cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
အာကာသ
အာကာသ ဆိုသည်မှာ အရာဝတ္ထုနှင့်ဖြစ်ရပ်များထဲတွင် တည်နေရာနှင့် လားရာနှင့်ဆက်နွယ်ပြီး ဘောင်စည်းမျည်းမရှိသော သုံးဒိုင်မင်ရှင်းရှင်နယ် (three dimensional) နေရာလွတ်ပင်ဖြစ်သည်။ “အာကာသ” ဟု ဆိုလိုက်လျှင် မြန်မာအများစုက ကမ္ဘာ့အပြင်ဘက်ကိုချည်း ဆိုလိုသည် ထင်ကြသော်လည်း စင်စစ်အားဖြင့် ရူပဗေဒ၌ “အာကာသ” (space) ဟူသည် နေရာအကျယ်အဝန်းသဘော အလုံးစုံကို ဆိုလိုပြီး “အချိန်” (time)ဟူသည့် သဘောတရားနှင့် တွဲဖက်လေ့လာဖွယ် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လေထုပြင်ပ လေဟာနယ် ဖြစ်သွားသည့် အပိုင်းကို ကွက်၍ ရည်ညွှန်းလိုလျှင် “အပြင်အာကာသ (outer space)” ဟု စနစ်တကျ ခွဲခြားသုံးနှုန်းနိုင်သည်။ သင်္ချာတွင်မူကား “အာကာသ(space)” ဆိုသည်မှာ ထို့ထက် ပိုမိုနက်နဲသွားသည်။
မိုင်းမောမြို့ဟောင်း
ထူးခြားသည့် အခြားအရာဟောင်းတစ်ခု
မိုင်းမော၌ စာရေးသူလေ့လာစဉ်က ဒဂါ်းလေးပြားတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ တစ်ပြားမှအပက ကျန်ဒင်္ဂါးများမှာ သရေခေတ္တရာနှင့် ဟန်လင်းမြို့ဟောင်းတို့၌ တွေ့ရှိရသည့်ဒဂါ်းများနှင့် တထေရာ တည်းတူညီမှုရှိပေသည်။ မိုင်းမောဒင်္ဂါးများမှာ အဓိကအားဖြင့် သုံးမျိုးသုံးစားတွေ့ရသည်။ မျက်နှာ ဘက်အခြမ်း၌ သိရိဝစ္ဆပုံသည် သရေခေတ္တရာ၊ ဟန်လင်း၊ ဗိဿနိုး၊ ပျုမြို့ဟောင်းများတွင်တွေ့ရသည့် သီရိဝစ္ဆပုံအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ကျောဘက်၌မူ ရောင်ခြည်ခြောက်သွယ်ပါရှိသည့်နေဝန်း၊ အောက်ပိုင်း ၌လည်း ရောင်ခြည်ခြောက်သွယ်ဖြင့် ထပ်တူရောင်ပြန်ဟပ်နေသည့်အသွင်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ရောင်ခြည်တစ်ခုနှင့် တစ်ခုအကြားတွင် ဗိန္ဓုပြောက်တစ်ခုစီ ပေါင်းဗိန္ဓုပြောက် ၁၄=ခုဖြင့်လည်း ကောင်းတွေ့ရသည်။
ဒုတိယအမျိုးအစားတွင် မျက်နှာဘက်၌ သီရိဝစ္ဆနှင့် ၎င်း သီရိဝစ္ဆ၏အတွင်း၌ ခရုသင်းပုံပါရှိ သည်။ ကျောဘက်၌ဗဒ္ဓဌပုံပါရှိသည်။ ဟန်လင်းမြို့ဟောင်းတူးဖော်စဉ်က တွေ့ရသည့်ဒင်္ဂါးတစ်ခုနှင့် တထေရာတည်းတူညီလှပေသည်။
အာကာသ
အာကာသ (ရပ်ဝန်း) သဘောတရားတစ်ခု၏ အဓိပ္ပါယ်မှာ အတိုင်းဆက သက်ရောက်ဖော်ပြမှ ပေါ်လွင်သည်။
မိုင်းမောမြို့ဟောင်း
ထူးခြားသည့် အခြားအရာဟောင်းတစ်ခု
တတိယအမျိုးအစားမှာ မျက်နှာဘက်ခြမ်း၌ရှိသည့် သီရိဝစ္ဆပုံမှာထူးခြားသည်။ သီရိဝစ္ဆ၏ အောက်ခြေမှာ ကျဉ်းလှသည်။ ပွန်းတီးနေသဖြင့်သီရိဝစ္ဆအတွင်း၌ မည်သည့်ပုံပါရှိသည်ကိုမသိရ။ တခြားထူးခြားချက်တစ်ရပ်မှာ သီရိဝစ္ဆဘေး၌ ပါရှိတတ်သည့် ဗဒ္ဓပီဌအသေးကလေးမှာ သုံးခုပေါင်း၍ ဆင့်ထားသည့် ဗဒ္ဓပီဌပုံကလေးဖြစ်နေသည်။ အခြား၌တွေ့ရသည့်ဒင်္ဂါးများ၌ မတွေ့ဖူးပေ။ အများ အားဖြင့် ဗဒ္ဓ္ဓပီဌအသေးကလေးတစ်ခုတည်း သို့မဟုတ် တစ်ခါတစ်ရံ ဗဒ္ဓပီဌအသေး ၂-ခုဆင့်လည်း ရှိတတ်သည်။ မိုင်းမောဒင်္ဂါးကဲ့သို့ ဗဒ္ဓ္ဓပီဌအသေးကလေးသုံးခုဆင့်ရှိသည်ကို မတွေ့ရပေ။ ဒင်္ဂါးများမှာ ချောင်းကမ်းပါးမြေပြိုရာမှလည်းကောင်း၊ လယ်ထွန်ရာမှလည်းကောင်း၊ ရရှိကြသည်ဟု တင်ပြကြသည်။ ပလာစတာပုံတူများ သွန်းလုပ်ကူးယူခြင်းနှင့် ပုံတူရေးဆွဲကူးယူခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ သည်။
အာကာသ
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အာကာသအား လီနီယာ ဒိုင်မင်ရှင်း (linear dimensions) အဖြစ် စဉ်းစားသော်လည်းရူပဗေဒပညာရှင်များသည် အချိန်ကိုပါထပ်ပေါင်းကာ လေးဒိုင်မင်ရှင်နယ် (four dimensional) အဖြစ် စဉ်းစားကြသည်။ ယင်းအား အာကာသအချိန် (spacetime)ဟု သိထားသည်။ အာကာသ အယူအဆသည် ခပ်သိမ်းလောကအားနားလည်ရန်အတွက် အခြေခံအရေးပါချက်ဖြစ်သည်။ အာကာသသည် စစ်စစ် ဗလနတ္ထိဟု ယခင် ပညာရှိကဝိများက တွေးဆခဲ့ကြလေသည်။ ယင်းတို့တွင် ပလေတို၊ အရစ္စတိုတယ်၊ ဆိုကရေးတီး၊ အစရှိသည်ဖြင့် ပါဝင်ကြသည်။ ဂန္ဓဝင် မက္ကင်းနစ်တွင် နယူတန်က အာကာသဆိုသည်မှာ ပုံသေဖြစ်ပြီး ယင်းတွင် မည်သည့်အရာဝတ္တု ရှိသည်ဖြစ်စေ အမြဲတမ်းနှင့် အမှီအခိုကင်းမဲ့သည်ဟု ဆိုလေသည်။ ၁၉ ရာစုနှင့် ၂ဝ ရာစုများတွင် အာကာသသည် ကွေးညွတ်နိုင်သည်ဟု တွေးဆခဲ့ကြလေသည်။ အိုင်းစတိုင်း၏ အထွေထွေနှိုင်းရသီအိုရီအရ အာကာသသည် အနီးအနားမှ ဒြပ်ဆွဲငင်အားများကြောင့် ပြောင်းလဲသည်ဟုဆိုသည်။
အာကာသ အတွေးအခေါ်
မိုင်းမောမြို့ဟောင်း
ထူးခြားသည့် အခြားအရာဟောင်းတစ်ခု
မြို့ရိုးကိုဖျက်ဆီးခြင်း၊ အုတ်များရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခြင်း မပြုကြရန်လည်း မေတ္တာရပ်ခဲ့ရ သည်။ မြို့ဟောင်းအုတ်များ၌ပါရှိသည့် အရေးအစင်းဆိုရာ၌ အနည်းငယ်ရှင်းလင်းဖို့လိုသည်။ အုတ်များကို ပြုလုပ်စဉ်အခါက အုတ်များမခြောက်သွေ့မီ အုတ်ခဲပေါ်တွင် လက်ချောင်းများဖြင့် အစင်းများရေးဆွဲထားကြခြင်းဖြစ်သည်။
အရေးအစင်းများစုံလှ၏။ တစ်ကြောင်း၊ နှစ်ကြောင်း၊ သုံးကြောင်းစသည်ဖြင့် လက်နှင့်ခြစ် ထားသည့်အစင်းများတည်း။ မျဉ်းဖြောင့်အစင်းများ မျဉ်းကွေးအစင်းများ၊ ထောင့်သန်း၊ ကန့်လန့်ဖြတ် အရေးအစင်းများစုံလှပေသည်။(ပုံတွင်ရှု)
မိုင်းမောသို့ ထပ်၍လေ့လာရေးသွားသည့် ခရီးတစ်ခေါက်တွင် မန်းတက္ကသိုလ်၊ သမိုင်းပါ မောက္ခ၊ ဒေါက်တာသန်းထွန်း၊ နိုင်ငံ့သမိုင်းသုတေသနဌာန အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ် ဦးမောင်မောင်တင် (မဟာဝိဇ္ဇာ)နှင့် တမ္ပဝတီကိုဝင်းမောင်တို့လည်း လိုက်ပါလာကြသည်။ ဤတစ်ခေါက်တွင် လာရိုးလမ်း အတိုင်းမဟုတ်ဘဲ သပြေတောင်းဘက်မှ လှည့်၍ဝင်ခဲ့သည်။ သပြေတောင်းမှ နှမ်းခင်ရွာ၊ ၎င်းမှ တစ်ဆင့် ပင်လယ်မြို့ဟောင်း၊ ထိုမှတစ်ဆင့် မိုင်းမောသို့သွားကြသည်။ နှမ်းခင်၌ ကျောက်စာတစ်ချပ် ကိုဝင်ကြည့်ပြီး ဒေါက်တာသန်းထွန်းတို့ဖတ်ရှုလေ့လာကြသည်။
မှောင်လာသဖြင့် ဖယောင်းတိုင်ထွန်း၍ ပုံနှိပ်ယူခြင်းပြုကြသည်။ ညဉ့်နက်လာသည်ပင် မပြီး ကြသေး။ တစ်နေ့လုံးလမ်းလျှောက်ရခြင်း၊ ညောင်းညာခြင်းကြောင့် တင်းကုပ်ထဲမှကွပ်ပျစ်နှင့် ခုံတန်း ရှည်တွင် ခါးဆန့်အနားယူကြသည်။ မိုင်းမောနှင့် ပတ်သက်သည့် ယူဆချက်များကိုလည်း နှီးနှောကြ ရင်း အိပ်လိုက်ကြသည်။ ခြင်ကလည်း ကိုက်လိုက်သည့်ဖြစ်ခြင်း အိပ်၍မရ။ မှေးရင်းပင် ဝေလီဝေလင်းရောင်နီပေါ်လာလေသည်။
မိုင်းမောမြို့ရိုးကို ကားဖြင့်သွားနိုင်သည့်နေရာများသို့ ဟိုတစ်ဖြတ် သည်တစ်ဖြတ်သွားကြည့် ကြသည်။ မြို့ရိုးတူးဖော်ထားသည့်နေရာများသို့လည်း ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ခြေကျင်လည်းလျှောက် ကြည့်ကြသည်။
မိုင်းမောတွေ့အုတ်ချပ်များမှာ အရေးအစင်းများကြောင့် တစ်မူထူးနေပေသည်။ တခြားမြို့ ဟောင်းများ၏ မြို့ရိုးအုတ်များ၌ ဤအရေးအစင်းပါမပါကိုမူ မည်သူမျှ သတိမမူမိခဲ့ကြ။ သို့ဖြစ်၍ တခြားသော မြို့ဟောင်းများမှအုတ်များတွင် အရေးအစင်းပါမပါ လေ့လာမှုပြုရန် စိတ်အားထက်သန် လာသည်။ ဗိဿနိုးအုတ်၊ သရေခေတ္တရာအုတ်၊ ဟန်လင်းအုတ်တို့၌ အလားတူအရေးအစင်းများရှိ သလောဟု သိလိုစိတ်ပြင်းထန်လာသည်။
မကွေးကောလိပ်သို့ ပြင်ပစာစစ်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအဖြစ်နှင့် သွားရောက်ရသည့်ဆရာဥိးမောင် မောင်တင် အလျဉ်းသင့်သဖြင့် မေတ္တာရပ်ခံရသည်။ ဦးမောင်မောင်တင်အပြန်တွင် ဗိဿနိုးအုတ်ခဲ များတွင်လည်း အရေးအစင်းပါအုတ်ချပ် အများအစားပါရှိနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရကြောင်း သတင်းကောင်းကြားရတော့သည်။
တူးဖော်စမ်းသပ်သင့်သည့်မိုင်းမော
၁၉၇၇-တွင် မိုင်းမောမြို့ဟောင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် ပဏာမစူးစမ်းလေ့လာမှုများ စာတမ်း တစ်စောင်ကို စာရေးသူ ရေးသားဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုစဉ်ကပင် မိုင်းမောကို စူးစမ်းတူးဖော်သင့်ပြီဖြစ် ကြောင်း ခိုင်မာသည့်အောက်ဖော်ပြချက် (၁၀)ချက်ဖြင့် တင်ပြခဲ့ဖူးပေသည်။
၁။ မိုင်းမော၏ ပီပြင်လှသည့် အဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်အရလည်းကောင်း၊ အတွင်းစတုဂံထပ်နှင့် အလယ်ဗဟိုအဝိုင်းတစ်ထပ်တည်းရှိခြင်းစသည့် တည်ဆောက်မှုများကြောင့်လည်းကောင်း ထူးခြား စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသည်။
၂။ ကျောက်ဆည်လွင်ပြင်ထဲ၌ တွေ့မြင်ရသည့် မြင်းစိုင်း၊ မြင်းခုံတိုင်နှင့် ပင်လယ်မြို့များထက် မိုင်းမောအရာဟောင်း၏ ပွန်းတီးမှုမှာ ပို၍ပွန်းတီးယိုယွင်းမှုရှိသည်ကို ကောင်းစွာတွေ့မြင်နေရပေ သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းဖော်ပြပါမြို့ဟောင်းများထက် စောဖွယ်ရှိသည်။
