cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
အမည်မှည့်ခြင်း
လူတစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်၊ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင်၊ အရာဝတ္ထု တစ်ခုနှင့်တစ်ခုကို ခွဲခြားသိရှိနိုင်ရန် နာမည်ပညတ်များကို ပေးထားလေ့ ရှိကြပေသည်။ ထိုနာမည် ပညတ်များ၏ အရင်းအမြစ်နှင့် သမိုင်းကို စူးစမ်းလေ့လာရ သည့် အလုပ်မှာ လွန်စွာစိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလေသည်။ ရှေးပဝေသဏီအခါက နေထိုင်ခဲ့ကြသော လူရိုင်းများနှင့်ယဉ်ကျေး မှု ထွန်းကားစ ခေတ်အခါက လူများအဖို့ နာမည်သည် အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်လာလေသည်။ ထိုခေတ် တွင် လူတစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်ကို နာမည်ရင်းဖြင့် မခေါ် ကြပဲ အများပေးသော နာမည်ပြောင်များဖြင့်သာ ခေါ်လေ့ရှိကြ သည်။ ကလေးသူငယ်များကိုလည်း မကောင်းဆိုးဝါးများက မှတ်မိမည်ကို စိုးရိမ်သည်ဆိုပြီးလျှင် နာမည်မှည့်ခြင်းကို ချက်ချင်းမပြုကြဟု သိရသည်။ သိုတည်းမဟုတ် တစ္ဆေ မှင်စာများကို လှည့်စားသည့် သဘောနှင့် ကလေးသူငယ်များ အား ယုတ်ညံ့သော နာမည်များကို ပေးထားတတ်ကြသည်။ ယခုခေတ်တွင်ကား ကလေးသူငယ်များကို မွေးဖွားပြီးနောက် ရက်သတ္တတစ်ပတ်၊ သို့မဟုတ် နှစ်ပတ်ကြာသောအခါ နာမည် မှည့်ခြင်းကို မြန်မာနိုင်ငံ၌ အခမ်းအနားနှင့် ပြုလုပ်တတ်ကြ၏။ ထိုသို့ နာမည်မှည့်သည့် အခမ်းအနားကို မြန်မာနိုင်ငံ၌ ကင်ပွန်းတတ်မင်္ဂလာဆင်ယင်သည်ဟု ခေါ်၏။ ( ကင်ပွန်းတပ်မင်္ဂလာ။)
မှည့်ခေါ်ပုံ
မြန်မာလူမျိုးများတွင် နာမည်မှည့်သည့် စနစ်ကို တထစ်ချ သတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ကလေး၏ နာမည်ကို မွေးဖွားသည့် နေ့နံနှင့်လိုက်အောင် မှည့်တတ်ကြ၏။ ''အရင်း မွေးနံ၊ အဖျားခံ၊ မှည့်ရန် ပဉ္စပွတ်။ သားသမီးရတနာ၊ မည် သညာ၊ ပြုရာ လောကဝတ်''ဆိုသော ဗေဒင်ကျမ်းဆောင်ပုဒ်နှင့် အညီ ခေါ်ဝေးသမုတ်ကြသည်။ ပုံစံအားဖြင့် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ မွေး သောကလေးကို ဗုဒ္ဓဟူးနံ အခံထား၍ ဗုဒ္ဓဟူးမှ ငါးရက်မြောက် သောတနင်္လာနံကို အဖျားတွင်ထားလျက် မှည့်ခေါ်ရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ထိုကြောင့် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့သား၏ အမည်ကို မောင်ဝင်းကျော်ဟုလည်းကောင်း၊ ဗုဒ္ဓဟူးသမီး၏အမည်ကို မဝင်းကြည် ဟု လည်းကောင်း မှည့်ခေါ်တတ်ကြ၏။ ဇာတာတွင် ပါရှိသော နာမည်များမှာ များသောအားဖြင့် နေ့နံ နှင့် ဆီလျော်အောင် မှည့်ထားသောနာမည်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုမှတစ်ပါး အမည်နာမ ဝေါဟာရ ပညတ်များတွင် ချောင်း၊ မြစ်၊ ပန်း၊ ကျောက်၊ သစ်ပင်ဟူသော ငါးမျိုးတို့၏ အမည်ကို မမှည့်အပ်ကြောင်း၊ နာမည်နောက်များက ရလ အက္ခရာများ မထည့်အပ်ကြောင်း၊ သုတိ0x100သဘာမင်္ဂလာအလို မတိုမရှည် ထိုက်သည့်အလျောက်သာ မှည့်သင့်ကြောင်းနှင့် အမတ်မင်းရာဇာ စီရင်သည့် ဟိတကာရီလင်္ကာတွင် ဖော်ပြ ထားလေသည်။
သို့သော် အချို့မှာ ကလေး၏ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်ကို လိုက်၍ ဝသောကလေးကို မောင်ဝကြီးဟူ၍ လည်းကောင်း၊မောင်ဖိုးထွား ဟူ၍လည်းကောင်း၊ အသားမည်းသောကလေးကို မောင်မဲဟူ၍ လည်းကောင်း၊ မောင်နက်ဟူ၍လည်းကောင်း မှည့်ခေါ်လေ့ရှိကြ ၏။ ထို့အပြင် ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အဓိပ္ပာယ် ရသော နာမည်များကိုလည်း မှည့်ခေါ်တတ်ကြသေး၏။ ပုံစံ အားဖြင့် လွန်စွာပြော့ပြောင်းသော ကလေးကို သန်မာစေလို သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မောင်သံချောင်းဟူ၍လည်းကောင်း၊ လွန်စွထွားကြိုင်း သန်မာသော ကလေးကို မောင်ပိန်သေး ဟူ၍ လည်းကောင်း မသေးသေးဟူ၍လည်းကောင်း မှည့်ခေါ်တတ်ကြ ၏။ ဤသို့ မှည့်ခေါ်ကြခြင်းမှာ ပညတ်သွားရာ ဓာတ်သက်ပါ စေရန် သဘောနှင့် မှည့်ခေါ်ကြခြင်းဖြစ်၏။
ဒေသထုံးတမ်းအလိုက်
ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်ကို လိုက်၍မဟုတ်ပဲ စိတ်နေသဘောထား ကို လိုက်၍လည်း နာမည်မှည့်တတ်ကြသေး၏။ ပမာဆိုသော် လွန်စွာသဘောကောင်းသော ကလေးကို မောင်စိတ်ကောင်းဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ရဲရင့်သော ကလေးကို မောင်ရဲမြတ်ဟူ၍ လည်းကောင်း မှည့်ခေါ်တတ်ကြပေသည်။ ဤသို့ ရုပ်ဆင်း သဏ္ဌာန်၊ စိတ်နေသဘောထားနှင့် ဆီလျော်အောင် မှည့်ခေါ် ထားသော နာမည်ကို အနွတ္တအမည်ဟူ၍ ခေါ်ကြသည်။ အချို့ကလေးများကိုကား မွေးဖွားသောနေရပ်ကို လည်း ကောင်း၊ အချိန်ကာလ သမယကိုလည်းကောင်း အစွဲပြု၍ နာမည်မှည့် ခေါ်တတ်ကြပေသည်။ ပမာဆိုသော် အမျိုးသား အောင်ပွဲနေ့တွင် မွေးဖွားသောကလေးကို မောင်အောင်နိုင်ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ စစ်ကြီးပြီးဆုံးသည့်နေ့တွင် မွေးဖွားသည့်ကလေး ကို မောင်စစ်အေး ဟူ၍လည်းကောင်း မှည့်ခေါ်တတ်ကြလေ သည်။ အချို့သောမိဘများသည် မိမိတို့ သားသမီးများ၏ နာမည်များတွင် ဖခင်၏နာမည်နှင့် မိခင်၏နာမည်များပါအောင် ပေါင်းစပ်၍ မှည့်ခေါ်ကြ၏။ ပမာဆိုသော် ဦးသိန်းမောင်၊ ဒေါ်အေးရီတို့မှ မွေးဖွားသောကလေးများကို ယောက်ျားကလေး ဖြစ်လျှင် မောင်အေးမောင်ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ မိန်းကလေးဖြစ် လျှင် မသိန်းရီဟူ၍လည်းကောင်း မှည့်တတ်ကြ၏။
ကောင်းပုံရွာ၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်
ကောင်းပုံရွာ (Kawngpong)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်၊ ကုံးကျိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၅၄၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကုံးကျိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၇၁ ဦး၊ မ ၂၉၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၆၆ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အမည်မှည့်ခြင်း
ဒေသထုံးတမ်းအလိုက်
အချို့သောမိဘများကမူ မိမိတို့သားသမီးများ၏ နာမည်ကို နဘေထပ်နှင့် ကြီးစဉ်ငယ်လိုက် မှည့်ခေါ်တတ်ကြ၏။ ပမာ ဆိုသော် သားများကို မောင်ဖိုးထွား၊ မောင်ဖိုးကျား၊ မောင်ဖိုး ပြားဟူ၍လည်းကောင်း၊ သမီးများကို မအေးတင့်၊ မအေးဆင့်၊ မအေးမြင့်ဟူ၍လည်းကောင်း ကြီးစဉ်ငယ်လိုက် မှည့်ခေါ်တတ် ကြလေသည်။ အချို့သော မိဖများမှာ မိမိတို့၏ ကလေးများကို ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက ချစ်စနိုး၍ ရိုးရိုးဖြစ်သော နာမည်များဖြင့် မမှည့်ခေါ်သေးပဲ ဝက်ကြီး၊ နီတွတ်၊ မိခွေး၊ အနီစသော ငယ် နာမည်များဖြင့် ခေါ်တတ်ကြ၏။ ကျောင်းထားရသည့်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါမှ နာမည်ပြောင်း၍ မှည့်ခေါ်ကြလေသည်။ အင်္ဂလိပ်၊ အမေရိကန်အစရှိသော အနောက်တိုင်းသားများ တွင် နာမည်မည့်သောစနစ် အတည်တကျ ရှိခဲ့လေသည်။ သူတို့၏ သားသမီးများသည် ဖခင်၏အမည်ကို ယူကြ၏။ ပုံစံ အားဖြင့် မစ္စတာဂျွန်ဆန်ဆိုသူ၏ သားသည် မစ္စတာ အဲလဗတ် ဂျွန်ဆန်ဟူသော နာမည်ကိုလည်းကောင်း၊ သမီးသည် မစ္စ မာရီ ဂျွန်ဆန်ဟူသော နာမည်ကိုလည်းကောင်း ယူရ၏။ ဖခင်၏ နာမည်ကို နောက်ဆုံးကထားရလေသည်။ မိန်းမများသည် လက်ထက်သောအခါ လင်ယောက်ျား၏နာမည်ကို ယူကြရ သည်။ ပုံစံအားဖြင့် မစ္စတာ ချားဂျွန်ဆန်၏ သမီး မစ္စမာရီ ဂျွန်ဆင်သည် မစ္စတာ မော်ဂင်ဆိုသူနှင့်လက်ထက်လျှင် မစ္စမာရီ ဂျွန်ဆန် မဟုတ်တော့ပဲ မစ္စစ် မာရီ မော်ဂင် ဖြစ်လာလေသည်။ လင်ယောက်ျား၏နာမည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ထည့်ရလေသည်။ မြန်မာမိန်းမများကား လက်ထက်သော်လည်း နာမည်ပြောင်းလဲ ခြင်း မရှိချေ။ လက်မထပ်မီက မခင်မေသည် လက်ထပ်ပြီး သောအခါတွင်လည်း မခင်မေပင် ဖြစ်၏။ အိမ်ထောင်ဆက် မည်မျှပင်ပြောင်းသော်လည်း မခင်မေ ဆိုသော နာမည်ကာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ အင်္ဂလိပ် အမေရိကန်စသော အနောက် တိုင်း အမျိုးသမီးများ မှာကား အိမ်ထောင်ပြောင်းတိုင်းပင် နာမည်ကိုလည်း ပြောင်း၍ ခေါ်ကြရလေသည်။
မြန်မာလူမျိုးများသည် ယောက်ျားများ၏ နာမည်ရှေ့တွင် မောင်၊ကို၊ ဦး စသည်တို့ကို တပ်ဆင်ခေါ်ဝေါ်ကြရသကဲ့သို့ အင်္ဂလိပ် အမေရိကန်လူမျိုးများသည်လည်း ယောက်ျားများ၏ နာမည်ရှေ့တွင် မစ္စတာဆိုသော စကားလုံးကို တပ်၍ ခေါ်ကြရ ၏။ ထိုနည်းတူစွာ ပြင်သစ်လူမျိုးများသည် မွန်ဆီယာဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ဂျာမန်လူမျိုးများသည် ဟားဟူ၍လည်းကောင်း၊ ဒပ်ချ လူမျိုးများသည် ဗန်ဟူ၍လည်းကောင်း နာမည်ရှေ့မှ တပ် ၍ ခေါ်ကြရလေသည်။ ထို့အပြင် မိမိတို့၏ မျိုးရိုးနာမည်များ ရှေ့တွင်တပ်၍ အသုံးပြုကြသော စကားလုံးများလည်း လူမျိုးကို လိုက်၍ ကွဲပြားလေသည်။ ပမာဆိုသော် စကော့လူမျိုးများသည် မက်ဆိုသော စကားလံးကိုလည်းကောင်း၊ အိုင်ရစ်လူမျိုးများ သည် အိုဆိုသော စကားလုံးကိုလည်းကောင်း၊ နော်မန်ပြင်သစ် လူမျိုးများသည် ဖစ် (ဇ)ဆိုသော စကားလုံးကိုလည်းကောင်း မိမိတို့၏မျိုးရိုးနာမည်ရှေ့က တပ်ဆင်ကြလေသည်။ ရုရှား လူမျိုးများမှာ အိုဗစ်ဆိုသော စကားလုံးကို သူတို့၏ မျိုးရိုး နာမည်နောက်မှတပ်၍ မှည့်ခေါ်ကြ၏။ အိုဗစ်ဆိုသော စကား လုံးမှာ မြန်မာလို သားဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၍ အိုင်ဗင်နိုဗစ် ဟူသော ရုရှားနာမည်မှာ အိုင်ဗင်အမည်ရှိသော သူ၏သား ဟု အဓိပ္ပာယ် ရှိပေသည်။
