cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
သန့်ရှင်းသော အစားအစာ
(၁) အစားအစာကို ယင်မနားအောင် ဖုံးအုပ်ထားခြင်း
အစားအစာကို ယင်မနားနိုင်လျှင် ယင်ကောင်က သယ်လာသည့် ရောဂါပိုးများ မဝင်နိုင်တော့ပါ။ ယင်လုံအိမ်သာ ရာနှုန်းပြည့်ရှိနေသည့် ရပ်ရွာများတွင် ယင်နှင့် လူ့မစင်ထိတွေ့မှု မရှိနိုင်ပါ။ သို့သော် ကလေးမစင်ကို အိမ်သာထဲ မစွန့်ပစ်နိုင်လျှင်၊ တိရစ္ဆာန်များ၏ မစင်ပေါ်တွင် နားလာသည့် ယင်ကောင်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ရောဂါရနိုင်သည်ကို သတိပြု ကာကွယ်ကြရမည်။
(၃) အစာနှင့် အစာထည့်သည့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် လက်ကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောပြီးမှ ကိုင်တွယ်ခြင်း
လက်သုတ်၊ တို့စရာ စသည့် အစားအစာများသည် ချက်ပြုတ်ပြီး ပူပူနွေးနွေးစားသောက်ရသည့် အစာများ မဟုတ်သော်ကြောင့် အစာကိုင်သည့် လူ၏ လက်သည် သန့်ရှင်းရန် အရေးကြီးသည်။ အစာချက်ပြုတ်ရန်ဖြစ်စေ၊ စားသောက်ရန်ဖြစ်စေ၊ ကလေးများကို အစာခွံ့ရန်ဖြစ်စေ လက်သန့်ရှင်းရေကို ဦးစားပေးရမည်။ သို့မှသာ ရောဂါမရနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
(၄)ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ သီးနှံ၊ သားငါးများကို သုံးရေသန့်ဖြင့် စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောခြင်း
ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ သီးနှံ၊ သားငါးများကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောခြင်း မပြုပဲ အစိမ်းစာလျှင် သို့မဟုတ် မကျက်တကျက် ချက်စားလျှင် ရောဂါပိုးများ ရှင်သန်နေသောကြောင့် ရောဂါရနိုင်သည်။
(၅)အစားအစာများကို စားခါနီးမှ ချက်ပြုတ်ပြီး ပူပူနွေးနွေး စားသုံးခြင်း
အစာထဲမှ ပိုးများသည် ကျက်အောင် ချက်လိုက်လျှင် သေသွားသည်။ ယင်းကြောင့် ပိုးသန့်လိုလျှင် အစာကို ပူပူနွေးနွေး ချက်ပြုတ်ပြီး ချက်ချင်းစားပါ။ အစာကို နွေးရုံနွေးလျှင် ရောဂါပိုးများ မသေနိုင်ပါ။ အချို့သော ရောဂါပိုးများသည် အစာကို အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် သတိထားပြီး သိမ်းဆည်းထားရန် လိုအပ်သည်။ ကြက်၊ ငှက်တို့၏ အသားများနှင့် ဥများကို ကျက်အောင် ချက်ပြီးမှ စားသောက်ပါ။
(၆)သားငါး ဥများကို ကိုင်တွင်ပြီး လက်၊ ဓား၊ စဉ့်နှီတုံးတို့ကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောခြင်း
သားငါ ဥများကို ကိုင်တွယ်ပြီး လက်၊ ဓား၊ စဉ့်နှီတုံးတို့ကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောရမည်။ ယင်းသို့ လက်မဆေးပဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ဟင်းခွက်၊ အစားအစာ၊ အိမ်သုံးပစ္စည်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ကိုင်တွင်မိလျှင် ရောဂါပိုးများ ကူးစက်နိုင်ပြီး မိသားစုကိုလည်း ကူးစက်နိုင်သည်။
= ကိုးကား = ယူနီဆက်၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ဗဟိုကျန်းမာရေးပညာဌာန သန့်လေးသန့် စီမံချက်မှ ထုတ်ဝေသည့် လက်ကမ်း စာအုပ်ငယ်
ခဲဟန်း - အိုဆွတ်ခယောဘူတာ
ခဲဟန်း - အိုဆွတ်ခယောဘူတာ (京阪大津京駅 ခဲဟန်း - အိုဆွတ်ခယော- အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ရှိဂခရိုင်၊ အိုးဆွတ်မြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အသာတရူပဇာတ်
ဧကကနိပါတ် - ၁၀။ လိတ္တဝဂ် -၁၀၀ - အသာတရူပဇာတ်။ ။ မြို့ကို ခုနစ်ရက် ပိတ်ထားပါဟု မိခင်ပြောကြားသဖြင့် ကောသလမင်းအား အနိုင်ရသော ဗာရာဏသီမင်း အကြောင်း။
ဂုဏ်တော်စိတ်ရောက် ဆင်းရဲပျောက်
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကုဏ္ဍိယမြို့ကို အမှီပြု၍ ကုဏ္ဍိယဥယျဉ်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သုပ္ပဝါသာမည်သော ကောလိယ မင်းသမီးသည် ခုနစ်နှစ်ပတ်လုံး ကိုယ်ဝန်ဆောင်လျက် ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး ကမ္မဇလေလှုပ်ကာ သားမဖွားမြင်နိုင်ဘဲ မိန်းမောတွေဝေလျက် ပြင်းထန်စွာ ဝေဒနာကို ခံစား၍ နေရ၏။
ထိုသုပ္ပဝါသာ မင်းသမီးသည် ပြင်းထန်စွာ ဝေဒနာနှိပ်စက်သော်လည်း မြတ်စွာဘုရားသည် ဆင်းရဲကင်းရန် တရားဟောတော်မူ၏။ တပည့်သံဃာတော်ကိုလည်း ဆင်းရဲကင်းရန် ကျင့်တော်မူ၏။ နိဗ္ဗာန်သည် ဆင်းရဲကင်း၍ အလွန်ချမ်းသာ၏။ ဤဘုရား သံဃာ နိဗ္ဗာန် သုံးမျိုးတို့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို အောက်မေ့ဆင်ခြင်ကာ သည်းခံ၍နေ၏။
သတင်းကြားကာ ဆုပေးရှာ
တစ်ဖန် လင်ယောကျ်ားကို ခေါ်၍ “အရှင် ... ကျွန်ုပ် အကြောင်းကို လည်းကောင်း၊ ရှိခိုးကန်တော့လိုက်သော အကြောင်းကို လည်းကောင်း မြတ်စွာဘုရားထံ သွား၍ လျှောက်ထားပါ” ဟု မှာကြားကာ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ စေလွှတ်လိုက်၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း သတင်းစကားကို ကြားတော်မူလျှင် “ကောလိယမင်းသမီး သုပ္ပဝါသာသည် ချမ်းသာစေသတည်း၊ အနာရောဂါ ကင်းသောသားကို ဖွားမြင်စေသတည်း” ဟု မိန့်တော်မူလိုက်၏။ သုပ္ပဝါသာ မင်းသမီးလည်း မြတ်စွာဘုရား မိန့်တော်မူသည်နှင့် တစ်ပြိုက်နက် ချမ်းသာစွာ အနာရောဂါ မရှိသော သားကို ဖွားမြင်လေ၏။
ဘုရားဂုဏ်ချီးမွမ်း ပင့်လှူဒါန်း
သုပ္ပဝါသာ၏ လင်ယောကျ်ားလည်း အိမ်သို့ရောက်၍ ချမ်းသာစွာ သားဖွားမြင်ပြီးနှင့်သည်ကို မြင်လျှင် “အချင်းတို့ ... မြတ်စွာဘုရား၏ တန်ခိုးအာနုဘော်သည် အလွန် အံ့ဖွယ်ရှိပေစွတကား၊ မဖြစ်ဘူးမြဲ ဖြစ်ပေစွတကား” ဟု အဖန်ဖန် ချီးကျူးလေ၏။
သုပ္ပဝါသာ မင်းသမီးလည်း သားတော် ဖွားမြင်ပြီးလျှင် ဘုရား အမှူရှိသော သံဃာကို ပင့်ဖိတ်ကာ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး အလှူကြီးပေးလေ၏။ ခုနစ်ရက်ပြည့်သောနေ့၌ သားတော် သီဝလိမင်းသားကို တန်ဆာဆင်၍ ဘုရားအမှူးရှိသော သံဃာအား ရှိခိုးကန်တော့စေ၏။
ဥဒါန်းကျူးကာ အနုမောဒနာ
ထိုအခါ ရှင်သာရိပုတ္တရာက သီဝလိမင်းသားအား “အမောင် သီဝလိ ... သင့်အား ချမ်းသာပါသလော” ဟု မေး၏။ “အရှင်ဘုရား ... အကျွန်ုပ်အား အဘယ်မှာ ချမ်းသာပါအံ့နည်း၊ လောဟကုမ္ဘီငရဲနှင့်တူသော အမိဝမ်းထဲမှာ ခုနစ်နှစ်ပတ်လုံး ကိန်းအောင်ကာ ပဋိသန္ဓေ နေရပါသည်” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။ သုပ္ပဝါသာလည်း သားတော် သီဝလိမင်းသား စကားကို ကြား၍ ဖွားမြင်ကာစ ခုနစ်ရက်သားသာ ရှိသေးသော ငါ့သားငယ်သည် ဘုရားငယ်ဖြစ်သော ရှင်သာရိပုတ္တရာနှင့် အပြန်အလှန် စကားပြောနိုင်ပေသည်” ဟု အလွန်ဝမ်းမြောက်လေ၏။
နောက်ဆုံးဖြစ်ရ သီဝလိဘဝ
သီဝလိမင်းသားလည်း ခုနစ်နှစ်အရွယ် ရှိသောအခါ သာသနာတော်၌ ရှင်သာမဏေပြု၍ အသက်နှစ်ဆယ် ရှိသောအခါ ရဟန်းပြုပြီးလျှင် ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားကာ မြတ်သော လာဘ်လာဘကိုရလျက် မြေပြင်အလုံးဝယ် ပဲ့တင်ထပ်စေ၍ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်ပြီးသော် ဘုန်းတန်ခိုး ကြီးမားလှသော ဘုရားသားတော်ကြီးတို့အတွင်းဝယ် မြတ်သော လာဘ်လာဘကို ရရာ၌ ဧတဒဂ်ထားခြင်းကို ခံတော်မူရ၏။
တစ်နေ့သ၌ ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ စည်းဝေးကုန်လျက် “ငါ့ရှင်တို့ ... အလွန်တန်ခိုးကြီးမား၍ ပစ္ဆိမဘဝိက ဖြစ်သော ရှင်သီဝလိကား အမိဝမ်းမှာ ခုနစ်နှစ် ပဋိသန္ဓေနေရခြင်းဆင်းရဲ၊ ဖွားမြင်သောအခါလည်း ရုတ်တရက် မဖွားနိုင်ဘဲ အမိ၏ *ယောနိဝတွင် မိန်းမောတွေဝေ နေရခြင်းဆင်းရဲ၊ အမိသုပ္ပဝါသာ၏ ဆင်းရဲတို့ကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကို ကြားတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... သားအမိ နှစ်ယောက်လုံး ဖြစ်သမျှအလုံးစုံသည် မိမိတို့ပြုခဲ့ကြသော ကံသာလျှင် အကြောင်းရင်းရှိသည်” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
[* ယောနိ - မိန်းမအင်္ဂါဇာတ်၊ သားအိမ်။]
အတိတ်ဝတ္ထု
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုမင်း၏ မိဖုရားကြီးဝယ် ပဋိသန္ဓေနေကာ ဖွားမြင်၍ အရွယ်ရောက်လျှင် တက္ကသိုလ်ပြည်သို့ ပညာသင်သွား၍ တတ်မြောက် လိမ္မာသဖြင့် ပြန်လာကာ အဖမင်းကြီး ကွယ်လွန်လျှင် မင်းအဖြစ်ကိုရ၍ တရားသဖြင့် မင်းပြုလေ၏။
ဝံပိုမြီးဖြူ
ဝံပိုမြီးဖြူ (White-tailed Eagle) သည် ကြီးမားသည့် သားကောင်ဖမ်းငှက်တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး လင်းယုန်မြီးဖြူ၊ ပင်လယ် လင်းယုန်၊ ပင်လယ် မြီးဖြူလင်းယုန် ဟူ၍လည်း ခေါ်လေ့ရှိသည်။
အသာတရူပဇာတ်
အတိတ်ဝတ္ထု
