cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
တမန်တော်ဝတ္ထု
အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်အားဖြင့် တမန်တော် ဝတ္ထု သည်ခိုင်မာကျယ်ပြန့်စွာ ရေးသားထား သောရှင်လုကာ၏ အစောပိုင်းလက်ရာ ဖြစ်သည်။ The anti Marcionite Prologue to Luk (c. 160-180) Muratorian Canon (c. 170-200) ကနဦးအသင်းတော်ဖခင်ကြီးများ Irenaeus, Clement of Alexandria, Tertullian နှင့် Origen များကလည်း ရှင်လုကာ၏ လက်ရာဟုခံယူကြသည်။ အသင်းတော် သမိုင်းကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍လည်း Eusebius နှင့် Jerome တို့က သဘောတူဝန်ခံကြသည်။
အတွင်းသရုပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်လုကာလက်ရာ ဖြစ်ကြောင်း (၃)ချက်ပြသနိုင်သည်။ ကျမ်းစာ၏ အစ ပိုင်းတွင် စာရေးသူ၏ အစောပိုင်းအလုပ်ကို ပြသည်။ Theophilus ကိုလည်း ရည်ညွန်းသည်။ လု ၁:၁-၄ သည် ဤကျမ်းအစပိုင်းကို ဖော်ညွှန်းခြစ်ဖြစ်သည်။ စာရေးသားဟန်၊ အတွေး မမြင်၊ ဝေါဟာရအသုံးအနှုန်းများသည် တမန်တော်များ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို အသားပေး၍ သေးအဖွဲကိစ္စရပ် များစွာလည်း ရှင်လုကာကျမ်းနှင့် တူညီချက်များရှိသည်။ ကောရိန္သုဩဝါဒစာ (၂)စောင် ရှေ့နောက်ဆက်သကဲ့သို့ ရှင်လုကာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် အခြားခရစ်ဝင် သုံးကျမ်းထက် တမန်တော်ဝတ္ထုနှင့် ဆက်စပ်ပတ်သက်နေသည်။
ဒုတိယအချက်မှာ ဤကျမ်းစာရေးသူသည် ရှင်ပေါလုနှင့်အတူတူ ခရီးသွားလာသူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ “ကျွန်ုပ်တို့” ဟူသော စကားလုံးကို ၁၆:၁၀-၁၇၊ ၂၀:၅-၂၁:၁၈၊ ၁၇:၁- ၂၈:၁၆ တို့တွင် အထင်အရှားတွေ့ရသဖြင့် ဤကျမ်းစာရေးသူသည် ပေါလုနှင့်အတူရှိနေသောကြောင့် မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ တိုသို့မဟုတ်လျှင် “ ငါ” အစား “ကျွန်ုပ်တို့” ဟူ၍ ပြောစရာအကြောင်းမရှိ။
တတိယ အချက်မှာ ပေါလု၏ လုပ်ဖော်ဆောင်ဘက်များ၏  အမည်နာမများကို တွေ့လေ့ရှိသည်။ ထိုသူများထဲတွင် စာရေးသူလည်း ပါဝင်ပြီး သူ့နာမည်စာရင်းကို မဖော်ပြသော်လည်း “စသည်တို့” “နှင့်အတူ” “ကျွန်ုတို့သည်” ဟု သုံးလေ့ရှိသည်။
၃။ အချိန်ကာလ
ဓမ္မသစ်ကျမ်းရှိ အခြားကျမ်းများထက် တမန်တော်ဝတ္ထုသည် အသင်းတော်သမိုင်းကြောင်းဖြစ်၍ ပိုမိုအရေးကြီးသည်။ အခြားကျမ်းများ၏ရှေ့ဆောင်ကျမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
တမ်န်တော်ဝတ္ထု ရေးသားသည့် ကာလကို(၃)မျိုးဆိုကြရာ တစ်ခုသည်ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရာ မရှိဟု ငြင်းပယ်ကြသည်။
၁။   ၂ ရာစုနှစ်ဟု ဆိုကြသည်။ ကျမ်းရေးသူလုကာသည် အေဒီ ၈၀၊ ၈၅ ခန့် ထိ ခက်ခဲစွာနေခဲ့ရသည်။ ကျမ်းစာပညာရှင်အချို့က    Josephus Antiquities           (အေဒီ ၉၃) နှစ်ခေတ်ပြိုင်(၅-၃၆) ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်ခိုင်မာမှုမရှိ။
၂။  အများကမူ အေဒီ ၇၀-၈၀ အကြားတွင် ရေးသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤအချက်ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် ထိုအကြောင်းထိပါဝင်သည်။
၃။  အခိုင်မာဆုံးအချက်မှာ ရှင်ပေါလု ရောမအကျဉ်:ထောင်တွင် ကျနေသည့်အချိန်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင်းဆိုတော် တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် ထိုအကြောင်းထိ ပါဝင်သည်။
ရှင်လုကာသည် တတိယမြောက်ကျမ်း ဆက်လက်ရေးသားချင်ပေမည်။ သို့သော်လည်း ဘုရားရှင် အလိုတော်မရှိသောကြောင့် ​အေဒီ ၆၃ မှ ၇၀ အကြား ဖြစ်အပျက်များသာ မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစေ အောက်ပါအချက်များဖြင့် တွက်ကြည့်ကြရအောင်။ အီတလီဘုရင်ဆိုး နေရူးက ခရစ်ယာန်များကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး ရောမြို့ မီးလောင်သည့်နောက်ပိုင်း (၆၄)၊ ယုဒများ ရောမအောက်မှကင်းလွတ်ချိန် (၆၆-၇၀)၊ ပေတရုနှင့် ပေါလု မာတုရခံရချိန် (၆၀ နောက်ပိုင်း)၊ ယုဒများနှင့် ဟေဗြဲခရစ်ယာန်များ သဲထိတ်ရင်ဖို ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်သုဉ်းချိန်တို့ဖြင့် ဆန်ကာတင်တွက်ချက်ကြည့်လျှင် ရှင်ပေါလု ရောမတွင် ထောင်ကျနေချိန် အေဒီ ၆၂ သို့မဟုတ် ၆၃ ဖြင့်သည်ဟု ကောက်ချက်ချရသည်။
၄။ နောက်ခံသမိုင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်
တမန်တော်ဝတ္ထုသည် ဘ၀လှိုင်းဒဏ်နှင့် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က အသင်းတော်ထူပုံ၊ အသင်းတော်အား ဘိသိက်ပေးထားပုံနှင့် အပြင်သို့တန်ခိုး ဆန့်ထုတ်ပုံများလည်း တွေ့ရသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးလက်နက် ကရိယာအသုံးပြုပုံ၊ အခက်အခဲ အတားအဆီးများ အောင်မြင်ပုံ၊ လူ့သဘာဝ ထုံးစံမဟုတ်သော နည်းလမ်းများဖြင့် အသုံးပြုပုံ၊ အောင်ပွဲခံပုံများကို မော်ကွန်းတင်ထားသည်။
တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် အတည်တကျမရှိသေးကာလ၌ အသင်းတော်ကလေးများသို့ သတင်းကောင်းရောက်ရှိပုံ၊ လူကိုယ်တိုင်ဖြင့် သတင်းကောင်း သယ်ဆောင်ကြပုံ၊ ဇာတ်လမ်းဆန်ဆန် စွန့်စားခဲ့ကြပုံများကို သရုပ်ဖော်ထားသည်။ မသာဖုံးအုပ်ထားသော ယုဒအစဉ်အလာ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ခွာ၍ တပါးအမျိုးသားများနှင့် ခရစ်တော်တွင် တလုံးတဝတည်းရှိပုံတို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကမ္ဗည်းမော်ကွန်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တမန်တော်ဝတ္ထုကို “ဣဇာက်နို့ဖြတ်သည့်ကာလ” ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
ကျမ်းစာဖတ်ရှုသောအခါ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်၌ ဝိညာဉ်တော်ပါရှိပုံကို နှစ်ထောင်းအားရကြပေမည်။ တချိန်တည်းတွင် အပြစ်နှင့် စာတန်၏ သောင်းကျန်းပုန်ကန်ပုံကိုလည်း တွေ့မြင်ရကြမည်။
ပထမ (၁၂)ခန်းတွင် ဣသရေလလူမျိုးများ အကြားသို့ ခြင်္သေ့ပမာရဲဝံ့စွာ  ပေတရု အမှုတော် ဆောင်ပုံကို တွေ့ကြမည်။ အခန်း၁၃ မှစ၍ ရှင်ပေါလု၏ တပါးအမျိုးသားများအကြားတွင် မနားမနေ စိတ်အားထက်သန်စွာ အမှုတော်ဆောင်ပုံကို တွေ့ကြမည်။
တမန်တော်ဝတ္ထုသည် နှစ်ပေါင်း(၃၃)နှစ်ကာလကို ခြုံငုံသည်။ J.B.Phillip က “လူ့သမိုင်းတွင် နှိုင်းယှဉ်၍မရအောင် ကြီးစိုးသော ကာလတာဖြစ်သည်။ သာမန်လူသားများက သူတို့ရန်သူများကြားထိအောင် မျက်ရည်မျက်ခွက်နှင့် သွားရောက်ပြောကြရာ ကမ္ဘာကြီးပါ ဂျွမ်းထိုးမှောက်ခုံ ဖြစ်ကုန်သည်” ဟုဆိုသည်။
ပါဝင်သောအချက်များ
၁။ ယေရှုရှလင်အသင်းတော် (အခန်း ၁–၇)
(က) ထမြောက်သော အရှင်သခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ကတိ (၁:၁-၅)
(ခ) တမန်တော်များရှေ့တွင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ကြခြင်း (၁:၆-၁၁)
(ဂ) ယေရုရှလင်တွင် တပည့်တော်များဆုတောင်း ခြင်းဖြင့် စောင့်မျှော်ခြင်း (၁:၁၂-၂၆)
(ဃ) ပင်တေကုတ္တေနေ့နှင့် အသင်းတော်မွေးဖွားခြင်း (၂:၁-၄၇)
(င) ခြေဆွံ့သူကျန်းမာခြင်းနှင့် ဣသရေလများအား ပေတရုက ဆုံးမခြင်း (၃:၁-၂၆)
(စ) ညှဉ်းဆဲနှိပ်စက်ခြင်းကြောင့် အသင်းတော်ကြီးထွားခြင်း၊ (၄:၁- ၇:၆၀)
၂။ ယုဒနှင့် ရှမာရိအသင်းတော်များ (၈:၁– (၉:၃၁)
(က) ရှမာရိပြည်သို့ ဖိလိပ္ပုသာသနာခရီး (၈:၁-၂၅)
(ခ) ဖိလိပ္ပုနှင့် အဲသယောပိအမတ်မင်း (၈:၂၆-၄၆)
(ဂ) တာရှုသားရှောလု အသက်တာ ပြောင်းလဲခြင်း (၉:၁-၃၁)
၃။ ကမ္ဘာမြေတွင် အသင်းတော် ကုန်းဆုံးခြင်း(၉:၃၂၊ ၂၈:၃၁)
(ခ) အန္တိအုတ်တွင် အသင်းတော်ထူထောင်ခြင်း (၁:၁-၅)
(ဃ) ပေါလု၏ ပထမဆုံး သာသနာပြုခရီး၊ ဂလာတိသို့ (၁၂:၂၄ – ၁၄:၂၈)
(င) ယေရုရှင်လင် အသင်းတော်ကောင်စီ (၁၅:၁-၃၅)
(စ) ပေါလု၏ ဒုတိယသာသနာခရီး၊ အာရှမိုင်းနားနှင့် ဂရိသို့ (၁၅:၃၆ – ၁၈:၂၂)
(ဆ) ပေါလု၏ တတိယသာသနာခရီး၊ အာရှမိုင်းနားနှင့် ဂရိပြည် (၁၈:၂၃ – ၂၁:၁၆)
(ဈ) ရှင်ပေါလု ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးခြင်း (၂၇:၁ – ၂၈:၁၆)
TAGS: တမန်တော်ဝတ္ထု
ဖောင်းတောရွာ၊ ဒီးမော့ဆိုမြို့နယ်
ဖောင်းတောရွာ(Hpaungtaw)သည် ကယားပြည်နယ်၊ လွိုင်ကော်ခရိုင်၊ ဒီးမော့ဆိုမြို့နယ်၊ ဘုရားဖြူကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၈၃၉၇ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဒီးမော့ဆိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်လုံရွာ၊ မိုင်းလင်း (အရှေ့)
