cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
မောင်ဝိတ်
စီးပွားရေးနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း
၁၉၉၄ ခုနှစ်တွင် မောင်ဝိတ်နှင့်မိသားစု ကုမ္ပဏီကို မိသားစုပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအဖြစ်တည်ထောင်ခြင်းဖြင့် စီးပွားရေးလောကထဲဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။မောင်ဝိတ်၏ကုမ္ပဏီသည်  ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းများ တင်သွင်းခြင်း၊ ပဲ နှင့် ရေထွက်ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ပို့ခြင်း၊ ကုန်သွယ်မှုလုပ်ငန်း နှင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်သည်။ ထောင်မှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာပြီး စေပိုင်ဖွံ့ဖြိုးမှုကုမ္ပဏီကို ထူထောင်ကာ ရန်ကုန်၊မန္တလေး အစရှိသည့်မြို့ကြီးများတွင် မြို့ပြဖွံဖြိုးရေးတည်ဆောက်မှုလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်လျက်ရှိသည်။ ၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင်မန္တလေးမြို့ ၌ ဧက ၂၅၀၀ ရှိသော အမရပူရမြို့ပြဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းအား Mandalay Business Capital City Development Ltd အမည်ဖြင့် အကောင်အထည်ဖော်သည်။ ၂၀၂၀ တွင် မောင်ဝိတ်နှင့်မိသားစုကုမ္ပဏီအားဖျက်သိမ်းသည်။
၂၀၂၀ပြည့်နှစ်တွင်  နိုင်ငံတော်သမ္မတဦးဝင်းမြင့် က အမျိုးသားလုပ်ငန်းရှင်(၈)ဦးအားအဂ္ဂမဟာသီရိသုဓမ္မမဏိဇောတဓရဘွဲ့ တံဆိပ်နှင့် အဆောင်အယောင်များ ပေးအပ်ချီးမြှင့်ခဲ့ရာတွင် မောင်ဝိတ်လည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။
ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဘဝ
ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်းနှင့် ဒုတိယသမ္မတ (၁) ဖြစ်သော ဦးမြင့်ဆွေ၏ တူမဖြစ်သူ ဒေါ်ယဉ်မင်းသီနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ၂၀၀၇ ခုနှစ်တွင် ကွာရှင်းခဲ့သည်ဟု မီဒီယာအချို့က ဖော်ပြကြသည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ဇနီးဟောင်းဖြစ်သူဒေါ်ယဉ်မင်းသီအား ဒုတိယသမ္မတဦးမြင့်ဆွေ၏ တူမအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့၍ မီဒီယာရှေ့သိပ်မထွက်ခဲ့သည့်ဒေါ်ယဉ်မင်းသီကိုယ်တိုင် သူမသည် ဦးမြင့်ဆွေ၏တူမ မဟုတ်မှန်ကြောင်း ထွက်ရှင်းခဲ့သည်ကိုလည်းတွေ့ရသည်။
အငြင်းပွားဖွယ်ရာကိစ္စများ
ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဟောင်းနှင့် ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း ဦးခင်ညွန့်နှင့် နီးကပ်သည့် ဆက်ဆံရေး ရှိသူ ဖြစ်သည်။ မြန်မာတိုင်း(မ်)၏ အဆိုအရ မောင်ဝိတ်သည် ၂၀၀၃ ခုနှစ်မှစ၍ မလေးရှားမှ မြန်မာနိုင်ငံသို့ မူးယစ်ဆေးများ တရားမဝင်တင်သွင်းရာတွင် ပတ်သက်မှုရှိသည်ဟု ဆိုသည်။
တပ်မတော်ဗိုလ်ချုပ်များ၏ သားသမီးများနှင့် သရုပ်ဆောင်များအတွက် အက်တဆီ၊ မက်သမ်ဖတမင်း၊ ကီတမင်း စသည့် စိတ်ကြွမူးယစ်ဆေးများ ဖြန့်ချိမှု၊ တင်သွင်းမှုများဖြင့် ၂၀၀၈ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၀ ရက်နေ့တွင် လမ်းမတော်မြို့နယ် ရဲစခန်းက မောင်ဝိတ်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။  ၂၀၀၈ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလတွင် လမ်းမတော်မြို့နယ် တရားရုံးက ထောင်ဒဏ် ၁၅ နှစ် ချမှတ်ခဲ့သည်။ အထူးစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့မှူးဟောင်း ဦးရဲမြင့်၏ သားဖြစ်သူ အောင်ရဲဇော်မြင့်နှင့် အတူ မူးယစ်ဆေးသုံးစွဲခဲ့သည်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။ ၂၀၁၆က ပြုလုပ်သည့် သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲတစ်ခုတွင်  မောင်ဝိတ်က ၎င်းအနေဖြင့် ၂၀၀၈ ခုနှစ် နာဂစ်မုန်တိုင်းအလွန်ကာလ ကျိုတ်လတ်မြို့တွင် ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများ ဆောင်ရွက်နေစဉ် ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရပြီး မူးယစ်ဆေးဝါးသုံးစွဲမှု၊ မူးယစ်ဆေးသုံးစွဲရန်အားပေးအားမြှောက်မှု၊ ဧည့်စာရင်းမတိုင်မှုတို့ဖြင်ထောင်ဒါဏ် ၁၈ နှစ်ချမှတ်ခံခဲ့ရသည်ဟု ကိုယ်တိုင်ထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်။မူးယစ်ဆေးဝါးမှုဖြင့် ထောင်ချခံရပုံကို “သေသူမရှိသည့် လူသတ်မှု”ဟု ပြောကြားပြီး ၎င်း မူးယစ်ဆေးဝါးသုံးစွဲ၊ရောင်းချခြင်း လုံးဝမရှိဟု ငြင်းဆိုသည်။ ထောင်ထဲတွင် ၅နှစ် ၆လကျော်နေခဲ့ရပြီးနောက်၂၀၁၄ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၃ ရက်နေ့တွင် ပုသိမ်အကျဉ်းထောင်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။
၂၀၂၁-၂၀၂၃ကာလများ
၂၀၂၁ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ၁ရက်နေ့ က ၂၀၂၁ မြန်မာနိုင်ငံစစ်အာဏာသိမ်းခံရခြင်း တွင် နိုင်ငံရေးသမားများ၊တက်ကြွလှုပ်ရှားသူများ၊ကျောင်းသားနှင့်စာရေးဆရာစသည်တို့ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံရမှုတွင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်မောင်ဝိတ်လည်း ထိန်းသိမ်းခံခဲ့ရသည်။
ထိန်းသိမ်းခံရပြီး ၁လကျော်အကြာ ၂၀၂၁ မတ်လ၁၇ရက်တွင် စေပိုင်ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် မောင်ဝိတ်၏ ထွက်ဆိုချက်ဆိုသည့် ဒေါ်ခင်ကြည်ဖောင်ဒေးရှင်အား အမေရိကန်ဒေါ်လာ၅သိန်းခွဲလှူဒါန်းခဲ့သည်ဆိုသော ရုပ်သံဖိုင်တစ်ခု မြန်မာ့ရုပ်မြင်သံကြားမှတဆင့် ကြေညာခဲ့သည်။ကြိုတင်မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ဗီဒီယိုမှတ်တမ်း၏အရည်အသွေးသည် အလွန်နိမ့်ကျပြီး အသံအား ရှင်းရှင်းလင်းသဲသဲကွဲကွဲမကြားရဘဲ သတင်းတင်ဆက်သူက ပြန်လည်ပြောဆိုချက်ကိုသာ သဲသဲကွဲကွဲကြားရသည်ဟု ဘီဘီစီသတင်းဌာနက မှတ်ချက်ပြုထားသည်။
၂၀၂၂ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၈ရက်တွင် ထိန်းသိမ်းခံမောင်ဝိတ်သည်မန္တလေးအကျဉ်းထောင်အထူးတရားရုံးအတွင်း စစ်ဆေးသည့် ဒေါက်တာဇော်မြင့်မောင်၏ ရုံးချိန်းတွင် ဒေါက်တာဇော်မြင့်မောင် ကင်ဆာရောဂါကုသရန်အတွက် အမေရိကန်ဒေါ်လာ၁သိန်းနှင့် မြန်မာငွေကျပ်သိန်း၆၅၀လှူဒါန်းခဲ့သည်ဟု လာရောက် ထွက်ဆိုချက်ပေးခဲ့သည်။
ဆေးကုသရန် ငွေပေးခြင်းမဟုတ် မိမိ၏ဖခင်နှင့်အဘိုးမှာ ကင်ဆာကြောင့် ကွယ်လွန်ခဲ့ရ၍  လှူဒါန်းခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း တရားရုံးတွင် ထပ်ခါတစ်လဲလဲပြောဆိုခဲ့သည်ဟု မီဒီယာများက ဖော်ပြကြသည်။
ရွေးကောက်ပွဲကိုယ်စားလှယ်လောင်းများအတွက်အလှူငွေလက်ခံခဲ့သဖြင့်ဒေါက်တာမျိုးအောင်အား အဂတိမှုဖြင့်တရားဆွဲထားသည့် အမှုနှင့်ပတ်သတ်ပြီး ၂၀၂၂ ဖေဖော်ဝါရီ၂၃ရက်က နေပြည်တော်အထူးတရားရုံးတွင် စစ်ဆေးခဲ့ရာတွင် မောင်ဝိတ်ကလာရောက်ပြီး ငွေကျပ်သိန်း ၁၁၀ ကို ၎င်း လှူဒါန်းခဲ့ကြောင်း ထွက်ဆိုခဲ့သည်။
သူသည် ၂၀၂၁ ဖေဖော်ဝါရီ ၃ရက်ကစပြီး  ၂နှစ်နှင့်၄ လကျော်ထိန်းသိမ်းခံရပြီးနောက်  ၂၀၂၃ ဇွန်လ ၂၉ ရက်နေ့တွင် ပြန်လွတ်လာသည်။ ထိုနေ့ နေပြည်တော်တွင် ကျင်းပသည့်  မြန်မာထိပ်တန်းသူဌေးကြီး ၁၀၀ကျော်တက်ရောက်သည့်  မာရဝိဇယဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် တည်ဆောက်ပြီးစီးမှုအခြေအနေရှင်းလင်းပွဲသို့ သူတက်ရောက်ပြီး အလှူငွေပေးပြီးကာမှ နေအိမ်သို့ ပြန်လာရခြင်းဖြစ်သည်။
လှူဒါန်းမှုများ
မောင်ဝိတ်သည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာအလှူအတန်းများ၊ လူသားခြင်းထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ အလှူအတန်းများ အများအပြား လှူဒါန်းခဲ့သူဖြစ်ပြီး ၁၉၉၉ ခုနှစ်ကာလအတွင်း ရွှေတိဂုံစေတီတော်အတွက် မြန်မာ ကျပ်ငွေသိန်း(၅၀၀၀)ကျော် လှူဒါန်းခဲ့သည်။
၂၀၁၇ ခုနှစ်တွင် ရခိုင်ပြည်နယ်ရှိ ပြည်သူများအတွက် လူသားချင်းစာနာမှုအကူအညီ အထောက်အပံ့ပေးရေး၊ ပြန်လည်နေရာချထားရေး ဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်း (UEHRD) သို့ ကျပ်သိန်းပေါင်း ၁၅၀၀၀ ကိုလှူဒါန်းခဲ့သည်။
မောင်ဝိတ်သည် ၂၀၁၉ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ၁၉ ရက်ကပုထိုးတော်ကြီး(အမရပူရ) အားအများပြည်သူခုနှစ်ရက်သားသမီးများနှင့် ပူးပေါင်းပြီး အထက်ဌာပနာ ထည့်သွင်းပူဇော်ခြင်း၊ ပန်းလည်တိုင် စိုက်ထူခြင်း၊ ရွှေထီးတော်အသစ် ဘုံ ၉ ဆင့် တင်လှူခြင်းဖြင့် ပုထိုးတော်ကြီး၏သတ္တမအကြိမ်မြောက် ထီးတော်သစ်အား တင်လှူခဲ့သည်။
၂၀၂၀ ကိုဗစ် ၁၉ ကပ်ရောဂါ ကာလအတွင်း ရန်ကုန်လှိုင်ကွာရတင်းစင်တာ၊ ကုသရေးယာယီဆေးရုံ နှင့် မန္တလေး ကန်တော်ကြီးဆေးရုံတွင် ကွာရတင်းစင်တာ ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်း အပြင် မန္တလာဒီဂရီကောလိပ် ကွာရတင်းစင်တာ တိုးချဲ့ရေးအတွက် ဦးမောင်ဝိတ်၏ မန္တလေးစီးပွားရေး မြို့ပြဖွံ့ဖြိုးရေး ကုမ္ပဏီ MBCCD က လှူဒါန်းခဲ့သည်။
ညောင်တုံးရွာ၊ ထားဝယ်မြို့နယ်