လူများ၏ နာမည်များအပြင် မြို့ရွာအရပ်ဒေသများ၏ နာမည်များလည်း ရှိပေသေးသည်။ မြို့ရွာအရပ် ဒေသများ၏ နောက်ပိုင်းတွင် သမိုင်းဝင် အဖြစ်အပျက်ကလေးများ ရှိတတ် လေရာ၊ ယင်းတို့ကို လေ့လာရခြင်းမှာ များစွာစိတ်ဝင်စားဘွယ် ရာ ကောင်းပေသည်။ ပမာဆိုသော် မုဆိုးဘို၊ ကုန်းဘောင်၊ ရတနာသိင်္ဃ၊ ရန်ကြီးအောင်၊ ရွှေဘိုဟူ၍ အမည်ငါးမျိုးရသော မြန်မာနိုင်ငံအထက်ပိုင်းရှိ ယခုခေတ်အခေါ် ရွှေဘိုမြို့သည် ထိုအမည်ငါးခုကို မည်သို့ရရှိခဲ့သည့်အကြောင်းကို လေ့လာရ သည်မှာ လွန်စွာစိတ်ဝင်စားဘွယ်ကောင်း၏။ အခြားသော မြို့ရွာများ၏ နာမည်များတွင်လည်း အလားတူစိတ်ဝင်စားဘွယ် ကောင်းသော အကြောင်းအရာ များကို တွေ့နိုင်ပေသည်။
အီစိုး
အီစိုး (၁၉၉၆ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁၅ ရက်နေ့ဖွား) သည် ဂေါ်ရခါးနွယ်ဖွား မြန်မာဘောလုံးကစားသမား ဖြစ်သည်။ မြန်မာယူ ၂၁ အသင်း၏ တိုက်စစ်မှူးဖြစ်ပြီး ရန်ကုန်ယူနိုက်တက်ကလပ်အသင်းတွင် ကစားခဲ့သည်။ အီစိုးသည် လက်ရှိတွင် လာအိုနိုင်ငံ၏ Young Elephant ကလပ်အသင်း၏တိုက်စစ်မှူးအဖြစ် လာအိုလိဂ်ဝမ်း (Lao League 1)တွင် ကစားလျက် ရှိသည်။ FOX Sports Asia က နေမာနှင့် တိုက်စစ်ကစားပုံခြင်းဆင်တူသည့်အတွက် "မြန်မာနိုင်ငံ၏ နေမာ" ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။
အစောပိုင်းနှစ်များ
၂၀၁၅ ခုနှစ်တွင် မနောမြေလူငယ်အသင်းတွင် ကစားခဲ့ပြီး ကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသနိုင်ခဲ့သည်။ ၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင် မနောမြေအသင်းကြီးအတွက် ရွေးချယ်ခြင်း ခံရသည်။ သို့သော် မနောမြေအသင်းသည် 2016 MNL ရာသီတွင် ထွက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် ရန်ကုန်ယူနိုက်တက်အသင်း၏ နည်းပြများသည် ရန်ကုန်ယူနိုက်တက်အသင်းသို့ ခေါ်ခဲ့သည်။ ၂၀၁၇ ခုနှစ်တွင် 2017 International U-21 Thanh Niên Newspaper Cup အတွက် ကစားရန် မြန်မာယူ ၂၁ အသင်းအတွက် ခေါ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သူသည် အကောင်းဆုံးစွမ်းရည်ဖြင့် ကစားနိုင်ခဲ့ပြီး ၂ ဂိုးသွင်းယူနိုင်ခဲ့သည်။
ရန်ကုန်ယူနိုက်တက်
၂၀၁၈ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်ယူနိုက်တက်အသင်းသည် ၂၀၁၈ ခုနှစ် မြန်မာနေရှင်နယ်လိဂ်ပွဲအတွက် ကစားသမားစာရင်းတွင် ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ဇန်နဝါရီလ ၂၈ ရက်နေ့တွင် အီစိုးသည် သူ၏ ပထမဆုံးပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကစားသမားဘဝ ပြိုင်ပွဲအဖြစ် စစ်ကိုင်းယူနိုက်တက် FC အသင်းနှင့် အဝေးကွင်းပွဲ ကစားခဲ့သည်။
ဘွဲ့ငူတာကွင်းရွာ၊ ဘွဲ့ငူ
ဘွဲ့ငူတာကွင်းရွာ၊ ဘွဲ့ငူ
လူရွှင့်
လူရွှင့်သည် ၁၉၁၉ ခုနှစ် တရုတ်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် မေ ၄ အရေးအခင်းအပေါ် ကြီးမားသည့် သက်ရောက်မှုများ ရှိခဲ့သည်။ ၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင် အာဏာရလာသည့် တရုတ်ကွန်မြူနစ် အစိုးရ၏ အားပေးထောက်ခံမှုကြောင့်လည်း တရုတ်တွင် ၎င်း၏ လွှမ်းမိုးမှုများ ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ထိုစဉ်အခါက တရုတ်ကွန်မြူနစ်ခေါင်းဆောင် မော်စီတုန်းသည် လူရွှင့်၏လက်ရာများကို စွဲမက်ပြီး လူရွှင့်အား ကြည်ညိုလေးစားသူ ဖြစ်သည်။ အနောက်တိုင်းသားများ လူရွှင့်အား သိရှိလာသည်မှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုထားသည့် ‘လူရွှင့်၏ စာစုများ’ (魯迅全集) ကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူရွှင့်၏လက်ရာ ‘အားကျူဇာတ်လမ်း’ (阿Q正傳) မှာ ကျော်ကြားသည့် ဝတ္ထုလတ် တစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။
မြန်မာ့စားသောက်ကုန်လုပ်ငန်း
မြန်မာ့စားသောက်ကုန်လုပ်ငန်း၏ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ပင်မစက်ရုံ (၂၂)ရုံနှင့် စက်ရုံခွဲပေါင်း(၂၅)ရုံ၊ စုစုပေါင်း (၄၇)ရုံ ရှိသည်။ ၎င်းစက်ရုံများအနေဖြင့်-
လူရွှင့်
တရုတ် စာရေးဆရာကြီး တစ်ဦးဖြစ်သောလူရွှင့်သည် တရုတ်နိုင်ငံ၊ ချူကျန်နယ်ရှိ ရှေးမြို့ဟောင်းကြီးဖြစ်သည့် ရှိုရွှင်းမြို့၌ ခရစ် ၁၈၈၁ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၂၅ ရက်နေ့တွင် ဖွားမြင်သည်။ လူရွှင့်ဟူသော အမည်သည် ကလောင်အမည်သာဖြစ်၍ သူ၏အမည်ရင်းမှာ ချောင်ရှူဂျင်ဖြစ်သည်။ လူရွှင့်၏ဖခင်သည် လူရွှင့်အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်လောက်ကပင် အလွန်မကျန်းမမာဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားရကား သူ၏မိသားစုမှာ ဆင်းရဲသွားရရှာလေသည်။ သူ၏ မိခင်သည်ဆင်းရဲသော်လည်း လူရွှင့်အား တစ်သက်လုံးထိန်းသိမ်းကြိုးကိုင်နိုင်ခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏အမည်မှာ လူဖြစ်ရာ လူရွှင့်၏ ကလောင် အမည်သည် သူ၏မိခင်အမည်ကို အစွဲပြု၍ မှည့်ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်လေသည်။ လူရွှင့်သည် လူငယ်ဘဝ၌ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု ကျော်ကြားခဲ့သည်။ အသက် ၁၇ နှစ်တိုင်အောင် ရှိုရွှင်းမြို့၌ စာသင်ကြားခဲ့ရာ ထိုအတောအတွင်း တရုတ်စာပေနှင့် အနုပညာများကို များစွာဆည်းပူးခွင့်ရရှိခဲ့သည်။ လူရွှင့် လူလားမြောက်သည့်အရွယ်တွင် တရုတ်နိုင်ငံကား နိုင်ငံခြားအရင်းရှင် နယ်ချဲ့သမားတို့၏ စာချုပ်စာတမ်းများဖြင့် တုပ်ပြီးနှောင်ပြီး ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည့်ပြင် တံခါးမရှိ ဓားမရှိ နိုင်ငံခြားသားတို့ ဝင်ထွက်ချင်တိုင်း ဝင်ထွက်သွားလာလျက်ရှိသော သာလာယံဇရပ်ကဲ့သို့ ရှိနှင့်လေပြီ။ ထို့ပြင် မန်ချူးမင်းဆက်တို့၏ ကံကျွေးစနစ်သည်လည်း ကျဆင်းစဖြစ်နေသည်။ ထိုကြောင့် လူရွှင့်၏စိတ်ဓာတ်မှာ စာပေကို အလွန်လိုက်စား လိုသည့်ပြင် နယ်ချဲ့သမားတို့၏ချုပ်ချယ်မှုမှ တော်လှန်ရန်ပြင်းပြခဲ့လေသည်။ အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်တွင် လူရွှင့်သည် မန်ချူးအစိုးရက တည်ထောင်သော ရေတပ်ကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရရန် နန်ကင်းမြို့သို့ ထွက်လာခဲ့၏။ ရေတပ်ကျောင်းဝင်စာမေးပွဲအောင်သော်လည်း သဘောမကျသည်နှင့်မဝင်ဘဲ နောက်တစ်နှစ်တွင် မီးရထားနှင့် သတ္တုတွင်းကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သင်ကြား၏။ ထိုကျောင်းတွင် လေးနှစ်သင်ကြားပြီးနောက် ၁၉ဝ၂ ခုနှစ်၌ ဂျပန်နိုင်ငံသို့ ပညာတော်သင်အဖြစ် သွားရောက်သင်ကြားခွင့်ရရှိခဲ့ပြန်သည်။
ဂျပန်နိုင်ငံတွင် ရှစ်နှစ်တိုင်တိုင်ကြာခဲ့၏။ နန်ကင်းမြို့နှင့် ဂျပန်နိုင်ငံတို့၌ နေထိုင်ခဲ့စဉ်အတွင်း နိုင်ငံခြားစာပေနှင့် သိပ္ပံပညာရပ် ဘာသာပြန်အမြောက်အမြားတို့ကိုလည်းကောင်း၊နိုင်ငံခြားစာဆိုတော်တို့၏ အရေးအသားများကို လည်းကောင်း စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဖတ်ရှုလေ့လာခွင့်ရခဲ့သည့်ပြင် နိုင်ငံရေးအတွေးအခေါ်များကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ ထို အတွေ့အကြုံများကား လူရွှင့်၏ ရှိရင်းစွဲ နိုင်ငံရေးနိုးကြားမှုစိတ်ဓာတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ ထိုကြောင့် တော်လှန်ခြင်းဖြင့် မန်ချူးမင်းတို့၏ ကံကျွေးစနစ်ကို အပြီးအပိုင်သုတ်သင်၍ တရုတ်ဆင်းရဲသား လူတန်းစားတို့၏ဘဝကို မြှင့်တင်ပေးရန် စိတ်စောလျက်ရှိနေလေသည်။ သို့သော် တရုတ်လူမျိုးတို့၏ လွတ်မြောက်ရေးကို လုံးပန်းရာ၌ လက်နက်ဖြင့် တော်လှန်ခြင်းထက် စာပေဖြင့်တော်လှန်ခြင်းသည် အထိရောက်ဆုံးဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း လူရွှင့်သိရှိလာသည်။ ထို့ကြောင့် စာပေရေးသားခြင်းဖက်သို့ အာရုံစိုက်လာခဲ့၏။ လူရွှင့်သည် တရုတ်နိုင်ငံသို့ ၁၉ဝ၉ ခုနှစ်တွင် ပြန်လာ၍ ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် တရုတ်တော်လှန်ရေး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏။ ထိုတော်လှန်ရေးတွင်မန်ချူး မင်းဆက်ပြုတ်သွားသော်လည်း အရင်းရှင်စနစ်နှင့် ကံကျွေးစနစ်ကား တည်မြဲလျက်ရှိလေသည်။ နိုင်ငံရေးအာဏာသည် မန်ချူးမင်များလက်မှ စစ်ဝါဒီနှင့် နိုင်ငံရေးသမားများလက်သို့ပြောင်းသွားသည်သာဖြစ်၍ များစွာမထူးခြားလှချေ။ ၁၉၁၂ ခုနှစ်တွင် တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံ တည်ထောင်လေသည်။ လူရွှင့်သည် ပညာရေးဝန်ကြီးဌာန ရာထူးတစ်ခုကို လက်ခံကာ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ဤသို့လက်ခံလုပ်ကိုင်လာစဉ် ၁၉၁၇ ခုနှစ် ရုရှအောက်တိုဘာတော်လှန်ရေးနှင့် မေလ ၄ ရက် အရေးတော်ပုံတို့ပေါ်ပေါက် လာခဲ့၏။ ထိုအရေးတော်ပုံများ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် လူရွှင့်၏ တော်လှန်ရေးစိတ်ဓာတ်များသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာလေသည်။ ထိုအချိန်အခါတွင် တရုတ်ဆင်းရဲသား လူတန်းစား များသည်လည်း လူတန်းစားတစ်ရပ်အနေဖြင့် နိုင်ငံရေးသို့ ဝင်ရောက်လျက်ရှိနေလေသည်။၁၉၁၈ ခုနှစ်မှစ၍ လူရွှင့်သည် တရုတ်လူမျိုးတို့အား ကံကျွေးစနစ် တိုက်ဖျက်ရေးအတွက် တော်လှန်ထကြွ ရန်လှုံ့ဆော်ပေးသည့်ဝတ္ထုတိုများကို မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်တွင် စတင်ရေးသားတော့၏။
