cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ရွှေလင်းယုန်နှင့်မိုးဟိန်းစစ်ဆင်ရေးကြီးများ
ဗိုလ်စန်ကောင်းနှင့် ဗိုလ်တင်ဖေတို့မှာမူ မဒညတအဖွဲ့ဝင် ၆ဝ ကျော်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ သည်။ ခေါင်းဆောင်လုပ်သူက မိမိကိုယ်ကျိုးကိုသာ ကြည့်ပြီး
ငယ်သားများအား ပစ်ပြေးသွားသောကြောင့် လည်း အကြီးအကျယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြသည်။ ဗိုလ်စန်ကောင်းတို့လူစုသည် ရက်ပေါင်းများစွာ
အစာရေစာငတ်ပြတ်နေရာ ညောင်ပင်ကြီးရွာသို့ ထမင်းကျန်ဟင်းကျန်များ ဝင်ရောက်တောင်းရမ်းကြရ သည်။ ရွာသားများက အလင်းဝင်မည်ဆိုမှ ထမင်းကျွေး
မည်ဟုဆိုကာ အလင်းဝင် လက်နက်ချရန်တိုက်တွန်း ကြသည်။ သို့နှင့် ဗိုလ်စန်ကောင်းတို့ လူစုလည်း အမှတ် (၂၇)ခြေလျင်တပ်ရင်း စစ်ကြောင်းသို့ လက်နက်
မျိုးစုံ နှင့်တကွ အစုလိုက် အပြုံလိုက် လက်နက်ချ အလင်းဝင် လိုက်ကြရတော့သည်။
ခံလိုက် ကြရသည်။ ဤသို့ဖြင့် စစ်ဘုရင်တစ်ဆူ၊ စစ်အာဏာရှင် တစ်ဆူနှယ် ကြီးစိုးခဲ့သော ကွက်ကော့တစ်ယောက် မိုက်ဇာတ်သိမ်းရတော့သည်။ ကွက်ကော့
နှင့်အတူ ငွေ နှစ်သောင်းကျော်နှင့် ရွှေများကိုလည်း သိမ်းဆည်းရမိ ခဲ့သည်။
မြောင်းမြခရိုင်ကေအင်န်ယူပါတီဥက္ကဋ္ဌ နှင့် မဒညတသဘာပတိအဖွဲ့ဝင် စောဘီဖိုးနှင့်ဇနီး   ဗိုလ်ကတော် အပါအဝင် ၁ဝ ဦးကိုလည်း သိလ္လာကျော မှပင်
အသေရမိခဲ့သည်။ ကရင်ပြည်သူ့လွတ်မြောက် ရေးတပ်မ(၂)၏ တပ်မဆေးမှူးဆရာကလောဒီသည် စောဘီဖိုးတို့နှင့်အတူ သေပွဲဝင်ခဲ့ရသည်။ စောဘီဖိုးတို့
လင်မယားမှာ ရွာသူရွာသားများထံမှ ငိုစားရယ်စား ခေါင်းပုံဖြတ်ခဲ့သူများဖြစ်သည်။ စောဘီဖိုးက ဆက်ကြေး ကို မတန်တဆတောင်းသည်။ ငွေမရှိသော ရွာသားများ
မှ ရှိစုမဲ့စုရွှေတိုရွှေစများကို ဗိုလ်ကတော်ထံတွင် ဈေး အနှိမ်ခံ၍ရောင်းချပေါင်နှံပြီးပေးရသည်။ နှစ်ဖက်ခွ၍ ခေါင်းပုံဖြတ်သူများပင်ဖြစ်သည်။ စောဘီဖိုးနှင့် ဗိုလ်
ကတော်တို့ လင်မယားကို ပြည်သူလူထုက အထူးပင် အော့နှလုံးနာပြီး ရွံရှာမုန်းတီးကြသည်။
ကရင်တော်လှန်ရေးကောင်စီ(ကေအာရ်စီ)မှ ကိုလံဗတ်စ်နှင့် ၁ဝ ယောက်သည်လည်း စောဘီဖိုးတို့ နှင့်အတူ ခိုအောင်းနေရာမှ သရောကွင်းရွာအနီးတွင်
ပြည်သူ့စစ်အမျိုးသား အမျိုးသမီး ၁ဝဝဝ ကျော်က ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် လက်နက်ချအညံ့ခံလိုက်ကြရ   သည်။
မြောင်းမြခရိုင်အတွင်းတွင် မဒညတနှင့်ကေအင်န် ယူပါတီတို့အကြီးအကျယ် အရေးရှုံးနိမ့်လာသောအခါ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည်လည်း ခေါင်းမာမနေနိုင်
တော့ပေ။ မြောင်းမြခရိုင်ကော်မတီ ရဲဘော်သန်းလွင် နှင့် မြို့နယ်ကော်မတီများ၊ တပ်မှူးများသည် အစုလိုက် အပြုံ လိုက် လက်နက်ချကြရတော့သည်။
ခရိုင်တပ်ခွဲမှူး မောင်မှုံလည်း လက်နက်ချလိုက်ရသည်။ ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီတော်လှန်သော ဗဟိုဌာနချုပ်မှ သခင်သန်းထွန်းနှင့် ရဲဘော်အောင်ကြီးတို့၏
အထူး အားထားခဲ့ရသော ပေါက်ခေါင်းကောင်စီပြန် ရဲဘော်ဘအောင် (ဒုတိယပတ် ဗဟိုမာ့က်စ်လီနင်ဝါဒ ကျောင်းဆင်း)သည်လည်း သိလ္လာကျောအတွင်းရှိ
ရှစ်အိမ်တန်းရွာအနီးတွင် ပြည်သူတို့၏ သုတ်သင် ချေမှုန်းခြင်းကိုခံလိုက်ရတော့သည်။ ရဲဘော်ဘအောင် ကား အပြစ်မဲ့ပြည်သူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ၊
အမျိုးသားကောင်းသားသမီးများစွာကို စော်ကား ဖျက်ဆီးခဲ့သူပင် ဖြစ်သည်။ သို့နှင့် သိလ္လာကျောထဲတွင် ဒုဗိုလ်မှူးကြီးသောင်းညွန့်နှင့် အင်အားလေးယောက် သာ
ကရင်ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်(ကေပီ အယ်လ်အေ)တပ်ရင်း(၂)၊ တပ်ရင်းမှူးသောင်းညွန့်အား လက်နက်ချရေးအတွက် တပ်မတော်သည် ပုသိမ်အရှေ့
ပိုင်းမှ သောင်းညွန့်၏ဖခင် ဦးကျော်အောင်နှင့် ညီဖြစ် သူ ကိုရွှေမြတို့အား ခေါ်ယူ၍ သောင်းညွန့်ထံ စေလွှတ် ပြီး စေ့စပ်ခဲ့သည်။ သောင်းညွန့်ကား လက်မခံပေ။
သို့နှင့် ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ (၈) ရက် နံနက်(၈) နာ ရီတွင် သောင်းညွန့်တို့လူစုသည် တပ်မတော်နှင့် ပြည်သူတို့၏ချေမှုန်းခြင်းကိုခံလိုက်ရ၏။
သောင်းညွန့်၏ ညာလက်ရုံး မှိုင်းဝေ မှာမူ လက်နက်ချခဲ့သည်။ မှိုင်းဝေ က နေ့စဉ်မှတ်တမ်းတွင်-
''တော်လှန်ရေးတို့မည်သည် တောတောင် ရေမြေသဘာဝ၊ ရာသီဥတုအခြေအနေ မည်မျှပင်ကောင်းမွန်စေကာမူ၊ ပြည်သူ မပါဝင်လျှင်
မည်သို့ မျှမအောင်မြင်နိုင်ပါချေ တကား''
ဟုရေးသားခဲ့လေသည်။
သို့နှင့် သိလ္လာကျောတွင် သောင်းကျန်းသူများ ရှင်းလင်းသွားရသည်။
ရဲဘော်မြဒင်နှင့် အဖွဲ့သည် မဒညတ၏ ကရင် ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေးတပ်မ(၂)၏ ဒုစစ်ဦးစီး ဌာနမှူး ဗိုလ်ချုပ်အက်စ်သိန်း(ခေါ်)သထော်တို့
လူစုနှင့် တိတ်တဆိတ်သွားရောက်ပူးပေါင်းရသည်။ အက်စ်သိန်းတို့အဖွဲ့တွင် ကရင်ပြည်သူ့ပြောက်ကျား တပ်မဟာ(၅)တပ်မဟာမှူး ဗိုလ်မှူးကျော်ငွေ
(ခေါ်) ကြောင်တရာတို့လူစုလည်း ပူးပေါင်းပါဝင်ကြသည်။ ထို့အပြင် ကေအင်န်ယူပါတီနှင့် အစေးမကပ်သဖြင့် သီးခြားခွဲထွက်ခဲ့သော
ကရင်တော်လှန်ရေးကောင်စီ (ကေအာရ်စီ)မှ ဗိုလ်ချုပ်စောစိန်မှုန်သည်လည်း ကကရံကြိုးဝိုင်းအတွင်းတွင် ပုန်းလျှိုး၍နေရသည်။
ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ နှင့်သောင်းကျန်းသူဆန့်ကျင်ရေးအဖွဲ့ဝင် ၅ဝဝ ကျော် တို့၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ခံနေကြရသည်။ အနောက်တောင် တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်သည်
၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ (၁၅) ရက်တွင် လင်းယုန်အဆင့်(၅)အပိုင်း(၁) စစ်ဆင် ရေးကြီးကို စတင်လိုက်သည်။  စစ်ဆင်ရေးတွင်
