cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
လွတ်လပ်ရေး ကြိုးပမ်းမှုကာလ (၁၉၄၁–၁၉၄၇)
၁၉၄၀ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ (၈) ရက်တွင် သခင်အောင်ဆန်းနှင့် သခင်လှမြိုင် (နောင်အခါ ဗိုလ်ရန်အောင် ဟုထင်ရှားသူ) တို့ မြန်မာပြည်မှ နော်ဝေးနိုင်ငံပိုင် ဟိုင်လီအမည်ရှိ သင်္ဘောနှင့် ထွက်ခွာခဲ့ရာ တရုတ်နိုင်ငံ အမွိုင်မြို့ရှိ ‘အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာဒေသ’ ဖြစ်သော ကူလန်စုသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ထိုနေရာ၌ သူတို့နှစ်ဦး လအနည်းငယ်မျှ သောင်တင်နေပြီး တရုတ်ကွန်မြူနစ်များနှင့် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားချက်များလည်း အောင်မြင်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ တရုတ်ကွန်မြူနစ်များနှင့် အဆက်အသွယ် မလုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဂျပန်ကိုယ်စားလှယ် တစ်ဦးက သူတို့အား ချဉ်းကပ်ပြီး ဂျပန်တပ်မတော် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သူ ကာနယ်ဆူဇူကီးကေအီဂျီ နှင့် တွေ့ရန် တိုကျိုသို့ လေယာဉ်နှင့်ပို့လိုက်ပါသည်။ တိုကျိုမြို့၌ နှင့် ကာနယ်ဆူဇူကီးနှင့်တွေ့ဆုံ၍ မြန်မာလူငယ်များအား စစ်ပညာသင်ကြားရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးသည်။ ထို ဗိုလ်မှူးကြီးဆူဇူကီးသည် နောင်အခါ၌ ‘မြန်မာပြည်လွတ်လပ်ရေးကို ကူညီရန်နှင့် တရုတ်မြန်မာလမ်းမကြီးကို ပိတ်ဆို့ရန်’ ရည်ရွယ်ချက်များ နှင့် တည်ထောင်သော မီနာမီကီကန် လျှို့ဝှက်အသင်း၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ထင်ရှားမည့်သူဖြစ်သည်။
၁၉၄၁ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် သခင်အောင်ဆန်းသည် တရုတ်သင်္ဘောသားအသွင်ဖြင့် မြန်မာပြည်သို့ ပြန်ရောက်လာလေသည်။ သူမှတဆင့် ဂျပန်တို့ကမ်းလှမ်းလိုက်သည့် သဘောတူညီချက်အရ၊ တော်လှန်ပုန်ကန်ရန် လက်နက်များနှင့် ငွေကြေး ထောက်ပံ့မည်ဟု မြန်မာတို့ကနားလည်ခဲ့၏။ ထို့အပြင် လက်ရွေးစင်လူငယ်တစု ကို စစ်သင်တန်းပေးမည်။ ထိုလူငယ်များကို မြန်မာနိုင်ငံမှ ခိုးထုတ်သွားရန် လိုပေမည်။ သခင်အောင်ဆန်း မြန်မာပြည်၌ ကြာမြင့်စွာမနေပါ။
ပထမအသုတ် အနေဖြင့် ၁၉၄၁ ခုနှစ် မတ်လ (၁၀) ရက်နေ့တွင် ဂျပန်သို့ သခင်အောင်ဆန်း၊ သခင်လှဖေ၊ သခင်ဗဂျမ်း၊ သခင်အေးမောင်၊ သမဂ္ဂကိုထွန်းရှိန် တို့နှင့်အတူ ပြန်သွားသည်။ ထို အုပ်စုမှာ ‘ရဲဘော်သုံးကျိပ်’ ၏ ရှေ့ပြေးတပ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအသုတ် အနေဖြင့် ၁၉၄၁ ခုနှစ် မတ်လ(၁၃)ရက်နေ့တွင် သခင်စိုး၊ သခင်စောလွင်၊ သခင်သန်းတင်၊ ကိုရွှေ၊ သခင်တင်အေး၊ သခင်အောင်သိန်း၊ သခင်ထွန်းရွှေ တို့သည် ကိုင်ရှိုမာရူး (Kaisho Maru) သင်္ဘောဖြင့် မြန်မာပြည်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဧပြီ (၂၈) ရက်နေ့တွင် ဂျပန်ပြည် အိုစကာမြို့သို့ ရောက်ရှိသည်။
တတိယအသုတ် အနေဖြင့် ၁၉၄၁ ခုနှစ် မတ်လတွင် သခင်လှမောင်၊ သခင်စံမြ၊ သခင်ခင်မောင်ဦး တို့သည် ကိုင်ရှိုမာရူး (KaishoMaru) သင်္ဘောဖြင့် မြန်မာပြည်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မေလကုန်တွင် ဂျပန်ပြည်သို့ ရောက်ရှိသည်။
စတုတ္ထအသုတ် အနေဖြင့် ၁၉၄၁ ခုနှစ် ဇွန်လ (၈) ရက်နေ့တွင် သခင်ထွန်းအုပ်(အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်)၊ သခင်ရှုမောင်၊ သခင်စံလှိုင်၊ သခင်ထွန်းခင်၊ ကိုလှ၊ သခင်သန်းညွန့်၊ သခင်ကျော်စိန်၊ သခင်မောင်မောင်၊ သခင်သစ်၊ သခင်ငွေ၊ သခင်ထွန်းလွင်တို့သည် ကိုင်ရှိုမာရူး (KaishoMaru) သင်္ဘောဖြင့် မြန်မာပြည်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ (၂၄.၇.၄၁) တွင် ဂျပန်ပြည် ကျူရှုးကျွန်းရှိ `ယိုတိုဆူက´ရေတပ်စခန်းသို့ ရောက်ရှိသည်။ ထိုသို့ မြန်မာလူငယ် ၃၀ တို့သည် ဂျပန်နိုင်ငံသို့ လျှို့ဝှက်ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက်တွင် သခင်ထွန်းအုပ်တစ်ယောက်သာ အုပ်ချုပ်ရေး အတတ်ပညာများကို ဆည်းပူး၍ ကျန်လူငယ်များမှာ စစ်ပညာများကို သင်ယူကြသည်။ အစက ဂျပန် အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသည့် ထိုင်ဝမ်ကျွန်းတွင် အခြေချသင်တန်းတက်ကြပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဟိုင်နန်ကျွန်းသို့ရွေ့ပြောင်း ကြရသည်။ ထိုမှ ထိုင်းနိုင်ငံသို့ ပြောင်းရွေ့ကြကာ အင်္ဂလိပ်နယ်ချဲ့တော်လှန်ရေးကို စတင်ရန်အားထုတ်ကြသည်။ ထိုသို့ထိုင်းနိုင်ငံ ဘန်ကောက်မြို့တွင် ရှိနေစဉ် သခင်လှမောင် (ဗိုလ်ဇေယျ) က အကယ်၍ တော်လှန်ရေးလုပ်သောအခါ အမည်မှန်များအတိုင်း လုပ်ကြလျှင် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း ကျန်နေခဲ့ကြသည့် မိသားစုများအား အင်္ဂလိပ်တို့မှ ရန်ပြုမည်ကို စိုးရိမ်ရကြောင်း၊ ဂျပန်နာမည်များဖြင့်လည်း တော်လှန်ရေးမလုပ်လိုကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် အမည်ဝှက်များဖြင့် လှုပ်ရှားစေလျှင် ပိုမိုကောင်းမွန်မည့်အကြောင်းကို သခင်အောင်ဆန်းအား ပြောရာ သခင်အောင်ဆန်းနှင့် ကျန်အဖွဲ့သားများအားလုံးက သဘောတူကြသည်။ သို့ဖြင့် ဘန်ကောက်မြို့၊ တနွမ်းစပ်ထုံလမ်းရှိ ဘော်နီယိုကုမ္ပဏီဝင်း အတွင်း စခန်းချ နေစဉ် ဗိုလ်ဘွဲ့အမည်များခံယူကြသည်။ ၁၉၄၁ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာ ၂၆ ရက်နေ့တွင် အမျိုးသား ခေါင်းဆောင်ကြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း နှင့် ရဲဘော်သုံးကျိပ် ဦးဆောင်သည့် ဗမာ့လွတ်လပ်ရေး တပ်မတော် (BIA) ကိုဖွဲ့စည်းကာ ဂျပန်တပ်မတော်၏ အကူအညီဖြင့် ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့အား မြန်မာ့မြေမှ မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။
ကြောင်ရှာရွာ၊ မြစ်ပေါက်
ကြောင်ရှာရွာ၊ မြစ်ပေါက်
လွတ်လပ်ရေး ကြိုးပမ်းမှုကာလ (၁၉၄၁–၁၉၄၇)
ရဲဘော်သုံးကျိပ်ဝင်အမည်များ
ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ကာလ မြန်မာနိုင်ငံသည် အရှေ့တောင်အာရှစစ်မျက်နှာတွင် အရေးပါသည့် အခန်းကမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။ စစ်ပွဲ၏ ကနဦးပိုင်း မြန်မာပြည်စစ်ဆင်ရေးတွင် ဂျပန်ဦးဆောင်မှုသည် အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့ပြီး ဗြိတိသျှများအား မြန်မာပြည်အနှံ့မှ တိုက်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဂျပန်ခေတ်ကား အထင်အမြင်ကြီးခဲ့သမျှ ပြိုကွဲရပြီး မသေချမရေရာမှုများနှင့် ဒုက္ခပေါင်းစုံဖြစ်နေသော ကာလ ဖြစ်သည်။ ဗြိတိသျှတို့ထံမှ လွတ်လပ်ရေးရမည်ဟု မျှော်မှန်းခဲ့သူများသည် အာရှတိုက်သားချင်း၏ ဖနောင့် အောက်သာ ရောက်ရကြောင်း သိလာသောအခါ အကြေကွဲကြီး ကြေကွဲခဲ့ရ၏။ အများက လွတ်လပ်ရေးပေး မည့် ကယ်တင်ရှင်များအဖြစ် ကြိုဆိုခဲ့သော နိပွန်စစ်သားများသည် လူကြိုက်မများသော ဗြိတိသျှတို့ထက်ပင် ဆိုးဝါးသည်ကို တွေ့ရတော့၏။ တနေ့တခြား စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာဖြစ်ရပ်များ တိုးပွားလာလေသည်။ ကင်ပေတိုင် စစ်ပုလိပ်(Kempeitai) ဟူသော အမည်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဝေါဟာရဖြစ်လာသည်။ လူများ အစအနမကျန် ပျောက်သွားခြင်း၊ အနှိပ်စက်အညှင်းဆဲခံရခြင်း၊ ချွေးတပ်ဆွဲခံရခြင်း စသည်တို့မှာ နိစ္စဓူဝကိစ္စမျှသာဖြစ်သော လောကကြီးတွင် နေတတ်အောင်နေကြရလေသည်။
ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် ဂျပန်များပြောသည့် လွတ်လပ်ရေးဆိုသည်ကို သံသယဝင်လာသည်။ ဗမာလူမျိုးများအပေါ်ဂျပန်တပ်များ၏ကြောက်မက်ဖွယ်ဆက်ဆံရေးကိုလည်း မနှစ်မြို့ပေ။ ဂျပန်တပ်များမဝင်ရောက်မီကပင် ဖက်ဆစ်တို့၏ အန္တာရာယ်ကို ကြိုတင်သတိပေးခဲ့သည့် ကွန်မြူနစ်ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သော သခင်သန်းထွန်း  နှင့် သခင်စိုး  တို့၏ အကူအညီဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် ဂျပန်များအား တိုက်ထုတ်ရန် အိန္ဒိယပြည်ရှိ ဗြိတိသျှအာဏာပိုင်များနှင့် တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်အစီအစဉ်များကို ရေးဆွဲခဲ့သည်။ ဤသို့လျှင် မြန်မာပြည်၌ ဂျပန်စစ်လက်‌အောက်ခံ အစိုးရတို့ အုပ်ချုပ်‌နေရာမှ၊ ၁၉၄၃ ခု၊ ဩဂုတ်လ ၁ ရက်‌နေ့သို့ ‌ရောက်‌သောအခါ ဂျပန်က မြန်မာပြည်အား လွတ်လပ်‌ရေးကို ကမ္ဘာသိ‌ကြေညာ‌ပေးအပ်သဖြင့် မြန်မာပြည်သည် လွတ်လပ်‌သော အချုပ်အခြာ အာဏာပိုင်တိုင်းပြည် ဖြစ်လာ‌လေသည်။ ထိုလွတ် လပ်‌သော မြန်မာပြည်အုပ်ချုပ်‌ရေးတွင် ‌ဒေါက်တာဘ‌မော်အား နိုင်ငံ‌တော်အဓိပတိ တင်‌မြှောက်၍ အဖွဲ့အသီးသီးမှ ကိုယ်စား လှယ်များပါဝင်‌သော အစိုးရအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်း‌လေသည်။ ထို အစိုးရအဖွဲ့တွင် သခင်ထွန်းအုပ်နှင့် သခင်ဗစိန်တို့ မပါဘဲရှိ သဖြင့် တို့ဗမာအစည်းအရုံးဝင် အချို့သည် မ‌ကျေမနပ်ရှိကြ‌လေ ကုန်၏။ ‌နောက်ဆုံးတွင် ယင်းတို့နှစ်‌ယောက်မှာ ရှိုနန်‌ခေါ် စင်္ကာပူမြို့သို့ ‌ရောက်သွားကြ‌လေသည်။ လွတ်လပ်‌ရေးကို ကမ္ဘာသိ‌ကြေညာ၍ ‌ပေးအပ်‌စေကာမူ ဂျပန်တို့၏ ရက်စက်ကြမ်း ကြုတ်‌သော ဖက်ဆစ်အပြုအမူတို့ကို ကျိတ်မှိတ်ခံ‌နေကြရသော မြန်မာတို့မှာ အချိန်‌ကောင်းကို ‌စောင့်‌မျှော်လျက်ရှိကြ၏။
