cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
နားလည်မှု
မိန်းမတစ်ယောက် အနေနဲ့ကျတော့လည်း သူမ ကို မြတ်နိုးစုံမက်တဲ့ ၊ သူ့စိတ်မှာ အားကိုးရာလို့ ထင်မြင်နိုင်မယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို သာအလိုရှိပါတယ်။ ရုပ်ဝထ္ထုပစ္စည်း ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု နဲ့ မဆိုင်ဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံနွေးထွေးမှု ပေးနိုင်မယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘဝမှာလက်တွဲလိုပါတယ်။
မိန်းမတစ်ယောက်ကို စည်းစိမ် ဥစ္စာ ပြည့်စုံအောင် ထားပေးနိုင်တာနဲ့ အဲဒီ မိန်းမကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံမှု ပေးနိုင်တယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ မိန်းမတစ်ယောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံမှု ရှိဖို့ ဆိုတာက သူမ တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ချစ်သူအမျိုးသားက မြတ်နိုးတယ် ဆိုတာ သူမစိတ်မှာ သိထားရင် လုံလောက်ပါပြီ။
ချစ်သူ အမျိုးသားရဲ့ ချစ်တယ် ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းဟာ သူမ အတွက် ဘဝမှာ ခွန်အားပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အမျိုးသားတွေကကျတော့ ချစ်သူ အမျိုးသမီးကို ချစ်တယ် ဆိုတာ ဘဝမှာ တစ်ခါ ပြောပြီးရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီ ထင်တတ်ကြပါတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ချစ်သူ အမျိုးသားရဲ့ သိပ်ချစ်တာပဲ ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းဟာ နေ့စဉ်လိုအပ်ပါတယ်။ သူမရဲ့ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ သူမရဲ့ ဝမ်းနည်းအားငယ်မှုတွေကို ချစ်သူအမျိုးသားကို ပြောပြဝေမျှပါတယ်။ သူမငိုချင်ရင် အချိန်မရွေး သူမ ငိုနိုင်ပါတယ်။
ယောက်ျားတွေကျတော့ အဲလို မဟုတ်ပါဘူး။ လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် ဝမ်းနည်းအားငယ်မှု ၊ ကြောက်ရွံ့မှု ၊ ထိတ်လန့်မှုတွေကိုလည်း အမျိုးသားများ အနည်းနဲ့ အများ ဆိုသလို ခံစားရပေမယ့် ချစ်သူ အမျိုးသမီးကို ဝေမျှ ပြောပြလေ့မရှိပါဘူး။ ငိုတယ်ဆိုတာ ယောက်ျားအလုပ် မဟုတ်ဘူး။ ယောက်ျားတွေဟာ ဘယ်တော့မှ မငိုဘူးဆိုတဲ့ တလွဲအတွေးနဲ့ သူတို့ဟာ ခံစားချက်တွေကို ဝေမျှဖို့ အလွန် ကပ်စေးနှဲသူများ ဖြစ်တတ်ကြပါတယ်။ တကယ်လို့ ခံစားချက်တွေကို ဝေမျှလိုက်ရင် ပြေလည်သွားမယ့် ဆက်ဆံရေးတစ်ခုမှာ ယောက်ျားတွေရဲ့ အဲလို တလွဲမာနကြောင့် အက်ရာ ထင်ခဲ့ရတဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ၊ ပြိုပျက်ခဲ့ရတဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ အနည်းနဲ့ အများရှိပါတယ်။ ပညာတတ် ၊ ရာထူး နဲ့ မိန်းမတွေဟာ အချစ်ရေး၊ အိမ်ထောင်ရေးမှာ မအောင်မြင်တတ်ဘူး။ ချစ်သူ ယောက်ျားရဲ့ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရတယ်ဆိုတဲ့ ကြားနေရတဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေးနယ်ပယ်က စကားတွေက မှန်သင့်သလောက်တော့မှန်ပါတယ်။ တကယ်ပဲ အဲလိုဖြစ်နေတာတွေ ရာခိုင်နှုန်းမများလှပေမယ့် ရှိနေတာပါပဲ။ တကယ်တန်း မချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲယောက်ျား တစ်ယောက် ရဲ့ တလွဲမာန နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မပွင့်လင်းမှုတွေကြောင့်ဆိုတာ အဓိကအချက်ဖြစ်ပါတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမရဲ့စိတ်ကို လုံခြုံနွေးထွေးမယ့် ၊ သူမတစ်ယောက်ကို သာလျှင် မြတ်နိုးမယ့် ယောက်ျားတစ်ဦးကိုသာ အလိုရှိပါတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကတော့ သူ့ကို လိုအပ်မယ့် မိန်းမတစ်ယောက်ကို သာအလိုရှိပါတယ်။ ရေရှည်ခိုင်မြဲတဲ့ အချစ်တစ်ခု ဖြစ်ဖို့ရာမှာတော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို ချစ်ပြီဆိုရင် သူမ ကိုချစ်တဲ့အကြောင်း နေ့စဉ် တစ်ခွန်းလောက်ပြောဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးတဲ့ အစားအသောက်များကို ချီးမွမ်းပေးဖို့ ၊ ဝတ်တဲ့အဝတ်နဲ့ လိုက်ဖက် လှပကြောင့် ချီးမွမ်းစကားလေးတွေ ပြောဖို့ လိုအပ်လှသလို မိန်းမတစ်ယောက်ကျတော့ ချစ်သူအမျိုးသားဟာ သူမဘဝအတွက် အရေးပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ၊ သူမဘဝအတွက် ချစ်သူအမျိုးသား အမြဲလိုအပ်နေတယ်ဆိုတာ ၊ သူမ ဘယ်လောက် ယုံကြည် အားကိုး တယ်ဆိုတာ အမျိုးသားကိုသိစေမယ်ဆိုရင် လှပအေးချမ်းတဲ့ အချစ်ဘဝ တစ်ခု အစဉ်အမြဲ ဖြစ်နေမှာပါပဲ။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဗဟုသုတ ကဏ္ဍ:အသိဉာဏ်
ငါးထပ်ကြီးဘုရား (စစ်ကိုင်း)
ငါးထပ်ကြီးဘုရား သည် ထူပါရုံကဲ့သို့ပင် စစ်ကိုင်း အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိ၍ ၁၆၅၇ ခုနှစ်တွင် ပင်းတလဲမင်းက ကောင်းမှုပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမင်းသည် ဘုရင်သာလွန်အား ဆက်ခံတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းစေတီတော်သည် အလွန်ကြီးမားသည့် ထိုင်တော်မူ ဆင်းထုတစ်ဆူကို ကြီးကြီးမားမား ထုလုပ် ကိုးကွယ်တော်မူသည်။ ပင်းတလဲ ဘုရင်မှာ ၁၆၆၁ ခုနှစ်တွင် ညီတော်က နန်းချခံရ၍ တဆွေတမျိုးလုံး စတေးခံလိုက်ကြရသည်။ ဘုရားပွဲတော်ကို သီတင်းကျွတ်လဆန်း ၁ ရက်နေ့မှ ၈ ရက်နေ့ထိကျင်းပသည်။
ဂေါ်ဒူသာရ (တောင်)ရွာ
ဂေါ်ဒူသာရ (တောင်)ရွာ
မီးသွေးဖုတ် (တောင်)ရွာ၊ သရက်မြို့နယ်
မီးသွေးဖုတ် (တောင်)ရွာ (Meethwayhpoke(South))သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ သရက်ခရိုင်၊ သရက်မြို့နယ်၊ ထုံးတောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၇၀၇၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ထုံးတောင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၃၁၀ ဦး၊ မ ၂၆၈၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၉၉၀ ဦးနေထိုင်သည်။
၂ ဇူလိုင်
ဇူလိုင်လ၊ (၂)ရက်နေ့ သည် ဂရီဂေါရီးယန်းပြက္ခဒိန်အရ တစ်နှစ်တာ၏ (၁၈၃)ရက်မြောက် (ရက်ထပ်နှစ် ဖြစ်လျှင် (၁၈၄)ရက်မြောက်) နေ့ရက် ဖြစ်သည်။ ယင်းတစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးရန် ရက်ပေါင်း (၁၈၂) ရက် ကျန်သေးသည်။
ဂျော့ရှ် ဘိုင်ရွန်
ဂျော့ရှ် ဂေါဒွန် ဘိုင်ယွန် (၂၂ ဇန်နဝါရီ ၁၇၈၈ - ၁၉ ဧပြီ ၁၈၂၄) ကို လောဒ် ဘိုင်ယွန်အဖြစ် လူသိများပြီး အင်္ဂလိပ် ကဗျာဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရိုမန့်တစ်စာပေ၏ ဦးဆောင်လှုပ်ရှားသူဖြစ်သည် ဟုလည်း ဆိုကြသည်။
မီးသွေးဖုတ် (တောင်)ရွာ၊ သရက်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သရက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဂျော့ရှ် ဘိုင်ရွန်
ဘိုင်ယွန်ရဲ့ အကောင်းဆုံးလက်ရာ တစ်ခုမှာ ဒွန်ဂျင်းန်လင်္ကာရှည်ကြီးဖြစ်ပြီး အလင်္ကာပိုဒ်ရေ ၁၆ ပုဒ်ပါဝင်ကာ ၁၇ခုမြောက်မှာ ကွယ်လွန်သွားသောကြောင့် လက်စမသတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ Childe Harold's Pilgrimage ကဗျာရှည်နှင့် She Walks in Beauty ကဗျာတို့မှာလည်း ထင်ရှားသည်။
ဘိုင်ယွန်ကို အတော်ဆုံးဗြိတိသျှလူမျိုး ကဗျာဆရာ တစ်ယောက်ဟု အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ယခုအချိန်ထိ သူ့ကဗျာများကို ဖတ်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး ၊ ယခုအချိန်ထိ လွှမ်းမိုးမှုလည်းရှိနေသေးသည်။ ဘိုင်ယွန်သည် ဥရောပတစ်တိုက်လုံး ခြေဆန့်ခဲ့ပြီး အီတလီနိုင်ငံကို အထူးသဘောကျကာ ထိုနိုင်ငံမှာ ၇ နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဂရိလွတ်မြောက်ရေးတိုက်ပွဲတွင် အော်တိုမန် အင်ပါယာကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဝင်ရောက်ပါဝင် တိုက်ပွဲဝင်ပေးခဲ့သည်။ ထိုကြောင့် ဂရိတို့က ဘိုင်ယွန်ကို အမျိုးသား သူရဲကောင်းအဖြစ် အလေးအမြတ်ပြုကြသည်။ ဂရိနိုင်ငံ မစ်ဆိုလွန်ဂီမြို့တွင်နေစဉ် ဖျားနာခဲ့ပြီး တစ်နှစ်အကြာ အသက် ၃၆ နှစ် အရွယ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ဘိုင်ရွန်ရဲ့ ဘဝဟာ ကောင်းဆိုးနှစ်တန် ရောထွေးနေပြီး သူရဲ့ မင်းစိုးရာဇာဆန်ဆန် ပြုမူမှုတွေ၊ ကြွေးမြီများပြားမှုတွေ၊ ချစ်မှုရေးရာ ရှုပ်ထွေးမှုများရှိနေပြီး ကောလဟာလများအရ သူ၏ ညီမများ(မအေတူဖအေကွဲ (သို့) ဖအေတူမအေကွဲ)နှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများရှိနေပြီး ကိုယ်တိုင် ပြည်ပသို့ထွက်ခွာခဲ့ခြင်းဟု ဆိုကြသည်။
ငါ (နာမ်စား)
ဖြစ်ပေါ်လာပုံ
我 သည် ခေတ်သစ်တရုတ်ဘာသာတွင် ဝို(ဝေါ်)ဟု အသံထွက်ပြီး ငါဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ရှေးဟောင်းတရုတ်ဘာသာ၌ ငါဟု အသံထွက်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် မြန်မာဘာသာ‌၌ မိမိကိုယ်ကို ရည်ညွှန်းသော ငါစကားလုံး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အသုံးပြုပုံ
