cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
သမိန်ဗရမ်း
ဘုရင်မင်းခေါင်သည် ထောင်မှူးများမှ တဆင့် သမိန်ဗရမ်း၏ လျောက်တင်ချက်ကို ကြားရသည်တွင် များစွာဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သမိန်ဗရမ်းကို သစ္စာရေတိုက်ပြီးနောက် ထောင်မှထုတ်ယူခဲ့ကြသည်။ ဘုရင်မင်းခေါင်က သမိန်ဗရမ်းကို ကောင်းစွာ ပြုစုကြစေရန် မင်းချင်းများအား အမိန့်ပေးထားသည်။ ထိုနောက် လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများကို မေးမြန်းသည်။ သမိန်ဗရမ်းက မြင်းကောင်းတစ်စီးကို လိုချင်သည်ဟုဆို၍ ဘုရင်မင်းခေါင်က သူ၏ မြင်းဇောင်းများထဲမှ မြင်းများကို သမိန်ဗရမ်း ကိုယ်တိုင်လိုက်လံ ကြည့်ရှု့စေသည်။ သမိန်ဗရမ်းက သူကြိုက်သည့်မြင်းကို ကိုယ်တိုင် ရှာခွင့်ပြုရန် ဘုရင်ထံမှ အခွင့်တောင်းလေသည်။ ဘုရင်ဆီမှ အခွင့်ရသည့် အချိန်တွင် သမိန်ဗရမ်းသည် မြင်းရှာရန် နန်းတော်မှ ထွက်သွားလိုက်သည်မှာ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်သို့ပင် ရောက်သွားခဲ့သည်။
မြို့ရိုး အပြင်ဘက်တွင် မုဆိုးမတစ်ဦး ပိုင်သော မြင်းသားအမိကို သမိန်ဗရမ်းတွေ့သည့် အချိန်တွင် သမိန်ဗရမ်းက မြင်းမလေး၏ ကြန်အင်ကို ကြည့်ကာ သဘောကျသွားသည်။ မြင်းပိုင်ရှင် သခင်မကိုယ်တိုင် မြင်းမလေးကို ဖမ်း၍ သမိန်ဗရမ်းကို ပေးသဖြင့် သမိန်ဗရမ်းသည် တစ်နေ့လုံးလိုလို လေ့ကျင့်စီးနင်းသည်။ ထိုကဲ့သို့တစ်နေကုန် သမိန်ဗရမ်း ပျောက်နေသည့်အတွက် မှူးမတ်တချို့က သမိန်ဗရမ်း ထွက်ပြေးလေပြီဟု ပြောကြသည်။ ဘုရင်မင်းခေါင်ကမူ သူရဲကောင်း သမိန်ဗရမ်းကို ယုံသည်။ ပြန်လာမည် ဧကန်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလေသည်။ သူဆိုသည့်အတိုင်း ညနေအေးချိန်တွင် သမိန်ဗရမ်းသည် မြင်းမလေးကို အသားကျစီးကာ အေးဆေးစွာ နန်းတော်သို့ ပြန်လေသည်။
ဘုရင်မင်းခေါင်ကိုယ်တိုင် သူ့ကိုစောင့်နေသည်ကို မြင်သော သမိန်ဗရမ်းသည် ဘုရင်ထံသို့သွားကာ စိတ်ကြိုက်မြင်းကောင်းကို တွေ့သဖြင့် ရန်သူနှင့် စီးချင်းတိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်ပြီဟု လျောက်တင်လေသည်။ ဘုရင်မင်းခေါင်က နောက်ထပ်ဘာများ လိုသေးသနည်းဟု မေးသောအခါတွင် သမိန်ဗရမ်းက သံကြိုးဖြင့် ရက်လုပ် ထားသော ခြင်းတောင်းတစ်တောင်းကို လိုသည်ဟု လျောက်တင်သည်။ ဘုရင်မင်းခေါင်က မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ခြင်းတောင်းကို တောင်းသနည်းဟု မေးသည်တွင် ဂါမဏိ၏ ဦးခေါင်းကို ထည့်ယူခဲ့ရန် အတွက်ဖြစ်သည်ဟု သမိန်ဗရမ်းက ဖြေသည်။ ထိုသို့ ဖြေလိုက်သည့် အချိန်တွင် မှူးမတ်တချို့ထံမှ ရယ်သံခပ်အုပ်အုပ်ကို ကြားရသည်။ ယုန်မရခင် သံပရာ ရှာသည်ဟု လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြ သေးသည်။
စီးချင်းထိုးမည့်ရက်သို့ ရောက်ရှိလာလေပြီ။ သမိန်ဗရမ်း တောင်းဆိုထားသော ခြင်းတောင်းကို ဘုရင်မင်းခေါင်က အသင့်ပြင်ပေးထားသည်။ သူရဲကောင်းနှစ်ယောက် စီးချင်းထိုးမည့် နေရမှာ အင်းဝမြို့ မုခ်ဦး၏ အရှေ့ဘက်ဆင်ကျူံးနေရာတွင် ရှိသည်။ နှစ်ဖက်သောမင်းများနှင့် မင်းပရိသတ်များ ထိုင်ကြည့်သည့် ပွဲကြည့်ဆောင် များ၏ အလယ်တွင် တံခွန်များအလံများ စိုက်ထူထားသည်။ တင်းတိမ်များလည်း ကာရံထားသည်။ ပိုးဖဲကတ္ထီပါ ထိုင်ဖုံးများဖြင့်လည်း အပြိုင်အဆိုင် လှသထက်လှအောင် ပြင်ဆင်ထားသည်။ အကြောင်းမှာ သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ချင်းသည် တစ်နိုင်ငံချင်းကို ကိုယ်စားပြုသောကြောင့် နိုင်ငံတော်ပွဲဟု ယူဆသောကြောင့် ခမ်းနားစွာပြင်ဆင် ထားခြင်းဖြစ်သည်။
တိုက်ပွဲဝင်ကြမည့် သူရဲကောင်း များသည်လည်း သူ့ခေတ် နှင့်သူ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဂါမဏိသည် သူ၏တစ်ကိုယ် လုံးကို ရွှေနန်းကြိုးများဖြင့် ယက်လုပ်ထားသော ရွှေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ကာ လက်နက်များထည့်ထားသည့် ခြင်းတောင်းကို ကျောတွင်လွယ်၍ မြင်းစီးကာ ကွင်းလယ်ကို ထွက်လာသည်။
သမိန်ဗရမ်းကမူ ဂါမဏိကဲ့သို့ လေးလံသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ကိုမဝတ်ပဲ ပေါ့ပါးသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ကာ ရွှေဖြင့်မွမ်းမံထားသော ခေါင်းပေါင်းအနီကို ပေါင်းထားသည်။ ရွှေဆွဲကြိုး ရွှေလက်ကောက် ရွှေလက်စွပ်များကိုလည်း ဆင်မြန်းထားသည်။ လက်သန်းတွင် နဝရတ်ကိုးပါးလက်စွပ် ကိုဝတ်ဆင်ထားသည်။ ကျောပြင်ထက်တွင် ဓားရှည်တစ်ချောင်းကိုသာ လွယ်ထားလေသည်။ သူ၏မြင်းကုန်းနှီးတွင်မူ သံကြိုးဖြင့် ယက်လုပ်ထားသော ခြင်းတောင်းတစ်လုံးပါသည်။ သမိန်ဗရမ်းသည် တစ်ဖက်သား၏ ပျော့ကွက်ကို ရှာပြီးမှ ပျော့ကွက်ကိုထိုးဖောက် တိုက်ခိုက်ရမည်ဟု ဉာဏ်ဖြင့် ချင့်ချိန်ထားသည်။
ထို့ကြောင့် သူရဲကောင်းများ တွေ့ဆုံကာ နှုတ်ဆက်ပြီးသည့်နောက် သမိန်ဗရမ်းက ချိုသာသော အသံဖြင့်ပြောဆိုသည်မှာ “ဂါမဏိ သင်နှင့် ကျူပ်တို့ ယနေ့တိုက်ကြမည့်ပွဲသည် တစ်ယောက်ယောက် အတွက် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ ဖြစ်နိုင်သည်။ စ၍တိုက်သည်နှင့် တိုက်ပွဲကလည်း အဆုံးသတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုသော် ကျူပ်တို့နှစ်ဦး မည်သို့မည်ပုံ တိုက်ခိုက်မည်ကို စောင့်ကြည့်နေသာ ပရိသတ်အဖို့ စိတ်မကျေနပ်စဖွယ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုကြောင့် သင်ကလည်း သင်တို့၏ တေးသီချင်းကို ဆိုပြ၍ တေးနှင့်အတူကရသော ကကြိုးအတိုင်းကပြပါ။ ငါကလည်း သင်တို့ကကြိုးအတိုင်း လိုက်၍ကပါမည်။ ထို့နောက် ငါက သီချင်းဆိုက ငါတို့ကဟန် များကို ကပြမည်ဖြစ်သည်။ သင်ကလည်း ငါတို့ကဟန်အတိုင်း လိုက်၍က ပြပါဟု ပြောလေသည်။
ဂါမဏိကလည်း သဘောတူ၍ သီချင်းဆိုကာ မြင်းပေါ်တွင်ပင် ကပြလေသည်။ သမိန်ဗရမ်းကလည်း အားကျမခံ လိုက်၍ကလေသည်။ ထိုခေတ်က မြင်းကျောပေါ်တွင် စီးနင်းရင်း လက်နက်များကို ကစားကာကပြသော ဓလေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုကြောင့် ဂါမဏိက မငြင်းမဆန် ကပြခြင်းဖြစ်သည်။ ဂါမဏိအလှည့် အပြီးတွင် သမိန်ဗရမ်းက မြင်းကျောပေါ်တွင် ကပြသည်။ သူ၏ကကွက်များကို ဂါမဏိက လိုက်လံအတုယူ ကပြနေသဖြင့် သူသိလိုသော ဂါမဏိ၏ပျော့ကွက်ကို သိရှိနိုင်ရန် လက်ကို မြှောက်ချည် ချချည် လုပ်၍လည်းကောင်း၊ ကင်းမြီးကောက် ထောင်၍လည်းကောင်း ကပြလေသည်။ ထိုနည်းအဖုံဖုံဖြင့် ကပြချိန်တွင် ဂါမဏိ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွင် ချိုင်းအတွင်း၌ ချပ်ကြိုးပြတ်က အသားပေါ်နေသည်ကို သမိန်းဗရမ်းက မြင်လိုက်သည်။
သမိန်ဗရမ်းသည် ထိုသို့ ရန်သူ့ခေါင်းကို ရသည်တွင် ဘုရင်မင်းမြတ် စံတော်မူနေသည့် ပွဲကြည့်သဘင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြန်လာရာတွင် မြင်းကိုအသားကျ စီးကာ ပြန်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သမိန်ဗရမ်းသည် ဘုရင်မင်းခေါင်၏ အစွမ်းကုန် ချီးမြှောက်ခြင်း ခံရသည်။ မွန်မူတွင် သမီးတော်နှင့်ပင်လက်ဆက်ပေးသည်ဟု လွန်လွန်ကျူးကျူးရေးသားထားသော်လည်း မြန်မာမူတွင် တူမတော်သူနှင့်ပေးစားသည်ဟုဆိုသည်။ သို့သော် မိမိတို့ဘုရင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိတတ်သော သူရဲကောင်း သမိန်ဗရမ်းကမူ သူ၏ဌာနီသို့ ရောက်အောင် ပြန်ခဲ့လေသည်။ ဘုရင်မင်းခေါင်ကလည်း မင်းခမ်းမင်းနားဖြင့် ပို့စေခဲ့သည်။
မွန်မူ
ဘုရင်မင်းခေါင် အနေနှင့် ဤတရုတ်သူရဲ့ကောင်း ဂါမဏိကို နိုင်အောင်တိုက်နိုင်လျှင် မည်သူမဆို အိမ်ရှေ့ဥပမရာဇဓိရာဇ်ပေးမည်ဟု မောင်းကြေးနင်းခတ်ကြေညာစေခဲ့သည်။ သမိန်ဗရမ်းက တိုက်မည်ဆိုသောအခါ ရာဇဓိရာဇ်ပေးသော စည်းစိမ်နှင့်ညီမျှအောင်ငါပေးမည်ဟု ကတိကဝတ်ထားခဲ့သည်။ ဘုရင်မင်ခေါင်းက မိမိ၏သမီးတော် ရာဇဓိတာအားအပ်နှင်း၍ အိမ်ရှေ့ဥပရာဇအား ပေးတော်မူသည်။
သို့သော် သမိန်ဗရမ်းက ကျွန်နိုပ်သည် သည်အမှုတော်ကိုထမ်းဆောင်ခဲ့သည်မှာ (၁) သံခြေချင်းမှ လွတ်စေလိုခြင်း၊ (၂) ကျွနိုပ်၏ကျော်ကြားမှုကို အဆုံးတိုင်ကျော်ကြားစေလိုခြင်း၊ (၃) ကျွန်ုပ်အားကွပ်မျက်ခြင်း (သို့) ဟံသာဝတီသို့ပြန်ညလည်ပို့ဆောင်စေလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟုဆိုကာငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ဘုရင်မင်းခေါင်းကလဲ သမိန်ဗရမ်းသည် ထီးဖြူကိုတည်တံ့အောင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သူဖြစ်သော်ကြောင့် ကျေးဇူးရှိ၍ မကွပ်မျက်နိုင်။ တဖက်တွင်လည်း စစ်အတွင်းကာလဖြစ်၍ ရန်သူဘုရင် ဟံသာဝတီပြည့်ရှင်ထံပြန်မလွှတ်နိုင်သောကြောင့်အင်းဝတွင် အနေမြဲစေလို၏။ အဂ္ဂမလေသီ မိဖုရားကြီးနှင့်တိုင်ပင်၍ သမီးတော် ရာဇဓိတာအားမြင်လျှင် ပိတိသောမနုဿချင်ခြင်းအာရုံနှင့် ငြိတွယ်ပေမည်ဟု အကြံဉာဏ်ပေးသည်။
