cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ရေကူးခြင်း
ရေကူးခြင်းအား ပျော်စရာတစ်ခုအဖြစ်လည်းကောင်း၊ လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုအဖြစ်လည်းကောင်း အသုံးချနိုင်သည်။ ကျောင်းအချို့တွင် ရေကူးခြင်းအား ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားကစားတစ်ခုအဖြစ်လည်းကောင်း၊ အပျော်အဖြစ်လည်းကောင်း စာမေးပွဲပြီးချိန် သို့မဟုတ် ခက်ခဲသော လေ့ကျင့်ခန်းများပြီးသည် ရက်သတ္တပတ်တွင် အားကစားရုံများ၌လည်းကောင်း အပြင်တွင်လည်းကောင် လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးကြသည်။.
ရေကူးခြင်းသည် အလွန်ရှေးကျသော ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားနည်း တစ်နည်း ဖြစ်၏။ ရှေးခေတ်ရောမနှင့် ဂရိနိုင်ငံများတွင် စစ်သူရဲများအတွက် လေ့ကျင့်ခန်းအဖြစ် ရေကူးစေခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် အလယ်ခေတ်က ဥရောပတိုက်၌ ပြင်ပတွင် ရေကူးခြင်းမှာ ရောဂါကူးစက်နိုင်သည်ဟု အယူရှိကြသဖြင့် တိမ်ကောလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၁၉ ရာစုနှစ် နောက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခါမှ ဗြိတိန်နိုင်ငံတွင် ရေကူးပြိုင်ပွဲများ စတင်ပြုလုပ်ခဲ့ကြလေသည်။ ရေကူးခြင်းကို ကာယပညာတစ်ရပ်အဖြစ်၎င်း၊ အသက်ဘေးမှ ကာကွယ်နိုင်သည့် အတတ်အဖြစ်၎င်း သိရှိလာကြသောအခါ စာသင်ကျောင်းနှင့် အသင်းအဖွဲ့ အသီးအသီးတို့တွင် ထိုအတတ်ကို အားပေးသင်ကြားစေကြသည်။
ရေကူးရာတွင် ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းတို့ကို လှုပ်ရှား အသုံးပြုရလေသည်။ ရေကူးကျင်လည်ခြင်းသည် အလွန်အမင်း အားအင်စိုက်ထုတ်နိုင်ခြင်းပေါ်တွင် မတည်ဘဲ ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားပေးတတ်သော ကျွမ်းကျင်မှုပေါ်တွင် တည်သည်။ ရေကူးသည့်အခါ ခေါင်းဖျားမှ ခြေဆုံးအထိ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးအား လှိုင်းလုံး ရေလုံး ကလေးများက ထိပါးပုတ်ခတ် တိုးဝှေ့နေကြသဖြင့် စိတ်ကြည်နူးရွှင်လန်းလာသည်နှင့်အမျှ ရေကူးပြီးသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အကြောအခြင်များ လျော့သွားသဖြင့် ကိုယ်လက်ပေါ့ပါး လန်ဆန်းလာသည့် အကျိုးထူးများကြောင့် ရေကူးခြင်းကို ကျန်းမာရေးအတွက် လူကြိုက်များလေသည်။
ထိုအကျိုးထူးကို ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ လူကြီး၊ လူငယ်မရွေး၊ ညီတူညီမျှ ခံစားနိုင်ကြပေသည်။ ထိုသို့ဆိုရာ၌ ရေကူးခြင်း အတတ်သည် လွန်စွာ လွယ်ကူသောကြောင့်မဟုတ်၊ နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ သင်ကြား လေ့ကျင့်လျှင် ခွန်အားဗလများစွာ သန်စွမ်းရန်မလိုဘဲ တတ်မြောက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။
လူတို့သည် ဖျံ၊ ငါးတို့ကဲ့သို့ မွေးကတည်းက ရေတွင် ကြီးပြင်းလာကြသူများ မဟုတ်သဖြင့် ရေနက်ထဲတွင် အလိုအလျောက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေနိုင်ရန် လွန်စွာခဲယဉ်း၏။ ထိုအတွက် လူတိုင်းလူတိုင်းပင် ရေကူးခြင်းအတတ်ကို တမင်တကာ သင်ကြားလေ့ကျင့်မှ တတ်မြောက်နိုင်သည်။ သို့ရာတွင် မြင်း၊ ခွေး အစရှိသော တိရစ္ဆာန်များသည် လူတို့ကဲ့သို့ပင် ရေထဲ၌ ကျက်စားသော သတ္တဝါများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ရေကူးခြင်းကို မသင်ဘဲနှင့် အလိုအလျောက် တတ်မြောက်နေကြသည်ကို အံဩစွာ တွေ့ရှိရသည်။ ထိုအချက်ကို လက်တွေ့ သဘောပေါက်ကာ သိရှိလိုပါက မွေးကတည်းက တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ရေမကူးဘူးသေးသော ခွေးကလေး တစ်ကောင်ကို ယူပြီးလျှင် ရေချိုးကန်တစ်ခုတွင် ရုတ်တရက် နှစ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ခြင်းပြန်၍ မထားလိုက်ပါ။ ထိုအခါ ခွေးကလေး၏ ခြေထောက်လေးချောင်းသည် ရေကူးနေသကဲ့သို့ လေထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ထိုထက်သေချာ လိုသေးလျှင် ထိုခွေးကလေးကို ရေကူးကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပါ။ ထိုအခါ ခွေးကလေးသည် ကမ်းစပ်သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ကူးခတ်ရောက်ရှိသွားသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့မြင်ရပေမည်။
ခွေးကလေးသည် ရေကူးမသင်ဘဲနှင့် အဘယ်ကြောင့် အလိုအလျောက် တတ်မြောက်နေသနည်းဆိုသော် ယင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာအနေအထားသည် ကုန်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သည့် အခါ၌၎င်း၊ ရေထဲတွင် ရေကူးသည့်အခါ၌၎င်း ထူး၍ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ လူတို့ကား လမ်းလျှောက်သည့်အခါ ခြေနှစ်ချောင်းပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျှောက်ရ၍၊ ရေကူးသည့်အခါတွင်ကား မှောက်လျက်ဖြစ်စေ၊ ပက်လက်ဖြစ်စေ ကိုယ်ကို အလျားလိုက်ထားကာ ကူးခတ်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်၍ ရေကူးတတ်ရန် တမင်တကာ သင်ကြားလေ့ကျင့်ယူကြရလေသည်။ ရေတစ်ခါမျှ မကူးဘူးသော သူငယ်တစ်ယောက်သည် ပထမအကြိမ် ရေသို့ ဆင်းလိုက်သောအခါ ရေထဲတွင် ကိုယ်ကို မတ်တည်နေစေရန်သာ ကြိုးစားနေပေလိမ့်မည်။ ရေသည် နက်၍ ထောက်မမှီခဲ့သော် ဆွဲမိ ဆွဲရာ ဆွဲကိုင်အားပြုကာ ကိုယ်ကို မတ်မတ်တည်နေစေရန် ဆက်လက် ကြိုးစားနေပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ မတ်မတ်တည် နေရန် ကြိုးစားလေ အနစ်မြန်လေ ဖြစ်မည်ကား မလွဲချေ။ စင်စစ်မှာ ထိုသူငယ်သည် သူ၏ကိုယ်ကို ရေပေါ်တွင် သစ်တုံးကဲ့သို့ အလျားလိုက် ဖြစ်စေရန်သာ ကြိုးစားသင့်ပေသည်။ ထိုအလေ့အကျင့်ကို ရရှိနိုင်စေရန် မကြောက်မရွံ့ သင်ယူလိုက်လျှင် ရေကူးတတ်ရန် မခဲယဉ်းလှတော့ချေ။
ရေကြောက်တတ်သလား
လူတိုင်းလိုပင် ပင်ကိုအားဖြင့် ရေကြောက်တတ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ထိုရေကြောက်စိတ်ကို ပပျောက်သွားရန် ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။ ရေကြောက်စိတ်ကို ပပျောက်အောင် လုပ်ရန်မှာ ရေကူးသင်ရာတွင် ပထမဆုံး လိုက်နာရမည့် သင်ခန်းစာ ဖြစ်သည်။ ရေကြောက်စိတ်ကို အချို့လူတို့သည် အမြန်ပယ်ဖျောက်နိုင်ကြ၍ အချို့မှာ အတန်ကြာသည့်တိုင်အောင် မပယ်ဖျောက်နိုင်ကြချေ။
ရေနှင့် နီးစပ်ကာ ရေကြောက်စိတ် ပျောက်သွားစေရန် ရှေးဦးစွာ ဒူးဆစ်ခန့်နက်သော ကမ်းစပ်တွင် ခြေနှင့် ထောက်၍ ဟိုမှသည်မှ သွားလာလှုပ်ရှား ကစားနေပါ။ မကြာမီ ရေထဲတွင် နေသားကျကာ ယခင်ကထက် စိတ်ရဲလာသည်ကိုတွေ့ရပေမည်။ ထိုအခါ ခါးလောက်နက်သောနေရာအထိ တိုး၍ သွားပါ။ ထိုနောက် ကမ်းဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ မြေကြီးကို လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် ကုန်း၍ထောက်ပြီးလျှင် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းစလုံးကို ရေထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း မပေးပါ။ အားစိုက်ကာ တောင့် မထားမိရန် သတိပြုလျက် မကြောက်မရွံ့သာ ပြုလုပ်ပါ။ ထိုအခါ လက်ဖျားကလေးများဖြင့် အသာအယာဖေးမထားသည်မှ တစ်ပါး ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို ရေတွင်ဖော့ထားနိုင်သည်ကို တွေ့လာပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်လျှင် ရေကူးစတင် လေ့ကျင့်ရန် သင့်လျော်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရေထဲတွင် မည်ကဲ့သို့ ခြေနှင့်လက်များ လှုပ်ရှားရမည်ကိုသာ သင်ယူရန် လိုတော့သည်။ ဤအဆင့်တွင် ရေကူးသင်သူ တိုင်းလိုပင် စိတ်တုန် လှုပ်ကာ ရွံ့သွားတတ်ကြပေသည်။ စင်စစ်မှာလည်း ရေကူးအတတ်သည် နှုတ်ပြော လွယ်သလောက် လက်တွေ့လုပ်ရာတွင် ခက်ခဲသည်မှာ ယုံမှားဖွယ် မရှိချေ။
ရေကူးသင်ရာတွင် စံနစ်တကျ မှန်ကန်စွာ အသက်ရှုတတ် ရန်မှာ လွန်စွာအရေးကြီး၏။ ရေကူးသမားသည် ပါးစပ်မှ လေကို ရှူသွင်း၍ နှာခေါင်းမှဖြစ်စေ၊ ပါးစပ်မှဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် နှစ်ခုစလုံးမှဖြစ်စေ လေကို ရှူထုတ်လေ့ရှိကြ၏။ လေကိုလျင်မြန်စွာ လေးလေးပင်ပင် ရှူသွင်း၍ ခပ်ညင်းညင်း ထုတ်တတ်ရန်မှာ ရေကူးသင်သူတို့အတွက် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ထိုနည်းကို ကျင့်သားရစေရန် ခါးအထိ နက်သော ရေထဲသို့ ဆင်းပြီးလျှင် လေကို ပါးစပ်မှ အားပါးတရ ပထမ ရှူသွင်းလိုက်ပါ။ ထိုနောက်ကုန်း၍ ဒူးနှစ်ဘက်ကို လက်နှင့်ထောက်ထားပြီးလျှင် မျက်နှာကို ရေထဲနှစ်လျက် အသက်အောင့်ကာ တစ်မှ တစ်ဆယ်အထိ ရေတွက်ပါ။ ထိုနောက် မျက်နှာကိုဖော်၍ အသက်ရှုထုတ် လိုက်ပါ။ ထိုနည်းအတိုင်း ကျင့်သားရလာ၍ တစ်မှ ဆယ့်ငါးအထိ ရေအောက်တွင် မခဲယဉ်းဘဲ အသက်အောင့်နေနိုင်လာလျှင် ရေအောက်တွင်ပင် အသက်ရှူထုတ်ရန် ဆက်လက်၍ လေ့ကျင့်ပေးပါ။ ထိုမှတစ်ဖန် ကျင့်သား ရလာပြန်လျှင် မျက်နှာကို ရေမှမဖော်တော့ဘဲ ခေါင်းကို ဘေးသို့စောင်းကာ အသက်ရှူသွင်း၊ ရေအောက်တွင် လေရှူ ထုတ်၊ ပြီးလျှင် အခြားတစ်ဖက်သို့ စောင်းကာ လေရှူသွင်း စသော အလေ့အကျင့်ကို ထပ်တလဲလဲ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သော် ရေကူးရာတွင် မှန်ကန်စွာ အသက်ရှူတတ်လာမည် ဖြစ်၏။