ဝမ်လုံရွာ (Wanlong)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ တာချီလိတ်ခရိုင်၊ တာချီလိတ်မြို့နယ်၊ မိုင်းလင်း (အရှေ့)ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၄၈၄၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းလင်း (အရှေ့)ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၃၇၅ ဦး၊ မ ၁၂၇၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၆၅၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ကုသိုလ်ဇောစောရခြင်း
ဤအကြောင်းတရားတို့ကြောင့် ကုသိုလ်ဇော စောရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်လုံရွာ၊ မိုင်းလင်း (အရှေ့)
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တာချီလိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကုသိုလ်ဇောစောရခြင်း
ကုသိုလ်ကို ပြုခြင်း၌ အမြဲသတ်မှတ်ထားခြင်း
နိယမိတ— ငါသည် ကုသိုလ်ကိုသာ ပြုထိုက်၏ဟု ကုသိုလ်ကို ပြုလုပ်ခြင်း၌ စိတ်ကို အမြဲသတ်မှတ်ထား၏၊ ဒါန သီလ ဘာဝနာ စသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ပြုခြင်း၌ အမြဲသတ်မှတ်ထားအပ်သော စိတ်၏ စွမ်းအင် ကြောင့်လည်းကောင်း,
ကုသိုလ်ကိုပြုခြင်း၌ ညွတ်ကိုင်းရှိုင်းထားသော စိတ်
ပရိဏာမိတ— အကုသိုလ်ဖြစ်ခြင်းမှ စိတ်ကို ဆုတ်နစ်စေ၍ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုခြင်း၌သာလျှင် စိတ်ဓာတ်ကို ညွတ်ကိုင်းရှိုင်းထား၏၊ ယင်းသို့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကိုပြုခြင်း၌ ညွတ်စေအပ်သော ညွတ်ကိုင်းရှိုင်းထားသော စိတ်၏ စွမ်းအင်ကြောင့်လည်းကောင်း,
ကုသိုလ်တရားတို့၌ အလေ့အကျက်များနေသော စိတ်
သမုဒါစာရ— ဒါန သီလ သမထ ဝိပဿနာ အစရှိသော ကုသိုလ်တရားတို့ကို အမြဲမပြတ် လိုက်နာပြုကျင့်လျက် စိတ်ဓာတ်ကို ကုသိုလ်တရားတို့၌သာ အဆက်မပြတ် ဆက်တိုက်ဖြစ်နေအောင် လေ့ကျင့်ထား၏၊ ကုသိုလ်တရားတို့၌ အလေ့အကျက်များနေသော စိတ်၏ စွမ်းအင်ကြောင့်လည်းကောင်း,
ယောနိသောမနသိကာရ၏ စွမ်းအင်
အာဘုဇိတ— ပတိရူပဒေသဝါသ = ရတနာသုံးပါး ထွန်းကားရာ သူတော်သူမြတ်တို့ရှိရာ သင့်တင့်လျောက်ပတ် ကောင်းမြတ်သော အရပ်ဒေသ၌ နေထိုင်ခြင်း,
သပ္ပုရိသူပနိဿယ = ဘုရားအစရှိသော သူတော်သူမြတ်တို့ကို မှီဝဲ ဆည်းကပ်ခြင်း,
သဒ္ဓမ္မဿဝန = သစ္စာလေးပါးနှင့် စပ်သော သူတော်ကောင်းတရားကို နာကြားခြင်း,
ပုဗ္ဗေ ကတပုညတာ = ရှေးကပြုခဲ့ဖူးသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ထူးရှိခြင်း –– ဤသို့စသော အကြောင်းတရားတို့ကြောင့် အာရုံကို နည်းမှန် လမ်းမှန် နှလုံးသွင်းခြင်း နှလုံးသွင်းတတ်ခြင်း ယောနိသောမနသိကာရ၏ စွမ်းအင်ကြောင့်လည်းကောင်း ––
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဗုဒ္ဓဘာသာ ဝေါဟာရများ
၁၃၄၈
၁၃၄၈
ဇန်နဝါရီလ
(၁) ရက်။
ဖေဖော်ဝါရီလ
(၁) ရက်။
မတ်လ
(၁) ရက်။
ဧပြီလ
(၁) ရက်။
မေလ
(၁) ရက်။
ဇွန်လ
(၁) ရက်။
ဇူလိုင်လ
(၁) ရက်။
ဩဂုတ်လ
(၁) ရက်။
စက်တင်ဘာလ
(၁) ရက်။
ဝိစိကိစ္ဆာ
ဝိစိကိစ္ဆာသည် “ဟိုဟာ ဖြစ်လေသလား၊ ဒီဟာ ဖြစ်လေသလား၊ ဟုတ်မှ ဟုတ်ပါ့မလား၊ အဟုတ်ဘဲများ ဖြစ်နေမလား " ဟု ပိုင်ပိုင် နိုင်နိုင် မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ အာရုံ၌ ယုံမှား တွေးတောခြင်း သဘောပင်တည်း။
၁၃၄၈
နိုဝင်ဘာလ
(၁) ရက်။
ဝိစိကိစ္ဆာ
ဝိစိကိစ္ဆာ
သုတ္တန်လာ ဝိစိကိစ္ဆာသည် ၁၆ ပါး၊ အဘိဓမ္မာလာ ဝိစိကိစ္ဆာ ၈ ပါးဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိ၏။
(တစ်နည်း) ၈-ပါးဟူသော်ကား
(၁) ဒုက္ခသစ္စာ၌ ယုံမှားတွေးတောခြင်း။
၁၃၄၈
ဒီဇင်ဘာလ
(၁) ရက်။
ဝိစိကိစ္ဆာ
(တစ်နည်း) ၈-ပါးဟူသော်ကား
(၂) သမုဒယသစ္စာ၌ ယုံမှားတွေးတောခြင်း။
(၃) နိရောဓသစ္စာ၌ ယုံမှားတွေးတောခြင်း။
(၄) မဂ္ဂသစ္စာ၌ ယုံမှားတွေးတောခြင်း။
(၅) ရှေ့အဘို့ ဖြစ်ပြီးသော ခန္ဓာစသည်, (အတိတ်ဘဝ)၌ ယုံမှားတွေးတောခြင်း။
(၇) ရှေ့အဘို့, နောက်အဘို့ (ဖြစ်ပြီး, ဖြစ်လတ္တံ့သော ခန္ဓာစသည်, အတိတ်ဘဝ, အ နာဂတ်ဘဝ)၌ ယုံမှားတွေးတောခြင်း။
(၈) (ဇာတိစသော) အကြောင်းတရား, ထိုအကြောင်းတရားကို စွဲ၍ဖြစ်သော (ဇရာ, မရဏစသော)အကျိုးတရားတို့၌ ယုံမှားတွေးတောခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဝိစိကိစ္ဆာ၏ လက္ခဏာစသည်
ဝိစိကိစ္ဆာသည်
(၁) ယုံမှားခြင်း (ဝါ) ဤသို့ ဟုတ်လေသလော၊ ဤသို့ မဟုတ်လေသလော စသည်ဖြင့် ထက်ဝန်းကျင် ရွေ့သည်၏အစွမ်းအားဖြင့် ဖြစ်ခြင်းလက္ခဏာရှိ၏။
(၂) အထူးထူးသောအာရုံ၌ စိတ်၏တုန်လှုပ်ခြင်း ကိစ္စရှိ၏။
(၃) မဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း ဟူသော နှလုံးနှစ်ခွကို ဖြစ်စေတတ်၏။ (တစ်နည်း) အာရုံ၌ ဧကန်မဟုတ် အထူးထူးသောသဘောကို ယူသောအခြင်းအရာအားဖြင့် ဉာဏ်အား ရှေးရှုထင်တတ်၏။
(၄) မသင့်သောအားဖြင့် နှလုံးသွင်းခြင်းလျှင် နီးစွာသော အကြောင်းရှိ၏။ ။
ယှဉ်ရာစိတ်
ဝိစိကိစ္ဆာစေတသိက်သည် ဝိစိကိစ္ဆာသဟဂုတ်စိတ် ၁-ခုတည်း၌သာ ယှဉ်၏။ သင်္ဂဟ၊၁၀။
ဥဒ္ဓစ္စစေတသိက်နှင့် ဝိစိကိစ္ဆာ စေတသိက်တို့၏ အထူး
ဥဒ္ဓစ္စစေတသိက်သည် တစ်ခုတည်းသော အာရုံ၌သာလျှင် တုန်လှုပ်၏၊ ဝိစိကိစ္ဆာစေတသိက်သည်ကား အထူးထူးသောအာရုံ၌ တုန်လှုပ်၏။ ။
ဖြစ်ရာ ဌာနများ
ဝိစိကိစ္ဆာသည်—နီဝရဏစသည်တို့တွင် ဝိစိကိစ္ဆာနီဝရဏ, ဝိစိကိစ္ဆာနုသယ, ဝိစိကိစ္ဆာသံယောဇဉ်, ဝိစိကိစ္ဆာကိလေသာ မည်၏။
ဝိစာရ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်
ဝိစိကိစ္ဆာနီဝရဏ၏ ဖြောင့်ဖြောင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ဈာနင်ကား ဝိစာရဈာနင်ဖြစ်သည်။
ကိန်းရာ ဌာန
ဝိစိကိစ္ဆာနုသယသည် အလုံးစုံသော သက္ကာယဒိဋ္ဌိ၌ အကျုံးဝင်သော တရားဖြစ်ကုန်သော ကာမ ၁၁-ဘုံဟုဆိုအပ်သော ကာမဓာတ်, ရူပ ၁၆-ဘုံဟုဆိုအပ်သော ရူပဓာတ်, အရူပ ၄-ဘုံဟုဆိုအပ်သော အရူပဓာတ်, သုခဝေဒနာ, ဒုက္ခဝေဒနာ, ဥပေက္ခာဝေဒနာ အားဖြင့် ဓာတ် ၃-ပါး, ဝေဒနာ ၃-ပါး, ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်တို့၌ ကိန်း၏။
ပယ်ကြောင်းတရား
ဝိစိကိစ္ဆာသံယောဇဉ်ကို သောတာပတ္တိမဂ်သည် အကြွင်းမရှိသောအားဖြင့်ပယ်၏။
ဝိစိကိစ္ဆာကို ပယ်နိုင်ကြောင်း တရား ၆-ပါး—
(၁) ဗဟုဿုတတာ-များသောအကြားအမြင် ရှိသည်၏အဖြစ်။
(၂) ပရိပုစ္ဆကတာ-အဖန်ဖန် မေးတတ်သည်၏ အဖြစ်။
ကင်ကွန်းရွာ၊ ခန္တီးမြို့နယ်
ကင်ကွန်းရွာ (Kinkun)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ခန္တီးခရိုင်၊ ခန္တီးမြို့နယ်၊ အနောက်ကောက်တောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၇၃၆၃ ဖြစ်သည်။
ဝိစိကိစ္ဆာ
ပယ်ကြောင်းတရား
(၃) ဝိနယေပကတညုတာ-ဝိနည်း၌ ကျွမ်းကျင် လိမ္မာသည်၏ အဖြစ်။
(၄) အဓိမောက္ခဗဟုလတာ-ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း များသည်၏အဖြစ်။
ကင်ကွန်းရွာ၊ ခန္တီးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ခန္တီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လှိုင်းတက်ရွာ၊ သာစည်မြို့နယ်
လှိုင်းတက်ရွာ (Hlaingtet)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မိတ္ထီလာခရိုင်၊ သာစည်မြို့နယ်၊ လှိုင်းတက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၄၃၁၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လှိုင်းတက်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၁၂၃ ဦး၊ မ ၆၁၃၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၁၂၅၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ပန်မတ် (၃)ရွာ၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်
ပန်မတ် (၃)ရွာ (Pangmat (3))သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်၊ နမ့်ရှိုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၁၅၆၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နမ့်ရှိုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၃၀ ဦး၊ မ ၁၃၃၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၇၆၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ငလှိုင်တောရွာ၊ ငဖဲမြို့နယ်
ငလှိုင်တောရွာ (Ngahlaingtaw)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မင်းဘူးခရိုင်၊ ငဖဲမြို့နယ်၊ ဆင်ချီတိုင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၆၃၅၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဆင်ချီတိုင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၅၈ ဦး၊ မ ၁၆၆၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၁၂၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ငဖဲမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝိစိကိစ္ဆာ
ပယ်ကြောင်းတရား
(၅) ကလျာဏမိတ္တတာ-ကောင်းသော အဆွေခင်ပွန်း ရှိသည်၏အဖြစ်။