၃။ မိုင်းမောမြို့ဟောင်းနှင့် လက်တစ်ကမ်းတွင် အနီးဆုံးတွေ့ရသည့် ပင်လယ်မြို့ရှိနေခြင်း၊ ပင်လယ်မြို့ဟောင်း၏ မိုင်းမောသည် ပင်လယ်မြို့ဟောင်းနှင့် ခေတ်ပြိုင်မဖြစ်နိုင်။ ပင်လယ်မြို့မပေါ်မီ ကပင်လယ်ထက်ပို၍စောပြီး တည်ခဲ့ဖူးသည့်မြို့ဟောင်း ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။
၄။ မိုင်းမော၏တည်နေရာမှာ နတ်ထိပ်တောင်ခြေရင်းနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သည်။ ကျောက်ဆည် လွင်ပြင်ထဲ၌ တွေ့ရှိရသည့် မြို့ဟောင်းများအထဲတွင် နတ်ထိပ်တောင်ကြားလမ်းနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်ခြင်း သည်လည်း စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာပင် ဖြစ်နေလေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ရှမ်းကုန်းမြေပြင်မှ ကျောက်ဆည် လွင်ပြင်ထဲသို့ ဆင်းရာလမ်းကြောင်းပေါ်၌ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အချက်အချာနေရာတွင် တည်ရှိနေခြင်း မှာအလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။
၆။ သမိုင်းခေတ်များတွင် ရှေ့ပိုင်းကျသည့် ဟန်လင်း၊ ဝေသာလီ၊ ဓညဝတီ၊ ဟံသာဝတီ(ပဲခူး) နှင့် ပုဂံစသည့် မြို့ဟောင်းများထက်ကြီးသည်။ အချို့သာ မိုင်းမောနှင့် မတိမ်းမယိမ်းရှိကြသည်။ သရေခေတ္တရာမြို့ဟောင်းကြီးတစ်ခုသာ မိုင်းမောထက် ပြတ်ပြတ်သားသားကြီးသည်ကို တွေ့ရခြင်း မှာလည်း စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။
၇။ နောက်ပိုင်းတွင် တည်ထောင်ထားသည့် ရွှေဘိုမြို့ဟောင်းထက်ငယ်သည်ဟုဆိုသော်လည်း ရွှေဘိုမြို့ဟောင်းထက် အနည်းငယ်သာသေးသည်။ အင်းဝမြို့ဟောင်း (အပြင်မြို့ရိုးအပါအဝင်)ပင် လျှင် မိုင်းမောထက် ပြောပလောက်အောင် မကြီးချေ။ မန္တလေးနန်းမြို့(ကျုံးနှင့်မြို့ရိုး)သည်ပင်လျှင် မိုင်းမောနှင့် မတိမ်းမယိမ်းရှိသည်ကို အံ့ဩဖွယ်တွေ့ရှိရသည်။
၈။ မိုင်းမောကို ယခုအခါ တူးဖော်လျှင်နောက်မကျသေးဟု ယူဆသည်။ ထို့ထက်နောက်ကျ ဖင့်နှေးနေလျှင် လူဖျက်ဆီးမှု၊ အုတ်များတူးဖော်ဖြိုဖျက်မှုများကြောင့် မဆုံးရှုံးသင့်သည့် သမိုင်းကွင်း ဆက်များဆုံးရှုံးသွားစရာရှိသည်။
ပုန်းဆိုးပြိန်ရွာ
ပုန်းဆိုးပြိန်ရွာ
မိုင်းမောမြို့ဟောင်း
တူးဖော်စမ်းသပ်သင့်သည့်မိုင်းမော
၉။ သရေခေတ္တရာခေတ် ဆိတ်သုဉ်းသွားပြီးနောက် သရေခေတ္တရာကဲ့သို့ ကြီးမားထည်ဝါ သည့် အဝိုင်းသဏ္ဌာန်မြို့ဟောင်းမျိုး တခြားနေရာ၌ထပ်မတွေ့ရသေး။ မိုင်းမောသည် သရေခေတ္တရာ မှလွဲ၍ ကြီးမားထည်ဝါလှသည့် အဝိုင်းသဏ္ဌာန်မြို့ဟောင်းကြီးတစ်ခုဖြစ်သဖြင့် ယဉ်းကျေးမှုချင်း နိးစပ်မှုရှိမရှိကိုလည်း ဖော်ထုတ်စောကြောသင့်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
၁၀။ မိုင်းမောသည် သွားရေးလာရေးလွယ်ကူပြီး ရန်ကုန်မန္တလေးလမ်းမကြီး၊ မီးရထားလမ်း မကြီးများနှင့် လက်တစ်ကမ်းရှိနေသည့်အပြင် ကူမဲ၊ သပြေတောင်း စသည့်မြို့များမှတစ်ဆင့် ခရီး ပေါက်နိုင်သဖြင့် စူးစမ်းလေ့လာရန်မဝေးသည့်နေရာ၌ တည်ရှိသည်။
မိုင်းမော၌ တွေ့ရသည့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများမှာလည်း ပျူမြို့ဟောင်းများ၌ တွေ့ရသည့် ပစ္စည်းများနှင့် ထပ်တူထပ်မျှဖြစ်နေသဖြင့် ပျူမြို့ဟောင်းတစ်ခုပင်ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို စာရေးသူတင်ပြ ခဲ့ဖူးပေသည်။ တူးဖော်သုတေသနပြုနိုင်ပါစေဟုလည်း စိတ်ထဲ၌ ဆန္ဒပြုမိခဲ့သည်။
မိုင်းမောကို ၁၉၆၄-ခု ရိုက်ကူးသည့်ကောင်းကင်ဓာတ်ပုံထဲ၌ ဖတ်ရှုတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ မြို့ဟောင်းအရာများထဲတွင် အဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ကြောင့် သတိပြုမိခဲ့သည်။ ၁၉၆၈-ခု ““မြန်မာ့မြို့ဟောင်းများကို ကောင်းကင်ဓာတ်ပုံမှ ဖတ်ရှုလေ့လာခြင်း””စာတမ်း၌ ရေးသားဖော်ပြခဲ့ဖူး သည်။ သို့ရာတွင် ကွင်းဆင်းလေ့လာမှုကို မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။ နောင်(၁၀)နှစ်ခန့်ကြာတော့မှပင် ကွင်းဆင်း လေ့လာမှုပြုနိုင်ခဲ့သည်။ မန္တလေးတိုင်းသို့ တာဝန်အရပြောင်းရွှေ့ရစဉ်ကာလဖြစ်ချေသည်။
မိုင်းမောသို့ ကွင်းဆင်းလေ့လာမှု အကြိမ်ကြိမ်ပြုပြီးနောက် မိုင်းမောနှင့် ပတ်သက်သည့် ပဏာမစူးစမ်းလေ့လာမှု စာတမ်းတစ်စောင်ကို စာရေးသူ ၁၉၇၇-ခု၊ ဧပြီလတွင် ရေးသားတင်ပြခဲ့ သည်။ ဆုတောင်းပြည့်၍လောမပြောတတ်။ မိုင်းမောကို ၁၉၇၈-၇၉ ဘဏ္ဍာရေးနှစ် ဒီဇင်ဘာလတွင် ရှေးဟောင်းသုတေသနဦးစီးဌာနက စ၍တူးဖော်ခဲ့လေသည်။ စတူး၍ ရက်သတ္တတစ်ပတ်မကြာမီပင် ဗဒ္မပီဌ အမှတ်အသားပါသည့်အိုးကွဲအပိုင်းအစတစ်ခုကို တူးဖော်ရရှိခဲ့ပေသည်။
ပျူခေတ်ဒင်္ဂါးများ၊ ပျူခေတ်သုံးပုတီးစေ့များနှင့် အခြားအထောက်အထားများကို တူးဖော် တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။ (၁၄-၃-၇၉ နေ့ထုတ် လုပ်သားပြည်သူ့နေ့စဉ်၊ ကြေးမုံ၊ မြန်မာ့အလင်းသတင်း စာများ)။ မိုင်းမောသည် ပျူခေတ်မြို့ဟောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ဖွယ်ရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ပေသည်။ မိုင်းမောကို ဆက်လက်တူးဖော်ဦးမည်လည်း ဖြစ်ချေသည်။
မြန်မာ့ထီး
ထီးသည် နေပူသည့်အခါ အပူမှကာကွယ်ရန်၊ မိုးရွာသည့်အခါ စွတ်စိုခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်၊ ဦးခေါင်းထက်တွင် အုပ်မိုးရသော လူ့အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် မြန်မာမှုအနေဖြင့်ကား၊ ထီးသည် လူသုံးပစ္စည်းတစ်ရပ်မျှသာ မဟုတ်ချေ။ လူတို့၏ အပူဇော်ခံယူထိုက်ခြင်းနှင့် တန်ခိုးအာဏာရှိခြင်းတို့ကို ပြသော အထိမ်းအမှတ်ပစ္စည်းလည်းဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် ဘုရားပုထိုးတို့၌တင်ရသော ထီးတော်၊ မင်းမြောက်တန်ဆာအဖြစ်ဖြင့်သုံးသော မင်းသုံးနန်းသုံးထီး၊ မှူးကြီး မတ်ရာ သေနာပတိတို့သုံးသော ထီး၊ သာမန်လူသုံး ထီးဟူ၍ အမျိုးမျိုးရှိသည်။
အနက်အဓိပ္ပာယ်
ထီးဟူသော မြန်မာဝေါဟာရစကား၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်မှာ အရိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ပြုအပ်သည်ကို အကြောင်းပြု၍ အထီး-ထီးဟု-ဟူ၍၊ ဤနေရာမျိုးတွင် အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ကောက်ယူရ၏။ အချို့နေရာများ၌ ပုလ္လိင်ဟူသောအနက် တစ်ဦးတည်း၊ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ဟူသောအနက်တို့၌ ဖြစ်၏။ နရစောမီး၊ တဝင်းထီးနှင့်၊ ညီးညီးလျှံမောက်၊ ရိပ်ဖြူဆောက်လျက်ဟူသော မီးနှင့်ထီး ခွဲထားစပ်ထုံးကို ထောက်သဖြင့် ထီးဟူ၍သာ ရေးရမည်ဖြစ်ပေ၏။
မင်းသုံး ထီး
မင်းမြောက်တန်ဆာငါးပါးတွင် ထီးသည်တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ မင်းသုံးနန်းသုံးထီး၏ သဘောမှာ မင်းတို့၏ အချုပ်အချာအာဏာပိုင်ခြင်းကို ဖော်ပြသော အထိမ်းအမှတ် အဆောင်အယောင် သဘောဖြစ်သည်။ ရွှေဘုံနိဒါန်းတွင် နန်းမ နန်းဦး၌ ထီးမပြတ်စိုက်ဆောက်လျက်၊ ထီးရိပ်တွင် ဧကရာဇ် မင်းမြတ်တို့ စံပယ်သည်ဟုဆိုသည်။ ထိုထီးမှာ ထီးဖြူဖြစ်သည်။ ပြူစောထီး၏ ထီးဖြူသည် လုံးပတ်သုံးထွာ၊ သန္တာအရိုး ကိုးတောင် နှစ်မိုက်၊ အထွတ် ပတ္တမြားတပ်သော ထီးဖြစ်၏ ဟူ၍လည်း ရွှေဘုံနိဒါန်း၌လာသည်။ ထို့ပြင် ထွက်တော်မူသောအခါ ဆောင်းမိုးရသော ဆောင်းထီးများလည်း ရှိသေးသည်။ ရာဇာဘိသေကကျမ်းလာ ထီးဖြူလေးစင်းတို့တွင် - ထီးဖြစ်သည်။ (အထက်ပါ၌ နဝဒဏ္ဍထီးကို ထီးရိုး ၁ဝ တောင်ဟု အမှတ်အသားရှိသော်လည်း၊ နဝဒဏ္ဍ၏ အဓိပ္ပာယ်အတိုင်းဆိုလျှင် ထီးရိုးသည် ၉ တောင်သာရှိသင့်၏။)
မင်းသုံးဖြစ်သော ထိုထီးတို့မှာ ထီးတစ်လက်၏အဖို့ အစိတ်အပိုင်းအားဖြင့် ကိုးပိုင်းရှိ၏။ အထက်မှ အောက်သို့-
ထီးစောင့်နတ်များ
ထိုထီးတို့မှာ နန်းတွင်း၌ အမျိုးမျိုးဖြစ်၍ ထီးကို စောင့်သောနတ်များနှင့်ထီးလုပ်ပုံ လုပ်နည်း၊ မည်သို့သုံးစွဲသည်တို့ကို ရွှေဘိုနိဒါန်း၌ ဖော်ပြထားသည်မှာ *ကနကဒဏ်ထီးကို သမ္မာဒေဝနတ်သမီးစောင့်သည်။
ထိုထီးများ၏အရပ်အဝအတွင်း ရွှေခြူးညောင်ရွက်၊ ကြယ်၊ ပုလဲဆိုင်း၊ သန္တာဆိုင်း၊ စိန်ဆိုင်း၊ မြဆိုင်း၊ ပတ္တမြားဆိုင်းမှစ၍ ရွှေချိန်ကျောက်ဝင် လုပ်ရိုးဆောင်ရိုးအထားအနေများမှာ စာစောင်များတွင် အင်းစောက်နှင့် ဇာလျားပြကာ ရှိပြီဖြစ်၍ အထူးမဆိုပြီ။ တေမိဇာတ်တော်ကို ထောက်သဖြင့် ထီးကို နတ်သမီးစောင့်ကြောင်းကို သိရသည်။
မဟာသမ္မတမင်း ဆောင်းသည့်ထီး
သမ္မုတိထီးမှာ ကမ္ဘာအစ လူတို့မင်းမြှောက်၍ မင်း၏အဖြစ်ဖြင့် သမုတ်ခြင်း၊ သုံးပါးသောအမည်ခံသဖြင့် မဟာသမ္မတ ခတ္တိယမင်း ဆောင်းသည့်ထီးဖြစ်၍ သမ္မုတိထီးခေါ်ဝါ်သည်။ ကမ္ဘာတည်စ နေလကို အစွဲပြု၍ စန္ဒထီး၊ သူရိယထီး သမုတ်သည်။ သမ္မုတိထီး၊ စန္ဒထီး၊ သူရိယထီး သုံးစင်းသည် မဟာသမ္မတမင်းဆောင်းသည့်ထီး ဆိုသည်။