ညောင်တုံးရွာ(Nyaungdon)သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ထားဝယ်ခရိုင်၊ ထားဝယ်မြို့နယ်၊ မြေးခံဘော်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ 177,105 ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၉ခုနစ်၊ စက်တင်ဘာလ၏ ထားဝယ်မြို့နယ်ဒေသဆိုင်ရာအချက်အလက်များအရ ၄.၃ဧက ရှိသော အထက(ခွဲ)ကျောင်း ၌ ဆရာ/ဆရာမ ၁၃ဦး၊ ကျောင်းသား/သူ ၂၉၆ဦး ရှိကာ ဆရာ/ဆရာမ တစ်ဦးလျှင် ကျောင်းသား/သူ ၂၃ယောက် နှုန်းအချိုးကျသည်။ မြစိမ်းရောင်ကျေးရွာစီမံကိန်းလုပ်ငန်း၌ အိမ်ခြေ ၁၂၅၊ အိမ်ထောင်စု ၁၂၇ စုအား ငွေကျပ်သိန်း ၃၀ ခွင့်ပြုထားသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထားဝယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သင်္ဃန်းကျွန်းကြီး
သင်္ဃန်းကျွန်းကြီး
ဘွိုင်းလ်၏ နိယာမ
ဘွိုင်းလ်၏ နိယာမ (Boyle's Law, or Boyle–Mariotte law) သည် လက်တွေ့စမ်းသပ်နိုင်သော ဓာတ်ငွေ့ဆိုင်ရာ နိယာမတစ်ခုဖြစ်ပြီး (ဓာတ်ငွေ့)ကွန်တိန်နာ၏ ထုထည် များပြားလာစဉ် ဓာတ်ငွေ့၏ ဖိအားသည် ကျဆင်းလာသည်ကို ပြသသော နိယာမတစ်ခုဖြစ်၏ ။ ခေတ်သစါ ဘွိုင်းလ်၏ နိယာမက ဤသို့ဆိုထားသည်။
သို့မဟုတ်
ဤ၌ P သည် ဓာတ်ငွေ့၏ ဖိအား၊ V သည် ဓာတ်ငွေ့၏ ထုထည်၊ k သည် ကိန်းသေ ဖြစ်သည်။
ဤညီမျှခြင်းက အပူချိန်သည် ကိန်းသေဖြစ်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဖိအားနှင့် ထုထည်တို့၏ မြောက်လဒ်သည် အထဲတွင်ရှိနေသော ဓာတ်ငွေ့၏ သတ်မှတ်ထားသော ဒြပ်ထုအတွက် ကိန်းသေဖြစ်သည်ဟု ဆိုထားသည်။ မတူညီသော အခြေအနေနှစ်ခုတွင် တူညီသော ပါဝင်ပစ္စည်းကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရန်အတွက် နိယာမကို အောက်ပါအတိုင်း ဖော်ပြနိုင်သည်။
အထက်ပါညီမျှခြင်းတွင် ထုထည် များပြားလာသောအခါ ဓာတ်ငွေ့၏ ဖိအားသည် အချိုးအဆ ကျဆင်းနည်းပါးလာမည်ဟု ပြထားလေသည်။ ထိုနည်းတူစွာ ထုထည် ကျဆင်းလာပါက ဖိအား မြင့်တက်လာမည် ဖြစ်သည်။ ထိုနိယာမကို ရောဘတ် ဘွိုင်းလ်အား အစွဲပြု အမည်ပေးခဲ့ကြကာ ရောဘတ် ဘွိုင်းလ်က ၁၆၆၂ တွင် မူရင်းနိယာမကို စာအုပ်ကို ဖြန့်ချိခဲ့သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထုထည် ကဏ္ဍ:သိပ္ပံနည်းကျ နိယာမများ
စင်းတောင်မြေညီရွာ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်
စင်းတောင်မြေညီရွာ (Sintaungmyaynyi)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်၊ စင်းတောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၃၄၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ စင်းတောင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၃၇၈ ဦး၊ မ ၄၃၈၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၈၇၆၆ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နောက်ညူကျထောက်ရွာ၊ လဟယ်မြို့နယ်
နောက်ညူကျထောက်ရွာ (Nauknyukyahtauk)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ လဟယ်မြို့နယ်၊ နောက်ညူခါဆန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၇၈၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နောက်ညူခါဆန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၄၈ ဦး၊ မ ၅၃၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၉၈၆ ဦးနေထိုင်သည်။ ဒေသအခေါ်မှာ နောက်ညူကျတောက် ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လဟယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တေးမြုံငှက် တေးသီချင်း လုံးချင်းဝတ္ထု
တေးမြုံငှက် ဟု အမည်ရသည့် လုံးချင်းဝတ္ထုကို ၁၉၇၇ ခုနှစ်တွင် မောင်သစ်မင်းက အသက် ၂၄ နှစ်ပြည့်မွေးနေ့ အထိမ်းအမှတ်အနေဖြင့် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တေးမြုံငှက် လုံးချင်းဝတ္ထုသည် ဂီတလောကကို နောက်ခံပြုရေးသားထားသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ ယင်းလုံးချင်းဝတ္ထုသည် စတူဒီယိုခေတ်ဦးကာလအတွင်း ကြိုးစားလှုပ်ရှားနေကြသည့် တေးရေးဆရာတို့၏ သရုပ်မှန်ဘဝနှင့် တေးမြုံငှက် ရေးသားသူ ကိုယ်တိုင်၏ အနုပညာသမားဘဝ ဖြတ်သန်းရသည့် အခြေအနေများကို သရုပ်ဖော်ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တေးမြုံငှက် အမည်ရှိသည့် တေးသီချင်းကိုလည်း ရေးသားခဲ့သည်။ ယင်းတေးသီချင်းကို အဆိုတော် ခိုင်ထူး မှ သီဆိုခဲ့သည်။ တေးမြုံငှက် လုံးချင်းဝတ္ထုနှင့်တေးသီချင်းသည် မောင်သစ်မင်း၏ အောင်မြင်ထင်ရှားသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မောင်သစ်မင်းကို တေးမြုံငှက်ဟု ဂီတနှင့်စာပေအသိုင်းအဝန်းတွင် တင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။
အဘေရွာ၊ ခူး
အဘေရွာ၊ ခူး
ရွှေလီ
ရွှေလီ ကို တရုတ်ဘာသာအားဖြင့် (simp.: 瑞丽市; trad.: 瑞麗市; Pinyin: Ruìlì Shì) ဟုခေါ်ဆိုပြီး တရုတ်နိုင်ငံ၊ ယူနန်ပြည်နယ်၊ တယ်ဟုန်ခရိုင်အတွင်းရှိ ကောင်တီအဆင့်ရှိ မြို့ တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၊ မူဆယ်မြို့နှင့် နယ်စပ်ကုန်သွယ်ရေး ပြုလုပ်သော နယ်ခြားမြို့ ဖြစ်သည်။ ဧရိယာ စတုရန်းကီလိုမီတာ (၁၀၂၀) (၃၉၃,၈ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
ရွှေလီ(သို့မဟုတ်)မိုင်းမော
ရွှေလီမြို့ကို ရှေးယခင်က မိုင်းမောမြို့ ဟုခေါ်ဆိုသည်။ တရုတ်ဘာသာစကားအားဖြင့် မွင့်မောင်ဟု အသံထွက်ရသည်။ ယခုအမည်ဖြစ်သော ရွှေလီကို တရုတ်ဘာသာစကားအားဖြင့် ရွေ့လိ ဟုခေါ်ဆိုသည်။ ရွေ့မှာ ကံကောင်းခြင်း ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ လိမှာ လှပခြင်း ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
လူဦးရေနှင့်လူမျိုးများ
တရုတ် လူမျိုးနှင့် ရှမ်းလူမျိုးများသည် မြို့တွင်း ချိုင့်ဝှမ်းဒေသတွင် နေထိုင်ကြပြီး ဂျိန်းဖော့လူမျိုးနှင့်ပလောင်တအာင်းတို့သည် မြို့ဆင်ခြေဖုံးဒေသများတွင် နေထိုင်ကြသည်။ လူဦးရေ ၁၄၀,၀၀၀ ခန့်ရှိသည်။
ချစ်မောင်၊ သခင် (မြန်အောင်)
သခင်ချစ်မောင်ကို ဟင်္သာတခရိုင် ကြံခင်းမြို့ တွင် သက္ကရာဇ် ၁၉၁၄ ခုနှစ် ဧပြီလ ၁၄ ရက်နေ့၌ မွေးဖွားသည်။ အဘဦးမြဲ၊ အမိဒေါ်ပုတို့၏ သားအငယ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်က ကျီးသဲကျောင်း ဆရာတော် ဦးလက်ပံထံ တွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။ ၁၉၃၄ ခုနှစ်တွင် မြန်အောင်မြို့ အစိုးရအထက်တန်းကျောင်းမှ မြန်မာအင်္ဂလိပ် ၁ဝ တန်းအောင် မြင်ခဲ့သည်။
၁၉၃၅ ခုနှစ်တွင် ကျောင်းမှထွက်၍ နိုင်ငံရေးလောက ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ၁၃ဝဝ ပြည့်နှစ် အရေးတော်ပုံကာလ တွင် တို့ဗမာအစည်းအရုံးဝင်အဖြစ် ပါဝင်ခဲ့သည်။ သခင်အမည် ကိုခံယူပြီး မြန်အောင်မြို့မှစတင်၍နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားခဲ့သောကြောင့် သခင်ချစ်မောင် (မြန်အောင်)ဟူ၍ နိုင်ငံရေးလောကတွင် အမည် တွင်ခဲ့သည်။ အမည်တူ သာယာဝတီမှ သခင်ချစ်မောင်နှင့် မလွဲ မှားစေရန် ရည်ရွယ်မှည့်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟုဆိုသည်။
ဂျပန်များ မြန်မာနိုင်ငံကို အုပ်စိုးချိန်တွင် အာရှလူငယ် အစည်းအရုံးဝင် လူငယ်များကိုစည်းရုံးခဲ့သည်။ ထို့နောက်ဟင်္သာ တခရိုင် ဗမာ့တပ်မတော် စစ်သားစုဆောင်ရေးအရာရှိအဖြစ် တာ ဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ စစ်အတွင်းကာလ၌ ဗမာ့တပ်မတော်နှင့် လက်တွဲ၍နိုင်ငံရေး စည်းရုံးရေးမှူးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ကာ ဖက် ဆစ်ဂျပန်ကို တော်လှန်ခဲ့သည်။
စစ်ပြီးခေတ်တွင် မြန်မာနိုင်ငံ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီသို့ ဝင် ရောက်ခဲ့သည်။ ဖဆပလနိုင်ငံရေးအစိုးရ လက်ထက်တွင် ဟင်္သာတ မြောက်ပိုင်း မဲဆန္ဒနယ်မှ ပြည်သူ့လွှတ်တော် အမတ်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ဗမာနိုင်ငံတောင် သူ လယ်သမားအစည်းအရုံး၊ အလုပ်အမှုဆောင်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးအဖြစ်လည်းကောင်း ရွေးချယ်တင်မြှောက်ခြင်း ခံရသည်။
၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင် လယ်ယာနှင့် သစ်တောဝန်ကြီးဌာန၌ လည်းကောင်း၊ ၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် ပြည်ထဲ ရေးဝန်ကြီးဌာန၌ လည်းကောင်း ပါလီမန်အတွင်းဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
၁၉၅၂ ခုနှစ်တွင် ကြံခင်းမြို့ မဲဆန္ဒနယ်မှ ပြည်သူ့လွှတ် တော်အမတ်အဖြစ် အရွေးခံရသည်။ ၁၉၅၂ ခုနှစ် မတ်လ ၃ ရက်နေ့တွင် ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာန ပါလီမန်အတွင်းဝန်အဖြစ် တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
၁၉၅၄ ခုနှစ်တွင် ပြည်သူ့အိုးအိမ်ဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီး အဖြစ် လည်းကောင်း၊ ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင်ပြည် သူ့လုပ်ငန်းဝန်ကြီး ဌာနဝန်ကြီးအဖြစ် လည်းကောင်း နိုင်ငံ့တာဝန်များကို ထမ်း ဆောင်ခဲ့လေသည်။