ငါကို စကား‌ပြောရာတွင် ကဖြင့် တွဲ၍ ငါကဟူ၍ လည်းကောင်း၊ စာ‌ရေးရာနှင့် သစ္စာဆိုရာတွင် သည်ဖြင့် တွဲ‌၍ ငါသည်ဟူ၍ လည်းကောင်းအသုံးပြုသည်။ စကားပြောရာ၊ စာ‌ရေးရာနှင့် သစ္စာဆိုရာ အစရှိသော နေရာများ၌ ဟာဖြင့် တွဲ၍ ငါဟာဟု အသုံးပြုနိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နာမ်စားများ
ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်တို့၏တူညီသောအချက်များ
ဘုရားရှင်တို့တွင် တူသော အချက်များ (၃၀) ရှိသည်။
စက်ကုန်းရွာ၊ ကျုံဘုတ်
စက်ကုန်းရွာ၊ ကျုံဘုတ်
အောက်စုရွာ၊ ကျုံထရိတ်
အောက်စုရွာ၊ ကျုံထရိတ်
သခွပ်ကွင်းရွာ၊ လယ်တီ
သခွပ်ကွင်းရွာ၊ လယ်တီ
(ပ) ညောင်ပင်ကြီးရွာ
(ပ) ညောင်ပင်ကြီးရွာ
သဲကုန်းရွာ၊ တန့်ဆည်မြို့နယ်
သဲကုန်းရွာ (Theakone)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ တန့်ဆည်မြို့နယ်၊ အက်တောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၂၆၆၂ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တန့်ဆည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အလောဘွမ်ရွာ၊ မိုးမောက်မြို့နယ်
အလောဘွမ်ရွာ(Ahlawbum)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ဗန်းမော်ခရိုင်၊ မိုးမောက်မြို့နယ်၊ အင်ဘောမိုင်းကျင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၇၂၁၉ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နီဝရဏသုတ်
(၃)သုတ် ရှိပါသည်။
ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကာမစ္ဆန္ဒနီဝရဏ (ပ) ဝိစိကိစ္ဆာနီဝရဏဟူသော နီဝရဏတရားငါးပါးတို့ကို ထူးသောဉာဏ်ဖြင့်သိရန်, ပိုင်းခြား၍သိရန်, ကုန်ခမ်းစေရန်, ပယ်စွန့်ရန် အဋ္ဌင်္ဂီက အရိယမဂ်ကို ပွားများရမည်ဟု ရဟန်းတို့အား ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။ --
ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကာမစ္ဆန္ဒအစရှိသော နီဝရဏငါးပါးတို့သည် ပညာမျက်စိ ကန်းအောင်, ပညာမျက်စိမရှိအောင်, အသိဉာဏ်ပညာမရှိအောင်, အသိဉာဏ် ပညာချုပ်ငြိမ်းရန်, ပင်ပန်းဆင်းရဲခြင်း အဖို့ရှိအောင် ပြုတတ်ကုန်၏။ (ကိလေသာ) ငြိမ်းအေးခြင်းငှါ မဖြစ်ကုန်, ဗောဇ္ဈင်ခုနှစ်ပါးတို့သည် ပညာမျက်စိဖြစ်အောင်, အသိဉာဏ်ပညာ ဖြစ်ပေါ် လာအောင်, အသိဉာဏ်ပညာ တိုးပွားအောင်, ပင်ပန်းဆင်းရဲခြင်း အဖို့မရှိ အောင် (ကိလေသာ) ငြိမ်းအောင်ပြုတတ်ကုန်၏ဟု အသီသီး နီဝရဏတစ်ပါးစီ, ဗောဇ္ဈင် တစ်ပါးစီတို့ကို ရဟန်းတို့အား ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။ --- ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကာမစ္ဆန္ဒအစရှိသော နီဝရဏငါးပါးတို့ကို ပယ်စွန့်ရန် သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးတို့ကို ပွားများရမည်ဟု ရဟန်းတို့အား ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
ငှက်ပစ်တောင်
ငှက်ပစ်တောင်သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ညောင်ဦးမြို့၏ အရှေ့တောင်ဘက် မိုင်ဝက်ခန့်တွင် ရှိသည်။ ဆပ္ပဒဘုရား အလွန် အရှေ့ဘက်လမ်းချိုး၌ရှိသော  ဂေါတမရုပ်ပွားတော်ကို  ကျော်သွားသည်နှင့် ငှက်ပစ်တောင်ကို တွေ့ရသည်။ တောင်အမည်တပ်ခေါ်သော်လည်း ပုဂံတစ်ဝိုက်၌ရှိသော တန့်ကြည့်တောင်၊ တုရင်တောင်တို့လောက်မမြင့်ဘဲ ပေ နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်မျှလောက်သာရှိသော တောင်ကုန်းမို့မို့မျှသာ ဖြစ်သည်။
နိဒါန်း ဒဏ္ဍာရီ
တကောင်းပြည်၌ ခမည်းတော် သတိုးမဟာရာဇာမင်းကြီး(မောင်ပေါက်ကျိုင်း)နှင့် သားတော် ရသေ့မြို့တည် မဟာသမ္ဘာဝတို့သည် ထီးပြိုင်နန်းပြိုင် စိုးစံနေကြသည်။ ယင်းမင်းဆက်မှ ဆင်းသက်လာသော တကောင်းနန်းရိုး သတိုးအာဒိစ္စ သာကီဝင် မင်းသားသည် ပြည်ရွာ မအေးချမ်း၍ မလည်အရပ်၌ မထင်မရှား တောင်ယာအလုပ် လုပ်ကိုင်စားသောက်နေသည်။ ထိုမင်းသား၏  မိဖုရားတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြီး နေ့လစေ့သောအခါ သားယောက်ျားလေး တစ်ယောက် မွေးဖွားလာသည်။ မိဘနှစ်ပါးက သူတို့၏သားကို စောထီးဟူ၍ အမည်မှည့်ထားကြသည်။    စောထီးကို ဆရာရှင်ရသေ့က လေးအတတ်သင်ပေးသည်။ ၁၆ နှစ်အရွယ်ရောက်သောအခါ စောထီးသည် ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်ကို ခွင့်ပန်ပြီးလျှင် ပုဂံပြည်သို့  ထွက်ခွာသွား လေသည်။ ခမည်းတော်က စောထီးအား ရတနာအတိပြီးသော လေးနှင့်မြားကို ပေးလိုက်သည်။ စောထီးသည် ပုဂံပြည်တွင် ပျူအိုလင်မယားထံတွင် နေသည်။ ပျူအို လင်မယား ကလည်း စောထီးအား သားအရင်းတမျှ ချစ်ကြသည်။ တစ်နေ့သ၌  စောထီးသည်  သူ၏  လေးနှင့်မြားကို  ယူပြီး  တောထဲထွက်သွားမည် ပြုသောအခါ ပျူအိုလင်မယားက- “သားစောထီး၊ ဤအရပ်၌ အရှေ့မျက်နှာအရပ်တွင် ဝက်ကြီးတစ်ကောင်၊ အနောက်မျက်နှာအရပ်တွင်   ငှက်ကြီးတစ်ကောင်၊   တောင်မျက်နှာအရပ်တွင် ကျားကြီးတစ်ကောင်၊ မြောက်မျက်နှာအရပ်တွင်  ရှူးပျံကြီးတစ်ကောင်  မင်းမူနေကြ၏။  ယင်းရန်သူကြီးများသည်  ပြည်သူများကို ဒုက္ခပေးနေကြ၏။ ပြည့်ရှင်မင်းကြီးသော်မှ မနှိမ်နင်းနိုင်ပေ” ဟု သတိပေးလေသည်။
ယင်းရန်သူကြီးများထဲတွင် ငှက်ကြီးက အဆိုးဆုံးဖြစ်သည်။ ငှက်ကြီးကို အစာအဖြစ် တစ်ပတ်လျှင် သမီးကညာ ခုနှစ်ဦး ဆက်ရသည်။ စောထီးသည် သူရသတ္တိရှိသည်။ မည်မျှပင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း ပုဂံတစ်ခွင်၌ မင်းမူကြီးစိုးနေသော ယင်းရန်သူကြီးများကို လေးနှင့်ခွင်းပြီး နှိမ်နင်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်က  ပုဂံပြည်တွင် စိုးမိုးအုပ်ချုပ်နေသော ဘုရင်မှာ သမုဒ္ဒရာဇ်မင်းဖြစ်သည်။ ဘုရင် သမုဒ္ဒရာဇ်သည်  စောထီး၏  မျိုးရိုးနှင့် သူရသတ္တိကို  သိရှိသွားသည်ဖြစ်၍  သမီးတော် သီရိစန္ဒာဒေဝီနှင့် လက်ထပ်စေပြီး အိမ်ရှေ့အရာပေးလိုက်လေသည်။ သမုဒ္ဒရာဇ် လွန်သောအခါ စောထီးသည် ထီးနန်းမစိုးစံသေးဘဲ သူ့ဆရာရသေ့အား ကျေးဇူးဆပ်သည့် အနေဖြင့် ထီးနန်းလွှဲအပ်သည်။  ထိုဘုရင်သည်  ပုဂံသမိုင်းခေတ်ဦး  မတိုင်ခင်ကာလ မင်းဆက်တွင်  ရသေ့ကြောင်မင်းအဖြစ်  ထင်ရှားသည်။  ရသေ့ကြောင်မင်းလွန်မှ  စောထီး  နန်းတက်သည်။ ပျူအိုလင်မယား မွေးမြူစောင့်ရှောက်ထားသောကြောင့် ပျူစောထီးဟု အမည်တွင်သည်။
တည်ထားကိုးကွယ်မှု
ပုဂံခေတ် အနော်ရထာမင်း အေဒီ (၁၀၄၄-၇၇) လက်ထက်တွင် သထုံမှ ရှင်အရဟံ ပုဂံသို့ကြွလာ၍ အနော်ရထာ မင်းအား ထေရဝါဒဗုဒ္ဓသာသနာကို ဟောကြားခဲ့သည်။ အနော်ရထာမင်းသည် ထေရဝါဒဗုဒ္ဓ သာသနာကို သက်ဝင်ယုံကြည်ကာ ပုဂံပြည်သူ ပြည်သားတို့ကိုလည်း ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာ သက်ဝင် ယုံကြည် လာအောင် ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက် ခဲ့သည်။ ထိုသို့ ကြိုးပမ်း ဆောင်ရွက်ရာတွင် ရှင်အရဟံ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သာသနာပြုလုပ်ငန်းများသည် များစွာ အရေးပါခဲ့သည်။ အနော်ရထာမင်းသည် ရှင်အရဟံ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အေဒီ(၁၀၅၈) တွင် ညောင်ဦးမြို့ ငှက်ပစ်တောင်တွင် အမြင့်(၁၈) ပေရှိသည့် ဂေါတမ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို တည်ထား ကိုးကွယ်ခဲ့သည်။
အနော်ရထာမင်း သည် ရှင်အရဟံထံမှ သထုံတွင် ပိဋကတ်သုံးပုံရှိကြောင်း သိရှိရသဖြင့် သံတမန် စေလွှတ် တောင်းခံခဲ့သည်။ မနုဟာမင်းက အနော်ရထာမင်း၏ တောင်းခံချက်ကို မပေးဘဲ မချေမငံတုံ့ပြန်သဖြင့် အနော်ရထာမင်း သည် သထုံကို ချီတက် တိုက်ခိုက် ခဲ့သည်။ သထုံကို တိုက်ခိုက်အောင်မြင်ပြီးနောက် သထုံဘုရင်၊ မိဖုရား၊ မှူးမတ် အခြွေအရံများ နှင့်တကွ ဗုဒ္ဓပိဋကတ်အစုံ သုံးဆယ်နှင့် သံဃာတော် (၁၅၀၀)တို့အား ပုဂံသို့ ပင့်ဆောင်ခဲ့သည်။ အနော်ရထာမင်းသည် သထုံသံဃာ များ သီတင်းသုံးရန် ညောင်ဦးမြို့ ငှက်ပစ်တောင်အနီးတွင် ဥမင်များ နှင့်ကျောင်းများ ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းခြင်း နှင့် ဝတ္ထုမြေများ လှူဒါန်းခြင်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
၃ ဇူလိုင်
ဇူလိုင်လ၊ (၃)ရက်နေ့ သည် ဂရီဂေါရီးယန်းပြက္ခဒိန်အရ တစ်နှစ်တာ၏ (၁၈၄)ရက်မြောက် (ရက်ထပ်နှစ် ဖြစ်လျှင် (၁၈၅)ရက်မြောက်) နေ့ရက် ဖြစ်သည်။ ယင်းတစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးရန် ရက်ပေါင်း (၁၈၁) ရက် ကျန်သေးသည်။
ဝမ်စလောင်းရွာ၊ မက်မန်းမြို့နယ်
ဝမ်စလောင်းရွာ (Wansalawng)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတိုင်း၊ မက်မန်းခရိုင်၊ မက်မန်းမြို့နယ်၊ ဝမ်စလောင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၃၂၃၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝမ်စလောင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၂၂၃ ဦး၊ မ ၂၁၇၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၃၉၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မက်မန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝမ်မိုင် (ရှမ်း)ရွာ၊ နမ့်စန်မြို့နယ်