စေတီဘုရား ထီးတော်
မြန်မာနိုင်ငံရှိ စေတီပုထိုးတို့၌တင်သော ထီးတို့ကား များသောအားဖြင့် ကြေး၊ သံ၊ သံဖြူ စသည်တို့နှင့် ပြုလုပ်သော ထီးများဖြစ်ကြသည်။ ထီးတော်ပြုလုပ်ရာ၌ ကြေးခွေ၊ သံခွေ တို့ကို အောက်ခြေမှအထက်သို့ အရစ်အရစ်ဆင့်လျက်၊ မကိုဋ် သရဖူသဏ္ဌာန် ဘုံအဆင့်ဆင့် ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။ ထီးကို အများအားဖြင့် ငါးဆင့်၊ ခုနစ်ဆင့်၊ ဆယ့်တစ်ဆင့်ဟူ၍ ပြုလုပ်ကြသည်။ ထီးကို စေတီ၏ချယားသီး (ဝါ) ငှက်ပျောဖူးတွင် တပ်ဆင်၍ ထီးထက်၌ ငှက်မြတ်နားနှင့် စိန်ဖူးများကို တပ်ဆင်ရသည်။ ထီးဆင့်များ၌ ညောင်ရွက်များနှင့် ဆည်းလည်းများကိုလည်း တပ်ဆင်လေ့ရှိသည်။ ဆတ္တာဝလိ ထီးအဆင့်ဆင့်မျိုး၏ပုံစံကို မှော်ဇာမြို့ ခင်ဘားကုန်းမှ တူးဖော်ရရှိသော စေတီတွင် တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံရှိ စေတီပုထိုးတို့တွင် စေတီပုထိုးတို့၏ အထွတ်၌ သစ်သားထီးရိုးတပ်၍ အရွက်အဆင့်ဆင့်ရှိသော ထီးတော်ကို တင်လေ့ရှိသည်။ ယင်းထီးကို ဆတ္တာဝလိဟုခေါ်သည်။ ထီးရွက်သုံးဆင့်ရှိသောထီးကို ဘီစီ ၁ဝဝ ခန့်က တည်သော ဆန်ချီပုထိုးတွင် တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။ ထီးရွက်သုံးဆင့်ထက်ပိုသော ထီးတော်တို့ကိုမူ အနုရာဓပူရရှိ ထူပါရာမပုထိုး(ဘီစီ ၂၄၆)၌၎င်း၊ ဆာရနတ်ရှိပုထိုး (အေဒီ ၆ ရာစု)၌၎င်း တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။ ထိုထီးတို့သည် အများအားဖြင့် သစ်သားထီး သော်လည်းကောင်း၊ ကျောက်ထီး သော်လည်းကောင်း ဖြစ်ကြသည်။
မြန်မာနိုင်ငံရှိ စေတီပုထိုးတို့၏ ထီးနမူနာကို ပြရမည်ဆိုလျှင် အထင်ရှားဆုံးဖြစ်သော ရွှေတိဂုံစေတီတော်ကြီး၏ ထီးကိုပြရပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ယခုခေတ်၌ မြန်မာပိသုကာအတတ်တွင် အသစ်တီထွင်လျက်ရှိကြသည်။ ဗိုလ်တထောင်ဘုရား၏ ထီးတော်နှင့် ရွှေမော်ဓောဘုရား၏ ထီးတော်တို့မှာ အသစ်တီထွင်သော ပုံစံများဖြစ်ကြပေသည်။ ဤထီးကို သမ္မတခေတ် ထီးဟုခေါ်သည်။ ထိုထီးတွင် ထီးရွက်ငါးဆင့်ထားသည်။ ထိုထီးရွက်ငါးဆင့်ကို တီထွင်သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကား၊ ဘဒ္ဒကမ္ဘာတွင် ဘုရားငါးဆူပွင့်သည်ကို၎င်း၊ ပြည်ထောင်စုအလံတော်တွင် ပြည်နယ်တို့ကို ရည်ညွှန်းသော ကြယ်ငါးပွင့်ရှိသည်ကို၎င်း ရည်ရွယ်သည်ဟုဆိုသည်။
စေတီပုထိုး၏ အထွတ်အထိပ်၌တင်သော ထီးအပြင်၊ ဘုရားပုထိုး စသည်တို့အား ကပ်လှူပူဇော်သော ထီး များလည်းရှိသေးသည်။ ဘုရားတွင် ချိတ်ဆွဲ စိုက်ထူထားသည့် ထီးများကို ထွားထီးဟုခေါ်သည်။ ထွားထီးမှာ ရှေ့တွင်ဖော်ပြလတ္တံ့သော မင်းသုံးထီး၏ပုံစံအတိုင်းဖြစ်၍၊ သတောင်းလည်၊ ကြာယပ်၊ ရွှေခြည်၊ ငွေခြည်၊ ပုတီး၊ ဘော်ကြယ်ပွင့်များ စသည်တို့ဖြင့် မွမ်းမံခြယ်လှယ်ထားသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် အနောက်နိုင်ငံမှ မှာယူသုံးစွဲသော သံကိုင်း၊ သံရိုးနှင့်ပြုလုပ်သည့် ပိုးထီး၊ ဖဲထီး၊ ပိတ်ထီး အမျိုးမျိုးရှိသော်လည်း မြန်မာနိုင်ငံဖြစ် ပိတ်ထီး၊ ပိုးထီးတို့သည် များစွာခေတ်စားလျက်ပင်ရှိပေသည်။ ပုသိမ်မြို့တွင်လုပ်သော ပုသိမ်ထီးများသည် မြန်မာနိုင်ငံ၌သာမက နိုင်ငံခြား၌လည်း ထင်ရှားကျော်စောသည်။ မန္တလေးအိမ်တော်ရာတွင်လုပ်သောထီးကို ဒေသစွဲ၍ အိမ်တော်ရာထီးဟုခေါ်သည်။ ရန်ကုန်မြို့တွင် ရှေးက ထီးတန်းရပ်ကွက်တွင် ထီးကို မြောက်မြားစွာလုပ်သည်။ ယခုခေတ်၌မူ ရန်ကုန်မြို့တွင်း နေရာအနှံ့အပြားတွင် မြန်မာထီးများကို ပြုလုပ်ကြသည်။
အထက်ဖော်ပြရာပါ လူသုံးထီးများအပြင် ရွှေထီး၊ ထွားထီး၊ ရဟန်းဆောင်းထီး၊ သီလရှင်ဆောင်းထီး စသည်တို့ကိုလည်း လုပ်ကိုင်ကြသည်။ ရွှေထီးတွင် ထီးရွက်အဝန်း၏ ချင်းဝက် ၁၈ လက်မမှသည် လက်မ ၂ဝ အထိရှိရသည်။ ထီးခရိုင် ၃၄ ချောင်းပါမြဲဖြစ်သည်။ ရဟန်းဆောင်းထီး၌ ထီးရွက် ချင်းဝက် ၁၈ လက်မရှိလျှင် ထီးခရိုင်အချောင်း ၅ဝ ပါရှိရသည်။ ထီးရွက် ချင်းဝက် ၂၂ လက်မရှိသော် ထီးခရိုင် အချောင်း ၆ဝ၊ ထီးရွက် ချင်းဝက် ၂၄ လက်မရှိသော်၊ ထီးခရိုင် အချောင်း ၇ဝ ပါရှိရသည်။ ယောက်ျားဆောင်းထီး၌ ထီးရွက် ချင်းဝက် ၁၆ လက်မရှိ၍၊ ခရိုင် ၄ဝ မိန်းမဆောင်းထီး၌ ထီးရွက် ချင်းဝက် ၁၄ လက်မရှိ၍၊ ခရိုင် ၃ဝ၊ ခလေးဆောင်းထီး၌ ထီးရွက် ချင်းဝက် ၁ဝ လက်မရှိ၍ ခရိုင် ၂၆၊ ထွားထီး၌ ထီးရွက်ချင်းဝက် ၆ လက်မမှ ၈ လက်မအထိရှိ၍၊ ခရိုင် ၃၄ ချောင်းဟူ၍ အသီးသီး ပါရှိရသည်။ သို့သော် ယခုဖော်ပြသော အချက်အလက်တို့သည် ယေဘုယျသဘောမျှသာဖြစ်သည်။ ထီးလုပ်သူတို့သည် မိမိတို့၏ အတိုင်းအတာနှင့် မိမိ အမျိုးမျိုးပြုလုပ်လေ့ရှိရာ၊ မည်သည့်ထီးမျိုး၌ အတိုင်းအတာနှင့် မိမိ အမျိုးမျိုးပြုလုပ်လေ့ရှိရာ၊ မည်သည့်ထီးမျိုး၌ အတိုင်းအတာသည် မည်သို့ ပုံသေထားရမည်ဟု မရှိချေ။ ထီးတွင်ပါဝင်သော အစိတ်အပိုင်းများမှာ ထီးရွက်၊ ထီးထိပ်ဖူး၊ ထီးခေါင်း၊ ထီးအုံ၊ ထီးတံ၊ ခရိုင်၊ ထီးရိုး၊ ခလုတ်၊ လက်ကိုင်၊ အုံးပန်း၊ ထီးကွင်း စသည်တို့ဖြစ်သည်။ ထီးခလုပ်ကို ရှေးကထီးရိုး၌ အပေါက်ဖောက်၍ သစ်သားစို့ လျှိုသွင်းကာ ပြုလုပ်ကြ၏။ ယခုမူ သံစို့နှင့်ပြုလုပ်သည်။ ထီးရိုးမှာမူ ပန်းရိုး၊ ကျားရိုး၊ ပြောင်းရိုး၊ ခြစ်ရိုးဟူ၍ အမျိုးမျိုးရှိသည်။ ခရိုင်သည် ထီးတံ၏သုံးချိုးတချိုးရှိသည်။ ခရိုင်ကို ထီးတံ၏ သုံးချိုး တချိုး အထက်၌ ထောက်ရသည်။
ဝန်ပတေ့ (မြောက်)ရွာ၊ စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်
ဝန်ပတေ့ (မြောက်)ရွာ (Wunpatayt(North))သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်၊ ဝန်းသိုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၇၇၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝန်းသိုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၂၃၀ ဦး၊ မ ၁၃၄၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၅၇၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တမန်းသားရွာ၊ ပလက်ဝမြို့နယ်
တမန်းသားရွာ(Tamanthar)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မတူပီခရိုင်၊ ပလက်ဝမြို့နယ်၊ တမန်းသားကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၂၈၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ တမန်းသားကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၄၇ ဦး၊ မ ၈၁၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၅၆၃ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပလက်ဝမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဖားတီမာကုန်းရွာ၊ သံတောင်ကြီးမြို့နယ်
ဖားတီမာကုန်းရွာ(Hpartimarkone)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံခရိုင်၊ သံတောင်ကြီးမြို့နယ်၊ ထမုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၁၀၂၇ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သံတောင်ကြီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကမ်းသာယာရွာ၊ ကံချိုင်
ကမ်းသာယာရွာ၊ ကံချိုင်
ဒါးပိန် (မြောက်)
ဒါးပိန် (မြောက်)
ကနစိုကျရွာ၊ ကျားချောင်
ကနစိုကျရွာ၊ ကျားချောင်
ဂျက်စတင် ထရူးဒိုး
thumb|ထရူးဒိုးအား အိမ်ဖြူတော်ရောက်နေစဉ် တွေ့ရပုံ (၂၀၁၉) ဂျက်စတင် ပီရာ့ ဂျိမ်း ထရူးဒိုး (Justin Pierre James Trudeau ၁၉၇၁ ဒီဇင်ဘာ ၂၅ ဘွား) သည် ကနေဒါလူမျိုး နိုင်ငံရေးသမားဖြစ်ပြီး (၂၃) ယောက်မြောက် ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ၂၀၁၅ ခု၊ နိုဝင်ဘာလကမှ ယနေ့အထိ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသည်။ သူသည် ၂၀၁၃ ခုကပင် လစ်ဘရယ်ပါတီ၏ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာ၏။ ကနေဒါသမိုင်းတလျှောက် ဂျိုးကလက် နောက် ဒုတိယအသက်အငယ်ဆုံး ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်သည်။ ယခင်ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်းများ၏ မျိုးနွယ်တို့မှ ပထမဆုံး ဤရာထူးကို ဆက်ခံရသူတည်း။ သူ့ဖခင် ပီးရာ့ထရူးဒိုးမှာ (၁၅) ယောက်မြောက် ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ယူဖူး၏။
ဖာဖိတ်ရွာ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်
ဖာဖိတ်ရွာ (Hparhpeik)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်၊ နန်းတုတ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၄၇၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နန်းတုတ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၅၄၂ ဦး၊ မ ၃၆၃၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၇၁၇၈ ဦးနေထိုင်သည်။
