကူး၍ရပ်တည်လာကြ
ရသည်။ ဘိန်းလုပ်ငန်းသည်လည်း ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးလာ သည်။ လက်နက်ခဲယမ်းများကို လောနိုင်ငံနှင့် ထိုင်း နိုင်ငံတို့မှတစ်ဆင့် ဘိန်းဖြင့်လဲလှယ်ရယူကြသည်။ ဘိန်း နှင့်
မှောင်ခိုစီးပွားရေးလုပ်ငန်းပမာဏကြီးမားလာသော အခါ သောင်းကျန်းသူခေါင်းဆောင်များအတွင်းတွင် လည်း ငွေရေးကြေးရေးရှုပ်ထွေးမှုမှာ မလွဲမသွေပေါ်ပေါက်
လာတော့သည်။ ထို့ကြောင့် စီးပွားရေးကိစ္စ၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများကြောင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးလုပ်ကြံ သတ်ဖြတ်မှုများမှာလည်း အတောမသတ်နိုင်အောင်
ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ပဋိပက္ခများအတွင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံရသဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသူများမှာ စစ်ဟန်စင်တိုင်းအဖွဲ့မှ ဗိုလ်ချုပ်ကုဏ္ဍလ(ခေါ်)ကျောက်ငါခမ်း၊
ဗိုလ်မှူးကြီးအဆင့်ရှိသူ ပူကျယ်ပန်၊ ဗိုလ်မှူးကြီးအဆင့် ရှိသူ အိန္ဒက၊ ဗိုလ်မှူးခွန်စု၊ နွံစစ်ဟန်အဖွဲ့မှ ဗိုလ်မှူး ဖုံးမားတို့ဖြစ်ကြသည်။
အဖွဲ့အစည်းအတွင်း  ပဋိပက္ခများသာမကဘဲ အဖွဲ့လိုက်  တစ်ဖွဲ့နှင့်တစ်ဖွဲ့  ပဋိပက္ခများမှာလည်း မကြာခဏပင်ပြင်းထန်ခဲ့ရသည်။ ရှမ်းသောင်းကျန်းသူ များ၏
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်စိုင်းနွဲ့နှင့်   ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်ဆမ်ဆောတို့ ထိုင်းနိုင်ငံ၊ ချင်းရိုင်းခရိုင်၊ မုန်းဖန်အနီး၌ ပြင်းထန်စွာတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရာ ထိုင်း သတင်းစာများက
ထိုင်းနယ်မြေအတွင်း မြန်မာသောင်းကျန်းသူနှင့် တရုတ်ဖြူများကို ခိုလှုံခွင့်ပေးထားသောကြောင့် ထိုင်းနယ်စပ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်ရကြောင်းဖြင့် အကြီးအကျယ်
ကန့်ကွက်ရေးသားခဲ့ကြသည်။ ထိုင်း ပုလိပ်အဖွဲ့လည်းမနေသာသဖြင့်  စိုင်းနွဲ့အိမ်မှ လက်နက်ခဲယမ်းများကို သိမ်းဆည်းခဲ့ရသည်။ တရုတ်ဖြူတပ်မ(၃)၏ အကူအညီ
ကိုရရှိခဲ့သော ဆမ်ဆောနှင့် အိုက်ကုလား (ခေါ်)စိုင်းနောင်တို့သည်လည်း လူ အင်အား ၁ဝဝ ကျော်ဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ကာ လွယ်လင်ခရိုင်