တိုင်းလက်အောက်ခံတပ်များမှတပ်ခွဲလေးခွဲ၊ အမှတ် (၈၈)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ် အမှတ်(၈၈၁)နည်းဗျူဟာ ကွပ်ကဲမှုအဖွဲ့နှင့် တပ်မတော်(ရေ)မှ အကူတိုက်
ဆင်၏ချေးမှရရှိသော ကော်ဖီ
ဘန်ကောက်- ထိုင်းနိုင်ငံ၏ နာမည်ကြီး ဟိုတယ်တစ်ခုဖြစ်သည့် Anantara ဟိုတယ်တွင် ဆင်၏ချေးမှရရှိသော ကော်ဖီကို ရောင်းချလျက်ရှိသည်။ ၎င်းကော်ဖီကို The Black Ivory ဟု အမှတ်တံဆိပ်ပေးထားပြီး ၎င်းမှာ ဆင်ကို ကော်ဖီသီးများကျွေး၍ အစာခြေစေသည်။ ထို့နောက် အစာ ဟောင်းအဖြစ် စွန့်လိုက်သော ဆင်၏ မစင်မှ ကော်ဖီစေ့များကို ပြန်လည်ကောက်ယူ အခြောက်လှန်းပြီး အမှုန့် ကြိတ်၍ ကော်ဖီမှုန့်အဖြစ် ထုတ်လုပ် ခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းကော်ဖီမှုန့်ဖြင့် ဖျော်သည့် ကော်ဖီကို တစ်ကီလိုဂရမ်လျှင် အမေရိ ကန်ဒေါ်လာ ၁,၁၀၀ ဖြင့် ရောင်းချသည်။
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ရွှေလင်းယုန်နှင့်မိုးဟိန်းစစ်ဆင်ရေးကြီးများ
ရေယာဉ်ဝိုင်အမျိုးအစားနှစ်စင်းတို့ပါဝင်ကြသည်။ တပ်မတော်သည် တိုက်ရင်းစည်းရုံး၊ စည်းရုံးရင်း တိုက်ဆောင်ပုဒ်ကို လက်တွေ့ကျင့်သုံး၍ ပြည်သူ
လူထုနှင့်တစ်သားတည်းဖြစ်နေသည်။ ဩဂုတ်လ (၁၉)ရက်တွင် ဒုတိုင်းမှူးသည် ပိုးလောင်းရွာနှင့် အနီးအနားမှ ကျေးရွာခုနှစ်ရွာမှ ပြည်သူတို့နှင့်
ဆွေးနွေးခဲ့သည်။
ဆင်၏ချေးမှရရှိသော ကော်ဖီ
သုတေသနပြု လေ့လာချက်များအရ အစာခြေနေစဉ် တွင် ဆင်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အင်ဇိုင်းဓာတ်များသည် ကော်ဖီ၏ ပရိုတင်းဓာတ်ကို ချေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ကော်ဖီ၏ ခါးသက်သော အရသာမှာ ယင်းပရိုတင်းဓာတ်ကြောင့် အဓိက ဖြစ်၍ ပရိုတင်းဓာတ်နည်းပါးသွားလျှင် အခါးအရသာ မရှိသလောက်ဖြစ်သွား သည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုင်းအခြေစိုက် Anantara ဟိုတယ်လုပ်ငန်းတစ်ခုက ၎င်းတို့၏ ဆင်ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းတွင် ဆင်ထိန်းများနှင့်အတူ ဆင်အကောင် ရေ ၃၀ ခန့် ထားရှိသည်။ ထိုင်းဟိုတယ်၏ ဆင်ချေး ကော်ဖီမှာ နှစ်ခွက်လျှင် အမေရိကန် ဒေါ်လာ ၅၀ ရောင်းချပြီး ကြောင်ကတိုး ကော်ဖီမှာ တစ်ကီလိုဂရမ်လျှင် ၇၄၈ ဒေါ်လာကုန်ကျသည်။
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ရွှေလင်းယုန်နှင့်မိုးဟိန်းစစ်ဆင်ရေးကြီးများ
နောက်ဆုံးတွင် ဗိုလ်ချုပ်အက်စ်သိန်းနှင့် မဒညတ ခေါင်းဆောင်များသည် ပြည်သူလူထုအား အန်တုခြင်း ငှာမစွမ်းသာတော့ပေ။
ကရင်ပြည်သူ့လွတ်မြောက် ရေးတပ်မ(၂)မှ ဗိုလ်ချုပ်အက်စ်သိန်း၊ တပ်မဟာ (၅) တပ်မဟာမှူး ဗိုလ်မှူးကြောင်တရာနှင့် နောက်လိုက် ၁၇ ဦး၊
ကရင်တော်လှန်ရေးကောင်စီမှ ဗိုလ်ချုပ်စောစိန်မှုန်နှင့် နောက်လိုက် ၃ဝ ဦးတို့သည် လက်နက်ခဲယမ်းမျိုးစုံနှင့်အတူ လက်နက်ချလိုက်ကြရ တော့သည်။
ဗိုလ်ချုပ်အက်စ်သိန်းက-
အခြေအနေနဲ့ ကိုယ့်ဘဝကို မှန်မှန်ကန်ကန်နားလည် ပြီး အခုလို အလင်းဝင်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ် တော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ လူထုကောင်းစားရေးဆိုပြီး
လုပ်ခဲ့ကြပေမယ့် လူတွေကိုသာ အမျိုးမျိုးဒုက္ခရောက် အောင် လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ အခုတော့ လူတွေက မခံနိုင်လို့ ပြန်ချပြီလေ၊ အဲဒီတော့ ကျွန်တော်တို့လဲ
မနေနိုင်တော့ ဘူး၊ ဒီအတိုင်းမိုက်မိုက်ကန်းကန်းဆက်သွားရင်တော့လဲ ခွေးသေဝက်သေပဲ သေကြရတော့မှာပါပဲ''
ဟူ၍ပြောကြားခဲ့သည်။ ကြောင်တရာကလည်း-
''အခု တပ်မတော်ကလုပ်တဲ့ စစ်ဆင်ရေးကသိပ် ကို ထူးခြားတယ်။ လူထုဟာ အူလှိုက်သဲလှိုက်ကို ပါဝင် ပြီး တိုက်ခိုက်လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ လေးဖက်
တန်ကဝိုင်းပြီး ပိတ်ဆို့တာကို ခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မှာ ပြေးစရာမြေမရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျ ပြီး တပ်မတော်မှာ လက်နက်ချတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့
တောထဲမှာရှိတုန်းက ကျွန်တော်တို့မှာ သံသယတွေရှိခဲ့ ကြတယ်။ တို့ဝင်ရင်တော့ ထောင်ချမယ်၊ သတ်မယ်၊ ညှဉ်းဆဲမယ်နဲ့ အမျိုးမျိုးတွေးခဲ့တယ်။ အခု ဒီရောက်
တော့ အထင်နဲ့အမြင်ဟာတခြားစီပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကို အားလုံးလက်ခံကြိုဆိုကြတယ်။ ဒါ့ကြောင့်မို့ သိပ်ကို ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထင်နဲ့သံသယတွေ
ကလည်း လုံးလုံးမရှိတော့ပါဘူး'' ဟု ခံစားရသမျှကို ရင်ဖွင့်ပြောကြားခဲ့သည်။
အနောက်တောင်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်နှင့် အမှတ် (၈၈)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်တို့သည် ရွှေလင်းယုန် အဆင့်(၅) အပိုင်း(၂)စစ်ဆင်ရေးကို မြောင်းမြခရိုင်၊
မော်လမြိုင်ကျွန်းမြို့နယ်၏ အနောက်တောင်ဘက်ရှိ ကျေးရွာ ၁၉ ရွာပါဝင်သော ဗန္ဓုလကြိုးဝိုင်းတွင် ဆက် လက်ဆင်နွှဲပြန်သည်။ ဗန္ဓုလကြိုးဝိုင်းသည်လည်း
ပျောက်ကြိုးဝိုင်း၊ ကုလားရိုက်ကြိုးဝိုင်းနှင့် ညီနောင် ကြိုးဝိုင်းများကို စုပေါင်းခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး အကျယ် အဝန်း ၄၆ စတုရန်းမိုင်ရှိသည်။ တောထူသည်။ မြစ်
ချောင်းပေါသည်။ တောဆင်ပေါင်း ၁ဝဝ ကျော်ပင်ခို အောင်းကျက်စားလျက်ရှိသည်။ ဗန္ဓုလကြိုးဝိုင်းအတွင်း ၌ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၊ ကေအင်န်ယူပါတီနှင့်
မဒညတတို့သာမက အလံနီကွန်မြူနစ်ပါတီ တောင်ပိုင်းဗျူရိုမှ ရဲနီမယ် ခိုင်ထွန်းမယ်တို့လူစုပါ ခိုအောင်းလျက်ရှိသည်။ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၊
အခြေစိုက်ရာလည်း ဖြစ်သည်။
