cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း
ပင်လုံစာချုပ်
အစည်းအဝေးကို စတင်ကျင်းပရာ သဘာပတိအဖြစ် တောင်ပိုင်းစော်ဘွားကြီး ခွန်ပန်းစိန်က ဆောင်ရွက် သည်။ ဖေဖော်ဝါရီလ ၆ ရက်တွင် ကချင်ကိုယ်စား လှယ်နှင့်
စာချုပ်ကိုလည်း အောက်ပါအတိုင်း သဘောထားသည် -
''မြန်မာကိုယ်စားလှယ်များနှင့်ဗြိတိသျှ အစိုးရ တို့၏ သဘောတူညီသော အကြောင်းအရာကိစ္စ အချက်အလက်များသည် ရှမ်းနှင့် ကချင်များသို့
ပတ်သက်ခြင်းမရှိစေရ။ လွတ်လပ်ရေးရပြီးသော အခါ ခွဲထွက်လိုက ခွဲထွက်ခွင့်ရှိရမည်။''
ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့သမားများနှင့် စော်ဘွားများသည် ပင်လုံကွန်ဖရင့်တွင် ယင်းတို့ ရည်မှန်းသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာစေရန် ကချင်များကို စည်းရုံးထားသည့်အပြင်
ပဒေသရာဇ်ဆန့်ကျင်ရေးသမားများ၊ နိုင်ငံရေးသမား များနှင့် ပြည်သူ့ရဲဘော်ခေါင်းဆောင်များကိုလည်း ကွန်ဖရင့်သို့ မတက်ရောက်နိုင်ရန် ဖမ်းဆီး၍ အကျဉ်း
ချထားပေပြီ။
၁၉၄၇ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၂ ရက်တွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း အမှူးပြုသော ဆာမောင်ကြီး၊ ဦးတင်ထွဋ်၊
ဦးအောင်ဇံဝေ၊ ဗိုလ်ခင်မောင်ကလေး၊ သခင်ဝတင်၊ ဗိုလ်မှူးအောင်၊ ဗိုလ်မင်းလွင်၊ ဦးကိုကိုလေး၊ မြို့မ-ဦးသန်းကြွယ်၊ ဒေါက်တာ စိန်မြမောင်၊ ဗိုလ်သိမ်းဆွေ၊
ဦးတင်ညွန့်၊ ဦးမောင်မောင် စသော မြန်မာကိုယ်စားလှယ်များသည် လည်းကောင်း တက်ရောက်ခဲ့ကြသလို၊ ဗြိတိသျှတို့ဘက်မှ ဒိုမီနီယန်အတွင်း ဝန်ကလေး ဘော့တွမ်လေ၊
မစ္စတာ လက်ဝဒ်ခ်ျ (Mr. W.B.T.Leduidge)၊ ဇွန်လေဒင် အမှူးသော အရာရှိကြီးများနှင့် တောင်တန်းဒေသ မင်းကြီး မစ္စတာ
စတီဗင်ဆင်တို့လည်းတက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
ဖေဖော်ဝါရီလ ၆ ရက်တွင် ချင်းကိုယ်စားလှယ် များ ပင်လုံသို့ ဆိုက်ရောက်လာပြန်သည်။ ကရင်နီ ကိုယ်စားလှယ်များမှာမူ လေ့လာသူအဖြစ်သာ တက်
ရောက်လာကြသည်။ ကေအင်န်ယူကိုယ်စားလှယ် များဖြစ်သော ဖဒိုဗရီကျော်၊ ဦးလှဖေ၊ (နောင် ပအို့ဝ် ခေါင်းဆောင်)၊ စောခံကောနှင့် ဦးချစ်တီးတို့လည်း
လေ့လာသူများအဖြစ် တက်ရောက်လာသည်။ ရှမ်း စော်ဘွားများ၊ ကရင်နီစောဖျာများ၊ ကချင်ဒူဝါများ၊ ချင်းတောင်အုပ်များသာမကဘဲ ကွန်မြူနစ်ပါတီ၊
အလံနီပါတီနှင့် မျိုးချစ်ပါတီမှပုဂ္ဂိုလ်များလည်း စုံညီ စွာ တက်ရောက်လာကြသည်။ ဗြိတိသျှကိုယ်စားလှယ် များမှာ ဒိုမီနီယံဆိုင်ရာအတွင်းဝန် အာသာဘော်တွမ် လေ
(A.G. Bottom Ley) ဖြစ်သည်။ ဖေဖော်ဝါရီလ ၇ ရက်တွင် ချင်းကိုယ်စားလှယ်များသည် ရှမ်းနှင့် ကချင်တို့၏သဘောတူညီချက်တွင် ချင်းနှင့်သက်ဆိုင် သော
အချက်သုံးချက်ဖြည့်စွက်၍ သဘောတူလက်မှတ် ရေးထိုးလိုက်ကြပြန်သည်။
ထို့နောက် တောင်တန်းသားများ စည်းလုံးညီညွတ် ရေးဦးစီးအဖွဲ့ (Supreme Council  Of  United  Hill  Peoples,  SCOUHP)ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ရာ
ဥက္ကဋ္ဌ မှာ ညောင်ရွှေစော်ဘွားကြီး စဝ်ရွှေသိုက်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဆမားဒူဝါဆင်ဝါးနောင်ဖြစ်ပြီး ရှမ်း၊ ကချင်၊ ချင်းကိုယ်စားလှယ် စုစုပေါင်း ၁၈ ဦး ပါဝင်
သည်။ ထိုအတောအတွင်း အင်္ဂလိပ် ဘုရင်ခံနှင့် စော်ဘွားများသည် ညှိနှိုင်း၍မရသည့်အချက်များလည်း တွေ့နေရသည်။
ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် ပင်လုံသို့ ခရီး ရောက်မဆိုက်ပင် တိုင်းရင်းသားခေါင်းဆောင်များနှင့် အကြိတ်အနယ် စတင်ဆွေးနွေးတော့သည်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊
ကျောင်းသားများနှင့် ရင်းနှီးစွာ ဆွေးနွေးသည်။ ထို့နောက် အစည်းအဝေး စတင်ကျင်းပတော့သည်။
ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် တောင်ပေါ်သားများ ညီညွတ်ရေးဦးစီးအဖွဲ့၏ ကိုယ်စားလှယ်များဖြစ်သော မိုင်းပွန်စော်ဘွား စဝ်စံထွန်း၊ ဦးကြာပု၊ ဆမားဒူဝါ
ဆုံးဖြတ်ချက်များကို မပြင်နိုင်သဖြင့် အခက်အခဲဖြစ် နေသည်။ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁ဝ ရက်တွင် ဘော်တွမ်လေ၊ ဝန်ကြီးဦးတင်ထွဋ်၊ ဝန်ကြီး ဆာဂျေအေမောင်ကြီးတို့
တက်ရောက်လာကြသည်။ အမေရိကန် ကောင်စစ် ဝန်ချုပ် မစ္စတာပတ်ကက်(Peckard)လည်း ရောက် လာသည်။ ပင်လုံဆွေးနွေးပွဲတွင် အဓိကအဟန့်အတား
ဖြစ်နေသည်မှာ ရှမ်းစော်ဘွားများက ကမကထပြုလုပ် ၍ ကချင်နှင့် ချင်းကိုယ်စားလှယ်များကပါ ကြိုတင် ဆုံးဖြတ်ထားသောအချက်များပင် ဖြစ်သည်။ ရှမ်း၊ ကချင်၊
ချင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့၏ အချို့တောင်းဆို ချက်များကို ဗိုလ်ချုပ်အနေနှင့် မလိုက်လျောနိုင်ပေ။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် ဆွေးနွေးပွဲကို ရပ်ဆိုင်း၍ ရန်ကုန်ပြန်ရန်
ဆုံးဖြတ်လိုက်ရာ ချင်းခေါင်းဆောင် ဦးဝမ်ကိုဟောက ချက်ချင်းပင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက် လာသည်။ မိုင်းပွန်စော်ဘွားကြီး စဝ်စံထွန်းသည်လည်း ဗိုလ်ချုပ်ဘက်
ပါလာသည်။
ပင်လုံကွန်ဖရင့်သည် မပြေမလည်ဖြစ်နေဆဲတွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ အသက်အန္တရာယ်လုံခြုံရေး အတွက် စောင့်ရှောက်နေသည့် ပြည်သူ့ရဲဘော် တာဝန်
ကျတစ်ဦးအား ညောင်ရွှေစော်ဘွားကြီး၏ အမှုထမ်း ဖြစ်သူ အယ်နီငရဲမင်းက ရိုက်လိုက်သဖြင့် အခြေအနေ ပိုမိုတင်းမာလာသည်။ စော်ဘွားကြီးက အယ်နီငရဲမင်း ကို
ချက်ချင်းအရေးယူသကဲ့သို့ ပြည်သူ့ရဲဘော်များက လည်း ပဋိပက္ခမပြန့်ပွားအောင်  ထိန်းခဲ့ကြသည်။ နှစ်ဖက် ညှိနှိုင်းပြီး ပြေလည်မှု အတန်အသင့်ရလာရာ မှ
ဖေဖော်ဝါရီလ ၁ဝ ရက်တွင် ပင်လုံစာချုပ်မူကြမ်းကို ပြုစု၍ ပြီးသွားသည်။ ထို့နောက် တောင်ကြီးနှင့် လွယ်လင်မှ ပြည်သူ့ရဲဘော်များ၊ ကျောင်းသားကျောင်း သူများ၊
ပြည်သူများ ပင်လုံသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာပြီး လွတ်လပ်ရေးချက်ချင်းပေး၊ တောင်တန်းမြေပြန့် ညီညွတ်ရေး တို့အရေး ကြွေးကြော်သံများဖြင့် ဆန္ဒပြ ကြရာ
ညောင်ရွှေစော်ဘွားကြီး စဝ်ရွှေသိုက်ကိုယ်တိုင် ရှေ့ဆုံးမှ လက်သီးလက်မောင်းတန်း၍ ပါဝင်ခဲ့သည်။
ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၁ ရက်တွင် ဘော်တွမ်လေသည် ပယ်ထားသော စာချုပ်မူကြမ်းတစ်စောင်ကို ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်းထံ ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် တိုင်းရင်းသား
ခေါင်းဆောင်များသည် မြန်မာများနှင့်ပူးပေါင်း၍ လွတ်လပ်ရေးအရယူရန် စာချုပ်မူကြမ်းကို အထပ်ထပ် ညှိနှိုင်း၍ သဘောတူကြပြီး ဖြစ်ပေသည်။ ဖေဖော်ဝါရီ လ
၁၂ ရက်တွင် ပင်လုံစာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုး ကြသည်။ ပင်လုံစာချုပ်တွင် ကန့်သတ်ချက်အချို့ပါရှိ သော်လည်း အောင်ဆန်း-အက်တလီစာချုပ်ပြီးလျှင်
လွတ်လပ်ရေးအတွက် ဒုတိယလှေကားထစ်ပင်ဖြစ် သည်။ လွတ်လပ်ရေးပန်းတိုင်အတွက် စာချုပ်နှစ်ရပ် စလုံးပင် အရေးကြီးခဲ့ပြီး အနှောင့်အယှက် အဖျက် အဆီးနှင့်
ကြုံတွေ့ခဲ့ရလေသည်။
ရွေးကောက်ပွဲနှင့် တိုင်းပြုပြည်ပြုလွှတ်တော်
အောင်ဆန်း-အက်တလီစာချုပ်အရ ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဧပြီလတွင် ရွေးကောက်ပွဲကျင်းပပြီး တိုင်းပြုပြည်ပြု လွှတ်တော်အမတ်များကို ရွေးချယ်တင်မြှောက်ရမည်
ဖြစ်သည်။ ဤတွင်  ကွန်မြူနစ်များအကြား၌ ရွေးကောက်ပွဲနှင့် ပတ်သက်၍ ပြဿနာဖြစ်လာပြန် သည်။ ဖဆပလအနေနှင့်မူ အောင်ဆန်း-အက်တလီ စာချုပ်ကို
ကြိုးစားပမ်းစားချုပ်ဆို၍ ရရှိလာသည့် အသီးအပွင့်ကို ဆွတ်ခူးရမည်သာဖြစ်သည်။ လွတ်လပ် ရေးကြိုးပမ်းမှုကို နိုင်ငံရေးနည်းအရ တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့်
တိုက်ပွဲဝင်သွားရမည်ဖြစ်သည်။ အောင်ဆန်း- အက်တလီစာချုပ်သည် ပထမအဆင့်အောင်ပွဲဖြစ်ပြီး ပင်လုံစာချုပ်သည် ဒုတိယအဆင့်အောင်ပွဲဖြစ်သည်။
ရွေးကောက်ပွဲနှင့် တိုင်းပြုပြည်ပြုလွှတ်တော်မှာ သေချာနေသော လွတ်လပ်ရေးအောင်ပွဲကြီးအတွက်  ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဖဆပလအနေနှင့် ရွေးကောက်ပွဲကို ဝင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကွန်မြူနစ်များက ဖဆပလ ကွန်မြူနစ် ညီညွတ်ကြဟူသော ကြွေးကြော်သံကို
ကိုင်စွဲထားဆဲပင်ဖြစ်သည်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၅ ရက် ဖဆပလဦးစီး အဖွဲ့တွင် ရွေးကောက်ပွဲဝင်ရန် ပြောကြားခဲ့သည့် အပြင်
ကွန်မြူနစ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အောက်ပါ အတိုင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
''နောက် ဖဆပလ အဖွဲ့ထဲမှာ ကွန်မြူနစ်တွေ ရှိတုန်းက အရေးမယူဘူးလား ရေးတယ်၊ မဖြစ်နိုင်လို့ ထုတ်ပစ်တော့ မြွေမသေ တုတ်မကျိုး ပြန်ပေါင်းဖို့ ရေး
ကြတယ်၊ အဲဒါ မရိုးဘူးလို့ ယူဆတယ်၊ ပြန်ပေါင်းဖို့က ပြန်ပေါင်းအောင်လုပ်ရင် ကောင်းတယ်၊ ကျုပ် ပြော လိုက်မယ်၊ ပေါင်းချင်ရင် တခြားအဖွဲ့တွေကိုတော့
ကျုပ်မပေါင်းချင်ဘူး၊ အဲဒီသိန်းသန်းကွန်မြူနစ် တော့ ပေါင်းနိုင်တယ်၊ သို့သော် သူတို့က ပေါင်းချင်အောင် လုပ်ပြမှဖြစ်မယ်၊ ပါးစပ်ကပြော နောက်ကျောဓားနဲ့
သခင်စိုး၏ အလံနီပါတီသည် ရွေးကောက်ပွဲကို လုံးလုံးလျားလျား သပိတ်မှောက်လိုက်သည်။ စောဘဦး ကြီး၏ ကေအင်န်ယူအဖွဲ့၊ ဂဠုန်ဦးစော၏ မျိုးချစ်
ပါတီတို့လည်း ရွေးကောက်ပွဲကို သပိတ်မှောက်လိုက် သည်။ သခင်ဗစိန်လည်း သပိတ်မှောက်၊ သခင်စိုး၏ အလံနီပါတီသည် အောင်ဆန်း-အက်တလီစာချုပ်ကို
အဆိုးများသာမြင်လျက်ရှိရာ ရွေးကောက်ပွဲကို သပိတ် မှောက်ရန်သာမကဘဲ အကြမ်းဖက်တားဆီးရန်၊ မဲရုံ များကို မီးရှို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စောဘဦးကြီး၊
ဂဠုန်ဦးစောနှင့် သခင်ဗစိန်တို့လူစုက ဖဆပလနှင့် ကွန်မြူနစ်လက်နက်ကိုင်တပ်များရှိနေသဖြင့် လွတ်လပ် သောရွေးကောက်ပွဲ မဖြစ်နိုင်ဟု ဆိုကြသည်။
ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် အောင်ဆန်း- အက်တလီစာချုပ်ကို ရှုတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ''အဆုံးသတ် အာဏာသိမ်းပွဲအတွက်  ဖဆပလ ကွန်မြူနစ်
ညီညွတ်ကြဟူသော ကြွေးကြော်သံကို ချမှတ်လိုက်သည်။ ဖဆပလ က တစ်နှစ်အတွင်း လွတ်လပ်ရေးရရမည်''ဟူသော ကြွေးကြော်သံဖြင့်
ဖြူးမြို့၌ ညီလာခံတစ်ရပ်ကို ကျင်းပခဲ့သည်။
ပါတီအာဘော်သတင်းစာတွင် လူတစ်သိန်းတက်သည် ဟု ဖော်ပြလိုက်သည်။ ခေါင်းကြီးတွင်မူ တစ်သိန်းခွဲဟု ရေးသည်။ မတ်လ ၁၉ ရက် ခေါင်းကြီးတွင် နှစ်သိန်း
နီးပါးဟု ရေးသည်။ သခင်သန်းဖေ၏ ပြည်သူ့အာဏာ ဆောင်းပါးတွင်	 နှစ်သိန်းခန့်ဟု ရေးသည်။ ဧပြီလ ခုနစ် ရက်ထုတ် ပြည်သူ့အာဏာတွင် ကိုသိန်းဖေက
နှစ်သိန်းကျော်ဟု ဆိုသည်။ ကုန်ကျစရိတ်ကိုလည်း အမျိုးမျိုးဖော်ပြသည်။ မတ်လ ၁၃ ရက်ထုတ် ပါတီ သတင်းစာက ကုန်ကျငွေ နှစ်သောင်းငါးထောင်ဟု ဖော်ပြပြီး
ထို့နောက် ဖြူးညီလာခံသည် ဆန်လုရေး လမ်းစဉ်ကို ချမှတ်လိုက်သည်။
သခင်စိုးသည် ဆန်လုပွဲကို လက်ဦးမှုရယူ၍ ဆင်နွှဲလိုက်သည်။ ပဲခူးမြို့ပေါ်တွင် ကွန်မြူနစ်ပါတီက ဆန်လုပွဲကို ဦးဆောင်ပြီးနောက် လူထုငတ်မွတ်သဖြင့်
ဆန်လုပွဲဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း၊ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ် ပါတီက ကြားဝင်  ဖျန်ဖြေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲလုပ်သည်။ ပါတီအာဘော်
သတင်းစာကလည်း ဆန်လုပွဲမှာ လူထုကြီးငတ်မွတ်နေ သဖြင့် အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာပုံမျိုး ရေးသား သည်။ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် အလံနီပါတီ
ကဲ့သို့ ရွေးကောက်ပွဲတစ်ခုလုံးကို အတိအလင်း သပိတ် မှောက်ခြင်းမရှိသော်လည်း ရွေးကောက်ပွဲကျင်းပလု ဆဲဆဲတွင် ဆူပူအုံကြွမှုများကို ဖန်တီးလျက်ရှိရာ
ရွေးကောက်ပွဲအတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့်  ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းဦးဆောင်သည့် ဖဆပလ အစိုးရသည် ပြတ်ပြတ်သားသားနှိမ်နင်းရန်
ကြိုးစားရတော့သည်။ ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီး ဦးကျော်ငြိမ်း သည် ကွန်မြူနစ်အကြမ်းဖက်သမားများအား သေနတ် ဖြင့်ပစ်ခတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအခါ ကွန်မြူနစ်
