cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
စစ်ရေးပြင်ဆင်မှုနှင့် အခြေစိုက်စစ်စခန်းများ တည်ဆောက်ခြင်း
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၂၄ ရက်က ပြည်ထောင်စုသမ္မတဂျာမနီနိုင်ငံ ဟမ်းဘတ်မြို့ထုတ် ဒီဝဲ နေ့စဉ်သတင်းစာ(DIEWELT)တွင် ဘိန်းကုန်ကူးပြီး ရန်ကုန်ကို
ဆန့်ကျင်နေတဲ့လက်နက်များ ခေါင်းစဉ် ဖြင့် ဆောင်းပါးတစ်စောင်ပါလာသည်။ ဆောင်းပါးရှင် မှာ ဗန်ကောက်မြို့တွင်စခန်းချနေသော ဖရိုင်တဲမ်ကဲင်း မနား
တွေ့ရလေသည်။
''စစ်သား ၅ဝဝဝဝ သည် ရန်ကုန်မြို့တော်သို့ ချီတက်ရန် မြန်မာနိုင်ငံဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်းဦးနု၏ အချက်ပြမှုကို အသင့်စောင့်နေကြသည်ဟုဆိုသည်။
ယိုးဒယားပြည် ဗန်ကောက်မြို့တွင် ပြည်တော်ပြန် ရန်ကြံစည်ပြင်ဆင်နေသည့် ဦးနုသည် ဝါဒဖြန့်ချိ ရေးနှင့် သူ၏ဘက်တော်သားများရပ်တည်ရေးကို
ဘိန်းကုန်ကူး၍ရသောငွေဖြင့် ထောက်ပံ့နေသည်။''
တစ်ချိန်က မော်စကိုနှင့်  ပီကင်းတို့က အလေးပေးခြင်းကိုခံယူခဲ့ရသော အာရှတိုက်၏ အလေးစားဆုံးသော အစိုးရခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော၊
လိုက်လျောပေါင်းသင်းတတ်သော အသက် ၆၃ နှစ် အရွယ် လူကြီးလူကောင်းသည် ဗန်ကောက်မြို့၏ အမေရိကန်ရပ်ကွက်တွင် ဖလော်ရီဒါပုံစံဆောက်လုပ်
ထားသည့် အိမ်၌ဇိမ်ကျ ကျနေထိုင်လျက်ရှိသည်။ ဦးနုလိုလားသည့် ပါလီမန် ဒီမိုကရေစီပြန်လည်အသက်သွင်းရေးနှင့် လွတ်လပ်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲဆိုသည်မှာ
သူပုန်အားလုံး၏ ရှေ့တန်းအကျဆုံး ရည်မှန်းချက်မဟုတ်ပါချေ။''
မြန်မာနိုင်ငံ ရှမ်းပြည်၌ ကမ္ဘာတွင်အကောင်း ဆုံးသောဘိန်းကိုထုတ်လုပ်သည်။
ပို့ခဲ့ကြသည်။ ယင်းဘိန်းများကို စနစ်တကျဖွဲ့စည်းထားသော မာဖီးယား (ဘိန်း ကိုကင်း) တပ်ဖွဲ့ကြီးများက အလုံအလောက် စောင့်ရှောက်သောကားကြီးများဖြင့်
ပို့ဆောင်ခဲ့ သည်။ ပြောက်ကျားဂိုဏ်းများသည် ဤမူးယစ်စေ တတ်သောဆေး(ဘိန်း)မှ သန်းနှင့်ချီ၍ရသော အမြတ်ငွေများရရှိရန်အတွက် ဘိန်းစစ်ပွဲကလေး
များဆင်နွှဲ၍ တစ်ဂိုဏ်းနှင့်တစ်ဂိုဏ်းသတ်ဖြတ်မှု ကိုပင်ပြုကြသည်။ ယင်းတို့သည် လာအိုနှင့်ထိုင်း အစိုးရများ၊ စစ်တပ်ရုံးများ၊  ဌာနချုပ်များကို  တည့် တည့်
မတ်မတ်သွားရောက်ဆက်သွယ်ကြသောကြား ပွဲစားများ၊ လက်ပါးစေများကိုယ်စား တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်ကြသည်။''
''အာရှတိုက် ဘိန်းလုပ်ငန်းမြို့တော်များသည် လာအိုနိုင်ငံတွင် 'ဘောဟောင်'၊ ထိုင်းနိုင်ငံတွင် 'ချင်ရိုင်း' တို့ဖြစ်သည်။ ဦးနု၏ကိုယ်စားလှယ်များ သည်
ထိုမြို့များတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်လျက်ရှိကြ သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဘိန်းသည် အမြတ် အစွန်းကောင်းကောင်းရသောလုပ်ငန်းဖြစ်ပြီး ဘိန်းနှင့်ကာဘိုင်၊
မော်တာ၊ ခဲယမ်း တို့ကို သတ်မှတ် ထားသောနှုန်းထားအရ လဲလှယ်နိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။''
''သူပုန်များနှင့်ဦးနု၏နောက်လိုက်များအဖို့ ရွေးစရာအလုပ်မရှိကြချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့ သည် ဘိန်းကုန်ပို့သည့်လုပ်ငန်းကို လက်ဝါးကြီးအုပ်
ထားသော တရုတ်စစ်ဘုရင်ကြီးများကို ပစ်ပယ် ထား၍မရကြချေ။ သူတို့မှာ ကူမင်တန်(တရုတ်ဖြူ) ဗိုလ်ချုပ်ဟောင်းလီဝင်တွမ်နှင့်တွန်ရှိဝမ်း တို့ နှစ်ဦးဖြစ်သည်။''
''ယနေ့သူတို့သည် အင်ဒိုချိုင်းနား၏ မဟာ ဗျူဟာနိုင်ငံသုံးနိုင်ငံနယ်စပ်ဒေသတွင်လက်နက် ကိုင်ကာ ဘိန်းပို့ဆောင်ရေး နှင့်ရောင်းချရေးကို
စိုးမိုးလုပ်ကိုင်နေကြသည်။
ယင်းပြည်ချစ်ဝါဒဘိန်းကုန်ကူးခြင်း၊ သေနတ် ရောင်းခြင်း၊ ဗြောင်ဓားပြတိုက်ခြင်းနှင့် အတိလွှမ်း သောတောကြီးမျက်မည်းအတွင်းမှ ဦးနု၏ကိုယ်စား
ဆောင်းပါးတွင် ပြည်ပြေးများ ဘိန်းကုန်ကူးရန် ကြိုးစားနေကြောင်း၊ တရုတ်ဖြူများနှင့် ဆက်သွယ်နေ ကြောင်းဖော်ထုတ်ထားခြင်းဖြစ်လေသည်။ အမေရိကန်
ဗဟိုထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့ဂဂဂဂနှင့် တရုတ်ဖြူအကြွင်းအကျန် တပ်မနှစ်ခုသည်  မြန်မာ၊  ထိုင်း၊  လော သုံးပွင့်ဆိုင်နယ်စပ်ဒေသတွင် ကွန်မြူနစ်ဆန့်ကျင်ရေး
ဘိန်းကုန်ကူးနေကြသည်။ ဦးနုသည် တရုတ်ဖြူများထံမှ အကူအညီရရေးကိုကြိုးပမ်းခဲ့သည်။
ပြည်ချစ်လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ကို ဖွဲ့စည်း သောအခါ ပြည်ပြေးများသည် မိမိတို့၏တပ်အင်အား ကြီးမားများပြားဟန်ဖြင့် လှည့်စားနိုင်ရန် စစ်ရာထူးကြီးများကို
အချင်းချင်းခန့်အပ်ပေးခဲ့ကြသည်။ စောကြာဒိုး သည် မေဂျာဂျင်နရယ်အဆင့်ဖြင့် စစ်ဦးစီးချုပ်ဖြစ်လာ သည်။ ဗိုလ်ရန်နိုင်သည်လည်း မေဂျာဂျင်နရယ်အဆင့်၊
ဇာလီမော်မှာ ကာနယ်အဆင့်၊ ဦးသွင်မှာ ဘရစ်ဂေးဒီး ယားအဆင့်၊ ဗိုလ်ကျော်ဒင်မှာ ကာနယ်အဆင့် အသီး သီးရယူခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် တိုင်းကြီးနှစ်တိုင်းကို
အောက်ပါအတိုင်း ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
ဆန်ခရာဘူရီ (SAN-KARABURI) (ခေါ်) ဝမ်ကနယ်မြေဖြစ်ပြီး တိုင်းမှူးမှာ မေဂျာဂျင်နရယ်ရန်နိုင်ဖြစ် သည်။ ဒုတိယတိုင်းမှူးမှာ ကာနယ်ဇာလီမော် ဖြစ်သည်။
အမှတ်(၁) တိုင်းသည် နောင်တွင် တောင်ပိုင်းတိုင်းဖြစ်လာသည်။
(ခ)	အမှတ်(၂)တိုင်း။  ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ မြဝတီမြို့တစ်ဖက်ကမ်းရှိ မဲဆောက်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ တိုင်းမှူးမှာ ဘရစ်ဂေးဒီးယား မောင်သွင်ဖြစ်ပြီး
ဒုတိယတိုင်းမှူးမှာ ကာနယ်ကျော်ဒင်ဖြစ်သည်။ အမှတ်(၂) တိုင်းသည် နောင်သောအခါတွင် အလယ် ပိုင်းတိုင်းဟူ၍ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ပြည်ပြေးတို့သည် အထက်ပါအတိုင်း တိုင်းနှစ်တိုင်း ဖွဲ့စည်းပြီးနောက် ဂျင်မီယန်းကို စည်းရုံး၍ နောက်ထပ် တိုင်းအသစ်ဖွဲ့စည်းရန်လည်း ရည်ရွယ်ထားကြသည်။
ထိုင်းနိုင်ငံအတွင်း၌လည်း အောက်ပါအခြေစိုက်စခန်း များကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။