ကမ်းစပ်ရေတိမ်တွင် ကိုယ်ကို ဖော့ထားနိုင်ခြင်းနှင့် အသက်ရှူခြင်းတို့ကို လေ့ကျင့်ပြီးသောအခါ ခြေခတ်ခြင်း၊ လက်ယက်ခြင်းတို့ကို တစ်ဆင့်တက်၍ လေ့ကျင့်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။ ရေထဲတွင် ခြေခတ်ခြင်းကို လေ့ကျင့်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းမှာ ကမ်းစပ်တွင် ကိုင်တွယ်စရာတန်းတစ်ခု ပြုလုပ်ထား၍ အလျားမှောက်ကာ ထိုတန်းကို တံတောင်ဆစ်ကွေးချ၍ လက်နှင့် ကိုင်ထားပြီးလျှင် ခြေထောက်များကို ဆန့်တန်းကာ အထက်အောက် တစ်ဖက်တစ်လှည့်စီ လှုပ်ရှားပုတ်ခတ်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ထိုသို့ လေ့ကျင့်သောအခါ ခြေထောက်များ၏အနေအထားသည် ရေကူးသည့်အခါတွင်ရှိမည့် အနေအထားတိုင်း ဖြစ်နေရန်လိုပေသည်။ ထိုသို့ ရေထဲတွင် မှောက်လျက် ခြေခတ်တတ်လာသည့်အခါ လက်နှင့် တန်းကိုမကိုင်ဘဲ ရေကူးခြင်းကို စတင် လေ့ကျင့်နိုင်ပေသည်။ စတင်ကူးသည့်အခါ လက်နှစ်ချောင်းကို ရှေ့သို့ ဆန့်တန်းလျက် လက်ဖဝါးနှစ်ဘက်ကို ထိစေပြီးလျှင် လက်ချောင်းများကို စုထားရလေသည်။ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုလည်း ဆန့်တန်း၍ ဖနောင့်နှစ်ခုကို ထိထားပြီးလျှင် ခြေဖျားများကို ဘေးဘက်သို့ အတန်ငယ် ကားနေစေရလေသည်။ ထိုနောက် ဆန့်ထားသော လက်နှစ်ချောင်းကို ခွဲကာ လက်ဖဝါးကို ဘေးသို့ လှည့်ပေး၍ နောက်ဘက်သို့ ပခုံးနှင့် တစ်ပြေး ညီညာလာသည့်တိုင်အောင် ယက်ပေးရလေသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ယက်ရန် လက်ဖဝါးနှစ်ဘက်ကို မျက်နှာ အောက်သို့ ပြန်၍ သိမ်းယူလိုက်သည့်အခါ ခြေထောက်များကို ဖနောင့်ချင်း ထိကပ်ထားရင်း ကွေးယူလိုက်ရလေသည်။ ထိုနောက်မှ တစ်ဖန်ဘေးဘက်သို့ ကန်ထုတ်ဆန့်တန်းလိုက်ပြီးလျှင် ချက်ခြင်းပြန်၍ စုပေးလိုက်ရလေသည်။ ဤနည်းမှာ ဖားကူးကူးနည်းပင် ဖြစ်၏။ ဖားကူးကူးနည်းဖြင့် ရေကူးတတ်လာသောအခါ အခြားကူးနည်းများကို အလွယ်တကူ သင်ယူ နိုင်ပေမည်။ ဖားကူးကူးနည်းအပြင် အခြားလွယ်ကူသော ရေကူး နည်းတို့မှာ ပက်လက်ဖားကူး ကူးနည်းနှင့် ဘေးတိုက် လက် ယက်ကူးနည်းများ ဖြစ်ကြသည်။ အမြန်ဆုံးနှင့် အသုံးအဝင် ဆုံးသော ရေကူးနည်းမှာ လက်ပစ်ကူးနည်း ဖြစ်လေသည်။ အထက်ဖော်ပြပါ ရေကူးနည်းများအပြင် လိပ်ပြာရေကူး နည်းဟူ၍လည်း ရှိသေးသည်။ ဤနည်းတွင် လက်များကို ရေထဲ၌ ရှေ့သို့ ဆန့်တန်း၍ မထုတ်တော့ဘဲ ရေပေါ်မှ ရှေ့သို့ ယူသွားရလေသည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်နိုင်ရန် ရေကူးသူသည် သူ၏ကိုယ်အရှေ့ပိုင်းကို ရေပေါ်တွင် ပေါ်သွားအောင် ပြုလုပ် ရသည်။ လက်များကို ရှေ့သို့ယူသည့်အခါ၌ တစ်ခုနှင့်တစ်ခုကို ရှစ်လက်မ (စင်တီမီတာ ၂ဝ)ခန့် အကွာတွင် ရှိစေပြီးလျှင် ရေထဲသို့ ကျရောက်စေကာ အားစိုက်၍ တင်ပါးဆီးသို့ ကြွယူ ရလေသည်။
ရေကူးတတ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေကူးနည်း ကောင်းတို့ကို အလျင်အမြန် လေ့ကျင့်သင်ယူအပ်ပေသည်။ အကြောင်းကား နည်းညံ့တို့ဖြင့် ကြာရှည်စွာ ကူးခတ်နေခဲ့သော် ထိုအလေ့အကျင့်ကို ဖျောက်ပစ်ရန်မှာ လွယ်ကူသည်မဟုတ်သော ကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရေကူးတတ်စ သူများသည် ရေကူး မကျင်လည်မီ အကြောင်းမသိသေးသော နေရာတို့တွင် ရေကူးခြင်း၊ ရေနက် ဘက် ထွက်ကူးခြင်း၊ လှိုင်းစီးခြင်း စသော အတင့်ရဲမှုများကို ရှောင်ကြဉ်အပ်ကြ၏။ ထမင်းစားပြီး နှစ်နာရီအတွင်း ရေမကူး ခြင်းနှင့် ချမ်းလာသည့်တိုင်အောင် ရေမကူးခြင်းတို့မှာလည်း ကောင်းသောသတိထားမှုကလေးများ ဖြစ်ပေသည်။ ချမ်းလာ သည့်တိုင်အောင် ရေကူးလျှင် ကြွက်တက်ကာ ရေနစ်တတ်၏။ ရေကူးပြိုင်ပွဲများကို ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ရှိ နိုင်ငံအသီးသီး တို့တွင် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပြုလုပ်ကြ၏။ လေးနှစ် တစ်ကြိမ် ပြုလုပ်သော ကမ္ဘာ့အိုလင်းပစ်ကစားပွဲများတွင်လည်း ရေကူး ပြိုင်ပွဲများကို ထည့်သွင်းကျင်းပကြလေသည်။ ၁၉၆၄ ခုနှစ်တွင် တိုကျိုမြို့၌ ကျင်းပခဲ့သော ကမ္ဘာ့အိုလင်းပစ်ကစားပွဲတွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နိုင်ငံမှ စတိကလတ်ဆိုသူသည် မီတာ ၁ဝဝ ရေကူးပြိုင်ပွဲကို စံချိန်သစ်ပြု၍ ၅၂ ့၉ စက္ကန့်နှင့် အနိုင် ယူကာ တံခွန်စိုက်ခဲ့လေသည်။ ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံတွင် လည်း ရေကူးအသင်းအဖွဲ့များ ရှိရုံမက ရေကူးပြိုင်ပွဲများလည်း ကျင်းပလျက် ရှိလေသည်။
ဂျွမ်းပစ်ထိုးငုပ်ခြင်း
ရေကူးခြင်းနှင့် ဆက်သွယ်လျက်ရှိသော ကစားနည်းမှာ ဒိုင်ဗင်ခေါ် ရေထဲသို့ ဂျွမ်းပစ်ထိုးငုပ်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဂျွမ်းပစ်ထိုးငုပ်ခြင်းသည် ကျွမ်းကျင်မှုအတတ်တစ်ခု ဖြစ်သည့် အလျောက် ကျင်လျင်စွာ ကစားနိုင်ခြင်းမှာ အလေ့အကျင့်ပေါ် တွင်သာ တည်နေလေသည်။ ဂျွမ်းပစ်ထိုးငုပ်လိုက်သည့်အခါ ကိုယ်သည် ရေထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို မြေ|ာက်၍ ပစ်ချ လိုက်သည့်အတိုင်း ရှောကနဲ ကျသွားရန်လိုပေသည်။ လက် နှစ်ဘက်ကို ဦးခေါင်းထက်တွင် မြေ|ာက်၍ဆန့်တန်းထားပြီးလျှင် လက်ဖဝါးနှစ်ခုကို ယှဉ်ကာ လက်မချင်းထိအောင် ထားရလေ သည်။ လက်ဖဝါးနှစ်ခုကို ယှက်ကာ စုမထားရချေ။ ကိုယ်လုံး သည် ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါ ညင်သာစေရန် ကိုယ်ကို ဖြောင့်ထားပြီးလျှင် ခြေဦးများကိုလည်း နောက်ဘက်သို့ ဆန့် ထားရသည်။ ကိုယ်လုံးထက်ဝက်ခန့်သည် ရေထဲသို့ ရောက်သွား သည့်အခါ လက်တို့ကို အထက်ဘက်သို့ ကော့ပေးလိုက်ရ သည်။ ယင်းမှာ ဦးခေါင်းကို ရေပြင်ပေါ်သို့ အမြန်ပေါ်ထွက် လာစေရန်အတွက် ဖြစ်၏။ ထိုအခါ အသက်ကို ဝအောင် ရှူနိုင်လေသည်။ အချို့တို့သည် ဂျွမ်းထိုးပြင်ပြားပေါ်မှနေ၍ ဂျွမ်းပစ်ထိုးငုပ်ကစားကြ၏။ အချို့မှာမူ လွန်စွာမြင့်မားသော နေရာမှ ဂျွမ်းပစ်ထိုး ငုပ်ကစားကြ၏။ အချိန်မှာမူ လွန်စွာ မြင့်မားသောနေရာမှ ဂျွမ်းသုံးလေးပတ် လည်စေလျက် ရေထဲသို့ ဂျွမ်းပစ်ထိုး ငုပ်ကစားကြလေသည်။ ဂျွမ်းပစ်ထိုး ငုပ်ကစားခြင်း တွင် တစ်ပတ်ဂျွမ်း၊ ဝက်အူရစ်ဂျွမ်း၊ ပျံလွှားဂျွမ်း၊ ငန်းဂျွမ်း အစရှိသဖြင့် ကစားနည်းအမျိုးမျိုး ရှိလေသည်။
အသက်ကယ်ဆယ်ခြင်း
ရေနစ်သေဆုံးကြသည့် သတင်းများကို ရံဖန်ရံခါ ကြားကြ ရပေသည်။ ရေနစ်နေသူကို မြင်လျက်နှင့် သွားရောက် ကယ် ဆယ်နိုင်သူ မရှိသောကြောင့် လူ့အသက်တစ်ချောင်း အဆုံးခံရ ခြင်းသည် အသည်းနာဖွယ်ရာ ကောင်းလှတော့သည်။ သို့ဖြစ်၍ ရေကူးတတ်သူတိုင်းသည် ရေနစ်သူအား ကယ်ဆယ်သောနည်း ကို နားလည်တတ်မြောက်ထားသင့်ကြပေသည်။
ဆက်စပ်အကြောင်းအရာ
ဆောင်းရာသီ ရေကူးခြင်း
ရန်အောင်ကျော် (ဘောလုံးသမား)
ရန်အောင်ကျော်(၄ ဩဂုတ်လ ၁၉၈၉ ခုနှစ်)သည် မြန်မာလက်ရွေးစင်အားကစားသမားဖြစ်ပြီး မြန်မာလက်ရွေးစင်အသင်းတွင် အလယ်တန်းနေရာမှ ကစားသော ကစားသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်ယူနိုက်တက်အသင်းနှင့်အတူ မြန်မာနေရှင်နယ်လိဂ်ဖလားကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆွတ်ခူးခဲ့ပြီး ၂၀၁၁ ခုနှစ် ဆီးဂိမ်းပြိုင်ပွဲတွင် မြန်မာ ယူ-၂၃ အသင်းနှင့်အတူ ကြေးတံဆိပ်ရရှိခဲ့သူ တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။
အုတ်လှရွာ၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်
အုတ်လှရွာ (Okehla)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ဂန့်ဂေါခရိုင်၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်၊ အနောက်ဂန့်ဂေါကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၉၂၆၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အနောက်ဂန့်ဂေါကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၀၅၅ ဦး၊ မ ၁၂၆၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၃၁၈ ဦးနေထိုင်သည်။
လှည်းဆိပ်ရွာ၊ ရေတွင်းကုန်း
လှည်းဆိပ်ရွာ၊ ရေတွင်းကုန်း
နားဖျိုင်းရွာ၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်