ယင်းဒေသ၏ဒေသတာဝန်ခံမှာ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ် ပါတီ မော်လမြိုင်ကျွန်းမြို့နယ်ကော်မတီ ရဲဘော် မင်းဝဏ်ဖြစ်သည်။
၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၉ ရက်တွင် ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင် အင်အား ၁ဝဝဝ ကျော်သည် ရရာလက်နက်များကိုကိုင်စွဲ၍ ဗန္ဓုလ ကြိုးဝိုင်းကြီးအား
ကင်းတဲများ၊ လင့်စင်များ၊ ကတုတ်များ နှင့်တကွ ခြံစည်းရိုးပါခတ်ပြီး ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြ သည်။ ခလရ (၂၇)၊ ခလရ(၉၃)၊ ချင်း(၂)၊ ခလရ(၃၈)၊
တပ်မတော်(ရေ)မှ တိုက်ရေယာဉ်များ၊ ပြည်သူတို့၏ အင်အားကို အန်မတုနိုင်တော့သဖြင့် မော်လမြိုင်ကျွန်း မြို့နယ်ကော်မတီ ရဲဘော်မင်းဝဏ်သည်
နောက်ပါ ၂ဝ ယောက်၊ ကျောရိုး ၃ဝ ယောက်၊ လက်နက်မျိုးစုံနှင့်အတူ လက်နက်ချလိုက်တော့သည်။ ရဲဘော်မြဒင်သည်လည်း လက်နက်ချ
အလင်းဝင်လိုက်သည်။ လက်နက်မချသူ များမှာ ပြည်သူတို့၏သုတ်သင်ချေမှုန်းမှုကို ခံကြရ သည်။ ကျန်ရစ်သူများမှာလည်း  ကျီးလန့်စာစား အငတ်ငတ်
အနောက်တောင်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်နှင့် အမှတ် (၈၈) ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်တို့သည် ရန်သူကို ဆက်လက်ချေမှုန်းရေးအတွက် ရွှေလင်းယုန်အဆင့် (၆) နှင့်
မိုးဟိန်းအဆင့်(၃)စစ်ဆင်ရေးကို ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ(၁၃)ရက်တွင် စတင်လိုက် ပြန်သည်။ စစ်ဆင်ရေးဒေသမှာ ပုသိမ်ခရိုင်၊ ကျုံပျော်
၄ ဖာလုံရှိပြီး၊ ဧရိယာစတုရန်းမိုင်ပေါင်း ၅၄ဝ မျှ ကျယ်ဝန်းသည်။ ရွာပေါင်း ၁၇၆၃ ရွာရှိရာ စစ်ဆင်ရေး ဒေသကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြည်သူလူထုက ဝါးစည်းရိုး
နှစ်ထပ်ကို တစ်ထပ်နှင့်တစ်ထပ် ၁ဝ ပေကွာ ဆောက် လုပ်၍ ဝိုင်းရံထားသည်။ ကိုက် (၃ဝ)ခန့်အကွာတွင် ကင်းတဲလင့်စင်တစ်ခုကျစီ ဖြင့် ကင်းတဲလင့်စင်ပေါင်း
၁၂၆ဝ ဆောက်လုပ်၍လည်း ရန်သူထွက်ပေါက်မရှိ အောင် မျက်ခြည်မပြတ်စောင့် ကြပ်ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ရန်သူခိုအောင်းနိုင်သမျှ ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများကိုလည်း
ကရင်ဗမာပြည်သူများက ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းထားကြ သည်။
စစ်ဆင်ရေးနယ်မြေအတွင်းတွင် စုစုပေါင်း သောင်းကျန်းသူ ၄ဝဝ ကျော်ခန့် ခိုအောင်းနေရာ ကရင်ပြည်သူ့ပြောက်ကျားတပ်ရင်း(၃) ဒုတပ်ရင်းမှူး
ဗိုလ်သန်းရှိန်နှင့်အင်အား ၁ဝဝ ခန့်၊ ကရင်ပြည်သူ့ ပြောက်ကျားတပ်ရင်း(၆)မှ အင်အား ၉ဝ ခန့်၊ ကေအင်န်ယူပါတီခရိုင် ဥက္ကဋ္ဌ မန်းဆိုင်းမွန်နှင့်
အင်အား ၄ဝ ကျော်ခန့်၊ အမှတ် (၇) ခရိုင် ကေအင်န်ယူပါတီဥက္ကဋ္ဌ  မန်းအယ်တူးနှင့်  အင်အား ၁၂ဝ ခန့်ပါဝင်သည်။ ရန်သူအင်အားစု အားလုံး၏
အဓိကမဏ္ဍိုင်မှာ ဗိုလ်သန်းရှိန်ဖြစ်သည်။ အမှတ်(၂)ဗမာ့သေနတ်ကိုင်တပ်ရင်းနှင့် အမှတ် (၁၁) ခြေလျင်တပ်ရင်းတို့သည် သရက်ကုန်း အောက်ဘက်သို့
ရှောင်ကွင်းထွက်ခွာသွားသော ဗိုလ်သန်းရှိန်ကို ကျုံးသွင်းရန်ကြိုးစားနေကြသည်။ ရန်သူများမှာ ပြည်သူလူထု အလုံးအရင်းနှင့် ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့်
ရှေ့တိုးမရ နောက်ဆုတ်မရ ဖြစ်နေသည်။ ဗိုလ်သန်းရှိန်သည် တပည့်ခြောက်ဦးနှင့် အတူ ခွဲထွက်ပြီး ကိုယ်လွတ်ရုန်းပြေးရန်ကြံတော့သည်။
ကျောင်းကုန်းမြို့နယ်တွင်းတပ်ရွာတွင် သန်းရှိန်၏ ညာလက်ရုံးဖြစ်သူ ဒုတပ်ခွဲမှူး နက်ကလေး၏အဖွဲ့နှင့် ဆုံသည်။ ထို့နောက် တစ်ရွာပြီး တစ်ရွာ ရွှေ့ပြောင်း
ပုန်းအောင်းသည်။
၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ (၁၈)ရက်တွင် ဗိုလ်သန်းရှိန်နှင့် ထွန်းလှအေးတို့နှစ်ယောက်သည် ဂုံညှင်းတန်းရွာရှိ တပည့်ဖြစ်သူ အုန်းကြွယ်အား
တွေ့ဆုံ ကာ ပါလာသောပစ္စည်းများကို လျှို့ဝှက်အပ်နှံခဲ့သည်။ ထို့နောက်  အစုကြီးရွာသို့သွားကာ  တပည့်ဖြစ်သူ  စိန်လှိုင်ဘို နှင့်  တွေ့ဆုံသည်။  ရွာလူကြီး
ဦးဘိုက် ကိုလည်း ခေါ်ခိုင်းသည်။ ထို့နောက် သန်းရှိန်က ဆင်ခေါင်းကျေးရွာရှိ အပျော်မယားဖြစ်သူ မုဆိုးမ မချစ်ပိုကို ခေါ်ခိုင်းသည်။ မချစ်ပိုသည် သန်းရှိန်
အစုကြီးရွာသို့ ပြန်ခဲ့ရသည်။
ဗိုလ်သန်းရှိန်က အကျပ်ကိုင်သဖြင့် ဦးဘိုက်၏ဇနီး ဒေါ်ကောက်ကို စေလွှတ်၍ မချစ်ပိုအား ခေါ်ပေးလိုက် ရသည်။ ဗိုလ်သန်းရှိန်သည်
၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ အောက်တို ဘာလ (၂၄)ရက် တွင် ဆင်ခေါင်းရွာသို့ ရောက်ရှိပြီး ခိုအောင်းနေသည်။ ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ (၂၇) ရက်တွင်ကား
အမှတ်(၁ဝ၈) ခြေမြန်တပ်ရင်းမှ ဗိုလ်ကြီးသန်းရှိန်နှင့် ဗိုလ်ကြီးကံဦးတို့ဦးစီးသော တပ်စုလေးစု စစ်ကြောင်းသည် ပြည်သူတို့၏ သတင်း ပေးချက်အရ
သန်းရှိန်အား ဝိုင်းဝန်းထားလိုက်သည်။ သန်းရှိန်ကို လက်နက်ချပေးရန် ဖျောင်းဖျသော်လည်း မရသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရလေရာ  ကရင်ပြည်သူ့
နှစ်ယောက် ကျန်ရစ်သည်။ တိတ်တိတ်ပုန်းတစ်မျိုး၊ အတိအလင်း တစ်မျိုး မိန်းမတွေမှိုလိုပေါက်အောင်ယူထားပြီး မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် နာမည်ဆိုးနှင့်
ကျော်ကြား သူပင် ဖြစ်လေသည်။
၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလကုန်တွင် တပ်မတော် မှအရာရှိကြီးများနှင့် ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ တာဝန် ရှိသူများသည် စာရေးဆရာဦးသိန်းဖေမြင့်
အပါအဝင် သတင်းစာဆရာများ၊ အယ်ဒီတာများကို စစ်ဆင်ရေး နယ်မြေသို့ ဖိတ်ကြားပြသခဲ့သည်။ စာနယ်ဇင်းသမား များသည် ပြည်သူနှင့်
