cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
မြေအောက်သောင်းကျန်းသူများ၏ယေဘုယျ အခြေအနေ(၁၉၆၈ ခုနှစ်)
ကြိုးစားလာကြသည်။ ပြည်ပလမ်းစဉ်ကို မနာ ခံဟု ထင်ရသော ရဲဘော်ဌေး၊ ဂိုရှယ်၊ ဗိုလ်ရန်အောင် တို့မှာ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရသည်။ ပြည်ပပြန်
အချင်းချင်းမှာပင် အာဏာလုမည်ဟု ထင်ရသော ဗိုလ်ထွန်းငြိမ်းနှင့် ထွန်းရှိန်မှာ အသတ်ခံရသည်။ တောခိုကျောင်းသားများလည်း အသတ်ခံရသည်။ ပဲခူး
ရိုးမတွင်ကြီးစိုးနေသော ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် အချင်းချင်း ဇာတ်တူသားစားရုံသာမကဘဲ ပြည်သူ လူထုကိုလည်း နည်းမျိုးစုံဖြင့် သတ်ဖြတ်နှိပ်စက်ခဲ့သည်။
ပဲခူးရိုးမ၌ အဆိုးရွားဆုံးဒေသမှာ ပေါက်ခေါင်း မြို့နယ်ပင်ဖြစ်သည်။ ပေါက်ခေါင်းမြို့နယ်တွင် အပြစ်မဲ့ တောင်သူလယ်သမားကြီးများမှာ လူမဆန်စွာ သတ်ဖြတ်
ညှဉ်းဆဲခြင်းခံခဲ့ရသည်။
ပဲခူးရိုးမနှင့် နင်လားငါလား လူသတ်ဝါဒ ထွန်းကားရာအရပ်ဒေသမှာ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသဖြစ် သည်။ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၊ အမျိုးသားဒီမိုကရေစီ
ညီညွတ်ရေးတပ်ပေါင်းစု(မဒညတ)နှင့် ကေအင်န်ယူ ပါတီတို့သည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသကြီးတစ်ခုလုံးတွင် လူသတ်၊ မုဒိမ်းကျင့်၊ ပြန်ပေးဆွဲ၊ ပစ္စည်းလု၊ ရွာမီးရှို့
စသည်ဖြင့် ထင်သလိုပင် ရမ်းကားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လည်း အချို့ကျေးရွာများတွင် ပြည်သူ့စစ်၏ အခြေခံ ဖြစ်သော သောင်းကျန်းသူဆန့်ကျင်ရေးတပ်ဖွဲ့များ
ဖွဲ့ စည်း၍ ရန်သူအား ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေကြလေပြီ။
ရခိုင်ဒေသတွင်လည်း မူဂျာဟစ်များမှာ ဆန် မှောင်ခိုအဆင့်သာရှိနေသော်လည်း ဗမာပြည်ကွန်မြူ နစ်ပါတီ၊ အလံနီပါတီနှင့် ရခိုင်ကွန်မြူနစ်ပါတီတို့
လှုပ်ရှားထကြွလျက်ရှိသည်။ ကချင်ပြည်နယ်နှင့် ရှမ်း ပြည်မြောက်ပိုင်းတွင်ကား ကေအိုင်အေသောင်းကျန်း သူများ လှုပ်ရှားလျက်ရှိသည်။ အဝေးရောက်ဗမာပြည်
ရှမ်းပြည်နယ်တစ်ခွင်လုံးတွင်လည်း ရှမ်းသောင်းကျန်းသူ အဖွဲ့အစည်းလေးများက တသီးတခြားစီ ထကြွသောင်းကျန်းလျက်ရှိသည်။ ယင်းတို့ကို ဗမာပြည်
ကွန်မြူနစ်ပါတီနှင့် ထိုင်ဝမ်ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့တို့ က အပြိုင်အဆိုင် သိမ်းသွင်းလျက်ရှိသည်။ ကယား ပြည်နယ်တွင်လည်း ကယန်းပြည်သစ်ပါတီနှင့် ကရင်နီ
အမျိုးသားတိုးတက်ရေးပါတီတို့ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ယင်းတို့အချင်းချင်းလည်း အစေးမကပ်ကြပေ။ ကရင်ပြည်နယ်တွင်ကား ဗိုလ်မြအုပ်စုသည် မှောင်ခိုလုပ်ငန်း
ကို စတင်လုပ်ကိုင်လာကြပြီဖြစ်သည်။ တနင်္သာရီတိုင်း တွင်မူ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၊ မွန်ပြည်သစ်ပါတီနှင့် ကေအင်န်ဒီအိုတို့သည် နယ်မြေလုလျက်ရှိသည်။
ငြိမ်းချမ်းရေးပန်းကို ကမ်းလင့်ခဲ့သော်လည်း လက်မခံသောကြောင့် တပ်မတော်သည် ထိုးစစ်များ ဆင်နွှဲ၍ တိုက်ခိုက်ရတော့သည်။ အမှတ်(၇၇) ခြေမြန်
တပ်မဌာနချုပ်၊ အမှတ်(၈၈) ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ် များဖွဲ့စည်း၍ စစ်ဆင်ရေးများ ဆင်နွှဲရသည်။ တစ်ချိန် တည်းမှာပင် နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးတွင်လည်း
တပ်မတော်သားများသည် အမာခံကေဒါများအဖြစ် ပါဝင်ဆောင်ရွက်နေရသည်။ နိုင်ငံရေးတာဝန်ကိုရော စစ်ရေးတာဝန်ကိုပါ ထမ်းဆောင်နေရခြင်းဖြစ်သည်။
၁၉၆၂ ခုနှစ်မှ ၁၉၆၈ ခုနှစ်အတွင်း ပြည်တွင်း သောင်းကျန်းမှုအခြေအနေမှာ များစွာရှုပ်ထွေးလှသည်။ အဖွဲ့အစည်းသစ်များ ပေါ်ပေါက်သည်လည်းရှိသည်။
ထို့အပြင် အထူးခြားဆုံးမှာ လက်ဝဲလက်ယာပြည်ပ ပယောဂများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းသူများအား ဝင်ရောက်ကူညီလာကြခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။
တော်လှန်ရေးကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ က နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင်များအား ဖိတ်ခေါ်ခြင်း
အောင်မြင်မှုမရရှိခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်က ငြိမ်းချမ်း ရေး အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ရန်အလို့ငှာ ဦးဗဆွေ၊ ဦးကျော်ငြိမ်းနှင့် ဦးဝင်းတို့ကို ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၉ ရက်မှစ၍
ပမညတဦးစီးသော ပြည်သူ့ကော်မတီနှင့် ပြည်သူ့ငြိမ်းချမ်းရေးကော်မတီဝင်များသည် ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီနှင့် ဆက်သွယ်၍ ငြိမ်းချမ်းရေးပျက်စီး ရာ
ပျက်စီးကြောင်း ဆောင်ရွက်သဖြင့် ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁၅ ရက်မှစ၍ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခဲ့ရ သည်။
သို့သော် ၁၉၆၆ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၂၂ ရက်တွင် ဦးနုနှင့် ဦးဗဆွေတို့ကို ထိန်းသိမ်းထားရာမှ ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် တော်လှန်ရေး ကောင်စီ ဥက္ကဋ္ဌ
ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းသည် ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၂၉ ရက် နံနက် ဝ၉ဝဝ နာရီတွင် အမှတ် (၁၆) ဝင်ဒါမီယာ၌ အောက်ပါနိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင် များကို
ဖိတ်ကြားလိုက်သည်-
(က)	ဦးကျော်ငြိမ်း
(ခ)	ဦးကျော်မင်း
(ဃ)	ဗိုလ်ခင်မောင်
(င)	သခင်ချစ်မောင်(ဝိဓူရ)
(ဆ)	စဝ်စိုင်းလုံ
(ဇ)	သခင်စံမြင့်
(ဈ)	ဒူဝါဇော်ရစ်
(ည)	ဒူဝါဇော်လွန်း
(ဋ)	သခင်တင်
(ဌ)	ဦးတင်ထွန်း
(ဎ)	ဦးထွန်းမြင့်(လင်းခေး)
(ဏ)	ဦးနု
(ထ)	မွန်ဖိုးချို
(ဒ)	ဦးဗဆွေ
(ဓ)	ဗိုလ်မင်းခေါင်
(န)	ဦးရွှေကြိုင်
(ပ)	သခင်လွင်
(ဖ)	သခင်လှကြွေ
(ဗ)	သခင်လေးမောင်
(ဘ)	ဦးလွန်ပုမ်
(မ)	စဝ်ဝဏ္ဏ
(ယ)	မန်းဝင်းမောင်
(ရ)	ဖဒိုဝေသော
(လ)	သခင်တင်
(ဝ)	သခင်သာခင်
(သ)	ဆရာသာထို
(ဟ)	ဦးသာထွန်း
(ဠ)	ဗိုလ်မှူးအောင်
(အ)	နိုင်အောင်ထွန်း
အထက်ပါ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များ သည် ပါလီမန် ဒီမိုကရေစီခေတ်တစ်လျှောက်လုံး မြန်မာ့နိုင်ငံရေးကို ကြိုးကိုင်ခဲ့သူများဖြစ်သည်။ တော်လှန်ရေး ကောင်စီ
သည် ထိုခေါင်းဆောင်များအား လုံးဝပစ်ပယ် မထားဘဲနှင့် နိုင်ငံရေးစင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖိတ်ခေါ်ကာ အမျိုးသားညီညွတ်ရေးကို ကြိုးပမ်းဆောက်တည်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တော်လှန်ရေးကောင်စီဘက်မှ ဗိုလ်ချုပ် ကြီး နေဝင်း၊ ဗိုလ်မှူးချုပ်တင်ဖေ၊ ဗိုလ်မှူးချုပ်စန်းယု၊ ဗိုလ်မှူးကြီးသန်းစိန်နှင့် ဗိုလ်မှူးကြီးလှဟန်တို့ ပါဝင် ကြသည်။
ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းက-
''ဒီနေ့ ကျွန်တော်ဖိတ်တာကတော့ ဖိတ်ထားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျွန်တော်ပြောပြပါမယ်။ ရှေးဦး ဆုံးအပိုင်းကတော့ တိုင်းပြည်တကယ်အကျိုးပြုမယ့် အလုပ်တွေကို
ပေးဖို့ ကျွန်တော်မေတ္တာ ရပ်ခံပါတယ်'' ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဆွေးနွေးကြပြီး နံနက် ဝ၉ ၃၅ နာရီတွင် ဆွေးနွေးပွဲကို ရုပ်သိမ်း လိုက်သည်။
၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၄ ရက်တွင် တော်လှန် ရေးကောင်စီသည် ကြေညာချက်အမှတ်(၇၂) ဖြင့် ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံပြည်တွင်းညီညွတ်ရေး အကြံပေးအဖွဲ့
ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ အဖွဲ့ဝင် ၃၃ ဦးမှာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းနှင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခဲ့သည့် နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင် ၃၃ ဦးပင်ဖြစ်သဖြင့် သတင်း စာအချို့က ၃၃ ဦး
ကော်မတီဟု ရေးသားခဲ့ကြသည်။ ယင်းအဖွဲ့၏လုပ်ငန်းကိုလည်း ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ မေလ ၃၁ ရက်အထိ သတ်မှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ
၅ ရက်နေ့တွင် ကြေညာ ချက် အမှတ်(၇၄)ကိုထုတ်ပြန်၍ ပြည်တွင်းညီညွတ်ရေး အတွက် အကြံဉာဏ်များ တောင်းခံလိုက်ပြန်သည်။ တစ်ပြည်လုံးရှိ လုပ်သား
ပြည်သူများထံမှ အကြံဉာဏ် တောင်းခံခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
တော်လှန်ရေးကောင်စီအစိုးရသည် နိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံး ဥမကွဲသိုက်မပျက် စည်းလုံးညီညွတ်စေရေး အတွက် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးပမ်းခဲ့ရာ ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊
ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်းချက်နှင့် ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ပြည်တွင်းညီညွတ်ရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းပေးခြင်းတို့သည် သမိုင်းတင်ရမည့် ထင်ရှားသော အမျိုးသားညီညွတ်ရေး
ကြိုးပမ်းချက်များပင် ဖြစ်သည်။ မြေအောက်နိုင်ငံရေး ပဋိပက္ခများကို တပ်မတော်က စစ်ဆင်တိုက်ခိုက်၍ ချေမှုန်းနေစဉ် မြေပေါ်ပဋိပက္ခများကို ဖြေရှင်းရန်
=ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီပါတီ သို့မဟုတ် ပြည်ပြေးနိုင်ငံရေးသမားများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း=
ပြည်တွင်းညီညွတ်ရေးအကြံပေးအဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုများ
တော်လှန်ရေးကောင်စီသည် လုံခြုံရေးအရ ထိန်းသိမ်းထားသော နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များအား ပြန်လွှတ်ပေးပြီးနောက် ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၂၉ ရက်
တွင် ထိပ်သီးနိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များအား ဖိတ်ကြား၍ အမျိုးသားညီညွတ်ရေးအတွက်ကြိုးပမ်းခဲ့ ကြောင်း တင်ပြပြီးပေပြီ။ တော်လှန်ရေးကောင်စီသည်
၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၄ ရက်တွင် ကြေညာ ချက်အမှတ်(၇၂)ဖြင့် ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံ ပြည်တွင်းညီညွတ်ရေးအကြံပေးအဖွဲ့(ခေါ်)၃၃ဦး
ကော်မတီကိုဖွဲ့စည်းပေးခဲ့သည်။ ယင်းအဖွဲ့၏ လုပ်ငန်းများကိုလည်း ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ မေလ ၃၁ရက် အထိ သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊
ဒီဇင် ဘာလ ၅ ရက် တွင် လည်း ကြေညာချက် အမှတ် ၇၄ ဖြင့် တစ်ပြည်လုံးရှိ လုပ်သားပြည်သူများထံသို့ ပြည်တွင်းညီညွတ်ရေးအတွက်
အကြံပြုပါရန် အကြံ ဉာဏ်များတောင်းခံခဲ့သည်။ ဤကားတော်လှန်ရေး ကောင်စီ၏ ရိုးသားသောစေတနာဖြင့် ကြိုးပမ်းသည့် အမျိုးသားညီညွတ်ရေး
ကြိုးပမ်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။
တော်လှန်ရေးကောင်စီသည် ပြည်တွင်းညီညွတ်ရေး အကြံပေးအဖွဲ့၏လုပ်ငန်းများဆောင်ရွက်ရန်(၆) လသက်တမ်းသတ်မှတ်ပေးထားသော်လည်း
လိုအပ် လျှင် အချိန်ထပ်တိုးပေးမည်ဆိုကပေးနိုင်ရန် ရည်ရွယ် ထားလေသည်။တော်လှန်ရေးကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နေဝင်းက ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊
နိုဝင်ဘာလ ၂၉ ရက်တွင် နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များအား  ဖိတ်ကြား၍ အောက်ပါအတိုင်း ပြောဆိုသွားသည်ကို သတိပြုနိုင်သည်။
''နောက်တစ်ခုကတော့ ဒီဆွေးနွေးတယ်ဆိုတာက အချိန်အခါကတော့ ယူလုပ်ရင်ကောင်းမယ်၊ အဲဒီတော့ ကျွန်တော်တို့မှန်းတာကတော့ (၆)လပေါ့လေ၊ အချေ
အတင်ဆွေးနွေးနိုင်အောင် ဒါဆွေးနွေးကြရင်း ကိစ္စဝိစ္စ များ မပြီးဘူး၊ အချိန်ထပ်ပေးမှဖြစ်မယ်လို့ ဆိုလို့ရှိရင် လည်း အဲဒီပြီးတဲ့ နည်းတဲ့အချိန်ကျတော့ ထပ်ပြီး
ဆွေးနွေးကြ၊ ပြီးတော့ကာ အချိန်တိုးချင်လည်း တိုးလာ မှာပေါ့၊ အခု ယာယီသတ်မှတ်ထားတာကတော့(၆) လပဲဆိုပါတော့၊ လိုရင်လိုသလိုပေါ့ခင်ဗျာ၊
နည်းတွေ၊ စည်းတွေ လှေနံဓားထစ် (၆)လနဲ့ ပြီးရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး''
တော်လှန်ရေးကောင်စီသည် နိုင်ငံရေးခေါင်း ဆောင် ၃၃ ဦးအား (၆)လအတွင်း လုပ်ငန်းဆောင်ရွက် နေစဉ် သုံးစွဲရန် တစ်ဦးလျှင် ငွေကျပ် ၅ဝဝဝ စီ
ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။
အကြံပေးအဖွဲ့ဝင်များသည် အမှတ် (၁၆) ဝင်ဒါမီယာလမ်းနေအိမ် (ယခင်ဝန်ကြီးချုပ် နေအိမ်)တွင် နေ့စဉ်ရုံးထိုင်ကြရသည်။ ဆွေးနွေးကြရ သည်။ သဘာပတိ
အဖြစ် သမ္မတဟောင်း ဦးဝင်းမောင် က ဆောင်ရွက်သည်။ အကြံပေးစာတမ်းများ မပြီးမီ၊ တော်လှန်ရေးကောင်စီသို့ မတင်သွင်းမီ အခြေအနေ ရှုပ်ထွေးမှုမရှိစေရန်
တော်လှန်ရေးကောင်စီ၏ရိုးသား သော စေတနာမှာ အတွင်းကျိတ်အာဏာရူးနေသော နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်အချို့ကြောင့် အရာမထင်ဖြစ် ခဲ့ရလေသည်။
နေ့စဉ်ဆွေးနွေးဆောင်ရွက်ချက်များမှာ နေ့စဉ်ပင် ပြင်ပသို့ ပေါက်ကြားလျက်ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ဦးနု သည် နေ့စဉ်ဆွေးနွေးချက်မှတ်တမ်းများကို စာကူးစက်
ဖြင့် ကူးယူရိုက်နှိပ်၍ သူ၏နောက်လိုက်နောက်ပါများ သို့ ဝေငှခဲ့သည်။ အဆိုးဆုံးကား ဦးနုသည် တော်လှန် ရေးကောင်စီသို့ တင်သွင်းရမည့်စာတမ်းကို မတင်သွင်း
မီ မပေါက်ကြားစေရဟူသော မေတ္တာရပ်ခံချက်ကို လိုက်နာခြင်းမရှိဘဲ အနောက်အုပ်စုရှိ သံရုံးအချို့သို့ ကြိုတင်ပေးပို့ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကြံပေးချက်
စာတမ်းများအား တော်လှန်ရေးကောင်စီသို့ တရား ဝင်တင်သွင်းသောရက်မှာ ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ မေလ ၃၁ ရက် ဖြစ်သည်။ တော်လှန်ရေးကောင်စီသည် ယင်း
စာတမ်း များအားစာအုပ်များအဖြစ် ရိုက်နှိပ်ဖြန့်ဝေ၍လည်း ကောင်း၊ သတင်းစာများတွင် ဖော်ပြ၍လည်းကောင်း၊ ပြည်သူများသို့ အသိပေးခဲ့သည်။ သို့သော်
တွင် ယင်း၏ အကြံပြုချက်၊ တောင်းဆိုချက် စာတမ်းများအား ဗိုလ်မှူးအောင်မှတစ်ဆင့် ပေးပို့ထား ခဲ့သည်။ ယင်း၏စာတမ်းနှင့်ပတ်သက်၍ ရှင်းလင်းချက် မှာ
ဒီစာတမ်းကို ဘာကြောင့်တင်ရသလဲ။
ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံတော်၏စီးပွားရေး၊ ငွေရေး၊ ကြေးရေး၊ လူမှုဖူလုံရေး၊ ပြည်တွင်း ငြိမ်းချမ်းရေး ပြဿနာများသည် ပြည်ထောင်စု၏ လွတ်လပ်ရေးနှင့်
တည်တံ့ခိုင်မြဲရေးတို့အား ပြိုကွဲကျဆုံးသည့်ဘဝသို့ မရောက်ရောက်အောင် တစ်နေ့တခြား ပိုမိုတိုးတက်ပြင်းထန်စွာ တွန်းပို့ လျက်ရှိသည်ဟု
ကျွန်တော်မမှိတ်မသုန်ယုံကြည် သည်။ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နေဝင်းခေါင်းဆောင်သော အမျိုးသားအစိုးရ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို
စေချင်သည်။ ဤဆန္ဒ၏ တိုက်တွန်းချက်အရ ကျွန်တော်သည် ဤစာတမ်း ကို တင်သွင်းရခြင်းဖြစ်သည်။
ယခု ဖော်ပြခဲ့ပြီးသောပြဿနာများမှာ လက်ရုံး ရည်တစ်ခုတည်းနှင့်သာ မဟုတ်ဘဲ နှလုံးရည်ကိုပါ အသုံးပြုပြီး ဖြေရှင်းရမည့်ပြဿနာများဖြစ်သည်။
တပ်မတော်ခေါင်းဆောင်များထဲ၌လည်းကောင်း၊ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များထဲတွင်လည်းကောင်း လက်ရုံးရည်နှင့် နှလုံးရည်ပြည့်ဝသူများ အမြောက်
အမြားရှိနေသည်။ သို့ဖြစ်၍  တပ်မတော် ခေါင်းဆောင်များနှင့် နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များ ပူးပေါင်းထားသည့် အမျိုးသားအစိုးရအဖွဲ့ကို
အမျိုးသားအစိုးရအဖွဲ့ကိုဖွဲ့စည်းပြီး အထက် တွင် ဖော်ပြထားသောပြဿနာများကို ဖြေရှင်း ရာ၌ အောင်အောင်မြင်မြင် ထိထိရောက်ရောက် ဖြေရှင်းနိုင်ရန်အတွက်