ဝမ်မိုင် (ရှမ်း)ရွာ (Wanmai (Shan))သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ နမ့်စန်မြို့နယ်၊ နမ့်စန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၄၉၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နမ့်စန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၉၃၂ ဦး၊ မ ၁၉၄၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၈၇၉ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နမ့်စန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဗိသုကာပညာ ပရစ်စကာဆု
ဗိသုကာပညာပရစ်စကာဆု (Pritzker Architecture Prize)ကို အမေရိကန်၊ ချီကာဂိုပြည်နယ်မှ ဟိတ်ဖောင်ဒေးရှင်းကို တည်ထောင်သူ ပရစ်စကာမိသားစုမှ ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သက်ရှိထင်ရှား ဗိသုကာများကို နှစ်စဉ် တစ်ဦးစီကျ စိစစ်ရွေးချယ်ပေးလာခဲ့သည်မှာ ၁၉၈၈-ခုနှစ်နှင့် ၂၀၀၁-ခုနှစ်မှာ နှစ်ဦးစီ ဆုချီးမြှင့်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ထူးထူးခြားခြား ၂၀၀၄-ခုနှစ်မှာ အီရတ်လူမျိုး အမျိုးသမီး ဗိသုကာ ဇဟာဟာဒစ် ကရရှိခဲ့သည်။
ဗိသုကာပညာ ပရစ်စကာဆုဟာ ဗိသုကာပညာအနုပညာဖြင့် လူနှင့်လူ့ဝန်းကျင်ကို အကောင်းဆုံးသော အဆောက်အအုံဒီဇိုင်း လက်ရာများနှင့် အကျိုးပြုနိုင်တဲ့ ဗိသုကာများကို ဆုပေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။
ပရစ်စကာမိသားစု ယုံကြည်ချက်က ဒီအဓိပ္ပာယ်ရှိလှတဲ့ ဗိသုကာပညာပရစ်စကာဆုဟာ အဆောက်အအုံများ ဆိုတာကို လူအများ ပိုမို နားလည်လက်ခံလာစေဖို့အပြင် ဗိသုကာပညာ သက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဗိသုကာတို့ကို ဖန်တီးမူ စိတ်ကူးစွမ်းအားများ ပိုမို ဖော်ထုတ်လာနိုင်စေဖို့အတွက် တွန်းအားများ၊ လူံ့ဆော်မူများပေးနိုင်လာလိမ့်မယ်လို့ ပဲ ဖြစ်သည်။
ဆုရမယ့်သူကို ရွေးချယ်ဖို့ အကဲဖြတ်လူကြီးတွေက ဗိသုကာပညာ၊ ယဉ်ကျေးမူ၊ စီးပွားရေး၊ ပညာရေးနှင့် ထုတ်ဝေရေး လုပ်ငန်းများတွင် နိုင်ငံတကာက အသိအမှတ်ပြုခံထားရသော ပညာရှင်များ ဖြစ်သည်။
ပရစ်စကာဆုအဖြစ် ခေတ်သစ်ဗိသုကာ၏ ဖခင်ကြီးဟု ခေါ်နိုင်သည့် ဗိသုကာ လူးဝစ်ဆလီဗင်၏ အမှတ်တရ ကြေးတံဆိပ် တစ်ခုနှင့် ငွေသား ဒေါ်လာတစ်သိန်းကို ပေးခဲ့ပါတယ်။
ပရစ်စကာဆုပေးပွဲ၏ ထူးခြားမူတခုကတော့ ကမ္ဘာတဝှမ်းမှာ ရှိတဲ့ အထင်ကရ အဆောက်အအုံတွေမှာ ဆုပေးပွဲအခမ်းအနား ပြုလုပ်ပေးခြင်းပဲဖြစ်ပါတယ်၊ များသောအားဖြင့် ပြတိုက်တွေ၊ အထင်ကရ အနုပညာပြခန်းတွေ၊ ကျော်ကြားသော ရှေးဟောင်း အဆောက်အအုံ စတာတွေမှာပါ။
(၁၉၉၈) ခုနှစ်မှာ ဆုရခဲ့တဲ့ ဗိသုကာ ရင်ဇိုပီယာနိုအတွက် ဆုပေးပွဲ အခမ်းအနားကို အိမ်ဖြူတော် မှာကျင်းပပြီး သမ္မတကလင်တန်နဲ့ ဇနီးဟီလာရီကလင်တန်တို့ တက်ရောက်ပြီး မိန့်ခွန်း ပြောခဲ့ပါတယ်။ (၂၀၀၀) ခုနှစ် ဗိသုကာ ရင်ကူးဟတ်စ် အတွက် အခမ်းအနား ကတော့ ဂျေရုစလင် ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံများရှိရာ ဟင်းလင်းပြင်ပြခန်းမှာ ပြုလုပ် ခဲ့တယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့ (၂၀၀၈)ခုနှစ်မှာ ဆုရတဲ့ ဗိသုကာ ဂျင်းနိုဗယ်လ်ကို ပေးတဲ့အခမ်းအနားနေရာကတော့ ဝါရှင်တန်ဒီစီ၊ သောမတ်စ် ဂျက်ဖာဆန် အဆောက်အအုံတခုမှာပါ။
ကုန်းစီး (တောင်)ရွာ၊ ကျွန်းလှမြို့နယ်
ကုန်းစီး (တောင်)ရွာ (Konesee(South))သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကန့်ဘလူခရိုင်၊ ကျွန်းလှမြို့နယ်၊ ကုန်းစီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၂၁၆၆ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျွန်းလှမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မော်လဒိုက်နိုင်ငံ
မော်လဒိုက်နိုင်ငံ၏ တရားဝင်အမည်မှာ မော်လဒိုက်သမ္မတနိုင်ငံ ဖြစ်ပြီး အိန္ဒိယသမုဒ္ဒရာ အတွင်းမှ ကျွန်းနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံ ဖြစ်သည်။ သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ ၏ အနောက်တောင်ဘက် ၄၃၅မိုင် (၇၀၀ ကီလိုမီတာ အကွာ) နှင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံ ၏အနောက်တောင်ဘက် ၂၅၀ မိုင် အကွာတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် အိန္ဒိယနှင့် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၏ အနောက်တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ ကျောက်‌ခတ်ကျွန်းဝိုင်း ၂၆ ခုတွဲသည် မြောက်ဘက် အီဟာဗန်ဓိပ္ပိုဟူကျွန်းဝိုင်းမှ တောင်ဘက် အဒ္ဒူမြို့ထိ ဖြန့်ကျက် တည်ရှိသည်။ အကြမ်းဖျင်း တိုင်းထွာသည့်အခါ ၂၉၈ စတုရန်းကီလိုမီတာ (၁၁၅ စတုရန်းမိုင်) ပါဝင်သော မော်လဒိုက်သည် ကမ္ဘာတွင် ပထဝီဝင်အရ အကွဲကွဲအပြားပြား အဖြစ်နေဆုံး နိုင်ငံများတွင် တခု ဖြစ်သကဲ့သို့ ၃၉၃၅၀၀ ယောက်သာ ရှိသော နေထိုင်သူ ပမာဏ အနည်းငယ်ကြောင့် ကုန်းမြေဧရိယာ အရကော၊ ‌လူဦးရေအရပါ အသေးငယ်ဆုံး အာရှ နိုင်ငံလည်း ဖြစ်သည်။ မာလီသည် မြို့တော် ဖြစ်ပြီး၊ လူနေထူထပ်ဆုံး မြို့ ဖြစ်သည်။ အလယ်ပိုင်းနေရာတွင် ရှိ၍ ဘုရင်ကြီးကျွန်းဟု အစဉ်အလာအရ ခေါ်ဆိုသည်။
မော်လဒိုက်ကျွန်းဆွယ်များသည် ခါဂေါ့နှင့် လက်ရှက်ဝိ ကျောက်‌ချပ်တို့ကို ပေါင်းစည်းကာ ကမ္ဘာ၏ ဇီဝဒေသ ဖြစ်ပေါ်စေသော၊ ထို့ပြင် အိန္ဒိယသမုဒ္ဒရာတွင် ကျယ်ပြောသော ရေအောက် တောင်တန်းကြီး ဖြစ်သည့် ခါဂေါ့-မော်လဒိုက်-လက္ကာဒိုက် တောင်စွန်းကြီး ထိပ်တွင် တည်ရှိနေသည်။ ပျမ်းမျှ မြေပြင်အမြင့်သည် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်မှနေ၍ ၁.၅ မီတာ (၄ ပေ ၁၁ လက်မ) ရှိ၍ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အနိမ့်ဆုံး တိုင်းပြည် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနိုင်ငံ၏ အမြင့်ဆုံးနေရာ အမှတ်သည်ပင် ၂.၄ မီတာ (၇ ပေ ၁၀ လက်မ)သာ ရှိ၍ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် မြင့်တက်လာမှုကြောင့် အန္တရာယ် မကြာခဏ တွေ့နေရာ၊ အစိုးရက ၂၀၁၉ ခုနှစ် အရောက်တွင် မော်လဒိုက်ကို ကာဘွန် ကင်းစင်သော နိုင်ငံ ဖြစ်စေရမည်ဟု ၂၀၀၉ ခုနှစ်က ကတိပေးထားသည်။
မော်လဒိုက်သည် တောင်အာရှနိုင်ငံများ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ရေး အသင်း (South Asian Association for Regional Cooperation - SAARC) တို့၏ အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံဖြစ်သည်။ ကုလသမဂ္ဂ၊ အစ္စလာမ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအဖွဲ့ (Organization of Islamic Cooperation)နှင့် ဘက်မလိုက် လှုပ်ရှားမှုအဖွဲ့(Non Aligned Movement) တို့တွင်လည်း အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့ဘဏ်က မော်လဒိုက်ကို အလယ်အလတ် ဝင်ငွေ ရရှိသော အထက်တန်း စီးပွားရေး ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်သည်။ ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းကို ရှေးယခင်ကတည်းက ကြီးကျယ်စွာ လုပ်ကိုင်လာပြီး၊ ယခုအခါ ခရီးသွားလုပ်ငန်းလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်။ လူသားဖွံ့ဖြိုးမှုအညွှန်းကိန်း မြင့်မားသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရသော တောင်အာရှ နိုင်ငံ ၂ နိုင်ငံတွင် ပါဝင်ပြီး၊ သီရိလင်္ကာနှင့် အပြိုင် ဖြစ်သည်။ မော်လဒိုက်သည် ဇူလိုင် ၁၉၈၂ ခုနှစ်ကတည်းက ဓနသဟာယအဖွဲ့ဝင် နိုင်ငံ (Commonwealth republic) ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ အကျင့်ပျက်ခြစားခြင်းနှင့် လူ့အခွင့်အရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်း၏ မှတ်တမ်းများကို နိုင်ငံတကာက ဝေဖန်သည့်အခါ ဆန့်ကျင်သည့်အနေဖြင့် အောက်တိုဘာ ၂၀၁၆ တွင် ဓနသဟာယ အဖွဲ့မှ နုတ်ထွက်လိုက်သည်။
ဖလောင်းပြင်ရွာ၊ ဖလောင်းပြင်
ဖလောင်းပြင်ရွာ၊ ဖလောင်းပြင်
သာနှုံးရွာ၊ ဘားအံမြို့နယ်
သာနှုံးရွာ(Tharhnone)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံခရိုင်၊ ဘားအံမြို့နယ်၊ လှာကမြင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၉၂၉၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လှာကမြင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၂၁၀၁ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၉၉၃၅ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဘားအံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သရက်ကုန်း (မြောက်)ရွာ၊ ပင်းတယမြို့နယ်
သရက်ကုန်း (မြောက်)ရွာ (Thayetkone (North))သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ဓနု ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်းတယမြို့နယ်၊ သရက်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၁၇၉၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ သရက်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၅၁၉ ဦး၊ မ ၁၅၉၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၁၁၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်းတယမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျိုက်မရောမြို့