၁၉၄၅ ခုနှစ်သို့အ‌ရောက်တွင်မူ ဂျပန် တို့စစ်‌ရေးနှိမ့်ကာ မဟာ မိတ်တပ်တို့သည် မြန်မာပြည်သို့ပြန်လည်တိုက်ခိုက် ဝင်‌ရောက် လာကြ‌လေသည်။ ၁၉၄၅ ခုနှစ် မတ်လ ၂၇ ရက်တွင် ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဗိုလ်တေဇ ၊ ဗိုလ်‌နေဝင်း၊ သခင် သန်းထွန်း၊ သခင်စိုး၊ သခင်ဗဟိန်း၊ သခင်ဗိုလ်စ‌သော လူငယ် များသည် ဘီအင်အေတပ်ကို ဦးဆောင်၍ ဂျပန်ကျူးကျော်သူများအား မဟာမိတ်တို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ တိုက်ထုတ်ခဲ့လေသည်။ ၁၉၄၅ ခုနှစ် ဇူလိုင်တွင် မဟာမိတ်များက ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ မြန်မာတို့သည် နှစ်ဘက်စလုံးမှ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ မြန်မာများသည် အစပိုင်းတွင် ဂျပန်တို့ဘက်မှ ပါဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း မြန်မာအချို့တို့သည် ၁၉၄၁-၁၉၄၂ ခုနှစ်များတွင် အင်္ဂလိပ်တို့ဘက်မှ ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။
၁၉၄၃ ခုနှစ်တွင် ချင်းတပ်နှင့် ကချင်တပ်များကို ဗြိတိသျှတို့ ထိန်းချုပ်သည့် နယ်စပ်ဒေသများတွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။ ဗမာ့သေနတ်ကိုင်တပ်ရင်းများသည် ၁၉၄၃-၁၉၄၅ ခုနှစ်တွင် ဗိုလ်ချုပ်အော့်ဝင်းဂိတ်၏ လက်အောက်၌ ချင်းဒစ်တပ်ဖွဲ့များအဖြစ်ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အမေရိကန်များကန်-ကချင်အထူးတပ်များအားဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး မဟာမိတ်တို့အောက်တွင် ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ အခြားများစွာသော တပ်ဖွဲ့များမှာ ဗြိတိသျှအထူးစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့များ အောက်တွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ ဗမာ့လွတ်လပ်ရေးတပ်မတော်ကို ဗမာ့ကာကွယ်ရေးတပ်မတော်အဖြစ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် ဗိုလ်မှူးကြီးရာထူးနှင့် စစ် သေနာပတိဖြစ်လာသည်။ ဗမာ့လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်သည် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ရခိုင်အမျိုးသားတပ်မတော်နှင့် အတူဂျပန်တို့ဘက်မှ ပါဝင်၍ ၁၉၄၂-၁၉၄၄  ခုနှစ်များတွင် ပါဝင်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပြီး ၁၉၄၅ ခုနှစ်တွင် ဂျပန်တို့အား ပြန်လှန်တွန်းလှန်ခဲ့ကြလေသည်။
၁၉၄၆ ခုနစ် ၊ စက်တင်ဘာလ အထွေထွေ သပိတ်ကြီးသည် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ဆာဟူးဘတ်ရန့်စ် ရောက်ရှိပြီးနောက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဦးအေး၊ ဦးစိုးရှိန်၊ ဦးဝမ်းမောင်၊ မြို့မ-ဦးသန်းကြွယ်၊ စာတိုက်ဦးထွန်းတို့ ခေါင်းဆောင်သည့် ပုလိပ်သပိတ်၊ ကျောင်းသားသပိတ်၊ စာတိုက်အလုပ်သမားများ သပိတ်၊ သမဂ္ဂပေါင်းစုံ သပိတ်များဖြင့် သပိတ်တိုက်ပွဲများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ဗြိတိသျှအစိုးရ၏ အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရားကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်ဆိုင်းလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗြိတိသျှအစိုးရသည် ဘုရင်ခံ ဆာရယ် ဂျီနယ် ‌ဒေါ်မန်စမစ်အား ပြန်၍‌ခေါ်ရလေ‌တော့သည်။ ယင်း၏ ‌နေရာတွင် ဘုရင်ခံအဖြစ် ဆာဟင်နရီနိုက် ‌ခေတ္တ‌ရောက်ရှိလာ ပြီးမကြာမီပင်လျှင် ဘုရင်ခံ ဆာဟူးဘတ်ရန့်စ် ‌ရောက်လာ‌လေ ‌တော့၏။
ဆားဟူးဘတ်ရန့်စ် ‌ရောက်ရှိလာပြီး မကြာမတင်ပင် (ဖ၊ ဆ၊ ပ၊ လ)နှင့်‌စေ့စပ်၍ ဗိုလ်ချုပ်‌အောင်ဆန်းအား အစိုးရအဖွဲ့ ဖွဲ့ရန် လွှဲအပ်‌လေသည်။ ဗိုလ်ချုပ်‌အောင်ဆန်း အစိုးရဖွဲ့‌သော အခါ တို့ဗမာအစည်းအရုံး၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ဂျာဗားမှ ပြန်လည်‌ရောက်ရှိလာ‌သော သခင်ဗစိန်အား ဝန်ကြီးအဖွဲ့တွင် ထည့်သွင်း ခန့်ထား‌လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် တို့ဗမာအစည်း အရုံးကြီး၏ အာ‌ဘော်ဖြစ်‌သော ‌နေ့စဉ်ထုတ် သခင်သတင်းစာ ကို သခင်‌အေးနှင့် သခင်ထွန်းအုပ်တို့က တာဝန်ယူထုတ်‌ဝေကာ အ‌ရေးကြီး‌သော နိုင်ငံ‌ရေးကိစ္စ အဝဝတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ‌ဝေဖန်‌ရေးသားလျက်ရှိ‌လေသည်။ ‌
အဆိုပါ ၁၉၄၆ ခုနစ် အထွေထွေ သပိတ် တွင်ဗမာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာကျောင်းသားများ သမဂ္ဂ၊ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားများ သမဂ္ဂ ၊ ရန်ကုန်ခရိုင် ကျောင်းသားများ သမဂ္ဂ၊ ရန်ကုန်မြို့ မြို့မ အထက်တန်းကျောင်း ကျောင်းသားများပါဝင်ခဲ့သည်။ ဗမာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာကျောင်းသားများသပိတ်မှောက်ကောင်စီ ဒုတိယ ဥက္ကဋ္ဌ မြို့မ-ဦးသန်းကြွယ် သည် အတွင်းဝန်ရုံးအပြင်ဘက်တွင်သာမက အတွင်းဝန်ရုံးအတွင်း ဝင်၍ အရေးဆိုခဲ့ရာတွင် မြန်မာနိုင်ငံကျောင်းသားထု တစ်ရပ်လုံးအား ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ သူရိယဦးသန်းမောင်၊ လင်းယုန်မောင်မောင် ၊ ဦးသာထွန်း (ရှေ့နေချုပ်)၊ ဦးသန်းဆွေ (သံအမတ်ကြီး ဦးသန်းဆွေ)၊ ဦးမျိုးမြင့် ( O.T.S အပတ်စဉ် ၈၊ လူထု ပညာရေးမှူး)၊ ဦးမျိုးသန့် (ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီ ဝန်ကြီးချုပ် ဦးနု အစိုးရ၏ သတင်း ပြန်ကြားရေးမှူး၊ မန်းနေးဂျင်း ဒါရိုက်တာ ဘီအိုစီ)၊ ဦးရဲမြင့် (ဗိုလ်ကြီးရဲမြင့်အောင်)၊ လင်းယုန်နီ၊ ဒေါက်တာသန်းထွန်း (သမိုင်းပါမောက္ခ)၊ ဦးညွန့်လွင် (ဗိုလ်မှူးညွန့်လွင်)၊ သံမဏိ ဦးကျင်လှိုင် (ဆောက်လုပ်ရေး ဒုတိယ ဝန်ကြီး)၊ ဦးရန်ဝေး၊ ဒေါက်တာ မောင်မောင်ကျော်၊ ဦးစိန်လှ၊ ဦးရွှေတင် (ရေကြောင်းသိပ္ပံကျောင်းအုပ်ကြီး Captain ရွှေတင်) စသော ကျောင်းသားခေါင်းဆောင် များသည်လည်း တက်ကြွစွာ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ ဆာပေါ်ထွန်းခေါင်းဆောင်သော ရုပ်သေးအစိုးရ ပြုတ်ကျခဲ့သည်။ ဘုရင်ခံဆာဟူးဘတ်ရန့်စ်က အမျိုးသား ခေါင်းဆောင်ကြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ခေါင်းဆောင်သော ဖဆပလအဖွဲ့ချုပ်မှ ကိုယ်စားလှယ်များကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဘုရင်ခံအလုပ်အမှုဆောင်(ဝန်ကြီး)အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းရန် မေတ္တာရပ်ခံခဲ့သည်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းဦးဆောင်သောမျိုးချစ်ပုဂ္ဂိုလ်များ ဘုရင်ခံ အလုပ်အမှုဆောင်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်နိုင်ခဲ့သည်။
အဆိုပါ ၁၉၄၆ ခုနစ်၊ စက်တင်ဘာလ အထွေထွေ သပိတ်ကြီး သည် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ဗြိတိသျှဘုရင်ခံအသစ် ဆာဟူးဘတ်ရန့်စ် (Major General Sir Hubert Rance) ရောက်ရှိပြီးနောက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဦးအေး၊ ဦးစိုးရှိန်၊ ဦးဝမ်းမောင်၊ မြို့မ-ဦးသန်းကြွယ်၊ စာတိုက်ဦးထွန်းတို့ ခေါင်းဆောင်သည့် (ပုလိပ်သပိတ်၊ ကျောင်းသားသပိတ်၊ စာတိုက်အလုပ်သမားများ သပိတ်၊ သမဂ္ဂပေါင်းစုံသပိတ်) အထွေထွေသပိတ်များဖြင့် သပိတ်တိုက်ပွဲများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ဗြိတိသျှအစိုးရ၏ အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရားကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်ဆိုင်းလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ အထွေထွေသပိတ်ကြောင့် ဆာပေါ်ထွန်းခေါင်းဆောင်သော ရုပ်သေးအစိုးရ ပြုတ်ကျခဲ့သည်။ ဘုရင်ခံဆာဟူးဘတ်ရန့်စ် က ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ခေါင်းဆောင်သော ဖဆပလအဖွဲ့ချုပ်မှ ကိုယ်စားလှယ်များကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဘုရင်ခံအလုပ်အမှုဆောင်(ဝန်ကြီး) အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းရန် မေတ္တာရပ်ခံခဲ့သည်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းဦးဆောင်သော မျိုးချစ် ပုဂ္ဂိုလ်များ ဘုရင်ခံ အလုပ်အမှုဆောင်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်နိုင်ခဲ့သည်။ အရှေ့တောင်အာရှအတွက် မဟာမိတ် စစ်သေနာပတိ ဗိုလ်ချုပ် လော့မောင့် ဗက်တန် က ပင် ဖဆပလအဖွဲ့ကြီးသည် ဂျပန်ကို တော်လှန်သော အင်အားစုမျှသာမက အမျိုးသားတပ်ဦးကြီးတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေကြောင်း ယင်းအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များသည် မျိုးချစ်စိတ်ထက်သန်၍ ထထကြွကြွဆောင်ရွက်နိုင်သူများဖြစ်ကြောင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရသစ် ဖွဲ့စည်းသည့်အခါ ဖဆပလမှ ကိုယ်စားလှယ်များကိုလည်း ထည့်သွင်းသင့်ကြောင်း လန်ဒန်မြို့ ရှိ မဟာမိတ်စစ်ဦးစီးအဖွဲ့သို့ အကြံပေးခဲ့သည်အထိ ဖဆပလ ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ပျံ့သင်းကျော်စောခဲ့သည်။ နောက်များမကြာမီ ၁၉၄ရ ခုနှစ်တွင်၊ ဗမာ့လွတ်လပ်‌ရေးကိစ္စအတွက် ‌ဆွေး‌နွေးရန် ဗြိတိသျှ အစိုးရက ဖိတ်‌ခေါ်‌လေရာ ဗိုလ်ချုပ်‌အောင်ဆန်း၊ ဦးဘ‌ဖေ၊ ဂဠုန်ဦး‌စော၊ ဦးတင်ထွဋ်တို့နှင့်အတူ တို့ဗမာအစည်းအရုံး၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် သခင်ဗစိန်လည်း လိုက်ပါသွား၇‌လေသည်။