လူမျိုးစုများအပါအဝင်ဖြစ် သော ပြည်သူလူထုကြီးတစ်ရပ်လုံး၏ တစ်ခဲနက် ရက်ရက်ရောရော အားပါးတရထောက်ခံမှုကို လိုသည်။ ဤထောက်ခံမှုကို
ရရှိနိုင်ရန်ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် စာတမ်းတွင်ပါသောအချက် (၁ဝ)ချက်ကို အကြံပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်း(၁ဝ)ချက်ထဲတွင် နံပါတ်(၁)အချက်ကို အထူးရှင်းပြရန်လိုသည်။ ရှင်းမပြလျှင် ကျွန်တော် ၏စေတနာကို အထင်လွဲနိုင်စရာအကြောင်းရှိ သည်။
ထိုနံပါတ်(၁)အချက်တွင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နေဝင်းက ကျွန်တော့်အား အာဏာပြန်အပ်ရန် ကျွန်တော်အကြံပေးထားသည်။ ဤသို့အကြံ ပေးရခြင်းမှာ
အခြားအကြောင်းကြောင့်မဟုတ်။ တော်လှန်ရေးအစိုးရကို ပြည်သူလူထုက ကြည်ဖြူစွာတင်မြှောက်ထားသောအစိုးရအဖြစ် သို့
ပြောင်းလဲပေးချင်သောဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဤသို့ပြောင်းလဲပေးချင်သောဆန္ဒ ကျွန်တော့်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းမှာလည်း အခြားကြောင့်မဟုတ်။ ဤသို့ပြောင်းလဲပစ်မှ ပြည်သူလူထု၏တစ်ခဲနက် ထောက်ခံမှုကို
ဤသို့ တော်လှန်ရေးအစိုးရဘဝမှ ပြည်သူလူထု အစိုးရဘဝ သို့ ပြောင်းလဲမည်ဆိုလျှင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နေဝင်းက ကျွန်တော့်အား အာဏာပြန်အပ်ရန်ဆိုသော
အချက်သည် အလွန်အရေးကြီးသော အဓိကအချက်ဖြစ် သည်။ မလုပ်လျှင်မဖြစ်သောအချက်ပင်ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော်မမှိတ်မသုန်ယုံကြည်သည်။
ကျွန်တော့်ကို အာဏာပြန်အပ်ပါဟူသော အကြံကို မပေးလိုသောကြောင့် အခြားနည်းများကို ကျွန်တော် အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ စဉ်းစားကြည့်ပါသေးသည်။ အခြား
ဘယ်နည်းကိုမျှ မမြင်သောကြောင့်သာ ဤအကြံကိုပေး ရခြင်းဖြစ်သည်။
အာဏာကိုပြန်၍မအပ်မချင်း တော်လှန်ရေး အစိုးရအဖွဲ့ဝင်များသည် အာဏာသိမ်းသွားသူများသာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ မည်သည့် အသွင်သစ်၊ မည်သည့်
ပုံသဏ္ဌာန်အသစ်ကို ဆောင်နေကာမူ တော်လှန်ရေး အစိုးရအဖွဲ့ဝင်များသည် အာဏာသိမ်းသွားသူများသာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ ပြည်သူလူထုကလည်း ၎င်းအတိုင်း
မြင်နေလိမ့်မည်။ အာဏာကို ပြန်အပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တော်လှန်ရေးအစိုးရအဖွဲ့ဝင်များသည် အာဏာသိမ်းသွားသူများအဖြစ်မှ တစ်ခါတည်း ရပ်စဲ
သွားမည်။
ကျွန်တော်သည် ယခုကဲ့သို့ ရိုးသားစွာ ယုံကြည် ချက်ရှိသဖြင့် အာဏာပြန်အပ်ရန် ရိုးသားစွာ အကြံပေး ရခြင်းဖြစ်သည်။
အကြံပေးအဖွဲ့ဝင်လူကြီးများတွင် တခြားနည်း လမ်းများရှိပါလျှင် ထိုနည်းလမ်းများကို ကျွန်တော်တို့ ကျေကျေလည်လည်ဆွေးနွေးသင့်ပါသည်။
အာဏာပြန်အပ်ရန် အကြံပေးရာ၌ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိသည့်အခြားအချက်များ ရှိပါသေးသည်။ ၎င်း အချက်များမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်-
တော်လှန်ရေးအစိုးရအဖွဲ့တွင် သက်ဦးဆံပိုင်သည့် အာဏာများ အပြည့်အဝရှိသည်။ ၎င်းအဖွဲ့ဝင်များ ကသာ အာဏာပြန်မအပ်ချင်ဘူးဟုဆိုလျှင် ၎င်းတို့အား
အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းဖို့ မပြောထားနှင့်၊ လက်ဖျား နှင့်ပင် တို့ရဲသူများမရှိပါ။ ဤမျှ တန်ခိုးအာဏာကြီးမား သူများက အလိုအလျောက် အာဏာပြန်အပ်ခြင်း
သည် ၎င်းတို့၏ သဘောထားကြီးမှု၊ အမြင်ကျယ်မှု၊ နိုင်ငံနှင့် လူမျိုးကောင်းစားစေမှုတို့ကို အလွန်လေးစားသည်။ သို့ဖြစ်ရာ သဘောထားကြီးသော၊ အမြင်ကျယ်သော
နိုင်ငံနှင့်လူမျိုး ကောင်းစားစေလိုသော တော်လှန်ရေး အစိုးရအဖွဲ့ဝင်များအား ပြည်သူလူထုက ယခုထက် အဆပေါင်းများစွာတိုးပြီး ကြည်ညိုလေးစားလာကြမည် မှာ
မလွဲနိုင်တော့ပေ။
၎င်းအပြင်လည်း သဘောထားကြီးမှု၊ အမြင်ကျယ် မှု၊ နိုင်ငံနှင့်လူထုကောင်းစားစေလိုမှုတို့ကို ဤသို့ ထုတ်ဖော်ပြသခြင်းသည် သာမန်ဖြစ်ပေါ်လာသော
အဖြစ်အပျက်မဟုတ်၊ အလွန်အရေးပါအရာရောက် သော အဖြစ်အပျက်ကြီးတစ်ရပ်ဖြစ်ရကား အလွယ် တကူနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်၊ ပြည်ထောင်စု
မြန်မာနိုင်ငံတော်သမိုင်းတွင် အထင်အရှားမှတ်တမ်း တင်ပြီး ကျန်ရစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤအချက်များအပြင် အခြားအချက်ကြီးတစ်ရပ် ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်-
တော်လှန်ရေးအစိုးရအဖွဲ့ဝင်များက ဤသို့ သဘောထားကြီးမှုကိုပြလျှင် နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များ ကလည်း-
၁။	ဖြစ်ပြီးသမျှ အကုန်မေ့ပစ်ခြင်းအားဖြင့် လည်းကောင်း၊
၂။	ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း၏ခေါင်းဆောင်မှုကို တစ်ခဲနက် ကြည်ကြည်ဖြူဖြူထောက်ခံခြင်း ဖြင့် လည်းကောင်း၊
၃။	ပြည်ထောင်စု၏ အလွန်အရေးကြီးနေသော ပြဿနာများကို တပ်မတော်ခေါင်းဆောင် များနှင့်လက်တွဲကာ ကိုယ်စွမ်းရှိသရွေ့၊ ဉာဏ်စွမ်းရှိသရွေ့
ဝိုင်းဝန်းဖြေရှင်းခြင်း အားဖြင့် လည်းကောင်း၊