နားဖျိုင်းရွာ (Narhpyaing)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်၊ နားဖျိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၄၄၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားဖျိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၂၀ ဦး၊ မ ၉၉၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၉၁၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းရယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မန္တလေးကုန်းရွာ၊ ဘုရားငုတ္တို
မန္တလေးကုန်းရွာ၊ ဘုရားငုတ္တို
ဆားဝါးရွာ၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်
ဆားဝါးရွာ (Hsarwar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်၊ ဆားဝါကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၆၁၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဆားဝါကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၃၁ ဦး၊ မ ၂၄၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၇၅ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သုဇာတဇာတ်
(၃)ဇာတ် ရှိပါသည်။ တိကနိပါတ် - ၂။ ပဒုမဝဂ် -အမှတ် (၂၆၉) သုဇာတဇာတ်။ ။ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလေ့ရှိသော မယ်တော်အား တစ်တီတူးငှက်၏ အဆင်းလှသော်လည်း အသံကြမ်းခဲ့သဖြင့် လူတို့ မနှစ်သက်အပ်ပုံ စသည်ကို ပမာပြု၍ ဆုံးမအပ်သော သုဇာတာ မယ်တော် မိဖုရားအကြောင်း။
ဆွေမျိုးဂုဏ်တွက် မာနတက်
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အနာထပိဏ်သူဌေးကြီး၏ ချွေးမဖြစ်သော သုဇာတာကား ဓနဉ္စယသူဌေးကြီး၏ သမီးဖြစ်၍ ဝိသာခါ၏ ညီမတော်ဖြစ်၏။
ထိုသုဇာတာသည် များစွာသော အခြံအရံဖြင့် အနာထပိဏ် သူဌေးကြီးအိမ်သို့ ရောက်လတ်သော် ငါကား ဆွေကြီး၊ မျိုးကြီး၏ သမီးဖြစ်သည်ဟု မာန်မာန တက်ကြွ၏။ အမျက်ထွက်၏။ ကြမ်းကြုတ်၏။ လင်ဝတ်၊ ယောက္ခမဝတ်ကို ပြုလေ့မရှိ၊ အိမ်သူအိမ်သားတို့ကို ခြိမ်းခြောက်၏။ ရန်တွေ့၏။ ရိုက်ပုတ်ညှဉ်းဆဲ၏။
တစ်နေ့သ၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းငါးရာနှင့် ကြွလာ၍ သူဌေးကြီးလည်း မြတ်စွာဘုရားထံ ချဉ်းကပ်ကာ တရားနာမည်ဟု ရှိခိုးနေစဉ် သုဇာတာသည် ကျွန်အမှုလုပ်တို့နှင့် ခိုက်ရန်ဖြစ်လတ်သော် မြတ်စွာဘုရားသည် တရားဟောတော်မူခိုက် ခဏရပ်တန့်ကာ “သူဌေးကြီး ... ဤအသံကား အဘယ်အသံနည်း” ဟု မေး၏။ “အရှင်ဘုရာ ... ချွေးမသုဇာတာ ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းကား လင်ဝတ်၊ ယောက္ခမဝတ်ကို ပြုလေ့မရှိ၊ သဒ္ဓါတရားမရှိ၊ နေ့ညဉ့်မပြတ် ခိုက်ရန်ဖြစ်၍သာနေပါသည်” ဟု လျှောက်လေ၏။
သုဇာတာဆုံးမ မဂ်ဖိုလ်ရ
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သုဇာတာကို ခေါ်စေ၍ - “သုဇာတာ ... မယားခုနစ်ယောက်ရှိရာ သည်သည် အဘယ်မယားနည်း” ဟု မေး၏။ “အရှင်ဘုရား ... အကျဉ်းမိန့်တော်မူသည်ကို မသိနိုင်ပါ၊ အကျယ်မိန့်တော်မူပါ” ဟု တောင်းပန်လျှောက်ထားလေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သုဇာတာ -
(၁) လင်ကိုသတ်ဖြတ်ရန် လုံ့လပြုနေသဖြင့် သူသတ်နှင့် တူသောမယား။
(၅) လင်ကို နှမကဲ့သို့ ရိုသေသဖြင့် နှမနှင့်တူသော မယား။
(၆) လင်ကို အဆွေခင်ပွန်းကဲ့သို့ ချစ်ခင်သဖြင့် အဆွေခင်ပွန်းနှင့်တူသော မယား။
(၇) ကျွန်မကဲ့သို့ လင်၏အလိုသို့ အမြဲလိုက်သဖြင့် ကျွန်မနှင့်တူသော မယား -
ဟူ၍ မယားခုနစ်ယောက်ရှိသည်။ ထိုခုနစ်ယောက်တို့တွင် သူသတ်နှင့်တူသောမယား၊ သူခိုးနှင့်တူသောမယား၊ အရှင်နှင့်တူသောမယားအားဖြင့် မယားသုံးယောက်တို့သည် သေလွန်သောအခါ ငရဲသို့လားရကုန်၏။ ကြွင်းသော မယားလေးယောက်တို့သည် သေလွန်သောအခါ နိမ္မာနရတိနတ်ပြည်သို့ လားရကုန်၏။ ဤသို့ ဟောတော်မူစဉ်လျှင် သုဇာတာသည် သောတာပတ္တဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆွမ်းဘုဉ်းပေးပြီးလျှင် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ ကြွတော်မူ၏။ ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်ဝယ် သုဇာတာအကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... သုဇတာတာကို ယခုအခါ၌သာ တစ်ကြိမ်တည်းသော အဆုံးအမဖြင့် ဆုံးမအပ်သည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း တစ်ကြိမ်တည်းသော အဆုံးအမဖြင့် ဆုံးမခဲ့ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
ကြမ်းတမ်းအလေ့ နားမချမ်းမွေ့
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ မိဖုရားကြီးဝမ်း၌ ပဋိသန္ဓေနေ၍ ဖွားမြင်ပြီးလျှင် အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာ သင်ကြား၍ အဖမင်းကြီး လွန်သောအခါ မင်းအဖြစ်သို့ရောက်၍ တရားသဖြင့် မင်းပြုလေ၏။ ထိုမင်း၏ မယ်တော် မိဖုရားကြီးကား ကြမ်းကြုတ်၏။ အမျက်ထွက်တတ်၏။
မင်းကြီးသည် မယ်တော်အား အဆုံးအမပေးရန် သင့်လျော်သောဥပါယ်ကို ရှာကြံကြည့်ရှုလျက်နေ၏။ တစ်နေ့သ၌ ဥယျာဉ်ကစားသွားလတ်သော် မင်းတော်လည်း သားတော်မင်းကြီးနှင့်အတူ လိုက်လေ၏။ ထိုအခါ လမ်းကြား၌ တီတီတွတ်ငှက်သည် ကျယ်လောင်စွာ မြည်လေ၏။ မင်းကြီးပရိသတ်တို့သည် ထိုအသံကိုကြားလျှင် နာကိုပိတ်၍ “ဟယ် ရုန့်ရင်းကြမ်းကြုတ်သော အသံရှိသော ငှက်ယုတ် ... မမြည်လင့်” ဟု ဆိုကြကုန်၏။ ဥယျာဉ်တော်သို့ရောက်၍ လှည့်လည်ကုန်သော ကောင်းစွာပွင့်သော အင်ကြင်ပန်းပင်ဖျား၌ နားလျက် ဥဩငှက်သည် သာယာစွာသောအသံဖြင့် မြည်၏။ မင်းကြီးပရိသတ်တို့သည် ထိုအသံကိုကြားလျှင် အသံဖြင့်ယစ်၍ လက်အုပ်ချီပြီးလျှင် “အို - သိမ်မွေ့နူးညံ့သော အသံရှိသော ငှက်မြတ် ... မြည်ပါဦးလော့” ဟု တောင်းပန်ကာ လည်ကိုမော့၍ ကြည့်လျက် နားထောင်ကြကုန်၏။
နှုတ်ချိုသိမ်မွေ့ ချီးမွမ်းလေ့
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ထိုအကြောင်းနှစ်ပါးကို မြင်လတ်သော် မယ်တော်အား အဆုံးအမပေးခြင်းငှာ သင့်လျော်သော ဥပါယ်ကိုရပေပြီဟု ကြံစည်ကာ -
“မိခင် ... အဆင်းနှင့်ပြည့်စုံ၍ သာယာသောအသံ၊ ချစ်ဖွယ်သောအသံ ဖြစ်စေကာမူ ရုန့်ရင်ကြမ်းကြုတ်သောစကားကို ပစ္စုပ္ပန် တမလွန်လောကမှာပင် မချစ်မနှစ်သက်အပ်ပါ”။
“မိခင် ... မည်းနက်၍ အဆင်းမလှ မှဲ့မည်းစွဲနေသော ဥဩငှက်ကို သိမ်မွေ့နူးညံ့သော စကားကြောင့် လူများစွာတို့ ချစ်နှစ်သက်အပ်သည် မဟုတ်ပါလော၊ ထိုကြောင့် သိမ်မွေ့နူးညံ့စွာ ပညာဖြင့် မပျံ့လွင့် ဆိုလေ့ရှိသော သူစကားသည် အနက်ပါဠိ အကျိုးအကြောင်း ကိုပြ၏။ ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်လှ၏” –
ဟု တရားဟော၍ မယ်တော်အား သိစေ၏။ ထိုနောက် မင်းကြီးသည် “မိခင် ... ရုန့်ရင်းကြမ်းကြုတ်သော အသံရှိသော တီတီတွတ်ငှက်ကို လူတို့မချစ်မနှစ်သက်ပါ၊ သိမ်မွေ့နူးညံ့သောအသံရှိသော ဥဩငှက်ကို လူတို့ချစ်ခင်နှစ်သက် ကြပါသည်။ ဤအကြောင်းနှစ်ပါးကို ရှုကြည့်စဉ်းစားတော်မူပါ” ဟု မယ်တော်အား သိစေ၏။ ထိုအခါမှစ၍ မယ်တော်သည် သိမ်မွေ့နူးညံ့ကာ အကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံလေ၏။
မင်းကြီးသည် မယ်တော်ကို တစ်ကြိမ်တည်းသော အဆုံး အမဖြင့်သာလျှင် မာန်မာနရှိအောင် ပြုတော်မူ၍ သေလွန်သည်၏အဆုံး၌ ကံအားလျော်စွာ လားရ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ မယ်တော်မိဖုရားသည် - ယခုအခါ သုဇာတာ။
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) သူသတ်,ခိုးသူ၊ အရှင်တူ၊ မိတူနှမသာ။
(၂) အဆွေတူငြား၊ ကျွန်တူငြား၊ မယားခုနစ်ဖြာ။
(၃) ရှေ့သုံးငရဲ၊ နောက်လေးတွဲ၊ ရောက်မြဲနတ်နိမ္မာ။
(၄) ကြမ်းကြုတ်စကား၊ လွှအလား၊ အများမုန်းတီးရာ။
(၅) နူးညံ့စကား၊ သကာလား၊ အများချစ်ခင်ရာ။
သုဇာတဇာတ် ပြီး၏။
-
စတုက္ကနိပါတ် - ၁။ ကာလိင်္ဂဝဂ် -(၃၀၆) သုဇာတဇာတ်။ ။ ဆီးသီးသည်ဘဝမှ မိဖုရားဖြစ်၍ မာန်ယစ်သဖြင့် မင်းကြီး နှင်ထုတ်အပ်သော သုဇာတာမိဖုရား အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကောသလမင်းကြီးနှင့် မလ္လိကာ မိဖုရားကြီးတို့သည် ကျက်သရေအရာ၌ အငြင်းအခုံ ဖြစ်ကုန်၏။ ထိုအခါ ကောသလမင်းကြီးသည် အမျက်ထွက်၍ မလ္လိကာကား မိန်းမ၏အဖြစ်ကိုမျှ မသိလေ၊ ငါ၌ အမျက်ထွက်တတ်သည်၏ အဖြစ်ကိုလည်း မြတ်စွာဘုရား မသိပါဟု ကြံစည်လေ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုအကြောင်းကိုသိတော်မူ၍ မင်း၊ မိဖုရားတို့ သင့်တင့်ညီညွတ်သောအဖြစ်ကို ပြုမည်ဟု ကြံစည်တော်မူကာ နံနက်အခါ၌ သံဃာတော်ငါးရာ ခြံရံလျက် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ဆွမ်းခံဝင်ကာ မင်းအိမ်တံခါးသို့ ကြွတော်မူ၏။
မိန်းမအပြစ် သည်းခံ, ချစ်
