cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
သခင်စိုး၏အမှုတွဲမှကောက်နုတ်ချက်များ
၁၉၅၉ ခုနှစ်တွင် ဆိပ်ဖြူ၊ စလင်း၊ စေတုတ္တ ရာမြို့နယ်များအတွင်း တပ်မတော်စစ်ကြောင်း များကိုလှည့်လည်တိုက်ခိုက်နေရသည်။ ၁၉၆ဝ ပြည့်နှစ်တွင်
ထိုဧရိယာဒေသမှာပင် နေခဲ့ရသည်။ ထိုနှစ်အတွင်း၌ ကိုဗထူး၊ ကိုသော်တာ၊ ကိုပိုင်တို့ စစ်တပ်ကို သတင်းပေးကြောင်း သတင်း ရ၍ နွားမတောင် တွင်
ကိုသော်တာ၊ ကိုပိုင်တို့ကို ဓားဖြင့်ခုတ်၍သတ်ကြသည်။ သေနတ်ဖြင့်ပစ်မသတ်ခြင်းမှာ ကျည်ဆန်နှမြော၍ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သုံးယောက် သုတ်သင်
ပြီးကြောင်းကို သခင်စိုးထံ အောင်မြင် ကြောင်း အကြောင်းကြားလိုက်ပါသည်။...... ၁၉၆၃ ခုနှစ်တွင် အလံနီကိုမင်းလွင်၊ ကိုအောင် လင်း၊ ကိုငွေသော်တို့ကို
သတ်သည့် ကိုကွာကို တွေ့ ပါသည်။
စာပြန်လာသည်။ စာထဲတွင် အလံနီခေါင်းဆောင်များအား သတ်ချိန်က ၁၅ နှစ်ပြည့်လျှင် ထည့်၍သတ်၊ မပြည့်လျှင်ခွင့်လွှတ် ဟု ပါပါသည်။
ပြန်စာအရ ကိုကွာ၊ ကိုခိုင်၊ ကိုနိုင်၊ ကိုဖုန်းတို့ကို သတ်လိုက်ပါသည်။ ကျည်ဆန်နှမြော၍ ဓားဖြင့် ပင် ခုတ်သတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို မုံးချောင်းအထက်
လယ်ကွင်း၌ သတ်ပါသည်။ သတ်ပြီးသည်နှင့် အလံနီခေါင်းဆောင်များကို သတ်သော မဟာရာဇဝင်ကလဲ့စားချေပွဲကြီးဟု ပိုစတာရေးပြီး ရွာများ၌
ကပ်ကြသည်။ ကိုကွာ တို့သည် မင်းပြားမှ အစိုးရကာကွယ်ရေးခေါင်း ဆောင်များဖြစ်ကြသည်။
တရားလိုပြသက်သေ ၃၆ ဦး ရှိခဲ့သည်။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ (၁ဝ)ရက်အထိ သက်သေ ၂၇ ဦးကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ကျန်ကိုးဦးကိုလည်း ဆက်လက်
စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၄ ရက်တွင် တရားလိုပြသက်သေ ဦးဝကြီး (ခေါ်)ဦးကျော်ညွန့်ကို စစ်ဆေးသည်။ ၁၉၅၆ ခုနှစ်တွင် တောခိုခဲ့သော ဦးဝကြီးက
ကျွန်တော့်အား မြို့နယ်ကော်မတီအဖြစ် ခန့်အပ်စာကို သခင်စိုးထံမှရသည်။ စေတုတ္တရာ မြို့နယ်တွင် ဌာနချုပ်၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အလံနီမူဝါဒများ လူထု
အား ရှင်းလင်းဟောပြော ရသည်။ ထို့အပြင် တပ်သားစုဆောင်းခြင်းအပြင် အခွန်ငွေများလည်းကောက်ခံရသည်။ အခွန်ငွေ များကို ဌာနချုပ်သို့ပို့ရသည်။
တစ်ခါပို့လျှင် ကျပ် ၅ဝဝ မှ ကျပ် ၁ဝဝဝ အထိရှိသည်။ ထိုအလုပ် ကို ၁၉၅၉ ခုနှစ်အထိ ကျွန်တော်လုပ်ရသည်။ အစိုးရကဖွဲ့စည်းပေးထားသော ဒူးလေးတပ်၊
ဝါးချွန်တပ်များကိုသိမ်းပြီး မီးရှို့ရန်နှင့် ကျေးရွာ စည်းရိုးများကိုဖျက်ဆီးရန်တို့ကို ဌာနချုပ်မှ ညွှန်ကြားတာဝန်ပေး၍ ကျွန်တော်လုပ်ဆောင်ခဲ့ သည်။  သခင်စိုး၏
ကိုချစ်ပိုဦးစီးသည့် ကျွန်တော်ပါသည့်တပ်က သွားရောက်သုတ်သင်လိုက်သည်။
ရဲနီကျော်စိန်သည် အစိုးရတပ်နှင့်ဆက်သွယ်၍ သေဒဏ်ပေးရန်ကိစ္စပေါ်လာသည်။ ဗဟိုကော်မတီဝင် ဦးထိန်ဝင်းရောက်လာပြီး ကျွန်တော်နှင့်အတူနေသည့်
ရဲနီကျော်စိန်အား ဖမ်းဆီးသည်။ ဦးထိန်ဝင်းက ကျွန်တော့်သဘောထားမေးသည်။ ကျွန်တော်ကလည်း သတ်သင့်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျော်စိန်
ပေးမည့်ကိစ္စမေးသည်။
ကျွန်တော် က သဘောအတိုင်းပဲဟု ပြောလိုက်ရသည်။ ကျော်စိန်သတ်သည့်နေရာတွင်ပင် မသောင်းမေ အား ဓားဖြင့်ခုတ်သတ်လိုက်သည်။ ၁၉၆ဝ ပြည့်နှစ်
တွင် စေတုတ္တရာမြို့နယ် စခန်းရှိ ရဲနီကပ်ကျော်အား သေဒဏ်ပေးရေး အတွက် သခင်စိုးဌာနချုပ်တွင်ဆွေးနွေးသည်။ ဆွေးနွေးရာ၌ ကိုနေဒွန်း၊ကိုမြင့်အောင်
မီးလောင် သွားသည်။ သုံးအိမ်သာကျန်သည်။ အစိုးရတပ်ဆုတ်သွား ပြီးမှ မီးရှို့ခြင်းဖြစ်သည်။ ........... ၁၉၆၅ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလတွင် ဌာနချုပ်သို့ ကျွန်တော်
ရောက်သွားသည်။
.........ထိုအချိန်တွင် သခင်စိုး၏ မိန်းမများဘဝလွတ်မြောက်ရေးစာတမ်းကို ကျွန်တော်လေ့လာသည်။ စာတမ်းထွက်ပြီးနောက် သခင်စိုးသည် ရဲနီကျော်ဝင်း၏
ဇနီး မခင်စုအား ချစ်ရေးဆိုနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုကိစ္စ ကြောင့် သခင်စိုးကတစ်ဖက်၊  ကွဲထွက်သည့် အင်အား ၅ဝ ခန့်က တစ်ဖက် မကျေမနပ်
အင်အား ၃ဝ ခန့် ဌာနချုပ်မှခွဲထွက် သွားကြသည်။
အလယ်ပိုင်း ဗျူရိုမှ အလံနီ ၅ဝ ခန့် ကလည်း ဌာနချုပ်ကို မကျေနပ်၍သပိတ်မှောက်ကြသည်။ ခေါင်းဆောင် မှာ ဗိုလ်ဝင်းဆွေဆိုသူဖြစ်သည်။
သပိတ်မမှောက်သည့် ကျန်အင်အားစုမှာ လည်း သခင်စိုး၏ မိန်းမများဘဝလွတ်မြောက် ရေးစာတမ်းအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည်။
........... ၁၉၆၉ ခုနှစ်ကုန်ခါနီးတွင် ကျွန်တော်သည် ပါတီအပေါ် သဘောကွဲလွဲချက် ရှိပြီး စိတ်ကုန်ခန်းလာသည်။ သမီးနှစ်ဦးသေ ပြီးနောက် မိန်းမလည်း
သေသွားသည့်အပြင် ကျွန်တော့်သားနှစ်ဦးလည်း ဆင့်ကဲသေဆုံး သွားကြသည်။ ကျွန်တော့်နှမငယ် မယ်မှီနှင့် သူ့မိသားစုလည်း  သေဆုံးသွားကြသည်။
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ် တွင် အလံနီပါတီ၏ စစ်ရေး၊ နိုင်ငံရေး ကျဆင်း နေသဖြင့် စိတ်ကုန်ခန်းပြီး လက်နက်ချအလင်းဝင်ရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ လက်နက်မချမီ ၁၄ နှစ်
လုံးလုံး ပြန်လည်သုံးသပ်ရာ  ကုန်ရှုံးတော့  တစ်ခေါက်၊ လင်ကုန် ရှုံးရင်တစ်သက်လုံးမှောက်၊ ဆရာကုန်ရှုံးတော့  တစ်သံသရာလုံးမှောက်၊ ကျွန်တော်
ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဗဟိုဌာန ချုပ်၏ အတွင်းရေးများကို များစွာထွက်ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ ရဲဘော်ဖြူများက ဖမ်းဆီးပြီး သတ်မည်လုပ်ပြီးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပုံ၊ အလံနီပါတီထဲဝင်ပုံ၊