တော်လှန်ရေးအစိုးရအဖွဲ့ဝင်များကဲ့သို့ပင် သဘောထားကြီးကြောင်းကို လိုက်၍ပြပေတော့မည်။ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များသည် တော်လှန်ရေးအစိုးရ
အဖွဲ့ဝင်များကဲ့သို့ သဘောထားကြီးကြောင်းကို ဤသို့ မပြ၍ မဖြစ်တော့ပေ။
ဤသို့ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံး၏ သဘောထားကြီးမှု သည် နောင်လာနောက်သားများအတွက် အတုယူစရာ သာဓကကြီးတစ်ရပ်ဖြစ်သဖြင့် ထာဝရရပ်တည်နေပေ
လိမ့်မည်။ နောင်သောအခါ အလားတူကိစ္စမျိုးပေါ် ပေါက်လာသည့်အခါ ငါတို့၏ နောင်တော့်နောင်တော် များလက်ထက်က ငါတို့၏မိဘဘိုးဘွားများလက်ထက် က
လက်ရုံးရည်ဖြင့် ဖြေရှင်းရမည့်ကိစ္စကို နှလုံးရည်ဖြင့် ဖြေရှင်းသွားခဲ့ကြဖူးသည်ဟူသော အသိဉာဏ်ကြီးသည် ၎င်းတို့၏ပြဿနာများကို ဖြေရှင်း ရာ၌
မီးရှူးတန်ဆောင်ကြီး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
ဤအချက်အားလုံးကို သေသေချာချာ အပြန်ပြန် အလှန်လှန် စဉ်းစားပြီးမှ ကျွန်တော့်အား အာဏာပြန် အပ်ပါဟူသောအကြံကို ကျွန်တော်ပေးရခြင်းဖြစ်သည်။
ဤအကြောင်းများကို ထောက်ထား၍ အကြံပေး အဖွဲ့ဝင်များသည် ၎င်းအကြံကို လက်ခံကြလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော်ယုံကြည်လျက်ရှိသည်။
ကိစ္စများလည်းမဟုတ်ပါ။ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်း ပြီးနိုင်သောကိစ္စများလည်းမဟုတ်ပါ။ သို့ဖြစ်ရကား ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းခေါင်းဆောင်သော အမျိုးသား
အစိုးရသည် ကျွန်တော်အကြံပေးထားသည့်အတိုင်း အမျိုးသားညီလာခံကြီးတစ်ရပ်ကို ဖွဲ့စည်းပြီး အခြေခံ စည်းမျဉ်းနှင့်ပတ်သက်သောကိစ္စရပ်ကို သေသေချာချာ
လေးလေးပင်ပင် စဉ်းစားသင့်သည်။
ကျွန်တော့်အနေနှင့်ဆိုလျှင် ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီကို အခြေပြုထားသော စည်းမျဉ်းများမှတစ်ပါး အခြား စည်းမျဉ်းများကို လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ရာ ပါလီမန်
ဒီမိုကရေစီကို အခြေခံသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုကို အမျိုးသားညီလာခံက ရေးဆွဲရန် အကြံပေးရခြင်းဖြစ် သည်။
ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း ဦးနုသည် ယင်းအား အာဏာ ပြန်အပ်ရန်သာ အစဉ်တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ချုပ်ငြိမ်းသွားပြီဖြစ်သော ပါလီမန် ဒီမိုကရေစီစနစ်ကို ပြန်လည်
အသက်သွင်းရန်လည်း ရည်ညွှန်းထားသည်။ တော်လှန်ရေးကောင်စီအစိုးရအား မြှောက်ပင့်၍ တစ်မျိုး၊ မသိမသာ ခြိမ်းခြောက်၍တစ်ဖုံ အာဏာစွန့် ရန်သာ
တိုက်တွန်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပြည်တွင်း ညီညွတ်ရေးအကြံပေးအဖွဲ့မှ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံတင်ပြကြ သော စာတမ်းများအနက် ဦးနု၏စာတမ်းသည် ပြည်သူ
လူထုအတွင်း များစွာဂယက်ရိုက်ခဲ့သည်။ ကြိုတင်ပေါက် ကြားနေသောကြောင့်လည်း ကောလာဟလသတင်း များ၊ များစွာထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ ဦးနု လိုလားသူများ
ကလည်း တီးတိုးဝါဒဖြန့်မှုများ ပြုလုပ်ကြသည်။
ဦးနုတင်သွင်းသောစာတမ်း
ဦးနုတင်သွင်းသောစာတမ်းအပြည့်အစုံမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်-
၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၂၉ ရက်က ဗိုလ်ချုပ် ကြီးနေဝင်း ကိုယ်တိုင် တင်ပြသွားသောပြဿနာများ ကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဖြေရှင်းနိုင်ရန်အတွက် အောက်ပါ
အချက်များကို ဖော်ပြထားသည့် အစီအစဉ်အတိုင်း ဆောင်ရွက်သွားသင့်သည်ဟု ကျွန်တော်ယုံကြည်ပါ သည်။
အဆိုပါပြဿနာများကိုဖြေရှင်းရာ၌-
၁။ နိုင်ငံရေးသမားများမပါလျှင်လည်း မဖြစ်။
၂။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းမပါလျှင်လည်း မဖြစ်။
၃။ ပါလီမန် ဒီမိုကရေစီနည်းဖြင့် မဖြေရှင်းလျှင် လည်းမဖြစ်။
ယခုအခါ ပြည်ထောင်စုအတွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်လျက် ရှိသော လက်ငင်းပြဿနာများမှာ အလွန်အရေးကြီး သောပြဿနာများဖြစ်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင်
ပြည်ထောင်စု၏အနာဂတ်သည် ဤလက်ငင်းပြဿနာ များကို ကျေကျေလည်လည် ဖြေရှင်းနိုင်ရေးအပေါ်တွင် ရာခိုင်နှုန်းအများကြီးတည်ရှိနေသည်။ သို့ဖြစ်ရာ
လက်ငင်းနှင့် အနာဂတ်ပြဿနာများကို တစ်ကဏ္ဍစီ မခွဲခြားဘဲတစ်ပြိုင်နက်တည်းတတ်စွမ်းသရွေ့ ဖြေရှင်း သွားသင့်သည်။
ထည့်သွင်းလိုသော ပုဂ္ဂိုလ်များ၊ လူမျိုးစုကိုယ်စားလှယ်များနှင့် အခြားပါသင့်ပါထိုက် သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ပါဝင်ပြီးလျှင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း ကိုယ်တိုင်ခေါင်းဆောင်သော
အမျိုးသားအစိုးရအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို အလျင်အမြန် ချက်ချင်းဖွဲ့သင့်သည်။
ထိုအစိုးရအဖွဲ့သည် အရေးကြီးသော လက်ငင်း ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းနေရင်း အနာဂတ်ပြဿနာ များကိုလည်း ကိုယ်စွမ်းဉာဏ်စွမ်းရှိသလောက် ဖြေရှင်းသွားရမည်။
အထက်တွင် အကြံပေးထားသည့်နည်းအတိုင်း အမျိုးသားအစိုးရအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းပြီး လက်ငင်း နှင့် အနာဂတ်ပြဿနာများကို ထိထိရောက်ရောက်