ဂျက်စတင် ထရူးဒိုး
ထရူးဒိုးကို ဥတ္တဝါတွင် မွေးပြီး ဂျွန်းဒူဘရေးဖက်ကောလိပ် (Collège Jean-de-Brébeuf) သို့ တက်သည်။ ၁၉၉၄ ခုတွင် မက်ဂေးတက္ကသိုလ် (McGill University) မှ စာပေအဓိကဖြင့် ဘွဲ့ရ၏။ နောက် ဗြိတိသျှကိုလံဘီယာတက္ကသိုလ်သို့ ဆက်တက်ရာ ၁၉၉၈ ခုတွင် ပညာရေးဖြင့် ဒီဂရီဘွဲ့ ယူသည်။ ၂၀၀၆ ခုတွင် လစ်ဘရယ်ပါတီ၏ လူငယ်သွေးသစ်လောင်းအထူးအဖွဲ့တွင် ခေါင်းဆောင်အဖြစ် နေရာရ၏။
ဖာဖိတ်ရွာ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဂျက်စတင် ထရူးဒိုး
၂၀၀၈ ခု အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲတွင် ဝင်ပြိုင်ကာ ပါပင်နိုး (Papineau) နယ်ကိုယ်စားပြု အောက်လွှတ်တော်အမတ် ဖြစ်လာသည်။ ၂၀၀၉ ခုတွင် လစ်ဘရယ်ပါတီ၏ လူငယ်ရေးရာနှင့် ယဉ်ကျေးမှုစုံကိစ္စတို့အတွက် တရားဝင်အတိုက်အခံပြောဆိုရေးပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် တာဝန်ယူရ၏။ နောက် ၂၀၁၀ ခုတွင် နိုင်ငံသားဖြစ်ရေးနှင့် လူဝင်မှုကိစ္စတို့အတွက် ပြောင်းလဲတာဝန်ယူသည်။ ၂၀၁၂ ရောက်သော် ပညာရေးနှင့် အားကစားကိစ္စများကို ခေါင်းစဉ်လွှဲယူ၏။ ၂၀၁၃ ခု၊ ဧပြီလတွင် လစ်ဘရယ်ပါတီဦးဆောင်သူရွေးပွဲကို အနိုင်ရကာ ပါတီခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသည်။ ၂၀၁၅ ခု အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲတွင် ၃၈ နေရာဖြင့် တတိယနေရာရောက်နေသည့် လစ်ဘရယ်ပါတီကို ၁၈၄ နေရာရအောင် စီမံနိုင်ခဲ့သည်။ ယင်းအရေအတွက်မှာ ကနေဒါ၏ အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲသမိုင်းတွင် တပါတီတည်းမှရသော အများဆုံးအရေအတွက် ဖြစ်ခဲ့၏။
နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒအဖြစ် ၂၀၂၀ ပြည့်တွင် ကုလသမဂ္ဂလုံခြုံရေးကောင်စီ ယာယီအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် အဆိုသွင်းသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကနေဒါနိုင်ငံ၏ ဝန်ကြီးချုပ်များ
သင်္ဃန်းအိုင်ရွာ၊ ယုံသလင်း
သင်္ဃန်းအိုင်ရွာ၊ ယုံသလင်း
အောင်ချမ်းသာရွာ၊ ဆားလင်းကြီးမြို့နယ်
အောင်ချမ်းသာရွာ (Aungchanthar)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ယင်းမာပင်ခရိုင်၊ ဆားလင်းကြီးမြို့နယ်၊ နှောကူးတို့ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၄၀၃၆ ဖြစ်သည်။
အာကင်္ခသုတ်
(၁) သီတင်းသုံးဖော်တို့ ချစ်ခင်မြတ်နိုး လေးစားကြခြင်း၊ (၂) ပစ္စည်းလေးပါး ရရှိခြင်း၊ (၃) အလှူရှင်တို့၏ ဒါနစေတနာအကျိုးကြီးမားစေလိုခြင်း၊ (၄) ဆွေမျိုးများ ကောင်းရာသုဂတိရောက်စေလိုခြင်း၊ (၅) ရသမျှပစ္စည်းဖြင့် ရောင့်ရဲတင်းတိမ်ကျေနပ်ခြင်း၊ (၆) သဘာဝဘေးဒဏ်, ဝေဒနာဒဏ်တို့ကို သည်းခံနိုင်ခြင်း၊ (၇) တရားဓမ္မ၌ မွေ့လျော်လိုခြင်း၊ (၈) ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်မှုကို သည်းခံနိုင်ခြင်း၊ (၉) ရူပါဝစရဈာန် လေးတန်တို့ကို ရရှိလိုခြင်း၊ (၁၀) အာသဝေါကင်းကွာ ရဟန္တာဖြစ်လိုခြင်း-ဟူသော အကျိုး ၁၀-ပါးကို လိုလားတောင့်တသောပုဂ္ဂိုလ်သည် သီလကို ဖြည့်ကျင့်ရမည်။ ပါတိမောက္ခသံဝရသီလကို စောင့်ရှောက်ထိန်းသိမ်းရမည်-အစရှိသည်ဖြင့် သီလရှိသူများ ခံစားရမည့်အကျိုး ၁၀-ပါးကို အကျယ် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ၌ -ပါတိမောက္ခသံဝရသီလသည် ဦးခေါင်းနှင့် တူပုံ၊ ကြွင်း သီလသုံးပါးသည် လက်ခြေတို့နှင့် တူပုံ၊ ပစ္စည်းလေးပါးသည် သီလ၏အာနိသင်ဖြစ်ပုံ၊ သီလရှိသောရဟန်းအား လှူဒါန်းသော ဆွမ်းဒါနနှင့် ကျောင်းဒါနတို့၏ အကျိုး၊ သီလရှိသောရဟန်း၏ မိဖများ ကောင်းရာသုဂတိရောက်ရှိနိုင်ပုံ အစရှိသည်တို့ကို ဖွင့်ပြ ထားပါသည်။
ဋီကာ၌ -ဤဒေသနာတော်သည် သိက္ခာသုံးပါးကိုဟောတော်မူသည့် ဒေသနာတော်ဖြစ်ပုံ အကျယ်၊ စိတ်တည်ကြည် ငြိမ်သက်မှု၊ သင်္ခါရတရားတို့ကို ရှုမှတ်ပုံ (သမထ, ဝိပဿနာ)တို့ဖြင့် သီလကို စောင့်ရှောက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ပုံ အစရှိသော သိမှတ်ဖွယ်များနှင့် အရိယကောဋိယဝါသီ မဟာဒတ္တထေရ်ဝတ္ထုကို ပြဆိုထားပါသည်။
ဘန့်ဘွေးရွာ၊ ကံချိုင်
ဘန့်ဘွေးရွာ၊ ကံချိုင်
ခင်ရွှေ
ခင်ရွှေ အမည်ရှိ လူပုဂ္ဂိုလ်များမှာ
Parable of the Prodigal Son
တဖန် မိန့်တော်မူသည်ကား၊ တစုံတယောက်သောသူ၌ သားနှစ်ယောက်ရှိ၏။ ၁၂သားအငယ်သည် အဘထံသို့ သွား၍၊ အဘ၊ အကျွန်ုပ်ရထိုက်သော အမွေဥစ္စာကိုဝေ၍ ပေးပါဟု တောင်းပန်လျှင်၊ အဘသည် ဥစ္စာများကိုဝေ၍ သားတို့အား ပေးလေ၏။ ၁၃ထိုနောက်များမကြာ၊ သားအငယ်သည် မိမိဥစ္စာများကို သိမ်းယူ၍ ဝေးစွာသောပြည်သို့ သွားပြီးလျှင်၊ ထိုပြည်မှာ ကာမဂုဏ်၌ လွန်ကျူးသောအားဖြင့် ဥစ္စာပြုန်းတီး၍၊ ၁၄ရှိသမျှကုန်သောအခါ၊ ထိုပြည်၌ ကြီးစွာသောအစာခေါင်းပါးခြင်းဖြစ်၍၊ သူသည် အလွန်ဆင်းရဲခြင်းသို့ ရောက်၏။ ၁၅ထိုအခါ ပြည်သားတယောက်ထံသို့သွား၍ အစေခံလျှင်၊ ဝက်တို့ကို ကျောင်းစေခြင်းငှါ သူ့သခင်သည် တောသို့ စေလွှတ်သဖြင့်၊ ၁၆သူသည် ဝက်စားတတ်သော ပဲ့တောင့်ကိုပင် စားချင်မတတ်ငတ်မွတ်လျက်နေရ၏။ အဘယ်သူမျှ အစာကို မကျွေး။ ၁၇ထိုအခါ သတိရလျှင်၊ ငါ့အဘ၏အိမ်၌ အခစားသောသူများတို့သည် ဝစွာစားရကြ၏။ ငါမူကား ဤ ပြည်၌သေအောင် အငတ်ခံရ၏။ ၁၈ငါထ၍ အဘထံသို့ သွားမည်။ အဘ၊ အကျွန်ုပ်သည် ဘုရားသခင်ကို၎င်း၊ ကိုယ်တော်ကို၎င်း ပြစ်မှား ပါပြီ။ ၁၉ယခုမှစ၍ ကိုယ်တော်၏သားဟူ၍ ခေါ်ခြင်းကိုမခံထိုက်ပါ။ သူငှားအရာ၌ အကျွန်ုပ်ကို ထားတော် မူပါဟု ငါပြောမည်ဟူ၍ အကြံရှိသည်နှင့်၊ ၂၀ထ၍ အဘထံသို့ သွားလေ၏။ သွား၍ ဝေးသေးသောအခါ အဘသည် သူ့ကိုမြင်လျှင်၊ သနားသော စိတ်ရှိသည်နှင့် ပြေးသွား၍ သား၏လည်ပင်းကို ပိုက်ဘက်လျက် နမ်းရှုပ်လေ၏။ ၂၁သားကလည်း၊ အဘ၊ အကျွန်ုပ်သည် ဘုရားသခင်ကို၎င်း၊ ကိုယ်တော်ကို၎င်း ပြစ်မှားပါပြီ။ ယခုမှစ၍ ကိုယ်တော်၏သားဟူ၍ ခေါ်ခြင်းကို မခံထိုက်ပါဟုဆိုလျှင်၊ ၂၂အဘက၊ မြတ်သောဝတ်လုံကို ယူခဲ့၍ သူ့ကို ခြုံကြ၊ သူ၏လက်၌ လက်စွပ်တန်ဆာကို ဆင်ကြ။ ၂၃ခြေနင်းကိုလည်း စီးစေကြ။ ဆူအောင်ကျွေးသော နွားကလေးကို ယူ၍သတ်ကြ။ သို့ပြီးမှ ငါတို့သည် စားကြကုန်အံ့။ ပျော်မွေ့ခြင်းကို ပြုကြကုန်အံ့။ ၂၄ငါ့သားသည်အထက်က သေ၏။ ယခုရှင်ပြန်၏။ အပါတို့ကို ဆိုပြီးမှ၊ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ပျော်မွေ့ ခြင်းကို ပြုကြ၏။
သားအကြီးသည် တောင်ယာကလာ၍ အိမ်အနီးသို့ရောက်သောအခါ၊ ကခြင်း၊ တီးမှုတ်ခြင်းအသံကို ကြားလျှင်၊ ၂၆ငယ်သားတယောက်ကိုခေါ်၍ အဘယ်သို့သော အခြင်းအရာနည်းဟု မေး၏။ ၂၇ငယ်သားက၊ သခင်၏ညီသည် ရောက်လာပါပြီ။ ဘေးနှင့်ကင်းလွတ်လျက်ရှိသည်ကို အဘတွေ့သော ကြောင့်၊ ဆူအောင်ကျွေးသော နွားကလေးကိုသတ်ပါပြီဟု ပြောဆို၏။ သားအကြီးသည် အမျက်ထွက်၍ အိမ်သို့ မဝင်ဘဲနေ၏။ ၂၈အဘသည် သူ့ဆီသို့သွား၍ ချော့မော့ရ၏။ ၂၉သားအကြီးကလည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် ကာလတာရှည်စွာ အဘ၏ အစေကိုခံပါပြီ။ အဘ၏အလိုကို တခါမျှ မလွန်ကျူးပါ။ သို့သော်လည်း အကျွန်ုပ်သည် အဆွေတို့နှင့်အူပျော်မွေ့ခြင်းကို ပြုစေခြင်းငှါ၊ အဘသည် ဆိတ်ကလေးတကောင်ကို တခါမျှ မပေး။ ၃၀ပြည်တန်ဆာမိန်းမတို့နှင့် ပေါင်းဘော်၍ မိမိဥစ္စာကိုဖြုန်းသော ဤသားငယ်ရောက်လာသောအခါ မူကား၊ အဘသည် ဆူအောင်ကျွေးသော နွားကလေးကို သတ်လေပြီတကားဟု ဆို၏။ ၃၁အဘကလည်း၊ ငါ့သား၊ သင်သည် ငါ့ထံမှာ အစဉ်နေ၏။ ငါ၏ဥစ္စာရှိသမျှသည် သင်၏ဥစ္စာဖြစ်၏။ ၃၂သင်၏ညီမူကား အထက်ကသေ၏။ ယခုရှင်ပြန်၏။ အထက်ကပျောက်၏။ ယခုတွေ့ပြန်၏။ ထိုကြောင့် ပျော်မွေ့ဝမ်းမြောက်စရာအကြောင်းရှိ၏။ အဘဆိုသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
မန်ဟင်ရွာ၊ မိုင်းမောမြို့နယ်
မန်ဟင်ရွာ (Manhin)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတိုင်း၊ ဟိုပန်ခရိုင်၊ မိုင်းမောမြို့နယ်၊ ကောင်းကြည်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၇၈၄၁ ဖြစ်သည်။
သာစည်ပြင်ရွာ
သာစည်ပြင်ရွာ
ဦးတိုရွာ၊ ကျားချောင်
ဦးတိုရွာ၊ ကျားချောင်
ကျွဲကူးဆိပ်
ကျွဲကူးဆိပ်
ဟန်နရီ ရိုက်ဒါ ဟက်ဂတ်
ဆာ ဟန်နရီ ရိုက်ဒါ ဟက်ဂတ် (Henry Rider Haggard) (၁၈၅၆-၁၉၂၅) သည် ဆာဘွဲ့ရ အင်္ဂလိပ်လူမျိုး စာရေးဆရာဖြစ်ပြီး တောင်အာဖရိကနောက်ခံ စွန့်စားခန်းဖွင့်သည့် အချစ်ဇာတ်လမ်းများကြောင့် ကျော်ကြားသည်။
အင်္ဂပူရွာ၊ ကွမ်းခြံကုန်း
အင်္ဂပူ
ကိုင်းတောကွင်းရွာ၊ သဲကုန်း (ကွင်းသုံးဆင့်)
ကိုင်းတောကွင်းရွာ၊ သဲကုန်း (ကွင်းသုံးဆင့်)
စိုင်သေရွာ၊ မင်းကင်းမြို့နယ်