အောင်ဆန်း-အက်တလီ စာချုပ် သည် တနှစ် အတွင်း မြန်မာ နိုင်ငံကို လွတ်လပ်ရေး ပေးရန် မြန်မာ အမျိုးသားခေါင်းဆောင် များနှင့် ဗြိတိသျှ အစိုးရ တို့၏ သဘော တူညီချက်များ ပါသည့် စာချုပ် ဖြစ်သည်။ ဗြိတိသျှ အစိုးရနှင့် မြန်မာ ခေါင်းဆောင်များ မြန်မာ့ လွတ်လပ်ရေး အတွက် ပထမဆုံး ချုပ်ဆိုသည့် စာချုပ်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ စာချုပ်ကို ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၂၇ ရက်နေ့တွင် လန်ဒန်မြို့  ဒေါင်းနင်းလမ်း အမှတ် ၁ဝ ၌ လက်မှတ် ရေးထိုး ကြသည်။ စာချုပ်ကို မြန်မာတို့ ဘက်မှ ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်းက ခေါင်းဆောင်၍ လည်းကောင်း၊ ဗြိတိသျှ အစိုးရ ဘက်မှ ဗြိတိသျှ ဝန်ကြီးချုပ် ကလီးမင့် ရစ်ချတ် အက်တလီ (Clement Attlee) က ခေါင်းဆောင်၍ လည်းကောင်း ဆွေးနွေးပြီး သဘောတူ လက်မှတ် ထိုးကြ သောကြောင့်  အောင်ဆန်း-အက်တလီ စာချုပ် ဟု ခေါ်သည်။ စာချုပ်တွင် အချက်ကြီး ၁ဝ ချက် ပါဝင်သည်။ အောင်ဆန်း - အက်တလီစာချုပ်ကို ၁၉၄၇ ခု၊ ဇန်နဝါရီလ ၂၇ ရက်နေ့တွင်၊ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ခေါင်းဆောင်ကြီး များသည် လက်မှတ် ရေးထိုး ကြလေသည်။ ထိုသို့ လက်မှတ် ရေးထိုး ရာတွင် မြန်မာ နိုင်ငံမှ တက်ရောက် ကြသော ကိုယ်စားလှယ် များတွင် အပါအဝင် ဖြစ်သည့်  ဂဠုန် ဦးစော နှင့် သခင်ဗစိန် တို့သည် လက်မှတ် ရေးထိုးခြင်း မပြုကြချေ။
၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် ကြားဖြတ်အစိုးရအဖွဲ့၊ မြန်မာနိုင်ငံအမှုဆောင်ကောင်စီအဖွဲ့၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၂ ရက်တွင်အမျိုးသား ခေါင်းဆောင်ကြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် ဆာမောင်ကြီး၊ ဗိုလ်မှူးအောင်၊  ဦးအောင်ဇံဝေ၊ ဦးတင်ထွဋ်(အိုင်စီအက်စ်)၊ ဗိုလ် ခင်မောင်ကလေး ၊ မြို့မ-ဦးသန်းကြွယ်  ၊ သခင်ဝတင် နှင့် အခြားတိုင်းရင်းသား ခေါင်းဆောင်များနှင့် အတူ ပင်လုံညီလာခံ  တွင် တက်ရောက်ခဲ့﻿ပြီး၊ စည်းလုံးညီညွတ်ရေးဖော်ဆောင်သည့် ပင်လုံစာချုပ် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။ သို့သော် ၁၉၄၇ ဇူလိုင်တွင် နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက်များက ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနှင့်တကွ ကက်ဘိနက်အဖွဲ့ဝင်အချို့ ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။  ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၂ ရက်နေ့ ပြည်ထောင်စုနေ့ သည်  မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေး ကြိုးပမ်းမှုသမိုင်း တွင် အရေးပါ အရာရောက်သော နေ့ထူးနေ့မြတ် ဖြစ်သည်။
၁၉၄၇ ခုနှစ် ဇူလိုင် ၁၉ ရက်တွင် စစ်ရေး၊ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင် ဗိုလ်ချူပ်အောင်ဆန်းနှင့် တကွ ကက်ဘိနက်အဖွဲ့ဝင်များ လုပ်ကြံခြင်းခံရပြီးနောက် ၁၉၄၇ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလတွင် ဗြိတိသျှဝန်ကြီးချူပ် ကလဲမင့်အက်တလီနှင့် အတူ လွတ်လပ်ရေးသဘောတူညီမှုစာချူပ် (နု-အက်တလီ စာချူပ်) ကို ဦးနု ဦးဆောင်သည့် ဖဆပလအဖွဲ့ကြီးက လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။ နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေး၊ မြန်မာပြည် လွတ်လပ်ရေး ကြိုးပမ်းမှု လှုပ်ရှားမှု ခေတ်အတွင်း ထင်ရှားခဲ့ကြ﻿သောဗမာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ ခေါင်းဆောင်များတွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ၊ ဦးနု၊ ကိုဗဟိန်း၊ ဦးဗဆွေ ၊ ဦးကျော်ငြိမ်း၊ မြို့မ-ဦးသန်းကြွယ်၊ သူရိယဦးသန်းမောင်၊ ဒေါက်တာသန်းထွန်း၊ အာဏာရှင် လှရွှေ၊လင်းယုန်မောင်မောင်၊ လင်းယုန်နီ၊....တို့ပါဝင်ကြသည်။
စာချုပ်တွင် ဗြိတိသျှ အစိုးရက ပြည်ထောင်စု သမ္မတ မြန်မာ နိုင်ငံအား လုံးဝ လွတ်လပ်သော အချုပ်အခြာ အာဏာပိုင် နိုင်ငံဟု အသိအမှတ် ပြုကြောင်း ဖော်ပြ ထားပြီး ထိုသို့ အချုပ်အခြာ အာဏာပိုင် လွတ်လပ်သော နိုင်ငံ အဖြစ် လွဲပြောင်း ပေးရာ၌ ပေါ်ပေါက် လာမည့် အပြောင်းအလဲများ အတွက် လိုအပ်သော အစီအစဉ်များကို အသေးစိတ် ဖော်ပြ ထားသည့် အချက် ၁၅ ချက် ပါဝင်သည်။ စာချုပ်ပါ အကြောင်းအရာ များမှာ မြန်မာ နိုင်ငံနှင့် အင်္ဂလန် နိုင်ငံတို့ သံတမန် လှယ်ရေး ကိစ္စ၊ အစိုးရ စာတမ်းများ ကိစ္စ၊ နိုင်ငံသား ဖြစ်မှု ကိစ္စ၊ ကာကွယ်ရေးကိစ္စ၊ ငွေကြေး ကိစ္စ၊ အစိုးရ အမှုထမ်း များ၏ ပင်စင်နှင့် ဆုငွေ ကိစ္စ၊ အင်္ဂလန် နိုင်ငံနှင့် မြန်မာ နိုင်ငံတို့ ကူးသန်း ရောင်းဝယ်ရေးနှင့် ရေကြောင်း ခရီး သွားလာရေး ကိစ္စ၊ လေကြောင်း သွားလာရေး ကိစ္စနှင့် မြန်မာ နိုင်ငံ ပြန်လည် ထူထောင်ရေး ကိစ္စများ ဖြစ်သည်။ ဤစာချုပ် အရ ၁၉၄၈ ခု ဇန်နဝါရီလ ၄ ရက်နေ့တွင် လွတ်လပ်၍ အချုပ်အခြာ အာဏာပိုင်သော ပြည်ထောင်စု သမ္မတ မြန်မာ နိုင်ငံတော် ပေါ်ထွန်း လာသည်။ ထို့ကြောင့် မြန်မာ့ လွတ်လပ်ရေး စာချုပ် ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ ၁၉၄၈ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီ ၄ ရက်တွင် ဗြိတိန်နိုင်ငံ မှ လွတ်လပ်ရေးရရှိပြီးနောက် ဦးနု သည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ဝန်ကြီးချူပ် ဖြစ်လာပါသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေး ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ၏ သမိုင်း
ဆင်ခုန်းတိုင် (ကုလား)ရွာ
ဆင်ခုန်းတိုင် (ကုလား)ရွာ
မှတ်ချောင်း (အထက်)ရွာ၊ ရှင်အောင်
မှတ်ချောင်း (အထက်)ရွာ၊ ရှင်အောင်
မြင့်ကြွယ် (မြို့မ)
မြို့မ-မြင့်ကြွယ် (၁၄ ဧပြီ ၁၉၆၀–၂၆ ဇူလိုင် ၂၀၂၁) သည် စာရေးဆရာ၊သမိုင်းပညာရှင် နှင့် ကရာတေးသိပ္ပံ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။   မဟာပညာရေးဘွဲ့၊ မဟာဝံသယုဝပဏ္ဍိတဘွဲ့၊ အင်ဂျင်နီယာ ဒီပလိုမာဘွဲ့  များကို ရရှိခဲ့သည်။ ၁၉၇၈ ခုနှစ်တွင် ဆိုရှိကိ ကရာတေး အသင်းတည်ထောင်သူနှင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ပထမဦးဆုံးသော ဂျပန်နိုင်ငံ JKA အသိအမှတ်ပြု  ကရာတေး နည်းပြချုပ် ဖြစ်သည်။
ငယ်စဉ်ဘဝ
အမည်ရင်းမှာ ဦးမြင့်ကြွယ် ဖြစ်သည်။ ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ် ဧပြီလ ၁၄ ရက် တွင် အဖ မြို့မ-ဦးသန်းကြွယ်(ပင်လုံစာချုပ်) နှင့် အမိ ဒေါ်အမာ (ခေါ်) ဒေါ်မြင့်မြင့်ဝင်းတို့မှ ရန်ကုန်တိုင်း ပုဇွန်တောင်မြို့နယ်တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဗမာလူမျိုး ဖြစ်သည်။
အလုပ်အကိုင်
မြန်မာနိုင်ငံစာရေးဆရာအသင်းအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်သည်။ ၁၉၇၉ ခုနှစ်တွင် စာပေဆောင်းပါးများ‌စတင်ရေးသားခဲ့သည်။  ရန်ကုန်မြို့ မြို့မ အထက်တန်းကျောင်း တွင် တက်ရောက်ခဲ့သည့်အပြင် မြို့ မ ဟူ သော အမည်ကို ဂုဏ်ယူသောကြောင့် မြို့ မ-မြင့်ကြွယ် ဟူသော ကလောင်အမည် ကို ယူထားခြင်းဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးမှု၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းပညာရပ်၊ ကရာတေး၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ ပညာရေး တို့နှင့် ပတ်သက်သည့် မြန်မာစာပေဆိုင်ရာ စာတမ်း၊ စာအုပ်ပေါင်း (၁၅၀) ကျော်ကို မြန်မာဘာသာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားပြုစုခဲ့သည်။ ၁၉၇၈ ခုနှစ်တွင် ဆိုရှိကိ ကရာတေး အသင်းတည်ထောင်သူနှင့် နည်းပြချုပ် ဖြစ်သည်။ ကရာတေးသိပ္ပံ Institute of Karate ၏ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးဖြစ်ခဲ့သည်။ ဂျူဒိုပညာကို အဖွဲ့ချုပ် Judo Federation ဖွဲ့စည်းပြီး ဆောင်ရွက်သကဲ့သို့ ကရာတေးပညာကိုလည်း အဖွဲ့ချုပ် Karate Federation အဖြစ် စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းဆောင်ရွက်သင့်ကြောင်း နိုင်ငံတော်အစိုးရသို့ စာဖြင့်လည်းကောင်း၊ ၁၉၈၁ ခုနှစ် ဇွန်လ ၈ ရက်နေ့ တွင် ကြေးမုံသတင်းစာမှ လည်းကောင်း စတင်ရေးသားအကြံပြုခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံကရာတေးအဖွဲ့ချုပ် Burma Karate Federation စနစ်တကျ တရားဝင်ဖွဲ့စည်းဆောင်ရွက်သင့်ကြောင်း နိုင်ငံတော်အစိုးရသို့ စတင်ရေးသားအကြံပြုခဲ့ပြီး ၈ နှစ်နှင့် ၄ ရက်ကြာမှ ၁၉၈၉ ခုနှစ် ဇွန်လ ၁၂ ရက်တွင် "မြန်မာနိုင်ငံကရာတေးဒိုအဖွဲ့ချုပ်" (Myanmar Karatedo Federation) ကို နိုင်ငံတော်အစိုးရက တရားဝင်ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့သည်။