မင်းကြီးလည်း သပိတ်တော်ကို လှမ်းယူပြီးလျှင် နန်းတွင်းသို့ ပင့်ဆောင်၍ ခင်းထားအပ်သောနေရာ၌ သီတင်းသုံးစေလျက် ယာဂုခဲဖွယ်ကို ဆောင်ခဲ့စေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သပိတ်တော်ကို လက်တော်ဖြင့်ပိတ်၍ မလ္လိကာမိဖုရားကြီးကို မေးတော်မူ၏။ မင်းကြီးလည်း “အရှင်ဘုရား ... မိမိစည်းစိမ်အခြံအရံဖြင့် ယစ်နေသော မိန်းမဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။ “မြတ်သောမင်းကြီး ... သင်မင်းကြီးသည်ပင်လျှင် စည်းစိမ်အခြံအရံကိုပေး၍ မိန်းမကို ချီးမြှောက်ပြီးလျှင် မိန်းမပြုအပ်သောအပြစ်မျှကို သည်းမခံခြင်းသည် မသင့်လျော်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မင်းကြီးလည်း မြတ်စွာဘုရား အမိန့်တော်ကိုနာရလျှင် မလ္လိကာမိဖုရားကို ခေါ်စေ၏။ မိဖုရားလည်း မြတ်စွာဘုရားထံသို့လာ၍ လုပ်ကျွေးလေ၏။ မြတ်စွာဘုရားလည်း မင်း၊ မိဖုရားတို့ သင့်တင့်ညီညွတ်ခြင်း၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ကျောင်းတော်သို့ ကြွတော်မူ၏။ ထိုအခါမှစ၍ မင်း၊ မိဖုရားတို့လည်း သင့်တင့်ညီညွတ်စွာ နေကြကုန်၏။
တစ်ခွန်းစကား ညီညွတ်သွား
ရဟန်းတို့သည် တရားဘသင်၌ ငါ့ရှင်တို့ မြတ်စွာဘုရားသည် တစ်ခွန်းတည်းသောစကားဖြင့် မင်း၊ မိဖုရားတို့ကို သင့်တင့်ညီညွတ်အောင် ပြုတော်မူ၏ - ဟု စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... ငါဘုရားသည် ယခုအခါ၌သာလျှင် ထိုမင်း၊ မိဖုရားတို့ုကို တစ်ကြိမ်းတည်းသော အဆုံးအမနှင့် သင့်တင်ညညီညွတ်အောင် ပြုသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ပြုခဲ့ဖူးပြီး”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသည်း။
ဆီးသီးသည်ကို ချစ်အားပို
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ အကျိုးအကြောင်းကို ဆုံးမတတ်သော ပညာရှိအမတ်ဖြစ်လေ၏။ တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီးသည် လေသာပြတင်းကို ဖွင့်ကာ မင်းရင်ပြင်ကို ကြည့်လျက်နေ၏။ ထိုအခါ အဆင်းလှသော အရွယ်၌တည်သော သုဇာတာမည်သော ဟင်းရွက်သည်၏ သမီးသည် ဆီးသီးတို့ကို တောင်း၌ထည့်ကာ ရွက်ပြီးလျှင် “ဆီးသီးသည်၊ ဆီးသီးသည်” ဟု ကြွေးကြော်လျက် မင်းရင်ပြင်ဖြင့် သွားလေ၏။ မင်းကြီးသည် သုဇာတာ၏ အသံကိုကြားလျှင် အလွန်တပ်စွန်းသောစိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍ ခေါ်စေပြီးလျှင် အရှင်မရှိသည်၏အဖြစ်ကို သိတော်မူသဖြင့် သိမ်းပိုက်ကာ မိဖုရားကြီးမြှောက်၍ များစွာသော စည်းစိမ်အခြံအရံကို ပေးလေ၏။
စည်းစိမ်ယစ်ကြ မ၊ ဘာဝ
“အရှင်မင်းကြီး ... မိန်းမတို့မည်သည်ကား ယစ်ခြင်းသဘော ရှိကုန်၏။ စည်းစိမ်အခြံအရံဖြင့် ယစ်ကြမြဲ ဖြစ်ကုန်၏။ အရှင်မင်းကြီးပင်လျှင် သုဇာတာအား စည်းစိမ်အခြံအရံကို ပေးသည်မဟုတ်ပါလော၊ မိဖုရားအား သည်းခံတော်မူပါ၊ အမျက်မထွက်ပါလင့်” –ဟု အကျိုးအကြောင်းပြကာ မင်းကြီးအား လျှောက်ထားလေ၏။ မင်းကြီးလည်း ပညာရှိအမတ်၏ စကားကို ကြားလျှင် မိဖုရား၏ အပြစ်ကို သည်းခံ၍ ထားမြဲတိုင်းသော မိဖုရားအရာ၌ပင် ထားလေ၏။ ထိုအခါမှစ၍ မင်းမိဖုရားတို့သည် သင့်တင့်ညီညွတ်စွာ နေကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ ဗာရာဏသီမင်းသည် - ယခုအခါ ကောသလမင်း။
သုဇာတာသည် - မလ္လိကာ။
ဆောင်ပုဒ်
(၂) ဆီးသီးသည်သကား၊ မိဖုရား၊ ဝိုးဝါးဆီးသီးမှာ။
(၃) အမျက်မာန်ရှ၊ မင်းရာဇ၊ နန်းမှနှင်ဖူးရာ။
'''ပဉ္စကနိပါတ် - ၁။ မဏိကုဏ္ဍလဝဂ် -(၃၅၂) သုဇာတဇာတ်
နွားသေကောင်ကို မြက်ကျွေးသောအားဖြင့် ဖခင်၏ စိုးရိမ်ပူဆွေး ငိုကြွေးခြင်းကို ကင်းဝေစေသော သုဇာတ သတို့သားအကြောင်း။
အဘသေလွန် သောကမွှန်
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သူကြွယ်တစ်ယောက်သည် အဘ သေလွန်လတ်သော် စိုးရိမ်သောကကို ပယ်ဖျောက်အံ့သောငှာ မတတ်နိုင်သဖြင့် ငိုကြွေးလျက် နေလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုသူကြွယ်၏ သောတာပတ္တိဖိုလ်ရခြင်း ဥပနိဿယကို မြင်တော်မူ၍ နောက်လိုက်ရဟန်းတစ်ပါးကို ခေါ်လျက် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ဆွမ်းခံဝင်ပြီးလျှင် သူကြွယ်အိမ်သို့ကြွ၍ ခင်းထားအပ်သော နေရာ၌ နေတော်မူ၏။ သူကြွယ်လည်း မြတ်စွာဘုရားထံ ချဉ်းကပ်၍ ရှိခိုးလျက်နေလျှင် “သီတင်းသည် ဒါယကာ … သင်သည် စိုးရိမ်ပူဆွေးသလော” ဟု မေး၏။ “အရှင်ဘုရား … စိုးရိမ်ပူဆွေးပါသည်” ဟု လျှောက်၏။ “ဒါယကာ … ရှေးပညာရှိတို့သည် ပညာရှိတို့စကားကို ကြားရ၍ အဘ သေလွန်သော်လည်း စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်း မရှိကြကုန်” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အဘသေရေး လွန်ပူဆွေး
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် သူကြွယ်မျိုး၌ ဖြစ်၍ အမည်အားဖြင့် သုဇာတဟု ခေါ်တွင်သတတ်။ ထိုသုဇာတ သတို့သားသည် အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် အဘိုးသည် သေလွန်လေ၏။ * ဥပနိဿယ - အားကြီးသောအကြောင်း အထောက်အပံ့။
ထိုအခါ သုဇာတ၏အဘ သူကြွယ်သည် အဘ သေလွန်သည်ရှိသော် စိုးရိမ်သောက နှိပ်စက်လျက် သုသာန်သို့သွား၍ အရိုးတို့ကို ယူဆောင်ပြီးလျှင် မိမိဥယျာဉ်၌ မြေစေတီ တည်ထားကာ ထိုစေတီ၌ အရိးတို့ကို မြှုပ်နှံလေ၏။ ဥယျာဉ်သို့ ရောက်လာသောအခါ ထိုစေတီကို ပန်းတို့ဖြင့် ပူဇော်၍ ဆင်ခြင်စဉ် စားလျက် ငိုကြွေး၏။ ရေလည်းမချိုး၊ နံ့သာလည်း မလိမ်းကျံ၊ စားလည်း မစား၊ သောက်လည်း မသောက်၊ အမှုကိစ္စတို့ကို လည်း မစီရင်လ။
သူကြွယ်သိအောင် ဥပါယ်ဆောင်
သားဖြစ်သော သုဇာတသည် အဘကိုမြင်လျှင် “ငါ့ အဘကား ငါ့အဘိုး သေလွန်သော ကာလမှစ၍ သောကနှိပ်စက်ကာ နေဘိ၏၊ ငါမှတစ်ပါး အဘ၏သောကကို ငြိမ်းစေခြင်းငှာ စွမ်းနိုင်သူ မရှိ၊ ငါသည် ဥပါယ်တစ်ခုဖြင့် ငြိမ်းအောင်ပြုမည်” ဟု ကြံစည်လျက်နေခိုက် ရွာ၏အပ၌ နွားသေတစ်ကောင်ကိုမြင်လျှင် မြက်နှင့် ရေတို့ကို ယူဆောင်ကာ နွားသေ၏ရှေ့၌ ထား၍ “စားပါ၊ သောက်ပါ” ဟု ပြော ဆိုလျက်နေ၏။
လာတိုင်း၊ လာတိုင်းသော သူတို့သည် သုဇာတကိုမြင်ကြလျှင် “အချင်း သုဇာတ … သင်သည် နွားသေအား မြင်နှင့် ရေကို ပေးဘိ၏၊ သင် ရူးသလော”ဟု ဆိုကြကုန်၏။ သုဇာတသည် တစ်စုံတစ်ခုသော စကားကို ပြန်၍ မပြောလေ။ ထိုအခါ သုဇာတ၏ အဘထံသွားကြ၍ “သင့်သားသည် နွားသေအား မြက်နှင့်ရေကို ပေးဘိ၏၊ ရူးနေသည်” ဟု ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုးစကားကြားလျှင် သူကြွယ်သည် အဘ၌ ဖြစ်သော စိုးရိမ်သောက ပြေပျောက်၍ သား၌ ဖြစ်သော စိုးရိမ်သောက တည်လေ၏။
သူကြွကေ မေး သတိပေး
သူကြွယ်သည် သားထံ အမြန်သွား၍ -
“ချစ်သား သုဇာတ … သင်ကား လျင်မြန်စွာ မြက်နှင့် ရေတို့ကို ယူဆောင်လျက် သေလွန်လေပြီးသော နွားအိုကို စားပါ၊ သောက်ပါ-ဟု အဘယ်ကြောင့် ပြောဆိုဘိသနည်း။
အစားကျွေးခြင်း ရေတိုက်ခြင်းတို့ဖြင့် နွားသေမှာ မထတော့ပေ၊ ပညာမရှိသောသူသည် ထိုစကားမျိုး ပြောဆိုဘိသကဲ့သို့ ထို့အတူ သင်သည်လည်း အချည်းနှီးသော စကားကို ပြောဆိုဘိ၏” –ဟု သား သုဇာတအား ပြောကြားလေ၏။ သား သုဇာတသည် အဘစကားကို ကြားလျှင် -
“ဖခင် … ဤနွားကား ဦးခေါင်းသည် ရှေးကကဲ့သို့ တည်ရှိသေး၏၊ လက်ခြေတို့လည်း ရှေးကကဲ့သို့ တည်ရှိကြကုန်သေး၏၊ အမြီးလည်း ရှေးကကဲ့သို့ တည်ရှိသေး၏၊ ထိုကြောင့် နွားသေသည် ထလာလိမ့်ဦးမည်”ဟု အကျွန်ုပ် အောက်မေ့မိ၏။
“ဖခင် … အဘိုး၏ ဦးခေါင်းသည် လည်းကောင်း၊ လက်ခြေတို့သည် လည်းကောင်း မထင်ကုန်၊ ထိုကြောင့် မြေစေတီ၌ ငို၍ နေသော သင်ဖခင်သာ ပညာမရှိသည် မဟုတ်ပါလော” –
ဟု ဖခင်အား ပြန်ကြား ပြောဆိုလေ၏။
သားပညာရှင် ကျေးဇူးတင်
ထိုအခါ အဘသူကြွယ်သည် ငါ့သားကား ပညာရှိပေ၏၊ ပစ္စုပ္ပန်လောက၊ တမလွန်လောက ကိစ္စကို သိပေ၏၊ ငါ့ကို သတိရစိမ့်သောငှာ ဤသို့သောအမှုကို ပြုဘိ၏ဟု ကြံစည်အောက်မေ့ပြီးလျှင် “အမောင် သုဇာတ … သင်ကား ပညာရှိပေ၏၊ ခပ်သိမ်းသော သင်္ခါရတို့ အမြဲမရှိသည်ကို ငါ သတိရပေပြီ၊ ယနေ့မှစ၍ ငါသည် မစိုးရိမ် မပူပန်တော့အံ့၊ အဘ၏ စိုးရိမ်သောကကို ပယ်ဖျောက်တတ်သော သားမည်သည်ကား သင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရာ၏” ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် -
“ချစ်သား သုဇာတ … ထောပတ်ဖြင့် သွန်းလောင်း အပ်သော မီးကို ရေဖြင့် သွန်းလောင်းသကဲ့သို့၊ သောကမီးဖြင့် ပြောင်ပြောင် တောက်နေသော ငါ့ကို သင်သုဇာတသည် ငြိမ်ပေစွတကား၊ အလုံးစုံသော သောကကို ငြိမ်းစေဘိ၏”။
“ချစ်သား သုဇာတ … သောက နှိပ်စက်နေသောငါ၏အဘ၌ စိုးရိမ်ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်ပေ၏၊ ငါ၏ စိတ်နှလုံး၌ မှီ၍ နေသော သောက ဟူသော ငြောင့်ကို စင်စစ် နုတ်ပယ်အပ်ပေ၏”။
“ချစ်သား သုဇာတ … သင်၏စကားကို ကြားရ၍ ငါသည် သောကငြောင့်ကို နုတ်၍ ပြီးပေပြီ၊ စိုးရိမ်ခြင်း ကင်းပေပြီ၊ နောက်ကျူခြင်းကင်းပေပြီ၊ မစိုးရိမ်တော့ပါ၊ မငိုကြွေးတော့ပါ”။