ဖြေရှင်းနိုင်ရန်အတွက် အောက်ပါအဆင့်(၁ဝ)အဆင့် တွင် ပါရှိသောကိစ္စရပ်များကို  ဖော်ပြထားသည့် အစီအစဉ်များအတိုင်း  ဆောင်ရွက်သင့်သည်ဟု
ကျွန်တော်ယုံကြည်သည်-
အဆင့်(၁ဝ)ဆင့်
ဤသို့ပြောင်းလဲပစ်နိုင်လျှင် အစိုးရအတွက်လည်း ကောင်းသည်။ နောင်လာနောက်သားများအတွက် လည်းကောင်းသည်။ ဤသို့ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ရန်အတွက်
အစိုးရဖွဲ့ရန်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ အကြံပေးရခြင်းမှာ အခြားကြောင့်မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော် အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ စဉ်းစားပြီး တခြားနည်းမရှိဟု မမှိတ်မသုန်ယုံကြည်
သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။
သို့ဖြစ်ရာ အခြားနည်းကောင်းများရှိသည်ဟု ဆိုလျှင် ထိုနည်းကောင်းများကို ကျွန်တော်တို့ လေးလေး နက်နက်ဆွေးနွေးစဉ်းစားသင့်သည်။
၂။ အာဏာပြန်ရလျှင်ရခြင်း ကျွန်တော်က ပါလီမန် ကို ချက်ချင်းခေါ်ရန်ဖြစ်သည်။ လက်ရှိအခြေခံ အုပ်ချုပ်ရေးစည်းမျဉ်းအရ လွှတ်တော်ကို သာမန် အားဖြင့်
ရက်ပေါင်း ၃ဝ အချိန်ပေးပြီးခေါ်ရမည်။ သို့သော် အရေးတကြီးကိစ္စတစ်ရပ်အနေဖြင့် လွှတ်တော် ကို တနင်္ဂနွေ (၂)ပတ် အချိန်ပေးပြီးခေါ်သင့်သည်။
ဤနေရာတွင် အထူးရှင်းပြစရာတစ်ခုရှိသည်။ လွှတ်တော်ကို ယခုကဲ့သို့ ခေါ်ယူခြင်းမှာ ပထမအစိုးရ ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရန် မဟုတ်ပါ။ အောက်ပါလုပ်ငန်း များကို
ဥပဒေနည်းအရဆောင်ရွက်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်။
(က) ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းကို အုပ်ချုပ်ပိုင်ခွင့်၊ တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်၊ ဥပဒေပြုပိုင်ခွင့်ဆိုသည့် အချုပ်အခြာအာဏာကြီးသုံးရပ်ရှိသည့် အနက် အုပ်ချုပ်ပိုင်ခွင့်
အချုပ်အခြာအဏာ အပြည့်အဝရှိသော နိုင်ငံတော်သမ္မတအဖြစ် ဖြင့် လွှတ်တော်က ရွေးကောက်တင်မြှောက် နိုင်ရန်အတွက် လိုအပ်သည့်ဥပဒေတစ်ရပ် ကို
လည်းကောင်း၊
(ခ)	လွှတ်တော်အမတ်များ ဝန်ကြီးရာထူးကို လက်မခံရ။ လွှတ်တော်အမတ်တစ်ဦး ဝန်ကြီး အဖြစ်ဖြင့် အခန့်ခံရလျှင် လွှတ်တော်အမတ် အဖြစ်မှ
နုတ်ထွက်ရမည်အစရှိသော ဥပဒေ တစ်ရပ်ကိုလည်းကောင်း။
(ဂ)	၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၂ ရက်မှစ၍ ကျွန်တော့်လက်တွင်းသို့ အာဏာကို ပြန်လွှဲ ပြောင်းပေးသည့်နေ့အချိန်အထိ အချိန် ကာလအတွင်း နိုင်ငံတော်အတွင်း၌
ကျူးလွန် ခဲ့မိသမျှသော အဖြစ်အပျက်များအားလုံးကို သင်ပုန်းချေပစ်ရန်အတွက် (Inaenty Act) ခေါ်သည့် သင်ပုန်းချေဥပဒေတစ်ရပ်ကို လည်းကောင်း။
(ဃ)	အခြားလိုအပ်သော ဥပဒေများကိုလည်း ကောင်း ပြီးစီးအောင် ပြဋ္ဌာန်းရမည်။ ဤ အစိုးရအဖွဲ့သည် တစ်ဖက်က ဥပဒေဆိုင်ရာ ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ရင်း
အခြားတစ်ဖက် က လက်ငင်းနှင့်အနာဂတ်ပြဿနာများကို တတ်စွမ်းသလောက်ဖြေရှင်းရမည်။
၄။ အထက်ပါ ဥပဒေများကို ပြဋ္ဌာန်းပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝန်ကြီးများအစည်းအဝေးက အောက်ပါ အဆိုတစ်ရပ်ကိုဆုံးဖြတ်ရန်ဖြစ်သည်-
ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းအား အုပ်ချုပ်ပိုင်ခွင့်နှင့် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်သော နိုင်ငံတော်သမ္မတ အဖြစ်ဖြင့် လွှတ်တော်မှရွေးကောက်တင်မြှောက်
လိုပါသောကြောင့် အရွေးအကောက်ခံဖို့အတွက် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းကို မေတ္တာရပ်ခံရန်
၅။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း၏ သဘောတူညီချက်ကိုရရှိ လျှင်ရရှိခြင်း၊ လွှတ်တော်က ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နေဝင်းကို အုပ်ချုပ်ပိုင်ခွင့် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်သော နိုင်ငံ
တော်သမ္မတအဖြစ်ဖြင့် ရွေးကောက်တင်မြှောက် ရန်ဖြစ်သည်။
ဤသို့ ရွေးကောက်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်တော်နှင့်တကွ ဝန်ကြီးများအဖွဲ့က တစ်ဖွဲ့လုံး နုတ်ထွက်ရန်ဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင် အချက်တစ်ချက်ကို ဖော်ပြလိုသည်။ အခြေခံ အုပ်ချုပ်ရေးစည်းမျဉ်းအရ ရွေးကောက်ပွဲပြီး သည့်အချိန်မှ (၄)နှစ်စေ့သည့်အခါတွင် လွှတ်တော်
ပျက်သွားပြီ။
ထို့ကြောင့် လွှတ်တော်ကိုမခေါ်တော့ဘဲ တော်လှန်ရေးကောင်စီ၏ အကြံပေးအဖွဲ့နှင့် တိုင်ပင် ပြီး ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ ကိုယ်စားလှယ်များ၊ လူမျိုးစုနှင့် လူတန်းစား
ရွက်သင့်သည်ဟု ဥပဒေပါရဂူအချို့က အကြံပေးသည်။ ၎င်းအကြံကိုလည်း စဉ်းစားသင့်သည်။
၆။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းအား နိုင်ငံတော်သမ္မတ အဖြစ်ဖြင့် ရွေးကောက်တင်မြှောက်ပြီးနောက် သင့်တော် သည့်အခမ်းအနားဖြင့် ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုပွဲကျင်းပရ မည်။
နိုင်ငံတော်သမ္မတသည် မိမိသဘောကျအတိုင်း အစိုးရအဖွဲ့ကို ဖွဲ့ရန်ဖြစ်သည်။