နောင်တနေ့မနက်တွင် ဘုရင်မင်းခေါင်းသည် သမိန်ဗရမ်းနှင့် နံနက်စာသုံးဆောင်နေစဉ် သမီးတော်အား ကွမ်းတည်ခိုင်း၏။ မင်းသမီးသည်လည်း တခါမျှ တပါးသောယောက်ျားတို့အား ကွမ်းမတည်စဖူး၊ မျက်နှာမပြစဖူးရှိလေရာ ရှက်သောစိတ်နှင့် တင်းတိမ်အကွယ်မှ မထွက်လာပေ။ ဘုရင်မင်းခေါင်းက ခေါ်သောအခါမှ ကွမ်းခွက်ကိုထုတ်လာ၏။ ရှက်အမ်းအမ်းနှင့် မျက်လွှာချကာ ခပ်ဝေးဝေးမှ သမိန်ဗရမ်းအားကြည့်သည်။ ထို့နောက် ရွှေကွမ်းခွက်ကို လာချပြီးသည်နှင့် ခပ်သုတ်သုတ်ပင် အတွင်းဆောင်သို့ပြန်ဝင်လေ၏။ သမိန်ဗရမ်းလည်း ရှုချင်ဖွယ်ကောင်းသော၊ ကျက်သရေမင်္ဂလာ ကောင်းခြည်းမင်္ဂလာအဖြာဖြာနှင့်ပြည်စုံသော မင်းသမီးကိုငေးကြည့်မိသည်မှာ ဝင်လာသည်မှာ ပြန်ထွက်သွားသည်ထိပင်။
ဘုရင်မင်းခေါင်းလဲသဘောကျကာ တဖန်ပြန်လည်မေးသောအခါ သမိန်းဗရမ်းအနေနှင့် ငါးအားပြန်လွှတ်တော့မည်မဟုတ်။ ငါ့အနေနှင့် ကုသိုလ်ကံရှိသော် ဟံသာဝတီသို့ပြန်ရပေမည်ဟုတွေးတောပြီး မိမိအနေနှင့် ဥပရာဇာကိုမခံယူသည်မှာ သားတော်ကြီးရှိ၍ဖြစ်ကြောင်း၊ မင်းကြီးအနေနှင့် ခြွင်းချက်နှစ်ခုကိုလိုက်နာပါက သမီးတော်နှင့်လက်ဆက်ကာ အမှုထမ်းမည်ဖြစ်ကြောင်းလျှောက်ထားသည်။ (၁) ဟံသာဝတီနှင့် အင်းဝစစ်ဖြစ်ပါက မည်သည်ဘက်ကမျှမကူပဲ ကြားနေအဖြစ်နေရန်၊ (၂) ကျွန်ဟူသော အသုံးကိုမသုံးရန်၊ ကျွန်ဟူသော အသုံးကို ကြားပါက ဟံသာဝတီသို့ ပြန်မည်ဖြစ်ကြောင်းကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘုရင်မင်းခေါင်းက လက်ခံ၍ သမိန်ဗရမ်းအား အိမ်ရှေ့ဥပရာဇ ပေးအပ်ကာ သမီးတော်နှင့်လက်ဆက်စေ၏။
သုံးလလွန်သော် သမီးတော်တွင်ကိုယ်ဝန်ရှိလာ၍ ဆယ်လပြည့်သောအခါ သားယောက်ျားမွေးဖွားလေ၏။ ထိုမြေးကို ဘုရင်မင်းခေါင်က ချစ်တော်မှု၍ လမ်းလျှောက်သင်စအရွယ် တနှစ်သားမြေးကို ညီလာခံတွင် ရင်ခွင်ပိုက်၍ တိုင်းပြည်ရေးရာဆွေးနွေးတော်၏။ တနေ့သော ဘုရင်မင်းခေါင်၏ ဆံပင်ကိုဆွဲချ၍ ခက်ထန်သော သည်ကျွန်သားတော့ ကြာလျှင် မင်းရဲကျော်စွာဖြစ်ပေးအုံးမည်ဟု မိန့်လေ၏။ ထိုနေ့ညတွင် သမိန်ဗရမ်းသည် ဟံသာဝတီသို့ပြန်လေ၏။ ဘုရင်မင်းခေါင်ကသိ၍ မြင်းတပ်နှင့်လိုက်စေသော် မြင်းတပ်ဗိုလ်မှူးအား ခါးကြားမှ ဘုရင်မင်းခေါင်အတွက် ရေးထားသော စာကိုပေးကာ မြင်းတပ်လဲပြန်လေ၏။ ဘုရင်မင်းခေါင်လဲ စာကိုဖတ်ကာ မိမိနှုတ်မှအမှတ်မထင် ထွက်သွားသောအမှားအတွက် လွန်စွာစိတ်ထိခိုက်လေ၏။ မနက်မိုးလင်းသော် သမီးတော် ရာဇဓိတာလဲ ခေါင်းအုံးအောက်မှ သူ့အတွက်ထားခဲ့သောစာကိုဖတ်၍ သည်းထန်စွာငိုသည်။
သမိန်ဗရမ်းသည် ဟံသာဝတီသို့ပြန်ရောက်သော် ရာဇဓိရာဇ်ထံဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်လျှောက်လေသော် ရာဇဓိရာဇ်လဲ သမိန်ဗရမ်းကို ဒုန်ဝန်ကိုစားစေ၏။
တနေ့သော် သမိန်ဗရမ်းသည် ဟံသာဝတီမှအပြန် လမ်းခရီးတွင် သရဲ၊ တစ္ဆေတို့ခြောက်လှန့်သော သူခိုးခေါင်းပြတ်သည်မှ ဒူးခေါင်းကိုကိုက်မိသော သွားသုံးချောင်းမှ အဆိပ်သက်ကာ သမိန်ဗရမ်း အနိစ္စရောက်၏။
စာကြွင်း။ ။ သမိန်ဗရမ်းနှင့် ရာဇဓိတာ တို့မှဖွားမြင်သော ရာမရာဇဝံသမင်းသည် သက္ကရာဇ် ၇၈၇ တွင် တွင်အင်းဝထီးနန်းကိုရသော်မူသည်ဟု မွန်မူတွင်ပြသသည်။
သမိန်ဗရမ်း
သမိန်ဗရမ်း ဟူသည်မှာမွန်ဘုရင် ကချီးမြှင့်ထားသော ဘွဲ့အမည်ဖြစ်သည်။ သမိန်ဗရမ်း ဟူသောဘွဲ့ဖြင့် ရာဇဝင်တွင် ထင်ရှားသူနှစ်ဦး ရှိသည်။ တစ်ဦးမှာဟံသာဝတီပြည့်ရှင် ဘုရင်ရာဇာဓိရာဇ် လက်ထက်ပေါ်ပေါက်၍ကျန်တစ်ဦးမှာ ဘုရင်မကြီးရှင်စောပုနှင့် သမက်တော် ဓမ္မစေတီမင်းတို့လက်ထက် ပေါ်သော သူရဲကောင်းဖြစ်သည်။ ပထမသမိန်ဗရမ်းသည် ရာဇာဓိရာဇ်၏သမက်တော်ဖြစ်သည်။ လူမျိုးထက်တိုင်းပြည် ်ကိုပို၍ချစ်သောသူရဲကောင်းဖြစ်သဖြင့် ရာဇဝင်တွင် ကျော်ကြားသည်။ သမိန်ဗရမ်းသည်လက်ဖျံရိုးတစ်လုံးတည်းရှိ၍ အလွန်သန်စွမ်းပြီးလျှင်အတိုက်အခိုက်ကျင်လျင် ်သည်။ အမည်ရင်းမှာ ဥပါကောင်းဟုလည်းခေါ်သည်။ ထို့ကြောင့်ကဝိလက္ခဏာသတ်ပုံကျမ်း၌''ဥပါကောင်းခံ၊ ရဲအား သံ၊လက်ဖျံရိုးမကွဲ'ဟု စပ်ဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။
သက္ကရာဇ် ရရ၃ ခုနှစ်တွင် မြန်မာဘုရင်မင်းခေါင်၏ သားတော်အိမ်ရှေ့မင်း မင်းရဲကျော်စွာသည်မွန်နိုင်ငံသို့ ကြည်းတပ်ရေတပ်အလုံးအရင်းနှင့်ချီ၍ လုပ်ကြံလေသည်။ ထိုနှစ်တပို့တွဲလတွင် ခဲပေါင်မြို့ကိုရလေသော် မွန်တပ် ်များသည်ပန်းကိုမြို့မှကြည်းရေနှစ်ဘက်ခံရာတွင် မင်းရဲကျော်စွာကလည်း ကြည်း ရေနှစ်ဘက်ညှပ်၍တိုက်သည်။ မွန်ဘုရင့်သမက်တော်သမိန်ဗရမ်း လှေနံကိုတစောင်းတိုက်မိ၏။ သမိန်ဗရမ်းလည်း လှေပေါ်မှမဆင်းဘဲထိုးပစ် ်၏။ နောက်မှ ကူမည့်သူမရှိသော်လည်းသမိန်ဗရမ်းသည်မပြေး၊ အသေခံ၍တိုက်၏။ လှေစီးများသည်အားလုံးသေချေ၏။ သရက် မြို့စားကပင်သမိန်ဗရမ်းအား'စစ်ပျက်ချေပြီ။ လူသူလည်းကုန်ခဲ့ချေပြီ။ သို့ကိုလည်းခံ၍တိုက် ်သေးသည်။ ရူးသလော' ဟုဆို၏။ ယင်းသို့သောအခါမှကြည်းက တပ်မပျက်သောကြောင့် သမိန်ဗရမ်းရေသို့ဆင်းကူး၍ကြည်း သို့တက်၏။ ဗကမတ်ဆင်ကိုစီး၍ သူရဲသုံးထောင်နှင့်တကွ တပ်ကထွက်၍ တောသို့သွား၏။
မင်းရဲကျော်စွာလည်းမြင်းနတ်ပေးကိုစီး၍ ဆင်မြင်းဗိုလ်ပါ နှင့်အပြင်းလိုက်တော်မူ၏။ မွန်အမှူးအမတ်များ စစ်ပျက်ချေ သောကြောင့် ကိုယ်လွတ်ခွာ၍ သွားကြသည်။ မြန်မာတို့လည်း တစ်ပါးသူနောက်သို့မလိုက်၊ဗကမတ်နှင့်သမိန်ဗရမ်းကိုသာ လိုက်သည်။ ဗကမတ်ဆင်မုန်ပြင်းလှသောကြောင့် မြန်မာတို ို့မချဉ်းဝံ့။ မြင်းသည်တို့သာဝန်းရံဆီးဆို့၍ ထိုးပစ်ကြသည်။ သမိန်ဗရမ်းတွင်လှံကုန်လျှင်ဗကမတ်ဦးစီးငပျံကိုမြင်းသည်တို့ လှံနှင့်ထိုးမိ၍ကျချေသည်။
နောက်ပဲ့ချိတ်ငယ်လည်း ဆင်း၍ပြေးချေသည်။ သမိန်ဗရမ်းနှင့်အတူပါသည့်သူရဲသုံးရာကျော်တို့လည်း မြင်းသည်တို့လက်တွင်သေချေ၏။ ဗကမတ်ဆင်မူ ကားအင်းတွင်ဆင်း၍မတက်နိုင်ရှိသည်ကို မင်းရဲကျော်စွာမြင်၍ သူရဲတို့ဝန်းရံထိုးပစ်သည်ကို မသေစေနှင့်ဟုဟစ်၍ဆို၏။ သမိန်ဗရမ်းကို ဗကမတ်နှင့်တကွရလေသည်။
သမိန်ဗရမ်းအားဖမ်းဆီး၍ အင်းဝမြို့သို့ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ သူရဲကောင်းကိုချစ်မြတ်နိုးတတ်သောဘုရင်မင်းခေါင်သည် သမိန်ဗရမ်းကမိမိ်၏သစ္စာတော်ကိုခံယူကာမိမိ၏ လက်အောက်၌အမှုထမ်းမည်ဆိုလျှင် ကြီးစွာ သောချီးမြှောက်ခြင်းဖြင့် သူကောင်းပြုထားလို၏။ သို့ရာတွင်သူရဲကောင်းတို့မည်သည် အလွယ်တကူသစ္စာခံရိုးမ ရှိသည့်အတိုင်းသုံ့ပန်းအဖြစ်ထောင်သွင်းထားရလေသည်။
ထိုအခိုက် ရှေးအထက်ကမြေဒူးမြို့ကို လာရောက်ထိပါး သဖြင့်မင်းရဲကျော်စွာတိ်ုက်၍ရှုံးကာထွက်ပြေးရသောမော်တုံ မော်ကယ်စားတို့သည် တရုတ်မင်း ဥတည်ဘွားထံသို့ သွား၍တိုင်ကြားသဖြင့်ဥတည်ဘွားသည်မစူးစမ်းမဆင်ခြင် ်ဘဲဲစစ်သည်ရဲမက်တို့ကိုစေလွှတ်ကာ အင်းဝနေပြည်တော် ကိုဝန်းရံစေသည်။ အင်းဝဘုရင်မင်းခေါင်လည်း အင်းဝမြို့တော်ပတ်ဝန်းကျင်ကို အခိုင်အလုံစီီရင်ပြီးနောက် ထွက်မတိုက်ဘဲမြို့တံခါး ကိုသာပိတ်၍ ခံနေလေသည်။ တစ်လခန့် ကြာသော် ဥတည်ဘွား၏စစ်သည်တို့တွင် စားရေရိက္ခာ နည်းပါး လာလေသည်။ ထိုအခါဥတည်ဘွား၏စစ်သူကြီးက မြန်မာမင်းထံ'ရွှေနန်းသခင်ထံမှသူရဲကောင်းတစ်ဦးထွက်ပါစေ၊ ကျွန်တော်တို့၏သူရဲကောင်း ကာမဏိက မြင်းစီးချင်း တိုက်ပါမည်။ ရွှေနန်းသခင်၏သူရဲကောင်းရှုံးလျှင် မော်တုံမော်ကယ်စားတို့၏သားမယားကိုပြန်ပေးပါ။ ကျွန်တော် တို့၏သူရဲကောင်း ရှုံးလျှင်ကျွန်တော်တို့ပြန်ပါမည်' ဟုစကားဆိုလာလေသည်။ ဆိုလာသောစကားသည် အရေးပင်သင့် သော်လည်း ဘုရင်မင်းခေါင်အဖို့အခက် ်တွေ့နေသည်။ ဆင်စီးမြင်းစီးသူရဲကောင်းတို့သည် သားတော်မင်းရဲကျော်စွာ နှင့်မွန်တို့ပြည်မှာချည်း ရှိလေသောကြောင့်တရုပ်သူရဲကောင်းနှင့် ထွက် ်တိုက်မည့်သူမရှိဖြစ်နေလေသည်။ ထိုအခါ အမတ်တစ်ဦးကအင်းဝတွင် စစ်သုံ့ပန်းအဖြစ်ရောက်နေသော မွန်သူရဲကောင်း သမိန်ဗရမ်းရှိသည်မဟုတ်လော၊ သမိန် ဗရမ်းကိုစုံစမ်းသော်သင့်၏ဟုလျှောက်ရာ သမိန်ဗရမ်းကိုစုံ ုံစမ်းလေသည်။
မြန်မာမင်း၏ စစ်သုံ့ပန်းဖြစ်နေသော သမိန်ဗရမ်းသည် ငါကားမွန်၊ ယခုအရေးကား ဗမာအရေးဟူ၍သဘောမထား ဘဲတစ်တိုင်းပြည်လုံး၏ အရေးအဖြစ်မြင်သည်။ ယင်းသို့သော အမြင်မှန်ကြောင့် ''ရွှေနန်းသခင်၊ ဓားတစ်စင်း၊ လွှားတစ်ချပ်၊ဆင်စီးချင်း၊ မြင်းစီးချင်း၊ တစ်ယောက် ချင်းတွေ့သောဇဗ္ဗူဒိပ်မြေအပြင်ဝယ် ကျွန်တော့်ကို ခံနိုင်မည်လော၊ ကြောက်သည်မရှိ''ဟုဆိုရာ၊ ဘုရင်မင်းခေါင်သည်အားရတော်မူ၍သမိန်ဗရမ်းကို ခေါင်းဆေးစေ၏။ စားကောင်းသောက်ဖွယ်တို့ကို ကျွေးမွေးစေ၏။ ဥတည်ဘွား၏သူရဲကောင်းကာ မဏိကိုငါ့သားမြင်းစီးချင်းနိုင်လျှင်ငါသူကောင်းပြု တော်မူမည်ဟုလည်းမိန့်တော်မူလေသည်။
သမိန်ဗရမ်းလည်းဝန်ခံ၍ အင်းဝတွင်ရှိသမျှမြင်းတို့ကို ကြည့်ရာမကြိုက်သဖြင့်လိုက်ရှာလျှင်ကျုံးနားတွင် အစာစားနေသောမကျည်းစေ့ရောင်တစီးကိုမြင် ်မှကြိုက်၍ယူပြီးလျှင်အကျိုးအကြောင်းသိအောင် ခုနစ်ရက်စီးနင်းပြီ်းသော်ယောက်ျားကောင်းချင်း တွေ့စေမည်ဟုစေလေ၏။