“ချစ်သား သုဇာတသည် အဘကို စိုးရိမ်ခြင်းမှ ဆုတ်နစ်ပျောက်ကင်းစေသကဲ့သို့၊ ထို့အတူ သနားတတ်သော ပညာရှိတို့သည် လူတို့ကို စိုးရိမ်ခြင်းမှ ဆုတ်နစ် ပျောက်ကင်းစေကုန်၏”
ဤသို့လျှင် မြတ်စွဘုရားသည် ဒေသနာတော်ကိုတောင်၍ သစ္စာကို ပြတော်မူသည်၏အဆုံး၌ သူကြွယ်သည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ထိုအခါ သုဇာတသည် - ယခုအခါ ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ
ဆောင်ပုဒ်
(၁) သောကတရား၊ နှိပ်စက်ငြား၊ နွမ်းပါးဆင်းရဲလေ။
(၂) သောကငြိမ်းရ၊ ဥပါယ်ပြ၊ ဆုံးမခေါင်ကဝေ။
(၃) ထောပတ်ဖြင့်မွေး၊ ရေဖြင့်အေး၊ မီးဘေးငြိမ်းသည့်နေ။
(၄) အဘသောက၊ သုဇာတ၊ သားလှငြိမ်းအေးစေ။
စစ်တပင်ရွာ၊ ကွင်းကြီး
စစ်တပင်ရွာ၊ ကွင်းကြီး
ခင်သာရွာ၊ မကျီးပင်
ခင်သာရွာ (Khinthar)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ ပဲခူးခရိုင်၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်၊ မကျီးပင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၉၁၉၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မကျီးပင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၉၇၄ ဦး၊ မ ၂၀၉၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၀၇၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်တံခါးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပုံဆယ်ဇွပ်ရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ပုံဆယ်ဇွပ်ရွာ(Pongsalzwut)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ အင်ဖျင်ဂါးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၀၄၀၉ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လှေဆိပ်ရွာ၊ ရေတွင်းကုန်း
လှေဆိပ်ရွာ၊ ရေတွင်းကုန်း
ကော့ကာရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
ကော့ကာရွာ(Kawtkar)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ ကမ်းနီကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၅၈၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကမ်းနီကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၁၂၅၃ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၅၉၀၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့ကရိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဟိုလမ်းပြွန်ရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
ဟိုလမ်းပြွန်ရွာ (Holanpyun)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်၊ မိုင်းလင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၁၀၈၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းလင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၂၇၅ ဦး၊ မ ၂၅၇၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၈၅၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဟိုပုံးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဥလူကဇာတ်
တိကနိပါတ် - ၂။ ပဒုမဝဂ် -(၂၇၀) ဥလူကဇာတ်။ ။ ငှက်အပေါင်းတို့ ခင်ပုပ်ငှက်အား မင်းမြှောက်ကြရာတွင် ကျီးက ကန့်ကွက်သဖြင့် ဟင်္သာမင်းကို မင်းမြှောက်လိုက်ကြရာ ကျီးနှင့်ခင်ပုပ် ရန်သူဖြစ်ရခြင်းအကြောင်း။
ကျီးခင်ပုပ်ကြောင်းများ ဘုရားလျှောက်ထား
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကျီးတို့သည် နေ့အခါ ခင်ပုပ်တို့ကို ထိုးဆိတ်ကြကုန်၏။ ခင်ပုပ်တို့လည်း နေဝင်သောအခါမှစ၍ ညအခါ ထိုထိုအရပ်၌ အိပ်ကုန်သော ကျီးတို့ ဦးခေါင်းတို့ကို ဖြတ်ကြကုန်၏။
ထိုအခါ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၏ အစွန်းဝယ် ပရိဝုဏ်တစ်ခုတွင်နေသော ရဟန်းတစ်ပါးသည် တံမြက်လှည်းသောအခါ သစ်ပင်မှကျကာ သွေးအလိမ်းလိမ်း ကပ်လျက် ခုနစ်ကွမ်းစားမျှသော ကျီးဦးခေါင်းတို့ကို စွန့်ပစ်ရကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် ထိုအကြောင်းကို ရဟန်းတို့အား လျှောက်၏။
ရဟန်းတို့သည် တရားဘသင်ဝယ် ကျီး ခင်ပုပ်တို့ကို အကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... ယခုအခါ၌သည် ကျီး ခင်ပုပ်တို့သည် အချင်းချင်း ခိုက်ရန်ဖြစ်ကြသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ ကမ္ဘာဦးကစ၍ အချင်းချင်း ခိုက်ရန်ပြုကြဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
မင်းမြှောက်လေကြ ကမ္ဘာဦးစ
လွန်လေပြီးသောအခါ ကမ္ဘာဦးအခါ လူတို့သည် အဆင်းအင်္ဂါ လက္ခဏာ အကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံသော ယောကျာ်းမြတ်ကို မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။ အခြေလေးချောင်းရှိ သတ္တဝါတို့လည်း စည်းဝေးတိုင်ပင်ကာ ခြင်္သေ့ကို မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။ ငါးတို့လည်း စည်းဝေးတိုင်ပင်ကာ (အာနန္ဒာငါးကြီး) ကို မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။ ။ [မင်းအုပ်စိုးခြင်းကား ကမ္ဘာဦးကပင် ရှိခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။]
ထိုအခါ အခြေနှစ်ချောင်းရှိ ငှက်သတ္တဝါ အပေါင်းတို့သည် စည်းဝေးတိုင်ပင်ကြလျက် အဆွေတို့ ... လူတို့မှာလည်းကောင်း၊ အခြေလေးချောင်းရှိ သတ္တဝါတို့မှာလည်းကောင်း၊ ငါးတို့မှာလည်းကောင်း မင်းရှိကြပေပြီ၊ ငါတို့မှာကား မင်းမရှိကုန်သေး၊ ရိုသေတုပ်ဝပ်ခြင်းမရှိသော နေခြင်းမည်သည်ကား မသင့်လျော်၊ သို့အတွက် မင်းမြှောက်သင့်သော ငှက်တစ်ကောင်ကို ကြည့်ရှုရှာဖွေကြရန် တိုင်ပင်ကြကုန်၏။
ငှက်တို့သည် စည်းဝေးရောက်လာကြသော ငှက်တို့တွင် ရှာဖွေလတ်သော် ခင်ပုပ်ငှက်ကို မြင်လျှင် ဤခင်ပုပ်ငှက်ကို မင်းမြှောက်ရန် နှစ်သက်သည်ဟု ဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ခင်ပုပ်ငှက်သည် အလုံးစုံသောငှက်တို့၏ အလိုဆန္ဒကို ယူလိုသဖြင့် (မင်းမြှောက်ရန် မိမိကို နှစ်သက်ကြောင်း) သုံးကြိမ်တိုင်အောင် ကြွေးကြော်လေ၏။
ခင်ပုပ်မင်းတွက် ကျီးကန့်ကွက်
ကျီးတစ်ကောင်သည် နှစ်ကြိမ် ကြွေးကြော်စဉ် အောင့်အည်းသည်းခံ၍နေကာ သုံးကြိမ် ကြွေးကြော်သောအခါ ထ၍ - ငှက်အပေါင်းတို့အား -
“အချင်း ... အလုံးစုံ ဆွေမျိုးဖြစ်ကြသော ငှက်အပေါင်းတို့က ခင်ပုပ်ငှက်အား မင်းမြှောက်ခြင်းကို ပြုလိုကြသတဲ့၊ အကယ်၍ ခင်ပုပ်ငှက်အား မင်းမြှောက်ခွင့်ပြုကြမည်ဖြစ်ပါမူ - အကျွန်ုပ်စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုပါ၏” –
ဟု ခွင့်တောင်းလေ၏။ ထိုအခါ ငှက်အပေါင်းတို့သည် ကျီးအား -
“အဆွေကျီး .. ငါတို့ ခွင့်ပြုကြပါတယ်၊ သင်သည် စင်စစ်အကျိုးအကြောင်းနှင့်စပ်သော စကားကို ပြောပါ၊ အမှန်မှာ - ငယ်သော်လည်း ပညာရှိ၍ ပညာဖြင့် ထွးန်ပနိုင်သော ငှက်များ ရှိကြပါကုန်၏” –
ဟု ပြောဆို ခွင့်ပြုကြလေ၏။ ကျီးသည် ပြောဆိုခွင့်ရလတ်သော်၊ ငှက်အပေါင်းတို့အား -
“အချင်းတို့ ... နားထောင်ကြပါ၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤမည်သော ခင်ပုပ်ငှက်အား အဘိသိက်သွန်း၍ မင်းမြှောက်ခြင်းကို မနှစ်သက်နိုင်ပါ၊ အကြောင်းမူကား - အမျက်မထွက်သေးသော ခင်ပုပ်ငှက်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရှုကြပါလော့၊ အမျက်ထွက်သော်ကား မည်မျှလောက်ဆိုးဝါးမည်နည်း” –
ဟု ပြောဆိုကာ “ငါတို့မနှစ်သက် - ငါတို့မနှစ်သက်” ဟု မြည်၍ ကောင်းကင်သို့ ပျံလေ၏။
ခင်ပုပ်ငှက်လည်း ငါ့အား မင်းမြှောက်ကြမည်ကို သက်သက်နှောင့်ယှက်သည်ဟု အမျက်ပြင်းစွာထွက်လျက် ထိုကျီးကို ထ၍လိုက်လေ၏။ ထိုအခါမှစ၍ ကျီးနှင့်ခင်ပုတ်တို့သည် အချင်းချင်း ရန်ငြိုးဖွဲ့ကြကုန်၏။
ထိုအခါ ငှက်အပေါင်းတို့သည် ကျီးကန့်ကွက်သည့်အတွက် ခင်ပုပ်ငှက်ကို မင်းမြှောက်ရန် အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းကာ ရွှေဟင်္သာကို မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။
ဤဒေသနာတော်ကို ဆောင်တော်မူပြီးလျှင် သစ္စာကိုပြသည်၏ အဆုံး၌ များစွာသော ရဟန်းတို့သည် သောတာပတ္တိဖိုလ် အစရှိသည်တို့၌ တည်ကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ထိုအခါ မင်းမြှောက်သော ဟင်္သာငယ်သည် - ယခုအခါ ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) ကျီး, ခင်ပုပ်မှာ၊ ရန်ငြိုးပါ၊ ကမ္ဘာဦးကပင်။
(၂) ခင်ပုပ်နှစ်သက်၊ မင်းမြှောက်ချက်၊ ကန့်ကွက်သောကြောင့်ပင်။
လီလီပန်း
