cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ကန့်လာဝရွာ၊ ပလက်ဝမြို့နယ်
ကန့်လာဝရွာ(Kantlarwa)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မတူပီခရိုင်၊ ပလက်ဝမြို့နယ်၊ ကန့်လာဝကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၃၀၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကန့်လာဝကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၇၇ ဦး၊ မ ၄၉၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၉၇၁ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပလက်ဝမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပန်ထွေဖျော်
ခရမ်းချဉ်သီး ပန်ထွေဖျော် (ပန်ထွေဖျော်) သည် ခရမ်းချဉ်သီးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မြန်မာ အစားအသောက်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ပန်ထွေဖျော် ပြုလုပ်ရန်အတွက် ခရမ်းချဉ်သီးအနီရောင်မှည့်မှည့် ကြီးလျှင် ၄ လုံး၊ သေးလျှင် ၅ လုံး၊ ဆား၊ ငရုတ်သီးစိမ်း၊ ကြက်သွန်ဖြူ ၃မွှာ ၊ ကြက်သွန်နီတစ်ဥ၊နံနံပင် တို့လိုအပ်ပါသည်။ ပထမဦးစွာ ခရမ်းချဉ်သီးတို့ကို ရေဆေးပြီး အလုံးလိုက် နူးအောင် ပြုတ်ပါ။ ထို့နောက် အခွံခွာပါ။ ငရုတ်ဆုံထဲတွင် ကြက်သွန်ဖြူ၊ ကြက်သွန်နီ၊ ငရုတ်သီးစိမ်းတို့ကို ညက်အောင် ထောင်းပါ။ ထို့နောက် ခရမ်းချဉ်သီးတို့ကို ထည့်ကာ မညက်တညက် ထောင်းပါ။ ဆား၊ နံနံပင်တို့ ရောထည့်ကာ အရသာရှိသော ခရမ်းချဉ်သီးပန်ထွေဖျော်ကို သုံးဆောင်နိုင်သည်။
သာမာထေရီ
သာမာထေရီသည် ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား ၏သာသနာတွင် သက်ဝင်ယုံကြည်သော ရဟန္တာမ တစ်ပါးဖြစ်သည်။ ရဟန္တာမ မဖြစ်မီကအမည်မှာ သာမာ ဖြစ်သည်။ ဆောင်းကာလ၌ နွေးသောကိုယ်ငွေ့ရှိပြီးလျှင် နွေ ကာလ၌အေးမြသောကိုယ်ငွေ့ရှိ၏။ အသားအရေမှာဝင်းဝါ၏။ ယင်းသို့သော သာမာဂုဏ်နှင့်ပြည့်စုံသောကြောင့် သာမာ ဟုအမည်မှည့်ခေါ်၏။ သာမာ၏ဖခင်ကား ကောသမ္ဘီပြည်မှ သဌေးတည်း။ သာမာ၏မိတ်ဆွေကား ယင်းနှင့်အမည်တူ သာမာဝတီသဌေးသမီးဖြစ်သည်။ သာမာဝတီကိုနောင်တွင် ဥတေနမင်းကြီးကသိမ်းမြန်း၍ မိဖုရားအရာမြှောက်၏။ သာမာနှင့်သာမာဝတီတို့သည် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းအမှု ကိုစက်ဆုပ်ရွံရှာကြသူများဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သာမာဝ တီမှာ ဘုရင်၏အလိုဆန္ဒကို မငြင်းပယ်ဝံ့သဖြင့် အိမ်ထောင် ပြုခဲ့ရသည်။ ဥတေနဘုရင်တွင် သာမာဝတီမိဖုရားမှအပ အခြားသောမိဖုရားများလည်းရှိကြသည်။ ထိုမိဖုရားတို့အထဲတွင် မာဂဏ္ဍီမိဖုရားလည်းပါဝင်သည်။ မာဂဏ္ဍီသည် ဂေါတမ မြတ်စွာဘုရားအား ရန်ငြိုးဖွဲ့သိုထားသူဖြစ်သည်။ သာမာဝတီ မိဖုရားမှာမူ ခုဇ္ဇုတ္တရာမည်သောကျွန်မထံမှ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား ၏တရားတော်ကိုနာယူရ၍ကြည်ညိုမြတ်နိုးသူဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မာဂဏ္ဍီမိဖုရားသည် သာမာ ဝတီမိဖုရား ပျက်စီးရာပျက် စီးကြောင်းကို ကြံစည်၏။ မာဂဏ္ဍီ၏လုပ်ကြံမှုဖြင့် သာမာဝတီ မိဖုရားနှင့်အခြံအရံများသည် မီးလောင်၍ သေဆုံးကြရ ကုန်သည်။