တပ်မတော်တို့ပူးပေါင်းဆင်နွှဲ နေသော စစ်ဆင်ရေးကြီးများကို တအံတဩမြင်တွေ့ ကြရသည်။ အလင်းဝင်ရဲဘော်များဖြစ်သော ဗိုလ်ချုပ် အက်စ်သိန်း၊
စောအယ်ကော်၊ မန်းစံမင်း၊ စောမြအောင်၊ ဗိုလ်ဇော်ဝိတ်၊ ဦးစာမိ၊ စောထူးအေး စသော ပုဂ္ဂိုလ် ၁၆ ဦးနှင့်လည်း တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့ကြ သည်။
ပြည်သူလူထုနှင့်လည်း တွေ့ဆုံမေးမြန်းခွင့် ရခဲ့ကြသည်။
သတင်းစာဆရာများ၏ တစ်ဆင့်တင်ပြချက်များ ကြောင့် ရွှေလင်းယုန်နှင့်မိုးဟိန်းစစ်ဆင်ရေးကြီးများ၏ အောင်ပွဲသတင်းသည် တစ်ပြည်လုံးသို့
ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တစ်နိုင်ငံလုံးက မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ပြည်သူများကို ချီးကျူး ထောမနာပြုကြသည်။ လေးမြို့နယ်စစ်ဆင်ရေးနယ်မြေ အတွင်း ကျဆုံးသူ၊
လက်နက်ချသူ၊ ဖမ်းဆီးရမိသူ သောင်းကျန်းသူပေါင်းမှာ ၃၁၅ ဦးရှိခဲ့သည်။ လက်နက် မျိုးစုံ ၁၅ဝ နှင့် ငွေကျပ်တစ်သိန်းကျော်ကို သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။
ကေအင်န်ယူပါတီ အမှတ် (၅)ခရိုင်သည် မြောင်းမြခရိုင်၊ မအူပင်ခရိုင်၊ ဖျာပုံခရိုင်တို့၏သုံးပွင့်ဆိုင် ဒေသဖြစ်ပြီး၊ အောက်ပါမြို့နယ်များ ပါဝင်သည်-
(၂)	မော်-ကျိုက်မြို့နယ်။ မော်လမြိုင်ကျွန်း မြို့နယ်နှင့် ကျိုက်လတ်မြို့နယ် တစ်ပိုင်းစီကို ပူးပေါင်းထားသည်။
(၃)	မအူ-ကျိုက်မြို့နယ်။ မအူပင်မြို့နယ် တစ်ပိုင်းနှင့် ကျိုက်လတ်မြို့နယ် တစ်စိတ် တစ်ပိုင်းတို့ပါဝင်သည်။
(၄)	ငွေသောင်ယံမြို့နယ်။ ဖျာပုံခရိုင် ပင်လယ် ပိုင်း။
ကရင်ပြည်သူ့ပြောက်ကျား တပ်ရင်း(၇)ကို တပ်ရင်းမှူး ဂျော်နီ နှင့် ဒုတပ်ရင်းမှူး ဗိုလ်ပြူး တို့က ဦးဆောင်လှုပ်ရှားသည်။ ကရင်ပြည်သူ့
လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်တပ်ရင်း(၂)တပ်ခွဲ(၂) တပ်ခွဲမှူး ချစ်လေးမောင်တို့လည်း လှုပ်ရှားကျက်စား နေသည်။ အမှတ်(၅)ခရိုင် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏
ဦးဆောင်မှုအောက်တွင်ရှိသည်။ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ် ပါတီ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်းကော်မတီ ရဲဘော်ထွန်းစိန် (ခေါ်) အောင်ခင် ဖျာပုံခရိုင်ကော်မတီနှင့် ဗဟို
တောင်သူလယ်သမားသမဂ္ဂ၊ ဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင် ရဲဘော်ကျော်သိန်း(ခေါ်)အေးကျော် တို့က အမှတ်(၅) ခရိုင် မဒညတကို ကွပ်ကဲသည်။
အမှတ်(၅)ခရိုင်အတွင်းမှ သောင်းကျန်းသူများ သည် ဗကပ၊ ကေအင်န်ယူပီ၊ မဒညတ စသည်ဖြင့် မည်သို့ပင် အမည်နာမတပ်ထားသည်ဖြစ်စေ ပြည်သူလူထုအား
နှိပ်စက်ရာတွင်မူ အပြိုင်အဆိုင်ပင် ဖြစ် သည်။ အမှတ်(၅)ခရိုင်ကို ၁၉၅၆ ခုနှစ်က စတင်ဖွဲ့ စည်းခဲ့ရာ အသတ်ခံရသူများ အစော်ကားခံရသူ အမျိုး သမီးများမှာ
စာရင်းမကောက်နိုင်အောင်ပင် ရှိခဲ့သည်။ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ မေလ (၈)ရက် တွင် ကရင်ပြည်သူ့ လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်၊ တပ်ရင်း(၂)တပ်ခွဲ(၂) တပ်ခွဲမှူး
စောချစ်လေးမောင်သည် ကေအင်န်ယူပါတီ ဥက္ကဋ္ဌသစ် ဗိုလ်ချုပ်ကျော်မြသန်းထံသို့ ''လက်ရှိ ကေအင်န်ယူပါတီ၏ရှေ့ဆောင်မှုဖြင့် တော်လှန်ရေး
မအောင်မြင်နိုင်ကြောင်း၊ ကရင်အမျိုးသားများ ကိုပင် သိမ်းသွင်း၍မရကြောင်း၊ အခြေခံနိုင်ငံရေး လမ်းစဉ်၊ စစ်ရေးလမ်းစဉ်အား အပြည့်အစုံပေး
ပို့ စေလိုကြောင်း'' စာရေး၍အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အနောက်တောင်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်နှင့် အမှတ်(၈၈)  ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်တို့သည်
ရွှေလင်းယုန်အဆင့်(၈)နှင့် မိုးဟိန်းအဆင့်(၅) စစ်ဆင်ရေးကို ဆင်နွှဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စစ်ဆင်ရေးသည် ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဇွန်လ ၂၇ ရက်နေ့
၁၅ဝဝ နာရီ တွင် စတင်သည်။ စစ်ဆင်ရေးတွင် အောက်ပါတပ်များ ပါဝင်သည်-
(၂) ခလရ(၂၇) စစ်ကြောင်းငါးကြောင်း
(၃) ခလရ(၉၃) စစ်ကြောင်းသုံးကြောင်း
(၄) ခလရ(၉၈)
(ခ) အမှတ်(၈၈)ခြေမြန်တပ်ဌာနချုပ်တပ်များ
(၁) သနက(၂)
(၂) ခမရ(၁ဝ၈)
(ဂ) တပ်မတော်(ရေ)မှ မြစ်တွင်းတိုက်ရေ ယာဉ်များ
(၁) အင်းယား
(၂) အင်းလေး
(၃) မြစ်တွင်းတိုက်ရေယာဉ် ၃ဝ၉
(၄) မြစ်တွင်းတိုက်ရေယာဉ် ၃၁ဝ
(၅) မြစ်တွင်းတိုက်ရေယာဉ် စကု
(၆) တိုက်ရေယာဉ် ၁ဝ၁
ရွှေလင်းယုန် အဆင့်(၈)နှင့် မိုးဟိန်းအဆင့် (၅) စစ်ဆင်ရေးသည် ပရိုက်ချောင်းမြစ်လက်တက် ဖြစ်သော သဖန်းချောင်းအတွင်း၌ ကရင်ပြည်သူ့
ပြောက်ကျားတပ်မတော်မှ တပ်ရင်း(၆)၊ တပ်ခွဲ(၁) အား ပြည်သူလူထု၏အကူအညီဖြင့် ဝိုင်းပတ်ချေမှုန်း လျက်ရှိသည်။ တိုက်ပွဲစပြီး လေးမိနစ်အကြာမှာပင်
တပ်ခွဲမှူးလုပ်သူ ဗိုလ်အောင်သန်းကျဆုံးသွားသော ကြောင့် တပ်ခွဲသည် ကစဉ့်ကလျားဖြစ်သွားရသည်။ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးဖြစ်သူ ဗိုလ်ကြီးမောင်နီ
သည်လည်း ကိုယ်လွတ်ရုန်းပြေးခဲ့ရသည်။ တိုက်ပွဲသည် ဇွန်လ(၂၈) ရက် နံနက်(၉)နာရီ (၁၅)မိနစ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော် လည်း အမှတ်(၁ဝ၈)
ခြေမြန်တပ်ရင်းစစ်ကြောင်းသည် တပ်ခွဲမှူး အောင်သန်းနှင့် ကိုးယောက်ကို အသေရ မိခဲ့ပြီး လက်နက်ခဲယမ်းအမြောက်အမြားကိုလည်း သိမ်းဆည်းရမိခဲ့သည်။ ဒုတပ်ခွဲမှူးမောင်နီသည် အောင်သန်း၏ဇနီးမယ်ငို နှင့်အချက်ပြဆက်သွယ်ရေးတပ်သားသိန်းရွှေ၊ ဇနီး မစန်းဌေးတို့နှင့်ပူးပေါင်း၍ ထွက်ပြေးရာမှ ကျောတွင်
ဒဏ်ရာရထားသော သိန်းရွှေအား စွန့်ပစ်ထားခဲ့သဖြင့် သိန်းရွှေသည်သေဆုံးခဲ့ရသည်။ မောင်နီသည် ဘုံထောင်စုကွင်းဘက်ရှိ ချစ်လေးမောင်တို့ဘက်သို့