နယ်မြေတွင် လှုပ်ရှားခဲ့ ရသည်။
နွံစစ်ဟန်အဖွဲ့တွင် ပဋိပက္ခများတောက်လျှောက် ဖြစ်ပွားနေဆဲရှိသကဲ့သို့ပင် စစ်ဟန်စင်တိုင်းအဖွဲ့သည် လည်းမတည်မငြိမ်ခဲ့ပေ။ ဘုန်းကြီးလူထွက်ဦးကုဏ္ဍလ
သေဆုံးပြီးနောက် စစ်ဟန်စင်တိုင်းအဖွဲ့ကိုခေါင်းဆောင်သူမှာ စီအိုင်အေသူလျှိုဗိုလ်ချုပ်ဘသိန်းဖြစ်သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ဘသိန်းသည် ကျိုင်းတုံငွေတိုက်ဝန်ထောက်ဘဝ
မှ တောခိုခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ဘသိန်းသည် ၁၉၅၂ ခုနှစ်တွင် စီအိုင်အေ၏တာဝန်ပေးချက်အရ တစ်ဖက် နိုင်ငံနယ်မြေထဲသို့ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ဖူးသူလည်းဖြစ်
သည်။ ၁၉၆၂-၆၃ ခုနှစ်များတွင် လောနိုင်ငံအနောက်မြောက်ပိုင်း၌ စီအိုင်အေအခြေစိုက်စခန်းများကို ဦးစီး ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သူလည်းဖြစ်သည်။ စစ်ဟန်စင်တိုင်း
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာသောအခါ ဗိုလ်ချုပ်ဘသိန်းသည် အဖွဲ့အစည်းအားခေါင်းဆောင်မှုပေးခြင်းထက် လော နယ်စပ် ဘန်ဟွေဆိုင်းတွင် လောပြောက်ကျားတပ်များ
အတွက် ရှမ်းနှင့် လားဟူတိုင်းရင်းသားများအား အခကြေးငွေယူ၍စုဆောင်းပေးခြင်း၊ လောတပ်ပြေးများ၊ လက်နက်ကုန်သည်များထံမှလက်နက်ဝယ်ယူကာ
အခြားသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့များအား ဈေးတင်ရောင်း ခြင်း တို့ ကို သာ ပြု လုပ် လာ ခဲ့ သည်။ ထို့ ကြောင့် လက်အောက်က ယုံကြည်မှုမရှိတော့ပေ။ ဘသိန်းသည်
လက်အောက်က ကုဏ္ဍလကဲ့သို့လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံရ မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဌာနချုပ်ဖြစ်သည့် ဟွေနမ့် မွန်စခန်းသို့မလာရောက်တော့ဘဲ အိမ်ဟတ်ဝိုင်ရွာ
တွင် သာ နေထိုင်ခဲ့သည်။
၁၉၆၈ ခုနှစ်တွင် ဗိုလ်ချုပ်ဘသိန်းသည် စစ်ဟန်စင်တိုင်းခေါင်းဆောင်အဖြစ်မှပြုတ်ကျကာ လူအင်အား ၂ဝ ခန့်ဖြင့် သီးခြားလှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ စစ်ဟန်စင်တိုင်း
ခေါင်းဆောင်မှာ မူဆေကွမ်(ခေါ်)စိုင်းလုံဆိုင်ဖြစ်လာခဲ့ သည်။ ရှမ်းပြည်နယ်အတွင်းတွင် နယ်ခံသောင်းကျန်းသူများအပြင် ကေအိုင်အေကဲ့သို့သော သောင်းကျန်းသူ