များက ဖဆပလ အစိုးရကို ဖက်ဆစ်အစိုးရအဖြစ် ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်ပုတ်ခတ်တော့သည်။
၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၂ ရက်တွင် ကွန်မြူနစ်ပါတီသတင်းစာက ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း အား အောက်ပါအတိုင်း ရှုတ်ချသည်။
''တရားပွဲတိုင်းလိုလိုပင် သခင်အောင်ဆန်း ဟောလေ့ရှိသော အေးအေးဆေးဆေးနှင့် လွတ်လပ်ရေး ရနိုင်တယ် ဟူသောအချက်ကို ရန်ကုန်လူထုက
လက်ခံလိုစိတ်မရှိဘဲ တစ်စတစ်စ အယုံအကြည် ကင်းမဲ့လာကြောင်းကို ရန်ကုန်ရွေးကောက်ပွဲက ပြလိုက် သည်ကို တွေ့ရကြောင်း၊ သခင်အောင်ဆန်း၏ ဂုဏ်
သိက္ခာသည် ယခုအခါ နယ်ချဲ့သမားအား ဒူးထောက် စေ့စပ်သောလမ်းကို လိုက်မိသောကြောင့် ညိုးနွမ်းစ ပြုလာပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရပေသည်။''
ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ဖဆပလ ကွန်မြူနစ် ညီညွတ်ရေး ကြွေးကြော်သံမှာ လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းရန် မဟုတ်တော့ဘဲ လူတန်းစားပဋိပက္ခကို
ရှေ့တန်းတင် ရန်၊ ဆူပူအုံကြွရန်သာ ဖြစ်လာသည်။ ဖဆပလနှင့် ညီညွတ်ကြဟု ကြွေးကြော်နေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင် ဖဆပလကို ပြင်းထန်စွာ
ပုတ်ခတ်နေသည်။ ကွန်မြူနစ် များသည် စာအုပ်ကြီးများကို ကိုးကား၍ ကွန်မြူနစ် ခေါင်းဆောင်ကြီးများ၏ အဆိုအမိန့်အတိုင်း တစ်သဝေ မတိမ်း
ဆောင်ရွက်နေကြသည်။ သေချာပေါက်နိုင်မည် ထင်သည့် မဲဆန္ဒနယ်များတွင်သာ ရွေးကောက်ပွဲဝင်ပြီး ကျန်နယ်များတွင် ဆူပူကြသည်။ ဖဆပလသည်
၉၅ ဒသမ ၃ ရာခိုင်နှုန်း ၁ ရွေးချယ်တင်မြှောက်ခြင်းခံရပြီး အပြတ်အသတ် အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။
မြို့နယ်များတွင်သာ အရွေးခံပြီး ဖဆပလခေါင်းဆောင် များကို မယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့်  မြို့နယ်များတွင်မူ ရွေးကောက်ပွဲကို သပိတ်မှောက်ကြသည်။ သို့သော်
ရွေးကောက်ပွဲကြီးတွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနှင့် ဖဆပလ အဖွဲ့ချုပ်သည် မဲအပြတ်အသတ်ဖြင့် အနိုင် ရရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ ကွန်မြူနစ်များသည် ပို၍ပို၍
ဆူပူအုံကြွလာကြသည်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် လွတ်လပ်ရေး၏အနှောင့်အယှက် အဖျက်အဆီးပမာ ဖြစ်လာသည့် ကွန်မြူနစ်များကို သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။
ထို့ကြောင့် ကွန်မြူနစ် ဖဆပလ ပြန်ပေါင်းရေးမှာ အလှမ်းဝေးသည်ထက် ဝေးလာရတော့သည်။
''ဖဆပလ အစိုးရ နာမည်ပျက်အောင် ကွန်မြူနစ် တွေက သူပုန်ထ၊ ဓားပြတိုက် လုပ်နေကြတယ်။ အဲဒီ ထကြွမှုတွေကို ငြိမ်သွားအောင် စစ်တပ်နဲ့ နှိမ်ရမယ်။
ဆန်အလုခိုင်းတာ၊ အခွန်မဆောင်ခိုင်းတာဟာ ဖဆပလကို တော်လှန်တာလား၊ နယ်ချဲ့သမားကို တော်လှန်တာလား၊ ဖဆပလ အစိုးရဟာ တိုင်းပြည် လူထု
ထောက်ခံထားတယ်ဆိုတာ ပြီးခဲ့တဲ့ ရွေးကောက် ပွဲမှာ အထင်အရှားတွေ့နိုင်တယ်၊ အဲဒီတော့ တိုင်းပြည် နဲ့ လူထုကို တော်လှန်တာပဲ''
အခွန်မပေးရေးတိုက်ပွဲများသည် လွတ်လပ် ရေးကြိုးပမ်းနေသော ဖဆပလ အစိုးရကိုသာ ထိခိုက် စေခဲ့သည်။ လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးရာပင်
ရောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်းသည် သောင်းကျန်းမှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ များကို ဖွဲ့ရန်  စီစဉ်သည်အထိ  ဆောင်ရွက်ခဲ့ရ လေသည်။
ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ မိန့်ခွန်းအချို့ကို ကြည့် လျှင် ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ အဖျက်လုပ်ငန်း များ ပေါ်လွင်နေသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။
''ဖဆပလ အစိုးရဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ နိုင်ငံရေး အတိုက်အခံသမားတွေကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု မလုပ် ဘူး၊ စည်းကမ်းမဲ့ တရားလွန် တိုင်းပြည်အကျိုးမဲ့
အသားယူပြီး မတရားတာ လုပ်မယ်ကြံရင် ချမယ်၊ အရေးယူမယ်၊ x x x။ ဆိတ်ဝှေးစေ့ သတင်းစာလည်း လုပ်ချင်လုပ်ကြ၊ သို့သော် အစိုးရကို အကြည်ညိုပျက်
စေချင်တဲ့ စကားမျိုး၊ တိုင်းပြည်လှုပ်ရှားစေမယ့် စကားမျိုး၊ မဟုတ်မမှန် လိမ်လည်လှည့်ဖြားရေးတဲ့ ဟာမျိုးတွေကို သည်းခံမယ် မဟုတ်ဘူး။''
(၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁ဝ ရက် နှစ်သစ်ကူးမိန့်ခွန်း)
ပြည်ထဲရေးဌာနနဲ့  ပတ်သက်လို့   အခု ဦးကျော်ငြိမ်းလုပ်တာဟာ ကျွန်တော့်သဘောဖြင့် ပျော့ သေးတယ်၊ ဒီထက်မာဖို့ ကောင်းတယ်။
ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် ဆိုရှယ်လစ်ပါတီနှင့် ပြည်သူ့ရဲဘော်များထဲမှ အချို့ကို  ရွေးထုတ်၍ သောင်းကျန်းမှု နှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့များကို ဖွဲ့စည်း ခဲ့သည်။
ရွေးကောက်ပွဲပြီးဆုံးသောအခါ ဖဆပလ အဖွဲ့ ကြီးသည် ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ မေလ ၁၉ ရက်တွင် ရန်ကုန် မြို့ ဂျူဗလီဟော၌ ပဏာမညီလာခံကို ကျင်းပသည်။ ထို့နောက်
မြန်မာပြည်ကို လုံးဝလွတ်လပ်သောသမ္မတ နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရန်နှင့် ဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ်ပုံ အခြေခံဥပဒေကို သဘောတူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
တိုင်းပြုပြည်ပြုလွှတ်တော်ကို ဇွန်လ ၁ဝ ရက်တွင် ဖွင့်လှစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံတော် အခြေခံအုပ်ချုပ်ရေး ဥပဒေ(Constitution)ကို ရေးဆွဲရာ ၁၉၄၇
ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၂၄ ရက်တွင် ပြီးစီးအတည်ပြုနိုင် ခဲ့သည်။
ဖဆပလများနှင့် ကွန်မြူနစ်တို့မှာမူ မည်သို့မျှ အစေးမကပ်နိုင်တော့ပေ။ ရဲဘော်ဘတင် (ခေါ်) ဂိုရှယ်က ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် နယ်ချဲ့နောက်
လိုက်ဖြစ်နေကြောင်း၊ တိုင်းပြည်အား ဖက်ဆစ်နီးပါး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေကြောင်း ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန် ရေးသားခဲ့လေသည်။