လီလီပန်းပင်မျိုးသည် အပင်မျိုးရင်းအကြီး ဆုံးတွင် တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သည့်ပြင် ခြံဥယျာဉ်များတွင် အလှစိုက်ပျိုးရာ၌လူကြိုက်များသော အပင်မျိုးတစ်ခုဖြစ်သည်။ လီလီပန်းများသည် မကြီးလွန်း၊ မငယ်လွန်း အနေတော်အရွယ်ရှိ၍ အလွန်လှပသည့်ပြင် အနံ့လည်းမွှေးကြိုင်သောကြောင့် အလွန်တန်ဖိုးထားကြသည်။ လီလီပန်းပင်မျိုး၏ မူလ ပေါက်ရာဒေသမှာ မြောက်သမပိုင်းဒေသများဖြစ်သည်။ လီလီပန်းပင်သည်လီလီအေစီအီး မျိုးရင်းတွင် လီလီယမ်မျိုးစု၌ပါဝင်၍ ယင်း၏ ရုက္ခဗေဒအမည်မှာ ပန်းမျိုးစုကိုလိုက်၍ အမျိုးမျိုးခေါ်ကြသည်။ လီလီပန်းမျိုးရင်းတွင်မျိုးစုပေါင်း ၂ဝဝကျော်မျှ ရှိပြီးလျှင် မျိုးစိတ်ပေါင်း ၂ဝဝဝ ခန့်ရှိလေသည်။ တရုတ်နိုင်ငံတွင် မူလဖြစ်ထွန်းသော ကျားလီလီပန်း၏ ရုက္ခဗေဒ အမည်မှာ လီလီယမ် တိက်ဂရီနမ်ဖြစ်၍ ဥရောပတိုက်ကတောင်ပိုင်းနှင့်ဗြိတိသျှကျွန်းတွင် အလေ့ကျပေါက်သော မဒေါနားလီလီပန်း၏ ရုက္ခဗေဒအမည်မှာ လီလီယမ် ကန်ဒီဒမ်စသည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် တရုတ် လီလီပန်း၊ဂျပန်လီလီပန်းများလည်းရှိကြသည်။ လီလီပန်းပင်မျိုးတွင် ကညွှတ်၊ ကြက်သွန်နီ၏ကြက်သွန်ဖြူ၊ ထန်းကြက်သွန်ပင်မျိုးများ ပါဝင်ကြသည်။ လီလီပန်းပင်များသည် အမြင့်နှစ်ပေမှ ငါးပေအထိရှိကြသည်။ လီလီပန် အမျိုးစုတွင် ပါဝင်သော လီလီပန်းပင်အစစ်များသည် ပင်စည်မတ်၍ အရွက်များမှာ သေးသွယ်ရှည်လျားပြီးလျှင် အညှာမရှိဘဲ ပင်စည်တွင်ကပ်၍ ရွက်လွှဲဖြစ်စေ၊ ပင်စည်တစ်ဝိုက်ပတ်၍ဖြစ်စေ ထွက်ကြသည်။
ပင်စည်၏ ထိပ်တွင်မှထင်ရှားပေါ်လွင်သော ခေါင်းလောင်းပုံသဏ္ဌာန် အပွင့်များပွင့်ကြသည်။ အပွင့်တစ်ပွင့်တွင် ပွင့်ဖတ်ခြောက်ခု ကွဲ၍နေသည့်ပြင် ထိုပွင့်ဖတ်များသည် ဝတ်ဆုံဖို ခြောက်ခုနှင့် အသီးခွံတစ်ခုကို ဝိုင်းလျက်ရှိနေလေသည်။ ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်တွင် ပွင့်ချပ်နှစ်ခုသာ ရှိသော်လည်း ပွင့်ချပ် တစ်ခုလျှင် ပွင့်ဖတ်သုံးခု တွဲနေသဖြင့် ရုတ်တရက်ကြည့်လျှင် ပွင့်ချပ် ခြောက်ခုရှိသကဲ့သို့ထင်ရသည်။
လူသိများ၍ ထင်ရှားသော လီလီပန်မျိုးထဲတွင် ဂျပန် လီလီပန်း မျိုးလည်း တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သည်။ ယင်းပန်း၏အရောင်မှာ အနီရင့်အောက်ခံတွင် မရမ်းရောင် အစက်ကလေးများ ရှိသဖြင့် အလွန်လှပသည်။ တစ်ခုသော လီလီပန်းမျိုးတွင် ပွင့်ဖတ်လိမ္မော်ရောင် အောက်ခံ၌ အနီစက်များရှိသည်။ အရောင်အသွေးမှာ အလွန်တောက်ပသဖြင့် ရှုမငြီးနိုင်ပေ။ အလှဆုံးကား အီစတာလီလီခေါ် အဖြူဆွတ်ဆွတ် လီလီပန်းဖြစ်သည်။ အပွင့် တစ်ပွင့်လုံးမှာ အစက်အပြောက်မရှိဘဲ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသဖြင့် ကျက်သရေရှိ လှပေသည်။ ပင်စည်အမြင့် ၁ဝ ပေမှ ၁၄ ပေ ထိရှိသော အိန္ဒိယ လီလီ ပန်းပင်ကြီးများတွင် ကတော့ပုံအပွင့်ကြီးများရှိ၍ အရောင်မှာ မရမ်းရောင် ဖြစ်သည်။ လီလီပန်းပင်အမျိုးပေါင်း မြောက်မြားစွာရှိသည့်အလျောက် အပွင့်များ၏ အရောင်မှာလည်း အမျိုးမျိုး ကွဲပြားလျက်ရှိရာ အမျိုးတိုင်းပင် တစ်မျိုးစီလှပ၍ ကျက်သရေရှိလှပေသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အမြစ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင်များ
ပီယာနာ မြစ်စွယ်
ပီယာနာ မြစ်စွယ် သည် ပြင်သစ်နိုင်ငံ ကော်စီကာကျွန်းရှိ မြစ်စွယ်များဖြစ်ပြီး ပီယာနာဒေသရှိ အာရာ့ချို ဒေသ နှင့် ကာလ်ဗီဒေသ တို့ကြား ပေါ်တိုပင်လယ်ကွေ့ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် ပေါ်တိုပင်လယ်ကွေ့ ။ ပီယာနာ မြစ်စွယ်၊ ဂျီယိုလက်တာ ပင်လယ်ကွေ့၊ စကန်ဒိုလာ သဘာဝထိန်းသိမ်းရေး နယ်မြေ ဟူသော ယူနက်စကို ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်နေရာ ၏ တစိတ်တဒေသဖြစ်သည်။
ပေါ်တော်မူရွာ၊ ဘုရားငုတ္တို
ပေါ်တော်မူရွာ၊ ဘုရားငုတ္တို
ဟံသာဝတီ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ်
ဟံသာဝတီ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ် (Hanthawaddy International Airport) သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး အနီးတွင် တည်ဆောက်နေသော အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်အသစ် ဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးမြို့တော် ရန်ကုန်မြို့မှ မိုင် ၅၀ခန့် (ကီလိုမီတာ ၈၀ ခန့်) အကွာ တွင် တည်ဆောက်နေသည်။ စီမံကိန်းကို ၂၀၀၁ ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့သော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ရပ်နားခဲ့ရသည်။ စီမံကိန်းရာထားချက်မှာ စတုရန်း ကီလိုမီတာ ၄၁၈၃၂.၄၂ ပေါ်တွင် တည်ဆောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
၂၀၁၂ ခုနှစ်မှာ အစိုးရကနေ နိုင်ငံတော် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန် ရည်ရွက်၍ လေဆိပ်တည်ဆောက်ရေး စီမံကိန်း ပြန်လည်စတင်ရန် ကြေညာခဲ့သည်။ တည်ဆောက်မှုကို တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံ အင်ချွန် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ် ကော်ပိုရေးရှင်းမှ ဦးဆောင်ကာ အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်း ၁၁၀၀ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမည်ဖြစ်သည်။ လေဆိပ်တည်ဆောက်ခြင်း နှင့် နှစ် (၅၀) လေဆိပ် လည်ပတ်မှုစီမံခန့်ခွဲမှု ကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ လေဆိပ်သစ်ကြီးအနေဖြင့် ၂၀၁၈ ခုနှစ်တွင် စတင်လည်ပတ်နိုင်ရန် ရည်မှန်းထားပြီး ၁ နှစ်လျှင် ခရီးသည် စုစုပေါင်း ၁၂ သန်းခန့် ဝန်ဆောင်မှုပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ငွေကြေးကိစ္စရပ်များ ကြောင့် အင်ချွန်းအပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ် ကော်ပိုရေးရှင်း နှင့် ပူးပေါင်းမှုကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး ၂၀၁၄ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ တွင် တင်ဒါ အသစ်ခေါ်ယူခဲ့သည်။
တင်ဒါအသစ်ကို စင်ကာပူ-ဂျပန် အကျိုးတူ ကုမ္ပဏီမှ ၂၀၁၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၂၉ ရက်နေ့တွင် ရရှိခဲ့သည်။ စင်ကာပူ-ဂျပန် ပူပေါင်း ကုမ္ပဏီတွင် စင်ကာပူ ယုံနန်ဟိုးဒင်း၊ ချန်ဂီလေဆိပ်အုပ်စု လက်အောက်ခံ ချန်ဂီလေဆိပ် စီစဉ်သူနှင့် အင်ဂျင်နီယာများ၊ ဂျပန် ဂေျအီးစီ ကော်ပိုရေးရှင်း တို့ပါဝင်သည်။ စာချုပ်အရ အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်း ၁၄၅၀ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမည် ဖြစ်သည်။ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှု စုစုပေါင်း ပမာဏ၏ ၄၉ ရာခိုင်နှုန်းကို ဂျပန်နိုင်ငံ အစိုးရမှ ထောက်ပံ့ပေးမည် ဖြစ်ပြီး တခြားချေးငွေ ဒေါ်လာ ၅၁၇ သန်း၊ ပူးပေါင်း ကုမ္ပဏီမှ ရင်းနှီးငွေ ဒေါ်လာ ၂၂၂ သန်း ထည့်ဝင်ကြမည် ဖြစ်သည်။
ရွာသစ်ရွာ
ရွာသစ်ရွာ
ကိုးကား
ရွာသစ်ရွာ
ပဒီးချောင်းရွာ၊ ဥယျာဉ်သာ
ပဒီးချောင်းရွာ၊ ဥယျာဉ်သာ
သိုင်းချောင်းရွာ၊ သိုင်းချောင်း
သိုင်းချောင်းရွာ၊ သိုင်းချောင်း
ပန်ဆယ်ဗေးနီးယားပြည်နယ်
ပန်ဆယ်ဗေးနီးယားပြည်နယ်သည် (Pennsylvania) အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ပြည်နယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တရားဝင်အားဖြင့် ပန်ဆယ်ဗေးနီးယား ဓနဿဟာရပြည်နယ် (Commonwealth of Pennsylvania)ဟူ၍ ခေါ်ဆိုသုံးနှုန်းကြသည်။ ပန်ဆယ်ဗေးနီးယားသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု အရှေ့မြောက်ပိုင်းနှင့် အလယ်အတ္တလန္တိတ်ဒေသများတွင် တည်ရှိသော ပြည်နယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒယ်လာဝဲယားပြည်နယ်နှင့် မေရီလန်းပြည်နယ်တို့နှင့် တောင်ဘက်တွင် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်လျက်ရှိပြီး အနောက်ဗာဂျီးနီးယားပြည်နယ်နှင့် အနောက်တောက်ဖက်၊ အိုဟိုင်းယိုးပြည်နယ်နှင့် အနောက်ဘက်၊ နယူးယောက်ပြည်နယ်နှင့် ကနေဒါနိုင်ငံ အွန်တေရီအို ဒေသတို့နှင့် မြောက်ဘက်၊ နယူးဂျာစီပြည်နယ်နှင့် အရှေ့ဘက်တို့တွင် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်လျက်ရှိသည်။ ပြည်နယ်အတွင်းရှိ လူဦးရေအများဆုံးမြို့များမှာ ဖီလာဒဲလ်ဖီးယားမြို့၊ ပစ်ဘတ်ခ်မြို့၊ အဲလန်တောင်းမြို့နှင့် အဲရီးမြို့တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ပြည်နယ်၏ မြို့တော်မှာ ဟဲရစ်စ်ဘတ်ခ်မြို့ဖြစ်သည်။
ပန်ဆယ်ဗေးနီးယားပြည်နယ်သည် အဲရီရေကန်၏ နံဘေးတလျှောက်တွင် (၅၁)မိုင်မျှ ရှည်လျှားသော ကုန်းတွင်းပိုင်း ကမ်းရိုးတန်း တည်ရှိပြီး ဒယ်လာဝဲယား မြစ်ဝတလျှောက်တွင် (၅၂) မိုင်မျှ ရှည်လျားသော ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းရှိသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ပြည်နယ်များ