အလံနီဌာနချုပ်ရခိုင် သို့ရွှေ့ပုံ၊ ရခိုင်မှ ကျော်ဇံရှီးတို့နှင့် မပြေလည်၍ ပြည်မ သို့ပြန်ရွှေ့ပုံနှင့် သခင်စိုး၊ မခင်စု အတွင်းရေးများကို ဦးမြကျော်က အသေးစိတ်
ဌာနချုပ်ရှိငွေနှင့်ရွှေများကို ယူသွားသော ဆရာကြီး(သခင်စိုး) သမီးနှင့် မွန်လေးကိုတွေ့ရာ နေရာ၌ သတ်ပစ်ရန် ဆရာကြီးက အမိန့်ပေး၍ ရဲနီသုံးဆိုင်းခွဲပြီး
လိုက်ရှာကြသည်။ လိုက်ရှာသော အဖွဲ့လည်း အစာငတ်နေ၍ မရှာနိုင်ဘဲတောထဲ တွင် ငှက်ပျောပင်ရှာ၍ စားနေရ၍ မသတ်နိုင်ဘဲ ရှိသည်။ ဆရာကြီး၏
အညွှန်းတွင် အစိုး(ရီရီစိုး)နှင့် ရဲနီမွန်လေးကို ရန်ကုန်တွင် တွေ့လျှင်လည်း သတ်ရန် ဆရာကြီးက အညွှန်းပြု ပါသည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲအပြီးတွင်
အောက်ဗမာပြည်၌ အစိုးနှင့် ၎င်း၏ယောက်ျား (ရဲနီမွန်လေး)ကိုတွေ့ရသဖြင့် ရဲနီမွန်လေးကို သတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။ အစိုးကိုတော့ မသတ်ပါ။
ဦးမြကျော်၏ထွက်ဆိုချက်များတွင် သခင်စိုး နှင့်မခင်စုတို့၏ အတွင်းရေးကိစ္စများပါဝင်ခဲ့ရာ  ဦးကိုယုက ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သခင်စိုး ကိုယ်တိုင်က
ဦးကိုယု၏တင်ပြချက်သည် ဦးမြကျော် ၏ဒီမိုကရေစီအခွင့်အရေးကို ထိခိုက်သည်ဟု ဆိုကာ ဦးကိုယု၏တင်ပြချက်ကိုပြန်လည်ရုပ်သိမ်း စေခဲ့သည်။ ဦးမြကျော်
ကလည်း သခင်စိုးအပေါ် အာဃာတကြောင့် ထွက်ဆိုရခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အောက်ပါအတိုင်း ထွက်ဆိုခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့တောတွင်းမှာရှိစဉ် တပ်မတော်မှ ဗိုလ်စိန်ကြည်တို့တပ်က ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ပါ သည်။ စခန်းနှင့်ကိုက် ၅ဝ ခန့်အကွာကနေပြီး တိုက်ခိုက်လို့
စခန်းရှိ လူများအားလုံးကစဉ့်ကလျား ပြေးကြရသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆရာကြီးဟာ ချောင်းစပ်မှာလဲနေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးသည် လည်း လဲနေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ကျွန်တော့်ဇနီးကိုပစ်ပြီး ဆရာ့ကြီးကိုချိုင်းကမပြီး ကယ်ခဲ့ပါတယ်။ ဆရာကြီးကိုကယ်ခဲ့လို့ တပ်မတော်ကပစ်တဲ့ကျည်ဆန်ဟာ ဆရာကြီး
ကို မမှန်ဘဲ ကျွန်တော့်ကျောပိုးအိတ်ကိုမှန်ခဲ့သည်။ တပ်မတော်ကျည်ဆန်မှန်လို့ ကျွန်တော့်အင်္ကျီမှာ အပေါက်ရာအများကြီးရခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို
ကျည်မသင့်လို့မသေခဲ့တာပါ။ ယခုအမှတ်တရ အနေနဲ့ ဝတ်လာတာပါ။
အလံနီနှင့်ဆင်စွယ်ရွာပဋိပက္ခရှိသည်မရှိသည် ကို ကျွန်တော်မသိပါ။ သို့သော် အလံနီများထမင်း ငတ်စဉ်က ဆင်စွယ်ရွာက ဆန်ထောင်းပေး၊ ဟင်းလျာပေး၊
နွားပေး၊ လိုလေသေးမရှိပေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် ဆင်စွယ်ရွာ ဇာတိဖြစ်သည်။ အလံနီထဲဝင်ပြီးကတည်းက ဆင်စွယ်ရွာ အနောက်ဘက်(၂)မိုင်ခန့်
ရှိသော တောထဲတွင် ကျွန်တော်တဲထိုးနေခဲ့သည်။ ၁၉၅၅ ခုနှစ် ဝန်းကျင်အထိ နေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ဆင်စွယ် ရွာသားများသည် အလံနီမကောင်းကြောင်း
လုံးဝ မပြောခဲ့ပါ။
ဆင်စွယ်ရွာ မြေသဒါလှန်ခြင်းမှာ စောအုန်းမောင် နှင့် ထွန်းနိုင်တို့တင်ပြချက်အရ သခင်စိုး က တော်လှန်ရေးတွင် ရင်သွေးများကိုတောင် စွန့်ရသေးသည်။
ယခုဆွေတော်မျိုးတော်ကလေး များကိုတော့ ငဲ့ကွက်စရာမလို။ အလုပ်သမား လယ်သမားတို့ကိုယ်စား အချောင်သမား သစ္စာဖောက်တို့ကို ထောင်နှင့် သိန်းနှင့်
ချီသတ်ရမည် ဟူသည့်ဆောင်ပုဒ်အရ ဆင်စွယ်ရွာကို ပိပိ ပြားပြား မြေသဒါလှန်ရမည်။ မင်းကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ရသဖြင့် မင်းကိုယ်တိုင် လက်စားချေပွဲ ကြီးကို
အောင်ပွဲခံဆင်နွှဲပါလေဟု သခင်စိုးက လေသာစခန်း၌ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။
ထိုစကားများကို ကျွန်တော်ကြားရသောအခါ များစွာစိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး လေသာစခန်းဌာန ချုပ် အောက်နားရှိ စမ်းချောင်းဘေးသွား၍ မျက်ရည်ကျရသည်။
ကျွန်တော်မျက်ရည်ကျ နေသည်ကို ဗိုလ်မှူး စိုးအောင်က မြင်သွားသဖြင့် ဘာလုပ်နေတာလဲဟု မေးပါသည်။ ကျွန်တော်က စိတ်မကောင်း၍မျက်ရည်ကျ တာပါဟု
ပြောရာ ဗိုလ်မှူးစိုးအောင်က ခင်ဗျား မျက်ရည်ကျမနေနဲ့၊ ခင်ဗျားပါ နောက်ဆက်တွဲ ပါသွားအုံးမယ်ဟု ပြောသည်။ ထိုအခါကျမှ ကျွန်တော်မျက်ရည်များ
အုတ်ရှစ်ကန်ရွာ၊ ရွှေဘိုမြို့နယ်
အုတ်ရှစ်ကန်ရွာ (Okeshitkan)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ရွှေဘိုမြို့နယ်၊ အုတ်ရှစ်ကန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၃၁၈ ဖြစ်သည်။
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
သခင်စိုး၏အမှုတွဲမှကောက်နုတ်ချက်များ
ပိုကျလာသည်။..... ရေချိုးပြီးသောအခါ ဌာနချုပ်ရှိ ကျွန်တော့်တဲထဲ သို့ ပြန်လာသည်။ ထိုအခါ ထွန်းနိုင်ရောက်လာ ပြီး ဆင်စွယ်ရွာရှိခင်ဗျားအမေကတော့
ကောင်း ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကတော့ မကောင်းဘူးဗျာ၊ မကောင်းတာမကောင်းသလို လုပ်ရမှာပဲ ဟု ပြောသည်။
ဆင်စွယ်ရွာလူသတ်ပွဲတွင် ဦးမြကျော်၏ ဆွေမျိုးများစွာလည်း အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ အလံနီဌာန ချုပ်၏အမိန့်အရ ဒန်းကြီးခွရွာမှ လင်မယားနှစ်ယောက်