ထိုဗာရာဏသီမင်း၏ သားတော်သည် အဖမင်းကြီး သေလွန်သောအဖြစ်ကိုသိလျှင် တစ်ခုသော ရေပြွန်ပေါက် တံခါးဖြင့် ထါက်ပြေး၍ စစ်သည်ဗိုလ်ပါ အများကို စုရုံးကာ ဗာရာဏသီမြို့တော်ကို ဝန်းရံလျက် ရန်သူမင်းအား တိုင်းပြည်ကို ပေးမည်လော၊ စစ်ထိုးမည်လောဟု ရာဇသံပေးလိုက်၏။ ရန်သူမင်းလည်း “စစ်ထိုးမည်” ဟု ရာဇသံ တုံ့ပြန်လိုက်၏။
မင်းသားမယ်တော် မိဖုရားကြီးကား ထိုသတင်းကို ကြားလျှင် “သားတော် ... စစ်ထိုးနေဖို့ မဟုတ်၊ အရပ်ရပ်သို့ လူသွားလူလာဖြတ်၍ မြို့ကို ကျပ်တည်းစွာ ဝန်းရံလော၊ နောက် ထင်း၊ ရေ၊ ထမင်း၊ အစာပြတ်၍ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါး အားနည်းလာသောအခါ စစ်မထိုးရဘဲ လွယ်လွယ်ဖြင့် ရလိမ့်မည်” ဟု သားတော်ထံ အတွင်းစာ ပို့စေ၏။
ဝံပိုမြီးဖြူ
၎င်းသည် လင်းယုန်၊ သိမ်းငှက်နှင့် စွန် ကဲ့သို့ သားရဲငှက်များပါဝင်သည့် အဂ်စစ်ပစ်တြီဒီး မျိုးရင်းဝင်ပင်ဖြစ်သည်။ ဝံပိုမြီးဖြူနှင့် အမေရိက၏ ဒေသရင်း လင်းယုန်မျိုးဖြစ်သော ခေါင်းပြောင်ဝန်လူတို့သည် အမျိုးအလွန်နီးစပ်သော်လည်း ဝံပိုမြီးဖြူမှာ ယူရေးရှား ဒေသရင်း လင်းယုန်ငှက်ဖြစ်သည်။
အသာတရူပဇာတ်
အတိတ်ဝတ္ထု
သားတော်မင်းသားလည်း မယ်တော် အမှာစာအတိုင်း ခုနစ်ရပ်ပတ်လုံး အရပ်ရပ်မှ လမ်းသွားလမ်းလာတို့ကို ဖြတ်၍ ဗာရာဏသီမြို့တော်ကို ကျပ်တည်းစွာ ပိတ်ဆီးထားလေ၏။ မြို့သူမြို့သားတို့လည်း ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး သွားလာခွင့်မရ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးကြသဖြင့် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ခုနစ်ရက်မြောက်သောနေ့၌ ရန်သူမင်း၏ ဦးခေါင်းကိုဖြတ်၍ မင်းသားထံ ပို့ကြကုန်၏။
မင်းသားလည်း ရန်သူမင်း မရှိတော့သဖြင့် မြို့တွင်းသို့ဝင်ကာ တရားသဖြင့် မင်းပြုလျက် သေလွန်သောအခါ ကံအားလျော်စွာ လားလေ၏။
ဝံပိုမြီးဖြူ
ဖော်ပြချက်
left|thumb|300x300px| [[နော်ဝေနိုင်ငံမှ အရွယ်ရောက် ဝံပိုမြီးဖြူ တစ်ကောင်၏ ရှည်လျားကျယ်ပြန့်သော ငှက်တောင်မွေးများဖြင့် တောင်ပံ၊ ကြီးမားသော နှုတ်သီးနှင့် သိမ်းပြီး ရုတ်ထားသည့် အမြီးကို ပုံတွင် တွေ့မြင်နိုင်သည်။]] thumb| Haliaeetus albicilla ဥ|left
အသာတရူပဇာတ်
အတိတ်ဝတ္ထု
ဤသို့လျှင် ထိုသီဝလီမင်းသားလည်း ဗာရာဏသီမြို့ကို ကျပ်တည်းစွာ ဝန်းရံပိတ်ဆည်း၍ ပြုဖူးသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့် နောက်ဆုံးဘဝဝယ် ခုနစ်နှစ် ပဋိသန္ဓေနေရ၍ ခုနစ်ရက် အမိ၏ ယောနိဝ၌ မမွေးဖွားနိုင်ဘဲ ဆင်းရဲပင်ပန်းရ၏။
ပဒုမုတ္တရာ မြတ်စွာဘုရား လက်ထက်ဝယ် အလှူကြီးပေးကာ လာဘ်လာဘများသော သာဝကတို့တွင် အမြတ်ဆုံး သာဝက ဖြစ်စေသတည်း” ဟု ဆုတောင်းခဲ့ဖူး၏။ ဝိပဿီမြတ်စွာဘုရား လက်ထက်တော်၌လည်း မြို့သူတို့နှင့်တကွ အဖိုးတစ်သိန်းထိုက်တန်သော နို့ဓမ်းခဲကို လှူဒါန်းကာ ဆုတောင်းခဲ့ဖူး၏။ ထိုကောင်းမှုများ အာနုဘော်များကြောင့် မြတ်သော လာဘ်လာဘကို ရရာဝယ် ဧတဒဂ်ထားခြင်းကို ခံတော်မူရသည်။
ဝံပိုမြီးဖြူ
ဖော်ပြချက်
အမြီးဖြူလင်းယုန်သည် အလွန်ကြီးမားသောငှက် ဖြစ်သည်။ အတိုင်းအတာအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အလျား 26 –နှင့် တောင်ပံဖြန့်အလျား 5.8 – အရှည်ပင် ရှိလေသည်။  အတောင်ပံအလျားသည် ပျမ်းမျှ ၇ ပေခန့်ထိရှိသည်ဟု သိရသည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်လင်းယုန်မျိုးတွင်မဆို အကြီးဆုံး လင်းယုန်မျိုးဖြစ်သည်။
အသာတရူပဇာတ်
အတိတ်ဝတ္ထု
သုပ္ပဝါသာလည်း မိဖုရားကြီးဖြစ်စဉ် သားတော်အား ဗာရာဏသီမြို့တော်ကို ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး ဝန်းရံပိတ်ဆည်းရန် စေခိုင်းဖူးသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့် ယခု ဘဝဝယ် ခုနစ်နှစ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရခြင်း၊ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး သားဖွားရခြင်းတည်းဟူသော ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားရသည်။
ဤသို့ မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူပြီး၍ -
ဝံပိုမြီးဖြူ
ဖော်ပြချက်
thumb| Haliaeetus albicilla groenlandicus ဥ|left
အသာတရူပဇာတ်
အတိတ်ဝတ္ထု
“ချစ်သားရဟန်းတို့ ... မေ့လျော့သူကို မသာယာအပ်သော သဘောသည် သာယာအပ်သော သဘောအသွင်ဖြင့် လည်းကောင်း၊ မချစ်အပ်သော သဘောသည် ချစ်အပ်သော သဘောအသွင်ဖြင့် လည်းကောင်း၊ ဆင်းရဲသော သဘောသည် ချမ်းသာသော သဘောအသွင်ဖြင့် လည်းကောင်း နှိပ်စက်တတ်သည်” ဟု ဟောပြောပြသ ဆုံးမတော်မူ၏။
ဝံပိုမြီးဖြူ
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အာရှတိုက်တွင် တွေ့ရှိရသော ငှက်များ ကဏ္ဍ:ဥရောပတိုက်တွင် တွေ့ရှိရသော ငှက်များ ကဏ္ဍ:လင်းယုန်များ
အသာတရူပဇာတ်
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ ဗာရာဏသီမြို့ကို ပိတ်ထားသော မင်းသားသည် - ယခုအခါ သီဝလိ။
မင်းသား၏ ခမည်းတော်သည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) မသာယာအပ်၊ မချစ်အပ်၊ ချစ်အပ်သာယာသွင်။
အဿတရူပဇာတ် ပြီး၏။
စနိုးဝှိုက်နှင့်လူပုလေးခုနစ်ဖော်
ဂရင်းပုံပြင်များဟုခေါ်သော ဂျာမန်လူမျိုး ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်တို့ ရေးသားပြုစုကြသည့် ပုံပြင်များထဲတွင် စနိုးဝှိုက်နှင့် လူပုလေးခုနှစ်ဖော်တို့၏ ပုံပြင်မှာ ကမ္ဘာကျော်ကြား သည်။
ထိုပုံပြင်များထဲတွင် အကျဉ်းချုပ်မှာ ရှေးအခါက ဘုရင် တစ်ပါး၏ မိဖုရားကြီးတွင် ပဋိသန္ဓေရှိနေသောအခါ၊ မိဖုရား ကြီးက မိမိ မွေးဖွားမည့် ရင်သွေးကလေးသည် သမီးတော် ကလေး ဖြစ်၍ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ အသားဖြူပြီးလျှင် နှုတ်ခမ်းများ မှာ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းကာ ဆံပင်များမှာလည် အက်ဗနီပင် အနှစ်ကဲ့သို့ မည်းနက်စေရန် တောင့်တခဲ့၏။ များမကြာမီ မိဖုရားကြီး တောင့်တသည့် ဆန္ဒနှင့်ပြည့်စုံသော သမီးတော် ကလေးကို မွေးဖွားလာရာ စနိုးဝှိုက် (ခင်နှင်းဖြူ)ဟု အမည် မှည့်လေသည်။
ထိုမိဖုရားကြီးသည်လည်း ခင်နှင်းဖြူကို မွေးဖွားပြီးနောက် မကြာမီပင် ကွယ်လွန်ရှာသည်။ ထိုကြောင့် ဘုရင်ကြီးက နောက်ထပ် မိဖုရားတစ်ပါး မြောက်စားကောက်ယူလေသည်။ ထိုခင်နှင်းဖြူ၏မိထွေးသည် မနာလိုဝန်တိုစိတ်ရှိ၍ ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သူဖြစ်သည်။ ထိုမိဖုရားတွင် ထူးဆန်းသော မှန် တစ်ချပ်ရှိသည်။ ထိုမှန်သည် မိဖုရားမေးသမျှ ပုစ္ဆာများကို တိကျမှန်ကန်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားနိုင်သော အစွမ်းရှိ၏။ မိဖုရားသည် နံနက်တိုင်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချောဆုံးမည်သူ နည်းဟု မှန်အား မေးလေ့ရှိသည်။ အသင်မိဖုရားသည် ကမ္ဘာ ပေါ်တွင် အချောအလှဆုံးဖြစ်သည်ဟု ထိုမှန်က နှစ်ပေါင်း များစွာပင် ဖြေခဲ့၏။ တစ်နေ့သ၌ ထိုမှန်က ယခုအခါ ခင်နှင်းဖြူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချောအလှဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဖြေကြားရာ မိဖုရားသည် မိမိထက်သာသူအား မနာလိုဖြစ်၍ ခင်နှင်းဖြူကို သုတ်သင်ပစ်ရန် အကြံယူလေသည်။
ဩဘာညွန့်
ဩဘာညွန့်
စနိုးဝှိုက်နှင့်လူပုလေးခုနစ်ဖော်
ထိုကြောင့် မိဖုရားသည် ခင်နှင်းဖြူကို မုဆိုးတစ်ယောက်၏ လက်သို့ အပ်ကာ တောနက်ကြီးအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်၍ အစတုံး သတ်ပစ်စေ၏။ သို့ရာတွင် မုဆိုးသည် သနားစဖွယ် တောင်းပန်ရှာသော ခင်နှင်းဖြူကို မသတ်ရက်သဖြင့် လွတ်ရာ သို့ ထွက်ပြေးစေ၏။ မင်းသမီးကလေးသည် တောအထပ်ထပ် ကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့၍ ညအချိန်ရောက်သော် အားငယ်ကြောက် လန့်ကာ ငိုယိုမိရှာသည်။ ထိုသို့ ငိုသောအခါ တောတွင်းရှိ သားကောင်ငယ်များသည် ခင်နှင်းဖြူအား သစ်ပင်အောက်ရှိ သေးငယ်သော အိမ်ကလေးတစ်လုံးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ သည်။ ထိုအိမ်ထဲသို့ မင်းသမီးကလေး ဝင်ရောက်သောအခါ သေးငယ်သော စားပွဲတစ်ခုပေါ်တွင် သေးငယ်သော ပန်းကန် ခွက် ယောက်တို့ဖြင့် ပေါင်မုန့်နှင့်နွားနို့များ ပြင်ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။ စားပွဲဘေးတွင် သေးငယ်သော ကုလားထိုင် ခုနစ် လုံးမှ နွားနို့အနည်းငယ်စီ စား၍ ဖန်ခွက် ခုနစ်လုံးမှ နွားနို့ အနည်းငယ်စီ ယူ၍ သောက်လေသည်။ ထိုနောက် အပေါ် ထပ်တွင် ခုတင်ကလေးခုနစ်လုံးကို တွေ့ပြန်ရာ အငယ်ဆုံး ခုတင်ကလေးပေါ်သို့ အိပ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော် သွားလေသည်။
