cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပရိညာသုံးပါး
ဉာတပရိညာ
နာမ်၌လည်း ဝိညာဏ်တစ်ပါး၊ ဝေဒနာတစ်ပါး၊ သညာတစ်ပါး၊ စေတနာတစ်ပါး၊ ဤလေးပါးတို့ကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် သိနိုင်လျှင် နာမ်၌ ဉာတပရိညာကိစ္စ ပြီးနိုင်၏။ နိဗ္ဗာန်မှာလည်း ပြဆိုခဲ့ပြီးသည့်အတိုင်း သဘောကျနိုင်လျှင် ဉာတပရိညာကိစ္စ ပြီးနိုင်၏။ နိဗ္ဗာန်မှာလည်း ပြဆိုပြီးခဲ့သည့်အတိုင်း သဘောကျနိုင်လျှင် ဉာတပရိညာကိစ္စ ပြီးနိုင်၏။ အကြောင်းတရားမှာလည်း ပစ္စယကထာတွင် ပြဆိုခဲ့သမျှအတိုင်း သဘောကျနစွာ သိနိုင်လျှင် ပစ္စယ၌ ဉာတပရိညာကိစ္စ ပြီးနိုင်၏။
တိရဏပရိညာ
တိရဏပရိညာဆိုသည်မှာ ထိုရုပ်တရား၊ နာမ်တရားတို့ကို ခဏိကဓမ္မ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း ခဏခဏ ဖြစ်မှုပျက်မှုကို ရှုသောအားဖြင့် ဉာဏ်ဖြင့် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ခုတ်စဉ်းခြင်းသည် တိရဏ မည်၏။ ထိုဖြတ်တောက် ခုတ်စဉ်းမှု၏ ပိုင်နိုင်ခြင်းသည် တိရဏပရိညာ မည်၏။ တိရဏပရိညာသည် (၃) ပါး ရှိ၏။ ထိုသုံးပါးတို့မှာ
(၁) အနိစ္စပရိညာ၊
(၂) ဒုက္ခပရိညာ၊
(၃) အနတ္တပရိညာ တို့ဖြစ်ကြသည်။
အနိစ္စပရိညာ
အနိစ္စပရိညာဆိုသည်မှာ မရဏတရား၌ ဉာဏ်အမြင် ပိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစကား၌ မရဏတရားသည် သမ္မုတိမရဏ၊ ပရမတ္ထမရဏဟူ၍ နှစ်ပါး ရှိ၏။ ထိုနှစ်ပါးတို့တွင်
သမ္မုတိမရဏ ဆိုသည်မှာ သမ္မုတိသစ္စာဘက်၌ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါတို့၏ တစ်သက်တွင် တစ်ခါသေမြဲဓမ္မတာဟူ၍ ဆိုကြရသော မရဏတရားသည် သမ္မုတိမရဏ မည်၏။ ရုပ်ဓာတ်၊ နာမ်ဓာတ်တို့၏ တစ်နေ့တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် အကြိမ်ပေါင်း အရာထောင်မက ချုပ်ပျက်သေဆုံးခြင်းသည် ပရမတ္ထမရဏ မည်၏။
ဒုက္ခပရိညာ
ဒုက္ခပရိညာဆိုသည်မှာ ဒုက္ခသဘော၌ ဉာဏ်အမြင် ပိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစကား၌ ဒုက္ခသည်
(၁) ဝေဒယိတဒုက္ခ၊
(၂) ဘယဋ္ဌဒုက္ခ ဟူ၍ (၂) မျိုး ရှိ၏။
ထိုနှစ်ပါးတွင် ဝေဒယိတဒုက္ခ ဆိုသည်မှာ ကာယိကဒုက္ခ စေတသိကဒုက္ခတို့ကို ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ကာယိကဒုက္ခ ဆိုသည်မှာ ကိုယ်အင်္ဂါတို့၌ ပေါ်ပေါက်ကျရောက်သော မခံသာသော ဒုက္ခဝေဒနာမျိုးကို ဆိုလိုသည်။ စေတသိကဒုက္ခ ဆိုသည်မှာ စိတ်သန္တာန်၌ ပေါ်ပေါက်ကျရောက်သော သောက၊ ပရိဒေဝ၊ ဒေါမနဿ၊ ဥပါယာသ ဒုက္ခမျိုးကို ဆိုလိုသည်။
ဘယဋ္ဌဒုက္ခ ဆိုသည်မှာ ဘယဉာဏ်၊ အာဒီနဝဉာဏ် တို့၏ အရာဖြစ်သော ဒုက္ခမျိုးကို ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘယဉာဏ်၊ အာဒီနဝဉာဏဏ်တို့၏ အရာဆိုသည်မှာ ဇာတိဒုက္ခ၊ ဇရာဒုက္ခ၊ မရဏဒုက္ခ၊ သင်္ခါရဒုက္ခ၊ ဝိပရိဏာမဒုက္ခ တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဝေဒယိတဒုက္ခနှင့် ဘယဋ္ဌဒုက္ခနှစ်ပါးအထူး၌ ဥပမာမှာ − လူတစ်ယောက်သည် ရောဂါဆိုး၊ အနာဆိုးကြီးတစ်ခု ရှိ၏။ ကြမ်းတမ်းသော အစာအာဟာရတို့ကို စားသောက်၍နေမှ ပကတိလူမာကဲ့သို့ ချမ်းသာရ၏။ ဝက်သား၊ ကြက်သား၊ ငါး၊ အမဲအစရှိသော ကောင်းမွန်သော အစာအာဟာရတို့ကို စားခဲ့မိလျှင် စားဆဲအခါ၌ အလွန်ကောင်း၏။ စားပြီးသည်မှ နောက်ကာလ၌ တစ်ရက်လုံးလုံး သေလုနီးပါးဒုက္ခကြီးစွာ ခံရသောအခါလည်း ရှိ၏။ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်၊ လေးရက် စသည် ရက်ရှည်နေ့များ ဒုက္ခကြီးစွာ ခံရသောအခါလည်း ရှိ၏။ အစာအာဟာရက အလွန်ကောင်းလေလေ ဒုက္ခခံရက် ရှည်လျားလေလေ ဖြစ်၏။
ထိုဝတ္ထ၌ စားဆဲအခါမှာ အလွန်ကောင်းသည့်အတွက် ထိုအစာအာဟာရသည် ထိုသူမှာ ဝေယိတသုခဝတ္ထုမျိုး အမှန်ဖြစ်၏။ လျှာအတွေ့ ၌ အလွန်ကောင်းခြင်းသည် ဝေဒယိတသုခ မည်၏။ ဘယဋ္ဌအလိုအားဖြင့်မူကား ထိုအစာအာဟာရမည်များသည် ထိုသူမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဒုက္ခဝတ္ထုမျိုးအနွယ်ပင် ဖြစ်၏။ လျှာအတွေ့ ၌ အလွန်ကောင်းခြင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဘယဋ္ဌဒုက္ခကြီး မည်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျှာအတွေ့ ၌ အလွန်ကောင်းလေလေ နောက်ပိုင်း၌ ဗိုင်းဗိုင်းလဲ၍ အသည်းအသန် ခံစားရန် ဒုက္ခကြီးမားရှည်လျားလေလေ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
ထိုလူ့ဘဝ လူ့ချမ်းသာ၊ နတ်ဘဝ နတ်ချမ်သာ၊ ဗြဟ္မာ့ဘဝ ဗြဟ္မာ့ချမ်းသာတို့၌ ဘယဋ္ဌဒုက္ခဉာဏ်အမြင် ပိုင်နိုင်ခြင်းသည် ဒုက္ခပရိညာ မည်၏။
အနတ္တပရိညာ
အနတ္တပရိညာ ဆိုသည်မှာ ရုပ်နာမ်တရားတို့ ၌ အနတ္တဉာဏ်အမြင်၏ ပိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အနတ္တဉာဏ်အမြင်ဆိုသည်မှာ ပရမတ္ထသစ္စာမျိုးဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အတ္တမဟုတ်၊ ဇီဝမဟုတ်၊ သတ္တဝါ၏ အတ္တမဟုတ်၊ ဇီဝမဟုတ်၊ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါများသည်လည်း ရုပ်တရား၊ နာမ်တရားများ၏ အတ္တမဟုတ်၊ ဇီဝမဟုတ်၊ ရုပ်တရား နာမ်တရားများမှ လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါမှလည်းကောင်း၊ အလွတ်အသီးအခြားဖြစ်၍ ချုပ်သည် ပျက်သည်ဟူ၍ မရှိဘဲ တစ်ဘဝမှတစ်ဘဝသို့ ကံပစ်ချရာ ပြောင်းသွား၍နေသော အတ္တဟူ၍လည်း မရှိ၊ ဇီဝဟူ၍လည်း မရှိဟုလည်းကောင်း ၊ အာရုံ တစ်မှ အာရုံ တစ်ခု ဆက်မပြတ် ဆက်ခါဖြစ်နေတဲ့ သဘောဟာ အကြောင်းတရားများကြောင့် အကျိုးတရားများဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ပြုလုပ်သူ ၊ ခံစား စံစားသူ မရှိဘဲ ၊ မဖြစ်အောင်လည်း ရပ်အောင်လုပ်မရ ၊ ဖြစ်အောင်လည်း လုပ်လို့ မရဘဲ သူ့သဘော သူဆောင်ကာ ဖြစ်ပျက်နေခြင်းသာဖြစ်သည်ကို မြင်နိုင်၍ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်သော ဉာဏ်သည် အနတ္တဉာဏ် မည်၏။ ထိုအနတ္တဉာဏ်၏ ပိုင်နိုင်ခြင်းသည် အနတ္တပရိညာ မည်၏။ ဤအနိစ္စပရိညာ၊ ဒုက္ခပရိညာ၊ အနတ္တပရိညာ သုံးပါးကို တိရဏပရိညာဟု ဆိုသည်။
ပဟာနပရိညာ
ပဟာနပရိညာ ဆိုသည်မှာ ဝိပလ္လာသတရားတို့ကို ပယ်ရှားမှု၏ ပိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အနိစ္စာနုပဿနာဉာဏ်ဖြင့် နိစ္စဝိပလ္လာသတရားသုံးပါးတို့ကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဖယ်ရှားခြင်း၊ ဒုက္ခာနုဿနာဉာဏ်ဖြင့် သုခဝိပလ္လာသတရားသုံးပါး၊ သုဘဝိပလ္လာသတရားသုံးပါးတို့ကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဖယ်ရှားခြင်း၊ အနတ္တာနုပဿနာဉာဏ်ဖြင့် အတ္တဝိပလ္လာသတရားသုံးပါးတို့ကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဖယ်ရှားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဇီဝ ဆိုသည်မှာ သန္တတိပညတ်၏ အမာခံအနှစ်သာရ ဖြစ်သည်။ အတ္တဆိုသည်မှာ သဏ္ဌာနပညတ်၏ အမာခံအနှစ်သာရ ဖြစ်သည်။ အမာခံအနှစ်သာရမျိုးချည်း ဖြစ်သောကြောင့် ဇီဝသည်လည်း အတ္တမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ပါးတို့တွင် သဏ္ဌာနပညတ်၏ အမာခံဖြစ်သော အတ္တကို သစ္စာနှစ်ပါးခွဲခန်းနှင့်ပင် ပယ်နိုင်ရန် ရှိပြီ။ သန္တတိပညတ်၏ အမာခံဖြစ်သော ဇီဝကိုမူကား အနိစ္စပရိညာ အထမြောက်မှသာ ပယ်နိုင်၏။
သန္တတိဆိုသည်မှာ တစ်မျိုးတည်းသောတရား၏ ဖြစ်စဉ်ကို ဆိုလိုသည်။ တရားအမျိုးမျိုးအထွေထွေ ပြောင်းလဲသည်ကို နာနာသန္တတိ ဆို၏။ ထိုသန္တတိသည် ရုပ်သန္တတိ၊ နာသန္တတိဟူ၍ နှစ်ပါး ရှိသည်။ ရုပ်သန္တတိသည် လေးပါး ရှိ၏။ ထိုရုပ်သန္နတိလေးပါးတို့မှာ —
(၁) ကမ္မဇရုပ်သန္တတိ၊
(၂) စိတ္တဇရုပ်သန္တတိ၊
(၃) ဥတုဇရုပ်သန္တတိ၊
ကင်းတောင်ရွာ၊ ကင်းတောင်
ကင်းတောင်ရွာ၊ ကင်းတောင်
ပရိညာသုံးပါး
ပဟာနပရိညာ
ထိုလေးပါးတို့တွင် ကမ္မဇရုပ်သန္တတိ သည် ကံအထွေထွေပြောင်းလဲလျှင် ပြောင်းလဲ၏။ စိတ္တဇရုပ်၊ အာဟာရရုပ်၊ ဥတုဇရုပ်သန္တတိတို့မှာလည်း စိတ်အထွေထွေ၊ အာဟာရအထွေထွေ၊ ဥတုအထွေထွေ ပြောင်းလဲလျှင် အသီးသီး ပြောင်းလဲကြသည်။ ထိုလေးပါးတို့တွင် ကမ္မဇရုပ်သန္တတိသည်ကား ပြောင်းလဲမှုမထင်ရှား၊ စိတ္တဇရုပ်သန္တတိသည်ကား ပြောင်းလဲမှု အလွန်ထင်ရှား၏။ တစ်ထိုင်တွင်းမှာပင် ကိုယ်အင်္ဂါအထွေထွေ လှုပ်ရှားခြင်း ဖြစ်၏။ သန္တတိအထွေထွေ ပြောင်းလဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အမူအရာကြိယာအထွေထွေ ဖြစ်၏။ ရုပ်အသင်းသင်း ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်သည်။ တစ်သင်း တစ်သင်းမှာလည်း အသင်း၏ ဖြစ်ပေါ်ခြင်း၊ အသင်း၏ ကြာညောင်းခြင်း၊ အသင်း၏ သေဆုံးခြင်းဟူ၍ သုံးပါး၊ သုံးပါးစီ ရှိကြ၏။ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းသည် ဇာတိတည်း၊ ကြာညောင်းခြင်းသည် ဇရာတည်း၊ သေဆုံးခြင်းသည် မရဏတည်း။