=ကေအင်န်ယူအဖွဲ့=
ကရင်သောင်းကျန်းမှုအခြေခံ
ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့အစိုးရ၏ သွေးခွဲအုပ်ချုပ်ရေး  စနစ်နှင့် ကရင်လူမျိုးများအပေါ် ထူးထူးခြားခြား အခွင့်အရေးပေး၍ အုပ်ချုပ်ခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် လူမျိုး
ပေါင်းစုံပါဝင်သော ဘီအိုင်အေတပ်နှင့် အင်္ဂလိပ် လက်အောက်ခံ ကရင်တပ်တို့၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် ကရင်-ဗမာ လူမျိုးရေးအဓိကရုဏ်း ဖြစ်ပွားသည်အထိ
ပြေငြိမ်းသွားခဲ့ရသည်။
ကရင်ခေါင်းဆောင် အများ အပြားသည် ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးလှုပ်ရှားမှုတွင် မြန်မာခေါင်းဆောင်များနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်စွာ ပါဝင် ခဲ့သည်။ ကရင်စစ်ဗိုလ်
စောကြာဒိုးသည် ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်း၏ စည်းရုံးမှုကြောင့် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသ တွင် တော်လှန်ရေးတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ မန်းဝင်းမောင်သည်
အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် သင်တန်းတက် ပြီးနောက် ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးအတွက် မြန်မာနိုင်ငံ အတွင်းသို့ လေထီးဖြင့် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ မြေပြင်
သို့အရောက်တွင် ခြေထောက်ကျိုးသဖြင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံ သို့ လျှို့ဝှက်စွာ ပြန်လည်ပို့ပေးပြီး ကုသခဲ့ရသည်။
မြန်မာ့နိုင်ငံရေးခရီးနှင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း စာအုပ်၊ စာမျက်နှာ ၂၁၄ နှင့် ၂၁၅ တွင် အောက်ပါအတိုင်း ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
''ကရင်ခေါင်းဆောင် စောစံဖိုးသင်သည် တောင်ငူဘက်တွင် ခို၍ ပြောက်ကျားတပ်များ စည်းရုံးနေသော အင်္ဂလိပ် မေဂျာ ဆီးဂရင်းနှင့်
ဗိုလ်စကြာအား ဂျပန်ပြည် မြန်မာသံရုံး တွင် စစ်သံမှူးအဖြစ် ခန့်အပ်၍ အဝေးသို့ ပို့ကြ ရသည်။''
''ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက စံဖိုးသင်နှင့်စောကြာ ဒိုးတို့ကို တပ်မတော်တွင်းသို့ သိမ်းသွင်းသည်။ သီချင်းဆို၍ ဘင်ခရာအဖွဲ့ကိုခေါင်းဆောင်တတ် သော
စံဖိုးသင်သည် ဗမာ့တပ်မတော်ဗိုလ်ကြီး ဖြစ်လာသည်။
''အင်္ဂလန်ပြည် ဆင်းဟာစ် စစ်တက္ကသိုလ် (Sandhurst Military  Academy) ဆင်း စောကြာဒိုးသည် စစ်ဝန်ကြီးရုံးတွင် ဒုတိယ ဗိုလ်မှူးကြီး
ဖြစ်လာသည်။
ချစ်ကြည်ရေးခရီးများအောင်မြင် သည်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၊  ဗိုလ်နေဝင်း၊ သခင်သန်းထွန်းနှင့် စောကြာဒိုး၊ စောဟင်နရီ၊  ဂျွန်ဆင်ကံကြီး စသောကရင်
ခေါင်းဆောင်များ အတွင်းကျိတ်ဆွေးနွေးကြရာ ဂျပန်ကိုတော်လှန် ရန် အရေးကြီးသော ကရင်-ဗမာ ညီညွတ်မှု အခြေခံ ခိုင်မာစေကြသည်။''
သို့သော် ကရင်-ဗမာအဓိကရုဏ်းသည် ဗြိတိသျှ နယ်ချဲ့တို့အတွက် ကရင်နှင့် ဗမာကို သွေးခွဲရန် အကွက်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ အဓိကရုဏ်း
ဖြစ်ရခြင်းအကြောင်းရင်းတွင် ဗြိတိသျှတို့၏ နှစ်ရှည် လများ သွေးခွဲမှုသည် ပေါ်လွင်ခြင်းမရှိသကဲ့သို့ ဂျပန် တို့၏အမှားလည်း လူသိနည်းခဲ့ရသည်။
''မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တွင် ဂျပန်အချို့၊ ဗမာအချို့ နှင့် ကရင်အချို့၏ မှားယွင်းမှုကြောင့် လူမျိုးရေး ပြဿနာပေါ်ခဲ့ရသည်။ ကရင်-ဗမာနှစ်ဖက်စလုံး
သတင်းရ၍ ဗိုလ်ကျော်ဇော၏တပ်ကို လွှတ်၍ နှိမ်နင်းစေသည်။ ကီမာတား အမှန် ကျဆုံးခဲ့သည်မှာ ပုသိမ်အနီးမှ  ဘဲဂယက် တစ်ဝိုက်တွင် ဖြစ်လေသည်။''
''ဗိုလ်မှူးကြီးနေဝင်းသည် ၁၉၄၆ ခုနှစ်တွင် ကရင်ခေါင်းဆောင်များနှင့် တွေ့ဆုံ၍ အဓိ ကရုဏ်းကိစ္စကိုမေ့ပျောက်ပစ်နိုင်စေရန် ဆွေးနွေး စည်းရုံးခဲ့သည်။
အဓိကရုဏ်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဗိုလ်မှူးကြီးနေဝင်းက အောက်ပါအတိုင်း ပြော ကြားခဲ့ကြောင်း တွေ့ရသည်။''
''ကျွန်တော်တို့ အညာသို့ ခရီးထွက်သွားရ သည်။ တစ်လခွဲ၊ နှစ်လခွဲနီးပါး ကြာသည်။ ဤသို့ ခရီးထွက်နေစဉ်အတွင်း မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တွင်
တိုက်သည့်ကိစ္စကို မသိရပါ။ အညာမှ မန္တလေး ဘက်သို့ ပြန်ဆင်းလာရာမှ ဂျပန်အကြံပေးအရာရှိ ပြောပြ၍ သိရသည်။ ဂျပန်အပြောက ကရင့်
လက်ထဲတွင် လက်နက်များ အင်္ဂလိပ် က ထားပစ်ခဲ့ သည်။ ဂျပန်ကို ခံချရန် လုပ်နေသည်ဟူ၍ ပြော ပါသည်။''
''ထိုအခါက ကျွန်တော်၊ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၊ ဗိုလ်လကျာ်၊ ဗိုလ်ဇေယျအားလုံး ရန်ကုန်တွင် မရှိကြပါ။ ဗိုလ်စကြာတစ်ယောက်သာ ရန်ကုန် တွင်
ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။၎င်းသည်လည်း တပ်နှင့် သိပ်နေသူမဟုတ်။''
''ဗိုလ်ကျော်ဇောမှာ ထိုအခါက ငယ်ရွယ်သူ ဖြစ်သည်။ အသက် ၂ဝ ကျော်၊ ၂၃ နှစ်သာ ရှိအုံးမည်။ စစ်သားဆိုသည်မှာ အမိန့်ပေးလျှင်
အကုန်လုပ်ရမည်ဟူ၍ ဂျပန်က သင်ထားသဖြင့် ၎င်းမှာ ကရင်များကို သွားတိုက်ရသည်။''
ကရင်လူထုအမြင်တွင် ဗမာ(ဘီအိုင်အေ) များ တို့ကိုချသည်ဆိုပြီး ယနေ့တိုင် စွဲနေကြမည် ဖြစ်သည်။
''ကိုယ်လုပ်ရသည့်ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကို အထင်လွဲနေသည့်အတွက် ဂျပန်ခေတ် ၁၉၄၃- ၄၄ ခုနှစ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပြီးနီးစပ်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။
ဂျပန်ကိုတိုက်ရန်အတွက် စော ဟင်နရီ၊ ဆရာကံကြီး၊ စောကြာဒိုး၊ စောစံဖိုးသင် တို့နှင့် တိုင်ပင်၍ ကရင်တပ်သားများကို စုခဲ့  သည်။ ကရင်တပ်ဆိုပြီး
ထောင်ခဲ့သည်။''
ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးအတွက် ကရင်ခေါင်း ဆောင်များသည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသော်လည်း အချို့ခေါင်းဆောင်များသည် အင်္ဂလိပ် လိုလားသူများ၊