ဤအိမ်ငယ်မှာ လူပုကလေး ခုနစ်ယောက်တို့၏ နေအိမ် ဖြစ်၏။ သူတို့သည် နေ့အခါ၌ တောင်အောက် မြေတွင်းထဲမှ ရွှေကိုတူး၍ ညအချိန်တွင် အိမ်သို့ ပြန်လာတတ်ကြသည်။ လူပုကလေးမျာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိမိတို့ စားစရာ များကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စားသောက်သွားကြောင်း တွေ့ရ သဖြင့် လိုက်ရှာကြရာ အိပ်ရာထက်တွင် မင်းသမီးကလေး အိပ်စက်နေသည်ကို တွေ့ကြလေသည်။
ခင်နှင်းဖြူလည်း အိပ်ရာမှနိုး၍ မိမိ၏အဖြစ်အပျက်အလုံးစုံ ကို လူပုကလေးများအား ပြောပြ၏။ ထိုအခါ လူပုကလေး များသည် ကရုဏာသက်လှသဖြင့် ခင်နှင်းဖြူအား မိမိတို့အိမ် တွင်ပင် နေခွင့်ပြု၍ မိမိတို့အတွက် အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ကိုင် ဆောင်ရွက်စေ၏။
လူပုကလေးများသည် နောက်တစ်နေ့နံနက် အလုပ်ခွင့်သို့ ထွက်သွားကြသောအခါ မင်းသမီးအား တံခါးကိုလုံစွာပိတ် ထားလျက် မည်သူခေါ်၍မျှ ဖွင့်မပေးရန် မှာထားခဲ့၏။ သို့မှာ ခဲ့ခြင်းမှာ မိထွေးမိဖုရားကြီး၏ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုကို သူတို့ သိကြသဖြင့် မင်းသမီးလေးအတွက် စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူတို့ထင်သည့်အတိုင်းပင် မိထွေးမိဖုရားသည် မိမိ၏ကြည့်မှန် က ပြောပြသဖြင့် မင်းသမီးကလေး အသက်ရှင်လျက်ရှိသည့် နေရပ်ကို သိလေ၏။ ထိုကြောင့် မိဖုရားသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဈေးရောင်းသူ အမယ်အိုဟန်ဆောင်၍ မင်းသမီးလေးရှိရာသို့ ရောက်လာကာ ခင်နှင်းဖြူအား နှစ်လိုဖွယ်သော ပန်းသီး တစ်လုံးကို ရောင်းလေသည်။
ထိုပန်းသီး တစ်ခြမ်းတွင် အဆိပ်ထည့်၍ အဆိပ် မရှိသည့် ဖက်ကို စားပြကာ လှည့်စား၍ရောင်းသဖြင့် မင်းသမီးကလေး လည်း ယုံကြည်မိ၏။ ထိုကြောင့် ပန်းသီးကိုယူကာ တစ်ကိုက် မျှ စားလိုက်လျှင်ပင် လဲကျ၍ မေ့မြောသွားလေ၏။
လူပုကလေးများ ပြန်လာသောအခါ အသေကဲ့သို့ ဖြစ်နေ သော ခင်နှင်းဖြူကို တွေ့ရသဖြင့် များစွာ ယူကျုံးမရဖြစ်ကြ၏။ လူပုကလေးများသည် မင်းသမီး၏အလောင်းကို မှန်ခေါင်းထဲ၌ ထည့်၍ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ထားကာ၊ ပန်းများဖြင့် မွမ်းမံ၍ အလောင်းကို စောင့်ရှောက်နေကြလေသည်။ တော တိရစ္ဆာန် ကလေးများကလည်း လာရောက် ကူညီ စောင့်ရှောက် ပေးကြ၏။ တစ်နေ့သောအခါ တောကစားထွက်လာသည့် မင်းသားကလေးတစ်ပါးသည် ခင်နှင်းဖြူ၏အလောင်းကို တွေ့မြင်ရလျှင် များစွာပင် သနားချစ်ခင်သဖြင့် အလောင်းကို မိမိ၏တိုင်းပြည်သို့ ယူဆောင်သွားကာ လှပခမ်းနားစွာ ထားလို ပါသည်ဟု လူပူကလေးများထံ ခွင့်ပန်လေသည်။ လူပုကလေး များကလည်း သဘောတူညီသဖြင့် မင်းသား၏တပည့်တစ်ဦးက ခလုတ်တိုက်မိသောကြောင့် မှန်ခေါင်းမှာ လွတ်ကျလေ၏။
ထိုအခါ ခင်နှင်းဖြူ၏ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေသော ပန်းသီးခြမ်းသည် မင်းသမီးကလေး၏ ပါးစပ်တွင်းမှ ထွက်ကျ သွားလေသည်။ ထိုကြောင့် ခင်နှင်းဖြူသည် အိပ်ပျော်ရာမှ နိုး လာသူကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် လူကောင်းပြန်ဖြစ်လာရာ မင်းသား ကလေးနှင့်တကွ လူပုကလေးများ၊ တောတိရစ္ဆာန်များမှာ ဝမ်း မြောက်ကြရလေသည်။ မင်းသားကလေးသည် လူပုကလေးများ ထံမှ ခွင့်ပန်၍ ခင်နှင်းဖြူကို မိမိတိုင်းပြည်သို့ ခေါ်ဆောင် သွားပြီးနောက် မိထွေးစဉ်းလဲ မိဖုရားသည်လည်း ဒေါသစိတ် မွှန်ပြီးလျှင် သေဆုံးလေ၏။
သွားခို့လော်ရွာ၊ ဖာပွန်မြို့နယ်
သွားခို့လော်ရွာ(Thwarkhoetlaw)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဖာပွန်ခရိုင်၊ ဖာပွန်မြို့နယ်၊ မထောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၉၇၅၂ ဖြစ်သည်။ အရပ်အခေါ်မှာ သွားခိုလော် ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မထောကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၂၀၅ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၁၁၇၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ဇီးထုံရခိုင်ရွာ၊ ဇီးထုံ
ဇီးထုံရခိုင်ရွာ၊ ဇီးထုံ
နှဲဟထုံး (မြောက်)ရွာ၊ ဝဲဒေါင့်
နှဲဟထုံး (မြောက်)ရွာ၊ ဝဲဒေါင့်
အောင်သာရွာ၊ ညောင်ဦးမြို့နယ်
အောင်သာရွာ (Aungthar)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ညောင်ဦးခရိုင်၊ ညောင်ဦးမြို့နယ်၊ ဆည်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၈၃၁၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဆည်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၂၆၃ ဦး၊ မ ၃၀၃၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၃၀၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ညောင်ဦးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ထန်းနှစ်ခွရွာ၊ ထန်းသုံးပင်
ထန်းနှစ်ခွရွာ၊ ထန်းသုံးပင်
ဖန်ခါးကုန်းရွာ၊ ကျောက်ကြီးမြို့နယ်
ဖန်ခါးကုန်းရွာ (Hpankharkone)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ တောင်ငူခရိုင်၊ ကျောက်ကြီးမြို့နယ်၊ တုံးကြီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၀၂၁၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ တုံးကြီးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၀၅၂ ဦး၊ မ ၁၉၃၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၉၈၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်ကြီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပိတောက်ကုန်းရွာ၊ အောင်လံမြို့နယ်
ပိတောက်ကုန်းရွာ (Pitaukkone)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ သရက်ခရိုင်၊ အောင်လံမြို့နယ်၊ ပိတောက်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၇၅၈၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပိတောက်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၂၁ ဦး၊ မ ၈၉၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၇၁၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အောင်လံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခဲခယူးခမတဘူတာ
ခဲခယူးခမတဘူတာ (京急蒲田駅 ခဲခယူးခမတ- အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ တိုကျိုခရိုင်၊ အိုးတမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ 300px|thumb
ဆင်ကျုံးရွာ၊ ရပ်စောက်မြို့နယ်
ဆင်ကျုံးရွာ (Hsinkyone)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ တောင်ကြီးခရိုင်၊ ရပ်စောက်မြို့နယ်၊ မြင်တောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၀၃၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မြင်တောင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၄၅၉ ဦး၊ မ ၂၅၇၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၀၃၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရပ်စောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘိတ်သိတ်
ဘိတ်သိတ်
သဘာဝ
သဘာဝ (nature) ဟူသည်မှာ အဓိပ္ပာယ် ကျယ်ပြောလှသော စကားလုံးဖြစ်ပြီး ယင်းစကားလုံးအနက်တွင် သဘာဝ လောက၊ သဘာဝတ္တ စကြဝဠာ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လောကနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စကြဝဠာတို့ ပါဝင်နေသည်။ သဘာဝသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ရုပ်စကြဝဠာ၏ လောကဓမ္မ (Phenomena) နှင့် သက်ရှိဘာဝတို့ကို ရည်ညွှန်းသည်။ သဘာဝ ဆိုသည်မှာ ရုပ်လောက တွင်ဖြစ်ပျက်နေမှုကို ရည်ညွှန်းပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် အသက်ရှိခြင်း နှင့်ဆိုင်သည်။ လူတို့ဖန်တီးသော အရာများ လူတို့ရှိ ပေါင်းဖွဲ့ခြင်းများကို သဘာဝ ဟု အသုံးအနှုန်းတွင် မပါဝင်ပေ။ လူ့သဘာဝ တွင်ကားပါဝင်နိုင်သည်။ သဘာဝ သည် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များနှင့် ခြားနားသည်။ ပမာနအားဖြင့် အဏုမြုမှုန် (subatomic) မှ မဟာစကြဝဠာ (Cosmos)ထိ ပါဝင်သည်။
ကဏ္ဍ:ပင်မ အကြောင်းအရာ ဆောင်းပါးများ
ကျောက်ပုန်းရွာ၊ ဓနော်
ကျောက်ပုန်းရွာ၊ ဓနော်
အင်းစုရွာ၊ ဝဲဒေါင့်
အင်းစုရွာ၊ ဝဲဒေါင့်
စနိုက်မျိုးရင်းဝင်ငှက်