ဦးတည်ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသည်။ တပ်သားငွေလှိုင်မှာမူ လွတ်လမ်းမမြင်တော့သဖြင့် ဂရမ်းချောင်းနောက် ကျောရှိ နွားတင်းကုပ်တစ်ခုတွင် ဆွဲကြိုးချ၍ မိမိကိုယ်ကို
အဆုံးစီရင် သွားခဲ့ရသည်။
ရွှေလင်းယုန်အဆင့်(၈)နှင့်မိုးဟိန်းအဆင့်(၅) စစ်ဆင်ရေးသည် အမှတ်(၁)ဦးတည်ရန်သူဖြစ်သော အောင်သန်းနှင့် အင်အား ၆ဝ ကို ကစဉ့်ကလျားဖြစ် ကာ
ပြိုကွဲသွားစေပြီးနောက် ကရင်ပြည်သူ့ ပြောက်ကျား တပ်မတော်တပ်ရင်း(၇) ဒုတပ်ရင်းမှူး ဗိုလ်ပြူးနှင့် စဘီးတို့ကို ချေမှုန်းနိုင်ရန် စိုင်းပြင်း ပြန်သည်။
ဗိုလ်ပြူးအဖွဲ့သည် ဘုံထောင်စုကွင်းမှ ဂရမ်းချောင်းဖျားသို့ အင်အား ၇၆ ဦးဖြင့် ရွှေ့ပြောင်း သွားခဲ့ကြသည်။ ဗိုလ်ပြူးအဖွဲ့သည် ဘောက်တူလှေ  ၂၇ စင်းဖြင့်
ကျေးရွာပြည်သူလူထုက ဗိုလ်ပြူးတို့လူစု ခိုအောင်း နေသည့် နေရာအားတပ်မတော်စစ်ကြောင်းများသို့ သတင်းပို့ပြီး လိုက်လံပြသပေးကြသည်။ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်
ခဲယမ်းမျိုးစုံနှင့်တကွ လက်နက်ချအပ်လိုက်ကြတော့ သည်။ သို့နှင့် ရွှေလင်းယုန်၊ မိုးဟိန်း စစ်ဆင်ရေးသည် ဦးတည်ရန်သူနံပါတ်(၂) နှင့် နံပါတ်(၃) ကိုဖြိုဖျက်လိုက်
နို်င်လေသည်။
ချစ်လေးမောင်သည်လည်း ကျံပိုင်းလေးတိုက်ပွဲ တွင် ဒဏ်ရာရရှိသွားပြီးနောက် တပ်မတော်နှင့်ပြည်သူ တို့၏ ပူးပေါင်းစစ်ဆင်ရေးမှ လွတ်မြောက်ရန်တစ်ပြေး
တည်းပြေးနေရလေသည်။ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ် ဇူလိုင်လ (၁၈)ရက်တွင်ကား အမှတ်(၁ဝ၈) ခြေမြန်တပ်ရင်း စစ် ကြောင်းသည် ကရင်ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေး
တပ် မတော် တပ်ရင်း (၂) တပ်ခွဲ(၂)၏ တပ်ခွဲမှူးဖြစ်သူ ချစ်လေးမောင်နှင့်အဖွဲ့အား ဝါးတောချောင်းဖျားတွင် ချေမှုန်းနိုင်လိုက်တော့သည်။ ချစ်လေးမောင်နှင့်
အဖွဲ့ သည် ကတုတ်ကျင်းများတူး၍ နောက်ဆုံးအချိန်အဖြစ် ခုခံတိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် တပ်မတော်သားများက အသက်စွန့်၍  တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းကြရသည်။
သောင်းကျန်းသူများမှလည်း တပ်မတော်သားတို့၏ ရွပ်ရွပ်ချွံချွံ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကျဆုံးကြရသည်။ နောက်ဆုံးတွင်ကား
ချစ်လေးမောင်တို့လူစုသည် မိုက်ဇာတ်သိမ်းသွားကြရ တော့၏။
ချစ်လေးမောင်အဖွဲ့မှ ၁၆ ယောက်မှာ လက်နက် အပြည့်အစုံနှင့် လက်နက်ချခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည့်အပြင် တိုက်ပွဲများတွင်လည်း တပ်စုမှူးအယ်ဆိုးနှင့် ခုနစ်ယောက်
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသကြီးတစ်ခုလုံးမှ လုပ်သား ပြည်သူများသည် တပ်မတော်စစ်ကြောင်းများနှင့်အတူ သောင်းကျန်းသူများအား တစ်ယောက်မကျန် ပိုက်စိတ်
တိုက်၍ ရှာဖွေသုတ်သင်လျက်ရှိသည်။ ရွာများတွင် မင်းမူနေသော ရန်သူကျောရိုးများကိုဖော်ထုတ်ဖမ်းဆီး ကြသည်။ ဘာဘူချောင်းနှင့် နှင်းဆီကုန်းတွင် အစုလိုက်
အပြုံလိုက်လူသတ်ပွဲကြီးများကို ကျင်းပခဲ့ကြသော ဗိုလ်ကြီးမောင်နီ သည်လည်း ရေမကြီးတန်းရွာသား များ က မြတ်ခုတ်ဓားဖြင့် ဝိုင်းဝန်းသုတ်သင်ခြင်းကို
ခံလိုက်ရသည်။ ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၁၄ ရက် တွင် မိခင်ဖြစ်သူက လက်နက်ချရန်ဖျောင်းဖျသည်ကိုပင် လက်မခံသော စိန်ပန်းသည်လည်း ခလရ(၉၃)နှင့်
ပြည်သူ့စစ်များကြောင့် မိုက်ဇာတ်သိမ်းသွားရသည်။
ပြည်သူ့စစ်အောင်ပွဲ
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသကြီးတွင် မှီတင်းနေထိုင်ကြ သော ကရင်မြန်မာ တိုင်းရင်းသား လုပ်သားပြည်သူများသည် ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှု၏ နှိပ်စက်ဖိစီးမှုများကို
ကာလများစွာပင် ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ကြီးအတွင်းက ကရင်-မြန်မာ အဓိကရုဏ်း ကြောင့် အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်အချို့ ပျက်စီးခဲ့ရ သည်။
သခင်စိုး၏အလံနီများသည် လွတ်လပ်ရေးမရ ခင်ကပင် လက်နက်စွဲကိုင်ပြီးမြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် ဆူပူသောင်းကျန်းခဲ့ကြသည်။ လွတ်လပ်ရေးရသော
အခါတွင်လည်း မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသရှိ  မြို့ကြီး အတော်များများမှာ အစိုးရအားပုန်ကန်သူ ကရင် စစ်ရဲများ၊ ကေအင်န်ဒီအိုများ၏ လက်သို့ကျ ရောက်ခဲ့ရလေရာ
တပ်မတော်ကပြန်လည်တိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်ခဲ့ရသည်။
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသသည် မြစ်ချောင်းအင်းအိုင် အလွန်ထူထပ်သည်။ ဆန်ရေစပါးနှင့် ရိက္ခာသားငါး ပေါများသော အရပ်လည်းဖြစ်သည်။ လူနေလည်း ထူထပ်
စည်ကားသည်။ အချို့နေရာများတွင် ကျူတော ကိုင်းတောများ ပိတ်ဆီး၍နေသည်။ သစ်တောကြိုးဝိုင်း များလည်းရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ပထဝီဝင်သဘောအရ
သောင်းကျန်းသူများအနေနှင့် အခြေစိုက်လှုပ်ရှားရန် အကောင်းဆုံးဒေသကြီးဖြစ်သည်။ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ် ပါတီနှင့် ကေအင်န်ယူပါတီတို့သည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်
ဒေသကို အထူးအာရုံစိုက်ခဲ့ကြသည်။ မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဒေသကို ပိုင်နိုင်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရေးအတွက် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် ရိုးသားသော ကရင် ဗမာတောင်သူလယ်သမားကြီးများ၊ ရေလုပ်သား ကြီးများမှာ လူများစုဖြစ်သည်။ ကျေးရွာများသည်
၍သော်လည်းကောင်း၊ လူသားအချင်းချင်း စာနာ ထောက်ထားညှာတာတတ်သည့် စိတ်ဓာတ်နှင့်ဖော်ရွေ တတ်သော အစဉ်အလာကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊
သောင်းကျန်းသူများ၏လက်နက်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်မှု ကြောင့်သော်လည်းကောင်း သောင်းကျန်းသူများသည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသရှိ ပြည်သူများထံမှ အကူအညီ
များစွာရရှိခဲ့ကြလေသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသကြီးတွင် ကရင်လက်နက်ကိုင်သောင်းကျန်းသူ အင်အားစုအား လုံး၏ ဗဟိုချက်မဖြစ်သော ကေအင်န်ယူပါတီသည်
နှစ်ပေါင်းများစွာကြီးစိုးနိုင်ခဲ့သည်။ ကေအင်န်ယူပါတီ သည် ၁၉၅၂ ခုနှစ်၊ ဇွန် (၉)ရက် တွင် ဝါးခယ်မ မြို့နယ်အတွင်း၌ကျင်းပခဲ့သော
စိန့်ထောင်ကွန်ဖရင့် မှ စတင်၍ လက်ဝဲယိမ်းလာခဲ့သည်။  ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီနှင့် တစ်စတစ်စပူးပေါင်းမိလာသည်။ ကေအင်န်ယူပါတီအတွင်းမှ
လက်ယာဝါဒီ၊ ကျဉ်းမြောင်း သောလူမျိုးရေးဝါဒီများသည် ခွဲထွက်ပြီး စစ်တောင်းမြစ် အရှေ့ခြမ်း သံလွင်မြစ်ဝှမ်းဒေသနှင့် ထိုင်းနယ်စပ်ဘက် တွင်
သွားရောက်အခြေချကြသည်။
မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဒေသတွင်ကား ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီနှင့် ကေအင်န် ယူပါတီတို့သည် အမျိုးသားဒီမိုကရေစီ ညီညွတ်ရေး တပ်ပေါင်းစု(မဒညတ)အဖြစ်
လှုပ်ရှားလာကြသည်။
ကာလကြာမြင့်သောအခါ သောင်းကျန်းသူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ပြည်သူ့ဆန့်ကျင်ရေးလှုပ်ရှားမှုများ သာဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကေအင်န်ယူပါတီက မြစ်ဝကျွန်း
ပေါ်ဒေသကို အမှတ်(၁)ခရိုင်မှ အမှတ်(၇)ခရိုင်ထိ ခွဲခြား၍လှုပ်ရှားသည်။ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီက ခရိုင်ငါးခုခွဲ၍လှုပ်ရှားသည်။ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီတွင်း
တွင် ၁၉၆၃ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းမှစ၍ ဖြုတ်ထုတ် သတ်လမ်းစဉ်(ခေါ်)လူသတ်ဝါဒ ထွန်းကားလာသော အခါ ယင်းလူသတ်ဝါဒသည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်သို့ လည်း
သောင်းကျန်းသူများသည် လူသတ်ခြင်းလုပ်ငန်းကို ထင်သလိုပြုလုပ်ကြသည်။ သောင်းကျန်းသူများ၏ လက်ချက်ကြောင့်သေဆုံးခဲ့ရသော အပြစ်မဲ့ပြည်သူ
များ၏အရေအတွက်မှာ စာရင်းကောက်၍မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ဖျက်ဆီးစော်ကားခြင်းခံရသော အမျိုးကောင်းသားသမီးများမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင်ပင်ရှိခဲ့သည်။
ဆက်ကြေးအသွင်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ရိက္ခာစုဆောင်း ခြင်းအသွင်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အဓမ္မလုယက်ယူငင် ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း သောင်းကျန်းသူများကို ပေးခဲ့
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသကြီးတွင် သောင်းကျန်းသူတို့ ၏နည်းမျိုးစုံဖြင့် နှိပ်စက်ကလူပြုမှုများမှာ ၁၉၆၇ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းတွင် အဆိုးရွားဆုံးသောအခြေအနေသို့
ရောက်ရှိလာသည်။ ကျေးရွာများမှာ ကျီးလန့်စာစား ဖြစ်လာကြသည်။ သောင်းကျန်းသူတို့၏ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်မှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ကျေးရွာသူကျေးရွာ
သားအများအပြားသည် လယ်ယာအိုးအိမ်တို့ကိုပစ်၍ မြို့သို့တက်ပြေးကြရသည်။ သမီးရှင်များမှာ ကိုယ့်ရပ် ကိုယ့်ရွာတွင်မနေရဲကြတော့ပေ။ သောင်းကျန်းသူ
ခေါင်းဆောင်များသည် မိန်းမဆိုလျှင် အပျိုအို လင်ရှိ၊ မရှိမရွေး နေ့စေ့လစေ့ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပင်မချန်ဘဲ အဓမ္မကျင့်ကြံစော်ကားခဲ့ကြသည်။ သတ်ရာဖြတ်ရာတွင်
လည်း လူမဆန်စွာ ကမ်းကုန်အောင်ရက်စက်ကြတော့ သည်။ အရှင်လတ်လတ် ရင်ခွဲ၍ အသည်းကိုထုတ်ယူ ကြော်စားခြင်း၊ ကိုယ်လက်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို
ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသကြီးသည် အကြမ်း ဖက်မှုများ၊ အဓမ္မအနိုင်ကျင့်မှုများ၊ လူမဆန်စွာရက်စက် ကြမ်းကြုတ်မှုများဖြင့် ပြွမ်းတီးပြည့်နှက်ကာ
ကြာတော့လည်း ပြည်သူလူထုမှာ သည်းညည်းခံ နိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် အစကနဦးတွင် ရန်သူ ကို ဒေသန္တရစစ်ဆင်ရေးများဖြင့် တိုက်ခိုက်ချေမှုန်း
နေသောတပ်မတော်အား သတင်းပေးခြင်း၊ လျှို့ဝှက် အကူအညီပေးခြင်းဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ်ကူညီကြသည်။ သောင်းကျန်းသူများကလည်း တပ်မတော်အား
ကူညီ သူများကိုဖော်ထုတ်၍ ရက်စက်စွာ နှိပ်စက်သုတ်သင် ကြသည်။ ဒုတိယအဆင့် တွင်ကား ရွာသူရွာသားများ သည် တစ်ယောက်ချင်းနှစ်ယောက်ချင်း
မိမိအစီအစဉ် ဖြင့် မိမိတို့ခုခံတိုက်ခိုက်အန်တုမှုများ ပေါ်ပေါက်လာ သည်။ မခံမရပ်နိုင်သဖြင့် ရန်သူအား ခုခံအန်တုမှုများ သည် တောမီးပမာပင်
ကူးစက်ပြန့်ပွားလာသည်။ တတိယအဆင့် တွင် ပြည်သူလူထုသည် ပေါက်ကွဲတော့ သည်။ သောင်းကျန်းသူဆန့်ကျင်ရေးအဖွဲ့များကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း
ဖွဲ့စည်းလာကြတော့သည်။ ရန်သူကို အတိအလင်းပင် အုံကြွ၍ဆန့်ကျင်တော့ သည်။ ထိုအခြေအနေသည် ပြည်သူ့စစ်ဖြစ်ထွန်းရန် အသင့်တော်ဆုံးသော
အခြေအနေပင်ဖြစ်လေသည်။
ရွှေလင်းယုန်နှင့် မိုးဟိန်းစစ်ဆင်ရေးကြီးများသည် ပြည်သူ့စစ်ကိုအခြေခံ၍ ပြည်သူလူထုပါဝင်သော စစ်ဆင်ရေးကြီးများဖြစ်သည့်အလျောက် နိုင်ငံတော်၏
သမိုင်းတွင် ထူးခြားသောမှတ်တိုင်များပင် ဖြစ်သည်။ ၁၉၆၈ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ (၁)ရက်တွင် အမှတ်(၈၈) ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်သည် မိုးဟိန်းစစ်ဆင်ရေးအဆင့်