များလည်း ဝင်ရောက်လှုပ်ရှားလေ့ရှိကြသည်။ အက်စ်အက်စ်အေတပ်မဟာ(၁)မှ စစ်မိုင်းခွန်းအဖွဲ့သည် ကေအိုင်အေတို့အား ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၇ ရက်တွင်
နားချန်(အက်စ်တီ-၆၆၉၇)၌ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၂ဝ ရက်တွင်လည်း မိုးဟိန်းခေါင်းဆောင်သော အက်စ်ယူအာရ်အေ
အင်အား ၄ဝဝ ခန့်က ခမ်းတုံ(အယ်လ်အို-၃၅၅၆)၌ နွံစစ်ဟန်တပ်ရင်း(၁)မှူး  ကော်ခမ်းနှင့် အင်အား ၁ဝဝ ခန့်ထံမှ လက်နက်သိမ်းယူခဲ့ဖူးသည်။  ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊
ဧပြီလ ၂၃ ရက်တွင် ရှမ်းသောင်းကျန်းသူ တပ်ရင်း(၄)မှ စိုင်းနန္ဒာနှင့် ကံရွဲတို့အဖွဲ့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရာ ကံရွဲသည် တစ်ဖက်နိုင်ငံနှင့် ဆက်သွယ်ကာ
အကူအညီ တောင်းခံခဲ့ဖူးသည်။ ရှမ်း သောင်းကျန်းသူတို၏ ဝါးအစည်းပြေသကဲ့သို့ဖြစ်ကာ အချင်းချင်းတိုက်ခိုက်နေမှုကို စိတ်ပျက်ပြီးငြီးငွေ့နေ သောကြောင့်
အစုလိုက်အပြုံလိုက် လက်နက်ချမှုများ လည်းပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးသည်။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၁၄ ရက်တွင် အက်စ်အက်စ်အေတပ်ရင်း(၃)တပ်ရင်းမှူး၊ စိုင်းပန်မိုင်းနှင့်
နောက်ပါအင်အား ၂ဝ၄ ယောက် သည် လက်နက်မျိုးစုံ ၁၃၉ လက်နှင့်အတူ အမှတ်(၉၉) ခြေလျင်တပ်ရင်းသို့လက်နက်ချအလင်းဝင်ခဲ့ကြသည်။
စစ်ဟန်စင်တိုင်းအဖွဲ့မှ အိုက်မြင့်ခေါင်းဆောင်သော အင်အား ၁၅ဝ ခန့်မှာမူ ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ စက်တင် ဘာလတွင် တစ်ဖက်နိုင်ငံ(အမ်အက်ဖ်-ဝ၅၁၄)သို့ သွားရောက်
သင်တန်းတက်ခဲ့ကြပြီး ဗကပနှင့်လုံးလုံးလျားလျား ပူးပေါင်းခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ရှမ်းသောင်းကျန်းသူများ နှင့် ပအိုဝ်းသောင်းကျန်းသူများမှာလည်း လူမျိုးရေးအရ
အဆင်မပြေကြပေ။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၉ ရက်တွင် မောက်မယ်နယ်၊ ကဒူးအောင်(အယ်လ် အက်ဖ်-၃၄၃၉)၌ ရှမ်းလှခင် အင်အား ၁ဝဝ ခန့်နှင့်
ပအိုဝ်းစံသိန်းအင်အား ၂ဝဝ ခန့် တိုက်ခိုက်ကြရာ အက်စ်အက်စ်အေဘက်မှ တပ်ရင်းမှူးလှခင်နှင့်တပ်ခွဲ မှူး ဆမ်ဆူအပါအဝင် ၁၅ ယောက် ကျဆုံးရသကဲ့သို့
ပအိုဝ်းဘက်မှလည်း ဗိုလ်ချုပ်စံသိန်း ကို်ယ်တိုင်ကျဆုံးခဲ့ ရသည်။