ရေအိုင်ထွန်းရာ၊ ရေဝပ်ရာနှင့်ရေတင်၍ အမြဲတမ်း စွတ်စိုထိုင်းမှိုင်းရာဒေသများ၌ ကျက်စားသော ငှက်တို့အနက် စနိုက်ဟုခေါ်သော ငှက်များကို လူအသိများလေသည်။ ရေထဲတွင် သွားလာတတ်သော ငှက်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ အလျား ၁၀လက္မခန့်ရှိသော နှုတ်သီးရှည်ရှည် ငှက်မျိုးဖြစ်သည်။ အမြီးအတောင်မှာ ၁၂-ခုမှ ၁၈-ခု အထိရှိသည်။ အသံမှာ နှာခေါင်းသံပါသည်။ စနိုက်သည် ကိုယ်ထည်သေးငယ်၍ အသွေးအရောင် ညိုသည်။ နှုတ်သီးနှင့်ခြေထောက်များမှာ အလွန်ရှည်၏။ အချို့ စနိုက်များသည် ယင်းတို့၏ ရှည်လျားသော နှုတ်သီးများအပါ အဝင် အလျား ၁ဝ လက်မခန့် ရှိကြသည်။ ရှည်လျားသော နှုတ်သီးနှင့် ခြေတံများရှိသောကြောင့်လည်း စနိုက်များသည် ရေဝပ်သောနေရာ၊ စွတ်စိုသောနေရာနှင့် ရေစမ်းများတွင်မိမိတို့ ကိုယ်ကို ရေမထိစေဘဲ ကျက်စားနိုင်ကြ၏။ ပျံသန်းရာ၌အလွန်လျင်မြန်၍ တစ်ဆစ်ချိုး ပျံသန်းတတ်ကြသည်။ နံနက်ခင်းနှင့် ညနေခင်းတွင် အစာရှာဖွေသော်လည်း ညအချိန်တွင်လည်း ကျက်စားသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၌ ဆောင်းအခါတွင် တွေ့ရတတ်သည်။ အသားစားငှက်မျိုးဖြစ်၍ ဗိုလ်စားငှက်ဟုလည်း ခေါ်သည်။
စနိုက်များသည် ရေဝပ်၍အမြဲတမ်း စိုစွတ်လျက်ရှိသောမြေပေါ်တွင် ခွက်သဏ္ဌာန် ခပ်ဝိုင်းဝိုင်းအသိုက်များကို မြက်ဖြင့်ပြုလုပ်ကြသည်။ ဥမှာ သစ်သော့သီးသဏ္ဌာန် ရှိ၍ တစ်ကြိမ် လျှင် ၄ ဥ ဥသည်။ စနိုက်များကို ထိမှန်အောင် ပစ်ခတ်ရန် ခဲယဉ်းသောကြောင့် ငှက်ခတ်သမားနှင့် ငှက်ပစ်ဝါသနာပါသူများက သဲသဲမဲမဲ လိုက်လံပစ်ခတ်လေ့ရှိကြသည်။
စနိုက်မျိုးများ အနက် စနိုက်ကြီးမှာ သာမန်စနိုက်များထက် ကိုယ်ထည်ကြီးမားသည်။ ဂျက်စနိုက်ဟုခေါ်သော စနိုက်မျိုးသည် အလျား ၇ လက်မသာရှိ၏။ ထိုစနိုက်ကြီးနှင့် ဂျက် စနိုက် နှစ်မျိုးစလုံးကို အလွန်တွေ့ရခဲလေသည်။ ထိုငှက်တို့သည် ဆောင်းရာသီ၌သာ လာရောက်ကြသော ဧည့်သည်ငှက်များ ဖြစ်ကြသည်။
ဗြိတိသျှကျွန်းစုနှင့် ဥရောပတိုက်တွင်သာမက၊ အခြားတိုက်ကြီးများတွင်လည်း၊ စနိုက်ကို တွေ့ရှိရသည်။ များသောအားဖြင့် စနိုက်များ ကျက်စားရာဒေသကား ရေအိုင်စပ်၊ မြစ်ကမ်းနား၊ ရေတင်၍ စွတ်စိုသော နေရာများ၊ လယ်ကွက်များ ဖြစ်သည်။ မြောက်အမေရိကတိုက်တွင် ဝီလဆန်စနိုက်ခေါ် စနိုက်တစ်မျိုးကို တွေ့ရ၏။ ထိုဝီလဆန်စနိုက်များသည်လည်း ငှက်ပစ်ဝါသနာအိုးများ၏ အကြိုက်ပင် ဖြစ်လေသည်။
ဇွန် ၁၉၉၈
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဇွန် ကဏ္ဍ:၁၉၉၈
သထုံ မင်းဆက်များ
သုဝဏ္ဏ ဘူမိ ခေါ် သထုံ မင်းဆက်များ မှာ -
ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ၏ သမိုင်း ကဏ္ဍ:သထုံ မင်းဆက်များ
ဟပေါရွာ၊ နန်းယွန်းမြို့နယ်
ဟပေါရွာ (Hapaw)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ နန်းယွန်းမြို့နယ်၊ လွန်နူးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၉၄၉ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နန်းယွန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခင်လယ်ရွာ၊ မြစ်သားမြို့နယ်
ခင်လယ်ရွာ (Khinlel)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ မြစ်သားမြို့နယ်၊ ခင်လယ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၁၀၂၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ခင်လယ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၄၄ ဦး၊ မ ၇၁၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၄၆၀ ဦးနေထိုင်သည်။
တာပေါင်းရွာ၊ မင်းတပ်မြို့နယ်
တာပေါင်းရွာ(Tarpaung)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မင်းတပ်ခရိုင်၊ မင်းတပ်မြို့နယ်၊ မဒပ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၄၉၅၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မဒပ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၆၃ ဦး၊ မ ၆၇၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၂၄၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မင်းတပ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အညာစုရွာ၊ ထန်းသုံးပင်
အညာစုရွာ၊ ထန်းသုံးပင်
ထောလန်ရွာ၊ ဆော့လော်မြို့နယ်
ထောလန်ရွာ(Htawlang)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ ဆော့လော်မြို့နယ်၊ ထောလန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၄၉၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ထောလန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၉၁ ဦး၊ မ ၁၈၅ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၇၆ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဆော့လော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ထီးဒိုးထရွာ၊ ဖာပွန်မြို့နယ်
ထီးဒိုးထရွာ(Hteedoehta)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဖာပွန်ခရိုင်၊ ဖာပွန်မြို့နယ်၊ မြင်းတပြေးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၀၁၈ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖာပွန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တာပေါက်ရွာ၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်
တာပေါက်ရွာ (Tarpauk)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်၊ ဟိုဆိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၅၆၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟိုဆိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၅၉ ဦး၊ မ ၇၇၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၄၃၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းရယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဂလိုက်ဒါလေယာဉ်
ဂလိုက်ဒါခေါ် လေယာဉ်လျှောသည် စက်မပါဘဲ ပျံသန်းနိုင် သော လေယာဉ်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ဂလိုက်ဒါကို တောင်ဆင်ခြေ လျှောမှ အရှိန်ဖြင့် လျှောချလိုက်သောအခါ၌ဖြစ်စေ လေယာဉ်ပျံ သို့မဟုတ် မော်တောာ်ကားဖြင့် ဆွဲ၍ ပြေးသောအခါ၌ဖြစ်စေ လေဟုန်စီးကာ လေယာဉ်ပျံကဲ့သို့ ပျံသန်းနိုင်သည်။ ဂလိုက်ဒါ သည် အလွန်ပေါ့သောကြောင့် အထက်သို့ တိုက်ခတ်နေသော လေစီးကြောင်းထဲတွင် အတော်မြင့်မြင့် ပျံတက်နိုင်ပြီးလျှင် ခရီး အတော်ဝေးဝေးသို့လည်း ပျံသန်းသွားနိုင်သည်။ သို့သော် စက်ပါသော လေယာဉ်ပျံတို့လောက်ကား ကြာမြင့်ဝေးလံစွာ မပျံသန်းနိုင်ချေ။
ဂလိုက်ဒါတွင် စက်မပါသည်မှအပ လေယာဉ်ပျံမှာကဲ့သို့ပင် အမြီး၊ တောင်ပံနှင့် ကိုယ်ထည်များပါရှိသည်။ အတောင်နှင့် အမြီးတွင်လည်း လေယာဉ်ပျံမှာကဲ့သို့ပင် ထက်အောက်ဘယ်ညာ သို့ တက်ဆင်းလှည့်ပတ်နိုင်အောင် ပဲ့များအသီးသီး တပ်ဆင် ထားလေသည်။ လူတို့သည် ဂလိုက်ဒါကို လေယာဉ်ပျံမပေါ်မီ အချိန်က အမျိုးမျိုး ကြိုးစားကြံစည်ခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် ခရစ် ၁၈၉၁ ခုနှစ်တွင်မှ ဂလိုက်ဒါကို အောတိုးလီလီယင်သဲ နှင့် ဂစ်စတပ် အမည်ရရှိသော ညီနောင်၂ ဦးတို့က ပထမဆုံး အောင်မြင်စွာ ပျံသန်းနိုင်ခဲ့သည်။ လေယာဉ်ပျံကို ရှေးဦးစွာ ကြံစည်ခဲ့ကြသော ရိုက်ညီနောင်တို့ပင်လျှင် ဂလိုက်ဒါများဖြင့် စမ်းသပ်လေ့လာခဲ့ကြရလေသည်။
ဂလိုက်ဒါတွင် အလွတ်ပျံသန်းနိုင်သော အမျိုးနှင့် လေယာဉ်ပျံကကြိုးဖြင့် ဆွဲဆောင်ရသော အမျိုးဟူ၍ ၂ မျိုး ရှိသည်။ ပထမအမျိုးတွင် တစ်ဖန် အပျော်စီး ဂလိုက်ဒါနှင့် လေယာဉ်ပျံ အမောင်းသင်ဂလိုက်ဒါ ဟူ၍ ၂ စားရှိပြန်သည်။ အခြားတစ်မျိုးမှာ ဝန်တင်ဂလိုက်ဒါမျိုး ဖြစ်၍ သာမန် ဂလိုက်ဒါတို့ထက် ကြီးမားကြသည်။ အချို့မှာ လူ ၃ဝ ခန့် အထိ တင်ဆောင်နိုင်အောင်ပင် ကြီးမားကြသည်။ ဤဝန်တင် ဂလိုက်ဒါမျိုးကို စီးပွားရေးဖက်၌ ကုန်ပစ္စည်းတင်ရန်အသုံးပြု၍ စစ်ပွဲများ၌ စစ်သား၊ စစ်လက်နက်နှင့် စစ်ရိက္ခာများ သယ်ယူ ပို့ဆောင်ရန် အသုံးပြုကြသည်။ ဗိုလ်ချုပ်မှူး ဝင်းဂိတ်သည် ပြီးခဲ့သော ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက မြန်မာနိုင်ငံရှိ ဂျပန်တပ် များကို ပြန်လည်ထိုးစစ်ဆင်ခဲ့စဉ်က ဤဂလိုက်ဒါမျိုးကို ထိရောက်စွာ အသုံးပြုခဲ့လေသည်။
မဟာမိတ်ရွာ
မဟာမိတ်
ဂလိုက်ဒါလေယာဉ်
အဂ‡လန်၊ ဂျာမနီ၊ အမေရိကန်၊ ရုရှားစသော နိုင်ငံကြီးတို့၌ ဂလိုက်ဒါများ အလွန်ခေတ်စားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဂျာမနီ နိုင်ငံ၌ ပထမကမ္ဘာစစ်ပြီးခေတ်တွင် ထူးထူးခြားခြား ခေတ်စား ခဲ့၍ ဂလိုက်ဒါစီး သူရဲကောင်းများ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နာက်တွင် ဂလိုက်ဒါသည် ရုရှားနိုင်ငံ၌လည်း သိသိသာသာ ခေတ်စားလာခဲ့ပေသည်။
ဂလိုက်ဒါနှင့် အဝေးဆုံး ပျံသန်းခဲ့သော ကမ္ဘာစံချိန်မှာ မိုင်ပေါင်း ၄၆၅၅၃၂ ဖြစ်သည်။ ထိုခရီးကို အောက်လဂါက လက်ပီကိုဗာဆိုသူ ရုရှားအမျိုးသမီးလေသူရဲက ၁၉၃၉ ခုနှစ် တွင် ပျံသန်းခဲ့သည်။ အမြင့်ဆုံးပျံသန်းခဲ့သော ကမ္ဘာ့စံချိန်မှာ စတင်ပျံသန်းရာမှ ပေပေါင်း ၂၆၄၁ဝ မြင့်သည်။ ထိုအမြင့်ကို ပါအိပ်ဆဲပါဆန်ဆိုသူ ဆွီဒင်အမျိုးသားတစ်ဦးက ၁၉၄၇ ခုနှစ် တွင် ပျံသန်းခဲ့သည်။ လေထဲ၌ အကြာဆုံးနေခဲ့သော ကမ္ဘာ့ စံချိန်မှာ ၃၆ နာရီ ၃၅ မိနစ်ဖြစ်သည်။ ထိုစံချိန်ကို ကွတ်ရှမစ် ဆိုသူ ဂျာမန်အမျိုးသားတစ်ဦးက တွင်ခဲ့လေသည်။