သွားခြင်း ဣရိယာပုတ်၌ ခြေတစ်လှမ်း တစ်လှမ်းမှာပင် အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး သုံးပါးရှိ၏။ ခြေလှမ်း၏ ဖြစ်ပေါ်မှု၊ ခြေလှမ်း၏ ကြာညောင်းမှု၊ ခြေလှမ်း၏ သေဆုံးမှုများ ဖြစ်သည်။ တစ်လှမ်းဆုံးလျှင် တစ်ကိုယ်လုံးပါ၏။ တစ်ကိုယ်လုံး၏ တစ်မျိုးအသစ် ဖြစ်ပေါ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး၏ ကြာညောင်းမှုပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဓာတ်တို့၏ သေဆုံးမှုပင် ဖြစ်သည်။ ခြေလှမ်းတစ်ရာရှိလျှင် တစ်ကိုယ်လုံးသေခြင်း တစ်ရာဖြစ်၏။ ခြေလှမ်းတစ်ထောင်ရှိလျှင် တစ်ကိုယ်လုံးသေခြင်း တစ်ထောင်ဖြစ်၏။ ခြေတစ်လှမ်းမှာလည်း ချီရုပ်အသင်း၊ ချရုပ်အသင်းဟူ၍ ရုပ်နှစ်သင်းခွဲရန် ရှိသေး၏။ ချီရုပ်အသင်း ဖြစ်ပေါ်မှု၊ ချီရုပ်အသင်း ကြာညောင်းမှု၊ ချီရုပ်အသင်း သေဆုံးမှုဟူ၍လည်း ရှိ၏။ ချရုပ်အသင်းမှာလည်း ထို့အတူ ရပ်ခြင်း၊ ထိင်ခြင်း၊ လျောင်းခြင်းတို့၌လည်း အသီးသီး အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး သုံးပါးစီ ရှိကြ၏။ ဒုက္ခဝေဒနာနှင့်တကွသော ရပ်ညောင်း၊ ထိုင်ညောင်း၊ အိပ်ညောင်း ဟူ၍လည်း ကြာညောင်းမှု အထင်အရှား ရှိကြ၏။ ညောင်းမှုဟူသမျှသည် သန္တတိဇရာချည်းပေတည်း။ ကွေးခြင်း၊ ဆန့်ခြင်း စသည်တို့၌လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။ အထူးမှတ်ရန်မှာ ညောင်းရုပ်၊ ညာရုပ်၊ နာရုပ်၊ ကျင်ရုပ်၊ ထုံကျင်ကိုက်ခဲရုပ်၊ ယားရုပ်၊ ယံရုပ် စသည်တို့သည် ဥတုဇရုပ်တို့၏ ဖောက်ပြန်မှုများ ဖြစ်သည်။
ထွက်သက်ရှုမှုမှာလည်း ထွက်သက်စလာပြီ၊ ထွက်သက်ရှည်လာပြီ၊ ထွက်သက်ဆုံးပြီဟု ထင်ရှား၏။ ရှည်မှု၊ ကြာမှုဆိုလျှင် ညောင်းမှုဟူသော သန္တတိဇရာ အပြီးပါ၏။ ရှည်ညောင်းသည်၊ ကြာညောင်းသည်ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြ၏။ ထိုညောင်းမှု ဖြစ်ရခြင်းကား ပူလောင်သော ရုပ်တို့၏ ဖြစ်ပွားလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရ၏။ ထိုရုပ်တို့၏ ဖြစ်ပွားလာသည့်အတွက် မခံသာသော ဒုက္ခဝေဒနာတွေသည်လည်း ဖြစ်ပွားလာ၏။ ထိုဒုက္ခဝေဒနာကို အမှတ်ပြု၍ ညောင်းမှုဖြစ်၏ဟု သိကြ၏။ ထိုညောင်းမှုမှာ ဒုက္ခဝေဒနအချက်ကိုသာ သိကြ၏။ သန္တတိဇရာအချက်ကို မသိကြပေ။ ညောင်းမှုဟူသည်မှာ အစ၌ သန်သန်စွမ်းစွမ်း ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ဖြစ်ပွား၍ လာကြကုန်သောထိုထိုရုပ်အသင်းတို့၏ လျှောကျမှု၊ ဆုတ်ယုတ်မှုဟူသော သန္တတိဇရာ၏ အမည်အရင်း ဖြစ်သည်။ ထိုထိုရုပ်အသင်းတို့၏ ရင့်ရော်အိုမင်း ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြေ့ခြင်းဟူသော သန္တတိဇရာ၏ အမည်အရင်း ဖြစ်သည်။ ထိုထိုရုပ်အသင်းတို့၏ အဆုံး အဆုံး ဟူသမျှသည် သန္တတိမရဏ ဖြစ်သည်။ ထိုထိုရုပ်အသင်းတို့၏ သေဆုံးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝင်သက်မှာလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။
ရယ်ရုပ်အသင်း၊ ပြုံးရုပ်အသင်း၊ ရွှင်ရုပ်အသင်း၊ ပျော်ရုပ်အသင်း၊ ပုရုပ်အသင်း၊ ဆွေးရုပ်အသင်း၊ ငိုရုပ်အသင်း၊ မဲ့ရုပ်အသင်း စသည်တို့၌လည်းကောင်း၊ လောဘရုပ်အသင်း၊ ဒေါသရုပ်အသင်း၊ သဒ္ဓါရုပ်အသင်း စသည်တို့၌လည်းကောင်း၊ ရယ်ရုပ်၏ သေခြင်း၊ ပြုံးရုပ်၏ သေခြင်း စသည်ဖြင့် အသီးသီး ရှိကြ၏။ ဝစီကံတို့မှာလည်း စကားတစ်လုံး တစ်လုံးတို့၏ အဆုံးသည် ထင်ရှား၏။ စကားရုပ် အသင်းအသင်းတို့၏ သေဆုံးမှု ဖြစ်သည်။
ထိုဥတုဇရုပ်တို့၌ ပူအိုက်လှသည့်အခါ ယပ်လေခပ်ရာ၌ ယပ်ခပ်ချက်တစ်ခု တစ်ခုလျှင် ကိုယ်အင်္ဂါ၌ ရုပ်အသင်းအသင်း ဖြစ်ပေါ်၍ သေဆုံး၏။ ရေချိုးရာ၌ ရေတစ်ခါတစ်ခါ သွန်းလောင်းလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အေးရုပ်အသင်းအသင်း ဖြစ်ပေါ်၍ သေဆုံး၏။ ညောင်းမှု၊ ညာမှု၊ နာမှု စသည်တို့သည်လည်း ဥတုဇရုပ်အသင်းတို့၏ ဖောက်ပြန်မှုသာ များ၏။ အာဟာရတို့၌လည်း ပူသောအာဟာရကို မျိုမှု၊ အေးသောအာဟာရကို မျိုမှုတို့ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ထူးထူးအထွေထွေ ဖြစ်ပေါ်မှုများသည် အာဟာရထဲမှာ ပါရှိသော ဥတု၏ အစွမ်းလည်း ရှိ၏။ မသင့်သော အစာကိုစားမှု၊ ဆေးဝါးဓာတ်စာကို စားမှုကြောင့် ရောဂါဖြစ်ပွားမှု၊ တိုးပွားမှု၊ ပျောက်ငြိမ်းမှုတို့၌လည်း ထို့အတူ ဥတု၏ အစွမ်း ဖြစ်သည်။
ရှေး၌ ပြဆိုခဲ့ပြီးသော စိတ္တဇရုပ်အတွင်းမှာလည်း ဥတု၏ အစွမ်းများစွာ ပါရှိသည်သာ ဖြစ်၏။ အာဟာရဓာတ်ဆီအတွက်နှင့် အနာရောဂါဖြစ်ပွားမှု၊ အနာရောဂါ ပျောက်ငြိမ်းမှုဆိုသည်မှာ ကိုယ်၌ရှိသော ဥတုဓာတ်ဆီတို့ကို ပွားစီးစေမှု အတွက် ဖြစ်သည်။ သက်သက်သော အာဟာရဓာတ်ဆီ အစွမ်းမူကား အဆီအသား တောင့်တင်းမှု ဖြစ်သည်။ အဆီအသားတောင့်တင်းမှု ဆိုသည်မှာ မျိုလိုက်သော အာဟာရသည် ဝမ်းတွင်းသို့ရောက်ခဲ့လျှင် ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်ကိုယ်လုံး ထောက်ပံ့နိုင်၏။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရှိကြသော အဆီအသားတို့သည် အားအင်တိုးတက်ကြကုန်၏။ တောင့်တင်းကြကုန်၏။ ဤအချက်သည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့မှာ အရေးအကြီးဆုံးသောအချက် ဖြစ်၏။ ဤအာဟာရ၏ အရေးကို လောက၌ အသက်မွေးမှုဟု ခေါ်ကြ၏။ အသက်မွေးမှုသည် လောက၌ အဘယ်မျှလောက် အရေးကြီးကြပါသနည်းဟု မြော်မြင်မိကြပါလျှင် ဤအာဟာရထောက်ပံ့မှု၏ ကြီးကျယ်ပုံသည် ထင်ရှားလေသည်။ အသွေးအသားကို ပွားစေမှုထက်ပင် ဤထောက်ပံ့မှုသည် သာ၍ အရေးကြီး၏။ ဝမ်းတွင်း၌ ထောက်ပံ့သော အာဟာရလျော့ပါးခဲ့လျှင် တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရှိကြသော အသွေးအသားတို့သည် လျော့ပါးကြရကုန်၏။ အလွန်သိမ်မွေ့ကြသော စက္ခုသေတ အစရှိသော ကမ္မဇရုပ်တို့၏ အသက်သည်ကား ဇီဝိတရုပ်ဖြစ်သည်။ ဇီဝိတရုပ်၏ ကိုးကွယ်ရာကား အာဟာရထောက်ပံ့မှု ဖြစ်သည်။ အာဟာရထောက်ပံ့မှု လျော့ပါး၍ သွားခဲ့လျှင် ဇီဝိတရုပ်နှင့်တကွ တစ်ကိုယ်လုံး စင်လုံး ယိုင်ရလေတော့သည်။
ခြောက်ရက်၊ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် အစာအာဟာရအသစ် မထောက်ပံ့ဘဲ ပစ်ထားခဲ့လျှင် ဇီဝိတရုပ်နှင့်တကွ ကမ္မဇရုပ်စု အကုန်ချုပ်ဆုံးကြရကုန်၏။ ဤကမ္မဇရုပ်ချုပ်ဆုံးသည်ကိုပင် သတ္တဝါသေပြီဟု ဆိုကြရကုန်၏။ ဤအာဟာရဓာတ်စီအတွက်နှင့် ဖြစ်ကြရကုန်သော အာဟာရဇ ရပသန္တတိ အထွေအထူး၊ ထိုသန္တတိ အထွေအထူးတို့၏ ဖြစ်ပေါ်မှု၊ လျော့ပါးမှု သေဆုံးမှုဟု ဆိုအပ်သော သန္တတိဇာတိ၊ သန္တတိဇရာ၊ သန္တတိမရဏမှုများသည် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုဖွယ် မလိုလှ။ ကိုယ်တွေ့ ဒိဋ္ဌ ဖြစ်ကြလေပြီ။
နာမ်တရားတို့၏ သန္တတိသည် အလွန်များပြား၏။ မိမိတို့စိတ်ကို မိမိတို့ သိကြ၏။ မောဟသန္တတိ အမျိုးမျိုး ရှိကြ၏။ လောဘသန္တတိ အမျိုးမျိုး ရှိ၏။ ဒေါသသန္တတိ အမျိုးမျိုး ရှိ၏။ သဒ္ဓါသန္တတိအမျိုးမျိုး ရှိ၏။ မေတ္တာသန္တတိအမျိုးမျိုး ရှိ၏။ တစ်ထိုင်အတွင်းမှာပင် မိမိစိတ်အကြံအစည်သည် အထွေထွေ အပြားပြား အလွန်များသည်ကို လူတိုင်းပင် သိကြ၏။ စိတ်အကြံအစည် တစ်သင်း၊ တစ်သင်းမှာလည်း အကြံဖြစ်ပေါ်မှု၊ အကြံလျော့ပါးမှု၊ အကြံသေဆုံးမှု အသီးသီး ရှိကြ၏။ ငါ့မှာ လောဘဖြစ်ပွား၍ နေသည်ဟု သိကြ၏။ ငါ့မှာ ထိုလောဘ ပျောက်ငြိမ်းသွားပြီဟု သိကြ၏။ ထိုလောဘ သေဆုံးသွားပြီဟု မခေါ်ကြ။ ငါ့မှာ ဒေါသဖြစ်ပွား၍နေသည်ဟု သိကြ၏။ ထိုဒေါသ ပျောက်ငြိမ်းသွားပြီဟု သိကြ၏။ ထိုဒေါသ သေဆုံးသွားလေပြီဟူ၍ကား မခေါ်ကြ။ မခေါ်ကြသော်လည်း လောဘ၊ ဒေါသ ပျောက်ငြိမ်းမှု ဆိုသည်ကား လောဘ၏ သေဆုံးမှု၊ ဒေါသ၏ သေဆုံးမှုပင် ဖြစ်သည်။ သန္တတိမရဏပင် ဖြစ်သည်။
သန္တတိမရဏ ဖြစ်သောကြောင့် လောဘဖြစ်ခွင့် ဆိုက်ပြန်လျှင် ခဏခြင်းပင် ဖြစ်ပေါ်နိုင်ပြန်၏။ ဒေါသဖြြစ်ခွင့် ဆိုက်ပြန်လျှင် ခဏခြင်းပင် ဖြစ်ပေါ်နိုင်ပြန်၏။ ဤကား နာမ်တရားတို့၏ သန္တတိဇရာ၊ သန္တတိမရဏတို့ကို ပြဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ဉာတပရိညာသည် တိရဏပရိညာ၏ အကျိုးငှါ ဖြစ်၏။ တိရဏပရိညာသည် ပဟာနပရိညာ၏ အကျိုးငှါ ဖြစ်၏။ ပဟာနပရိညာသည် လိုရင်းပဓာန ဖြစ်၏။
စု၊ ဒေါ် (ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းမိခင်)
ဒေါ်စုသည် မြန်မာ့နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်ကြီးများအဖြစ် ထင်ရှားကြသည့် ဦးဆလိုင်းဘဝင်း၊ ဗိုလ်ချုပ်ဆလိုင်းအောင်ဆန်းတို့၏ မိခင်ဖြစ်သည်။ ရွှေဓားဗိုလ်၏မြေးတော် ဦးရွှေညွန့်၏ နှမတော်စပ်သည်။ အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်ဥက္ကဋ္ဌ ဒေါ်မိုင်းအောင်ဆန်းစုကြည်၏ အဘွားဖြစ်သည်။
ဒေါ်စုကို ခရစ် ၁၈၇၇ ခု၊ ဧပြီလ (၂၂) ရက်၊ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် မကွေးခရိုင် နတ်မောက်မြို့ရှိ မင်းဝိုင်းနေအိမ်၌ အဖ ဦးမြအေး၊ အမိ ဒေါ်သူဇာတို့မှ ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ မွေးချင်း (၇) ဦးအနက် သမီးကြီး ဖြစ်သည်။ တနင်္ဂနွေသမီး ဖြစ်သော်လည်း မစု ဟုပင် မှည့်ခေါ်ထားသည်။