၁၉၅၅ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလတွင် ထိုင်းနိုင်ငံမှ ဘုရင့်သရဖူ ဂုဏ်ထူးဆောင် ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ချီးမြှင့်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ၁၉၅၆ ခုနှစ်တွင် ကြံခင်းမြို့မဲဆန္ဒနယ်မှပင် ပြည်သူ့ လွှတ်တော်အမတ်အဖြစ် ထပ်မံအရွေးခံရသည်။ ၁၉၅၇ ခုနှစ် မတ်လ ၁ ရက်နေ့တွင် ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
နိုင်ငံတကာနှင့် ဆက်သွယ် ဆောင်ရွက်ရာတွင်လည်း မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ်အ မေရိကန်၊ ဆိုဗီယက် ပြည်ထောင်စု၊ အင်္ဂလန်၊ ပြင်သစ်၊ ဂျာမနီ၊ ပိုလန်၊ ချက်ကိုဆလို ဗားကီးယား၊ ယူဂိုစ လားဗီးယား၊ အဇ္ဇရီယယ်၊ အာရပ်နိုင်ငံများ၊ ဂျပန်၊ တရုတ်၊ စင်္ကာပူ၊ မလေးရှား၊ အိန္ဒိယနှင့် ထိုင်း စသည့် နိုင်ငံကြီး ငယ်များသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ကုလသမဂ္ဂ အဖွဲ့ကြီး သို့လည်း မြန်မာ့ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် အစည်းအဝေးတက်ရောက် ခဲ့သည်။
တော်လှန်ရေးကောင်စီအစိုးရ လက်ထက်တွင် ပြည်တွင်း ညီညွတ်ရေး အကြံပေးအဖွဲ့ ၃၃ ဦးတွင်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးအဖြစ်ပါ ဝင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
သခင်ချစ်မောင်သည် နိုင်ငံရေးမှ အနားယူကာ မိသားစု နှင့်အတူ ရန်ကုန်မြို့ အရှေ့မြင်းပြိုင်ကွင်းလမ်း၊အမှတ် ၂၇၆ နေ အိမ်တွင်နေထိုင်ယင်း ၁၉၇၉ ခုနှစ်အောက်တိုဘာလ ၉ ရက်နေ့ တွင် ရန်ကုန် ဆေးရုံကြီး၌ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ဇနီးသည် ဒေါ်မြ ကြည်နှင့်အတူ သားသမီးလေးယောက် ကျန်ရစ်သည်။
Local Group
Local Group ဆိုသည်မှာ နဂါးငွေ့တန်း ဂယ်လက်ဆီပါဝင်သော ဂယ်လက်ဆီအဖွဲ့တစ်ခုဖြစ်သည်။ Local Group တွင် ဂယ်လက်ဆီပေါင်း ၅၄ ခုပါဝင်ကာ ယင်းတို့ထဲမှအများစုမှာ ဂယ်လက်ဆီပု (dwarf galaxies) များဖြစ်ကြသည်။ ယင်း၏ ဒြပ်ဆွဲငင်ရာ ဗဟိုအချက်အချာသည် နဂါးငွေ့တန်း ဂယ်လက်ဆီနှင့် အင်ဒရိုမီဒါ ဂယ်လက်ဆီတို့၏ကြား တစ်နေရာရာတွင် တည်ရှိသည်။ Local Group သည် အချင်းအားဖြင့် အလင်းနှစ်သိန်းပေါင်း ၁၀ ခန့်လွှမ်းခြုံထားသည်။ အဖွဲ့ကိုယ်တိုင်သည်လည်း Laniakea Supercluster ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ Local Supercluster အား မူလက Virgo Supercluster ဟုထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ Local Supercluster ဟုပြန်လည်သတ်မှတ်လိုက်သည်။ အဖွဲ့၏ အင်အားကြီးအဖွဲ့ဝင်များမှာ နဂါးငွေ့တန်း ဂယ်လက်ဆီနှင့် အင်ဒရိုမီဒါ ဂယ်လက်ဆီများဖြစ်ကြသည်။ ယင်းတို့သည် ခရုပတ်ပုံစံ ဂယ်လက်ဆီများဖြစ်ကြပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် အရန်ဂယ်လက်ဆီများ ရှိကြသည်။
သမိုင်း
Local Group ဆိုသောအခေါ်ဝေါ်သည် အဒ်ဝင် ဟာဘဲလ်မှ သူ၏ The Realm of the Nebulae ဆိုသော စာအုပ်မှ အပိုင်း (၆) တွင် စတင်မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ သူ ဖော်ပြထားသည်မှာ "နက်ဗျူလာများ၏ သေးငယ်သောအဖွဲ့များ" ဟုဖြစ်သည်။ အလင်းတောက်ပမှုအား လျော့နည်းစေကာ M31, Milky Way, M33, ကြီးမားသော မစ်ဂျစ်လန်နစ် တိမ်တိုက်၊ သေးငယ်သော မစ်ဂျစ်လန်နစ် တိမ်တိုက်၊ M32, NGC 205, NGC 6822, NGC 185, IC 1613 နှင့် NGC 147 ဟူ၍ အသီးသီး သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ သူသည် IC 10 အားလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော Local Group အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ၂ဝဝ၃ ခုနှစ်တွင် Local Group အဖွဲ့ဝင်များသည် ၁၂ မှ ၃၆ အထိ တိုးလာခဲ့သည်။
သီလက္ခန္ဓဝဂ္ဂ
ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏဇာတ်သာ အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု အယူရှိကြသော ပုဏ္ဏားတို့၏ ဝါဒနှင့် ဇာတ်ဝါဒမှန်သမျှကို သဘာဝကျကျ ရှင်းလင်းချက်များပါသော အမ္ဗဋ္ဌသုတ်နှင့် သောဏဒန္တသုတ် စသည်တို့လည်း ဤပါဠိတော်၌ ပါဝင်ပေသည်။
ထိုမှတပါး သီလ သမာဓိ ပညာ စခန်းတို့ကို ခွဲခြမ်း ဝေဘန်ပြရာဖြစ်သော မဟာလိသုတ်စသည်တို့အပြင် နောက်ဆုံးပါဠိတော်၌ ပါဝင်သော တေဝိဇ္ဇသုတ်၌ကား ဗေဒင်သုံးပုံဆောင် ပုဏ္ဏားတို့၏ စကားများ အခြေအမြစ်မရှိပုံနှင့် ဗြဟ္မာပြည်သို့ သွားရာလမ်းကြောင်း အစစ်ကို ဟောကြားတော်မူပုံစသည်တို့ကို ပါဝင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သုတ္တန်ပိဋကတ်
ညီနောင်ရွာ၊ ကံသာကုန်း
ညီနောင်ရွာ၊ ကံသာကုန်း
ရေကမိုးရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
ရေကမိုးရွာ (Yaekamoe)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ ရှားကွဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၈၃၂ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝက်လက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ထိန်တိုင်းရွာ၊ ထီးလင်းမြို့နယ်
ထိန်တိုင်းရွာ (Hteintaing)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ဂန့်ဂေါခရိုင်၊ ထီးလင်းမြို့နယ်၊ ထိန်တိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၉၂၉၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ထိန်တိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၀၃ ဦး၊ မ ၂၃၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၄၀ ဦးနေထိုင်သည်။
သျှမ်းပြည်ပြန်လည်ထူထောင်ရေးကောင်စီ
သျှမ်းပြည်ပြန်လည်ထူထောင်ရေးကောင်စီ RCSS/SSA ခေါင်းဆာင်မှာဗိုလ်မှူးကြီးယွက်စစ်ဖြစ်သည်။ နအဖ အစိုးရ နှင့်တွေ့ဆုံ ဆွေးနွေးရေး ဖြစ်မြောက်ဖို့ရန် RCSS/SSA ဘက်မှ အစဉ်တံခါးဖွင့် လက်ကမ်းကြိုဆို သော် လည်း တဘက်သတ်ဆန္ဒဖြင့် ဆွေးနွေးရေးကို မူမလိုလားကြောင်း သျှမ်းပြည်ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကောင်စီ RCSS /သျှမ်းပြည် တပ်မတော် SSA ယနေ့ (၂၅/၃/၀၉) တွင် ကြေညာချက်ထုတ်ပြန်၏။
သျှမ်းပြည်သည် အစိုးရ၏ ကိုလိုနီနယ်မြေမဟုတ်သည့် မျှတ တန်းတူ လွတ်လပ် စစ်မှန်သော ပြည်ထောင်စု အတွင်းမှ ပြည်ထောင်တခုဖြစ်ကြောင်း၊ သျှမ်းပြည်၏ နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ ကျန်းမာရေး၊ ပညာရေး ကိစ္စအားလုံး သျှမ်းပြည်သားများ ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်သည့်အခွင့်အရေးများ ရှိရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့အပြင်ဗမာစစ်အစိုးရထိန်းချုပ် ခြယ်လှယ်မှုမရှိဘဲ ဘိန်း အစားထိုးသီးနှံများကို သျှမ်းပြည်သားများလွတ်လပ်စွာ စီမံဆောင်ရွက်စိုက်ပျိုးရောင်းဝယ်ခွင့် ရှိမှသာလျှင် မူးယစ်ဆေးဝါး ပြဿနာ ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်းလည်း ဗိုလ်ချုပ်ြကီးယွက်စစ်က ပြောဆိုသည်။
ရွှေဥဒေါင်း
ရွှေဥဒေါင်း (၁၈၈၉- ၁၉၇၃) သည် မြန်မာနိုင်ငံသား စာရေးဆရာ ဖြစ်ပြီး ကျောင်းဆရာ၊ သစ်တောစာရေး၊ တောလိုက်စာရေး၊ မဂ္ဂဇင်းအယ်ဒီတာ၊ သတင်းစာအယ်ဒီတာချုပ်အဖြစ် ကျင်လည်ခဲ့သည်။ ပင်ကိုရေး၊ အမှီးနှင့် ဘာသာပြန်ဝတ္ထုတိုရှည်များ၊ ဗုဒ္ဓဝါဒ၊ တွေးခေါ်မြော်မြင်ရေး၊ အတ္ထုပ္ပတ္တိစာအုပ်များ ရေးသားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် စုံထောင်မောင်စံရှား အမှီးဝတ္ထုများ၊ တစ်သက်တာမှတ်တမ်းနှင့် အတွေးအခေါ်များ၊ ဒိဋ္ဌေဒိဋ္ဌမတ္တံ လက်တွေ့ကျင့်စဉ် စာအုပ်များမှာ ထင်ရှားသည်။ မြန်မာစာပေနယ်တွင် အမှီးဝတ္ထုပုံစံကို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်စွာ တိုးချဲ့ဆန်းသစ်ခဲ့သည်။ ရရှိခဲ့သည့် စာပေဗိမာန်ဆုများမှာ မျှော်တလင့်လင့်ဖြင့် ၁၉၅၂ ခု ဘာသာပြန်ဆု၊ သွေးစုပ်မြေဖြင့် ၁၉၅၅ခု ဘာသာပြန်ဆု၊ တစ်သက်တာမှတ်တမ်းနှင့် အတွေးအခေါ်များဖြင့် ၁၉၆၁ ခု သုတပဒေသာဆုများ ရရှိခဲ့သည်။
ကံလွင် (မြောက်)ရွာ၊ ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်
ကံလွင် (မြောက်)ရွာ (Kanlwin(North))သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ညောင်ဦးခရိုင်၊ ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်၊ ကံလွင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၂၀၁၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကံလွင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၃၆ ဦး၊ မ ၉၀၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၆၃၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ရွှေဥဒေါင်း
ငယ်ဘဝ
