cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ဂျိုးအိုင်ရွာ၊ ပေါက်တန်းလေး
ဂျိုးအိုင်ရွာ၊ ပေါက်တန်းလေး
ထီးစွဲရွာဟောင်းရွာ
ထီးစွဲရွာဟောင်းရွာ
ဖိုးဦးစွန်းရွာ၊ တုံးလှဲအထနီး
ဖိုးဦးစွန်းရွာ၊ တုံးလှဲအထနီး
ထီးစွဲရွာသစ်ရွာ
ထီးစွဲရွာသစ်ရွာ
ဘိုကျုံးရွာ၊ ဖလမ်းမြို့နယ်
ဘိုကျုံးရွာ(Bocung)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ ဖလမ်းခရိုင်၊ ဖလမ်းမြို့နယ်၊ ဘိုကျုံးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၄၄၇၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဘိုကျုံးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၉ ဦး၊ မ ၁၂၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၇၈ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖလမ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မူးကဝါရွာ၊ နောင်ထလုံး
မူးကဝါရွာ(Mukawar)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံခရိုင်၊ ဘားအံမြို့နယ်၊ နောင်ထလုံးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၉၁၁၃ ဖြစ်သည်။ အရပ်အခေါ်မှာ မူးကဝ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နောင်ထလုံးကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၁၀၅၄ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၄၈၉၄ ဦး နေထိုင်သည်။
ပအိုးရွာ၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်
ပအိုးရွာ (Paoe)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်၊ နောင်လိုင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၁၉၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရနောင်လိုင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၃၂၆ ဦး၊ မ ၃၅၂၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၈၅၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လွိုင်လင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ချမ်းသာအေး ၂ရွာ၊ ရှော်ချောင်း
ချမ်းသာအေး ၂ရွာ၊ ရှော်ချောင်း
ရွာသစ်ရွာ၊ မိုးညှင်းမြို့နယ်
ရွာသစ်ရွာ(Ywarthit)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မိုးညှင်းခရိုင်၊ မိုးညှင်းမြို့နယ်၊ လုံးစန့်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၆၁၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လုံးစန့်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၆၃၈ ဦး၊ မ ၁၆၄၇ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၂၈၅ ဦး နေထိုင်သည်။
မန္တလေး ဘိုးတော်
ရှင်ကွနတ်သည် မန္တလေးဘိုးတော်၏ နှမဖြစ်သည်။
အင်တောရိုးရွာ၊ တန့်ဆည်မြို့နယ်
အင်တောရိုးရွာ (Intawyoe)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ တန့်ဆည်မြို့နယ်၊ ဆန်ဆွဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၂၈၂၂ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တန့်ဆည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သိပ္ပကျော်စွာဘွဲ့
ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံတော်သည် ၁၉၄၈ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၄ ရက်နေ့တွင် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် လွတ်လပ်သောနိုင်ငံအဖြစ်သို့ရောက်ရှိကာ ပြည်ထောင်စုနိုင်ငံကို တည်ထောင်သည့်အချိန်မှစ၍ နိုင်ငံတော်အစိုးရက ဂုဏ်ထူး၊ ဘွဲ့ထူးများ ပေးအပ်ခြင်း နည်းစနစ်သစ် တီထွင်၍ နိုင်ငံတော်သမ္မတက နှစ်စဉ် လွတ်လပ်ရေးနေ့အထိမ်းအမှတ်အဖြစ်ဖြင့် ချီးမြှင့်သည်။
ဂုဏ်ထူးဘွဲ့ထူးများကို သင်္ဂဟ၊ ဘွဲ့၊ တံဆိပ်၊ ဟူ၍ ၃ မျိုးခွဲခြားရာ၌ သင်္ဂဟပြီးလျှင် ဘွဲ့၊ ဘွဲ့၏အောက် တံဆိပ်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဘွဲ့များတွင် သီရိပျံချီ၊ ဝဏ္ဏကျော်ထင်၊ အလင်္ကာကျော်စွာ၊ သိပ္ပံကျော်စွာ၊ ဇေယျကျော်ထင်ဟူ၍ ၅ မျိုးရှိသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စွမ်းဆောင်မှုဆိုင်ရာ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့များ
ပေါင်လောင်ကြီးရွာ၊ ကျောက်ဆည်မြို့နယ်
ပေါင်လောင်ကြီးရွာ (Paunglaunggyi)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ ကျောက်ဆည်မြို့နယ်၊ ပေါင်လောင်ကြီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၆၃၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပေါင်လောင်ကြီးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၂၆၉ ဦး၊ မ ၁၃၈၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၆၅၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ငဖဲမြို့နယ်
ငဖဲမြို့နယ် သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မင်းဘူးခရိုင်တွင် ပါဝင်သည့် မြို့နယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာမြို့မှာ ငဖဲမြို့ဖြစ်သည်။
ဝီစကီ
ဝီစကီ (သို့) ဝစ်စကီသည် မူးယစ်စေတတ်သော အဖျော်ယမကာ တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး ဂျုံစေ့ကို အရက်အဖြစ် ချက်လုပ်ပြီး သစ်သား သေတ္တာအတွင်းတွင် သိုလှောင်ထားခြင်းဖြင့် ရရှိသည်။
ဝီစကီ ဆိုသည့် အမည်မှာ စကော့နယ်သုံး ဘာသာစကားတစ်မျိုး ဖြစ်သည့် ဂေးလစ် ဘာသာစကားမှ ဆင်းသက်လာသည်။ စကော့တလန်နှင့် ကျန်သော ဂရိတ်ဗြိတိန်နယ်တွင် စကော့ဝီစကီ သို့မဟုတ် စကော့ဟုသာ သုံးနှုန်းကြသည်။ ကွဲပြားခြားနားသော ဂေးလစ် ဘာသာစကားကို အသုံးပြုသော အိုင်ယာလန်တွင်မူ E အသံ ထည့်၍ ဝစ်စကေး (whiskey) ဟု ခေါ်ကြသည်။ အမေရိကန်တွင် ပြုလုပ်သော ဝီစကီမှာ အိုင်ယာလန်သုံး စာလုံးပေါင်းကို အသုံးပြုထားသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ယမကာ ကဏ္ဍ:အရက်
မကျီးကုံရွာ၊ ခင်ဦးမြို့နယ်
မကျီးကုံရွာ (Magyikon)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ခင်ဦးမြို့နယ်၊ မကျီးတုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၅၇၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မကျီးတုံကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၃၃၃ ဦး၊ မ ၁၅၄၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၈၇၃ ဦးနေထိုင်သည်။ ဒေသအခေါ်မှာ မကျီးတုံ ဖြစ်သည်။ ယခင်အမည်မှာ မကြီးကုန်း ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ခင်ဦးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ညောင်ခြေထောက်ရွာ၊ ဆင်ခေါင်း
ညောင်ခြေထောက်ရွာ၊ ဆင်ခေါင်း
ဒိုင်းသား (၁)ရွာ၊ ထိန်ပင်
ဒိုင်းသား (၁)ရွာ၊ ထိန်ပင်
လွှစင်စုရွာ၊ တုံးလှဲအထနီး
လွှစင်စုရွာ၊ တုံးလှဲအထနီး
ဒွယကာရီသုတ်
(၄)သုတ် ရှိပါသည်။
ဤလူ့ပြည်၌ ကိုယ်, နှုတ်, စိတ်တို့ဖြင့် ကုသိုလ်, အကုသိုလ်နှစ်မျိုးကို ပြုလုပ်ပြီး အဏ္ဍဇ, ဇလာဗုဇ, သံသေဒဇ, ဩပပါတိက ဂဠုန်မျိုးတို့၏ “ဒီဃာယုက, ဝဏ္ဏဝန္တ, သုခဗဟုလ”အကျိုးတို့ကို ကြားသိတောင့်တကြသူများသည် မိမိတို့ တောင်းတသည့် အတိုင်း အဏ္ဍဇဂဠုန်မျိုး၌ ဖြစ်ကြပုံကို ဟောတော်မူသော (အဏ္ဍဇ) ဒွယကာရီသုတ်၊ ဇလာဗုဇဂဠုန်မျိုး၌ ဖြစ်ပုံကို ဟောတော်မူသော (ဇလာဗုဇ) ဒွိယကာရီသုတ်၊ သံသေဒဇဂဠုန်မျိုး၌ ဖြစ်ပုံကို ဟောတော်မူသော (သံသေဒဇ) ဒွယကာရီသုတ်၊ ဩပပါတိကဂဠုန်မျိုး၌ ဖြစ်ပုံကို ဟောတော်မူသော (ဩပပါတိက) ဒွယကာရီသုတ်တို့ဖြစ်သည်။ အညတရ ရဟန်း၏ မေးလျှောက်ချက်အရ ဘုရားရှင် ဟောတော်မူပါသည်။
အောင်သာဇေရွာ
အောင်သာဇေရွာ
အင်းငယ်ရွာ၊ ပင်းတယမြို့နယ်
အင်းငယ်ရွာ (Innnge)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ဓနု ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်းတယမြို့နယ်၊ အင်းငယ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၁၇၉၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အင်းငယ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၆၇၂ ဦး၊ မ ၁၇၃၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၄၁၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်းတယမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဒါးထိုးကုန်းရွာ၊ ပေါက်တန်းလေး
ဒါးထိုးကုန်းရွာ၊ ပေါက်တန်းလေး
ရွာသစ်ရွာ၊ ရှော်ချောင်း
ရွာသစ်ရွာ၊ ရှော်ချောင်း
မတ်မုန်မွန်းရွာမရွာ၊ နမ့်စန်မြို့နယ်
မတ်မုန်မွန်းရွာမရွာ (Matmonmunywarma)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ နမ့်စန်မြို့နယ်၊ မက်မုန်မွန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၅၄၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မက်မုန်မွန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၉၂၀ ဦး၊ မ ၃၆၂၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၇၅၄၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နမ့်စန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆူးကောက်ကြီးရွာ၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့နယ်