၁၉၈၁ ခုနစ်တွင် ဦးမြင့်ကြွယ် ရေးသားပြုစုခဲ့သော ကရာတေး ဆိုင်ရာ သုတေသနကျမ်း Thesis: Kihon (基本, きほん), Kata (型 or 形), Kumite (組手) The 3 Ks process of Karate အား ဂျပန်ကရာတေး အသင်း (J.K.A  日本 空手 協会; Nihon Karate Kyokai ) ၏ နည်းပြချုပ် ဆရာကြီး မာဆာတိုရှိ နာကာရားမား က အသိမှတ်ပြု လက်ခံခဲ့သည်။  ဂျပန်ကရာတေး အသင်းမှ ကရာတေးနည်းပြဆရာအဖြစ် အသိမှတ်ပြုခဲ့သည်။
ရန်ကုန်တိုင်း ကရာတေး KUMITE (組手 空手 free sparring) championship ပထမဆု၊ စင်ကာပူနိုင်ငံ အာရှနိုင်ငံများ‌ဆိုင်ရာဗုဒ္ဓဘာသာ စာပေဆု၊ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုနှင့် အနုပညာဆိုင်ရာစာပေဆု၊ စာပဒေသာ ပထမဆု၊ သမိုင်းပါမောက္ခဆရာကြီး ဒေါက်တာသန်းထွန်း ၏ ဂုဏ်ထူးဆောင်စာပေဆု၊ စာပေဗိမာန်စာမူဆု များ‌ ရခဲ့သည်။ မြို့မကျောင်း(၇၅)နှစ်ပြည့်စိန်ရတု (၁၉၂၀-၁၉၉၅) နှင့် ၁၉၉၅ ခုနှစ် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် (၇၅)နှစ်ပြည့် စိန်ရတုပွဲ ကျင်းပခဲ့ရာတွင် သမိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး အနေဖြင့် ပါဝင်ခဲ့သည်။
ပြည်ပခရီးများ နှင့် ဘာသာရေး ဆောင်ရွက်ချက်
မြို့မ-မြင့်ကြွယ်သည် ၁၉၈၇ မှ ၂၀၁၅ ခုနှစ်အတွင်း စင်ကာပူ၊ တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ၊ ဂျပန်၊ ဂျာမနီ၊ အင်္ဂလန်၊ ထိုင်း၊ ဖိလစ်ပိုင်၊ မလေးရှား၊ အင်ဒိုနီးရှား၊ တောင်ကိုရီးယား၊ နယ်သာလန် စသော နိုင်ငံများသို့ လှည့်လည် သွားရောက်ခဲ့သည်။ သင်တန်းများ တက်ရောက်ခဲ့သည်။ သင်တန်းများလည်း ပို့ချခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ တရားတော်များကို ကိုယ်တိုင် လိုက်နာကျင့်ကြံခဲ့ပြီး၊ ပြည်တွင်း၊ ပြည်ပ၌လည်း မြန်မာ၊ အင်္ဂလိပ် နှစ်ဘာသာဖြင့် လူငယ်များအတွက် ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုင်ရာ စာပေများကို ရေးသားဖြန့်ဖြူး ဟောပြောပို့ချခဲ့သည်။
မိသားစု
ဖခင်ဖြစ်သူ မြို့မ-ဦးသန်းကြွယ်(ပင်လုံစာချုပ်) နှင့် အမိ ဒေါ်အမာ (ခေါ်) ဒေါ်မြင့်မြင့်ဝင်းတို့မှ မွေးဖွားခဲ့သည်။ မွေးချင်း မောင်နှမ ၄ ဦး(ဒေါ်ခင်မာကြွယ်၊ ဦးဌေးကြွယ်၊ ဒေါ်မြမြသန်း၊ ဦးမြင့်ကြွယ် (မြို့မ-မြင့်ကြွယ်)) တွင် အငယ်ဆုံးသား ဖြစ်သည်။ မြို့မ-ဦးသန်းကြွယ် သည် ဖက်ဆစ်ဆန့်ကျင်ရေး ပြည်သူ့လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့ကြီး ( ဖဆပလ)တွင် ၁၉၄၂ မှ ၁၉၄၈ အထိ အဖွဲ့ဝင်နှင့် အမှုဆောင်အဖြစ် ဦးဆောင် တာဝန်ယူပါဝင်သူ ဖြစ်သည်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၂ ရက်တွင် မြို့မ-ဦးသန်းကြွယ်သည် အမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း နှင့် အခြားတိုင်းရင်းသား ခေါင်းဆောင်များနှင့် အတူ ပင်လုံညီလာခံ တွင်လည်း ပါဝင် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ဖခင် မြို့မ-ဦးသန်းကြွယ် သည် တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးအတွက် နိုင်ငံရေးဆောင်ရွက်ရာတွင် ဗိုလ်သန်းကြွယ်၊ သခင်သန်းကြွယ်၊ မြို့မ-ဦးသန်းကြွယ် (ပင်လုံစာချုပ်) အမည်ဖြင့် ထင်ရှားသည်။
အမိ ဒေါ်အမာ (ခေါ်) ဒေါ်မြင့်မြင့်ဝင်း၏ မိခင်မှာ ဒေါ်တင်လှ (ဝိုင်အမ်ဘီအေ နာယက၊၊ သမာဓိ မြို့ဝန်ပန်းကန်စက်ဦးသော် ၏ညီမအရင်း) ဖြစ်သည်။ ဒေါ်တင်လှ နှင့် ပန်းကန်စက်ဦးသော် တို့မောင်နှမ(၂) ဦးမှာ မြန်မာ့သမိုင်းတွင် ထင်ရှားသော ကုန်းဘောင်ခေတ် ဆင်ဖြူရှင်မင်းနှင့် စစ်သူကြီး မင်းကြီးမဟာသီဟသူရ တို့ ၏(၂)ဆက်မြောက်မြေးတော်များဖြစ်သည်။
မြို့မ-မြင့်ကြွယ်သည် ၁၉၉၈ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၂၈ ရက်တွင် ဒေါ်ခိုင်ခိုင်ဝင်း နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ မသော်တာဝင်း နှင့် မစုစုစံ ဟူ၍ သမီး ၂ ဦး ထွန်းကားခဲ့သည်။
၂၇ မတ်
မတ်လ၊ (၂၇)ရက်နေ့ သည် ဂရီဂေါရီးယန်းပြက္ခဒိန်အရ တစ်နှစ်တာ၏ (၈၆)ရက်မြောက် (ရက်ထပ်နှစ်ဖြစ်လျှင် (၈၇)ရက်မြောက်)) နေ့ရက် ဖြစ်သည်။ ယင်းတစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးရန် ရက်ပေါင်း (၂၇၉) ရက် ကျန်သေးသည်။
မြင့်ကြွယ် (မြို့မ)
ကွယ်လွန်ခြင်း
မြို့မ-မြင့်ကြွယ်သည် ၂၀၂၁ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂၆ ရက်တွင် ရန်ကုန်မြို့၊ လှိုင်မြို့နယ် နေအိမ်၌ ကိုဗစ် ၁၉ ဖြင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
၂၇ မတ်
မွေးဖွားသူများ
lisa(rapper)
မြင့်ကြွယ် (မြို့မ)
ပြင်ပလင့်ခ်များ
ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ ဂျာနယ်လစ်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ အားကစားသမားများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ သမိုင်းပညာရှင်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ
ညောင်ဇီးကုန်းရွာ၊ တန့်ဆည်မြို့နယ်
ညောင်ဇီးကုန်းရွာ (Nyaungzeekone)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ တန့်ဆည်မြို့နယ်၊ ညောင်ဇီးကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၂၇၇၅ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တန့်ဆည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တိဟေးရွာ၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်
တိဟေးရွာ (Tihay)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်၊ နားယမ်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၀၆၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားယမ်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၂၇ ဦး၊ မ ၁၅၉၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၀၁၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကော့မုသီးရွာ၊ ဘားအံမြို့နယ်
ကော့မုသီးရွာ(Kawtmuthee)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံခရိုင်၊ ဘားအံမြို့နယ်၊ နောင်ကျန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၉၁၃၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နောင်ကျန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၇၀၀ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၄၅၅ ဦး နေထိုင်သည်။
တိဟေးရွာ၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လွိုင်လင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကော့မုသီးရွာ၊ ဘားအံမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဘားအံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘိုးဖြူ
ဦးဘိုးဖြူ ကို ၁၂⁠၂၃ ခု၊ ဒုတိယ ဝါဆိုလပြည့် (၁၈၆၁ ခု၊ ဇူလိုင်လ၂၁ ရက်) တနင်္ဂနွေနေ့တွင် အဖ ဝန်စာရေးကြီး ဦးအို၊ အမိဒေါ်မိုးတို့မှဖွားမြင်သည်။ မွေးချင်း ငါးယောက်အနက် အထွေးဆုံးသားဖြစ်သည်။
၁၈⁠၈၆ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ (၁၈) ရက်နေ့တွင် အတွင်းဝန်ရုံး စာတော်ပြန်ဌာနတွင် မြို့အုပ်အဖြစ် စတင်အမှုထမ်းသည်။ ၁၉ဝ၆ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ (၁၁) ရက်နေ့တွင် ဝန်ထောက်ရာထူးသို့ တိုးမြှင့်ခန့်ထားခြင်းခံရသည်။ ၁၉၁၈-ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၂၉) ရက်နေ့တွင် ဝန်ထောက်ရာထူးမှ အငြိမ်းစားယူသည်။
၁၈၉၄ ခုနှစ်တွင် 'အိန္ဒိယပဋိညာဉ် အက်ဥပဒေ အမေးအဖြေကျမ်း' ကို ရေးသားခဲ့သည်။ ၁၈၉၅ ခုနှစ်တွင် (အမိန့်တော်ရ ဦးသီးနှင့်တွဲဖက်လျက်) 'လောကသာရပျို့အဖြေ' ကို ရေးသားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြန်မာနိုင်ငံ သုတေသနအသင်း၏ တာဝန်ခံအယ်ဒီတာအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ သုတေသနဂျာနယ်တွင် မဲဇာတောင်ခြေရတု (၆) ပုဒ်နှင့် ရှင်ဥတ္တမကျော်တောလား (၉)ပုဒ်ကို အဓိပ္ပာယ်နှင့် တကွ အင်္ဂလိပ်ဘာသာသို့ ပြန်ဆိုရေးသားခဲ့ဖူးသည်။ ၁၉၂၅ ခုနှစ် 'ဗုဒ္ဓဓုပ္ပတိကျမ်း' ကို ပြုစုထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ဦးဘိုးဖြူသည် မြန်မာနိုင်ငံ သုတေသနအသင်းအတွက် 'သုတသောမပျို့'၊ 'ဥမ္မာဒန္တီပျို့' (ပုဂံဝန်ထောက် ဦးတင်နှင့် တွဲဖက်လျက်)၊ 'ကန်တော်မင်ကျောင်းမေတ္တာစာနှင့်အဖြေ' (ဆရာပွားနှင့် တွဲဖက်လျက်) တည်းဖြတ်ပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် 'လောကုပ္ပတ္တိပကာသနီကျမ်း' ကို ပြုစုထုတ်ဝေရန် စီမံနေဆဲ ၁၉၂၆ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာ လ (၅)ရက်၊ (မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၈၈ ခုနှစ် တော်သလင်းလဆုတ် ၁၄ ရက်) အင်္ဂါနေ့တွင် ကွယ်လွန်သွားသည်။ ကွယ်လွန်ချိန်၌ ဇနီး ဒေါ်အေးမေ (ကဝိ မျက်မှန်ပုံနှိပ်တိုက်ပိုင်ရှင်)နှင့် သားသမီးများ ကျန်ရစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ
၅ မေ
မေလ၊ (၅)ရက်နေ့ သည် ဂရီဂေါရီးယန်းပြက္ခဒိန်အရ တစ်နှစ်တာ၏ (၁၂၅)ရက်မြောက် (ရက်ထပ်နှစ်ဖြစ်လျှင် (၁၂၆)ရက်မြောက်)) နေ့ရက် ဖြစ်သည်။ ယင်းတစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးရန် ရက်ပေါင်း (၂၄၀) ရက် ကျန်သေးသည်။
မြောက်မင်း ရှင်ဖြူ