ကျိုက်မရောမြို့သည် မွန်ပြည်နယ် မော်လမြိုင်ခရိုင်တွင် ပါဝင်သော ကျိုက်မရောမြို့နယ်၏ ရုံးစိုက်ရာမြို့ ဖြစ်သည်။ မွန်ပြည်နယ်၏ မြို့တော်၏ မော်လမြိုင်မြို့အရှေ့တောင်ဘက် အတ္တရံမြစ်ကမ်းနဖူးပေါ်၌ တည်ရှိ၍ မော်တော်ကားလမ်းအတိုင်း (၁၅)မိုင် ကွာဝေးသည်။ ကျိုက်မရောမြို့ကို အတ္ထရံမြစ်ကြောင်းမှလည်း လှေသင်္ဘောများဖြင့် သွားလာနိုင်သည်။ ကျိုက်မရောမြို့နယ်၏ အရှေ့ဘက်တွင် ကော့ကရိတ်မြို့နယ်နှင့် ကြာအင်းဆိပ်ကြီးမြို့နယ်၊ အနောက်ဘက်တွင် မုဒုံမြို့နယ်၊ တောင်ဘက်တွင် ကြာအင်းဆိပ်ကြီးမြို့နယ်၊ မြောက်ဘက်တွင် မော်လမြိုင်နယ်နှင့် ဘားအံမြို့နယ်တို့ ရှိကြသည်။
ကျိုက်မရောကို မွန်ဘာသာအားဖြင့်၊ ကျော်မရဟ်ဟု ရေး၏။ အဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားသော ဘုရားရှိသည့်မြို့ ဖြစ်၏။ ထိုထင်ရှားသော ဘုရားကား ကျိုက်မရောမြို့ရှိ ဆုတောင်းပြည့်ဘုရားကြီး ဖြစ်ပြီး၊ ဆုတောင်းဝတ်ကျောင်းတော်ကြီးကို မွန်ဘုရင်မကြီး ရှင်စောပုက သက္ကရာဇ် ၈၁၇ ခုနှစ်၊ သီတင်းကျွတ် လပြည့်နေ့တွင် တည်ထားခဲ့သည်။ ဝတ်ကျောင်းအတွင်းရှိ ရုပ်ပွားတော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အခြားသော ဆင်းတုတော်များနှင့်မတူဘဲ တစ်မူထူးခြားပေသည်။ ထိုဝတ်ကျောင်းတော်၏ အဝင်ဝလက်ဝဲဘက်၌ မွန်ကျောက်စာ တစ်ချပ်ရှိသည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သင်္ကြန်နှစ်ကူးအခါတွင် ရေသဘင် ပွဲတော်နှင့် ကျိုက်မရောမြို့ ဆုတောင်းပြည့်ဘုရားပွဲတော်ကို တပြိုင်တည်း ကျင်းပလေ့ရှိ၍ အလွန်စည်ကားလှပေသည်။ မြို့ပေါ်တွင် ရဲဌာန၊ စာပို့တိုက်၊ ဝတ်ကျောင်း၊ ငွေတိုက်၊ အထက်တန်းကျောင်း၊ မြေစာရင်းရုံး၊ သစ်တောဌာနနှင့် ဆေးရုံတို့ ရှိသည်။
ကျိုက်မရောမြို့နှင့် (၂၄)မိုင်ခန့်ကွာသော အတ္တရံမြစ်ကမ်း နဖူးတွင် ရေပူကျေးရွာရှိသည်။ ရေပူကန်များရှိ၍ ရေပူကျေးရွာဟု အမည်တွင်ခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ထုံးဖုတ်သော ထုံးကျောက်တောင်ကြီး ၁၅ လုံးခန့် ရှိသည်။ သို့ရာတွင် ကျိုက်မရောမြို့မ ပတ်ဝန်းကျင်၌သာ ထုံးလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ကြ၍ အခြားကျေးရွာများတွင် မလုပ်ကိုင်ကြချေ။ ထုံးများကို မော်လမြိုင်မြို့မှ တစ်ဆင့်ပို့ ထုတ်ရောင်းချလေ့ရှိသည်။ ကျိုက်မရောမြို့နယ် ကျေးရွာများတွင် လှည်းဘီးအမြောက်အမြား ပြုလုပ်ကြသည်။ ရက်ကန်းလုပ်ငန်း အနည်းငယ်လည်း ရှိသည်။
ကျိုက်မရောမြို့နယ်တွင် ကျေးရွာအုပ်စုပေါင်း (၃၅)စု ပါဝင်၍ အကျယ်အဝန်းမှာ ဧက ၂၃⁠၃ဝ⁠ဝ ကျော် ဖြစ်သည်။ မြို့နယ်၏ လူဦးရေမှာ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ၁၉၅,၇၇၀ ခန့် ရှိ၍၊ မွန်၊ မြန်မာ၊ ကရင်၊ ရှမ်း၊ တောင်သူ၊ တရုတ်၊ ကုလား၊ လူမျိုးများ နေထိုင်ကြသည်။ မွန်အမျိုးသားများမှာ လူများစု ဖြစ်သည်။ ကျိုက်မရောမြို့နယ်မှာ တောတောင်ထူထပ်၍ ကော်ဖတ်ခြံ အမြောက်အမြားရှိသည်။ လယ်ယာကိုင်းကျွန်း လုပ်ကိုင်မှုမှာ အဓိက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်း ဖြစ်သည်။ ထိုနယ်မှာ မြေဩဇာ ညံ့ဖျင်းသည့်ပြင် မကြာခဏ ရေလွှမ်းမိုးခြင်း ခံရသဖြင့် လယ်ယာလုပ်ငန်းများ မဖွံ့ဖြိုးချေ။
အုန်းခြံစုရွာ၊ ကျုံဘုတ်
အုန်းခြံစုရွာ၊ ကျုံဘုတ်
ကုက္ကိုရွာ၊ ကျုံထရိတ်
ကုက္ကိုရွာ၊ ကျုံထရိတ်
ကနခို
ကနခိုကို အင်္ဂလိပ်အမည်မှာ Purging Croton ဖြစ်ပြီး ရှမ်းလို Mai-Hkang ဖြစ်သည်။ ကနခို မျိုးရင်းမှာ ကြက်ဆူမျိုးရင်း Euphorbiaceae ဖြစ်သည်။
ပုံသဏ္ဌာန်
အပင်သည် အမြဲစိမ်းပင်လတ်မျိုး ဖြစ်သည်။ အမြင့် ၁၅ပေမှ ပေ ၂၀ အထိရှိသည်။ ပင်စည်အခေါက် ညိုပြာပြာရောင်ရှိ၍ ချော၏။ အရွက်မှာ ရွက်လွှဲထွက်သည်။ ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန် ရှိ၍ အဖျားချွန်သည်။ အရင်းဝိုင်း (သို့) အနည်းငယ် သွယ်သည်။ ရွက်ပြားပြောင်ချော၍ ရွက်ကြောထင်ရှားသည်။ ရွက်နားခွေးသွားစိတ် ရှိသည်။ ရွက်ညှာရှည်၏။ လိမ်မော်ရောင်မှ အစိမ်းရောင်ထိ ရှိသည်။ အပွင့်သေးငယ်ပြီး အဖိုပွင့်အမပွင့်ရှိသည်။
Purging Croton (ကနခို)
(က) ပျိုးထောင်ခြင်း။ ။ ကနခို ကို သီးသန့်စိုက်မည် ဆိုပါက မြေကို ကောင်းစွာ ထွန်ယက်ပေး ရမည်။ အစေ့ကို ပျိုးထောင်ရန် မလိုဘဲ တိုက်ရိုက်ချ၍ စိုက်နိုင်သည်။ ကနခို အခင်းအနေဖြင့် သီးခြားစိုက်ပါက တစ်ပင်နှင့်တစ်ပင် ၈ ပေ ၁၀ ပေ ခန့် ခွာစိုက်သင့်သည်။
(ခ) ပြုစု ဂရုစိုက်ခြင်း။ ။ ပေါင်းသင်းရှင်းလင်းခြင်း ၊ မြေဆွခြင်း ၊မြေဩဇာကျွေးခြင်း၊ ရေလောင်းခြင်းတို့ကို အပင်နှင့် မြေသား အခြေအနေကြည့်၍ ဆောင်ရွက်ပေး ရမည်။
(ဂ) အသီးခူးခြင်း။ ။ ပင်သက် ၃ နှစ်သားမှ စ၍ သီးသော်လည်း ၆ နှစ်သားရောက်မှသာ သီးထွက်ကောင်းသည်။ တပို့တွဲမှ ကဆုန်လအတွင်း အသီးများရင့်မှည့် လာပါက ဆွတ်ခူးပြီး အစေ့ကို ထုတ်ယူရသည်။ အသုံးဝင်ပုံ 	: 	အာနိသင်။ ။ မြန်မာဆေးကျမ်းများ အလိုအရ ကနခို စေ့သည်ခါး၏။ ပူသော သတ္တိရှိ၏။ လေသလိပ် ဖောက်ပြန်ခြင်းကို ပျောက်ကင်းစေ၏။ ဝမ်းမီးကို တောက်စေ၏။ အစေ့ဆီသည် လေသလိပ်ကို ကြေစေနိုင်၏။ ဝမ်းတစစ်စစ်သက်သောရောဂါကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်၏။ အသည်းရောင်ခြင်းနှင့် မေ့မြောသောရောဂါ ၊ ရွဲ့စောင်းသောရောဂါတို့မှ ကင်းဝေးစေ၏ ။ အဆိပ်ကို ပြေစေသည်။ အသုံးပြုပုံ-
အစေ့
အစေ့ဆီ
(ပ) ချီးယားတန်းရွာ
(ပ) ချီးယားတန်းရွာ
၄ ဇူလိုင်
ဇူလိုင်လ၊ (၄)ရက်နေ့ သည် ဂရီဂေါရီးယန်းပြက္ခဒိန်အရ တစ်နှစ်တာ၏ (၁၈၅)ရက်မြောက် (ရက်ထပ်နှစ် ဖြစ်လျှင် (၁၈၆)ရက်မြောက်) နေ့ရက် ဖြစ်သည်။ ယင်းတစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးရန် ရက်ပေါင်း (၁၈၀) ရက် ကျန်သေးသည်။
ဩဃသုတ်
ဩဃလေးပါးတို့ကို ထူးသောဉာဏ်ဖြင့်သိရန် ပိုင်းခြား၍ သိရန်, ကုန်ခမ်းစေရန် ပယ်စွန့်နိုင်ရန် အဋ္ဌင်္ဂိကအရိယာမဂ်ကို ပွားများရမည်-ဟု ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
မြိုကွင်း (အထက်)ရွာ၊ ကနခို
မြိုကွင်း (အထက်)ရွာ၊ ကနခို
၅ ဇူလိုင်
ဇူလိုင်လ၊ (၅)ရက်နေ့ သည် ဂရီဂေါရီးယန်းပြက္ခဒိန်အရ တစ်နှစ်တာ၏ (၁၈၆)ရက်မြောက် (ရက်ထပ်နှစ် ဖြစ်လျှင် (၁၈၇)ရက်မြောက်) နေ့ရက် ဖြစ်သည်။ ယင်းတစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးရန် ရက်ပေါင်း (၁၇၉) ရက် ကျန်သေးသည်။
နေဂါရာကူ
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မလေးရှားနိုင်ငံ၏ အမျိုးသားသင်္ကေတများ ကဏ္ဍ:မလေးဘာသာစကား ပါဝင်သော ဆောင်းပါးများ
မရင်းချောင်းရွာ၊ သင်္ဃန်းပင်ဆိပ်
မရင်းချောင်းရွာ၊ သင်္ဃန်းပင်ဆိပ်
သီးဘွာလ်ရွာ၊ ဖလမ်းမြို့နယ်
သီးဘွာလ်ရွာ(Tibual)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ ဖလမ်းခရိုင်၊ ဖလမ်းမြို့နယ်၊ သီးဘွာလ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၄၄၆၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ သီးဘွာလ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၈၃ ဦး၊ မ ၁၉၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၇၃ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖလမ်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဟာသ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကား
ဟာသကား ဆိုသည်မှာ ရုပ်ရှင်အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ရွှင်မြူးစေရန် ဇောင်းပေးရိုက်ကူးသည်။ ရိုးရာအားဖြင့် အပျော်ဖြင့်အဆုံးသတ်လေ့ရှိသော်လည်း အညစ်ဟာသကားတို့တွင်မူ ချွင်းချက်ဖြစ်သည်။ ပြဇာတ်ရုံရှိ ဟာသပြဇာတ်မှ ဆင်းသက်လာသော ဟာသကားသည် ရုပ်ရှင်သမိုင်းတွင် အဟောင်းဆုံးအမျိုးအစားများအနက် တခုအဝင်အပါဖြစ်၏။ အသံတိတ်ခေတ်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အဆီအငေါ်မတည့်မှုများ၊ ပြောင်ချော်ချော်ဇာတ်ရုပ်များကိုသာ အားပြုရသော်လည်း ၁၉၂၀ နှစ်များတွင် အသံထွက်ဇာတ်ကားများ ဖြစ်လာသည်နောက် အပြန်အလှန်ပြောစကားများဖြင့် ပြက်လုံးထုတ်နိုင်လာသည်။
ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာတို့၏ အသုံးအနှုန်းအရမူ ရုပ်ရှင်အမျိုးအစားဆိုသည်မှာ ဇာတ်အိမ်တည်ပုံ၊ ဇာတ်ဆောင်၊ ဇာတ်လမ်းတို့တွင် မူတည်သည့်အတွက် အဆွေးကားနှင့် ဟာသကားတို့မှာ တံဆိပ်ကပ်၍မရလောက်အောင် ကျယ်ပြန့်လွန်းနေသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ဇာတ်ကွက်တည်ဟာသကား၊ အလှောင်ဟာသကား၊ အညစ်ဟာသကား စသဖြင့် အမျိုးကွဲများဖြင့်သာ ခေါင်းစဉ်တပ်ကြသည်။
လက်ပန်ကုန်းရွာ၊ ကျုံထရိတ်
လက်ပန်ကုန်းရွာ၊ ကျုံထရိတ်
ဖွန်လွမ်ယန်ရွာ၊ မိုးမောက်မြို့နယ်
ဖွန်လွမ်ယန်ရွာ(Hpunlumyang)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ဗန်းမော်ခရိုင်၊ မိုးမောက်မြို့နယ်၊ အင်ဘောမိုင်းကျင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၇၂၂၃ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဦးဒေါင်း (ကုန်တန်း)ရွာ