ဆူးကောက်ကြီးရွာ (Sukaukgyi)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးခရိုင်၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့နယ်၊ ဆူးကောက်ကြီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၅၄၄၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဆူးကောက်ကြီးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၃၂၉ ဦး၊ မ ၁၄၄၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၇၇၀ ဦးနေထိုင်သည်။
တလုပ်မ / ဖြူစင်ကုန်းရွာ၊ လဟာဂမုံ
တလုပ်မ / ဖြူစင်ကုန်းရွာ၊ လဟာဂမုံ
မိုး
မိုးကို ရှေးစာပေ အရေးအသားတွင် မိုဃ်းဟုလည်း ရေးကြသည်။ မိုဃ်းဟူသည် မေဃ သဒ္ဒါထောက်၍ ဃ-သတ်သည်။ မေဃ၌ ဧကိုချေ၊ မ၌ အကိုအိုပြု၊ မကို အိုသို့ကပ်၊ ဃ၌ အကိုချေ၊ တံခွန်တင်-ဝိသဇ္ဇနီထိုး-မိုဃ်း ဖြစ်၏။
နီပေါနိုင်ငံ
နီပေါနိုင်ငံ၏ တရားဝင်အမည်မှာ နီပေါ ဖက်ဒရယ် ဒီမိုကရက်တစ် သမ္မတနိုင်ငံ (Nepali: सङ्घीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र नेपाल),ဖြစ်ပြီး တောင်အာရှရှိ ကုန်းတွင်းပိုင်း နိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်သည်။ နီပေါနိုင်ငံသည် ဟိမဝန္တာ တောင်တန်းဒေသတွင် တည်ရှိပြီး မြောက်ဘက်တွင် တရုတ်နိုင်ငံနှင့် နယ်မြေခြင်း ထိစပ်လျက်ရှိကာ တောင်ဘက်၊ အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်တွင်မူ အိန္ဒိယနိုင်ငံက ဝန်းရံထားသည်။ နီပေါနိုင်ငံသည် ၁၄၇,၁၈၁ စတုရန်း ကီလိုမီတာ (၅၆,၈၂၇ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဧရိယာအားဖြင့် နံပါတ် ၉၃ ဖြစ်သည်။ လူဦးရေမှာ သန်း ၃၀ ခန့်ရှိသည်။ နံပါတ် ၄၁ မြောက် လူဦးရေ အထူအထပ်ဆုံး နိုင်ငံဖြစ်သည်။ မြို့တော် ခတ္တမန္ဒုမြို့သည် နီပေါနိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်သည်။
ပထဝီဝင်
ကမ္ဘာပေါ်ရှိအမြင့်ဆုံးသော တောင်ကြီး ၁၀ လုံးအနက် ၅ လုံးသည် နီပေါနိုင်ငံတွင် တည်ရှိသည်။ ထိုတောင်တို့တွင် ဧဝရတ်တောင်နှင့် ကန်ချင်ဂျွန်းဂါးတောင်တို့ ပါဝင်သည်။ ၁၈၅၄ ခုနှစ်၊ မေလ ၂၉ ရက်နေ့တွင် နယူးဇီလန်နိုင်ငံသား (ယခုအခါ ဆာဘွဲ့ရရှိခဲ့သူ) ဒက်ဒမန်ဟစ်လာရီနှင့် နီပေါလူမျိုး တင်ဇင်နော်ကေးတို့သည် ဧဝရတ်တောင်ထွတ်ကို ရောက်အောင်တက်ခဲ့ကြသည်။ ၁၉၅၄ ခုနှစ်၊ မေလ ၂၅ ရက်နေ့၌ကား အင်္ဂလိပ်လူမျိုး ဒေါက်တာဒချားအက်ဗန်သည် ကန်ချင်ဂျွန်းဂါးတောင်ထွတ်ကို ရောက်အောင်တက်ခဲ့သည်။
တောင်ပိုင်း၌ ကျယ်ပြန့်၍ မြေဩဇာကောင်းမွန်ထက်သန်သော လွင်ပြင်ကြီး ရှိသဖြင့် နီပေါနိုင်ငံသည် အဓိကအားဖြင့် လယ်ယာစိုက်ပျိုးသော နိုင်ငံဖြစ်သည်။ ဆန်စပါး၊ လက်ဖက်၊ ကြံ၊ ဆေးနှင့် ဝါများကို စိုက်ပျိုးကြ၏။ အနည်းငယ်မြောက်ဘက်ကျသော အရပ်ဒေသတို့၌မူ မုယောစပါး၊ ပြောင်း၊ ဂျုံစသော ကောက်ပဲသီးနှံတို့ကို စိုက်ပျိုးကြသည်။ နီပေါနိုင်ငံမြောက်ပိုင်းရှိ တောင်စောင်းများ၌ လှေခါးထစ်များသဖွယ်ပြုလုပ်ကာ တောင်ကျချောင်းများမှ ရေသွင်းစိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသည်။ မြက်ခင်းစားကျက်များရှားပါလှသော်လည်း သိုးကို အတော်အသင့် မွေးမြူကြသည်။ ထိုသိုးများမှ ရရှိသော သိုးမွေးသည် နာမည်ကျော်ကြားသည်။ နီပေါနိုင်ငံရှိ တောင်စောင်းများ၌ လှေခါးထစ်များသဖွယ်ပြုလုပ်ကာ တောင်ကျချောင်းများမှ ရေသွင်းစိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသည်။ မြက်ခင်းစားကျက်များ ရှားပါးလှသော်လည်း သိုးကို အတော်အသင့်မွေးမြူကြသည်။
ထိုသိုးများမှ ရရှိသော သိုးမွေးသည် နာမည်ကျော်ကြားသည်။ နီပေါနိုင်ငံရှိ တောင်စောင်းများ၌ ပေါက်ရောက်နေသော သစ်တောတို့သည် ယနေ့တိုင် လူတို့ ထုတ်လုပ်သုံးစွဲခြင်းမပြုရသေးသော သစ်တောများဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နီပေါနိုင်ငံသည် သံ၊ ကျောက်မီးသွေး၊ ကြေးနီ၊ ခဲ၊ သွပ်စသော ဓာတ်သတ္တုများ ပေါကြွယ်လှ၏။ သို့ရာတွင် ယင်းတို့ကို ထိရောက်စွာ တူးဖော်လုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်းမရှိသေးချေ။ နီပေါနိုင်ငံတွင် ဂုန်လျှော်စက်အနည်းငယ်ရှိသည်ကလွဲ၍ စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်းများ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ နီပေါနိုင်ငံ၏မြို့တော်သည် လူဦးရေ ၁၀၉,၀၀၀ ခန့်သည့် ခတ္တမန္ဒူမြို့ဖြစ်သည်။ အခြားမြို့ကြီးများမှာ ပါထန်မြို့နှင့် ဘတ်ဂါအွန်မြို့တို့ဖြစ်ကြသည်။ ခတ္တမန္ဒူမြို့တော်သို့ ခရီးသည်များသည် ခတ္တမန္ဒူတောင်ကားကို ဖြတ်၍ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ ဥမှေတီးရဟွတ်သို့သွားသော မီးရထားလမ်းဆုံ၊ ရက်ကဇောမြို့မှနေ၍ လမ်းမကြီးတစ်ခုကို ထိုတောင်ကြားတစ်လျှောက် ဖောက်လုပ်ထားသည်။ ၁၉၂၇ ခုနှစ်တွင် ရက်ကဇောမှ အမ္မလက် ဂန့်ဂျသို့ မီးရထားလမ်းဖောက်လုပ်သည်။ ၁၉၅၃ ခုနှစ်၌ ခတ္တမန္ဒူမြို့နှင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံတို့ကို ဆက်သွယ်ရန် ၇၉ မိုင်ခန့်ရှည်လျားသော လမ်းမကြီးတစ်ခု ဆောက်လုပ်ပြီးစီးခဲ့လေသည်။
လူမှုရေး
နီပေါနိုင်ငံသည် စစ်သားကောင်းအဖြစ် အထူးနာမည်ကျော်ကြားသော ဂေါ်ရခါးလူမျိုးများ နေထိုင်ရာ တိုင်းပြည်ဖြစ်သည်။ ဂေါ်ရခါးလူမျိုးများမှာ လူများစုဖြစ်၍ ပူးရမ်း၊ မဂါး၊ မူးရမစ်၊ နီဝါး၊ လင်လူး၊ လက်ပချားစသည့်လူမျိုးများလည်း ရှိသေးသည်။ ဂေါ်ရခါးဆိုသောအမည်သည် ယင်းတို့မူလအစနေထိုင်ခဲ့ရာ ဂိုရက်ပူမြို့ကို အစွဲပြု၍ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လူများစုသည် ဟိန္ဒူဘာသာဝင်နှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များဖြစ်ကြသည်။
အုပ်ချုပ်ရေး
နီပေါနိုင်ငံတွင် ယင်းသို့ လူမျိုးစုအသီးသီးရှိကာ၊ နယ်ပယ်အကွဲကွဲအပြားပြား ဖြစ်နေခဲ့ရာ ၁၇၈၉ ခုနှစ်၌ဂေါ်ရခါးတို့သည် နီပေါနိုင်ငံတွင် အာဏာရှိလူများစုဖြစ်လာသည်။ ၁၈၁၄ ခုနှစ်၌ ဂေါ်ရခါးတို့သည် ဗြိတိသျှတို့နှင့် စစ်ပွဲတစ်ပွဲကို တိုက်ခိုက်ခဲ့၍ ၁၈၅၄ ခုနှစ်၌ တိဗက်နိုင်ငံနှင့် ၂ နှစ်ကြာမျှ စစ်ပွဲဆင်နွှဲခဲ့ရလေသည်။ ထိုနောက်တွင် နီပေါနိုင်ငံသည် ဗြိတိသျှတို့နှင့် မဟာမိတ်အဖြစ် မြဲမြံစွာ ဆက်ဆံလာခဲ့လေသည်။ ဗြိတိသျှတို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်လွှမ်းမိုးလာသောအခါ နီပေါနိုင်ငံ၏ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်သည် သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ နိုင်ငံအနှံ့အပြား၌ တရားမရုံးများနှင့် ရာဇဝတ်ရုံးများကို တည်ထောင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ ၁၉၂၃ ခုနှစ်၌ ဗြိတိသျှတို့သည် နီပေါနိုင်ငံကို လုံးဝ လွတ်လပ်သော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလေသည်။ ၁၈၆၇ ခုနှစ်၌ သူကောင်းများက ဘုရင်အား အာဏာစွန့်လွှတ်စေ၍ "ရာနာ" ဆွေမျိုးစုခေါင်းဆောင်ကြီးအား အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာများကို ပေးအပ်ကာ ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် တင်မြှောက်ခဲ့ကြသည့်အချိန်မှစ၍ နီပေါနိုင်ငံ၌ ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးသည် ရာနာဆွေမျိုးစုအတွက် ရိုက်ရာခံရာထူးဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဝန်ကြီးချုပ်သည် ဂေါ်ရခါးတပ်မတော်၏ သေနာပတိချုပ်လည်းဖြစ်၏။ ဘုရင်တို့ကား နိုင်ငံ၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်ဟူသော အထိမ်းအမှတ်သဖွယ်မျှသာရှိလာသည်။ ယင်းသို့ ရာနာဆွေမျိုးစုသည် နီပေါနိုင်ငံတွင် အုပ်စီးကာ အုပ်ချုပ်လာခဲ့ရာ၊ ၁၉၅၀ ပြည့်နှစ်၌ စတင်ခဲ့သော တော်လှန်ရေးကြီးအပြီးတွင် ရာနာဆွေမျိုးစုသည် ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးကို စွန့်လွတ်လိုက်ရလေသည်။ နီပေါဘုရင်သည်လည်း ဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ်ပုံအခြေခံဥပဒေအရ အုပ်ချုပ်ရသော ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာလေသည်။
စီးပွားရေး
နီပေါနိုင်ငံ၏ ထွက်ကုန်များမှာ ကောက်သီးကောက်နှံများ၊ ဂုံလျှော်၊ သစ်၊ ဆီစေ့၊ ထောပတ်၊ အာလူး၊ ဘယဆေးပင်များ၊ သားရေနှင့် ကျွဲနွားများဖြစ်၍ သွင်းကုန်များမှာ အထည်အလိပ်၊ စီးကရက်၊ ဆား၊ ဓာတ်ဆီ၊ ရေနံဆီ၊ သကြား၊ ဆေးဝါးများ၊ စက်ကိရိယာများ၊ ဖိနပ်များ၊ စက္ကူ၊ ဘိလပ်မြေ၊ သံနှင့် သံမဏိ၊ လက်ဖက်ခြောက်တို့ဖြစ်သည်။
ပညာရေး
၁၉၅၅ ခုတွင် နီပေါနိုင်ငံ၌ အင်္ဂလိပ်စာသင်ကျောင်း ၁၀၂၈ ကျောင်း၊ သက္ကတစာသင်ကျောင်း ၂၄၃ကျောင်း၊ အခြေခံစာသင်ကျောင်း ၄၉ ကျောင်း၊ ဘွဲ့ရကောလိပ်ကျောင်း ၇ ကျောင်း၊ ဥပစာကောလိပ်ကျောင်း ၇ ကျောင်းနှင့် အခြားကျောင်း ၇ ကျောင်းရှိလေသည်။ နိုင်ငံတွင်းရှိ လူဦးရေ၏ ၆ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာလျှင် စာရေးစာဖတ်တတ်လေသည်။
တံစို့ထိုးကင်ခြင်း
တံစို့ထိုးကင်ခြင်း (Spit roasting) သည် ဝါး (သို့) သတ္တုတံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောသီတံတွင် အသား၊ ကြက်သား၊ တောကောင်သား၊ ငါး စသည်များကို ပုံမပျက်အောင် ထိုးပေး၍ မီးသွေး (သို့) ထင်း (သို့) ဓာတ်ငွေ့မီး (သို့) လျှပ်စစ်ဖြင့်ကင်ခြင်း နည်းဖြစ်သည်။
ကော်တက်ရွာ၊ တန့်ဆည်မြို့နယ်