ရှမ်းသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့များ တစ်ဖွဲ့နှင့်တစ်ဖွဲ့  မ ကြာခဏ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားနေခြင်း ကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးပမ်းမှုများရှိခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်မှုများ မရှိခဲ့ပေ။ ၁၉၆၉
ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၅ ရက်တွင် ထိုင်းနိုင်ငံ၊ ဇင်းမယ်ခရိုင်၊ မဲဇလီမြို့နယ်၊ ဆန်ကာရောင်း ရွာ၌ ရှမ်းသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့ပေါင်းစုံအစည်းအဝေး ပြုလုပ်ခဲ့ရာ
မဟာဒေဝီ၊ မိုးဟိန်း၊ ကံစစ်၊ စိုင်းနွဲ့၊ စိုင်းလောင်ခန်း၊ ဆေလန်၊ ဆေမန်ဖ၊ စောစေးထိုင်း၊ နယ်စားကြီး ဟိုပေါက်ဆန်မူးတို့နှင့်အတူ ထိုင်းအရာရှိများ ဖြစ်ကြသော
ဗိုလ်မှူးထုံးချိုင်နှင့် ကြောင်ခွန်လန်တို့ပါ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုအစည်းအဝေးမှာ မဟာဒေဝီနှင့်ထိုင်းအရာရှိများက ရှမ်းသောင်းကျန်းသူ များအား
ပြည်ပြေးများနှင့်ပူးပေါင်းရန် စည်းရုံးဆွဲဆောင်သောအစည်းအဝေးသာဖြစ်ခဲ့ရသည်။
စစ်ဟန်စင်တိုင်းအဖွဲ့မှာ ဗကပနှင့် ပူးပေါင်းသွားပြီး ဗကပဘဝကိုခံယူခဲ့သည်။ အိုက်မြင့်အဖွဲ့သည် ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၄ ရက်တွင် ယခင်အက်စ်အက်စ်အေ
တပ်ရင်း(၉)မှ တပ်ရင်းမှူးဟောင်းဖြစ်သူ နန်းဆွတ်၏သီးခြားအဖွဲ့အား ဝမ်ဆီလူးတွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ နန်းဆွတ်သည် တရုတ်ဖြူတပ်မ(၅)နှင့် သွား ရောက်ပူးပေါင်း
ခဲ့သည်။ ရှမ်းသောင်းကျန်းသူ အွန်ကျန်း သည်လည်း သီးခြားလှုပ်ရှားလျက်ရှိနေခဲ့ရာမှ အွန်ကျန်း အဖွဲ့မှ ဒုတိယခေါင်းဆောင်နန်းဆိုင်ကျောက်နှင့် အင်အား ၅၉
ယောက်သည် လက်နက်မျိုးစုံ ၄၇ လက် နှင့်အတူ အမှတ်(၄) ချင်းသေနတ်ကိုင်တပ်ရင်း၊ မိုင်းမ စခန်းသို့ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၂ ရက်တွင် လက်နက်ချ
အလင်းဝင်ရောက်လာခဲ့ကြလေသည်။ အွန်ကျန်းသည် တစ်ဖက်နိုင်ငံနှင့်လော၊ ထိုင်းတို့မှ အကူအညီကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းလက်ခံခဲ့သူဖြစ်သည်။ လော နိုင်ငံမှ
လုံးလုံးလျားလျားပါသွားခဲ့သည်။