အမေစုသည် (၁၁) နှစ် သမီးအရွယ်ကပင် ရက်ကန်းအတတ်ကို သူမတူအောင် တတ်မြောက်ခဲ့လေသည်။၎င်းပြင် ရက်ကန်း အတတ်နှင့် မကျေနပ်သေးဘဲ စက်ချုပ်အတတ်ကို သင်ကြားလိုက်သေးသည်။ စာပေမသင်ကြားရ၍ စာမတတ်သော်လည်း အမေစု၏ ဉာဏ်မှာ လူအများ၏ လက်ဖျားခါ ချီးကျူးခြင်း ခံရလောက်အောင် ကောင်းလှပေသည်။
“မောင်ဖာမှာ ကျောက်ပေါက်မာ ပါမှန်း အိမ်ထောင်ကျမှ သိရတယ်ကွယ်” ဟု တစ်ခါတစ်ရံ ရယ်စရာ မောစရာ ပြောတတ်လေသည်။ ယင်းသို့ ဆလိုင်းဦးဖာနှင့် အကြောင်းဆက်ပြီးနောက် ယောက္ခမ အိမ်တွင် လိုက်ပါ နေထိုင်စဉ်အတွင်း ၁၈၉၄ ခုနှစ်၌ အကြီးဆုံးသမီး မခင်ညွှန့်ကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၁၈၉၅ တွင် ဒုတိယသမီး မဝက်ကို ဖွားမြင်ပြန်သည်။ ၁၉၀၁ ခု၊ ဇွန်လ ၁၁ ရက်၊ အင်္ဂါနေ့တွင် မောင်ဘဝင်း (နောင် အာဇာနည် ဦးဆလိုင်းဘဝင်း) ကို ဖွားမြင်သည်။၎င်းနောက် တတိယ သမီး မိုင်ရွှေမှန် ဖွားမြင်ခဲ့သော်လည်း သမီးကလေး မိုင်ရွှေမှန်သည် (၁၃) နှစ် အရွယ် ငယ်စဉ်မှာပင် ကွယ်လွန်တိမ်းပါးခဲ့ရသည်။
ထိုစဉ်က အမေစုသည် ယောက္ခမ အိမ်တွင်လည်း မနေ၊ မိဘနေအိမ်တွင်လည်း မခိုကပ်တော့ဘဲ မိမိတို့ မင်းဝိုင်းကြီးအတွင်း၌ပင် သီးသန့် အိမ်တစ်ဆောင် ဆောက်၍ နေထိုင်ခဲ့လေသည်။ ၁၉၀၅ ခုတွင် ဒုတိယ သားဖြစ်သော မောင်နေအောင်ကို ဖွားမြင်သည်။ ထိုအချိန်က အမေစု၏ တိုက်တွန်းချက်အရ ဆလိုင်းဦးဖာမှာ လယ်သမားဘဝကို စွန့်၍ ပျော်ဘွယ်မြို့တွင် ဥပဒေသင်တန်း သွားရောက် သင်ကြားသည်။ ယင်းနောက် တတိယတန်း အမိန့်တော်ရ စာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရာ နှစ်ချင်းပေါက်အောင်မြင်သည်။ ထိုအချိန်မှ စ၍ အမေစုသည် လယ်သမား မယား မယ်စုဘဝမှ အမိန့်တော်ရ ရှေ့နေ ကတော် ဒေါ်စုဘဝသို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာလေတော့သည်။
ဆလိုင်းဦးဖာ ရှေ့နေဖြစ်ပြီး မကြာမီမှာပင် သားမောင်ဆလိုင်းညိုမောင်နှင့် ငယ်စဉ်ကပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော မောင်ဆလိုင်းထွန်းလင်းတို့ကို တစ်နှစ်ခြားစီ ဖွားမြင်ခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ၁၉၁၁ ခု၊ ဩဂုတ်လ ၂၀ ရက်၊ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် မောင်ဆလိုင်းအောင်သန်းမွေး၍ ၁၉၁၅၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၃ ရက်၊ စနေနေ့တွင် မောင်ဆလိုင်းအောင်ဆန်း (နောင် ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်း) တို့ကို ထွန်းကားခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် အမေစုတွင် သားသမီးပေါင်း ကိုးဦး တိတိ ထွန်းကားခဲ့သည်။ အမေစုမှာ အိမ်ထောင်ကျစ အချိန်မှစ၍ မောင်ဆလိုင်းနေအောင် မွေးသည့် အချိန်အထိ ဆင်းရဲ ပင်ပန်း ကြီးစွာ လုပ်ကိုင် ရှာဖွေကာ အိမ်ထောင့် တာဝန်ကို ထိန်းခဲ့ရသည်။ ခင်ပွန်းသည် ဆလိုင်းဦးဖာမှာ ငယ်စဉ်က မြင်းစီး အလွန် ဝါသနာပါခဲ့၍ ထိုစဉ်က နတ်မောက်၌ အလွန်ခေတ်စားခဲ့သော မြင်းပြိုင်ပွဲများတွင် ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်စီးနခြေင်း ဖြင့်သာ အချိန်ဖြုန်း ခဲ့လေသည်။ အမေစု တစ်ဦးတည်းသာ အိမ်ထောင့်ဝန်ကို ထိန်းသိမ်း၍ သားသမီးများကို ရင်အုပ်မကွာ ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့ရလေသည်။
အမေစုသည် ရှေ့ရေးကို မျှော်တွေး၍ သမီးကြီးအား မြေစာရင်းအက်စပက်တော် ဦးသာရင်နှင့်အတူ လက်ထပ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဒုတိယသမီး မိုင်ဝက်မှာ မိခင်နှင့် ရာသက်ပန် မခွဲလိုသဖြင့် မိခင်က တိုက်တွန်းသော်လည်း ကွယ်လွန်သည့် အချိန်အထိ အပျိုကြီး ဘဝဖြင့် နေထိုင်သွားခဲ့လေသည်။ သားအကြီးဆုံး မောင်ဆလိုင်းဘဝင်းသည် နတ်မောက်မြို့တွင် မြန်မာ ၉ တန်း အောင်မြင်ပြီးနောက် ရေနံချောင်းသို့သွားရောက်၍ ဘီအိုစီ ရေနံကုမ္ပဏီတွင် စာရေး အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်သည်။၎င်းရသော လစာကို စု၍ မိခင်ထောက်ပံ့သော ငွေနှင့် ပူးပေါင်းကာ တက္ကသိုလ် သို့ ဆက်တက်ခဲ့သည်။ သို့ဖြင့် ၁၉၂၉ ခုနှစ်တွင် သင်္ချာဂုဏ်ထူးဖြင့် သိပ္ပံဘွဲ့ (B.Sc) အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရေနံချောင်းမြို့ အမျိုးသားကျောင်းတွင် ကျောင်းဆရာကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အမေစုသည် သားကြီးအား၎င်းသဘောကျသော တောင်တွင်းကြီးဇာတိ ဦးအံ့ကြီး၊ ဒေါ် ရွှေမေတို့၏ သမီး မခင်စောနှင့် ၁၉၃၅ ခုတွင် ကိုယ်တိုင်စေ့စပ်၍ တောင်းရမ်း လက်ထပ် ပေးခဲ့သည်။ သား၊ ချွေးမ မခင်စော၊ မြေးများ ဖြစ်သော မတင်လှဝင်း၊ မောင်စောဝင်း၊ မောင်အေးဝင်း၊ ခင်မြဝင်း၊ မောင်စိန်ဝင်း၊ မောင်ထွေးဝင်းတို့နှင့် အတူ ဂျပန်တစ်ခေတ်လုံး အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိခဲ့သည်။
နတ်မောက်မြို့ကို ရဲဘော်ဖြူများ သိမ်းပိုက်ထားချိန် အသက် ၇၅ နှစ်အရွယ် ၁၉၅၁ ခု၊ ဒီဇင်ဘာ ၃ ရက်၊ တနင်္လာနေ့တွင် နတ်မောက်မြို့၌ပင် ဘဝတစ်ပါးသို့ ပြောင်းသွားခဲ့ရရှာသည်။ အမေစု၏ ဈာပနကို ငါးရက်တိတိထား၏။ ဈာပန ကိစ္စ အဝဝကို အမေစု၏ မောင်ဖြစ်သူ ဘုန်းကြီး ဦးဃောဘိတက ကြီးကြပ်စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ နတ်မောက်၌ ရှိသော ဆွေမျိုးအားလုံးက ဗိုလ်ချုပ်၏ မိခင် ဖြစ်သည့် အတိုင်း ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် လိုက်လျော ညီထွေကာ မယ်တော်ပျံကဲ့သို့ ကြီးကျယ် ခမ်းနားစွာ ကျင်းပရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ခေတ်ကာလ အခြေအနေကို လိုက်၍ ကျဉ်းကျဉ်းနှင့် ကိစ္စပြီးအောင် ပြုလုပ်ရန် ဦးကြီးတော် သိမ်တော်ကျောင်း ဆရာတော် ဦးဃောဘိတ က ဆုံးမခဲ့သဖြင့် အကျဉ်းရုံး၍ ကျင်းပခဲ့ရလေသည်။ အမေစု၏ သက်စေ့အဖြစ် သံဃာတော် ၇၅ ပါး ပင့်ဆောင်၍ တစ်ပါးလျှင် ဝတ္ထုငွေ ငါးကျပ်စီ လှူဒါန်း ပူဇော်ခဲ့ကြလေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၏ အုပ်ချုပ်သူများ စာရင်း
အခြား
ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ၏ စာရင်းဆိုင်ရာ ဆောင်းပါးများ ကဏ္ဍ:အာရှ အုပ်ချုပ်သူများ စာရင်းများ
ရပ်ကွက် သို့မဟုတ် ကျေးရွာအုပ်စု အုပ်ချုပ်ရေး ဥပဒေကို ပြင်ဆင်သည့် ဥပဒေ
ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော်သည် ရပ်ကွက် သို့မဟုတ် ကျေးရွာအုပ်စု အုပ်ချုပ်ရေးဥပဒေကို ပြင်ဆင်သည့် ဥပဒေကို ၂၀၁၂ ခုနှစ်၊ ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော် ဥပဒေအမှတ်(၇)၊ (၁၃၇၃ ခုနှစ်၊ တန်ခူးလဆန်း ၆ ရက်)၊ ၂၀၁၂ ခုနှစ် မတ်လ ၂၈ ရက်နေ့တွင် ပြဋ္ဌာန်းလိုက်သည်။ ဤဥပဒေကို ရပ်ကွက် သို့မဟုတ် ကျေးရွာအုပ်စု အုပ်ချုပ်ရေးဥပဒေကို ပြင်ဆင်သည့် ဥပဒေဟု ခေါ်ထွင်စေရမည်။ ရပ်ကွက် သို့မဟုတ် ကျေးရွာအုပ်စု အုပ်ချုပ်ရေးဥပဒေ ပုဒ်မ ၂၇ နောက်တွင် အောက်ပါပုဒ်မကို ပုဒ်မ ၂၇-က အဖြစ် ဖြည့်စွက်ရမည်။ ၂၇-က - မည်သူမဆို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက်ထံမှ ထိုသူ၏ ဆန္ဒအလျောက် ကမ်းလှမ်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ အကျိုးစီးပွားထိခိုက်စေမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ပေးမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခြင်းဖြင့် ထိုသူ၏ လုပ်အား သို့မဟုတ် ဝန်ဆောင်မှုကို အဓမ္မရယူခိုင်းစေမှုပြုလျှင် ထိုသူကို တစ်နှစ်ထက်မပိုသော ထောင်ဒဏ်ဖြစ်စေ၊ ကျပ်တစ်သိန်းထက်မပိုသော ငွေဒဏ်ဖြစ်စေ၊ ဒဏ်နှစ်ရပ်လုံးကိုဖြစ်စေ သက်ဆိုင်ရာတရားရုံးက ချမှတ်ရမည်။
ဗိုလ်တထောင် (သံတူကြောင်းကွဲ)
ဗိုလ်တထောင် ဆိုသည်မှာ
မရမ်းကုန်းရွာ၊ ငါးဘတ်ချောင်း
မရမ်းကုန်းရွာ၊ ငါးဘတ်ချောင်း
အလွဲစွဲစိတ်
အလွဲစွဲစိတ်ဆိုသောမှာ စကားလုံးကို ယုတ်ညံ့၍ မကောင်းသော သဘော သက်ဝင်သည့် အဓိပ္ပာယ်နှင့် အသုံးပြု လေ့ရှိကြ၏။ သို့ရာတွင် အလွဲစွဲစိတ် ဟူသမျှသည် မှားယွင်း သော ယုံကြည ်မှုများသာ ဖြစ်သည်ဟူ၍ကား မဆိုနိုင်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အယူဝါဒ၊ မှော်ပညာ၊ အလွဲစွဲစိတ် ဤ သုံးခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောထွေး ဆက်စပ်၍နေသည်။ အလွဲစွဲစိတ်တစ်ခုသည် ကျွန်ုပ်တို့က မှန်သည်ဟု ယုံကြည့် ကျင့်သုံးနေကြသော အယူဝါဒမှလည်း ဖြစ်ပေါ်တတ်၍ မှော် ပညာနှင့်လည်း သက်ဆိုင်ကောင်း သက်ဆိုင်နေ တတ်၏။ များသောအားဖြင့်ကား အလွဲစွဲစိတ်တို့သည် ဆင်ခြင်တုံ တရားနှင့် မယှဉ်သော အယူဝါဒဆိုင်ရာ အယူအဆများ၊ အခြေ အမြစ်မရှိသော ယုံကြည်ကြောက်ရွံ့များသာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာ တွင် တစ်ခါတစ်ရံ ခေတ်မှီ ပညာရှိကြီးအချို့တို့တွင် ထိုကဲ့သို့ အလွဲစွဲစိတ်များ ကိန်းအောင်းနေတတ်သည်ကို တွေ့ရှိရ၏။ ဤ အချက်ကို ထောက်၍ အလွဲစွဲစိတ်ရှိတိုင်း မကောင်းဟုဆိုရန် ခဲယဉ်းလေသည်။