(၁)ကို စတင်ခဲ့သည်။ တစ်နှစ်အကြာ ၁၉၆၉ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ (၆)ရက်တွင် အနောက်တောင်တိုင်း စစ်ဌာနချုပ်သည် ရွှေလင်းယုန်စစ်ဆင်ရေးအဆင့် (၁)
ကို စတင်သည်။ ထို့နောက် ရွှေလင်းယုန်နှင့် မိုးဟိန်း စစ်ဆင်ရေးများသည် အဆင့်လိုက်ပူးပေါင်း၍ တစ်ပြိုင် နက်တည်း ဆင်နွှဲလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အထိ ဆင်နွှဲသော ရွှေလဝင်းစစ်ဆင်ရေးအဆင့်(၁)မှ အဆင့်(၅) သည် ကြွင်းကျန်ရစ်သောရန်သူများကို ကောက်သင်းကောက် ရှင်းလင်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် သောင်းကျန်းသူများ လုံးဝကင်းစင်ရှင်းလင်းသွားသည်အထိ ချေမှုန်းတိုက် ခိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ တပ်မတော်နှင့် ဒေသခံလုပ်သား
ပြည်သူများ တစ်သားတည်းရှိသည်အထိ ပူးပေါင်း၍ ဆောင်ရွက်ခဲ့သော ပြည်သူ့စစ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီ၊ ကေအင်န်ယူပါတီနှင့်
မဒညတအဖွဲ့များမှ လက်နက်ချအလင်းဝင်လာကြ သောရဲဘော်များဖြစ်သည့် စောအယ်ကော်၊ မန်းစံမင်း၊  ရဲဘော်မြ၊  ရဲဘော်ဘခက်နှင့် ရဲဘော်သံဒိုင်
ပြည်သူ့စစ် ဒို့စစ် ဒို့စစ် စာအုပ်ပြုစုသူများက မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တွင် ပြည်သူ့စစ် အောင်ပွဲခံရခြင်းကို အောက်ပါအတိုင်း သုံးသပ်တင်ပြကြသည် -
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်း ရွှေလင်းယုန်၊ မိုးဟိန်း စစ်ဆင်ရေးကြီးသည် သောင်းကျန်းသူများ၏ နှစ်ရှည်လများ အခြေစိုက်ခဲ့သော အခြေခံစခန်း နှင့် အဓိကအင်အား
ကို ချေမှုန်းနိုင်ခြင်းနှင့် တပ်မတော်နှင့် ပြည်သူတို့ ပူးပေါင်းမှုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းတို့ကြောင့် ထူးထူး ခြားခြား အောင်မြင်နေသော
စစ်ဆင်ရေးကြီး၊ ပြည်သူ့စစ်ပွဲကြီးအဖြစ် ပေါ်လွင်လျက်ရှိသည်။
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်း အတွေ့အကြုံအရ ဆိုသော် ပြည်သူ့စစ်ပွဲကြီးကို စည်းရုံးဖော်ထုတ်ရာတွင် အကြောင်း (၂)ချက်ကြောင့် အောင်မြင်သည် ကို တွေ့ရှိရပေသည်။
ယင်းအကြောင်း (၂)ချက် မှာ -
(၂)	မှန်ကန်သော စည်းရုံးရေးပေါ် လစီ တို့ပင် ဖြစ်သည်။
အခြေအနေ ဆိုသည်မှာ တကယ်ဖြစ်ပေါ် တည်ရှိနေသော အခြေအနေတို့ကို ဆိုလိုပြီး ပေါ်လစီ ဆိုသည်မှာ မှန်ကန်သော ခေါင်းဆောင်မှုပင် ဖြစ်သည်။
ပြည်သူ့စစ်ဖြစ်ပေါ်နိုင်သော အခြေအနေ မရှိပါဘဲလျက် ခေါင်းဆောင်မှုက ပြည်သူ့စစ်ကို မည်မျှပင်ဖော်စေကာမူ ပြည်သူ့စစ်ပွဲသည် မပေါ် ပေါက်နိုင်။ ထို့အတူ
အခြေအနေရှိပါလျက် ခေါင်းဆောင်မှုတွင် မှန်ကန်သောပေါ်လစီမရှိလျှင် ပြည်သူ့စစ်ပွဲသည် မပေါ်နိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ပြည်သူ့စစ်ပွဲဖြစ်ပေါ်ထွန်းကား ရန်မှာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည့် အခြေအနေလည်း တည်ရှိနေပြီး ခေါင်းဆောင်မှုကလည်း မှန်မှန် ကန်ကန်
စည်းရုံးဖော်ထုတ်နိုင်စွမ်းရှိရန် လိုပေ သည်။
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်းတွင်မူ အခြေအနေက လည်း ရှိနေသည်။ အခြေအနေသည် ရင့်မှည့်၍ ပင်နေသည်။ ခေါင်းဆောင်စည်းရုံးသောအပိုင်းက လည်း
မှန်ကန်သောပေါ်လစီကို ကိုင်စွဲနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်သာလျှင် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တွင် ပြည်သူ့ စစ်ပွဲသည် အုံကြွဖြစ်ပေါ်လာနေခြင်းဖြစ်သည်။
မြေရှင်စနစ်ဆိုးဆန့်ကျင်ရေးတိုက်ပွဲ၊ ပြည် တွင်းဖောက်ပြန်ရေး အမျိုးမျိုးကို ဆန့်ကျင်ရေး တိုက်ပွဲများ အဆက်ဆက်တွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသော
တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရှိပြီးသူများဖြစ်ကြသည်။
အဖျက်သမားများ၏ လက်ဝဲ အလွန် အကျွံလမ်းစဉ်အောက်တွင် အကြမ်းတမ်း အရက် စက်ဆုံး လုယက်သတ်ဖြတ်မှုများကို မည်သည့် အခါကနှင့်မျှမတူအောင်
ထို့ကြောင့် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်း၌ရှိသော တိုင်းရင်းသားလုပ်သားပြည်သူလူထုသည် မခံမရပ် နိုင်ဖြစ်ကာ အုံကြွသည့်အခြေအနေသို့ပင် ဆိုက်ရောက်
နေကြပေသည်။ သို့သော် ယင်းသို့သောအခြေအနေဆိုးသို့ ဆိုက်ရောက်နေသော လုပ်သားပြည်သူများကို မှန်ကန်စွာ စုစည်းနိုင်သောအဖွဲ့အစည်းများသည်
မပေါ်ပေါက်ခဲ့။ ရှိပြီးအဖွဲ့အစည်းများကလည်း မှန်ကန်စွာ ရှေ့မဆောင်နိုင်၊ မစည်းရုံးနိုင်ဖြစ်ခဲ့ သည်။ ဖဆပလ အဖွဲ့အစည်းနှင့် အစိုးရအဆက် ဆက်သည်
အရာရာတွင် လုပ်သားပြည်သူများ အတွက် စိတ်ရောကိုယ်ပါအလုပ်အကျွေးပြုသော ရပ်တည်ချက်လည်း မရှိ။ အလုပ်အကျွေးပြုသော ရပ်တည်ချက်လည်းမရှိ။
အလုပ်သမား၊ လယ် သမား လူတန်းစားများကို အခြေခံလိုသည့်စိတ် လည်း မရှိ။ လူထုအမြင်၊ လူထုလမ်းစဉ်ကိုလည်း မကျင့်သုံးပါဘဲ
လူထုဆန့်ကျင်ရေးပေါ်လစီများကို သာ အတောမသတ် ဆင်နွှဲခဲ့ကြသည်။ ပြည်သူလူထုမပါသော စစ်ဆင်ရေးများကိုသာ ဆင်နွှဲခဲ့ကြ သည်။ ပြည်သူလူထု၏ဆန္ဒ
နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်သော ကျေးရွာများကိုပြောင်းရွှေ့သည့် 'သေနင်္ဂဗျူဟာ ရွာ'များကိုပင် ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဖဆပလအစိုးရ အဆက်ဆက် စစ်ဆင်ရေးများသည် လုပ်သားပြည်သူလူထုတို့ကို ဆန့်ကျင်သော စစ်ဆင်ရေးများသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အောင်မြင်မှုလည်း
မရခဲ့ချေ။
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်းတွင် ယနေ့ဆင်နွှဲနေ သော စစ်ဆင်ရေးများ  အထူးသဖြင့်  'ရွှေလင်းယုန်၊ မိုးဟိန်း' စစ်ဆင်ရေးများမှာမူ ယခင် စစ်ဆင်ရေးများနှင့်