နှဲဟထုံး (အနောက်)ရွာ၊ ဝဲဒေါင့်
နှဲဟထုံး (အနောက်)ရွာ၊ ဝဲဒေါင့်
တောင်ကြီးရင်းရွာ၊ ဇီးထုံ
တောင်ကြီးရင်းရွာ၊ ဇီးထုံ
စတာလင်နယ်
စတာလင်နယ် (Sterling Area) ဆိုသည်မှာ ငွေကြေးဆိုင်ရေးရာ နောက်ခံသီးသန့် ရန်ပုံငွေကို လန်ဒန်မြို့၌ ထားရှိပြီး ပြည်ပအပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကုန်သွယ်ရေးတွင် စတာလင်ငွေဖြင့် ပေးချေရယူသော နိုင်ငံများဖြစ်သည်။ ဩစတြေးလျနိုင်ငံ၊ အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ နယူးဇီလန်နိုင်ငံ၊ ပါကစ္စတန်နိုင်ငံနှင့် တောင်အာဖရိကနိုင်ငံတို့ ပါဝင်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံသည် စတာလင်နယ်မှ ထွက်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နိုင်ငံ
ဆည်မြောင်းရွာ၊ ကျောက်ကြီးမြို့နယ်
ဆည်မြောင်းရွာ (Semyaung)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ တောင်ငူခရိုင်၊ ကျောက်ကြီးမြို့နယ်၊ တုံးကြီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၀၂၂၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ တုံးကြီးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၀၅၂ ဦး၊ မ ၁၉၃၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၉၈၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်ကြီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တံပိုးရွာ၊ အောင်လံမြို့နယ်
တံပိုးရွာ (Tanpoe)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ သရက်ခရိုင်၊ အောင်လံမြို့နယ်၊ ပိတောက်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၇၅၈၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပိတောက်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၈၂၁ ဦး၊ မ ၈၉၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၇၁၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အောင်လံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပင်စိမ်းပင်ရွာ၊ ရပ်စောက်မြို့နယ်
ပင်စိမ်းပင်ရွာ (Pinseinpin)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ တောင်ကြီးခရိုင်၊ ရပ်စောက်မြို့နယ်၊ မြင်တောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၀၂၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မြင်တောင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၄၅၉ ဦး၊ မ ၂၅၇၁ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၀၃၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရပ်စောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လွန်နူးရွာ၊ နန်းယွန်းမြို့နယ်
လွန်နူးရွာ (Lunnu)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ နန်းယွန်းမြို့နယ်၊ လွန်နူးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၉၄၈ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နန်းယွန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျောင်းစုရွာ၊ ထန်းသုံးပင်
ကျောင်းစုရွာ၊ ထန်းသုံးပင်
ဇွန် ၁၉၉၉
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဇွန် ကဏ္ဍ:၁၉၉၉
ပဏ္ဏိကဇာတ်
ဧကကနိပါတ် - ၁၁။ ပရောသတဝဂ် -၁၀၂ - ပဏ္ဏိကဇာတ်။ ။ မိမိသမီး၏ အကျင့်ရှိ မရှိကို သိလိုသဖြင့် စုံစမ်းသိရှိသော ဖခင်အကြောင်း။
သားသမီးနောင်ရေး မိဘတွေး
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိမြို့ဝယ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်း၍ အသက်မွေးသော သီတင်းသည် တစ်ယောက် ရှိလေ၏။
ထိုသီတင်းသည်၌ သမီးတစ်ယောက် ရှိ၏။ အလွန် အဆင်းလှ၏။ ကြည်ညိုဖွယ်ရှိ၏။ အကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံ၏။ အရှက်အကြောက်နှင့် ပြည့်စုံ၏။ အမြဲရွှင်ပြုံးသော မျက်နှာရှိ၏။
ထိုသတို့သမီးအား အမျိုးတူသောသူတို့သည် ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန် စကာကြောင်းလမ်း လာကြသည်ရှိသော် အဖသီတင်းသည်သည် ငါ့သမိးအား ထိမ်းမြားလက်ထက်ရန် မသင့်သေး၊ အမြဲပြုံးရွှင်သော မျက်နှာရှိ၏၊ အကျင့် သီလမရှိခဲ့သော် လင်အိမ်ရောက်သောအခါ ငါတို့မိဘများအား ရှုတ်ချကဲ့ရဲ့ကြလိမ့်မည်၊ သို့အတွက် သမီးအား အကျင့်သီလ ရှိသည် မရှိသည်ကို စုံစမ်းမည်ဟု ကြံစည်လျက်နေ၏။
စုံစမ်းပြီးမှ ထိမ်းမြားရ
တစ်နေ့သ၌ သီတင်းသည်သည် သမီးကိုခေါ်ကာ တောင်းတစ်လုံးကိုယူစေ၍ ဟင်းရွက်ယူရန် တော်သို့သွားကြ၏။ ရောက်လျှင် အဘသည် သမီးကို စုံစမ်းလိုသဖြင့် ကိလေသာကို မှီသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ လျှို့ဝှက်သောစကားကို ဆို၍ လက်ကိုဆွဲ၏။ သမီးသည် ဆွဲကာမျှပင်လျှင် မျက်ရည်ယိုထွက်ကာ ငိုလျက် “ဖခင် ... ဤလိုအမှုကို မပြုသင့်ပါ၊ ရေမှ မီးဖြစ်သည်နှင့် တူပါသည်” ဟု အဖကို တားမြစ်လေ၏။
အဖလည်း “ချစ်သမီး ... သမီးကို အကျင့်သီလ ရှိသည် မရှိသည်ကို စုံစမ်းလိုသဖြင့် လက်ကိုဆွဲခြင်း ဖြစ်သည်၊ တစ်စုံတစ်ရာ ဖောက်ပြန်လိုသောစိတ် မရှိ၊ မငိုလင့်၊ ချစ်သမီး ... သင့်မှာ အကျင့်သီလ ရှိသလော” ဟု မေး၏။ “ဖခင် ... ရှိပါသည်၊ ကိလေသာရာဂ အစွမ်းဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်သော ယောကျ်ားကိုမျှ မကြည့်စဖူးပါ” ဟု ပြောကြားလေ၏။ ထိုအခါ အဖသီတင်းသည်သည် သမီးကို နှစ်သိမ့်စေ၍ အိမ်သို့ရောက်လျှင် ထိမ်းမြားလက်ထပ်ကာ လင်အိမ်သို့ ပို့လိုက်၏။
သီတင်းသည်လည်း မြတ်စွာဘုရားထံ ဆည်းကပ်ရန်ရောက်သဖြင့် ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထားရာ “သီတင်းသည် ... ဤသတို့သမီးကား ကြာမြင့်သောအခါမှစ၍ အကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံခဲ့၏၊ သင်သည် ယခုအခါ၌သာ စုံစမ်းသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း စုံစမ်းဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အကျင့်လုံခြုံမှ အိမ်ထောင်ချ
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ရုက္ခစိုးနတ် ဖြစ်လေ၏။
ထိုဗာရာဏသီပြည်၌ ဟင်းရွက်ဟင်းသီးရောင်း၍ အသက်မွေးသော သီတင်းသည်တစ်ယောက် ရှိလေ၏။ ထိုသီတင်းသည်၌ သမီးတစ်ယောက် ရှိ၏။ [အလုံးစုံသော စကားသည် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထုနှင့်တူ၏]
အဖသီတင်းသည်သည် စုံစမ်းလိုသဖြင့် သမီးလက်ကို ဆွဲလေ၏။ ထိုအခါ သမီးသည် ငိုလျက် -
“ဖခင် ... အကျွန်ုပ်အား ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ့လျှင် ကိုးကွယ်ရာဖြစ်ရမည့် အဖသည် တောအလယ်၌ ပြစ်မှားဘိ၏၊ နိုင်ထက်ကလူ ပြုဘိ၏၊ ကျွန်ုပ်သည် ဘယ်သူ့ထံမှာ ငိုရမည်နည်း” –
ဤဒေသနာတော်၏ အဆုံး၌ သီတင်းသည်သည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ အဘသည် - ယခုအခါ အဘ။
သမီးသည် - သမီး။
အကြောင်းသိသော ရုက္ခစိုးသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) ချစ်သမီးမှာ၊ ကျင့်သီလာ၊ တာဝန်မိဘပေ။
(၂) လင်အိမ်သို့ထည့်၊ သီလမဲ့၊ ကဲ့ရဲ့မလွတ်ပေ။
(၃) ကိုယ်တိုင်စမ်းဘိ၊ ရှိ, မရှိ၊ နိပါတ်ထုံးတစ်တွေ။
ပဏ္ဏိကဇာတ် ပြီး၏။
ကျိုင်းတောင်းရွာ၊ မိုင်းကိုင်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းကိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဟေမဇလာ
ဟေမဇလာ
ဥယျာဉ်စု(အုန်းပင်စု)ရွာ၊ ဝဲဒေါင့်
ဥယျာဉ်စု(အုန်းပင်စု)ရွာ၊ ဝဲဒေါင့်
ခဲခယူးခုရိဟမဘူတာ
ခဲခယူးခုရိဟမဘူတာ (京急久里浜駅 ခဲခယူးခုရိဟမ- အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ခါနာဂါဝါခရိုင်၊ ယောခိုဆုခမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ 300px|thumb
သင်္ဂဒူ
သင်္ဂဒူ (Thingadu) ၏ ရုက္ခဗေဒ အမည်မှာ "Parashorea stellata" ဖြစ်ပြီး "Dipterocarpaceae" မျိုးရင်းဝင် သစ်ပင်မျိုးစိတ်ဖြစ်ကာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် White Seraya ဟုခေါ်ဆိုကြသည်။ လာအို၊ မလေးရှားကျွန်းဆွယ်၊ မြန်မာ၊ ထိုင်းနှင့် ဗီယက်နမ်တို့တွင် သဘာဝအလျောက်ပေါက်ရောက်လေ့ရှိသော သစ်ပင်မျိုးဖြစ်သည်။
သို့သော် ပေါက်ရောက်ရှင်သန်ရာ နေရာ ဒေသရင်းနယ်မြေများ ဆုံးရှုံးခြင်းကြောင့် မျိုးသုဉ်းရန် အန္တရာယ်ကျရောက်နေသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သစ်ပင်များ
Denial-of-service attack