ပထမဆုံးဝတ္ထုတိုမှာ အရူး၏နေ့စဉ်မှတ်တမ်း ဖြစ်၍ တရုတ်ဘာသာဖြင့် မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်တွင် ရေးသားထုတ်ဝေသည်။ ထိုဝတ္ထုတိုတွင် လူရွှင့်သည် တရုတ် ကံကျွေးစနစ်နှင့် ကွန်ဖူးဇီး၏ အယူဝါဒများကို အပြင်းအထန် ရှုတ်ချရေးသားထားသည်။ ထိုဝတ္ထုတိုမှ အစပြု၍ လူရွှင့်သည် ဆက်ကာဆက်ကာ ရေးသားသွားလေသည်။ အရူး၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း ဝတ္ထုတိုကလေးသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ဘဝသစ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးတွင် အလွန်ထိရောက်သောစာပေသစ်ဟု အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ လူရွှင့်သည် ကလောင်ဖြင့် စစ်ရေးဆိုသည့်ပြင် လူငယ်များနှင့်လည်း လက်တွဲလုပ်ကိုင်လျက်ရှိ၏။ ၁၉၂ဝ ပြည့်နှစ်မှစ၍ ပီကင်းတက္ကသိုလ်နှင့် အမျိုးသား ဆရာအတတ်သင်သိပ္ပံကျောင်းတွင် ကထိကအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့၏။ သူ၏ဝတ္ထုတိုများတွင် ရေးသားပါရှိသော တော်လှန်ရေးသဘောတရားများကြောင့် လူရွှင့်သည် ၁၉၂၆ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လတွင်စစ်ဝါဒီအစိုးရတို့၏ အမိန့်ဖြင့် ပီကင်းမြို့မှ ထွက်ခွာသွားရလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် တော်လှန်ရေးဒီရေသည် တရုတ်နိုင်ငံတောင်ပိုင်းကို လွှမ်းမိုးလျက်ရှိ၏။
လူရွှင့်သည် ၁၉၁၈ ခုနှစ်အထိ တော်လှန်ထကြွရန် လှုံ့ဆော်ပေးသည့် ပထမဆုံး ဝတ္ထုတိုများကို ဆက်ကာဆက်ကာ ရေးသားပြီးသည့်နောက် ၁၉၂၇ ခုနှစ်မှစ၍ တစ်ဖန် ဒုတိယဝတ္ထုတိုများကို ရေးသားပြန်လေသည်။ လူရွှင့်သည်ဝတ္ထုတိုများကိုသာမက ဆောင်းပါးပေါင်းများစွာကို လည်းရေးခဲ့သေးသည်။ ထို့ပြင် တရုတ်စာပေ သမိုင်းအကျဉ်းချုပ်ကိုလည်းရေးခဲ့သေးသည်။ ၁၉၂၇ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းတွင်ကား လူရွှင့်သည် တဖြည်းဖြည်း ကွန်မြူနစ်သဘောတရားများကို သက်ဝင်ယုံကြည်လာရာ နောက်ဆုံးတွင် ကွန်မြူနစ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလေသည်။ လူရွှင့်သည်စာရေးသားခြင်း၊ တရုတ် ကွန်မြူနစ်ပါတီဝါဒကို ထောက်ခံသော ဆောင်းပါးများရေး သားခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်အလွန်များနေသည့်ပြင် အဆုတ်ရောဂါဖြင့်လည်း နှိပ်စက်ခံနေရသဖြင့် ၁၉၃၆ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၉ ရက်နေ့ တွင်ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သွားလေသည်။
ကရဝိက၊ သျှင်
သျှင် ကရဝိကသည် ညောင်ရမ်းခေတ် သက္ကရာဇ် ၉၉၁ ခုနှစ် အင်းဝမြို့၌ နန်းတက် တော်မူသော သာလွန်မင်းတရားကြီး လက်ထက်တွင် ထင်ရှားသော စာဆို တော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဇာတိမှာ ပုခန်းကြီးမြို့ ကျေးပိုင်သင်ရွာ ဖြစ်သည်။ သျှင်ကရဝိကသည် ပထမကျော်အောင်စံထား ဆရာ တော်၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်၏။
သက္ကရာဇ် ၉၉၆ ခုနှစ်တွင် 'တက်ထွန်းလျှံဝါ' ချီရတုပိုဒ်စုံ သုံးပိုဒ်ကို သွင်းသည်။ ယင်းရတုကို ဘုရင်က နှစ်သက်တော် မူ၍၊ ရွှေကျည်တောက်တွင် သွင်းနှံသိမ်းဆည်းကာ အလိုက်ရတု များကို ရေးသား လေ့ကျက်သည်ဟု ဆိုသည်။
ဤစာဆိုသည် နရပတိရေလား ရတုပိုဒ်စုံကိုလည်း ရေး သည်။ ပုဂံမြို့ဘွဲ့ လူးတားကိုလည်း ရေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုလူးတားစာမူကို မတွေ့ရသေးသော်လည်း လူးတား ရေးခဲ့ရိုး မှန်လျှင် အဟောင်းဆုံးလူးတား ဖြစ်ပေမည်။
စာဆိုသည် သက္ကရာဇ် ၁၁၁ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ဘုရားဟော ဝိသတိနိပါတ်လာ ဘလ္လာတိယ ဇာတ်တော် ကိုမှီး၍ 'ညွန်ဖူးဝေဝေ၊ ကျွန်းသပြေ၏' အစချီသော မင်းလှယဉ်နုပျို့ကိုဖွဲ့ဆိုသည်။
သော်ကထွတ်ထွက်၊ ဖက်ဆွတ်လတ်လတ်၊
ရင်ခတ်ရွှေရွှေ၊ မိုးစွေနီနီ၊
သရဖီထပ်ထပ်၊ ဇလပ်မွှေးမွှေး၊
မုလေး ဆင့်ဆင့်၊ ကြကြာပွင့်ဝါဝါ၊
မုလေး ဆင့်ဆင့်၊ ကြ
ယင်းမာလန်းလန်း၊ အနန်းရှားရှား၊
စသည်ဖြင့် စကားလုံးများကို ဝေဆာနိုင်နင်းစွာ ဖွဲ့နွဲ့ထားသည်။ စကားလုံးကြွယ်ဝ၍ စကားတန်ဆာ ဆင်နိုင်စွမ်း ရှိလှသည်။ စာဆိုသည် မင်းရဲကျော်စွာ လေးထပ်ကျောင်းတည် မော်ကွန်းများနှင့် ရတုများကိုလည်း စပ်ဆိုခဲ့လေသည်။
မျက်မှန်
ပေနှစ်ဆယ် အဝေးမှ မြင်သင့်မြင်ထိုက်သည့် အရာများအား ကောင်းစွာမြင်နိုင်သော မျက်စိကို အခြေမှန် မျက်စိဟုခေါ်သည်။ သို့ရာတွင် ချွတ်ယွင်းချက်မရှိဘဲ လုံးဝကောင်းမွန်သည့် မျက်လုံးရှိသူ လောကတွင် အလွန်ရှားပါးလှ၏။ အချို့ မျက်လုံးတွင် ချွတ်ယွင်းချက်မှာ အနည်းငယ်မျှဖြစ်၍ လျစ်လျူရှုနိုင်ပေသည်။ အချို့ ချွတ်ယွင်းချက်မှာ ကြီးကျယ်သဖြင့် မျက်စိဝေနေတတ်၍ အရာဝတ္ထုများကို မှုန်မွှားမွှားသာ မြင်ရလေသည်။ ဤသို့ ဖြစ်ခြင်းကို မျက်မှန်ဖြင့်ပြုပြင်ပေးနိုင်သည်။ မျက်မှန်သည် မှန်ဘီလူးဝိုင်းကလေးများသာဖြစ်သည်။ မျက်စိ၏ ချွတ်ယွင်းချက်များ ပပျောက်စေရန်အတွက် မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ကြရသည်။
မျက်မှန်ဖြင့် ပြုပြင်ပေးရသော မျက်စိမှုန်ခြင်းမျိုး၏ အကြောင်းရင်းများမှာ - တို့ ဖြစ်လေသည်။ ပထမ အမျိုးအစားသည် ကောနိယခေါ် မျက်ကြည် ချွတ်ယွင်းမှုကြောင့် ဖြစ်တတ်သည်။ ထို့ပြင် မျက်ကြည်အနေမှားနေမှုကြောင့်လည်း ဖြစ်တတ်သည်။ ဤသို့ မျက်ကြည် အနေမှားမှုကို ဆလင်ဒါခေါ် ထုလုံးရှည်သဏ္ဌာန်ရှိသော မှန်မှ ဖြတ်ယူရသော မှန်ဘီလူးမျိုးဖြင့် ပြုပြင်ယူရသည်။
မျက်စိမှုန်ခြင်းတွင် အဝေးမှုန်ခြင်းနှင့် အနီးမှုန်ခြင်းဟူ၍ နှစ်မျိုး ရှိသည်။ လူတိုင်းလူတိုင်းသည် အသက်ကြီးလာလျှင် အနီးမှုန်လာတတ်ကြသည်။ သို့သော် နဂိုကတည်းက အဝေးမှုန်သူတို့မှာ အနီးကြည့်ရာ၌ အလွန် ကောင်းမွန်ကြည်လင်သည့်အလျောက်အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာစေကာမူ၊ စာကြည့်ရာ၌ မျက်မှန်တပ်ရန် မလိုကြချေ။ အနီးမှုန်ခြင်းအတွက် မှန်ဘီလူးခုံးကို လည်းကောင်း၊ အဝေးမှုန်ခြင်းအတွက် မှန်ဘီလူးခွက်ကို လည်းကောင်း တပ်ဆင်ရသည်။ တတိယ အမျိုးအစား မျက်စိချွတ်ယွင်းခြင်းအတွက် ပရစ်ဇင်ခေါ် သုံးမြောင့်ဖန်တုံးများမှ သွေးယူရသော မှန်ကို တပ်ဆင်ရလေသည်။
မျက်မှန် စတင် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်မှာ ၁၃ ရာစုခေတ်လောက်က ဖြစ်ရာ၊ ရော်ဂျာဗေကင် ဆိုသူ မျက်မှန် ပါရဂူကြီးတစ်ဦးကစတင်တီထွင်ခဲ့သည်။ ရှေးက မျက်မှန်များမှာ ရိုးရိုးဖန်ဖြင့်ပြုလုပ်ကြ၍ ဈေးပေါခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အထူးရွေးချယ်ထားသော ဖန်အမျိုးအစားများဖြင့်သာ စီမံပြုလုပ်ထားသဖြင့် ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီးလျှင် ဈေးလည်း အတော်ကြီးမြင့်ပေသည်။ ယခုအခါ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မျက်စိမှုန်သည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုမိမိ သင်္ကာမကင်းဖြစ်လာလျှင် မျက်စိရောဂါကု ဆရာဝန်ထံ သွားရောက် ပြသရပေသည်။
ဆရာဝန်သည် မျက်စိကို အမျိုးမျိုးစမ်းသပ်ပြီးနောက် မျက်စိမှာ အကယ်မှုန်နေခဲ့လျှင် မည်မျှအားရှိသော မျက်မှန်ကိုအသုံးပြုသင့်ကြောင်းညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထိုအခါ မျက်မှန်ရောင်းသူထံသို့ သွားရောက်၍ ထိုညွှန်ကြားလိုက်သော မျက်မှန်မျိုးကို ဝယ်ယူတပ်ဆင်ရပေသည်။ မျက်မှန် အမျိုမျိုးရှိသည်။ ယင်းတို့မှာ မှန်ဘီလူး နှစ်ခုပါဝင်၍ နားနောက်ဖက်တွင် ချိတ်ထားနိုင်သော အမြင်များသည့် မျက်မှန်မျိုး၊ မှန်ဘီလူးနှစ်ခုပင် ပါဝင်၍ နှာခေါင်း၌ ညပ်ရသည့် မျက်မှန်မျိုး၊ မှန်ဘီးလူး တစ်ခုတည်းရှိသော မျက်မှန်မျိုးတို့ ဖြစ်၏။
အချို့ မျက်မှန်များမှာ မှန်ဘီလူးနှစ်ခု ပေါင်းစပ်ပြုလုပ်ထား၍ အောက်နားဖက်တွင် အနီးကြည့်အတွက် အားကြီးသော မှန်ဘီလူးတပ်ဆင်ထားခြင်းဖြင့် အဝေးနှင့်အနီးကိုပါ ကြည့်နိုင်လေသည်။ ထိုမျက်မှန်များသည် အထူးကောင်းမွန်သော ဖန်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် မျက်စိကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်သည်။ နေပူရှိန်ကြောင့် ကျိန်းစပ်ခြင်းစသော ရောဂါမျိုးမှလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်လေသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အားကစား ပစ္စည်း ကဏ္ဍ:အီတလီ တီထွင်မှုများ
ကော့ကျိုက်ရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
ကော့ကျိုက်ရွာ(Kawtkyaik)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ ကရင်ကျောက်ဖျာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၅၉၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကရင်ကျောက်ဖျာကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၈၀၂ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၀၂၅ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့ကရိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခြေနီပြောက်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရေညှောင့်ငှက်များ ကဏ္ဍ:ရုရှားနိုင်ငံတွင် တွေ့ရှိရသော ငှက်များ
ဘူးအင်းရွာ၊ အနန်းကုန်း
ဘူးအင်းရွာ၊ အနန်းကုန်း
အောင်ကောင်းမာန်
အောင်ကောင်းမာန် (၁၉၉၈ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၈ ရက်နေ့ဖွား) သည် မြန်မာဘောလုံးအားကစား ဖြစ်သည်။ အသက် ၂၃ နှစ်အောက် မြန်မာအသင်း၏ တိုက်စစ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် ဧရာဝတီယူနိုက်တက်အသင်းတွင် ကစားလျက်ရှိသည်။ လက်ရှိတွင် ထိုင်းကလပ်ခွန်ကန်ယူနိုက်တက် အသင်းတွင် အငှားကစားလျက်ရှိသည်။
အင်ဂျီအူးမားရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
အင်ဂျီအူးမားရွာ(Injiaumar)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ အင်ဂျီအူးမားကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၀၂၂ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နားဝါရွာ၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်
နားဝါရွာ (Narwar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်၊ နားဝါကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၅၄၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားဝါကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၀၁၃ ဦး၊ မ ၁၁၂၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၁၄၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းရယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လောကနန္ဒာ ဘေးမဲ့တောဥယျာဉ်
လောကနန္ဒာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ဘေးမဲ့တောသည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ညောင်ဦးခရိုင်၊ ညောင်ဦးမြို့နယ်၊ သီရိပစ္စယာကျေးရွာတွင် တည်ရှိသည်။ သဲကန္တာရဖြစ်နိုင်သော အခြေအနေတွင် ရောက်ရှိနေသော မြန်မာနိုင်ငံ၏ အပူပိုင်းခြောက်သွေ့တောများ၏ ဂေဟစနစ်ကို လေ့လာနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ ၁၉⁠၉၅ ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။ အစိုးရမှ ပုဂံနှင့် ဧရာဝတီမြစ် အကြား ၀.၄၇ စတုရန်းကီလိုမီတာ (ဧကအားဖြင့် ၁၀၈ ဧက)ကို ထိန်းသိမ်းရေးနယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။
တည်နေရာ၊ အကျယ်အဝန်း
မြောက်လတ္တီတွဒ်၂၁°၀၇'၊ အရှေ့လောင်ဂျီတွဒ် ၉၄°၅၁'၊ ညောင်ဦးမြို့နယ်၊ မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီးတွင် တည်ရှိသည်။ ညောင်ဦးမြို့မှ (၇)မိုင် ကွာဝေးပြီး လောကနန္ဒာစွယ်တော်ဘုရား တောင်ဘက်အနီး၊ ညောင်ဦး-ချောက်မြို့သွား ကားလမ်း၏ လက်ယာဘက် ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေးတွင် တည်ရှိသည်။ ၀.၄၇ စတုရန်းကီလိုမီတာကျယ်ဝန်းပြီး ၁၉၉၅ ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။
တည်ထောင်သည့်နှစ်
သစ်တောရေးရာဝန်ကြီးဌာန၏ (၁၆-၂-၁၉၉၅) ရက်စွဲပါ အမိန့်အကြော်ငြာစာအမှတ် ၃၃/၉၅ ဖြင့် ကြိုးပြင်ကာကွယ်တော အဖြစ် သတ်မှတ်ကြေညာခဲ့သည်။ လောကနန္ဒာဘေးမဲ့တောဥယျာဉ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးကို (၁၇-၉-၁၉၉၆)နေ့တွင် စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ ညောင်ဦးမြို့နယ်၊ သစ်တောဦးစီးဌာနမှ သဘာဝဝန်းကျင်နှင့် သားငှက်တိရစ္ဆာန်ထိန်းသိမ်းရေးဌာနသို့ (၅-၆-၉၇)နေ့တွင် လွှဲပြောင်း ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ယနေ့ထိ တာဝန်ယူဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။
ရာသီဥတု
နှစ်စဉ် ပျမ်းမျှမိုးရေချိန် (၂၀) လက်မ၊ အမြင့်ဆုံးအပူချိန် (၄၅°C) နှင့် အနိမ့်ဆုံးအပူချိန် (၁၀°C) ဖြစ်သည်။ အအေးဆုံးလမှာ ဇန်နဝါရီလဖြစ်ပြီး၊ အပူဆုံးလမှာ မေလ ဖြစ်သည်။
သဘာဝအရင်းအမြစ်များ
အပူပိုင်းဒေသတွင် တည်ရှိပြီး ညီညာပြန့်ပြူးသော မြေမျက်နှာပြင် အနေအထားရှိပြီး သဲဆန်သောမြေ အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ ဘေးမဲ့တောဧရိယာကို အပူပိုင်းခြောက်သွေ့တောများ (တောခြောက်တော) ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သမင်မျိုးစိတ် (၄)နှင့် နှင့် အဓိကအားဖြင့် ကြယ်လိပ်များကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။
သားငှက်တိရစ္ဆာန်များ
သဘာဝအတိုင်းကျတ်စားရန် လွှတ်ထားသော အကောင်များမှာ ဆတ်၊ တောယုန်၊ ကြောင်ဝံပိုက်၊ ဂင်လိပ်၊ ကြိုးကြာ၊ ဒေါင်း၊ ကြက်တူရွေးတို့ ဖြစ်ပြီး ဝင်းခြံခတ် မွေးမြူထားသော အကောင်များမှာ သမင်၊ ကြယ်လိပ်၊ တိုက်လိပ်နှင့် သင်္ဘောယုန်၊ ကြက်တူရွေးနှင့် သဘာဝအတိုင်း ကျတ်စားကြသော သားငှက်တိရစ္ဆာန်များမှာ ငှက်မျိုးစိတ် (၅၀) မျိုး၊ ချေ၊ ကြောင်ဝံပိုက်၊ ကြောင်နံသာ၊ လင်စိုင်ပြောက်၊ တောယုန်၊ ဖွတ်၊ ပွေး၊ ပုတက်၊ ရှဉ့်၊ သစ်စွေ့၊ လိပ်(၄)မျိုး၊ မြွေ(၈)မျိုးတို့ ဖြစ်သည်။
ခြိမ်းခြောက်နေသာအန္တရာယ်များ
လွင်တီးခေါင်ပြင်များတိုး၍လာနေသောကြောင့် ဒေသခံများသည် ထင်းအလို့ငှာ ဘေးမဲ့တောမှ သစ်များကို ခုတ်ယူနေကြသည်။ နွေရာသီတွင် ကျွဲနွားများ၏ စားကျတ်ဧရိယာအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းများကြောင့် ပျက်ဆီးခြင်းများရှိနေသည်။ မိုးခေါင်ရေရှားကာလများ၌ တောမီးများလောင်ကျွမ်းခြင်းနှင့် မြွေများကို ဖမ်းယူရောင်းချခြင်းများသည် ယခုလက်ရှိ အပူပိုင်းခြောက်သွေ့တော ဂေဟစနစ်ကို ဖျက်ဆီးနေသော အကြောင်းအရင်းများဖြစ်သည်။
ကြယ်လိပ်
၂၀၀၁ ခုနှစ်မှ စတင်၍ ကြယ်လိပ် အထီး(၄၂) ကောင်၊ အမ (၄၀) ကောင်၊ စုစုပေါင်း (၈၂) ကောင်ကို ခြံလှောင်စနစ်ဖြင့် မွေးမြူခဲ့သည်။ ပေါက်ဖွားနှုန်း ကောင်းမွန်ခြင်းကြောင့် ယခုအခါ အရွယ်စုံ ကြယ်လိပ် (၁၈၅၅) ကောင်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း နေရင်းဒေသတစ်ခုဖြစ်သော မင်းစုံတောင်ဘေးမဲ့တော သို့စေလွှတ်ပေးခြင်းကို ဌာနအစီအစဉ်ဖြင့် ၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် တစ်ကြိမ်၊ ၂၀၁၄ ခုနှစ်တွင် သားငှက်ထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့(WCS) နှင့်ပူးပေါင်း၍ တစ်ကြိမ် စုစုပေါင်း ၂ ကြိမ် ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။ အကောင် (၂၀၀) စေလွှတ်ပြီး ဖြစ်သည်။
ရွှေသမင်
၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် ပုပ္ပါးတောင်ဥယျာဉ်မှ သယ်ယူလာသော ရွှေသမင်တစ်စုံအား ခြံလှောင်စနစ်ဖြင့် မွေးမြူထိန်းသိမ်းခဲ့ရာမှ ၂၀၁၃ ခုနှစ်တွင် ရွှေသမင် (၁၁) ကောင် တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ရွှေစက်တော်ဘေးမဲ့တောသို့ ရွှေသမင် (၆) ကောင်ကိုလည်းကောင်း၊ လက်ပန်းတောင်းတောင် ဧရိယာသို့ ရွှေသမင် (၂)ကောင်ကို လည်းကောင်း၊ စေလွှတ်ပေးနိုင်ရန် တာဝန်ရှိသူများအား လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ရွှေသမင် အထီး(၃)ကောင်၊ အမ (၁) ကောင် စုစုပေါင်း (၄)ကောင် ကျန်ရှိခဲ့သည်။
တိုက်လိပ်
၂၀၁၁ ခုနှစ်မှ စတင်၍ WCS မှ လာရောက်ပေးပို့ခဲ့သော တိုက်လိပ်အထီး (၄၀) ကောင်၊ အမ (၆၀) ကောင်၊ စုစုပေါင်း အကောင် (၁၀၀) ကောင်အား တောင်အင်းအတွင်း ထိန်းသိမ်းမွေးမြူ ထားရှိသည်။ ယခုအခါ ကြီးထွားနှုန်းကောင်းမွန်ပြီး နေထိုင်ကျတ်စားလျက် ရှိသည်။
နိုင်ငံတကာနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း
လောကနန္ဒာဘေးမဲ့တောဥယျာဉ်သည် ကြယ်လိပ်၊ တိုက်လိပ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နိုင်ရန် သားငှက်ထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့(WCS)နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လျက် ရှိသည်။ ၂၀၁၄ ခုနှစ်တွင် ဌာနနှင့် သားငှက်ထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့(WCS) ပူးပေါင်း၍ ကြယ်လိပ်များ နေရင်းဒေသ စေလွတ်ပေးနိုင်ရေးအတွက် ကြယ်လိပ် အကောင် (၃၀၀) အား ကျန်းမားရေးစစ်ဆေးခြင်း၊ မိုက်ခရိုချစ်ထည့်ပေးနိုင်ခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အနက်မှ ၁၅၀ ကောင်အား နေရင်းဒေသဖြစ်သော မင်းစုံတောင်ဘေးမဲ့တောသို့ စေလွှတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
သဘာဝအခြေခံ ခရီးသွားလာရေးလုပ်ငန်း
၂၀၀၈ တွင် ဘေးမဲ့တော၏ လက်ခံစာရင်းများအရ လေ့လာသူဧည့်သည် ၄၄၄၉၇ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံသား ၂၃၇၉၄ ယောက်နှင့် နိုင်ငံခြားသား ၂၀၇၀၃ ပါဝင်သည်။ (မှတ်ချက်။။ ဧည့်သည်ဝင်ရောက်မှုကို ဥယျာဉ်အစီအစဉ်ဖြင့် စာရင်းကောတ်ယူပါသည်။)
လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး
လောကနန္ဒာဘေးမဲ့တောဥယျာဉ်သည် ညောင်ဦးမြို့မှ (၇) မိုင်ခန့်အကွာ သီရိပစ္စယာကျေးရွာ လောကနန္ဒာစွယ်တော်ဘုရားအနီးတွင် တည်ရှိသည်။
ယင်းရှေ့ရွာ၊ လိပ်ပေါင်ဆွဲ
ယင်းရှေ့ရွာ၊ လိပ်ပေါင်ဆွဲ
ချစ်စမ်းမောင် (ဘောလုံးသမား)
ချစ်စမ်းမောင်(၂၅ ဇန်နဝါရီ ၁၉၈၈ ခုနှစ်)သည် ဘောလုံးသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဧရာဝတီယူနိုက်တက်အသင်းတွင် နောက်တန်း ခံစစ်နေရာတွင် ကစားသော ကစားသမားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ၃၁ မေ ၂၀၁၀ ခုနှစ်တွင် 2010 AFC President's Cup ပြိုင်ပွဲ၌ FC HTTUနှင့် ကစားသော ပွဲတွင် ၀-၀ သရေ အခြေအနေမှ ၂၉ မိနစ်တွင် ချစ်စမ်းမောင် ကန်သွင်းလိုက်သော ဘောလုံးသည် နိုင်ဖွယ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း Arslanmyrat Amanow မှ ပြန်လည်ကန်သွင်းခဲ့သည်။ 2015 AFC Cup အုပ်စုပွဲစဉ်တွင်လည်း Lao Toyota F.C. ပထမပိုင်းပွဲစဉ်၌ သူကန်သွင်းသော ပန်နတီဘောလုံး လွဲချော်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုပွဲတွင် ဧရာဝတီယူနိုက်တက်မှ ၄-၃ ဖြင့် အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။
၂၀၁၅ ဒီဇင်ဘာတွင် ဘောလုံးလောကမှ အနားယူခဲ့သည်။
ရွာကလေးရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
ရွာကလေးရွာ(Ywarkalay)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ ကရင်ကျောက်ဖျာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၅၉၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကရင်ကျောက်ဖျာကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၈၀၂ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၀၂၅ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့ကရိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဂျူဒို
ဂျူဒိုကို ခေတ်ပေါ် ဂျပန်ကိုယ်ခံပညာရပ်အဖြစ် စာရင်းသွင်းထားပြီး၊ ထိုစဉ်ကတည်းက အိုလံပစ်အားကစားပြိုင်ပွဲများ၌ ထည့်သွင်း ကျင်းပသည်။ ယင်းအားကစားနည်းကို ၁၈၈၂ တွင် ဂျိဂိုရိုး ခနိုး (Jigoro Kano) က ဂျပန်တွင် ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါးနှင့် စာရိတ္တ ကြံ့ခိုင်ရေးအတွက် တီထွင်ခဲ့သည်။ ရန်သူနှင့် သူသေကိုယ်သေ ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်သော ဂျူဂျစ်ဆုသိုင်းမှ မြစ်ဖျားခံလာသည့် ဂျူဒို၏ အထင်ရှားဆုံး လက္ခဏာရပ်မှာ ယှဉ်ပြိုင်ရေးလက္ခဏာ ဖြစ်ကာ၊ ယင်းရည်ရွယ်ချက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကို မြေပေါ် လွှဲပစ်မည် (throw) သို့မဟုတ် မလှုပ်မရှားနိုင်အောင် တခုခုနှင့် သော်လည်းကောင်း အလွတ် သော်လည်ကောင်း ဖိချမည် (take down) သို့မဟုတ် သိုင်းချုပ်ခြင်း (joint lock) လည်မြိုညှစ်ခြင်း (chokehold) တို့ဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကို အညံ့ခံအောင် လုပ်မည် ဟုသာ ဖြစ်သည်။ လက်သီးထိုးခြင်း (Strike)၊ ခြေလက်များဖြင့် ကန်ကျောက်ခြင်းသည် ဂျူဒို၏ တိုက်ခိုက်ရေး တစိတ်တပိုင်း ဖြစ်သော်ငြားလည်း ခတ၌သာ ခွင့်ပြု၍၊ ဂျူဒိုပြိုင်ပွဲ သို့မဟုတ် ရန်းဒိုရိ၌ ခွင့်ပြုမထားချေ။ ခတ (Kata) သည် ကြိုတင်စည်းဝါးရိုက်ထားပြီးသား ပုံစံကျ ပြိုင်ပွဲ ဖြစ်ကာ၊ ရန်းဒိုရိ (Randori) သည် အလွတ်လေ့ကျင့်ပုံကို ဆိုလိုသည်။ အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲများတွင် မိတ်ဆက်မပေးမီက ၎င်းကို ဂျူဒိုဟု မခေါ်သေး၊ ခနိုး ဂျူဂျစ်ဆုဟု ညွှန်းဆိုသည်။ ဂျူဒိုသမား တဦးကို ဂျပန်လို ဂျူးဒိုးခ (judoka)၊ ဂျူဒိုဝတ်စုံကို ဂျူးဒိုးငိ (judogi)ဟု ခေါ်လေသည်။
ဂျူဒိုတွင် ဖွံ့ဖြိုးလာသော အယူအဆများနှင့် သင်ကြားပြသပုံများသည် အခြား ခေတ်ပေါ် ဂျပန်ကိုယ်ခံပညာရပ်များပေါ် သက်ရောက်ပြီး စံပြ ဖြစ်လာသည်။ ဂျူဒိုမှတဆင့် ဘရာဇီးဂျူဂျစ်ဆု (Brazilian jiu-jitsu)၊ ခရဗ်မဂ (Krav Maga)၊ ဆမ်ဘို (Sambo)သိုင်း နှင့် အေအာဘီသိုင်း စသည်တို့သို့ ဆင့်ကဲ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အခြား တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များ ဖြစ်သော CQC, MMA, လက်ပမ်းနှင့် ခြေပမ်းတို့ကိုလည်း ဂျူဒိုက လွှမ်းမိုးမှု ရှိသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အားကစား ကဏ္ဍ:ကိုယ်ခံပညာ
ကရဝေးပင်
ကရဝေးပင်သည် မြန်မာနိုင်ငံ အနှံ့အပြား၌ ပေါက်သော်လည်း တနင်္သာရီတောင်ပိုင်းတွင်သာ အမြောက် အမြား တွေ့ရသည်။ ဤအပင်သည် သစ်ကြမ်းပိုးမျိုးဝင် အပင် တစ်မျိုးဖြစ်၍၊ သစ်ကြမ်းပိုးပင်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူသည်။ အမြင့်မှာ ပေ ၃ဝ မှ ၄ဝ အထိ ရှိ၏။ အထက်မြန်မာပြည် တောင်ကုန်းဒေသများတွင် ဆင်ဘန်း ကရဝေးဟု ခေါ်သော ကရဝေးပင်တစ်မျိုး ပေါက်သည်။ ကရဝေးရွက်၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ လှံသွားပုံရှိ၍ ကြွပ်ဆတ်သည်။
ကရဝေးပင်ကို လူတိုင်း မြင်ဘူးကြမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ကရဝေးရွက် အခြောက်များကိုမူ လူတိုင်း တွေ့မြင် ဘူးရုံ မက၊ မည်သို့ အသုံးချနိုင်ပုံကို သိကြပေသည်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များတွင် ကရဝေးရွက် ပါဝင်သည်။ ထောပတ် ထမင်း၊ ဒန်ပေါက်ထမင်းစသည်တို့တွင် ကရဝေးရွက် မပါလျှင် မပြီးချေ။ ဘယဆေး ဖော်ရာ၌လည်း ကရဝေးရွက် ပါဝင်သည်။
ကရဝေးသား၏ အရောင်မှာ လိမ်မော်ညိုရောင် ဖြစ်၍ စမုန်စပါးနံ့ သင်းလျက်ရှိသည်။ လှပ၍ အသင့်အတင့် မာ သဖြင့် အိမ်ဆောက်ရန်အပြင်၊ ပျဉ်အုတ်ကြွပ်နှင့် ဘီရိုစသော အိမ်အသုံးအဆောင်များ ပြုလုပ် နိုင်သည်။ ကရဝေးသားကို အသားသေအောင် ပြုလုပ်ပြီးမှ အသုံးချသင့်သည်။ သို့သော် သာမန် အခြောက်ခံ နည်းဖြင့် အသားသေအောင် ပြုလုပ်ပါက ကောက်ကွေး ကွဲအက်တတ်သောကြောင့်၊ ပေါင်းတင် အခြောက် ခံနည်းကိုသာ အသုံးပြုသင့်သည်။
ကိုးကား
Wawrzyn szlachetny
ကုန်းတိုင်ရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
ကုန်းတိုင်ရွာ (Konetaing)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်၊ မိုင်းလင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၁၀၆၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းလင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၂၇၅ ဦး၊ မ ၂၅၇၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၈၅၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဟိုပုံးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အသုရာနေ့
အသုရာနေ့ (عَاشُورَاء) သည် အစ္စလာမ္မစ်ပြက္ခဒိန်မှ ပထမဆုံးလဖြစ်သော မူဟာရမ်လ၏ ၁၀ ရက်မြောက်နေ့ ဖြစ်၏။ မူဆလင်တို့အတွက် ဤနေ့သည် ကာဘလစစ်ပွဲစဖြစ်ကာ တမန်တော် မိုဟာမက်၏ မြေး ဟူစိန် ခေါ် အလီနှင့် သူ့နောက်လိုက်များ ကျဆုံးသည့်အတွက် အမှတ်တရ ဖြစ်ကြသည်။ အသုရာနေ့သည် အရေးကြီးသော ဘာသာရေးအထိမ်းအမှတ်နေ့ဖြစ်ပြီး ရှီယာအစ္စလာမ်တို့က ဘုရားဖူးထွက်လေ့ ရှိပြီး ဆွန္နီအစ္စလာမ်တို့က မပျက်မကွက် ဝါရှောင်သည်။
အာဖဂန်နစ္စတန်၊ အယ်ဂျီးရီးယား၊ အီရန်၊ အီရတ်၊ လစ်ဘနွန်၊ ဘာရိန်း၊ ပါကစ္စတန်၊ အိန္ဒိယ၊ ဘင်္ဂလားဒေ့ တို့တွင် အသုရာနေ့ကို အစိုးရရုံးပိတ်ရက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။
ကံပြင်ရွာသစ်ရွာ
ကံပြင်ရွာသစ်ရွာ
ကိုးကား
ကံပြင်ရွာသစ်ရွာ
ဘွဲ့ငူတာပြင်ရွာ၊ ဘွဲ့ငူ
ဘွဲ့ငူတာပြင်ရွာ၊ ဘွဲ့ငူ
ဖြူးစုရွာ၊ ကင်မွန်းအင်း
ဖြူးစုရွာ (Hpyusu)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ ပဲခူးခရိုင်၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်၊ ကင်မွန်းအင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၉၀၈၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကင်မွန်းအင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၃၃၄ ဦး၊ မ ၂၅၁၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၈၄၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်တံခါးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သိမ်ကုန်းလေးရွာ၊ ရေပေါက်
သိမ်ကုန်းလေးရွာ၊ ရေပေါက်
ကုံးကျိုင်းရွာ၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်
ကုံးကျိုင်းရွာ (Konekeng)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်၊ ကုံးကျိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၅၃၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကုံးကျိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၇၁ ဦး၊ မ ၂၉၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၆၆ ဦးနေထိုင်သည်။
စိန်ကတုံး (သဘင်ပညာရှင်)