လူတစ်ယောက်ကို အယူသန်သည်ဟူ၍လည်းကောင်း၊ အလွဲ စွဲစိတ်ရှိသည်ဟူလည်းကောင်း ပြောဆိုရာ၌ ထိုသူ၏အသိဉာာဏ် ဗဟုသုတ အဆင့်အတန်းသည် ခေတ်မမီသေးဟုဆိုရာ ရောက် လေသည်။ သို့ဖြစ်၍ အလွဲစွဲစိတ်ဟူသော စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မှန်ကန်နိုင်သမျှ မှန်ကန်အောင် ပြန်ဆိုရမည်ဆို လျှင် သက်ဆိုင်ရာ လူတန်းစား၏တိုးတက်သော အသိဉာာဏ်၊ ဗဟုသုတ အဆင့်အတန်းနှင့် မဆီလျော်သည့် အခြေအမြစ် ကင်းမဲ့သောအယူဝါဒ ဟူ၍ ပြန်ဆိုသင့်ပေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူမျိုးတိုင်းမှာလိုပင် အနည်းနှင့်အများ အလွဲ စွဲစိတ်ရှိကြ၏။ အယူဝါဒသည်လည်းကောင်း၊ တိုးတက်ခေတ်မီ သော သိပ္ပံပညာရပ်များသည်လည်းကောင်း ထိုအလွဲစွဲစိတ်များ ကို ပပျောက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာ လူမျိုးများသည်လည်း ကမ္ဘာပေါ်၌ အလွဲစွဲစိတ်များရှိသည့် လူမျိုးများတွင် တစ်ဦး အပါအဝင် ဖြစ်၏။ ခေတ်ပညာတတ် လူလတ်တန်းစားများထဲတွင် ထိုကဲ့သို့ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် မယှဉ်သော ဥပါဒါန်အစွဲအလမ်းများသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း တောင်သူလယ်သမား ဆင်းရဲ သား တောနေလူများနှင့် ရှေးဆံသော လူကြီးပိုင်းတွင်မူကား အလွဲစွဲစိတ်များ ယခုတိုင် ရှိနေသေးသည်။
ကြိုးတန်းကြိမ်တန်းနှင့် လှေကားအောက်များသို့ ငုံ့လျှိုးသွား လျှင် ဘုန်းကံနိမ့်တတ်သည်ဟု အယူရှိကြ၏။ လက်သည်းခြေ သည်းများ အိမ်အောက်သို့ကျလျှင် လာဘ်တိတ်တတ်သည်ဟု ယူဆကြ၏။ အိမ်မြေ|ာင် စုတ်ထိုးသံကြားလျှင် လာဘ်ကောင်း သည်ဟု ယုံကြည်ကြ၏။ အိမ်ခေါင်းမိုးမှ ကျီးသာလျှင် ဧည့်သည့် ရောက်တတ်သည်ဟု ပြောကြ၏။ ထို့ပြင် ဆေးပညာ ကျန်းမာရေး စသည်တို့နှင့် စပ်လျဉ်း၍လည်း အယူစွဲများ မရေ မတွက်နိုင်အောင် ရှိသေးသည်။ ပုံစံအားဖြင့် လူတစ်စုံ တစ် ယောက် နာတာရှည်ရောဂါ ကပ်ငြိလျှင် ခေတ်မီဆေးပညာအရ ရောဂါ၏သဘောကို အမှန်အကန်ရအောင် ဆေးဆရာဝန်များကို ခေါ်ယူကုသစေခြင်း မပြုကြပဲ စုန်းဖမ်းစားသည်၊ နတ်ဖမ်းစား သည်ဟု အယူရှိကာ ရိုးရာနတ်ကို ငှက်ပျော်ပွဲ အုန်းပွဲစသည် တို့နှင့် ပူဇော်ပသ၍ တောင်းပန်တတ်ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လူနာသည် မသေပဲနေတတ်ရာ ထိုအခါ နတ်ကိုပသတောင်းပန် သောကြောင့် အသက်ချမ်းသာရာရသည်ဟု အယူရှိကြ၏။
နတ်ကို ပသ တင်မြေ|ာက်ပါလျက်နှင့် သေသွားလျှင်လည်း သေနေ့စေ့၍ သေရသည်ဟူ၍လည်းကောင်း၊ နတ်ကို အချိန်မှီ မပူဇော် ပတင်မြေ|ာက်သောကြောင့် သေရသည်ဟူ၍လည်း ကောင်း ပြောဆိုလေ့ရှိကြသည်။
ထိုနည်းအတူ ကလေးသူငယ်များ အငိုမတိတ်နိုင်လျှင် နတ်သူငယ်မနဲမိကလေးကို မုန့်လုံးပေါ် စသည်တို့နှင့် ပသတင်မြေ|ာက်ကာ ပါးစပ်ကလည်း နတ်သူငယ် ရှင်မ ကလေးဘုရား၊ စားတော်ပွဲများနဲ့ ပူဇော်ပသပါတယ်၊ ညီမလေး မောင်လေးများကို အငိုမပေးပါနဲ့၊ အရယ်မပေးပါနဲ့ စသည်ဖြင့် ပြောဆိုလျက် နတ်ကို တောင်းပန်တတ်ကြ၏။ မိုးခေါင်လျှင် လွန်ဆွဲခြင်းကို မြန်မာနိုင်ငံ ခြောက်သွေ့သောဒေသများတွင် ပြုလုပ်လေ့ ရှိကြသည်။
ကျွန်းကြားရွာ၊ ကြာကွင်းကျွန်းကြား
ကျွန်းကြားရွာ၊ ကြာကွင်းကျွန်းကြား
ဖျာမောက်ရွာ
ဖျာမောက်ရွာ
သားပျောက်ရွာ၊ မဘိမ်းမြို့နယ်
သားပျောက်ရွာ (Tharpyauk)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မိုးမိတ်ခရိုင်၊ မဘိမ်းမြို့နယ်၊ ကွန်းချောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၀၈၄၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကွန်းချောင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၁၉၁ ဦး၊ မ ၁၁၀၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၃၀၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မဘိမ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မြန်မာအသံဖြစ်ပေါ်ပုံ
ကျ-ဝဂ် ပဌမဗျည်းလေးခုတို့ကို စ၊ ဆ၊ ဇ၊ ဈ၊ဟု ရေးသင့်သော်လည်း၊ မူလ သက္ကတ ပါဠိ အသံကို ပုံ(၃) ၌ ပြထားသည်။ လျှာဖျားဖြင့် အာခေါင်မာကို ထိ၍ ထွက်သော ယင်းအသံ တို့ကို ပါဠိသဒ္ဒါ၌ တာလုဇ ဟုခေါ်၏။
ဋ-ဝဂ် ဗျည်း ငါးခုတို့ အသံထွက်ပုံကို ပုံ(၄)၌ ပြထားသည်။ လျှာဖျားဖြင့် အာခေါင် အလယ် လောက်ကို ထိ၍ ထွက်သော ယင်းအသံတို့ကို ပါဠိသဒ္ဒါ၌ မုဒ္ဓဇ ဟုခေါ်၏။ ယခု မြန်မာအသံအားဖြင့် ဋ-ဝဂ်သည် တ-ဝဂ် မှ မခြားနားချေ။
တ-ဝဂ် ဗျည်း ငါးခုတို့ အသံထွက်ပုံကို ပုံ (၅) ၌ ပြထားသည်။ လျှာထိပ်ဖြင့် သွားရိုးနောက်ကို ထောက်၍ ထွက်သော ယင်းအသံတို့ကို ပါဠိသဒ္ဒါ၌ ဒန္တဇ ဟုခေါ်၏။
ပ-ဝဂ် ဗျည်း ငါးလုံးတို့ အသံထွက်ပုံကို ပုံ (၆)၌ ပြထားသည်။ နှုတ်ခမ်းပိတ်ပြီးမှ ဖွင့်၍ ထွက်သော် ယင်း အသံတို့ကို ပါဠိသဒ္ဒါ၌ 0x100သဋ္ဌဇ ဟုခေါ်၏။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သဒ္ဒဗေဒ
သထုံခရိုင်
သထုံခရိုင် (Thaton District) သည် မွန်ပြည်နယ်တွင် ပါဝင်သော ခရိုင်ဖြစ်သည်။ ခရိုင်ရုံးစိုက်ရာမြို့မှာ သထုံမြို့ဖြစ်သည်။
ပါဝင်သောမြို့နယ်များ
​သထုံခရိုင်တွင် ပါဝင်သည့် မြို့နယ်များနှင့် မြို့များမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။
၂၀၂၂ခုနှစ်တွင် ​​သထုံခရိုင်မှ ​ကျိုက်ထိုနှင့် ဘီးလင်းမြို့နယ်များကို ကျိုက်ထိုခရိုင် အဖြစ် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
သမိုင်း​ကြောင်း
သထုံခရိုင်သည် [စစ်တောင်းမြစ်]]ဝ ဝဲဖက်ကမ်းမှသည် သံလွင်မြစ်ဝ ယာဖက်ကမ်းတိုင်အောင်အလျားရှည်၍ ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းခရိုင်တစ်ခု ဖြစ်ပေ သည်။ ထိုစဉ်က သထုံခရိုင်၏ မြောက်ဘက်တွင် တောင်ငူခရိုင်နှင့် ဖာပွန်မြို့နယ်၊ အရှေ့ဘက်တွင် လှိုင်းဘွဲ့မြို့နှင့် ဘားအံမြို့နယ်၊ တောင်ဘက်တွင် မော်လမြိုင်ခရိုင်၊ အနောက်ဘက်တွင် ပဲခူးခရိုင်နှင့် မုတ္တမပင်လယ်ကွေ့တို့ဖြင့် ဝိုင်းရံလျက်ရှိသည်။ အရှေ့ဘက်တွင် ဒုံသမိမြစ်နှင့် သံလွင်မြစ်အောက်ပိုင်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ တောင်ဘက်တွင် မုတ္တမပင်လယ်ကွေ့သည် လည်းကောင်း၊ အနောက်မြောက်ဘက်တွင် စစ်တောင်းမြစ်အောက်ပိုင်းသည်လည်းကောင်း သဘာဝနယ်နိမိတ်များအဖြစ်ဖြင့် ခရိုင်ကိုပိုင်းခြားပေးထားကြသည်။
နယ်နိမိတ်
မြောက်ဘက်တွင် ပဲခူးတိုင်းမှ ပဲခူးခရိုင်နှင့် ကရင်ပြည်နယ်မှ ဖာပွန်ခရိုင်၊ အရှေ့ဘက်တွင် ကရင်ပြည်နယ်မှ ဘားအံခရိုင်၊ တောင်ဘက်တွင် မော်လမြိုင်ခရိုင်၊ အနောက်ဘက်တွင် မုတ္တမကွေ့တို့ တည်ရှိသည်။
​​မြေမျက်နှာသွင်ပြင်
သထုံခရိုင်တွင် မြောက်ဘက်ပိုင်း၌ တောင်ရိုးတောင်တန်းများ ပေါများ၍ မြစ်ချောင်းစိမ့်စမ်းများလည်း အနှံ့အပြားဖြစ်သည်။ မုတ္တမကွေ့၏ အရှေ့ဘက်၌ ရှမ်းကုန်းပြင်မြင့်၊ သို့မဟုတ် အရှေ့ရိုးမမှ သွယ်တန်းလာသော တောင်တန်းတစ်ခုသည် တောင်ဘက်သံလွင်မြစ်ဝပေါ်ရှိ မုတ္တမ​ဒေသသို့ တိုင်အောင် အနောက်မြောက်ယွန်းယွန်းမှသည် အရှေ့တောင်ယွန်းယွန်းသို့ ဆင်းလာသည်။ ခရိုင်ရုံးစိုက်မြို့ဖြစ်သော သထုံမြို့ကို ထိုတောင်တန်းကို နောက်ခံပြု၍တည်ထားရာ သထုံမြို့အနီးတွင် ထိုတောင်တန်းကို သထုံတောင်တန်း၊ တောင်ဘက်၌ မုတ္တမတောင်တန်းဟူ၍လည်းကောင်း၊ ကုလားမတောင်တန်းဟူ၍လည်းကောင်းခေါ်ဆိုကြသည်။ ခရိုင်၏ အနောက်မြောက် ဘက်တွင် အရှေ့ရိုးမရှိ ပေါင်းလောင်းတောင်တန်း၏ အဆက်ဖြစ်သော တောင်ရိုး တောင်စွယ်တို့သည် ခရိုင်အတွင်း ဝင်ရောက်လာပြီးလျှင် ကျိုက်ထို နှင့် ဘီးလင်းဘက်သို့ တောင်စွယ်နှစ်ခုခွဲထွက်သည်။ အနောက်ဘက်တောင်စွယ်ကို ကေလာသတောင်တန်းဟုခေါ်သည်။
​ရေဆင်း
ခရိုင်၏ အ​နောက်​မြောက်ဘက်တွင် စစ်​တောင်းမြစ်သည် ပဲခူးတိုင်းနှင့် နယ်နိမိတ်အဖြစ် စီးဆင်း​နေကာ ကပ္ပလီပင်လယ်​ကွေ့သို့ စီးဝင်သည်။ ဘီးလင်းမြစ်သည်လည်း ဘီးလင်းမြို့နယ်အတွင်း ​မြောက်မှ ​တောင်သို့ စီးဆင်း​နေသည်။
၂၀၁၆ ရေကြီးရေလျှံမှု
၂၀၁၆ ခုနှစ် မိုးရာသီကာလက ရေကြီး ရေလျှံမှုကြောင့် သထုံခရိုင်တွင် လယ်မြေဧက ၄၀၀၀ ကျော် နစ်မြုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရက်ပိုင်းအတွင်းသာနစ်မြုပ်ခဲ့သည့်အတွက် ထိခိုက်ပျက်စီးမှုမရှိခဲ့‌ပေ။
၂၀၁၇ ရေကြီးမှု
ကျိုက်ထိုမြို့တွင် ၂၀၁၇ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂၀ ရက်နေ့ကစပြီး မိုးအဆက်မပြတ်ရွာသွန်းမှုနှင့် တောင်ကျရေကြောင့် ရပ်ကွက်အချို့ ရေမြုပ်ခြင်း၊ မြေပြိုခြင်းကြောင့် လူနေအိမ် ၇ လုံး ပြိုကျခြင်း၊ ၈ လုံး ပျက်စီးခြင်းအပြင် ရန်ကုန်-မော်လမြိုင် အဝေးပြေးကားလမ်းမပေါ်တွင်လည်း ရေလျှံမှုဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ကားသွားလာဖြတ်သန်းမှု ယာယီရပ်ဆိုင်းခဲ့ရသည်ထိဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ကျိုက်ထိုမြို့ပေါ် ရပ်ကွက်တို့တွင် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ရေကြီးရေလျှံမှုဒဏ်ခံရလေ့ရှိသော်လည်း ဒေသခံထောင်နှင့်ချီပြီး ဘေးလွတ်ရာတိမ်းရှောင်ရသည့်အဖြစ်မျိုး ၁၉၉၇ ခုနှစ်၊ ၂၀၁၄ ခုနှစ်နှင့် ၂၀၁၅ ခုနှစ်တို့တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။