ကော်တက်ရွာ (Kawtet)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ တန့်ဆည်မြို့နယ်၊ ဆန်ဆွဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၂၈၂၀ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တန့်ဆည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မနှဲလေး
မနှဲလေးသည် အပြင် ၃၇ မင်းတွင် ပါဝင်သော နတ်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး ရှင်နှဲမိဟုလည်း လူသိများသည်။ သူမသည် သုံးပန်လှ၏ သမီးဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိခင် ကွယ်လွန်ချိန်တွင် ရင်ကွဲနာကျ၍ ကွယ်လွန်ပြီး နတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
နတ်ရုပ်မှာကြာခံပလ္လင်ပေါ်တွင်မတ်ရပ် ထလျက် လက်ကောက်၊ ပုတီး၊ စည်းပုံနှင့်လက်နှစ်ဖက်ကိုလွှဲချကာ ကလေးရုပ်တုလုပ်ရသည်။
ပန်ကန်ရွာ၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်
ပန်ကန်ရွာ (Pangkan)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်၊ နောင်လိုင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၁၉၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရနောင်လိုင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၃၂၆ ဦး၊ မ ၃၅၂၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၈၅၂ ဦးနေထိုင်သည်။
နှပ်ခြင်း
နှပ်ခြင်း (Braising) ဆိုသည်မှာ ကြော်ချက်ခြင်း၊ ပြုတ်ချက်ခြင်းနှင့် ပေါင်းခြင်းတို့ကို ရိုးရိုးပေါင်းစပ်ထားသည့် သဘောဖြစ်သည်။
အခြေခံနည်းလမ်း
အသားတမျိုးမျိုးကို နှပ်မည်ဆိုလျှင် ပထမအမွှေးအကြိုင်တစ်ခုခုဖြင့် စိမ်ထားပြီး ဒုတိယဆီထည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဆီအညိုရောင်ရလာပါက အရည်နှင့် အမွှေးရနံ့များမပျက်အောင် ရေအနည်းငယ်ထည့်ကာ အဖုံးအုပ်၍ ဖြည်းညင်းစွာ ချက်ပြုတ်ခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။ မြန်မာတို့က အသားငါးများကို အတုံးကြီးကြီးလှီးဖြတ် နှပ်ထားသောဟင်းကို နှစ်သက်ကြသည်။ ထို့အပြင် ခရမ်းသီးကိုလည်း နှပ်ချက်ချက်လေ့ရှိတတ်ကြသည်။ ထမင်း၊ ဟင်း စသည်များကိုလည်း ချက်ပြီးနောက် မီးခဲကိုအသုံးပြုကာ အငွေ့ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာထား ၍ကျက်နပ်စေခြင်းကိုလည်း နှပ်သည် ဟု မြန်မာ့ချက်ပြုတ်နည်းတွင် ခေါ်တွင်သည်။ ငါးသလောက်ပေါင်း ဆိုသည်မှာလည်း ရေများများဖြင့်ပြုတ်ပြီး ရေခန်းဆီပြန် အရိုးနူးအောင်နှပ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ပန်ကန်ရွာ၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လွိုင်လင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဌိတိမူလကဝုဋ္ဌာနသုတ်စသော ရှစ်သုတ်
၂၀-မှ ၂၇-အထိ၊ သုတ်ပေါင်း (၈)သုတ်။
(၁) သမာဓိသ္မိံ ဌိတိကုသလ န ဝုဋ္ဌာနကုသလဈာယီပုဂ္ဂိုလ်၊
ဇလာဗုဇဒါနူပကာရသုတ်
(၁၇)မှ (၄၆)အထိ သုတ်ပေါင်း(၃၀)။ (ဇလာဗုဇဒါနူပကာရသုတ်(၁၀)၊ သံသေဒဇ ဒါနူပကာရသုတ်(၁၀)၊ ဩပပါတိကဒါနူပကာရသုတ်(၁၀)တို့ဖြစ်၏။
(ဇလာဗုဇ/သံသေဒဇ/ဩပပါတိက ဖြစ်သော ဂဠုန်တို့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို သိရ၍ ထိုဂဠုန်မျိုးတို့၌ ဖြစ်နိုင်ရန်တောင့်တ၍ လှူဖွယ်ဝတ္ထု(၁၀)မျိုးတို့တွင် တစ်မျိုးမျိုးကို ပေးလှူ၏။ ကိုယ်, နှုတ်, စိတ်တို့ဖြင့် (၂)မျိုးသောကံကို ပြုလုပ်ကြကုန်၏။ ထို့ကြောင့် (ဇလာဗုဇ/သံသေဒဇ/ဩပပါတိက)ဂဠုန်မျိုးတို့၌ သတ္တဝါ တို့ဖြစ်ကြကုန်၏ဟု မေးလျှောက်လာသော ရဟန်းများအား ဘုရားရှင် တစ်ပါးစီ တစ်ပါးစီ အသီးသီး ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
မုတ်ဆိုးတန်းရွာ၊ ပေါက်တန်းလေး
မုတ်ဆိုးတန်းရွာ၊ ပေါက်တန်းလေး
ငုတ်တိုရွာ၊ ဘားအံမြို့နယ်
ငုတ်တိုရွာ(Ngoketo)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံခရိုင်၊ ဘားအံမြို့နယ်၊ နောင်ပလိန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၉၁၇၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နောင်ပလိန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၁၁၅၄ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၅၁၉၂ ဦး နေထိုင်သည်။
တုံးလှဲရွာ၊ တုံးလှဲအထနီး
တုံးလှဲရွာ၊ တုံးလှဲအထနီး
ငုတ်တိုရွာ၊ ဘားအံမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဘားအံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လွဲမွန်ရွာ၊ မိုးညှင်းမြို့နယ်
လွဲမွန်ရွာ(Lwemun)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မိုးညှင်းခရိုင်၊ မိုးညှင်းမြို့နယ်၊ လွဲမွန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၆၀၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လွဲမွန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၅၃၁ ဦး၊ မ ၁၇၂၄ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၂၅၅ ဦး နေထိုင်သည်။
အိမ်တော်ရာဘုရား (မန္တလေးမြို့)
အိမ်တော်ရာဘုရားဟူ၍ မြန်မာနိုင်ငံ၌ထင်ရှားသော ဘုရားနှစ်ဆူရှိလေသည်။ တစ်ဆူသည် မန္တလေးမြို့၌ရှိ၍ တစ်ဆူကား ရန်ကုန်မြို့၌ရှိသည်။ နှစ်ဆူစလုံးကို သီရိသုဓမ္မ တိလောက ပဝရ မဟာရာဇာဓိရာဇာ တံဆိပ် နာမံခံယူတော်မူသော အမရပူရစတုတ္ထနန်းစံ ပုဂံမင်းတရား တည်ထား ကိုးကွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
လွဲမွန်ရွာ၊ မိုးညှင်းမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးညှင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အိမ်တော်ရာဘုရား (မန္တလေးမြို့)
၁၂ဝ၉ ခုနှစ် နတ်တော်လဆန်း ၁၁ ရက်နေ့တွင် ပုဂံမင်းသည် မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့်တကွ မင်းညီမင်းသား မင်းမိဖုရား၊ မှူးတော်မတ်တော် ဗိုလ်ပါရဲမက်အပေါင်းတို့ဖြင့် ခြံရံခင်းကျင်းထွက်စံတော်မူ၍ မင်းတရားကြီးကိုယ်တော်တိုင် ရွှေအုတ်၊ ငွေအုတ်၊ ကြေးနီအုတ်စသည်တို့ဖြင့် အုတ်မြစ်ပထမစ၍ ချတော်မူသည်။
ထိုနှစ် နှောင်းတန်ခူးလဆန်း ၁၃ ရက်နေ့တွင် ပထမ ဌာပနာတိုက် ပြုလုပ်ပြီးပြေသည်ကို ဌာပနာသွင်းရန် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား ဖွားမြင်တော်မူသည်မှ ဘုရားအဖြစ်သို့ရောက်တော်မူ၍ ပရိနိဗ္ဗန်စံတော်မူသည့်နောက် သရီရဓာတ်တော်များကို ဒေါနပုဏ္ဏား ဝေငှသည့်တိုင် ရွှေကိုသွန်းလုပ်တော်မူသည့် အခန်းပေါင်း ၉၆ ခန်းနှင့်တကွ ရွှေသားဆင်းတုတော်၊ ငွေသားဆင်းတုတော်၊ မင်းမိဖုရားသားတော် သမီးတော်တို့က ဆက်သကြသည့် ရွှေဆင်းတု ငွေဆင်းတုအစုစု ဆူရေ ၁၂ဝဝ ကျော်ကို မှန်စီထမ်းစင်တွင်တင်၍ ထီးဖြူအုပ်မိုးပြီးမှ လေးဆယ်တော် ငါးဆယ်တော် သွေးသောက်သားတို့ ဗောင်းဝတ်လုံဆင်၍ ထမ်းစင်နှင့် ထမ်းလိုက်ရသည်။ မြတ်စွာဘုရား၏ သရီရမွေတော်ဓာတ်တော်များကို ရတနာပန်းတောင်းတွင်ထည့်၍ မှူးတော်မတ်တော်တို့ကပိုက်ကာ ဆင်ဖြူတော်ခြောက်စီးထက်၌ ထီးဖြူစိုက်လျက်တင်တော်မူသည်။ ထို့ပြင် ဘေးလောင်းတော် အမရပူရ ပထမမြို့တည်နန်းတည် ဘိုးတော်မင်းတရားအရုပ်၊ ဘွားတော်မိဖုရားခေါင်ကြီးအရုပ်၊ ဘွားတော်မြောက်နန်းမိဖုရား အရုပ်၊ ဘိုးတော်အိမ်ရှေ့မင်းအရုပ်၊ ပုဂံမင်းနှစ်ပါးအရုပ်၊ ဘွားတော်အိမ်ရှေ့မိဖုရားအရုပ်၊ ဘကြီးတော်ရတနာပူရ စတုတ္ထမြို့တည် နန်းတည် မင်းတရားအရုပ်၊ ခမည်းတော် အမရပူရ ဒုတိယမြို့တည်နန်းတည် မင်းတရားကြီးအရုပ်၊ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးအရုပ်၊ ဘဝရှင်မင်းတရားကြီးနှင့် နန်းမတော် မိဖုရားခေါင်ကြီးအရုပ်တို့ကို ထီးဖြူစိုက်ဆောက်သော ပေါင်းဝန်းတင်ဆင်တော်များ၌တင်၍ ဆိုင်ရာဝန်တို့က ဗောင်းနားဋောင်း ဝတ်လုံဆင်ယင်ကြပြီးလျှင် ခြံရံပိုက်မ လိုက်ကြရသည်။ ရွှေနန်းတော်မှ မတဲ မင်္ဂလာအိမ်တော်ရာအထိ ခရီးလမ်းစဉ်တစ်လျှောက် သဲဖြူခင်း ရာဇမတ်ကာ ငှက်ပျောပင်ရှင်၊ ကြံပင်ရှင်၊ တံခွန် ကုက္ကား မုလေးပွား စိုက်ဆောက်ထား၍ တိုင်းသူပြည်သားအပေါင်းတို့ကလည်း ပန်းနံ့သာ ပေါက်ပေါက် စသည်တို့ဖြင့် ထွက်၍ပူဇော်ကြသည်။
၁၂ဝ၉ ခုနှစ် နှောင်းတန်ခူးလဆန်း ၁၄ ရက်နေ့တွင် ဘဝရှင်မင်းတရားကြီးသည် မိဖုရား မင်းညီမင်းသား အစုံအလင်နှင့် မတဲ မင်္ဂလာအိမ်တော်ရာသို့ ထွက်တော်မူကာ သံဃာတော်များအား ပင့်ဖိတ်ဆွမ်းကပ် ရုပ်ပွားဆင်းတုများကို အနေကဇာတင်သည်။ ထို့နောက် မင်္ဂလာအခါတော်နှင့်အညီ အချိန်တော်စေ့ရောက်လျှင် မင်းတရားကြီးကိုယ်တိုင်လက်ဖြင့် ကိုင်၍ အရှေ့မျက်နှာ ဌာပနာတိုက်တွင် ဌာပနာသွင်းသည်။ နောက်ဌာပနာ ၁၂ တိုက်၌ အသီးသီးခွဲဝေစောင့်ရှိနေသည့် ဆရာတော် သံဃာတော်တို့ အနေအထားကျနအောင်သွင်းရသည်။ ထိုနောက် ဌာပနာသွင်းအခမ်းအနားများနှင့် ဤကုသိုလ်တော်ကို သားတော်အစဉ် မြစ်တော်အဆက် ပူဇော်ပြုပြင်ရစ်စေသတည်းဟု အဓိဋ္ဌာန်တော်မူသည့်စကားကို ရွှေပေတွင်ရေးသားသွင်းတော်မူသည်။ သာသနာပြုဆရာတော်ကလည်း နောင်သာသနာတော်တည်သမျှ ကာလပတ်လုံးမပျက်မစီးစေရ၊ စောင့်ရှောက်စေသတည်းဟု နတ်တို့ကိုတိုင်တန်း၍ အမျှဝေတော်မူသည့်စာကို ဌာပနာသွင်းပြီးအဆုံး၌ စေတီတော် ပတ်ဝန်းကျင် လေးမျက်နှာတို့၌ ဖတ်ရလေသည်။ ဌာပနာသွင်း အခါတော်နေ့ကိုရည်၍ ထောင်ကျနေသူ ၆ဝ ကိုလွတ်ငြိမ်းခွင့်ပေးသနားတော်မူသည်။ ပန်းတိမ်းမြို့ ပန်းဘဲမြို့စား ပန်းဘဲဝန် အတွင်းဝန် သတိုးမင်းကြီးမဟာမင်းလှကျော်သူအား စေတီတည်ရာ၌ ကြီးကြပ်စေသည်။