စိန်ကတုံး (၁၈၇၅-၁၉၃၁) သည် မြန်မာလူမျိုး သဘင်ပညာရှင် ဖြစ်သည်။
မိုးတိမ်မြင်ရွာ၊ လိပ်ပေါင်ဆွဲ
မိုးတိမ်မြင်ရွာ၊ လိပ်ပေါင်ဆွဲ
စိန်ကတုံး (သဘင်ပညာရှင်)
ငယ်ဘဝ
၁၈၇၅ ခု၊ ဩဂုတ်လ ၁၅ ရက်တွင် ညောင်တုန်းမြို့၌ ဆိုင်းဆရာ ဦးကျော်ဦး၊ ဒေါ်သစ်တို့မှ မွေးသည်။ ငယ်မည်ကို ထွန်းလှ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ထွန်းမြိုင် ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ဖိုး ထွန်း ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်ကြ၏။
ကုံးကျိုင်းရွာ၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
စိန်ကတုံး (သဘင်ပညာရှင်)
အနုပညာခရီး
ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ပြွေ၊ ပတ္တလား၊ ဒိုးပတ်၊ အိုးစည်၊ ဗုံရှည်တို့ကို တီးမှုတ်တတ်သည့်အပြင် အိုးစည်က၊ ဒိုးပတ်က၊ ဗုံရှည်ကတို့တွင် အရွယ်နှင့်မမျှအောင် ကပြတတ်သဖြင့် ကျောင်းသားဘဝ၌ပင် လူချီးမွမ်းခြင်း ခံရသည်။ ဆယ့်နှစ်နှစ်သားမှ စ၍ ညောင်တုန်းအရပ်ဇာတ်များတွင် မင်းသားအဖြစ် ကပြခဲ့၏။
ကျောင်းကထွက်သောအခါ အဖ ဦးကျော်ဦးက သဘင် လောကတွင် ထင်ရှားသော ဆရာမွှန်းကြီးထံသို့ သားတပည့် အဖြစ် အပ်နှံလိုက်သောကြောင့် ဆရာမွှန်းကြီးနှင့်အတူ ဇာတ် ကရာအမြဲလိုက်ပါ၍ သဘင်ပညာကို သင်ယူခဲ့လေသည်။ ၁၂၅၂ ခုနှစ်မှစ၍ ဇာတ်ပွဲထောင်သည်ဟု အဆိုရှိသည်။ တစ်နှစ်တွင် မော်လမြိုင်မြို့သို့ သွားရောက်ကပြခဲ့ရာ ငှက်ဖျားမိသဖြင့် ပျောက်ကင်းသည့်အခါ၊ ဆံပင်များကျွတ်သောကြောင့် ခေါင်းတုံး ရိတ်လိုက်ရ၏။ ဇာတ်ပွဲကပြရာတွင် နာလန်ထစ မင်းသား မောင်ဖိုးကွန်းသည် ပုဝါအုပ်ပေါင်းနှင့်ထွက်လာ၍၊ ထုံးစံအတိုင်း ဇာတ်သေတ္တာပေါ်ထိုင်လျက် ခွန်းထောက်အဆိုအချမှာ 'ကျန်းမာ ခါလူ့ကိုယ်ဖြင့် ချုံးလျက်ပါဘဲ၊ ပွဲတော်မှာ အားကုန်ရုန်းရတယ်၊ ကျွန်တော့ကိုရှာပါတော့၊ ဟောဗျာ့ဖန်ကတုံး' ဟုဆိုပြီးလျှင် ဦးခေါင်းပေါ်က ပုဝါကိုချွတ်လိုက်ရာ ပရိသတ်များပွဲကျသွား လေသည်။ 'ကတုံးမင်းသားဟေ့၊ ဖန်ကတုံးဟေ့၊ စိန်ကတုံး ဟေ့'ဟူ၍လည်း မော်လမြိုင်မြို့သူ မြို့သားများပါးစပ်တွင် ခေတ်စားသွားသဖြင့် ကွယ်လွန်သည့်တိုင်အောင် 'စိန်ကတုံး' ဟူ၍ အမည်တွင်လေသည်။ မင်းသား စိန်ကတုံး သည် မော်လမြိုင် သို့ လာရောက်ကပြရာတွင် ယုဝတီ ဒေါ်ခင်ညွန့်အား ၎င်းနှင့် တွဲကရန် ဖိတ်ခေါ်သဖြင့် စိန်ကတုံးနှင့် တွဲကခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရန်ကုန်တွင်ကပြရာ ပုဇွန်တောင်ရပ်ကွက်မှ စပါးပွဲစားကြီးမောင်သာဝေက ဇာတ်ကြီး တည်ထောင်ပေးသည်ဟု အဆိုရှိသည်။ မန္တလေးသို့လွှတ်၍ အီနောင် ဦးစံတုတ်ထံတွင် ယိုးဒယားကနည်းများကိုလည်း သင်စေသည်ဟု အဆိုရှိ၏။
ဦးစိန်ကတုံးသည် အပြောအဆိုတွင် အနည်းငယ်ထစ်တတ် သော်လည်း၊ ပရိသတ်စွဲလောက်အောင် အပြောကျသည့်ပြင်၊ ယိုးဒယားအကအလွန်ကောင်းသောကြောင့် နာမည်ကြီးလာ၏။ မင်းသားကလေးဘဝမှာ အသံပျက်သွားရာ သီချင်းကောင်းစွာ မဆိုနိုင်သည့်အတွက် ခါးတောင်းကျိုက်မင်းသား (ဝါ) မင်းသား လတ်လုပ်၍၊ ဝိဋဋူပ၊ အင်္ဂုလိမာလ၊ ထိလပ်ပိုးအု၊ ခြေဖဝါး တတောင်မောင်မဲခေါင်၊ သူခိုးငတက်ပြား၊ ရွှေမောဓောမှာ နား ထွင်းခန်း၊ တပင်ရွှေထီးပြဇာတ်စသည့် ဇာတ်ထုပ်များကို ကပြ ခဲ့၏။ လူကြိုက်များလာသဖြင့် ဇာတ်မှန်သမျှမှာ ခါးထောင်း ကျိုက်မင်းသားမပါလျှင် မဖြစ်သလောက်ရှိခဲ့သည်။ စိန်ကတုံး ဟန်ဟူ၍လည်း အတော် ခေတ်စားလာလေသည်။ နောင်အခါ တွင် မင်းသားနုအဖြစ်ဖြင့် ပြန်လည်ကပြ၏။ ၁၂၇၅ ခုနှစ်တွင် မင်းသမီး အောင်ဗလနှင့် တွဲဖက်ကပြရာ နာမည်ကျော်သည် ထက်ကျော်လာလေသည်။ ၁၂၈ဝ ပြည့်နှစ်မှစ၍ ကိုယ်ပိုင် ရွက်ထည်ရုံကြီး တည်ထောင်ကာ ခေတ်ဆန်သော ဓာတ်မီး မောင်းထိုး၍ကပြသည်။ မြန်မာပြည်မြို့ရွာ အနယ်နယ်သို့ လှည့် လည်ကပြရာ ပြည်သူပြည်သားများနှင့် အစိုးရပိုင်းကပါ ရွှေ တံဆိပ်၊ ဘွဲ့စသော ဆုလာဘ် အမျိုးမျိုးဖြင့်ချီးမြှင့်ခဲ့ကြသည်။ ညနောက်ပိုင်းတွင် ကပြလေ့ရှိသော ဇာတ်ထုပ်ဇာတ်ကွက်များကို ငါးရာ့ ငါးဆယ်၊ ဓမ္မပဒ စသည်တို့မှ ထုတ်နုတ်၍ နိုင်နိုင်နင်း နင်းကပြခဲ့သည်။ နှစ်ပါးသွား သီချင်းများမှာလည်း သစ္စာတိုင် အချစ်သီချင်းများကို မသုံးဘဲ၊ သာသနာ၊ ဘာသာ၊ အမျိုးသား ရေးတို့နှင့်ဆိုင်သော သီချင်းများကိုသာ သီဆိုကပြလေ့ရှိလေ သည်။
ဦးစိန်ကတုံးသည် အဆိုအက၌သာမဟုတ်၊ အတီးအမှုတ် ဂီတစ်ဖက်တွင်လည်း ကျွမ်းကျင်၏။ အထူးသဖြင့် ကြေးတီးရာ ၌ အလွန်ကောင်း၏။ ဇာတ်မင်းသားကလေးဘဝက၊ ပွဲမထွက် ခင်ညဉ့်ဦးယံတွင် ကြေးဝိုင်းခွင်သို့ဝင်၍ ယိုးဒယားတီးလေ့ရှိ သည်။ ကြေးတီးအလွန်နိုင်နင်းရုံမျှမက၊ အပိုအလျှံ၊ အဖက် အစွက်ထည့်၍ ကစားကာတီးလေ့ရှိလေသည်။ ဆိုင်းဆရာ လောင်းများသည် သူ့ထံတွင် လာရောက်နည်းယူကြရသည်။ ထိုအခါက ရန်ကုန်မြို့နာမည်ကြီး တီးဝိုင်းဆရာများဖြစ်သော ဆရာစိုး၊ ကိုဘလှ၊ တရောဘရီ၊ ပြည်မောင်ကြီး စသည်တို့ သည် ဦးစိန်ကတုံးထံချဉ်းကပ်၍ တီးကွက်ဆိုကွက်များကို နည်းယူကြသည်။
ဦးစိန်ကတုံးနှင့် တွဲဖက်ကပြခဲ့သော မင်းသမီးများမှာ နာမည်ကျော် အောင်ဗလအပြင်၊ အစမ်းကြည်၊ မကျော်ဗလ၊ မစိန်နွဲ့၊ မသိန်းညွှန့်စသည်တို့ဖြစ်ကြ၏။
ဦးစိန်ကတုံး၏ လက်စွဲ လူရွှင်တော်များမှာ နာမည်ကျော် ဦးရွှေအ၊ ဦးမန်းရိပ်၊ ဦးကျော်ရွှဲ့၊ ဦးငှက်ရိုးတို့ ဖြစ်ကြ၏။
မိသားစုဘဝ
မင်းသမီး မစမ်းကြည်နှင့် လက်တွဲသည်။ ဒုတိယတဦးမှာ ဒေါ်ရှင် ဖြစ်သည်။ တတိယဇနီးအမည်မှာ ဒေါ်စောတင် ဟူ၏။
ဘဝနိဂုံး
၁၉၃၁ ခု၊ ဇန်နဝါရီလ ၄ ရက်တွင် ပွဲလှည့်စဉ် မုံရွာ၌ ကွယ်လွန်သည်။
မျောက်ငိုပင်
မျောက်ငိုပင် သည် အထက် အောက် မြန်မာနိုင်ငံတွင် စမ်းချောင်းများ အနီးအနား တလျှောက်၌ အနှံ့အပြား ပေါက်သောတောသစ်ပင်များဖြစ်၍ အမြင့်ပေ ၈ဝ ခန့်အထိ ရှိသည်။ ပင်စည်လုံးပတ်မှာ ၇ ပေခန့် ရှိသည်။ မျောက်ငိုပင်သည် လစ်သရေးစီအီးမျိုးရင်း (Febaceae)တွင် ပါဝင်၍ ယင်း၏ ရုက္ခဗေဒအမည်မှာ ဒျူအာဗန်ဂါ ဆွန်နီရေးရှိအိုအိဒီး(Duabanga sonneratioides; ယခုအခါတွင် Parkia speciosa ) ဖြစ်သည်။
မျောက်ငိုပင်သည် မျောက်ချောပင်ကဲ့သို့ အပင်ဖျား၌သာ အကိုင်းအခတ်အရွက်တို့ ဝေဝေဆာဆာဖြာထွက်၍ ချောမွတ်ဖြောင့်မတ်ရှည်လျားသော ပင်စည်များရှိကြ သည်။ ယင်းကဲ့သို့ အပင်၏ အောက်ပိုင်းနှင့်အလယ်ပိုင်းတို့၌ ချောမွတ်သော ပင်စည်များရှိသောကြောင့် သစ်ပင်များပေါ်၌သာ ကျက်စားလေ့ရှိကုန်သော တောတိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည့် မျောက်တို့ပင်လျှင် ငိုရလောက်အောင် လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် မတက်နိုင် ၊ မဆင်းနိုင်သဖြင့် မျောက်ငိုပင်ဟူ၍ အမည်မှည့်ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ မျောက်ငိုပင်၏ အခေါက်မှာ ညို၍ချောမွတ်သည်။ အပင်ဖျားမှ အကိုင်းတို့သည် ဘေးဖက်သို့ ခပ်တန်းတန်း ထွက်လျက် အကိုင်းတို့သည် ဘေးဖက်သို့ ခပ်တန်းတန်းထွက်လျက် အကိုင်းဖျားတို့မှာ ညွှတ်ကျနေသည်။
မျောက်ငိုသား၏ အရောင်သည် မွဲပြာရောင်ဖြစ်၍ အစင်းကြောင်းများပါသည်။ သစ်သားပျော့ဖြစ်သဖြင့် မီးခြစ်နှင့် သုံးထပ်သားများ ပြုလုပ်ရာတွင် အသုံးဝင်သည်။ အသားသေအောင် ပြုလုပ်ရာ၌ မျောက်ချောသားကဲ့သို့ ကောက်ကွေးကွဲအက်ခြင်း မရှိသော်လည်း စွန်းကွက်လွယ်သော သစ်သားဖြစ်သည်။ အသားကြမ်းသည်ဟု ဆိုရသော်လည်း ပြုပြင်ရလွယ်၍ အရောင်တင်နိုင်သဖြင့် အိမ်အသုံးအဆောင်များပြုလုပ်ရန် အသုံးကျသည်။ ပျဉ်ခွဲရန်နှင့် သေတ္တာများ၊ ရေတွင်းဘောင်များ၊ လှေများ၊ လှော်တက်များ လုပ်ရန်အသုံးဝင်သော သစ်ပင်ဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံအထက်ပိုင်းရှိ ကသာနယ်တွင် ပေါက်ရောက်သော မျောက်ငိုပင်များကို အောက်ချင်းစာပင်ဟူ၍ လည်းခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
အင်ရီထူရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
အင်ရီထူရွာ(Inyihtu)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ အင်ဂျီအူးမားကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၀၃၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကမ်းပါးနီရွာ၊ အနန်းကုန်း
ကမ်းပါးနီရွာ၊ အနန်းကုန်း
နန်းပါဟုတ်ရွာ၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်
နန်းပါဟုတ်ရွာ (Nanparhoke)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မော်လိုက်ခရိုင်၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်၊ ရွာတန်းရှည်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၁၅၀ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖောင်းပြင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခရမ်းကုန်းရွာ၊ ရေပေါက်
ခရမ်းကုန်းရွာ၊ ရေပေါက်
ရောဘတ် အက်ဒွပ် လီး
