မြန်မာနိုင်ငံ_လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး
စိုက်ပျိုးသီးနှံများ ပျံ့နှံ့ပုံ
မြန်မာနိုင်ငံတွင် အချို့အရပ်ဒေသ၌ လူနေအိမ်ခြေ ရွာစဉ်တို့သည် အလွန်ပြည့်ကျပ်လျက် နီးကပ်စွာ တည်ရှိ နေကြ ပြီးလျှင်၊ အချို့ဒေသ၌မူ လူနေသူနေ မတွေ့ရှိရဘဲ မိုင်ပေါင်းများစွာ နေရာလွတ်ကွက်လပ်များ ဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့ရ၏။ ဤသည်ကို ထောက်ရှုခြင်းအားဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ၌ လူတို့သည် အစိပ်အကျဲ မညီမမျှပဲ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှား၏။ လူနေအိမ်ခြေ အစိပ်အကျဲသည် နေရာဒေသကို လိုက်၍ ဖြစ်တတ်ချေသည်။ တောတောင်လျှိုမြောင် ချိုင့်ကြီးချောက် ကြီးများ ထူထပ်သော အရပ်တို့၌ လူနေအိမ်ခြေကျဲ၍ လုပ်ခင်းကိုင်ခင်း ကောင်းသော အရပ်ဒေသတို့၌ အိမ်ခြေ စိပ်သည်ကို တွေ့ရ၏။ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် အောက်ပါ အရပ်ဒေသတို့၌ လူအများဆုံး နေထိုင်ကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ (က) ချိုင့်ဝှမ်းသော အရပ်။ (ခ) နုံးတင်မြေနုအရပ်။ (ဂ) မိုကောင်းအရပ်နှင့် မိုးပါလျက်ဆည်ရေသောက်အရပ်။ (ဃ) စိုက်ပျိုးပင် အများဆုံးအရပ်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်အရပ်၊ မြစ်ဝှမ်းအရပ် ဒေသများ၊ ဧရာဝတီနှင့် ချင်းတွင်းမြစ်ဆုံ ဝန်းကျင်အရပ်၊ စစ်တွေမြို့ အနီးအနားတစ်ဝိုက်၊ မော်လမြိုင်မြို့ပတ်ဝန်းကျင် ဒေသတို့၌ လူဦးရေ အထူထပ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ထိုနည်းအတူ လူဦးရေအထူအပါး အစိပ်အကျဲကို လိုက်၍ ကောက်ပဲသီးနှံ ပျံ့နှံ့ခြင်း အစိပ်အကျဲကိုလည်း တွေ့ရသည်။ အကြောင်းကို စုံစမ်းသော် အထက်ဖော်ပြပါ နေရာအရပ်များသည် လယ်ယာ ကိုင်းကျွန်း ဥယျဉ်နှင့် ခြံများ လုပ်ကိုင်သည့် ရပ်ကွက်များ ဖြစ်ကြောင်းကို သိရသည်။ ထိုအရပ်များရှိ အချို့မြို့ကြီးများ တွင်လည်း ဤကောက်ပဲ သီးနှံများကို ကြိတ်ခွဲ ပြုပြင်သော ကြိတ်စက်များ၊ ဆီဆုံများ အစရှိသည်တို့ဖြင့် စိုက်ပျိုးကုန်စည် များကို ပြင်ဆင်၍ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကား ကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး မဖြစ်ပွားမီနှစ်များက မြန်မာပြည်၌ ချင်းတောင်တန်းဒေသများနှင့် ရှမ်းပြည်နယ်များကို ချန်လှပ်၍ ကောက်ပဲသီးနှံ စိုက်ပျိုးသော မြေဧရိယာဧကပေါင်းမှာ တစ်ဆယ့်ရှစ်သန်းခွဲခန့်ရှိသည်။ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ကြီးမဖြစ်မီ ၁၉၃၈ ခုနှစ်မှ ၁၉၄ဝ ပြည့်နှစ်အထိ သုံးနှစ်ပျမ်းမျှစိုက်ပျိုးသော ဧကပေါင်းနှင့် စစ်ကြီးအပြီးတွင် ၁၉၄၈ ခုနှစ်မှ ၁၉၅ဝ ပြည့်နှစ် အထိ သုံးနှစ် ပျမ်းမျှ စိုက်ပျိုးသော ဧကများကို သိသာစွာ နှိုင်းရှည့်နိုင်ရန်အလို့ငှာ အောက်တွင် ဇယားဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ အမှတ် ၁၉၄၇-၄၈မှ ၁၉၃၇-၃၈မှ စိုက်ပျိုးသီးနှံစဉ် ၁၉၄၉-၅ဝ ၁၉၃၉-၄ဝ ဧကပေါင်း ဧကပေါင်း ၁ ဆန်စပါး ၉၃၅၉၃၆ဝ ၁၂၄၃၂၅၁၄ ၂ နှမ်း ၁၃၆၁၉၈၅ ၁၃၈၆၅၆၈ ၃ မြေပဲ ၇ဝ၁၄၂ဝ ၈၃၁၈၈၅ ၄ ဆန်ပြောင်း ၅၇၈၉၉ဝ ၄၇၃၂၁၅ ၅ ဟင်းသီးဟင်းရွက်(ပဲသီး တောင့်နှင့် ကြက်သွန်ပါ) ၄၄၂၃၁ဝ ၅၃၄၃၈၉ ၆ ဥယျာဉ်ထွက် အထွေထွေ ၄၆၄၈၂၂ ၄၃၆၄၆၂ ရ ဝါ ၂၁၆၄ဝ၅ ၄၃၈၂၉၆ ၈ ဖူးစားပြောင်း ၁၉၄၌၃၂၅ ၂၁ဝ၈၄၈ ၉ ကုလားပဲ ၂၅၅၉ဝဝ ၂၃၉၂၆၄ ၁ဝ အထွေထွေ ကောက်မျိုးများ ၁၄၂၆၅၂ ၂ဝ၆၆၂၂ ၁၁ ပဲကြီး ၁၃၃၃၇၅ ၁၅၁၁၅၉ ၁၂ ပဲဖြူကလေး ၃၂၇၆၃ ၁၂၁၆ဝ၇ ၁၃ ပဲကျား ၁၃၅၈၁၅ ၉၇၆ဝ၄ ၁၄ ငရုတ် ၉၅၆၃ဝ ၁ဝ၂၁ဝ၇ ၁၅ ဆေး ၁၂၆၁၆ဝ ၁ဝ၈၃၅၇ ၁၆ ကြံ ၄၈၉၅၃ ၆၁၄၂၇ ၁ရ ဂျုံ ၄၂၄၂၃ ၂၃၈၈ဝ ၁၈ ကွမ်းသီး ၂၅ဝ၆ဝ ၂၈၇၉၈ ၁၉ ထန်း ၆၁၃၅၅ ၄ဝ၆ဝဝ ၂ဝ အုန်း ၇၉၁ဝ ၈၉၂၅ စုစုပေါင်း ၁၃၈၂၉၂၆ဝ ၁၈၇ဝ၁၂၉ဝ ဖော်ပြပါဇယားကို ကြည့်ရှုနှိုင်းယှဉ်သော် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး မဖြစ်မီက သုံးနှစ် ပျမ်းမျှ စိုက်ပျိုး ဧကပေါင်းမှာ ၁၈ သန်း ခုနှစ်သိန်းခန့်ရှိ၍ စစ်ပြီးမှ သုံးနှစ်ပျမ်းမျှ စိုက်ပျိုးဧကပေါင်းမှာ ၁၃ သန်း ရှစ်သိန်းမျှသာ ရှိပြီးလျှင် ဧကပေါင်း လေးသန်း ကိုးသိန်းခန့် ကွာခြား နေသေးသည်ကို တွေ့ရချေမည်။ ၁၉၅၇န္ထ၅၈ မှ ၁၉၅၉န္ထ၆ဝ သုံးနှစ် ပျမ်းမျှ စိုက်ပျိုးဧက ပေါင်းမှာ ၁၆ သန်းခန့်သာရှိသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံတွင် စိုက်ပင်သီးနှံများ၏ ဧကပေါင်း နှစ်သန်း ခုနှစ်သိန်းခန့် တိုးချဲ့စိုက်ပျိုး လုပ်ကိုင်မှသာလျှင် ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ကြီး မဖြစ်မီ စိုက်ပျိုးဧကပေါင်းကို မှီနိုင်မည်။ အထက်တွင်လည်း ၁၉၆၁ ခုနှစ်အထိ စစ်မဖြစ်ခင် ဧကပေါင်းမှီရန် ဆန်စပါး စိုက်ပျိုးသော လက်ဧကပေါင်း တစ်သန်းခန့် လိုနေသေး သည်ကို ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည်။ လယ်ဧက ၁ဝဝ (တစ်ရာ)လျှင် စပါးထွက်တန်ချိန် ၆ဝ နှုန်းနှင့် တွက်ချက်လျှင် ဧက ၁ဝဝဝဝဝဝ(တသန်းမှ) စပါးတန်ချိန် ၆ဝဝဝဝဝ (ခြောက်သိန်း)ခန့်ရသည်။ ဤစပါးတန်ချိန် ခြောက်သိန်းကို နိုင်ငံခြားများသို့ မရောင်းချနိုင်သည်မှာ အလွန် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းလေသည်။ အထပ်ပါ ဇယားတွင် အရေးအကြီးဆုံးသော စိုက်ပျိုးပင်များကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။ ထို့အပြင်လွှတ်ထားသော မြေများအပြင် စိုက်ပျိုး လုပ်ကိုင်နိုင်သော မြေဧကပေါင်း သန်း ၂ဝ ကျော်ခန့် ၁၉၆၁ ခုနှစ်တွင် ရှိသေးသည်ကို မှတ်သားရသည်။ စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်သော အသီးအနှံအပင်များသည် မြေနှင့် မိုး ရေချိန်ပေါ်မှာ တည်သည်ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည့်အပြင် ရာသီဥတု အခြေကိုလိုက်၍ အရပ်ဒေသအမျိုးမျိုး၌ ဖြစ်ထွန်းနိုင်သည်ကို အထူးဂရုပြုရာသည်။ သို့ဖြစ်၍ စိုက်ပျိုးသီးနှံများ၏ပျံ့နှံ့ခြင်းသည် မြေနှင့် မိုရေးချိန်လည်း အနည်းဆုံး ၂၅ လက်မမှ အများဆုံး လက်မ ၂ဝဝ အထိရှိသဖြင့် မြေနှင့် မိုးအလိုက် သင့်လျော်သော ကောက်ပဲသီးနှံ အမျိုးစုံ စိုက်ပျိုးနိုင်သည်မှာ သိသာ ထင်ရှားသည်။