(က)	ဝမ်ကစခန်း(ခေါ်)ကွယ်နွဲ့စခန်း။ ထိုင်းနိုင်ငံ ဆန်ခရာဘူရီ(ခေါ်)ဝမ်ကမြို့၏  တောင် ဘက်ကမ်း၊ မွန်ရပ်ကွက်နှင့်ဝမ်ကမြို့ ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ
ဘုန်းကြီးကျောင်း အကြား ကွေးမြစ်၏တောင်ဘက်ကမ်းတွင် ရှိသည်။ ကွယ်နွဲ့(ကွေးမြစ်)စခန်းကို စန်ခလစခန်းဟု လည်း ခေါ် သည်။ ထို စ ခန်း တွင် စစ်
တန်းလျားနှစ်ခု၊ ဗိုလ်ရန်နိုင်၏အိမ်၊ စခန်းမှူး ဦးလှိုင်၏အိမ်များရှိသည်။ ဝမ်ကစခန်းတွင် ဗိုလ်လကျာ်၊ ဦးလှိုင်၊  ဒုတိယစခန်းမှူး မင်းလွင်၊ မောင်ငြိမ်း၊  ဦးရွှေကြေး
(ခ)	အောင်မြေစခန်း။ ဝမ်ကမှ အနောက်ဘက် ၁ဝ မိုင်ကွာရှိ ဝမ်က ချောင်းဖျားကြာကိုး ရွာအနီးတွင်ရှိပြီး ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်ဦးတွင် ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။
အောင်မြေစခန်းတွင် ဗိုလ်ရန်နိုင်နေပြီး စခန်းမှူးမှာ တင်ငွေဖြစ် သည်။ နောင်သောအခါ မိုင်းလုပ်သားကြီး များကို စည်းရုံးရန် တင်ငွေသည် နတ်အိမ်ထောင်စခန်း
သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ အောင်မြေစခန်းတွင် စစ်သင်တန်း၊ ဆေး သင်တန်းနှင့် ကြိုးမဲ့ကြေးနန်းဆက်သွယ်ရေး သင်တန်းများဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။
(ဂ)	ဥဩစခန်း။ ဝမ်ကမြောက်ဘက် သုံးမိုင်ခန့် အကွာ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် တည်ဆောက် ထားသည်။ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ တွင်
စတင်တည်ဆောက်သည်။ စခန်းမှူး မှာ ဦးအေးမောင်(ရန်ကုန်)ဖြစ်ပြီး ဒုတိယ စခန်းမှူးမှာ ဂျင်မီဖြစ်သည်။
(ဃ)	နတ်အိမ်ထောင်စခန်း။ ထိုင်း - မြန်မာ နယ် စပ် တွင် ရှိ ပြီး ထိုင်း ပု လိပ် များ ၏ တိုက်ရိုက်အကူအညီဖြင့် တည်ဆောက် အခြေချခဲ့သည်။ နတ်အိမ်ထောင်
မှာ အိမ်ခြေ ၅ဝဝ ခန့်ရှိသော မြို့ငယ်ဖြစ်သည်။ စခန်းမှူးမှာ မေဂျာတင်ငွေ၏ညီ တင်ညွန့် ဖြစ်သည်။
(င)	ဟိုဖိုင်စခန်း(ခေါ်)ပေါက်ကျိုင်းစခန်း။ 	မဲဆောက်မြို့နယ်ရှိ ဦးသွင်၏လေ့ကျင့်ရေး စခန်းဖြစ်သည်။
ပြည်ပြေးတို့သည် ထိုင်းနိုင်ငံအတွင်းတွင် အခြေ စိုက်စခန်းများတည်ဆောက်ခြင်း၊ လက်နက်တပ်ဆင် လေ့ကျင့်ခြင်းတို့ကိုပြုလုပ်၍ ပြည်တွင်းသို့ဝင်ရောက်
တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် ပြင်ဆင်လျက်ရှိလေသည်။
ပြည်ပြေးအဖွဲ့အတွင်း၌ ဖြုတ်ထုတ်သတ်လမ်းစဉ် ထွန်းကားလာခြင်း
အကျပ်အတည်းများ နှင့်လည်း ရင်ဆိုင်လာကြရသည်။ ဝမ်ကစခန်းတွင်ရှိနေသော သိန်းလွင်သည် ငှက်ဖျား ရောဂါကြောင့် အခြေအနေဆိုးရွားနေသော်လည်း
ဆေးဝါး ကုသခြင်းကို မခံခဲ့ရပေ။ ဗိုလ်ရန်နိုင်နှင့် တင်ငွေ တို့ကလည်း ဝမ်ကစခန်းတွင် မတရားမှုများ၊ ဗိုလ်ကျမှု များဖြင့် အနိုင်ကျင့်လျက်ရှိရာ သိန်းလွင်သည်
မကျေနပ်ချက်များကို ဖျားနေစဉ် ကယောင်ကတမ်းရေရွတ်မိခဲ့သည်။ တင်ငွေက ဗိုလ်ရန်နိုင်အားတင်ပြပြီး သိန်းလွင်ကိုတောစပ်သို့ တရွတ်တိုက်ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ထို့နောက် နားထင်ကို သေနတ်ဖြင့်တေ့ပစ်၍ သတ်ဖြတ် လိုက်လေသည်။ ဤကား ဝမ်ကစခန်းတွင် စတင်ပေါ် ပေါက်လာသောဖြုတ်ထုတ်သတ်လမ်းစဉ်အစပင်
ဖြစ် သည်။
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဇွန်လတွင်လည်း ရန်ကုန်မှ တောခိုလာသောထွန်းရှိန်ကို ပြည်ချစ်သူငယ် တပ်ပေါင်းစုအပေါ် ဝေဖန်ရကောင်းလားဟုဆိုကာ တင်ငွေ ၏အမိန့်ဖြင့်
ဩဇာကြီးလာကြသည်။ ဗိုလ်ရန်နိုင် ကလည်း တင်ငွေတို့လူစုကိုသာ အရေးပေးမြှောက်စား လာသည်။ ဗိုလ်ရန်နိုင်အား အန်တုလာသူများ၊ ဝေဖန်မိ သူများ၊
မသင်္ကာခြင်းခံရသူများကို တင်ငွေတို့ညီအစ်ကို တစ်စုက ရန်ကုန်သူလျှိုဟုစွပ်စွဲကာ သတ်ဖြတ်လေ့ ရှိကြသည်။ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ် တစ်နှစ်တည်းမှာပင် တင်ငွေ၏
တိုက်ရိုက် အမိန့်အရ ၁ဝ ဦးထက်မနည်း အသတ်ခံခဲ့ကြရသည်။
ပြည်ပြေးများအတွင်းတွင် လူမှုရေးဖောက်ပြန်မှု များလည်းရှိနေခဲ့သည်။ ဗိုလ်ရန်နိုင်သည် မိုင်းအလုပ် သမားတစ်ဦး၏ဇနီးနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်မိခင် မနုကျင်
ဆိုသူကို  ယောက်ျားမရှိခိုက်စခန်းတွင်းသို့ ခေါ်ယူပေါင်းသင်းခဲ့သည်။ မနုကျင်၏ခင်ပွန်းမှာ ကလေး ၂ ယောက်နှင့်အတူ ထွက်ပြေးရာမှ လုံးဝ စပျောက်
သွားခဲ့ရသည်။
ဗိုလ်ရန်နိုင်သည် ၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၃ ရက်ကတည်းက  ဒေါက်တာဘမော်၏ သမီးသဉ္ဇာမော်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဗိုလ်ရန်နိုင် ၏ ကိစ္စကို ဦးနုက
ဗိုလ်လကျာ်အား စုံစမ်းစေခဲ့သည်။ ဗိုလ်ရန်နိုင်သည် ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဇွန်လတွင် ဝမ်က သာသနာပြုဆေးရုံသို့တက်ရောက်ကုသခဲ့ရသည်။ စက်တင်ဘာလတွင် မူ
မနုကျင်အားခေါ်ယူပေါင်းသင်း ပြန်သည်။ ဦးနုတို့လူစုသည် ဗိုလ်ရန်နိုင်အား အရေး မယူနိုင်ခဲ့ကြပေ။
ဗိုလ်ရန်နိုင်၏ယောက်ဖဖြစ်သူ တောင်ပိုင်းတိုင်း ဒုတိယတိုင်းမှူးကာနယ်ဇာလီမော်သည်လည်း မြန်မာနိုင်ငံတွင် အရေးပိုင်လုပ်ခဲ့ဖူးသော မစ္စတာစတီးဝပ် ၏
မယားငယ် ထိုင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်ဖောက်ပြား လျက်ရှိလေသည်။ ဗိုလ်ရန်နိုင်သည် ဦးနုတို့ပေးကမ်း သောငွေများကို ကိုယ်ကျိုးအဖြစ်သာ သုံးစွဲနေသည်။
ထို့ကြောင့် ဦးနုက ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဧပြီလတွင် ငွေ စာရင်းစစ်ဆေးရန် လူလွှတ်သည်။ ဗိုလ်ရန်နိုင်မှာ စာရင်းမရှင်းနိုင်ပေ။ သိန်းလွင်သတ်မှုကိုလည်း စုံစမ်းလာရာ
ဗိုလ်လကျာ်နှင့်ဗိုလ်ရန်နိုင်သည် တင်ငွေအား ပြည်သိမ်းတပ်မှူးအဖြစ်ခန့်အပ်၍ မြိတ် - ထားဝယ် နယ်စပ် နတ်အိမ်ထောင်သို့ စေလွှတ်လိုက်ရတော့သည်။
နဂျီကုန်း (အနောက်)ရွာ၊ သစ်ဖြူကွင်း
နဂျီကုန်း (အနောက်)ရွာ၊ သစ်ဖြူကွင်း
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ပြည်ပြေးအဖွဲ့အတွင်း၌ ဖြုတ်ထုတ်သတ်လမ်းစဉ် ထွန်းကားလာခြင်း
ဗိုလ်ရန်နိုင်က ဦးနုသည် ဦးသွင်ကိုမြှောက်စားပြီး မိမိ အား ပထုတ်လိမ့်မည်ဟုယူဆထား၏။ ထို့ကြောင့် နတ်အိမ်ထောင်တွင် လူသူလက်နက် စုဆောင်းထားရန်
အတွက် တင်ငွေကိုညွှန်ကြားထားသည်။ ဇာလီမော် ကလည်း လက်နက်ရရှိရေးအတွက် ဦးလောရုံထံ ချဉ်းကပ်ထားသည်။ ဦးနုတို့ကလည်း ဗိုလ်ရန်နိုင်ကို