တောင်မကြီး ရှင်ညိုနတ် နှင့်မြောက်မင်း ရှင်ဖြူနတ် တို့မှာ မောင်တင့်တယ် နှင့် ရွှေနဘေ တို့၏ သားနှစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သရေခေတ္တရာပြည် ဒွတ္တပေါင် မင်းကြီးထံတွင် ခစားနေရာတွင် မင်းကြီးက ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်၏ အစွမ်းသတ္တိကို သိသဖြင့် ထီးနန်းကို လုပ်ကြံမည်ကို စိုးရိမ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ဥပါယ်တံမျဉ်ဖြင့် လက်ဝှေ့ထိုးခိုင်းရာ နှစ်ယောက်စလုံး ရင်ကွဲနာကျ သေပြီး နတ်ဖြစ်သွားသည်။
ဒွတ္တပေါင်မင်းကြီးထံတွင်ခစားနေရာ ယင်းတို့၏အစွမ်းသတ္တိကို မင်းကြီးသိရှိသဖြင့်မင်း ကြီးစိုးရိမ်သောကြောင့် ညီနောင်နှစ်ယောက်ကို လက်ဝှေ့လက်ပန်းထိုးကြစေသည်။ နှစ်ယောက်စ လုံးရင်ကွဲ၍သေရာမှ နတ်ဖြစ်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ တောင်မကြီးရှင်ညိုနတ်ရုပ်မှာကြာခံခုံ၊ လက်ဝဲ လက်ယာသုံးဖက်စီ၊ ပေါင်းလက်ခြောက်ဖက်ရှိ၏။ ဤထက် ဝဲယာနှစ်ဖက်က လက်အုပ်ချီ၍ရင်မှာကပ် ထားသည်။ ကျန်လက်ဝဲနှစ်ဖက်ကတုတ်နှင့်သိုင်း၊ ယာလက်နှစ်ဖက်က ဓားနှင့်လှံကိုင်ထားသည်။ ဦးခေါင်းတွင်မောက်တိုဆောင်း၍ စစ်ဝတ်တန်ဆာအပြည့်အစုံနှင့်ရှိသည်။ မြောက်မင်းရှင်ဖြူနတ် ရုပ်လည်းထိုအတူပင်လက်ခြောက်ဖက်နှင့်ရှိသည်။
နားမိုးရွာ၊ နမ့်စန်မြို့နယ်
နားမိုးရွာ (Narmoe)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ နမ့်စန်မြို့နယ်၊ လွိုင်ယဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၇၃၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လွိုင်ယဲကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၁၆ ဦး၊ မ ၁၃၈၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၇၉၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နမ့်စန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သာစည်ရွာ၊ ဝဘာ
သာစည်ရွာ (Tharsi)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဒီပဲယင်းမြို့နယ်၊ ဝဘာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၂၄၆၃ ဖြစ်သည်။
ဘလှ၊ ဦး(မြောင်းမြ)
ဘလှ၊ ဦး(မြောင်းမြ) (ခရစ် ၁၉၁၄-၁၉၇၂)
ရန်ကုန်မြို့ ရွှေတိဂုံဘုရားစေတီတော်ကြီးအနီးတည်ထားခဲ့သော အာဇာနည်အရှင်ဦးဝိဇာရကျောင်းတိုက်၏ ဒါယကာကြီးဖြစ်သည့် မြောင်းမြ ဦးဘလှကို မြောင်းမြမြို့တွင် ၁၉၁၄ခု၊ မတ်လ (၂၀)ရက်နေ့တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ဆန်စက်ပိုင်ရှင် ဦးဖိုးခင်၏ မြေးဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်က ရန်ကုန်မြို့ စိန်ပေါလ်ကျောင်းမှ ၁ဝတန်းအောင်မြင်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၂-ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ (၂၈)ရက်နေ့တွင် တို့ဗမာအစည်းအရုံးအဖွဲ့အစည်းများကို အများဆုံးအကူအညီပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။
သာစည်ရွာ၊ ဝဘာ
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဒီပဲယင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘလှ၊ ဦး(မြောင်းမြ)
ဘလှ၊ ဦး(မြောင်းမြ) (ခရစ် ၁၉၁၄-၁၉၇၂)
ဦးဘလှသည် အင်္ဂလိပ်များ ဆုတ်ခွာသွားသည့် အချိန်၌ မြို့ရွာကာကွယ်ရန် ဖွဲ့စည်းထားသော အဖွဲ့တွင် အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်သည်။ ၁၉၄၅-ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလတွင် မြောင်းမြမြို့၌ အာရှလူငယ်များ အစည်းအရုံးဖွဲ့စည်းရာတွင် ဦးဘလှမှာ ပထမဦးဆုံးဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သည်။ ၁၉၄၅ခုနှစ်၊ မေလ နောက်ဆုံးပတ်တွင် ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေး ရဲဘော်များ၊ တိုင်းချစ်ပြည်ချစ်ပုဂ္ဂိုလ်၊ ကရင်အမျိုးသားများ ပါဝင်သော အစည်းအရုံးရေး အခြေခံအဖွဲ့(ဖတပလ)၊ မြောင်းမြမြို့နယ်တွင် ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ရန်ကုန်မြို့ ရွှေတိဂုံဘုရားအနီး တည်ထားသော အာဇာနည်အရှင်ဦးဝိစာရ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို တည်ထောင်ပေးခဲ့သည့် အမျိုးသားစည်းရုံးရေးနှင့် အမျိုးသားနိုင်ငံရေး၊ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ် ထက်သန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ၁၉၄၈-ခုနှစ် လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက် ဖဆပလခေတ် တသီးပုဂ္ဂိုလအမတ်အဖြစ် အရွေးခံခဲ့ရာမှ လွှတ်တော်အမတ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရသည်။ မျိုးချစ်စိတ်ထက်သန်သော ဦးဘလှသည် ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ (၂၄)ရက်နေ့တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
ဆဲလ်ဘုန်းရွာ၊ တွန်းဇံမြို့နယ်
ဆဲလ်ဘုန်းရွာ(Selbung)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ ဖလမ်းခရိုင်၊ တွန်းဇံမြို့နယ်၊ တွီးမွီကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၄၈၁၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ တွီးမွီကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၈၅ ဦး၊ မ ၉၁၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၈၀၃ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တွန်းဇံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကွန်ဒိုင်းရွာ၊ ကျုံဖါးရေကျော်
ကွန်ဒိုင်းရွာ၊ ကျုံဖါးရေကျော်
ရေငံပိုင် ဦးရှင်ကြီး
ဦးရှင်ကြီးသည် ဧရာဝတီ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် ကိုးကွယ်ကြသော နတ်တစ်ပါးဖြစ်သည်။ ရေလမ်းခရီးကို စောင့်ရှောက်သည့် နတ်တစ်ပါးဖြစ်သည်ဟု အများက ယုံကြည်ကြသည်။ သူ၏ ရုပ်တုကို ကျားသို့မဟုတ် မိကျောင်းတစ်ကောင်နှင့် တွဲဖက် ထုလုပ်လေ့ရှိပြီး တစ်ခါတရံတွင် စောင်းကိုင်ထားသည့် ပုံ ပြလေ့ ရှိသည်။ သူသည် နဂိုမူလက ပဲခူးဒေသရှိ ကစင်ရွာမှ စောင်းသမား ဖြစ်သည်။ ပါးစပ်ပြော ရာဇဝင်များအရ သူနှင့် အပေါင်းအပါ သစ်ခုတ်သမားများ အစားအစာရှာဖွေရာတွင် မိန်းမလှကျွန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူ၏ စောင်းသံသည် နတ်ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းစားခဲ့ပြီး သူမတို့က သူတို့၏ လှေကို ထွက်ခွာခွင့် မပြုခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံး သူ၏ အသက်ကို စတေးမှ လှေအား ထွက်ခွာခွင့် ပြုခဲ့သည်။ သူသည် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် နတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဦးရှင်ကြီး နတ်ပွဲအား ပုံမှန်အားဖြင့် မတ်လ တွင် ကျင်းပလေ့ ရှိသည်။
သမိုင်းဒဏ္ဍာရီ
ရေငန်ပိုင်ဦးရှင်ကြီး သမိုင်းနှင့်ပတ်သတ်၍ မိန်းမလှကျွန်းသည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် အထူးထင်ရှားကျော်စောသော ကျွန်းဖြစ်သည်။ မွန်စာပေအက္ခရာတွင် မိန်မ္လ ဟုရေးသား၍ အဓိပ္ပာယ်မှာ မြရာပင်များပေါက်သောကျွန်း ဟု ခေါ်သည်။ ၎င်းမိန်းမလှကျွန်းတောင်ဘက်တွင် ကျွန်းညိုကြီးဟူသော ကျွန်းလည်းရှိသေးသည်။ ကျွန်းညိုကြီးတွင် ယခုအခါ လူနေအိမ်ခြေစည်ကားလျက် ကျွန်းညိုရွာ ဟုခေါ်ကြသည်။
သမိုင်းဖြစ်စဉ်တွင် ဘုရင်နှင့်သက္ကရာဇ်ကို မသိရ။ ရာမညတိုင်း မွန်လူမျိုးတို့ကောင်းစားစဉ်အခါက ပဲခူးနယ် ကစင်ရွာ (အချို့က စည်တီးရွာ) သား မောင်ရှင်သည် အသက်အရွယ် ငယ်စဉ်အခါက ဖခင်သူကြီး ကွယ်လွန်သွား၍ ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး သူ၏ ထူးချွန်စွာတတ်မြောက်သော စောင်းပညာဖြင့် ငွေကြေးရှာဖွေပြီး မိခင်မုဆိုးမ ဒေါ်ဖြူကို ကျွေးမွေးရရှာသည်။
မောင်ရှင်ကို သာမဏေမပြုရသေးသောကြောင့် ဒေါ်ဖြူက သူ၏ခင်ပွန်းမကွယ်လွန်မီ ကောင်းစားစဉ်အခါက အစ်မဖြစ်သူ ဒေါ်သူကို ငွေသုံးပိဿာချေးငှားထားခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရ၍ ယခုအခါ ဒေါ်သူမှာ ကြွယ်ဝချမ်းသာနေသည်ဖြစ်သောကြောင့် သားကလေးရှင်ပြုရန်အတွက် သွားရောက်တောင်းဆိုရာ ဒေါ်သူက အမျိုးမျိုးဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနှိပ်စက်လွှတ်လိုက်သည့်အတွက် ရှက်လည်းရှက် စိတ်လည်းနာ၍ သားအမိနှစ်ယောက် ဒလမြို့သို့လာရောက်နေထိုင်ကြရာ မောင်ရှင်က ရှင်သာမဏေပြုရန်ငွေကြေးရအောင် မျောခုတ်သမားလှေထိုးသားအဖြစ်နှင့် လိုက်သွားရာ မိန်းမလှကျွန်းသို့ရောက်လေသည်။
ဇာတ်သဘင်များက ကပြရာတွင် မောင်ရှင်၏အကိုဝမ်းကွဲတော်သူ ဒေါ်သူ၏သား ကိုဘိုးအောင်ကိုပါ ထည့်သွင်းကပြကြသည်မှာ လွမ်းအောင်ဆွေးအောင် ဇာတ်ပို့ဆောင်သူအဖြစ်နှင့် ထည့်သွင်းကပြကြဟန်တူသည်။
မောင်ရှင်တို့လှေ မိန်းမလှကျွန်းသို့ရောက်ခဲ့ကြပြီး မျောများခုတ်၍ယူကြစဉ် မောင်ရှင်လှေကိုစောင့်၍နေရစ်ခဲ့ရာ အပျင်းပြေစောင်းတီးသောအခါ မိန်းမလှကျွန်းကိုစောင့်နေသော နတ်သမီးများက သဘောကျပြီး မျောခုတ်ပြီး လှေထွက်မည်ပြုလုပ်သောအခါ လှေမထွက်နိုင်အောင် ဆွဲထားသည်နှင့် မဲချသောအခါ မောင်ရှင်ကို မဲသုံးကြိမ်ကျ၍ လှေသူကြီးက မောင်ရှင်အား ရေထဲသို့ပစ်ချရာ ရေထဲမရောက်ခင်ပျောက်သွားပြီး အရှင်လတ်လတ် နတ်ဖြစ်သွားသည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းကို ရေငန်ပိုင်ဦးရှင်ကြီးဟုခေါ်ကြသည့်အပြင် ကျွန်းညိုရှင် ဟုလည်း ခေါ်ကြသေးသည်။
ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုနှင့် ပူဇော်ပသပုံ
ရေငန်ပိုင်မြို့ရွာဒေသတို့တွင် အများအားဖြင့် ဦးရှင်ကြီးကိုအထူးယုံကြည်၍ တင်မြှောက်ပသကိုးကွယ်ကြသည်။ ကျွန်းညိုရွာဒေသခံများက ရေငံပိုင်ဦးရှင်ကြီးသည် ယနေ့အချိန်အထိ ကျွန်းညိုကြီးပေါ်တွင်နေထိုင်လျက်ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ဒေသခံများသည် အစွဲအလမ်း အလွန်ကြီးမားပြီး ဤကျွန်းသည် အလွန်နတ်ကြီးသည့် နေရာဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ကျွန်းအနီးတွင် အပြောအဆိုမှအစ အမှားမရှိစေရန်၊ အထူးသဖြင့် မိကျောင်းများကို ရန်မရှာရန်ဟု ဆိုကြသည်။ ဒီဒေသရှိ မိကျောင်းများအားလုံးသည် ရေငံပိုင်ဦးရှင်ကြီး၏ အစောင့်အရှောက်များ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ တစ်စုံတစ်ရာ အမှားအယွင်း ရှိခဲ့ပါက ဦးရှင်ကြီးမှ မိကျောင်းဖြင့် တိုက်လိမ့်မည်ဟုလည်း ယုံကြည်ကြသည်။
၃၇ မင်း နတ်စာရင်းတွင် မပါဝင်သော်လည်း နတ်ထိန်း နတ်ကတော်များ နတ်ကန္နားပေးပွဲပြုလုပ်သောအခါ ဆွမ်းတင်မြှောက် ပသကိုးကွယ်ကြသည်။ ဦးရှင်ကြီး ဆွမ်းတင်မြှောက် ပသပေးသော နတ်ဆရာများသည် အောက်ပါအတိုင်း ရွတ်ဆိုတင်မြှောက်ပေးလေ့ရှိသည်။
ပထမ အုန်းရည်နှင့်ပင့်ပုံ
ပုလဲငွေမို့၊ သဲရေစို့၊ ပဲရွှေမြို့အပိုင်၊ အောက်ခရိုင်၌၊ ကျောက်တိုင်စိုက်၊ နေမင်းအထိ၊ ရေစာရင်းညှိလိုက်တော့၊ ရေကင်းအထိပိုင်ပေသော နတ်ဦးရှင်ခင်ဗျား.....။
ကျွန်တော်မျိုးတို့ ရပ်မာဂါသို့၊ နတ်ရာဇာ ကိုယ်တော်ကြွလှည့်ပါ့၊ သို့သော်တစ်ခဏ အမွှန်းတင်၊ ကွန်းစင်မြင့် ကျောင်းဝိဟာသို့၊ အပေါင်းတပည့်မကွာ ခြွေရံတစ်သင်းငယ်နှင့်၊ ရေငံမင်း တစ်ကျွန်းပိုင်၊ ကွန်းအဆိုင်မှာ ဆွမ်းထိုင်လို့သုံးပါရန်၊ ဘုန်းရှိတဲ့နတ်ရာဇာ၊ ကြွတော်မူလှည့်ပါ့ခင်ဗျား.....။
ကျောင်းဆောင်ပေါ်သို့ ပင့်ပုံ
စံရာကသိုင်း မြန်မာတိုင်း၊ တလိုင်း သုံးရပ်၊ မုတ္တမကျော်လှိုင်၊ မော်လမြိုင် ထားဝယ်၊ တစ်သွယ် ရေး မြိတ်၊ ကုလားထိပ် မော်တင်၊ ပင်လယ် ကျောက်ဖြူ ဇမ္ဗူမတိမ်၊ ပုသိမ် မြောင်းမြ၊ ဒလမကျန်၊ တစ်ဖန်ပဲခူး၊ မြို့ရိုးမြို့တာ ဥက္ကလာပ၊ နဂရ ရန်ကုန်၊ မြစ်ဆုံကြေညာ၊ ဧရာဝတီ နဒီဖြတ်သန်း၊ ရေစာရင်းညှိလိုက်တော့၊ ရေကင်းအထိ ကျောက်တိုင်စိုက်ပေသော၊ အောက်ခရိုင်တစ်ဝိုက်၊ ရေကြောင်းဆိုင်သည့် ရွှေကျောင်းပိုင် ကျွန်းညိုလှဆီသို့၊ ညွှန်းဆိုသ ရည်မှန်းမျှော်ပြီး ဤဆွမ်းတော် ထန်းလျက် ကောက်ညှင်း၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ၊ အုန်း ငှက်ပျော ကွမ်းယာ လက်ဖက်တို့နှင့်၊ ဆွမ်းဒကာ တနင်္ဂနွေ တနင်္လာ အင်္ဂါ ဗုဒ္ဓဟူး ကြာသပတေး သောကြာ စနေ အစရှိသော ခုနှစ်ရက်သားသမီးတစ်စု ပေါင်းပြီး  ကျွန်တော် ကျွန်မတို့က၊ အကောင်းဆုံး နှောတင်ချီ၍၊ မနောရွှင်ကြည် အလီလီကန်တော့ပြီး၊ တင်မြှောက် ဆက်ကပ်ပါသည်။ ကွန်းစင်ပေါ် နန်းကနက်သို့ လှမ်းတက်တော်မူပါ့- ဒေဝါသခင်၊ နတ်ဦးရှင် ခင်ဗျား.....။
ဆွမ်းဆက်ကပ်ပုံ
မိန်းမလှခေါ်ဆို မြတ်ကျွန်းညိုတွင်၊ လူ ဗိုလ်အပေါင်း ခဝတ်ညောင်းရသော၊ ရွှေစောင်းတော်သခင်၊ ဒြပ်ဖြိုးပေသော နတ်မျိုးရှင်ဘုရား.....။
အစဉ်ရှေးက ရာမညတိုင်း၊ မွန် တလိုင်းတို့ ညွတ်ကိုင်းပသ၊ ပူဇော်ကြသဖြင့် ကွင်းပဘေးဒဏ်၊ ခပ်သိမ်းရန်ကို အမှန်ကင်းပျောက်၊ စောင့်ရှောက်တတ်စွာ ကြီးတေဇာဖြင့်၊ အာဏာတန်ခိုး ဒီရေတိုး၍၊ ဝေဖြိုးမောက်ရာ မြန်နဂရာတွင်၊ မှန်စွာစိုးလျက် ရှေးရိုးအစဉ်၊ သတ်သတ်မသုံး မြတ်နှလုံးဖြင့်၊ ပြည်လုံးတင်၍ အောက်ခွင်ခရိုင်၊ မိန်းမလှကျွန်းခေါ်ညွှန်း၊ စံတော်ကွန်းက ကျွန်းညိုလုံးပိုင် ခင်ဗျား.....။
ရသာအမြတ် ဖြူစင်လတ်သည့်၊ နတ်ကောက်ညှင်းနှင့် သန့်ရှင်းသေချာ၊ အုန်းငှက်ပျောတွဲ ကန်တော့ပွဲ၊ ဆင်နွှဲကာဖြင့် ဖြူးကာပေါက်ပေါက်၊ လက်ဖက်ရွှေဖီ ဆားမသီ၊ ဆီမနှောပဲ မောက်မောက်စုပုံ၊ ရိုးရွက်မြညှာ ကွမ်းနုဝါ၊ ယာတော်စုံတို့ဖြင့်၊ မွှေးထုံပျံသင်း၊ ဒေါနသဇင် ပန်းတော်ဝင်တို့ကို၊ စီရင်ခင်းလျက် လျှံဝင်းဆီမီး၊ ထိန်ထိန်ညီးလို့ ကျောင်းကြီးဝိဟာ၊ နိမ့်မြင့်မယွင်း ပွဲစုံကျင်း၍၊ သန့်ရှင်းစွာဖြင့် ဆွမ်းတကာသားသမီး အိမ်သားတစ်စုတို့က တင်မြှောက်ဆက်ကပ်ပါသည်၊ ကျွန်းညိုမြ အတိမဟာဝနေက တပည့်သဟာယေအပေါင်းအဖော်တစ်စုတို့နှင့်၊ စောင်းတော်ရတနာဗေလု လက်တော်ကဆွဲ၍ ကြွလှမ်းကာ တင်ဆွမ်းယမကာကို၊ ရွှင်လန်းစွာ ဘုဉ်းပေးသုံးဆောင်တော်မူပါ့ ကျွန်းညိုသခင် နတ်ဦးရှင်ခင်ဗျား.....။
ဆုတောင်း
ပင်လယ်သီခေါင် ကျွန်းညိုခေါင်တွင် ဂုဏ်ရောင်လျှံညီး၊ မပြတ်အစဉ် ဒြပ်ရွှင်ပေသည့် နတ်အရှင်ကြီးခင်ဗျား.....။
ဆွမ်းမြတ်ဘောဇဉ် နတ်ကွန်းစင်ကို ပြုပြင်ပသပါသည်။ ဘယအန္တရာယ် နတ်တန်ခိုးဖြင့် ဘေးမျိုးကိုပယ် ရေဝယ်ကြာသို့ လန်းပါစေ။ မကောင်းအိပ်မက် မကောင်းငှက်နှင့် ဖုတ် ပြိတ် တစ္ဆေ ကျား မြွေ မိကျောင်း မကောင်းဥပါဒါန်၊ နတ်တိုက်ရန်ဘေး ကင်းဝေးစေဖွယ် ဘုရားဂုဏ်ပေါင်း အရှင်မျက်စောင်းနှင့်၊ မကောင်းသမျှပယ် လနှယ်ရေသို့အေးပါစေ။ ခြောက်ပါးကိုးဆယ် အန္တရာယ်ကို ဖယ်နိုင်သမျှ၊ သိကြားလက်နက် နတ်တို့စက်နှင့် ဖျက်ခါချသကဲ့သို့၊ ကွင်းပပေါ့စွာ ဘေးဘယာလည်း ကင်းရှင်းကွာလိမ့်၊ ထိုအတိတ်နှင့် ကိုယ်စိတ်ကျန်းမာပါစေသော်.....။ ရွှေငွေပေါစွာ လာဘ်မိုးရွာလျက်၊ ကြင်နာမဆိုင်း လူမြင်တိုင်းက၊ မှိုင်းမစေတနာ ထားပါစေသော်။ သို့ပင်အကြောင်း ဆုပတ္ထနာနှင့်၊ လိုရာကိုတောင်းပါသည်၊ ရွှေစောင်းတော်ရှင် နတ်ဦးရှင်ခင်ဗျား.....။
ပြန်ပို့ပုံ
ကျွန်းအရှင်ကို ဆွမ်းတင်လို့ ပြီးပါပေါ့၊ ကျွန်းညိုကြီးဒီဗွေပါကို စီစရံဝေဝေ ရွှေသင်္ကန်းရယ်နှင့်၊ နေအဝင် ရွှေကညင်သာတဲ့လမ်းကို၊ နတ်နန်းပျော် စောင်းတော်မပြီး၊ အပေါင်းအဖော်တို့နှင့် ကျောင်းတော်ကကြွတော်မူပါ၊ ရေငန်တစ်ရိုး ပိုင်အုပ်စိုးပါတဲ့၊ ဒေဝါသခင် နတ်ဦးရှင်ခင်ဗျား.....။
ဆင်ခုန်းတိုင်ဈေးရွာ
ဆင်ခုန်းတိုင်ဈေးရွာ
အင်းတော်ကြီး ဘေးမဲ့တော
အင်းတော်ကြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ဘေးမဲ့တောသည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မိုးညှင်းမြို့နယ် မြန်မာပြည်မြောက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။ အင်းတော်ကြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ဘေးမဲ့တောသည် Important Bird Area (IBA) ဖြစ်ပြီး အာဆီယံ အမွေအနှစ်ဥယျာဉ်လည်းဖြစ်သည်။
တည်နေရာ
မြောက်လတ္တီတွဒ်၁၅°၅၁'၊ အရှေ့လောင်ဂျီတွဒ် ၉၄°၁၆'၊ ကချင်ပြည်နယ် မိုးညှင်းမြို့နယ်တွင် တည်ရှိပြီး အကျယ်အဝန်းမှာ ၈၁၄.၉၉ စတုရန်းကီလိုမီတာ (၃၁၄.၆၇ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။ ၁၉၉၉ ခုနှစ်တွင် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ၂၀၀၃ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၁၈ ရက်နေ့တွင် အာဆီယံ အမွေအနှစ်ဥယျာဉ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ အင်းတော်ကြီးအိုင်အပါအဝင် ဆက်စပ် သစ်တောကြိုးဝိုင်း ၅ ခု၊ စုစုပေါင်းဧရိယာ ၂၀၁,၃၈၉ ဧက (၈၁,၄၉၉ ဟက်တာ)ကို အင်းတော်ကြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ဘေးမဲ့တောအဖြစ် ၂၀၀၄ ခုနှစ်တွင် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
သဘာဝအရင်းအမြစ်များ
ဘေးမဲ့တော၏ ၅၀%သည် ရွက်ကြွေတောများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ၃၀%ကို wetland(စိမ့်မြေတော) များက ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ အခြားသစ်တောအမျိုးအစားများမှာ အမြဲစိမ်းတော(Riverine)၊ ရွက်ကြွေတော(ဝါး)၊ တောင်ပေါ်တော(ထင်းရှူး) ဖြစ်သည်။ စာရင်းဇယားများအရ (၁၆၅)မျိုးသော သစ်ပင်နှင့် ဆေးဘက်ဝင်သစ်ပင်မျိုးစိတ်များ၊ နို့တိုက်သတ္တဝါ(၃၈)မျိုး၊ ငှက်မျိုးစိတ်(၄၄၈)မျိုး၊ တွားသွားသတ္တဝါ (၄၁)မျိုး၊ ကုန်းနေရေနေ သတ္တဝါ (၃၄)နှင့် လိပ်ပြာအမျိုးပေါင်း(၅၀) ကျော် ရှိသည်။ ပျက်သုန်းလုနီးအန္တရာယ်နှင့်ရင်ဆိုင်နေရသော White-rumped vulture(Gyps bengalensis)နှင့် မြန်မာနိုင်ငံတွင်သာတွေ့ရသော အန္တရာယ်ရှိမျိုးစိတ် ဖြစ်သော နဖားကြူး(Crypsirina cucullata) တို့အပါအဝင် ငှက်မျိုးစိတ် (၁၀)မျိုး ရှိနေသောကြောင့် ၂၀၀၄ ခုနှစ်တွင် Important Bird Area (IBA) အဖြစ်သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။
ခြိမ်းခြောက်နေသောအန္တရာယ်များ
တရားမဝင်အမဲလိုက်ခြင်းများ၊ ရှားပါးအပင်များကို စုဆောင်းခြင်းများ၊ သစ်ခိုးထုတ်ခြင်း၊ ရေလုပ်ငန်းများ၊ သတ္တုနှင့် ရွှေကျင်ခြင်းလုပ်ငန်းများ အစရှိသော အရာများက ဘေးမဲ့တောကို ထိုးနှက်နေကြပါသည်။
ဇီးကုန်း (ဒိုင်းနက်)ရွာ၊ ရွှေတမာ
ဇီးကုန်း (ဒိုင်းနက်)ရွာ၊ ရွှေတမာ
အင်းတော်ကြီး ဘေးမဲ့တော
ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခြင်းလုပ်ငန်းများ
၂၀၀၉ခုနှစ်မှ ၂၀၁၀ခုနှစ်အတွင်း ဇီဝမျိုးစုံမျိုးကွဲနှင့် သဘာဝထိန်းသိမ်းရေးအသင်း(BANCA) မှ Gibbon project: evaluation of the status of Hoolock Gibbon လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ခရီးသွားလာရေးလုပ်ငန်းများ