အသတ်ခံခဲ့ရပုံ ကိုလည်း အောက်ပါအတိုင်း ထွက်ဆိုခဲ့ သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဒန်းကြီးခွရွာ တောစခန်းသို့ အရောက်တွင် ဒန်းကြီးခွရွာမှ လင်မယားနှစ်ယောက် ကို ဗဟိုပြုဌာနချုပ်မှ အညွှန်းအရ သတ်ခဲ့ရပါသေး သည်။
သခင်စိုးနှင့် ဌာနချုပ်ပြောင်းလာသည့် သတင်း ပေါက်ကြားမှာစိုးရိမ်ပြီး သတ်ပစ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်း တို့လင်မယားတွင် ဘာအပြစ်မှမရှိပါ။ သတင်းပေါက်
ရွာသာ(အနောက်)ရွာ၊ သစ်ဖြူကွင်း
ရွာသာ(အနောက်)ရွာ၊ သစ်ဖြူကွင်း
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
သခင်စိုး၏အမှုတွဲမှကောက်နုတ်ချက်များ
ကြားမှာစိုး၍ သက်သက်သတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
တွေ့သဖြင့် အဖေနှင့်အမေ ကျားကိုက်ခံရပြီး သေသည်ဟုထင်ကာ လူးလှိမ့် ငို ကြွေး သည်ကို သနားစဖွယ်တွေ့ရသည်။ ယခုကဲ့သို့ နောင်မှ ပြန်ပြောရခြင်း
မှာ အခြား လူသတ်ပွဲသတင်းများ သတင်းစာတွင်ပါပြီး ထိုအကြောင်းသတင်းစာတွင်မပါပါက ကျွန်တော့် တွင် အပြစ်မကင်းမည်စိုး၍ ပြောရခြင်းဖြစ်သည်။
ဗဟိုကော်မတီဝင်ဟောင်း ရဲနီမြတ်ကျော်နှင့် သက်သေများထွက်ဆိုချက်တွင် အလံနီပါတီက သေဒဏ်ပေးသတ်ဖြတ်ခြင်းခံရသည့် ရွာသားများ အကြောင်း
မြောက်မြားစွာပါဝင်ခဲ့သည်။ သခင်စိုး၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာများနှင့်ပတ်သက်၍လည်း ဖေဖော် ဝါရီလ(၂၂)ရက်တွင် ရဲနီမြတ်ကျော်က အောက်ပါ အတိုင်း
ထွက်ဆိုခဲ့သည်-
ထူးစိန်တို့နှင့်ဆွေးနွေးပွဲပြီးသောအခါ ဆရာကြီးသည် သုံးပါတီဆွေးနွေးပွဲကို ဆက်လုပ်ပါ သည်။ ထိုဆွေးနွေးပွဲလည်း မအောင်မြင်ပါ။ ထိုသို့ နေနေစဉ်
အောက်ဗမာပြည်မှ မငွေစံ ကျွန်တော် တို့ စခန်းသို့ ည(၇)နာရီတွင် ရောက်လာသည်။ မငွေစံရောက်ကြောင်း ဆရာကြီးထံသွားရောက် အကြောင်းကြား
ပါသည်။ ထိုစဉ်က ဆရာကြီး သည် သူ၏ဇနီး မနှင်းမေ နှင့်အတူ ယာတောမှ တဲတစ်လုံးတွင် အတူနေပါသည်။ မငွေစံရောက် ကြောင်းသွားရောက်
ကလည်း မနှင်း မေအား တဲထဲမှထွက်သွားရန် အတင်းနှင်ပါသည်။ မနှင်းမေကလည်း တဲထဲမှ မထွက်ဘဲ ဘာဖြစ်လို့ သွားရမှာလဲ ကိုယ့်လင်နှင့်ကိုယ်နေတာ
တွယ်ကပ်နေပါသည်။
ထိုအခါ ကျွန်တော်က မနှင်းမေကို သွားရန် ပြောရာမရဘဲ တဲထဲမှာပင်နေသဖြင့် ဆရာကြီး သည် အံကြိတ်၊ တက်ခေါက်ပြီး မနှင်းမေကို ဆွဲထုတ်ပါသည်။
ကျွန်တော်ကလည်း မနှင်းမေ လက်ကိုဆွဲ၍ ကူထုတ်ပေးပါသည်။ မရပါ။ ထိုအခါ တဲရှင် ဦးဘဦးအား လှမ်းခေါ်ပြီး အကူအညီ တောင်းရသည်။ ဦးဘဦးနှင့်
ဆွဲခေါ်မှ မနှင်းမေ ကိုခေါ်ရသဖြင့် ဆရာကြီးတဲနှင့်(၂)မိုင်ခန့်ဝေး သော ကိုကျော်ဝင်းတဲသို့ သွားပို့လိုက်ရသည်။
မနှင်းမေကို ပို့ပြီးကြောင်း ဆရာကြီးထံ အကြောင်းကြားလိုက်ပါသည်။ မငွေစံကိုခေါ်ခဲ့ ရမလားဟုလည်း မေးလိုက်ပါသည်။ ထိုအခါ ဆရာကြီးက ငွေစံ
ခေါ်ခဲ့ဆိုသဖြင့် ညတွင်းချင်းပင် မငွေစံအား ဆရာကြီးတဲသို့ ပို့ပေးလိုက်ရသည်။ ဆရာကြီးလုံခြုံရေးအတွက် ကင်းလည်းချထားပေး လိုက်ပါသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်အရောက် တွင် ဆရာကြီးတဲသို့သွားပြီး ဒီနေ့ ဘယ်သွားအုံး မလဲဟု မေးရာ ဆရာကြီးက အကြောင်းထူး မရှိရင် ဘယ်မှမသွားချင်ဘူး။
ဒီမှာပဲနေမည်ဟု ပြောသည်။ သို့အတွက် ကျွန်တော်သည် ဆရာကြီးလုံခြုံရေးအတွက် စခန်းများကို လှည့်စစ် အုံးမည်ဟုဆိုကာ ဆရာကြီးတဲထဲမှ
ထွက်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် ပထမဆုံး ကိုကျော်ဝင်း တဲသို့သွားရာ မနှင်းမေကို  မျက်နှာသစ်လျက်   တွေ့ပါသည်။ မနှင်းမေက ကျွန်တော့်ကိုတွေ့လျှင်
ဦးလေးလာသလား၊ ငွေစံကော ရောက်ပြီလား   ဟု မေးပါသည်။ ကျွန်တော်ကရောက်တာပေါ့၊ ညက သွားပို့ရတယ်ဟု ပြောသည်။
ထိုအခါ မနှင်းမေက ဦးရယ်၊ သူကပါးကိုက် တော့ ကျွန်မကလည်း နားကိုက်ရမှာပဲ၊ ကျွန်မဟာ မိန်းမသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပါတယ်။ ယောက်ျား ကောင်း
တောင်းပန်ရာ မနှင်းမေက စိတ်ကူးတော့ထားဖို့လိုပြီ၊ မြန်မြန်ရလျှင်ကောင်း တာပဲဟု ပြောသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် စားမြိန်စခန်းသို့ ကျွန်တော်တို့ ပြောင်းကြသည်။ သုံးပါတီရဲဘော်များ ပြန်ဆုံကြသည်။ မငွေစံကို ပစ္စယသုံးပုံ စခန်းသို့ ပို့လိုက်ပါသည်။
ဆွေးနွေးပွဲကို ရပ်ကာ ညတွင်းချင်း မငွေစံစခန်းသို့ သွားပါ သည်။ ထိုညသည် လမိုက်ရက်ဖြစ်သဖြင့် လမ်း ပျောက်သွားသည်။
မငွေစံစားရန်လည်း အမဲသားခြောက်များ၊ အမဲသားကြော်များကို ပုံးဖြင့်ထည့်၍ ယူခဲ့သည်။ သန်းခေါင်ကျော်တွင် ဆရာကြီးသခင်စိုး ရေငတ်သဖြင့် တောင်ပေါ်
တက် ပြီး ရေရှာပေးရသည်။ နံနက်လင်းခါနီးမှ မငွေစံစခန်းသို့ရောက်ကြသည်။
ဆရာကြီးက ကျောက်ဖျာစခန်းတွင် ဖြစ်ပွား သည့် အခြေအနေများကို ကျော်ဝင်းတို့ သခင် သန်းတို့ သိဟန်တူတယ်။ မနှင်းမေနှင့် ဝင်းကြည် လည်း ချစ်ကြိုက်
လုပ်၍ ကျော်ဝင်း တို့ သခင်သန်းတို့ကို စစ်ရမည်ဟု ဆရာကြီးက အမိန့်ပေးပါသည်။ အမှုစစ်ရင်းပင် ဝင်းကြည်ကို ပါတီမှထုတ်ပစ်လိုက်ပါသည်။ ဝင်းကြည်သည်
အလံနီစခန်းမှ ရဲဘော်ဖြူ ဗိုလ်အုန်းတင်တို့စခန်း သို့ သွားနေပါသည်။ ကျော်ဝင်းနှင့် သခင်သန်းတို့ က ဝင်းကြည်နှင့် မနှင်းမေချစ်ကြိုက်မှုကို သူတို့ မသိကြောင်း
အစစ်ခံကြသည်။ ဝင်းကြည်က လည်း ညဘက်တွင် မနှင်းမေရှိသော ကျန်ရစ် စခန်းသို့ လာလာစကားပြောသည်။ ဝင်းကြည် သည် ၁၄ တိုင်ခန့်ဝေးသည့်
ခရီးမှ ညစဉ်လာတွေ့ ခြင်းဖြစ်သည်။ ညချင်းပင် ပြန်ပါသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် သခင်စိုးကြားသဖြင့် စစ်ဆေးရာ လူခင်ဆိုသူက မနက်ဖြန်ည ၁၂ နာရီတွင် ဝင်းကြည်လာမည်ဖြစ်ကြောင်းပြော သဖြင့် မနှင်းမေကို