ကင်မွန်းချောင်းရွာ၊ ရေတွင်းကုန်း
ကင်မွန်းချောင်းရွာ၊ ရေတွင်းကုန်း
မျိုးရိုးသန့်ပညာ
နောင်လာ နောက်သားတို့၏ လူမျိုးအရည်အခြင်း တိုးတက်မှု၊ ဆုတ်ယုတ်မှုတို့ကို ပြုပြင်ဖန်တီးသည့် လူမှု ထိန်းသိမ်းရေးလေ့လာသော ပညာကို မျိုးရိုးသန့်ပညာ (ယူဂျင်းနစ်) ဟု ခေါ်သည်။ အဆင့်အတန်းမြင့်၍ ကာယဗလ၊ ဉာဏဗလနှင့် ပြည့်စုံသောလူမျိုး သန့်သန့် ရရှိရေးတွင် အခက်အခဲပေါင်းများစွာနှင့် ရင်ဆိုင် ်ရသည်။ လူတို့တွင် မိဖတို့မှ ဆက်ခံရရှိသော မျိုးရိုးဇာတိတစ်ခုတည်းသာ လွှမ်းမိုးနေသည်မဟုတ် ။ သူတို့ နေထိုသော ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများက လည်း လွှမ်းမိုးလျက်ရှိသည်။ အမှန်မှာမျိုးရိုးသန့် ပညာသည် လူမျိုးတို့၏ အရည်အခြင်းကို မြှင့်တင်ရေးနှင့် စပ်လျဉ်းသောဘာသာရပ် ဖြစ်သည်။
ဂရိပညာရှင်ကြီး ပလေးတိုးက ''သင်တို့ မွေးမြူလာခဲ့သော ကျွဲနွား တိရစ္ဆာန်တို့၌ အမျိုးမြှင့်တင်မှု မရှိလျှင် တဖြည်းဖြည်းအမျိုးဆုတ်ယုတ် ညံ့ဖျင်းလာလိမ့်မည်''ဟု လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်လောက်က ပြောခဲ့ဘူးသည်။ လူ၌လည်း ထိုသဘောတရားအတိုင်းပင် အမျိုးမြှင့်တင်မှု မရှိလျှင် လူမျိုးဆုတ်ယုတ် ညံ့ဖျင်း သွားပေမည် ။ လူမျိုးမြှင့်တင်ရေး၌ ကာယဗလ၊ ဉာဏဗလ ညံ့ဖျင်းသူတို့၏ မျိုးဆက် ပြန့်ပွားမှုကို ပိတ်ပင် တားဆီးခြင်း ပြုလုပ်ရလေသည်။ ထိုသို့ မဟုတ်ပါက တိုင်းပြည်၌ ဝေဒနာ ထူပြောသူ၊စိတ်သဘောထား သေးသိမ် ယုတ်ညံ့သူ၊ အားအင် နည်းပါးသူ၊ ဉာဏ်နုံ့သူများပေါများနေ၍ တိုးတက်မှုမရှိ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည် ။
မျိုးရိုးသန့် ပညာသည် ၁၉ ရာစုနှစ် နောက်ပိုင်းလောက်ကမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ပညာရပ်ဖြစ်သည် အင်္ဂလန်နိုင်ငံမှ ဆာဖရန်စစ် ဂေါ်လတန် ဆိုသူသည် လူမျိုး အရည်အခြင်းများကို လေ့လာယင်း ထွင်လိုက်သော ဝေါဟာရဖြစ်သည်။ သိပ္ပံပညာရှင်များသည်အပင်နှင့် တိရစ္ဆာန်များကို မိမိတို့ အလိုရှိသလို မျိုးသန့်သန့် မျိုးပွားယူနိုင်သကဲ့သို့ လူများကို မျိုးပွားမယူနိုင်သည်မှာ အခက်အခဲတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ လူများသည် မျိုးပွားရာ၌ အသင့်တော်ဆုံး အကောင်းဆုံးတို့နှင့် ထိမ်းမြားခြင်းမရှိဘဲ မိမိတို့ ကြိုက်နှစ်သက်သမျှနှင့်သာလက်ထပ်ထိမ်းမြားလေ့ ရှိကြသည်။ စီးပွားရေး တောင့်တင်း၍ ပညာ အရည်အချင်းလည်း အလွန် ကောင်းသော လူများတွင် ဆင်းရဲ၍ ပညာမရှိသော လူများမှာလောက် သားသမီးဦးရေ မများကြောင်း လူဦးရေစစ်တမ်းတွင် တွေ့ရသည်။ ဤနှုန်းအတိုင်း မျိုးပွားနေပါကတစ်နေ့တွင် လူမျိုး အဆင့်အတန်း ညံ့ဖျင်းသွားပေလိမ့်မည် ။
မျိုးရိုးသန့်ခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ဉာဏ်နုံ့သူများနှင့် လူတန်းမစေ့သူများအား အခြားသူများနှင့် မရောနှောစေဘဲ သီးသန့်ခွဲထားခြင်းကို နှစ်သက်သူများလည်း ရှိကြသည်။ အချို့တိုင်းပြည်များတွင် ထိုသူများကို မြုံစေခြင်းဖြင့် မျိုးပွားမှုကို ပျက်ပြားစေလေသည်။
နာဇီ ဂျာမနီနိုင်ငံသည် မျိုးရိုးသန့်မှုတွင် ဥပဒေ အလွန်ပြင်းထန်ရကား အခြား နိုင်ငံများကပင်မလိုက်နိုင်ချေ။ ဟစ်တလာသည် မိမိသတ်မှတ်ထားသော မျိုးရိုးသန့် အတန်းအစားတွင် မဝင်သော သူများအား အစတုံး ချေမှုန်းရန် အလွန် အားပေး ခဲ့၏။ ထိုသူများ အထဲတွင်ပိုးလူမျိုး၊ ယဟူဒီလူမျိုး၊ ဂျစ်ပစီလူမျိုး၊ ရူးသွပ်သူများ နှင့် နာဇီဝါဒကို အတိုက်အခံပြုသူများ ပါဝင်လေသည်။
NGC 333
NGC 333 သည် Lenticular အမျိုးအစား ဂယ်လက်ဆီဖြစ်ပြီး ကြယ်စုတန်း စီတပ်မှ အလင်းနှစ် ၇၅၅ မီလီယံခန့် ဝေးကွာသောနေရာ၌ တည်ရှိသည်။ ယင်းအား ၁၈၇၇ ခုနှစ်တွင် Wilhelm Tempel ဆိုသူမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
တောင်ပေါ်ကုန်းရွာ၊ ဘုရားငုတ္တို
တောင်ပေါ်ကုန်းရွာ၊ ဘုရားငုတ္တို
ညောင်ကုန်းရွာ၊ မင်းကုန်း
ညောင်ကုန်းရွာ၊ မင်းကုန်း
ပုံဆွေယန်ရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
ပုံဆွေယန်ရွာ(Pongswayyang)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ အင်ဖျင်ဂါးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၀၄၁၀ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ
တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ (Chinese Communist Party၊ အတိုကောက် CCP) သည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ (PRC) ၏ စတင်တည်ထောင်သူနှင့် အာဏာရနိုင်ငံရေးပါတီဖြစ်သည်။ စည်းလုံးသောတပ်ဦး(United Front)တွင် အခြားပါတီ ၈ ခုနှင့်အတူ ပါဝင်ပေမယ့် တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ တစ်ဦးတည်းသော အုပ်ချုပ်ရေးပါတီ ဖြစ်သည်။ အခြားပါတီ (၈)ခုသည် စစ်မှန်သောအာဏာမရှိသည့်အပြင် တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ချုပ်ကိုင်မှု အောက်တွင်သာ ရှိသည်။ တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီကို ချန်ဒူရှစ် နှင့် လီဒါကျောင်း တို့က ၁၉၂၁ ခုနှစ်တွင် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ပါတီသည် လျင်မြန်စွာကြီးထွားလာပြီး ၁၉၄၉ခုနှစ်တွင် တရုတ်ပြည်တွင်းစစ်ပြီးနောက် တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ ဖွဲ့စည်းခြင်းကို ဦးဆောင်ခဲ့သော အမျိုးသားရေးကူမင်တန်ပါတီကို တရုတ်ပြည်မကြီးမှ မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် ၂၀၁၆ခုနှစ်အထိ အဖွဲ့ဝင်ဦးရေ ၈၈.၇၆ သန်းနှင့်အတူ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအကြီးဆုံးသော နိုင်ငံရေးပါတီ ဖြစ်သည်။
တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် တရားဝင်အားဖြင့် ဗလာဒီမာလီနင်၏ ရုရှားမာက်စ်ဝါဒီ နှင့် အလယ်အလတ်ဒီမိုကရေစီ အခြေခံသဘောတရားအပေါ် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ပါတီ၏ အမြင့်ဆုံး မှာ ငါးနှစ်တွင် တစ်ကြိမ် ကျင်းပေသာ အမျိုးသား ကွန်ဂရက်အစည်းအဝေးဖြစ်သည်။ အမျိုးသားကွန်ဂရက်အစည်းအဝေး မကျင်းပဖြစ်တဲ့အခါ ဗဟိုကော်မတီသည် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။ သို့သော်ဗဟိုကော်မတီသည် သာမန်အားဖြင့် တစ်နှစ်လျှင်တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဆုံသောကြောင့် အများဆုံးတာဝန်နှင့် ဝတ္တရားများအား ပေါ်လစ်ဗြူရို(Politburo) နှင့် ၎င်း၏အမြဲတမ်းကော်မတီတွင် အပ်နှင်းကြသည်။ ပါတီ၏ ခေါင်းဆောင်သည် အထွေထွေအတွင်းရေးမှူး (အရပ်သားပါတီလုပ်ငန်းတာဝန်များအတွက်တာဝန်)၊ ဗဟိုစစ်ရေးကော်မရှင်ဥက္ကဋ္ဌ (CMC) (စစ်ရေးကိစ္စများကိုတာဝန်)နှင့် နိုင်ငံတော်သမ္မတ (နိုင်ငံ့အကြီးဆုံးရာထူး)၏ရုံးများအား ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပါတီခေါင်းဆောင်သည် နိုင်ငံ၏အထွဋ်အထိပ်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၂ခုနှစ်တွင် ကျင်းပခဲ့သော (၁၈) ကြိမ်မြောက် အမျိုးသားကွန်ဂရက်မှ ရွေးကောက်တင်မြှောက် ထားသော လက်ရှိပါတီခေါင်းဆောင်မှာ ရှီကျင့်ဖျင် ဖြစ်သည်။
တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် ရှေးကွန်မြူနစ်အတွေးအခေါ်များကို ယုံကြည်လက်ခံနေဆဲ ဖြစ်ပြီး နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း နိုင်ငံတကာကွန်မြူနစ်များနှင့် အလုပ်သမားများ ပါတီများ အစည်းအဝေးတွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ပါတီဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံဥပဒေအရ ပါတီသည် မာ့က်စ်-လီနင်၊ မော်စီတုန်းအတွေးအခေါ်၊ တရုတ်ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်နှင့် တိန့်ရှောင်ဖိန်သီအိုရီများကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် သိပ္ပံနည်းကျအမြင်နှင့် ပေါင်းစပ်၍လိုက်နာဆောင်ရွက်သည်။
တရုတ်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများအတွက် တရားဝင်ရှင်းလင်းတင်ပြချက်မှာ တိုင်းပြည်ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒ၏ မူလအဆင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအဆင့်မှာ တရုတ်မာက်စ်ဝါဒီ အရ အရင်းရှင်နည်းစနစ်များကို တရုတ်စီးပွားရေးအတွက်မည်သို့ အသုံးပြုကြသည်ကို ရှင်းပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မော်စီတုန်း၏ စီစဉ်ထားသော စီးပွားရေးစနစ်သည် အသုံးမဝင်တော့ဟု ယူဆသောကြောင့် လက်ရှိစနစ်ဖြစ်သော အရင်းရှင်စနစ်အပေါ် အခြေခံထားသော ဆိုရှယ်လစ်ဈေးကွက်စီးပွားရေး ဖြင့်အစားထိုးခဲ့သည်။