ထိုစစ် ပြီးဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် စစ်ကို အတန်ပင် စက်ဆုပ်ကာ စစ်မှုရေးရာတွင် ပါဝင်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ သူရေးနေ ဆဲဖြစ်၍ ငွေဝင်ကောင်းမည့် သူ၏ စစ်သမိုင်းမှတ်တမ်းကိုပင် ဆက်လက် ရေးသားခြင်းမပြုတော့ဘဲ ရပ်ဆိုင်းထားလိုက်တော့၏။ သူသည် ဝါရှင်တန်ကောလိပ်ကျောင်းတွင် အေးချမ်းစွာသဘာပတိအဖြစ် ဆောင်ရွက်လေသည်။ နောင်သောအခါထိုကျောင်းကိုပင် သူ့အား အထိမ်းအမှတ် ပြုသည့်အနေ ဖြင့် ဝါရှင်တန်နှင့်လီး တက္ကသိုလ်ဟု မှည့်ခေါ်ကြ၏။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် ဗာဂျင်းနီးယား နယ်သားများအား အမေရိကန်ပြည်သားကောင်းများဖြစ်စေရန် သွန်သင်ညွှန်ကြားခဲ့ပေသည်။ ၁၈၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၂ ရက် နေ့တွင် ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်လေရာ သူ၏ရုပ်ကလာပ်ကို လေနင်တန် တက္ကသိုလ် ဘုရားရှိခိုးကျောင်း၌ ကောင်းမွန်စွာ မြှုပ်နှံထားလိုက်ကြ၏။
ခွေးဖြူ တော မတိုးဝံ့
ခွေးဖြူ တော မတိုးဝံ့ ဟူသည်မှာ မြန်မာစကားပုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ရှင်းလင်းချက်
ကြောက်ရွံ့တတ်သော ခွေးဖြူသည် တောမတိုးဝံ့သကဲ့သို့ သတ္တိနည်းသူသည် အခက်အခဲကို ရင်မဆိုင်ဝံ့ချေ။
တောင်မော်ရွာ၊ ဒိုးမတောင်
တောင်မော်ရွာ၊ ဒိုးမတောင်
ကော့ထိုကီးရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
ကော့ထိုကီးရွာ(Kawthtokee)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ ကရင်ကျောက်ဖျာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၅၉၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကရင်ကျောက်ဖျာကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၈၀၂ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၀၂၅ ဦး နေထိုင်သည်။
ဥယျာဉ်စုရွာ၊ လိပ်ပေါင်ဆွဲ
ဥယျာဉ်စုရွာ၊ လိပ်ပေါင်ဆွဲ
ကံပြင်ရွာဟောင်းရွာ
ကံပြင်ရွာဟောင်းရွာ
ကိုးကား
ကံပြင်ရွာဟောင်းရွာ
လူးလူမျိုး
ဒေသကိုလိုက်၍ ရှမ်းတို့ကို သုံးမျိုးခွဲခြားနိုင်သည်။ ယင်းတို့မှာ မြောက်ပိုင်းရှမ်း၊ အလယ်ပိုင်းရှမ်းနှင့် တောင်ပိုင်းရှမ်းတို့ ဖြစ်သည်။ အလယ်ရှမ်း(သို့) အရှေ့ရှမ်း လူမျိုးတွင် ဂုံနှင့် လူးလူမျိုးတို့ ပါဝင်လေသည်။
သူတို့၏ ဝတ်စားပုံမှာ ရှမ်းလူမျိုးများ၏ အဆင်တန်ဆာများဖြစ်သော အမည်းရောင်အင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီနှင့် ခေါင်းပေါင်းကြီးများကို ယောက်ျားများက ဝတ်ဆင်ကြသည်။ မိန်းမများကမူ လက်ကောက်ဝတ်ကျပ်သော အင်္ကျီလက်ရှည်ကို ဝတ်၍ ခေါင်းပေါင်းပွကြီးများကို ပေါင်းတတ်သည်။ လူးလူမျိုးတို့၏ နေအိမ်မှာ အထူးသဖြင့် အုတ်ကြွပ်မိုးနှင့် အုတ်အင်္ဂတေ အကာအရံဖြင့် ဆောက်လုပ်သော အိမ်များဖြစ်ကြသည်။
ကူတောင်ရွာ၊ ဒါပ္ပ
ကူတောင်ရွာ၊ ဒါပ္ပ
စစ်ချောင်းရွာ၊ ရေပေါက်
စစ်ချောင်းရွာ၊ ရေပေါက်
ရွာသစ်ရွာ၊ ဘွဲ့ငူ
ရွာသစ်ရွာ၊ ဘွဲ့ငူ
အီမန်ရှင်
အီမန်ရှင် (إمام‎ အများကိန်း أئمة) သည် အစ္စလာမ်ဘာသာ၌ ခေါင်းဆောင်နေရာတခု ဖြစ်သည်။ ဆွန္နီမူဆလင်များအတွက် အီမန်ရှင်ဟူသော ဝေါဟာရကို ဗလီတခု၏ ဝတ်ပြုခေါင်းဆောင်အတွက် သုံးစွဲသည်။ ဝတ်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ အဆောင်အရွက်များ၊ ဝတ်ပြုရန်လာသူများနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းဝင်များကို ဦးဆောင်မှုများ၊ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်မှုများ ပြုရ၏။ ရှီယာမူဆလင်များအတွက်မူ အီမန်ရှင်ဟူသည် အစ္စလာမ္မစ်အသိုင်းအဝိုင်း၏ ခေါင်းဆောင် သို့ တမန်တော်မှဆင်းသက်သော အနွယ်တော်အသိုင်းအဝိုင်း၏ ခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်သည်။
ခွေးတောက်မြစ်ယှက်၊ စိုက်ရောဖက်က၊ သရက်ပင်မင်း၊ သီးချိုကင်း၏
ခွေးတောက်မြစ်ယှက်၊ စိုက်ရောဖက်က၊ သရက်ပင်မင်း၊ သီးချိုကင်း၏ ဟူသည်မှာ မြန်မာစကားပုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ရှင်းလင်းချက်
ခွေးတောက်မြစ်နှင့် သရက်ပင်ပင်အမြစ်တို့ ရောယှက်စိုက်သဖြင့် သရက်သီးတွင် အချိုအရသာကင်းပြီး အခါးအရသာ ဖြစ်လာသကဲ့သို့ နီးစပ်ရာ၏ ဓလေ့စရိုက် ကူးစက်သည်။
"တစ်နေ့သ၌ ဒဓိဝါဟအမည်ရှိသော မင်းသည် မြစ်အတွင်း၌ ရေကစားစဉ် နတ်တို့သုံးဆောင်သော သရက်သီးတစ်လုံးသည် မြစ်ရေတွင် မျောပါလာကာ မင်းကြီးရေကစားရာ၌ ကာကွယ်ထားသော ပိုက်ကွန်၌ ငြိလေ၏။ ထိုအခါ မင်းချင်းတို့က မင်းကြီးအား သရက်သီးကို ဆက်၏။ မင်းကြီး သုံးဆောင်ကြည့်သော် သရက်သီးသည် အလွန် ချိုမြိန်လှသဖြင့် အစေ့ကို စိုက်စေ၏။ သီးသောအခါ တစ်ပါးသော မင်းတို့အား လက်ဆောင်ပေး၏။ ထိုသို့ပေးသောအခါ အပင်မပေါက်စေအံ့သော်ငှာ အညှောက်ထွက်ရာ နေရာကို ဓားရိုးဖြင့် ထိုးဖောက်၍ ပေးစေ၏။ မင်းတို့သည် သရက်သီးကို စားပြီးသော် အစေ့ကို စိုက်လျှင် အပင်မပေါက်။ ထိုအကြောင်းကို စုံစမ်း၏။ ဒဓိဝါဟနမင်း၏ အစီအမံဖြစ်ကြောင်း သိရလျှင် မင်းတစ်ပါးသည် ထိုသရက်ပင် ပျက်စေအံ့သောငှာ မိမိ၏ ဥယျာဉ်စောင့်ကို ဒဓိဝါဟနမင်းထံ စေလွှတ်ဖျက်စီးစေ၏။ ဥယျာဉ်စောင့်သည် ဒဓိဝါဟနမင်းထံရောက်သော် မင်းကြီးနှစ်ခြိုက်စေအံ့သောငှာ ပွင့်ချိန်မတန်သေးသော ပန်းတို့ကို ပွင့်စေ၏။ သီးချိန်မတန်သေးသော အသီးတို့ကို သီးစေ၏။ ဥယျာဉ်ကို မွေ့လျော်ဖွယ် ပြုပြင်၏။ မင်းကြီးနှစ်ခြိုက်လှသဖြင့် ဥယျာဉ်တွင် ဥယျာဉ်စောင့် ခန့်၏။ ဥယျာဉ်စောင့်သည် သရက်ပင်ကို ခြံရံ၍ တမာပင်၊ ခွေးတောက်ပင်တို့ကို စိုက်လျှင် ချိုမြိန်သော အသီးတို့ ခါးလေ၏။ ထိုအခါ ဥယျာဉ်စောင့်သည် ထွက်ပြေး၏။ ထိုအကြောင်းကို မင်းကြီး သိလျှင် သရက်ပင်ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှိကုန်သော တမာပင်၊ ခွေးတောက်ပင်တို့ကို နုတ်စေ၏။ ခါးသော မြေမှုန့်တို့ကို ဖယ်၍ ချိုသော မြေမှုန့်တိုကို ထည့်စေ၏။ သရက်ပင်ကို နို့ရည်၊ သကာရည်၊ နံ့သာရည် သွန်းလောင်းစေ၏။ ထိုအခါသရက်သီးတို ချိုမြဲ ချိုလေ၏။"
ခွေး ဖြူတော မတိုးဝံ့
ရှင်းလင်းချက်
ခွေးသည် ဖြူကောင်၏ဆူးကို ကြောက်သဖြင့် ဖြူကောင်များအကြားသို့ မသွားဝံ့သကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့တတ်သူသည် အခက်အခဲကို ရင်မဆိုင်ဝံ့ချေ။
ပန်ခမ်းဟွေယုတ်ရွာ၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းရယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မဂေါ်ရင်ဂါးရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လုံကြိမ်ရွာ၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်
လုံကြိမ်ရွာ (Longkyein)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်၊ ကုံးကျိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၅၄၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကုံးကျိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၇၁ ဦး၊ မ ၂၉၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၆၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဂျူနီးပါးပင်
ဂျူနီးပါးပင်သည် ထင်ရှူးပင်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ မြောက်ကမ္ဘာခြမ်းရှိ အေးသောဒေသများတွင် ပေါက်သည်။ ဂျူနီးပါး အမျိုးများစွာ ရှိသည်။ ဥရောပတိုက်တွင် ပေါက်သော ဂျူနီးပါး ကွန်မျူနိအပင်မျိုးမှာ ရိုးရိုး ဂျူးနီးပါးမျိုး ဖြစ်၏။ ထိုအပင်မျိုးသည် အထူးသဖြင့် ထုံးကျောက်တောင်များ၌ ပေါက်ကြသည်။ များသောအားဖြင့် ချုံဖုတ်ကလေးလောက်သာ မြင့်ကြသော်လည်း ပေ ၂ဝ၊ ၂၅ ပေအထိ မြင့်သော အပင်များ လည်းရှိသည်။ ဂျူနီးပါး၏ အသားမှာ နီ၏။ တစ်ပင်လုံးမှ တာပင်တိုင် အနံ့ထွက်သည်။ ဂျူနီးပါးအသားကို အိမ်ထောင် ပရိဘောဂနှင့် ခဲတံပြုလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုကြသည်။ ထို့ပြင် ဝင်းခြံတိုင်များ အဖြစ်ဖြင့်လည်း အသုံးပြုကြသည်။ ရုတ်တရက် သော ဂျူနီးပါးကို မည်သူမျှ ထင်ရှူးပင်ဟူ၍ ထင်မည်မဟုတ် ချေ။ အကြောင်းမှာ ဂျူနီးပါးအသီးတို့သည် သာမန်ထင်ရှူး သီးတို့ကဲ့သို့ ကတော့ပုံမရှိဘဲ ဗယ်ရီသီးကလေး များကဲ့သို့ လုံး နေကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အသီး၏အရောင်မှာ နက်ပြာရောင် ဖြစ်သည်။ အစိမ်းပုပ်ရောင် အရွက်များသည် အပ်ပုံသဏ္ဌာန် ရှိကြသည်။ ဂျူနီးပါးသီးကို ဘယဆေးများ ဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုရသည်။ အရက်များတွင် အထူးသဖြင့် ဂျင်အရက်တွင် အနံ့အရသာ ရစေရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုကြသည်။
နန်ယုံရွာ၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်
နန်ယုံရွာ (Nanyon)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မော်လိုက်ခရိုင်၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်၊ ရွာတန်းရှည်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၁၄၉ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖောင်းပြင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကော်လိုရာဒိုပြည်နယ်
ကော်လိုရာဒိုပြည်နယ်သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု အတွင်းရှိ ပြည်နယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တောင်ဘက် ရော့ကီးတောင်ကုန်းများ ဒေသနှင့် ကော်လိုရာဒိုလွင်ပြင်၏ အရှေ့မြောက်ဘက် ဒေသနှင့် ဂရိတ်ပလိန်းဒေသ၏ အနောက်ဘက်စွန်းပိုင်း ဒေသများ ပါဝင်သည်။ ကော်လိုရာဒိုသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု အနောက်ပိုင်း တောင်ကုန်းထူထပ်သော ပြည်နယ်များ နှင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု အနောက်တောင်ပိုင်း၏ တစိတ်တဒေသ ဖြစ်သည်။