အက်စ်အက်စ်အေအဖွဲ့သည် ဗကပနှင့်ပူးပေါင်းခဲ့ သော် လည်း ယ ခင် တပ် မ ဟာ (၁) မှူး ဖြစ် သူ စိုင်းလှအောင်(ခေါ်)စဝ်ဆေးထင်သည် ဗကပနှင့် ပူးပေါင်းသည်ကို
မလိုလားခဲ့ပေ။ ယခင်ကလည်း ဗကပ များအား မကြာခဏတိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသူဖြစ် သည်။ အက်စ်အက်စ်အေ ဗိုလ်မှူးတိုက်အောင်သည် လည်း ပြည်ပြေးနှင့်
ရှမ်းသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းများသည် နွံ စစ်ဟန်အဖွဲ့ စတင်ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည့် ၁၉၅၉ ခုနှစ်မှ စ၍ အဖွဲ့အစည်းအမျိုးမျိုးကွဲပြား၍ ပေါ်ပေါက်လာကြ ရာ
ပဋိပက္ခများ မှာလည်း အတောမသတ်နိုင်အောင် ပေါ်ပေါက်နေလေသည်။ ၁၉၇၄-၇၅ ခုနှစ်တွင်ကား ရှမ်းသောင်းကျန်းသူများအတွင်းတွင် အောက်ပါ ပယောဂများ
ဝင်ရောက်၍ အခြေအနေရှုပ်ထွေးနေကြ ပြီဖြစ်လေသည်။
(က)	အရှေ့မြောက်စစ်ဒေသဗကပတို့၏ မဟာဗျူဟာရည်မှန်းချက်အရ ရှမ်းသောင်းကျန်းသူများအား ဝါးမျိုသိမ်းသွင်းလျက်ရှိရာ အိုက်မြင့်သည် လုံးဝဗကပ
ဖြစ်နေပြီး အက်စ် အက်စ်အေမှာ ဗကပနောက်မြီးဆွဲပါတီဖြစ်လာခြင်း။
(ဂ)	တောခိုကာကွယ်ရေးအဖွဲ့များပေါ်ပေါက်လာခြင်း။
(ဃ)	ဘိန်းစီးပွားရေး စားကျက်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာ ခြင်း။
(င)	ထိုင်းနှင့်လောနိုင်ငံတို့၏ နိုင်ငံရေးမငြိမ် မသက်ဖြစ်ခြင်း။
ရှမ်းသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းများသည် နိုင်ငံတကာ ဘိန်းစားကျက်ကြီးဖြစ်လာသော ရွှေတြိဂံဒေသ (မြန်မာ၊ ထိုင်း၊ လောနယ်စပ်)နှင့် နီးကပ်စွာလှုပ်ရှား
လျက်ရှိကြရာ ပြည်ပ ပယောဂများစွက်ဖက်မှုများမှာ လည်း ပိုမိုများပြားလာခဲ့ရသည်။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၅ ခုနှစ်အတွင်း ရှမ်းပြည်နယ်တွင် အောက်ပါ ရှမ်း
သောင်းကျန်းသူများ လှုပ်ရှားခဲ့သည်ကိုတွေ့ရနိုင်သည်။
(က)	ကျဒယ်ခေါင်းဆောင်သော   လားဟူနီ အင်အား ၃ဝ။
(ခ)	အိုက်မြင့်အဖွဲ့အင်အား ၁၂ဝ ကျော်နှင့် မိုင်းပျဉ်းပျက်ကန့် အဖွဲ့အင်အား ၈ဝ ကျော်၊ (နောင်သော် ဗကပများဖြစ်သွားကြသည်)။
(ဂ)	စစ်ဟန်စင်တိုင်းမှ အွန်ကျန်းအဖွဲ့အင်အား ၇ဝ။
(၂) အိုက်ရီပင်းနှင့်အင်အား ၄ဝ။
(ဃ)	နဝင်းကြီး(ခေါ်)ရန်ဝင်းကြည် ခေါင်းဆောင် သော ကော်ဆိုးအဖွဲ့ အင်အား ၁၈ဝ ခန့်။
(င)	ပူကျောင်းလုံခေါင်းဆောင်သော လားဟူဆိုး အဖွဲ့အင်အား ၁၅ဝ ခန့်။