တရုတ်သူရဲကောင်းကာမဏိသည် မြင်းနီကြီးကိုရွှေက ထိုး၍ရွှေကုန်းနှီးတင်၍စီးသည်။ သံချပ်ဝတ်သည်။ မျက်နှာမည်းဓားကို ပတ္တမြားအပြည့်စီ၍ဆွဲွဲသည်။ ရွှေလှံအောင်းခုနစ်ဆင့်နှင့်ကိုင်သည်။ နတ်မြင်းသည် နှင့်အတူတင့်တယ်၏။ ဘုရင်မင်းခေါင်ကလည်း သမိန်ဗရမ်း စီးမည့်မြင်းတွင်မိ်မိကိုယ်တိုင်သုံးသည့်ပတ္တမြားကုန်းနှီးကို ဆင်ယင်စေ၍လက်သုံးတော်ပတ္တမြားစီဓားကို ိုလည်းပေးအပ်တော်မူပြီးလျှင်'ငါ့သားသည်တစ်ခါ ငါ၏အမှုတော်ကိုကြိုး၍ထမ်း ပါ'ဟုဆိုကာကျောကိုသပ်၍ အားပေးတော်မူသည်။ သမိန်ဗရမ်းကလည်း'နိုင်ပါစေမည်၊ ကျွန်ု်ပ်ထိုး၍ကျလျှင်ခေါင်းကိုချွန်းနှင့်ချိတ်ငင်ဖြတ်ယူ ူပြီးသော်ခြင်းတွင်ထည့်ယူလာပါမည်။ ချိတ်စရာချွန်း နှင့်ထည့်စရာခြင်းကိုပေးတော်မူပါ' ဟု လျှောက်၏။ ကြားရသူအချို့က 'ယုန်မရခင် သံပရာရှာသည်'ဟု ပြက်ရယ်ပြုကြသည်ဆိုသည်။
အခါရောက်သော် သမိန်ဗရမ်းသည် ရှေးဦ်းစွာမိ်မိကိုယ် ကိုချုံ့၍ မြင်းကိုလျင်နိုင်သမျှလျင်စွာစီးပြသည်။ ကာမဏိလည်းတု၍စီး၏။ ထိုနောက်သမိ်န်ဗရမ်းသည် မြင်းပေါ်၌မတ်ရပ်ထ၍စီးပြပြန်သည်။ ကာမဏိလည်းတု၍စီးပြန် ်၏။ ထိုနောက်သမိန်ဗရမ်းသည် လက်နှစ်ဘက်ဆန့်၍ စီးပြပြန်သည်။ ကာမဏိလည်းတု၍စီးပြန်သည်။ ကာမဏိထိုသို့စီး သောအခါကာမဏိလက် ်အောက်၌ချပ်ကြိုးပြတ်၍ နံစပ်အသားလက်လေးသစ်ခန့် လပ်နေသည်ကို သမိန်ဗရမ်းမြင်လေသည်။ ထိုအခါမြင်းရေး ကိုကားပြပြီးကြပေပြီ။ ထိုးကြအံ့ဟုဆိုလေသည်။
သမိန်ဗရမ်းသည်လှံကိုနောက်ထား၍ လက်တစ်ဘက်ကို ဆန့်၍စီးလေသည်။ ကာမဏိလည်းလက်ကိုဆန့်၍ လိုက်လေ၏။ မိမိ၏အနီးသို့ကာမဏိ၏မြင်းရောက်လာသည်ကို သိသောအခါသမိန်ဗရမ်းသည်မိမိ၏မြင်းကိုလက် ယာဘက်သို့ရုတ်တရက်လှည့်လိုက်၏။ ထိုအခါကာမဏိ ိသည်သမိန်ဗရမ်းကိုခုတ်အံ့ဟုဓားကိုမြှောက်လိုက်ရာ သမိန် ဗရမ်း သည်ကာမဏိ၏ချပ်ကြိုးပြတ်နေသည့်နေရာ၌ နံစပ်အသားလက်လေးသစ်ခန့် လပ်သည်ကိုလှံဖြင့် တအားထိုးလိုက်ရာ လက်ဝဲကသည်လက်ယာသို့ပေါက်၍ ကာမဏိမြင်းပေါ်မှကျလေသည်။
သမိန်ဗရမ်းလည်းအကောင်ကို ချွန်းနှင့်ချိတ်ယူ ကာ ခေါင်းကိုဖြတ်၍ခြင်းတွင်ထည့်ယူခဲ့၏။ ဘုရင်မင်းခေါင်လည်း အလွန်အားရတော်မူကာသမိန်ဗရမ်းအား တူမတော်နှင့် စုလျားရစ်ပတ်လက်ထပ်ပေး၍မင်းညီမင်းသားတို့၏ အဆောင်အယောင်ကိုပေးတော်မူ၏။ ဆုလာဘ် များစွာလည်းပေး တော်မူ၏။
လယ်ကိုင်းမြို့ကိုလည်းပေးတော်မူသည်။ မင်းကသာမက ပြည်သူအပေါင်း တို့ကလည်း ဝမ်းမြောက်လှသဖြင့် ဆုလာဘ်များစွာပေးကြလေသည်။ ဥတည်ဘွား၏ စစ်သည်တို့လည်းအထက်ကတိစကားအတိုင်း ပြန်ကြရလေသည်။ဤကားရာဇဝင်၌ ထင်ရှားသည့် ပထမသမိန်ဗရမ်းအကြောင်းတည်း။ အခြားထင်ရှားသော သမိန်ဗရမ်းတစ်ဦးကားအင်းဝဘုရင် မဟာသီရိသူရနှင့် မွန်ဘုရင်မကြီးရှင်စောပုသမက်တော် ဓမ္မစေတီတို့လက်ထက် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ သည်။ ပထမသမိန်ဗရမ်းနည်းတူပင် တရုတ်သူရဲကောင်းအမတ်စလုံကျော်ခေါင်နှင့်စီးချင်းယှဉ်၍ တိုက်ရသူဖြစ်သည်။
သမိန်ဗရမ်းနှစ်ဦးတိုက်ပွဲမှာ ၆၃ နှစ်ခြားသည်။ ပထမသမိန်ဗရမ်းသည်ရရ၆ ခုနှစ်တွင်စီးချင်းယှဉ်တိုက်ကာ အောင်ပွဲရ၍ဒုတိယသမိန်ဗရမ်းသည်၈၃၉ခုနှစ် ်တွင် စီးချင်းယှဉ်၍အောင်ပွဲရသည်။ ဒုတိယသမိန်ဗရမ်းကား နရက်(နရွဲ) အရပ်အနီးမာလာရွာနှင့်မောညပ်နှစ်ရွာကို အုပ်ချုပ်သောသူကြီးလောက်ကပိုက်၏သားဖြစ်၍ ငယ်မည်မင်းညီတုံးဖြစ်သည်။ လက်ဖျံတစ်လုံးတည်းရှိ၍အ လွန်သန်မာသည်။ ဓားခုတ်၊ လှံထိုး၊လေးပစ်၊ မြင်းစီး၊ နပန်းလုံး၊ သိုင်းစသောအတတ်တို့တွင်အလွန်ကျွမ်းကျင်၏။ အုန်းသီးကိုလူ၏ဦးခေါင်းထက်တင်၍ခွဲခုတ်ချလိုက်လျှင် အုန်းသီးထက်ခြမ်းကွဲပြတ်ကျ၏။ အသားကိုဓားမထိ ိပေ။ လူ၏ဦးခေါင်းကို ဓားနှင့်လျှပ်၍ခုတ် လိုက်လျှင် ကတ်ကျေးနှင့် ညီညီညာညာကိုက်သကဲ့သို့ ဆံပင်တို့ပြတ်ကျ၏။ အသားကိုမထိလေ။ ယင်းသို့သော အရည် အသွေးတို့ကြောင့် ဘုရင်မကြီးရှင်စောပု သဘောကျ၍ စက္ကဝါဒေဟူသောဘွဲ့နှင့်လဂွန်းဘိုင်မြို့ကိုသနား တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်နှစ်လခန့်အကြာတွင်'ဗရမ်း' ဟူသောဘွဲ့နှင့် ကျပ်ပေါမြို့ကိုပေးတော်မူသည်။ အထူးကားမင်းညီတုံးသည် အားနည်းသူတို့ကို အမြဲညှာတာကာကူညချီးမြှောက်တတ်၏။ သို့ရာတွင်အား ကောင်းသူဖြစ်ရကားကျား•မကြီးငယ်မဟူရန်ဖြစ်နေသည် ကိုတွေ့သော် နှစ်ဦးလုံးကိုကျုံး၍ရိုက်ပစ်တတ်၏။ အယုတ် သဖြင့်ခွေးချင်းကိုက်နေသည်ကိုပင် နှစ်ကောင်လုံးကို ရိုက်၍ဖျဉ်တတ်၏။
ထို့ကြောင့်လည်း မင်းညီတုံးရွာထဲသို့လျှောက်လာလျှင် မီးကိုရေနှင့်သတ်သကဲ့သို့ အလွန်ငြိမ်ဆိမ်နေတတ်ကြ၏။ တစ်ခါသော် ကုလားတို့သည် သင်္ဘော ခုနစ်စင်းနှင့် တိဂုံမြို့သို့ရောက်လာကြ၏။ မွန်ပြည်သည် ဝပြောသည်။ မင်းဘုန်းကြီးသည်။ သူရဲကောင်းပေါသည်ကြား၍ လာသည်။ သူရဲကောင်းချင်း တိုက်လိုသည်။ ကျွန်တော် ်တို့ရှုံးလျှင်ကုန်အပြည့်နှင့် သင်္ဘောခုနစ်စင်းကို သိမ်းတော်မူပါ။ ကျွန်တော်တို့နိုင်လျှင် သင်္ဘောနှင့်ကုန်တန်ဖိုးကို ပေးတော်မူပါဟုလျှောက်ကြ၏။
ထိုစကားကိုကြားလျှင် ဗရမ်းသည်ဘုရင်မကြီးထံ တိုက်ခွင့်တောင်း၏။ ရလျှင်ဝတ်စားဆင်ယင်ဓား လွှားကာစွဲ၍ထွက်လာ၏။ ကုလားတို့ကလည်း ဝက်ဝံကိုသံကြိုးနှင့်ယူလာသည်ကို မင်းစစ်သူကြီး စသည်တို့မြင်ကြလေ သော်လူချင်းသာတိုက်ရမည်၊ တိရစ္ဆာန်နှင့်မည်သို့ တိုက်မည်နည်းဟု ဆီးတားဟန့်ဆိုကြသည်။ ဗရမ်းကမူတိရစ္ဆာန်ပင် ဖြစ်စေကျွန်တော်တိုက်ပါမည်ဟု လျှောက်၍ထွက်၏။ ကုလားတို့ကလည်း သူတို့သူရဲမှာ လက်နက်မပါသဖြင့် ဗရမ်းလည်းလက်နက်စွဲကိုင်ခြင်း မပြုရန်တောင်းဆိုပြန်သဖြင့် ဗရမ်းလည်းလက်နက်ကို ပစ်ချ၍ဝင်လေ၏။ အနီးသို့ချဉ်းကပ်လာ သော ဝက်ဝံအားလက်ကို လှမ်းပေးလိုက်၏။ ဝက်ဝံကား ပါးစပ်ဟ၍ကိုက်မည်အလုပ် လက်ယာလက်ဖြင့် အောက်မေးစေ့ ကိုဆွဲငင်လွှဲပစ်လိုက်သည်။ ဝက်ဝံအလဲတွင်ရင်ပတ်ကြားကိုခြေနှင့်တအား ကျောက်ကန်လိုက်ရာ ဝက်ဝံသေလေသည်။ ထိုအခါ ကုလားတို့လည်း ကတိအတိုင်း သင်္ဘောနှင့်ကုန် ်များကိုမွန်တို့အားပေးခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့်ကဝိလက္ခဏာသတ်ပုံကျမ်း၌ 'လက်ဖျံတစ်လုံး၊' မင်းညီတုံး၊ရှုံးလေလူဝံကျွန်း'။'သမိန်ဗရမ်း၊စစ်မှုထမ်း၊ မီးယမ်းမကူးနိုင်'ဟုစပ်ဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရင်မရှင်စောပုနောက် သမက်တော် ဓမ္မစေတီ နန်းတက်သောအခါ ဗရမ်းအားရှေး ပထမသမိန်ဗရမ်းနှင့် ့အလားတူစွာ စွမ်းရည်ထက်မြက်သဖြင့် သမိန်ဟူသော ဘွဲ့ကိုထိုး၍ သမိန်ဟူသောဘွဲ့တွင်စေကာစစ်တောင်းမြို့ကိုပေး၍ ခြီးမြှင့်၏။ ထို့ပြင်မင်းဆွေမင်းမျိုးဖြစ်သောအမတ်ကြီး ဗညားလော၏သမီးလေးယောက်အနက် တတိယသမီး စောနှင်းညိုနှင့်ဆောင်နှင်းလေသည်။
တစ်ခါသော်သမိန်ဗရမ်းသည် တရုတ်ပြည်စပ် ခန္တီးမြို့ မြေခြား၌သံတိုင်သွားရောက်စိုက်လိုကြောင်း ဓမ္မစေတီမင်း ထံခွင့်တောင်းလေသည်။ ဘုရင်၏အခွင့်ရလေလျှင ်အရပ်ခုနစ်တောင်ရှိဆင်တော် (ချစ်နောင်ရင်း) ကိုစီး၍ ၈၃၉ ခုတွင်ခန္တီးမြို့သို့ချီတက်လေသည်။ သမိန်ဗရမ်းခန္တီးမြို့ မှအပြန်တွင်အင်းဝဘုရင်မဟာသီဟသူရက ရမည်းသင်းမှဆီး၍ ဖမ်းလေ၏။ သမိန်ဗရမ်းလည်းမခံနိုင်၍ ဆင်တော်နှင့်ပြေးရာ အင်းတစ်ခုအလယ်သို့ဆင်း၍ဆင်တော်ပင်ပန်းသည်နှင့် ရေစိမ်နေလေသည်။ မြန်မာမင်းကား သူရဲကောင်းဖြစ်၍မပစ်မခတ် ်ဘဲ လှေဖြင့်လွှတ်၍ဆောင်ခဲ့စေ၏။ မြို့တွင်းသို့မူ သံလျှင်းဖြင့်ဝင်လေသည်။ တရုတ်တို့လည်း နယ်ခြားသံတိုင် စိုက်ကြောင်းကြားသဖြင့် လာရောက်နှုတ် ်ပစ်သည့်အပြင် မြန်မာတို့စိုက်သည်ထင်မှား၍ အင်းဝသို့လာရောက် ပဏ္ဏာတောင်းလေသည်။
မရမှစီးချင်းတိုက်ရန်စကားဆို၍ မြန်မာဘက်မှ သုံ့ပန်းသမိန်ဗရမ်း၊နှင့်တရုတ်ဘက်မှ တရုတ်သူရဲကောင်း စလုံကျော်ခေါင်တို့ တိုက်ကြရ၏။ တရုတ်သူရဲ ဲကောင်းကျလေသည်။ အင်းဝဘုရင်လည်းအလွန် ဝမ်းမြောက်အားရတော်မူသဖြင့်အင်းဝတွင်နေလိုက ဓမ္မစေတီမင်းက ခြီးမြှောက် သည်နှင့်အမျှငါချီးမြှောက် ်တော်မူမည်။ ဟံသာဝတီသို့ပြန်လိုက ပို့ပေးမည်ဟုမိန့်တော်မူ၏။ သမိန်ဗရမ်းကလည်း မိမိ ရပ်ဌာန်သားမယားများရှိရာ ပြန်လိုကြောင်းလျှောက်သည်နှင့် အဝတ်အစားရတနာရွှေငွေ၊ ဆုလာဘ်များစွာပေးကာ လှော်ကားလက်ပြည့်နှင့်ဟံသာဝတ ီအရောက်ကောင်းစွာ ပို့တော်မူသည်။
သမိန်ဗရမ်းသည် လက်ရုံးရည်သာမဟုတ် နှလုံးရည်လည်း ကောင်းသည်။ တစ်ခါသော်ဓမ္မစေတီမင်းသည် သမိန်ဗရမ်းအားမင်းတမန်အဖြစ်ဖြင့် သီီဟိုဠ်မင်းသို့စေလိုက်၏။ သီဟိ်ုဠ်မင်းကသိင်္ဂုတ္တရကုန်း၌ ဘုရာလေးဆူ၏ ဓာတ်တော်ဆံတော်များတည်နေပုံကိုမေးရာ သမိန်ဗရမ်းသည ်စေ့စေ့စပ်စပ်တိတိ ကျကျဖြေဆိုနိုင်လေသည်။ ထိုနောက် သီဟိုဠ်မင်းကဓမ္မစေတီမင်း၏ အလုံးအရပ်အရောင် အဆင်းအနေအထိုင်အသွား အလာအကြည့်အရှုတို့ကို ိုမေးရာ သမိန်ဗရမ်းကဤတွင်တူသူမရှိ၍မပြနိုင်ပါ' ဟုဆိုလေသည်။
သီဟိုဠ်မင်းက'ငါ့ဘိုးတော် ကဲ့သို့လော'ဟု မေး၏။ ဘိုးတော်မြင့်လွန်းပါသည်''ငါ့နောင်တော်ကဲ့သို့လော နိမ့်လွန်းပါသည်ငါ့ဦးရီးတော်ကဲ့သို့လော' 'ဦးရီးတော်ဝလွန်းပါသည်''ငါ့ဘထွေးတော်ကဲ့သို့လော ဘထွေးတော်ကြုံလွန်းပါသည်ငါ့အမတ်လေးပါးကဲ့သို့လော'' တစ်ယောက်ကားကြီးသည်။ တစ်ယောက်ကားခွင်သည်။ တစ်ယောက်ကားကုန်းသည်။ တစ်ယောက်ကားငုံ့လျှိုးပါသည ်ဤသို့ဖြစ်လျှင်ငါနှင့်တူသလောယခုထိုင်နေတော်မူ၍ မလျှောက်သာပါ၊ ရပ်၍ပြတော်မူပါ'ထိုအခါသီဟိုဠ်မင်း ရပ်၍ပြသည်။
အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး၏အဆင်းအသွင်တော်သည် လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ရှိသည်။ အဆွေတော်ဟံသာဝတီမင်းမှာ ဆန်းသစ်သောလကဲ့သို့ရှိသည်။ ထို့ပြင်အရှင်မင်းကြီးကား နေမင်းကဲ့သို့အဆွေတော်ကား လမင်းကဲ့သို့ ရှိသည်ဟု' လျှောက်ကြားလေသည်။ သီဟိုဠ်မင်းက သူ့အား လပြည့်ဝန်းနေမင်းတို့နှင့်နှိုင်း၍လျှောက်သဖြင့်ဝမ်းမြောက် တော်မူကာဆုလာဘ်များစွာ ပေးတော်မူသည်။ သို့ရာတွင်လပြည့်ဝန်းဟူသည်မှာ ပြည့်ဖြိုး ၍တင့်တယ်သော် လည်းရှေ့သို့တိုးတတ်ရန် မရှိတော့ပြီ။ တဖြည်းဖြည်းသာ ဆုတ်ရလေတော့မည်။ ဆန်းသစ်သောလ ဟူသည်မှာ တစ်နေ့တစ်ခြား ပြည့်ဖြိုးတင့်တယ်ဖို့သာရှိသည် ဟူသောအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် နှိုင်းခိုင်းခြင်းဖြစ်သဖြင့်မိမိဘုရင်အားလည်း ခြီးမြှင့်ပြောရာရောက်လေသည်။ နေမင်းသည်အခြံ အရံမရှိ။ လမင်းသည်ကြယ်တာရာအပေါင်းဖြင့်တင့်တယ်သဖြင့် မိ်မိဘုရင်အား ပညာရှိမှူးမတ် အခြံအရံ ပြည့်စုံတင့် တယ်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်လျှောက်ထားခြင်း လည်းဖြစ်သည်။ သီဟိုဠ်မင်းကလည်း နေမင်းနှင့်အ နှိုင်းခံရ၍အားရတော် မူသည်။
ဤသို့လျှင် နှုတ်ရည်၌လိမ်မာပါးနပ်သော မင်းတမန် သမိန်ဗရမ်းကြောင့် နှစ်ပြည်ထောင်ချစ်ကြည်လေးစားမှုပိုမို ခိုင်မြဲလာလေသည်။ အဘက်ဘက်၌အစွမ်းထက်သော သူရဲကောင်းကြီးသမိန်ဗရမ်းသည် တစ်ခါသော် မိမိစားရ သည့်စစ်တောင်းမြို့သို့အပြန်လမ်း၌ နာမည်ကြီးသူခိုးကြီးမောင်မဲ အားဖမ်း၍ တံကျင်လျှိူကာသတ်ထားလေသည်။ နောက်တစ်နေ့တစ်ဖန်ဟံသာဝတီမှ စစ်တောင်းအပြန် သူခိုးကြီးအားသတ်ထားသောအနီးမှ ဖြတ်အသွားသူ ကောင်က 'ဟဲ့လူ ပြန်ခဲ့ဦး' ဟု ခေါ်သဖြင့် ဒေါသဖြစ်ဖြစ်နှင့် ခေါင်းကို ဓားနှင့်ဖြတ်ကာ မြင်းနံဘေးတွင် ဆွဲချိတ်လျက် မြင်းကိုစိုင်းခဲ့လေသည်။
အေးစိန့်ရွာ၊ မြစ်သားမြို့နယ်
အေးစိန့်ရွာ (Ayeseint)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ မြစ်သားမြို့နယ်၊ တမာပင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၈၂၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ တမာပင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၆၇ ဦး၊ မ ၆၁၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၁၈၄ ဦးနေထိုင်သည်။
သမိန်ဗရမ်း
သမိန်ဗရမ်း
လမ်းတွင် ထိုလူသေခေါင်းက သမိန်ဗရမ်း၏တင်ပါး ကိုတစပ်စပ်ဟတ်၍လိုက်၏။ အိမ်ရောက်မှခေါင်းကိုခွဲ ပစ်သော်လည်း သွားတို့ကား မကျွတ်ဘဲ ရှိနေသဖြင့် အနာအားကြီးလေရကား သမိန်ဗရမ်း အနိစ္စရောက်ရလေသည်။ ဓမ္မစေတီမင်းလည်း အလွန်နှမြောရှာ၏။ သမိန်ဗရမ်းကို ကြီးကျယ်ကောင်းမွန်စွာ သဂြိုဟ်ပြီးနောက် ကျန်ရစ်သ ူဇနီးစောနှင်းညိုအား ရေပွက် ဟူသောအရပ်နှင့်တကွ စားကျေးမြို့ရွာကိုလည်းကောင်း၊သားမင်းရဲကျော်စော အားအဖစားရသော စစ်တောင်းနှင့်ဗရမ်းအရာကိုလည်း ကောင်းပေးတော်မူလေသည်။ မှူးကြီးမတ်ကြီး မင်းညီမင်းသားသူဌေးသူကြွယ်တို့လည်း သမိန်ဗရမ်း၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို သိမြင်စွာ သမိန်ဗရမ်းအတွက် လှူဒါန်းရန်ဟု ပစ္စည်းဥစ္စာစုဆောင်းကြ၍ ရသော ပုဆိုးတစ်ထောင်နှင့် ့ရွှေလေးပိဿာကို မင်းအားဆက်ကြ၏။ ဓမ္မစေတီမင်းလည်း အလွန်ဝမ်းမြောက်လျက်ပုဆိုးတို့ကို သံဃာတို့အားလှူ၏။ ရွှေနှစ်ပိဿာကို မြို့အနောက်၌ ဇရပ်တစ်ဆောင် ်ဆောက်၏။ ကျန်နှစ်ပိဿာကို ယခုဘုရားကလေး ဟုခေါ်သောရွာ၌ သိမ်သမုတ်၏။
အေးစိန့်ရွာ၊ မြစ်သားမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြစ်သားမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လိန်ပင်ရွာ၊ မုန်း
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်ကြီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
စာပေဗိမာန်စာမူဆု(၁၉၆၉-၇၆)
ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာန၊ ပုံနှိပ်ရေးနှင့်စာအုပ်ထုတ်ဝေရေးလုပ်ငန်း၊ စာပေဗိမာန်က ကြီးမှူးကျင်းပသည့် စာပေဗိမာန်စာမူဆုပြိုင်ပွဲတွင် ၁၉၆၉ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၆ ခုနှစ်ထိ ဆုချီးမြှင့်ခြင်းခံရသည့် စာမူများ၏ နှစ်အလိုက် ချီးမြှင့်ခဲ့သည့်ဆုနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်များ၏အမည်များ-
သောသဲခိုရွာ၊ မဲဝိုင်
သောသဲခိုရွာ(Thawtheakho)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဖာပွန်ခရိုင်၊ ဖာပွန်မြို့နယ်၊ မဲဝိုင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၉၈၆၅ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖာပွန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တလိုင်းခြံရွာ၊ ဒေါင်းကျ
တလိုင်းခြံရွာ၊ ဒေါင်းကျ
လောင်လန်ရွာ၊ ဆော့လော်မြို့နယ်
လောင်လန်ရွာ(Lawnglang)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ ဆော့လော်မြို့နယ်၊ လောင်လန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၄၆၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လောင်လန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၀ ဦး၊ မ ၃၉ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၇၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဆော့လော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မြစ်ကွေ့ရွာ၊ ရပ်စောက်မြို့နယ်
မြစ်ကွေ့ရွာ (Myitkwayt)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ တောင်ကြီးခရိုင်၊ ရပ်စောက်မြို့နယ်၊ ပါမဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၁၀၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပါမဲကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၄၆၉ ဦး၊ မ ၄၄၀၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၈၈၇၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရပ်စောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လပွတ္တာမြို့နယ်
လပွတ္တာမြို့နယ် သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီး၊ လပွတ္တာခရိုင်ရှိ မြို့နယ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဧရာဝတီ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် တည်ရှိသည်။ မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာမြို့မှာ လပွတ္တာမြို့ ဖြစ်သည်။
​ရေပုဇွန်ချောင်းရွာ၊ ငှက်ပျောကျွန်း
ရေပုဇွန်ချောင်းရွာ၊ ငှက်ပျောကျွန်း
၉၁ ဌာနအုပ်ချုပ်ရေး
ကိုလိုနီခေတ်၁၉၃၅-ခု၊ မြန်မာနိုင်ငံ အက်ဥပဒေအရ ပေါ်လာသော အုပ်ချုပ်ရေးဖြစ်သည်။ ခွဲရေး၊ တွဲရေး ကာလက ခွဲရေးသမားများက ရွေးကောက်ပွဲတွင် မဲဆွယ်ရာ၌ အိန္ဒိယမှ ခွဲထွက်လျှင် ဘုရင်ခံက (၇)ဌာနသာ အုပ်ချုပ်ခွင့်ရပြီး၊ မြန်မာက (၉၁)ဌာန အုပ်ချုပ်ခွင့် ရမည်ဟု ချဲ့ထွင်ဟောပြောရာမှ ၉၁ ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးဟု အမည်တွင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ဗြိတိသျှအစိုးရက ၁၉၃၅ ခုနှစ် မြန်မာနိုင်ငံ အုပ်ချုပ်ရေးဥပဒေအရ ပေးအပ်သည့် (၉၁)ဌာန အုပ်ချုပ်ရေးသည် မြန်မာပြည်သူများကို ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးအဆင့် တိုးမြှင့်ပေးအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု အသံကောင်းလွှင့်ခဲ့သည်။ စင်စစ်သော်ကား ၎င်းင်းအာပ်ချုပ်ရေးသည် ဗြိတိသျှတို့ ဆက်လက်စိုးမိုးအုပ်ချုပ်နိုင်ရေးအတွက် ကျွန်သက်ရှည်စေသည့် အုပ်ချုပ်ရေးဖြစ်သည်။ တစ်နည်းဆိုသော် ၎င်းအုပ်ချုပ်ရေးသည် ဗြိတိသျှဗျူရိုကရက်ကြီးမျာနှင့်လူမှုရေးတို့တွင် ခြယ်လှယ်သွေးစုပ် အမြတ်ထုတ်ရန် အကာအကွယ်ပေးသည့် အုပ်ချုပ်ရေးမျှသာ ဖြစ်သည်။ (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးကို လေ့လာဆန်းစစ်ကြည့်ပါက ထိုအုပ်ချုပ်ရေးသစ်သည် အသွင်သဏ်ဌန်အဆောင်အယောင်အားဖြင့် ဒိုင်အာခီအုပ်ချုပ်ရေးထက် ခမ်းနားထည်ဝါသော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် ကွာခြားမှုမရှိချေ။ အုပ်ချုပ်ရေးဌာနပေါင်း (၉၈)ဌာနရှိသည့်အနက် ဗြိတိသျှဘုရင်ခံက အရေးကြီးလှသည့်