အပါရသုတ်
ဣဒ္ဓိပါဒ်လေးပါးတို့ကို ပွားများအပ်, ကြိမ်ဖန်များစွာ အလေ့အလာပြုအပ်သည် ရှိသော် (သံသရာဟူသော) ဤမှာဖက်ကမ်းမှ (နိဗ္ဗာန်ဟူသော) ထိုမှာဖက်ကမ်းသို့ သွားရောက်ခြင်းငှာ ဖြစ်ကုန်၏-ဟု ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
သထုံခရိုင်
စီးပွားရေး
သထုံခရိုင်သည် မွန်ပြည်နယ်အတွင်းရှိ စီးပွားရေး အသင့်အတင့်ကောင်းမွန်သော ဒေသဖြစ်သည်။ စိုက်ပျိုးရေး၊ မွေးမြူရေးနှင့် အရောင်းအဝယ်များ လုပ်ကိုင်ကြသည်။ ရာဘာ၊ သစ်၊ ဝါး၊ တောင်ထန်း၊ ဆန်စပါး၊ ရာသီအလိုက်သီးနှံများ သည် ခရိုင်ရှိ အဓိကထွက်ကုန်များဖြစ်သည်။
ပို့ဆောင်ဆက်သွယ်ရေး
သထုံခရိုင်သည် ကုန်းလမ်း၊ ရေလမ်းများဖြင့် သွားလာနိုင်သည်။ ရန်ကုန်-မော်လမြိုင်လမ်းပါ်တွင် တည်ရှိကာ ခရိုင်ရှိမြို့များသို့ အလွယ်တကူသွားလာနိုင်သည်။ ထို့အပြင် သထုံမြို့မှ ကရင်ပြည်နယ် ဘားအံ၊ မြဝတီမြို့များမှနေ၍ နယ်စပ်အထိသွားလာနိုက်သည်။
ပညာရေး
၂၀၁၄သန်းခေါင်စာရင်းအရ အသက်၁၅နှစ်နှင့်အထက် စာတတ်မြောက်နှုန်းမှာ ၈၆.၅ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်သည်။ သထုံမြို့နယ်တွင် ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်နှင့် စိုက်သိပ္ပံတို့ တည်ရှိသည်။
ကျန်းမာရေး
သထုံမြို့နယ်တွင် ကုတင်(၁၀၀)ဆံ့ ခရိုင်ဆေးရုံ၊ (၂၅)ကုတင်ဆံ့ တိုက်နယ်ဆေးရုံ (၁)ရုံ၊ ဘီးလင်းမြို့နယ်တွင် (၂၅)ကုတင်ဆံ့ မြို့နယ်ဆေးရုံ၊ (၁၆)ကုတင်ဆံ့ တိုက်နယ်ဆေးရုံ (၄)ရုံ၊ ပေါင်မြို့နယ်တွင် ကုတင်(၅၀)ဆံ့ မြို့နယ်ဆေးရုံ၊ (၁၆)ကုတင်ဆံ့ တိုက်နယ်ဆေးရုံ (၄)ရုံ၊ ကျိုက်ထိုမြို့နယ်တွင် ကုတင်(၅၀)ဆံ့ မြို့နယ်ဆေးရုံ၊ (၁၆)ကုတင်ဆံ့ တိုက်နယ်ဆေးရုံ (၂)ရုံ တည်ရှိသည်။
ဆင်နှာမောင်းကုန်းရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
ဆင်နှာမောင်းကုန်းရွာ (Sinhnarmaungkone)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ ဘုရားပြန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၇၁၂ ဖြစ်သည်။  ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝက်လက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သစ်ပင်မဲရွာ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်
သစ်ပင်မဲရွာ (Thitpinme)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်၊ နန်းပုလင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၅၀၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နန်းပုလင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၂၂၆ ဦး၊ မ ၃၃၉၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၆၂၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရောဘတ် ဆောက်သီ
အင်္ဂလိပ်စာဆိုပညာရှိ ရောဘတ် ဆောက်သီသည် ၁၇၇၄ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၁၂ ရက်နေ့တွင် ဘရစ္စတိုမြို့၌ဖွားမြင်သည်။ မိဘများကား ဥစ္စာပစ္စည်း ကုံလုံကြွယ်ဝသူများမဟုတ်ကြချေ။ ဆောက်သီး ၃ နှစ်သားအရွယ်၌ မိဘများကွယ်လွန်သွားသဖြင့် ဗသမြို့ရှိ သူ၏ အဒေါ်ထံတွင်နေရလေသည်။၁၇၈၈ ခုနှစ်မှစ၍ ဝက်စမင်စတာအက်ဗေး၌ လေးနှစ်ခန့်ပညာသင်ခဲ့ရ၏။
၁၇၉၂ ခုနှစ်တွင် ကျောင်းများ၌ ရိုက်နှက်ဆုံးမခြင်းကိုငေါ့လုံး ထေ့လုံးဖြင့် သရော်၍ ကျောင်းသားစာစောင်တွင်ရေးလိုက်သော ဆောင်းပါးတစ်ခုအတွက် ဆောက်သီသည်ကျောင်းထုတ်ခံခဲ့ရ၏။ တော်လှန်ရေးစိတ်ဓာတ်ရှိသူ ဟူသောအစွဲဖြင့်အခြားကျောင်းများကလည်း သူ့အားလက်မခံလိုကြပေ။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အောက်စဖို့တက္ကသိုလ် ဗေလီယိုကောလိပ်ကျောင်းက လက်ခံသဖြင့် စာသင်ရလေသည်။ ဆောက်သီသည် ၁၇၉၃ ခုနှစ်မှစ၍ စာအုပ်စာတမ်းများနှင့် အလွန်ခမ်းနား ကောင်းမွန်သော ပျို့ကဗျာလင်္ကာများကို ရေးသားလေသည်။
ဆောက်သီသည် စကားပြေကိုလည်ကောင်း၊ ကဗျာကိုလည်းကောင်း ရေးသားသူဖြစ်သော်လည်း ကဗျာအရေးအသားထက် စကားပြေအရေး အသား၌ ပို၍ထင်ရှားသူဖြစ်၏။ သူရေးခဲ့သော စကားပြေများအနက် 'နယ်လဆင်'နှင့် 'ဝက်ဆလီ'တို့၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိသည် အတ္ထုပ္ပတ္တိအရေးအသားတွင် စံပြုလောက်အောင် ကောင်းမွန်လေသည်။ ၁၈ဝ၇ ခုနှစ်မှစ၍ အစိုးရထံမှ တစ်နှစ်လျှင် ရွှေဒင်္ဂါးပေါင်း ၁၆ဝ မှ ၃ဝဝ အထိရိက္ခာတော်ရခဲ့သည်။ ၁၈၁၃ ခုနှစ်တွင် ဘုရင့်စာဆိုတော်အဖြစ်ဖြင့် အစိုးရက ခန့်ထားလေသည်၊ ထင်ရှားသော စာဆိုကြီးများဖြစ်သည့် ဝပ်ဇဝပ်၊ ကိုးလရစ်တို့နှင့် အထူးရင်းနှီးသူဖြစ်၏။ ၁၈၄၃ ခုမတ်လ ၂ ရက်နေ့တွင် ကွယ်လွန်လေသည်။
ကြက်ခတ်ကွင်းရွာ၊ ကြခတ်ကွင်း
ကြက်ခတ်ကွင်းရွာ၊ ကြခတ်ကွင်း
ပြည်နည်းပညာတက္ကသိုလ်
ပြည်နည်းပညာတက္ကသိုလ် (Pyay Technological University) သည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ရှေးကျသော နည်းပညာတက္ကသိုလ်သုံးခုဖြစ်သော (ရန်ကုန်နည်းပညာတက္ကသိုလ်၊ မန္တလေးနည်းပညာတက္ကသိုလ်၊ ပြည်နည်းပညာတက္ကသိုလ်)တွင် တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်ပြီး ပဲခူးတိုင်းအနောက်ခြမ်း၊ ပြည်မြို့ မှ (၇) မိုင်အကွာ ပြည် - ပေါက်ခေါင်း ကားလမ်းပေါ်ရှိ လက်ခုပ်ပင်ရွာတွင် တည်ရှိသည်။ သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာ ဝန်ကြီးဌာန၊ အဆင့်မြင့်သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာဦးစီးဌာန လက်အောက်ရှိ တက္ကသိုလ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သမိုင်းကြောင်း
၁၉၉၈ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ(၂)ရက်နေ့တွင် သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာ ဝန်ကြီးဌာန၏ အမိန့်ကြော်ငြာစာအမှတ် (၂၇/၉၈)ဖြင့် ပြည်စက်မှုတက္ကသိုလ် အဖြစ် စတင်ဖွဲ့စည်း တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ပြည်နည်းပညာတက္ကသိုလ်ကို ၁၉၉၈ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ(၁)ရက်နေ့တွင် စီမံခန့်ခွဲရေးလုပ်ငန်းများကို စတင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး သင်တန်းအသီးသီးကို ၁၉၉၉ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ(၂၇)ရက်နေ့တွင် စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာ ဝန်ကြီးရုံး၏ (၂၉.၆.၁၉၉၈)ရက်စွဲပါ အမိန့်ကြော်ငြာစာအမှတ်(၇၃/၉၈)အရ ပြည်စက်မှုတက္ကသိုလ်ကို ပြည်နည်းပညာတက္ကသိုလ်ဟူ၍ ၁၉၉၈ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ(၁)ရက် နေ့မှစ၍ ပြောင်းလဲတည်ထောင်ခဲ့သည်။
အင်ဂျင်နီယာ ဘာသာရပ်များ
အင်ဂျင်နီယာနည်းပညာဘွဲ့ Bachelor of Technology (B-tech)နှင့် အင်ဂျင်နီယာဘွဲ့Bachelor of Engineering (BE) အတွက် သင်ကြားနေသောဘာသာရပ်များမှာ
ကျောင်းသားများ
၁၉၉၇ မှ ၂၀၀၇ အထိ A.G.T.I ဒစ်ပလိုမာရရှိသော ကျောင်းသား၊သူများအရေအတွက်မှာ (Diploma of A.G.T.I (1997 to 2007))
၂၀၀၂ မှ ၂၀၀၇ အထိ B.Tech / B.E ဘွဲ့ရရှိသော ကျောင်းသား၊သူများအရေအတွက်မှာ (Graduate of B.Tech/B.E (2002-2007))
ဒဂုန်ရွာ၊ ခေါင်းဖြူ
ဒဂုန်ရွာ၊ ခေါင်းဖြူ
ဘုရင်ဂျီစုရွာ၊ ကြာကွင်းကျွန်းကြား
ဘုရင်ဂျီစုရွာ၊ ကြာကွင်းကျွန်းကြား
အထက်ဗုဒ္ဓဂါမရွာ၊ ပလက်ဝမြို့နယ်
အထက်ဗုဒ္ဓဂါမရွာ(Ahhtetbuddhagarma)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မတူပီခရိုင်၊ ပလက်ဝမြို့နယ်၊ အလယ်ဒိန်ကင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၈၀၇၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အလယ်ဒိန်ကင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၆၂ ဦး၊ မ ၅၆၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၁၂၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပလက်ဝမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အထွေထွေ ယဉ်ကျေးခြင်း
အထွေထွေ ယဉ်ကျေးခြင်း သည် ယဉ်ကျေးမှုအရပ်ရပ်ထဲမှ တစ်ချက်အပါအဝင်ဖြစ်သည်။ အထွေထွေ ယဉ်ကျေးခြင်းတွင် ယေဘုယျအားဖြင့် (၂၁) မျိုးရှိသည်။ ထို (၂၁) မျိုးမှာ -
ကွမ်ဘာရွာ၊ မိုးမောက်မြို့နယ်
ကွမ်ဘာရွာ(Kunbar)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ဗန်းမော်ခရိုင်၊ မိုးမောက်မြို့နယ်၊ မရူဝါထန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၇၀၄၇ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