စေတီတော်ကိုလည်း ဒဒမဟာလောကရံသီဒဒ ဟု ဘွဲ့မည်တော် ကမ္ပည်းတပ်လေသည်။ စေတီတော် ပြီးမြောက်သည့် အထိမ်းအမှတ်ဖြင့် အကျဉ်းကျသူ ယောက်ျား မိန်းမ ၅၃ ယောက်ကို အကျဉ်းမှလွှတ်တော်မူသည်။ စကြာကတုံးခေါ် သူပုန်ငည|ာနှင့် ပုန်ကန်ရာပါသည့် လူ ၂၈ အိမ်ထောင်သား တို့ကိုလည်း ဘေးမဲ့ချမ်းသာပေး၍ လုပ်မြေ၊ နေမြေပေးတော်မူ ကာ ကျွန်သီးတော်အဖြစ် ရေစက်သွန်းချ လှူဒါန်းတော်မူလေသည်။
သောင်းဒရားရွာ
သောင်းဒရားရွာ
ဘွာလ်ခွာရွာ၊ ဖလမ်းမြို့နယ်
ဘွာလ်ခွာရွာ(Bualkhua)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ ဖလမ်းခရိုင်၊ ဖလမ်းမြို့နယ်၊ ဘွာလ်ခွာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၄၃၇၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဘွာလ်ခွာကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၇၈ ဦး၊ မ ၅၁၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၀၈၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖလမ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျောက်ဖြူတောင်ရွာ၊ ဆင်ခေါင်း
ကျောက်ဖြူတောင်ရွာ၊ ဆင်ခေါင်း
ရှင်ကုန်း
ရှင်ကုန်းသည် ဆင်ဖြူရှင်သီဟသူ၏ မိဘုရားတစ်ပါးမှ ဖြစ်လာသည့် နတ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။
ရုပ်တု
ရှင်ကုန်းနတ် ထုလုပ်ရာတွင် အမျိုးသမီးငယ်အသွင် ပြုလုပ်သည်။ ထို့နောက်တွင် ပလ္လင်ထက်၌ မိဖုရားကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ကာ အဖော်တစ်ယောက်က ခစားနေဟန် ထုပ်လုပ်ကြသည်။
ကုလားကွင်းရွာ၊ ညောင်ချောင်း
ကုလားကွင်းရွာ၊ ညောင်ချောင်း
ဒိုင်းသား (၂)ရွာ၊ ထိန်ပင်
ဒိုင်းသား (၂)ရွာ၊ ထိန်ပင်
ဌိတိမူလကဝုဋ္ဌာနသုတ်စသော ရှစ်သုတ်
(၂) သမာဓိသ္မိံ ဝုဋ္ဌာနကုသလ န ဌိတိကုသလဈာယီပုဂ္ဂိုလ်၊
(၃) သမာဓိသ္မိံ နေဝဌိတိကုသလ န ဝုဋ္ဌာနကုသလဈာယီပုဂ္ဂိုလ်၊
(၄) သမာဓိသ္မိံ ဌိတိကုသလ ဝုဋ္ဌာနကုသလဈာယီပုဂ္ဂိုလ်၊
(၁) ဌိတိမူလကဝုဋ္ဌာနသုတ္တ၊
(၂) ဌိတိမူလက ကလ္လိတသုတ္တ၊
(၃) ဌိတိမူလက အာရမ္မဏသုတ္တ၊
(၄) ဌိတိမူလက ဂေါစရသုတ္တ၊
(၅) ဌိတိမူလက အဘိနီဟာရသုတ္တ၊
(၆) ဌိတိမူလက သက္ကစ္စကာရီသုတ္တ၊
(၇) ဌိတိမူလက သာတစ္စကာရီသုတ္တ၊
အိမ်တော်ရာဘုရား (မန္တလေးမြို့)
အိမ်တော်ရာစေတီ အရှေ့ဘက်မုခ် အထွက်တွင် ရွှေတချောင်းမြောင်းကူး၍ တည်ဆောက်ထားသော ဆင်မင်း တံတားခေါ် အိမ်တော်ရာ ဆင်တံတားရှိသည်။ ယင်းတံတားကို ဘိုးတော်ဘုရားလက်ထက် ၁၁၆၈ ခုနှစ်က ဟံသာဝတီမြို့ တောင်နိဗ္ဗာန်ရွာရှေ့ ကွင်းသာယာအရပ်တွင်တွေ့ရှိရမိသော ကိုယ်အလုံး ဗိုင်းဝါဂွမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်နူးညံ့စွာသော နိဗ္ဗာန ပစ္စယနာဂရာဇာဘွဲ့ခံ ဆဒ္ဒါန်ဆင်မင်း၏ ငွေတော်နှင့် တည်လုပ်သောကြောင့် ဆင်မင်းတံတားဟုခေါ်သည်။ ဆင်မင်း၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်တော်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေရန်၊ ယင်းအုတ်တံတား၏ အရှေ့ဘက်အဆင်းထိပ် ရွှေတချောင်းအနီးတွင် ဘေးဝဲယာနှစ်ဖက် ဆင်မင်း၏ပုံ အုတ်ခုံပြာသာဒ်အမိုးဖြင့် ခန့်ညားစွာ ပြုလုပ်တည်ထားသည်။
ဝဲချောင်းရွာ၊ ညောင်ချောင်း
ဝဲချောင်းရွာ၊ ညောင်ချောင်း
အိမ်တော်ရာဘုရား (မန္တလေးမြို့)
ဘုရား၏ အနောက်ဘက်မှသည် တောင်ကိုလျှောက်၍ ယခု မဟာဝေယန်ဘုံသာ ကျောင်းတိုက်အနီး ရွှေတချောင်း မြောင်းကူးတံတားအထိ အုတ်တံတားကြီးတစ်ခုကို ၁၂၁၁ ခုနှစ် ပြာသိုလတွင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ယင်းတံတားကြီး၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်တံတိုင်းကို မိကျောင်း၏ကိုယ်သဏ္ဌန် ပြုလုပ်တည်ထားပြီးလျှင် မြောက်ဘက်တံတားအဆင်း ဝဲယာနှစ်ဖက် တံတားထိပ်ကို မိကျောင်း၏ဦးခေါင်းပုံသဏ္ဌန် ပြုလုပ်တည်ဆောက် ထားသည်ဖြစ်သောကြောင့် မိကျောင်းတံတားဟု တွင်သည်။ မိကျောင်းတံတား၏ တောင်ဘက်အဆုံး တံတားအဆင်းတွင် အုတ်ခုံခံ၍ ဝဲယာခြင်္သေ့ကြီးနှစ်စီး ပြုလုပ်ထားရာ အလွန်ပင် အချိုးအစားကျနသော ပန်းရံလက်ရာအဖြစ် ကျော်ကြားသည်။ ခြင်္သေ့ကြီးအနီးရှိရပ်ကွက်ကိုပင် ခြင်္သေ့ဦးရပ်ကွက်ဟု ခေါ်စမှတ်ပြုကြသည်။
ဌိတိမူလကဝုဋ္ဌာနသုတ်စသော ရှစ်သုတ်
(၈) ဌိတိမူလက သပ္ပါယကာရီသုတ္တ၊ တို့ဖြစ်သည်။ ဌိတိကို မူလဝုဋ္ဌာန၊ ကလ္လိတ၊ အာရမ္မဏ၊ ဂေါစရ၊ အဘိနီဟာရ၊ သက္ကစ္စကာရီ၊ သာတစ္စကာရီ၊ သပ္ပါယကာရီတို့ကို မူလီထား၍ စာပိုဒ် (၆၆၂)သုတ် ကဲ့သို့ အသီးအသီးကို ရဟန်းတို့အား ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည်။
လမုန့်တိုင်ရွာ
လမုန့်တိုင်ရွာ
ထီးဖြူဆောင်း မယ်တော်နတ်
ထီးဖြူဆောင်းမယ်တော်နတ်သည် အပြင် ၃၇ မင်းတွင် ပါဝင်သော နတ်တစ်ပါးဖြစ်သည်။ အနော်ရထာမင်း၏ အဖွားဖြစ်ပြီး အဖျားရောဂါဖြင့် သေဆုံးခဲ့သည်။ ထီးဖြူဆောင်းမယ်တော် နတ်ကို နောက်တွဲထုံးထားသော ဆံထုံး၊ တင်ပျဉ်ခွေချိတ်ထိုင်နေ၍ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်တင်ထားသောပုံဖြင့် ပုံဖော်လေ့ ရှိကြသည်။ နတ်ရုပ်မှာကြာခံ ခုံပေါ်တွင် ကျုံ့ကျုံ့ထိုင်၍၊ ယာလက်ကဝမ်းကိုပိုက်၍၊ ဝဲလက်က ပေါင်ပေါ်ထောက်ထားဟန် ဆံထုံး၊ ဆံမြိတ်၊ ဆံထိုးနှင့်ရှိသည်။
နွားတင်းကုတ်ရွာ
နွားတင်းကုတ်ရွာ
​တောဂရက်ရွာ၊ လဟာဂမုံ
တောဂရက်ရွာ၊ လဟာဂမုံ
မျိုးသာထက်
ခရစ်နှစ် ၁၉၇၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၀ ရက်၊ မြန်မာ သက္ကရာဇ် ၁၃⁠၃၈ ခုနှစ်၊ တော်သလင်း လပြည့်ကျော် ၃ ရက်၊ သောကြာနေ့ နံနက် ၆ နာရီ ၅၅ မိနစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့၌ ဖွားမြင်သည်။ အဘ ဦးမျိုးညွန့် (ကွယ်လွန်) အမိ ဒေါ်အေးမိချို တို့မှ ဖွားမြင်သော သားသမီး သုံးဦးအနက် အကြီးဆုံးသား ဖြစ်သည်။
မြန်မာ သစ်တွင် ပထမပိုင်း အချိန်ပြည့်၊ နောက်ပိုင်း အချိန်ပိုင်း (လူကြီးများ၏ စီစဉ်မှုအရ) လုပ်ကိုင် ပြီးနောက် နှစ်⁠နှစ်နီးပါး အကြာတွင် ကမ္ဘောဒီးယားနိုင်ငံ၊ ဖနွမ်းပင်မြို့ရှိ တော်ဝင် ဖနွမ်းပင် တက္ကသိုလ် (Royal University of Phnom Penh) တွင် အမေရိကန် သတင်းစာ ဆရာများ သင်ကြား ပေးသော လေးလကြာ အင်္ဂလိပ်စာ၊ အခြေခံနှင့် အဆင့်မြင့် သတင်းစာ ပညာ သင်တန်း များသို့ တက်ရောက် သင်ယူ ခဲ့သည်။
နောက် ပိုင်း ရန်ကုန် ပြန်လာပြီး အလွတ် ဘာသာပြန်၊ ပင်တိုင် ဆောင်းပါးရှင်၊ မဂ္ဂဇင်း တည်းဖြတ် စီစဉ်ပေးသူ စသည့် အလုပ်များကို လုပ်ကိုင် ပြီးနောက် ၂၀⁠၀၂ ခုနှစ် နှောင်းပိုင်းတွင် ရန်ကုန် အခြေစိုက် ထုတ်ဝေသော ဆဲဗင်းဒေး သတင်း ဂျာနယ် (7Day News) တွင် သူငယ်ချင်း အယ်ဒီတာ လှိုင်ဘွား၏ အကူအညီဖြင့် ပထမ "၇ ရက် စကားဝိုင်း ကဏ္ဍ" (ကိုယ်ပိုင် တီထွင်) စီစဉ်သူ နှင့် ပင်တိုင် ရေးသားသူ၊ နောက်ပိုင်း ထိုစဉ်က အယ်ဒီတာချုပ် ဖြစ်သူ ကိုကို (စက်မှု တက္ကသိုလ်) ၏ ဖိတ်ခေါ် ကမ်းလှမ်း မှုဖြင့် သတင်း အယ်ဒီတာ အဖြစ် စတင် တာဝန် ထမ်းဆောင်သည်၊ နောက်ပိုင်း အယ်ဒီတာချုပ်က သဘောကျ သဖြင့် ရာထူး တိုးပေး၍ တာဝန်ခံ အယ်ဒီတာ ဖြစ်လာ ခဲ့သည်။
တစ် နှစ်နှင့် သုံးလကြာ ဆဲဗင်းဒေး ဂျာနယ်တွင် လုပ်ကိုင်ပြီး နောက်တွင် အယ်ဒီတာချုပ် နှင့် အဆင်မပြေ သဖြင့် အလုပ် ထွက်သည်၊ အလွတ် ဘာသာပြန်၊ ဆောင်းပါးရှင် ခေတ္တ လုပ်ပြီးနောက် သုံးလ အကြာတွင် ထိုစဉ် အမ်အိုင်စီတီ ပါ့ခ် MICT Park ဟုခေါ်သော နည်းပညာ ရပ်ဝန်းထဲမှ အီးထရိတ် မြန်မာ e-TradeMyanmar ဟု ခေါ်တွင်သော စီးပွားရေး သတင်း အချက် အလက်များ ရောင်းချသည့် စီးပွားရေး ဆိုင်ရာ နည်းပညာ ကုမ္ပဏီ တွင် အွန်လိုင်း အယ်ဒီတာ အဖြစ် တာဝန် ထမ်းဆောင်သည်။ ထိုစဉ်က အီးထရိတ် ကို ဦးဆောင်သူ များမှာ ဦးထွန်း⁠ထွန်းနိုင်၊ ဦးသူရအောင်၊ ဦးသက်လင်းဦးနှင့် ဦးငွေထွန်း တို့ (လူငယ်တစ်စု) ဖြစ်သည်။
ဆဲ ဗင်းဒေး ဂျာနယ်တွင် အယ်ဒီတာချုပ် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွား ပြီးနောက် ၂၀⁠၀၅ ခုနှစ် နှစ်ဆန်း တွင် ဆဲဗင်းဒေးသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး၊ ဂျာနယ် ထုတ်ဝေသူ နှင့် ညှိနှိုင်း သဘောတူညီ ချက်အရ ရာထူးသစ် တီထွင်ပြီး ဒုတိယ အယ်ဒီတာချုပ် အဖြစ် လုပ်ကိုင် ဆောင်ရွက် ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က အယ်ဒီတာချုပ်မှာ သောင်းစုငြိမ်း ဖြစ်သည်။ ဆဲဗင်းဒေးတွင် ၂၀⁠၀၉ ခုနှစ်၊ ဇွန်လကုန် အထိ တာဝန် ထမ်းဆောင် ခဲ့သည်။
၂ ၀⁠၀၉ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လမှ စတင်ပြီး ဘီ⁠ဘီစီမြန်မာပိုင်းအစီအစဉ် BBC Burmese Service တွင် အစီအစဉ်မှူး အဖြစ် စတင် တာဝန် ထမ်းဆောင်သည်။ ၁၀ နှစ် နီးပါးကြာ ဂျာနယ်၊ မဂ္ဂဇင်းများတွင် ဘာသာပြန်၊ အင်တာဗျူးသူ၊ သတင်း ဆောင်းပါး ရေးသူ၊ အတွေး အမြင် ဆောင်းပါး ရေးသူ၊ အယ်ဒီတာ စသည့် ပုံနှိပ်ဘက် ဆိုင်ရာ ဂျာနယ်လစ် အဖြစ် လုပ်ကိုင် ပြီးနောက် ရေဒီယို ဂျာနယ်လစ် ဖြစ်လာ ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဘီ⁠ဘီစီ မြန်မာပိုင်း အစီအစဉ် ဌာနမှူးမှာ ဒေါ်တင်ထားဆွေ ဖြစ်သည်။