ဦးဒေါင်း (ကုန်တန်း)ရွာ
ဘိုတဲကုန်းရွာ၊ ထီးချိုင့်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထီးချိုင့်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တသိနာသုတ်
မွတ်သိပ်ဆာလောင်မှု ကာမတသိနာ၊ ဘဝတသိနာ၊ ဝိဘဝတသိနာ တရား သုံးပါးတို့ကို ထူးသောဉာဏ်ဖြင့်သိခြင်းငှါ၊ ပိုင်းခြား၍သိခြင်းငှါ၊ ပယ်ခြင်းငှါ အဋ္ဌင်္ဂီကအရိယမဂ်ကို ပွားများရမည်အစရှိသည်ဖြင့် အကျယ်အားဖြင့် ရဟန်းတို့အား ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
၆ ဇူလိုင်
ဇူလိုင်လ၊ (၆)ရက်နေ့ သည် ဂရီဂေါရီးယန်းပြက္ခဒိန်အရ တစ်နှစ်တာ၏ (၁၈၇)ရက်မြောက် (ရက်ထပ်နှစ် ဖြစ်လျှင် (၁၈၈)ရက်မြောက်) နေ့ရက် ဖြစ်သည်။ ယင်းတစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးရန် ရက်ပေါင်း (၁၇၈) ရက် ကျန်သေးသည်။
မကဒေရွာ၊ မက်မန်းမြို့နယ်
မကဒေရွာ (Makaday)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတိုင်း၊ မက်မန်းခရိုင်၊ မက်မန်းမြို့နယ်၊ ပန်ယန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၃၂၆၅ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မက်မန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဇော်လင်း (ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်)
သရုပ်ဆောင် ဇော်လင်း၏ အမည်ရင်းမှာ ဦးစန်းမောင် ဖြစ်ပြီး မော်လမြိုင်မြို့ တောင်ဝိုင်းရပ်၌ ဦးစံအေး ဒေါ်ဌေးတင်တို့က ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ မော်လမြိုင်ရုပ်ရှင်မှ ဒါရိုက်တာ တင်အောင်မြင့်ဦး၏ 'ဘယ်ဆုတောင်းမလဲ ချစ်သူ' ဇာတ်ကားဖြင့် ရုပ်ရှင်နယ်သို့ စတင် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ယင်းဇာတ်ကားကို ၃၁ မတ် ၁၉၇၂ တွင် ရှေ့ဆောင်၊ တပင်ရွှေထီးနှင့် ဘုရင့်နောင် ရုပ်ရှင်ရုံတို့၌ တပြိုင်နက် ပြသခဲ့ရာ ဇော်လင်း၏ အမည်ကို ပရိသတ်များ သိရှိသွားကြ၏။
ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် ဇော်လင်း၏ ထင်ရှားသော ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားများမှာ အချစ်ရူး၊ ဖက်ဖူးရောင်၊ ကျေးဂျူးကမ္ဘာ၊ သူ့ဘဝ ကိုယ့်အသည်း၊ စိတ်စေတသိက်၊ ပုပ္ပါးဖူးစာ၊ ချစ်စရာမို့ ချစ်ပါသည်၊ အဖေတစ်ခု သားတစ်ခု၊ ကမ္ဘာဆယ်သိန်း ချစ်ပါ့မယ် စသည့် ဇာတ်ကားများ ဖြစ်ကြသည်။ ၁၉၉၅ ခုနှစ်အတွက် ဇာတ်ကား ၃၈ ကား အနက်မှ ဆန်ခါတင် ရွေးချယ်ခဲ့ရာ ဇော်လင်းမှာ တိုက်ပွဲခေါ်သံ ဇာတ်ကား အတွက် ဆရာဦးအုပ်စိုး အဖြစ် ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ရာ၌ ပီပြင်လှသဖြင့် အမျိုးသား ဇာတ်ပို့ဆု ပေးအပ်ချီးမြှင့် ခံခဲ့ရသည်။ ၁၉၉၅ ခုနှစ်အတွက် အကောင်းဆုံး သရုပ်ဆောင်များ၊ ပညာရှင်များအား အကယ်ဒမီဆု ပေးအပ်ပွဲကို ၈ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၉၇ တွင် ကျင်းပခဲ့ရာ သရုပ်ဆောင် ဇော်လင်းမှာ ၅ နိုဝင်ဘာ ၁၉၉၆ ကပင် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အကယ်ဒမီ ထူးချွန်ဆုကို ဒါရိုက်တာ အေဝမ်းမောင်လှမျိုးက ကိုယ်စား တက်ရောက် ယူပေးခဲ့၏။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြန်မာ့ ရုပ်ရှင် ထူးချွန်ဆုရှင်များ
သဲတောင်ရွာ၊ သရက်မြို့နယ်
သဲတောင်ရွာ (Theataung)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ သရက်ခရိုင်၊ သရက်မြို့နယ်၊ ထုံးတောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၇၀၇၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ထုံးတောင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၃၁၀ ဦး၊ မ ၂၆၈၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၉၉၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:သရက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရွာပုလဲရွာ၊ ကျောက်ဆည်မြို့နယ်
ရွာပုလဲရွာ (Ywarpale)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ ကျောက်ဆည်မြို့နယ်၊ ရွာပုလဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၅၂၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ရွာပုလဲကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၈၃ ဦး၊ မ ၈၀၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၄၈၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်ဆည်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရှန်းကျန်း အထူးစီးပွားရေးဇုန်
သမိုင်းကြောင်း
ရှန်ကျန်းသည် စီးပွားရေးအချက်အချာကျသော ဟောင်ကောင်နှင့် နီးသည်။ ထိုစဉ်က တရုတ်နိုင်ငံ၏ ခေါင်းဆောင် တိန့်ရှောင်ဖိန်က ရှန်ကျန်းအား အထူးစီးပွားရေးဇုန် အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး အကောင်အထည်ဖော်ရန် လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။ အထူးစီးပွားရေးဇုန် (SEZ) ဟု စတင်ခဲ့စဉ်က တရုတ်နိုင်ငံ၏ စရိုက်လက္ခဏာများရှိသော ဆိုရှယ်လစ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဈေးကွက် အရင်းရှင်စနစ်ကို ကျင့်သုံးဆောင်ရွက်မည့် စမ်းသပ်ဒေသအဖြစ် တီထွင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟောင်ကောင်နှင့် ရှန်ကျန်းသည် နီးသည်။ ယဉ်ကျေးမှု (Culture) ချင်းလည်း တူသည်။ ထို့ကြောင့် ဟောင်ကောင်သို့ ရောက်သွားမည့် နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု (Foreign Direct Investment, FDI) များကို ရှန်ကျန်းသို့ လာရောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကြစေရန် ဆွဲဆောင်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှန်ကျန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် တီထွင်စမ်းသပ်ခဲ့သည့် အထူးစီးပွားရေးဇုန်ဆိုင်ရာ သဘောတရားမှာ အောင်မြင်ခဲ့ရာ နောင်တွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးတံခါးများကို တစ်ပေါက်ပြီးတစ်ပေါက် ဆက်တိုက်ဖွင့်ပေးရုံမျှသာမက တရုတ်နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံလုံး၏ စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ စဉ်ဆက်မပြတ် ပြုလုပ်ရေးအတွက်ပါ များစွာ အထောက်အကူ ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
ရှန်ကျန်းအထူးစီးပွားရေးဇုန်၏ အောင်မြင်မှုကြောင့် ရှန်ကျန်းသည် တရုတ်နိုင်ငံ ပုလဲမြစ်ဝှမ်းဒေသတွင် အကြီးမားဆုံးသော မြို့တော်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာရုံသာမက တရုတ်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးမြို့တော် တစ်ခု၊ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး စက်မှုကုန်ထုတ် အခြေစိုက်ဒေသတစ်ခုလည်း ဖြစ်လာသည်။ ရှန်ကျန်းသည် ယခင်က ကွမ်တုန် (Guangdong) ပြည်နယ်၏ မြို့တစ်မြို့ သာဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရှန်ကျန်း အထူးစီးပွားရေးဇုန်၏ အောင်မြင်မှုကြောင့် ၁၉၈၈ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလတွင် ပြည်နယ်အဆင့်ဖြင့် စီးပွားရေးအုပ်ချူပ်ခွင့်ရသော မြို့တစ်မြို့ အဖြစ် ရှန်ကျန်းကို အဆင့်တိုးမြင့် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။ တရုတ်နိုင်ငံ၏ အထူးစီးပွားရေးဇုန် ငါးခုတွင် ရှန်ကျန်းသည် ပထမဦးဆုံး အထူးစီးပွားရေးဇုန်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသော ဒေသလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရှန်ကျန်းသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး အောင်မြင်မှု၏ ပြယုဂ်လည်းဖြစ်သည်။
ပထဝီ
ရှန်ကျန်းတွင် လမ်းကျယ်ကြီးများ၊ မိုးမျှော်တိုက်များ၊ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ရုံးများ၊ စက်ရုံများကို တွေ့နိုင်သည်။ စင်စစ် ရှန်ကျန်းသည် တောင်ကုန်းပေါများရာ တံငါရွာတစ်ခုဘဝမှ အစပြုခဲ့သည်။
ရှန်ကျန်း၏ စည်ပင်သာယာနယ်နမိတ် ဧရိယာမှာ ၇၉၀ စတုရန်းမိုင်ရှိသည်။ ၂၀၀၇ ခုနှစ် သန်းကောင်စာရင်း အရ ရှန်ကျန်း၏လူဦးရေမှာ ၈ သန်း ၆ သိန်းကျော်ရှိသည်။ ထိုလူဦးရေ အနက် နှစ်သန်းကျော်မှာ အမြဲတမ်း နေထိုင်သူများဖြစ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းလူဦးရေ ၆ သန်းမျှ ရှိသည့် စက်မှုစီးပွားရေး မြို့တစ်မြို့၏ အပြောင်းအလဲ မြန်ဆန်မှုကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။