စေတိယသုတ်
ဘုရားရှင် ဝဇ္ဇီနိုင်ငံ ဝေသာလီမြို့အနီး မဟာဝုန်တော ကူဋာဂါရသာလာ ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ် စာပါလစေတီအနီး၌ အာယုသင်္ခါရ လွှတ်တော်မူခြင်းနှင့်စပ်၍ ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
ဝေသာလီမြို့တော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဥဒေနစေတီ၊ ဂေါတမကစေတီ၊ သတ္တမ္ဗစေတီ၊ ဗြဟုပုတ္တစေတီ၊ သာရန္ဒဒစေတီ၊ စာပါလစေတီဟူသော ရှေးဟောင်း နတ်ကွန်းများ မွေ့လျော်ဖွယ်အဖြစ် တည်ရှိနေပုံ၊ ဣဒ္ဓိပါဒ်လေးပါးကို ဘာဝိတ၊ ဗဟုလီကတ၊ ယာနီကတ၊ဝတ္ထုကတ၊ အနုဋ္ဌိတ၊ ပရိစိတ၊ သုသမာရဒ္ဓ-ဖြစ်အောင် ပွားများထားသူသည် အလိုရှိလျှင် အာယုကပ်ပတ်လုံးဖြစ်စေ၊ အာယုကပ် အကြွင်းအကျန်ပတ်လုံးဖြစ်စေ တည်နေနိုင်သည်။ ငါဘုရားသည်လည်း ဣဒ္ဓိပါဒ် လေးပါးကို ဘာဝိတအစရှိသော အရှိန်အဟုန်ဖြစ်အောင် ပွားများထားခြင်းကြောင့် အာယုကပ်, ကပ္ပါဝသေသအထိ တည်နေနိုင်သည်။ ဤသို့ ထင်ရှားသိသာစွာ နိမိတ်အရိပ်အယောင်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မိန့်ကြားသမှု ပြုပါသော်လည်း အရှင်အာနန္ဒာသည် ဘုရားရှင်၏ အလိုတော်ကိုသိရှိခြင်းငှာ မတတ်နိုင်အောင် မာရ်နတ် လှည့်ပတ်ထားသဖြင့် “တိဋ္ဌတု ဘန္တေ ဘဂဝါ ကပ္ပံ၊ တိဋ္ဌတု သုဂတော ကပ္ပံ ဗဟုဇနဟိတာယ ဗဟုဇနသုခါယ လောကာနုကမ္မာယ အတ္ထာယ ဟိတာယ သုခါယ ဒေဝမနုဿာနံ”ဟု ဘုရားရှင်အား မလျှောက်ထားမိပါ။
ဘုရားရှင် မိန့်ကြားတော်မူချက်အရ အရှင်အာနန္ဒာ ထွက်ခွါသွားပြီး မကြာမီ ပါပိမမာရ်နတ် ရောက်ရှိလာပြီး “ပရိနိဗ္ဗာတု ဒါနိ ဘန္တေ ဘဂဝါ၊ ပရိနိဗ္ဗာတု သုဂတော၊ ပရိနိဗ္ဗာနကာလော ဒါနိ ဘန္တေ ဘဂဝတော ဘာသိတာ ခေါ ပနေသာ ဘန္တေ ဘဂဝတာ ဝါစာ န တာဝါဟံ-ဘဂဝတော”ဟု ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုတော်မူရန် လျှောက်ထားပုံ၊ ဘုရားရှင်က ဤနေ့မှ(၃)လကြာလျှင် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတော့မည်ဟု မိန့်ကြားတော်မူပြီး၊ စာပါလစေတီ၌ သတိ, သမ္ပဇဉ် ယှဉ်လျှက် အာယုသင်္ခါရကို လွှတ်တော်မူပုံ၊ မဟာဘူမိစာလဖြစ်ပုံ၊ ဘုရားရှင် ဥဒါန်းကျူးရင့်တော်မူပုံကို ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
ဤသုတ်တော်၌ ဘုရားရှင်က သူတော်ကောင်းတရား သာသနာတော်နှင့် ဆက်စပ်၍ ဘိက္ခု၊ ဘိက္ခုနီ၊ ဥပါသက၊ ဥပါသိကာ ပရိတ်သတ်တို့၌ ပြည့်ဝရမည့် ရှိနေရမည့် အရည်အချင်းများ၊ သာသနာတော်နှင့် ဆက်စပ်၍ လုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ဆောင်ချက်များကို မာရ်နတ်အား အပြည့်အစုံ မိန်ကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏ သာဝကပရိတ်သတ်လေးပါးတို့ ပြည့်စုံရမည့် အရည်အချင်းများ လုပ်ဆောင်ရမည့်လုပ်ငန်းများကို ပီပီပြင်ပြင် တက်ညီလက်ညီ လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက် ကြပါက သူတော်တရား သာသနာတော်မြတ် လောကအတွင်း ထွန်းလင်းနေပြီး ဗဟုဇနဟိတ, ဗဟုဇနသုခ, ဒေဝမနုဿာနံ အတ္ထာယ ဟိတာယ သုခါယ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပါသည်။
ဋီကာ၌ ဥဒေနစေတီအဖွင့်၊ ဣဒ္ဓိပါဒ်ပွားများရမည့် ပုဒ်များအဖွင့်၊ အာယုပ္ပမာဏနှင့်ဆက်စပ်၍ မဟာသီဝထေရ်၏ မိန့်ဆိုချက်၊ ပရိယုဋ္ဌိတစိတ္တအဖွင့် ဝိပလ္လာသလေးပါး၊ မာရနှင့် ပရိယာယ်ပုဒ်များအဖွင့်၊ အဋ္ဌမသတ္တာဟ၊ တိပိဋက၊ သာဝကဂုဏ်ပုဒ်များ၊ သတိ, ပညာ၊ ပထဝီကမ္ပန၊ ပီတိဝေဂ၊ ဥဒါနဂါထာ-အစရှိ သည်တို့ကို ဖွင့်ပြထားပါသည်။
ဣဒ္ဓိပဒေသသုတ်
ဣဒ္ဓိပါဒ်လေးပါးကို ပွားများကြ, ကြိမ်ဖန်များစွာ အလေ့အလာပြုကြပြီးသော သမဏဗြာဟ္မဏများ၊ ပြုလတ္တံ့ သမဏဗြာဟ္မဏများ၊ ပြုနေဆဲ သမဏဗြာဟ္မဏများသည် ဣဒ္ဓိ တစိတ်တဒေသကိုပြီးစီးစေကြပုံနှင့် ဣဒ္ဓိပါဒ်လေးပါးတို့ကို ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ၌-ဣဒ္ဓိပဒေသဟူသည် မဂ်ဉာဏ်သုံးပါးနှင့် ဖိုလ်ဉာဏ်သုံးပါး ဖြစ်ပုံ ဖွင့်ပြထားပါသည်။
ဖလန်းရွာ
ဖလန်းရွာ
ကျောင်းအင်းရွာ၊ ကျွန်းလှမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျွန်းလှမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သကြားဟင်းအိုးရွာ၊ ထန်းလေးပင်
သကြားဟင်းအိုးရွာ၊ ထန်းလေးပင်
သူငယ်တော်ရွာ၊ ကျောက်ဆည်မြို့နယ်
သူငယ်တော်ရွာ (Thungetaw)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ ကျောက်ဆည်မြို့နယ်၊ သူငယ်တော်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၄၈၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ သူငယ်တော်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၆၉ ဦး၊ မ ၃၉၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၇၆၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်ဆည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆောက်သမ္ပတန်မြို့
ဆောက်သမ္ပတန်မြို့
လူဦးရေ ၁၇ဝဝဝဝ ကျော်ရှိ၍ တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးလျက်ရှိ သော အလုပ်အကိုင်များမှာ သင်္ဘောတည်ဆောက်ခြင်း၊ လေယာဉ်ပျံတည်တောက်ခြင်း၊ ရွက်သင်္ဘောကလေးများ၊ အင်ဂျင်စက်များ ပြုလုပ်ခြင်း စသည်တို့ဖြစ်သည်။
ဆန္ဒသမာဓိသုတ်
ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ် သမ္မပ္ပဓာန်ကိစ္စကို ပြီးစီးစေနိုင်သော ဣဒ္ဓိနှင့် ဣဒ္ဓိပါဒဓမ္မတို့ကို ရဟန်းတို့အား အသီးသီးဝေဖန်၍ ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ, ဋီကာတို့၌ မှတ်သားဖွယ် အဓိပ္ပါယ်များကို အကျယ်ဖွင့်ပြတော်မူထားပါသည်။
​နှောကုန်းရွာ၊ ငါးဘတ်ချောင်း
နှောကုန်းရွာ၊ ငါးဘတ်ချောင်း
မြောက်ဘောရွာ၊ သရက်မြို့နယ်
မြောက်ဘောရွာ (Myaukbaw)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ သရက်ခရိုင်၊ သရက်မြို့နယ်၊ ပိတောက်ပင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၇၀၆၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပိတောက်ပင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၀၇၉ ဦး၊ မ ၉၈၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၀၅၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သရက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ချား မာတဲ
ရှားမာတဲ (ခရစ် ၆၈၈-၇၄၁) သည် ဥရောပတိုက်နှင့်ဆိုင်သော အလယ်ခေတ် က မူးဝါးလူမျိုး တို့ကို ဥရောပတိုက်ထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင် အောင် တွန်းလှန်တိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်သော ဖရန့်လူမျိုး ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်တွင် ဂျာမန်လူရိုင်းမျိုး တို့သည် ဖရန့်နယ်ပယ်များကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်နေသည့် အတောအတွင်းတွင်၊ ထိုမူးဝါးများ၏ရန်က တစ်မျိုးဝင်လာပြန် သည်။ စပိန်နိုင်ငံမှတစ်ဆင့် အစ္စလမ်အယူဝါဒီများ ဖြစ်ကြ သော မူးဝါးလူမျိုးတို့သည် ဥရောပတိုက်သို့ သူတို့အယူဝါဒ ပြန့်ပွားရေးခြင်းငှာ၊ ပီးရနီးတောင် ကုန်းကို ပထမဖြတ်ကျော်၍၊ ဖရန့်ပြည်ဖက်သို့ ၇၁၈ ခုနှစ်လောက်တွင် ဝင်ရောက်လာလေ သည်။ ဖရန်တို့မှာ အဘက်ဘက်မှ အန္တရာယ်ဝိုင်းလျက် ရှိသော်လည်း မူးဝါးတို့၏ အန္တရာယ်မှာ ပို၍စိုးရိမ်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။
ထိုစဉ်က ထိုရန်ကို မတွန်းလှန်လိုက်နိုင်ခဲ့သော် ဥရောပတိုက် အလုံးကို မူဝါးတို့ လွှမ်းမိုးသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဖရန့်ပြည် ၏ တောင်ဘက်ရှိ ဂေါလပြည်နယ်တွင် မူးဝါးတို့က အရေးသာ နေသဖြင့် ဂေါလတို့က စစ်ကူတောင်းလျက်ရှိ၏။ ထိုအခြေ အနေမှ ကင်တင်သူကား ချားမာတဲပင် ဖြစ်သတည်း။ ချားမာတဲမှာ ဖရန့်ပြည့်နယ်ကို အုပ်စိုးနေသော မာရို ဗင်းဂျီယန် မင်းဆက်ဘုရင်၏ အိမ်တော်ဝန်ဖြစ်၏။ ချားသည် ဓားကောက်ကြီးများ ဝင့်ကာ၊ လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ် တအိအိ လိမ့်တက်လာသော မူးဝါးတို့အား ရဲတင်းပုဆိန်ကိုင်သော မိမိ၏တပ်သားများနှင့်အတူ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်လေသည်။ ၇၃၂ ခု တူးတိုက်ပွဲတွင် ဓားကောက်ကိုင် မူးဝါးတို့မှာ ဖရန့်တို့၏ ပုဆိန်ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ဆုတ်ခွာထွက်ပြေးကြရလေသည်။
ယင်းသို့ဖြင့် မူးဝါးတို့ ဥရောပတိုက်ကို လွှမ်းမိုးမှုမှ လွတ် မြောက်သွားလေသည်။ မူးဝါးတို့၏ရန်ကို ဖြိုဖျက် ကာကွယ် ခဲ့သဖြင့် ချားမာတဲအားလည်း ဥရောပကို ကယ်တင်သူဟု ခေါ်ကြ၏။ သူ၏အမည်ရင်း ချားနောက်မှ မာတဲ(တင်းပုတ်) ဟူသော ဂုဏ်ထူးဆောင်အမည်တစ်လုံးကို တိုးပေးခဲ့ကြ လေသည်။