ဖခင် ဦးဧရာသည် သီပေါမင်းလက်ထက်တွင် လွှတ်တော်စာရေးအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့ဖူးသည်။ ကိုလိုနီခေတ်တွင် ဖိနပ်ထောင်ဆရာအဖြစ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုသည်။ မိခင် ဒေါ်ရွှေသည်လည်း သီပေါမင်း လက်ထက်တွင် စာတော်ဖတ်အဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့ဖူး၍ တနင်္ကသီ ရွာစားဘွဲ့ပင် ရခဲ့ဖူးသည်။ သီပေါမင်း ပါတော်မူပြီးနောက် ဦးဧရာနှင့် ဒေါ်ရွှေတို့ ဖူးစာဆုံပြီး ဆရာကြီးကို ဖွားမြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံလွင် (မြောက်)ရွာ၊ ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရွှေဥဒေါင်း
ပညာရေး
ဆရာကြီးသည် မန္တလေးမြို့ ဗုဒ္ဓဘာသာသီလရှင်ကျောင်းတွင် စတင်ပညာသင်ကြားသည်။ ထို့နောက် လူကျောင်း၊ မန္တလေးမြို့ ဒက္ခိဏဝံတိုက် ဘုန်းကြီးကျောင်း၊ အေဘီအမ်ကျောင်းတို့သို့ အဆင့်ဆင့် ပြောင်းရွှေ့ ပညာသင်သည်။ ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၉ဝ၈ ခုတွင် ကာလကတ္တား တက္ကသိုလ် အသိအမှတ်ပြု တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်သည်။ ထို့နောက် မန္တလေး ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းနှင့် အေဘီအမ်ကျောင်းတို့တွင် ကျောင်းဆရာ လုပ်သည်။ ထို့နောက် ရွှေဘိုအရေးပိုင်ရုံး၊ သစ်တောရုံး တို့၌ စာရေးလုပ်သည်။ ထို့နောက် မန္တလေးမြို့ လယ်ယာစိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် သမဝါယမမင်းကြီးရုံး၌ တောလိုက်စာရေး ဝင်လုပ်ပြန်သည်။ တောလိုက်စာရေးဘဝ အသက် ၂၁ နှစ်တွင် ပထမအကြိမ် အိမ်ထောင်ကျသည်။ ၃ နှစ်ခန့် ပေါင်းသင်းပြီးနောက် အိမ်ထောင်နှင့်ကွဲသည်။ ၁၉၁၄ ခုနှစ်တွင် အလုပ်မှနုတ်ထွက်ပြီးနောက် ဒုတိယအိမ်ထောင်နှင့် ဖူးစာဆုံသည်။ ၁၉၂ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ဒုတိယ အိမ်ထောင်နှင့် ကွဲပြန်သည်။ ထို့နောက် ကသာခရိုင် မြတောင်ရွာရှိ မိတ်ဆွေတဦးထံ အလည်အပတ်သွားရောက်ရာမှ မြတောင်သူ ဒေါ်စိုးနှင့် တွေ့ကာ တတိယအကြိမ် အိမ်ထောင် ကျသည်။ ဆရာကြီးမှာ ဒေါ်စိုးနှင့်ကျမှ အိမ်ထောင်ရေးဘဝ စွဲမြဲတည်ငြိမ် သွားလေတော့သည်။
ဆရာကြီးသည် အေဘီအမ်ကျောင်းတွင် ပညာဆည်းပူးနေစဉ် ၈ တန်းတွင် စာဖတ်ဝါသနာ မျိုးစေ့ကိုရခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့ဂန္ထဝင်မြောက် အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထုကြီးများကို ဖတ်ရှုနိုင်သည့် အခြေသို့ရောက်ခဲ့သည်။ စွဲစွဲမြဲမြဲလည်း ဖတ်ရှု ခဲ့သည်။ စာဖတ်သက် ရင့်ကျက်လာသည်နှင့်အမျှ ဘဝအတွေ့အကြုံလည်း များလာပြီ ဖြစ်သော ဆရာကြီးသည် ဝတ္ထုရေးလိုစိတ် ထက်သန်လာသည့် အလျောက် ၁၉၁၅ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၈ ရက်နေ့ညတွင် ‘ရန်ကြီးအောင်’ ဝတ္ထုကို စတင်ရေးသားသည်။ ရန်ကြီးအောင်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ဖြင့် ရေးသောဝတ္ထု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဇာတ်လိုက် မနှင်းမြိုင်အား ကာလသား ၄ ယောက် အလောင်းအစားပြုကာ လူပျိုလှည့်သည့် အခန်းကိုမူ ရေးနိုး (Raynolds)၏ ‘လန်ဒန်မြို့ အရှုပ်တော်ပုံ’ (The Mysteries of London) ဝတ္ထုမှ ယူခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ကြီးအောင်ဝတ္ထုကို သူရိယသတင်းစာတိုက်က ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေရန် ရွေးချယ်ပြီး ဉာဏ်ပူဇော်ခ ငွေတရာပေးသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဆရာကြီးသည် စာရေးဆရာ ဖြစ်လာတော့သည်။ ထို့နောက် သူရိယဦးဘဘေ၏ တိုက်တွန်းချက်အရ မစ္စက် ဟင်နရီဝု (Mrs. Henry Wood) ၏ ‘အိစလင်း’ (East Lynne) ဝတ္ထုကို မှီငြမ်းပြုကာ ‘ရတနာပုံ’ ဝတ္ထုကို ရေးသားသည်။ ထိုဝတ္ထု နှစ်ပုဒ်ကို အကြောင်းပြု၍ ဆရာကြီးကို သူရိယမဂ္ဂဇင်းတွင် အယ်ဒီတာခန့်လိုက်သည့်အတွက် စာပေလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ကျင်လည် ရတော့သည်။ ဆရာကြီးကို စာပေလောကထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော ‘သူရိယ’ (နေ) ၏ အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်သော ‘ဒေါင်း’ ကို အစွဲပြု၍ ‘ရွှေဥဒေါင်း’ ဟူသော ကလောင်အမည်ကို ခံယူသည်။
ဂန့်ဂေါ်ရွာသစ်ရွာ၊ ရေရှင်
ဂန့်ဂေါ်ရွာသစ်ရွာ၊ ရေရှင်
ရွှေဥဒေါင်း
အလုပ်အကိုင်
ဆရာကြီးသည် သူရိယမဂ္ဂဇင်းတွင် အယ်ဒီတာလုပ်နေစဉ် မြန်မာဂျာနယ်သမိုင်းတွင် ပထမဆုံးဂျာနယ် ဖြစ်သော ‘မြန်မာ့ဗျူဟာဂျာနယ်’ ကို မိတ်ဆွေတဦးနှင့်ပေါင်း၍ ထုတ်ဝေခဲ့သေးသည်။
၁၉၂ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ဆရာကြီးသည် သူရိယနှင့် မသင့်မတင့်ဖြစ်ကာ အလုပ်မှ နုတ်ပယ်ခံရသည်။ ဒေါ်စိုးနှင့် ဖူးစာဆုံပြီးနောက် ထီးချိုင့်မြို့နယ်၊ ကမ်းနီရွာ တွင် အင်္ဂလိပ်ကျောင်းဆရာအလုပ်ကို ၂ နှစ်မျှ လုပ်သေးသည်။ တရားအားထုတ်ရင်း အသက် ၃၆ နှစ်တွင် ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်သည်။ ရဟန်းအဖြစ် အရိုးထုတ်ရန် ကြံရွယ်သော်လည်း ငှက်ဖျားမိကာ အသည်းအသန် နာမကျန်း ဖြစ်သည့်အတွက် လူဝတ်လဲရသည်။
ဆရာကြီးသည် စာရေးခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရင်း လခစားအလုပ်ကို ကြိုကြားကြိုကြား လုပ်ခဲ့သည်။ ၁၉၂၆ ခုတွင် နယူးဘားမားသတင်းစာတိုက်တွင် စက္ကရီထေရီအဖြစ် ခေတ္တဆောင်ရွက်သည်။ ၁၉၃ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ပဲခူးမြို့ ခရစ်ယာန်စာပေအသင်း၌ ဘာသာပြန်ဆရာအဖြစ် ၃ နှစ်မျှ ဝင်လုပ်ကာ စာအုပ်ပေါင်း ၂ဝ ကျော်ခန့် ဘာသာပြန်ပေးခဲ့သည်။ ၁၉၃၆ ခုတွင် သူရိယက ပြန်ခေါ်ပြီး ဆရာကြီးကို သူရိယသတင်းစာတွင် အယ်ဒီတာခန့်သည်။
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အတွင်းတွင် ဆရာကြီးသည် ဆင်းရဲပင်ပန်းစွာ လှုပ်ရှားရုန်းကန်ရသည်။ စစ်ပြီးခေတ်တွင် ဆရာကြီး၏ဘဝသည် အထူးပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ဆရာကြီးသည် ဗုဒ္ဓ၏ စိတ္တာဝိပဿနာကို ကျနစွာ ကျင့်သုံးသည်။ လက်ဝဲစာပေ အမြောက်အမြားကိုလည်း ဖတ်ရှုသည်။ မန္တလေးရှိ လူထုသတင်းစာတိုက်တွင် အယ်ဒီတာချုပ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်စဉ် ၅ လ နီးပါးခန့် ဖဆပလအစိုးရ၏ အကျဉ်းချခြင်းကို ခံရသည်။ ၁၉၆၂ ခုနှစ် နောက်ပိုင်း တော်လှန်ရေးအစိုးရလက်ထက်တွင် ဆရာကြီးသည် ‘လုပ်သားပြည်သူ့နေ့စဉ်သတင်းစာ’ အယ်ဒီတာချုပ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ၁၉၆၈ ခုတွင် အငြိမ်းစားယူသည်။
ဆရာကြီးသည် အနောက်တိုင်းဝတ္ထုများကို ဆီလျော်အောင် မှီငြမ်း ပြုခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ တိုက်ရိုက် ဘာသာပြန်ခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း မြန်မာစာပေ နယ်ပယ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးသူ ဖြစ်သည်။ ရိုက်ဒါဟက်ဂတ် (Rider Haggard) ၏ ရှီ (She) ကို မှီငြမ်း ပြုသော ရူပနန္ဒီဝတ္ထု၊ ကိုနင်ဒွိုင်း (Conan Doyle) ၏ ရှားလော့ဟုမ်း (Sherlock Holmes) ကို မှီငြမ်း ပြုသော စုံထောက်မောင်စံရှားဝတ္ထုတို့သည် အထူး ထင်ရှားပြီး မှီငြမ်းပြုပုံ မြန်မာဆန်သည့်အတွက် အများနှစ်သက်ကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် မှီငြမ်းပြုမှန်းပင် မသိကြပေ။ ‘ဝင်္ကန္တ၊ ရတနာပူရ၊ ခင်စက်မေ၊ ပြည်ပေါက္ကံ၊ ဂျမဒါကိုကိုကြီး၊ ရူပကလျာဏီ၊ ပထမံဆရာသိန်း၊ ဇော်ဟိတ်’ စသည်တို့မှာ ဆရာကြီး၏ ထင်ရှားသော မှီငြမ်းပြု ဝတ္ထုများ ဖြစ်သည်။ ‘ရတနာသိုက်၊ ဗတ်စကာဗျီခွေးကြီး၊ သူရဲကောင်းသုံးယောက်၊ အန္နာကရီနီနာ၊ မျှော်တလင့်လင့်၊ ကိုယ်ရံတော်၊ စိတ်ထားဝတိံ၊ သွေးစုပ်မြေ’ စသည်တို့မှာ ဆရာကြီး၏ ထင်ရှားသော တိုက်ရိုက်ဘာသာပြန်ဝတ္ထုများ ဖြစ်သည်။ ‘မြတ်သက်မော်’ နှင့် ‘ဆုကြီးပန်’ တို့မှာမူ ဆရာကြီး၏ ပင်ကိုရေးဝတ္ထုများ ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးသည် ဝတ္ထုရှည် ၅ဝ ကျော်၊ ဝတ္ထုတို ၃ဝဝ ကျော်ကို မှီငြမ်းပြု၍လည်းကောင်း၊ တိုက်ရိုက် မြန်မာပြန်၍လည်းကောင်း ရေးသားခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ ‘အာဟာရဖြင့်ကျန်းမာနည်း’၊ ‘အကြံဉာဏ်ဖြင့် ကြီးပွားရေး’ တို့ကိုလည်း မြန်မာ ပြန်ခဲ့သည်။ ‘ကိုယ်တွေ့တရုတ်ပြည်သစ်’ အမည်ဖြင့် ခရီးသွားမှတ်တမ်း၊ ‘တသက်တာမှတ်တမ်းနှင့် အတွေးအခေါ်များ’ အမည်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်ရေး အတ္ထုပ္ပတ္တိ တို့ကို ရေးသားခဲ့သည်။ သတင်းစာခေါင်းကြီးများ၊ ဆွေးနွေးခန်းဆောင်းပါးများ၊ ဒိဋ္ဌေဒိဋ္ဌမတ္တံ အပါအဝင် လောကုတ္တရာဆောင်းပါးများ၊ စာပေ၊ လူမှုရေးနှင့် နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ အထွေထွေဆောင်းပါးများကိုလည်း ရေးသားခဲ့သည်။