ဤအစိုးရအဖွဲ့ကို ဖွဲ့ပြီးသည့်အချိန်မှစ၍    တစ်ပါတီတည်းသာရှိရမည်ဆိုသော အမိန့်ကို ဖျက်သိမ်း ပြီးလျှင်-
(က)	လွတ်လပ်စွာ စည်းရုံးပိုင်ခွင့်၊
(ခ)	လွတ်လပ်စွာ ရေးသားပိုင်ခွင့်၊
(ဂ)	လွတ်လပ်စွာပြောဆိုပိုင်ခွင့် အစရှိသော    မူလအခွင့်အရေးများကို  ပြည်သူလူထုသို့ ပြန်လည်အပ်နှင်းရန် ဖြစ်သည်။
(ဃ)	ကောင်းသောနိုင်ငံရေးအခြေအနေကို ဖန်တီး ရန်အတွက် အကျဉ်းခံနေရသော နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားများကိုလည်း လွှတ်ပေးရန် အကြံ ပေးသည်။
ဤအစိုးရကို ဖွဲ့စည်းပြီးသည့်အချိန်အခါတွင် တော်လှန်ရေးကောင်စီ၏အကြံပေးအဖွဲ့မှာ အောက်ပါ အတိုင်းအကြမ်းအားဖြင့် လူသုံးစု ကွဲသွားနိုင်စရာ
အကြောင်းရှိသည်-
(က)	သမ္မတအစိုးရအဖွဲ့တွင် ဝန်ကြီးများအဖြစ် အခန့်ခံရမည့်သူများ။
(ခ)	အစိုးရအဖွဲ့တွင် မပါလိုဘဲ ကျွန်တော်ကဲ့သို့ အပြင်မှနေ၍ လက်ငင်းနှင့်  အနာဂတ် ပြဿနာများကိုဖြေရှင်းရာ၌ အစိုးရအဖွဲ့ကို ကိုယ်စွမ်းဉာဏ်စွမ်းရှိသရွေ့
ကူညီလိုသူများ။
(ဂ)	အထက်ပါနှစ်စုထဲတွင် မပါဝင်ဘဲ ကျန်ရှိနေ သူများ။
၇။ နိုင်ငံတော်သမ္မတသည် ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီကို အခြေပြုသော အခြေခံစည်းမျဉ်းသစ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲ ရန်အတွက် အမျိုးသားညီလာခံကြီးတစ်ရပ်ကို ကျင်းပရန်
လူမျိုးစုကိုယ်စားလှယ်များ၊ လူတန်းစားအသီးသီး၏ ကိုယ်စားလှယ်များ၊ တစ်သီးပုဂ္ဂလပုဂ္ဂိုလ်များ ပြည့်ပြည့် စုံစုံပါသင့်သည်။
အမျိုးသားညီလာခံကြီးသည် အခြေခံစည်းမျဉ်း ရေးဆွဲရန် ကိစ္စကို အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ အချိန်ယူ စဉ်းစားဆွေးနွေးပြီးမှ ရေးဆွဲသင့်သည်။
၈။ အကယ်၍  လွှတ်တော်ခေါ်ယူရန်ဟူသော  အကြံကိုလက်ခံလျှင်  သမ္မတအစိုးရဖွဲ့ပြီးနောက် လွှတ်တော်ကို တစ်ကြိမ်တည်းသော်လည်းကောင်း ဖျက်သိမ်းရန်
ဖြစ်သည်။
ဤသို့ဖျက်သိမ်းပြီးနောက် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲကို ကျင်းပရမည်။
ဤသို့လုပ်လျှင် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲကို တစ်ကြိမ် တည်းမလုပ်ရန် သုံးကြိမ်ခွဲလုပ်ရမည်။ ဤသို့လုပ်ရ ခြင်းဖြင့် ရွေးကောက်ပွဲမှာ စနစ်တကျ ပိုပြီးဖြစ်နိုင် စရာ
အကြောင်းရှိသည်။ ဤအချက်ကိုလည်း စဉ်းစားသင့် သည်။
အကယ်၍ ပါလီမန်ကိုမခေါ်ဘဲ ဥပဒေပါရဂူများ အကြံပေးသည့်အတိုင်း ဥပဒေပြုရန်အတွက် အရေး ပေါ်အဖွဲ့တစ်ခုကိုဖွဲ့မည်ဆိုလျှင်လည်း သမ္မတအစိုးရ အဖွဲ့သစ်ကို
ဖွဲ့စည်းပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုအရေး ပေါ်အဖွဲ့ကို ဖျက်သိမ်းပြီး အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ ကို ကျင်းပရမည်။
ထိုအထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲကြီးက ရွေးချယ်တင် မြှောက်လိုက်သောလွှတ်တော်သစ်တွင် အမျိုးသား ညီလာခံကြီးက အတည်ပြုလိုက်သော အခြေခံစည်းမျဉ်း
ဥပဒေကြမ်းကိုပြဋ္ဌာန်းနိုင်သည့် အာဏာအပြည့်အစုံ ရှိရမည်။
၉။ အမျိုးသားညီလာခံသည် အခြေခံစည်းမျဉ်း ဥပဒေကို ရေးဆွဲရန်အတွက် နှစ်နှစ်ခန့်အချိန်ယူစရာ အကြောင်းရှိသည်။ ၎င်းထက် ပိုလွန်စရာအကြောင်း မရှိပေ။
ရေးဆွဲပြီးလျှင် ဥပဒေအဖြစ်ပြဋ္ဌာန်းရန် လွှတ် တော်သို့ တင်ရမည်။
ရသူသို့ နိုင်ငံတော်သမ္မတက အာဏာလွှဲပြောင်းပေးရန် ဖြစ်သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းသည် ယခုကဲ့သို့ လွှတ်တော်က သမ္မတအဖြစ် ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခြင်းကိုခံယူပြီး နောက် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သမ္မတအဖြစ် ရွေးကောက်ခံ
နိုင်ခွင့်ရှိရမည်။
ဦးနု တင်ပြချက်စာတမ်းမှာ မိမိအား အာဏာပြန် လည်အပ်နှံရေး၊ ယင်းတို့ လိုချင်သည့်ပုံစံဖြင့် ပါလီမန် ဒီမိုကရေစီစနစ်ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရေးတို့ကိုသာ
ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီစနစ်နှင့် ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံ ဥပဒေဟောင်းအရ လက်တွေ့၌သမ္မတသည် ရုပ်ပြသာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းအာဏာမရှိပေ။ ဖွဲ့စည်းပုံ
အခြေခံဥပဒေကို ပြန်လည်အသစ်ရေးဆွဲရန် ဦးနုက တင်ပြထားသော်လည်း ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီစနစ်ကိုသာ အခြေခံရမည်ဟု စွဲမြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကိုလည်း
စာတမ်းအရ လေ့လာတွေ့ရှိနိုင်သည်။
ဦးနုသည် ယင်းစာတမ်းများအား ဗိုလ်မှူးအောင်မှ တစ်ဆင့်ပေးပို့ပြီးနောက် ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ(၁၁) ရက်တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ
ပြည်တွင်းညီညွတ်ရေး အကြံပေးအဖွဲ့၏ လုပ်ငန်း ဆောင်ရွက်ရန်ပေးထားသည့်အချိန်ထက် တစ်လစော နေသေးသည်။ ဦးနုသည် ဗုဒ္ဓဂယာတွင် ဘုရားဖူးရန် နှင့်
ကျန်းမာရေးအတွက် ဆေးဝါးကုသရန်အကြောင်း ပြခဲ့သည်။ '''ဦးနုနှင့်အတူ  ဇနီးဒေါ်မြရီ၊  သား မောင်အောင်၊ သမီး သန်းသန်းနုနှင့် ဦးမိုးကျော် (ခေါ်)
ဇွန်လအတွင်း၌ ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီစနစ်သို့ ဦးတည်ပြီး  အပြောင်းအလဲဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နိုင်ကြောင်း၊ နိုင်ငံကိုခေါင်းဆောင်ရန်
