မေ_(ဝတ္ထု)
Self သို့မဟုတ် နန်စီ
နန်စီ Self ဝတ္ထုသည် မိန်းမတယောက်၏ အတ္တဘဝကို စိတ်ပညာဖြင့် ရက်ယှယ်ပြီး ရေးဖွဲ ့ထားသော ဝတ္ထုဟု ဆိုနိုင်သည်။ နန်စီ၏ အတ္တဘဝကို ဖော်ကျူးရာတွင် ကလေးဘဝမှ စပြီး နောက်ဆုံးအနေ အထားအထိ မည်သို ့မည်ပုံ မိန်းမပျက်အဖြစ်သို ့ရောက်သွားပုံကို အဆင့်ဆင့်ပြသွားသည်။ ထိုကဲ့ သို ့အဆင့်ဆင့် ပြောင်းလဲသွားသော အတ္တရုပ်ပုံလွှာကို Self ဝတ္ထု၏ တတိယပိုင်း အခန်း (၅) တွင် နန်စီကိုယ်တိုင် အိပ်မက်မက်သလို ပြန်မြင်ရသည့်အဖြစ် သရုပ်ဖော်ထားသည်။ ယင်းသရုပ်ဖော် ချက်သည် နန်စီ၏ အတ္တကို အကောင်းဆုံးသရုပ်ဖော်ချက်ပင် ဖြစ်မည်။ ( မေဝတ္ထု တွင် အခန်း ၁၅) ။ - - - နန်စီသည် နေရာအမျိုးမျိုးတွင် ဘဝအမျိုးမျိုးဖြင့် သူ ့ကိုယ်သူ ပြန်မြင် နေရသည်။ မြူးနစ်မြို ့ ၏ လမ်းများပေါ်က ကလေးတယောက်အဖြစ် သူ ့ကိုယ်သူ ပြန်မြင်နေရသည်။  မှင်စာလေး၏ မျက်နှာလို ဖြူဖျော့ဖျော့ မျက်နှာနှင့် ဝမ်းနည်း ပမ်းနည်း ငိုကြွေးနေသော ကလေးငယ်နန်စီ။ အဖေက အရက်မူးပြီး သူ ့ အချစ်တော်ကြောင်ကလေးကို သတ်ပစ်သောကြောင့် ငိုကြွေးနေခြင်း ပင်။ နောက်တော့  အင်္ဂလန်မှာ ရောက်နေသည့် ကလေးတယောက်အဖြစ် မြင်ရပြန်သည်။ ကလေး၏ပါးပြင်ပေါ်တွင်ကား မိတ်ကပ်နီနီများဖြင့် ရဲတွတ်နေသည်။ ထူးခြားသည့် အပြုံးကို ပြုံး နေသည့် ကလေးငယ်ကို စားသောက်ဆိုင် များ၊ ကပွဲခန်းမများ၊ ပန်းချီဆွဲသည့် စတူဒီယိုများ တွင် မြင်နေရသည်။ အစိမ်းရောင်နန်စီ။ လိမ္မော်ရောင် နန်စီ။  အနက်ရောင်နန်စီ။ အမြဲပြုံးနေသည့် နန်စီ ။ နောက်တော့ အပြုံးက မှိန်ဖျော့ ပျောက်လွင့်သွားသည်။ ကျောင်း တက်နေသည့် နန်စီကို မြင်ရပြန်သည်။ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ နေရသလို အပြုံးမရှိသည့် နန်စီ။ ဟော ဟယ်လင်ပါလား။ ရွှေဝါရောင်ဆံပင်၊ အပြာရောင်မျက်လုံးများ နှင့် ဟယ်လင်၏ မျက်နှာ။ သူ့ကို အလင်းရောင် အမြဲပေးနေခဲ့သော မျက်နှာလေး။ ဒါဟာ အတ္တပဲ။ ငါ့အတ္တပဲ ။  ဤသို ့သောအတ္တ၏ ရုပ်ပုံကို အသိစိတ်ထဲမှ အဘယ်ကြောင့် မဖယ် ပစ်နိုင်ပါလိမ့်။ နန်စီသည် မျက်လုံးအစုံကို ပိတ်ပြီး ပူနွေးနေသော သူ့လက်များကို တင်းတင်း ဆုပ် လိုက်သည်။ ဟယ်လင်အကြောင်း စဉ်းစားကြည့်ပြန်သည်။ သို့သော် သူ့မျက်နှာကိုသာ ပြန်မြင် နေရသည်။ မှန်တချပ်ကို ပြန်ကြည့်နေရသလိုမျိုး။ မှုန်ဝါးဝါးမှန်ထဲက မျက်နှာသည် သူ့ကို  ပြန် ကြည့်နေသည်။ စင်စစ်သူ့မျက်နှာလည်း မဟုတ်ပြန်။ ထိုမျက်နှာက ပြုံးပြနေသည်။ သူက ပြုံး မနေ။ နောက်ပြီး ထိုရုပ်ပုံက လက်ယပ်ခေါ်နေသည်။ သူ့လက်တွေက သူ့ဘေးမှာ ချထားသည်။ နန်စီသည် သွေးရူးသွေးတမ်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ ဘီ - ဘီလ်”။ ဟုတ်တယ် - ဘီလ်ရဲ့ မျက်နှာ ပဲ။ ဘီလ်က မှုန်မှိုင်းမှိုင်းမှန်ပြင်ထဲမှနေပြီး သူ့ကို ပြုံးရယ်ပြနေသည်။ အတင်း လက်ယပ် ခေါ်နေ သည်။ - - - - သူ အိပ်ပျော်တော့မလား။ ဒါမှမဟုတ် အရိပ်တွေ ပြောင်းနေတာများလား။ နံရံသည် ချက် ချင်း