ဆရာကြီးသည် ချားလ်ဒစ်ကင်း (Charles Dicken) ၏ Great Expectation ကို မြန်မာပြန်သော မျှော်တလင့်လင့်ဝတ္ထုဖြင့် ၁၉၅၂ ခုနှစ်တွင် စာပေဗိမာန်ဘာသာပြန်ဆုကိုလည်းကောင်း၊ အပ္ပတန် ဆင်ကလဲယား (Upton Sinclair) ၏ The Jungle ဝတ္ထုကို မြန်မာပြန်သော သွေးစုပ်မြေဝတ္ထုဖြင့် ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် စာပေဗိမာန်ဘာသာပြန်ဆုကို လည်းကောင်း၊ တသက်တာမှတ်တမ်းနှင့် အတွေးအခေါ်များ စာအုပ်ဖြင့် ၁၉၆၁ ခုနှစ်တွင် စာပေဗိမာန် သုတပဒေသာဆုကိုလည်းကောင်း ရရှိခဲ့သည်။ ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေး ကွန်ဂရက် (မြန်မာနိုင်ငံ) ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် တရုတ်ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံ၊ ဆိုဗီယက်ဆိုရှယ်လစ် ပြည်ထောင်စု သမ္မတနိုင်ငံတို့သို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ (လုပ်သားသတင်းစာအယ်ဒီတာကို ဗန်းမော်တင်အောင်နှင့် ဗိုလ်သခင်ဆရာ တားသည့်ကြားလုပ်ခဲ့`ဗိုလ်သ္ခင်ဆရာ31st Jan2009။ `ဆရာကြီးကဒါမျိုးလုပ်ချင်တာတဲ့´ဆရာသော်တာဆွေ)
ဘဝနိဂုံး
ဆရာကြီးသည် ၁၃၃၅ ခုနှစ်၊ ဝါခေါင်လဆန်း ၁၂ ရက် (ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၉၇၃ ခု၊ ဩဂုတ်လ ၁ဝ ရက်) သောကြာနေ့တွင် ကွယ်လွန် အနိစ္စ ရောက်သည်။ ။
ရွှေဥဒေါင်းစာမူကိစ္စ
ဆရာကြီး၏ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်စိုး မသေခင် ရွှေဥဒေါင်းစာမူကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သေတမ်းစာရေးခဲ့သည်။
သေတမ်းစာအရ စာမူများအတွက် ရသောငွေများကို-
ချစ်ဖွယ်
ဦးချစ်ဖွယ် သည် မြန်မာနိုင်ငံသား ကျော်ကြားသော အငြိမ့်လူရွှင်တော် တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ငယ်ဘဝ
အငြိမ့်သဘင်တွင် လူရွှင်တော်အဖြစ်နှင့် အမည်ကျော်ကြား ရုံမျှသာမက အငြိမ့်၏အနုပညာ အဆင့်အတန်းကိုပါ မြှင့်တင် ပေးခဲ့သော ပညာရှင်အနေနှင့် နှောင်းလူတို့၏ လေးစားခြင်း ခံရသည့် ဦးချစ်ဖွယ်ကို မန္တလေးမြို့ ယိုးဒယားဈေးအုတ် ဝန်မင်းဝင်းအတွင်း၌ အဖဦးဖိုး(ဦးဖ)၊ အမိ ဒေါ်မယ်တို့မှ ၁၂၃၄ ခု ပြာသိုလတွင် ဖွားမြင်သည်။ ငယ်မည်မှာ မောင်ချစ်ဖော်ဟူ၏။ ဖခင်ဦးဖိုးသည် ယိုးဒယားမျိုးရိုး ဖြစ်သည်။ စစ်သုံ့ပန်း တစ်ဦးအဖြစ်နှင့် မန္တလေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယိုးဒယား ရာမဇာတ်ကို ကပြရာ၌ အမြဲပင် ကြီးကြပ်စီမံပေးခဲ့ရသည်။ ဦးချစ်ဖွယ်မှာ ငယ်စဉ်က ကျောက်သွေးလုပ်ငန်းကို သက်မွေး ဝမ်းကျောင်းအဖြစ်ဖြင့် လုပ်ကိုင်ခဲ့သော်လည်း ဖခင်စီမံသော ရာမဇာတ်တော်ကြီး ကပြတိုင်း ဟနုမန်မျောက်အဖြစ်ဖြင့် ပါဝင် ကပြခဲ့ရသည်။
အငြိမ့်သဘင်လောကသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် လုပ်ငန်းဘဝ
အသက် ၂ဝ အရွယ်သို့ရောက်သောအခါ မန္တလေးမြို့ တရုတ်တန်းရပ်ရှိ အငြိမ့်ဆရာ ဦးလေးတာနှင့် ဦးလေးဖာတို့၏ တိုက်တွန်းချက်အရ အငြိမ့်မင်းသမီး မစိန်ကျော့နှင့် တွဲဖက်၍ လူရွှင်တော်အဖြစ် ပါဝင်ကပြခဲ့ရာမှ သဘင်လောကထဲသို့ ရောက်လာခဲ့လေသည်။ဤသည်တွင် မစိန်ကျော့နှင့် အကြောင်း ပါခဲ့သည်။ သို့သော် မစိန်ကျော့မှာ မကြာမီ ကွယ်လွန်ခဲ့လေ သည်။ ထို့နောက် ရန်ကုန်မြို့၌ ရေကျော်မစိန်ပု၏အငြိမ့်ကို တည်ထောင်သည်။ ထို့နောက်၌ကား ဦးချစ်ဖွယ်သည် မိမိနှင့် အလားတူ နာမည်ကျော်ကြားသည့် အငြိမ့်မင်းသမီးကြီး မစိန်သုံနှင့် အကြောင်းပါပြီးလျှင် မစိန်သုံအငြိမ့်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်ခဲ့လေသည်။
ကြိုးပမ်းချက်များ
ဦးချစ်ဖွယ်သည် တီထွင်ဉာဏ် ကောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အငြိမ့်လောကထဲသို့ ဦးချစ်ဖွယ် ဝင်ရောက် ချိန်က မြန်မာနိုင်ငံ တွင် အငြိမ့်ပွဲများကို ပတ္တလားဝိုင်းများဖြင့်သာ ကပြလေ့ရှိ သည်။ သို့သော် ဦးချစ်ဖွယ်၏ ကြိုးစားချက်ကြောင့် စန္ဒရား ဝိုင်းနှင့် တွဲဖက်သော အငြိမ့်အဖွဲ့များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ စန္ဒရားပါသော အငြိမ့်ကို လူကြိုက်များလာသည့်အလျောက် စန္ဒရားမမြရီ၊ စန္ဒရားမမကြီး စသည်ဖြင့် အငြိမ့်မင်းသမီးများ အမည်ရှေ့တွင် စန္ဒရားဆိုသော စကားလုံးကို ထည့်သွင်းသုံးစွဲ ခဲ့ကြသည်။
မန်ပါပွေရွာ၊ ပလက်ဝမြို့နယ်
မန်ပါပွေရွာ(Manparpway)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မတူပီခရိုင်၊ ပလက်ဝမြို့နယ်၊ ခန်တိုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၆၃၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ခန်တိုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၃၁ ဦး၊ မ ၁၃၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၆၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပလက်ဝမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ချစ်ဖွယ်
အရည်အချင်းနှင် သီဆိုခဲ့မှုများ
ဦးချစ်ဖွယ် သည် လူရွှင်တော်တစ်ဦးဖြစ်သည် ဆိုငြားသော်လည်း သာမည မဟုတ်ချေ။ အားလပ်ချိန်များ၌ အဝေးရောက်မင်းနှင့် ဝက်မစွတ်ဝန်ထောက်မင်းတို့ထံ၌ မြန်မာသုခုမအနုပညာနှင့် စာပေများကို သွားရောက်ဆည်းပူးလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ပရိသတ်ကို ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာသော ပျက်လုံးများနှင့် ဖြေဖျော် နိုင်စွမ်းရှိရုံမျှသာမက ရတု၊ ရကန်၊ အဲ၊ အန်၊ တေးချင်း၊ သီချင်းကြီး၊ သီချင်းခန့်တို့ဖြင့်လည်း နားထောင်၍မငြီးအောင် သီဆို၍ အသုံးတော်ခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ထို့ပြင် ပရိသတ် တို့အား ခေတ်ကိုမျက်မှောက်ပြု၍ အသိဉာဏ်ပွားစေရန် စာပေ ဗဟုသုတများကို ပျက်လုံး၌ အကွက်ဆိုက်အောင် ထည့်သွင်း တတ်သူ ဖြစ်သည်။ အငြိမ့်စင်ပေါ်မှနေ၍ ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ စွဲမြဲနာယူလောက်သော လင်္ကာများကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ရွတ်ဆိုနိုင်သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ အချက်ကျကျ အဆိုပိုင်ပိုင် ပြောဆိုနိုင်သဖြင့်လည်း နာမည်ကျော်မင်းသမီး မစိန်သုံနှင့် ရေစက်ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ထပ်မင်္ဂလာပွဲ၊ ရဟန်းခံရှင်ပြုပွဲ စသော သုမင်္ဂလအခမ်းအနားများတွင် ကာလ ဒေသ ပယောဂနှင့်လိုက်လျောညီစွာ ကဗျာ လင်္ကာနှင့် နဘေ ထပ်များကို ပရိသတ်စွဲလောက်အောင် ရွတ်ဆိုနိုင်သဖြင့် သုမင်္ဂလအခမ်းအနားများအတွက် ဦးချစ်ဖွယ်ပါဝင်သော အငြိမ့်ကို မရအရ ငှားရမ်းလေ့ရှိကြသည်။
ဦးချစ်ဖွယ် ရွတ်ဆိုလေ့ရှိသော နဘေထပ်လင်္ကာများအနက် ချွေတာရေးကို ရည်ညွှန်းထားသော ငွေစက္ကူ လင်္ကာ၊ ထန်းရေ အရက်သောက်စား၍ မှောက်မှားသောလင်္ကာ၊ အမျိုးသား ကျောင်းဘွဲ့လင်္ကာများ ပါဝင်သည်။ ထိုလင်္ကာများသည် ပွဲကြည့် ပရိသတ်တို့အား ကိုယ်ကျင့်ကောင်းမွန်စေရန် တိုက်တွန်း နှိုးဆော်ပေးသည်သာမက ခေတ်နှင့်တစ်ပြေးတည်း ပေါ်ပေါက် နေသော အမျိုးသားရေးစိတ်ဓာတ်ကိုပါ သရုပ်ဖော်ပြလေသည်။ သာဓကပြရလျှင် ငွေစက္ကူလင်္ကာတွင် 'ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာ ပြည်ကြီး သတိတွေပေးခဲ့သည်။ ပရိယေသနအရေးနှင့် အဖြောင့်တစ်မျိုးရှာကြသော်လဲ၊ တစ်ထောင့်ကိုးရာနှစ်ဆယ့် တစ်ခုနှစ်မှာလှ၊ တကယ့်အမှုဖြစ်၍ ကြီးမားတဲ့ အခင်းစရိုက်၊ စီးပွားအတင်းလိုက်တော့ ငွေအကုန်၊ မီးရထားနှစ်စင်းတိုက်၍ မြေပတုံအောင်၊ သေရပုံ အလွန်ရိုင်းပါသဖြင့်၊ မွန်တလိုင်း မြန်မာ ဒဏ်ရာအညီများတဲ့အပြင်၊ ပန်ချာပီကုလားတွေ ဘေး အကုန်ပေါက်ပြီး၊ ဟံသာဝတီတစ်လွှားက၊ ဆေးရုံရောက်ရသည်၊ သူဌေးတို့ လုံလောက်၍ စိန်ကျောက်ကောင်းဝယ်သော်လည်း၊ ပုသိမ်အနောက်ချောင်းနယ် ယခင်တစ်နှစ်က၊ ငါးဝန်မြစ် မြေတာတစ်ခြမ်းကျိုးလျက်၊ ရေဟာလွှမ်းမိုး၍ လှိုင်းအပေါင်း လာသဖြင့်၊ ငါးသိုင်းချောင်းရွာ အထင်ကရမြုပ်တဲ့ပြင်၊ တဇင်လှ အသုတ်နှင့် အင်းရဲကျုံပျော် ခိုက်ကရော၊ ဆင်းရဲတာဂုဏ် ဖော်ထိုက်ပါရဲ့'ဟူ၍ ထိုခေတ်က ဖြစ်ပျက်သောအခြင်းအရာ တို့ကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။
ငွေစက္ကူလင်္ကာ၌ပင်လျှင်၊ ငွေတည်းဟူသော ဓနအကြောင်း ဖောက်ပြန်တတ်ပုံကို ဋီကာဖွင့်ယင်း မြန်မာတို့ ခေါင်းပေါင်းစ ထောင်နိုင့်မည့်ခေတ်ကို မြော်ကြည့်ခဲ့သည်။ 'နံနက်စောစော နေထွက်တပြူ၊ ငွေစက္ကူကြောင့် အလှူပေး၊ ငွေစက္ကူကြောင့် အပူမအေး၊ ငွေစက္ကူကြောင့် ပြည်ပေါ်တစ်ခွင်ချစ်၊ ငွေစက္ကူ ကြောင့် အီဆော်လွင်ဖြစ်၊ ငွေစက္ကူကြောင့် စိတ်တွေတလျှမ်း လျှမ်း၊ ငွေစက္ကူကြောင့် အိမ်တွေဝရမ်းဖမ်း၊ ငွေစက္ကူကြောင့် တစ်မျိုးအလှကြိုက်၊ ငွေစက္ကူကြောင့် သူခိုးဓမြတိုက်၊ ငွေစက္ကူ ကြောင့် ကြည်ညိုလို့ မယားကပြုံး၊ ငွေစက္ကူကြောင့် ညီအစ်ကို သားအဖမုန်း၊ ငွေစက္ကူကြောင့် အထူးဖြစ်၊ ငွေစက္ကူကြောင့် အရူးဖြစ်၊ ကူးခဲ့တဲ့ သက္ကရာဇ်တာမရှည်ခင်က၊ ကမာကြည်စပါး နက်ဆန်စားလျက်၊ မြန်မာပြည်တစ်သက် အမှန်မရှားနိုင်ပါဘူး -- ဗျာ့၊ အထက်နဘန်ကြားအောင် ဝေယံလယ်က၊ ရေနံသယ် မြန်မာပြည်ခေါင်းပေါင်းစထောင်ပါလိမ့်'ဟု သီဆိုခဲ့သည်။ အမျိုးသားစိတ်ဓာတ်ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ၊ ဦးချစ်ဖွယ်သည် ပင်နီဖျင် ရင်ဖုံးအကျီကို အမြဲဝတ်ဆင်ကာ အငြိမ့်ကပြလေ့ ရှိသည်။ အမျိုးသားကျောင်းများ ပေါ်ပေါက် လာပုံနှင့် စပ်လျဉ်း၍ 'တို့မြန်မာတို့ ချစ်ခင်၊ ဘဝတစ်ကမ္ဘာ မမုန်းဘဲ၊ ဓနအသပြာဖြုန်း၍ အရိုင်းမသင်ကြနှင့်၊ လသာတုန်း ဗိုင်းငင် ဆိုတာလို၊ တလိုင်း ကချင် မွန် မြန်မာတစ်စုတို့က၊ ဝံသာနုအထူးခေတ် တကယ်ကြုံကြပေါ့၊ ဦးချစ်ဖွယ်က၊ အစုံစုံ အခါ ထူးကောင်းတာမို့၊ ဗမာစကူးကျောင်း ပညာဆွယ်ကြလျှင်၊ အင်္ဂါကြယ်၊ လက်လှမ်းလို့မှီလိမ့်' စသည်ဖြင့် အမျိုးသား စိတ် ဓာတ်များကို လှုံ့ဆော်ပေးသည့် တေးဂီတတို့ကို သီဆိုခဲ့ လေသည်။