ကွင်းချောင်းစခန်းသို့ ပြောင်း လိုက်ပြီး ကျန်ရစ်စခန်းတွင် ကင်းဝပ်၍ ဝင်းကြည် အလာကိုစောင့်ကြသည်။ ဝင်းကြည်ကို မလွတ် ရန်နှင့်ပြေးလျှင် သေနတ်
ဖြင့်ပစ်ဖမ်းရန် သခင်စိုး က ညွှန်ကြားပါသည်။
ဝင်းကြည်ကိုဖမ်းရန် ရှမ်းဗိုလ်ချုပ်အုန်း မောင်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်လေးမျိုးဆွေ တို့ကို တာဝန် ပေးပါသည်။ ညသန်းခေါင်ကျော် ၁ နာရီတွင်  ဝင်းကြည်လာသည်။
သေနတ်သံကြားရသည်။ တစ်ယောက်လွတ်သွားသည်။ ဝင်းကြည် ကို လက်မောင်းမှာ ဒဏ်ရာရပြီး အရှင်မိသည်ဟု ကျွန်တော့်ထံ ဆက်သားလာ၍
သတင်းပို့ပါသည်။ မနှင်းမေကိုလည်း ပါတီမှထုတ်ပစ်ပြီး အချုပ်နှင့် ထားလိုက်ပါသည်။
အလံနီပါတီဝင်များက ဝိုင်းဝန်းတောင်းပန် သဖြင့် သခင်စိုးသည် ဝင်းကြည်နှင့်မနှင်းမေကို ပေးစားရန် သဘောတူခဲ့သည်။ ဦးမြကျော်က ဝင်းကြည်နှင့်
မနှင်းမေကိုလက်ထပ်ပေးပြီး ခုနစ်ရက်အကြာတွင် ဝင်းကြည်သည် ရရှိသောဒဏ်ရာဖြင့် သေကြောင်း၊ ဝင်းကြည်ကို ကျော်ဝင်းသတ် သည်ဟု သခင်စိုးစွပ်စွဲ
ကိုနေဒွန်း ခေါင်းဆောင်သော ကော်မရှင်တစ်ရပ်ကိုဖွဲ့ခဲ့ကြောင်း၊ အမှုစစ်နေစဉ် ကိုနေဒွန်းနှင့် မနှင်းမေက ဗဟို ကော်မတီကို ခွင့်တောင်းပြီးလက်ထပ်
လိုက်ကြ ကြောင်း၊ မနှင်းမေကို အစိုးရထိုးစစ်က ဖမ်းမိသွားကြောင်း၊ ကျောချောင်ရွာကို မြေသဒါလှန်ရန် အမိန့်ပေးရာ မလိုက်နာသည့်အပြင် ကျောချောင်မှ
ကိုဝကျော်၊ ကိုဝဲကျော်၊ ကိုနီ၊ ကိုပွဲကုန်းတို့အား သေဒဏ်မှ လွတ်ငြိမ်းခွင့်ပေးခဲ့ သဖြင့် ရဲနီကျော်ဝင်းနှင့် ဦးမြကျော်ကို အရေးယူ ကြောင်း၊ထွန်းနိုင်ခေါင်းဆောင်
သော အဖွဲ့က ကျောချောင်ရွာသားများကို သွားရောက်သတ်ဖြတ် ကြကြောင်း စသည်တို့ကိုလည်း  ထွက်ဆိုခဲ့ သည်။
သခင်စိုးနှင့် မခင်စုတို့၏ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ဗိုလ်ချုပ်လေးမျိုးဆွေကလည်း အောက်ပါအတိုင်း ထွက်ဆိုခဲ့သည်-
....ဌာနချုပ်ရောက်ပြီး မကြာမီ မခင်စုကို ဆရာကြီးချစ်ရေးဆိုနေတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ကျွန်တော်တို့လည်း တိုက်ပွဲဝင်နေကြရတယ်ဟု တပ်သားများက
တင်ပြကြသည်။ ကျွန်တော်က ဖြည်းဖြည်းစောင့်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြောရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် မိန်းမများ၏ဘဝလွတ်မြောက် ရေးစာတမ်းကို သခင်စိုးက ထုတ်ပြန်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ စာတမ်းတွင် မိန်းမဘဝလွတ် မြောက်ရေး၊
ချစ်ရေးဆိုပိုင်ခွင့်များတင်ပြထား သည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုစာတမ်းနှင့်ပတ်သက် ၍ ဝေဖန်သူများကို ပဒေသရာဇ်အမြင်ရှိသူတွေ၊ သက်ဦးဆံပိုင်ခေတ်
အမြင်ရှိသူတွေ၊ အယူအဆ ရှိသူတွေဟု စွဲချက်အတင်ခံရသည်။
ရေရှင်စခန်းအရောက်တွင် သခင်စိုးက မခင်စုကို ထပ်မံချစ်ရေးဆိုပြန်ပါသည်။ ည ၁၂ နာရီထိုးလျှင် ငါ့ဆီ မခင်စုအရောက်ပို့ရမည်ဟု ညွှန်ကြားချက်တစ်ရပ်
ထုတ်ပါသည်။ ရဲနီ ကျင်အောင်နှင့်တစ်ဦးက မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး စတင်းသေနတ်ကို မောင်းတင်၍ ပစ်သတ်တာ ကောင်းတယ်ဟု ပြောသည်အထိ
ဖြစ်လာသည်။ ကျွန်တော်ထိန်းထားလိုက်ရသည်။ မခင်စုကိုလည်း မြို့နယ်ကော်မတီမှ ဗဟို ကော်မတီအဆင့်အထိ သခင်စိုးက တိုးမြှင့်ပေးခဲ့
ပါသည်။.......ထိုအချိန်အထိ သခင်စိုး၏ အချစ်ကို မခင်စုက လက်မခံသေးပါ။......
သခင်စိုး၏မိန်းမများ၏ဘဝလွတ်မြောက်ရေး စာတမ်းထွက်လာသောအခါ  ရဲနီတစ်ဦးနှင့် ရဲနီမယ်တစ်ဦးသည် ယနေ့ညနေတန်းစီသည့် နေရာတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦး
သဘောတူကြောင်း တင်ပြကြလျှင် ချက်ချင်းလက်ထပ်ပေးပါသည်။ လက်ထပ်ပေးလိုက်ပြီး နောက်တစ်နေ့ပြန်တန်းစီ သည့်အခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမပေါင်းနိုင်ကြောင်း
ပြန်လည်တင်ပြလျှင် ခွဲပေးလိုက်ပါသည်။ သက်သေပြရလျှင် ရဲနီမယ်မစောကြည် သည် တစ်လအတွင်း လင်သုံးယောက်ယူပြီး အလားတူ ရဲနီမယ်နှစ်ဦး
တို့လည်း ရှိခဲ့သည်။
သခင်စိုးက မခင်စုအား အထူးအခွင့်အရေးများ ပေးခဲ့ပုံ၊ ထဘီလျှော်ပေးသည်အထိ အရေးပေးခဲ့ပုံများ ကိုလည်း ဦးမြကျော်၊ ဗိုလ်ချုပ်လေးမျိုးဆွေ စသော
သက်သေများက ထွက်ဆိုခဲ့ကြသည်။ သခင်စိုးနှင့် ဦးမြကျော်တို့ သခင်စိုး၏အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကြောင့် သဘောကွဲလာကြပုံကိုလည်း အလံနီပါတီဗဟို
လက်ရိုးတောင်စခန်းသို့ ဌာနချုပ်ပြောင်းသည်။ သခင်စိုးနှင့် မခင်စု အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို စစ်မြေပြင်ဆင်းသွားသည့်တပ်များက မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး သပိတ်
ထိုကိစ္စ ကို ဗဟိုကော်မတီများက ဝေဖန်သဖြင့် သခင်စိုးသည် ခြင်ထောင်ထဲကမထွက်ဘဲ ထမင်းမစားရေမသောက် နေလာသည်။ ၄၊ ၅ ရက်ခန့်ကြာသည်။
ထို့ကြောင့် ဗဟိုကော်မတီများက ဝေဖန်သဖြင့် သခင်စိုးက မှားပါ သည်ဟု ဝန်ခံသည်။
သခင်စိုးသည် ဗဟိုကော်မတီက ဝေဖန်သော် လည်း ထပ်ပြန်တလဲလဲဆက်လုပ်နေသည်။ ဝေဖန်မှုများကြောင့် သခင်စိုးသည် ခြင်ထောင်ထဲမှာ (၇) ရက်ခန့်
နေပြီး အရက်ဆက်သောက်နေသည်။ မှန်အိမ်မီးထွန်းပေးလျှင်လည်း မှန်အိမ်သည် အထီးလား အမလားမေးသည်။ ကိုမျိုးဆွေက ပုစွန်ခြောက်ပေးရာ တွင်လည်း
ပုစွန်ခြောက်သည် အထီးလားအမလားဟု မေးပြန်သည်။ အထီးဆိုလျှင် မစားဟု ပြောသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ခြင်ထောင်ထဲမှပြန်ထွက်ပြီး သခင်စိုး က
နောင်မဖြစ်စေရပါဘူးဟု ဝန်ခံပြန်သည်။