အင်္ဂလိပ်အလိုတော်ရိများဖြစ်၍ နေလေပြီ။ စောဘဦး ကြီးသည် ကရင်နယ်ကို သီးခြားဖွဲ့စည်း၍ ဗြိတိသျှ အင်ပါယာအတွင်း၌သာ ထားရှိလိုစိတ်  ပြင်းပြခဲ့
သည်။ ဗြိတိသျှတို့ကလည်း ကရင်များအား ယင်းတို့၏ လက်အောက်၌သာ နေလိုစိတ်ရှိရန် အမြဲစည်းရုံးနေ ခဲ့သည်။
၁၉၄၅ ခုနှစ်တွင် ကရင်လွတ်လပ်ရေးနှင့် ကရင် ပြည်နယ်ရရှိရေးလှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အင်္ဂလိပ် တပ်များအဆုတ်တွင် ပါသွားသည့် ကရင်
စစ်ဗိုလ်များကလည်း ကရင်နယ်အတွက် တောင်းဆိုခဲ့ ပြီး ဖြစ်သည်။ အင်္ဂလိပ် တို့၏ ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီ ဝင်များနှင့် ပါတီလိုလားသူများကလည်း
ကရင်လှုပ်ရှား မှုကို ထောက်ခံသည်။ ၁၉၄၅ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၈ ရက် မှ ဇူလိုင်လ ၈ ရက်အထိ ရန်ကုန်မြို့တွင် ကရင် ခေါင်းဆောင်များ
တွေ့ဆုံစည်းဝေးကြသည်။ ယင်း အစည်းအဝေးတွင် ကရင်ပြည်ရယူရေးနှင့် ကရင် တစ်မျိုးသားလုံးစုစည်းရေးကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ထိုဆုံးဖြတ်ချက်များသည် ကရင်များအား ဗြိတိသျှတို့ ၏ သွေးထိုးမြှောက်ပင့်ပေးမှုများနှင့် အံကျဖြစ်သွားပြီး ကရင်များကို အထူးတက်ကြွလာစေခဲ့သည်။
ကရင်အဖွဲ့အစည်းများပေါ်ပေါက်လာခြင်း
၁၉၄၆ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ရန်ကုန်မြို့၌ ကရင်အမျိုးသားများ၏ ညီလာခံတစ်ရပ်ကို ကျင်းပ ကြပြန်သည်။ ကရင်ညီလာခံက ကရင်ပြည်ရရှိရေး အတွက်
အင်္ဂလိပ် အစိုးရထံ တောင်းဆိုရန် ဆုံးဖြတ် လိုက်ကြသည်။ အင်္ဂလန်နိုင်ငံ ပြည်သူလူထုကိုလည်း တင်ပြရမည်ဟု ဆိုသည်။ အင်္ဂလန် သို့သွားမည့် ကရင်
ချစ်ကြည်ရေးအဖွဲ့ကို ရွေးချယ်ကြရာ စောသာဒင်၊ စောဖိုးချစ်၊ မစ္စတာဆစ်ဒနီလူနီ၊ စောဘဦးကြီး တို့ အရွေးခံကြရသည်။ ယင်းညီလာခံမှာပင် ကရင်ပြည်
ရရှိရေးရည်မှန်းချက်ဖြင့် ကရင်ဗဟိုအဖွဲ့ချုပ် (ခေါ်) ကေစီအို (Karen Central  Organization, K.C.O) ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ ခေါင်းဆောင်များမှာ
စော သာဒင်၊ မန်းဘခင်၊ စောဘဦးကြီး၊ ဆရာသာထို၊ စောမြသိန်း၊ ဆရာရွှေဘ၊ မန်းဘခိုင်၊ ဗိုလ်ထွန်းစိန်၊ ဦးပြားကြီးတို့ ဖြစ်သည်။
ကရင်တို့၏ခေါင်းဆောင်များ မှာ ဗြိတိသျှတို့ဖွဲ့စည်းခဲ့သည့် ကရင်တပ်များမှ စစ်ဗိုလ်များနှင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာရေးခေါင်းဆောင် များသာ ဖြစ်သည်။
စင်စင် ကရင်တို့၏နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုကို ဗြိတိသျှ နိုင်ငံရေးသမားများက တိုက်ရိုက်ညွှန်ကြား၍ ကြိုးကိုင် နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကရင်ချစ်ကြည်ရေးအဖွဲ့သည် ၁၉၄၆ ခုနှစ်အတွင်းမှာပင် အင်္ဂလိပ် အစိုးရထံသွား၍ ကရင်နယ်ကို သီးခြားဖွဲ့စည်းကာ ဗြိတိသျှအင်ပါယာ တွင်းမှာထားရန်
တင်ပြခဲ့ကြသည်။ ထိုအကြောင်းကို မြန်မာပြည်စစ်ပွဲတွင် အမှတ် ၁၆ တပ်မဟာကို ဦးစီး ခဲ့သော ဘရီဂေးဒီးယား ဖာဂဆင်
(Brig. Bernard  Fergusson)က  အောက်ပါအတိုင်း  ရေးသားခဲ့  ဖူးသည်။
ကရင်များ၏အကျိုးကို လိုလားသူတို့ သူနှင့်ဆက်သွယ် ကြရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်၏။ ကျွန်တော်ထင်သည့် အတိုင်း ဘတ်ခ်စတန်သည်
ကွေကွာဘာသာရေးဂိုဏ်း (Quaker)ဝင်ဖြစ်သည်။ အများအကျိုးဆောင်တတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီးလျှင် စစ်အတွင်းက ဖို့ ၁၃၆ တွင် အမှု ထမ်းဖူးသည်။
ဘတ်ခ်စတန်က ကရင်ကိုယ်စားလှယ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လန်ဒန်သို့ လာလိမ့်မည်။ အဖွဲ့က ဗြိတိသျှ ဓနသဟာယတွင် နေလိုကြောင်း တောင်းဆိုလိမ့်မည် ဟု
ကျွန်တော့်အား ပြောသည်။''
''ကရင်အဖွဲ့ကို ဆစ်ဒနီလူနီခေါင်းဆောင်လာ သည်။ အဖွဲ့ဝင် ခြောက်ဦး၊ ခုနစ်ဦးစလုံး အထူးခင်မင် စရာကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ထဲ တွင်
အထူးထိရောက်သူမှာ စောဘဦးကြီး ဖြစ်လေ သည်။ သူတို့ကို ကျွန်တော် ယခင်က မသိခဲ့ပါ။ ကိုယ်စားလှယ်များကို အမျိုးမျိုး ဧည့်ခံကြသည်။
ဧည့်ခံပွဲများကို ကျွန်တော် တက်ခဲ့သည်။ မောင့်ဘက် တန် နာယကပြု၍ ပင်လယ်ရပ်ခြားအသင်းကပေး သော ဧည့်ခံပွဲကိုလည်း တက်ရောက်ခဲ့ရသည်။''
''နန်းရင်းဝန် မစ္စတာအက်တလီ  တည်ခင်း ကျွေးမွေးသော နေ့လယ်စာစားပွဲသည် အရေးကြီး  သောပွဲ ဖြစ်လေသည်။ မစ္စတာအက်တလီက ကရင်၊ ဗြိတိသျှ
ချစ်ကြည်ရေးကို ဘယ်အခါမှ မမေ့ပါ။ စစ် အတွင်း ကရင်များက မဟာမိတ်များကို ကူညီခဲ့သည် တို့ကိုလည်း မမေ့ပါ စသည်ဖြင့် ပြောသည်။ လူနီက
ခွန်းတုံ့ပြန်ရာတွင် မစ္စတာအက်တလီက ကျွန်တော်တို့ ကရင်များအကြောင်း အကောင်းတွေပြောသွားပါ သည်။ လန်ဒန်၌ရောက်ကတည်းက
ကျွန်တော်တို့အား ပြုစုကျွေးမွေး၍ ကောင်းသောစကားများကိုသာ ပြော ကြသည်။ ထမင်းစားပွဲ၊ ဧည့်ခံပွဲတွေ ပြည့်နေပါသည်။ သို့ရာတွင် ကျွန်တော်တို့
လန်ဒန်သို့လာခဲ့ကြသည်မှာ မေးစရာရှိ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုမေးခွန်းအတွက် အဖြေ မရသေးပါ။ အချို့သော လူမျိုးတို့သည် ဗြိတိသျှ အင်ပါယာမှ
ထွက်ခွာလိုကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ ကရင်များက ယင်းကဲ့သို့ မထွက်ခွာလိုပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့မေးချင်တာက ကျွန်တော်တို့သည် ဗြိတိသျှ
အင်ပါယာတွင် ဆက်လက်နေခွင့် ရှိပါသလား''ဟု ပြောလေသည်။
အက်တလီသည် လက်ပတ်နာရီကြည့်ကာ သူ့မှာ အခြားအရေးကြီးသော အစည်းအဝေးတက်စရာ ရှိနေ ပါသည်ဟုဆိုကာ ဧည့်ခံပွဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ကရင်ချစ်ကြည်ရေးအဖွဲ့ကို ဗြိတိသျှတို့က အထူး တလည် အရေးပေး၍ ကြိုဆိုဧည့်ခံခဲ့ကြသည်။ အထူး သဖြင့်  ကွန်ဆာဗေးတစ်များက   ကြိုဆိုခြင်း
ဖြစ် သည်။
ဤကွန်ဆာဗေးတစ်များသည် ကရင်များနှင့် တောက်လျှောက် ဆက်ဆံလာရပြီး ရင်းနှီးနေသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အစိုးရမှာ အက်တလီ၏ လေဘာ
အစိုးရဖြစ်နေသည်။ အက်တလီသည်  ကရင်တို့၏ တင်ပြချက်များကို ရေရာသောအဖြေပေးနိုင်စွမ်းမရှိ ချေ။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာလည်း ထိုအချိန်တွင်