မလေးခင်ဖြူဖြူနှစ်၊ ချစ်လိုက်ပါတဲ့အာရုံ၊ အာရုံ၊ ရွှေမြင့်မို တစ်တောင်လုံး တုံးမှတ်ပါလို့ခုန်၊ ဗေ့ပိန်ဘုံ။
ဗိန်းပတ်ပတ်ဘုံ၊ အတီးသမားတွေက၊ မင်းသမီးရဲ့ ထမိန်ပေါက်၊ လေးကောက်ကြီးနှင့် ချိတ်ခါဆွဲတော့၊ တစ်ပွဲလုံးဆူလို့ တစ်ပွဲလုံးညံလို့ တစ်ပွဲလုံးဆူလို့ သိမ့်သိမ့်တုန်၊ မင်းသမီး ပေါင်နား မင်းသားကပ်တော့၊ အရင်းအဖျားမှတ်သတဲ့၊ (ဝါ၊ မင်းသမီးအနား မင်းသားကပ်တော့ အစဉ်းစားကြပ်သတဲ့၊) ပတ်ပလာလို့ ပိန်ဘုံ'ကို မကြာခဏ ရွတ်ဆိုကပြလေ့ရှိ၏။ ထိုဗုံရှည်သီချင်းမှာ ၁၉ဝ၇ ခုနှစ်လောက်၌ ငါးပတ်ဦးချမ်းအေး (ဗုံရှည်မင်းသားဟောင်း)က မအူပင်မြို့မှ မင်းသမီး ကျော်ဗလ နှင့် တွဲ၍ မလက်တိုအလှူရုပ်သေးစင်တွင် သီဆိုသည်ဟု အမှတ်အသားရှိသည်။
သီချင်းရေးဆရာများနှင့် ခေတ်ပြိုင် လူရွှင်တော်များ
ဦးချစ်ဖွယ်အတွက် သီချင်းကဗျာများ ရေးစပ်ပေးသူများမှာ မန္တလေးရှမ်းပွဲဦးဖိုးဒင်၊ ဆရာကြည်၊ ဆရာထာနှင့် နန်းတော်ရှေ့ ဆရာတင်တို့ ဖြစ်၏။ ဦးချစ်ဖွယ်နှင့် ခေတ်ပြိုင်ပေါ်သော လူရွှင်တော်များမှာ ဦးချစ်စရာ၊ ဦးရွှေဒင်္ဂါး၊ ဦးလောကဓာတ်၊ ဦးရွှေဗျိုင်းနှင့် ဦးတက်တိုးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဦးချစ်ဖွယ်ကို အငြိမ့် ဆရာဦးချစ်ဖွယ်ဟူ၍လည်းကောင်း ဦးချစ်ဖွယ်ကြီးဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်ကြသည်။
ဘဝနိဂုံး
ဦးချစ်ဖွယ်သည် ၁၃ဝ၆ ခုနှစ်၌ အဆုတ် အအေးမိသောရောဂါဖြင့် မန္တလေးမြို့ ကျောက်သွေးတန်းရပ်၌ ကွယ်လွန်ခဲ့လေသည်။
ဝယ်မယ်လုံရွာ၊ နမ့်စန်မြို့နယ်
ဝယ်မယ်လုံရွာ (Weimaelong)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ နမ့်စန်မြို့နယ်၊ ဝမ်နောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၅၀၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝမ်နောင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၉၀၀ ဦး၊ မ ၁၉၅၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၈၅၄ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နမ့်စန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အပရအစ္ဆရာသံဃာတဝဂ်
ဤဝဂ်၌ သုတ်တော်ပေါင်း (၁၈၁) သုတ်ကို ဘုရားရှင် ဟောတော်မူပါသည်။ ဘာဝနာလုပ်ငန်းအားထုတ်ရမည့် ဓမ္မများနှင့် ပွားများသည့်ပုဂ္ဂိုလ်များ ခံစားနိုင်သည့် အကျိုးများကို ဟောတော်မူပါသည်။ ။
ယင်းဓမ္မ (၁၈၁)မျိုးကို လက်ဖျစ်တစ်တွက်အချိန်မျှ ပွားများသောရဟန်းသည် အရိတ္တဇ္ဈာန, သတ္ထုသာသနကရ, ဩဝါဒပဋိကရ, အမောဃရဋ္ဌပိဏ္ဍဘုဉ္ဇနပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပုံ, အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပွားများလျှင် ပြောစရာမရှိအောင်ပင် အကျိုးများပုံကို ဘုရားရှင် ဟောတော်မူပါသည်။ ပွားများရမည့် ဓမ္မ (၁၈၁) မျိုးသည်- အမှတ် ၁-သုတ်မှ ၄-အထိ ရူပါဝစရဈာန် (၄) ပါး၊
၅။မေတ္တာစေတောဝိမုတ္တိ၊
၆။ ကရုဏာစေတောဝိမုတ္တိ၊
၇။ မုဒိတာစေတောဝိမုတ္တိ၊
၈။ ဥပေက္ခာစေတောဝိမုတ္တိ-ဟူသော ဗြဟ္မဝိဟာရတရား (၄)ပါး၊
-အမှတ် ၉-သုတ်မှ ၄၅-သုတ်အထိ ဗောဓိပက္ခိယတရား (၃၇)ပါး၊
-အမှတ် ၄၆-သုတ်မှ ၅၃-သုတ်အထိ အဘိဘာယတနတရား (၈)ပါး၊
-အမှတ် ၅၄-သုတ်မှ ၆၁-သုတ်အထိ ဝိမောက္ခတရား (၈)ပါး၊
-အမှတ် ၆၂-သုတ်မှ ၇၁-သုတ်အထိ ကသိုဏ်း (၁၀)ပါး၊
-အမှတ် ၇၂-သုတ်မှ ၈၁-သုတ်အထိ အသုဘသညာအစရှိသော ညာ (၁၀)ပါး၊
-အမှတ် ၈၂-သုတ်မှ ၉၁-သုတ်အထိ အနိစ္စသညာအစရှိသော သညာ (၁၀) ပါး၊
-အမှတ် ၉၂-သုတ်မှ ၁၀၁-သုတ်အထိ အနုဿတိ (၁၀) ပါး၊
-အမှတ် ၁၀၂-သုတ်မှ ၁၈၁-သုတ်အထိ ရူပါဝစရဈာန် (၄) ပါး နှင့်မေတ္တာစေတောဝိမုတ္တိအစရှိသော ဗြဟ္မဝိဟာရ (၄)ပါးတို့ကို ဣန္ဒြေငါးပါး, ဗိုလ်ငါးပါးတို့ဖြင့် တစ်ပါးစီ တစ်ပါးစီတွဲ၍ ပွားများဖို့ရန် ဘုရားရှင်ဟောကြားတော်မူပါသည်။
အဋ္ဌကထာ၌ -ယင်းတရား (၁၈၁)ပါးတို့၏ အကျယ်ဖွင့်ပြချက်များ၊ ဝတ္တမာနုပ္ပန္န အစရှိသော ဥပ္ပန္န (၄)ပါး၊ သမုဒါစာရုပ္ပန္နအစရှိသော ဥပ္ပန္န (၄)ပါး၊ ကိလေသာတို့ကို မဂ်ဉာဏ်ဖြင့်ပယ်သတ်ပုံ၊ သဒ္ဓါနှင့်ပညာ၊ ဝီရိယနှင်သမာဓိတို့ အစွန်း ရောက်သည်အထိ တစ်ပါးနှင့်တစ်ပါး မလွန်ကဲအောင် ထားသင့်ပုံ လွန်ကဲလျှင် ဖြစ်ပေါ်တတ်သော အပြစ်များ၊ ညီမျှရာ၌ အကျိုးကျေးဇူးများ “ဘေသဇ္ဇသမုဋ္ဌိတော ရောဂေါ အတေကိစ္ဆော ဟောတိ” “သတိ ပန သဗ္ဗတ္ထ ဗလဝတီ ဝဋ္ဋတိ” သီဟိုဠ်ကျွန်း မဟာမိတ္တထေရ်နှင့် ပိဏ္ဍပါတိယတိဿထေရ်ဝတ္ထုအကျယ်၊ ဒါယဇ္ဇမဟတ္တ အစရှိသော မဟတ္တလေးမျိုး၊ သံဝေဂဝတ္ထု ရှစ်မျိုး၊ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးဟောစဉ်၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းအားထုတ်ရန် အစီအစဉ် အစရှိသော မှတ်သားဖွယ်ရာများကို ဖွင့်ပြထားပါသည်။ ဋီကာ၌လည်း အသေးစိတ် ဖွင့်ဆိုချက်များ ရှိပါသည်။
နောက်ညူမန်ဆွေရွာ၊ လဟယ်မြို့နယ်
နောက်ညူမန်ဆွေရွာ (Nauknyumanswe)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ လဟယ်မြို့နယ်၊ နောက်ညူခါဆန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၇၈၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နောက်ညူခါဆန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၄၈ ဦး၊ မ ၅၃၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၉၈၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လဟယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
စင်းတောင်း (အလယ်)ရွာ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်
စင်းတောင်း (အလယ်)ရွာ (Sintawng (Middle))သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်၊ စင်းတောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၃၃၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ စင်းတောင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၃၇၈ ဦး၊ မ ၄၃၈၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၈၇၆၆ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စု သမ္မတနိုင်ငံ
ဆိုဗီယက် ပြည်ထောင်စု ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ (USSR, Russian: Сою́з Сове́тских Социалисти́ческих Респу́блик, tr. Soyuz Sovietskikh Sotsialisticheskikh Respublik IPA: [sɐˈjus sɐˈvʲetskʲɪx sətsɨəlʲɪˈstʲitɕɪskʲɪx rʲɪsˈpublʲɪk] အတိုကောက် СССР, SSSR) ကို အများအားဖြင့် ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စုဟု ရည်ညွှန်းသုံးစွဲလေ့ ရှိကြပြီး ၁၉၂၂ ခုနှစ်မှ ၁၉၉၁ ခုနှစ် အထိ ယူရေးရှား ကုန်းမြေပေါ်တွင် တည်ရှိခဲ့သော ဆိုရှယ်လစ် နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံ ဖြစ်သည်။ ဒေသခံများ ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲသော အမည်မှာ ဆိုယု (ပြည်ထောင်စု) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စုသည် ၁၉၉၀ ခုနှစ်အထိ ကွန်မြူနစ် ပါတီက ကြီးစိုးသော တစ်ပါတီ စနစ်ကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ ၁၉၅၆ ခုနှစ် အထိ နိုင်ငံပေါင်း ၁၅ နိုင်ငံ ပါဝင်သော ဆိုဗီယက် သမ္မတနိုင်ငံများ၏ ပြည်ထောင်စု ဖြစ်ခဲ့ပြီး မြို့တော်မှာ မော်စကိုမြို့ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဗဟိုအစိုးရမှ ချုပ်ထိန်းသော စီးပွားရေး စနစ်ကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အတွင်းတွင်လည်း နာဇီတို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် အင်အားကြီးနိုင်ငံအဖြစ်ရပ်တည်ခဲ့ပြီး၊ စစ်အပြီးတွင် ဖြတ်သန်းရသော စစ်အေးတိုက်ပွဲ ကာလတစ်လျှောက်တွင်လည်း ပြိုင်ဖက်ဖြစ်သည့် မဟာအင်အားကြီးနိုင်ငံ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနှင့် ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ စစ်အပြီးတွင် တည်ထောင်သည့် ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂ အဖွဲ့တွင်လည်း ဦးဆောင်တည်ထောင်သူအဖွဲ့ဝင်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ အရှေ့ဥရောပ၊ အရှေ့အလယ်ပိုင်း၊ မြောက်အာဖရိက၊ အလယ်အာရှ၊ တောင်အာရှနှင့် လက်တင်အမေရိကဒေသများရှိ နိုင်ငံများတွင် ကွန်မြူနစ်ဝါဒ ပြန့်ပွားတည်မြဲရေးအတွက် နည်းလမ်းစုံသုံးကာ ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် မှားယွင်းအားနည်းသော ဗဟိုမှချုပ်ကိုင်သည့် စီမံကိန်းပုံစံ စီးပွားရေးစနစ်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုများကြောင့် လည်းကောင်း ၁၉၉၁ခုနှစ်တွင် ပြည်ထောင်စုအတွင်းပါဝင်သော ပြည်နယ်များမှ နိုင်ငံ ၁၅နိုင်ငံအဖြစ် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ခွဲထွက်ကြသဖြင့် ဆိုဗိယက် ပြည်ထောင်စု ပြိုကွဲလေသည်။ ပြည်ထောင်စုပြိုကွဲပြီးနောက်တွင် ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စု၏ ရပိုင်ခွင့်၊ ခံစားခွင့်၊ ဆက်ခံခွင့်အာဏာများကို အကြီးဆုံးခွဲထွက်ပြည်နယ်ဖြစ်သည့် ရုရှား ဖယ်ဒရေးရှင်း နိုင်ငံမှ ဆက်ခံရယူခဲ့သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်အားကြီး နိုင်ငံများ