သဲချောင်းရွာ၊ မဘိမ်းမြို့နယ်
သဲချောင်းရွာ (Theachaung)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မိုးမိတ်ခရိုင်၊ မဘိမ်းမြို့နယ်၊ ကွန်းချောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၀၈၄၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကွန်းချောင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၁၉၁ ဦး၊ မ ၁၁၀၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၃၀၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မဘိမ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မော်ရွာ၊ ကင်းတောင်
မော်ရွာ၊ ကင်းတောင်
တဲကောရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
တဲကောရွာ (Tekaw)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ ဘုရားပြန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၇၁၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝက်လက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘုရင်ဂျီစုရွာ၊ ထန်းလေးပင်
ဘုရင်ဂျီစုရွာ၊ ထန်းလေးပင်
ပခုက္ကူ လေဆိပ်
ပခုက္ကူလေဆိပ်သည် မြန်မာပြည်၊ မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ပခုက္ကူမြို့တွင် တည်ရှိသည်။
ဣဒ္ဓါဒိဒေသနာသုတ်
ဣဒ္ဓိ၊ ဣဒ္ဓိပါဒ၊ ဣဒ္ဓိပါဒဘာဝနာ၊ ဣဒ္ဓိပါဒဘာဝနာဂါမိနီပဋိပဒါတို့ကို အကျယ် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
တောဘိုရွာ၊ ကျွန်းလှမြို့နယ်
တောဘိုရွာ (Tawbo)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကန့်ဘလူခရိုင်၊ ကျွန်းလှမြို့နယ်၊ တင်းတိန်ရံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၂၁၄၈ ဖြစ်သည်။  ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျွန်းလှမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သစ်ပင်မဲရွာ၊ ပေါ့အင်
သစ်ပင်မဲရွာ (Thitpinme)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်၊ ပေါ့အင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၅၄၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ သစ္ပင္္မဲရြာတြင္ က်ား ၂၉၄ ဦး၊ မ ၄၂၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၇၁၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆိုက်ဒါ နှင့် ပယ်ရီ
အလောတော်မှည့်သော သစ်သော့သီးနှင့် ပဲယားသီးတို့၏ အရည်ကိုညှစ်၍ အချဉ်ဖောက်ယူသော ဆိုက်ဒါရည်နှင့် ပယ်ရီရည်ခေါ် အဖျော်ရည်များကို အနောက်နိုင်ငံများတွင် အများ အပြား သုံးဆောင်ကြသည်။
သစ်သော့သီးရည်နှင့် လုပ်သော အဖျော်ရည်ကို ဆိုက်ဒါ ဟုခေါ်သည်။ ပဲယားသီးရည်မှရသော အဖျော်ရည်ကို ပယ်ရီဟု ခေါ်သည်။ နှစ်မျိုးလုံမှာ စီရင်နည်းအတူတူပင်ဖြစ်၍ အရသာ တွင်လည်း များစွာမထူးခြားချေ။
သို့ရာတွင် ပဲယားသီးမှရသော ပယ်ရီထက် သစ်သော့သီးမှ ရသော ဆိုက်ဒါကို ပိုမိုပြုလုပ်၍ ရောင်းချကြသည်။ ရိုးရိုးဆိုက် ဒါနှင့် ဆူတက်သော ဆိုက်ဒါဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိရာ၊ ဆူသော ဆိုက်ဒါမှာ ကာဗွန်နစ်အက်ဆစ် ဓာတ်ထည့်ထားသည်။ အမှည့်လွန်သော သစ်သော့သီးနှင့် ပဲယားသီးအရည်များ သည် ကဇော်ပေါက်နိုင်စေသော အချိုဓာတ်များ စွာပါရှိ၏။ ထိုအရည်များကို ညှစ်ယူပြီးနောက် အယ်လကိုဟော ၂ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၈ ရာခိုင်နှုန်းအထိ အရည်ထဲတွင်ရှိလာသဖြင့် အရည် မပျက်သွားဘဲ ကြာမြင့်စွာခံသည်။ သို့သော် ထိုသို့ပါရှိသော အရက်(ဝါ) အယ်လကိုဟောဓာတ်မှာ သောက်သူမူးစေနိုင် လောက်အောင် အချိုးအစားမများပေ။ သစ်သီးအမှည့်လိုနေ သေးလျှင် သကြားအနည်းငယ်ထည့်ပေးရ၏။
ဤသို့ စီရင်ပြီးသစ်သီးရည်များကို လုံခြုံသောပုလင်း၊ စည်စသည်တို့တွင် ထည့်၍ အလုံပိတ်ကာ သိုမှီးထားရသည်။ အလွန်ကောင်းသော အဖျော်ရည်ဖြစ်လာစေရန် အချို့ကတစ်နှစ် ခန့်မြေအောက်၌ မြှုပ်ထားပြီးမှ သုံးဆောင်လေ့ရှိကြသည်။
လဂျားရွာ၊ မိုးမောက်မြို့နယ်
လဂျားရွာ(Lajar)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ဗန်းမော်ခရိုင်၊ မိုးမောက်မြို့နယ်၊ မရူဝါထန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၇၀၄၅ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သီဟစည်သူ (ဂိုးသမား)
သီဟစည်သူသည် မြန်မာလက်ရွေးစင်အသင်းနှင့် ရှမ်းယူနိုက်တက်အသင်းတို့မှ လက်ရွေးစင် ဂိုးသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ကစားသမားဘဝ
သီဟစည်သူသည် မြန်မာနေရှင်နယ်လိဂ်မှ အသင်းတစ်သင်းဖြစ်သော ဒယ်တာယူနိုက်တက် ဘောလုံးအသင်းနှင့် ကစားခဲ့ပြီး ထိုအသင်းနှင့်အတူ ၂၀၁၀ အာရှ ဖိတ်ခေါ်ဖလားပြိုင်ပွဲသို့ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည်။ သီဟစည်သူသည် ဒယ်တာယူနိုက်တက်အသင်း၏ အသင်းခေါင်းဆောင်လည်းဖြစ်သည်။ ၂၀၁၀ ခုနှစ်တွင် သူအား ရန်ကုန်ယူနိုက်တက် ဘောလုံးအသင်းမှ အလွန်မြင့်သော လစာကြေးဖြင့် ပြောင်းရွေ့ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ထိုကမ်းလှမ်းချက်အား ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး ဧရာဝတီယူနိုက်တက်အသင်းတွင်သာ ကစားရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သီဟစည်သူသည် ဧရာဝတီယူနိုက်တက်အသင်းဖန်များ၏ အကြိုက်ဆုံးကစားသမားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူအား ကလပ်အသင်းတွင်ဖြစ်စေ၊ နိုင်ငံလက်ရွေးစင်အသင်းတွင်ဖြစ်စေ အမြဲ စိတ်ပါဝင်စားစွာဖြင့် ကြိုးကြိုးစားစားကစားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သီဟစည်သူသည် ပြောင်းရွေ့ကြေး ဒေါ်လာ ၁ သိန်းလောက်ဖြင့် ဧရာဝတီယူနိုက်တက်အသင်းမှ ရတနာပုံအသင်းသို့ ပြောင်းရွေ့ခဲ့သည်။
နိုင်ငံတကာ အားကစားသမားဘဝ
သီဟစည်သူသည် မြန်မာလက်ရွေးစင်အသင်းတွင် ကစားခဲ့ပြီး မြန်မာ ယူ-၂၃ အသင်းအတွက် လက်ရွေးစင်ဂိုးသမားအဖြစ် အချိန်အကြာကြီး ကစားခဲ့သည်။
ဝက်ခေါင်းရွာ၊ ခေါင်းဖြူ
ဝက်ခေါင်းရွာ၊ ခေါင်းဖြူ
ဖို့ခမီဒေါင့်ရွာ၊ ဖို့ခမီဒေါင့်
ဖို့ခမီဒေါင့်ရွာ၊ ဖို့ခမီဒေါင့်
ရင်းတိုက်ကုန်းရွာမရွာ၊ ကြခတ်ကွင်း
ရင်းတိုက်ကုန်းရွာမရွာ၊ ကြခတ်ကွင်း
အလှေး
အလှေး (Flea) ဆိုသည်မှာ နို့တိုက်သတ္တဝါနှင့် ကြက်ငှက်များပေါ်တွင်နေပြီးလျှင် ယင်းတို့၏သွေးကို စုပ်ယူစားသောက်ကာ အသက်ရှင်လျက်ရှိကြသော အလွန်သေးငယ်သည့် အတောင်မဲ့ အင်းဆက်ပိုးများဖြစ်သည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် Flea ဟု ယေဘူယျ သတ်မှတ်ကြသည်။ ယင်းတို့ တွယ်ကပ်၍နေသော သတ္တဝါကိုလိုက်၍ အမည်အမျိုးမျိုး ရရှိကြသည်။ ပုံစံအားဖြင့် ခွေး၏ကိုယ်ပေါ်၌ တွေ့ရသောအလှေးကို ခွေးလှေး၊ (သို့) ခွေးသန်းဟူ၍လည်းကောင်း၊ ကြောင်၏ကိုယ်ပေါ်၌ တွေ့ရသောအလှေးကို၊ ကြောင်လှေး (သို့) ကြောင်သန်း ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ကြွက်၏ကိုယ်ပေါ်၌ တွေ့ရသောအလှေးကို ကြွက်လှေး၊ သို့မဟုတ် ကြွက်သန်း ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
အလှေးများသည် သေးငယ်သော အင်းဆက်ပိုးများဖြစ်ရကား အကြီးဆုံး အလှေးသည် တစ်လက်မ၏ လေးပုံတစ်ပုံမျှသာ ရှိသည်။ အခြားအင်းဆက်ပိုးများကဲ့သို့ အတောင်များ မရှိ သော်လည်း အလွန်သန်မာသော နောက်ခြေနှစ်ချောင်းရှိသော ကြောင့် တစ်နေရာမှ အခြားဝေးလံသော တစ်နေရာသို့ ကျင်လည်စွာ ခုန်၍သွား နိုင်သည်။ အချို့အလှေးများသည် ယင်း တို့၏ ကိုယ်အလျားထက် အဆပေါင်း ၁ဝဝ မျှဝေးသော နေရာသို့ ခုန်၍ သွားနိုင်သဖြင့် အခုန်အသန်ဆုံးသတ္တဝါဟု အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ အလှေးများသည် ယင်းတို့ တွယ်ကပ် ထားသော သတ္တဝါကိုလိုက်၍ တစ်မျိုးစီ သီးခြားရှိကြသည်။ အလှေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ငါးကဲ့သို့ ပါး၍ပြားသည်။ တွယ် ကပ်ထားသည့် တိရစ္ဆာန်တို့၏ အမွှေးအမှင်ကြားထဲ၌ အလွယ် တကူ သွားလာနေနိုင်ကြသည်။ များသောအားဖြင့် သွေးစုတ် ကောင်များဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ယင်းတို့ ဦးခေါင်း၌ ရှည် လျား ချွန်ထက်သော နှုတ်သီးများ ရှိကြသည်။ ထိုနှုတ်သီးဖြင့် တိရစ္ဆာန်၏ အရေပြင်ကိုထိုးဖောက်ပြီးလျှင် သွေးစုတ်ယူကြ သည်။
အရွယ်ရောက်သော အလှေးမသည် မိမိ တွယ်ကပ်ထားရာ တိရစ္ဆာန်၏ အမွေးများ အကြား၌ဖြစ်စေ၊ ကော်ဇော်စသော အခင်း၏အမွေးများ အကြား၌ဖြစ်စေ ဥများကို အုတတ်သည်။ ဥမှပေါက်ခါစ အလှေးကောင်ကလေးများသည် အမွေးထူသည့် ပိုးကောင်ကလေးများနှင့် တူသည်။ ယင်းတို့၌ ပါးစပ်နှင့် ခြေ ထောက် အစုံအလင် ပါရှိ၏။ အလှေးတို့သည် အညစ်အကြေး များရှိရာတွင် ကျက်စားနေထိုင်လေ့ရှိကြသည်။ အလှေးသည် ပလိပ်ရောဂါပိုးများကို ကြွက်မှလူသို့ ယူဆောင်သွားနိုင်သဖြင့် လူတို့အား အန္တရာယ် အပေးနိုင် ဆုံး ပိုးမွှားများတွင် အပါ အဝင် ဖြစ်လေသည်။ ရှာဖွေသိရှိရသော အလှေးမျိုးပေါင်းမှာ ၁ဝဝဝ နီးပါးမျှရှိ၍ ယင်းတို့အားလုံးသည် သွေးစုတ်ကောင်များ ဖြစ်ကြသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်းဆက်များ