(၆) သပ္ပါယကထာ - လျောက်ပတ်သည်ကို ပြောဆိုခြင်း ဟူ၍ ၆-ပါးရှိကုန်၏။
ပန်မောင်ရွာ၊ တန့်ယန်းမြို့နယ်
ပန်မောင်ရွာ (Pangmawng)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ တန့်ယန်းမြို့နယ်၊ ခန်းကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၉၆၅၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ခန်းကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၄၅ ဦး၊ မ ၃၅၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၇၀၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တန့်ယန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လှိုင်းတက်ရွာ၊ သာစည်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သာစည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဒိဗ္ဗစက္ခုအဘိညာ
ဒိဗ္ဗစက္ခုအဘိညာဉ် သည် နတ်မျက်စိကဲ့သို့ ကွယ်ခြားရာ, ဝေးရာအရပ်တို့ရှိ အဆင်းဝတ္ထုတို့ကို မြင်နိုင်သည့်ဉာဏ် ဖြစ်သည်။
ဒိဗ္ဗစက္ခုအဘိညာဉ်
ဣဒ္ဓိမာပုဂ္ဂိုလ်သည် နတ်မျက်စိကဲ့သို့ ကွယ်ခြားရာ, ဝေးရာအရပ်တို့၌ရှိသော အဆင်းဝတ္ထုတို့ကို မြင်လိုသောအခါ အကယ်၍ နတ်ပြည်ကို မြင်လိုအံ့ အလင်းကသိုဏ်း သုံးခုတွင် တစ်ခုခုကို ထိုမိမိမြင်လိုသော အရပ်သို့ ဖြန့်ခင်း၍, နှိုးဈာန်ကို စိတ်ဝင်စား၍, ထ၍ ပကတိမျက်စိတ်ဖြင့် ဤအနီးရှိအဆင်းဝတ္ထုကို မြင်ရသကဲ့သို့ ဤနတ်ပြည်ကို ငါမြင်အံ့ဟု ရည်မှန်းဆင်ခြင်ခြင်း ပရိကံကိုပြုပြီးလျှင် အဘိညာပါဒကဈာန်ကို ဝင်စား၍ ထပြီးလျှင် ဤနတ်ပြည်ကို ငါမြင်စေသတည်း-ဟု အဓိဋ္ဌာန်ခြင်းကို ပြုအပ်၏၊ မြင်နိုင်သော အဓိဋ္ဌာန်အဘိညာဇော ကျလာ၏၊ မြင်ရ၏။ အကယ်၍ ပထမအကြိမ်ဖြင့် မမြင်ရသေးလျှင် ပါဒကဈာန်ကို ဝင်စား၍ အဖန်ဖန် အဓိဋ္ဌာန်ခြင်းကို ပြုအပ်၏၊ မြင်ရတော့၏၊ ငရဲကို မြင်လိုလျှင်လည်း ဤနည်းတူ ကြည့်ရှုအပ်၏၊ မြင်ရ၏။ မည်သည့် ဝတ္ထုကိုမဆို မြင်လိုလျှင် ဤနည်းတူ ကြည့်ရှုရ၏၊ မြင်ရ၏။
၁။ ထိုသတ္တဝါတို့ကို ကြည့်ရှု၍ မြင်၍ ဤသတ္တဝါတို့သည် ဘယ်လိုကံကိုပြု၍ ဤကဲ့သို့ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရပါလိမ့်နည်း၊ ဒုက္ခကို ခံရပါလိမ့်နည်း-ဟု ကံကို ဆင်ခြင်ကြည့်ရှုလျှင် ကံကိုလည်း သိမြင်နိုင်တော့၏။ ထိုကံကို သိမြင်နိုင်သည့်ဉာဏ်ကို “ယထာကမ္မုပဂအဘိညာ” ဟု ခေါ်၏။
၂။ ထိုသတ္တဝါတို့ကို နောင်ဖြစ်လတ္တံ့သည်ကိုလည်း ဆင်ခြင်ကြည့်ရှုလျှင် သိမြင်နိုင်၏၊ ထိုသို့ သိမြင်နိုင်သော ဉာဏ်ကို အနာဂတံသအဘိညာဟု ခေါ်၏၊ ဤအဘိညာ နှစ်ပါးတို့ကိုလည်း ဒိဗ္ဗစက္ခုအဘိညာသို့သွင်း၏။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဗုဒ္ဓဘာသာ
ပဉ္စဒွါရဝီထိနှင့် မနောဒွါရဝီထိ
ယေဘုယျအားဖြင့် ဤပဉ္စဒွါရဝီထိနှင့် ကာမဇော မနောဒွါရဝီထိတို့တွင် ဇောသည် (၇)ကြိမ် စောတတ်၍ တဒါရုံမှာ (၂)ကြိမ် ကျတတ်၏၊ ကျန်ဝီထိစိတ်တို့ကား တစ်ကြိမ်စီသာ ဖြစ်တတ်၏၊ စက္ခုဒွါရဝီထိစသော ပဉ္စဒွါရဝီထိ များ၏ နောင်၌ ဘဝင်များခြားလျက် မနောဒွါရဝီထိများသည် ဝီထိပေါင်းများစွာ ဖြစ်တတ်၏၊ ထိုတွင် ရှေးဦးစွာသော မနောဒွါရဝီထိကို တဒနုဝတ္တက မနောဒွါရဝီထိ = နောက်လိုက် မနောဒွါရဝီထိဟု ခေါ်ဆို၍ ဒုတိယ မနောဒွါရဝီထိမှ စ၍ နောက်ပိုင်း ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ကြကုန်သော မနောဒွါရဝီထိများကို သုဒ္ဓမနောဒွါရဝီထိဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲကြပေသည်။ အချို့ဆရာမြတ်တို့ကား အားလုံးကိုပင် တဒနုဝတ္တကမနောဒွါရဝီထိဟုပင် ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲလိုကြ၏၊ ဤစာမူ၌ကား မနောဒွါရဝီထိဟုသာ ဇယားများတွင် ဖော်ပြထားပါသည်။
ပထမ စက္ခုဒွါရဝီထိ
စက္ခုဒွါရ မနောဒွါရ၌ ရူပါရုံ ရှေးရှုကျရောက်လာသောအခါ ထင်လာသောအခါ ငါသည် ကုသိုလ်ကိုသာ ဖြစ်စေရမည်၊ သို့မဟုတ် ငါသည် အကုသိုလ်ကိုသာ ဖြစ်စေရမည် – ဤသို့ စသော သတ်မှတ်ချက်များ နှင့် အညီ ကုသိုလ်ဇော စောသည့် စက္ခုဒွါရဝီထိ သို့မဟုတ် အကုသိုလ်ဇော စောသည့် စက္ခုဒွါရဝီထိများ ဖြစ်ပေါ်လာကြ၏၊ ယင်းစက္ခုဒွါရဝီထိ နာမ်တရားစုတို့ကား ရူပါရုံအရောင်မျှကိုသာ သိ၏၊ ယောက်ျား မိန်းမ အိုး ပုဆိုး စသည်ဖြင့် ထိုရူပါရုံကို မသိပေ။ အဘိနိပါတမတ္တ = အာရုံနှင့် ဒွါရ ရှေးရှူ ရင်ဆိုင်မိရုံသာ ဖြစ်သည်။
ယောနိသောမနသိကာရဖြစ်က ကုသိုလ်ဇော အယောနိသောမနသိကာရဖြစ်က အကုသိုလ်ဇောများကား စောနိုင်၏၊ သို့သော် ထိုရူပါရုံကို ယောက်ျား မိန်းမ အိုး ပုဆိုး စသည်ဖြင့် သိ၍ စောသည်ကား မဟုတ်ပေ။ ရူပါရုံ အရောင်မျှကိုသာ အာရုံပြု၍ (ရှေးယခင်က ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခြင်း စသော အကြောင်းတို့အပေါ် အခြေစိုက်၍) ကုသိုလ်ဇော သို့မဟုတ် အကုသိုလ်ဇော စောခြင်း ဖြစ်၏၊
ဒုတိယမနောဒွါရဝီထိ
ယင်းစက္ခုဒွါရဝီထိနောင်၌ မနောဒွါရဝီထိ တစ်ဝီထိကျ၏၊ တဒနုဝတ္တကမနောဒွါရဝီထိဟု ခေါ်ဆိုအသုံးပြု ထား၏၊ ယင်းမနောဒွါရဝီထိကား စက္ခုဒွါရဝီထိက အာရုံပြုခဲ့သော အတိတ်ရူပါရုံမျှကိုသာ အာရုံပြုနိုင်၏ သိနိုင်၏၊ စက္ခုဒွါရဝီထိနှင့် အလားတူပင် ကုသိုလ်ဇော အကုသိုလ်ဇော ထိုက်သလို စောနိုင်၏၊ ဤဝီထိကို စက္ခုဒွါရဝီထိမှ ထောက်လျှင် ဒုတိယ (တဒနုဝတ္တက) မနောဒွါရဝီထိဟု ခေါ်ဆို၏၊ တဒါရုံ ကျသည်လည်း ရှိ၏၊ မကျသည်လည်း ရှိ၏၊
တတိယမနောဒွါရဝီထိ
၃။ ယင်း ဒုတိယမနောဒွါရဝီထိ၏ နောင်၌ တတိယမနောဒွါရ တစ်ဝီထိ ကျပြန်၏၊ တတိယ သုဒ္ဓမနောဒွါရဝီထိဟု ခေါ်ဆို၏၊ ယင်းမနောဒွါရဝီထိကား ယင်းအတိတ်ရူပါရုံကိုပင် ညို၏ ဝါ၏ ပြာ၏ စသည်ဖြင့် သိ၏၊ ရှေး နှစ်ဝီထိတို့ကား အရောင်မျှကိုသာ သိ၏၊ ဤတတိယမနောဒွါရဝီထိသို့ ရောက်မှသာလျှင် ယင်းရူပါရုံ၏ အညို အဝါ အပြာ စသည့် ကွဲပြားသည့်အရောင်ကို သိ၏၊ ရှေးနှစ်ဝီထိတို့ဖြင့် မြင်အပ်ပြီးသော အတိတ်ရူပါရုံကိုပင် ညို၏ ဝါ၏ ပြာ၏ စသည်ဖြင့် ပိုင်းခြားနိုင်သော ဝီထိ ဖြစ်သည်။ တဒါရုံ ကျသည်လည်း ရှိ၏၊ မကျသည်လည်း ရှိ၏၊ ယောနိသောမနသိကာရ အယောနိသောမနသိကာရ အားလျော်စွာ ကုသိုလ်ဇော အကုသိုလ်ဇော ထိုက်သလို စောနိုင်၏၊
စတုတ္ထ သုဒ္ဓမနောဒွါရဝီထိ
ယခင် သုံးဝီထိတို့ဖြင့် မြင်အပ် သိအပ် ပိုင်းခြားအပ်ပြီးသော ရူပါရုံကို စွဲ၍ ယောက်ျား မိန်းမ အိုး ပုဆိုး သင်္ကန်း ရွှေ ငွေ စသည်တည်းဟု သင်္ကေတ ရှိဖူးသည်နှင့် လျော်စွာ အတ္ထပညတ်ကို သိသော သုဒ္ဓမနောဒွါရဝီထိတည်း။ ဤအဆင့်၌ ပညတ်ကို အာရုံပြုနေပါက တဒါရုံကျခွင့် မရှိ။ အကယ်၍ ပရမတ်ကိုသာ အာရုံယူနိုင်ပါမူကား ရူပါရုံ အရောင်မျှကိုသာ ဆက်လက် အာရုံယူနိုင်ပါမူကား တဒါရုံ ကျနိုင်ခွင့် ရှိ၏၊ ဤဝီထိ၌လည်း ယောနိသောမနသိကာရ အယောနိသောမနသိကာရ အားလျော်စွာ ကုသိုလ်ဇော အကုသိုလ်ဇော ထိုက်သလို စောနိုင်၏၊
ပဉ္စမ သုဒ္ဓမနောဒွါရဝီထိ
ဤပဉ္စမဝီထိသို့ ရောက်ပါမှ ယောက်ျားပဲ မိန်းမပဲ အိုးပဲ ပုဆိုးပဲ ရွှေပဲ ငွေပဲ စသည်ဖြင့် အတ္ထပညတ် တစ်ခုခုကို ကွဲကွဲပြားပြား သိ၏၊ ဤပဉ္စမဝီထိသို့ ရောက်ရှိပါမှ ယောနိသောမနသိကာရ ရှိပါက ကြည်ညိုခြင်း, အယောနိသောမနသိကာရ ဖြစ်ပါက တပ်မက်ခြင်း ချစ်ခင်ခြင်း စသည် ဖြစ်၏၊ ဤဝီထိ၌လည်း ပရမတ် အရောင်သက်သက်ကို စွမ်းနိုင်သော ဝိပဿနာကမ္မိကပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် အာရုံပြုနိုင်ကြ၏၊ တဒါရုံ ကျခွင့်ရှိ၏၊ ပညတ်ကိုသာ အာရုံပြုနေပါက တဒါရုံကျခွင့် မရှိ။
ရုပ်ကလာပ်တစ်ခု(သို့) အများစု၏ ရူပါရုံအရောင်
စက္ခုဒွါရဝီထိနာမ်တရားစုသည် ရုပ်ကလာပ်အများစု၏ ရူပါရုံ အရောင်ကိုသာ အာရုံယူနိုင်၏ သိနိုင်၏ဟူသော အယူဝါဒလည်း ရှိနေ၏၊ မနောဒွါရဝီထိကား ရုပ်ကလာပ်တစ်ခု၏ ရူပါရုံအရောင်ကိုပင် ဖြစ်စေ, ရုပ်ကလာပ် အများစု၏ ရူပါရုံအရောင်ကိုပင်ဖြစ်စေ သိရှိနိုင်သောသဘော ရှိ၏၊ ထိုကြောင့် ရုပ်ကလာပ်အများစု၏ ရူပါရုံ သို့မဟုတ် ရုပ်ကလာပ်တစ်ခု၏ ရူပါရုံဟု နှစ်မျိုးခွဲလျက် ရေးသားထားပေသည်။
ပဉ္စဒွါရဝီထိ, ပထမ တဒနုဝတ္တက မနောဒွါရဝီထိတို့၏ စွမ်းအင်