၂၀၁၃ မေတွင် လန်ဒန်ဘီဘီစီမှ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ၂၀၁၄ မတ်လကုန်အထိ တနှစ်နီးပါး မည်သည့်သတင်းဌာနတွင်မှ အလုပ်မဝင်ဘဲ သတင်းစာပညာဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံနှင့် စာအုပ်များ ရေးသားခဲ့သည်။ ‘လန်ဒန်ဘီဘီစီရောက် မြန်မာသတင်းထောက်’ စာအုပ်မှာ ထင်ရှားပြီး၊ အခြားစာအုပ် သုံးအုပ်ကိုလည်း ယင်းတနှစ်အတွင်း ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့သည်။
၂၀၁၄ ဧပြီမှ ၂၀၁၆ ဇွန်လကုန်အထိ နှစ်နှစ်နှင့် သုံးလအကြာ DVB Debate မူဝါဒရေးရာ ရုပ်သံဒီဘိတ်များကို တင်ဆက်သူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က အခြားတင်ဆက်သူများမှာ သန်းဝင်းထွဋ်နှင့် မျိုးမျိုးဖြစ်သည်။
၂၀၁၆ ဩဂုတ်မှ စတင်ကာ မီဒီယာဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်နေသော Internews တွင် သတင်းစာပညာသင် သင်တန်းဆရာအဖြစ် ဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။
ပါလန့်ရွာ၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်
ပါလန့်ရွာ (Parlant)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်၊ နောင်လိုင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၁၉၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရနောင်လိုင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၃၂၆ ဦး၊ မ ၃၅၂၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၈၅၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လွိုင်လင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကင်းမော်ရွာ၊ ကင်းမော်
ကင်းမော်ရွာ၊ ကင်းမော်
ဆည်ကံရွာသစ်ရွာ
ဆည်ကံရွာသစ်ရွာ
ထနီး (အထက်စု)ရွာ၊ တုံးလှဲအထနီး
ထနီး (အထက်စု)ရွာ၊ တုံးလှဲအထနီး
ပြုတ်ဖျောဖျောခြင်း
ပြုတ်ဖျောဖျောခြင်း (Parboiling) သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကျက်သည်အထိ ကြိုတင် ချက်ခြင်း (သို့) ပြုတ်ခြင်းဖြစ်သည်။
အခြေခံနည်းလမ်း
ပြုတ်မည့် ပစ္စည်းများအား ဆူနေသော ရေနွေးထဲသို့ ထည့်ကာ ပေျာ့ပြောင်းလာသည်အထိ ပြုတ်ပြီး လုံးဝ မကျက်မီ ပြန်လည် ဆယ်ယူရသည်။ နှပ်ခြင်း၊ ကင်ခြင်း သို့မဟုတ် မွှေကြော်ခြင်းဖြင့် ချက်ပြုတ်မည့် အစားအစာများအား တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကျက်စေရန် ဤနည်းကို အသုံးပြုသည်။ ပြုတ်ဖျောဖျောခြင်းသည် ရေနွေးဖြောခြင်းကဲ့သို့သော ရေအေး သို့မဟုတ် ရေခဲအသုံးပြုကာ အအေးခံခြင်း မပါဝင်ပေ။
တံတားဦးရွာ၊ နောင်ပလိန်
တံတားဦးရွာ(Tadaru)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံခရိုင်၊ ဘားအံမြို့နယ်၊ နောင်ပလိန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၉၁၆၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နောင်ပလိန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၁၁၅၄ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၅၁၉၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဘားအံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လယ်ဘုတ်ကြီးရွာ၊ တန့်ဆည်မြို့နယ်
လယ်ဘုတ်ကြီးရွာ (Lelbokegyi)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ တန့်ဆည်မြို့နယ်၊ ဆန်ဆွဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၂၈၁၆ ဖြစ်သည်။
စဇွဲ / စာဆွဲရွာ၊ ညောင်ချောင်း
စဇွဲ / စာဆွဲရွာ၊ ညောင်ချောင်း
လယ်ဘုတ်ကြီးရွာ၊ တန့်ဆည်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တန့်ဆည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သီးကုန်းရွာ၊ ဆင်ကော်
သီးကုန်းရွာ (Theekone)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ သရက်ခရိုင်၊ သရက်မြို့နယ်၊ ဆင်ကော်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၇၀၃၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဆင်ကော်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၀၉၅ ဦး၊ မ ၁၁၅၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၂၄၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သရက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပေါက်တောရွာ၊ ထိန်ပင်
ပေါက်တောရွာ၊ ထိန်ပင်
2N3904
2N3904 သည် NPN အမျိုးအစား ထရန်စစ်စတာဖြစ်ပြီး Bipolar Junction Transistor = BJT အုပ်စုဝင်ဖြစ်ပါတယ် ။ အများသောအားဖြင့် သူ့အား ပါဝါ အနိမ့်ပိုင်း အသံချဲ့ခြင်း ( Amplifying )  သို့မဟုတ် ခလုပ်ကဲ့သို့ ( Switching Mode ) အဖြစ်အသုံးပြုကြပါတယ် ။ Motorola Semi-Conductor ကုမ္ပဏီကြီးမှ ၁၉၆၀ ခုနှစ် အလယ်ပိုင်းလောက်တွင် မှတ်ပုံတင်ပြီး စတင်ထုတ်လုပ်ခဲ့ပါတယ် ။ နောက်ထပ်တစ်နှစ် အကြာမှာတော့ တွဲဘက်အဖြစ် PNP အမျိုးအစား 2N 3906 ကိုထပ်မံထုတ်လုပ်ပြီး စုံတွဲအဖြစ် ဖြည့်စွက်ထုတ်လုပ်ခဲ့ပါသေးတယ် ။ ပုံစံအနေဖြင့် Plastic TO - 92 ပုံစံဖြင့် အခုထိတိုင်ဆက်လက်ထုတ်လုပ်နေဆဲဖြစ်ပါတယ် ။ ဒီဇိုင်းပိုင်းအနေဖြင့် Low Current & Low Power အနေဖြစ်ပြီး Medium Voltage ဖြစ်ပြီး အသင့်အတင့်မြန်နှုန်းဖြင့် အလုပ်များကို ခိုင်းစေနိုင်ပါတယ် ။
Electronic ဝါသနာရှင်တွေ အနေဖြင့် ဈေးနှုန်းချိုချိုသာသာဖြင့် အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်ပြီး Mini Project များကို အလွယ်တကူ ရယူတည်ဆောက်နိုင်ပါတယ် ။ ခပ်ပြားပြား Flat ပုံစံမျိုးဖြစ်ပြီး ခဲဆော်တပ်ဆင်နိုင်ရန် နှင့် Project များစမ်းသပ်နိုင်ရန် ခြေထောက်သုံးချောင်းကို အောက်ဘက်သို့ ထုတ်ထားပြီး ၊ နံပါတ်များကို စတင်ရည်တွတ်မည်ဆိုပါက နံပါတ်စာတမ်းကို မြင်နေရသည့်အနေအထားမှာ မျက်နှာဖြစ်ပြီး ခုံးနေသည့် ဘက်ခြမ်းမှာ အနောက်ဘက်ဖြစ်ပါတယ် ။ 2N 3904 ဟုဖတ်၍ ရသည့်ဘက်ကို မိမိ နှင့် အတည့်ထားပြီး ခြေထောက်များကိုစတင်ရေတွက်ပါက ။ စာဖတ်သည့် အတိုင်း ဘယ်မှညာသို့ စတင်သတ်မှတ်ရမှာဖြစ်ပြီး ဘယ်ဆုံး ခြေထောက်သည် ၁ ဖြစ်ပြီး အလည်မှာ ၂ ဖြစ်၍ ညာဘက်ဆုံး မှာတော့  နံပါတ် ၃ ခြေထောက်ဖြစ်ပါတယ် ။
ပုံပါအတိုင်း Motorola ကုမ္ပဏီထုတ် Transistor များတွင် Emitter Base Collector ကို တိုက်ရိုတ်ရေးသားဖော်ပြထားသဖြင့် မီတာကိုင်ပြီးခွဲခြားရန် မလိုသော်လည်း ၊ ဈေးကွက်အတွင်း တရုတ်ထုတ် Transistor များတွင်တော့ မည်သို့မျှရေးသားထားမှာမဟုတ်ပဲ မိမိကိုယ်တိုင် ခွဲခြားရန် လိုပါတယ် ။ 200 mA, 40 V , 625 mW ကိုရရှိစေနိုင်ပြီး Transistor Frequency အနေဖြင့် 300MHz ရရှိနိုင်ပါတယ် ။ Current Gainလည်း 300 hFE  ရရှိစေနိုင်ပါတယ် ။ Collector Current အနေဖြင့် 10 mA ဖြစ်ပြီး Base Current လည်း 10 mA ရရှိနိုင်ပါတယ် ။ Base Current ကိုရရှိပြီဖြစ်ပါက Base Resistor ၏ Ohm တန်ဖိုးကို တွက်ယူရရှိနိုင်ပါပြီ ။  2N 3904 Transistor လေးကို Mini Project များတွင် မကြာခဏ အသုံးပြုကြတာကိုတွေ့ရပြီး ၊ Home-Made ကြိုးမဲ့စကားပြောစက်များလည်း အလွယ်တကူ ပြုလုပ်နိုင်ပါတယ် ။ သို့မဟုတ် အိမ်သုံး အသံချဲ့စက်အငယ်စားလေးများ နှင့် ခလုပ်ကဲ့သို့အသုံးပြုပြီး Relay ကို ဖွင့်ပိတ်လုပ်ပေးခြင်းဖြင့်လည်း High-Voltage အပိုင်း နှင့် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုနိုင်ပါသေးတယ် ။
NPN နှင့် PNP ၂ လုံးကို ပေါင်းစပ်ပေးလိုက်ပြီး Mosfet = Metal Oxide Semi-Conductor Field Effect Transistor  ကဲ့သို့ Gate ကိုအဖိုပေးပါက Drain နှင့် Source ကိုဆက်သွယ်ပေးမှာဖြစ်ပြီး အမဓာတ်ပေးပါက ပြန်ပိတ်သွားခြင်းမှာ Mosfet အတွင်းတွင် PNP နှင့် NPN တလုံးစီကို သတ်မှတ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်သွယ်ပေးထားခြင်းသာလျှင်ဖြစ်ပါတယ် ။
ငတောက်တူကြီးရွာ
ငတောက်တူကြီးရွာ
ဝကျွန်း
ဝကျွန်း သည် မွန်ပြည်နယ်ကမ်းရိုးတန်း၏ လက်ယာဘက်၊ ကပ္ပလီပင်လယ်ပြင်တွင် တည်ရှိသည့် ကျွန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤကျွန်းသည် အရှည် ၂ ကီလိုမီတာ (၁.၂ မိုင်) ရှိသည်။ ကျွန်းကို ထူထပ်သည့် သစ်တောများက လွှမ်းခြုံထားပြီး ၎င်း၏ အမြင့်သည် ၁၃၅ မီတာ (၄၄၃ ပေ) ရှိသည်။
ပထဝီသွင်ပြင်
ဝကျွန်းသည် ရေးမြစ်၏ မြစ်ကမ်းဝတွင် တည်ရှိသည်။ ဝကျွန်း၏ မြောက်ဘက် ၁၀ ကီလိုမီတာ (၆.၂ မိုင်) အကွာတွင် ကိုကွန်ရေးကျွန်း (Kokunye Kyun) တည်ရှိသည်။
အနီးအနားရှိ ကျွန်းများ
ဝကျွန်းနှင့် သောင်ပြင်တစ်ခုတည်းတွင်ပင် အခြားသော သေးငယ်သည့် ကျွန်းသုံးခုလည်း တည်ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ -
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံရှိ ကျွန်းများ
ပေချောင်းရွာ၊ ပေချောင်
ပေချောင်းရွာ၊ ပေချောင်
ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်း
thumb|ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်း အဝင်မုတ်ဦး thumb|ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းမြေပုံ
ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းသည် မကွေးခရိုင် တောင်တွင်းကြီးမြို့၏ အနောက်ဘက် ၁၁ မိုင်ခန့်ကွာဝေးသော ကုက္ကိုခွရွာ၏ မြောက်ဘက်တွင် ကပ်လျက်တည်ရှိသော ပျူမြို့ဟောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ တောင်တွင်းကြီးမှ မကွေးမြို့သို့သွားသော မော်တော်ကားလမ်းသည် ဗိဿနိုးမြို့၏ အရှေ့တောင်ထောင့်၌ ရှိသည့် မြို့ရိုးနှစ်ဖက်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ ၅ ပေခန့် အမြင့်သာလျှင် ကျန်ရစ်သော အုတ်မြို့ရိုးသည် ဗိဿနိုးမြို့၏ မြောက်ဘက်၊ အရှေ့ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တို့၌သာ စတုရန်း မကျတကျ ဝိုင်းရံလျက်ရှိသည်။ မြို့ရိုးတစ်ဖက်၏ အလျားသည် ၁ မိုင်နှင့် ၆ ဖာလုံခန့်မျှ ရှည်လျားသည်။ အနောက်ဘက်၌ကား မြို့ရိုးအစအနကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ ယခုအခါ တွေ့ရသော အင်းကြီးနှင့် ကြိုးကြာကန်တို့သည် ရှေးယခင်က ဆက်စပ်နေ၍ အနောက်ဘက်မှ ရေကျုံးသဖွယ် တည်ရှိခဲ့ဟန်တူသည်။ မြို့တွင်း၌ ကုန်းမြေသည် အရှေ့မှ အနောက်သို့ အတန်ငယ် လျောဆင်းနေသည်မှ အပ ပတ်ဝန်းကျင်တဝိုက်မှာ ပြန့်ပြူးလျက်ရှိသည်။ မြို့ရိုးအတွင်း၌ကား အနောက်မြောက်ထောင့်၌ တည်ရှိသော အင်းရွာကြီးသာလျှင် လူနေရပ်ကွက်အဖြစ် မြင်ရလေသည်။ မြို့ရိုးမှာ မူလ၌ တဖက်တွင် မြို့ပေါက် ၃ ပေါက်စီရှိသော်လည်း ယခုအခါ လှည်းလမ်းကြောင်းများ ဖောက်ထားသော အပေါက်ငယ်များကြောင့် ပျက်စီးပိုင်းပြတ်လျက် ရှိသည်။ မြို့၏ အလယ်ဗဟိုမှ အနောက်မြောက်သို့ အနည်းငယ်ယွန်းသော နေရာတွင် တောင်မြောက် အလျား ကိုက် ၅၀၀ ခန့်နှင့် အရှေ့အနောက် အနံ ကိုက် ၄၀၀ ခန့်ရှိသည့် အုတ်ရိုးဟောင်းမို့မို့ ဝိုင်းရံနေသော နေရာမှာ နန်းတော်ကုန်း ဖြစ်သည်ဟု အဆိုရှိသည်။ နန်းတော်ကုန်းပေါ်၌ အုတ်ရိုးအကန့်များနှင့် အဆောက်အအုံဟောင်း နေရာများဖြစ်သော အုတ်ကုန်းနိမ့်နိမ့် အနည်းငယ်ရှိ၍ မြို့ရိုးကြီးအတွင်းတွင် နေရာအနှံ့အပြား၌ အဆောက်အအုံ အပြိုအပျက်များဖြစ်သည့် ကုန်းဟောင်းဦးရေ (၁၀၀)နီးပါးရှိလေသည်။
သမိုင်း အထောက်အထား
ဗိဿနိုးမြို့ သမိုင်းဟူ၍ သီးခြားမတွေ့ရသော်လည်း တောင်တွင်းကြီး သမိုင်း၏ ရှေ့ပိုင်းတွင်ကား ဗိဿနိုးမြို့အကြောင်းကို အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြထားသည်ကို ဖတ်ရှုနိုင်သည်။ ထိုသမိုင်း၏ အဆိုအရ မဟာသမ္ဘဝနှင့် စူဠာသမ္ဘဝ မင်းသားနှစ်ပါးတို့ကို စက္ခုအလင်းရအောင် ကုစားပေးသော စန္ဒမုခိဘီလူးမတွင် လက်ကို ကိုင်တွယ်ခြင်း အစွန်းအညိကြောင့် ပဋိသန္ဓေတည်ရှိခဲ့ရာ တောင်တွင်းကြီးမြို့ အနောက်ဘက် ၅ တိုင်ကွာသော တောအရပ်တွင် သားမိန်းမတစ်ယောက် ဖွားမြင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုသမီးငယ်ကို ရသေ့တစ်ပါးက မွေးစားထား၍ ကြီးပြင်းလာသောအခါတွင် ထိုတောအရပ်၌ နေသည့် ဗိဿနိုးနတ်မင်းက ရှေးဘဝ၌ မောင်နှမတော်သဖြင့် ပန်ထွာပြည် ဗိဿနိုးမြို့ကို ဖန်ဆင်း၍ အမျိုးသမီးအား အပ်နှင်းလေသည်။ ပန်ထွာမင်းသမီး စိုးစံသော ဗိဿနိုးမြို့ကို (သရေခေတ္တရာမြို့)ကို အုပ်စိုးသည့် ဒွတ္တပေါင်မင်းကြီးက ဥပါယ်တံမျဉ်ဖြင့် ကြံစည်၍ မင်းသမီးကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားကြောင်း ဖော်ပြပါရှိသည်။ သရေခေတ္တရာမြို့တွင် ဗိဿနိုးမိဖုရားသင်္ချိုင်းနေရာ တည်ရှိခြင်း၊ မြို့ဟောင်း နှစ်ရပ်လုံးတွင် မြို့ရိုး၊ ပြအိုး အပြိုအပျက်တို့ကို ဒိဋ္ဌတွေ့မြင်နိုင်ခြင်းတို့ကို ထောက်လျှင် တချိန်တခါက ဤမြို့နှစ်မြို့သည် အပြိုင်အဆိုင် ထွန်းကားခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။ သရေခေတ္တရာမြို့၌ မှီတင်းနေထိုင်ကြသူများအနက် ပျူလူမျိုးတို့ ပါဝင်ကြောင်းနှင့် ထိုပျူလူမျိုးများ၏ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွင် အဓိက အချက်များမှာ လူများသေဆုံးပြီးနောက်တွင် မီးသင်္ဂြိုဟ်၍ အရိုးနှင့်ပြာများကို မြေအရိုးအိုးတို့တွင် ထည့်သွင်းမြှုပ်နှံခြင်းနှင့် ပျူဒင်္ဂါးဟု ယခုခေါ်စမှတ်ပြုသည့် အမှတ်လက္ခဏာများ ပါရှိသည့် ငွေပြားဝိုင်းကလေးများကို အသုံးပြုခြင်းကို အထောက်အထား ခိုင်လုံစွာ လေ့လာသိရှိပြီး ဖြစ်သည်။
ကွင်းဆင်းလေ့လာမှုများ
ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းဒေသတွင် ကွင်းဆင်းသုတေသန ပြုရာ၌ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် အရိုးအိုးမြှုပ်နှံသည့် အုတ်ကုန်းငယ်များကို တွေ့ရပြီးလျှင် မြို့တွင်းမှာလည်း ပျူဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤအခြင်းအရာတို့သည် သရေခေတ္တရာမှ ပျူယဉ်ကျေးမှု ပျံ့နှံ့ခြင်း၏ သဲလွန်စများ ဖြစ်ပေရာ ဗိဿနိုးမြို့သည် သရေခေတ္တရာနှင့် တကယ်ပင် ခေတ်ပြိုင်ထွန်းကားခဲ့ခြင်း ဟုတ်မဟုတ်၊ ဟုတ်လျှင် မည်သည့်သက္ကရာဇ် အပိုင်းအခြားတွင် ထွန်းကားခဲ့သည်ကို အနီးစပ်ဆုံး သိရှိရန်နှင့် အုတ်ကုန်းဟောင်း အမြောက်အမြား တည်ရှိနေသည့် ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းမှ ယဉ်ကျေးမှု အထောက်အထားများကို တတ်နိုင်သမျှ ဖော်ထုတ်ရန် ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်တို့ဖြင့် ထိုမြို့ဟောင်းအတွင်း၌ စနစ်တကျ တူးဖော် သုတေသနပြုမှုကို စတင်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
၁၉၅၉ ခုနှစ်၊ ဇွန်လအတွင်း တူးဖော်မှုကို စတင်ခဲ့ပြီး အုတ်ကုန်းပေါင် ၉ ခုကို ဖော်ထုတ်ပြီး ဖြစ်သည်။ အုတ်ကုန်း တခုစီမှ ပေါ်ပေါက်တွေ့ရှိရသော အခြင်းအရာများမှာ -
အထက်ပါအုတ်ကုန်းများ၌ ပေါ်ပေါက်သော အထောက်အထားများအရ ဗိဿနိုးမြို့သည် သရေခေတ္တရာမြို့နှင့် ယဉ်ကျေးမှု ဓလေ့ထုံးတမ်းအားဖြင့် ဆက်စပ်မှု အတော်အတန် ရှိခဲ့ကြောင်း သိသာသည်။ သို့သော် သရေခေတ္တရာကဲ့သို့ ဗုဒ္ဓသာသနာ ထွန်းကားသော အထောက်အထားများကို မတွေ့ရသေးပေ။ သရေခေတ္တရာနှင့် ခေတ်ပြိုင် သို့မဟုတ် အနည်းငယ် နှောင်းသောကာလတွင် ဗိဿနိုးမြို့ ထွန်းကားခဲ့ပါက သာသနာရေးဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှု အစိတ်အပိုင်းများ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ကူးယှက်ပြန့်နှံ့ခြင်း မရှိသည်ကို အဖြေရှာရဦးမည် ဖြစ်သည်။
ဗိဿနိုးမြို့သည် သရေခေတ္တရာထက်ပင် ရှေးကျသလော ဟူသောပြဿနာလည်း ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ စင်စစ်အားဖြင့် စနစ်တကျ တူးဖော်သုတေသန လုပ်ငန်းကို ဗိဿနိုးမြို့မှပင် အစပြုခဲ့သည်။ ဤစနစ်အတိုင်း အခြားမြို့ဟောင်း ၂ နေရာ ၃ နေရာမျှ ဆောင်ရွက်ပြီးမှသာ အခြေအမြစ်ခိုင်လုံသော ဆက်စပ်မှုတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်း ပန္ဒက်ပုံကိုကြည့်လျင် ကျယ်သည်ဟု ထင်ရမည်။ ယာဉ်ရထားများ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြတ်သန်း သွားလာနိုင်ရန် လမ်းထောင့်များကို နှုတ်ခမ်းလုံးပြီး ထားသည်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ တူးဖော်ရရှိသော အိုးများသည် ပုံစံကျနသည်။ ပန်းများနှင့် တန်ဆာ ဆင်ထားတာကိုလည်း တွေ့နိုင်သည်။
ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းလို့ ခေါ်တဲ့ မြို့ဟောင်းကြီးက မြောက်လတ္တီကျူ ၂၀˚ နှင့် အရှေ့လောင်ဂျီကျူ ၉၅˚၂၃' မှာ တည်ရှိတယ်။ တောင်တွင်းကြီးရဲ့ အနောက်တောင် ၁၂ မိုင် (၁၉.၃၀၈ ကီလိုမီတာ) ရှိတယ်။ မြို့ရိုးက လေးထောင့် အတိအကျ မဟုတ်ပေမယ့် တဖက်မှာ ၁ မိုင် ၅ ဖာလုံ (၂.၈ ကီလိုမီတာ) ရှိတယ်။ အနောက်ဘက်မှာတော့ ရေအိုင်ကြီး ရှိနေလို့ နံရံ မလိုပါ။ ဒါကြောင့် မြို့ရိုး သုံးဖက်သာ ရှိပါတယ်။ မြို့ရိုး တဖက်စီမှာ တံခါးပေါက် သုံးပေါက် ရှိမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ မြို့တံခါးက ပေ ၂၀ ကျယ်ပြီး ဝဲယာမှာ နံရံ အရှည်တွေ ကတော့ပုံ တည်ဆောက်ထားတယ်။ လမ်းထောင့်တွေကို လုံးထားလို့ ခပ်မြန်မြန် ပြေးဆွဲတဲ့ ရထားတွေ၊ လမ်းကွေ့မှာ အခက်အခဲ မရှိအောင် အခုလို ထောင့်ချိုးထားတာ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ မြို့ရိုးနဲ့ ကျုံးတွေက ရန်သူတွေ အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ပြီး ဝင်မလာနိုင်အောင် ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့ တည်ဆောက်ထားတယ်။ မြို့အလယ်မှာ အလျားကိုက် ၅၀၀၊ အနံကိုက် ၃၅၀ (၄၅၅.၇၂ မီတာ X ၃၂၀ မီတာ) ရှိတဲ့ နံရံတခု ရှိပါတယ်။ နံရံအတွင်းဟာ နန်းတော်ရာ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။
မြို့ဟောင်းမှာ ရှိတဲ့ တောင်မြောက်တန်းတဲ့ နံရံတွေဟာ တောင်မြောက် ဖြောင့်ဖြောင့်မတန်းပါ။ ကနေ့ သုံးစွဲတဲ့ အိမ်မြှောင်နဲ့ ချိန်ကြည့်တဲ့အခါ အနောက်ဘက်ကို ၁၃ ဒီဂရီ ငိုက်ပြီး နေတယ်။ ဒီအချက်ဟာ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ တူးဖော် တွေ့ရှိတဲ့ အိမ်တွေဟာ အားလုံး အုတ်နဲ့ဆောက်တဲ့ အဆောက်အဦတွေ ဖြစ်တယ်။ အုတ်တချပ်ဟာ ၁၈" X ၉" X ၃" ရှိတယ်။ တမြို့လုံးမှာ ဝါး၊ သက်ကယ်နှင့် သစ်အိမ်တွေ များတယ်၊ အုတ်တိုက်က နည်းမယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အုတ်တိုင်ဟောင်းတွေ ပြိုပြီး အုတ်ကုန်းတွေ ဖြစ်နေတာပဲ နည်းနည်းတွေ့ရပါတယ်။
ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းမှာ ကနေ့အထိ တူးဖော် တွေ့ရှိရသမျှ အကြီးဆုံး ဖြစ်တဲ့ အုတ်တိုက်ကို နန်းတော်ရာရဲ့ မြောက်ဘက် ကပ်လျက် တွေ့ပါတယ်။ အဲဒီတိုက်အိမ်ဟာ အရှေ့ကို မျက်နှာပြုပြီး ဆောက်တဲ့ နှစ်ထပ်တိုက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အမိုးပြားနဲ့ အမိုးဥယျာဉ်ထားတဲ့ အိမ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ တံခါးမနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေဟာ ကျယ်တဲ့အတွက် အလင်းရောင်နဲ့ လေကောင်းလေသန့် ကောင်းကောင်းရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အိမ်ပတ်လည်မှာ သစ်သားဝရန်တာ ရှိတယ်။ အရှေ့ အဝင်မှာ ဆင်ဝင် ရှိတယ်။ အိမ်ရဲ့ ထက်ဝက်ပိုင်းပြီး အရှေ့ပိုင်းမှာ ခန်းမ၊ အနောက်ပိုင်းမှာ အခန်းငယ်ရှစ်ခန်း ခွဲပြီးထားတယ်။ အဝင် တံခါးမှာ စက်ဝန်း ထက်ဝက်ပိုင်းထားတဲ့ ခြေနင်းခုံကြီး တခု ရှိတယ်။ ခြေနင်းခုံမှာ ကျောက်ဖြူလုံးကလေးတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတယ်။ ပန္နက်ပုံ သုံးခုမှာ (က) လူနေအိမ်၊ (ခ) အစောင့်တဲနဲ့ (ဂ)အထိမ်းအမှတ် ကျောက်တိုင်ရဲ့ အုတ်ခုံ ဖြစ်တယ်။ အိမ်ကို ပန်းချီဆရာက စိတ်ကူးနဲ့ မှန်းဆပြီး အမိုးပြား အမိုးဥယျာဉ်တွေပါ ထည့်သွင်း ဆွဲပေးထားတယ်။
တူးဖော် တွေ့ရှိသမျှ ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်း အိမ်တွေမှာ ရေချိုးခန်း၊ အိမ်သာနဲ့ မီးဖိုကို အိမ်နဲ့ တပါတည်း ထည့်မထားပါ။ ရေသန့် သွင်းဖို့နဲ့ ရေဟောင်း ရေညစ်ထုတ်ဖို့ ရေပိုက်တွေလည်း မတွေ့ပါ။ အဲဒါကြောင့် အိမ်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ ညံ့တယ်လို့ ဆိုရပါတယ်။ အုတ်တွေကို စီးခင်းတဲ့ အခါမှာလည်း စပ်ကြောင်း လွှဲမထားတဲ့ အတွက် နံရံတွေဟာ ခိုင်သင့်သလောက် မခိုင်ပါ။ အုတ် နံရံစီတဲ့အခါ မြေဝင် တစ်ပေလောက်သာရှိလို့ အခြေမခိုင်ဘဲ အုတ်နံရံတွေ ပြိုလဲ လွယ်တယ်။ အဲဒါကို ကာကွယ်ဖို့ နံရံကို အထူကြီး လုပ်ရပါတယ်။ နံရံထုဟာ ၄.၅ လက်မ (၁.၃၇၁၆ မီတာ) ရှိတယ်။ ဒီလို ထူပေမယ့် ပြိုတာပဲ။ ဒါကြောင့် တချို့နေရာမှာ ပြိုလဲ မကျအောင် ခံတုပ်လုပ်ပြီး ကျားကန်ထားတာကို တွေ့ရပါတယ်။
မီးလောင်ပြီး ပျက်စီးသွားတဲ့ အုတ်တိုက် အတွင်းမှာ သစ်သားတိုင်တွေ ရှိတယ်။ အဲဒီ သစ်သားတိုင် ထောင်တဲ့ ကျင်းထဲမှာ မီးလောင်ထားတဲ့ တိုင်ငယ်ရဲ့ ငုတ်တို ကျန်နေလို့ ဒီတိုင်ငုတ် မီးသွေးကို ယူပြီး ကာဗွန်ဓာတ်ခွဲကြည့်တဲ့ အခါ အရင်အနှစ် ၁,၆၀၀ က မီးလောင်ခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်။ တနည်းပြောရရင် ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းကို ရန်သူတွေ မီးတိုက် ဖျက်ဆီးခဲ့တာ ခရစ် ၄ ရာစုက ဖြစ်တယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ အိုးခြမ်းကွဲ တချို့မှာ တံဆိပ်တုံးနှင့် ခတ်နှိပ်ထားတဲ့ အလှဆင် ရုပ်ပုံတွေကို တွေ့ရလို့ ဒီမြို့ဟာ အနည်းဆုံး ခရစ် တရာစုနှစ်က တည်ဆောက်ခဲ့တယ်လို့ မှန်းဆနိုင်ပါတယ်။
ဒီမြို့မှာ ဘယ်လို လူမျိုးတွေ နေခဲ့တယ်လို့ အတိအကျ မသိနိုင်ပါ။ ဒါပေမဲ့ လူသေကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီး ကြွင်းကျန်တဲ့ အရိုးနဲ့ ပြာကို အိုးကြီးတွေမှာ ထည့်ပြီး သိမ်းဖို့ တိုက်အိမ် ဆောက်ထားတာလို့ ထင်တယ်။ ဒီလိုအလောင်းကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီး ပြာကိုသိမ်းတဲ့ ဓလေ့ကို လိုက်နာလေ့ ရှိတာ ပျူလူမျိုးတွေပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမြို့မှာ လူနေ အများစုက ပျူဖြစ်မယ်လို့ ယူဆပါတယ်။ အရိုးအိုးထားတဲ့ သုသာန်ဇရပ်တွေကို မြို့တွင်းမှာ တွေ့သလို မြို့ပြင်မှာလည်း တွေ့ရလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ သင်္ချိုင်းနေရာ မရှိ၊ အဆင်သင့်သလို လူသေ အလောင်းကို ထားလိုက်တယ်လို့ ယူဆပါမယ်။ ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းမှာ ပျူတွေအပြင်၊ ပျူ မဟုတ်သူတွေလည်း နေမယ်။ မြို့ကြီး ထုံးစံအတိုင်း ထာဝရ နေသူနဲ့ နောက်မှ ပြောင်းရွှေ့ ဝင်လာသူလည်း ရှိမယ်၊ ပျူ မဟုတ်သူတွေလည်း ရှိမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ လူသေကို မြေမှာချပြီး တိုက်ရိုက်မြှုပ်နှံတဲ့ ဓလေ့ကို ကျင့်သုံးသူလည်း ရှိမယ်၊ ဘာပြုလို့လဲ ဆိုတော့ မသာဇရပ် ဝန်းကျင်က မြေမှာ မြှုပ်ထားတဲ့ အလောင်းသုံးလောင်းက အရိုးစု သုံးခုကို တွေ့ရလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
အိမ်ရဲ့တံခါးမမှာ တံခါးရွက်ကို လှည့်ဖို့ သံကွင်းကို သုံးတယ်၊ ပန်းဖော်ထားတဲ့ သံမှိုကြီးတွေကို သုံးတယ်၊ သံပြားနဲ့ အကွက်ဖော်တယ်။ ဒါကြောင့် သံကို ကောင်းကောင်း အသုံးချတတ်တဲ့ လူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အလှဆင် ပုတီးစေ့တွေ၊ နားတောင်း၊ လက်ကောက်တွေ၊ ကလေးကစားစရာ ရှပ်ဒိုးတွေ၊ တိရစ္ဆာန်ရုပ်တွေ၊ အလေးအဖြစ် အသုံးပြုတဲ့ ကြေးတုံးတွေ တွေ့တယ်။ ရွှံ့နဲ့လုပ်တဲ့ နာမည် တံဆိပ်တုံး တခုကိုလည်း တွေ့ပါတယ်။ တံဆိပ်တုံးမှာ ရေးတဲ့ စာအရ ဒီတံဆိပ်ကို အိန္ဒိယနိုင်ငံက သွင်းယူလာဟန် ရှိတယ်လို့ ဆိုချင်ပါတယ်။ ဒီတံဆိပ်တုံးတွေက လွဲလို့ တခြား အက္ခရာတင် မှတ်တမ်း တခုမျှ မတွေ့ရပါ။ သရေခေတ္တရာလို ပျူတွေ နေထိုင်တဲ့ နေရာတွေမှာ ပျူကျောက်စာတွေ တွေ့ရတတ်ပေမယ့် ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းမှာ ဘယ်နေရာမှာမှ ကျောက်စာ မတွေ့ပါ။ ကျောက်တုံးနဲ့ မြေပြားမှာ ထုလုပ်တဲ့ အရုပ်တွေက ခေတ်ဟောင်း လက်ရာတွေဖြစ်ပြီး အင်္ဂတေနဲ့ လုပ်တဲ့ အရုပ်တွေက ခေတ်နှောင်း လက်ရာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။
ကိုးကွယ် ယုံကြည်မှုနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ရုပ်တု တခုမျှ မတွေ့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုးကွယ် ယုံကြည်မှု မရှိတဲ့ လူမျိုးလို့ မပြောနိုင်ပါ။ အိုးတွေမှာ အလှပုံဖော်တဲ့ အကွက်ငယ်တွေမှာ သိရိဝဈ၊ ကလသာ၊ ကိတ္တိမုခ စတဲ့ ပုံတွေကို တွေ့ရတဲ့ အတွက် ဟိန္ဒူ အယူအဆ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ကိုးကွယ် ယုံကြည်မှု ဆိုင်ရာ တံဆိပ် လက္ခဏာတွေ ပါတဲ့ ဒင်္ဂါး အနည်းငယ် တွေ့ပါတယ်။ တွေ့ရှိတဲ့ ဒင်္ဂါးကို ကြည့်ပြီး ဟိန္ဒူ အယူဝါဒ ဆန်တယ် ပြောနိုင်ပါတယ်။
နိဂုံးချုပ်အားဖြင့် ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းမှာ တိဗက် မြန်မာ အနွယ်ဝင် တစုဟာ ခရစ်မပေါ်မီ ၂ ရာစုနှစ်လောက်က စပြီး နေထိုင်ခဲ့တယ်။ ဓလေ့ အဆင့်မြင့်တယ်၊ ပျူ (သို့) ပျူနဲ့ ဓလေ့တူသူတွေ ရှိသလို မတူသူတွေလည်း တွဲဖက်ပြီး နေတယ်။ ဂျွမ်းလူမျိုးတွေ ခရစ် ၂ ရာစုနှစ်လောက်က လာရောက် တိုက်ခိုက်လို့ မြို့တကြိမ် ပျက်စီးဖူးတယ်။ မွန်လူမျိုးတွေက မြို့ကို ပြန်ပြီး ထူထောင်တယ်။ ခရစ် ၅ ရာစုနှစ်နဲ့ ခရစ် ၉ ရာစုနှစ် အတွင်းမှာ ပထမ မြန်မာနိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ သရေခေတ္တရာ ပျူတွေက ခရစ် ၅ ရာစုနှစ်က နောက်ဆုံး ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။
ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းက အိုးတွေရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ ချောမွေ့ ကောင်းမွန်တဲ့ အရည်အချင်းကို ကြည့်ပြီး မြို့နေလူတွေရဲ့ ဓလေ့ အဆင့်မြင့်တယ်။ သေဆုံးသူရဲ့ အလောင်းကို မြေမြှုပ်တဲ့ ဓလေ့ရှိသူ တစု၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်တဲ့ ဓလေ့ရှိသူ တစု ယှဉ်တွဲ နေထိုင်ကြတယ်လို့ သိရတယ်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပျူမြို့ဟောင်းများ
အထီးကျန်ခြင်း
အထီးကျန်ခြင်း ဆိုတဲ့ စိတ်ခံစားမှုမျိုးကို လူသားတိုင်း ဘဝမှာ တစ်ချိန်ချိန် မှာ ကြုံတွေ့ခံစားကြရပါတယ်။ သား ၊ သမီးတွေ အိမ်ထောင်ခွဲသွားလို့ တစ်ယောက် တည်းကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့အခါမျိုး ၊ ချစ်သူနဲ့ကွေကွင်းရလို့ အထီးကျန် လွမ်း ဆွတ်ရ တာမျိုး ၊ တစ်နယ်တစ်ကျေးကို ပညာရှာဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အလုပ်တာဝန်နဲ့ ပဲဖြစ်ဖြစ် လာရောက်စမှာ မိသားစုနဲ့ဝေးလို့ အထီးကျန်သိမ်ငယ်မှုမျိုး ၊ ကျောင်းပြောင်း လာကာစ ကျောင်းအသစ်မှာ သူငယ်ချင်းအသစ်တွေမရသေးခင် ကျောင်း အဟောင်းက သူငယ်ချင်းတွေကို လွမ်းဆွတ်ကာ အထီးကျန် သဖွယ် ခံစားနေ ရတာမျိုး တွေ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကြုံတွေ့ရတတ်ပါတယ်။
ဒဿနိကဗေဒပညာရှင်များရဲ့ အဆိုအရ အထီးကျန်ခြင်းဆိုတာဟာ အကောင်းလည်းမဟုတ် ၊ အဆိုးလည်းမဟုတ်ပါဘူး။ အထီးကျန်မှုဟာ စိတ် လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းပြီး မိမိကိုယ်မိမိ သိမြင်လာတယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။ အထီးကျန်ခြင်းစိတ်ခံစားချက်ဟာ နာကြင်ခြင်း ဝေဒနာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အထီးကျန်မှုကနေပြီး အကျိုးအမြတ် ရလဒ်တွေရလာနိုင်ပါတယ်။ အထီးကျန်ခြင်း ဟာ လူသားဘဝရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ဒေသ လို့ အတွေးအခေါ် ပညာရှင်တွေက ဆိုကြပါတယ်။
လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်အထီးကျန်ဖို့လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုဘဝအစိတ်အပိုင်းမျိုးကိုရည်ညွှန်းတယ်ဆိုတာ ကို ရှင်းလင်း ဖို့တော့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီအတွေးအခေါ်ဟာ အနောက် တိုင်း အတွေး အခေါ်ဖြစ်ပြီး အရှေ့တိုင်းအတွေးအခေါ်နဲ့ ခြားနားပါတယ်။ လူသားဘဝ ကို ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးကနေ ရှုမြင်ကြတဲ့အတွက် အနောက်တိုင်းအတွေးအခေါ်ရော အရှေ့တိုင်း အတွေးအခေါ်ပါ နှစ်မျိုးစလုံးမမှားကြဘဲ သူ့အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူမှန်ကန်နေကြပါတယ်။ အနောက်တိုင်းအတွေးအခေါ်က လူသားတစ်ဦးဟာ သူကိုယ်ပိုင် အတ္တ (ego) နဲ့ဖွဲ့စည်းထားတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
လူသားတစ်ဦးစီမှာရှိနေကြတဲ့ သူကိုယ်ပိုင် အတ္တ ဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ အတ္တ နဲ့ မတူဘဲ သူ့ဘာသာ တစ်မူစီရှိနေကြတဲ့အတွက် မိမိမဟုတ်တဲ့ အခြားသူ တစ်ယောက်ကို အပြည့်အဝနားလည်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှပါဘူး။ လူတစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦး အတ္တ ချင်း ၊ စိတ်ချင်း မတူညီဘဲ ကွဲပြား ခြားနားတဲ့အတွက် လူ တစ်ယောက် နဲ့ တစ်ယောက် ကလည်း မတူညီခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွတ်နွယ်ကွင်းရွာ၊ လဟာဂမုံ
ကျွတ်နွယ်ကွင်းရွာ၊ လဟာဂမုံ
အထီးကျန်ခြင်း
အရှေ့တိုင်း ဘာသာရေးအတွေးအခေါ်ပညာရှင်တွေကတော့ လူသားဟာ အတ္တ တစ်ခုတည်းနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဝိဉာဉ် (spirit ) လို့ခေါ်တဲ့နောက်အရာတစ်ခုနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားသေးတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဝိဉာဉ် ဟာအဆုံးအစမရှိဘဲဘဝအသွင် သဏ္ဌာန်အားလုံးနဲ့ ဆက်နွယ်နေ ပါ တယ်။ ဒီဝိဉာဉ်သဘာဝကနေပြီးတော့မှ အတ္တ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။ လူ့ဝိဉာဉ်ကြောင့် အထီးကျန်ခြင်းခံစားရတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ လူ့အတ္တ ကြောင့်သာလျှင် အထီးကျန်ခြင်းကို ခံစားရခြင်းဖြစ်တယ် လို့ ဆိုပါတယ်။ ဘဝမှာ အပြောင်း အလဲ နဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု တို့ က အထီးကျန်ခြင်း ကိုဖြစ်ပေါ်ခံစားရစေပါတယ်။ မိမိကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ် ချက်ကြောင့် အထီးကျန်မှု ဟာဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။ မိသားစုဝင်များ ၊ မိတ်ဆွေများ ရဲ့ ကိုယ်ချင်းစာနာမှု နဲ့ ဂရုဏာတရားတို့ ဘယ်လောက် ပင်ကြီးမားစေဦးတော့ နောက်ဆုံးမှာ မိမိ ကိုယ်ပိုင် ခံစားချက် က သာ လျှင်မိမိကိုပိုင်စိုးသွားပါတယ်။
ဘဝမှာအပြောင်းအလဲ နဲ့ စပ်ကူးမတ်ကူးကာမျိုးမှာ အထီးကျန်မှု ကို ခံစား ရပါတယ်။ ထိုအခါမျိုးမှာ အဟောင်းများကိုစွန့်ခွာထားခဲ့ပြီး အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်စတင်ဖို့ ဦးတည်ရာလမ်းကြောင်းကိုရွေးချယ်ရပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းဆိုတာ အလုပ်အကိုင် ပြောင်းလဲခြင်း ၊ စိတ်နေ သဘောထား ပြောင်းလဲခြင်း ၊ နေရာသစ်တစ်ခု သို့ပြောင်းရွှေးခြင်း အားလုံးနဲ့ အကျုံးဝင် ပါ တယ်။
လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ အခြားသူများနှင့်ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန် မစွမ်းသာ တဲ့အခြေအနေအခါမျိုးမှာ လူတို့ဟာ အထီးကျန်မှုကို ခံစားရပါတယ်။ လူတစ်ဦး နှင့်တစ်ဦး ရှင်သန်ကြီးပြင်းလာရတဲ့ မိသားစုများမတူညီခြင်းကြောင့် မေတ္တာ ရရှိခံစားမှုဟာလည်း မတူနိုင်ကြပါဘူး။ မိသားစုထဲမှာ မေတ္တာ လုံ လောက် စွာ မရရှိခြင်းကြောင့် စိတ်ဓာတ်အရည်အသွေးနိမ့်ကျလာပြီး အခြား သူများ နှင့် ခင်မင်ဆက်ဆံရမှာကို ကြောက်ရွံ့လာတတ်ကြပါတယ်။
အချို့သော သူများကတော့ မိမိကိုယ်မိမိသာ ချစ်ခင်ခြင်းကြောင့် အထီးကျန်ဆန်နေရခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ မိမိကို မချစ်ကြဘူး၊ ဂရုမစိုက်ကြဘူး လို့ထင်မြင်နေကြတဲ့သူတွေပဲဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်တော့ သူတို့ဟာ အခြားသူများအပေါ်ကိုမေတ္တာ ဘယ်လိုပေးရမယ် ဆိုတာကို မသိကြသေးသူများဖြစ်ကြပါတယ်။
စိတ်ပညာရှင်များက လူတစ်ဦးသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်ဘဝတစ်ခုအတွက်သာတာဝန်ရှိတယ် လို့ ဆိုကြပါတယ်။ မိမိကိုယ်တိုင်မှလွဲွ ၍ မည်သူတစ်ဦး တစ်ယောက် ကမှ မိမိဘဝအားလာရောက်မဖန်တီးပေးနိုင်ဟု ဆိုလိုကြခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ မိမိ၏အတ္တ အရ မိမိ၏ ဖြစ်တည်မှုတွင်သာ နေထိုင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ လူအများသည် မိမိတို့၏ဘဝကို အလုပ် ၊ လူမှုဆက်ဆံရေး၊ နေ့စဉ်ဘဝ ထဲမှာ မြှုပ်နှံထားကြပြီး အဆင်မပြေမှုများကြုံတွေ့ရသောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားကြရသည်။ ထိုအခါတွင်မှာ ဘဝ ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း ဆိုတဲ့ မေးခွန်းမျိုးကို မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်မေးတတ်ကြပြီး လက်ရှိဘဝအခြေအနေ အပေါ်အာရုံစိုက်လာတတ်ကြသည်။
အချို့ အထီးကျန်မှုများသည် ဟန်ဆောင်နေထိုင်ရခြင်း အပေါ်တွင်ဖြစ် တည်လာရသည်။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်အသိုင်းအဝိုင်း ၊ လုပ်ငန်းခွင်အတွင်းမှာ ဟန်ဆောင်နေရခြင်းများ ကိုငြီးငွေ့လာရာမှ မိမိသည် မည်ကဲ့သို့သောသူမျိုး ဆိုသည့် မိမိအစစ်အမှန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသောအခါ အထီးကျန် သဖွယ် ခံစားလာရသည်။ မိမိကိုယ်ကို အထီးကျန်နေသည်ဟုခံစားရခြင်းသည် အထီးကျန်မှုကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းပထမအဆင့်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါအထီးကျန်မှုက သင့်အား ပြင်ပကမ္ဘာမှဆွဲထုတ်ကာ တသီးတခြားဖြစ်နေစေပြီး မိမိအတွင်းစိတ် ကို ဆန်းစစ်လေ့လာမိပေသည်။
အထီးကျန်မှုက မိမိကိုယ် မိမိရှာဖွေတွေ့ရှိစေပေသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် မိမိကိုယ်တိုင်သည်သာ မိမိအတွက် အကောင်းဆုံးအဖော် ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရပြီး မိမိအတွင်းစိတ်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီး အသစ်တစ်ဖန်ပြန်လည်မွေးဖွား ရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ အထီးကျန်မှုကိုခံစားရသောအခါ လူတို့သည် စိတ်နာကြင်ခံစားရသည် ဟုထင်မှတ်ကြသည်။ အမှန်စင်စစ်မှာမူ အထီးကျန်မှုကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းသတ္တိ ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ အထီးကျန်မှုက လူတို့အားမေတ္တာတရားကို သင်ကြားပို့ချပေးလေသည်။ လူတို့သည် အထီးကျန်သဖွယ်ခံစားနေရသောအခါတွင် မေတ္တာကိုရှာဖွေတတ်ကြလေသည်။ မေတ္တာတရားက ဘဝကိုရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းသတ္တိကိုပေးစွမ်းသည်။ လူတစ်ဦး သည် ကျယ်ပြန့်သောလူမှုပတ်ဝန်းကျင်အသိုင်းအဝိုင်းတွင်း နေထိုင် နေရ သော်လည်း အထီးကျန်သဖွယ်ခံစားနေရခြင်းမှာ ရရှိထားသော မေတ္တာတရားပမာဏကို မကျေနပ်မရောင့်ရဲနိုင်သေး ၍ ဖြစ်ပေသည်။
မိမိကိုယ်တိုင်က အခြားသူများကို မေတ္တာပေးရန်လေ့လာသင်ယူပြီး မိမိ၏အတွင်းစိတ်ကို အေးချမ်းနေစေရန် ကြိုးစားနေထိုင် သင့်ပေသည်။ အမှန်စင်စင်မှာမူ အထီးကျန်ခြင်းဆိုသည့် စိတ်ခံစားမှုသည် အဆိုးအနေ နှင့် လူတို့ကခံစားနေရသော်လည်း ထိုအဆိုးထဲမှ အကောင်းကိုဆွဲထုတ်ယူပြီး ဘဝတွင်နေထိုင်ခြင်းနည်းလမ်းကောင်း ကိုရှာဖွေရမည် သာဖြစ်ပေသည်။
နမ့်မီးလောင်ရွာ၊ မိုးညှင်းမြို့နယ်
နမ့်မီးလောင်ရွာ(Nammeelawng)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မိုးညှင်းခရိုင်၊ မိုးညှင်းမြို့နယ်၊ လွဲမွန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၆၁၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လွဲမွန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၅၃၁ ဦး၊ မ ၁၇၂၄ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၂၅၅ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးညှင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဇလပ်ထော်ရွာ၊ ညောင်ချောင်း
ဇလပ်ထော်ရွာ၊ ညောင်ချောင်း
မင်းကန်ကြီးရွာ၊ ခင်ဦးမြို့နယ်
မင်းကန်ကြီးရွာ (Minkangyi)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ခင်ဦးမြို့နယ်၊ မကျီးတုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၅၈၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မကျီးတုံကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၃၃၃ ဦး၊ မ ၁၅၄၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၈၇၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ဗော့ဒ်ကာ
ဗော့ဒ်ကာ ဆိုသည်မှာ မူးယစ်စေတတ်သော အဖျော်ယမကာ တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး အယ်လ်ကိုဟော ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပါဝင်တတ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဗော့ဒ်ကာအရက်သည် ကြည်လင်နေပြီး လူအများစုမှာ မသောက်မီတွင် အခြား အရည်တစ်မျိုးမျိုးဖြင့် ရောစပ် သောက်သုံးလေ့ ရှိကြသည်။