..... ဆင်လဲတောင်ရောက်သည့်အခါတွင်လည်း သခင်စိုး သည် မခင်စုအပေါ်စီးပွားရေးဖြင့် မြူဆွယ်ခြင်း၊ အတင်းအဓမ္မခြင်ထောင်ထဲဝင်ခြင်းများ
ဖြစ်လာပြန် သည်။ စီးပွားရေးဖြင့်မြူဆွယ်သည်မှာ ငွေ ၅ဝဝဝ ကျပ် အပ်ထားခြင်း၊ အစားအသောက်ပို့ပေးခြင်း၊ အဝတ် အထည်ပို့ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း
မခင်စု၏ထဘီကို လျှော်ပေးနေသည်ကိုပင် တွေ့ရသည်။
သခင်စိုး၏အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စအပေါ် ဦးမြကျော် အပါအဝင် အောက်ထပ်မှလူများက မကျေမနပ်ပိုဖြစ် လာသည်။ သခင်စိုးအား သေနတ်ဖြင့်ပစ်သတ်ရန်
မောင်းတင်သည်အထိ ဖြစ်လာကြသည်။ သခင်စိုး၏ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို ၁ဝ ရက်တိုင် ဆွေးနွေးသော် လည်း ဗဟိုကော်မတီအတွင်း ပြေလည်မှုမရခဲ့ကြပါ။
ကျွန်တော်သည် တပ်သားကိုကံရင်နှင့်အတူ မခင်စုအား သွားခေါ်လာခဲ့ရသည်။  မခင်စုမှာ ကျန်းကျန်းမာမာရှိသည်။
မခင်စုစခန်းရောက်ပြီးနောက် သခင်စိုးသည် ခြင်ထောင်ထဲဝင်သည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် မခင်စု သည် ကယ်ကြပါအုံးဟုအော်ပြီး ကျွန်တော်တို့ထံ
ထွက်ပြေးခဲ့သည်အထိဖြစ်၍ ဗဟိုကော်မတီက ဝေဖန် သည်။ သခင်စိုးက ကျွန်တော်မှားပါသည်ဟု ဝန်ခံ ပါသည်။
ကျွန်တော်သည် သတင်းထောက်ရန်သွားပြီး ညနေ နေဝင်ချိန်စခန်းသို့ပြန်ရောက်သည်။ အပြင် ကင်းတပ်တွင် အရက်သောက်ပြီး ကင်းသမားများ မူးနေကြသည်။
ကနေ့အရက်တိုက်သလားဟု ကျွန်တော် ကမေးရာ မခင်စုနှင့် ဆရာကြီးလက်ထပ်မည်ဖြစ်၍ အရက်တိုက်ပြီး ကြက်သားခေါက်ဆွဲများကျွေးနေသည် ဟု သူတို့က
ပြောကြသည်။ ကိုသော်တာအား မေးကြည့် ရာတွင် သူတို့နှစ်ဦးသဘောတူ၍ စာတင်လက်ထပ် ကြသည်ဟု ပြောသည်။ တစ်ညလုံး အရက်သောက်ပြီး
ဆူနေကြသည်။ ကျွန်တော်လည်း သောက်သည်။ ကိုအောင်လံ က မခင်စုကို သခင်စိုးခြင်ထောင်ထဲသို့ ပို့ပေးရသည်။
ခဲ့ ခြင်းဖြစ်ပြီး သခင်စိုး၏ခေါင်းဆောင်မှုမှာလည်း အလံနီ ပါတီတွင်းတွင် များစွာကျဆင်းလာခဲ့ရသည်။
အလံနီ ဗိုလ်ချုပ်လေးမျိုးဆွေ(ခေါ်)ဦးဘရီ(ခေါ်)ဦးစောခိုင်ကမူ ဆင်စွယ်ရွာလူသတ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ အောက်ပါအတိုင်း အသေးစိတ်ထွက်ဆိုခဲ့သည်။
....အလံနီဆန့်ကျင်သည့်ရွာမှလူများအား ရွာအပြင်တွင်တွေ့လျှင်သတ်ရမည်၊ ဖြစ်နို်င်လျှင် ရွာကိုလည်းမီးရှို့ပစ်ရမည်၊ မြေလှန်ပစ်ရမည်ဟု သခင်စိုးက
တစ်ဆက်တည်း ညွှန်ကြားသည်။ ကျွန်တော်သည် ကိုမြင့်အောင်တို့စခန်းသို့သွားပြီး ကိုမြင့်အောင်အပါအဝင် တပ်မှူးကြီးများအား သခင်စိုး၏ညွှန်ကြားချက်များ
ကို ရှင်းပြသည်။ ဗိုလ်မှူးထွန်းနိုင်(ခေါ်)စောမောင်သည် ကိုကျော်ဝင်းတို့အား ရာထူးမှဖြုတ်ချပြီး ရွာသား ငါးဦးအား သတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။ ထိုနှစ်မှာပင်
အစိုးရတပ်သည် ကျောချောင်သို့ပြန်ဝင်လာပြန် သည်။
ဆင်စွယ်ရွာအနီးတွင် ဗိုလ်မှူးထွန်းနိုင်တပ် စခန်းချနေစဉ် ဆေးမှူးခင်မောင်ဇင်သည် ဆင်စွယ်ရွာသို့သွားသည်။ ရွာသားတို့က အစိုးရ တပ်သွားတိုင်သဖြင့်
ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ နောက်တစ်ခေါက်ပြန်အသွားတွင် ဆင်စွယ်ရွာက ခင်မောင်ဇင်ကိုသတ်ပြီး အစိုးရတပ်သို့ အပ်လိုက် သည်။ ထို့ကြောင့် ဗိုလ်မှူးထွန်းနိုင်
တို့သည် ဆင်စွယ်ရွာအနီးမနေနိုင်ဘဲရှောင်ခဲ့ကြရသည်။
ဗိုလ်မှူးထွန်းနိုင်သည် သူခံစားရချက်များကို ကျွန်တော်အပါအဝင် ဗိုလ်ချုပ်မြင့်အောင်တို့အား လာရောက်တင်ပြသည်။ ကျွန်တော်တို့က သခင် စိုးထံ
ကျွန်တော်တို့ထံ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဆင်စွယ်ရွာကိုမြေသဒါလှန်ပစ်ရန် ဌာနချုပ်မှ အမိန့်ပါလာသည်။ ခေါင်းဆောင်များသာသိစေပြီး လျှို့ဝှက်ထားရန် မှာ
ထို့နောက် ထီးလင်းဂန့်ဂေါနယ်သို့ ကျွန်တော် တို့ပြောင်းသည်။ ထိုနေရာတွင်တပ်သားအင်အား ၂ဝဝ ခန့်အထိဖြစ်လာသည်။ ထိုနေရာတွင် တပ်မှူးများ
အစည်းအဝေးလုပ်သည်။ ကိုမြင့်အောင်၊ မနှင်းဥနှင့်ကျွန်တော်ပါသည်။ ပြီးခဲ့သော တိုက်ပွဲများ ပြန်သုံးသပ်၍ ဆင်စွယ်ရွာမြေလှန်ရန် စီစဉ်တိုင်ပင်ကြသည်။
ဆင်စွယ်ရွာသည် ထီးလင်းမြို့နယ်အတွင်းရှိသည်။ ဌာနချုပ်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လက်တွေ့အကောင်အထည် ဖော်ရန် လူရွေးချယ်သည်။ နိုင်ငံရေးမှူးအဖြစ်
ရဲနီမျိုးညွန့် (ခ)ကိုသုခ၊ စစ်မှူးအဖြစ် ကျွန်တော် (ဗိုလ်ချုပ်လေးမျိုးဆွေ)ကို ရွေးချယ်သည်။ တပ်မှူး များမှာ ရဲနီစောနောင်၊ ရဲနီထွန်းကြည်နှင့် ရဲနီစောညွန့်ရွှေ
တို့ဖြစ်သည်။
ကိုမြင့်အောင်နှင့် မနှင်းဥတို့က ဆင်စွယ်ရွာ သို့သွားတိုက်ရာတွင် ပိရိရန်လိုသည်။ ဌာနချုပ်၏ ညွှန်ကြားချက်မှာ တိကျပြင်းထန်သည်။ ချွတ်ယွင်းလျှင်သေဒဏ်
မသွားစေဘဲ လူတန်းစားရန်သူအား လက်စားချေပွဲအဖြစ် ဆောင်ရွက် ကြရန်တို့ကို ပြောဆိုညွှန်ကြားသွန်သင်သည်။ ကျွန်တော်တို့သည် အထက်မှညွှန်ကြားချက်
ကို တိတိကျကျလိုက်နာရသည့်အစဉ်အလာရှိသည်။ စစ်ရေးအမိန့်ကိုဖောက်ဖျက်လျှင် သေဒဏ်အပြစ် ပေးခံရသည့်နမူနာရှိသည်။
ထို့ကြောင့် လူ ၁၂ဝ ရွေးပြီး မြေလှန်တိုက်ပွဲ အတွက် ထွက်ခဲ့ရသည်။ ဆင်စွယ်ရွာအနီးတွင် စခန်းချသည်။ ဆွေးနွေးပွဲလုပ်သည်။ ကိုမျိုးညွန့် (ခ)သုခ၊ ကျွန်တော်၊
ဗိုလ်ကြီးချစ်တင်ညွန့်၊ ဗိုလ်မှူးမြင့်ဦး၊ ဗိုလ်မှူးထွန်းနိုင်၊ ဗိုလ်မှူးစောနောင် နှင့် ဗိုလ်မှူးစောညွန့်ရွှေတို့တက်ရောက်ကြသည်။ ဌာနချုပ်၏ ညွှန်ကြားချက်မှာ
တစ်ရွာလုံးမိန်းမ၊ ယောက်ျား၊ ကလေးမကျန် သုတ်သင်ရမည့်အဆင့် ဖြစ်နေသည်။ ငါ့အနေနဲ့ မပြတ်သားဘူး၊ လွန်ဆန်၍ မဖြစ်ဘူးဟု ကျွန်တော်က