စိုင်သေရွာ (Saingthay)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကလေးခရိုင်၊ မင်းကင်းမြို့နယ်၊ ကျောက်တန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၅၉၉၉ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မင်းကင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရေညှင်းချောင်းရွာ၊ ပြိုင်းတောင်
ရေညှင်းချောင်းရွာ၊ ပြိုင်းတောင်
သဲနုကုန်းရွာ၊ သံတောင်ကြီးမြို့နယ်
သဲနုကုန်းရွာ(Theanukone)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံခရိုင်၊ သံတောင်ကြီးမြို့နယ်၊ ထမုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၁၂၃ ဖြစ်သည်။
လုံမိုဒမ်းရွာ၊ ပူတာအိုမြို့နယ်
လုံမိုဒမ်းရွာ(Longmodam)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ပူတာအိုခရိုင်၊ ပူတာအိုမြို့နယ်၊ မန်စေကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၇၅၄၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မန်စေကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၅၅၄ ဦး၊ မ ၃၆၀၈ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၇၁၆၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပူတာအိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နိဋ္ဌင်္ဂတသုတ်
ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ငါဘုရားအပေါ်၌ ယုံမှားသံသယ ကင်းရှင်းကြသူ အားလုံးတို့သည် မဂ်ဉာဏ်အမြင်နှင့် ပြည့်စုံကြကုန်၏။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့တွင် ဤပစ္စပ္ပန်ဘဝ၌ ဘဝပြီး ဆုံးကြသူ ပုဂ္ဂိုလ်(၅)မျိုး၊ ဒုတိယဘဝ၌ ဘဝဒုက္ခပြီးဆုံးမည့်သူ (၅)မျိုးတို့ကို ရဟန်းတို့အား ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
NGC 7060
NGC 7060 သည် မိုက်ခရိုစကော်ပီယမ် ကြယ်စုတန်းရှိ အလယ်အလတ်တန်း ခရုပတ်ပုံစံ ဂလက်ဆီဖြစ်ပြီး အလင်းနှစ် ၂၀၀ မီလီယံ ကွာဝေးသည်။ ယင်းအား နက္ခတ္တပညာရှင် ဂျွန် ဟာရှယ်က ၁၈၃၆ စက်တင်ဘာလ ၂ ရက်နေ့တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
တိန်းလက်ဝရွာ၊ ပလက်ဝမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပလက်ဝမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ထီးချိုင့်မြို့
ထီးချိုင့်မြို့သည် ကသာခရိုင်၊ ထီးချိုင့်မြို့နယ် ရုံးစိုက်ရာ မြို့ဖြစ်၏။ ဧရာဝတီမြစ်၏ လက်ျာဘက်ကမ်းပေါ်ရှိ တောင် ကုန်းငယ်ပေါ်၌ တည်ရှိသည်။ ဗြိတိသျှတို့ မြန်မာနိုင်ငံကို သိမ်းယူစအခါက၊ ကသာခရိုင်၏ ရုံးစိုက်ရာမြို့ ဖြစ်ခဲ့ဘူး၏။
၁၈၉၇ ခုနှစ်ခန့်ကစ၍ ဈေး၊ ဗိုလ်တဲ၊ ရဲဌာနာ၊ စာတိုက်များ ဖွင့်လှစ်ခဲ့၏။ ကျုံးနှင့် ရှေးကျောက်ခံတပ်များမှာ စစ်စခန်းများ ဆောက်လုပ်သည့် အချိန်မှစ၍ ပျက်စီးကုန်သည်။ ထီးချိုင့်မြို့ ကို ရန္တပစ္စည်းနှင့် နန္တပစ္စည်း ညီနောင်နှစ်ပါးက တည်ထားခဲ့ သည်ဟုဆို၏။ ရန္တပစ္စည်းနှင့် နန္တပစ္စည်းတို့လက်ထက် တရုတ်တပ်များ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြန်မာတပ်များက ချီတက်ကာ မြင်းခင်းရာ အရပ်မှ တွန်းလှန်ဖြိုဖျက်ခဲ့၏။ ယင်းတို့၏ဆင်များ ချထားရာအရပ်ကို ဆင်ကျုံး၊ မြင်းများ ချထားရာ အရပ်ကို မြင်းကျုံးဟူ၍ ယခုတိုင်ခေါ်တွင်လျက်ရှိသည်။
ထီးချိုင့်မြို့တွင် ကျောက်ခံတပ်ပျက်များကို ယခုတိုင်တွေ့မြင်နိုင်၏။ ထီးချိုင့်မြို့တည်ရာ တောင်ကုန်းတွင် ထင်ရှားသော စေတီတဆူရှိသည်။ ထိုစေတီကို သီရိဓမ္မာသောကမင်းကြီး တည်ထားခဲ့သည်ဟုဆို၏။ စေတီ၏ဘွဲ့တော်မှာ မြတသိန်းတန် ဖြစ်သည်။ နရပတိစည်သူမင်းကြီး သည် ဖောင်စကြာဖြင့် လှည့်လည်လာခဲ့စဉ်၊ ထိုစေတီကို ဖူးမြင်ရသည်တွင် ကြည်ညို လှသဖြင့် အဖိုးတသိန်း ထိုက်တန်သော မြခါးပတ်ကို ထိုစေတီ တွင် လှူတော်မူခဲ့လေသည်။ ယင်းသို့ တစ်သိန်းတန် မြခါးပတ် လှူခဲ့သည်ကိုအစွဲပြု၍ မြတသိန်းတန်ဘုရားဟု ဘွဲ့မည်တွင် သည်ဟုဆို၏။ မြို့၏အမည်မှာလည်း ထိုအရပ်တွင် လှူခဲ့သော ဘုရင်၏ ထီးနှင့်ကျိုင်းကိုအစွဲပြု၍ ထီးကျိုင်းဟု ခေါ် တွင်ရာမှ ရွေ့လျောကာ ထီးချိုင့်ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုလေသည်။
မြန်မာဘုရင်မင်းမြတ်တို့လက်ထက်တွင် ထီးချိုင့်မြို့သည် မြတောင်ဝန် စီရင်အုပ်ချုပ်သော မြတောင်မြို့နယ်၌အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ် ၁၈၉၂ ခုနှစ်အထိ ထီးချိုင့် မြို့နယ်မှာ ကသာခရိုင် မြတောင်နယ်ထဲတွင် ပါဝင်လျက်ရှိခဲ့ သည်။ ထိုနောက် ယင်းနှစ်၌ပင် ထိုမြို့နယ်ကို မြတောင်နယ်မှ ခွဲထုတ်၍ ကသာနယ်နှင့် ပူးပေါင်းပြီးသော်၊ ကသာနယ်ပိုင် လက်အောက် ထီးချိုင့်မြို့နယ်အဖြစ်ဖြင့် ထားရှိလေသည်။
၁၉၅၆ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်း ခန့်မှန်းခြေအရ လူဦးရေမှာ ထီးချိုင့်မြို့နယ် တစ်ခုလုံးအတွက် ၃၄၅ဝဝ ယောက်ခန့် ရှိမည် ဟု ခန့်မှန်းသည်။ ၁၉၄၁ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်း(ယာယီ) အလိုမှာ ၂၉၅၉၅ ယောက်ဖြစ်သည်။ ထီးချိုင့်မြို့နယ်၌ မြန်မာ၊ ရှမ်းနှင့်တရုတ်တို့ အတူတကွနေထိုင်ကြသည်။ ဂန့်ဂေါတောင် စွယ်သည် ထီးချိုင့်မြို့နယ် မြောက်ပိုင်းကို ဖြတ်၍ ထီးချိုင့်မြို့အထိ တည်ရှိနေသည်။ ထိုကြောင့် မြို့နယ်အတွင်းတွင် ချောင်းငယ် မြောင်းငယ်၊ အင်းအိုင်အများရှိလေရာ၊ ထိုဒေသတို့တွင် ငါးဖမ်း ခြင်းအလုပ်ကို အတော်အသင့် လုပ်နိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထီးချိုင့်မြို့နယ်၏ အဓိကထွက်ကုန်သည် ငပိ၊ ငခြောက်ဖြစ်သည်။ မြေပြန့်ဒေသတို့တွင် လယ်ယာအလုပ်ကို လုပ်ကြသည်။
ရှေး‌မြို့ဟောင်းများ
ရှေးမြန်မာ ခံတပ် ဖြစ်ခဲ့သော ထီးချိုင့်နယ်အတွင်း တုံငယ်၊ ကွမ်းဘောင်၊ မြတောင်၊ ချွန်းတောင် မြို့ဟောင်း ‌၄ မြို့ ရှိပြီး၊ မြတောင်နှင့် ချွန်းတောင်မြို့က ကုန်းဘောင်ခေတ်တွင် ထင်ရှားသည်။ မြတောင်သည် နောက်ဆုံး သီပေါမင်း၏ မိဖုရားခေါင် စုဖုရားလတ် မြို့စားအရာ ရရှိရာ မြို့ ဖြစ်သည်။ ချွန်းတောင်မှာ မန္တလေးမြို့ မပျက်မီ ၁၈၇၈ တွင် ပျက်သုဉ်းပြီး၊ ရွာငယ်ကလေး အဖြစ်သာ ကျန်သည်။
ဂန့်ဂေါ်ရွာ၊ မိုးနဲမြို့နယ်
ဂန့်ဂေါ်ရွာ (Gantgaw)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုးနဲမြို့နယ်၊ နားခံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၂၄၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားခံကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၇၉၆ ဦး၊ မ ၁၈၂၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၆၁၈ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးနဲမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
စစ်ရေယာဉ် ရန်ငြိမ်းအောင်
သမိုင်းကြောင်း
ပရောဂျက် ပီဂျီဂျီ ၀၆၃ မှာ တပ်မတော် (ရေ)၏ (၃၁)ကြိမ်မြောက် အစည်းအဝေး၌ အတည်ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တည်ဆောက်မှု ပွဲဦးထွက်ဖြစ်သည့် စစ်ရေယာဉ် ရန်ငြိမ်းအောင်အား ၂၀၁၆ ခုနှစ် မတ်လတွင် စတင်တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး၊ ၂၀၁၉ ခုနှစ် မတ်လတွင် စတင်အသုံးပြုခဲ့သည်။ စစ်ရေယာဉ် ရန်ငြိမ်းအောင် (441)သည် စစ်ရေယာဉ် ရန်ရဲအောင် (446) နှင့်အတူ ၂၀၂၀ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၂၄ ရက်နေ့တွင် တပ်တော်ဝင်ခဲ့သည်။
ဒီဇိုင်း
thumb|ရန်ငြိမ်းအောင်-အတန်းအစား ရေငုပ်သင်္ဘောလိုက်လံချေမှုန်းရေး စစ်ရေယာဉ်၏ အစောပိုင်း ဒီဇိုင်းပုံစံ စစ်ရေယာဉ်များ၏ ကိုယ်ထည်များအား သံမဏိနှင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းမှုကိုလျှော့ချနိုင်ရန် အထူးဖွဲ့စည်းပုံရှိ အလူမီနီယမ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ဤအတန်းအစား၏ ထူးခြားချက်မှာ စစ်ရေယာဉ်များတွင် ရေငုပ်သင်္ဘောများအား လျှို့ဝှက်စွာ ခြေရာခံတိုက်ခိုက်ရန်နှင့် အင်ဂျင်များနှင့် ပန်ကာများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဆူညံသံများကို လျှော့ချ၍ မောင်းနှင်နိုင်စေရန် ရေပန်းထုတ်တွန်းကန်ခြင်းစနစ်သုံး ဒီဇယ်အင်ဂျင် (၃)လုံးတပ်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
တပ်ဆင်ထားသည့် လက်နက်များ
thumb|စစ်ရေယာဉ် ရန်ရဲအောင်၏ Type-66 အမျိုးအစား ၅၇-မမ ပြောင်းနှစ်ခုပါ ဝေဟင်ပစ် သေနတ်နှင့် 2M-3M အမျိုးအစား ၂၅-မမ ဝေဟင်ပစ် သေနတ်