Denial-of-service attack (DoS attack) သို့ distributed denial-of-service attack (DDoS attack) သည် ကွန်ပြူတာ ၏ စွမ်းအင်များကို ကုန်ခန်းအောင် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် အမှန်တစ်ကယ် အသုံးပြုသူအတွက် အသုံးပြု၍မရဖြစ်စေသည်။
အင်းသောင်ကြီးရွာ၊ အကွေတန်း
အင်းသောင်ကြီးရွာ၊ အကွေတန်း
မဇ္ဈိမ သတင်းဌာန
မဇ္ဈိမ သတင်းဌာန (Mizzima News) သည် မြန်မာနိုင်ငံမှ သတင်းဌာန တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၁၉၈၈ ခုနှစ်တွင် ပြည်ပ ရောက်နေသော မြန်မာ သတင်းစာဆရာ တစ်စုတို့က စတင်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံတကာ သတင်း အင်စတီကျုမှ မဇ္ဈိမ သတင်းဌာန အား ၂၀၀၇ ခုနှစ်တွင် ဖရီး မီဒီယာ ပိုင်အိုးနီးယားဆုကို ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။
အဖွဲ့အစည်း
မဇ္ဈိမ သတင်းဌာန၏ ရုံးချုပ်မှာ အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ ဒေလီမြို့ တွင် ရှိပြီး သတင်းဌာနခွဲတစ်ခုမှာ ထိုင်းနိုင်ငံ ချင်းမိုင်မြို့ တွင် ရှိသည်။ မဇ္ဈိမ သတင်းဌာနတွင် ဝန်ထမ်းပေါင်း ၆၀ ကျော် ရှိပြီး ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံ၊ မြန်မာနိုင်ငံ၊ တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ၊ အိန္ဒိယနိုင်ငံ နှင့် ထိုင်းနိုင်ငံတို့မှ သတင်းပေးပို့ကြသည်။ ၂၀၁၂ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် မဇ္ဈိမ သတင်းဌာန၏ အယ်ဒီတာချုပ် စိုးမြင့်မှ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေရေး လုပ်ငန်းကို တိုးချဲ့ရန် မဇ္ဈိမ သတင်းဌာန၏ ရုံးခွဲတစ်ခုကို ရန်ကုန်တွင် ဖွင့်လှစ်မည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံရှိ မီဒီယာ ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေး
ငါယာရွာ၊ ဆော့လော်မြို့နယ်
ငါယာရွာ(Ngaryar)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ ဆော့လော်မြို့နယ်၊ ထောလန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၄၉၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ထောလန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၉၁ ဦး၊ မ ၁၈၅ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၇၆ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဆော့လော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခဝအုချိဘူတာ (အိဝတဲ)
ခဝအုချိဘူတာ (川内駅 ခဝအုချိ- အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အိဝတဲမြို့၊ မိယခိုမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မယ်ခိုခီးရွာ၊ ဖာပွန်မြို့နယ်
မယ်ခိုခီးရွာ(Meikhokhee)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဖာပွန်ခရိုင်၊ ဖာပွန်မြို့နယ်၊ မြင်းတပြေးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၀၂၀ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖာပွန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လှော်ဝရွာ၊ မင်းတပ်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မင်းတပ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရှင်မုတ္ထီးဘုရား
ရှင်မတ္ထီး ဘုရားသည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ထားဝယ်မြို့မှ တောင်ဘက် မြိတ်မြို့သွား မော်တော်ကားလမ်းမတွင်ရှိသော ရှင်မုတ္ထီးရွာတွင် တည်ရှိသည်။ မြောလေးမြော၊ ရှင်ကိုးရှင်တွင် တစ်ဆူ အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ရှင်မုတ္ထီးရွာသည် ထားဝယ်မြို့နယ်တွင် ပါဝင်၍ ထားဝယ်မြို့မှ ခြောက်မိုင်(တစ်ဆယ် ကီလိုမီတာ)ခန့် ကွာဝေး၏။
သမိုင်းကြောင်း
အေဒီ ၁၄၃၈ ခုနှစ် သက္ကရာဇ် ၈ဝဝ ပြည့်နှစ်တစ်ခိုတွင် သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ အုပ်စိုးလျက်ရှိသော ဆဋ္ဌသီရိ ပရက္ကမဗာဟုမင်းသည် သာသနာတော်ကို ကြည်ညိုသည့်အတိုင်း ပင်လယ်ရပ်ခြား ဒေသများ၌ သာသနာထွန်းကားစေလိုသဖြင့် ဗောဓိညောင်သားဖြင့် ဘုရားရှင်ကိုယ်စားရုပ်ပွားတော် လေးဆူကို ထုလုပ်ကာ ဖောင်လေးစင်းတွင် အသီးအသီး တင်ဆောင်၍ ပင်လယ်သို့ မျှောလေသည်။ ဆင်းတုတော် အသီးအသီး၏ အောက်၌ ကျောက်ပြားဝိုင်း (အလယ်တွင် အပေါက်နှင့် လှည်းဘီးဝိုင်း ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်၏။)ကို ပလ္လင်အဖြစ်ခံလျက် ဗောဓိတစ်ပင်စီ ကိုလည်း စိုက်လျက် ထည့်လိုက်လေသည်။
ထိုဆင်းတုတော်လေးဆူအနက် တစ်ဆူသည် ပုသိမ်မြို့ သို့လည်းကောင်း (ယခု ရွှေမုဋ္ဌောဘုရားခေါ်သည်ဟု ဆို၏။) တစ်ဆူသည် ကျိုက်ထိုမြို့သို့၎င်း (ယခု ကျိုက်ပေါလောဘုရား ဟု ခေါ်၏။) တစ်ဆူသည် ကျိုက္ခမီမြို့သို့၎င်း (ယခု ကျိုက္ခမီ ရေလယ်ဘုရားဟု ခေါ်၏။) ကျန်တစ်ဆူသည် ထားဝယ်မြို့ ဒေသသို့၎င်း ရောက်ရှိလာလေသည်။ ထားဝယ်မြို့ဖက်သို့ ရောက်ရှိလာသော ဆင်းတုတော်တင် ဖောင်သည် ပထမ မြိတ်မြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးမှတစ်ဖန် မျောထွက်လာလျက် မြောက်ဘက်ဆန်၍ ထားဝယ်မြစ်အတွင်း ဝင်လာကာ မြစ်လယ်သောင်ခုံတွင် ဆိုက်နားလေသည်။ ထိုအခါ ဝေဒီမြို့ (ယခုအခါ ထားဝယ်မြစ်အနောက်ဘက်ရှိ ဒေဝီရွာ)တွင် မင်းလုပ်အုပ်စိုးနေသော မင်းစောသီလ သတင်းကြားသဖြင့် ဘုရားဖောင်အား လာရောက်ပင့်ဆောင်လေရာ မရရှိချေ။ ထိုသောင်ခုံမှ တစ်ဖန် အရှေ့ဘက်ရှိ ထားဝယ်မြစ်ခွဲဖြစ်သော စော်ချောင်းသို့ ဘုရားဖောင်ဝင်သွားလျက် သေတစ်ရွာကမ်းတွင် ဆိုက်နားလေသည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း ဘုရားဆင်းတုတော်အား မည်သူမျှ ပင့်တင်၍ မရလေ။ သေတစ်ရွာနေ သီလရှင် မယ်အေသီ (လူအမည် မန်းမွှီး)သည်သာလျှင် ညဉ့်တွင် နတ်သိကြားတို့ အိပ်မက်ပေးချက်အရ ပင့်ဆောင်မှ ကြွလိုက်ပေသည်။ ဘုရားရုပ်ပွားတော်အား ပင့်တင်သည့်အချိန်မှာ သက္ကရာဇ် ၈ဝဝ ပြည့် နှစ် တန်ဆောင်မုန်း လပြည့်ကျော် ၃ ရက် တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်လေသည်။ ဘုရားရုပ်ပွားတော်အား ပင့်တင်ပြီးပြီဟူသော သတင်းကိုကြားလျှင် ဒေဝီမင်းစောသီလ ကြွရောက်လာကာ ဘုရားရုပ်ပွား ဆင်းတုတော်အား သိမ်တန်ဆောင်းများ ဆောက်လုပ် လှူဒါန်းလေသည်။ ဗောဓိညောင်ပင်ကို ဘုရားသိမ်အနီးတွင် စိုက်ပျိုးလျက် ကျောက်ပြားဝိုင်း လှည်းဘီးကိုလည်း ညောင်ပင်အောက်တွင် အများကိုးကွယ်နိုင်ရန် ထားရှိပေသည်။ ထိုကျောက်ပြားဝိုင်းလှည်းဘီးကြီးသည် အချင်း တစ်တောင့်တစ်ထွာ၊ ထုလေးလက်မမျှ၊ အပေါက်အချင်း သုံးလက်မမျှ ရှိသည်။ ယခုအခါ ထိုရုပ်ပွားဆင်းတုတော်သည် ရှင်မုတ္ထီးဘုရားဟု ဘွဲ့မည်သညာဖြင့် တန်ခိုးထင်ပေါ် ကျော်စောပေသည်။ ရှင်မုတ္ထီး ဘုရားဟု ဘွဲ့မည် ထင်ရှားရခြင်းမှာလည်း အင်းဝ ပထမမင်းခေါင်သည် မင်းအဖြစ် မရောက်သေးမီ ဆင်းရဲသောဘဝနှင့် လှည့်လည်သွားလာနေယင်း ထားဝယ်ဒေသသို့ ရောက်ရှိခဲ့စဉ် ဆံပင်လှသော ဆံရှည်သူမတစ်ဦးနှင့် အကြောင်းပါခဲ့သည်၊ ထိုဆံရှည်သူမတွင် သားယောက်ျားတစ်ဦး ဖွားမြင်၍ အရွယ်ရောက်လျှင် ခမည်းတော်စံရာ အင်းဝမြို့သို့ လိုက်သွားသည်။ ဘုရင်မင်းခေါင်လည်း မိမိ၏သားတော် မှန်းသိ၍ သားတော်အား မင်းတရားဘွဲ့နှင့် အဆောင်အယောင်များ ပေးကာ ဇာတိဌာနေ ပြန်စေလျက် တစ်ထီးတစ်နန်း အုပ်စိုးစေသည်။ မင်းတရားသည် ထားဝယ်ဒေသရောက်လျှင် သက္ကရာဇ် ၇၇၉ ခုနှစ်၌ မုတ္တသုခမြို့ဟု မြို့နန်းသစ် တည်ထောင်စိုးစံခဲ့ဘူးသည့်နေရာကို အကြောင်းပြု၍ ရှင်မုတ္ထီးဘုရား ခေါ်ထွင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုလေသည်။ ယခု ဖူးမြင်ရသော ရှင်မုတ္ထီးဘုရားမှာ ဉာဏ်တော် တစ်တောင့်တစ်ထွာ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ထိုဆင်းတုတော်အောက်ရှိ ပလ္လင်အတွင်း၌ ထားဝယ်ဒေသသို့ ကြွရောက်လာသော ဆင်းတု တော်အစစ်ကို ဌာပနာထားသည်ဟုလည်း ဆိုကြလေသည်။
ရေတွင်းကြီး
ရှင်မုတ္ထီးဘုရားအနီးတွင် အဝအကျယ် ၂၅ ပေ၊ အနက် ပေ ၄၀ ကျော်ရှိ ရေတွင်းကြီး တတွင်းရှိရာ မြန်မာပြည်တွင် အကြီးဆုံးရေတွင်းဟု မှတ်ယူကြသည်။ ‌ယင်းရေတွင်းသည် မြန်မာမင်းများလက်ထက်ကပင် ရှိပြီး၊ ဗြိတိသျှအစိုးရ လက်ထက်တွင် အုတ်‌ကျောက်တို့ဖြင့် ပြုပြင်သည်။ ၁၉၆၇ တွင် ထပ်မံပြုပြင်သည်။
အရူးပျောက်ဘုရား
ရှင်မုတ္ထီးဘုရားအနီး ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တဆူမှာ အင်းဝဘုရင် မင်းခေါင်၏ သားတော် မင်းတရား၏ ကုသိုလ်ကောင်းမှု ဖြစ်သည်။ မင်းတရား စိတ်ဖောက်ပြန်သွားစဉ် စောပညာဆိုသူ အမျိုးသမီးက ကုသပေး၍ ရောဂါ ပျောက်ကင်းသွားသည်။ သို့ကြောင့် ၁၂ မေ ၁၄၁၈ တွင် ဆုတောင်းပြည့်ဘုရားကို အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် တည်သည်။ ယင်းကို နောင် အရူးပျောက်ဘုရားဟု ‌ခေါ်တွင်သည်။