ရှန်ကျန်းမြို့တွင် တောင်ပေါ်ဒေသ သုံးခု ခန့်ရှိသည်။ ထိုဒေသများမှ တက်ကြည့်လျှင် တစ်မြို့လုံးကို အပေါ်စီးမှ လှပစွာ ခံစားကြည့်ရှုနိုင်သည်။ သို့သော် ရှန်ကျန်း၌ ရှိသမျှ တောင်များကို တစ်တောင်ပြီး တစ်တောင် ဖြိုချကာ လူနေတိုက် အိမ်ခြေသစ်များ လျင်မြန်စွာ တည်ဆောက်နေရာ တောင်ပေါ်နေရာများလည်း မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။ ၂၀၁၀ ခုနှစ် ဇူလိုင် ၁ ရက်နေ့တွင် ရှန်ကျန်း အထူးစီးပွားရေးဇုန်၏ ဧရိယာသည် မူလ အထူးစီးပွားရေးဇုန်ဧရိယာထက် ၅ ဆ ပိုကျယ် လာခဲ့သည်။ ရှန်ကျန်းရှိ ယန်တီယန် (Yantion) သည် ကွန်တိန်နာများ တင်ပို့ရာ ရေနက်ဆိပ်ကမ်း မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ စတုတ္ထအကြီးဆုံး ကွန်တိန်နာ ဆိပ်ကမ်းလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုမြို့က Logistics Support လုပ်ငန်းအတွက် ထင်ရှားသည်။
လူဦးရေ အခြေအနေ
ရှန်ကျန်းကို အထူးစီးပွားရေးဇုန်ဟု သတ်မှတ်ပြီးကတည်းက ရှန်ကျန်း၏ လူဦးရေမှာ အဆမတန် တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ၂၀၀၈ ခုနှစ် စာရင်းများအရ ရှန်ကျန်း၌ လူဦးရေ ၁၄ သန်းခန့် ရှိသည်ဟု သိရသည်။ သို့သော် ရှန်ကျန်းဒေသခံများက သူတို့ ဒေသရှိ လူဦးရေမှာ ၁၄ သန်းမက ရှိနိုင်သည်ဟု ဆို၏။
လူဦးရေ တစ်ဟုတ်ထိုး တိုးတက်မှုနှင့် အညီ ပြဿနာတစ်ခုပါ တစ်ပါတည်း ပူးတွဲပါလာသည်။ ထိုပြဿနာမှာ ResidencyPermit ဟု အင်္ဂလိပ်လို ခေါ်ပြီး တရုတ်လို Hukou ဟု ခေါ်သည့် နေထိုင်ခွင့် ပါမစ်ကိစ္စဖြစ်သည်။ ရှန်ကျန်းတွင် နေထိုင်ခွင့် ပါမစ်မရှိဘဲ နေထိုင်သူ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ရှိသည်။ ရှန်ကျန်းက အထူးစီးပွားရေးဇုန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တရုတ်နိုင်ငံ ဒေသအနှံ့က လူများ ရှန်ကျန်းသို့ လာရောက် အလုပ်လုပ်ကြသည်။ ထိုအခါ ဒေသခံတို့အတွက် အရည်အချင်းမရှိလျှင် ပြိုင်၍ မရနိုင်တော့။
ကောက်ယူထားသော စစ်တမ်းများအရ ရှန်ကျန်းမြို့သားများသည် အသက် ၃၀ အောက် ဖြစ်၏။ ရှန်ကျန်းမြို့သားများ၏ ၈.၄၉ ရာခိုင်နှုန်းမှာ အသက် ၁ နှစ်မှ ၁၄ နှစ်အတွင်းရှိကြသည်။ အသက် ၁၅ နှစ်မှ ၅၉ နှစ်အတွင်း လူဦးရေမှာ ၈၈.၄၁ ရာခိုင်နှုန်းရှိသည်။ လူဦရေ၏ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ အသက် ၂၀ မှ ၂၄ နှစ်အတွင်း ရှိကာ လူဦးရေ၏ ၁.၂၂ ရာခိုင်နှုန်းမှာ အသက် ၆၅ နှစ် အထက်၌ ရှိကြသည်။ ရှန်ကျန်း၌ အလုပ်လုပ်နေသူများကို ကြည့်လျှင် အစွန်းတရားနှစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ တစ်ဖက်၌ အဆင့်မြင့် ပညာတတ် လုပ်သား များစွာရှိပြီး အခြားတစ်ဖက်၌ ပညာရည်ချို့တဲ့သော ရွှေ့ပြောင်းလုပ်သားများစွာကို တွေ့ရ၏။ ၂၀၀၇ ခုနှစ် ဇွန်လ စာရင်းများ အရ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ဒေါက်တာ၊ ပါရဂူ Ph.D ဘွဲ့ရများ၏ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသည် ရှန်ကျန်း၌ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။
၂၀၀၉ ခုနှစ်တွင် ရှန်ကျန်းအထူးစီးပွားရေးဇုန်၏ စုစုပေါင်း ထုတ်လုပ်မှု တန်ဖိုးမှာ ယွမ်ငွေဘီလီယံပေါင်း ၈၂၀.၁ ဘီလီယံ ရှိခဲ့သည်။ ထိုကာလ ရှန်ကျန်းနေ ပြည်သူတစ်ဦး၏ တစ်နှစ်ပျမ်းမျှ ဝင်ငွေမှာ အမေရိကန် ဒေါ်လာ ၁၃၅၈၁ ဒေါ်လာ ဖြစ်သည်။
ရှန်ကျန်း အထူးစီးပွားရေးဇုန် ဒေသ၏ ကဏ္ဍအလိုက် ထုတ်လုပ်မှု အချိုးအစားကို လယ်ယာ၊ စက်မှုနှင့် ဝန်ဆောင်မှု ကဏ္ဍအဖြစ် ခွဲ၍ ကြည့်ပါက ၀.၁ : ၄၆.၇ : ၅၃.၂ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်ကျန်း၌ လယ်ယာကဏ္ဍ၏ ထုတ်လုပ်မှုမှာ တစ်ရာခိုင်နှုန်းပင် မရှိဘဲ ဝန်ဆောင်မှုမှာ အများဆုံးဖြစ်နေသည်။ ၁၉၉၀ ခုနှစ်များအတွင်းက ရှန်ကျန်း၌ တစ်ရက်လျှင် မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတစ်လုံး ပေါ်ထွန်းလာပြီး သုံးရက်လျှင် လမ်းမကျယ်ကြီး တစ်လမ်းဆောက်လုပ် ပြီးစီးသည်ဟု ဆိုစမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ ရှန်ကျန်းမြို့၌ မီတာ ၂၀၀ အထက်မြင့် မိုးထိတိုက်ပေါင်း ၁၃ ခု ရှိသည်။
တရုတ်နိုင်ငံ၏ အဆင့်မြင့် နည်းပညာ ကုမ္ပဏီများအနက် နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီများဖြစ်သည့် BYD, Dingoo, G’ Five, Hasee, Huawei, JXD, Konka, Netac, Skyworth, Tencent နှင့် ZTE အစရှိသည့် ကုမ္ပဏီအားလုံးသည် ရှန်ကျန်းဒေသ၌ ရုံးချူပ်များ ထားရှိ ဆောင်ရွက်နေကြသည်။
ရှန်ကျန်းဒေသသည် စီးပွားရေးအရ ထုတ်လုပ်မှုတန်ဖိုးမှာ တရုတ်နိုင်ငံတွင်း၌ စတုတ္ထနေရာ၌ ရှိသည်။ ပေကျင်း၊ ရှန်ဟိုင်းနှင့် ကွမ်ကျိုးဒေသများက မြို့အလိုက် ထုတ်လုပ်မှု၌ ပထမ၊ ဒုတိယနှင့် တတိယ နေရာများကို ရယူထားကြသည်။ သို့သော် ၂၀၀၉ ခုနှစ်တွင် ရှန်ကျန်းမြို့သားတစ်ဦး၏ တစ်နှစ် ပျမ်းမျှဝင်ငွေမှာ ယွမ်ငွေ ၉၂၇၇၁ (အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၃၅၈၁) ဖြစ်ရာ တရုတ်နိုင်ငံမြို့ကြီးများ အနက် အချမ်းသာဆုံး ဝင်ငွေရသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ ၁-၇-၂၀၁၀ တွင် ရှန်ကျန်းအထူးစီးပွားရေးဇုန်၏ ဧရိယာ နယ်နမိတ်ကို ၁၅၃ စတုရန်းမိုင်မှ ၇၅၄ စတုရန်းမိုင်သို့ ပြင်ဆင် သတ်မှတ်ခဲ့သလို ရှန်ကျန်းဒေသတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ဗီဇာ ကန့်သတ်ချက်များကိုလည်း လျှော့ပေါ့ပေးခဲ့သည်။
စတော့အိတ်ချိန်း
ရှန်ကျန်း၌ စတော့ရှယ်ယာ အရောင်းအဝယ်လုပ်သော စတော့အိတ်ချိန်း (Shenzen Stock Exchange, Szse) ရှိသည်။ Szse တွင် စာရင်းဝင် ကုမ္ပဏီပေါင်း ၅၄၀၊ မှတ်ပုံတင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူပေါင်း ၃၅ သန်းနှင့် စတော့အိတ်ချိန်း အဖွဲ့ဝင်ပေါင်း ၁၇၇ ဦးရှိသည်။
Szse ကို ၁၉၉၀ ခုနှစ်မှ စတင် ထူထောင်ခဲ့ရာ ဈေးကွက် အရင်းအနှီးလည်ပတ်မှုမှာ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၂၂ ဘီလီယံရှိပြီး နေ့စဉ် အကြိမ်ပေါင်း ၆ သိန်းမျှ စတော့ရှယ်ရာ အရောင်းအဝယ် ဖြစ်နေရာ အရောင်းအဝယ်ဖြစ်မှု ပမာဏမှာ ဒေါ်လာသန်း ၈၀၀ ကျော်ရှိသည်။
ရှန်ကျန်းနှင့် ဟောင်ကောင်တို့သည် စီးပွားရေးအရ အထူးတလည် ဆက်စပ် နေကြသည်။ ထိုမြို့နှစ်ခုကြား နယ်စပ် ဖြတ်ကျော်သည့် ဂိတ်ခြောက်ခုရှိသည်။ ၂၀၀၆ ခုနှစ်က ရှန်ကျန်းနှင့် ဟောင်ကောင်ကြား နေ့စဉ် ကားပေါင်း ၂၀ မှ ၅၀၀ မျှ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ဝင်ထွက် ကူးလူး သွားလာနေကြသည်။ ထိုကားများအနက် ၆၅ ရာခိုင်နှုန်းသော ကားများမှာ ကုန်တင်ကားကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။
ရှန်ကျန်းနှင့် ဟောင်ကောင် နှစ်မြို့ကြား ကုန်သွယ်မှုမှာ ၂၀၀၆ ခုနှစ် စာရင်းများအရ အမေရိကန် ဒေါ်လာ ၃၃၃ ဘီလီယံဖိုးရှိသော သွင်းကုန်များကို ရှန်ကျန်းက ဟောင်ကောင်မှ တင်သွင်းယူခဲ့ပြီး ၂၉၈ ဘီလီယံဖိုးရှိသော သွင်းကုန်များကို ရှန်ကျန်းက ဟောင်ကောင်မှ တင်သွင်းယူခဲ့ပြီး ၂၉၈ ဘီလီယံဖိုး ဟောင်ကောင်သို့ ပြန်လည်တင်ပို့ ခဲ့ကြောင်းသိရသည်။
ရှန်ကျန်းနှင့် ဟောင်ကောင် နှစ်မြို့ကြား ခရီးသည် ဖြတ်သန်းသွားလာမှုမှာ နေ့စဉ် ခရီးသည်ဖြတ်သန်း သွားလာမှုနှင့် နေ့စဉ် ခရီးသည် ဦးရေ နှစ်သိန်းမျှ ရှိရာ အများစု ၆၃ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ရထားလမ်းကို အသုံးပြုကြသည်။ ဟောင်ကောင်မှ ရှန်ကျန်းသို့ လာရောက် လည်ပတ်ကြသူများ အများစု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဈေးဝယ် (Shopping) ဖို့ဖြစ်သည်။ ရှန်ကျန်းက ဟောင်ကောင်ထက်များစွာ ဈေးချိုသည်။
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး
ရှန်ကျန်းမြို့သို့ လေလမ်း၊ ရေလမ်း၊ ရထားလမ်း၊ ကားလမ်းတို့ဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ရှန်ကျန်း အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ်မှ တစ်ဆင့် ပြည်တွင်း၊ ပြည်ပသို့ သွားရောက်နိုင်သည်။ သို့သော် ရှန်ကျန်းဘူတာရုံကြီးမှ တစ်ဆင့် ကွမ်ကျိုးမြို့ကိုလည်း သွားနိုင်သလို တရုတ်နိုင်ငံ အရပ်ရပ်သို့ ခရီးရှည် ရထားစီးသွား၍လည်း ရနိုင်သည်။ ဟောင်ကောင်မှ ရှန်ကျန်းသို့ ရထားဖြင့်လာလျှင် ၄၃ မှ ၄၅ မိနစ် ကြားသာ ကြာသည်။ ရထားထွက်ချိန်ကလည်း ၆ မိနစ် သို့မဟုတ် ၈ မိနစ်လျှင် ရထားတစ်စင်း ကျထွက်ပေးသည်။ ရှန်ကျန်းဒေသအတွင်း သွားရောက်လိုပါက တက္ကစီကားကို အသုံးပြု၍လည်း သွားနိုင်သည်။ ထူးခြားသည့် အချက်မှာ တက္ကစီကား နံပါတ်ပြား အရောင် သုံးမျိုးကွဲနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အနီရောင် နံပါတ်ပြားရှိ တက္ကစီများသည် ရှန်ကျန်းဒေသအတွင်း မည်သည့်နေရာသို့ မဆိုသွားနိုင်သည်။ အစိမ်းရောင် နံပါတ်ပါ တက္ကစီများသည် SEZ အပြင် ဒေသအတွင်း၌သာ မောင်းနှင်ခွင့် ရှိပြီး အဝါရောင် နံပါတ်ပြားပါ တက္ကစီများသည် ရှန်ကျန်း SEZ အတွင်းသာ မောင်းနှင်ခွင့် ရှိသည်။
ကျောင်းကုန်းရွာ၊ ကျုံဘုတ်
ကျောင်းကုန်းရွာ၊ ကျုံဘုတ်
ကျားပိုက်ကေရွာ၊ ဖလောင်းပြင်
ကျားပိုက်ကေရွာ၊ ဖလောင်းပြင်
နီဃသုတ်
ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရာဂ ဒေါသ မောဟဟူသော နီဃတရားတို့ကို ထူးသောဉာဏ်ဖြင့်သိရန်, ပိုင်းခြား၍သိရန်, ကုန်ခမ်းစေရန်, ပယ်စွန့်ရန် အရိယ အဋ္ဌင်္ဂိကမဂ်ကို ပွားများရမည်ဟု ရဟန်းတို့အား ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