(စ)	လီဆန်ကျန်းခေါင်းဆောင်သော စီအိုင်အေ လားဟူဆိုးအင်အား ၄ဝ ခန့်။
(ဆ)	စီအိုင်အေ အိုက်ဗင်းအဖွဲ့ အင်အား ၆ဝ ခန့်။
(ဇ)	တရုတ်ဖြူတပ်မ (၃/၅)မှ အင်အား ၄ဝဝ ခန့်။
(ဈ)	ဗိုလ်မှူးကြီးယန်ကြီးကွယ် ခေါင်းဆောင် သော ထိုင် ဝမ် ထောက် လှမ်း ရေး အ ဖွဲ့ အင်အား ၅ဝဝ ခန့်။
(ည)	စခန်းမှူးဟောင်း ဆိုင်းကျောက်နှင့် အင်အား ၅ဝ။
(ဋ)	ဂျင်မီယန်း၏ တပ်စစ်မိန်တိုင်းမိုင်း(ခေါ်) ရှမ်း ပြည် သစ် တပ် မ တော် ဗ ဟို ဌာ န ချုပ် အင်အား ၁ဝဝ ခန့်။
(၁)	တပ်ရင်း(၁)ဗိုလ်မှူး လောကျန်းနှင့် လူအင်အား ၁ဝဝ ခန့်။ (၂)	တပ်ရင်း(၂)ဗိုလ်မှူးလောစင်ကျယ် နှင့်လူအင်အား ၁ဝဝ ခန့်။ (၃)	သင်တန်းကျောင်းဗိုလ်မှူး စောက်လောင်မိန်း(ခ)ယန်စင်း ကျယ်နှင့် ၃ဝ၊ (ထိုင်းနိုင်ငံ၊ ထန်ပိုး စခန်း)။
(၄)	ဗိုလ်မှူးလောက်လီနှင့်လူသစ် စုဆောင်းရေးတပ်ခွဲအင်အား ၄ဝ ခန့်။
(ဌ)	နစ်ဖြူအလယ်ပိုင်းခရိုင် (ရှမ်းပြည်နယ်အဖွဲ့) အသားမဲမျိုးမြင့်(ခ)ဦးအောင်နှင့်အင်အား ၄ဝ ခန့်။
(၁)	ချစ်မောင်(ခ)ခင်ညို(ခ)တင်မောင် လေး အဖွဲ့အင်အား ၆၂ ခန့်။
(၂)	အမျိုးသမီးအဖွဲ့၊ မသိန်းကြည်နှင့် ခုနစ်ယောက်(သခင်သန်းထွန်းနှင့် ဗဟိုခွဲကျဆုံးပြီးနောက် အသားမဲ မျိုးမြင့် ဗဟိုအဖွဲ့လက်အောက်ခံတပ်ရင်း ၈ဝ၈
(ဍ)	ဗိုလ်မှူးကြီးတာကလယ်ခေါင်းဆောင်သော ရှမ်းပြည်နယ်လူမျိုးပေါင်းစုံလွတ်မြောက်ရေး အဖွဲ့(ရလလဖ/ပအိုဝ်း)အင်အား ၈ဝ ခန့် (ဗဟို)။
(၁)	ရလလဖတပ်မဟာ(၁)ဌာနချုပ်၊ ၄ဝ ခန့်။
(၂)	တပ်မဟာ(၁)အရန်တပ်ခွဲ၊ တိုင်းဝေ 	နှင့် ၈ဝ ခန့်။
(၃)	တပ်ရင်း(၁)ဌာနချုပ်၊ အောင်ခမ်းနှင့် ၁၆ ယောက်၊ တပ်ခွဲ(၁)၊ (၂)၊ (၃) စုစုပေါင်း ၂၆ဝ ခန့်။
(၄)	တပ်ရင်း(၂) ဗိုလ်မှူးတပွန်း(ခ) သူရ နှင့် တပ်ခွဲ(၁)၊ (၂)၊ (၃) အင်အား ၂ဝဝ ကျော်။
(၅)	ရလလဖဒေသခံ ပင်မွန်းမြို့နယ် အဖွဲ့၊ စင်ဖာလားခေါင်းဆောင်သော အင်အား ၃၇ ယောက်။
(၆)	ကန်တော်ကြီးမြို့နယ်တပ်၊ စင်ဖာရှိုး 	နှင့် ၃၃ ယောက်။
(၇)	ဟိုနန်းမြို့နယ်တပ်၊ ပေါင်စင်မတ်နှင့် အင်အား ၄၃ ယောက်။
(၈)	ရန်ကင်းမြို့နယ်တပ်၊ ဆရာလွင်နှင့် 	အင်အား ၄ဝ ယောက်။
(၁ဝ) ကောင်းခဲမြို့နယ်တပ်၊ ဆရာရှဲနှင့် အင်အား ၃၇ ယောက်။
(၁၁) လွယ်ဝိုးလီ(ပါးရေပါးပန်)အဖွဲ့၊ 	ဆရာဘတင်နှင့်ကိုးယောက်။
(ဎ)	စောမောရယ်ခေါင်းဆောင်သော ကရင်နီ အမျိုးသားတိုးတက်ရေးပါတီ
(၁)	ဗဟိုဌာနချုပ်အင်အား ၅ဝ