တောင်ပိုင်းရွာ
တောင်ပိုင်းရွာ
အယောဂုဠသုတ်
အရှင်အာနန္ဒာက ဘုရားရှင်အား “မနောမယနိမ္မိတကာယ, ရူပကာယဖြင့် ဗြဟ္မာဘုံသို့ တန်ခိုးတော်ဖြင့် ကြွတော်မူဘူးပါသလော” ဟု မေးလျှောက်ထားမှုနှင့်စပ်၍ ဘုရားရှင်က “တနေ့ပတ်လုံး ပူလောင်နေသော သံတွေခဲ, ဝါဂွမ်းဥပမာတို့ဖြင့် ဣဒ္ဓိဝိဓအဘိညာဏ်၏ ဝိကုဗ္ဗနိဒ္ဓိအကြောင်းကို ရှင်လင်း၍ ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ, ဋီကာတို့၌ -“ဩမာ” ပုဒ်ကို မှတ်သားဖွယ် ဖွင့်ပြချက် ပါ ရှိပါသည်။
သားပျောက်ကုန်းရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
သားပျောက်ကုန်းရွာ (Tharpyaukkone)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ ဘုရားပြန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၇၀၈ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝက်လက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
စစ်တန်းလေးအိမ်တန်းရွာ၊ ဖို့ခမီဒေါင့်
စစ်တန်းလေးအိမ်တန်းရွာ၊ ဖို့ခမီဒေါင့်
အလယ်ဒိန်ကင်းရွာ၊ ပလက်ဝမြို့နယ်
အလယ်ဒိန်ကင်းရွာ(Ahleldeinkin)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မတူပီခရိုင်၊ ပလက်ဝမြို့နယ်၊ အလယ်ဒိန်ကင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၆၀၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အလယ်ဒိန်ကင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၆၂ ဦး၊ မ ၅၆၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၁၂၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပလက်ဝမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျုံဒါတ်ရွာ၊ ကျုံဒါတ်
ကျုံဒါတ်ကျေးရွာသည် မြန်မာနိုင်ငံ ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီး၊ ဖျာပုံခရိုင်၊ ဒေးဒရဲမြို့နယ် အတွင်းတည်ရှိသည်။ ရွာမှာ လမ်းမ တစ်လမ်းသာ ရှိသည်။ ရွာထိပ်တွင် ရွာဦး ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်း၊ ရွာလယ်တွင် ဘုရား တစ်ဆူ၊ မူလတန်းကျောင်း တစ်ကျောင်း သာ တည်ရှိသည်။ အဆိုပါ ကျုံဒါတ်ကျေးရွာသည် မြို့ကြီးပြကြီးနှင့် အင်မတန် အလှမ်းဝေးလှသည်။ ဒေးဒရဲမြို့မှ ကျုံဒါတ်ကျေးရွာသို့ လာလျှင် ရေကြောင်းခရီးကို အသုံးပြုရပြီး သင်္ဘောစီးချိန် ၃ နာရီခန့် ကြာမြင့်ပါသည်။
ကျုံဒါတ် ကျေးရွာအတွင်းရှိ ရပ်သူရွာသားများ၏ အဓိက အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းမှာ တံငါ လုပ်ငန်း (ငါးဖမ်းခြင်း) ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုကြသည်. ရွာတွင် အလယ်တန်းကျောင်း၊ အထက်တန်းကျောင်းမရှိပါ။ ကျောင်းတက်လိုလျှင် ရွာမှ အခြားရွာသို့ ခြေလျင် (လမ်းလျှောက်၍) ဖြင့် ၁ နာရီခန့် သွားရသည်။
လဝါရွာ၊ မဘိမ်းမြို့နယ်
လဝါရွာ (Lawar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မိုးမိတ်ခရိုင်၊ မဘိမ်းမြို့နယ်၊ လဝါကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၀၈၀၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လဝါကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၂၆ ဦး၊ မ ၆၆၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၃၈၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မဘိမ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရေတွင်းကုန်းရွာ၊ ကျုံဒါတ်
ရေတွင်းကုန်းရွာ၊ ကျုံဒါတ်
ရုံးပင်အောက်စုရွာ၊ ငါးဘတ်ချောင်း
ရုံးပင်အောက်စုရွာ၊ ငါးဘတ်ချောင်း
ငကျဉ်တောက်ရွာ
ငကျဉ်တောက်ရွာ
ဒိဗ္ဗစက္ခုသုတ်
သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးတို့ကို ပွားများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ အလေ့အလာပြုအပ်သောကြောင့် ဝိသုဒ္ဓ, အတိက္ကန္တမာနုသက ဒိဗ္ဗစက္ခုအဘိညာဉ်ဉာဏ်ဖြင့် စုတေ နေဆဲ, ပဋိသန္ဓေနေပြီးကာစ သတ္တဝါတို့ကို မိမိမြင်နိုင်ပုံ၊ ထိုထိုကုသိုလ်ကံ အကုသိုလ်ကံအားလျော်စွာ ထိုထိုဘုံဘဝ၌ ကပ်ရောက်ဖြစ်နေသော သတ္တဝါတို့ကို မိမိ မြင်သိနိုင်သည်ဟု ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ အရှင်အနုရုဒ္ဓါမထေရ်က ရဟန်းတို့အား ဟောကြားတော်မူသည့်သုတ်။
ကရင်စုမြစ်ကလေးရွာ၊ ဖို့ခမီဒေါင့်
ကရင်စုမြစ်ကလေးရွာ၊ ဖို့ခမီဒေါင့်
ခန္တီး လေဆိပ်
ခန္တီးလေဆိပ်သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ခန္တီးမြို့နယ်တွင် တည်ရှိသည်။
ဝန်ဆောင်မှု
လေဆိပ်သည် ပင်လယ်ပြင် မျက်နှာပြင်အထက် ပေ၆၀၀၀ (၁၈၂၉ မီတာ) တွင် တည်ရှိသည်။ လေယာဉ်ပြေးလမ်း (၁) ခု ရှိပြီး ၄၁၉၉ပေ (၁၂၈၀ မီတာ) ရှိပြီး ၂၀၀၅ ခုနှစ်တွင် ပြေးလမ်းတိုးချဲ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မရူဝါထန်ရွာ၊ မိုးမောက်မြို့နယ်
မရူဝါထန်ရွာ(Maruwahtang)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ဗန်းမော်ခရိုင်၊ မိုးမောက်မြို့နယ်၊ မရူဝါထန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၇၀၄၂ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရွှေစွန်ညို
ရွှေစွန်ညို
လူ ၅ ယောက်မှ ၁၂ ယောက်ခန့် အထိ ပါဝင် ကစားနိုင်သော မြန်မာ့ရိုးရာ ကစားနည်း ဖြစ်သည်။ အားလုံးထဲမှ စွန်(ရွှေစွန်ညို)၊ မယ်ထွေးလေးနှင့် ခေါင်းဆောင် ကို ရွေးချယ်ကာ ခေါင်းဆောင်နှင့် ကျန်ကစားသူများက မယ်ထွေးလေးကို စွန်ထံမှ ဝိုင်းကာကွယ်ကြရသည်။
ကစားနည်း
ရွှေစွန်ညို မှလွဲ၍ ကျန်ကစားသူများသည် ခေါင်းဆောင်လုပ်မည့်သူနောက်တွင် တန်းစီ၍ မယ်ထွေးလေးကို နောက်ဆုံးထား ကြရသည်။ ရွှေစွန်ညို လုပ်သည့်သူသည် ငှက်သဏ္ဌာန် အတောင်ခတ် ပျံဝဲရင်း ` ရွှေစွန်ညို ငှက်ရဲ တိမ်တိုက်ထဲက ဝဲထွက်ခဲ့ပြီ´ ဟူ၍ ဟစ်အော်ပြီး ပြောရသည်။ ကစားပွဲ မစမီ ပြေးသူ လိုက်သူ အချိန်ကိုက်စေရန် ခေါင်းဆောင်နှင့် ရွှေစွန်ညို က မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်လျက် အောက်ပါကဗျာကို အပြန်အလှန် အမေးအဖြေပုံစံဖြင့် ဆိုကြသည်။ ကဗျာဆုံးသည်နှင့် အပြေး အလိုက် စတင်ပါတော့သည်။
ကဗျာ
ရွှေစွန်ညို = မယ်ထွေးလိုလို့ ဝဲပါတယ်။
ကလေးများ = မယ်ထွေးမပါ .. ဒို့ချည်းသာ။
ရွှေစွန်ညို = ပါ ပါလျက်သား.. နောက်ကထား။
ကလေးများ = မယ်ထွေးအသား ခါးလှတယ်။
ရွှေစွန်ညို = တွင်းငယ်ရေနဲ့ ဆေးပါ့မယ်။
ကလေးများ = တွင်းငယ်ရေ နွေမှာခမ်း။
ရွှေစွန်ညို = ချောင်းငယ်ရေနဲ့ ဆေးပါ့မယ်။
ကလေးများ = ချောင်းငယ်ရေ နွေမှာခမ်း။
ရွှေစွန်ညို = မြစ်ငယ်ရေနဲ့ ဆေးပါ့မယ်။
ကလေးများ = မြစ်ငယ်ရေ နွေမှာခမ်း။
ရွှေစွန်ညို = ပင်လယ်ရေနဲ့ ဆေးပါ့မယ်။
ကလေးများ = ပင်လယ်ရေ နွေမှာခမ်း။
ရွှေစွန်ညို = ပင်လယ်ရေ ဘယ်မခမ်း... မယ်ထွေး အမိဖမ်း။
နောက်ဆုံးအပိုဒ်တွင် ရွှေစွန်ညိုသည် ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်ဟန်နှင့် မြေကို ဖနောင့်နှင့် ဆောင့်၍ ဆိုလေသည်။ ပင်လယ်ရေ ဆိုသည် နွေရာသီတွင် ခမ်းခြောက်ရိုး မရှိခဲ့ပါ။ ဤသို့လိမ်လည် ပြောဆိုရကောင်းလားဟူ၍ ရွှေစွန်ညို အမျက်ထွက်ဟန် သရုပ်ဖော်ရပေသည်။ ရွှေစွန်ညို ငှက်သည် ဝဲယာခုန်လွှား ပျံသန်းရင်း မယ်ထွေးကို အမိဖမ်းလေတော့သည်။ ရွှေစွန်ညို က မယ်ထွေးလေးကို လိုက်သောအခါ ရှေ့ဆုံးမှ ခေါင်းဆောင်က ရွှေစွန်ညိုကို ထုပ်ဆီးတိုး သလို လိုက်တားပြီး ကျန်သူများက ခေါင်းဆောင်နောက်ကနေ အတွဲမပြုတ်အောင် လိုက်ပြေးကြရသည်။ ကြောက်လန့်တကြား ရှောင်ရှားရင်း တခါတရံ လူတွဲသည် ပြုတ်၍ သွားတတ်သည်။ ထိုအခါတွင် လျှင်မြန်စွာ ပြန်၍ဆက်ရသည်။ ရွှေစွန်ညို က မယ်ထွေးလေးကို ဖမ်းမိသွားသောအခါ ရွှေစွန်ညို က နိုင်ပြီး ကစားပွဲ ပြီးဆုံးသည်။ မယ်ထွေးလေးကလွဲ၍ အခြားကစားသူများကို မှားဖမ်းမိလျှင် ရွှေစွန်ညိုက ရှုံးသည်။ မယ်ထွေးကို မိသွားလျှင် ရွှေစွန်ညိုနှင့် မယ်ထွေးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရမည့် ကလေးငယ်ကို ပြန်ပြီး ရွေးရလေသည်။
မှတ်ချက်
သိမ်းငှက်၊ စွန်ငှက်တို့၏ အတင့်ရဲပုံနှင့် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်ပုံ အသွင်သဘာဝကို ကလေးတို့ အားကစားခြင်း နှင့် သင်ကြားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကြမ်း ကစားနည်းဖြစ်သော်လည်း သက်ကြီး၊ သက်လတ်၊ သက်ငယ် ပေါင်းစပ် ကစားနိုင်သော ကစားနည်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။