အခြေခံကအစ မတူခြားနား လျက်ရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။
အနောက်တောင်တိုင်း စစ်ဌာနချုပ် တပ်မတော်သားများ၊ အမှတ်(၈၈)ခြေမြန်တပ်မ ဌာနချုပ်လက်အောက်ရှိ တပ်မတော်သားများ၊ ရေတပ်မတော်သားများ၊
ပြည်သူ့ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ တို့သည် လမ်းစဉ်ပါတီ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ရှေးဦးစွာစုစည်းလိုက်ကြသည်။
မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတီ၏ ယုံကြည် ချက်နှင့် အဓိဌာန်ပြုချက်ကို တပ်မတော်တပ်မှူး တပ်သားတိုင်းက အလေးအနက်ခံယူကြသည်။
ယင်းယုံကြည်ချက်အရ လူလူချင်း ခေါင်းပုံ ဖြတ်၍ မတရားအမြတ်ရှာစားသော စီးပွားရေး စနစ်ဆိုးများဖြစ်သည့် မြေရှင်စနစ်၊ အရင်းရှင် စနစ်တို့ကို
ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းချေမှုန်းကာ လုပ်သားပြည်သူတို့ သာယာဝပြောစေမည့် ဆိုရှယ်လစ်စီးပွားရေးစနစ်ကို တည်ဆောက် ရန်ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်ကို
လုပ်သားပြည်သူများအတွင်း ရှင်းလင်းတင်ပြကြ သည်။ တပ်မတော်သားများသည် ပြည်သူလူထုနှင့် အတူနေ၊ အတူစား၊ အတူအလုပ်လုပ်၊ အတူအိပ် ရင်း
သောင်းကျန်းသူများ၏ဒဏ်ကြောင့် မခံမရပ် နိုင်ဖြစ်နေသော လုပ်သားပြည်သူများသည် လမ်းစဉ်ပါတီ၏ ဆိုရှယ်လစ်ရေးရည်ရွယ်ချက်များ ကို
နားလည်သဘောပေါက်လာကြသည်နှင့်အမျှ နိုးကြားတက်ကြွလာကြသည်။ အုံကြွတော်လှန်လာ ကြသည်။ တပ်မတော်နှင့် လက်တွဲပြီး စစ်ပွဲတွင် စိတ်ရော
ကိုယ်ပါ ပါဝင်လာကြသည်။ အထူးသဖြင့် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်း သောင်းကျန်းမှုဆန့်ကျင်ရေး ပြည်သူ့စစ်ပွဲကြီးတွင် ကရင်ဗမာ တိုင်းရင်းသား
လုပ်သားပြည်သူတို့၏ညီညွတ်မှုသည်လည်း အဆုံး အဖြတ်အခန်းတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တိုင်း ရင်းသားလုပ်သားပြည်သူဆိုသည်မှာ ကရင်လယ်သမား၊
ဗမာလယ်သမားများပင်ဖြစ်သည်။ ထို့အတူ ကရင်အလုပ်သမားများနှင့် ဗမာအလုပ်သမားများ လည်း ပါဝင်ကြသည်။
ယခုအခါတွင် ကရင်ဗမာ တိုင်းရင်းသား လုပ်သားပြည်သူတို့သည် ပြည်ထောင်စုအရေး၊ ဆိုရှယ်လစ်အရေးတို့အတွက် စည်းလုံးညီညွတ်သော အခြေခံ
အုတ်မြစ်နှင့်မဏ္ဍိုင်ကို တည်ဆောက် နေကြပြီဖြစ်သည်။
ဤသို့ တပ်မတော်နှင့်တိုင်းရင်းသားလုပ်သား ပြည်သူ ပူးပေါင်းမိသည်နှင့် 'ရွှေလင်းယုန်၊ မိုးဟိန်း' စစ်ဆင်ရေးသည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လာသည်။
ပြည်သူ့စစ်ပွဲကြီးအဖြစ်သို့ ဖြစ်ထွန်းလာကာ အောင်ပွဲများကို တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ရယူနိုင်ခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်း အတွေ့ အကြုံများမှ လေ့လာရရှိသော ရှေးဦးသင်ခန်းစာ ကြီးပင်ဖြစ်သည်။
(ပြည်သူ့စစ် ဒို့စစ်၊ ဒို့စစ်၊ စာမျက်နှာ ၃၂၉ မှ ၃၃၃ အထိ)
ပြည်သူ့စစ် ဒို့စစ် ဒို့စစ် စာအုပ်တွင် စာရေးသူ များသည် သောင်းကျန်းသူတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ် ကြပုံ၊ ပြည်သူက အုံကြွ၍ တပ်မတော်နှင့်ပူးပေါင်းကာ
ပြည်သူ့စစ်ပွဲကြီးဆင်နွှဲကြပုံတို့ကို မြေပုံများ၊ ဓာတ်ပုံ များနှင့်တကွ ဖော်ထုတ်ရေးသားခဲ့ကြသည်။ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် အောင်ပွဲခံနိုင်ကြခြင်းမှာ ပြည်သူ့စစ်
အခြေခံ သဘောတရားကို ပါတီ၏ဦးဆောင်မှုဖြင့် မဟာဗျူဟာ၊ နည်းဗျူဟာ မှန်ကန်စွာ ကျင့်သုံးနိုင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သုံးသပ်တင်ပြခဲ့ကြသည်။
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ် လမ်းစဉ်ပါတီသည် တပ်မတော်နှင့်ပြည်သူများ လုံးဝပူးပေါင်းပြီး တစ်ခဲနက်ပါဝင်လာကြစေရန် မဟာဗျူဟာချမှတ်၍
စနစ်တကျစည်းရုံးနိုင်ခဲ့သည်။ နည်းဗျူဟာ ပိုင်းတွင်လည်း အသေးစိတ်စီစဉ်ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။
ပထမအဆင့်တွင် တပ်မတော်မှ ဒေသန္တရတပ် များက ရန်သူ့သတင်းထောက်လှမ်းရေးနှင့် နယ်မြေ စိုးမိုးရေးကို ဆောင်ရွက်နေကြစဉ်တွင် ပြည်သူလူထု သည်
ရန်သူသတင်းကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ပေးခြင်း၊ ရန်သူ ရှိရာနေရာကို ရှာဖွေပြသခြင်းဖြင့် အကူအညီပေးလာ ကြသည်။
ဒုတိယအဆင့်တွင် သောင်းကျန်းသူဆန့်ကျင်ရေး အဖွဲ့များ၊ ပြည်သူ့စစ်တပ်ဖွဲ့များသည် သီးခြားသော် လည်းကောင်း၊ တပ်မတော်စစ်ကြောင်းများနှင့်ပူးပေါင်း
၍သော်လည်းကောင်း ရန်သူကို မိမိတို့ တတ်နိုင်သမျှ ချေမှုန်းသုတ်သင်တိုက်ခိုက်ကြသည်။
တတိယအဆင့်တွင်ကား ပြည်သူ့စစ်များနှင့် တပ်မတော်သည် ရန်သူကို သတ်ကွင်းအတွင်းရောက်ရှိ ရန် ကျုံးသွင်း၍လည်းကောင်း၊ ရန်သူများ ခိုအောင်း
နေသည့်နေရာကို သတ်ကွင်းအဖြစ် ဖန်တီး၍လည်း ကောင်း၊ နယ်မြေများ၊ ခွင်များ ခွဲခြား၍ လှုပ်ရှားကြ သည်။ သို့နှင့် ရန်သူသည် သတ်ကွင်းအတွင်းတွင်
ချောင်ပိတ် မိနေတော့သည်။ သို့မဟုတ် ရန်သူများစုဝေး ခိုအောင်းနေသည့်နေရာများသည် သတ်ကွင်းအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားရသည်။
လိုက်ကြလေသည်။ ထိုသို့ ဝိုင်းရံရာတွင် ရန်သူထွက်ပေါက် မရှိစေရန်အတွက် ဝါးစည်းရိုးအတားအဆီးများကို မိုင်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ ရှည်လျားသည်အထိ
အထပ်ထပ် ဆောက်လုပ်ကာ ဝိုင်းရံကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကင်းတဲများ၊ လင့်စင်များကိုလည်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ဆောက်လုပ်ကြ သည်။ ထို့နောက် လက်ချင်းဆက်မိ
သည်အထိ ဝိုင်းရံ ထားကြလေရာ ရန်သူသည် ထွက်ပေါက်မရှိတော့သဖြင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်ခြင်း၊ အစာရေစာ ငတ် ပြတ်ခြင်းတို့ကြောင့် စိတ်ဓာတ်