(၂)	နိုင်ငံခြားဆက်သွယ်ရေးအဖွဲ့၊ စံခ နှင့် ၁ဝ ယောက်။
(၃)	ကြိုဆိုရေးနှင့်ပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ သန်းမောင်နှင့်အင်အား တစ်ယောက်။
(၄)	ဗဟိုဌာနခွဲ(၁) အရှေ့တိုင်း၊ အမှတ် 	(၁)ခရိုင်၊ ဗိုလ်မှူးလွယ်မူးနှင့် ၄ဝခန့်။
(၅)	ဗဟိုဌာနခွဲ(၂)၊ အနောက်တိုင်း၊ အမှတ်(၂)ခရိုင်တောခိုနှင့် ၄ဝ ခန့်။
(၆)	ကရင်နီ အမျိုးသားလွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်၊ ဗိုလ်မှူးအောင်သန်း လေးနှင့် တပ်ခွဲ(၁)၊ (၂)၊ (၃)၊ (၄) စုစုပေါင်း အင်အား ၃၁ဝ ခန့်။
(ဏ)	ဝိန်းလူတာ(ခ)ရွှေအေးခေါင်းဆောင်သော ကယန်းပြည်သစ်ပါတီအင်အား ၆ဝ ခန့်။
(တ)	မန်တလင်း(ပြည်ပြေးချင်းအဖွဲ့) အင်အား ၆ဝ ခန့်။
(ထ)	ဗကပဩဇာခံ အက်စ်အက်စ်အေအင်အား ၆၅၆ ယောက်။
(ဒ)	ခွန်ကြာနုခေါင်းဆောင်သော အက်စ်အက်စ်အေ ၁ဝဝ ခန့်။
(ဓ)	ဗိုလ်မှူးချုပ် မိုးဟိန်း၏အက်စ်ယူအာရ်အေ အဖွဲ့
(၁)	ထိုင်းနိုင်ငံ၊ ဝိန်းလုံဌာနချုပ် လူ အင်အား ၂ဝဝ ခန့်။
(၂)	တိုင်း(၁) ဗိုလ်မှူးကြီးကံစစ်နှင့် ၃ဝဝ ခန့်။
(၃)	တိုင်း(၂) ဗိုလ်မှူးကြီးကာလွန်နှင့် ၂ဝဝ ခန့်။
(၄)	တိုင်း(၃) (ဗဟိုနှင့်တွဲ) ဗိုလ်မှူး ဆေတောက်နှင့် ငါးယောက်။
(န)	ပလောင်အမျိုးသားတပ်မတော်။ အက်စ်အက်စ်အေတပ်ရင်း(၁)နှင့် တပ်ရင်း(၅)မှ ၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင် ခွဲထွက်၍ဖွဲ့စည်းခဲ့သည့် တပ်ရင်း(၁)နှင့် (၂)ဟူ၍ရှိရာ
တပ်ရင်း(၁) က တရုတ်ဖြူနှင့်ပေါင်းပြီး တပ်ရင်း(၂)ကို အနိုင်ကျင့်ရာမှ အချင်းချင်းမသင့်မတင့် ကြပေ။ ထို့ကြောင့် တပ်ရင်း(၂)က ကေအိုင်အေနှင့်ပူးပေါင်းပြီး
တပ်ရင်း(၁)ကိုတိုက်ခိုက် ခဲ့သည်။ တပ်ရင်း(၁)သည် ကေအိုင်အေနှင့် တပ်ရင်း (၂) ကို ရင်မဆိုင်နိုင်တော့သဖြင့် ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်တွင် တပ်မတော်သို့ လက်နက်ချပြီး
ကာကွယ်ရေးအသွင်ပြောင်း ခဲ့သည်။ ၁၉၇၁  ခုနှစ်တွင် မူမမှန်သော ကြောင့် အလင်းရောက်ပလောင်တပ်ရင်း (၁) (ကာကွယ်ရေး)ကို အစိုးရက လက်နက်
သိမ်းခဲ့သည်။ ပလောင်တပ်ရင်း(၂)သာ ကေအိုင်အေနှင့်ပူးတွဲလှုပ်ရှားနေသည်။
(ပ)	တောခိုကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့။ ၁၉၆၄ ခုနှစ်တွင် လက်နက်ကိုင်အင်အား ၁၅ဝ ဖြင့် ဖွဲ့စည်းခဲ့ရာ ၁၉၆၈ခုနှစ်တွင် အင်အား ၂ဝဝ ခန့်အထိ တိုးပွား