နှစ်စဉ် ဒေသတွင်းနှင့် နိုင်ငံခြားသားခရီးသည်များစွာလည်ပတ်လေ့ရှိသည်။ အင်းတော်ကြီးအိုင်၏အလယ်တွင် ရွှေမဉ္ဇူဘုရား တည်ရှိနေသဖြင့် မြန်မာပြည်၌ အသွားများသော နေရာထဲက တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သည်။
ညောင်ချောင်းရွာ၊ မြစ်ပေါက်
ညောင်ချောင်းရွာ၊ မြစ်ပေါက်
ဆင်လူးရွာ၊ သာတီကွင်း
ဆင်လူးရွာ၊ သာတီကွင်း
လွန်းတောင်ရွာ
လွန်းတောင်ရွာ
ရှင်တော်နတ်
ရှင်တော်နတ်သည် မြန်မာ့မိရိုးဖလာနတ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။
သမိုင်းကြောင်း
ရှင်တော်နတ်သည် အင်းဝဘုရင်မင်းကြီး ညောင်ရမ်းမင်း (ဘုရင့်နောင်၏ သားတော်)မှ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်အခါတွင် မင်းဆရာဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၌ အပ်နှံကာ ပညာသင်ကြားစေခဲ့သည်။ ငှက်ပစ်တောင်ဆရာတော်က ဘုရားစာများ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
ကိုရင်ဘဝ၌ မြွေကိုက်၍ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
နတ်ရုပ်တုလုပ်ခြင်း
ကိုရင်ပုံစံဖြင့် ထုလုပ်ကြပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် စိပ်ပုတီးပါ၍ ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
ဝွမ်ဟွေရွာ၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်
ဝွမ်ဟွေရွာ (Wanhway)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်၊ နားယမ်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၀၆၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားယမ်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၂၇ ဦး၊ မ ၁၅၉၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၀၁၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လွိုင်လင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘ​လက်​ဒင်၊ အော့​တို၊ ချားလ်၊ ဒေါက်​တာ
ရှေးမွန်နှင့် ပျူပါရဂူတစ်ဦးဖြစ်သူ ဒိန်းမတ်လူမျိုး အင်္ဂလန်နိုင်ငံသား ဒေါက်တာ ချာလ်းအော့တိုဘလက်ဒင် (Dr. Charles Octo Blagden)(M.A.,D.Litt)သည် ဒိန်းမတ်နိုင်ငံ ကိုပင်ဟေဂင်မြို့၌ ၁၈၆၄တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ၁၈⁠၈၈-မှစ၍ မလက္ကာ၊ စင်ကာပူ၊ ပီနန်မြို့များ၌ အုပ်ချုပ်ရေးမင်းကြီး၊ တရားသူကြီးအဖြစ် ဆောင်ရွက်စဉ် Willian W.Skeat နှင့် ပူးတွဲ၍ Pagan Races of Malay Peninsula အမည်ရှိ မနုဿဗေဒနှင့် ဘာသာဗေဒရှုထောင့်မှ စာအုပ်ကြီးနှစ်တွဲကို ၁၉၀၆-ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ကျန်းမာရေးကြောင့် ဝန်ထမ်းဘဝမှ အငြိမ်းစားယူကာ လန်ဒန်တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက် ကတထကအဆင့်မှ ပါမောက္ခချုပ်အဆင့်သို့ တိုးမြှင်းခြင်းခံရသည်။ ၁၉၁၉ ခုမှစ၍ မွန်နှင့် ပျူကျောက်စာများကို လေ့လာပြီး Epigraphia Birmanica (မြနာ်မာကျောက်စာများ) အတွဲ (၁) မှ (၄)ထိ မွန်ကျောက်စာများကို မင်ကူး (Rubbings)ပေါ်တွင် ဖတ်ရှုပြီ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ပြန်ဆိုခဲ့သည်။ ၎င်း၏ပြန်ဆိုချက်များကို ကျောက်စာဌာနမှ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ဘလက်ဒင်သည် မြန်မာနိုင်ငံသို့ မရောက်ဖူးသော်လည်း သုတေသနစာအုပ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုထုတ်ဝေခဲ့သည်။ သူ့အား ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ဂုဏ်ထူးဆောင် ပါရဂူဘွဲ့ (D.Litt)ကို ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၈-ခုနှစ်တွင် လန်ဒန်မြို့၌ ကွယ်လွန်သည်။
ပျဉ်းမကုန်းရွာ၊ ကျုံဖါးရေကျော်
ပျဉ်းမကုန်းရွာ၊ ကျုံဖါးရေကျော်
သင်္ချာအခြေခံ
သင်္ချာအခြေခံ (Foundations of mathematics) ဟူသည် သင်္ချာပညာရပ်၏ အထိုင်အုတ်မြစ်နှင့် သက်ဆိုင်သည့် ယုတ္တိဗေဒနှင့် ဒဿနိကဗေဒဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို လေ့လာသည့် ဘာသာရပ်ဖြစ်သည်။ သာဓကအားဖြင့် အက်ဆီယမ်စနစ်တစ်ခု (axiom system) အတွင်း သဟဇာတဖြစ်မှု (consistency) ရှိ/မရှိ နှင့် ပြီးပြည့်စုံမှု (completeness) ရှိ/မရှိ လေ့လာခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။ သင်္ချာ၏ သဘောသဘာဝနှင့် ပတ်သက်သည့် အတွေးအခေါ်ဆိုင်ရာ သီအိုရီ သဘောတရားများ၊ ၎င်းတို့၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများ စသည်တို့ကိုလည်း လေ့လာလေ့ရှိသည်။
စမ်းချောင်းရွာ၊ ခွေးကုပ်
စမ်းချောင်းရွာ၊ ခွေးကုပ်
ဖိုးနကိုရွာ၊ မြစ်ပေါက်
ဖိုးနကိုရွာ၊ မြစ်ပေါက်
ကရင်စောင်းကောက်
စောင်းကောက်သံသည် လူတိုင်းက နှစ်သက်ကြသည်၊ အခြားသော တူရိယာများနှင့် တွဲဖက်၍ တီးခတ်ရသော်လည်း စောင်းကောက်သက်သက်ဖြင့် တီးခတ်ခြင်းကို ပို၍ နှစ်သက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ညအခါ တီးခတ်ရာတွင် အလွန်သာယာသော တူရိယာတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ စောင်းသံ၏ အညုအဆွဲသည် သေသူပင် ပြန်ရှင်မတတ်ရှိသည်ဟု အဆိုအမွှန်း ပြုကြသည်။
ကရင့်စောင်းကောက်တွင် ကြိုးငါးချောင်း သို့မဟုတ် ခုနှစ်ချောင်းဖြင့် တပ်လေ့ရှိသည်။ မျက်မှောက်တွင် ခေတ်သီချင်းများ တီးခတ်နိုင်ရန် ကြိုး ၁၀ ချောင်းမှ ၁၂ ချောင်းအထိ တပ်ယူကြသည်။ ရှေးအခါက စောင်းကြိုးကို ပျားဖယောင်းဖြင့် လွန်းတင်၍ ကျစ်ထားသော လျှော်မျှင်၊ ကြိုးနွယ်ပင်၊ ဝါးမျှင်၊ ပိုးချည်တို့ဖြင့် တပ်လေ့ရှိသော်လည်း မျက်မှောက်တွင် နိုင်လွန်ကြိုး၊ သံမဏိကြိုး၊ ကြေးနီကြိုးတို့ဖြင့် အသုံးပြုလာကြပေပြီ။
စောင်းကောက် ပြုလုပ်ပုံ
စောင်းကောက်ကို ပြုလုပ်ရာတွင် ကိုယ်ထည်ပိုင်းနှင့်ခေါင်းပိုင်းဟူ၍ နှစ်ပိုင်းခွဲခြားထားလေသည်။ ကိုယ်ထည်ကို သစ်သားတစ်မျိုးနှင့် ပြုလုပ်ပြီး ခေါင်းပိုင်းကို အခြားသစ်သားတစ်မျိုးနှင့် ပြုလုပ်ယူလေ့ရှိသည်။ ကရင့်စောင်းကောက် ခေါင်းပိုင်းသည် ဗမာစောင်းကောက်ကဲ့သို့ ကွေးညွတ်ခြင်း မရှိလှချေ။ လောက်လေးကိုင်းမျှလောက်သာ ကောက်လေသည်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်ထည်ပိုင်းကို မာသောသစ်သားတို့ဖြင့်သာ ပြုလုပ်၍ရသည်။
စောင်းကောက်ကိုယ်ထည်ကို အလျားသုံးမိုက်၊ အနံတစ်မိုက်ခန့်ထား၍ အခေါင်းထွင်းကာ ဒရယ်သားရေ၊ ချေသားရေတို့ဖြင့် ဖုံးအုပ်ပြီး ကိုယ်ထည် ဘေးနှစ်ဖက်တွင် အပေါက်နှစ်ပေါက် ဖေါက်ထားသည်။ ယင်းအပေါက်ကို “နတ်သမီးပေါက်”ဟူ၍ ခေါ်ကြသည်။
စောင်း၏ ခေါင်းပိုင်းကို ကိုယ်ထည်နှင့် ဆက်စပ်ယူပြီး ထိပ်ပိုင်းတွင် ကြိုးတပ်၊ ကြိုးတင်းရန် လက်တံကို ထားရှိရသည်။ စောင်းခေါင်းပိုင်းသည် သဘာ၀ကောက်နေသော သစ်သားတို့ဖြင့် အလျားခြောက်မိုက်ခန့်အရှည်ယူ၍ တပ်ဆင်ယူရသည်။
ဏာဍိင်ယူသီ့ (ခေါ်) လွမ်းအောင်ဖန်တီးစောင်း
ဏာဍိင်ယူသီ့ (ခေါ်) လွမ်းအောင်ဖန်တီးစောင်းသည် အထွတ်အမြတ်ထားသော စောင်းတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ အချို့က “တော်ဝင်စောင်း”ဟူ၍ အမည်သညာ သတ်မှတ်ပေးကြသည်။ တော်ဝင်စောင်းကို အချို့က “ဏာဍိင်ကိုင်”( ဏာဍိင်ဗားကိုင်)ဟုလည်း ခေါ်ကြသေးသည်။ ထိုစောင်းကို ပြုလုပ်ရာတွင် အစီအရင်တစ်မျိုးနှင့် လုပ်ယူရလေသည်။ ကိုယ်ထည်ကို ပိတောက်သားဖြင့် ပြုလုပ်ရပြီး ခေါင်းပိုင်းကို ယင်းတိုက်သားနှင့် ပြုလုပ်ယူကြသည်။ ကြိုးတပ် ကြိုးတင်းရန် လက်တံကို သစ်ဆင်စွယ်ဖြင့် ပြုလုပ်ပြီး တပ်ဆင်ရသည်။ ထိုစောင်းကို ပြုလုပ်ရာတွင် မပြီးမချင်း ရွာတွင်းသို့ယူဆောင်လာ၍ မရချေ။ တောထဲ၌သာ ပြုလုပ်ရပြီး မပြီးမချင်း တောထဲ၌သာ ထားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
စောင်းကိုပြုလုပ်ပြီး စောင်းကြိုးတပ်သောအခါ စောင်းအိုးအပေါက်တွင် ပန်းခုနှစ်မျိုး ခုနှစ်ပွင့် သွင်းရလေသည်။ စောင်း၏ အမြုတေခေါ်တပ်သော (ဏာဍိင်အပနယ့်)ကို ထည့်ရလေသည်။ ပန်းညိုခုနှစ်ပွင့်၊ စကားဝါပွင့်၊ နန်းလုံးကြိုင်၊ ဆောင်တော်ကူး၊ တရုတ်စံကား၊ စကားစိမ်းပွင့် စသည့် ခုနှစ်ပွင့်ကို ထည့်သွင်းပြီးလျှင် စောင်းကြိုးညှိကာ ထိုတောအုပ်၌ပင် သီချင်းဖြင့် သီဆိုတွဲဖက်ပြီး တီးခတ်ရလေသည်။
မှတ်ချောင်း (အောက်)ရွာ၊ ရှင်အောင်
မှတ်ချောင်း (အောက်)ရွာ၊ ရှင်အောင်
အုတ်ဖို (အိုးဖေါက်)ရွာ
အုတ်ဖို (အိုးဖေါက်)ရွာ
နောင်ကျန်ရွာ၊ ဘားအံမြို့နယ်
နောင်ကျန်ရွာ(Naungkyan)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံခရိုင်၊ ဘားအံမြို့နယ်၊ နောင်ကျန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၉၁၂၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နောင်ကျန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၇၀၀ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၄၅၅ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဘားအံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်လွယ်ရွာ၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်