မယုံကြည်ပေ။ သို့နှင့် ပြည်ပြေးအဖွဲ့သည် တိုက်ပွဲ တစ်ပွဲမျှမတိုက်ရသေးမီမှာပင် ဦးလောရုံ၊ ဗိုလ်ရန်နိုင်၊ ဇာလီမော်၊ တင်ငွေ၊ ဗိုလ်လကျာ်တို့က တစ်ဖက်၊ ဦးနု၊
တီကလစ်၊ ဦးသွင်တို့က တစ်ဖက် ဂိုဏ်းကွဲလာလေသည်။
ဗိုလ်ရန်နိုင်သည် ဟတ်ဒလက်ဂ(ခေါ်) ခင်မောင်မြင့်ဆိုသူကိုလည်း ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ အောက်တိုဘာလတွင်ခေါ်ယူပြီး  တောင်ပိုင်းတိုင်း လေ့ကျင့်ရေးမှူး
အဖြစ် ခန့်အပ်ထားသည်။ ဟတ်ဒလက် သည် ကလောမြို့အကြပ်သင်ကျောင်းတွင် ကျောင်းအုပ် (ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး)အဖြစ် ဆောင်ရွက်နေစဉ် ၁၉၄၉ ခုနှစ်၊
ဖေဖော်ဝါရီလ၌ သောင်းကျန်းသူများထံ လက်နက်ချခဲ့သဖြင့် စစ်ခုံရုံးမှ ထောင်ဒဏ်သုံးနှစ် အပြစ်ပေးခံရဖူးသူဖြစ်သည်။ ဟတ်ဒလက်သည် မြန်မာ နိုင်ငံမှ
ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ပြည်ပြေးလောကထဲ ရောက်ရှိလာသည်။
ပြည်ပြေးအဖွဲ့အတွင်း ပဋိပက္ခနှင့်ပြဿနာများ
ဗိုလ်ရန်နိုင်အုပ်စု၏ ကိုယ်ကျိုးရှာမှုများနှင့် ပတ် သက်၍ မယုံသင်္ကာဖြစ်လာကြသောကြောင့် ပြည်ပြေး အဖွဲ့အတွင်း ပဋိပက္ခများ ပိုမိုများပြားလာသည်။ ဦးနု သည်
ဦးသွင်၏အလယ်ပိုင်းတိုင်းအား ခါးပိုက်ဆောင် တပ်အဖြစ်ရောက်ရှိအောင် သိမ်းသွင်းလျက်ရှိသည်။ ဦးသွင်သည် ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၅ ရက် တွင်
မဲ ဆောက် နယ် ရှိ ဟို ဖိုင် စ ခန်း (ခေါ်) ပေါက်ကျိုင်းစခန်းတွင် စစ်သင်တန်းဆင်းမိန့်ခွန်းပြော ကြားခဲ့သည်။ ဦးသွင်အား တိုင်းပုလိပ်အရာရှိများက ဟိုဖိုင်စခန်းသို့
ပို့ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါက်ကျိုင်း စခန်း၏စစ်သင်တန်းမှူးမှာ ဗိုလ်ကြီးဟောင်းလှမောင် ဖြစ်သည်။ ဦးနုနှင့်ဦးသွင်သည် ဗိုလ်ရန်နိုင်အား စိတ် မချသဖြင့် အလျင်
အမြန် စစ်အင်အား တည်ဆောက်နေ ကြသည်။ ပြည်ချစ်လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်၊ အလယ်ပိုင်းတိုင်း၏တပ်ရင်း(၁)ကိုလည်း အောက်ပါ အတိုင်းဖွဲ့စည်း
ခဲ့ကြသည်။
(က)	ဗိုလ်တက်ထွန်း (ဦးသွင်၏ယောက်ဖ)	 	 တပ်ရင်းမှူး (ခ)	ငွေသောင်း	(မုတ္တမမှ မီးသတ်ဗိုလ်) တပ်ရင်း အရာခံဗိုလ် (ဂ)	မစ္စတာ မန်နီ (လမ်းဗိုလ်ဟောင်း)		တပ်ထောက် (ဃ)	ဟာရှင်		 တပ်စုမှူး
(င)	ကာရှင်		 တပ်စိတ်မှူး
(စ)	စိုးခိုင်	 (မန္တလေးဆေးတက္ကသိုလ် မှ တောခိုလာသူ)		 ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူး (ဆ)	မွန်စံသူ(ခေါ်)သာဒင် 	 တပ်ခွဲ(၁) တပ်ခွဲမှူး (ဇ)	အောင်ကြီး(ခေါ်) ဆာလေ      	တပ်ခွဲ(၂) တပ်ခွဲမှူး ပေါက်ကျိုင်းစခန်း၏ရှေ့ပြေးစခန်းထောက်အဖြစ် ရဲသီဟစခန်းကိုလည်း တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။ အလယ် ပိုင်းတိုင်းတွင် လူအင်အား ၈ဝ သာရှိသည်။ ဗိုလ်ရန်နိုင်
၏တောင်ပိုင်းတိုင်းတွင် အင်အား ၁၃ဝ ရှိသည်။ ပြည် ပြေးများသည် ဝရမ်းပြေးများ၊ ဒုစရိုက်သမားများကိုပါ စုစည်းလျက်ရှိရာ ပုလဲနှင့်ငါးလုပ်ငန်းမှ ငွေ ၄၆၃ဝဝဝ
ကျပ်အလွဲသုံးစားလုပ်လာသူ လှဘူး(ခေါ်) လေးမြိုင် သည် မဲဆောက်မြို့ ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီပါတီ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ် လာပြီး စပါးဒိုင်မှ  ငွေ  ၅ဝဝဝ ကျပ် အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး
ပြေးလာသူ စိုးအောင်သည်လည်း ဦးနု၊ ဦးသွင် တို့၏လူယုံတော်ဖြစ်လာသည်။ ဗိုလ်ကြီးဟောင်း လှမောင်သည်လည်း ခလရ(၉၇)မှ တပ်ပိုင်ငွေ ၂ဝဝဝဝ ကျပ်ကို
အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့သည့်အပြင် ခင်ဝင်းလှိုင် ဆိုသူကို မယားငယ်ထားသဖြင့် စစ်စည်းကမ်းအရ အရေးယူမည့်ဆဲဆဲ ထိုင်းနိုင်ငံသို့ထွက်ပြေးသွားသူဖြစ် သည်။
ပြည်ပြေးအဖွဲ့အတွင်းမှ ခေါင်းဆောင်များသည် ယခင်က ပဋိပက္ခအကြိမ်ကြိမ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော နိုင်ငံရေး သမားဟောင်းများဖြစ်သည့်အပြင် စုဆောင်းရရှိသည့်
လက်အောက်ငယ်သားများမှာလည်း ဝရမ်းပြေးများ၊ မှောင်ခိုများ၊ ဒုစရိုက်သမားများသာ အများစုဖြစ်လေ ရာ ပဋိပက္ခများ၊ လူမှုရေးဖောက်ပြန်မှုများဖြင့် ပြဿနာ
ပေါင်းစုံဖြစ်ပေါ်လျက်ရှိနေလေသည်။ မင်းညိုသည် ပြည်ပြေးခေါင်းဆောင်များ၏ကိုယ်ကျိုးရှာမှု၊ လူမှုရေး ဖောက်ပြန်မှုများကို အတွင်းသိ သိရှိထားသူဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဦးသွင်နှင့်ကျော်ဒင်က မင်းညိုအား အရေး ယူရန် ညွှန်ကြားပြီး အောက်ပါခုံအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းလိုက် သည်။
(က)	ဥက္ကဋ္ဌ  	ဒူဝါဇော်နိုင်အောင် (လူလိမ်သန်းမြင့်) (ခ)	အဖွဲ့ဝင်	ဗိုလ်ကြီးဟောင်းလှမောင် (စစ်သင်တန်းမှူး) (ဂ)	အဖွဲ့ဝင်	ဗိုလ်တက်ထွန်း (ဦးသွင်ယောက်ဖ) (ဃ)	အဖွဲ့ဝင်	ဗိုလ်သက်ထွန်း
(င)	အဖွဲ့ဝင်	ဗိုလ်စိုးအောင်
မင်းညိုအား တပ်တွင်း သွေးခွဲမှု၊ သစ္စာဖောက်ရေး အတွက် ကြံရွယ်မှု၊ ပြည်ပြေးဦးမြအောင်၏ဇနီး မညိုနှင့် လူမှုရေးဖောက်ပြားမှုဟူသောစွဲချက်များဖြင့် ဦးသွင်၏
ယောက်ဖတက်ထွန်းကိုယ်တိုင် သေနတ်ဖြင့်ပစ်သတ် လိုက်သည်။ လူသတ်မှုကို ထိုင်းပုလိပ်များက ဖုံးဖိပေး ခဲ့ကြသည်။
ပြည် ပြေး တစ် ဖွဲ့ လုံး သည် ကွပ် ကဲ မှု မ ရှိ၊ ခေါင်းဆောင်မှုပျက်ပြားကာ ထင်ရာစိုင်းနေကြသဖြင့် အခက်အခဲအကျပ်အတည်းပြဿနာပေါင်းစုံနှင့်ရင်ဆိုင်
လာကြရသည်။ အထူးသဖြင့် ငွေရေးကြေးရေးလည်း ခက်ခဲလာသည်။ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁၇ ရက် ပြည်ပြေးတို့၏အသံလွှင့်ချက်တွင် တော်လှန်ရေးအစိုးရ
က ရွှေတိဂုံစေတီတော်၏ထီးတော်ကိုချလိုက်ကြောင်း သတင်းမှားကို ကြေညာဝါဒဖြန့်မိသဖြင့်လည်း ပြည်သူလူထုအတွင်း အကြီးအကျယ်အရှက်ကွဲလာသည်။
ထိုင်း နိုင်ငံကမူ ဦးနုပျောက်ဆုံးသွားပြီဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုသို့ ပြဿနာပေါင်းစုံဖြင့်  ပြွမ်းတီးနေချိန်တွင် ဦးလောရုံသည် စစ်ရေးအရ တစ်ခုခုအကောင်အထည်
ပြည်တွင်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်ခြင်း