ကော်လိုရာဒိုပြည်နယ်သည် ကော်လိုရာဒိုမြစ်ကို အစွဲပြု၍ ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုမြစ်မှာ စပိန် စွန့်စားရှာဖွေသူများက တောင်ကုန်းမှ မြေနီများကို သယ်ဆောင်လာသဖြင့် အနီရောင်မြစ် (Rio Colorado) ဟု စပိန်ဘာသာဖြင့် မှည့်ခေါ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ၁၈၆၁ ခုနှစ်တွင် ဂျက်ဖာဆန် နယ်မြေဆိုင်ရာ အရာရှိများက ကော်လိုရာဒိုသည် နယ်မြေသစ်အတွက် သင့်လျော်သော အမည်ဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
သုံးခွရွာ၊ ရေပေါက်
သုံးခွရွာ၊ ရေပေါက်
ကိုဗင်ထရီမြို့
ကဗင်ထရီမြို့
ကဗင်ထရီမြို့သည် အင်္ဂလန်ပြည် ဝါဝစ်ရှိုင် ယာနယ်တွင် ထင်ရှားသော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်၏။ ဗာမင်ဂမ်မြို့၏ အရှေ့ဘက် ၁၈ မိုင်ခန့်အကွာ ရှာဗွန်းမြစ်ပေါ်တွင် တည်ရှိ သည်။ ယခင်က သိုးမွေးထည်များ ရက်လုပ်ခြင်းကြောင့် ထင်ရှားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင် ခေတ်သစ်စက်မှုလုပ်ငန်း နှင့် လျှပ်စစ်အလုပ်ရုံကြီး များ ဖွံ့ဖြိုးနေလေသည်။ ထင်ရှား သော ထွက်ကုန်များမှာ မော်တော်ကား၊ လေယာဉ်ပျံ၊ စက်ဘီး၊ အပ်ချုပ်စက်၊ လျှပ်စစ်ဓာတ်မီးကရိယာ၊ ရေတပ်အသုံးအဆောင်၊ နာရီ၊ ပိုးတုနှင့် ကော်ဇောစသော ကုန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်၏။
ကဗင်ထရီမြို့သည် ရှေးမြို့တစ်မြို့ဖြစ်၍ ယခင်က မြို့ရိုး များပင် ရှိခဲ့လေသည်။ သမိုင်းပုံပြင်များနှင့် ဆက်စပ်လျက် ရှိသည့်ပြင်၊ ရှေးကျသော အဆောက်အအုံများလည်း ပေါများ သည်။ ၁၁ ရာစုနှစ်အတွင်း၌ ဗင်နီဒစ်တင်း ဘုန်းကြီးကျောင်း ကို အားလီယိုဖရစ် ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းခဲ့သည့်အချိန်ကပင် ထိုမြို့ကို တည်ခဲ့လေသည်။ ရှေးဘုရားရှိခိုးကျောင်းများ အနက် ၁၄ ရာစုနှစ်အတွင်း၌ ဆောက်လုပ်ခဲ့သော စိန်မိုက်ကယ် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းကြီးမှာ အထူးထင်ရှား၏။ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် ကြီးအတွင်း၌ ဂျာမန်တို့ ဗုံးကြဲ တိုက်ခိုက်သဖြင့် မြို့လယ် ပိုင်းမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးသွားရာ ထိုစိန်မိုက်ကယ် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းကြီးမှာလည်း များစွာ ထိခိုက်ခဲ့လေသည်။ ယခုအခါတွင် အမိုးချွန်နှင့် မျှော်စင်ကြီးသာလျှင် မပျက်မစီးဘဲ ကျန်ရှိတော့သည်။
၁၇ ရာစုအတွင်း အင်္ဂလန်ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်ပွားခဲ့စဉ်က ဘုရင့်ဂိုဏ်းသားများအား ထိုမြို့၌ အချုပ်ချ ထားခဲ့သည်ကို အကြောင်းပြု၍ 'ကဗင်ထရီသို့ ပို့သည်'ဟူသော စကားကို မြန်မာလူမျိုးတို့၏ 'မဲဇာကို ပို့သည်' ဟူသောပညတ်စကား ကဲ့သို့ပင် အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူကာ သုံးစွဲလျက် ရှိကြလေသည်။ ကဗယ်ထရီမြို့၏ လူဦးရေမှာ ၂၄ဝဝဝဝ ခန့် ရှိ၏။
ကွမ်ကျင်းရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
ကွမ်ကျင်းရွာ (Kunkyin)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်၊ မိုင်းလင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၁၀၉၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းလင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၂၇၅ ဦး၊ မ ၂၅၇၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၈၅၂ ဦးနေထိုင်သည်။
မိုးညှင်းသမ္ဗုဒ္ဓေ
ပြည်ထောင်စု သမ္မတ မြန်မာနိုင်ငံတော်၊ စစ်ကိုင်း တိုင်းဒေသကြီး၊ မုံရွာမြို့နယ် မုံရွာမြို့၏ အရှေ့တောင်ဘက် (၇)မိုင်ကျော် အကွာ မြေနဲရွာ တွင်  မိုးညှင်း ကျောင်းတိုက်ကြီး တည်ရှိသည်။
ကွမ်ကျင်းရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဟိုပုံးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မိုးညှင်းသမ္ဗုဒ္ဓေ
မိုးညှင်း အမည်မှာ အင်းဝခေတ် သက္ကရာဇ် ၇၈၈ ခုနှစ်တွင် နန်းတက်သော မိုးညှင်းမင်းတရားမှ ဆင်းသက်လာသော အမည်နှင့် သက္ကရာဇ် ၁၃ဝ၁ ခုနှစ်တွင် စတင်တည်ထားခဲ့သော အမည်နှစ်ခု ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းမှုအရ  ဖြစ်ပေါ်လာသော   သမိုင်းပေါင်းကူး အမည်ထူးဖြစ်သည်။
ထို မိုးညှင်းသမ္ဗုဒ္ဓေ ကျောင်းတိုက်အတွင်း သမ္ဗုဒ္ဓေစေတီတော်ကြီးနှင့် တကွထင်ရှားသော သာသနိက အဆောက်အအုံများ များစွာရှိသည်။
၁။ သမ္ဗုဒ္ဓေ စေတီတော် ၂။ အာလိန်ငါးဆင့် ခေါ် တာဝတိံသာ စူဠာမဏိ စေတီတော် ၃။ ကမ္ဘာအကြီးဆုံး ဆင်ခံဘုရားနှစ်ဆူ ၄။ ဝိပသနာတရားများပွားများအားထုတ်ရာ ပဌာန်းအဓိပတိဓမ္မာရုံကြီး ၅။ အချိန်ကာလ တန်ဖိုးပြ ညွန်ကြားလျက် ရှိသော နာရီစင်ကြီး ၆။ သမိုင်းကြောင်းစုံ ခြုံငုံပြသထားသော သမိုင်းပြတိုက်ကြီး ၇။၂ဝရာစု သာသနာပြု ပုဂ္ဂိုလ်ကျော် မိုးညှင်းဆရာတော် ပုံတူပြတိုက် စသည်တို့ဖြစ်သည်။
စေတီတော်ကြီးနှင့် တကွထင်ရှားသော သာသနိက အဆောက်အအုံများ များစွာရှိသည်။ ၁။ သမ္ဗုဒ္ဓေ စေတီတော် ၂။ အာလိန်ငါးဆင့် ခေါ်တာဝတိံသာ စူဠာမဏိ စေတီတော် ၃။ ကမ္ဘာအကြီးဆုံး ဆင်ခံဘုရားနှစ်ဆူ ၄။ ဝိပသနာတရားများပွားများအားထုတ်ရာ ပဌာန်းအဓိပတိဓမ္မာရုံကြီး ၅။ အချိန်ကာလ တန်ဖိုးပြ ညွန်ကြားလျက် ရှိသော နာရီစင်ကြီး ၆။ သမိုင်းကြောင်းစုံ ခြုံငုံပြသထားသော သမိုင်းပြတိုက်ကြီး ၇။၂ဝရာစု သာသနာပြု ပုဂ္ဂိုလ်ကျော် မိုးညှင်းဆရာတော် ပုံတူပြတိုက် စသည်တို့ဖြစ်သည်။
ယခုအနေ မိုးညှင်းသမ္ဗုဒ္ဓေ မိုး ညှင်းသမ္ဗုဒ္ဓေ ကျောင်းတိုက်ကြီးအတွင်း အခြား⁠အခြားသော အဆောက်အဦး များနှင့် လေ့လာဖွယ်ရာများလည်း စုံလင်လှသည်။ နေ့ည ဘုရားဖူးရောက်လာသူတို့ နေထိုင် တည်းခိုရန် အဆောက်အအုံများစွာလည်း ရှိသည်။ နားနေရန် အဆောင်များအဖြစ် ရွေစိတ်ကြိုက် ရွေစိတ်ကြည် ရွေစိတ်ပျှော် ရွေစိတ်အေး ရွေစိတ်ရွင် ရှူ့ခင်းသာ အဆောင် စသည်တို့ရှိသည်။ ညဉ့်အိပ်တည်းခိုရန်အဖြစ် မြတ်သီရိ၊ မြတ်ပီတိ၊ မြတ်ချမ်းသာ အဆောင်များနှင့် ကြည်နူးဖွယ် ၁၊ ၂၊ ၃  စသည့် အဆောင်များ   ရှိသည်။ နေ့ည လျှပ်စစ်ဓာတ်အား  လွတ်ပေးထားသဖြင့် အမှောင်မချဉ်း အရောင်လင်းလျှက် ရှိသည်။ သောက်သုံးရေအတွက် မြင့်မားသော ရေစင်ကြီးများမှ ရေများ အဆက်မပြက် လွတ်ပေးထားသည်။ မိုးညှင်းသမ္ဗုဒ္ဓေသို့ ဘုရားရောက် တည်းခိုဘူးသူတိုင်း ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ရွင်လန်း ချမ်းသာကြလေသည်။
ယခု အခါ သမ္ဗုဒ္ဓေ စေတီတော်ကြီးနှင့် မိုးညှင်းသမ္ဗုဒ္ဓေ ကျောင်းတိုက်ကြီးကို ကျောင်းတိုက်အတွင်းရှိ သံဃာအဖွဲ့နှင့် ဂေါပကအဖွဲ့တို့က  ဖိဖိစီးစီး ထိန်သိမ်းစောင့်လျောက်လျှက် ရှိသည်။ ကျေးဇူးရှင် ပထမဆရာတော် အရှင်မြတ်ကြီး စတင်စိုက်ထူခဲ့သော   ပန္နက်မူအတိုင်း အရာရာမှာ အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်း လိုက်နာလျက်ရှိသည်။
သုံးဆောင်ရွာ
သုံးဆောင်ရွာ
မိုးမခရွာ၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်
မိုးမခရွာ (Moemakha)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ ပဲခူးခရိုင်၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်၊ ဘွဲ့ချင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၉၁၄၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဘွဲ့ချင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၅၉၀ ဦး၊ မ ၁၇၂၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၃၁၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်တံခါးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အမြဲစိမ်းသစ်တော
ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သစ်တောများသည် အပူချိန်၊ မိုးရွာသွန်းမှု၊ ကုန်းမြေအနိမ့်အမြင့်၊ မြေဆီလွှာနှင့် ကျောက်အမျိုးအစားပေါ် တွင် တည်နေသောကြောင့် သစ်တောအမျိုးအစား အမျိုးမျိုး ကွဲပြားလျက် ရှိကြောင်း တွေ့ရပေသည်။ ထို သစ်တောများ အနက် အမြဲစိမ်းသစ်တော (ရွက်မပြတ် သစ်တော)များသည် မြေဆီလွှာအတွင်းမှ ရေအမြဲတမ်းရရှိမှသာ ပေါက်ရောက်နိုင် ရကား မိုးများစွာ ရွာသွန်းသောအရပ်များတွင် မြေဆီလွှာ အတွင်း၌ ရေတစ်နှစ်ပတ်လုံး တည်ရှိနိုင်သဖြင့် ထိုအမြဲစိမ်း သစ်တောများကို တွေ့နိုင်ပေသည်။ မိုးရေချိန် လက်မ ၁၂ဝ ကျော်ရွာသွန်းသော ဒေသများတွင် အမြဲစိမ်းသစ်တောများ ပေါက်ရောက်ကြသည်။ ထို့ပြင် မိုးရေချိန်လက်မ ၆ဝ နှင့် ၁၂ဝ အတွင်းရှိသည့် ဒေသများ၌လည်း အမြဲစိမ်းသစ်တောများကို ပြောက်ကျား တွေ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် မြစ်ချောင်းများ၏ ဝဲယာအရပ်များနှင့် နေရောင်ချည် မထွန်းတောက်နိုင်သည့် လျှို ကြီးမြောင်ကြီးများအတွင်း၌ အမြဲစိမ်းသစ်တောများကို တွေ့နိုင် သည်။