မြန်မာ နိုင်ငံ၌ လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲမှာ များစွာပြင်းထန်နေပြီး ဖြစ်သည်။ ကိုလိုနီနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏အရေးအခင်းသည် ဗြိတိသျှပါလီမန်တွင်
ထို့ကြောင့် အက်တလီသည် ကရင်တို့ ၏တင်ပြချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ချက်ချင်းမလိုက်လျောနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အောင်ဆန်း-
အက်တလီစာချုပ်ကိုချုပ်ဆိုသောအခါ တွင်ကား နယ်ခြားဒေသနှင့်ပတ်သက်၍ ဒေသခံတို့၏ သဘောအတိုင်းဖြစ်စေရန် ထည့်သွင်းချုပ်ဆိုခဲ့သည်။
ဤသို့ချုပ်ဆိုခြင်းမှာ ကရင်တို့၏ဗြိတိသျှလိုလားသော စိတ်ကို အက်တလီသိရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့်ဟု ဆိုရပေ မည်။
စောဘဦးကြီးတို့ ကေစီအိုဖွဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် အောက်ပါ ကရင်အသင်းအဖွဲ့များ အလျှိုအလျှို ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
(၁)	မြန်မာနိုင်ငံ ကရင်အမျိုးသားအသင်း(ခေါ်) ဘီကေအင်န်အေ 	( Burma, Karen  National  Association )
(၂)	ကရင်လူငယ် အစည်းအရုံး (ခေါ်)	ကေဝိုင်အို	( Karen Youth  Organization )
ဘီကေအင်န်အေကို စောဖေသာ၊ ဆရာရွှေဘ၊ စောမြသိန်း၊ ဦးပဏ္ဍဝံသတို့က ဦးဆောင်သည်။ ဘီကေ အင်န်အေ ခေါင်းဆောင်အချို့မှာ ကေစီအိုအစည်း
အရုံးဝင်များဖြစ်ကြသည်။ ကေဝိုင်အိုမှာမူ ကေစီအို မှ မန်းဘခိုင်နှင့် ဗိုလ်ထွန်းစိန်တို့အဖွဲ့မှ ခွဲထွက်လာ ကြပြီး စောကျော်စိန်၊ မန်းဝင်းမောင်တို့နှင့် ပူးပေါင်း
၍ ထူထောင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒေါကလူအဖွဲ့ကိုမူ ဆရာဖိုးအေးက ခေါင်းဆောင်သည်။ အောင်ဆန်း- အက်တလီစာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးချိန် ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊
ဖေဖော်ဝါရီလ ၄ ရက်တွင် ကရင်အဖွဲ့အစည်းများ သည် ညီလာခံတစ်ရပ်ကို ကျင်းပကြသည်။ ထို့နောက် အောင်ဆန်း-အက်တလီစာချုပ်ကို လုံးဝ
လက်မခံနိုင် ကြောင်း ပြောကြားသည်။
အလွန်နည်းပါးခြင်း၊ သီးသန့်ထားသော ကရင်စစ်တပ်များကို ဆက်လက်ထားရှိမည်မဟုတ်ခြင်း၊ စာချုပ်တွင် ကရင်များတောင်းဆိုထားသော  ကရင်ပြည်
လုံးဝမပါရှိခြင်း၊ စာချုပ်ချုပ်ဆိုရာတွင် ကရင်တစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုမျှ တိုင်ပင်မှုမပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
ကရင်ညီလာခံဆုံးဖြတ်ချက်များကို လန်ဒန်မြို့ရှိ နန်းရင်းဝန်ထံသို့လည်း ပေးပို့ခဲ့သည်။ ကရင်တို့၏ အရေးကို ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၃ ရက်အထိ
လိုက်လျောခြင်းမပြုပါက တိုင်းပြုပြည်ပြုလွှတ်တော်ကို သပိတ်မှောက်ပြီး စာချုပ်ကို ကန့်ကွက်သည့်အနေနှင့် စောဘဦးကြီး ရာထူးမှ နုတ်ထွက်မည်ဟူ၍
ယခင်ဖွဲ့စည်းထားသော ကေစီအို၊ ဘီကေအင်န်အေ၊ ကေဝိုင်အို၊ ဒေါကလူ (ခေါ်) ကေအင်န်အေ အဖွဲ့များကို ပူးပေါင်း၍ ကေအင်န်ယူအဖွဲ့ကြီး
ကေအင်န်ယူ ဗဟိုဦးစီးအဖွဲ့ဝင်များမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည် -
(၁)	စောစံဖိုးသင် 	ဥက္ကဋ္ဌ
(၃)	ဆရာသာထို	အတွင်းရေးမှူး
(၄)	မန်းသိန်းထွန်းအောင်	တွဲဖက်အတွင်းရေးမှူး
(၅)	မန်းဘခင်	ငွေထိန်း
(၆)	စောဘဦးကြီး	အမှုဆောင်
(၇)	စောသာဒင်		။
(၈)	မန်းဘခိုင်		။
(၉)	မန်းဝင်းမောင်		။
(၁၁)	မန်းဘဇံ		။
(၁၂)	စောကျော်စိန်		။
(၁၃)	မန်းပေါအီးငြိမ်း		။
(၁၄)	စောစံကေး		။
(၁၅)	စောစိန်တင်		။
(၁၆)	စောအောင်ဝင်း		။
(၁၇)	ဆစ်ဒနီလူနီ		။
ကေအင်န်ယူဖွဲ့စည်းပြီး ၁ဝ ရက်အကြာ ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁၆ ရက်တွင် ကေအင်န်ယူ၏ စစ် လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့
ကေအင်န်ဒီအို (Karen National  Defence   Organization) ကို  ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။  ကေအင်န်ယူညီလာခံဆုံးဖြတ်ချက်များတို့ကို ဗြိတိသျှ
နန်းရင်းဝန်ထံကိုသာမကဖဆပလ အစိုးရသို့လည်း ပေးပို့ခဲ့သည်။
ကေအင်န်ယူတို့၏ တောင်းဆိုချက်များတွင် အင်းစိန်၊ ပဲခူး၊ ဟံသာဝတီ၊ ဖျာပုံ၊ ထားဝယ်နှင့် မြိတ် ခရိုင်များအတွက် အထက်လွှတ်တော်အမတ် ၁၇ နေရာ
ပိုမိုထားပေးရန်၊ ဝန်ကြီးအဖွဲ့တွင် ကရင်ဝန်ကြီး ၂၅ ရာခိုင်နှုန်း ပါဝင်စေရန်၊ သီးသန့်ထားရှိသော ကရင် စစ်တပ်များကို ဆက်လက်ထားရှိရန်၊ ကရင်ပြည်နယ်
ထူထောင်ရေးကို မူအားဖြင့်လက်ခံရန်၊ ဌာနတိုင်းတွင် ကရင်များအား လူဦးရေအချိုးအစားအလိုက် ထည့် သွင်းခန့်အပ်ရန်နှင့် ကရင်လူဦးရေစာရင်းအား
ကောက်ခံပေးရန် အချက်များပါဝင်ရာ ဖဆပလ အစိုးရက ကရင်လူဦးရေ ကောက်ခံပေးရန် အချက် တစ်ချက်ကိုသာ လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ဗြိတိသျှနန်းရင်းဝန်
ကမူ အကြောင်းမပြန်ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် စောစံဖိုးသင်၊ မန်းဘခိုင်၊ မန်း ဝင်းမောင်၊ စောကျော်စိန်၊ စောစိန်တင်တို့ ကေအင်န်ယူ အဖွဲ့မှ နုတ်ထွက်သွားကြသည်။ မန်းဝင်းမောင်၏
ကရင်လူငယ်အစည်းအရုံးသည် ဖဆပလနှင့် ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ရာ ကေအင်န်ယူက ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန် ခဲ့သည်။ ကေအင်န်ယူသည် ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၉
ရက်တွင်ကျင်းပသော ရွေးကောက်ပွဲကို သပိတ်မှောက် လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၂၃ ရက် တွင် ကေအင်န်ယူ
အရေးပေါ်ညီလာခံကိုကျင်းပရာ စောဘဦးကြီးသည် ကေအင်န်ယူ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်၍ လာ ပေသည်။
ကရင်လက်နက်ကိုင်များ၏အခြေအနေ
ကန္ဒီစာချုပ်အရ ဗမာ့တပ်မတော်ကို ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းသောအခါတွင် ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးကို ဆင်နွှဲခဲ့သော ရဲဘော်အများစုမှာ တပ်မတော်တွင်
ဗြိတိသျှတို့က တိုင်းရင်းသားတပ်ရင်း (၁ဝ)ရင်းတိုးချဲ့ရန် ကြံစည်ခဲ့ ကြသည်။ တောင်တန်းတပ်ဟူ၍ အမည်တပ်ပြီး ဝန်ကြီး ဦးတင်ထွဋ်ကို အုပ်ချုပ်စေခဲ့သည်။