ဝမ်လွယ်ရွာ (Wanloi)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ လွိုင်လင်မြို့နယ်၊ နားယမ်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၀၇၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားယမ်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၂၇ ဦး၊ မ ၁၅၉၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၀၁၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လွိုင်လင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သူရိယသတင်းစာ
လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲအတွင်း လူထုကိုစည်းရုံးရန် လှုံ့ဆော်ရန် အသိပေးရန်နှင့် နယ်ချဲ့သမားတို့အား ထိုးနှက်ရန်အတွက် သတင်းစာများသည် အစွမ်းထက်သည့် လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့အနက် 'သူရိယ' နှင့် 'မြန်မာ့အလင်း' သတင်းစာတို့မှာ အထင်ရှားဆုံး သတင်းစာများဖြစ်သည်။ သူရိယသတင်းစာ The Sun သည် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၇၃ ခု ဝါဆိုလဆန်း ၉ ရက် (ခရစ် ၁၉၁၁ ခု၊ ဇူလိုင်လ ၄ ရက်)အင်္ဂါနေ့တွင် စတင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
'သူရိယ'နာမည်ကို ဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းက ပေးသည်ဟု သိရသည်။ သီပေါဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားသော သူရိယသင်္ဘောအမည်ကို အမှတ်ပြု၍လည်းကောင်း၊ 'ရဲရင့်ခြင်း'ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ယူ၍လည်းကောင်း ဤအမည်ကို ပေးခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ သူရိယသတင်းစာကို စတင်တည်ထောင်သူများကား ဦးဘဖေ နှင့် ဦးလှဖေ (မြင်းခြံ ချည်စက်တည်ထောင်သူ ကွယ်လွန်)တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုစဉ်က ဦးဘဖေသည် ဆေးမင်းကြီးရုံးမှာ အလုပ်လုပ်ရာ အရာရှိမျက်နှာဖြူများနှင့် မသင့်တင့်၍ အလုပ်မှ ထွက်ခဲ့သည်ဆို၏။ ထို့နောက် သတင်းစာထုတ်ရန် စိတ်ကူးရရာ စိန်ပေါကျောင်းတွင် ကျောင်းဆရာအတူ လုပ်ခဲ့ဖူးကြသော ဦးလှဖေနှင့်တွေ့ကြပြီး ဦးလှဖေကလည်း ဦးမေအောင်၏ 'သည်ဘားမင်း' (The Burman) အင်္ဂလိပ်သတင်းစာတွင် လုပ်နေရာမှ ထွက်ချင်သည်နှင့် ဦးဘဖေ၏ အကြံကို လက်ခံပြီး နှစ်ယောက်ပူးပေါင်း လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေ၏။
သို့ရာတွင် ငွေရင်းမှာ တစ်ဦးလျှင် ၂၅ ကျပ်စီနှင့် ပေါင်း ၅၀ ကျပ်သာရှိ၏။ ထိုငွေနှင့် ပြည်ကြီးမဏ္ဍိုင် ပုံနှိပ်တိုက်တွင် 'သူရိယသတင်းစာကြီး ထုတ်ဝေတော့မည်။ ဘာသာရေး၊ နိုင်ငံရေးပါမကျန် မိမိတို့သန်ရာကို ဖတ်ရတော့မည်' ဟု ကြော်ငြာများ ရိုက်နှိပ်ဖြန့်ဝေလိုက်လေ၏။ ထိုကြော်ငြာများ လိုက်လံဝေငှရင်း ဦးဘဖေနှင့် ဦးလှဖေတို့သည် မိမိတို့ နီးစပ်ရာ မိတ်ဆွေများအား သတင်းစာ အတင်းယူခိုင်းပြီး သတင်းစာဖိုး တစ်နှစ်စာအတွက် ၁၅ ကျပ်စီ ကောက်ခံ ယူခဲ့ကြ၏။ မိတ်ဆွေ (၃၆၅) ဦးထံမှ ငွေ (၅၀ဝ၀)ကျော် ရသည်ဟု ဆို၏။ ထိုငွေနှင့် 'သူရိယ' သတင်းစာကို မတည်လိုက်လေသည်။ ဤသို့နှင့် စဉ့်အိုးတန်းလမ်းရှိ ဦးဘသွင်ပိုင် ဧရာဝတီပုံနှိပ်တိုက်တွင် 'သူရိယ' သတင်းစာကို ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေလေ၏။ သူရိယမှာ ထုတ်ဝေပြီး သတင်းစာများထက် သတင်းများကို စုံလင်အောင် ကြိုးစား၏။ နယ်သတင်းများ အသင်းအပင်းသတင်းများကို များစွာထည့်ခဲ့၏။ ထိုထက် အစိုးရကို ဝေဖန်ခြင်းများ ထင်မြင်ချက်ပေးခြင်းတို့ကိုလည်း ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် ဖတ်သူများ တိုးတက်လာ၏။ စောင်ရေ ၃၀ဝ၀ (သုံးထောင်)ရိုက်ရာတွင် လစဉ်ငွေပေး ဖတ်သူ ၄၀ဝ ခန့်ရှိပြီး ကျန်သတင်းစာများကိုမူ တစ်ပြည်လုံး အနှံ့အပြား ဝေငှပစ်လိုက်သည်ဆို၏။
ဤသို့ဖြင့် သူရိယသတင်းစာမှာ စောင်ရေတက်လာလေသည်။ ဦးဘဖေ၊ ဦးလှဖေ တို့မှာ အယ်ဒီတာလည်း သူတို့၊ တိုက်အုပ်ဆိုလည်း သူတို့၊ ပိုင်ရှင်ဆိုလည်း သူတို့၊ စာရေးဆိုလည်း သူတို့ မင်းစေဆိုလည်း သူတို့၊ နောက်ဆုံး တံမြက်စီးလှည်း အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်ဆိုလျှင်လည်း သူတို့ပင်ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ သတင်စာကြီးထွားလာသောအခါ၌ နှစ်ယောက်တည်းနှင့် မနိုင်ဖြစ်လာလေ၏။ ထို့ပြင် ငွေရင်းကလည်း ထပ်မံ လိုလာပြန်သည်။ ဤအတွက် သူရိယမှာ မ,စသူနှင့် တွေ့ရတော့၏။ ဦးဘဖေ ကျောင်းသားဘဝကစ၍ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်၍ အမေကဲ့သို့ ချစ်ခင်သော 'မမတင်' (ဒေါ်တင်တင်)ဆိုသူ ရှိ၏။ ဒေါ်တင်⁠တင်ထံတွင် ငွေပို ငွေလျှံ ၉၀ဝ၀ ခန့်ကလည်း အဆင်သင့်ရှိသဖြင့် ၎င်း ၉ဝ⁠ဝဝမှ ၃ဝ⁠ဝဝကို ဒေါ်တင်⁠တင်ကိုယ်တိုင် 'သူရိယ' တွင် အစုအဖြစ် ထည့်ဝင်ပြီး၊ ကျန်ငွေ ၆ဝ⁠ဝဝကို ဦးဘဖေ နှင့် ဦးလှဖေ တို့အား ချေးငှားလျက် သူတို့၏အစုများအဖြစ် တစ်ယောက် ၃၀ဝ၀ စီ ထည့်ဝင်ကြလေသည်။
ဤတွင် သူရိယမှာ ငွေရေးကြေးရေး တောင့်တင်းလာပြီး ကိုယ်ပိုင် ပုံနှိပ်စက် ဝယ်ယူရိုက်နှိပ်လေ၏။ စာစီသမား၊ စက်ရိုက်သမား၊ စာရေး စသည်တို့ကိုလည်း ခန့်ထားလာရ၏။ ဦးဘဖေ နှင့် ဦးလှဖေတို့မှာမူ အယ်ဒီတာနှင့် တိုက်အုပ်အလုပ်တို့ကို သင့်သလို ခွဲဝေလုပ်ကြရပေ၏။ သတင်းစာ၏ မြန်မာစာအရေးအသား ပြေပြစ်ချောမောစေမှုအတွက် ဆရာလွန်း (ဆရာကြီးသခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း)ကို မော်လမြိုင်မှ ခေါ်ယူပြီး မြန်မာဘာသာအယ်ဒီတာခန့် ထားရလေသည်။ တိုက်မှာ ပုဇွန်တောင် ကရိလမ်း (ယခု ဗိုလ်မြတ်ထွန်းလမ်း) အမှတ် (၁၅) ဖြစ်၏။
စတင်ထုတ်စဉ်က သူရိယသည် တပတ်သုံးကြိမ်ထုတ်ဖြစ်၏။ အင်္ဂါ၊ ကြာသပတေးနှင့် စနေနေ့များတွင် ထုတ်ဝေသည်။ ၁၉၁၅ ခုနှစ်သို့ ရောက်မှသာ သူရိယသည် နေ့စဉ်သတင်းစာဖြစ်လာလေသည်။ သတင်းစာမှာ ရွိုင်ရယ်လေးချိုး (၁၂ x ၁၀) နှင့် (၁၂) မျက်နှာခန့် ရှိ၏။ နောက် နေ့စဉ်ဖြစ်လာလျှင် စာမျက်နှာ (၁၆)မျက်နှာအထူးထုတ် (၂၈) မျက်နှာအထိ တက်လာ၏။ ကြော်ငြာလည်း မျက်နှာဖုံးနှင့်တကွ (၄)မျက်နှာမှ (၁၀) မျက်နှာ အထိလောက်ရှိ၏။ ထိုစဉ်က သတင်းစာ၏ အဆင်အပြင်မှာ အခန်းကဏ္ဍအမျိုးမျိုးခွဲခြား၍ ခေါင်းစည်းပေးပုံမှာလည်း ရန်ကုန်သတင်း၊ နယ်သတင်း၊ အထွေထွေသတင်း၊ စီးပွားသတင်း၊ ရယ်ရွှင်ဖွယ်သတင်း၊ ကြေးနန်းသတင်း၊ ရန်ကုန်မြို့ ဆန်ဈေးနှုန်း စသည်ဖြင့် ထည့်သွင်းလေ့ရှိသည် စာလုံးပုံများမှာလည်း တံခွန်လွှားအသတ်ရှည်ကြီးများဖြင့် ရှေးဆန်လှပေ၏။ ခေါင်းကြီးပိုင်းများကို အင်္ဂလိပ် မြန်မာ နှစ်ဘာသာဖြင့် ရေးတတ်၏။ 'The Coming Y.M.B.A Conference' 'ပြုလုပ်လတံ့သော ဝိုင်အမ်ဘီအေ အစည်းအဝေးကြီးအကြောင်း' စသည်ဖြင့် ဖြစ်၏။
မျိုးချစ်စိတ် လှုပ်နှိုးခြင်း
သူရိယသတင်းစာမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်ကြီးပွားလာသလောက် ငွေကလည်း မလောက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။ ထို့ကြောင့် တိုးချဲ့နိုင်ရေးအတွက် ဝတ်လုံတော်ရဦးပု (သာယာဝတီဦးပု)၊ ဆာဦးသွင်၊ ဦးဘိုးအောင် (ဒေါက်တာဦးညို၏ အစ်ကို) စသူတို့နှင့် တိုင်ပင်ကာ ငွေရင်း ငါးသောင်းကျပ်မတည်ကာ သူရိယသတင်းစာလီမိတက် (The Sun Press Limited)ကို ၁၉၁၂ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ၌ တည်ထောင်လိုက်သည်။ ဝံသာနုများက သူရိယ အစုရှယ်ယာအများစုကို ဝယ်ယူအားပေးကြသဖြင့် ၁၉၂၂ ခုနှစ်တွင် အစုရှယ်ယာငွေ ငါးသောင်းမှ ငါးသိန်းအထိ တက်လာသည်။ နေရာကိုလည်း ယခု အနော်ရထာလမ်း (ဖရေဇာလမ်း) နှင့် ဗိုလ်အောင်ကျော်လမ်း (စပတ်လမ်း)ထောင့်နေရာကို ဝယ်ယူလိုက်လေသည်။ သို့သော် ထိုနေရာသို့ကား ၁၉၂၃ ခုနှစ်ခန့် ရောက်မှ ပြောင်းရွှေ့ရသည်။ ထိုနေရာသို့ မရောက်ခင် သူရိယသတင်းစာတိုက်သည် ဆူးလေဘုရားလမ်း အမှတ် ၁၀၉-၁⁠၁၀ တွင် တပ်ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာပင်လျှင် သူရိယ၏ အလွန်နာမည်ကျော်ကြားလှသော နိုင်ငံရေးဘဝကြီး စတင် ပေါက်ဖွားလာလေသည်။ သူရိယတိုက်၏ အပေါ်တွင် ဝိုင်အမ်ဘီအေ အသင်းတိုက်ရှိ၏။ သူရိယတိုက်တွင် ဂျပန်မှ ပြန်ရောက်လာစ ဖြစ်သော ဆရာတော်ဦးဥတ္တမ သီတင်းသုံး၏။ ဂျပန်၏ တိုးတက်မှုကို မြင်လာရသော ဦးဥတ္တမသည် အမျိုးသားပြည်သူ၏ စွမ်းရည်ထက်မြက်ကြီးမားပုံကို ဖော်ထုတ်အောင် ပြောလေ၏။ မြန်မာတို့၏ မျိုးချစ်စိတ်ကို လှုပ်နှိုးကာ တစ်ပြည်လုံးကို မျက်စိဖွင့်ပေးလိုက်လေ၏။ သူရိယသတင်းစာသည်လည်း ဆရာတော်ဦးဥတ္တမ၊ ဆရာကြီးသခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း၊ ဦးဘဖေ၊ ဦလှဖေတို့၏ အမျိုးသားစိတ်ဓာတ်ပြင်းပြမှုကြောင့် အမျိုးသားရေး ကြိုးပမ်းမှုကြီးတွင် လှော်တက်တစ်ခုအဖြစ် ပါဝင်လှော်ခတ်ရန် ပိုမိုပြတ်သားစွာ ကြိုးစားလာလေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဝိုင်အမ်ဘီအေနှင့် သူရိယမှာလည်း တွဲဖက်မိနေတော့၏။ ဆရာတော်ဦးဥတ္တမကိုယ်တော်ကြီး၏ နိုင်ငံရေးတရားဟောသတင်းများကိုလည်း သူရိယက မပြတ်တမ်း ထည့်သွင်းပေးနေ၏။ ဖျာပုံတွင် တရားဟောရင်း ဦးဥတ္တမ အဖမ်းခံရ၍ မအူပင်၌ အမှုစစ်ဆေးထောင်ကျခံရသောအခါ သူရိယက ချက်ချင်းထည့်သွင်းဖော်ပြပေးသည်။
၈ မေ
မေလ၊ (၈)ရက်နေ့ သည် ဂရီဂေါရီးယန်းပြက္ခဒိန်အရ တစ်နှစ်တာ၏ (၁၂၈)ရက်မြောက် (ရက်ထပ်နှစ်ဖြစ်လျှင် (၁၂၉)ရက်မြောက်)) နေ့ရက် ဖြစ်သည်။ ယင်းတစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးရန် ရက်ပေါင်း (၂၃၇) ရက် ကျန်သေးသည်။
ကံဆစ်ရွာ
ကံဆစ်ရွာ
လက်ခုတ်ရွာ၊ ကျုံဖါးရေကျော်
လက်ခုတ်ရွာ၊ ကျုံဖါးရေကျော်