အဘိဓမ္မာ ဝိဘင်းပါဠိတော် နှင့် ယင်းပါဠိတော်၏ အဖွင့်ဖြစ်သော ဉာဏဝိဘင်း အဋ္ဌကထာ ဋီကာတို့နှင့် အညီ ပဉ္စဒွါရိကဇောဝီထိစိတ်အစဉ်တို့ကား ဒွါရနှင့် အာရုံ ရှေးရှုဆုံစည်းမှုသဘောမျှလောက်သာ = ဆိုင်ရာ ဆိုင်ရာ ဒွါရ၌ ရှေးရှုကျရောက်လာသော အာရုံကို သိကာမတ္တသဘောမျှသာ ရှိ ကြ၏၊ ယင်းအာရုံကို အရောင်မျှ အသံမျှ အနံ့မျှ အရသာမျှ အတွေ့အထိမျှသာ သိနိုင်၏၊ အဖြူ အနီ အဝါ အပြာ စသည်ဖြင့် ခွဲခြားစိတ်ဖြာ၍ သိနိုင်သည့် စွမ်းအားကား မရှိပေ။ ထိုကြောင့် ယင်းပဉ္စဒွါရဝီထိတို့၌ တည်ရှိသော အာဝဇ္ဇန်းနှင့် ဝုဋ္ဌော, ရှေးဦးစွာသော ပထမ တဒနုဝတ္တက မနောဒွါရဝီထိ၌ တည်ရှိသော မနောဒွါရာဝဇ္ဇန်းတို့၏ ဆင်ခြင်ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ တကယ်တမ်း ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် အာရုံကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်ကား မဟုတ်ပေ။ အဖြူ အနီ အဝါ အပြာ စသည်ဖြင့် ခွဲခြားစိတ်ဖြာ၍ သိနိုင်သော အဆင့်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးပေ။ ပဉ္စမမြောက် မနောဒွါရဝီထိသို့ ရောက်ရှိပါမှ အထိုက်အလျောက် ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်သည့်သဘော ရှိပေသည်။ ထိုကြောင့် ပဉ္စဒွါရဝီထိ, ပထမ တဒနုဝတ္တက မနောဒွါရဝီထိတို့၌ တည်ရှိသော အာဝဇ္ဇန်း ဝုဋ္ဌောတို့သည် အာရုံကို ဣဋ္ဌ အနိဋ္ဌ စသည်ဖြင့် တကယ်တမ်း ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်သည့် တရားတို့ မဟုတ်ဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချသကဲ့သို့သာဖြစ်သော တရားတို့ဟု မှတ်သားပါ။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဗုဒ္ဓဘာသာ ဝေါဟာရများ
ငှက်ပျောတောရွာ၊ ဝဲခမိ
ငှက်ပျောတောရွာ(Hngetpyawtaw)သည် မွန်ပြည်နယ်၊ မော်လမြိုင်ခရိုင်၊ သံဖြူဇရပ်မြို့နယ်၊ ဝဲခမိကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၅၂၆၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝဲခမိကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၅၃၂ ဦး၊ မ ၃၅၄၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၇၀၇၇ ဦး နေထိုင်သည်။
ခြေမြစ်ပင်ရွာ၊ နောင်ချိုမြို့နယ်
ခြေမြစ်ပင်ရွာ (Chaymyitpin)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ကျောက်မဲခရိုင်၊ နောင်ချိုမြို့နယ်၊ ကြိမ်ဂနိုင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၉၇၁၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကြိမ်ဂနိုင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၂၇၅ ဦး၊ မ ၃၂၆၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၅၄၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နောင်ချိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နေဝင်း (သီချင်းရေးဆရာ)
တေးရေးကိုနေဝင်းသည် မြန်မာပြည်တွင် တစ်ချိန်က ခေတ်စားခဲ့သော မောင့်လပြည့်ဝန်း သီချင်းအား ကိုယ်ပိုင်သံစဉ်ရေးစပ်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ပန်းချီကားများလည်း ရေးဆွဲသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
ကိုနေဝင်းကို ၁၉၅ဝခုနှစ်တွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီးနောက် အသက် ၁၃၊ ၁၄နှစ် ဝန်းကျင်မှာ စတင်ကာ သီချင်းများ ရေးသားခဲ့သည်။
"ရေဒီယိုကလာတဲ့ မိုနိုသီချင်း တွေပါ့။ အဲဒီမှာ တယ်၊ မယ်၊ ကွယ်၊ မေ၊ ရေ၊ လေ စသည်ဖြင့် အဲဒီလို ကာရန်တွေပေါ့။ အဲဒီလို ကာရန်ကိုက် ရေးတာတွေကို ကျွန်တော်မလုပ်ချင် တော့ဘူး။ နောက်ပုံစံတစ်မျိုးကို ချီတက်ရမယ်။ အားလုံးကို ကျော် ဖြတ်ရမယ် သီချင်းမှာ ကြည့်။ တစ်ခါ တလေကြုံမယ်၊ အကောင်း အဆိုး လည်း တွေ့ရမယ်။ အလိုက်အထိုက် ပေါ့လေ။ ကောင်း၊မယ်၊လေ စသည် ဖြင့် အဆုံးသတ်ထားတယ်။ အဲဒါပါပဲ။ ရေဒီယိုကလာတဲ့ သီချင်းတွေကို ငြီးငွေ့လို့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အနောက်တိုင်းဂီတရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု မကင်းနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် သီချင်း ကျွန်တော်ရေးတဲ့ အခါမှာ တော့ ကျွန်တော်ကြိုက်တဲ့ ပြည်ပက ဗမာသီချင်း တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတွေကို နှင်ထုတ်လိုက်တယ်။ ကိုယ်ပိုင်ကျန် အောင်လုပ်တယ်။ ကော်ပီအနေနဲ့က တော့ ကျွန်တော်သိပ်ကြိုက်တဲ့ သီချင်းတွေကို ရေးမိတယ်။ ရန်ကုန် မှာ စားဝတ်နေရေးအတွက် ရပ်တည် ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က အရေး သမားပဲလုပ်လို့ရမယ်။ အဆိုတော် မဖြစ်နိုင်ဘူး"ဟု သူက ပြောသည်။ သူ၏နာမည်ကျော် မောင့်လပြည့်ဝန်း သီချင်းကို ၁၉၇၆ ခုနှစ်ဝန်းကျင်ကာလများတွင် ရေး သားပြီးစီးခဲ့သည်ဟု သူကဆိုသည်။ ==ကျွန်တော် ၁၃နှစ်သား လောက်မှာ စရေးတယ်။ ကော်ပီ သီချင်းလေးတွေ စရေးတာပေါ့။ မန္တလေးမှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ Lonely Heart ဆိုပြီး တီးဝိုင်းစဖွဲ့ တယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်တော်ကLead ဂစ်တာတီးတယ်။ Claccical ဂစ် တာက နောက်မှတီးတာ။ လန်ဒန် အတ်ဦးအုန်းမောင်ရဲ့သား ရီတာအုန်းမောင်က သင်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ ရန်ကုန်ကိုရောက်တယ်။ အဲဒီမတိုင် ခင်မှာ =ဒေါက်ဒေါက် ဘယ်သူလဲ+ဆိုပြီး ကျွန်တော် တစ်ခွေ ထွက်ခဲ့သေးတယ်။ ကော်ပီ၁ဝပုဒ်၊ ကိုယ်ပိုင်သံစဉ် တစ်ပုဒ်ပါတယ် ဟု သူက ပြောသည်။ "ကျွန်တော်က မောင့်လပြည့်ဝန်း ကို နောင်မွန်မှာရေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မပြီးသေးဘူး။ ကွယ်လွန်ခြင်း၊ အလည်လွန်ခြင်းစသည်ဖြင့် စာသား တွေရေးပြီး နယ်ကျွံခြင်း၊ မရေးရသေးဘူး။ တစ်နှစ်လောက်ကြာသွားတယ်။ တစ်နှစ်လောက်ကြာတော့ ဦးသန့်အရေးအခင်းမဖြစ်ခင်ပေါ့။ စိုင်းထီးဆိုင်တို့၊ ဆွန်ကျဲအိုတို့ အခန်းမှာနေပြီး ရေးလိုက်တယ်။ သီချင်း အဆုံးသတ်ပြီးတော့ အဆောင်ရှေ့ တွေမှာ တီးကြတယ်။ ==ချစ်၍စွန့်သွား တဲ့မင်းကို စွန့်၍ ချစ်သွားမယ်++ဆိုပြီး စကားလုံးလေး လှည့်သုံးလိုက်တယ်။ အမှတ်တမဲ့ရေးလိုက်ပေမယ့် အမှတ်တရ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ အဲဒါရေးပြီး ၁၉၇၆ခုနှစ်မှာ ကျောင်းတွေ ပိတ် တယ်။ တစ်ခါကျောင်းတွေ ပြန်ဖွင့်တော့ စိုင်းထီးဆိုင်က သူ့ကိုအဲဒီ သီချင်းရောင်းပါဆိုပြီး လာပြောတယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ္တဇအလွမ်းထဲမှာ အဲဒီ သီချင်းပါလာတယ်"ဟု သူက မောင့် လပြည့်ဝန်းသီချင်း နောက်ခံ ရာဇဝင် ကို ပြောပြသည်။
ကိုနေဝင်းသည် သူ၏ဂီတ သက်တမ်းနှစ် ၄ဝ အတွင်း သီချင်း ပုဒ်ရေ ၅ဝဝ နီးပါးခန့် ရေးသားခဲ့ ပြီး ကိုယ်ပိုင်သံစဉ်အပုဒ် ၃ဝဝကျော်၊ ကော်ပီသီချင်း ၂ဝဝနီးပါး ရေးသားခဲ့ သည်။ ကိုနေဝင်းတို့အုပ်စုသည် အာဏာရှင်ခေတ်ကြီးထဲတွင် သီချင်းများဖြင့် တော်လှန်ခဲ့ကြသူ များလည်း ဖြစ်သည်။ တင်းကြပ်သော ဆင်ဆာ အောက်တွင် ဝေ့ဝိုက်ကာ ရေးစပ်ခဲ့သော သူ၏သီချင်းများသည် အဖိ နှိပ်ခံပြည်သူတို့ကို ကိုယ်စားပြုခဲ့ သည်။ "နင့်ကိုငါချစ်တယ်။ ငါ့ကိုနင် ချစ်မလားဆိုရင် နင်/ငါ ဆိုတာ ရိုင်းတယ်။ ငါထည့်လို့မရဘူးတဲ့။ ဆင်ဆာကပိတ်တယ်။ တစ်ခါ မီးပါတဲ့ စကားလုံးထည့်လို့မရဘူး။ ပြီးတော့ တင့်တင့်ထွန်းဆိုတဲ့ "နမ်းပါ" သီချင်း မှာ အနမ်းတွေများနေပြီတဲ့။ နောက် တစ်ခါ အနမ်းနှစ်ခါထက်ပိုရင် ဆင် ဆာဖြတ်မယ်ပြောတယ်။ တောင်စွယ် မှာ စီးဆင်းနေတဲ့ စမ်းချောင်းလေး အကြောင်းရေးတာတောင်တောင် စွယ်ရဲ့ဟိုဘက်မှာ ကျောင်းသား အဖွဲ့ တွေရှိတယ်ဆိုပြီးဆင်ဆာပိတ်တယ်" ဟု သူကပြောသည်။ တင်းကျပ်သည့်ဆင်ဆာ၊ ထိလွယ်ရှလွယ်သည့် အာဏာရှင်စနစ် အောက်တွင် ပြည်သူတို့ဘက်မှ ရပ်တည် သော စာသားများဖြင့် တွန်းလှန်ခဲ့သော ကိုနေဝင်း၏ သဘောထားမှာ မည်သို့ရှိသနည်း။ "ကျွန်တော့်ကိုအားပေးတဲ့ ပရိသတ်တွေရှိလာလေ ကျွန်တော် ပိုကြိုးစားလေပဲ။ ကျွန်တော့်ဝမ်းစာအတွက် ကိုးပုဒ်ရေးရင် တိုင်းပြည်အတွက် တစ်ပုဒ်ရေးတယ်။ ဆယ်ပုဒ်စလုံးရေးပြီး အားလုံးကို ကိုယ့်ဗိုက်ထဲ ထည့်တာမဟုတ်ဘူး။ ပြည်သူတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ပြန်ကြားနိုင်လောက်အောင် Wave တစ်ခုနဲ့ စီးမျောလိုက်တယ်"ဟုသူ၏သဘောထားကို ကိုနေဝင်းက ပြောသည်။ ရသမြောက်ရေးဖွဲ့သည့် တေးရေးဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် အပိတ်အပင် အတားအဆီးများ ကြားတွင် အားမလို အားမရဖြစ်ရသည့်အခါများလည်း ရှိသည်။ သူဖြတ်သန်းခဲ့ရာခေတ် ကြီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရေးသားခဲ့သော သူ၏သီချင်းများထဲမှအချို့ကိုလည်း ယခုပွင့် လင်းလာသည့် ခေတ်ကျမှ ပြန်လည်ထုတ်ဝေရသည်များလည်းရှိသည်ဟု သူက ဆိုသည်။ "ကိုမွန်းအောင်စီးရီးအသစ်ထဲမှာ အရင်ကဆင်ဆာ အပိတ်ခံရတဲ့ သီချင်းတွေကို အသစ်ပြန်ရေးပြီး ထည့်ထားတာလည်းပါတယ်။ အခုအသစ်ထပ်ရေးတာတွေလည်းရှိ တယ်။ ကျွန်တော်အခုကျွန်တော့်သီချင်းတွေ တေးပေါင်းချုပ်ဆိုပြီး ပြန်ထုတ်ဖို့ရှိတယ်။ သီချင်းစာအုပ်လေးပေ့ါ။ အဲဒါလေးထွက်ပြီးရင်တော့ ကျွန်တော့်အတ္ထုပ္ပတ္တိနဲ့သီချင်းလေး တွေအကြောင်း အတ္ထုပ္ပတ္တိစာအုပ်လေးထုတ်မယ်။ အဲဒါကိုကျွန်တော့်သားက ကူညီပြီး ရေးပေးနေတယ်" ဟု သူကပြောတာကြောင့် ကိုနေဝင်းသီချင်းများစုဆောင်းလိုသူတို့ အတွက် ဝမ်းသာမိသည်။ "အားလုံးပဲသတ္တိရှိကြပါလို့ ပြောချင်တယ်။ သတ္တိရှိတယ်ဆိုတာ လူသတ်ရဲတာကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ ကြုံလာသမျှ ဒုက္ခတွေကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်တာကိုမှ သတ္တိလို့ခေါ်တယ်။ ခုလိုအပြောင်းအလဲ ကာလမှာလည်း ဒုက္ခတွေကြုံနိုင်ပါတယ်။ ဒါတွေကိုလည်း သတ္တိရှိရှိနဲ့ကြံ့ကြံ့ခံကျော်လွှားပါလို့။ ကျွန် တော်လည်း ကြံ့ကြံ့ခံပြီးနေနေဆဲပါ"ဟု ပြန်ခါနီး သူပြောလိုက်သည့်စကားမှာ သူ့မာန်သူ့ဟန်နှင့် သူ့စိတ်ဓာတ်ကို မြင်ရသည်။ "အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်"၊ =နောက်ဆုံးအိပ်မက်"+၊ "မောင့်လပြည့်ဝန်း"၊ "သဇင်ကြွေတဲ့ ဆောင်း"+ စသည့်သီချင်းများအပြင် သီချင်းကောင်းများ စွာရေးဖွဲ့ခဲ့သည့် ကိုနေဝင်း၊ အာဏာရှင်ခေတ်ထဲမှာ သီချင်းများမှတစ်ဆင့် ပြည်သူဘက်မှ ရပ်တည်ခဲ့ သည့် ကိုနေဝင်း၊ ကျန်းမာရေးမကောင်းသော်ငြားလည်း စိတ်ဓာတ်ကောင်းများဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည့် ကိုနေဝင်းသည် ပြည်သူတို့၏ရင်ထဲတွင် အမြဲရှိနေဦးမည်လည်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်လုံရွာ၊ တာချီလိတ်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တာချီလိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကန့်ဘလူရွာ၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်