ဗမာ့တပ်မတော် အမြောက်တပ်တွင် ကရင်ရော၊ ဗမာရော အခြားလူမျိုး များပါ ရောနှောနေသည်ကို အင်္ဂလိပ် အစိုးရက ဖျက် သိမ်းပိတ်ပင်လိုက်သည်။
ကရင်လူမျိုးများသာပါဝင် သည့် (၂၅)ပေါင်ဒါအမြောက်တပ်ကို ပြန်လည်၍ ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ အချက်ပြဆက်သွယ်ရေးတပ်ကိုလည်း ကရင်များဖြင့်သာ
ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့တို့သည် ကရင်တို့ကို နိုင်ငံရေးအရ ပျိုးထောင်ပေးရုံသာမကဘဲ စစ်ရေးအရပါ အင်အား ကြီးမားအောင် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ရာ လွတ်လပ်ရေး
မရခင်မှာပင် ကရင်လက်နက်ကိုင်အင်အားစုများမှာ အကြီးမားဆုံး စစ်အင်အား ဖြစ်လာရသည်။ ကရင် တပ်ရင်းများ (Karen Rifles) အပြင် ကေအင်န်
ဒီအိုတပ်ဖွဲ့များပါ တိုးပွားလာရာ ကေအင်န်ယူသည် အောက်မြန်မာနိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးခန့်ကို ကရင်ပြည်နယ် ဖြစ်ရမည်ဟူ၍ တောင်းဆိုလာခဲ့တော့သည်။
ဗြိတိသျှ တို့၏တိုက်ရိုက်သော်လည်းကောင်း၊ သွယ်ဝိုက်၍သော် လည်းကောင်း သွေးထိုးမြှောက်ပင့်ပေးမှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကရင်သောင်းကျန်းမှုကို
ပေါ်ပေါက် လာစေခဲ့ကြောင်း တွေ့ရပေသည်။
=လွတ်လပ်ရေးရရှိခြင်း=
နိုင်ငံတော်လုပ်ကြံမှု
ဂဠုန်ဦးစောသည် နိုင်ငံရေးအရ အောင်မြင်မှု မရှိတော့သောအခါ အကြမ်းဖက်ဖို့ ပြင်ဆင်လာသည်။ ဦးစောသည် ယင်း၏မျိုးချစ်ပါတီ
အတွင်းမှ စိတ်ချရ သောလူငယ်များကို စုစည်းသည်။ လက်နက်များကို လည်း သိုဝှက်လာသည်။ စင်စစ် ဂဠုန်ဦးစောသည် စစ်ကြိုခေတ်
က နန်းရင်းဝန်ဖြစ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။
အင်္ဂလိပ် တို့ထံတွင် ဒိုမီနီယံအဆင့်  လွတ်လပ်ရေးပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဂျပန်နှင့်ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသောအခါ အင်္ဂလိပ်
တို့က ဖမ်းဆီး၍ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ကာလတစ်လျှောက်လုံး ယူဂန္ဓာနိုင်ငံတွင် အကျယ်ချုပ်ဖြင့် ထားခဲ့သည်။ စစ်ကြီးပြီးချိန်၌ ဗြိတိသျှ
တို့က ဦးစောကို မြန်မာနိုင်ငံသို့ပို့ပေးခဲ့သော်လည်း ဦးစောမှာ နိုင်ငံရေးအခန်းကဏ္ဍ မရှိတော့ပေ။ ဦးစော သည် ရှမ်းစော်ဘွားများနှင့်
ပူးပေါင်း၍ ၁၉၄၆ ခုနှစ်၊ ပင်လုံကွန်ဖရင့်ဂ တွင် ရှမ်း-မြန်မာချစ်ကြည်ရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းခြင်းကဲ့သို့သော နိုင်ငံရေးကြိုးပမ်းမှုများ ဆောင်ရွက်
သေးသော်လည်း အောင်မြင်မှုမရရှိခဲ့ပေ။
မြန်မာနိုင်ငံသည်  ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနှင့် ဖဆပလအဖွဲ့ကြီး၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် လွတ်လပ် ရေးကြိုးပမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
သခင်ဗစိန်၊ သခင်ထွန်းအုပ်၊ ဦး ဘဘေ၊ စောဘဦးကြီး စသော နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များမှာ အင်္ဂလိပ်အလို တော်ရိများအဖြစ်သာ
တစ်ချိန်လုံး နာမည်ကြီးခဲ့ကြ သည်။ အင်္ဂလိပ် အစိုးရ လက်အောက်တွင်သာနေရာရ ကြသော်လည်း လွတ်လပ်ရေးရသွားလျှင် ယင်းတို့၏
အခန်းကဏ္ဍမှာ မှေးမှိန်သွားရတော့မည်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဦးစောတို့လူစုသည် လွတ်လပ်ရေးရရှိလျှင် ပင် အင်္ဂလိပ် က အပြည့်အဝ
ထောက်ခံသော လွတ်လပ် ရေး မျိုး ( ဒိုမီနီယံ၊ ဓနသဟာယ)ကိုသာ လိုလားကြသည်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ လုံးဝလွတ်လပ်ရေးကို
ဦးစော သည် မထောက်ခံနိုင်တော့ပေ။
၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁၉ ရက် နံနက် ၁ဝ နာရီ ၃၇ မိနစ်တွင် ဂဠုန်ဦးစော၏တပည့်များသည် အတွင်းဝန်ရုံးတွင် အစည်းအဝေး
ထိုင်နေကြသော ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနှင့် ဘုရင်ခံ အမှုဆောင်ကောင်စီ ဝင်လူကြီးများ (ဝန်ကြီးများ)အား စက်သေနတ်ဖြင့်
ပစ်ခတ်လုပ်ကြံလိုက်လေသည်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း နှင့်အတူ သခင်မြ၊ ဒီးဒုတ်ဦးဘချို၊ ဗိုလ်ချုပ်အစ်ကို ဦးဘဝင်း၊ ဦးရာဇတ်၊ မန်းဘခိုင်နှင့်
မိုင်းပွန်စော်ဘွား ကြီး စဝ်စံထွန်းတို့ ကျဆုံးသွားရသည်။
ဒုတိယအတွင်းဝန် ဦးအုန်းမောင်နှင့် ဦးရာဇတ်၏ သက်တော်စောင့် ရဲဘော်ကိုထွေးတို့လည်း ကျဆုံးသွားကြသည်။ ဦးစော  သည် သခင်နုကိုပါ
သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သော် လည်း ထိုနေ့က သခင်နု ရုံးမတက်သဖြင့် လွတ်သွား သည်။
ပျဉ်းမနားတွင် ငြိမ်ဝပ်ပိပြားရေးကို ထိန်းသိမ်း နေသော ဗိုလ်မှူးကြီးနေဝင်းသည် ဗိုလ်မောင်မောင်နှင့် ဗိုလ်ရဲထွဋ်ကိုခေါ်၍ ရန်ကုန်သို့ ချက်ချင်း
ထွက်ခွာလာ သည်။
ဗိုလ်မောင်မောင်၊ ဗိုလ်ရဲထွဋ် တို့သည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အမြန်ဆုံး ဆွေးနွေးပြီး သခင်နုက နိုင်ငံရေးထိန်းသိမ်းဦးဆောင် ရန်၊
ဗိုလ်မှူးကြီးနေဝင်းက တပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်ခွဲလိုက်ကြသည်။
အေးစုရွာ၊ ဇီးကျွန်း
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စလင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း
နိုင်ငံတော်လုပ်ကြံမှု
ဦးစောသည် ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ မေလထဲ၌ အင်္ဂလိပ် စစ်ဗိုလ် မေဂျာယမ်း (Major Young) နှင့် ကပ္ပတိန် ဗီဗီယန် (Captain  Vivian) တို့နှင့်
ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဦးစော၏တပည့် ဘညွန့်သည် ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၄ ရက်တွင် ဗိုလ်တထောင်ရှိ အမှတ် ၂၂၆ အခြေစိုက်လက်နက်
တိုက်မှ ဘရင်းသေနတ် အလက် ၂ဝဝ နှင့် ကျည်ကပ် ၈ဝဝ တို့ကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။ လက်နက်တိုက်မှ မေဂျာ အေမီ (Major Amy)၊ ကပ္ပတိန်ဘူး
(Captain Booge)၊ ဆာဂျင်ဝက်ဘလိ (Sergeant  Webley)၊ ဆာဂျင်ဟာ့စ် (Sergeant  Harse)၊ ဆာဂျင်ဖော (Sergeant  Forb) စသော
အင်္ဂလိပ် စစ်ဗိုလ်နှင့် အကြပ်များက ကူညီခဲ့ကြသည်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင် လ ၁ဝ ရက်တွင် ပွိုင့် ၃ဝ၃ ကျည်ဆန်တစ်သိန်း၊ စတင်းကျည်ဆန်