မဲနက်သွားသည်။ သူ့ဆီကို တိုးလာသည်။ မှန်တချပ်အတွင်း ပြန်ကြည့်နေရသလို ဖြစ်သွား ပြန်သည်။ မဲနက်နေသော မှန်တချပ်။ မှန်ပြင်က လှုပ်ခါနေသည်။ နန်စီမုန်းသော အရိပ်များသည် မှန်ပြင်အပြည့် ထင်နေသည်။ နန်စီသည် မျက်လုံးကို အတင်းဖွင့်သည်။ သို့သော် ဖွင့်မရ။ သူမြင်နေရသော မျက်နှာသည် မည်သူ၏မျက်နှာ ဖြစ်သည်ကို သူသိနေသည်။ ခရတ်ရဲ့ မျက်နှာ ပဲ။ နှုတ်ခမ်းထူထူ၊ မျက်လုံးတောက်တောက်နှင့် ခရတ်ပဲ။ ခရတ်က ပြုံးနေသည်။ အမြဲတမ်း ပြုံးနေ တဲ့ ခရတ်။ တဖြည်းဖြည်း သူ့ဆီ တိုးလာနေသည်။ မလာနဲ့၊ ငါ့ဆီ မလာနဲ့ ။ နန်စီ၏ နှုတ်ခမ်းများဆီမှ နာကြင်စွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်လာသည်။ နောက်တော့ မှန်က အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာကွဲသွားသည်။ လောကကြီးလည်း မှောင်မဲသွား တော့ သည်။ - - - - - ” နန်စီသည် ကလေးမွေးနေစဉ် ကိုယ့်အတ္တ၏ ရုပ်ပုံလွှာများကို ကိုယ်ပြန်မြင်နေခဲ့သည်။ စာရေးသူ နစ်ကိုးလ် က နန်စီ၏ ဘဝသမိုင်းကို စိစစ်ရင်း နန်စီ၏ အတ္တကို သရုပ်ဖော်နေခြင်းပင်။ နန်စီ၏ ဘဝသမိုင်းတွင် နန်စီမနှစ်သက်သော၊ သို့သော် နန်စီရုန်းထွက်၍ မရနိုင်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံ များစွာ ရှိခဲ့သည်။ ယင်းအတွေ့အကြုံဆိုးများက နန်စီ၏အတ္တကို တဖြည်းဖြည်းချင်းပုံဖော် ဖန်တီးလိုက်သည်။ ယင်းအတ္တသည် ပုံဆောင်ခဲတခု ဖြစ်လာသည်။ သို ့နှင့် ယင်းအတ္တကို ဖယ်ရှားဖို ့ မလွယ်ကူတော့။ သူတော်စင်နှင့် အပြစ်သား၏ ခြားနားချက်မှာ သူတော်စင်တွင် အတိတ်ရှိ၍ အပြစ်သားတွင် အနာဂတ် ရှိသည် ဟူသောစကားကို နန်စီစဉ်းစားသည်။ သားရလာတော့ သူ့စိတ်ပြောင်း လာ သည်။ သူ့ဘဝကို ပြောင်းဖို့ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ဘဝဟူသည် ပြောင်းချင်တိုင်း ပြောင်း၍ မရ။ သူက ပြောင်းချင်သော်လည်း သူကျင်လည်ခဲ့သည့် ပတ်ဝန်းကျင်က အပြောင်းမခံ။ အနှစ်သာရကင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်က သူ့ကို ဆွဲထားသည်။ နောက်ဆုံး တော့ နန်စီသည် သူစက်ဆုပ်သော ဘဝဆိုးထဲကိုပင် ပြန်ရောက်သွားရသည်။ “ ပြန်သွားရတော့မည်။  ဒီဘဝကိုပင် သူပြန်သွားရတော့မည်။ ဒီဘဝမှ လွတ်မြောက်ဖို့ သူ ပြင်းပြင်းပြပြ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ သို့သော် မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့” ဟု စာရေးသူ နစ်ကိုးလ်က ကြေကွဲစွာ ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။ “  Back to the flesh, but the flesh has gone"  “ အနှစ်အသားရှိရာသို့ပြန်သွားသည် ၊သို့သော် အနှစ် အသားကား မရှိတော့” ဟူသော စာကြောင်း ဖြင့် နစ်ကိုးလ်က Self ဝတ္ထုကို နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။ ဒဂုန်တာရာက “ အကောင်းကို ရှာသည်။ အကောင်းကား မရှိတော့” ဟု ပြန်ဆိုလေရာ အလွန်ထိမိသောစကားတစ်ခုအဖြစ် စာပေ နယ်ပယ်တွင် တွင်ကျယ်နေလေတော့သည်။