(၉၁)ဌာန အုပ်ချုပ်ရေးတွင် ဥပဒေပြု အထက်နှင့် အောက်လွှတ်တော် ဟူ၍ လွှတ်တော် နှစ်ရပ်ရှိသော်လည်း လွှတ်တော်နှစ်ရပ်စလုံးတွင် အချုပ်အခြာအာဏာမရှိပေ။ ဗြိတိသျှဘုရင်ခံသာလျှင် မြန်မာနိုင်ငံကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်သည့် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်ဖြစ်အောင် အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်က စီမံဖန်တီးထားကြောင်း တွေ့ရသည်။ အထက်လွှတ်တော်တွင် အမတ်( ၃၆)ဦးရှိသည့်အနက် (၁၈)ဦးကို ရွေးချယ်တင်မြှောက်ပြီး ကျန်(၁၈)ဦးကို ဘုရင်ခံသဘောကျ ရွေးချယ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ အောက်လွှတ်တော်အမတ်(၃၂)ဦး ရွေးချယ်ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ အောက်လွှတ်တော်အမတ်များ ရွေးချယ်ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ အောက်လွှတ်တော်အမတ်များရွေးချယ်ရာ၌ ဒီမိုကရေစီပြည်သူလူထုကြီးအပေါ် အခြေမခံဘဲ လူမျိုးစု အလိုက်ခွဲခြားမှုအပေါ် အခြေခံကာ ရွေးချယ်တင်မြှောက်သည့် ပုံစံမျှသာ ဖြစ်သည်။ လူမျိုးစုအလိုက် သတ်မှတ်ပုံမှာ မြန်မာများအတွက် (၉၁)ဌာန၊ ကရင်တိုင်းရင်းသားများတွက် (၁၂)နေရာ၊ အိန္ဒိယကုန်သည်များအတွက် (၂)နေရာ၊ အင်္ဂလိပ်ကပြားများအတွက် (၂)နေရာ၊ ဥရောပတိုက်သားများအတွက်(၃)နေရာ၊ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားအတွက် (၁)နေရာ၊ မြန်မာကုန်သည်များအတွက် (၁)နေရာ၊ မြန်မာနိုင်ငံဥရောပတိုက်သား ကုန်သည်များအတွက် (၅)နေရာ၊ တရုတ်ကုန်သည်များအတွက် (၁)နေရာ၊ ရန်ကုန် ဥရောပတိုက်သား ရောင်းဝယ်ရေးအဖွဲ့ အတွက် (၁)နေရာ၊ ချစ်တီးယားအသင်းအတွက် (၁)နေရာ၊ အိန္ဒိယ အလုပ်သမားများအတွက် (၂)နေရာနှင့် မြန်မာအလုပ်သမားများအတွက် (၂)နေရာ ဟူ၍ သတ်မှတ်ထားသည်။
ဥပဒေပြုလွှတ်တော်နှစ်ရပ်စလုံးတွင် ပါဝင်ရသည့် အမတ်ဦးရေ သတ်မှတ်ပုံနှင့် ရွေးချယ်ပုံများမှာ တရားမမျှတကြောင်း တွေ့ရသည်။ ဘုရင်ခံက မိမိအလိုတော်ရိများကို အမတ်အဖြစ် ခန့်ထားခဲ့သည်။ အထက်လွှတ်တော်၌လည်း ဘုရင်ခံသဘောကျ အမတ်(၁၈)ယောက်ကို ရွေးချယ်ခန့်ထားနိုင်ခွင့် ရှိပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ဥပဒေပြုလွှတ်တော်နှစ်ရပ်စလုံးတွင် အချုပ်အခြာအာဏာလုံးဝမရှိခဲ့ပေ။ ဘုရင်ခံသည် အရေးကြီးသည့် ခုနှစ်ဌာနကို ချုပ်ကိုင်ထားသည့်အပြင် ဗီတို (Veto) ခေါ် ကန့်ကွက်ပိုင်ခွင့် တစ်ချက်လွှတ်အာဏာကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်သူ ဖြစ်သည်။
ဘုရင်ခံသည် မြန်မာနိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်သည့်အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ဖြစ်သော်လည်း အဂင်လန်ရှိ ဗြိတိသျှအစိုးရနှင့် ဗြိတိသျှပါလီမန်၏ အမိန့်ကို နာခံရသည်။ ဘုရင်ခံသည် ဥပဒေပြုလွှတ်တော်နှစ်ရပ်စလုံးမှ ဆုံးဖြတ်ပြဋ်ဌာန်းပြီးသော် ဥပဒေများကို သဘောတူစေကာမူ ဗြိတိသျှဘုရင်ဧကရာဇ်က ၎င်းင်းဥပဒေများသည် မိမိနိုင်ငံနှင့်လူမျိုးအတွက် ထိခိုက်နစ်နာရာရောက်သည်ဟု ယူဆပါက တစ်နှစ်အတွင်း ဖျက်သိမ်းနိုင်သည့် အခွင့်အာဏာရှိသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဗြိတိသျှအစိုးရက မြန်မာနိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ရေးသစ် တိုးမြှင့်ပေးသည်ဆိုသော်လည်း မြန်မာတို့၌အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာ လုံးဝ မရှိပေ။ ဗြိတိသျှဘုရင်ဧကရာဇ်နှင့် ဘုရင်ခံတို့သာလျှင် မြန်မာနိုင်ငံကို စိတ်တိုင်းကျ ခြယ်လှယ်ကြီးစိုးရန် ဖန်တီးထားသော ကျွန်သက်ရှည်စေသည့် အုပ်ချုပ်ရေးသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံရေးအသင်းအဖွဲ့များက (၉၁)ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးကို မလိုလားခဲ့ကြပေ။ ဒေါက်တာဘမော်၏ ဆင်းရဲသားဝံသာနုအဖွဲ့က (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးကို တွန်းလှန်မည်။ နိုင်ငံရေးအသင်းအဖွဲ့များအားလုံး ညီညွတ်ပါက ရာထူးလက်မခံဘဲ တိုက်ဖျက်မည်ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ ငါးပွင့်ဆိုင်အဖွဲ့က အုပ်ချုပ်ရေးသစ်ကိုတိုက်ဖျက်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ဦးချစ်လှိုင် အဖွဲ့က ဒေါက်တာဘမော်အဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် လိုလားခဲ့သည်။
ဗြိတိသျှအစိုးရ၏ တိုက်တွန်းချက်အရ ဒေါက်တာဘမော်သည် မိမိအဖွဲ့မှ အမတ်များနှင့်အခြား လှိုင်မြတ်ပေါ်အဖွဲ့မှ အမတ်များ ပူးပေါင်းကာ ၁၉၃၇ ခု၊ မတ်လ (၂၆) ရက်တွင် (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးအတွက် ညွန့်ပေါင်းအစိုးရကို စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ညွန့်ပေါင်းအစိုးရတွင် ဒေါက်တာဘမော်က နန်းရင်ဝန်နှင့် ဘဏ်ဍာရေးဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ယူ၍ ရွှေကျင်ဦးပု (ငါးပွင့်ဆိုင်အဖွဲ့) က သစ်တောဌာန၊ ဦးပေါ်ထွန်း (ဦးချစ်လှိုင်အဖွဲ့) ကပြည်ထဲရေး၊ သာယာဝတီဦးမောင်မောင်(ဒေါက်တာဘမော်အဖွဲ့) ကသစ်တောဌာန၊ ဦးပေါ်ထွန်း (ဦးချစ်လှိုင်အဖွဲ့) ကပြည်ထဲရေး သာယာဝတီ ဦးမောင်မောင်(ဒေါက်တာဘမော်အဖွဲ့)က ပညာရေးဌာန၊ ဦးထွန်းအောင်ကျော်က ကူးသန်းရောင်ဝယ်ရေးဌာနနှင့် စောဖေသာကအခွန်တော်ဌာနများကို တာဝန်ယူခဲ့သည်။
ဗြိတိသျှအစိုးရအနေဖြင့် (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးသစ် လည်ပတ်ရေးအတွက် ပါဝင်ဆောင်ရွက်မည့် အမှုထမ်းများအား ရာထူးအဆင့်အတန်းအလိုက် အခွင့်အရေးများပေးခဲ့သည်။ နန်းရင်းဝန်အား လစာငွေ ကျပ်(၃၀ဝ၀)ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ဦးလျှင် လစာငွေ ကျပ် (၂၅၀ဝ)၊ လွှတ်တော်ဥက်ကဋ်ဌအတွက် လစာငွေ ကျပ် (၇၅၀)၊ အမတ်တစ်ဦးလျှင် လစာငွေ ကျပ် (၂၅၀) နှင့် တကွ နေ့တွက်ခရီးစရိတ်များပေးရန် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ယင်းမက်လုံးများဖြင့်ဆွဲဆောင်သဖြင့် အချို့နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များမှာ (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေး တည်တံ့ရေးအတွက် ကူညီအားပေးရာရောက်ခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ (၉၁)ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးကို ၁၉၃၇ ခု၊ ဧပြီလ (၁) ရက်နေ့တွင် စတင်တော့မည်ဖြစ်ရာ တို့ဗမာအစည်းအရုံးကြီးမှ သခင်များကလည်း အုပ်ချုပ်ရေးသစ် ကန့်ကွက်ရေးအခမ်းအနားကို ဧပြီလ (၁) ရက်နေ့တွင် ကျင်းပရန် စိုင်းပြင်းခဲ့ကြသည်။ တို့ဗမာသခင်များကြီးမှူးကာ အစည်းအဝေးပွဲ ကျင်းပပြီး (၉၁) ဌာန အုပ်ချုပ်ရေးကို ကန့်ကွက်သော အထိမ်းအမှတ်ပွဲကို နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဧပြီလ (၁)ရက်နေ့တွင် ကျင်းပရန် တို့ဗမာအပေါင်းတို့သည် ဧပြီလ(၁)ရက်နေ့တွင် ဆူးလေဘုရား၌ စုဝေးပြီးနောက် မြို့တွင်း စီတန်းလှည့်လည် ဆန်ဒပြရန်၊ ညပိုင်းတွင် ရပ်ကွက်အသီးသီး၌ တရားပွဲများ ကျင်းပရန်နှင့် အုပ်ချုပ်ရေးသစ် ဆန့်ကျင်သောအားဖြင့် ဈေးများ၊ ဘတ်စ်ကားများ၊ ကုန်သည်လယ်လုပ် အလုပ်သမားများ နံနက် (၁၀) နာရီမှ နေ့လယ် (၁) နာရီအထိ အလုပ်ရပ်စဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ယင်းအစည်းအဝေးကပင် သခင်နု၊ သခင်အောင်ဆန်း၊ သခင်လေးမောင်၊ သခင်တင်မောင် နှင့် သခင်သိန်းမောင်တို့အား အုပ်ချုပ်ရေးသစ် တိုက်ဖျက်ရေးတာဝန်ခံ အလုပ်အမှုဆောင်များအဖြစ် သဘောတူ ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ အုပ်ချုပ်ရေးသစ် ကန့်ကွက်ရေးကော်မတီ ဥက်ကဠ သခင်လေးမောင်က ကျွန်သက်ရှည်စေလျက် တစ်နေ့တခြား ဆင်းရဲကျပ်တည်းစေမည့် အုပ်ချုပ်ရေးသစ်ကို အစည်းအဝေးတိုင်းတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှုတ်ချလျက် အမြန်ဆုံးရုပ်သိမ်းပေးရေးအတွက် တောင်းဆိုရန် တိုင်းပြည်သို့ ထုတ်ပြန်ကြေညာခဲ့ပြန်သည်။ မြောင်းမြ၊ အမရပူရစသည့် မြို့များ၌လည်း အုပ်ချုပ်ရေးသစ် မစမီ ၁၉၃၇ ခု၊ မတ်လ (၂၈) ၊ (၂၉) ရက်များတွင် အစည်းအဝေးပွဲများ ကျင်းပပြီး ဒေါက်တာဘမော် အစိုးရကို အသိအမှတ်မပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ယင်းဆုံးဖြတ်ချက်များကို ဘုရင်ခံနှင့် သတင်းစာတိုက်များသို့ ပေးပို့ခဲ့သည်။
ထို့ပြင် တို့ဗမာသခင်များ ဦးဆောင်၍ ရန်ကုန်၊ ပုသိမ်၊ ဟင်္သာတ၊ ဝါးခယ်မ၊ မြင်းခြံ၊ ပခုက်ကူ၊ မော်လမြိုင်စသည့် မြို့ကြီးများတွင် ' (၉၁) ဌာန အုပ်ချုပ်ရေးရုပ်သိမ်းလော'၊ ' နယ်ချဲ့စနစ်ပျက်စီးပါစေ'၊ ' အုပ်ချုပ်ရေးလက်ခံသူသွေးစုပ်ကောင်ကြီးများ ဖယ်ရှားကြလော့' စသည့် ပိုစတာများနှင့် လူထုဆန်ဒပြပွဲများ ကျင်းပခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ရန်ကုန်မြို့တွင် သခင်လူငယ်တစ်စုခေါင်းဆောင်ကာ (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေး ဥပဒေစာအုပ်နှင့် ယူနီယံဂျက်အလံကို တရားရုံးချုပ်ရှေ့တွင် မီးရှို့ ရှုတ်ချခဲ့ကြသည်။