သရက်ကုန်း (တောင်)ရွာ၊ ပင်းတယမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်းတယမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
၇ ဇူလိုင်
ဇူလိုင်လ၊ (၇)ရက်နေ့ သည် ဂရီဂေါရီးယန်းပြက္ခဒိန်အရ တစ်နှစ်တာ၏ (၁၈၈)ရက်မြောက် (ရက်ထပ်နှစ် ဖြစ်လျှင် (၁၈၉)ရက်မြောက်) နေ့ရက် ဖြစ်သည်။ ယင်းတစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးရန် ရက်ပေါင်း (၁၇၇) ရက် ကျန်သေးသည်။
ဂုဏ်ဝင်း (စာရေးဆရာ)
ဂုဏ်ဝင်း [၁၉၂၉ - ၂ဝဝ၂]
၁၉၂၉-ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ (3)ရက်နေ့တွင် ရန်ကုန်မြို့၌ အဖအမျိုးသားပညာဝန် ဦးစိုးဝင်း၊ အမိဒေါ်မမကြီး တို့ကဖွားမြင်သည်။ မွေးချင်း(၃)ယောက်အနက် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ အမည်ရင်းမှာ ဦးအောင်သန်းဝင်း ဖြစ်သည်။
ပညာသင်ဘဝ
ရန်ကုန်၊ ရေကျော် မသဒစ်ကျောင်းတွင် မူလတန်းပညာကို သင်ယူခဲ့သည်။ ၁၉၄၁-ခုနှစ် တွင် ဖခင်အလုပ်ပြောင်းရွှေ့ရာ မော်လမြိုင်မြို့သို့ လိုက်ပါခဲ့ပြီး မော်လမြိုင် ရှင်မဟာဗုဒ္ဓဃောသကျောင်း (ယခု အမှတ်(၉) အထက်တန်းကျောင်း)တွင် ဆက်လက်သင်ကြားခဲ့သည်။ စစ်ပြီးကာလတွင် မော်လမြိုင်မြို့ ဒိုင်ဝန်းကွင်း အစိုးရကျောင်းတွင် နဝမတန်းအထိ ပညာသင်ယူခဲ့သည်။ ၁၉၄၇- တွင် ဗဟန်းအစိုရကျောင်းမှ ကျောင်းထွက်လက်မှတ် ရစာမေးပွဲနှင့် ၁၉၅၁-တွင် တက္ကသိုလ်တွင် တက်ရောက်သင်ယူခဲ့ရာ ၁၉၅၄-ခုနှစ်တွင် ဝိဇ္ဇာဘွဲ့ရခဲ့သည်။
အငြိမ်းစားဘဝနှင့်စာရေးဖြစ်ပုံ
၁၉၅၄-ခုနှစ်တွင်စာပေဗိမ္မာန်၌စာပြုအဖြစ်အမှုထမ်းခဲ့သည်။၁၉၅၈-တွင် လက်ထောက်အယ်ဒီတာ ထို့နောက် လက်ထောက်စာကြည့်တိုက်မှူး တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၁-ခုနှစ်မှစ၍ ဘီအိုစီကုမဏီတွင် သတင်းနှင့်ပြန့်ကြားရေးဝန်အရာရှိ ၁၉၆၃-ခုနှစ်တွင် ပြည်သူ့ရေနံ လုပ်ငန်း(နေင်မြန်ာ့ရေနံကော်ပိုရေးရှင်း)နှင့်အုပ်ချုပ်မှုအရာရှိအဖြစ် ဝင်ရောက်အမှုထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၁၉၈၅ ခုတွင် မြန်မာ့ရေနံနှင့်သဘာဝဓာတ်ငွေ့လုပ်ငန်းရုံးအဖွဲ့မှူးအဖြစ်မှ အငြိမ်းစားယူခဲ့သည်။ ၁၉၄၇-ခုနှစ်မှစ၍ ဒီးဒုတ်ဂျာနယ်တွင် စာစရေးသည်။ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်နှစ်လည်မဂ္ဂဇင်း(၁၉၅၂-၅၃)တွင် မြန်မာစာတည်းအဖြစ်ဆောင်ရွက် ခဲ့သည်။ ၁၉၅၄-ခုနှစ်တွင်စတင်တည်ထောင်သည့် ကလောင်အသင်း၏ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးချုပ်၊ မြန်မာနိုင်ငံစာရေးဆရာ စာပေကလပ် နှင့် ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံစာရေးဆရာ သမဂ္ဂ တို့တွင် အမှုဆောင် အဖြစ်တာဝန်ယူခဲ့သည်။
ရေးသားပြုစုခဲ့သောဝတ္ထုများ
ကဗျာ၊ဆောင်းပါး၊ ဝတ္ထုတို၊ ဝတ္ထုရှည်၊ စုံထောက်ဝတ္ထု ဘာသာပြန် များစွာရေးသားခဲ့သည်။ ပြား (၆၀)တန် ဝတ္ထုခေတ်တွင် ထိုက္ကတ္ထိ (၁၉၆၀)၊ ချစ်လျှက်နှင့်ပင် (၁၉၆၁)၊ ပင်လယ်လမ်းတို့ကို ရေးခဲ့သည်။ အရိုင်း ခေါ်သံ Jack London ၏ call of the wild (၁၉၅၈)၊ တွမ်ဆောယား (၁၉၅၆)၊ မဟာပထဝီ(၂)တွဲ (၁၉၆၀) ကိုလည်းဘာသာပြန်ခဲ့သည်။ တရစ္ဆာန်ရုံကဗျာများ (၁၉၆၈) ကိုပြုစုခဲ့သည်။ ဂုဏ်ဝင်းအပြင် အေးမွန်ကလောင် အမည်ဖြင့်လည်း ရေးခဲ့သည်။
ဘဝနိဂုံး
၂ဝဝ၂ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၈ ရက်နေ့တွင် ကွယ်လွန်သည်။
ရည်ညွှန်းကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ
တာတာလူမျိုး
၅ ရာစုနှစ်လောက်တွင် ဂိုဗီ သဲကန္တာရ၏ အရှေ့မြောက် ဘက်ဒေသ၌ နေထိုင်ကြသော မွန်ဂိုအဆက်အနွယ်တို့ကို တာတာလူမျိုးဟု ခေါ်သည်။ နောင်သောအခါ တာတာလူမျိုး တို့ကို ခီတန်လူမျိုးတို့က တိုက်ခိုက်နှင်ထုတ်လိုက်ရာ၊ တာတာ တို့သည် တောင်ဘက်ဒေသတို့သို့ ရွေ့ပြောင်းနေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ၉ ရာစုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ တာတာတို့သည် မွန်ဂိုအင်ပိုင် ယာနိုင်ငံကို တည်တောင်ကြလေရာ၊ မွန်ဂိုလူမျိုးဟု တွင်လာကြ သည်။
၁၃ ရာစုနှစ်၌ ထိုမွန်ဂိုလူမျိုးတို့သည် တူရကီ၊ ရုရှအရှေ့ပိုင်း၊ ဖင်းလန်စသော တိုင်းပြည်များသို့ ချင်းနင်းဝင်ရောက်ကြ လေသည်။ အနောက်ဥရောပအထိ မွန်ဂိုအင်ပိုင်ယာကို ချဲ့ထွင်ခဲ့သော ဂျင်ဂစ်ခန်နှင့် သူ၏အဆက်အနွယ်တို့ မှာ ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် ထင်ရှားခဲ့သောမင်းများ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၄)
တောင်နီရွာ၊ ကျွန်းလှမြို့နယ်
တောင်နီရွာ (Taungni)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကန့်ဘလူခရိုင်၊ ကျွန်းလှမြို့နယ်၊ ကုန်းစီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၂၁၆၇ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျွန်းလှမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကုလားကုန်းရွာ၊ လှာကာ
ကုလားကုန်းရွာ(Kularkone)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံခရိုင်၊ ဘားအံမြို့နယ်၊ လှာကာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၉၂၈၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လှာကာကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၃၂၉၅ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၁၅၁၁၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဘားအံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
တာတာရစ် အက်ဆစ်
တာတာရစ် အက်ဆစ်သည် စပျစ်သီး၊ လိမ္မော်သီးစသော သစ်သီးများ၏အရည်တွင် ပါရှိသည်။ ဓာတုဗေဒသဘောအား ဖြင့် ကာဗွန်၊ ဟိုက်ဒရိုဂျင်၊ အောက်စီဂျင်ဓာတ်တို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားသော အရောင်ကင်း၍ အလင်းပေါက်သည့် ပုံဆောင်ခဲများဖြစ်၏။ တာတာရစ်အက်ဆစ်ကို သုံးမျိုးသုံးစား ခွဲခြားထားသော်လည်း၊ ဓာတုသင်္ကေတ ပုံသေရေးနည်းမှာ (C4H6O6)ဟု တစ်မျိုးတည်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအက်ဆစ်ကို အခြားသော သစ်သီးများမှလည်း အနည်းအကျဉ်းရနိုင်၏။ သို့ရာတွင် စပျစ်ရည်မှ အများဆုံးရရှိလေသည်။
စပျစ်ရည်ကို စည်ထဲတွင်ထည့်ထားစဉ် ကဇော်ပေါက်လာ သောအခါ၊ စည်အတွင်းဘက်၌ မာသာချိုးများ တက်လာသည်။ ထိုချိုးမှာ 'အာဂေါ' သို့မဟုတ် 'ပိုတက်ဆီယမ် တားထရိတ် အက်ဆစ်'ဟု ခေါ်သော ဓာတ်ဆားဖြစ်သည်။ ဤဓာတ်ဆားကို ရေတွင်ဖျော်ပြီးလျှင် တစ်ဖန်ပြန်၍ ပုံဆောင်ခဲဖြစ်စေသောအခါ၊ အနည်းငယ် သန့်လာသော ပုံဆောင်ခဲကိုရသည်။ ထိုတာတာ တွင် ရှိနေသေးသော အညစ်အကြေးများကို ထုတ်ပြီးလျှင် ပို၍ သန့်အောင် ပြုလုပ်သောအခါ၊ 'တာတာအဆီဖတ်'ဟုတွင်သော ပစ္စည်းကိုရလေသည်။ 'တာတာအဆီဖတ်'သည် အလွန်အဖိုး ထိုက်တန်၍ အသုံးဝင်၏။ ဤအဆီဖတ်ကို ဆိုဒီယမ် ဗိုင်ကာ ဗွန်နိတ်နှင့်ရောစပ်၍ ပေါင်မုံ့ ကိတ်မုံ့များ ဖုတ်ရာတွင် ပွထစေသော ဗိတ်ကင်းပေါင်မှုန့်ကို ပြုလုပ်ရ၏။
ဆိုဒါထိုပြင် အဘယဆေးဖော်စပ်ရာ၌လည်း အသုံးပြု၏။ ဆေးဆိုင်များတွင် အများအစားရောင်းချသော တာတာရစ်အက်ဆစ်နှင့် အခြား ဓာတ်ဆားများကို ဤအဆီဖတ်မှ ထုတ်ယူကြလေသည်။ ထိုအဆီဖတ်မှ ရသည့် အထူးထင်ရှားသော ဓာတ်ဆားနှစ်မျိုးမှာ 'ရိုရှယ်ဆား'ဟုခေါ်သော ဆိုဒီယမ် ပိုတက်ဆီယမ် တားထရိတ် ဓာတ်ဆားနှင့် 'တာတာ အီမက်တစ်'ဟုခေါ်သော ပိုတက်ဆီယမ် အန်တီမိုနိုင်တားထရိတ် ဓာတ်ဆားတို့ဖြစ်ကြသည်။ တာတာကို ဖြစ်စေ၊ တာတာအဆီဖတ်ကိုဖြစ်စေ ဆာလဖျူရစ် အက်ဆစ်နှင့် စီမံသောအခါ၊ တာတာ ရစ်အက်ဆစ်ကိုရ၏။ တာတာရစ်အက်ဆစ်ကို သရက်ထည် အပွင့်ရိုက်ခြင်း၊ ဆေးဆိုးခြင်း၊ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးခြင်း၊ ဘယဆေးဖော်စပ်ခြင်းတို့တွင်လည်းကောင်း၊ အဖျောယမကာနှင့် အရက်စသည်တို့တွင် အနံ့အရသာ ကောင်းမွန်စေသော ပစ္စည်းအဖြစ်ဖြင့်လည်းကောင်း အသုံးပြုလေသည်။
ကွမ်းတုံရွာ၊ ထီးချိုင့်မြို့နယ်
ကွမ်းတုံရွာ (Kunton)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကသာခရိုင်၊ ထီးချိုင့်မြို့နယ်၊ ကျောက်အိုက်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၄၅၃၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထီးချိုင့်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လယ်တီသခွပ်ရွာ၊ လယ်တီ
လယ်တီသခွပ်ရွာ၊ လယ်တီ
ကုန်တန်း (ဦးဒေါင်းအနောက်)ရွာ
ကုန်တန်း (ဦးဒေါင်းအနောက်)ရွာ
ကျုံထရိတ်ရွာ၊ ကျုံထရိတ်
ကျုံထရိတ်ရွာ၊ ကျုံထရိတ်
တောရှောက်ခါး
တောရှောက်ခါး ၏ ရုက္ခဗေဒအမည်မှာ Citrus hystrix DC., Rutaceae ဖြစ်သည်။ လူသိများသည့်အမည်မှာ kaffir lime ဖြစ်ပြီး combava ၊ kieffer lime ၊  limau purut ၊  makrut lime, Kabuyao (Cabuyao) ဟုလည်း နေရာဒေသကိုလိုက်ပြီး အမျိုးမျိုးခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
တောရှောက်ခါးပင်၏ မူလဇာတိမှာ လာအို၊ အင်ဒိုနီးရှား၊ မလေးရှား၊ ထိုင်း နှင့် အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံများဖြစ်သည်။ အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံများတွင်သာမက ကမ္ဘာအနှံ့အပြားနေရာများတွင် တောရှောက်ခါးကို အစားအသောက်များ ချက်ပြုတ်ရာတွင် အသုံးပြုကြသဖြင့် အိမ်နောက်ဖေး မြေကွက်လပ်တွင် စိုက်သော အပင်ဖြစ်သည်။