ပြောသည်။ ရဲနီမျိုးညွန့်က အကုန်လုံးလုပ်၍မဖြစ်ဘူး၊ ရဲနီ ခင်မောင်ဇင်သတ်စဉ်က ကလေးနှင့်မိန်းမအပြင် လူအိုများမပါဘူး၊ အသက်အပိုင်းအခြားဖြင့်
လုပ်ရ လျှင် မကောင်းဘူးလားဟု မေးပါသည်။ အားလုံး က ကောင်းပါသည်ဟု ပြောကြသည်။ အသက် ၁၅ နှစ်မှအထက် အသက် ၅ဝ အောက် ယောက်ျားများ
အား သုတ်သင်ရလျှင် မကောင်း ဘူးလားဟု ရဲနီမျိုးညွန့်က ဆက်ပြောသည်။ အားလုံးက ကောင်းပါသည်ဟု ပြောကြသည်။ ဗိုလ်မှူးမြင့်ဦးက ယခုကိစ္စအရေးကြီး
သည် လူတစ်ယောက်သတ်ရန်ပင်မလွယ်တာ၊ ယခု တစ်ရွာလုံးလုပ်ရမှာ မလွယ်လှဘူးဟု ထင်သည်ဟု  တင်ပြသည်။ တစ်ဖန် ဗိုလ်မှူးထွန်းနိုင်က ငါတို့ စစ်တပ်
ယောင်ဆောင်ဝင်မည်ဟု ပြောသည်။ ဗိုလ်မှူးထွန်းနိုင်က မသိသူများသွင်းရမည်။ အလံနီဆန်များ တောတွင်းတွင် တွေ့ထားသည်။ ရွာသားများ ကြိုးတစ်ချောင်း
ထမ်းပိုးတစ်ခု ယူလာကြရန်ပြောပြီး ခေါ်ခဲ့ရန် ပြောသည်။
ဆက်လက်၍ဗိုလ်မှူးမြင့်ဦးက ညကစာပေးလျက်မလာသည့်အတွက် ကြိုးတုပ်ရန် အကြံပေး သည်။ သတ်ရေးကို အမျိုးမျိုးအကြံပေးကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ
တာဝန်ကျသူများအနေနှင့် သတ်ရမည်ဟု ကျွန်တော်ကပြောလိုက်သည်။ တောင်းပန်သူရော ကြိုးတုပ်ထားသူများအား သတ်ရမည်ဟု ရဲနီမျိုးညွန့် က
အကြံပေးသည်။ အားလုံးသဘောတူကြသည်။
ရွာ၏ပထဝီအနေအထားကို လေ့လာရန် ဗိုလ်မှူးထွန်းနိုင်အား လေ့လာခိုင်းသည်။ တပ်ရင်း ၁ဝ၉ မှ ရထားသည့် စစ်ဝတ်စုံများဝတ်ပြီး ဗိုလ်ကြီးနှစ်ဦးနှင့် လူ ၂ဝ
အား ရွေးချယ်သည်။ ဗိုလ်မှူးမြင့်ဦးနှင့် ဗိုလ်မှူးထွန်းနိုင်တို့ ခေါင်းဆောင်စေ သည်။ ရွေးချယ်ထားသူများအား စစ်တပ်ပုံပေါက်အောင် သင်ကြားပေးရသေးသည်။
ရမည် ဟု စသည်ဖြင့် ပြောကြားပြီး စိတ်ဓာတ်မြှင့်ပေးခဲ့ သည်။
နံနက် ၄ နာရီတွင် ကျွန်တော်တို့က ရွာကို ဝိုင်းထားလိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည် ရွာ၏အရှေ့ တောင်ဘက်ကုန်းတွင် စစ်မြေပြင်ရုံးအဖြစ်သတ် မှတ်ပြီး
နေရာယူထားသည်။ ရွာထဲသို့ဝင်ပြီး နောက် ယောက်ျားမှန်သမျှ ကြိုးတစ်ချောင်း ထမ်းပိုးတစ်ခုယူခဲ့ရန် လိုက်အော်သည်။ မည်သူမျှ မလာကြပါ။ ထို့ကြောင့်
ဗိုလ်မှူးမြင့်ဦးက တုတ်ဖြင့်ရိုက်လိုက်မှ ရွာသားများစုလာကြသည်။ ရွာသားများအား ရွာ၏တောင်ဘက်စာသင် ကျောင်းတွင် စုဝေးစေသည်။ ဗိုလ်မှူးမြင့်ဦး
က စာမရဘူးလားဟု ပရိယာယ်ဖြင့် မေးသည်။ ရွာသားများက မရကြောင်း ပြန်ပြောကြသည်။ ဘာကြောင့် စာမရသလဲ ခင်ဗျားတို့ကို အပြစ်ပေး ရမည်ဟု
ဗိုလ်မှူးမြင့်ဦးက ပြောသည်။ ထိုစဉ် ဗိုလ်မှူးထွန်းနိုင်က ဗိုလ်မှူး ဒီလူတွေ ကို ကြိုးနဲ့တုပ်လိုက်ရမလားဟု မေးလိုက်သည်။ ဗိုလ်မှူးက မြင့်ဦးက ကြိုးတုပ်လိုက်ဟု
ပြန်အမိန့် ပေးလိုက်သည်။ ရွာသားများအား ကြိုးတုပ်ပြီး နောက် အသက်ကြီးသူများအား ရွေး၍ဖယ်ထုတ် လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရွာသားများအား ဓားဖြင့်ထိုး၍ လည်းကောင်း၊ ဓားဖြင့်ခုတ်၍လည်းကောင်း ရက်ရက်စက်စက်သတ်ကြတော့သည်။     တစ်ခဏအတွင်း
အဝီစိပွက်သလို အသံနက် ကြီးများဖြင့် အော်သံများထွက်လာတော့ သည်။ သတ်သူများမှာ ဓားများဖြင့် ရက်စက် စွာခုတ်သတ်နေကြသော်လည်း
သတ်၍မကုန် နိုင်အောင် မနိုင်မနင်းဖြစ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သေနတ်သုံး၍ပင် သတ်ကြ ရတော့သည်။ ငါးမိနစ်ခန့်ကြာသောအခါ
အသံနက်ကြီးများဖြင့် အော်သံများပျောက် ကွယ်သွားပြီး တစ်ရွာလုံးငြိမ်ကျသွားတော့ သည်။ ရက်ရက်စက်စက်သတ်ဖြတ်ပြီးကြ သည့်နောက်
ရွာကိုမီးတင်ရှို့လိုက်သည်။ အသတ်ခံရသူပေါင်း ၇၄ ဦး  ရှိသည်။.......ဆင်စွယ်ရွာတွင် ရက်ရက်စက်စက် သတ်မှုကို ကျွန်တော်အပါအဝင် တပ်မှူး အားလုံးက
မနှစ်မြို့ကြပါ။ သတ်ရာတွင်ပါဝင်သူ အားလုံးသည် ၄၊ ၅ ရက် ထမင်းမစားနိုင်ဘဲ ငိုင်တိငိုင်တိုင်ဖြစ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျမှိုင်နေမိကြ သည်။
ဆင်စွယ်ရွာလူသတ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ သက်သေခံတင်ပြခွင့်ရသဖြင့် တော်လှန်ရေးကောင်စီကို များစွာ ကျေးဇူးတင်ပါသည်။
သခင်စိုးနှင့် အလံနီပါတီဌာနချုပ်၏ ခိုင်းစေချက်အရ တစ်သဝေမတိမ်းလိုက်နာ ကျူးလွန် ခဲ့သောအပြစ်များဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကာယကံရှင်များနှင့်
ပြည်သူလူထုအား အနူး အညွတ်တောင်းပန်ပါရစေ။
ဤကားသခင်စိုး၏ အမှုတွင် သတင်းစာများ၌ ဖော်ပြကြသော တရားလိုပြသက်သေများ၏ထွက်ဆို ချက်များမှ ကောက်နုတ်ချက်အချို့ပင်ဖြစ်သည်။ အလံနီပါတီ
သည် ပြုပြင်၍မရတော့သော အမှားကြီး များကို ကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့် တစ်စတစ်စ ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ သခင်စိုးအဖမ်းခံရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် အလံနီများသည်
အစုလိုက်အပြုံလိုက် လက်နက်ချအလင်းဝင်လာကြ သည်။ ကြွင်းကျန်ရစ်သရွေ့မှာလည်း တပ်မတော်နှင့် ပြည်သူတို့၏ ချေမှုန်းသုတ်သင်ခြင်းကို ခံကြရသည်။
မဆိုစလောက်သော အင်အားအနည်းငယ်မှာလည်း လက်နက်ကိုင်အဖျက်လုပ်ငန်းများကို မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ တစ်ယောက်ချင်းနှစ်ယောက်ချင်း တကွဲတပြားစီ
ဝမ်ကာရွာ၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်
ဝမ်ကာရွာ (Wankar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (အရှေ့)၊ ကျိုင်းတုံခရိုင်၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်၊ ဝပ်ဆောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၂၂၈၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝပ်ဆောင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၃၁၅ ဦး၊ မ ၁၂၉၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၆၁၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