ရှင်မင်း၊ မိဖုရားကြီး
ရှင်မင်း၊ မိဖုရားကြီး(မြန်မာ ၁၁၄၃ လွန်)
ကုန်းဘောင်ခေတ်တွင် အမျိုးသမီး နန်းတွင်းစာဆိုတော် အမြောက်အမြား ပေါ်ထွန်းခဲ့ရာ ယင်းတို့အနက် မိဖုရားကြီး ရှင်မင်းသည် အဦးအဖျား ဖြစ်လေသည်။ ကုန်းဘောင်ခေတ် ပထမပိုင်းတွင် ပေါ်ထွက်ခဲ့သူ ဖြစ်၍ မိဖုရားမမြကလေး၊ လှိုင်ထိပ်ခေါင်တင် မင်းသမီး တို့ထက် ပို၍ အလျင်ကျသည်။ ရှင်မင်းသည် အမျိုးသမီး နန်းတွင်းစာဆို ဖြစ်သည်သာမက စဉ့်ကူးမင်း၏ မိဖုရားခေါင်ကြီးလည်း ဖြစ်လေသည်။
မိဖုရားကြီးရှင်မင်းသည် အင်းဝဆင်ဖြူရင် မင်းတရားကြီး လက်ထက်တွင် နန်းတွင်းစာဆိုဖြစ်သော မြင်းစုဝန်ကြီးသမီး စန္ဒာဒေဝီဘွဲ့ခံ ရှင်ဖွားနှင့် ကျီအတွင်းဝန် နန္ဒကျော်ထင်ဘွဲ့ခံ မောင်ထွန်းတို့၏ သမီး ဖြစ်သည်။ စဉ့်ကူမင်းသား နန်းတက် သော သက္ကရာဇ် ၁၁၃၈ ခုနှစ်၌ ရှင်မင်းအား ''မဟာရတနာ စန္ဒာဒေဝီ''ဘွဲ့ဖြင့် မိဖုရားခေါင်ကြီး မြေ|ာက်တော်မူသည်။ ရှင်မင်းသည် အဖြည့်ခံ ရတု၊ လေးဆစ်ကဗျာနှင့် တေး ထပ်များကို အများအပြား ရေးသားသည်။ ရတုတွင် မိဖုရားကြီး ရှင်မင်းသည် နဝဒေးကြီး၏အာဘော်ကိုလည်း မလိုက်ဘဲ တစ်သီးတစ်ခြား ပင်ကိုနည်းဖြင့် ဖွဲ့နွဲ့သည်။ သို့သော် ဆိုလို ရင်းကို တိုက်ရိုက်မဆိုဘဲ အသွယ်အဝိုက် များနေ၍ ဖွဲ့နွဲ့ပုံသည် ပြေပြစ်သင့်သလောက် မပြေပြစ်ပေ။ မိုးဖွဲ့ ရတုများတွင်မူ ရှင်မင်း၏အဖွဲ့သည် အတော်ပင် ကောင်းပေသည်။ မိန်းမသား လည်းဖြစ်၊ နန်းတွင်းသူလည်း ဖြစ်ရကား ရှင်မင်း၏ အဖွဲ့အနွဲ့ များသည် လွန်စွာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့၍ သုတိသာပေသည်။ အထူးသဖြင့် အလွမ်းကို ပိုင်နိုင်စွာဖွဲ့ဆိုနိုင်သည်။ အသုံးအနှုန်း များသည်လည်း သိမ်မွေ့ နူးညံ့သည်။ မိုးအဖွဲ့အနွဲ့တွင် ရှင်သံခို နှင့် နတ်ရှင်နောင်တို့၏ ဖွဲ့နွဲ့ပုံကို အတုယူဟန် ရှိသော်လည်း ယင်းစာဆို တော်များ၏ အသုံးအနှုန်းကဲ့သို့ စကားလုံးနည်း နည်းနှင့် အဓိပ္ပာယ် ကျယ်ဝန်းနက်နဲခြင်း၊ ကျစ်လျစ်သိပ်သည်း ခြင်း မရှိချေ။
မိဖုရားကြီး ရှင်မင်းသည် တေးထပ်နှင့် လေးဆစ်ကဗျာ များကိုလည်း ရေးသားခဲ့သေးသည်။ ရှင်မင်းသည် အခြား ကဗျာများထက် တေးထပ်အရေးအစပ်တွင် ပို၍ ထက်သန်ပုံ ရကာ အဖွဲ့အနွဲ့ ပို၍ ကောင်းသည်ကို တွေ့ရသည်။ ''ဆံခွေကို ဖြန့်ကျင်းလို့၊ ပြတင်းက မယ်မျှော်၊ ရွှေလမင်း စန္ဒော်ငယ်၊ ထွက်ပေါ်လာမူနိုး၊ စောင့်စားလို့ တာရှည်သည်၊ နေခြည်မှာ ပန်းကဲ့သို့ညှိုး။ ချနေကျ မှန်စာကို၊ အခါခါ မယ်ထိုး၊ စနဲပုံ ရွှေကြက်ရိုး ရယ်က၊ အကျိုးငယ် မထင်။ ရွှေတိုင်ထူ နတ်ကိန်းက၊ တိမ်းယိမ်းလို့ မမှန်လေကျင်။ ဘယ် ကျွန်းသူ့ သခင်ရယ်၊ ထိပ်တင်ကို ချော့ပါလိမ့်၊ မေ့လျော့နေ သည့်နှယ်၊ ရှိပြန်ရတယ်။ ပူလွန်းလို့ ပြန့်ကျယ်တယ်၊ ဘုန်း ကြွယ်ကြွယ် ဘုရာ့ကြောင့်လေး''
အထက်ပါ တေးထပ်သည် မိဖုရားကြီး၏ အကောင်းဆုံး အမျှော်စိုက်တေးတပ် ဖြစ်သည်။စဉ့်ကူးမင်းသည် အခြားမိဖုရား များ၊ ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့်သာ ပျော်မွေ့နေကာ မိမိထံတော်သို့ ကြွမြန်းတော်မမူလာသဖြင့် မိမိမှာ အပူမီး ငြိတွယ်ပုံကို တေးထပ်စာကိုယ်က ထင်ရှားစွာ ပြဆိုထားလေသည်။ မိဖုရားကြီး ရှင်မင်း၏ လေးဆစ်သဖြန်များသည် အဖွဲ့အနွဲ့ အဆင့်အတန်း မမြင့်လှသော်လည်း ရှေးကျသောသည်။ မိဖုရား ကြီး ရှင်မင်းသည် ၁၁၄၃ ခုနှစ် ဘိုးတော်ဘုရား (ဗဒုံမင်း) ထီးနန်းကို လုပ်ကြံ၍ အောင်မြင်ရာတွင် စဉ့်ကူမင်းနှင့်အတူ ဖျောက်ဖျက်ခြင်း ခံရလေသည်။ မင်းရွှေနှစ်အမည်ရှိ သမီးတော် တစ်ပါး ထွန်းကား၍ ခမည်းတော် မယ်တော်တို့နှင့်အတူ ဆုံးခဲ့ ရှာသည်။ မိဖုရားကြီးရှင်မင်း၏ ကုသိုလ်တော်မှာ စစ်ကိုင်းမြို့ရှိ ရတနာစံလွတ် ကျောင်းတော်ကြီးဖြစ်၍ မင်းဘူး ဆရာတော်အား ဆောက်လုပ် လှူဒါန်းခဲ့လေသည်။
ဝေရိဇာတ်
ဧကကနိပါတ် - ၁၁။ ပရောသတဝဂ် -၁၀၃ - ဝေရိဇာတ်။ ။ မိမိ ပိုင်စားသော ရွာငယ်တစ်ခုသို့ သွားသဖြင့် ခရီးအကြားတွင် ရန်သူ ခိုးသားဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသော သူဌေးအကြောင်း။
ခိုးသားဘေးမှ လွတ်ခဲ့ရ
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အနာထပိဏ် သူဌေးကြီးသည် မိမိစားရသော ရွာသို့ လှည်းယာဉ်ဖြင့် သွားလတ်သော် အပြန်တွင် ခရီးအကြား၌ သူခိုးတို့ကို မြင်လေ၏။
ထိုအခါ သူဌေးကြီးသည် ခရီးအကြား၌ တည်းခိုနေထိုင်ရန် မသင့်၊ သာဝတ္ထိမြို့တော် နေအိမ်သို့ အရောက် ပြန်မည်ဟု နွားတို့ကို အတင်းမောင်းနှင်ကာ ပြန်ခဲ့ရ၏။
ဘေးရန်ကင်းရ ဝမ်းမြောက်လှ
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် စည်းစိမ် ဥစ္စာ များစွာကြွယ်ဝသော သူဌေးကြီး တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။
တစ်နေ့သ၌ သူဌေးကြီးသည် မွန်မြတ်သောဘောဇဉ်ကို သုံးဆောင်ရန် ပင့်ဖိတ်သဖြင့် ရွာငယ်တစ်ခုသို့ လှည်းယာဉ်ဖြင့်သွားရာ အပြန်တွင် ခရီးအကြား၌ သူခိုးတို့ကို မြင်၍ တည်းခိုနေထိုင်ရန် မသင့်ဟု နွားတို့ကို အမြန်မောင်းနှင်ကာ အိမ်သို့ အရောက်ပြန်လေ၏။
အိမ်သို့ရောက်လျှင် မွန်မြတ်သော ဘောဇဉ်တို့ကို သုံးဆောင်ပြီး၍ မွန်မြတ်သော အိမ်ရာ၌ လျောင်းစက်ကာ ငါ့မှာ သူခိုးတို့လက်မှ လွတ်မြောက်လျက် ဘေးမရှိရာ၊ မိမိအိမ်သို့ ပြန်လာပေသည်ဟု ဆင်ခြင်အောက်မေ့သဖြင့် -
“ရန်သူတို့နေရာ၌ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်မျှ နေရခြင်းပင် ဆင်းရဲလှ၏။ သို့အတွက် ပညာရှိသောသူသည် ရန်သူတို့နေရာ၌ မနေထိုင်ရာ” –
ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဥဒါန်းစကား မြွတ်ကြားလေ၏။ နောက်အခါ အသက်ထက်ဆုံး အလှူ အစရှိသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပြုစုအားထုတ်ကာ သေလွန်သောအခါ ကံအားလျှော်စွာ လားလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) ရန်သူ့နေရာ၊ နေသူမှာ၊ လွန်စွာဆင်းရဲရ။
(၂) ပညာရှင်များ၊ သတိပွား၊ ပြောင်းသွားမနေကြ။
ဝေရိဇာတ် ပြီး၏။
ပေကုန်းရွာ၊ ထန်းသုံးပင်
ပေကုန်းရွာ၊ ထန်းသုံးပင်
အိမ်သာသန့်ရှင်းခြင်း
= တွင်းတည့်အိမ်သာကို ယင်လုံအောင်ပြုပြင်နည်း = တွင်းနှင့် အိမ်သာကိုယ်ထည်ကြားတွင် လွတ်နေပြီး ယင်မလုံပါက အောက်ပါနည်းအတိုင်းပြုပြင်နိုင်သည်။ - ပုံဝင်ရန် - သစ်သားခုံ၊ ဝါးခွေချပြီး ပြုပြင်ရန် မတတ်နိုင်ပါက တွင်းပက်လက်ကို ဖြေဖို့ ဘောင်ပြုလုပ်ကာ အိမ်သာကိုယ်ထည်နှင့် တစ်စပ်တည်းဖြစ်အောင် ဖို့နိုင်သည်။ အိမ်သာတွင်းထဲသို့ ယင်ဝင်နိုင်သည့်နေရာ လမ်းမရှိစေရန်သာဖြစ်သည်။
= တွင်းလွှဲအိမ်သာတွင် မစင်သွားလမ်းဇလား သို့မဟုတ် ရေသွားလျှောက် ယင်မလုံလျှင်ပြုပြင်နည်း = တွင်းလွှဲအိမ်သာတွင် မစင် စွန့်ပစ်ရန် သစ်သားဇလားကို အသုံးပြုပြီး ပက်လက် ယင်မလုံ ဖြစ်နေပါက အောက်ပါအတိုင်းပြင်ဆင်နိုင်သည်။ image.jpg
တွင်းလွှဲအိမ်သာတွင် တွင်းအဖုံး လုံအောင်ပြုပြင်နည်း
တွင်းလွှဲအိမ်သာတွင် တွင်းရှိသော်လည်း အဖုံးမရှိ၊ အဖုံးမလုံပါက ယင်ကောင်များ မစင်တွင်းအထဲ ဝင်ရောက်ပေါက်ပွားခြင်းဖြင့် ရောဂါကူးစက် ပြန့်ပွားနိုင်သည်။ ယင်းကြောင့် တွင်းကို အဖုံးလုံအောင် ဖုံးရမည်။ ယင်ဝင်နိုင်လောက်သည့် အပေါက်မရှိအောင် အမြဲတမ်း စစ်ဆေးပြုပြင် ဖို့ထားရမည်။ ယခင်က ယင်လုံအိမ်သာဖြစ်သည့်တိုင် မိုးရာသီအတွင်း မိုးရေဒဏ်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ရေတိုက်စားလို့ ဖြစ်စေ တွင်းပြိုခြင်း၊ တွင်းအဖုံးများကျွံကျခြင်း၊ တွင်းအဖုံးမလုံခြင်းကြောင့် ရေဝင်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် မိုးကုန်သည်နှင့် အိမ်သာအတွင်းကို စစ်ဆေးပြီး ယင်မလုံပါက ယင်လုံအောင် ချက်ခြင်း ပြုပြင်ရန် လိုအပ်သည်။ တွင်းလွှဲအိမ်သာတွင် တွင်းအဖုံးမလုံပါက အောက်ပါနည်း အတိုင်းပြုပြင်နိုင်သည်။ image.jpg
အိမ်သာခွက်တွင် အဖုံးတပ်ခြင်းဖြင့် ယင်လုံအောင်ပြုပြင်ခြင်း
တွင်းတည့် အိမ်သာဖြစ်စေ၊ တွင်းလွှဲအိမ်သာဖြစ်စေ အိမ်သာခွက်တွင် အဖုံး မပါလျှင် ယင်နှင့် မစင်ထိတွေ့ နိုင်ပြီး ရောဂါကူးစက်ပြန့်ပွားနိုင်သည်။ အိမ်သာခွက်တွင် လက်ကိုင်ပါသော အဖုံးတပ်ဆင်ပါ။ လက်ကိုင်သည်လည်း အနည်းဆုံး ၂ ပေမှ ၃ ပေ အထိ လက်ကိုင်အရိုးကို တပ်ဆင်ခြင်းဖြင့် အန္တရာယ်ကင်း ပါသည်။ အရေးကြီးသည့်အချက်မှာ တပ်ဆင်လိုက်သော အိမ်သာခွက်အဖုံးသည် အိမ်သာအပေါက်ကို လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်နိုင်ရမည်။ ယင်မဝင်နိုင်အောင် လုံရမည် ဖြစ်သည်။