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊  ဩဂုတ်လ  ၂၁  ရက်တွင် ဦးလောရုံသည် မိမိ၏ဇနီးနှင့်သားသမီးများကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင်ထားခဲ့ပြီး စီပီအေလေကြောင်း ခရီးစဉ်
အမှတ်(၃ဝ၁)ဖြင့် ဗန်ကောက်မြို့သို့ပြန်ရောက် လာသည်။ ထို့နောက် ဆီးတိုးစစ်အုပ်စု၏တိုက်ရိုက် ညွှန်ကြားချက်နှင့် အမိန့်အရစစ်ဆင်ရေးအစီအစဉ်သစ် များကို
ချမှတ်ပေးသည်။ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ စက်တင်ဘာ လတွင် ဦးလောရုံ၊ ဗိုလ်လကျာ်၊ နိုင်ရွှေကျင်၊ စောကြာဒိုး နှင့် ဇာလီမော်တို့သည် သောင်ရင်းမြစ်ကမ်းရှိ မန်းဘဇံ ၏
ဌာနချုပ်သို့ လျှို့ဝှက်စွာရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရောက်လျှင်ရောက်ချင်းပင် အရှေ့တောင် တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်၏ ပတ္တမြားစစ်ဆင်ရေးနှင့် ရင်ဆိုင်
တိုးနေသောကြောင့် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ဆုတ်ခွာထွက်ပြေး ကြရသည်။
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁ဝ ရက်တွင် ပြည်ပြေးနှင့် ကေအင်န်ယူတပ်ဦးအင်အား ၁ဝဝ ခန့် သည် ပိုင်ကျုံရှိတပ်မတော်စခန်းကိုလာရောက်တိုက်ခိုက်
ကြသည်။ ကေအင်န်ယူတပ်ရင်း (၁၉) တပ်ရင်းမှူး ဖောထူးနှင့် ဒုတိယတပ်ရင်းမှူး အပါအဝင် ၁၁ ယောက် ကျဆုံးပြီး ဆုတ်ခွာရပြန်သည်။ ဖောထူးသည် တိုက်ရည်
အသံတိတ်သွားရသည်။ ဦးလောရုံ၏ကြိုးပမ်းချက်အရ အကြံပေးသူနှင့် ညွှန်ကြားသူ ဆမ်ချင်ဖရီဆိုသူသည် ပြည်ပြေးအဖွဲ့ အတွက် လက်နက်မျိုးစုံ ၁၄ဝ ကို ပေးပို့
ခဲ့ရာ ဦးနု၏ ဌာနချုပ်တည်ရာ ဗန်ကောက်မြို့၊ ဆွိုင်(၁၈)၊ အိမ် အမှတ်(၃၂)တွင် သိုဝှက်ထားခဲ့ကြသည်။ ဦးလောရုံ သည် ဦးနု၊  ဦးသွင်နှင့်နိုင်ရွှေကျင်တို့အား ယုံကြည်
ကိုးစားခြင်းမရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၆ ရက်တွင် ဦးနုအုပ်စုအား ခြေရာဖျောက်၍ ဆီးတိုး၏ညွှန်ကြားချက်အရ မြေလျှိုးလိုက်
ရသည်။ ဦးနုသည် ဗိုလ်ရန်နိုင်အား လက်နက် ၄ဝ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ တီကလစ်ကလည်း  တောင် ဗီယက်နမ် ဆေးဂုံမြို့မှရရှိသော စစ်ဝတ်စုံ ၂ဝဝ ကို
ဗိုလ်ရန်နိုင် ထံ ပို့ ပေး ခဲ့ သည်။ ထို အ ချိန် တွင် ဗန်ကောက်ဝါးလ်သတင်းစာကလည်း ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ အောက်တိုဘာလ(၂၉)ရက်တွင် '' ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း သည်
စိုးရိမ်မကင်းအခြေအနေရောက်နေပြီ'' ဟု ရေးသားဝါဒဖြန့်ခဲ့သည်။
ဗန်ကောက်ဝါးလ်သတင်းစာသည် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး သည် စိုးရိမ်မကင်းအခြေအနေနှင့် မေ့မြောရာမှ ကွယ်လွန်သွားပြီဟု ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ အောက်တိုဘာ လ ၃ဝ
ရက်တွင် ရေးသားခဲ့ပြန်သည်။ စင်စစ်ဦးလောရုံ သည် အခြေအနေပျက်ယွင်းနေသော ပြည်ပြေးအဖွဲ့ကို ကယ်တင်ရန်နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးပမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
အောက်တိုဘာလ ၃ဝ ရက်တွင် ဗန်ကောက်မြို့မရဲအဖွဲ့ သည် ထိုင်းစီအိုင်ဒီကို အသိမပေးဘဲ ဦးနု၏ဌာနချုပ်ရှိ ရာ ဆွိုင်(၁၈)၊ အမှတ်(၃၂)နေအိမ်ကိုဝင်ရောက်ရှာဖွေ
ရာ လက်နက်ငယ်မျိုးစုံ ၁ဝဝ သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့နှင့် ဦးနုသည် ဦးသွင်၏အလယ်ပိုင်းတိုင်းအား တပ် ဆင်မည့် လက်နက်များကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၂၂ ရက် ယူပီ အိုင် သတင်းကလည်း အရှေ့တောင်အာရှစစ်စာချုပ် အဖွဲ့(ဆီးတိုး)အတွင်းရေးမှူးချုပ် ဂျိုးဇက်ဖားဂါးစ်က
မြန်မာနိုင်ငံအား  တရုတ်နီတပ်များကပြောင်ပြောင် တင်းတင်းကျူးကျော်နေပြီဟုပြောကြောင်း သတင်းထုတ် ပြန်ခဲ့သည်။ ဆီးတိုးအဖွဲ့သည် အရှေ့မြောက်ဒေသ
ဗကပများအား လက်ညှိထိုးပြ၍ ဦးနုတို့လူစုအား နိုင်ငံ ရေးထောက်ခံမှုရနိုင်ရန် ဦးနုတို့ပြည်ပြေးတစ်စုကို အကြောင်းပြပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ရန်ပြင်ဆင်နေ
ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် အိန္ဒိယနိုင်ငံထုတ် လင့် မဂ္ဂဇင်းကမူ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၂၅ ရက်တွင် ဦးနုတို့လူစုအား  မြန်မာပြည်သူများက ဆန့်ကျင်ကြကြောင်း
ဖော်ပြရေးသားခဲ့သည်။
ဦးလောရုံသည် ဆီးတိုးအဖွဲ့နှင့်စီအိုင်အေတို့၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ပြည်ပြေးများအား မည်သို့ပင် ကူညီ ပံ့ပိုးပေးသော်လည်း အချင်းချင်းဂိုဏ်းကွဲကာ ပြဿနာ
များရှုပ်ထွေးနေခြင်း၊ ပွဲဦးထွက်မှာပင် အရှုံးနှင့်ရင်ဆိုင် နေရခြင်းတို့ကြောင့် ပြည်ပြေးများအပေါ် စိတ်ကုန်၍ လာတော့သည်။ ဦးနုတို့လူစုနှင့်လည်း မပြေမလည်ဖြစ်
လာသည်။ ထို့ကြောင့် ဦးလောရုံသည် ၁၉၇၁ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လတွင် ပြည်ပြေးအဖွဲ့မှနုတ်ထွက်ကာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ အပြီးအပိုင်ထွက်ခွာသွား တော့သည်။
ဦးလောရုံ၏တာဝန်ကိုအလယ်ပိုင်းတိုင်းမှူး ဦးသွင်က တာဝန်ယူပူးတွဲလက်ခံဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
တိုင်းသစ်များဖွဲ့စည်းခြင်း
ဂျင်မီယန်းသည် တရုတ်ဖြူနှင့် ဘိန်းကုန်သည် သောင်းကျန်းသူလက်နက်ကိုင်အင်အား ၂ဝဝ ခန့်ကို စုစည်း၍ တာချီလိတ်မြို့တောင်ဘက် ၁၂ မိုင်ကွာ ထိုင်း နိုင်ငံ
တွင်းရှိ ဟွေနမ့်ခွန်တွင် ဌာနချုပ်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ ဦးနုတို့က ဂျင်မီယန်းအဖွဲ့အား မြောက်ပိုင်းတိုင်းအဖြစ် ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့သည်။ တိုင်းမှူးမှာ ဂျင်မီယန်းပင်ဖြစ်သည်။
ဂျင်မီယန်းသည် ၁၉၇၁ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလတွင် လွိုင်လင်ခရိုင်၊ ဝမ်ဆင်းဒေသရှိ ရှမ်းသောင်းကျန်းသူ များထံသို့ ကိုယ်စားလှယ်စေလွှတ်၍ ပြည်ပြေးများနှင့်
ပူးပေါင်းရန် အစည်းအဝေးကျင်းပခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဂျင်မီယန်းသည် လွတ်လပ်သောရှမ်းပြည်နယ်သီးခြား ရရှိရေးကို ပြည်ပြေးများအနေနှင့် မဆောင်ရွက်နိုင်