ကန့်ဘလူရွာ (Kantbalu)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်၊ လုလင်ကျော်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၃၁၈၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လုလင်ကျော်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၅၆၈ ဦး၊ မ ၂၉၆၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၅၃၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လက်ပံတန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပန်မောင်ရွာ၊ ဟိုတာ
ပန်မောင်ရွာ (Pangmawng)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ တန့်ယန်းမြို့နယ်၊ ဟိုတာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၉၅၆၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟိုတာကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၁၈၀ ဦး၊ မ ၁၁၂၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၃၀၈ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တန့်ယန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်ဝင်းရွာ၊ မိုင်းယောင်းမြို့နယ်
ဝမ်ဝင်းရွာ (Wanwin)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ တာချီလိတ်ခရိုင်၊ မိုင်းယောင်းမြို့နယ်၊ မိုင်းဟီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၅၂၈၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းယောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
၁၃၅၈
၁၃၅၈
ဇန်နဝါရီလ
(၁) ရက်။
ဖေဖော်ဝါရီလ
(၁) ရက်။
မတ်လ
(၁) ရက်။
ဧပြီလ
(၁) ရက်။
မေလ
(၁) ရက်။
ဇူလိုင်လ
(၁) ရက်။
ဩဂုတ်လ
(၁) ရက်။
နိုဝင်ဘာလ
(၁) ရက်။
ဒီဇင်ဘာလ
(၁) ရက်။
ချောင်းရိုးရွာ၊ ရေဦးမြို့နယ်
ချောင်းရိုးရွာ (Chaungyoe)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ရေဦးမြို့နယ်၊ လင်းဖြူကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၂၃၄၆ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရေဦးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နမ့်ကုန်ရွာ၊ လားရှိုးမြို့နယ်
နမ့်ကုန်ရွာ (Namkon)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ လားရှိုးမြို့နယ်၊ စယ်အင် (စင့်အင့်)ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၉၆၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ စယ်အင် (စင့်အင့်)ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၆၃ ဦး၊ မ ၉၈၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၉၄၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လားရှိုးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပန်မတ်ကော်ရွာ၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်
ပန်မတ်ကော်ရွာ (Pangmatkaw)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်၊ နမ့်ရှိုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၄၃၅၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နမ့်ရှိုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၃၀ ဦး၊ မ ၁၃၃၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၇၆၉ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခဲထိပ်ရွာ၊ နောင်ချိုမြို့နယ်
ခဲထိပ်ရွာ (Hkehteik)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ကျောက်မဲခရိုင်၊ နောင်ချိုမြို့နယ်၊ ကြိမ်ဂနိုင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၉၇၁၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကြိမ်ဂနိုင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၂၇၅ ဦး၊ မ ၃၂၆၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၅၄၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နောင်ချိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နန်းစံခမ်းရွာ၊ ဒီးမော့ဆိုမြို့နယ်
နန်းစံခမ်းရွာ(Nansankhan)သည် ကယားပြည်နယ်၊ လွိုင်ကော်ခရိုင်၊ ဒီးမော့ဆိုမြို့နယ်၊ ဘုရားဖြူကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၈၃၉၉ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဒီးမော့ဆိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပုဗ္ဗေနိဝါသာနုဿတိအဘိညာ
ပုဗ္ဗေနိဝါသာနုဿတိအဘိညာ ဆိုသည်မှာ ရှေးဘဝက ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့် ဘဝအစဉ်ကို သိမြင်အောက်မေ့နိုင်သည့်ဉာဏ် ဖြစ်သည်။
ပုဗ္ဗေနိဝါသာနုဿတိအဘိညာ
ဣဒ္ဓိမာပုဂ္ဂိုလ်သည် မိမိရှေးကဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ဘဝအစဉ်ကို သိလို, အောက်မေ့လို အမှတ်ရလိုသောအခါ တေဇော, ဩဒါတ, အာလောက-ဟု အလင်းကသိုဏ်း သုံးခုတွင် တစ်ခုခု၌ တန်ခိုးဈာန်ကို ဝင်စား၍, ထ၍ ယခုအခါမှစ၍ မိမိနို့စို့အခါ, မိမိမွေးဖွားသောအခါကျအောက် နောက်ပြန် အစဉ်အတိုင်း မိမိနေဖူး, ပြုဖူး, ဆိုဖူးသမျှ အလုံးစုံကို ပရိကံစိတ်ဖြင့်ပင်လျှင် ဆင်ခြင်အောက်မေ့၍, အမှတ်ရ၍ သွားအပ်၏၊ နို့စို့အရွယ်ကျအောင် ပရိကံစိတ်မှာ ထင်ရှားအမှတ်ရနိုင်၏။
ထို့နောင် အရင်းသို့ကျအောင် တိုး၍တိုး၍ ဆင်ခြင်အောက်မေ့အပ်၏၊ ထို့နောင် မသိနိုင်နိုင်သော အရာသို့ကျလျှင် “ဤမွေးခါစအခါ, ပဋိသန္ဓေနေသောအခါတိုင်အောင် ငါလာခဲ့သော အစဉ်ကိုသိစေ, အမှတ်ရစေသတည်း” ဟု အဓိဋ္ဌာန်ကို ပြုအပ်၏။ သိနိုင်သောအဓိဋ္ဌာန် အဘိညာဇောကျလာ၏၊ သိ၏။
ထို့နောင် ငါသည် ဘယ်ဘဝက ဘယ်အဖြစ်က လာခဲ့လေသနည်း။ “ငါလာခဲ့သော ရှေးဘဝကို သိစေ အမှတ်ရစေသတည်း” ဟု ပရိကံပြုပြီးလျှင် ဈာန်ကိုဝင်စား၍ ထ၍ အဓိဋ္ဌာန်ခြင်းကို ပြုအပ်၏၊ ထိုအခါ ပဋိသန္ဓေမှ အရင်းသို့တိုးလျက် ရှေးဘဝကို သိမြင်အမှတ်ရနိုင်သော အဓိဋ္ဌာန်အဘိညာဇောကျလာ၏၊ အကယ်၍ မသိနိုင်, အမှတ်မရနိုင်သေးလျှင် ဈာန်ဝင်စား၍ ဝင်စား၍ အဖန်ဖန် အဓိဋ္ဌာန်ခြင်းကို ပြုအပ်၏၊ သိမြင်အမှတ်ရနိုင်တော့၏။ ဤယခုဘဝ၌ မိမိ၏ အဖြစ်အပျက်အကြောင်းခြင်းရာ အလုံးစုံကို အကုန်သိနိုင်ဘိသကဲ့သို့ ရှေးဘဝ၌ မိမိ၏ အဖြစ်အပျက် အကြောင်းခြင်းရာ အလုံးစုံကို အကုန်သိနိုင်, အမှတ်ရနိုင်တော့၏။
(ဤနည်းတူ ရှေးရှေးဘဝတို့ကိုလည်း သိအောင်, အမှတ်ရအောင် နောက်ပြန်အောက်မေ့၍ သိအောင် ပြု၍ သွားရာ၏။)
ထိုသို့ သွားသောအခါ မိမိတို့ စိတ်ဉာဏ် ထက်သန်သလောက် ဘဝများစွာ, ကမ္ဘာများစွာ အောက်မေ့ အမှတ်ရနိုင်ကြ သိနိုင်ကြ၏။ သာသနာပ ရသေ့ရဟန်းတို့ အောက်မေ့ကြသောအခါ ဉာဏ်အကြီးဆုံးပုဂ္ဂိုလ်သည် ကမ္ဘာကြီး ၄၀ ကုန်အောင် အမှတ်ရနိုင်, သိနိုင်၏။ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်တို့ကား မိမိတို့ဆုတောင်းပါရမီ ဖြည့်ခဲ့ရသမျှ ကာလကုန်အောင် အမှတ်ရနိုင်, သိနိုင်ကြ၏။ သဗ္ဗညုဘုရားရှင်တို့မူကား ကမ္ဘာသင်္ချေ အောက်မေ့အမှတ်ရနိုင်, သိနိုင်ကြ၏။ စိတ်ဉာဏ်ထက်သန်ကြီးထွားသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် မိမိ၏ ဘဝအစဉ်ကိုသာမဟုတ်, သူတစ်ပါး၏ ဘဝအစဉ်ကိုလည်း အောက်မေ့အမှတ်ရနိုင်, သိနိုင်ကြ၏။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဗုဒ္ဓဘာသာ
ပါဖူးရွာ၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်