အစီအစဉ်မရှိကြောင်း၊ဘာသာရေးအပေါ်တွင်သာ အလေးသာနေကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ မြန်မာ ကွန်မြူနစ်များက အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်သဖြင့်
အစိုးရကပြန်တိုက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ပါလီမန် ဒီမိုကရေစီစနစ်ကိုသာ ယုံကြည်ကြောင်း လည်း ပြောကြားခဲ့သေးသည်။
ဦးနု၏စာတမ်းမှာ ထိုအချိန်က တရားဝင်ထုတ် ဖော်သေးခြင်းမရှိပေ။ ဦးနုပြောကြားချက်သည် ပြည်သူ လူထုကို သို့လောသို့လောဖြစ်ပေါ်စေပြီး အခြေအနေ ကို
ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။ သို့သော် ဦးနုသည် ဘာသာရေး ကိုသာ အလေးအနက်ထား၍ ပြောကြားခဲ့သည်။ ဒုလ္လဘရဟန်းခံဦးမည်ဟုလည်း ဆိုသည်။ ဦးနုသည်
အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း အမေရိကန်ဗဟို ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့(စီအိုင်အေ) နှင့် ပတ်သက်နေ သော ကမ္ဘာ့စာရိတ္တမြှင့်တင်ရေးအဖွဲ့ (MRA)နှင့်
ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး ထိုင်းနိုင်ငံရှိနေးရှင်းသတင်းစာ အယ်ဒီတာချုပ်ဟောင်း ဦးလောရုံ နှင့်လည်း အဆက် အသွယ်ရရှိခဲ့သည်။
ပြည်ပြေးတို့၏ အကြိုစစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများ
ဦးနုနှင့် အပေါင်းပါများ အိန္ဒိယနိုင်ငံသို့ ထွက်ခွာ သွားချိန်တွင် နေးရှင်းသတင်းစာအယ်ဒီတာချုပ်ဟောင်း ဦးလောရုံသည် ပြည်ပသို့ထွက်ပြေးသွားကြသော နိုင်ငံ
ရေးသမားများအား စုစည်းထားပြီး ဖြစ်နေသည်။ ခေါင်းဆောင်မှုလိုအပ်ချက်ကြောင့် ထင်ထင်ပေါ်ပေါ် လှုပ်ရှားမှုများမပြုလုပ်ဘဲ လျှို့ဝှက်စွာလှုပ်ရှားမှုများကို သာ
ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။ ဦးလောရုံက ဦးနုအား ဆက်သွယ် နေချိန်တွင် ပြည်ပြေးအတော်များများမှာ ထိုင်းနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီးဖြစ်သည်။
၁၉၆၅ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၁၂ ရက်တွင် ရန်ကုန်မှ တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာသွားပြီး မုဒုံမြို့ရှိ  တရုတ်  အမျိုးသား ကင်ချွန်း၏အိမ်တွင် စုရုံးခဲ့ကြသည်။ ကင်ချွန်းက
ဗိုလ်ရန်နိုင်တို့လူစုအား ကြာအင်းဆိပ်ကြီး မြို့နယ် ဗိုလ်ကတော်ရွာ၊ သာယာကုန်းရွာ၊ အပလုံ ရွာများမှတစ်ဆင့် ထိုင်း-မြန်မာ နယ်စပ် ဝမ်ကသို့
ပို့ပေးလိုက်သည်။
ဗိုလ်ရန်နိုင်တို့လူစုသည် မွန်သောင်းကျန်းသူ ဗိုလ်ကွန်ပါ၏ အကူအညီဖြင့် ဝမ်ကရှိသာသနာပြုကျောင်းတွင် တဲတန်းလျားများ ဆောက်လုပ်၍ အခြေချခဲ့ကြသည်။
၁၉၆၆ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၉ ရက်အထိ စစ်သင်တန်းများ ဖွင့်လှစ်လေ့ကျင့်ကြသည်။ ၁၉၆၆ ခုနှစ်၊ မတ်လတွင် အမျိုးသားလွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်
အမည်ဖြင့် ကြေညာချက်တစ်စောင်ထုတ်ပြန်ရာ ဗိုလ်မှူးချုပ် ကြာဒိုးနှင့် ဗိုလ်မှူးကြီးရန်နိုင်ဟု  လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ ကြသည်။
၁၉၆၆ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ အတွင်း၌ ဗိုလ်ရန်နိုင်တို့လူစုသည် ကေအင်န်ယူသောင်းကျန်းသူ များနှင့် ပူးပေါင်း၍ဆီးတိုး ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် တွေ့ဆုံ
ဆွေးနွေး ခဲ့ကြသည်။ ဗိုလ်ရန်နိုင်တို့လူစုတွင် ဗိုလ်ရန်နိုင်၊ စောကြာဒိုး၊  ဇာလီမော်၊  ဗိုလ်မြ '''(ကော်သူးလေ တပ်မ ၁၊ တပ်မမှူး)ဗိုလ်မှူးကြီး ဂျော်လီ၊
ဗိုလ်မှူးစောဘယ်နီထူး၊ မွန်ဘုန်းကြီး ဦးဉာဏရံသီ'''တို့ပါဝင်ပြီး ဗန်ကောက်မြို့တွင် တွေ့ဆုံ ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။  ထိုဆွေးနွေးပွဲတွင်  ဆီးတိုး
ကိုယ်စားလှယ်နှင့်ထိုင်းအရာရှိကြီးများ၏ အကြံပြုချက် အရ အမျိုးသားလွတ်မြောက်ရေးကောင်စီကို အောက်ပါအတိုင်းဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်-
(၂) ဗိုလ်ရန်နိုင်
(၃) ဗိုလ်မြ
(၄) ဗိုလ်ရွှေဆိုင်း
(၅) စောဘယ်နီထူး
(၆) ဇာလီမော်
(၇) ဦးဉာဏရံသီ
(၈) မဟာဒေဝီ
(၁ဝ) ဦးလှိုင်
(၁၁) ဘုန်းကြီးဦးချစ်စိန်
(၁၂)	ဇော်ဆိုင်း	ကေအိုင်အေခေါင်းဆောင်
(၁၃)	ဇော်တူး	နှစ်ဦးအားလျာထား၍ဆက်သွယ်မှုပြုရန် ဆုံးဖြတ်သည်။
(၁၄) ဗိုလ်စကြာ
ကိုပါ ခွဲဝေသတ်မှတ်ကြသည်။ ကရင်တပ်ကို ဗိုလ်မြ ကိုယ်တိုင်ဦးစီး၍လည်းကောင်း၊ မွန်တပ်ကို ဗိုလ် ရွှေဆိုင်းကဦးစီး၍လည်းကောင်း၊ မြန်မာတပ်ကို
ဗိုလ်ရန်နိုင်ကဦးစီး၍လည်းကောင်း၊ ရှမ်းတပ်ကို မဟာဒေဝီနှင့်ရန်ကြီးစိန်တို့က ဦးစီး၍လည်းကောင်း၊ ကချင် တပ်ကို ဇော်ဆိုင်းနှင့်ဇော်တူးတို့က ဦးစီး၍
လည်းကောင်း တာဝန်ယူဖွဲ့စည်းကြရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ဗိုလ်ရန်နိုင်တို့ ပြည်ပြေးတစ်စုသည် ကရင်သောင်းကျန်း သူ၊ မွန်သောင်းကျန်းသူ၊
ကချင်သောင်းကျန်းသူများ နှင့် ပူးပေါင်း၍ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားသော်လည်း ခိုင်မာ ကျစ်လျစ်သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအနေနှင့် ပေါ်ထွက် လာခြင်းကား မဟုတ်ပေ။