အသံ
အသံသည် အလင်းနှင့် အပူတို့ကဲ့သို့ လှိုင်းလှုပ်ရှား မှုပင် ဖြစ်သည်။ ရေထဲသို့ခဲတစ်လုံးကိုပစ်ချလိုက်သောအခါ ခဲကျနေရာမှ လှိုင်းဂယက်များ ပြန့်ထွက်လာသည်ကို လူတိုင်း တွေ့ဖူးကြပေမည်။ ထိုအတူ အသံသည်လည်း များသောအားဖြင့် လေထဲတွင် အသံဖြစ်ပေါ်ရာနေရာမှ လှိုင်းသဘောဖြင့် လှုပ်ရှား ပြန့်ထွက် လာပြီးလျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏ နားရှိရာသို့ ရောက်လာ သည်။ လေထဲ၌ ဖြစ်ပေါ်၍သာ ကျွန်ုပ်တို့သည်အသံလှိုင်း များကို မမြင်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။
အသံနှင့် အလင်းတို့မှာ လှိုင်းသဘောဖြင့် သွားလာပုံခြင်း တူသော်လည်း ထိုလှိုင်းတို့၏ အသွားနှုန်းမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူပေ။ အလင်းလှိုင်းနှင့်စာလျှင် အသံလှိုင်းမှာ ယုန်နှင့်လိပ် အပြေးပြိုင်သည်ထက်မကကွာခြားနှေးကွေးသည်ဟုဆိုရပေမည်။ မိုးခြိမ်းစဉ် ဝင်းကနဲလက်ကနဲ လျှပ်ပြက်သည့် အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ခဏကြာမှမိုးခြိမ်းသံကြားရခြင်းကို စဉ်းစားလျှင် ဤအချက်သည် ပေါ်လွင်နိုင်ပေသည်။ သိပ္ပံဆရာ ကြီးများ၏ တိုင်းတာတွက်ချက်ထားချက်အရ အလင်းသည် တစ်စက္ကန့်တွင် မိုင်ပေါင်း ၁၈၆ဝဝဝ ခန့်သွား၍ အသံမှာမူ တစ်စက္ကန့်လျှင် ပေ ၁၁ဝဝ မျှသာသွားနိုင်သည်။ သို့သော် အပူချိန် ဒီဂရီမြင့်လာတိုင်း အသံ၏အမြန်နှုန်းသည်တစ်ပေ ကျော်ခန့် တိုးလာသည်။ )
ဤအသွားနှုန်းနှစ်ခုကို မှတ်ထားလျှင်မိုးခြိမ်းသည့်အခါ မည်မျှကွာဝေးသောနေရာ၌ခြိမ်းသည်ကိုအလွယ်တကူတွက်ချက် ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ဥပမာ - လျှပ်ပြက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး ဟူ၍ တစ်စက္ကန့်ခြားစီလောက် ခပ်လေးလေးနှင့်ခပ်မှန်မှန် ရေတွက်နေစဉ် ငါးဟုဆိုချိန်တွင် မိုခြိမ်းသံကို ကြားရသည်ဆိုပါစို့။ ထိုအခါအသံလာရသည့် အချိန်မှာ ငါးစက္ကန့်ခန့်ကြာသည်ဟု ယူဆရမည်ဖြစ်သဖြင့် ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာဖြစ်သော မိုးခြိမ်းသည့်နေရာမှာ ပေ ၁၁ဝဝ ငါးလီနှင့်ညီမျှသော ပေ ၅၅ဝဝ အကွာအဝေး၌ဖြစ်သည်ဟု ခန့်မှန်းသိနိုင်ပေသည်။ (ဤအလင်းလာရသည့်အချိန်ကိုထည့် မတွက်ပေ။)
စကားပြောသံ၊တီးမှုတ်သံ၊အရာဝတ္ထုချင်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်တိုက်ထိရိုက်မိသည့်အသံ၊ပေါက်ကွဲသံစသည်တို့မှာ အားလုံး အသံချည်းပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော်မည်သည့်အသံပင်ဖြစ်စေထို အသံဖြစ်ပေါ်ရန်အတွက် အရာဝတ္ထုတစ်ခုခု၏တုန်ခါလှုပ်ရှား မှုရှိရလေသည်။ စကားပြောစဉ်မိမိလည်ချောင်းကိုလက်နှင့် ထိစမ်းကြည့်ပါ။ အသံဖြစ်ပေါ်ရာ ရေမျို(လည်မျို) နားတွင် တုန်ခါနေသည်ကိုတွေ့ရပေမည်။ စောင်းကြိုးကိုတီးခတ်သည့် အခါ မောင်းကိုထုသည့်အခါများတွင်လည်းအသံထွက်ပေါ်ချိန် တွင် အဆိုပါ စောင်းကြိုးနှင့်မောင်းတို့တုန်ခါနေသည်ကိုတွေ့ရ မည်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့်အသံကိုဖြစ်ပေါ်စေသည့်အကြောင်း ရင်းမှာ အရာဝတ္ထုတို့၏တုန်ခါမှုဟုသိရသည်။ သို့သော်အရာ ဝတ္ထုတို့ တုန်ခါတိုင်း အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမရှိပေ။ ဖြစ်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုကိုသယ်ပို့ပေးမည့်ကြားခံပစ္စည်း ရှိရန်လိုသည့်အပြင်၊ အသံကိုလက်ခံသောနားတွင် မိမိထံရောက် လာသော အသံလှိုင်းကို လက်ခံနိုင်မည့် အရည်အချင်းလည်း ရှိရန်လိုပေသည်။
ဤသို့ဖြစ်လျှင် လေမရှိသော ပလာနယ်(ဗက်ကျုအမ်)တွင် အသံဖြစ်ပေါ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဟု ထင်ရန်ရှိသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဟုတ်မှန်ကြောင်းကို အောက်ပါလက် တွေ့စမ်းသပ်မှုမျိုးဖြင့် သိရလေသည်။ ရှေးဦးစွာ သက္ကလတ်၊ ဖော့ စသောအသံကို လွယ်ကူစွာ သယ်ပို့နိုင်စွမ်းမရှိသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုခုပေါ်တွင် နာရီသံပတ်ဖြင့်မြည်သော ခေါင်းလောင်း ကလေးတစ်လုံးကိုတင်ထားသည်။ ထိုနောက်ခေါင်းလောင်းကို လေလုံသော ဖန်အုပ်တစ်ခုဖြင့်ဖုံးအုပ်ပြီးလျှင် ခေါင်းလောင်းကို မြည်စေသောအခါ ထိုခေါင်းလောင်းသံကို ဖန်အုပ်အပြင်မှ ကောင်းစွာကြားရလေသည်။ သို့သော် ထိုသို့အသံမြည်နေစဉ် ဖန်အုပ်အတွင်းရှိလေကို လေစုတ်စက်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း စုတ်လိုက်သောအခါ လေးပါးသွားသည့်နှင့်အမျှ ခေါင်းလောင်း သံလည်း တဖြည်းဖြည်းတိမ်လိုက်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် အလျှင်းပင်မကြားရတော့ချေ။ ထိုကြောင့် လေထုမရှိဟုယုံကြည် ရသော လပေါ်၌အက်တမ်ဗုံးထက်မက ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီးမျိုး ဖြစ်ပွားသည့်တိုင်အောင် ထိုပေါက်ကွဲသံကို ကြားနိုင်ဖွယ်ရာမရှိဟုယူဆရလေသည်။
မြေကြီးတွင်ဖြစ်စေ၊ ကြမ်းပြင်တွင်ဖြစ်စေ နားကိုကပ်ပြီး နားထောင်လျှင် အဝေးမှလမ်းလျှောက်သံကို လေထဲမှလာသော အသံထက်ပို၍ ကျယ်လောင်စွာကြားနိုင်သည်။ တုတ်ရှည်ရှည်တချောင်း၏ အဖျားကို နားတွင်ကပ်ထား၍ ကျန်အဖျားဘက်မှ အခြားတစ်ယောက်က အသာကလေး ခြစ်ပေးလျှင်လည်း ဤအတိုင်းပင် ကျယ်လောင်စွာ ကြားနိုင် သည်။ အပ်ချည်ကြိုးတပင်တွင် အဖျားနှစ်ဖက်၌ မီးခြစ်ဘူးခွံ တပ်ကာ ကြေးနန်း စကားပြောသကဲ့သို့ ကလေးများကစားနိုင် ခြင်းမှာလည်း အသံသည် တင်းတင်းဆွဲထားသော ကြိုး တစ်လျှောက်ကို သွားနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ အသံကို သယ်ပို့ရာတွင် လေထက်သာသော ပစ္စည်းများ စာရင်းတွင် ရေလည်း ပါဝင်သည်။ ရေထဲ၌ အသံသည် လေထဲမှာထက် လေးဆမျှမြန်အောင် သွားနိုင် သည်။ ထိုကြောင့် အစိုင်အခဲနှင့် အရည်တို့သည် ဓာတ်ငွေ့တို့ထက် ပိုပြီး အသံကို သယ်ပို့နိုင် သည်ဟု သိရာသည်။ သို့သော် အဆိုပါ အစိုင်အခဲနှင့်အရည် တို့သည် ကျုံ့နိုင်ကန်နိုင်သည့် သတ္တိရှိသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ရပေမည်။
အသံကိုကြားသည်ဟု ဆိုရာတွင် နား၌ အသံလှိုင်းများကို လက်ခံနိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိရမည်ဟု အထက်တွင်ရေးခဲ့ ပြီ။ နားပင်းနေလျှင်ကား မည်သည့်အသံကိုမျှ ကြားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့ရာတွင် နားမပင်းသည့်တိုင်အောင် နားသည် အရာဝတ္ထုတစ်ခုခု တုန်ခါတိုင်း အသံကို မကြားနိုင်ပေ။ နားသည် တစ်စက္ကန့်တွင် တုန်ခါသည့်အကြိမ်ပေါင်း ၁၆ ကြိမ်မှ အကြိမ်ပေါင်း ၄ဝဝဝဝ အတွင်းရှိ တုန်ခါမှုများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံများကိုသာ ကြားနိုင်လေသည်။ အသံသည် တုန်ကြိမ်နည်းလျှင် နိမ့်၍တိုး၍ တုန်ကြိမ်များလျှင် မြင့်သည်စူးသည်ဖြစ်ရာ နားသည် နိမ့်လွန်းသောအသံ၊ မြင့်လွန်းသောအသံကို ကြားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ နားထဲတွင် နားအခင်ဟုခေါ်သော အမြှေးပါးတစ်ခုရှိသည်။ ထိုအမြှေးပါး ပေါ်သို့ အသံလှိုင်းများ ကျရောက်ရိုက်ခတ်သောအခါအမြှေးပါးသည်လည်း အသံလှိုင်းများနှင့် ထပ်တူ တုန်ခါပြီးနောက် မူလအသံ အတိုင်း မြည်လာသည်။ သို့သော် နားအခင်သည် နိမ့်လွန်းသောအသံနှင့် မြင့်လွန်းသောအသံများအတိုင်း လိုက်ပြီး တုန်ခါနိုင်စွမ်းမရှိသောကြောင့် ထိုနိမ့်လွန်း၊ မြင့်လွန်းသော အသံများကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြားနိုင် တော့မည် မဟုတ်ချေ။ အသံသည် လှိုင်းများမှ ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့်အလင်းနည်း တူပင် အသံကို တစ်နေရာတည်းသို့ စုစေနိုင်သည်။ ပဲ့တင်သံ မှာ အတားအဆီးတစ်ခုခုနှင့် တွေ့ပြီးသည့်နောက်ပြန်ဟပ်လာ သောအသံ ဖြစ်သည်။ အတားအဆီး နှစ်ဘက်နှစ်ချက်ရှိသော နေရာမျိုးတွင် ပဲ့တင်သံမှာ ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ ကပွဲ၊ တရားပွဲခန်းမကြီးများတွင် ဤသို့ ထပ်တလဲလဲပဲ့တင်သံ မျိုး မဖြစ်ပေါ်စေအောင် နံရံ၌ ကန့်လန့်ကာ၊ သို့မဟုတ် အခြားအသံကို ထိန်းနိုင်သည့် ပစ္စည်းမျိုးကို တပ်ဆင်ပေး ရလေသည်။
သစ်ဆိမ့်ကုန်း
သစ်ဆိမ့်ကုန်း
တောင်ယာကြီးရွာ၊ လှည်းလမ်းတက်
တောင်ယာကြီးရွာ၊ လှည်းလမ်းတက်
ရွှေဝါချောင်းရွာ၊ ကံသာကုန်း
ရွှေဝါချောင်းရွာ၊ ကံသာကုန်း