ပါဖူးရွာ (Parhpu)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်၊ နမ့်ရှိုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၄၃၆၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နမ့်ရှိုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၃၀ ဦး၊ မ ၁၃၃၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၇၆၉ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လုလင်ကျော်ရွာ၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်
လုလင်ကျော်ရွာ (Lulinkyaw)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်၊ လုလင်ကျော်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၃၁၈၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လုလင်ကျော်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၅၆၈ ဦး၊ မ ၂၉၆၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၅၃၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လက်ပံတန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပေါက်ရင်းကုန်းရွာ၊ ငဖဲမြို့နယ်
ပေါက်ရင်းကုန်းရွာ (Paukyinkone)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မင်းဘူးခရိုင်၊ ငဖဲမြို့နယ်၊ ဆင်ချီတိုင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၆၃၆၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဆင်ချီတိုင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၅၈ ဦး၊ မ ၁၆၆၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၁၂၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ငဖဲမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပဉ္စဒွါရာဝဇ္ဇန်း
(၁) ၅-ဒွါရ၌ (ထင်လာသောအာရုံကို) ဆင်ခြင်ခြင်း-အမှု-ကိစ္စ၊ ပဉ္စဒွါရာဝဇ္ဇန်းကိစ္စ။
(၂) ၅-ဒွါရ၌(ထင်လာဓသာအာရုံကို) ဆင်ခြင်သော စိတ်၊ ပဉ္စဒွါရာဝဇ္ဇန်းစိတ်၊
ယင်းစိတ်သည် စက္ခု, သောတ, ဃာန, ဇိဝှါ, ကာယဟူသော ၅-ဒွါရ၌ ထိခိုက်ထင် လာသော အာရုံ၅-ပါးကို ရှေးဦးစွာ(ဖမ်းယူ) ဆင်ခြင်မှု “အာဝဇ္ဇန်း ကိစ္စ တပ်သည်၊ ထို့ကြောင့် “ပဉ္စဒ္ဓါရာဝဇ္ဇန်း”ဟုခေါ်သည် ။
အဟိတ်ကြိယာစိတ် ၃-ပါးတို့တွင် ပဌမစိတ် ဖြစ်သည် ။
ထူးသောသိခြင်းကိစ္စမရှိဘဲ အာရုံကို သိကာမျှ သဘောတရားဖြစ်၍ “မနောဓာတ်” မည်သော စိတ် ၃-ပါးတွင် တစ်ပါးအပါအဝင်ဖြစ်သည် )။
လက္ခဏာ, ရသစသည်
၁။ စက္ခုဝိညာဏ် စသည်တို့၏ ရှေ့သွားဖြစ်၍ (ရှေ့ကဖြစ်၍) ရူပါရုံ စသည့် အာရုံတို့ကို သိခြင်းသဘော = ရယူခြင်းသဘော ... လက္ခဏ၊
တစ်နည်း – စိတ်အစဉ်ကို ရှေးဖြစ်သော အခြင်းအရာမှ တစ်ပါးသော အခြင်းအရာအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာအောင် မူလအာရုံဟောင်းကို စွန့်စေခြင်း ... (ကိစ္စ) ရသ၊
၃။ ရူပါရုံစသည့် အာရုံဘက်သို့ ရှေးရှူ မျက်နှာမူသည့် သဘောတရား ... ပစ္စုပဋ္ဌာန်၊
၄။ ဘဝင်စိတ်အစဉ် ပြတ်စဲခြင်း = ဘဝင်စိတ် ချုပ်ပျက်သွားခြင်း ... ပဒဋ္ဌာန်။
ဤအထက်ပါ ပဉ္စဒွါရာဝဇ္ဇန်း = ကိရိယာမနောဓာတ်၏ ရှုကွက်မှာ ရူပါရုံ စသည့် ပဉ္စာရုံကို အာရုံပြုသည့် ပဉ္စဒွါရာဝဇ္ဇန်း ငါးမျိုးကို စုပေါင်း၍ ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့ရှုသောအခါ၌ကား ပဉ္စဒွါရာဝဇ္ဇန်းသည် အာရုံငါးမျိုးလုံးကို ပြိုင်တူ မသိနိုင်သဖြင့် အာရုံတစ်မျိုးစီကို သိသော ပဉ္စဒွါရာဝဇ္ဇန်း တစ်မျိုးစီကို ခွဲ၍ ရှုရမည်ဖြစ်သည်။ သို့အတွက် ရူပါရုံကို အာရုံပြုသည့် ပဉ္စဒွါရာဝဇ္ဇန်း = အာဝဇ္ဇန်း၏ရှုကွက်မှာ ဤသို့ ဖြစ်၏၊ ။
အာဝဇ္ဇန်း - ရူပါရုံကို အာရုံပြုသည်
၁။ စက္ခုဝိညာဏ်၏ ရှေးကဖြစ်၍ ရူပါရုံကို သိခြင်း = ရယူခြင်းသဘော ... လက္ခဏ၊
၂။ ရူပါရုံကို နှလုံးသွင်း ဆင်ခြင်ခြင်း ... (ကိစ္စ) ရသ၊ တစ်နည်း – စိတ်အစဉ်ကို ရှေးဖြစ်သော အခြင်းအရာမှ တစ်ပါးသော အခြင်းအရာအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာအောင် ဘဝင်အာရုံကို စွန့်စေခြင်း ... (ကိစ္စ) ရသ၊
၃။ ရူပါရုံဘက်သို့ ရှေးရှူမျက်နှာမူသည့် သဘောတရား ... '''ပစ္စုပဋ္ဌာန်၊ '''
၄။ ဘဝင်အယဉ် ပြတ်စဲခြင်း = ဘဝင်္ဂုပစ္ဆေဒ = ရပ်သောဘဝင် ... ပဒဋ္ဌာန်။
ယှဉ်သည့်ဝေဒနာ
ပဉ္စဒွါရာဝဇ္ဇန်းစိတ်သည် တစ်စုံတစ်ခုသော ဝီထိ စိတ်က မယူအပ်သေးသော အာရုံသစ်ကို ရှေးဦးစွာယူ၍ တစ်ကြိမ်တည်းဖြစ်သောကြောင့် ဥပေက္ခာဝေဒနာနှင့်သာယှဉ်သည် ။
မနသိကာရ
ယင်းစိတ်သည် ရှေ့ဘဝင်စိတ်နှင့် မတူသော နောက်ဝီထိစိတ်ကို ဖြစ်အောင် ပြုတတ်သောကြောင့် “မနသိကာရ” ဟု ခေါ်သည်။ မနသိကာရ ၃-ပါးတွင် ဝီထိစိတ်ကို စီရင်တတ်, ထင်စေတတ်သောကြောင့် “ဝီထိပဋိပါဒကမနသိကာရ” ဟု ခေါ်သည် ။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဗုဒ္ဓဘာသာ ဝေါဟာရများ
ဂေါင်ပလုန်ရွာ၊ ပန်ဝိုင်မြို့နယ်
ဂေါင်ပလုန်ရွာ (Gaungpalong)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတိုင်း၊ ဟိုပန်ခရိုင်၊ ပန်ဝိုင်မြို့နယ်၊ ယောင်ပန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၇၆၉၄ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပန်ဝိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဟိုက်ဒရာ (ကြယ်စုတန်း)
ဟိုက်ဒရာ သည် ၈၈ ခေတ်သစ် ကြယ်စုတန်းရှိ အကြီးဆုံးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယင်းသည် အရှည်လျားဆုံး ကြယ်စုတန်းများထဲတွင် တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်ပြီး တောင်ဘက်တွင် လီဘရာ၊ စင်တောရပ်နှင့် မြောက်ပိုင်းတွင် ကရကဋ် ကြယ်စုတန်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ တော်လမီပြုစုသော ကြယ်စုတန်း ၄၈ ခုတွင်လည်း ပါဝင်ကာ ရေမြွေဖြင့် ဖော်ပြသည်။ ဟိုက်ဒရာကြယ်စုတန်း၌ ဂလက်ဆီများစွာ ပါဝင်ပြီး ESO 510-G13 ဆိုလျင် ကမ္ဘာမြေမှ အလင်းနှစ် ၁၅၀ မီလီယံ ကွာဝေးသည်။
ပြင်ပလင့်
ကဏ္ဍ:ကြယ်စုတန်းများ
၁၃၆၈
၁၃၆၈
ဇန်နဝါရီလ
(၁) ရက်။
ဖေဖော်ဝါရီလ
(၁) ရက်။
မတ်လ
(၁) ရက်။
ဧပြီလ
(၁) ရက်။
မေလ
(၁) ရက်။
ဇွန်လ
(၁) ရက်။
ဇူလိုင်လ
(၁) ရက်။
ဩဂုတ်လ
(၁) ရက်။
စက်တင်ဘာလ
(၁) ရက်။
အောက်တိုဘာလ
(၁) ရက်။
နိုဝင်ဘာလ
(၁) ရက်။
ဒီဇင်ဘာလ
(၁) ရက်။
အရှေ့ကောက်တောင်းရွာ၊ ခန္တီးမြို့နယ်
အရှေ့ကောက်တောင်းရွာ (Ahsheykauktaung)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ခန္တီးခရိုင်၊ ခန္တီးမြို့နယ်၊ အရှေ့ကောက်တောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၃၇၂ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ခန္တီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်ဝင်းရွာ၊ မိုင်းလွေ
ဝမ်ဝင်းရွာ (Wanwin)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ တာချီလိတ်ခရိုင်၊ မိုင်းယောင်းမြို့နယ်၊ မိုင်းလွေကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၅၂၄၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းလွေကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၂၂ ဦး၊ မ ၂၈၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၁၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းယောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
Africa/Khartoum
Africa/Khartoum သည် IANA အချိန်ဇုန် ဒေတာရင်းမြစ်၏ zone.tab ဖိုင်မှ အချိန်ဇုန်၏ အမှတ်လက္ခဏာဖြစ်သည်။ ပါဝင်သော ဒေတာများမှ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်-
ရည်ညွှန်းအမှတ်မှာ ခါတွမ်းမြို့ဖြစ်သည်။
လွှမ်းခြုံဧရိယာ
ထိုအချိန်ဇုန်၏ လွှမ်းခြုံဧရိယာမှာ ဆူဒန်နိုင်ငံဖြစ်သည်။
ပန်မောင်ရွာ၊ လွယ်စဲ
ပန်မောင်ရွာ (Pangmawng)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ တန့်ယန်းမြို့နယ်၊ လွယ်စဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၇၉၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လွယ်စဲကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၈၇ ဦး၊ မ ၁၅၈၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၀၇၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တန့်ယန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သရက်ကုန်းရွာ၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်
သရက်ကုန်းရွာ (Thayetkone)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အနောက်)၊ သာယာဝတီခရိုင်၊ လက်ပံတန်းမြို့နယ်၊ လုလင်ကျော်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၃၁၈၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လုလင်ကျော်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၅၆၈ ဦး၊ မ ၂၉၆၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၅၃၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လက်ပံတန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်နမ့်ပါရွာ၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်