သခင်စိုး၏အမှုတွဲမှကောက်နုတ်ချက်များ
လျှို့ဝှက်၍သာ ပုန်းနေကြရလေတော့သည်။
အလံနီပါတီကျဆုံးကြရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်း ရင်းများမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်-
အောက်ကိုင်းရွာ၊ မင်းလှမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မင်းလှမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်ကာရွာ၊ ကျိုင်းတုံမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျိုင်းတုံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
သခင်စိုး၏အမှုတွဲမှကောက်နုတ်ချက်များ
(ခ)	အကြမ်းဖက်လုပ်ရပ်များကို ကျင့်သုံးခြင်း။
(ဃ)	လူမှုရေးဖောက်ပြန်မှုများကြောင့် သခင် စိုး ၏ခေါင်းဆောင်မှု ကျဆင်းခြင်း။
(င)	ပြည်ပမှအထောက်အပံ့မရခြင်း။
(စ)	မဟာမိတ်မရှိသော သီးခြားပါတီဖြစ်ခြင်း။
အလံနီပါတီသည် မြန်မာနိုင်ငံ၏မျက်မှောက် ခေတ်နိုင်ငံရေးသမိုင်းတွင် များစွာထင်ရှားခဲ့သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဖျက်လုပ်ငန်းများစွာကိုလည်း
ထိရောက်စွာလုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပြည်သူလူထု၏ထောက်ခံမှုမရရှိသည့်အပြင် ပြည်သူလူထုကိုသာ ဆန့်ကျင်လာခဲ့သဖြင့် ရေရှည် ရပ်တည်နိုင်မှု
မရှိတော့ဘဲ ကျဆုံးခဲ့ရလေသည်။
=ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းသူအဖွဲ့အစည်းများ၏အခြေအနေ(၁၉၇၁-၁၉၇၂ ခုနှစ်)=
ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ(နစ်ဖြူ)
ပဲခူးရိုးမတွင် အခြေစိုက်နေသော ဗမာပြည်ကွန် မြူနစ်ပါတီသည် အဘက်ဘက်မှကျဆင်းနေဆဲပင် ဖြစ် သည်။ ခေါင်းဆောင်မှုမှာလည်း ချွတ်ခြုံကျ၍လာသည်။
ပဋိပက္ခ ပြင်းထန်နေစဉ်တွင် တပ်မတော်၏ထိုးစစ်များကြောင့် ၁၉၆၈ ခုနှစ် ဧပြီလ (၂၄) ရက်တွင် ဗိုလ်ဇေယျ ကျဆုံးခဲ့ရသည်။
စက်တင်ဘာလ(၁၉)ရက်တွင် သခင် သန်းထွန်း လုပ်ကြံခံရပြန်သည်။ မရှေးမနှောင်းမှာပင် နိုဝင်ဘာလ(၁၁) ရက်၌ ဗဟိုကော်မတီ ဒေါက်တာ နတ်
ကျဆုံးပြန်သည်။ နိုဝင်ဘာလ(၂၂)ရက်တွင် ဗဟိုကော်မတီ ရဲဘော်မြကို ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သည်။ ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ ဧပြီ (၃)ရက်တွင် ရဲဘော်အောင်ကြီး
ကျဆုံးပြန်သည်။
မတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဖြုတ်ထုတ်သတ်လမ်းစဉ်နှင့် ပြည်သူ့ဆန့်ကျင်ရေး လုပ်ရပ်များကိုသာ ဆက်လက် ကျင့်သုံးနေသောကြောင့်လည်း ကျဆင်းမြဲကျဆင်း
နေ သည်။ သခင်ဇင်နှင့် ပါတီဗဟိုသည် ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ် နောက်ပိုင်းတွင် တိုက်တိုင်းအောင် (၁) နှင့် တိုက်တိုင်း အောင်(၃)ကို စုစည်း၍ ပါတီသိက္ခာကျမှုကို
အဖတ် ဆယ်နိုင်ရန် အပြင်းအထန်ကြိုးစားခဲ့သည်။ စစ်ရေးအရ တိုက်ကွက်များဖော်ထုတ်လာပြီး တောင်ငူခရိုင်တပ်ကို လည်း တိုက်တိုင်းအောင်(၄) အဖြစ်
ပြောင်းလဲဖွဲ့စည်း ခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲများတွင်လည်း အသင့်အတင့်အမြတ် ရလာကြသည်။
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ ဗဟိုသည် စစ်ရေးအောင်မြင်မှုအချို့ကြောင့် ပြန်လည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာပြီး နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေးလှုပ်ရှား မှုများ
ပိုမိုများပြားလာသည်။ ကေအင်န်ယူပါတီနှင့် ညှိနှိုင်း၍ မဒညတအသွင်ကိုလည်း ပို၍အကောင် အထည်ဖော်လာနိုင်သည်။ ၁၉၇၁ ခုနှစ်အကုန် ၁၉၇၂ ခုနှစ်
အစပိုင်းတွင် တိုက်တိုင်းအောင် (၅)ကို ရေတာရှည်၊ မြို့လှအနောက်ခြမ်းတွင်ဖွဲ့စည်းပြီးဖြစ်ရာ တောင်ငူ ခရိုင်တွင် နစ်ဖြူအင်အားကြီးထွားလာပြန်သည်။
၁၉၇၂ ခုနှစ် အစပိုင်းတွင်  သခင်ဇင် ခေါင်းဆောင်သော  ဗဟိုဌာနချုပ်၊  ဖုန်းကျော် ခေါင်းဆောင်သော တိုက်တိုင်းအောင် (၁)နှင့် (၃)၊ ပဲခူးခရိုင်မြို့နယ်
အဖွဲ့များ စုစုပေါင်းအင်အား ၂၅ဝ ခန့်သည် ကတုတ်ဘုရားကြီးနှင့် ပဲနွယ်ကုန်းအကြား ပဲခူးရိုးမအရှေ့ဘက်တွင်လည်းကောင်း၊လှကျော် ခေါင်းဆောင်သော
သည် ပြည်နှင့်သရက်ခရိုင် နယ်စပ် တွင်လည်းကောင်း၊ မြင့်နိုင်နှင့် အင်အား ၇ဝ ခန့်သည် ရေတာရှည်အနောက်ခြမ်းတွင် တိုက်တိုင်းအောင်(၅) ကို ဖွဲ့စည်း
လျက်လည်းကောင်း ခိုအောင်းလှုပ်ရှားနေ ကြသည်။ နစ်ဖြူဗဟိုနှင့် ပဲခူးရိုးမတိုင်းအဖွဲ့သည် စုစုပေါင်းအင်အား ၄ဝဝ ခန့်ဖြင့် ပဲခူးရိုးမဒေသကြီး အတွင်းတွင်
အဖွဲ့လိုက်အစုလိုက် ဖြန့်ခွဲလှုပ်ရှားနေကြ ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
၁၉၇၁ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလမှ ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလအထိ တစ်နှစ်တာကာလအတွင်း တပ်မတော်စခန်းနှင့် စစ်ကြောင်းများအား ၁၁ ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး
တပ်မတော်စစ်ကြောင်းများ၏တိုက်ခိုက်ခြင်းကို (၁)ကြိမ်သာခံခဲ့ရလေရာ စစ်ရေးအရ အကဲသာ သကဲ့သို့ ရှိလာသဖြင့် နစ်ဖြူများ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာကြသည်။
(၂၁)ယောက် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ အရာရှိ(၁)ဦးအပါအဝင် (၃)ဦးအဖမ်းခံရပြီး လက်နက် (၁၅)လက်ကိုလည်း နစ်ဖြူများရရှိသွားခဲ့သည်။
နစ်ဖြူမြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်း