= ယင်လုံအောင် ပြုပြင်ထားခြင်းကြောင့် ရရှိနိုင်သည့် အကျိုးများ = ယင်ကောင်နှင့် မစင် ထိတွေ့နိုင်ခြင်း မရှိတော့ခြင်း၊ မစင်မှ ရောဂါပိုးများ ယင်ကောင်တွင် ကပ်ပါလာကာ ယင်နားသော အစာထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါ။ အိမ်သာတွင်းထဲတွင် ယင်ပေါက်ပွားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါ။ ယင်လုံသည်နှင့်အမျှ အနံ့လည်း လုံသွားမည် ဖြစ်သည်။
= ယင်လုံအိမ်သာ ဆောက်လုပ်နည်းများ = အိမ်သာသည် အိမ်နှင့် နီးလေ အလွယ်တကူ သုံးနိုင်လေဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရေထွက်ပင်ရင်းနှင့် အိမ်သာ ဝေလေ ရေညစ်ညမ်းမှုကို ကာကွယ်နိုင်လေဖြစ်သည်။
တွင်းတည့် အိမ်သာဆောက်လုပ်နည်း
တွင်းတည့်အိမ်သာဆိုလျှင် အိမ်သာကြမ်းခင်းစေ့အောင် ခင်းဖို့လိုသည်။ ယင်မဝင်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ရန်လိုသည်။ ရေလောင်းစရာမလို၊ တုတ်၊ စက္ကူသုံးပြီး တွင်းထဲသို့ ပစ်ချလျှင်ရသည်။ သို့သော် အနံ့သည် မစင်စွန့်ပေါက်မှ ပြန်ထွက်လာနိုင်သဖြင့် အနံ့ဆိုးကို ရှုရှိုက်ရသည်။ အနံ့ဆိုးသက်သာစေရန် အနံ့ထွက်ပိုက်ကို တပ်ဆင်ရသည်။
တွင်းလွှဲ ရေလောင်းအိမ်သာဆောက်လုပ်နည်း
တွင်းလွှဲအိမ်သာတွင် ကြမ်းခင်းများကို ခပ်ကြဲကြဲ ခင်းနိုင်သည်။ အနံ့သက်သာပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သည်။ သို့သော် ရေသုံးရန်လိုသည်။ ရေဖြင့် အိမ်သာဇလားကို ဆေးရမည်။ မစင်ဆေးမည့် ရေတံလေျှာက်(ပိုက်) ပျက်လျှင် ပြန်ပြီး ပြုပြင်ရန် လိုသည်။ အိမ်သာဇလားခွက်ကို အဖုံးဖုံးပါ။ သန့်ရှင်းစွာ အမြဲဆေးကြောပါ။ အိမ်သာအခင်းကို သစ်၊ ဝါးတို့ဖြင့် စေ့အောင်ခင်းပါ။ အခင်းကြဲနေလျှင် ယင်ဝင်နိုင်သည်။ ဝါးကပ်၊ ထန်းလက် စသည်ဖြင့် နှစ်သက်ရာ ရွေးချယ်ပြီး ကာရန်ပါ။ အိမ်သာပေါက်ကို လက်ကိုင် တပ်ထားသော အဖုံးဖုံးပါ။ အိမ်သာတွင်း ခိုင်ခန့်မှုရှိရန် ဝါးခွေနှစ်ထပ်ချပါ။ အိမ်သာတွင်း အကျယ်နှင့် အနက်ကို တစ်နိုင်တူးပါ။ သို့သော် မိသားစုတစ်စုသည် လေးနှစ်ခန့် လုံလောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်သည့် အိမ်သာဖြစ်ရန်လိုအပ်သည်။ ထို့အပြင် အနံ့ထွက်ပိုက် တပ်ရန်လည်း လိုအပ်သည်။
ပလပ်စတစ် အိမ်သာခွက်ဖြင့် အိမ်သာဆောက်လုပ်နည်း
ပလစ်စတစ်အိမ်သာခွက်သည် ရေရှည်ခံသည်။ တပ်ဆင်ရ လွယ်ကူသည်။ သန့်ရှင်းရန် လွယ်ကူသည်။ ဆောက်လုပ်ရာတွင် အိမ်သာကျင်း အနက် ၈ ပေ၊ အကျယ် ၃ ပေ ရှိရန်လိုအပ်သည်။ အဝိုင်း သို့မဟုတ် လေးထောင့်ကျင်း တူးနိုင်သည်။ တူးပြီးသော ကျင်း မပြိုစေရန် ဒေသနည်းစနစ်ဖြင့် စီစဉ်ဆောင်ရွက်ပါ။ အုတ်၊ ဝါး၊ သစ်သား၊ ကျောက်တုံးများကို ကျင်းကာအဖြစ် သုံးစွဲနိုင်သည်။ အိမ်သာကျင်းကို လုံခြုံစွာဖုံးထားပါ။
= ယင်လုံအိမ်သာအဖြစ် အဆင့်မြှင်ခြင်း ဆိုင်ရာအချက်အလက်များ = ယင်လုံအိမ်သာအဖြစ် အဆင့်မြှင့်ခြင်းလုပ်ငန်းများသည် မြန်မာနိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးတွင် ၂၃ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးတက်မှု ရရှိနိုင်သည်။ ကျေးလက်ဒေသများတွင် ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးတက်မှု ရရှိနိုင်သည်။ ပြည်နယ်နှင့် တိုင်းဒေသကြီး ၈ ခုတွင် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ခန့် တိုးတက်မှု ရရှိနိုင်သည်။ အခြားပြည်နယ်နှင့် တိုင်းဒေသကြီး ၈ ခုတွင် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ခန့် တိုးတက်မှု ရရှိနိုင်သည်။ ကရင်ပြည်နယ်၊ ရခိုင်ပြည်နယ်နှင့် ရှမ်းပြည်နယ် အရှေ့ပိုင်းဒေသများတွင်မှု အိမ်သာအသစ် တည်ဆောက်ရေးကို ပိုမိုပြီး အလေးထားသင့်သည်။ ယင်းမှသာ အခြားပြည်နယ်နှင့် တိုင်းဒေသကြီးများ၏ ယင်လုံအိမ်သာ အဆင့်မြှင့်တိုးတက်ရေး စီမံကိန်းစံနှုန်းများကို အမီလိုက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ = ကိုးကား = ယူနီဆက်၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ဗဟိုကျန်းမာရေးပညာဌာန သန့်လေးသန့် စီမံချက်မှ ထုတ်ဝေသည့် လက်ကမ်းစာအုပ်ငယ်
ခဝတနဘူတာ
ခဝတနဘူတာ (川棚駅 ခဝတန- အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ နာဂါဆာကီခရိုင်၊ ခဝတနမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ချင်းမိုင်မြို့
ဇင်းမယ်
ယနေ့ ထိုင်းနိုင်ငံ အနောက်မြောက်ပိုင်းက ချင်းမိုင်မြို့ကို ရှေးက မြန်မာတို့ခေါ်သည့် အမည်ဖြစ်သည်။ ရှေးမြန်မာတို့အရေးထားဆက်သွယ်ခဲ့သောမြို့ မြန်မာအမျိုးသမီးများ တန်ဖိုးထား၍ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော ဇင်းမယ်လုံချည်ထုတ်လုပ်ရာဌာနမှာ ရှေးကမြန်မာ့နိုင်ငံခြားရေးရာတွင် အလေးတစ်မူ အရေးယူခဲ့ရသော ဒေသလည်းဖြစ်ခဲ့သည်။
ဇင်းမယ်သည် ထိုင်း (ယိုးဒယား)နိုင်ငံမြောက်ပိုင်းရှိ မြို့ ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်၍၊ မြန်မာနိုင်ငံ ပြည်မြို့ အရှေးစူးစူး လောင်ဂျီ တွဒ် ၉၉°မျဉ်းတပြေးတည်း၌ တည်ရှိသည်။ မြန်မာနိုင်ငံနယ် စပ်အရှေ့ဘက် မိုင် ၈ဝ အကွာတွင်တည်ရှိ၍၊ ထိုင်းအခေါ်ဖြင့် ချီအန်းမိုင်းဟု တွင်လေသည်။ ဇင်းမယ်သည် ယခုအခါ ထိုင်း (ယိုးဒယား)နိုင်ငံ၏ ဒုတိယ အကြီးဆုံးမြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ရှေးအခါ ကမူ ကိုယ့်မင်းကိုယ့်ချင်းနှင့် လွတ်လပ်သော ပြည်နယ်ကလေး တစ်ခုဖြစ်၍၊ လာအိုလူမျိုးတို့၏ ဒေသဖြစ်၏။ ဇင်းမယ်ကို ခရစ် ၁၂၉၆ ခုနှစ်တွင် ဘုရင်မိုင်းရဲ က စတင်တည်ထောင်ခဲ့ သည်။ မြန်မာဘုရင်များ လက်ထက်က ဇင်းမယ်ကို တိုက်ခိုက် သိမ်းသွင်း၍၊ လက်အောက်ခံပြည်နယ်အဖြစ် ထားခဲ့ဘူးသည်။ ဇင်းမယ် ပုန်ကန်သဖြင့် သွားရောက်နှိမ်နင်းခဲ့ရသည်လည်းရှိ သည်။ ထို့အပြင် ဇင်းမယ်သည် ယိုးဒယားမင်းလက်အောက်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည့်အခါလည်း ရှိခဲ့လေသည်။
ဇင်းမယ်မြို့ဟောင်းသည် စတုရန်းမိုင် ၄ မိုင်မျှကျယ်ဝန်း ၏။ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြို့ရိုးကြီးများရံလျက် ယနေ့တိုင် တွေ့နိုင်သေးသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဇင်းမယ်မြို့သည် မြို့ရိုး အပြင်ဘက်သို့ရောက်အောင် တိုးတက်စည်ကားလာခဲ့ရာ၊ စီးပွား ရေးရပ်ကွက်ပင် မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် ရောက်ရှိနေပေတော့ သည်။ ဇင်းမယ်မြို့သည် ကျွန်းသစ်ကုန်ကူးရာဌာနအဖြစ်ဖြင့် လည်းအရေးပါသည်။ ဇင်းမယ်မြို့မှ လမ်းကြီးလမ်းငယ်အသွယ် သွယ်တို့ ဖြာထွက်လျက်ရှိသဖြင့် ရှေးအခါကစ၍ တရုတ်၊ မြန်မာ၊ ယိုးဒယား၊ ရှမ်းကုန်သည်တို့ဆုံရာ ဗဟိုဌာနဖြစ်ခဲ့ သည်။ ဇင်းမယ်မြို့သည် မဲနမ်မြစ်၏ မြစ်လက်တက်လေးခု အနက် တစ်ခုဖြစ်သော မဲပင်မြစ်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။
ဗန်ကောက်မြို့တော်မှလာသော ၄၆၇ မိုင်ရှည်သည့် မီးရထား လမ်းဆုံးမြို့ဖြစ်၍၊ ရှမ်းပြည်နယ်ကို ယိုးဒယားနိုင်ငံမြောက်ပိုင်း နှင့်ဆက်သွယ်သော ကုန်းလမ်းများဆုံရာဌာနလည်းဖြစ်သည်။ ဇင်းမယ်မြို့သည် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ အနောက်မြောက်ပိုင်းဖြစ်သော ဇင်းမယ်ပြည်နယ်သည် စတုရန်းမိုင်ပေါင်း ၈၈၃၉ မိုင်ရှိ၍၊ လူဦးရေ ၅၅ဝ,ဝဝဝ ယောက်ခန့်ရှိသည်။
ဇင်းမယ်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံ ဆက်သွယ်ခဲ့ပုံကား ပုဂံခေတ် အနော်ရထာမင်းစောသည် ဇင်းမယ်တစ်ဝိုက်ကို တိုက်ခိုက်သိမ်း ယူခဲ့ဘူးသည်ဆို၏။ ထိုနောက် ဟံသာဝတီဆင်ဖြူများရှင် ဘုရင့်နောင်လက်ထက် ဒုတိယမြန်မာနိုင်ငံတော်ကို စည်းရုံးရာ၌ ဇင်းမယ်ကိုအောင်မြင်၍ မြန်မာတပ်များအား အစောင့်အနေထား ခဲ့ဘူးသည်။ ဇင်းမယ်မှ ပညာသည်တို့ကို ခေါ်ယူခဲ့၍၊ ဟံသာ ဝတီတွင် အကွက်အရပ်ချပေးနေစေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ယွန်း ထည်အလုပ် တတ်ကျွမ်းသူတို့ရောက်လာဟန်ရှိသည်ဟု နိုင်ငံ သမိုင်းဆရာတို့က ယူဆကြသည်။ ဘုရင့်နောင် လက်ထက်၌ ပင် ဇင်းမယ်နှင့်နီးစပ်ရာဒေသများမှာ မငြိမ်မသက်ရှိ၍ အကြိမ် ကြိမ်သွားရောက်နှိမ်နင်းခဲ့ရသည်။ မြန်မာဘုရင်များလက်ထက် တွင် အစဉ်အလာအားဖြင့် ဇင်းမယ်၌ အမြဲတစေဘုရင်(ဘုရင်ခံ) ထားရှိခဲ့ပြီး မင်းဆက်များစွာအုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။
ကန်စုရွာ၊ ဝဲဒေါင့်
ကန်စုရွာ၊ ဝဲဒေါင့်
ယင်းမဇီးထုံရွာ၊ ဇီးထုံ
ယင်းမဇီးထုံရွာ၊ ဇီးထုံ
ချင်းမိုင်မြို့
ဇင်းမယ်
ညောင်ရမ်းဆက် ပြည်မင်းလက်ထက် သက္ကရာဇ် ၁ဝ၂၄ ခုနှစ်တွင် ဇင်းမယ်ကို ယိုးဒယားတို့က တစ်ဖန် တိုက်ခိုက်သိမ်း ပိုက်သဖြင့်၊ မြန်မာတို့ချီတက်ခဲ့ကြပြန်ရာ၊ ယိုးဒယားတို့က စီးမိ ပြန်သဖြင့် တပ်တော်များ ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည်။ ၁ဝ၂၆ ခုနှစ်၌ ယိုးဒယားတို့ ဇင်းမယ်တွင်မနေနိုင်၍ ဆုတ်ခွာသောအခါတွင်မှ ဇင်းမယ်ကို မြန်မာတို့ပြန်ရသည်။
အောက်တိုဘာ ၁၉၉၂
ကိုးကား
October 1992