ဝမ်နမ့်ပါရွာ (Wannampar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်၊ နမ့်ရှိုကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၄၃၄၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နမ့်ရှိုကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၃၀ ဦး၊ မ ၁၃၃၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၇၆၉ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆင်လမ်းစုရွာ၊ နောင်ချိုမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နောင်ချိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ငှက်ပျောတောရွာ၊ ကျိုက်ထိုမြို့နယ်
ငှက်ပျောတောရွာ(Hngetpyawtaw)သည် မွန်ပြည်နယ်၊ သထုံခရိုင်၊ ကျိုက်ထိုမြို့နယ်၊ ငှက်ပျောတောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၅၈၆၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ငှက်ပျောတောကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၁၂၉ ဦး၊ မ ၁၁၃၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၂၆၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျိုက်ထိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆင်ချီတိုင်ရွာ၊ ငဖဲမြို့နယ်
ဆင်ချီတိုင်ရွာ (Sinchitaing)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မင်းဘူးခရိုင်၊ ငဖဲမြို့နယ်၊ ဆင်ချီတိုင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၆၃၅၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဆင်ချီတိုင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၅၈ ဦး၊ မ ၁၆၆၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၁၂၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ပန်ဆက်ရွာ၊ လားရှိုးမြို့နယ်
ပန်ဆက်ရွာ (Panghset)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ လားရှိုးမြို့နယ်၊ စယ်အင် (စင့်အင့်)ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၉၆၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ စယ်အင် (စင့်အင့်)ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၆၃ ဦး၊ မ ၉၈၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၉၄၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လားရှိုးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
၁၃၇၈
ဇန်နဝါရီလ
(၁) ရက်။
ဖေဖော်ဝါရီလ
(၁) ရက်။
မတ်လ
(၁) ရက်။
ဧပြီလ
(၁) ရက်။
မေလ
(၁) ရက်။
ဇွန်လ
(၁) ရက်။
ဇူလိုင်လ
(၁) ရက်။
စက်တင်ဘာလ
(၁) ရက်။
အောက်တိုဘာလ
(၁) ရက်။
နိုဝင်ဘာလ
(၁) ရက်။
ဒီဇင်ဘာလ
(၁) ရက်။
ပျား
"ပျားကို ပုံပြု၊ ခြကိုတု၊ ရမှုဥစ္စာ၊ ရတနာ" ဟူ၍လည်းကောင်း၊ "သင်ကြားပညာ၊ ပစ္စည်းရှာ၊ ပမာပျားသဏ္ဌာန်"ဟူ၍ လည်းကောင်း ဆိုရိုးရှိခဲ့သည်။ ပညာကိုဖြစ်စေ၊ ဥစ္စာကို ဖြစ်စေ ရှာဖွေစုဆောင်းသူတို့သည် ခြကောင်နှင့် ပျားကောင်များကို အတုယူကာ အနည်းငယ် ဖြစ်စေကာမူ မပျောက်မပျက်အောင် တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းထားပါက နောင်ပညာရှိကြီး ဥစ္စာရှင်ကြီးအဖြစ်သို့ ရောက်နိုင်ကြပေမည် ဖြစ်သည်။ ပျားတို့သည် အင်းဆက်ပိုးမျှသာဖြစ်သော်လည်း အုံဖွဲ့ပုံ၊ ဝေကျပုံတာဝန်ကို အသီးအသီးမတွယ်ကပ်ဘဲ ထမ်းဆောင်ကြပုံတို့မှာ စံနစ်တကျရှိလှသဖြင့် အင်းဆက်ပိုးအပေါင်းတို့တွင် အလွန်မှတ်သားနည်းယူဖွယ်ရာ ကောင်းပေသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ပျားကြီး၊ ယင်းပျား၊ သစ်ခေါင်းပျား၊ ခွေးလှေးပျားနှင့် မွေးလိမ်ပျားဟူ၍ ပျားငါးမျိုးအထင်အရှား ရှိလေသည်။ ထိုပျားများအနက် ပျားကြီး၊ ယင်းပျားနှင့်သစ်ခေါင်းပျားများမှ ပျားရည် အမြောက်အမြား ရရှိကြ၏။ ယင်းပျားအုံများကို တခါတရံ မြို့တွင်း၌ပင် တွေ့ရှိရတတ်၍၊ ပျားကြီးအုံများကိုမူ တောနက်တွင်းရှိ သစ်ပင်မြင့်များပေါ်၌သာ တွေ့ရတတ်သည်။
ပျားသည် ဟိုင်မင်နော့တာရာမျိုးစဉ်ဝင် အတောင်လေးခုရှိသော တုတ်တတ်သည့် အင်းဆက်ပိုးမျိုးဖြစ်သည်။ သားငယ်များအတွက် အလွန်အစာသိုလှောင်ကောင်းသဖြင့် ထင်ရှားသည်။ လူတို့ကဲ့သို့ပင် အဆောက်အအုံဖွဲ့၍ စုပေါင်းနေထိုင်တတ်ကြ၏။ မိမိတို့၏နေအိမ် ပျားအုံများကို ဆောက်ရာ၌ အထူးပင် ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။ အင်းဆက်ပိုးများအနက် ပျားများသည် လူများအဖို့ အလွန်အသုံးကျသော အင်းဆက်ပိုးဖြစ်သည်။ ပျားရည်ကို ပေးရုံမက အပင်များကို တစ်ပင်နှင့်တစ်ပင် မျိုးကူးစေသဖြင့် အသီးဖွံ့ဖြိုးစေသည်။
ပျားအမျိုးအစား
ပျားမျိုးပေါင်း တစ်သောင်းခန့်ရှိ၏။ ယင်းတို့ကို ကမ္ဘာအရပ်ရပ်၌ တွေ့ကြရသည်။ အာတိတ်စက်ဝိုင်း၌လည်းကောင်း၊ သဲကန္တာရထဲ၍လည်းကောင်း၊ တောင်ပေါ်၌လည်းကောင်း ပျားများကို တွေ့နိုင်သည်။ အမေရိကအလယ်ပိုင်း၌ တွေ့ရသော ပျားမျိုးတွင် အစွယ်မရှိချေ။ အချို့ပျားများသည် သစ်ခေါင်းထဲတွင် နေ၍ အချို့သည် မြေကြီး၌ အုံဖွဲ့နေတတ်ကြသည်။
ပျားများကို ၂မျိုးခွဲခြားနိုင်၏။ တစ်မျိုးမှာ အစုလိုက်နေတတ်သော ပျားမျိုးဖြစ်၍ တစ်မျိုးမှာ သီးခြားနေတတ်သော ပျားမျိုး ဖြစ်၏။ ယင်းပျားနှင့်ပျားပိတုန်းသည် အစုလိုက်နေတတ်သော ပျားမျိုးဖြစ်သည်။ ယင်းတို့သည် သီးခြားနေတတ်သော ပျားမျိုးထက် ကြီးသည်။ အစုလိုက်နေတတ်သော ပျားမျိုးသည် အများအားဖြင့် တစ်လက်မ၏ ၁၂ပုံ တစ်ပုံ ရှည်၍ သီးခြားနေတတ်သော ပျားမျိုးသည် ယင်း၏ ၁၈ဆခန့် ကြီးသည်။
အစုလိုက်နေတတ်သော ပျားမျိုးတွင် ပျားဘုရင်မ၊ လုပ်သားပျားခေါ် လိင်မဲ့ပျားနှင့် ပျားထီးဟူ၍ သုံးမျိုးသုံးစား ခွဲခြားထားသည်။ ပျားအုံတစ်အုံတွင် ပျားဘုရင်မတစ်ကောင်သာ ရှိသည်။ ပျားဘုရင်မသည် ဥများအုပေးရသည်။ အခြားပျားများထက် ကိုယ်လုံးသွယ်၍ ရှည်သည်။ အတောင်တို့နှင့် ရင်အုံဝါသည်။ လုပ်သားပျားများကဲ့သို့ ဖယောင်းအိတ်နှင့် ဝတ်မှုန်အိတ်မပါချေ။ ပျားထီးများသည် ပျားမများနှင့် မျိုးပွားမှုကိစ္စ ဆောင်ရွက်ရသည်။ အခြား မည်သည့် အလုပ်ကိုမျှ လုပ်ကိုင်လေ့မရှိချေ။ လုပ်သားများထက် အကောင်ကြီး အမွေးထူ၍ မျက်လုံးလည်း ကြီးသည်။ မျိုးပွားမှု ကိစ္စဆောင်ရွက်ပြီးလျှင် ဆောင်းကူးရာသီ ရောက်သော် ယင်းပျားထီးများကို လုပ်သားပျားများက သတ်ပစ်ကြသည်။ လုပ်သားပျားများကား မဖွံ့ဖြိုးသော ပျားမများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အစာရှာရန်နှင့် မွေးလာသော ပျားကလေးများကို ကြည့်ရှုရန်အပြင် ပျားအုံကို ထိန်းသိမ်းရလေသည်။ လုပ်သားပျားမှာ ဥအုတတ်သော်လည်း၊ ယင်းဥတို့မှ ပျားထီးသာ ပေါက်သည်။ ကောင်ရေတစ်သောင်းခန့်ရှိသော ပျားအုံတစ်အုံတွင် လုပ်သားပျား ၉၅၀၀ခန့် ရှိတတ်သည်။ လုပ်သားပျားများ၏ နောက်ခြေထောက်တွင် ပျားပေါက်စများ စားသုံးဖို့ ဝတ်မှုန်ဝတ်ဆံများ စုဆောင်းသယ်ယူရန် ဝတ်မှုန်အိတ်ပါသည်။ ပိုက်အောက်၌လည်း ပျားဖယောင်းအိတ် ရှစ်အိတ်ပါသည်။
သီးခြားနေတတ်သော ပျားအချို့သည် သီးခြားအခန်းနှင့် ကိုယ့်မိသားစုချည်း နေတတ်သည်။ ယင်းပျားမျိုးသည် ဆောင်းရာသီတွင် သေကြေပျက်စီးတတ်ကြသော်လည်း အမများမှာမူ နွေဦးရာသီတိုင်အောင် အသက်ရှင်နေတတ်ကြသည်။
ပျားတို့၏ခန္ဓာတည်ဆောက်ပုံ
ပျားများ၌ အခြားအင်းဆက်ပိုးများကဲ့သို့ ဦးခေါင်းပိုင်း၊ ရင်ပိုင်းနှင့်ဝမ်းပိုင်းဟူ၍ အပိုင်းသုံးပိုင်းရှိ၏။ ဦးခေါင်းနှင့် ရင်ပိုင်း၌ အမွေးငယ်များ ပါရှိသည်။ ပန်းဝတ်ရည်ကို စုတ်ယူရန်အတွက် အလွန်ကောင်းသော ပါးစပ်ရှိသည်။ ပျားများ၏ ကိုယ်ခန္ဓာရှိ မျက်စိ၊ ဦးမှင်၊ ပါးစပ်၊ အတောင်နှင့် အစွယ်များသည် ပျား၏တန်ဆာပလာများပင် ဖြစ်သည်။ အစာစုဆောင်းခြင်း ပျားအုံထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ရန်သူဘေးရန်မှ ကာကွယ်ခြင်းတို့ကို ယင်းတို့၏ အကူအညီဖြင့် ပြုလုပ်ရသည်။
ပျားတွင် မျက်လုံး၅လုံးရှိသည့်အနက် ၃လုံးမှာ အလွန်သေးငယ်၏။ ယင်းတို့သည် ဦးခေါင်းထိပ်ပိုင်း၌ သုံးလုံး ဖိုခနောက်ဆိုင်တည်၏။ ကျန်မျက်လုံး ၂လုံးမှာ ကြီးမား၍ မျက်ပေါင်းများ ဖြစ်၏။ ယင်းတို့၌ ဖေးစက်ခေါ် ၆ မျက်နှာရှိ၍ အကွက်ကလေးများ ထောင်နှင့်ချီ၍ ပါရှိ၏။ ဤဖေးစက်ကလေးများသည် မျက်လုံးကလေးများပင် ဖြစ်၏။ ပျားများသည် မြင်မှုအာရုံထက်သန်သော်လည်း အချို့အရောင်များကို မသိရှိကြပေ။ သို့သော် မည်သည့် ပန်းမျိုး၌ ပန်းဝတ်ရည် အများဆုံး ရနိုင်မည်ကိုသိ၏။ တနေရာမှတနေရာသို့ သွားလာရာ၌ မျက်လုံးများကိုပင် သုံး၏။ အစာကို ရယူပြီးသည်နှင့် အထက်သို့ ထိုးပျံ၍ ပျားအုံရှိရာသို့ ပြန်လာကြသည်။