မုံဒုန်ရွာ၊ မိုးမောက်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကာကွယ်ရေးနဲ့ လျော့ပါးရေးနေ့
ပြင်းအား ၇.၉ ရှိတဲ့ ငလျင်ဟာ တရုတ်နိုင်ငံ အနောက်တောင်ပိုင်း စီချွမ်ပြည်နယ်နဲ့ အိမ်နီးချင်း ပြည်နယ်နှစ်ခုမှာ ၂၀၀၈မေလ ၁၃ ရက် ဒေသစံတော်ချိန်မွန်းလွဲ ၂ နာရီ ၂၈ မိနစ်မှာ လှုပ်ခတ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူ ၈၀,၀၀၀ ကျော်သေဆုံးပြီး ၅၀,၀၀၀ ကျော် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ငလျင်လှုပ်ခဲ့တာ တနှစ်ပြည့်တဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ အထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနားမှာ တရုတ်သမ္မတ ဟူဂျင်တောင်းက ငလျင်ကြောင့် တနိုင်ငံလုံး အတူတကွစည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ ဒုက္ခတွေကို မျှဝေခဲ့ကြတဲ့အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် မေလ ၁၂ ရက်နေ့ကို တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးနဲ့ လျော့ပါးရေးနေ့အဖြစ်သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။
တရုတ်နိုင်ငံ စီချွမ်ပြည်နယ် ငလျင်ဘေးသင့် ဒုက္ခသည်တွေကို ချက်ချင်းဆိုသလို အကူအညီတွေ ပေးနိုင်ခဲ့လို့ နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝန်းက ချီးကျူးခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဖြစ်သလို ဆောက်ထားတဲ့ ကျောင်းတွေပြိုကျပြီး သေဆုံးခဲ့ကြသူ ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေရဲ့ မိဘတွေကတော့ အာဏာပိုင်တွေကို အပြစ်တင်ဆဲရှိနေပါတယ်။
ပြင်ချောင်းခမွေးရွာ
ပြင်ချောင်းခမွေးရွာ
ဇနက္ကဇာတ်တော်
ဇနကဇာတ်တော်ဟု အတိုချုံး၍ ခေါ်ဝေါ်ကြသော မဟာဇနကဇာတ်တော်သည် ဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့တွင် ဒုတိယမြောက် ဇာတ်တော်ဖြစ်၍ မူရင်းပါဠိတော်၌ ဂါထာပေါင်း ၁၈၆ ဂါထာဖြင့် ဖွဲ့ဆိုထားသည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် တစ်နေ့သ၌ တရားသဘင်ဝယ် အစည်းအဝေးဖြစ်ကြလတ်သော်၊ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရား၏ နိက္ခမပါရမီ ဖြည့်တော်မူပုံကို ချီးမွမ်းကြလေရာ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုပါရမီကို အကြောင်းပြု၍ မဟာဇနက ဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူလေသည်။
ထိုဇာတ်တော်ကြီးကို မင်းဘူးမြို့ အရှင်ဦးဩဘာသသည် လေသာကျောင်း၊ ကျောင်းတကာ မောင်ဝ၏သား ဒါယကာ မောင်ထောက်က တောင်းပန်အပ်၍ ၁၁၄၇ ခုနှစ်တွင် ပါဠိတော်မှ မြန်မာသို့ အနက်ပြန်၍ ပြုစုတော်မူသည်။
ဇနကဇာတ်တော်မှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဝိဒေဟရာဇ်တိုင်း မိတ္ထိလာပြည်၍ မဟာဇနက အမည်ရှိသောမင်းသည် မင်းပြုသည်။ ထိုမင်း၌ အရိဋ္ဌဇနကမင်းသား၊ ပေါလဇနကမင်းသား ဟူ၍ သားတော်နှစ်ပါးရှိ၏။ အရိဋ္ဌဇနကမင်းသားအား အိမ်ရှေ့အရာကိုပေး၏။ ပေါလဇနကမင်းသားအား သေနာပတိအရာကို ပေး၏။ မင်းကြီးနတ်ရွာစံသော် အရိဋ္ဌဇနကသည် ခမည်းတော်၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံစိုးစံ၍ ပေလဇနကသည် အိမ်ရှေ့အရာ၌ တည်လေသည်။ ထိုအခါ ပေါလဇနက အိမ်ရှေ့မင်း၏ အတွင်းကျွန်ယုံဖြစ်သော အမတ်တစ်ဦးသည် မိမိအလို မပြည့်သည်နှင့် မိမိ အရှင်သခင်ပေါ်တွင် အငြိုးထား၍ အရိဋ္ဌဇနက မင်းကြီးထံ စံဝင်ပြီးသော် ဂုံးတိုက်ချောစားလေသည်။ အကြိမ်ကြိမ် ဂုံးချောလေသော် မင်းကြီးလည်း ငါ၏ ညီသည် ငါ့ကို မကောင်းကြံရာ၏ဟု အယူရှိ၍ အိမ်ရှေ့မင်းကို ဖမ်းဆီးစေပြီးလျှင် အနှောင်အဖွဲ့၌ ချထားသည်။
ထိုအခါ အိမ်ရှေ့မင်းသည် နောင်တော်အပေါ်၌ မပြစ်မှားမိကြောင်း သစ္စာအဓိဋ္ဌာန်ပြုလေရာ သစ္စာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် အနှောင်အဖွဲ့မှ လွတ်လေ၏။ ပေါလဇနကလည်း ဤသို့ အနှောင်အဖွဲ့မှ လွတ်လေသော် ရွာငယ်များကို သိမ်းရုံး၍ လက်နက်ပြုပြီးလျှင် နောင်တော်အား ယခင်က ရန်မလုပ်လိုသော်လည်း ယခု ရန်လုပ်ရတော့မည်ဟု ဆို၍ စစ်ထိုးလေ၏။ ဤသို့ မင်းညီနောင်တို့ စစ်ထိုးရာ နောင်တော် အရိဋ္ဌဇနကသည် အရေးရှုံးနိမ့်၍ နတ်ရွာစံလေသော် အရိဋ္ဌဇနကမင်းကြီး၏ မိဖုရားကြီးသည် မိမိဝမ်း၌ ဘုရားလောင်း မဟာဇနကမင်း၏ သန္ဓေဖြင့်ထွက်ပြေးရာ သိကြားမင်း၏ တန်ခိုးဖြင့် ဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီးထံ ရောက်လေသည်။ ထိုဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီးထံ ရောက်သည်တွင် ဘုန်းသမ္ဘာရှင်ဖြစ်သော အလောင်းတော် မဟာဇနကမင်းသားကို ဖွားမြင်လေသည်။
ဇနကမင်းသားလည်း အရွယ်ရောက်လတ်သော် မိမိ၏မျိုးရိုးကို မိခင်အား မေးမြန်းရာတွင် မိမိ၏ ဖခမည်းတော်သည် မိတ္ထိလာပြည့်ရှင် အရိဋ္ဌဇနက မင်းကြီးဖြစ်၍ ဦးရီးတော် ပေါလဇနကသည် မိတ္ထိလာပြည်၌ စိုးစံနေကြောင်း သိရှိလေ၏။ ထိုအခါ ဇနကမင်းသားသည် မိမိ ခမည်းတော်၏ အရိုက်အရာ ဖြစ်သော မိတ္ထိလာပြည်ကို သိမ်းယူရန် အကြံဖြစ်သည်။ ဤသို့သိမ်းယူနိုင်ရန် အလို့ငှာ ပင်လယ်ခရီးဖြင့် သင်္ဘောလွှင့်၍ ကူးသန်းရောင်းဝယ်နိုင်စေရန် မယ်တော်အား ခွင့်အကြိမ်ကြိမ်ပန်၍ သင်္ဘောလွင့်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဇနကမင်းသား၏ သင်္ဘောသည် ပင်လယ်ခရီး၌ နစ်လေသည်။ ထိုအခါ သင်္ဘောသား ခုနစ်ရာတို့သည် ယောက်ျားတို့၏ လုံ့လကို တစ်စုံတစ်ခုမျှ မပြုဘဲ ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက်ပင် ငါး၊ လိပ်၊ ငမန်းတို့၏ အစာဖြစ်လေကုန်သည်။ ဘုရားလောင်းကား ယောက်ျားတို့၏ လုံ့လဝီရိယကို မလျှော့ဘဲ ခုနှစ်ရက်ပတ်လုံး ပင်လယ်၌ ကူးတော်မူ၏။ ထိုအခါ မဏိမေခလာ နတ်သမီးသည် မနီးမဝေးသော ကောင်းကင်က ကိုယ်ထင်ပြကာ ရပ်လျက် ကောင်းမြတ်သော လုံ့လဖြင့် တည်းကူးသလော၊ မူးရူးသောစိတ်ဖြင့် တည်းကူးသလောဟု စုံစမ်းရန် ‘တစ်ဖက်ကမ်းသို့ မရောက်နိုင်ရာသော ဤမဟာသမုဒ္ဒရာ၌ အပင်အပန်းကူးသဖြင့် အဘယ်အကျိုးထူးကို ရ၍ ကိုယ်ဆန္ဒပြည့်မည် ထင်မြင်ဖွယ်ရှိသောကြောင့် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းကို ပြုဘိသလော’ ဟု မေး၏။ ထိုအခါ ဘုရားအလောင်းသည် ‘နတ်သမီး ကောင်းစွာအားထုတ်လပ်သော ယောက်ျားတို့၏ လုံ့လသည် အကျိုးမဲ့ ဖြစ်ဖူးသည်မရှိ။ ဤသမုဒ္ဒရာကမ်းကို မမြင်ကာမျှနှင့် အဘယ့်ကြောင့် ယောက်ျားတို့၏ လုံ့လကို လျှော့ထိုက်အံ့နည်း။ ကမ်းကိုမြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မမြင်သည်ဖြစ်စေ၊အကျိုးကို မြင်သဖြင့် ငါလုံ့လပြုသည်’ ဟု ဆိုသည်။
ထိုအခါ နတ်သမီးသည် ဘုရားလောင်း၏ တရားကို နာလိုသောကြောင့် ပြန်၍ စာနာတတ်လေသော် ဘုရားလောင်းသည် လုံ့လပြုခြင်းကြောင့် ယောက်ျားမှန်လျက်နှင့် အသက်မရှိသော ကျွန်းထင်းကဲ့သို့ လုံ့လမပြုဘဲ နေသည်ဟု အများတကာတို့ အပြစ်မတင်နိုင်စေရန် လုံ့လကို ပြုသင့်ကြောင်း ပြောပြသည့်အပြင် လုံ့လအကျိုးကို လက်ငင်းခံစားရကြောင်း ပြလို၍ ‘ဤသမုဒ္ဒရာ၌ ငါနှင့်အတူ သင်္ဘောပျက်ကျသော ခုနစ်ရာသော သင်္ဘောသားတို့သည် ယောက်ျားတို့၏ လုံ့လချို့တဲ့လေခြင်းကြောင့် ငါး၊ လိပ်တို့၏ အစာသာ ဖြစ်ကြလေကုန်ပြီ။ ငါမူကား ယောက်ျားတို့၏ လုံ့လကို မလျှော့ခြင်းကြောင့် ငါး၊ လိပ်တို့၏ ဘေးမှလွတ်သည့်ပြင် လူသာမန်တို့ မြင်ရခဲသော သင်နတ်သမီးကို ငါမြင်ရ၏။ သင်သနား၍ ငါ့ကို ကယ်ဆောင်ပါလျှင် ငါ၌ အကျိုးရှိလတ္တံ့။ သင်မဆယ်တင်၍ ဤတွင်ပင် ငါဆုံးရသော်လည်း လုံ့လပြုကျိုး ငါ၌ရှိလေပြီ’ ဟူ၍ နတ်သမီး မဆိုသာအောင် ပြန်လှန်ချေပလေသည်။ ထိုစကားကို ကြားလျှင် နတ်သမီးသည် နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍ ဘုရားလောင်းတော် ဇနကမင်းသား အလိုရှိရာ မိတ္ထိလာပြည်သို့ ပို့ဆောင်၍ ကျောက်ဖျာထက်၌ သိပ်ထားလေသည်။
ထိုအခါ မိတ္ထိလာပြည်၌ကား ဘထွေးတော် ပေါလဇနကမင်း နတ်ရွာစံ၍ ခုနစ်ရက်ရှိနှင့်ပြီး သတည်း။ ပေါလဇနကမင်း၌ သီဝလိဒေဝီဟူသော သမီးတော်သာလျှင် ကျန်ရစ်လေသည်။ ပေါလဇနကမင်းသည် ထီးနန်းဆက်ခံ စိုးစံသည့် ကိစ္စအတွက် နတ်ရွာမစံမီ မှူးကြီးမတ်ရာတို့အား မှာကြားခဲ့သည်ကား ဗိုလ်ခြေတစ်ထောင် တင်နိုင်ချနိုင်သော လေးကို တစ်ယောက်တည်းဖြင့် တင်နိုင်ချနိုင်သော ကာယဗလရှိသူ၊ တစ်ဆယ့်ခြောက်လုံးသော ရွှေအိုးကြီးကို ဖော်ထုတ်နိုင်သော ဉာဏဗလရှိသူ မည်သည့်အမျိုးကိုမဆို သမီးတော် သီဝလိဒေဝီ နှစ်သက်သည်ရှိသော် ထီးနန်းအပ်နှင်းလေ ဟူ၍ဖြစ်သည်။
ထိုမှာကြားချက်အရ မင်းသမီးနှင့် ထိုက်တန်ရာကို ရှာကြံ၍ မရနိုင်လတ်သော် မှူးမတ်တို့သည် မင်းလောင်းရှိရာသို့ အဓိဋ္ဌာန်ဖြင့် ဖုတ်သွင်းရထား လွှတ်လေသည်။ ထိုအခါ ရထားသည် ဘုရားလောင်း ဇနကမင်းသား စက်တော်ခေါ်ရာ မင်္ဂလာကျောက်ဖျာ၌ ရပ်တန့်လေသည်။ ထို့ကြောင့် မှူးကြီးမတ်ရာ သေနာပတိတို့သည် ပုရောဟိတ်၏ အကြံပေးချက်အရ ဘုန်းရှင် သမ္ဘာရှင် ဖြစ်မဖြစ်ကိုလည်းကောင်း၊ ပေါလဇနကမင်း မိန့်မှာခဲ့သည့်အတိုင်း ကာယဗလ၊ ဉာဏဗလ ရှိမရှိကိုလည်းကောင်း စမ်းသပ်ပြီးသော် အလောင်းတော် ဇနကမင်းသားအား မိတ္ထိလာပြည်၏ ထီးနန်းကို သီဝလိဒေဝီ မင်းသမီးနှင့်တကွ အပ်နှင်းလေသည်။