ဟု ယုံကြည်သောကြောင့် အောက်တိုဘာလအတွင်းမှာပင် ပြည်ပြေးအဖွဲ့မှခွဲထွက်ပြီး မဟာမိတ်အဖွဲ့အဖြစ်သာ ပြောင်းလဲဆက်ဆံတော့သည်။ သို့နှင့်  ပြည်ပြေး
မြောက်ပိုင်းတိုင်းမှာ မည်သို့မျှမဆောင်ရွက်နိုင်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။
ပြည်ပြေးအနောက်မြောက်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်ကို ထိုင်းနိုင်ငံ ခုံရုံးကျေးရွာတွင် စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး တိုင်း မှူးမှာ ဗိုလ်ချုပ်အဆင့်ရှိသူ ဗိုလ်မှူးအောင်ဖြစ်သည်။
လှုပ်ရှားတပ်ရင်းကို တပ်ရင်းမှူးထိန်လင်းက ဦးစီးပြီး အင်အား ၂ဝဝ ခန့်ရှိသည်။ ကရင်နီတိုးတက်ရေးပါတီ နှင့် ပူးပေါင်းပြီး မော်ချီမိုင်းနယ်မြေတွင်းသို့ဝင်ရောက်
လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ ဦးသွင်၏အလယ်ပိုင်းတိုင်းသည်လည်း တပ်ရင်းငါးရင်းအင်အား ၆၃၃ ယောက်အထိ တိုးတက် လာရာ ကေအင်န်ယူတပ်မဟာ (၆)၊ တပ်ရင်း(၁၆)
တို့နှင့် ပူးတွဲ၍ ကရင်ပြည်နယ်၊ မွန်ပြည်နယ်များကို ထိုးဖောက်ပြီး ပဲခူးရိုးမတွင် အခြေချနိုင်ရန် လှုပ်ရှား ကြိုးပမ်းလျက်ရှိသည်။ ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ
သပြေသာရွာ၊ ရွှေဘိုမြို့နယ်
သပြေသာရွာ (Thapyaythar)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ရွှေဘိုမြို့နယ်၊ အုတ်ရှစ်ကန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၃၂၀ ဖြစ်သည်။
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
တိုင်းသစ်များဖွဲ့စည်းခြင်း
မှစ၍ ပဲခူးရိုးမထိုးဖောက်ရေးကို ဆောင်ရွက်လာသည့် ဗိုလ်ရန်နိုင်၏တောင်ပိုင်းတိုင်းသည်လည်း ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လမှစ၍ တင်ငွေခေါင်းဆောင်လျက်
တပ်မ(၂၇) အမည်ခံတပ်ခွဲနှစ်ခွဲဖြင့်  ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာ သည်။  သီးခြားတိုင်း(၁)ကိုလည်း  တင်မောင်ဝင်း ခေါင်းဆောင်ပြီး ထိုင်းနိုင်ငံ ရနောင်းမြို့အနီးတွင်
ဖွင့်လှစ်၍ထိန်လင်းစခန်းဟုခေါ်သည်။ စီးပွားရေးလုပ် ငန်းသာလုပ်သည်။
ရနောင်းမြို့ရှိ သီးခြားတိုင်း(၁)သည် ၁၉၇၂ ခုနှစ် တွင် မြိတ်ခရိုင်အတွင်း၌ လှုပ်ရှားရန် တိုးချဲ့ဖွဲ့စည်းခဲ့ သည်။ ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၂၆ ရက်တွင် တိုင်း(၁)မှ
ညိုမှိုင်းခေါင်းဆောင်သော ပြည်ပြေး ၃၄ ယောက်သည် ပင်လယ်ခရီးဖြင့် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၆
ရက်တွင် တပ်မတော်စစ်ကြောင်း များက ထော်ပိုင်ချောင်းဖျားတွင် ချေမှုန်းတိုက်ခိုက်ရာ ညိုမှိုင်းအဖွဲ့သည် လုံးဝချုပ်ငြိမ်းသွားရလေသည်။
၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ မေလ ၅ ရက်တွင် တောခို ဇော်ထွန်း၏ ပြည်တွင်းညီညွတ်ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးအဖွဲ့ (ပညင)ကို အထူးတိုင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပြန်သည်။ သို့သော်
ဇော်ထွန်းသည်ပြည်ပြေးအဖွဲ့မှလုံးဝနုတ်ထွက် သွားခဲ့သည်။
သပြေသာရွာ၊ ရွှေဘိုမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရွှေဘိုမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
တိုင်းသစ်များဖွဲ့စည်းခြင်း
ပြည်ပြေးအဖွဲ့၏'ရှေ့တန်း စစ်ဆင်ရေးဌာနချုပ် ကို တောခို စာရေးဆရာ ရန်ကုန်ဘဆွေ က ဦးစီး သည်။ ရန်ကုန်ဘဆွေသည် ထားဝယ်၊ မြိတ်ဒေသများ အား
နောင်ရိုးစစ်ဆင်ရေးဖြင့် ၁၉၇၃ ခုနှစ်လယ်တွင် တိုက်ခိုက်ရန်စီစဉ်ခဲ့သည်။ ရှေ့တန်းစစ်ဆင်ရေးဌာန ချုပ်လက်အောက်တွင် အသံလွှင့်ရုံသတင်းစာအဖွဲ့နှင့်
ဆေးအဖွဲ့များဖွဲ့စည်းပြီး တင်မောင်ဝင်းနှင့် အောင်လကျာ်တို့ ခေါင်းဆောင်သည်။ သီးခြားတိုင်း(၁)ကို အမာခံထားတိုက်ရန်စီစဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဦးသွင်နှင့်
ဗိုလ်ရန်နိုင်တို့က တပ်များမပို့သည့်အပြင် တင်မောင် ဝင်းသည် ရနောင်းမြို့မှ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၂၉ ရက်တွင် ကြယ်ဝါ(ယူအီး ၆၂၄၉)သို့ ဌာနချုပ်
ပြောင်းရွှေ့ကာ ခွဲထွက်သွားသောကြောင့် နောင်ရိုး စစ်ဆင်ရေးလည်း ပျက်သွားခဲ့ရသည်။ နောင်ရိုးစစ်ဆင်ရေးစီမံကိန်း လျှို့ဝှက်ကော်မတီတွင် ရန်ကုန် ဘဆွေ၊
ပျက်ရခြင်းအတွက် ထိုင်းအာဏာပိုင်များက ရန်ကုန် ဘဆွေကိုသေဒဏ်ပေးရန်တောင်းဆိုခဲ့ကြသော်လည်း ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ထိုင်းအစိုးရမှာ ပြုတ်ကျသွား
ခဲ့ ရသည်။ ရှေ့တန်းစစ်ဆင်ရေးဌာနချုပ်သည် ထိုင်းနိုင်ငံ တောင်ပိုင်း   ပရာကျတ်ဂီရိဂန်တွင်   အခြေပြုရာမှ ဗိုလ်ရန်နိုင်၏မွေးစခန်းသို့ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။
ရန်ကုန် ဘဆွေမှာကား ဗိုလ်ရန်နိုင်နှင့် မပြေမလည်ဖြစ်သဖြင့် ဗန်ကောက်သို့ပြောင်းရွှေ့ပြီး ဌာနချုပ်လည်းပျက်သွား ခဲ့ရလေသည်။
=တောခိုကာကွယ်ရေးများနှင့် ဘိန်းကုန်ကူးရေးလုပ်ငန်း=
တောခိုလွယ်မော်အဖွဲ့
ထို့နောက် ၁၉၆ဝ ပြည့်နှစ်တွင် နောင်လိုင်ဒေသ သို့ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး တရားဝင်အလင်းဝင်ခဲ့ သည်။ အစိုးရက နောင်လိုင်နယ်မြေတွင် ကာကွယ်ရေး
တပ်ဖွဲ့အဖြစ် ခွန်ဆာအား အင်အား ၄ဝ ဖြင့် ဖွဲ့စည်း ခွင့်ပေးခဲ့သည်။ ၁၉၆၃  ခုနှစ်တွင်  တော်လှန်ရေး ကောင်စီအစိုးရက ကျပ် ၁ဝဝ တန်နှင့် ၅ဝ တန် ငွေ
စက္ကူများကို တရားမဝင်ကြောင်းကြေညာလိုက်သော အခါ ခွန်ဆာသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ၁၉၆၄ ခုနှစ်တွင် တောခိုသွားခဲ့ပြန်သည်။ သို့သော် ၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင်
ပြန်လည်အလင်းဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က  ဗကပ ဆန့်ကျင်ရေးအတွက် နောင်လိုင်ဒေသကိုအခြေခံ၍ ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့များဖွဲ့စည်းရာ ခွန်ဆာ၏ကာကွယ်ရေး
တပ်ဖွဲ့မှာ အင်အား ၁၇ဝဝ ခန့်အထိ တိုးတက်လာ ခဲ့သည်။
ခွန်ဆာအဖွဲ့သည် ဘိန်းမှောင်ခိုလုပ်ငန်းများအား လုပ်ကိုင်လျက်ရှိပြီး အစိုးရအပေါ်သစ္စာဖောက်မည့် အလားအလာများတွေ့ရသဖြင့်  ၁၉၆၉  ခုနှစ်တွင်