ခေါင်းဆောင်နှင့် နောက်လိုက်အများအပြား ဆုံးရှုံးခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် နစ်ဖြူမြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်းသည် မူလဒေသဖြစ်သော ဧရာဝတီမြစ်နှင့်ငဝန်မြစ်အကြား ဒေသ
အောင်ဒင်တို့ခေါင်းဆောင်သော မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်း သည် ကေအင်န်ယူပါတီမှ အကြွင်းအကျန်အင်အားများနှင့်ပူးပေါင်း၍ မဒညတအသွင်ဖြင့် လှုပ်ရှား
ခဲ့ကြ သည်။ တပ်မတော်မှ စစ်ဆင်ရေးအရှိန်လျော့ပါးသွား ချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ တိုက်ကွက်များဖော်ကြရာ ငသိုင်းချောင်းအနောက်ဘက်၊
ဂွမြို့နယ်နှင့် မရု ချောင်းဒေသတို့တွင် တပ်မတော်အား အလစ်အငိုက် ယူ၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုတိုက်ပွဲများတွင် တပ်မတော်အရာရှိခုနစ်ယောက်
အပါအဝင် ၄ဝ ယောက်ကျဆုံးခဲ့ရပြီး ကိုးယောက်ဒဏ်ရာရကာ လက်နက်မျိုးစုံ ၅၇  လက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
နစ်ဖြူမြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်းတွင် အင်အား ၂၈ဝ ခန့်သည် ဟင်္သာတခရိုင်၊ ငဝန်မြစ်အနောက်ခြမ်းတွင် လည်းကောင်း၊ အင်အား ၆ဝ ခန့်သည်
ပုသိမ်ခရိုင်၊ ငဝန်မြစ်အနောက်ဘက်ခြမ်းတွင်လည်းကောင်း လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် ကေအင်န်ယူပါတီမှာ ချုပ်ငြိမ်းလုဆဲဆဲ
ရှိနေသည့်အပြင် ပဲခူးရိုးမနှင့်လည်း အပြန်အလှန်ဟန်ချက်ညီလှုပ်ရှားနိုင် မှုမရှိတော့သောကြောင့် နစ်ဖြူများမှာ တစ်စတစ်စ သေသူ၊ လက်နက်ချသူများဖြင့်
လုံးပါးပါးလျက်ရှိသည်။ တိုက်စစ်ဆင်နိုင်ခြင်းထက် အခြေခံဒေသတည်ဆောက် ၍ လျှို့ဝှက်ခိုအောင်း နေနိုင်ရေးကိုသာ ဦးစားပေး၍ ဆောင်ရွက်နေရသည်။
တစ်နေရာတည်းတွင် အတည် တကျ အခြေပြုနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ မကြာခဏ နေရာရွှေ့ ပြောင်းနေရလေသည်။
နစ်ဖြူအနောက်မြောက်တိုင်းတပ်
ဗိုလ်သက်ထွန်းခေါင်းဆောင်သော အနောက် မြောက်တိုင်းတပ်တွင် အင်အား ၁၅ဝခန့်ရှိပြီးသရက်၊ မင်းဘူးခရိုင်နယ်စပ်၊ သရက်ခရိုင် အနောက်ခြမ်း၊ရခိုင်ရိုးမ
ဒေသတို့တွင် လှည့်လည်ခိုအောင်း၍ တပ်မတော် စခန်းငယ်များ၊ စစ်ကြောင်းများကို အလစ်အငိုက်ယူ၍ တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် မင်းဘူးခရိုင်
အတွင်းပိုင်းသို့ပင် လှည့်လည်လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်ကို တွေ့ ရသည်။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၁ ခုနှစ်အတွင်း ဗိုလ် သက်ထွန်းအဖွဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တပ်မတော်
လေး ယောက်သာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သဖြင့် ဗိုလ်သက်ထွန်းသည် သရက်နှင့်  မင်းဘူးခရိုင်အခြေခံစစ်နယ်မြေ တည်ဆောက်ရန် ကြိုးပမ်းလာသည်။
ဗိုလ်သက်ထွန်းသည် ၁၉၆၆ခုနှစ်၊ဇွန်လမှစ၍ သရက်ခရိုင် အနောက်ခြမ်း၊ မင်းဘူးခရိုင်တောင်ခြမ်း၊ ကျောက်ဖြူနှင့် သံတွဲနယ်စပ်ဒေသ၊ ရခိုင်ရိုးမဖိုးခေါင်
တောင်တန်းဒေသများတွင် အနောက်ရိုးမစစ်ဒေသ အဖြစ် ဖွဲ့စည်း၍ အနောက်မြောက်တိုင်းကော်မတီ အတွင်းရေးမှူး၊ အနောက်မြောက်တိုင်းမှူးနှင့်
စစ်ဒေသပါတီကော်မတီအတွင်းရေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူကာ တပ်မတော်စခန်းများ၊ စစ်ကြောင်းများ အား တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်ဒေသတွင်
ရွာနီ(ခေါ်) တောခိုရွာပုန်းများ ထူထောင်၍ အခြေခံ နယ်မြေတည်ဆောက်သည့်အပြင် မြေပြန့်ဒေသတွင် လည်း သရက်မြေပြန့်ပြောက်ကျားတပ်
ကျောက်ဖြူ သံတွဲနယ်စပ်လုံ ကျန်တပ်ဖွဲ့ တို့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ရွာနီများမှ တိုက်ခိုက်နိုင်သူများကိုစုစည်း၍ အင်အား ၃ဝဝ ခန့်ရှိ ပြည်သူ့စစ် တပ်ရင်းကို
ထူထောင်ခဲ့သည်။ တိုက်တိုင်းအောင်(၇)ကိုလည်း တပ်ခွဲသုံးခွဲဖြင့် ဖွဲ့စည်း ခဲ့သည်။
ဗိုလ်သက်ထွန်း ချေမှုန်းရေးအတွက် ၁၉၆၇-၆၈ ခုနှစ်တွင် အမှတ် ( ၈၈ ) ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်က ဂဠုန် စစ်ဆင်ရေး၊ ၁၉၆၉-၇ဝ ပြည့်နှစ်တွင်
အနောက်မြောက် တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်က ခေတ်သစ်စစ်ဆင်ရေး၊ ဒလက်ချောင်း၊ အင်းချောင်းစစ်ဆင်ရေးနှင့် ၁၉၇၁-၇၂ ခုနှစ်တွင် အထူးစစ်ဆင်ရေးများ
ဆင်နွှဲ၍ ကြိုးပမ်း ခဲ့သည်။ စင်စစ်ဗိုလ်သက်ထွန်းသည် ဗမာပြည်  ကွန်မြူနစ်ပါတီဗဟိုထိန်းချုပ်မှုနှင့် ကင်းလွတ်နေပြီး မိမိအစီအစဉ်ဖြင့် မိမိဘာသာ စစ်ရေးအရ
ဗိုလ်သက်ထွန်း သည် ဗိုလ်ဇေယျ၏ထိန်းချုပ်မှုကို လက်မခံခဲ့ပေ။ ဗိုလ်သက်ထွန်းသည် ပါတီဗဟိုအား မကြာခဏပင် ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ပြောကြား
လေ့ရှိခဲ့ရာ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီဗဟိုက ပြည်ပပြန် ဆန့်ကျင်ရေးသမား၊ ဂိုဏ်းခွဲရေးသမား၊ ဓနရှင်စစ်ဗိုလ် စသည်ဖြင့်အမျိုးမျိုးဝေဖန်ပုတ်ခတ်ခဲ့သည်။
ဒေါက်တာနတ်၊ စိုးသိမ်း၊ သက်တင်၊ ကျော်မြနှင့် ဗိုလ်သက်ထွန်းတို့ ခေါင်းဆောင်၍ အမ်းမြို့နယ်၌ အင်အား ၂ဝဝခန့်အား သင်တန်းပေးခဲ့သည်။
တပ်စိတ် (၂)စိတ်အား ကျောက်ပုံရွာ အနီးတွင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရာ တပ်မတော်မှ ငါးယောက် ကျပြီး အနောက်မြောက်တိုင်းတပ်မှ လေးယောက်ကျ သဖြင့်
တပ်မတော်အား တိုက်သင့်မတိုက်သင့် ပြဿနာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဗိုလ်သက်ထွန်းက စစ်တပ်ကို အဓိက ဦးတည်တိုက်ခြင်းသာ ဂုဏ်ရှိသည်ဟူသော