အသုံးပြုပုံ
လာအိုနှင့်ထိုင်းနိုင်ငံများတွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အဖြစ် တောရှောက်ခါးအရွက်ကို အသုံးပြုကြသည်။ တုမ်ယမ်(tom yum)ဟင်းချက်ရာတွင် တောရှောက်ခါးရွက်ကို အသုံးပြုကြသည်။ ကမ္ဘားဒီးယားနိုင်ငံတွင် Kruengဟင်းအနှစ်ပြုလုပ်ရာတွင် တောရှောက်ခါးရွက်ကို အသုံးပြုသည်။ အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ၊ ဘာလီနှင့် ဂျာဗား ဒေသတို့တွင် sayur asam ဟင်းချက်ရာတွင် တောရှောက်ခါးရွက်ကိုတွင်ကျယ်စွာ အသုံးပြုသည်။ ထိုဒေသများတွင် ကြက်သားဟင်းနှင့် ငါးဟင်းတို့ချက်ရာတွင် ကရေဝေးရွက်နှင့်အတူ တောရှောက်ခါးရွက်ကို ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အဖြစ် အသုံးပြုသည်။ မလေးရှားနိုင်ငံနှင့် မြန်မာနိုင်ငံတွင်လည်း တောရှောက်ခါးပင်များကို တွေ့ရှိရပြီး ဟင်းချက်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ တိုင်းရင်းဆေးဖော်စပ်ရာတွင်လည်းကောင်း အသုံးပြုကြသည်။ တောရှောက်ခါးရွက်ကို အခြောက်လှန်းထားပြီး ကြာရှည်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။ အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံတွင် တောရှောက်ခါးသီးအရည်နှင့် အသီးအခွံမာကို ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုကြသည်။ အသီးအခွံမှ ထုတ်လုပ်သော ဆီမှာ ကပ်ပါးရောဂါပိုးမွှားများကို သေစေနိုင်သည်။ တောရှောက်ခါးသီးအရည်မှာ အက်ဆစ်ဓာတ်ပါဝင်သော အချဉ်အရသာဖြစ်၍ ထိုင်းနိုင်ငံတွင် အဝတ်အထည်များနှင့် ဆံပင်ကို သန့်စင်ရာတွင် အသုံးပြုကြသည်။
အင်ဘော်မရောန်ရွာ၊ မိုးမောက်မြို့နယ်
အင်ဘော်မရောန်ရွာ(Inbawmarong)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ဗန်းမော်ခရိုင်၊ မိုးမောက်မြို့နယ်၊ အင်ဘောမိုင်းကျင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၇၂၂၄ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဂိုလ်ဒါ မယ်ယာ
၁၉၀၈ ခုနှစ် အထက် တန်းကျောင်းတက်နေစဉ်အတွင်း ကျောင်းသုံးဖတ်စာအုပ် မဝယ်နိုင်သော ဆင်းရဲသားကျောင်းသား များအား အကူအညီပေးရေးအဖွဲ့တွင် ခေါင်းဆောင် အဖြစ်စတင်တာဝန်ယူခဲ့တယ်။၁၉၁၃ ခုနှစ် ဆရာအတတ်သင်ကျောင်းတွင် ဆရာဖြစ်ဘွဲ့ယူရန်စိတ်ဓာတ် ပြင်းထန်နေစဉ် မိဘများက အိမ်ထောင်ပြုခိုင်းသောကြောင့် မိသားစုနေထိုင်ရာ မိလ်ဝက်ခီး (Milwaukee ) မြို့မှ ကော်လိုရာဒိုပြည်နယ် ဒမ်ဘားမြို့ရှိ အိမ်ထောင်သည်အမဖြစ်သူ ရှေးနာ ထံ အိမ်ပြေးလုပ်ခဲ့သည်။ ရှေးနာနှင့်အတူ နေထိုင်စဉ် ဇီယွန် (Zion ) လှုပ်ရှားမူများကို စတင်စိတ်ဝင်စားခဲ့ပြီး ခင်ပွန်းလောင်း၊ ဆိုင်းဘုတ်ရေးခြင်းအလုပ်လုပ်သူ မော့ရစ်စ် မယ်ရာ ဆန် (Morris Myerson ) နှင့်လည်းဆုံ စည်း ခဲ့ရသည်။ ၁၉၁၅တွင် ဆရာအတတ်သင်သိပ္ပံ မှ ဘွဲ့ရခဲ့ပြီး ၁၉၁၆ တွင်ဇီယွန်အလုပ်သမားအစည်းအရုံး သို့ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ၁၉၁၇ တွင် ချစ်သူ မော့ရစ်စ်နှင့် သူမမိဘများ နေအိမ် တွင်လက်ထပ် ခဲ့သည်။၁၉၂၁ ခုနှစ်တွင် ဂိုလ်ဒါ မယ်ယာသည် ခင်ပွန်းနှင့် အမဖြစ်သူ ရှေးနာ တို့အားဦးဆောင် ပြီး တူရကီ အော်တိုမန် အင်ပါယာ လက်အောက်ခံ ပါလက်စတိုင်းဒေသ သို့မဟုတ် ဂျူးလူမျိုး တို့အား ပျားရည် နှင့် နွားနို့များ စီးဆင်းရန် ထာဝရ ဘုရားသခင် က ကတိ ပြုထား သော နယ်မြေ သို့ ထွက်ခွာ လာခဲ့သည်။
ဂိုလ်ဒါ တို့ပါလက်စတိုင်းဒေသ ကို ရောက် ရှိချိန်မှာ အခြေ အနေ တချို့ ပြောင်းလဲနေကြေင်းကို တွေ့ရသည်။ ၁၉၁၄ ခုနှစ် မှ ၁၉၁၈ ခုနှစ် အထိ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ပထမကမ္ဘာစစ်အတွင်း တူရကီ အော်တိုမန် အင်ပါယာနဲ့ဩစတြီးယား ဟန်ဂေရီ အင်ပါယာ တို့အဆုံး သတ်ခဲ့သည်။ ၁၉၁၇ ခုနှစ် ခရစ်စမတ် အချိန်ကာလတွင်ဗြိတိန် စစ်တပ်သည် ဂျေရုစလင် နှင့် တူရကီမြို့တော် ‘ဒမတ်စကပ်‘ ကို သိမ်းယူ လိုက်သဖြင့် အော်တိုမန်အင်ပါယာကျဆုံး ခန်းရောက်ရှိ ခဲ့ ပါတယ်။
ပထမကမ္ဘာစစ်အပြီး ဗြိတိသျှနိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး လော့ ဘဲလ်ဖို့က ပါလက်စတိုင်းဒေသ တွင် ဂျူးလူမျိုး များ၏ အခွင့်အရေး ကို စောင့်ရှောက် မည် ဟုကြေညာခဲ့သောကြောင့်လည်းကောင်း၊၁၉၂၁ခုနှစ်တွင် ပါလက်စတိုင်း ဒေသရှိ အာရပ်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သော ဟတ်ချ် အာမင် အာလ်း ဟူစိန်ဏီ (Hadj Amin EI Husseini)က ဂျူးလူမျိုးများအား တိုက်ခိုက်ရန် တပ်လှန့်လိုက်သဖြင့် လည်းကောင်း သွေးထွက်သံယိုမှုများပိုမိုများပြား ခဲ့ပါ တယ်။
ဂိုလ်ဒါ မယ်ယာ နှင့် မော့ရစ်စ်တို့နှစ်ဦးသည် ဂျူးလူမျိုးများ၏ ဟီဗရူးဘာသာ စကားအားဖြင့် ‘ကီဘုရှ် ‘( Kibbutz ) ခေါ် စုပေါင်း ဘုံရိပ်သာ သို ့သွားရောက်နေထိုင်ခဲ့သည်။ (စုပေါင်း ဘုံရိပ်သာ ဆိုသည်မှာဆင်းရဲသား အလုပ် သမား မိသာ စုများ အတူ တကွ နေထိုင်ပြီးစိုက်ပျိုးရသမျှကို ညီတူမျှတူခွဲဝေယူသော သမဝါယမကျေးရွာအငယ်စားလေးများ ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် အချိန်နှင့်အမျှ အာရပတို့၏ ခိုးယူအကြမ်းဖက်မှုများကိုလည်း စုပေါင်းတွန်းလှန် နေကြ သေးသည်။) ဘုံရိပ်သာကို ဇီယွန်အလုပ်သမား အစည်းအရုံးက အုပ်ချုပ်ထားသော်လည်း ရိပ်သာရှိ အလုပ်သမားမိသားစုများအတွင်း အုပ်စုနှစ်အုပ်စုကွဲလျက်ရှိသည်။ ညနေပိုင်းများတွင် ဇီယွန်အမျိုးသားရေးဝါဒီ အနည်းငယ်သာ ‘ဟာတစ်ဗာ‘ (Hatikva) ခေါ် မျှော်လင့်ခြင်း (Hope) အမည်ရှိ အမျိုးသားသီချင်းကို သီဆိုပြီး လက်ဝဲဝါဒီလူအများစုက ‘အင်တာနေရှင်နယ်‘ (International ) သီချင်းကို သီဆိုကြသည်။ ဂိုလ်ဒါတို့ ရောက်ရှိသည့်ချိန်အထိ ပါလက်စတိုင်းဒေသတွင် ဂျူးလူမျိုး စုစုပေါင်း တစ်သိန်း ခန့်နေထိုင်ပြီ‘ဟာရှိုမာ‘ (Hashomer) ခေါ် ဂျူး ကာကွယ်ရေးတပ်၏ အင်အား မှာလည်း လေးထောင်ကျော်ခန့် သာရှိနေသေးသည်။
ဂိုလ်ဒါတို့လင်မယား စတင်နေထိုင်သည့်နေရာမှာ ယနေ့ အစ္စရေးနိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်၊ အနောက်ဘက်ကမ်း ဒေသရှိ ‘ဂျီစ်ရီးလ်‘(Jezreel)ဒေသဖြစ်သည်။ ဂိုလ်ဒါသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် စိုက်ခင်းများ၊ကြက်မွေးမြူရေးခြံ များတွင် အလုပ်လုပ်ပြီး ည ဘက်တွင်မူ ခေါင်းစဉ်မျိုးစုံပါရှိသော အစည်းအဝေးများကို တက်ရောက်ခဲ့သည်။ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေကြသည့်ပြောင်းရွေ့အခြေချ လာသူများကို အစ္စရေး နိုင်ငံသစ် ဖြစ်ပေါ် ရေး အတွက် စည်းရုံးရေးလုပ်ခဲ့ သည်။ ထို့ကြောင့် ၁၉၂၂ ခုနှစ် နှစ်ကုန် ပိုင်းတွင် ‘ဟစ်စ်တာဒုသ့်‘(Histadrut) ခေါ် ဂျူးအလုပ်သမားအဖွဲ့ချူပ် (General Federation of Laborers in the Land of Israel ) က ဘုံရိပ်သာ၏ကိုယ်စားလှယ် အဖြစ် ဂိုလ်ဒါ မယ်ယာအား ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ အဖွဲ့မျိုးစုံ ၊အယူအဆမျိုးစုံတို့၏ကြားတွင် နေရ သော်လည်း ဂိုလ်ဒါသည် စိတ်ဓာတ်ကျမသွားဘဲ ပို၍ပင် ကြံခိုင် လာခဲဲ့သည်။
၁၉၂၄ ခုနှစ် တွင် ဂိုလ်ဒါ သည် ကိုယ်ဝန်နေ့စေ့လစေ့ကြီးနှင့်ပင် ဂျေရုစလင် ( Jerusalem ) မြို့သို့ ပြောင်းရွေ့လာရာ သားဖြစ် သူ မန်နာခမ်း ( Menachem ) ကို တဲလ်အဗစ်(Tel Aviv- ၁၉၀၉ ခုနှစ်တွင် ဂျူးခေါင်းဆောင်များ စတင်ထူထောင်သောမြို့၊ စမ်းရေ တောင်ကုန်းဟုအနက်ရှိသည်။) မြို့တွင်မွေးဖွားခဲ့သည်။ တဲလ်အဗစ်မြို့တွင်ခဏသာနေထိုင်ကာဂျေရုဆလင်သို့ ပြောင်းရွေ့ပြန်သည်။ ၁၉၂၆ ခုနှစ်တွင် သမီး ဖြစ်သူ ဆာရာ(Sarah)ကို ဂျေရုစလင်မြို့တွင်မွေးဖွားခဲ့သည်။ ၁၉၂၈ ခုနှစ် ဂျူးအမျိုးသမီးအလုပ်သမားကောင်စီတွင်အတွင်းရေးမှူး အဖြစ် အရွေး ခံရ ပါပြီး ထိုနှစ်တွင်ပင် အိမ်ထောင်ရေးပြိုကွဲမှုကြောင့် ကလေး နှစ်ယောက်နှင့်အတူ တဲလ်အဗစ်မြို့သို့ ပြန်လည် ပြောင်းရွေ့နေထိုင် သည်။ ၁၉၃၀ ခုနှစ်တွင် အစ္စရေး လွတ်လပ်ရေး သမိုင်းတွင် အရေး ပါသော ယခုလေဘာပါတီဖြစ်လာမည့် ဟီဗရူးဘာသာစကား ဖြင့် မေပိုင်(MAPAI – Mifleget Poalei Eretz Israel ) ခေါ် လေဘာပါတီ ( The Labor Party of the Land of Israel ) ကို ဒေးဗစ် ဘင်ဂူရီယန် ၊ အိဇက် ဘင်ဇဗီ တို့နှင့်အတူ ဂိုလ်ဒါ မယ်ယာ တစ်ယောက် ပါတီ ကို စတင် တည်ထောင် သော အဓိက လူ စာရင်း တွင်ပါဝင်ခဲ့သည်။
၁၉၃၂ ခုနှစ် တွင် ဂိုလ်ဒါမယ်ယာ တစ်ယောက် အမျိုးသမီးအလုပ်သမားကောင်စီ ၏ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး အဖြစ် အမေရိကန်ပြည် ထောင်စု သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က အစ္စရေးနိုင်ငံသစ်မပေါ်ထွန်းလာသေးသကဲ့သို့ ဂျူး ( Yishuv ) လူမျိုး အများ အပြား သည် ကမ္ဘာတစ်လွှားတွင်ဖြန့်ကျက်နေထိုင်လျက်ရှိကာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနှင့် ဥရောပ တွင်နေထိုင်ကြသည့် ဂျူးအသိုင်း အဝိုင်းများသည် အစ္စရေး နိုင်ငံ သစ် ပေါ်ပေါက်ရေးလှုပ်ရှားမှုများ၏ကျောထောက်နောက်ခံများ ဖြစ်ကြသည်။