လက် နက် သိမ်း ရန် စီ စဉ် ခဲ့ ရ သည်။ ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလတွင် ခွန်ဆာအားဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ ကျန်ဆူးရှင်ခေါင်းဆောင်သော အင်အား ၁၆ဝဝ ခန့်
မှာမူ လွယ်မော်ဒေသအားအခြေခံ၍ တပ်မတော်အား ပြန် လည်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ တောခိုလွယ်မော် ကာကွယ်ရေးများမှာ   နိုင်ငံရေးဦးတည်ချက်မရှိဘဲ
မှောင်ခိုစီးပွားရေးနှင့်ဘိန်းလုပ်ငန်းကို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ကိုင်ခွင့်ရပါက အလင်းဝင်မည်ဖြစ်ကြောင်း အစိုးရကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သေးသည်။ ကျန်ဆူးရှင် နှင့် လွယ်မော်
ကာကွယ်ရေးများသည် မန်လီ၊ တုံလောနှင့်ပုံဝိုးဒေသတွင် အက်စ်အက်စ်အေ နှင့် ပူးပေါင်း၍လည်းကောင်း၊ မုံးယော်၊ မုံးကျက်ဒေသ တွင် ကေအိုင်အေနှင့်ပူးပေါင်း
၍ လည်းကောင်း၊ သံလွင် အရှေ့ခြမ်းမန်ထွန်းဒေသတွင် ခွန်ဝိုးဦးစီးအင်အား ၂ဝဝ ခန့်က သီးခြားရပ်တည်၍လည်းကောင်း လှုပ်ရှား ခဲ့ကြသည်။ ၁၉၇၂ ခုနှစ်
နှစ်ဦးတွင် လွယ်မော်ကာကွယ် ရေးများက ဗကပတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန်အကြောင်းပြ၍ တရားဝင်ရပ်တည်ခွင့်ရရှိရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြပြန်သည်။ သို့သော် ဗကပများ
'ဝ' နယ် တောင်ပိုင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာ သောအခါ လွယ်မော်အဖွဲ့၏မရိုးသားမှုများကြောင့် ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ ဧပြီလမှစ၍ တပ်မတော်က စစ်ဆင်ရေး ဆင်နွှဲ၍
လွယ်မော်ဒေသကိုပြန်လည်သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ လွယ်မော်ကာကွယ်ရေးများက အာဏာကုန်လွှဲအပ်ခဲ့ရ သော ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် လောင်လျှမ်းကို တန့်ယန်း
သို့စေလွှတ်ပြီး အလင်းဝင်ရေးကို ဆွေးနွေးလာကြပြန် သည်။ ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၇ ရက်နေ့တွင် ခွန်ငို့ ခေါင်းဆောင်သောအင်အား ၂ဝဝ ကို ဗကပ သံလွင်
အရှေ့ခြမ်းတွင် လက်နက်သိမ်းသွားသောအခါတွင်ကား လောက်လျှမ်းသည် ငယ်သားများအား စည်းရုံးဖို့ အချိန် ပေးရေး၊ လက်နက်တပ်ဆင်ပေးရေးကိုတို့ကို
ဆွေးနွေး ၍ တောထဲသို့ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
လွယ်မော်ကာကွယ်ရေးများသည် ၁၉၇၃ ခုနှစ် အထိ အဖမ်းခံနေရသော ခွန်ဆာ လွတ်မြောက်ရေးကို သာ အဓိကထားကြိုးစားခဲ့သည်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း
များကိုလည်း စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှု အကူအညီဖြင့် တိုးချဲ့ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ၁၉၇၄ ခုနှစ်တွင် ကေအိုင်အေနှင့် ဆက်သွယ်ပြီး နားလည်မှုများရယူခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော်
အစိုးရက ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေနှင့်အညီ ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၇ ရက်တွင် ခွန်ဆာအား ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သော်လည်း လွယ်မော်အဖွဲ့သည် လက်နက်ချ
ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ကျန်ဆူးရှင်နှင့်အင်အား ၃ဝဝ ခန့်သည် မုံးဟင်၊ မုံးဟဒေသတွင်လည်းကောင်း၊ ဝမ်တင်ကျုံးခေါင်းဆောင်သော အင်အား ၃ဝဝ ခန့် သည် မုံးမ၊
နောင်လိုင်ဒေသတွင်လည်းကောင်း၊ စိုင်းရစ်မိန်း ခေါင်းဆောင်သောအင်အား ၃ဝဝ ခန့်သည် နားဝါ ဒေသတွင်လည်းကောင်း လှုပ်ရှားမြဲလှုပ်ရှားနေကြ သည်။
ဝမ်တင်ကျုံးခေါင်းဆောင်သော တောခိုလွယ်မော် များသည် မန်ထွန်း(အက်စ်ယူ-၆၆၆၂) ဒေသရှိ ဗကပများ နှင့်ဆက်သွယ်၍ ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၆ ရက်
တွင် တာကောင်းပုံ(အက်စ်ယူ-၆၁၆ဝ)၌ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ဗကပတို့က နောင်လိုင်မြောက်ဘက်ခြမ်းအား ဝင်ရောက်လှုပ်ရှားခွင့်၊  ဗကပနှင့် လွယ်မော်ပူးပေါင်း၍
တပ်မတော်ကိုတိုက်ခိုက်ရေးတို့ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် တောခိုလွယ်မော်အဖွဲ့က သဘောမတူသဖြင့် ဗကပများနောင်လိုင်ဒေသမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာ
သွားခဲ့ကြသည်။
တောခိုလွယ်မော်အဖွဲ့သည် စီးပွားရေးသောင်းကျန်းသူများ သက်သက်သာဖြစ်သော်လည်း ကေအိုင်အေ၊ ဗကပတို့နှင့်ဆက်သွယ်ရာမှ နိုင်ငံရေး မှိုင်းမိလာ သည့်
လက္ခဏာများပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ ဗကပတို့က လည်း ခွန်ငို့နှင့်လီဆီရီတို့ကို ပြန်လည်၍စေလွှတ်ပေးခဲ့ ရာ တောခိုလွယ်မော်အဖွဲ့အတွင်း ဗကပအတွေးအခေါ် များ
ဂယက်ရိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် တောခိုလွယ်မော် အင်အားစုသည်  အစဉ်တစိုက်ကွန်မြူနစ်ဝါဒကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသူများဖြစ်သည်။ ခွန်ဆာနှင့်ကျန်ဆူးရှင် တို့၏
ခေါင်းဆောင်မှုမှာလည်း စစ်ပဒေသရာဇ်ဆန်ဆန် ခေါင်းဆောင်မှုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗကပတို့နှင့်အစေး မကပ်လှဘဲ ကေအိုင်အေတို့နှင့် ပိုမိုအဆင်ပြေနေသည်
ကိုတွေ့ခဲ့ရသည်။
တောခိုလွယ်မော်အဖွဲ့သည် အဓိကအားဖြင့် ဘိန်း လုပ်ငန်းဖြင့် ရပ်တည်လျက်ရှိသည်။ ဗကပကိုဆန့်ကျင်ပြီး ကေအိုင်အေနှင့်ရင်းနှီးစွာပေါင်းသည်။ တပ်မတော်
ကိုမူ တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားလျက်ရှိပြီး မတတ်သာတော့မှသာ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်။ ယင်းတို့၏ တရားဝင် ရပ်တည်ခွင့်ရရှိရေးကိုလည်း အကြိမ်များစွာ
တောင်းဆို လေ့ရှိသည်။ အစိုးရမှ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည့် ခွန်ဆာ သည် ထိုင်းနိုင်ငံသို့ရောက်ရှိသွားပြီး  ထိုင်းနိုင်ငံမှ တစ်ဆင့် လွယ်မော်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ကို
ပြန်လည် ခေါင်းဆောင်မှုပေးလာသောအခါ တောခိုလွယ်မော် များသည် လက်နက်ချအလင်းဝင်ရေး၊ တရားဝင် ရပ်တည်ရေးတို့ကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ
ဘိန်းလုပ်ငန်း ကိုသာ အကြီးအကျယ်တိုးချဲ့လုပ်ကိုင်ကြလေတော့ သည်။
ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့
ကိုးကန့်နယ်မြေဒေသသည် မြန်မာနိုင်ငံ၏အရှေ့ မြောက်ဒေသ ရှမ်းပြည်နယ်တွင်တည်ရှိပြီး တရုတ် ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံနှင့် ဆက်စပ်လျက်ရှိသည်။ စစ်ကြို ခေတ်
အတွင်းက တရုတ်နိုင်ငံမှဓားပြဂိုဏ်းများ ကိုးကန့် နယ်မြေအတွင်းသို့ မကြာခဏဝင်ရောက်တိုက်ခိုက် လုယက်လျက်ရှိရာ ကိုးကန့်စော်ဘွားသည် နယ်မြေထိန်း
လက်နက်ကိုင် ၁ဝ  ယောက်အပြင်  အိမ်တိုင်းတွင် လက်နက်ကိုင်ဆောင်စေပြီး ကာကွယ်ခဲ့ရသည်။ ဂျပန်တပ်များ ကိုးကန့်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်လာစဉ်ကလည်း
ကိုးကန့်စော်ဘွား ရန်ဖူးချိန်နှင့် ယင်း၏ညီဖြစ်သူ ချွန်ချိန်တို့သည် ကိုးကန့်လက်နက်ကိုင် လူ ၁ဝဝဝ ကျော် ကို စုစည်း၍ ခုခံခဲ့ဖူးသည်။ သို့နှင့် ကိုးကန့်လူမျိုး
တို့ သည် လက်နက်ကိုင်သည့်အလေ့အထကိုရရှိနေခဲ့သည်။ ပဒေသရာဇ်အာဏာစွန့်ရခြင်းအပြင် ဖက်ဒရယ်မူနှင့် ပတ်သက်၍ မကျေနပ်သဖြင့် တော်လှန်ရေး
အစိုးရ လက်ထက်တွင် ကိုးကန့်စော်ဘွား၏သားဖြစ်သူ ဂျင်မီယန်း(ခေါ်) ရန်ကျင်းရှင်သည် တောခို၍ သောင်း ကျန်းခဲ့သည်။ ၁၉၆၄ ခုနှစ်တွင် ဗိုလ်မှူးကြီးအောင်ဖေ
က ကိုးကန့်ရှေ့ဆောင်လူငယ်အဖွဲ့ကို လက်နက်ကိုင် အင်အား ၁၅ဝ ဖြင့် ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကိုးကန့်ရှေ့ဆောင်လူငယ်အဖွဲ့သည် တပ်မတော်နှင့်
၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင်မူ ဂျင်မီယန်း(ခေါ်) ရန်ကျင်းရှင် နှင့် ရန်ကျင်းစယ်တို့ခေါင်းဆောင်သော တောခိုကိုးကန့် များသည် အလင်းဝင်ရောက်ပြီး ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေး
ဝမ်းဘဲရွာ၊ တောင်ငူမြို့နယ်
ဝမ်းဘဲရွာ (Wanbe)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ တောင်ငူခရိုင်၊ တောင်ငူမြို့နယ်၊ မြောက်ရေကြည်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၉၈၃၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မြောက်ရေကြည်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၀၅၁ ဦး၊ မ ၂၀၉၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၁၅၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့
အဖွဲ့ (ယခင် ရှေ့ဆောင်လူငယ်)နှင့်  ပူးပေါင်းခဲ့ရာ ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးအင်အားသည် ၈ဝဝ ခန့်အထိ တိုးတက်လာသည်။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်တွင် အရှေ့မြောက်ဒေသ
၌ ဗကပများပေါ်ပေါက်လာသောအခါ ကွန်မြူနစ် စနစ်ကိုမနှစ်သက်သောကိုးကန့်များသည် ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့သို့ဝင်ရောက်ကြသည်။ သို့နှင့် အပျော်တမ်း
လက်နက်ကိုင်အင်အားများအပါအဝင်   ကိုးကန့် ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့သည် ၁၉၆၈ ခုနှစ်တွင် လူအင်အား ၂ဝဝဝ အထိ တိုးတက်လာကြသည်။ ကိုးကန့်ကာကွယ်
ဝမ်းဘဲရွာ၊ တောင်ငူမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တောင်ငူမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့
ရေးအဖွဲ့၏ခေါင်းဆောင်မှာ လော်စစ်ဟန်ဖြစ်ပြီး တပ်ရင်း သုံးရင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။
ကွမ်းလုံဒေသတွင်လှုပ်ရှားသည်။   တပ်ရင်း(၃)၏ တပ်ရင်းမှူးအဖြစ် ဝမ်ရှင်းဟော်ကတာဝန်ယူပြီး လားရှိုး တွင်အခြေပြုကာ ထိုင်းနိုင်ငံသို့ ဘိန်းအရောင်းအဝယ်
ဖာရာဖူးဇာရွာ၊ ကြာအင်းဆိပ်ကြီးမြို့နယ်
ဖာရာဖူးဇာရွာ(Hparyarhpuzar)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကြာအင်းဆိပ်ကြီးမြို့နယ်၊ ဖားပြကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၈၁၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဖားပြကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၁၃၉၁ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၈၀၉၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့
ကိစ္စဖြင့် သွားလာရာ၌ လုံခြုံရေးအဖြစ် ဆောင်ရွက် လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ ကိုးကန့်အဖွဲ့အား အစိုးရထောက်ပံ့ ပေးခဲ့သည့်အပြင် မှောင်ခိုလုပ်ငန်း၊ ဘိန်းလုပ်ငန်းများ
ဖြင့်လည်း စီးပွားရေးတိုးတက်လာခဲ့သည်။
ဖာရာဖူးဇာရွာ၊ ကြာအင်းဆိပ်ကြီးမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကြာအင်းဆိပ်ကြီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့
၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၃ဝ ရက် နောက်ဆုံးထား ပြီး အစိုးရက ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့များကို လက်နက် သိမ်းရန်စီစဉ်သောအခါ  လော်စစ်ဟန်၏ ကိုးကန့် ကာကွယ်ရေး
အဖွဲ့အပါအဝင် ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့များကို ဖျက်သိမ်း၍ လက်နက်များကိုအပ်နှံမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ ကြသည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းလက်နက်အပ်နှံရမည့် အခါတွင်
ကား လော်စစ်ဟန်ခေါင်းဆောင်သော ကိုးကန့် ကာကွယ်ရေးတပ်ရင်း သုံးရင်းသည် လက်နက်များကို အပ်နှံခြင်းမပြုတော့ဘဲ တောခိုခဲ့ကြသည်။
၁၉၇၃ ခုနှစ်၊  ဇူလိုင်လ  ၄  ရက်နေ့မှစ၍ တပ်မတော်သည် ကိုးကန့်တပ်ရင်း(၁)ရှိရာ မန်လင် ဒေသအား ဝင်ရောက်ရှင်းလင်း၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ဝမ်ရှင်းဟော်
ခေါင်းဆောင်သော တပ်ရင်း(၃)ကိုလည်း ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ မေလ ပထမပတ် မှစ၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ တပ်မတော်၏ စစ်ဆင်ရေးများကြောင့် ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေး
အဖွဲ့ သည် ကစဉ့်ကလျားဖြစ်ပွားပြီး အများအပြား လက်နက်ချကြသည်။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁၇ ရက် တွင် လော်စစ်ဟန်အား ဖမ်းမိခဲ့ပြီး နောက်တွင်ကား
ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများငြိမ်သက်သွားပြီး ဝမ်ရှင်းဟော်ခေါင်းဆောင်သော ကိုးကန့်ကာကွယ်ရေး တပ်များသည် ထိုင်းနယ်စပ်သို့သွားရောက်၍ ဘိန်း
တောခိုနမ့်ကျွန်းအဖွဲ့
လီဖားမီခေါင်းဆောင်သောအင်အား ၂ဝဝ ခန့် သည် တောခိုပြီးနောက်တွင် ကေအိုင်အေတပ်ရင်း(၂) နှင့်ဆက်သွယ်၍ ခိုလှုံခဲ့သည်။ လီဖားမီ၏အင်အားစု သည်
ထားသည်။ တောခိုနမ့်ကျွန်းအဖွဲ့ထဲတွင် ထိုင်ဝမ် ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ဦးကိုလက်ခံထားသဖြင့် ကေအိုင်အေတပ်ရင်း(၂)က ဖော်ထုတ်ဖမ်းဆီးရန်
နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းဥပဒေ
နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းဥပဒေ
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
တောခိုနမ့်ကျွန်းအဖွဲ့
စီစဉ် ခဲ့ဖူးသည်။
တောခိုရောင်ပရေး
၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ ကာကွယ်ရေးများဖျက်သိမ်းစဉ် အိုက်ဆေးခေါင်းဆောင်သော အင်အား ၁၅ဝ ခန့်တို့ သည် လက်နက်များအပ်နှံခြင်းမပြုတော့ဘဲ တောခိုခဲ့ ကြသည်။
သို့သော် အိုက်ဆေးကိုယ်တိုင် ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၁ ရက်တွင် နောက်လိုက်အင်အား ၁၁ ယောက်ဖြင့်  လက်နက်ချအလင်းဝင်ခဲ့သည်။ အိုက်ဆေး
နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းဥပဒေ
(၂ဝ၁၃ ခုနှစ်၊ ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော် ဥပဒေအမှတ် ၅။)
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
တောခိုရောင်ပရေး
အလင်းဝင်ပြီး ဩဂုတ်လ ၂ဝ ရက်တွင်လည်း အင်အား ၃၅ ယောက်တစ်ဖွဲ့အလင်းဝင်ပြီးဖြစ်သည်။ ဩဂုတ်လ ၂၉ ရက်တွင်လည်း ၉ ယောက်တစ်ဖွဲ့ အလင်းဝင်
ခဲ့သည်။ သို့နှင့် တောခိုရောင်ပရေး ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့သည် တဖွဲဖွဲလက်နက်ချကြရာ ၁၉၇၃ ခုနှစ် အကုန်တွင် လုံးဝချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။
ဘိန်းလုပ်ငန်းဖြင့် ကမ္ဘာက အာရုံစိုက်လာရသော ရွှေတြိဂံဒေသ
တောခိုကာကွယ်ရေးအဖွဲ့များ၊ ရှမ်းသောင်းကျန်း သူများသည် ယင်းတို့၏ရပ်တည်မှုအတွက် ပြည်ပအကူအညီများကိုသာ ရှာဖွေရုံသာမကဘဲ ဘိန်းလုပ်ငန်းဖြင့်
လည်း စီးပွားရှာခဲ့ကြရသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၊ ထိုင်းနိုင်ငံ၊ လောနိုင်ငံတို့၏ သုံးပွင့်ဆိုင် နယ်စပ်ဒေသဖြစ်သော ရွှေတြိဂံဒေသသည် ကမ္ဘာတွင် ဘိန်းစိမ်းအထွက်ဆုံး
သောဒေသတစ်ခုဖြစ်လာရာ ပြည်ပသူလျှိုအဖွဲ့များ၊ သောင်းကျန်းသူများ၊ ခါးပိုက်ဆောင်တပ်ဖွဲ့များ၊ စီးပွားရေးသမားများ၊ နိုင်ငံရေးကစားသူများ ခြေချင်းလိမ်လာ
ခဲ့ရပြီး ရွှေတြိဂံဒေသ၏အခြေအနေမှာ များစွာရှုပ်ထွေး ၍လာသည်။
စင်စစ် အရှေ့တောင်အာရှ၏ ဘိန်းပြဿနာမှာ ကိုလိုနီစနစ်၏အမွေပင်ဖြစ်သည်။ ဥရောပတိုက်သား များသည် ၁၅ ရာစုနှစ်မှစတင်၍ အာရှတိုက်သို့နည်းမျိုးစုံဖြင့်
နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းဥပဒေ
၁၃၇၄ ခုနှစ်၊ တပို့တွဲလပြည့်ကျော် ၁၁ ရက်
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
ဘိန်းလုပ်ငန်းဖြင့် ကမ္ဘာက အာရုံစိုက်လာရသော ရွှေတြိဂံဒေသ
နယ်မြေချဲ့ထွင်၍ ကိုလိုနီနယ်ပယ်များ ထူထောင် လာခဲ့ကြရာ အာရှဒေသသားတို့အား ဘိန်းရှူနည်းကိုပါ သွတ်သွင်းပေးခဲ့ကြသည်ဟုဆို၏။ ရွှေတြိဂံဒေသကို
ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျလေ့လာခဲ့သော  အမေရိကန် သတင်းစာဆရာအဲလ်ဖရက်ဒဗလျူမက်ကွိုင် (ALFRED W MC COY) က THE POLITICS OF
HEROIN IN SOUTHEAST ASIA စာအုပ်ကိုရေးသားခဲ့ရာတွင် အရှေ့တောင်အာရှ၏ဘိန်းပြဿနာနှင့်ပတ်သက်၍ အောက်ပါအတိုင်းရေးသားခဲ့သည် ကို
ခိုပုန်ရွာ၊ ကွန်ဟိန်းမြို့နယ်
ခိုပုန်ရွာ (Hkopong)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ ကွန်ဟိန်းမြို့နယ်၊ တာကော်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၈၇၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ တာကော်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၀၃၂ ဦး၊ မ ၂၀၁၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၀၄၄ ဦးနေထိုင်သည်။
နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းဥပဒေ
(၂ဝ၁၃ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၈ ရက်)
ဂွေ့ချောင်းရွာ၊ ဂွေ့ချောင်း
ဂွေ့ချောင်းရွာ၊ ဂွေ့ချောင်း
နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းဥပဒေ
အခန်း(၁) အမည်နှင့်အဓိပ္ပာယ် ဖော်ပြချက်
၁။ဤဥပဒေကို နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းဥပဒေဟု ခေါ်တွင်စေရမည်။
၂။ဤဥပဒေတွင် ပါရှိသော အောက်ပါစကားရပ်များသည် ဖော်ပြပါအတိုင်း အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်စေရမည်-
(က)ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ ဆိုသည်မှာ ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော် ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံဥပဒေကို ဆိုသည်။
(ခ)ဝန်ထမ်းဖွဲ့စည်းပုံ ဆိုသည်မှာ ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံဥပဒေနှင့် ဤဥပဒေပါ ပြဋ္ဌာန်းချက်များနှင့်အညီ ပြည်ထောင်စုအစိုးရအဖွဲ့က အတည်ပြုထားသော ဝန်ထမ်းအဖွဲ့အစည်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံကိုလည်းကောင်း၊ တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်အစိုးရက ပြည်ထောင်စု အစိုးရအဖွဲ့နှင့် ကြိုတင်ညှိနှိုင်း၍ ဖွဲ့စည်းသော ဝန်ထမ်းအဖွဲ့အစည်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံကိုလည်းကောင်း ဆိုသည်။
(ဂ)ဝန်ထမ်းအဖွဲ့အစည်း ဆိုသည်မှာ ဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နိုင်ငံ့ ဝန်ထမ်း အဖွဲ့အစည်းကိုဆိုသည်။
(ဃ)ဝန်ထမ်းအဖွဲ့အစည်းအကြီးအမှူး ဆိုသည်မှာ နိုင်ငံတော်သမ္မတက ဝန်ထမ်းအဖွဲ့အစည်း တစ်ခုခုတွင် ဝန်ထမ်း အဖွဲ့အစည်း အကြီးအမှူးအဖြစ် တာဝန်ပေးခန့်အပ်ခြင်း ခံရသူကိုဆိုသည်။