အထက်ဖော်ပြပါ အုပ်ချုပ်ရေးသစ် ရှုတ်ချပွဲများအပြင် ဥပဒေပြု အောက်လွှတ်တော်တွင် အစည်းအဝေးကျင်းပတိုင်းလည်း အတိုက်အခံ တို့က အယုံအကြည်မရှိအဆိုကို တင်သွင်းခဲ့ကြသည်။ မန်တလေးအမတ် ဦးဘဦးတို့က ၁၉၃၇ ခု ၊ ဩဂုတ်လ (၁၉)ရက်နေ့တွင် ကျင်းပသော လွှတ်တော်အစည်းဝေး၌ ညွှန့်ပေါင်းအစိုးရ ကို အယုံအကြည်မရှိအဆို တင်သွင်းခဲ့သည်။ အစိုးရအဖွဲ့အနေဖြင့် ယင်းအတိုက်အခံများကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် ကိုယ့်ပါတီဝင်များကို ထိန်းခဲ့ရသည်။ တစ်ချိန်ထဲတွင် အတိုက်အခံပါတီဝင်ဘက်က အမတ်များကို မဲဆွယ်ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဥပဒေပြုလွှတ်တော်တွင် အဆိုတင်သွင်းကြ၊ အပေးအယူလုပ်ကြနှင့် နိုင်ငံအတွက် အကျိုးမပြုနိုင်ကြောင်းကို ဒေါက်တာဘမော်က ၁၉၅၉ ခု၊ အောက်တိုဘာလထုတ် The Guardian Magazine တွင် အောက်ပါအတိုင်း ဖော်ပြထားသည်။ " လိမ်မာစွာ ရေးသား ပြဋ်ဌာန်းထားသော ပြုပြင်ချက်များပါသည့် ဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ်ပုံစနစ်သည် ထိရောက်စွာအုပ်ချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိသော အစိုးရအဖွဲ့များကိုသာ ဖော်ထုတ်ခဲ့လေသည်။ အစိုးရအဖွဲ့များသည် အုပ်ချုပ်ရန် အာဏာအခွင့်လည်း မရှိကြ။ အခွင့်အရေးအချို့ကို ဝေငှ၍ ခံစားကြခြင်းဖြင့်သာ ပြီးရသည်။ ရာထူးတည်မြဲရေးအတွက် အပေးအယူလုပ်ခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ရသည်က များခဲ့၏……" အထက်ဖော်ပြပါ ကောက်နုတ်ချက်ကိုလေ့လာခြင်းဖြင့် (၉၁) ဌာန အစိုးရတွင် အာဏာမရှိကြောင်း၊ မြန်မာပြည်သူလူထုကို မည်သို့မျှ အကျိုးမပြုကြောင်းနှင့် ဗြိတိသျှ စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ရေး တည်တံ့ရန် အသက်ဆက်ပေးသည့် နည်းပရိယာယ်တစ်ရပ်သာဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလေသည်။
(၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးသည် ဒိုင်အာခီနှင့် မခြားဘဲ အုပ်ချုပ်ရေးမျက်လှည့်ပြခြင်းမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် မြန်မာလူထုက မလိုလားခဲ့ပေ။ ထိုအုပ်ချုပ်ရေးကို လက်ခံသည့် အမတ်များ၊ ဝန်ကြီးချုပ်များနှင့် နန်းရင်းဝန်များသာလျှင် လခကြီးများနှင့် အခွင့်အရေးများ ရရှိခံစားကြရသည်။ မြန်မာတိုင်းရင်းသားအများစုမှာ တစ်နေ့တစ်ခြား ဆင်းရဲကျပ်တည်း လာခဲ့သည်။ နယ်ချဲ့အရင်းရှင်များနှင့် ၎င်းင်းတို့၏ လက်ဝေခံ တရုတ်၊ ကုလား၊ စသည့်နိုင်ငံခြားသား အရင်းရှင်များ၏ ဖိစီးနှိပ်စက်မှုဒဏ်ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် မြန်မာနိုင်ငံ၏ အလုပ်သမားနှင့် တောင်သူလယ်သမားအရေးတော်ပုံများ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရသည်။ (၉၁) ဌာနအစိုးရ၏ အာဏာကင်းမဲ့ပုံနှင့် ဗြိတိသျှအစိုးရကအရင်းရှင်တို့ဘက်မှ ရပ်တည်ပုံများကို ၁၉၃၈ ခု ၊ ဇန်နဝါရီလ (၈)ရက်နေ့တွင် စတင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရေနံမြေသပိတ်နှင့် ၁၃ဝဝပြည့် အရေးတော်ပုံကြီးက သိသာထင်ရှားခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် နယ်ချဲ့လက်ပါးစေ ညွှန့်ပေါင်းအစိုးရသည်ပြည်သူတို့၏ အရေးအခင်းတွင် အရင်းရှင်တို့ဘက်မှရပ်တည်၍ ပြည်သူတို့အား တစ်ဖက်သတ် ဖိနှိပ်ခဲ့သည်။ ယင်းအခြေအနေတွင် တို့ဗမာသခင်များက ရေနံမြေအရေးတော်ပုံနှင့် ပတ်သက်၍ အင်္ဂလိပ်ဓနရှင်တို့၏ဖိနှိပ်သွေးစုပ်မှုနှင့် ညွှန့်ပေါင်းအစိုးရ၏ လျစ်လျူရှု မှုများကို တစ်နိုင်ငံလုံး သိရှိရန် ဆိုင်းပြင်းခဲ့သည်။ ရေနံမြေအလုပ်သမားများအား အကူအညီအမျိုးမျိုးပေးရန် နှင့် သပိတ်သမားများ၏ ရင်နာဖွယ်အဖြစ်ဆိုးကို နိုင်ငံသို့တင်ပြရန်ရည်ရွယ်၍ ၁၉၃၈ ခု၊ မတ်လ (၆)ရက်နေ့တွင် ရွှေတိဂုံဘုရားခြေရင်းတွင် စတုဒီသာဇရပ်၌ အစည်းအဝေးပွဲကျင်းပခဲ့သည် ယင်းအစည်းအဝေးတွင် ရေနံမြေမှ ရောက်လာသော သခင်ဖေသန်းက ပုလိပ်တို့က သပိတ်တားအမျိုးသမီးများကို အမျိုးမျိုးညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပုံ ၊ သခင်, သခင်မများကို ဖမ်းဆီးနှိပ်စက်ပုံ၊ ညွှန့်ပေါင်းအစိုးရအနေဖြင့် ဆင်းရဲသားနှင့် ဓနရှင်တိုက်ပွဲတွင် ဓနရှင်ဘက်မှ ရိုင်းပင်းကူညီနေ၍ အစိုးရကို ကဲ့ရဲ့ ပြစ်တင်သင့်ကြောင်းနှင့်တင်ပြဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်တစ်တွဲဆီ တန်းစီကာ အလံများကိုင်ဆောင်လျက် မြို့တွင်းလှည့်လည်ပြီး ' ဒေါက်တာဘမော် အစိုးရ အဖွဲ့ ပျက်စီးပါစေ' ၊ ' အင်ပါယာနယ်ချဲ့ထွင်သည့်စနစ် ပျက်ပြားပါစေ' ၊' ရေနံမြေသပိတ်ကိုကူညီပါ ' စသည်ဖြင့် ဟစ်အော်ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသည်။
ရေနံမြေအရေးအခင်းနှင့် ဆက်စပ်၍ ဒေါက်တာဘမော်အစိုးရကို ပြစ်တင်ရှုံချခဲ့သည့်အပြင် ထိုအစိုးရအုပ်ချုပ်သည့် တစ်နှစ်မြောက်နေ့ဖြစ်သော ၁၉၃၈ ခု ဧပြီလ (၁) ရက်နေ့တွင် ရန်ကုန်မြို့လုံးကျွတ် (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးကန့်ကွက်ပွဲကြီး ကျင်းပခဲ့သည်။ အလားတူ (၉၁) ဌာအုပ်ချုပ်ရေး ကန့်ကွက်ပွဲများကို ဇီးကုန်း၊ သုံးဆယ်၊ ပြည်၊ ဘုရားငါးဆူ၊ သုံးခွ၊ မြောင်းမြ၊ ဘိုကလေး၊ ကျုံမငေး၊ စစ်ကိုင်း၊ မုံရွာ ၊ ရေနံချောင်း၊ တောင်တွင်းကြီးစသည့် မြို့များတွင် တို့ဗမာသခင်များ ကြီးမှူးကျင်းပခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ၁၉၃၈ ခု၊ ဩဂုတ်(၂၂) ရက်နေ့တွင် ကျင်းပသည့် လွှတ်တော်အစည်းအဝေး၌ လည်း အတိုက်အခံဘက်မှ ညွှန့်ပေါင်းအစိုးရကို အယုံအကြည်မရှိအဆို တင်သွင်းခဲ့ပြန်သည်။
ညွှန့်ပေါင်းအစိုးရကလည်း (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးတိုက်ဖျက်ပွဲများနှင့် ရေနံမြေသပိတ်တွင် လှုံ့ဆော်စည်းရုံးခဲ့သည့် သခင်များအား ဖမ်းဆီးအရေးယူကာ ပိုမိုဖိနှိပ်ခဲ့သည်။ ရေနံမြေသပိတ်တပ်ကြီးသည် အရင်းရှင် ကုမ်ပဏီနှင့် ညွန့်ပေါင်းအစိုးရ၏ ပြုမူပုံများကို ပြည်သူများအား တင်ပြရန်အတွက် ၁၉၃၈ ခု၊ နိုဝင်ဘာလ(၃၀) ရက်တွင် ရန်ကုန်သို့ ချီတက်ခဲ့သည်။ ရေနံမြေအလုပ်သမားသပိတ်နှင့် တစ်ဆက်တည်းပင် ကျောင်းသားထုကလည်း ညွန့်ပေါင်းအစိုးရကို အာဏာဖီဆန်ရေးတိုက်ပွဲကြီးဖြင့် ထိုးစစ်ဆင်ပြန်သည်။ ကျောင်းသားထု၏ အကြမ်းမဖက် အနုသက်သက်ဖြင့် ဆန်ဒပြုမှုကို ညွန့်ပေါင်းအစိုးရက မြင်းနှင့်တိုက်၊ တုတ်နှင့်ရိုက်ကာ ဖြိုခွင်းခဲ့သဖြင့် ၁၉၃၈ ခု၊ ဒီဇင်ဘာလ(၂၀) ရက်နေ့အာဇာနည် ဗိုလ်အောင်ကျော် သေဆုံးခဲ့သည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အလုပ်သမား၊ လယ်သမားသပိတ်တပ်ကြီး ရန်ကုန်ဆိုက်ရောက်ချိန် ၁၉၃၉ ခု၊ ဇန်နဝါရီလ (၈) ရက်နေ့တွင် ချောက်မြို့ ၌ တို့ဗမာအသင်းကြီးက ကြီးမှူး၍ ရေနံမြေသပိတ် နှစ်ပတ်လည် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် အစည်းအဝေးပွဲကျင်းပခဲ့သည်။ သပိတ်ပေါင်းစုံစုဝေးရာ ရန်ကုန် ရွှေတိဂုံစေတီတော် အလယ်ပစ်စယာ ၌လည်း ဇန်နဝါရီ(၁၀) ရက်နေ့က အုပ်ချုပ်ရေးသစ်တိုက်ဖျက်ရေး ပြည်လုံးကျွတ် နိုင်ငံရေးအစည်းအဝေးပွဲကြီး ကျင်းပကာ (၉၁)ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးကို အမြန်ဆုံး တိုက်ဖျက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်ခဲ့သည်။
အလုပ်သမား နှင့် လယ်သမားတပ်ကြီး ရွှေတိဂုံအလယ်ပစ်စယာတွင် စခန်းချပြီးသည့်နောက် ရန်ကုန်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်တွင် သပိတ်တိုက်ပွဲများ ဆင့်ကာဆင့်ကာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ ၁၉၃၉ ၊ ဇန်နဝါရီလအတွင်းတွင် R.E.T ဘတ်စ်ကားနှင့် လော်ရီမောင်းသမားများသပိတ်၊ ဧရာဝတီဖလော်တီလာကုမ္ပဏီသင်္ဘောသားများသပိတ်၊ ပုသိမ်ညွန့် မီးခြစ်စက်အလုပ်သမားများသပိတ်၊ ရန်ကုန်ဆိပ်ကမ်းအလုပ်သမားများသပိတ်၊ မှော်ဘီအစိုးရ စိုက်ပျိုးရေးခြံအလုပ်သမားများသပိတ်၊ သန်လျင် B.O.C ဖယောင်းချက်ရုံ အလုပ်သမားများ သပိတ်၊ စက်တီးကုမ်ပဏီ ရော်ဘာခြံအလုပ်သမားများ သပိတ် စသည့်သပိတ်များ တိုးတက်များပြားစွာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။
ဤအချိန်အထိ နယ်ချဲ့အရင်းရှင်တို့သည် အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနှင့် ကျောင်းသားတို့၏ တောင်းဆိုချက်များကို ပြေလည်ရန် စေ့စပ်မဆွေးနွေးခဲ့ပေ။ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ဖမ်းဆီးမှုများကိုသာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ တို့ဗမာအစည်းအရုံးကြီးက နယ်ချဲ့အရင်းရှင် တို့၏ တင်းမာမှုနှင့် ညွန့်ပေါင်းအစိုးရ၏အာဏာမက်မောမှုတို့ကို တုံ့ပြန်သောအားဖြင့် အလုပ်သမား၊ လယ်သမား၊ ကျောင်းသားသပိတ်မှ အထွေထွေသပိတ်ကြီးအထိ တိုးမြှင့်ဆင်နွှဲရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ အလုပ်သမားများ အလုပ်ရပ်စဲရန် ထုတ်ပြန်ကြေညာခဲ့လေသည်။ အလုပ်သမားများအလုပ်ရပ်စဲရုံတင်သာမကဘဲ ကျောင်းသားကျောင်းသူများက အစာငတ်ခံ ဆန်ဒပြုကြသည်။ မန်တလေးမြို့မှ ရဟန်းရှင်လူကျောင်းသူကျောင်းသားများကလည်း ဗိုလ်အောင်ကျော်ကျဆုံးသည်ကို အကြောင်းပြု၍ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ အစိုးရကို တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။ အစိုးရက ဆန်ဒပြုသူများကို လူစုခွဲ နှိမ်နင်းရာမှ ၁၉၃၉ ခု ၊ ဖေဖော်ဝါရီလ (၁၀) ရက်နေ့တွင် 'အာဇာနည်(၁၇)ဦး' သွေးမြေကျကာ ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ ထိုသတင်းကို ကြားသိရသော် ရန်ကုန်လူထုမှာ ဖေဖော်ဝါရီလ (၁၂)ရက်နေ့တွင် ညွန့်ပေါင်းအစိုးရကို ကန့်ကွက် ရှုတ်ချပွဲကြီး ကျင်းပကာ အစိုးရဖြုတ်ချရေးအတွက် ပြင်းပြင်းထန်ထန်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။