ဤအတန်းအစားသင်္ဘောများတွင် Type-66 အမျိုးအစား ၅၇-မမ ဆီမီး-အော်တို ပြောင်းနှစ်ခုပါ သေနတ်တစ်လက်၊ 2M-3M အမျိုးအစား ၂၅-မမ ပြောင်းနှစ်ခုပါ သေနတ်နှစ်လက်နှင့် ပြည်တွင်းဖြစ် QJG-02G အမျိုးအစား ၁၄.၅-မမ ဝေဟင်ပစ် သေနတ်နှစ်လက် စသည်တို့ တပ်ဆင်ထားသည်။ လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးအတွက် လက်နက်တပ်ဆင်ထားမှု အားနည်းသော်လည်း ဤစစ်​ရေယာဉ်အမျိုးအစားသည် ရေငုပ်သင်္ဘောအား ခြေရာခံတိုက်ခိုက်နိုင်ရန် အသားပေးထားခြင်းကြောင့် များစွာလိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။ thumb| စစ်ရေယာဉ် ရန်ရဲအောင် ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် တပ်ဆင်ထားသော တော်ပီဒိုလောင်ချာသုံးခု
သင်္ဘောများတွင် Shyena အမျိုးအစား တော်ပီဒိုများပစ်ခတ်နိုင်​သည့် သုံးလုံးတွဲ တော်ပီဒိုပစ် လောင်ချာနှစ်လက်၊ RBU-1200 အမျိုးအစား ရေငုပ်သင်္ဘော တန်ပြန်ချေမှုန်းရေး ဒုံးပစ်လောင်ချာ နှစ်လက်နှင့် ​ရေနက်ပိုင်း​ ဖောက်ခွဲ​​​ရေး(LDC-large depth charge)နှင့် ရေငုပ်သင်္ဘောချေမှုန်းရေး လက်နက်အနေဖြင့် ရေတပ်သုံး မိုင်းများ တပ်ဆင်ထားသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြန်မာ့တပ်မတော်(ရေ)၏ စစ်ရေယာဉ်များ
ဦးဥတ္တမ
ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ သည် မြန်မာအမျိုးသား ဝံသာနုများအား အမျိုးသားစိတ်ဓာတ် ရင့်သန်စေရန် ပထမဆုံး နိုင်ငံရေးမျက်စိ ဖွင့်ပေး ခဲ့သော လွတ်လပ်ရေး မီးရှုးတန်ဆောင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဆရာတော်သည် သူ့တစ်သက်တာလုံးတွင် မြန်မာအမျိုးသား အမျိုးသမီးများကို နိုင်ငံရေး အသိစိတ်ဓာတ် နိုးကြားစေရန်နှင့် တိုင်းတစ်ပါးအုပ်ချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်၍ လွတ်လပ်ရေးရရှိရန် ဆောင်ရွက် ကြိုးပမ်းသွားခဲ့လေသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၌ ပထမဆုံး အကျဉ်းချခံရသည့် နိုင်ငံရေးသမားမှာ ဦးဥတ္တမ ပင်ဖြစ်သည်။ ဆရာတော်သည် ရခိုင်လူမျိုး ဖြစ်သည်။
ငယ်ဘဝ
ဆရာတော် အသျှင်ဦးဥတ္တမအား ရခိုင်ပြည်နယ်၊ စစ်တွေမြို့၊ ရူပရပ် အဖ ဦးမြ၊ အမိ ဒေါ်အောင်ကျော်သူ ခေါ် အောင်ကြွဖြူတို့မှ ၁၈၇၉ ခု၊ ဒီဇင်ဘာလ (၂၈) ရက်၊ (၁၂၄၁ ခု ပြာသိုလပြည့် ကျော် ၂ ရက်) တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ မွေးချင်းများမှာ ပေါ်ထွန်းအောင်၊ ကျော်ထွန်းအောင်၊ မအိမ်စိုး တို့ဖြစ်သည်။ သားအကြီးဆုံး ပေါ်ထွန်းအောင်မှာ အသျှင်ဦးဥတ္တမ လောင်းလျာပင်ဖြစ်သည်။ ညီဖြစ်သူ ကျော်ထွန်းအောင် သည် နောင်အခါတွင် "ရှင်အရိယ" ဟူသော ဘွဲ့ဖြင့် ရဟန်းဖြစ်တော်မူသည်။ ပေါ်ထွန်းအောင် (၉)နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ ညီဖြစ်သူ ကျော်ထွန်းအောင်မှာ (၆)နှစ်အရွယ် ရှိသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အင်္ဂလိပ်စာ သင်ကြား လို၍ မိဘများကို ပူဆာကြရာ မရသဖြင့် အိမ်မှ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ မိဘများလိုက်ရှာကြရာ (၁၅)ရက်ခန့်ကြာမှ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်၌ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ပြန်တွေ့သည်။ မိဘများက ကလေးနှစ်ယောက် ဆန္ဒပြည့်ဝအောင် အင်္ဂလိပ်-မြန်မာ နှစ်ဘာသာသင်ကျောင်းသို့ ပို့ဆောင် အပ်နှံကြသည်။ ကျောင်းအပ်သည့်အခါ ထုံးစံအတိုင်း သူငယ်တန်းတွင် ထားလေရာ ပေါ်ထွန်းအောင်က သူ့ကို တတိယတန်းတွင် ထားခွင့်ပြုရန် ပြောဆိုသည်။ ဆရာကြီးက အရည်အချင်းကို သိလို၍ တတိယတန်း ဖတ်စာကို ဖတ်ခိုင်းလေသည်။ ပေါ်ထွန်းအောင်က အထစ်အငေါ့မရှိ ဒိုးဒိုးဒေါက်ဒေါက် ဖတ်ပြလိုက်ရာ ဆရာကြီးမှာ အံ့ဩသွားသည်။ ကျောင်းမနေသေးဘဲ ဖတ်ပြနိုင်ခြင်းမှာ အိမ်နီးချင်း သူငယ်ချင်းများထံမှ ကြိုတင်သင်ကြားထားခြင်း ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပေါ်ထွန်းအောင် ကြိုတင်သင်ကြားထားခြင်းကို သူ၏မိဘများပင် မသိဟု ဆိုသည်။ ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီးက ပေါ်ထွန်းအောင်အား ဒုတိယတန်းတွင် နေခွင့်ပြုခဲ့သည်။
ကျောင်းနေ၍ (၂)နှစ်မျှ ကြာသောအခါ ပေါ်ထွန်းအောင် ပဉ္စမတန်းရောက်ပြီး ညီကျော်ထွန်းအောင် စတုတ္ထတန်းသို့ ရောက်သည်။ အတန်းတင်စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသောအခါ ပေါ်ထွန်းအောင်မှာ ဒုတိယပညာသင်ဆုကို အင်္ဂလိပ် မျက်နှာဖြူ ရခိုင်တိုင်းမင်းကြီးကိုယ်တိုင် ကြွရောက်ဆုချီးမြှင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပေါ်ထွန်းအောင်မှာ ဆုကိုယူသော်လည်း ဝမ်းသာမှု မရှိခဲ့ချေ။ ညီကိုခေါ်၍ စစ်တွေမြို့ ကမ်းနားဘက်သို့ ထွက်သွားကြသည်။ ကမ်းနားသို့ရောက်သောအခါ ရရှိခဲ့သော ဆုကို ချိုးဖဲ့ဆုတ်ဖြဲပြီး ကုလားတန်မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ဤသို့ ပစ်ချပြီးသောအခါ ပေါ်ထွန်းအောင်က ညီဖြစ်သူအား "ဒီမှာ ငါ့ညီ၊ ဆုယူရင် ပထမဆုကိုသာယူ၊ ဒုတိယတို့၊ တတိယတို့ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ မယူနဲ့"ဟု ဆိုလေသည်။
ပေါ်ထွန်းအောင်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အတန်းတွင် ပညာသင်ကြားနေစဉ် အင်္ဂလိပ်ခရစ်ယာန်ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ပါးက မွေးစားလိုသော်လည်း မိဘများက မထည့်၍ ကာလကတ္တားသို့ မလိုက်ခဲ့ရပေ။ ပေါ်ထွန်းအောင်မှာ တိုင်းတစ်ပါးတွင် ပညာသင်လိုစိတ်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူအား "ဖေဖေ မေမေတို့ မလွှတ်ပေမယ့် တစ်နေ့ကျ ကျွန်တော် ထွက်ပြေးပြီး နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်မှာပဲ"ဟု တစ်ခါက ပြောဖူးသည်။ (၁၃)နှစ်သားသို့ ရောက်လာသော အခါ ပေါ်ထွန်းအောင်သည် နိုင်ငံခြားသို့ ပညာသင်ကြားရေးကို အထူးအာရုံစိုက်လာသည်။ ငွေရှိလျှင် ပညာသွားသင် နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက်ဖြင့် မိခင်ဘက်မှ တော်စပ်သော ဦးရီး၏ ဈေးဆိုင်တွင် ကူညီလုပ်ကိုင်ရင်း ငွေများကို စုဆောင်းခဲ့သည်။
ကြံရွယ်သည့်အတိုင်း မဖြစ်ခဲ့၍ ပေါ်ထွန်းအောင်သည် ဦးရီးထံတွင်လည်း မနေ၊ မိဘများထံသို့လည်း မပြန်ဘဲ စစ်တွေမြို့၌ ပရိယတ္တိစာပေ သင်ကြားမှုတွင် ထိုအခါက အကျော်အစောဖြစ်သော ရွှေစေတီကျောင်း ဆရာတော်ထံ သွားရောက်၍ ရှေးဦးစွာ ဖိုးသူတော်အဖြစ်ဖြင့် မင်္ဂလသုတ်မှစ၊ သဒ္ဒါရှစ်စောင်နှင့် သင်္ဂြိုဟ်ကိုးပိုင်းအထိ သင်ရိုးတန်း ကုန်အောင် သင်ယူခဲ့သည်။ (၁၆)နှစ်အရွယ်ရောက်မှ မိဘများက ရှင်သာမဏေဝတ်ပေးသဖြင့် ရှင်ဥတ္တမဟု တွင်သည်။ ရှင်ဥတ္တမသည် နက်နဲကျယ်ပြန့်သော ပိဋကတ်တို့ကို သင်အံလေ့ကျက်ရာဖြစ်သော ပခုက္ကူစာသင်တိုက်ကြီးတွင် သွားရောက် ပညာသင်ကြားလိုသဖြင့် လူဝတ်လဲ၍ ဓားတောင်ဆရာတော် ဦးဂန္ဓာနှင့် လိုက်သွားသည်။
ရဟန်းခံ
ရှေးဦးစွာ မအူပင်သို့ရောက်၍ မအူပင်မှ ရန်ကုန်၊ ထိုမှ တောင်ငူမြို့သို့ ရောက်သည်။ ဦးဥတ္တမသည် တောင်ငူတွင် ရှင်သာဏေ စာပြန်ပွဲတစ်ခုကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရာ ပထမရရှိခဲ့သည်။ စာတော်သည့် သတင်းကြောင့် တောင်ငူမြို့ရှိ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပြည့်ဝသော ရှမ်းအမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက သားအဖြစ် မွေးစားကာ ကာလာကတ္တား မြို့သို့ပို့၍ ပညာသင်ကြားစေသည်။ ကာလကတ္တားမြို့တွင် သုံးနှစ်ခန့်နေပြီး အင်္ဂလိပ်ဘာသာ (၁၀)တန်းအဆင့်ကို အောင်မြင်ခဲ့၍ မြန်မာပြည်သို့ ပြန်လာ၏။ မြန်မာပြည်သို့ ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း ပခုက္ကူမြို့သို့သွား၍ ရေစကြို တိုက်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ စာပေကျမ်းဂန်များကို ရှင်ဝတ်ဖြင့် ဆက်လက်သင်ကြားသည်။ ထိုသို့ သင်ကြားနေစဉ်ပင် ဦးဥတ္တမအား ​​​​​ဆွေမျိုးတော်သူ ဘုံဘေဘားမား ကိုယ်စားလှယ် ဦးထွန်းအောင်ကျော်က ပဉ္ဇင်းဒါယကာပြုလျက် ရဟန်းခံ ပေးသည်။ ရဟန်းခံစဉ် ဦးဥတ္တမ၏ သက်တော်မှာ (၁၉)နှစ်နှင့် (၂)လ ရှိပြီဖြစ်သည်။ ရွှေစေတီကျောင်းဆရာတော် ဘဒ္ဒန္တတေဇာရာမသည် ဦးဥတ္တမ၏ ဥပဇ္ဈယ်ဆရာတော်ဖြစ်သည်။
အိန္ဒိယတွင် လေ့လာခြင်း