ပျားပါးစပ်တွင် အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်း ၂ပိုင်းပါဝင်၏။ တစ်ပိုင်းမှာ အစာများကို စုသိမ်းရန် လျှာဖြစ်၍ အခြားတစ်ပိုင်းမှာ မေးရိုးဖြစ်၏။ လုပ်သားပျား၏ လျှာသည် ရှည်လျား၍ ပြွန်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ လျှာထိပ်ဖျား၌ အမွေးရှိသော အကွက်တစ်ခုရှိသည်။ လျှာဖြင့် ပန်းဝတ်ရည်များကို စုတ်ယူ၏။ မေးရိုးသည် ကတ်ကျေးနှင့်တူ၏။ ပျားဘုရင်မ၏မေးရိုး၌ ကိုက်ဖြတ်ရန် သွားများပါရှိ၏။ လုပ်သားပျားများသည် မေးရိုးများဖြင့် ပျားဖယောင်းများကို ပုံသွင်းယူကြ၏။
ပျားဘုရင်မသည် မိတ်လိုက်ရန်အတွက် လေထဲ၌ ဝဲပျံနေတတ်၏။ ထိုအခါ ပျားထီးများ ထွက်လာ၍ လိုက်ကြ၏။ ပျားဘုရင်မသည် အမြင့်ဆုံးသို့ ပျံတက်ရာ၌ အသန်မာဆုံးပျားထီးသည် ယင်း၏နောက် လိုက်၍ မိတ်ဖက်ကြ၏။ မိတ်ဖက်ပြီးနောက် ပျားထီးသည် သေဆုံးသွားလေသည်။ ပျားဘုရင်မသည် ပျားအုံသို့ ပြန်လာ၍ ဥများအု၏။ တစ်ကြိမ်မိတ်လိုက်ရုံနှင့် ပျားဘုရင်မသည် တစ်သက်လုံး ဥများအုနိုင်၏။ တစ်နေ့လျှင် ဥပေါင်း ၅၀၀၀ အထိ အုနိုင်သည်။ မသေမီ ဥပေါင်း တစ်ကုဋေမျှ အုနိုင်သည်။ ပျားဘုရင်မ၏သက်တမ်းသည် ၃-၄နှစ် ဖြစ်၏။ အချို့မှာလည်း ၁၅နှစ်အထိပင် အသက်ရှင်နေနိုင်၏။
ပျားအုံ တည်ဆောက်ပုံ
ပျားအုံတစ်ခု၌ ကောင်ရေများလာသောအခါ ပျားတို့သည် အခြားတစ်နေရာသို့ ပြောင်း၍ ပျားအုံအသစ်ဖွဲ့တတ်ကြ၏။ ပျားတို့သည် ပျားအုံဟောင်းမှ မထွက်ခွာမီ ပျားရည်ကို နင့်အောင် စားသုံးထားကြ၏။ သို့မှသာ အိုးအိမ်အသစ်မထူထောင်နိုင်မီ အဆာခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ပျားအုံပြုလုပ်ရန် နေရာကိုတွေ့သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပျားဘုရင်မနှင့်ပါသွားသောလုပ်သားများတို့သည် ပျားအုံခေါင်းမှအောက်ခြေအထိ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင်တွယ်၍ ကန့်လန့်ကာကဲ့သို့ တန်းနေကြလေသည်။ ယင်းသို့တန်းနေယင်း သူတို့၏ကိုယ်တွင်းမှ ဖယောင်းကို ညွှစ်ထုတ်ပြီးနောက် ခြေထောက်ဖြင့် ပွတ်ယူကြသည်။ ပျော့ပျောင်း၍ လိုသလို ပြုပြင်နိုင်သော ပျားဖယောင်းဖြင့် အခန်းများ ဆောက်လုပ်ကြရာ ခြောက်ထောင့် အခန်းများ တသီတတန်းတည်း အောက်ဘက်သို့ ထိုးထွက်လာသည်။
ပျားများ ပေါက်ပွားပုံ
အခန်းတော်တော်များများ အဆင်သင့် ဖြစ်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပျားဘုရင်မသည် အပျိုဖော်ရံရွှေတော်များ ခြံရံ၍ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ကာ ဥတစ်လုံးစီ အုချလေသည်။ ပျားမိခင် ပျားဘုရင်မသည် မိမိအုခဲ့သော ဥများမှ မည်သည့်ပျားမျိုး ပေါက်လာမည်ကို သိသည့် အားလျော်စွာ ပျားဘုရင်မပေါက်လာမည့် ဥအတွက် သာမန်အခန်းထက် ကြီးသော အခန်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လေသည်။ ပျားထီးပေါက်မည့်ဥကိုမူ လုပ်သားပျားပေါက်မည့် ဥအုချသည့် အခန်းထက် ကြီးသော အခန်းတွင် အုသည်။ ပျားဘုရင်မ၏ ဥအုသောလုပ်ငန်းပြီးလုနီးတွင် ပထမဆုံးဥခဲ့သော ဥများကစ၍ ပေါက်လာကြသည်။ ဥသည် ဖြူပြာပြာ မျဉ်းကွေးကလေးသဏ္ဌာန်ဖြစ်သည်။ ပထမသုံးလေးရက်တွင် အခန်းအောက်ဘက်၌ ကပ်နေတတ်ကြသည်။ ထို့နောက် လေးရက်လွန်သော် လုပ်သားပျားတို့က ရှာဖွေထားသော ပျားရည်နှင့် ဝတ်မှုန်ရောသည့် အစာများကို ကျွေးကြသည်။ အာဟာရအရှိဆုံးအစာကို ရရှိသည့် ပိုးလောင်းသည် ပျားဘုရင်မဖြစ်လာသည်။ ငါးရက်ရသောအခါ ယင်းပိုးလောင်းများကို လုပ်သားပျားများက အခန်းထဲ၌ ဖယောင်းဖြင့် အလုံပိတ်ထားကြသည်။ ထိုသို့ အခန်းအောင်းနေရစဉ် ပိုးလောင်းသည် ပိုးချည်ကဲ့သို့သော အမျှင်များနှင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို မိမိတို့ ရစ်ပတ်၍ အိမ်ဖွဲ့ကြသည်။ ယင်းသို့ ပိုးအိမ်ဖွဲ့၍ နေသော ပျား၏ဘဝကို ပိုးတုံးလုံးဟု ခေါ်ကြ၏။ ပိုးတုံးလုံးဘဝမှ အင်္ဂါစုံ ပျားဘဝသို့ ၉ရက် ၁၀ရက်အတွင်း ရောက်လာကြသည်။ ပျားဘုရင်မသည် ဥဘဝမှ အင်္ဂါစုံ ပျားဘဝသို့ ၁၅ရက်အတွင်း ရောက်လာ၍ ပျားထီးသည် ၂၄ရက်အတွင်း ရောက်လာပြီးလျှင် လုပ်သားပျားသည် ၂၁ရက်အတွင်း ရောက်လာသည်။
ပျားသည် အင်္ဂါစုံပျားဘဝသို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခန်းတွင်းမှ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် အခြားပျားများနှင့်အတူ ပျားအုံအပေါက်ဝမှ ဘုရင်မရှိရာ အခန်းတွင်းသို့ သွားရာလမ်းတလျှောက် တထောက်တထောက်မှ အတောင်များကို အတင်းခတ်ကာ ပျားအုံအေးမြလာစေရန် ပြုလုပ်ပေးသည်။ သို့ရာတွင် ဘုရင်မလောင်း ပျားမင်းသမီးသည် ဘုရင်မရှိသရွေ့ကာလပတ်လုံး အခန်းတွင်းမှ ထွက်မလာတော့ချေ။ ပျားမင်းသမီး၏အသံကြားရုံဖြင့် ပျားဘုရင်မသည် ယင်းအခန်းသို့ သွားကာ အဆိပ်ဆူးဖြင့် တုတ်သတ်တတ်သည်။ ပျားတစ်အုံတွင် ပျားမင်းသမီး ခုနှစ်ကောင် ရှစ်ကောင်ခန့် ပါရှိတတ်သည်။ ပျားအုံတွင် ပျားမျိုးစုံ ပြည့်သွားသည့်အခါ ပျားဘုရင်မသည် လုပ်သားပျားအနည်းငယ်နှင့်အတူ ပျားအုံသစ်လုပ်ရန် ထွက်သွားတတ်သည်။ သူ့ကိုယ်တွင်လည်း အုရန် ဥထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသေးသည်။ ပျားဘုရင်မထွက်သွားပြီးသည်နောက်မှ ပျားမင်းသမီးသည် အခန်းတွင်းမှ ထွက်လာ၍ ကျန်ရစ်သော လုပ်သားပျားတို့၏စောင့်ရှောက်ပြုစုမှုကို ခံယူသည်။ ထို့နောက် ပျားမင်းသမီးသည် မိတ်ဖက်ပြုရန် ပျားအုံမှ ပျံထွက်သွားတတ်သည်။
ပျားတို့၏ လူတို့အပေါ် အကျိုးပြုချက်
ပျားရည်သည် လူကြိုက်များသောအာဟာရတစ်မျိုးဖြစ်၏။ ယင်းကို သစ်တောများ၌ ရှာဖွေယူကြရ၏။ ယခုအခါ၌ ပျားရည်အလို့ငှာ ပျားကို စီးပွားဖြစ် မွေးမြူကြသည်။ ပျားအုံမှရသော ပျားဖယောင်းကို ဖယောင်းတိုင်များ ပြုလုပ်၍လည်း သုံးကြ၏။ လိမ်းဆေးများ ဖော်စပ်ရာ၌လည်း ပျားဖယောင်းများကိုသုံး၏။ ထို့အပြင် ပျားတို့၏ လူတို့အပေါ် အခြားအကျိုးပြုချက်တစ်ရပ်ကား သစ်သီးများ ပိုမိုထွက်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပျားတို့သည် တစ်ပင်မှတစ်ပင် ကူးလူးပျံသန်းလျက်ရှိကြရာ ကူးယှက် မျိုးတည်မှု ဖြစ်စေသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်းဆက်များ
ဝမ်ဟိုနားရွာ၊ မိုင်းယောင်းမြို့နယ်
ဝမ်ဟိုနားရွာ (Wanhonar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ တာချီလိတ်ခရိုင်၊ မိုင်းယောင်းမြို့နယ်၊ ကျိုင်းခမ်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၅၂၇၀ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းယောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
The Loud House
ပြင်ပလင့်ခ်
ကဏ္ဍ:အမေရိကန် ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲများ ကဏ္ဍ:အင်္ဂလိပ်ဘာသာ တီဗွီဇာတ်လမ်းတွဲ အစီစဉ်
ချောင်းဝရွာ၊ ခန္တီးမြို့နယ်
ချောင်းဝရွာ (Chaungwa)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ခန္တီးခရိုင်၊ ခန္တီးမြို့နယ်၊ အရှေ့ကောက်တောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၁၁၀၇ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ခန္တီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရောမဩဝါဒစာ
၁။ စံတော်မီ ဝိသေသလက္ခဏာ
ရောမဩဝါဒစာသည် ရှင်ပေါလုစာစောင်များ၏ အဓိကဥသျှောင်ဖြစ်သည်။ ရောမအရောက်တွင် တမန်တော် ဝတ္ထုပြီးဆုံးသွားသည်။ ရောမအသင်းတော်သို့ သွားရောက်မလည်ပတ်မီ အသင်းတော်သို့ ဩဝါဒစာသည် ဘုရားရှင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နည်းစနစ်ကျနစွာ ဖော်ပြသောကျမ်းဖြစ်၍ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အရေးပါ အခိုင်မာဆုံးသောကျမ်းဖြစ်သည်။
John Wesley သည် ၁၇၈၃ ခုနှစ်တွင် လန်ဒန်မြို့အယ်စကိတ်လမ်းရှိ Moravian Church ၌ မာတင်လူသာ၏ ရောမဩဝါဒအနက်ဖွင့်ကျမ်းကို ဖတ်ရှု့ခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း စိတ်ချမှုရသွားသည်။ John Calvin က “ဤကျမ်းစာကို နားလည်သဘောပေါက်လျှင် ကျမ်းစာအုပ်တအုပ်လုံး နားလည်သွားမည်” ဟုဆိုထားသည်။
၂။ ကျမ်းရေးသူ
မကောင်းမြင်ဝါဒရှိသူများက ရောမဩဝါဒကျမ်း ရေးသူသည် တပါးအမျိုးသားဖြစ်ရမည်ဟု ခံယူခဲ့ကြသည်။ သိုဖြစ်လင့်ကစား အတိုက်အခံ အမြင်ရှိသူများထဲမှ Marcionသည် ပေါလုလက်ရာဖြစ်ကြောင်း ဦးစွာဝန်ခံလာသည်။ ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ရှေးရိုးဝါဒီအယူရှိသူများ Clement of Rome, Ignatius, Justin Martyr,Polycarp,Hipolytus နှင့် Irenaeusတို့က အသိအမှတ်ပြုလာကြသည်။ The Muratorian Canon ကလည်း ပေါလုလက်ရာဖြစ်ကြောင်း လက်ခံသည်။
၃။ အချိန်ကာလ