ညွန့်ပေါင်းအစိုးရ၏ ပြုမူချက်များကို အစိုးရအမှုထမ်းများကပင် ကန့်ကွက်ရှုတ်ချခဲ့ကြသည်။ ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်ဗိုလ်အောင်ကျော်နှင့်တကွ ကျောင်းသားကျောင်းသူများကို ဖမ်းဆီး ရိုက်နှက်သတ်ဖြတ်မှုမှအစ ၁၃ဝဝပြည့် အရေးတော်ပုံကြီးအတွင်း နယ်ချဲ့တို့၏ ဖိနှိပ်ညှဉ်းဆဲသတ်ဖြတ်မှုနှင့် ထိုအရေးတော်ပုံကိုမတိုင်မီကပင် ပြည်သူတို့အား အလွန်အမင်း ချုပ်ချယ်ဖိနှိပ်မှုတို့ကို ကန့်ကွက်သောအားဖြင့် သာယာဝတီတောင်ပိုင်းအမတ် သခင်မြသည် ဥပဒေပြုလွှတ်တော်မှ နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။ အလားတူပင် တို့ဗမာအစည်းအရုံးကြီး၏ ဆင့်ဆိုချက်အရ ကိုယ့်မင်းကိုယ့်ချင်းအဖွဲ့ဝင်မြူနီစီပယ်လူကြီးများ ၊ ကောင်စီနှင့် ကျေးရွာကော်မတီလူကြီးများသည် မိမိတို့ဆိုင်ရာအဖွဲ့အသီးသီးမှ နုတ်ထွက်ခဲ့ကြသည်။
၁၉၃၉ ခု၊ ဖေဖော်ဝါရီလ (၁၅)ရက်နေ့တွင် ကျင်းပသော အထက်လွှတ်တော် အစည်းအဝေး၌ ညွန့်ပေါင်းနန်းရင်းဝန် ဒေါက်တာဘမော် အပေါ် အယုံအကြည်မရှိအဆို တင်သွင်းခဲ့ရာ အယုံအကြည်မရှိဘက်မှ မဲ(၂၀)နှင့်ထောက်ခံသည့်ဘက်က (၁၆) မဲရရှိခဲ့သည်။ တစ်ဖန် ဖေဖော်ဝါရီလ (၁၆) ရက်နေ့ကျင်းပသည့် အောက်လွှတ်တော်အစည်းအဝေး ၌ အယုံအကြည်မရှိအဆို တင်သွင်းရာ အတိုက်အခံဘက်က မဲ(၇၀)၊ အစိုးရထောက်ခံသည့်ဘက်က(၃၇)မဲနှင့် အနိုင်ရကာ ဒေါက်တာဘမော်၏ ညွန့်ပေါင်းအစိုးရပြုတ်ကျခဲ့သည်။ ညွန့်ပေါင်းအစိုးရ ပြုတ်ကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တို့ဗမာအစည်းအရုံးကြီးကနောက်ထပ် အစိုးရသစ်မဖွဲ့ဘဲ (၉၁)ဌာန အုပ်ချုပ်ရေးကို လွှတ်တော်အတွင်းအပြင်မှ တိုက်ဖျက်ရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့ပြန်သည်။ ထို့ပြင် ဖေဖော်ဝါရီလ (၂၀) ရက်နေ့တွင် ရန်ကုန်မြို့တော်ခန်းမ၌ မြို့လုံးကျွတ် အစည်းအဝေးပွဲကြီး ကျင်းပကာ လွှတ်တော်အမတ်ရာထူး လက်မခံရန်နှင့် အုပ်ချုပ်ရေးသစ် တိုက်ဖျက်ရန် တပ်လှန့် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။
(၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးကို အလိုမရှိ ၌ လွှတ်တော် အတွင်းရှိ အမတ်များက ရာထူးလက်မခံရန် နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် အမတ်များက ရာထူးလက်မခံရန် နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ကန့်ကွက်ခဲ့သော်လည်း ဦးပုအမှူးပြုသူတို့က ရာထူးလက်ခံခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဦးပု၏ ညွန့်ပေါင်းအစိုးရတက်လာကာ (၉၁) ဌာန အုပ်ချုပ်ရေး ဆက်လက်တည်တံ့ခဲ့သည်။ ဒုတိယညွန့်ပေါင်းအစိုးရတွင် နန်းရင်းဝန်အဖြစ် ဦးပု၊ ပညာရေးဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ဦးစောဘိုးချစ် (ကရင်)၊သစ်တောဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ဂဠုန်ဦးစော(မျိုးချစ်အဖွဲ့) ၊ ဘဏ်ဍာရေးဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ဦးထွန်းအောင်ကျော် (ရခိုင်အဖွဲ့)၊ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ဦးကွန်း (ငါးပွင့်ဆိုင်အဖွဲ့) ၊ အခွန်တော်ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ်ဦးပေါ်ထွန်း(ဦးချစ်လှိုင်အဖွဲ့) နှင့် ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ဦးဘဖေ (ငါးပွင့်ဆိုင်) တို့က တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဦးပုညွန့်ပေါင်းအစိုးရလက်ထက်တွင်လည်း ဒေါက်တာဘမော်လက်ထက်ကကဲ့သို့ပင် ကျွန်သက်ရှည်စေပြီးဆင်းရဲတွင်းနက်စေသော (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးကို တိုက်ဖျက်ခဲ့ကြသည်။ ရွှေတိဂုံစေတီ အလယ်ပစ်စယာ ၌ ၁၉၃၉ခု၊ မတ်လ (၅)ရက်နေ့တွင် အုပ်ချုပ်ရေးသစ် တိုက်ဖျက်ရေးအစည်းအဝေး ပွဲကျင်းပကာ ဦးပုအစိုးရအဖွဲ့နုတ်ထွက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေး၏ နှစ်နှစ်မြောက်နေ့ဖြစ်သော ၁၉၃၉ ၊ ဧပြီလ(၁)ရက်နေ့တွင် ရန်ကုန် ၌ အုပ်ချုပ်ရေးကန့်ကွက်သောအားဖြင့် စီတန်းလှည့်လည်ကာဆန်ဒပြကြသည်။ မန်တလေး၊ အမရပူရ၊ စစ်ကိုင်း၊ မုံရွာ၊ မိတ်ထီလာ၊ မြင်းခြံ၊ ရမည်းသင်း၊ ပြည်၊ လက်ပံတန်း၊ ပုသိမ်၊ ထားဝယ်၊ ဟသငာ်တ၊ သရက်၊ ဒေးဒရဲ၊ မြောင်းမြစသည့် မြို့အသီးသီး ၌ လည်း (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေး ကန့်ကွက်ပွဲများ ကျင်းပခဲ့ကြသည်။
ဖရန်စီယမ်
ဖရန်စီယမ်သည် အားလုံးသော ဒြပ်စင်များထက် လျှပ်စစ်ဓာတ်မ (electronegative) အနည်းဆုံးဒြပ်စင်ဖြစ်သည်ဟု သိရှိရသည်။ အက်စ်တက်တိုင်း ဒြပ်စင်ပြီးနောက် အရှားပါးဆုံး ဒြပ်စင်ဖြစ်သည်။ သဘာဝတွင် တွေ့ရှိခဲ့သော နောက်ဆုံးဒြပ်စင် ဖြစ်သည်။ Francium သည် ဓာတ်ခွဲခန်း ပြင်ပတွင် အလွန့်အလွန်ရှားပါးစွာ တွေ့ရှိရပြီး၊ ယူရေနီယမ်နှင့် သိုရီယမ် သတ္တုရိုင်းထဲတွင် အိုင်ဆိုတုပ် 223Fr ကိုတွေ့ရှိနိုင်သည်။ ၎င်းဒြပ်စင်ကို ရေဒီယိုဓာတုဗေဒ နည်းပညာများဖြင့်သာ လေ့လာနိုင်သည်။
အသုံးပြုခြင်း
အနည်းငယ် ထုတ်လုပ်နိုင်သော ဖရန်စီယမ်(Francium) ကို အသုံးချနိုင်ရန် နည်းလမ်းတစုံတရာ မရှိသေးပါ။
၉၁ ဌာနအုပ်ချုပ်ရေး
ဦးစောအစိုးရလက်ထက်တွင် နိုင်ငံရေးသမားများကို ပိုမို ဖိနှိပ်စက်ခဲ့သည်။ ဦးစောသည် ဗမာ့ထွက်ရပ်ဂိုဏ်းကြီး၏ အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးအတွက် ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို လက်မခံခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် ဦားကေ မြန်မာနိုင်ငံရဟန်းပျိုအဖွဲ့ချုပ်မှ ကြီးမှူး၍ လုံးဝလွတ်လပ်ရေးအတွက် တစ်မျိုးသားလုံးပါဝင်ရန် တိုက်တွန်းချက်ကို မိမိတစ်ဦးတည်းအနေဖြင့် လွတ်လပ်ရေးတောင်းမည်ဟု အကြောင်းပြကာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဦးစောအစိုးရလက်ထက်တွင် ဗြိတိသျှအစိုးရအလိုကျ စစ်ပြိုင်နိုင်ငံရေးအဖွဲ့မှ ပုဂ်ဂိုလ်များ ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ တို့ဗမာအစည်းအရုံးကြီး၏ ဂုဏ်သိက်ခာကျဆင်းပျက်စီးစေရန်လည်း အမျိုးမျိုး ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ဤသို့သော မတရားမှုများကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံးဆူပူလှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။
ဖရန်စီယမ်
သဘာဝမှာတွေ့ရှိမှုအခြေအနေ
ယူရေနီယမ်တွင်းထွက်များမှ ဖရန်စီရန် ဒြပ်စင်ကို သဘာဝအလျှောက် အလွန်နည်းပါးစွာ တွေ့ရှိရတက်သည်။ သို့သော်လည်း အချိန်းအနည်းငယ်တိုင်းတွင် ကမ္ဘာ့မြေမျက်နှာပြင်၌ ဖရန်စီယမ်(Francium )ဒြပ်စင်သည် ၃၄၀ မှ ၄၅၀ ဂရမ်အထိ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းထားကြသည်။ ၎င်းဒြပ်စင်သည် ကမ္ဘာအပေါ်ယံမြေလွှာ၌ အက်စ်တက်တိုင်း ဒြပ်စင်ပြီးနောက် အရှားပါးဆုံး ဒြပ်စင်ဖြစ်သည်။
၉၁ ဌာနအုပ်ချုပ်ရေး
နန်းရင်းဝန် ဦးစောသည် လုံးဝလွတ်မြောက်ရေးကို တောင်းဆိုမည်ဟု ကြေညာကာ ၁၉၄၁ခု၊ အောက်တိုဘာလတွင် လန်ဒန်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဦးစောမရှိခိုက် ဆာပေါ်ထွန်းက တာဝန်ယူကာ (၉၁) ဌာန အုပ်ချုပ်ရေးကိုဆက်လက် လည်ပတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၁၉၄၂ခု၊ ဇန်နဝါရီလဆန်းတွင် ဗမာ့လွတ်လပ်ရေးတပ်မတော်နှင့် ဂျပန်တပ်များသည် မြိတ်၊ မော်လမြိုင်၊ စစ်တောင်းစသည့် မြို့များသို့ သိမ်းပိုက်သောအခါ ဗြိတိသျှဘုရင်ခံနှင့် အစိုးရအဖွဲ့ဝင်များသည် ၁၉၄၂ခု၊ မတ်လ (၁)ရက်နေ့ ရန်ကုန်မှ ထွက်ခွာခဲ့ရသည်။ဤနည်းဖြင့် (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေး ပျက်ပြားခဲ့တော့သည်။ (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးကို ခြုံငုံလေ့လာသုံးသပ်လျှင် ဤအုပ်ချုပ်ရေးသည် နိုင်ငံရေးစိတ်ဓာတ် တက်ကြွနိုးကြားနေသော မြန်မာတိုင်းရင်းသားတို့သည် ဗြိတိသျှအစိုးအရက ဒုတိယအကြိမ် ဖြိုခွင်းဖျက်ဆီးသည့် နိုင်ငံရေးလက်နက်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ဗြိတိသျှအစိုးရက (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးသည် မြန်မာပြည်သူများကို ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးအဆင့် တိုးမြှင့်ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု လှည့်ဖြား ပြောကြားခဲ့သည်။ စင်စစ်သော်ကား ဤအုပ်ချုပ်ရေးသည် အသွင်သဏ်ဍာန်အဆောင်အယောင်အားဖြင့် ဒိုင်အာခီထက် ထည်ဝါခမ်းနားသော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့်ကွာခြားမှုမရှိဘဲ နယ်ချဲ့ဗြိတိသျှတို့ မြန်မာနိုင်ငံကို ထာဝစဉ် သွေးစုပ်နိုင်ရန်ပရိယာယ်ဆင်ထားသော နိုင်ငံရေးလည့်ကွက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တို့ဗမာအစည်းအရုံးကြီးက အလုပ်သမား လယ်သမားနှင့် ကျောက်သားထုကိုဦးဆောင်ကာ (၉၁) ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးကို လွှတ်တော်အတွင်းအပြင်မှ တိုက်ဖျက်ခဲ့သည်။ ဤသို့ တိုက်ဖျက်စေကာမူနယ်ချဲ့အရင်းရှင်များနှင့် တိုင်းရင်းသား ကိုယ်ကျိုးရှာသမား တစ်စုတို့ အပေးအယူပြုကာ ဆက်လက် တည်မြဲခဲ့သည်။ မည်သို့ဆိုစေ တို့ဗမာသခင်များ ဦးဆောင်ကာ မြန်မာနိုင်ငံလုံးဝလွတ်လပ်သော ကိုယ့်မင်းကိုယ့်ချင်းနိုင်ငံထူထောင်ရန်ဟူသော ဦးတည်ချက်ဖြင့် ဆက်လက်တိုက်ဖျက်ခဲ့ရာ ၁၉၄၂ ခု၊ မတ်လ (၁) ရက်နေ့တွင် (၉၁)ဌာနအုပ်ချုပ်ရေးလုံးဝ ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ရတော့လေသည်။