အရှင်ဥတ္တမသည် ရဟန်းဝတ်နှင့်ပင် အိန္ဒိယနိုင်ငံ ကာလကတ္တားမြို့သို့ သွားပြန်သည်။ ကာလကတ္တားမြို့သို့ ရောက်ချိန်တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံရေးမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံပြောင်းလဲပြီး အိန္ဒိယခေါင်းဆောင်တို့ လွတ်လပ်ရေးအတွက် ထကြွနိုးကြားခိုက်နှင့် ကြုံကြိုက်နေရာ ဦးဥတ္တမလည်း နိုင်ငံရေးစွန့်စားလိုစိတ်များ ရင်တွင်း၌ တကြွကြွဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။ အမျိုးသား စိတ်ဓာတ်လည်း အတောမသတ် ရင့်သန်ခဲ့၏။ ဦးဥတ္တမသည် အိန္ဒိယတွင်ရှိခိုက် အမျိုးသားကောလိပ်တခုတွင် ပါဠိနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာစာပေဆိုင်ရာ ဧည့်ပါမောက္ခအဖြစ် ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်သည်။ ယင်းသို့ ဆောင်ရွက်ရင်းဖြင့် သင်္ကရိုက်ဘာသာ၊ ဘင်္ဂါလီ၊ နာဂရီစသော ရှေးဟောင်း ဟိန္ဒူစာပေကျမ်းများကို သင်ကြားပြန်သည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင်နေစဉ် ဆရာဦးဥတ္တမအား ဟိန္ဒူမဟာဆပ်ဗာအသင်းကြီး၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအသင်း ကြီး၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် အရွေးခံရဖို့ မလွယ်ပေ။ ဦးဥတ္တမသည် နာမည်ကြီး ဟိန္ဒူခေါင်းဆောင်များဖြစ်သည့် မဒရပ် ပြည်နယ်မှ နာမည်ကျော်ခေါင်းဆောင်ကြီး ပဏ္ဍိတ်မာလဗီးယားနှင့် ယှဉ်ပြိုင်အရွေးခံရာ အနိုင်ရသဖြင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံက ဦးဥတ္တမအား သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဟိန္ဒူမဟာဆပ်ဗာအသင်းကြီးမှာ အိန္ဒိယပြည်၌ ကွန်ဂရက်အသင်းကြီးပြီးလျှင် ဒုတိယအင်အားအကြီးဆုံး အသင်းအဖွဲ့ကြီးဖြစ်သည်။ ကွန်ဂရက်အသင်းကြီးမှာ အိန္ဒိယလူမျိုးပေါင်းစုံ ပါဝင်သည့် နိုင်ငံရေးအသင်းဖြစ်ပြီး ဟိန္ဒူ မဟာဆပ်ဗာအသင်းကြီးမှာမူ ဟိန္ဒူဘာသာကိုးကွယ်ကြသူများသာ ပါဝင်သည့် ဘာသာရေးအသင်းကြီး ဖြစ်သည်။
ဥရောပတွင် ပညာသင်ခြင်း
ဆရာတော် ဦးဥတ္တမသည် အိန္ဒိယပြည်တွင် (၈)နှစ်ကြာမျှ နေခဲ့ပြီးနောက် ပြင်သစ်နိုင်ငံသို့ ပညာသင်သွားလေသည်။ (၁၉၀၄-၀၅)၌ ဂျပန်ကဲ့သို့ နိုင်ငံငယ်လေးများက ရုရှားကဲ့သို့ နိုင်ငံကြီးတစ်နိုင်ငံကို အနိုင်ရလိုက်ကြောင်း ကြားသိရသည့်အချိန်မှစ၍ ဂျပန်ကို အတော်အထင်ကြီးသွားသည့်အလျောက် စုဆောင်းထားသောငွေနှင့် ဂျပန်နိုင်ငံသို့ သွားရောက်ပညာဆည်းပူးရန် ၁၉၀၇ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ (၄) ရက်နေ့တွင် ရန်ကုန်မြို့မှ စင်ကာပူသို့ သင်္ဘောဖြင့် ထွက်ခဲ့သည်။
ဂျပန်သို့ သွားခြင်း
ထိုမှတစ်ဖန် (၁၈) ရက်နေ့တွင် ဂျပန်ပြည်သို့ စင်ကာပူမှတစ်ဆင့် သင်္ဘောဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့ရာ မတ်လ (၇)ရက်နေ့တွင် ဂျပန်နိုင်ငံ ယိုကိုဟားမားမြို့သို့ ရောက်သွားသည်။ ဂျပန်သို့ ရောက်သောအခါ တိုကျိုမြို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ သိပ္ပံကျောင်းကြီး၏ ဥက္ကဋ္ဌ အမတ်ကြီး အိုတာနီ (ထိုအခါက စက်မှုလက်မှုဝန်ကြီး)၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် ဂျပန်ဘာသာ နှင့် စကားကို နှစ်နှစ်ခန့် သင်ယူအောင်မြင်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာသိပ္ပံကျောင်းကြီး၌ နှစ်နှစ်ခန့် သင်္ကရိုက်ဘာသာ ပါမောက္ခအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဂျပန်ပြည်သို့ ရောက်ရှိစဉ်က ဦးဥတ္တမ၏ ဝါတော်မှာ ကိုးဝါမျှရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တတ်ကျွမ်းသော ဘာသာရပ်များမှာ မြန်မာ၊ ပါဠိ၊ ဟိန္ဒူ၊ သက္ကတ၊ ဘင်္ဂလီ၊ နာဂရီ၊ တိဘက်၊ အင်္ဂလိပ်၊ ပြင်သစ်နှင့် ဂျပန်ဘာသာ တို့ဖြစ်သည်။
ဆွန်ယက်ဆင်ကို တရားဟောခြင်း
ဆရာတော်ဦးဥတ္တမ ဂျပန်ပြည်ရောက်သွားချိန်၌ တရုတ်ခေါင်းဆောင်ကြီး ဒေါက်တာဆွန်ယက်ဆင်ကလည်း ဂျပန်ပြည်တွင် ရှိနေသည်။ တရုတ်ကျောင်းသားများလည်း ဂျပန်ပြည်တွင် အများအပြား ရောက်ရှိနေကြသည်။ တရုတ်ကျောင်းသားများသည် ဦးဥတ္တမထံလာ၍ ဩဝါဒခံယူကြသည်။ ဦးဥတ္တမက တရုတ်ကျောင်းသားများအား ဂျပန်ပြည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျက် တရုတ်ပြည်လွတ်မြောက်ရေးကို မည်သို့မည်ပုံ ဆောင်ရွက်သင့်ကြောင်း နည်းပေးလမ်းပြ ညွှန်ကြားပြောပြသည်။
ဦးဥတ္တမသည် တက္ကသိုလ်မှ ခွင့်သုံးလယူပြီးလျှင် (၁၉၁၉) ခုနှစ်၌ ဒေါက်တာဆွန်ယက်ဆင်နှင့်အတူ ဂျပန်မှ ကိုးရီးယား၊ ကိုရီးယားမှ ဆိုက်ပန်၊ ဆိုက်ပန်မှ မန်ချူးကိုး၊ မန်ချူးကိုးမှ ကျိဖု၊ ကျိဖုမှ ရှန်ဟိုင်း၊ ရှန်ဟိုင်းမှ အမွိုင်မြို့ အသီးသီးသို့ ခရီးလှည့်လည် သွားလာခဲ့လေသည်။
မြင်ကွန်းမင်းသားကြီးကို တရားဟောခြင်း
ဆိုင်ဂုံမြို့တွင် မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး၏ သားတော် မြင်ကွန်းမင်းသားကြီးနှင့် ၎င်း၏ သားတော်နှစ်ပါးတို့ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ မြင်ကွန်းမင်းသားကြီးက ဆရာတော် ဦးဥတ္တမအကြောင်းကို သတင်းစာများမှတစ်ဆင့် ကြားသိပြီး ဖြစ်ရာ အလွန်တွေ့ချင်နေသည်။ ထို့နောက် ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ ဆိုင်ဂုံမြို့သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သိလျှင် သိချင်း မြင်ကွန်းမင်းသားကြီးက ဆရာတော်အားပင့်၍ ဆွမ်းကျွေးခဲ့သည်။ ဆရာတော် ဆွမ်းဘုဉ်းပေးနေစဉ် မြင်ကွန်းမင်းသားကြီးက "အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် ရာဇပလ္လင်ပေါ် ဖင်မထိုင်ရသမျှတော့ မြန်မာပြည်ကို မပြန်တော့ဘူး"ဟု လျှောက်ထားရာ ဆရာတော်က "ဒကာကြီး၊ ခဲတစ်လုံးကို ရေထဲချက အသံမြည်ပါလိမ့်မည်၊ မြန်မာပြည်ကတော့ အသံမြည်တော့မည် မဟုတ်ပေ"ဟု မိန့်တော်မူရာ မြင်ကွန်း မင်းသားကြီးမှာ မျက်ရည်များပင် ကျရှာခဲ့သည်ဟု ဆို၏။
ဝိုင်အမ်ဘီအေကို ကူညီခြင်း
ထို့နောက် ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့သို့ ပြန်လည်ဆိုက်ရောက်တော်မူသည်။ ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ ပြန်၍ ကြွလာသောအခါ မြန်မာပြည်သည် ဝိုင်အမ်ဘီအေအသင်း (ဗုဒ္ဓဘာသာ ကလျာဏယုဝအသင်း)က နိုင်ငံရေးလုပ်ငန်း များကို စတင်လုပ်ကိုင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဦးဥတ္တမလည်း ကူညီဝင်ရောက်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ လုပ်ဆောင်လေ သည်။ ဝိုင်အမ်ဘီအေ ခေါ် ဗုဒ္ဓဘာသာကလျာဏယုဝအသင်းကို (၁၉၀၆) ခု၊ မေလ (၁၀) ရက်၊ ကြာသပတေး၊ မြန်မာသက္ကရာဇ် (၁၂၆၈) ခု၊ ကဆုန်လပြည့်ကျော် (၄) ရက်တွင် မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ် ထက်သန်ကြသော လူငယ်များ ဖြစ်ကြသည့် ဦးဘဖေ၊ အမ်အေမောင်ကြီးနှင့် ဒေါက်တာ ဦးဘရင်တို့က ရန်ကုန်မြို့ (၂၈)လမ်း၊ အိမ်အမှတ် (၆၈)၊ ကိုမောင်ကြီးအိမ်တွင် စတင်တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ခေတ်ပညာတတ်လူငယ်များဖြစ်သော ဦးပု၊ ဦးသိမ်းမောင်၊ပန်းကန်စက်ဦးသော်၊ ဦးစု၊ ဦးမေအောင်၊ ဦးမောင်မောင်အုန်းခိုင်၊ ဦးဘစီ၊ ဦးသင်းမောင်၊ ဦးဘလှိုင်၊ ဦးစိန်လှအောင် စသူတို့လည်း အသင်းကြီးတွင် ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဦးဥတ္တမ ဂျပန်ပြည်မှ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ဝိုင်အမ်ဘီအေအသင်းကြီးမှာ အတော်အသင့် ကြီးပွားတိုးတက်နေလေပြီ။ ဝိုင်အမ်ဘီအေ အသင်းသူ အသင်းသား များကလည်း ဆရာတော်အား အထူးစိတ်ဝင်စားကြသည်။ မြန်မာထဲမှ ဘာသာစုံတတ်ကျွမ်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးဖြစ်၍လည်း အထူးကြည်ညိုကြသည်။ ဂျပန်ပြည်တွင် ပါမောက္ခလုပ်ခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် ပိုမိုလေးစားသည်။
မြန်မာ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးတွင် စတင်ဦးဆောင်သူ
ဆရာတော်ဦးဥတ္တမ၏လမ်းညွှန်မှုကြောင့် မြန်မာများ အတော်အတန် နိုင်ငံရေးမျက်စိ ပွင့်လာကြသည်။ ဤကဲ့သို့ စတင်လုပ်လျှင် လုပ်ဆောင် ခြင်းပင် အစိုးရစုံထောက်များမှာ ဆရာတော်၏နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်၍နေခြင်းကြောင့် ဆရာတော်အား ကနဦး၌ သံဃာတော်များ မပေါင်းသင်းဝံ့ကြချေ။ ထို့ပြင် ဆရာတော်ပြောပုံ နေပုံတို့မှာ နိုင်ငံရေးဆရာတော်ပီပီ အနည်းငယ်နှင့် ရှင်းရှင်းဘွင်းဘွင်း ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်း ပြောဆိုတတ်သောကြောင့် အရဟတ္တဓဇဂုဏ်နှင့် မညီညွတ်ဟု ဆိုကာ ဆရာတော်အား မည်သည့်ကျောင်းကမှ လက်မခံဘဲနေသောကြောင့် အင်းစိန် ဒိစတြိတ်ရှိ သမိုင်းမြို့ (ယခု မရမ်းကုန်းမြို့နယ်)ရှိ အိမ်တစ်အိမ်တွင် သီးသန့် သီတင်းသုံး၍ နေရှာသည်။
ဂျပန်တို့၏ အပြုအမူကောင်းများကို အတူယူရန် နိုးဆော်ခြင်း
သို့ကလို ဆရာတော် ဦးဥတ္တမသည် မြန်မာပြည်အနှံ့ အတော်အသင့် နိုင်ငံရေးတရားများ ဟောပြောတော်မူ ခဲ့ပြီးနောက် (၁၉၁၂) ခုနှစ်တွင် ဂျပန်ပြည်သို့ တစ်ဖန်ပြန်ကြွသွားပြန်သည်။ နှမဖြစ်သူ ဒေါ်အိမ်စိုးနှင့် မြန်မာလူငယ် သုံးယောက်တို့ကိုပါ ခေါ်သွားကာ ပညာသင်ကြားစေသည်။ (၁၉၁၂) ခုနှစ်တွင် ဦးဥတ္တမသည် ဂျပန်ပြည်သို့ ပြန်ကြွသွားပြီးနောက် (၁၉၁၂)ခု မေလတွင် ဂျပန်ပြည်မှ မြန်မာပြည်သို့ ပေးပို့သော စာသုံးစောင်အနက် မေလ (၁၇) ရက် နေ့စွဲပါ စာတွင်-