တည်ထောင်နှင့်အစောပိုင်းသမိုင်း (၁၉၂၁ - ၂၇)
တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ သည် မာက်စ်ဝါဒ နှင့် မင်းမဲ့ဝါဒ စသော အယူဝါဒများ တရုတ်ပညာတတ်များ အကြားတွင် ရေပန်းစားခဲ့သည့်ကာလ ဖြစ်သော ၁၉၁၉မေလ ၄ရက်နေ့ လှုပ်ရှားမှု အတွင်း ဇစ်မြစ် ခံသည်။ လီဒါကျောင်းသည် လီနင် နှင့် ကမ္ဘာ့တော်လှန်ရေး ကို ဦးဆောင်ထောက်ခံခဲ့ သော ပထမဦးဆုံး တရုတ်ပညာတတ် ဖြစ်သည်။ လီသည် ချန်ဒူရှစ်နှင့် မတူဘဲ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံ၏ အရေးကိစ္စများတွင် မပါဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါ။ သူတို့နှစ်ဦး စလုံးက ရုရှားနိုင်ငံ၏ အောက်တိုဘာ တော်လှန်ရေး ကို ကမ္ဘာ့နေရာတိုင်းတွင် ဖိနှိပ်ခံနေရသော နိုင်ငံများအတွက် ခေတ်သစ်တစ်ခု ၏ ရှေ့ပြေး အဖြစ် ယုံကြည် ခဲ့ကြသည်။ CPC သည် ဗလာဒီမာလီနင်၏ သီအိုရီ အပေါ် အခြေပြုခဲ့သည်။
နားဝ + နားခုတ်ရွာ၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်
နားဝ + နားခုတ်ရွာ (Narwa+Narhkoke)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်၊ နားဖျိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၄၄၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားဖျိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၉၂၀ ဦး၊ မ ၉၉၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၉၁၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းရယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆွတ်ဟွေရွာ၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်
ဆွတ်ဟွေရွာ (Hsuthway)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်၊ ဆားဝါကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၆၁၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဆားဝါကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၃၁ ဦး၊ မ ၂၄၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၇၅ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အောင်မြင်ရွာ၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဂန့်ဂေါမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အဘယရွာ၊ ရုံးချောင်း
အဘယရွာ၊ ရုံးချောင်း
ရန်အောင်လင်း (ဘောလုံးသမား)
ရန်အောင်လင်း(၃ မတ် ၁၉၉၃ ခုနှစ်) မြန်မာလက်ရွေးစင် ဂိုးသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြန်မာ အမျိုးသား ဘောလုံးအသင်းနှင့် မြန်မာ ယူ-၂၂ ဘောလုံးအသင်းတို့တွင် ဝင်ရောက်ကစားခဲ့သည်။ လက်ရှိကစားနေသော အသင်းမှာ ရတနာပုံအသင်းဖြစ်ပြီး ၂၀၁၅၊နိုဝင်ဘာလတွင် ပြောင်းရွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျိုးချောင်းရွာ
ကျိုးချောင်းရွာ
​ရေပေါ်ကုန်းရွာ၊ ကွင်းကြီး
ရေပေါ်ကုန်းရွာ၊ ကွင်းကြီး
စကန်ဒိုလာ သဘာဝထိန်းသိမ်းရေး နယ်မြေ
စကန်ဒိုလာ သဘာဝထိန်းသိမ်းရေးနယ်မြေ သည် ပြင်သစ်နိုင်ငံ ကော်စီကာကျွန်း၏ အနောက်ဘက်ကမ်းရိုးတန်းတွင် တည်ရှိကာ ကော်စီကာ ဒေသဆိုင်ရာ ဥယျာဉ်အတွင်း တည်ရှိသည်။ ထိုထိန်းသိမ်းရေးနယ်မြေကို ၁၉၇၅ ခုနှစ်တွင် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုဥယျာဉ်နှင့် ထိန်းသိမ်းရေး နယ်မြေတို့အား ကုလသမဂ္ဂမှ သဘာဝဆိုင်ရာ ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်နေရာ အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ပြီး ၁၉၈၃ ခုနှစ်တွင် ယူနက်စကို ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်နေရာ စာရင်းတွင် ထည့်သွင်းခဲ့သည်။
ဂျီဘရော်လ်တာ
ဂျီဘရော်လ်တာသည် မြေထဲပင်လယ်အဝ၌ ရှိသော အိုက်ဘေးရီးယန်း ကျွန်းဆွယ်၏ တောင်ဘက်အဆုံးတွင် တည်ရှိသည့် ဗြိတိသျှ ပင်လယ်ရပ်ခြား နယ်မြေ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဧရိယာစုစုပေါင်း ၆ စတုရန်းကီလိုမီတာ (၂.၃ စတုရန်းမိုင်) ခန့်ရှိသည်။ စပိန်နိုင်ငံတောင်ဘက် မြေထဲပင်လယ်ထဲသို့ ထိုးထွက်လျက်ရှိသော သန်လျက်စွန်း အငူပေါ်တွင် တည်ရှိလျက် ၁ မိုင်ခန့် ရှည်ပြီးလျှင် ၁ မိုင်ခန့် ကျယ်ပြန့်၍ ပေပေါင်း ၁၄ဝ မြင့်လေသည်။ ဂျီဘရော်လ်တာမြို့ကား ခံတပ်မြို့ ဖြစ်သည်။ အာဖရိကတိုက်၏ မြောက်ဘက်ဖျားနှင့် ဥရောပတိုက်ရှိ စပိန်နိုင်ငံ တောင်ဖျားမှာ ၁၂ မိုင်ခန့်သာ ကွာဝေးလျက် ဂျီဘရော်လ်တာ ကျောက်ဆောင်ကြီးသည် မြေထဲပင်လယ်ရေပြင်ထဲသို့ မြင့်မြင့်မားမား ထိုးထွက်လျက်ရှိရာ မြေထဲပင်လယ်နှင့်တကွ ဆူးအက် တူးမြောင်းကို ဖြတ်၍ အရှေ့ဖျားသို့သွားရာ ရေလမ်းကြောင်းကို စောင့်ရှောက်ကာကွယ်သော ခံတပ်ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဆောင်၏ မြောက်ဘက်ဆုံးတွင် ဗြိတိသျှနယ်နှင့် စပိန်နယ်ကိုခြားထားသော ကြားနယ်မြေလွတ် ရှိလေသည်။ ယင်းကျောက်ဆောင်၏ အောက်ခြေသည် လူဦးရေထူထပ်သော မြို့ဧရိယာဖြစ်ကာ ဂျီဘရော်လ်တာနယ်သားနှင့် အခြားလူမျိုးပေါင်း ၃၀,၀၀၀ ခန့်ရှိသည်။
သမိုင်းကြောင်း
ခရစ် ၇၁၁ ခုနှစ်က မွတ်စလင်စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် ရေလက်ကြားကိုဖြတ်၍ ဂျီဘရော်လ်တာကို သိမ်းယူခဲ့ရာ ထိုကျောက်တောင်ကုန်းကို 'ဂျဗယ်အယ်တာရစ်'၏ ကျောက် တောင်ကုန်းဟု စစ်ဗိုလ်၏အမည်ကို အစွဲပြု၍ ပေးခဲ့ရာမှ ဂျီဘရော်လ်တာဟု ခေါ်တွင်လာသည်။ ထိုသူသည် ထိုနေရာ၌ပင် ခံတပ်တည်ဆောက်ခဲ့၏။ ၁၇ဝ၄ ခုနှစ်တွင် ဂျီဘရော်လ်တာကို ဗြိတိသျှတို့က စပိန်တို့ထံမှ သိမ်းယူပြီး ခံတပ်အခိုင်အခံ့ ပြုလုပ်ထားသည်။ သို့ဖြစ်၍ ၁၇၇၉-၁၇၈၃ ခုနှစ်များအတွင်း ပြင်သစ်နှင့် စပိန်တို့ ပူးပေါင်းလုပ်ကြံသော်လည်း မရခဲ့ချေ။
ခံတပ်မှ ပစ်ခတ်သော အမြောက်ကြီးများကြောင့် ရန်သူသင်္ဘောများသာ မီးလောင်ပျက်စီးသွားကြရလေသည်။ ခံတပ်မှာ ဖောက်ခွဲ၍ မရသော ကျောက်သားပကတိဖြစ်၍ အထူးခိုင်ခံ့ပြီး လျှင် ဖြိုခွင်းရန် ခဲယဉ်းလှလေသည်။ သင်္ဘောဆိပ်မှာ သင်္ဘောကြီးများပင် ဆိုက်ကပ်နိုင်၍ ကုန်သင်္ဘောများကို ကျောက်မီးသွေး ဖြည့်တင်းရာစခန်းလည်း ဖြစ်၏။ မြေထဲပင်လယ်၏ တံခါးဝတွင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တည်ရှိသဖြင့် ဗြိတိသျှတို့အတွက် အရေးကြီးသော ချက်ကောင်းရေတပ်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ရန်သူဂျာမန်ဩဇာခံ ဗီရှီ ပြင်သစ်အစိုးရနှင့် အီတလီတို့က တိုက်ခိုက်သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။
ဂရိတို့သည် ထိုဂျီဘရော်လ်တာကျောက်တောင်စွန်းနှင့် အာဖရိကတိုက်ဖက်ရှိ အငူစွန်းတို့ကို ကမ္ဘာကြီး၏ အနောက်ဘက် တံခါးဝများဟုပင် ရှေးအခါက မှတ်ယူခဲ့ကြဖူးသည်။
NGC 334
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပန်းပုဆရာ (ကြယ်စုတန်း)
ဂွေးကုန်းရွာ၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်
ဂွေးကုန်းရွာ (Gwaykone)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ ပဲခူးခရိုင်၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်၊ ဂွေးကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၉၁၃၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဂွေးကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၃၆၄ ဦး၊ မ ၁၃၄၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၇၁၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်တံခါးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဟုန်းလော်ရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဟိုပုံးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မိကလုံရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
မိကလုံရွာ(Mikalon)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ မိကလုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၅၈၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိကလုံကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၃၇၆ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၁၈၆၀ ဦး နေထိုင်သည်။ အောင်စေတိုင်းရစေတီကို တည်ထားကိုးကွယ်သည်။ အိမ်ခြေ ၂၁ မှာ ဆိုလာစွမ်းအင်ဖြင့် မီးလင်းသည်။ ကော့ကရိတ်မြို့နယ် မြစိမ်းရောင်ကျေးရွာစီမံကိန်း ၃၉ ရွာတွင် ပါဝင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့ကရိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အုပ်ပုံရွာ၊ ဥယျာဉ်သာ
အုပ်ပုံရွာ၊ ဥယျာဉ်သာ