ဖရန်စီယမ်
ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာသက်ရောက်မှုများ
၎င်းဒြပ်စင်သည် အလွန်မှမတည်မြဲသော ဒြပ်စင်ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်သော ပမာဏမျှပေါ်ပေါက်ပြီးနောက် အခြားဒြပ်စင်များအဖြစ်သို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြိုကွဲဖြစ်ပေါ်သွားခြင်းကြောင့် လူသားတို့၏ ကျန်းမာရေးအပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိနိုင်ပါ။
၉၁ ဌာနအုပ်ချုပ်ရေး
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ၏ သမိုင်း ကဏ္ဍ:ကိုလိုနီခေတ်
ဖရန်စီယမ်
ပတ်ဝန်းကျင်သို့သတ်ရောက်မှုများ
ဖရန်စီယမ် ဒြပ်စင်၏သက်တမ်းဝက်(half-life)သည် အလွန်တိုသောကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ သက်ရောက်မှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားစရာမလိုပါ။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အယ်လ်ကာလီ သတ္တုများ
ပန်းကုန်းမရွာ၊ တရဂူ
ပန်းကုန်းမရွာ၊ တရဂူ
ယောကွန်ရွာ၊ နန်းယွန်းမြို့နယ်
ယောကွန်ရွာ (Yawkun)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ နန်းယွန်းမြို့နယ်၊ ဝပ်ထမ်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၇၄၀၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နန်းယွန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကန်ရွာ၊ တောစိမ့်
ကန်ရွာ (Kan)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မင်းဘူးခရိုင်၊ စလင်းမြို့နယ်၊ တောစိမ့်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၆၄၄၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ တောစိမ့်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၂၀၈ ဦး၊ မ ၂၄၇၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၆၈၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စလင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အဝေးသင်တက္ကသိုလ်(မန္တလေး)
အဝေးသင်တက္ကသိုလ်(မန္တလေး)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မန္တလေးမြို့တွင် တည်ရှိသည်။ မြန်မာနိုင်ငံရှိ အဝေးသင်တက္ကသိုလ်နှစ်ခုအနက် တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံ အထက်ပိုင်းရှိ ကျောင်းသားကျောင်းသူများအတွက် ဝိဇ္ဇာဘွဲ့၊ သိပ္ပံဘွဲ့နှင့် စီးပွားရေးဘွဲ့ သင်တန်းများ ဖွင့်လှစ်သင်ကြားလျက်ရှိသည်။
ရူဘီဒီယမ်
ရူဘီဒီယမ်သည် အလွန်နူးညံ့ပြီး ဆင်စွယ်ရောင် သတ္တုဒြပ်စင်တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး၊ အုပ်စုနံပါတ်တစ် (အလ်ကာလီ သတ္တုဒြပ်စင်) တွင် ပါဝင်သည်။ ၎င်းဒြပ်စင်သည် ဓာတ်ဖို သတ္တိရှိပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သာမန်အပူချိန်တွင် အရည်အဖြစ် တည်ရှိနိုင်သည်။ သို့သော် အပူချိန် မြင့်မားသော နေ့တွင် ၎င်း၏ အရည်ပျော်မှတ်သည် 40 °C ခန့်ရှိတွင် ရှိသည်။ ၎င်းဒြပ်စင်သည် လေထုထဲတွင် ရေနှင့် လျင်မြန်စွာ ဓာတ်ပြုပေါင်းစပ်နိုင်သည်။ -100 °C တွင် ရေခဲနှင့်ပင် ဓာတ်ပြုနိုင်သည်။ ဟိုက်ထရိုဂျင် ဖယ်ထုတ်နိုင်ရန်အတွက် မီးနှင့်အပူပေးရန် လိုအပ်သည်။ ရူဘီဒီယမ်သည် မာကျူရီကဲ့သို့သော ပြဒါးသတ္ထုစပ်ပုံစံ ဖြစ်ပြီး၊ gold, cesium, sodium, potassium တို့နှင့် သတ္ထုစပ် (alloy) ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ထိုသတ္တုစပ်များ၏ မီးတောက်သည် အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ သန်းနေသော ခရမ်းရင့်ရောင် ဖြစ်သည်။
အဝေးသင်တက္ကသိုလ်(မန္တလေး)
သမိုင်းကြောင်း
အဝေးသင်တက္ကသိုလ်ပညာရေးစနစ်အား ၁၉၉၂ ခုနှစ် ဇူလိုင်လတွင် ရန်ကုန်၌ စတင်ခဲ့ပြီး ၁၉၉၈ ခုနှစ်တွင် အထက်မြန်မာပြည်အတွက် အဝေးသင်တက္ကသိုလ်(မန္တလေး)ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။
အလယ်စုရွာ၊ ဒေါင်းကျ
အလယ်စုရွာ၊ ဒေါင်းကျ
ရူဘီဒီယမ်
အသုံးပြုခြင်း
ရူဘီဒီယမ် နှင့် ၎င်းပါဝင်သော ဆားများကို စီးပွားဖြစ် အနည်းငယ် အသုံးပြုသည်။ ၎င်းဒြပ်စင်ကို photocells ထုတ်လုပ်ရာတွင် လည်းကောင်း၊ လေဟာနယ်ပြွန်ထဲမှ လွတ်နေသောဓာတ်ငွေ့များကို ဖယ်ထုတ်သည့် နေရာများတွင် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ရူဘီဒီယမ်ဆားများကို ဖန်လုပ်ခြင်း၊ ဘိလပ်မြေထုတ်လုပ်ခင်းနှင့်၊ မီးရှူးမီးပန်းထုတ်လုပ်သည့် နေရာများတွင် ခရမ်းရောင် ဖြစ်ပေါ်စေရန်အတွက် အသုံးပြုသည်။ ကုန်းသွားယာဉ်များအတွက် ion engines ထဲတွင် အတည်စွမ်းအင် ဖြစ်ပေါ်စေရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုသည်။
အဝေးသင်တက္ကသိုလ်(မန္တလေး)
အဝေးသင်ဌာနခွဲများ
အဝေးသင်တက္ကသိုလ်(မန္တလေး)သည် အောက်ပါဒေသများ၌ အဝေးသင်ဌာနခွဲများကို ဖွင့်လှစ်ထားရှိသည်။
ရူဘီဒီယမ်
သဘာဝမှာတွေ့ရှိမှုအခြေအနေ
ရူဘီဒီယမ်ကို ကမ္ဘာ့မြေမျက်နှာပြင်လွှာထဲတွင် ၁၆ ခုမြောက် အပေါများဆုံး တွေ့ရသော ဒြပ်စင်အဖြစ် သတ်မှတ်ယူဆခဲ့ကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်လည်သုံးသပ်ချက်အရ ရူဘီဒီယမ်သည် ယခင်တွက်ချက်ထားမှုထက် ပိုမိုပေါများနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ရူဘီဒီယမ်၏ သဘာဝတွင်းထွက် မဟုတ်သော ဆက်စပ်ဒြပ်ပေါင်းများကိုလည်း ထပ်မံတွေ့ရှိရသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် lepodite(1.5%), Pollucite နှင့် carnallite ကဲ့သို့သော အခြားတွင်းထွက်ပစ္စည်းများတွင် ပမာဏများစွာ ပါဝင်နေတတ်သည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ရူဘီဒီယမ် ပမာဏကို အနည်းငယ်သာ ထုတ်လုပ်သည်။ **
ရူဘီဒီယမ်၏ ထိတွေ့ခြင်းအပေါ်သက်ရောက်မှု
ရူဘီဒီယမ်ကို စားသုံးမိပါက အတန်အသင့် အဆိပ် ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ရူဘီဒီယမ် နှင့် ထိတွေ့ပါက အပူလောင်ခြင်းကို ဖြစ်စေသည်။ ရူဘီဒီယမ်သည် rubidium hydroxide ဖြစ်ရန် စိုစွတ်သော အရာများနှင့် လွယ်ကူစွာ ဓာတ်ပြုသည်။ ထို့ကြောင့် မျက်လုံး နှင့် အရေပြားတို့ကို ဓာတုဗေဒသဘောအရ လောင်ကျွမ်းမှုများ ဖြစ်စေသည်။
ရူဘီဒီယမ်နှင့် အလွန်အကြူးထိတွေ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရောဂါလက္ခဏာများ
အသားအရေနှင့် မျက်လုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြီးထွားမှုကို လျှော့နည်းစေသည်။ ခြေလက်ဆာခြင်း၊ အရေပြားတွင် ပြည်တည်အနာဖြစ်ခြင်းနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိတ်တုန်လှုပ်လွယ်ခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်သို့ သတ်ရောက်မှုများ
ရူဘီဒီယမ်ကို ဇီဝဗေဒ ပိုင်းတွင် သက်ရောက်နိုင်မှု နည်းပါးသည်။ သို့သော် metabolics အပေါ်တွင် အနည်းငယ် သက်ရောက်မှု တွေ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ပိုတက်ဆီယမ်နှင့် တူညီနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပိုတက်ဆီယမ်သည် ရူဘီဒီယမ်ထက် ပေါကြွယ်ဝသော်လည်း၊ ၎င်းဒြပ်စင် နှစ်မျိုးလုံးကို တွင်းထွက်ပစ္စည်းများနှင့် မြေဆီလွှာထဲတွင် တွေ့ရသည်။ အပင်များသည် ရူဘီဒီယမ်ကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အယ်လ်ကာလီ သတ္တုများ
ဂျွန် စတိုင်းဗက်
ဂျွန်အန့်စ်စတိုင်းဗက် ဂျူနီယာ (John Ernst Steinbeck Jr.) (၁၉၀၂ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၇ မွေး - ၁၉၆၈ ဒီဇင်ဘာ ၂၀ ကွယ်လွန်) သည် အမေရိကန်စာရေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် စာအုပ်ပေါင်း ၂၇ အုပ်ကို ရေးသားခဲ့ပြီး ဝတ္ထုရှည် ၁၆ အုပ်၊ ဝတ္ထုမဟုတ်သော စာအုပ် ၆ အုပ် နှင့် ဝတ္ထုတိုပေါင်းချုပ် ၅ အုပ်တို့ ဖြစ်သည်။ ဂျွန်စတိုင်းဗက်သည် ၁၉၆၂ ခုနှစ်အတွက် စာပေနိုဘယ်ဆုကို ရရှိခဲ့သည်။
မြန်မာဘာသာသို့ ပြန်ဆိုမှုများ
စတိုင်းဗက်၏ အောက်ပါစာအုပ်များကို မြန်မာဘာသာသို့ ပြန်ဆိုဖူးသည် −
ထရန်ကန်
ထရန်ကန်