တစ်ဖန် ဂျပန်ပြည်တွင် မြူနီစီပါယ်အဖွဲ့က ဦးဆောင်၍ တိုကျိုမြို့၏ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဆောင်ပုံကို မေလ (၂၁) ရက် နေ့စွဲပါ စာတွင်-
မေလ (၇) ရက်နေ့ကျသောအခါ တိုကျိုမြို့ (မြူနီစီပါယ်) အစိုးရများထံမှ ဆင့်စာတွင် အိမ်ကို ကောင်းစွာ သန့်ရှင်းရမည်ဆိုသောကြောင့် အိမ်ကို ဆေးကြော၍ သန့်ရှင်းပြီးလျှင် ထားရကြောင်း။ ဤဂျပန်တစ်ပြည်လုံးတွင် နှစ်နှစ်တစ်ခါ မေလကျသောအခါ တစ်နေ့ကို လမ်းတစ်လမ်း ကွာတာတစ်ခု၊ အရပ် တစ်ရပ်ကို သန့်ရှင်း ရကြောင်း၊ ထိုသို့ သန့်ရှင်းသောအခါ ဝန်စည်စလည် ပစ္စည်းသေတ္တာများ၊ ဖျာများ၊ အသုံးအဆောင် အစခပ်သိမ်း တို့ကို လမ်းပေါ်မှာ ထုတ်၍ထားရသည်။ ဤကဲ့သို့ ထားပြီးလျှင် ပုလိပ်အရာရှိကြီးများ၊ ပုလိပ်သားများနှင့် သန့်ရှင်းရေး ကြီးကြပ်သူများ လာပြီးလျှင် အိမ်တွင်းကို ဝင်ပြီး အညစ်အကြေးရှိသည်၊ မရှိသည်၊ သန့်ရှင်းသည်၊ မသန့်ရှင်းသည်ကို ကြည့်ပြီးလျှင် သန့်ရှင်းသောအိမ်ဖြစ်ပါက ဤအိမ်သည် ဤနှစ်အတွက် သန့်ရှင်း၍ စစ်ဆေးပြီးကြောင်းကို အိမ်တံခါးဝ တွင် စက္ကူကလေးတစ်ခု ကပ်၍သွားကြောင်း။ ထိုကဲ့သို့ အိမ်ကို ကောင်းမွန်စွာ သန့်ရှင်းရခြင်း၏ အကြောင်းကား အညစ်အကြေး မရှိ၍ လူများ ကျန်းမာစွာရှိလေအောင် ရောဂါဆိုး၊ အနာဆိုး မဖြစ်လေအောင် ပုလိပ်ရောဂါ မဖြစ် ရအောင် ကြည့်ရှုစောင်မ စောင့်ရှောက်ရကြောင်း ဟူ၍လည်းကောင်း။
တစ်ဖန် ဂျပန်ပြည်ရှိ ကျောင်းသူကျောင်းသားတို့အကြောင်း မေလ (၂၁)ရက် နေ့စွဲပါ အခြားစာ တစ်စောင် တွင်-
“ဂျပန်ကျွန်းတွင် မိန်းကလေးဖြစ်စေ၊ ယောက်ျားလေးဖြစ်စေ ခြောက်နှစ်စေ့၍ Primary School (မူလတန်း စာသင်ကျောင်း)မှာ သင်လျှင် ထိုလူကလေး မိန်းကလေးတို့သည် ညကို (၁၀) နာရီမှအိပ်၍ မနက် (၅) နာရီကို အိပ်ရာက ထရမည်ဟူ၍ အစိုးရမင်းများကပင် ဥပဒေပြု၍ထားသည်။ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ မြန်မာလူမျိုးတို့ကား အအိပ်အနေ၊ အစားအသောက်၊ အနေအထိုင် အစစအရာရာတို့တွင် စည်းကမ်းနည်းလမ်း မရှိသည့်အတွက်ကြောင့် ပျက်စီးခြင်းမူလ ဖြစ်ဟန်ရှိကြောင်း” ဟူ၍ စာသုံးစောင်တွင် ဂျပန်၏ အလေ့အထ၊ သန့်ရှင်းရေး၊ စည်းကမ်းပုံတို့ကို အတိအလင်း ကိုယ်တွေ့ ရေးသားထားလေသည်။ ဂျပန်နိုင်ငံမှ မြန်မာပြည်သို့ ပြန်ကြွလာပြီး သူရိယသတင်းစာတိုက်တွင် သီတင်းသုံး နေထိုင်တော်မူပြီး “ဂျပန်ပြည်အကြောင်း” စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ဆရာတော်၏စာအုပ်၌ ဂျပန်ပြည်အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဤသို့ဖော်ပြထားသည်။
ရဟန္တာကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခြင်း
ငါတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ သာသနာတော်သည် ရှေးအခါက အိန္ဒိယနိုင်ငံ မဇ္ဈိမဒေသတွင် အလွန်တရာကြီးပွား၍ ယခုအခါ ဘယ့်အတွက်ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာတရားကို မကိုးကွယ်ကြလေသနည်း။ မိမိတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာတရားတော်သည် နှစ်ပေါင်း (၂၀၀၀)ကျော် ကာလက တည်ဘိသကဲ့သို့ ယခုလည်း တည်စေလိုသော ဆန္ဒဖြင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံသို့ သွား၍ ထိုသူတို့၏ ဘာသာ၊ အယူဝါဒ၊ ထုံးစံ၊ စည်းကမ်းနည်းလမ်းတို့ကို သင်ယူပြီးလျှင် လေ့လာတတ်မြောက်၍ ရှင်တော် ဘုရား၏ တရားတော်မြတ်ကို ဟော၍နေသည့်အတွင်း တိဗက်နိုင်ငံတွင် ရဟန္တာရှိသည်ဟု ကြားရသဖြင့် ထိုနိုင်ငံသို့ သွားလိုသောဆန္ဒဖြင့် ဟိမဝန္တာတောင်ခြေရင်း၌ တည်ရှိသော ဒါဂျီလင်မြို့သွား၍ တိဗက်သို့ သွားရ၊ မသွားရ စုံစမ်းကြည့်ရာ တိဗက်ဘာသာစကားတတ်လျှင် သွားနိုင်သည်ဟု သိရသောကြောင့် မေလတွင် စ၍သင်သည်။ နိုဝင်ဘာလကျသောအခါ အလွန်အေးချမ်းလှသဖြင့် ကာလကတ္တား (ယခု ကိုးလ်ကတ္တား)သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ဧပြီကျသော် တစ်ခါသွား၍ သင်ကြား၊ အနည်းငယ် ပြောတတ်ဆိုတတ်သောအခါ တိဗက်သို့ ဒါဂျီလင်မှ သွား၏။ နယ်ခြားသို့ ရောက်သောအခါ မဝင်ရဆို၍ ပြန်လာပြီးလျှင် ကရိမာယာ (ကသီရ)နိုင်ငံသို့ သွားပြန်၏။ ထိုနိုင်ငံက ဆာရီနာဂရမြို့နှင့် (၁၅)ရက်ခရီးခန့် ကွာဝေးသော လဒတ်မြို့သို့ ဝင်ရအောင် သွားရောက်ပြန်သည်။ မဝင်ရဟု တားမြစ်သည့်အတွက် စိတ်ပျက်ပြီးလျှင် အိန္ဒိယနိုင်ငံအတွင်းနှင့် ရှေးက အလွန်တရာကြီးကျယ်သော အီဂျစ်နှင့် ပြင်သစ်နိုင်ငံ ဥရောပနိုင်ငံတို့သို့ လှည့်လည်၍ သွားလာနေစဉ်အတွင်း ဂျပန်လူမျိုးတို့နှင့် ရုရှားလူမျိုးတို့ စစ်ပြိုင်၍တိုက်ကြရာ စစ်တိုက်သောနေ့ကစ၍ စစ်ပွဲပြီးသည့်တိုင်အောင် ဂျပန်လူမျိုးတို့သည် အရေးသာလျက် ရုရှား လူမျိုးတို့ကို နိုင်နင်းကြောင်းကို သတင်းစာ အစောင်စောင်တို့တွင် တွေ့မြင်ရ၍ ရှေးအခါက ရာဇဝင်၊ မဟာဝင်တို့တွင် အပါအဝင်မဟုတ်သော နိုင်ငံ၏ အရေအတွက်တွင် မသွင်းသော အာရှတိုက်အရှေ့ဘက်က ဆီမီးခွက်လောက် ဂျပန်က ရုရှားကိုနိုင်ကြောင်း။ ဂျပန်လူမျိုးတို့နှင့် ရုရှားလူမျိုးတို့ကို ယှဉ်၍ကြည့်လိုက်သော် ဂျပန်တို့က လူပုလူငယ်၊ ရုရှားတို့က ဂျပန်ထက် ခွန်အားဗလ ပြည့်စုံကြောင်း၊ သို့ပါလျက် ဂျပန်သည် ရုရှားလူမျိုးတို့ကို စစ်ပြိုင်တိုက်လျက် အဘယ့်ကြောင့် နိုင်သနည်းဟု အံ့ဩခြင်းဖြစ်ပြီးလျှင် ယခုအခါ ငါတို့သည် သူတကာထက် အစစအရာရာတွင် အောက်ကျနေသည့် အတွက် ငါတို့ဘာသာတရားသည်လည်း ဘယ်သောအခါမှ ကြီးပွားမည်မဟုတ်။
ဂျပန်တွင် လေ့လာခြင်း
ငါတို့နိုင်ငံ၊ ငါတို့မြန်မာလူမျိုး ကြီးပွားမှသာလျှင် ငါတို့ကိုးကွယ်သော ရှင်တော်ဘုရား၏ သာသနာတော်သည် လည်း ကြီးပွားကျော်ဇော၍ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်ထွန်းတောက်လာနိုင်မည်ဟု အထင်ရှိ၍ ဂျပန်လူမျိုးတို့၏ လုံ့လ၊ ဝီရိယ၊ စည်းကမ်းနည်းလမ်း၊ ထုံးစံ ဘာသာ အယူဝါဒ၊ အစားအသောက်၊ အနေအထိုင်၊ အသွားအလာ၊ အပြောအဆို၊ ယဉ်ကျေးခြင်းတို့ကို နည်းခံရအောင်အကြံဖြင့် ၁၉၁၇ ခုနှစ်တွင် မြန်မာပြည်သို့ ပြန်လာ၍ ထိုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ (၄) ရက်နေ့ ရန်ကုန်က စင်ကာပူမြို့သို့ သင်္ဘောစီး၍ ထွက်ခွာ၏။ ထိုမှတစ်ဖန် (၁၀) ရက်နေ့ ဂျပန်ကျွန်းကြီးသို့ သင်္ဘောစီး၍ ထွက်ခွာရာ ယိုကိုဟားမားဆိပ်ကမ်းသို့ မတ်လ (၁၇) ရက်နေ့ရောက်ကြောင်း၊ နေရထိုင်ရတာများကို စုံစမ်းလိုက်သော် မြန်မာပြည်က ရဟန်းတော်များကဲ့သို့ ဆွမ်းခံစား၍မရ၊ တခြား ဥရောပတိုက်သား တရားဟောဆရာ တို့ကဲ့သို့ ထောက်ပံ့ကြည့်ရှုသော အသင်းများလည်း မရှိ၊ သို့သော် မိမိပညာကို အားကိုး၍ အိန္ဒိယနိုင်ငံမှာပင် တစ်စုံ တစ်ယောက် ထောက်ပံ့သောသူ မရှိဘဲလျက် ရှစ်နှစ်ကျော်မျှ နေထိုင်ခဲ့သည်။
ဤ ဂျပန်ပြည်မှာလည်း နေထိုင်အောင် ကြံသည်ဟူသော ဆန္ဒဖြင့် တိုကျိုမြို့ ဗုဒ္ဓဘာသာသိပ္ပံကျောင်းတော် ကြီးတွင် အကြီးဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သော အမတ်ကြီး အိုတာမီထံ ဦးပဉ္ဇင်းသည် ရဟန်းဝါ (၉) ဝါရ၍ အင်္ဂလိပ်ဘာသာနှင့်တကွ ပါဠိဘာသာ၊ သင်္ကရိုက်ဘာသာ၊ ဘင်္ဂလီ၊ နာဂရီ အားလုံး ရှစ်ဘာသာကို စာနှင့်တကွ တတ်မြောက်၍ အမတ်ကြီး၏ သိပ္ပံကျောင်းတွင် အသုံးပြုလိုပါက ဦးပဉ္စင်းကို အကြောင်းကြားပါဟု စာပေးလိုက်ရာ နှစ်ရက်နေပြီးမှ စာပြန်လေသည်။ စာနှင့် ကိုယ်တော်ကြွလာခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော် ဂျပန်စာနှင့် စကား အယူဝါဒ၊ ဓလေ့ထုံးစံများကို သင်ပါ။ သင်နေသည့် အတွင်း စရိတ်စကကို ကျွန်တော်က ခံယူပါမည်ဟု ဆို၍ ကြွသွားသောအခါ အင်္ဂလိပ်စာတတ်သော ဂျပန်တစ်ယောက် ကို အပ်လျက် သင်ပြစေသည်။ တစ်နှစ်သင်ပြီးလျှင် ဂျပန်စာကို ဘာသာစကားနှင့်တကွ စာမေးပွဲဝင်၍ အောင်မြင် သည်။
ထို့နောက် တက္ကသိုလ်တွင် ပါဠိနှင့် သင်္ကရိုက်ဘာသာ ပရော်ဖက်ဆာ အဖြစ် ခန့်အပ်၍ အခြားဆရာများ နည်းတူ လခကို ပေးမည်ဟုပြော၏။ ခင်ဗျား ကျေးဇူးအလွန်ကြီးပါတယ်။ လစာ မယူပါရစေနှင့်။ ရှေးကကဲ့သို့ပင် ကြည့်ရှုထောက်ပံ့ပါ။ ဦးပဉ္စင်းသည် ထိုသိပ္ပံကျောင်းတော်တွင် (၂)နှစ်ကျော်လောက် ပြပြီးနောက် မိမိမွေးရပ်ဌာနေသို့ မရောက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ပြန်ဦးမည်အကြံဖြင့် အမတ်ကြီးကိုပြောရာ စရိတ်ဘယ်လောက် အလိုရှိပါသနည်းဟု မေး၏။ ဦးပဉ္စင်းက ယခု မြန်မာပြည်သို့အပြန်တွင် ကိုရီးယား၊ မန်ချူးရီးယားပြည် ၊ ရို့အာသာမြို့၊ တရုတ်ပြည်၊ အာနမ်ပြည် (ကမ္ဘောဒီးယား) ၊ ထိုင်း၊ သီဟိုဠ်ကျွန်း (သီရိလင်္ကာ)၊ အိန္ဒိယနိုင်ငံတို့ကို လှည့်လည်၍ ပြန်လိုကြောင်း ပြောသောအခါ ဒုတိယတန်း၌ စားစရိတ်၊ ခရီးစရိတ်ကို တွက်၍ပေးလိုက်သည်။ ဂျပန်မှ (၁၉၁၀) ပြည့်နှစ်တွင် ထွက်လာကြောင်း၊ (၁၉၁၁) ခုနှစ်တွင် မြန်မာပြည်သို့ရောက်ကြောင်း စသည်ဖြင့် ရေးသားထားလေသည်။