၂၅၆ဝဝ နှင့် လက်ပစ်ဗုံး ၂ဝဝ ကို ကပ္ပတိန် ဗီဗီယန်၏ စီစဉ်ပေးချက်အရ ၁၆ မိုင် လက်နက်တိုက်မှ ထုတ်ယူကြပြန်သည်။
ဦးစောသည် လက်နက်အချို့ကို အိမ်တွင်သိုဝှက် ထားပြီး မျိုးချစ်ပါတီဝင်များထံသို့ ဖြန့်ချိထားလိုက် သည်။ ဦးစော၏အစီအစဉ်မှာ ဖဆပလ
ဝန်ကြီးများ ကို လုပ်ကြံပြီးပါက မျိုးချစ်ပါတီဝင်များက ဖဆပလ နယ်ခေါင်းဆောင်များကို သုတ်သင်ရန် ဖြစ်သည်။ ဖဆပလ ပြိုကွဲသွားပါက
ဘုရင်ခံသည် မျိုးချစ်ပါတီ ကို အာဏာအပ်နှင်းလိမ့်မည်ဟု  ဦးစောက ယူဆ သည်။  သို့သော်  ဦးစောနှင့် အပေါင်းအပါများသည်
အာဇာနည်ပုဂ္ဂိုလ်များ လုပ်ကြံခံရသည့်နေ့  မွန်းလွဲ ၂ နာရီခန့်မှာပင် အဖမ်းခံလိုက်ကြရတော့သည်။
ဦးစောသည် မေဂျာယမ်းနှင့် မေဂျာလန့်စ်ဒိန်း (Major Lance  Dane)တို့ထံမှ ၁၉၄၆ ခုနှစ်မှစ၍ လက်နက်ငယ်အမျိုးမျိုးကို
စုဆောင်းရယူထားပြီး ဖြစ်သည်။ သခင်ပန်းမြိုင်(ဝန်ကြီးဟောင်း) အထူး ခရိုင်ရာဇဝတ်ဝန်ကြီးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး ဖွဲ့စည်း ထားသော
အထူးစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး ရဲအဖွဲ့သည် မေဂျာယမ်းနှင့် ကပ္ပတိန်ဗီဗီယန်တို့ကိုပါ လက်နက်မှု များဖြင့် ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ဦးစောတို့လူစု
သေဒဏ် ချမှတ်ခြင်းခံရပြီး ကပ္ပတိန်ဗီဗီယန်မှာ ထောင်ဒဏ် ငါးနှစ် ချမှတ်ခံရသည်။
မေဂျာယမ်းကို ထောင်ဒဏ် ၂ နှစ်ချမှတ်ထားရာ အယူခံနိုင်သဖြင့် တရားသေ လွတ်သွားသည်။ မေဂျာယမ်းကို ဗြိတိသျှသံရုံးက
ဒေးလီးမေးလ်သတင်းထောက် ကင်းဘဲ (Cam-bell) တို့ကို ဆက်သွယ်၍ ထောင်ဖောက်ပြေးရန်စီစဉ် သေးသည်။ သို့သော် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
ကိုသိန်းဖေသည် ဖဆပလ၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ သခင်နုထံသို့ ဇူလိုင်လ ၁၉ ရက် ညနေ ၄ နာရီတွင် စာတစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။ ကိုသိန်းဖေက
ဗိုလ်ချုပ်တို့ လုပ်ကြံခံရခြင်းသည် နယ်ချဲ့သမားနှင့် အလိုတော်ရိများ၏လက်ချက်ဟု စွပ်စွဲလိုက်သည်။ နယ်ချဲ့က ဖဆပလကိုဖြိုခွဲပြီး
ဘုရင်ခံကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကိုလည်း ဆွေးနွေးထားသည်။ ကိုသိန်းဖေသည် ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီတွင်
မည်သည့်ဩဇာအာဏာမျှ ရှိသူ မဟုတ်သော်လည်း သခင်နုက အစိုးရဖွဲ့ပြီး နှစ်ရက် အကြာတွင် ကွန်မြူနစ်ခေါင်းဆောင်များနှင့် ဆွေးနွေး သည့်
ပထမအစည်းအဝေးကို ပြည်သူ့ရဲဘော်ဌာနချုပ် အတွင်း သခင်နုနေအိမ်တွင် ကျင်းပရာ ဗိုလ်လကျာ်၊ သခင်သန်းထွန်း၊ သခင်ဗသိန်းတင်၊ ဂိုရှယ်၊
ဦးကိုကို ကြီးနှင့် ကိုသိန်းဖေတို့ တက်ရောက်ကြသည်။
ကို သိန်းဖေမှာ ဗိုလ်လကျာ်ဖိတ်ကြားထားသဖြင့် အစည်း အဝေးတက်ရသူဖြစ်သော်လည်း နောက်အစည်းအဝေး များတွင် သခင်သန်းထွန်းက
ခွင့်မပြုသဖြင့်မတက်ရ တော့ပေ။
သခင်သန်းထွန်းနှင့် ဂိုရှယ်တို့သည် သခင်နု၏ ကြားဖြတ်အစိုးရထဲဝင်၍ ဖဆပလ  ကွန်မြူနစ် ညီညွတ်ရေးတည်ဆောက်ရန် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ကွန်မြူနစ်များနှင့် ဆိုရှယ်လစ်များမှာ တစ်ဦး နှင့်တစ်ဦး မယုံသင်္ကာမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကိုသိန်းဖေသည် ညီညွတ်ရေး
ဗိသုကာဟူသောကလောင်ဝှက်ဖြင့် မြန်မာ့အလင်းနှင့် ဟစ်တိုင်သတင်း စာများတွင် ဖဆပလ ကွန်မြူနစ် ညီညွတ်ကြရန် ရေး သားလိုက်သည်။
သခင်သန်းထွန်းကကိုသိန်းဖေအား ဗဟိုက တိုက်ရိုက်ထိန်းကျောင်းရသော သာမန်ပါတီ ဝင်အဆင့်သို့ ချက်ချင်းလျှော့ချအရေးယူလိုက်သည်။
ကိုသိန်းဖေကို မည်သည့်ကလာပ်စည်းတွင်မျှ ပါဝင်ခွင့် မပေးတော့ပေ။ သို့နှင့် ကိုသိန်းဖေမှာ ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီ တောမခိုခင် ပါတီမှ
နုတ်ထွက်သည့် ကာလအထိ ပါတီတွင် မည်သည့်ခေါင်းဆောင်မှုမျှ မရှိတော့ပေ။ ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ခေါင်း ဆောင်မှုမှာ သခင်သန်းထွန်းနှင့်
ဂိုရှယ်တို့နှစ်ယောက် ၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိလေသည်။
ဖဆပလ ကွန်မြူနစ်ညီညွတ်ရေး အောင်မြင်မှု မရှိခဲ့သော်လည်း သခင်နုသည်  လန်ဒန်သို့သွား၍ နု-အက်တလီစာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုနိုင်ခဲ့လေသည်။
လကျာ်-ဖရီးမင်းစာချုပ်
ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ကျဆုံးသွားသော်လည်း လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှုအရှိန်အဟုန်မှာ ကျမသွားခဲ့ ပေ။ ဖဆပလနှင့် ပြည်သူတစ်ရပ်လုံးသည် လွတ်လပ် ရေးအတွက်
အားကြိုးမာန်တက် ဆက်လက်ကြိုးပမ်း ခဲ့သည်သာ ဖြစ်သည်။ ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့တို့သည် မြန်မာ နိုင်ငံ  ပြည်သူတို့၏   အင်အားအခြေအနေအရ လွတ်လပ်ရေး
မပေးလျှင် မဖြစ်တော့မှန်းသိနေသော် လည်း နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ရန် ကြိုးစားမြဲ ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၂၉ ရက် တွင်
စစ်တပ်များအရေးနှင့် ပတ်သက်၍ စာချုပ်တစ်ရပ် ကို ချုပ်ဆိုခဲ့ရာ ယင်းစာချုပ်ကို ဗြိတိသျှစစ်တပ် ကိုယ်စားလှယ် ဂျွန်ဖရီးမင်းနှင့်  ဗိုလ်လကျာ်တို့
လက်မှတ်ရေးထိုးသောကြောင့် လကျာ်-ဖရီးမင်းစာချုပ် ဟု ခေါ်သည်။
စာချုပ်တွင် ဗြိတိသျှတပ်များ ထွက်ခွာပါက စစ် လက်နက်ပစ္စည်းအချို့ကို မြန်မာနိုင်ငံအတွက် အခမဲ့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရန် သဘောတူထားသည်။ လွတ်လပ် ရေးရပြီး
သုံးနှစ်ကာလအတွင်း ဗြိတိသျှ စစ်ပညာသင် ကျောင်းများတွင် အခမဲ့ စစ်ပညာသင်ယူနိုင်ခွင့်ကို လည်း ပေးထားသည်။ သို့သော် မြန်မာနိုင်ငံသည် ကြည်း၊ ရေ၊
လေဆိုင်ရာ ဗြိတိသျှစစ်မစ်ရှင်ကို မြန်မာ နိုင်ငံတွင်ထားရန် သဘောတူရသည့်အပြင် စစ်ပညာ သင်ကြားပေးမည့် ဗြိတိသျှနည်းပြအရာရှိများအတွက်
ကုန်ကျစရိတ်များကိုလည်း ကျခံရမည် ဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာဒုံ၊ မြိတ်နှင့် စစ်တွေ လေယာဉ်ကွင်းတို့ကို ဗြိတိသျှတို့က ကူညီဆောက်လုပ်ပေးမည်ဖြစ်သော် လည်း