ထိုသတင်းသည် သာမာဝတီမိဖုရား၏မိတ်ဆွေဖြစ်သော သာမာထံသို့ရောက်လာသည်။ သာမာသည် ကြီးစွာထိတ် လန့်ခြင်းဖြစ်မိ၏။ သာမာဝတီမိဖုရားသည် အိမ်ထောင်ပြုမိ၍သာ ယင်းသို့သောဒုက္ခနှင့်တွေ့ရသည်ဟု စိတ်တွင်ထင်မှတ်၏။ ထို့ကြောင့်ဒုက္ခများပြတ်ရန် ရဟန်းပြု၏။ အမည်မှာ သာမာထေရီဖြစ်၏။ ရဟန်းပြု၍တရားအား ထုတ်ရာတွင် သာမာထေရီမှာ သာမာဝတီကိုစွဲလမ်းတွယ်တာမှုကြောင့် တရားမရနိုင်ဖြစ်နေခဲ့ရာ နောက်ဆုံးရှင်အာ နန္ဒာ၏ ဆုံးမသွန်သင်မှုဖြင့် ကိလေသာကုန်ခမ်း၍ ရဟန္တာမ ဖြစ်ခဲ့လေသည်။
ဘိုင်ဇန်တိုင်း အင်ပါယာ
thumb|168x168px|ပေလေးယိုလောဂတ်စ် မင်းဆက်၏ အမှတ်တံဆိပ် ဘိုင်ဇန်တိုင်း အင်ပိုင်ယာ သို့မဟုတ် အရှေ့ရောမ အင်ပိုင်ယာဆိုသည်မှာ ရောမအင်ပိုင်ယာ၏ ဂရိဘက်ပိုင်း အခြမ်း ဖြစ်ပြီး အလယ်ခေတ်တိုင်အောင် ကြွင်းကျန်ရစ်ခဲ့သော အပိုင်းဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ မြို့တော်မှာ ကွန်စတန်တီနိုပယ်လ် ဖြစ်ပြီး ယနေ့ခေတ် တူရကီနိုင်ငံ အစ်စတန်ဘူလ်မြို့ နေရာ ဖြစ်သည်။ အနောက် ရောမအင်ပိုင်ယာနှင့် မတူသော အချက်မှာ ထိုဒေသတွင် နေထိုင်သူများသည် ဂရိဘာသာစကားကို အသုံးပြုကြပြီး လက်တင်ဘာသာ စကားကို မသုံးကြပေ။ အများအားဖြင့် ဂရိယဉ်ကျေးမှုနှင့် အမှတ်သညာ အများအပြား ရှိရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။
အင်ပိုင်ယာ စတင်ခြင်း ၃၃၀-၄၇၆ အေဒီ
ရောမအင်ပိုင်ယာ၏ ဘုရင် ကွန်စတန်တိုင်း ၁ သည် ရောမအင်ပိုင်ယာ၏ မြို့တော်ကို ဘိုင်ဇန်တီယန်း သို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ပြီး ကွန်စတန်တင်နိုပယ်လ်ဟု အမည်သစ် ပေးခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသော အခါတွင် ရောမကို ဂျာမန်တို့ သိမ်းယူပြီးသည့် အခါတွင် ရောမအင်ပိုင်ယာကို ကွန်စတန်တီနိုပယ်လ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းလာခဲ့ပြီး အင်ပိုင်ယာ အသစ် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ အင်ပိုင်ယာအသစ် တွင် မူလပထမ ရောမအင်ပိုင်ယာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နယ်မြေမှာ ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းသည်။
အနောက်ဘက်မှစစ်ပွဲများ
ဘိုင်ဇန်တိုင်း အင်ပိုင်ယာသည် ရောမနှင့် အီတလီ တို့ကို ဂျာမန်တို့ထံမှ ပြန်လည်ရယူရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ အေဒီ ၅၀၀ နှင့် ၆၀၀ ကြားတွင် ဘိုင်ဇန်တိုင်းတို့သည် စစ်ပွဲများစွာကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ရောမကို ပြန်လည်သိမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုအောင်မြင်မှုများမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ ဂျာမန်တို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဂ နောက်ဆုံးတွင် အီတလီနှင့် ရောမကို ထပ်မံ၍ လက်လွတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ အေဗာ တို့က ဘူလ်ဂေးရီးယားနှင့် ဂရိတို့ကို ဘိုင်ဇန်တိုင်းတို့ထံမှ သိမ်းယူခဲ့သည်။ စစ်ပွဲအနည်းငယ် အပြီးတွင် အေဗာ တို့က ဂရိမြောက်ပိုင်းနှင့် ဘူလ်ဂေးရီးယားကို အောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအေဗာတို့ကို နောက်တွင် ဘူလ်ဂေးရီးယား လူမျိုးများ ဟု ခေါ်ကြသည်။
အရှေ့ဘက်မှစစ်ပွဲများ
ထို့နောက်တွင် အာရပ်တို့က ရန်သူ အသစ်အဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဘိုင်ဇန်တိုင်းတို့သည် ပါရှန်းတို့ကြောင့် စီးပွားရေးအရ မြောက်မြားစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် အာရပ်များကို မခုခံနိုင်ဘဲ ပါလက်စတိုင်း၊ ဆီးရီးယားနှင့် အီဂျစ်တို့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ဘိုင်ဇန်တိုင်းတို့သည် တူရကီ ကို ကောင်းစွာ ခုခံထိန်းသိမ်းနိုင်သဖြင့် အာရပ်တို့ ရှေ့ဆက် မတက်နိုင်ခဲ့ပေ။
အင်ပိုင်ယာ ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း ၇၁၇-၁၀၂၅ အေဒီ
အေဒီ ၇၁၇ တွင် အာရပ်တို့ကို ဘိုင်ဇန်တိုင်း မြို့တော် ကွန်စတန်တင်နိုပယ်လ်၏ အပြင်ဘက်တွင် အနိုင်တိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး အရှေ့ဘက်မှ အာရပ်တို့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့သည်။ အနောက်ဘက်တွင်မူ ဘိုင်ဇန်တိုင်းတို့သည် ဘူလ်ဂေးရီးယန်း တို့အား တိုက်ခိုက်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ အချို့သော တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း အချို့မှာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ရလဒ် အနေနှင့် ဘုရင် အများအပြား တိုက်ပွဲတွင်း သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ဘိုင်ဇန်တိုင်း အင်ပိုင်ယာသည် အားကောင်းလာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ရန်သူများမှာ သူတို့အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အားနည်းလာကြသည်။
ဘိုင်ဇန်တိုင်းတို့ ပြန်လည်အားလျော့လာခြင်း ၁၁၈၅-၁၂၆၁
=== တာ့ခ်တို့က ဘိုင်ဇန်တိုင်းကို ဖျက် စီးခြင်း ၁၂၆၁-၁၄၅၃ ===
ကြက်တညင်ရွာ၊ သရက်ချောင်း
ကြက်တညင်ရွာ၊ သရက်ချောင်း
အလက်စကာပြည်နယ်
အလက်စကာပြည်နယ်သည် ဧရိယာအနေနှင့် ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု တွင် အကြီးဆုံးပြည်နယ် ဖြစ်သည်။ မြောက်အမေရိကတိုက်ကြီး၏ အနောက်မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံးတွင် တည်ရှိပြီး အရှေ့ဘက်တွင် ကနေဒါနိုင်ငံ၊ မြောက်ဘက်တွင် အာတိတ် သမုဒ္ဒရာ နှင့် အနောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တွင် ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာတို့ ရှိကြသည်။ ဘဲရင်း ရေလက်ကြားကို ဖြတ်ကျော်ပြီးလျှင် အနောက်ဘက်တွင် ရုရှားနိုင်ငံ ရှိသည်။ အလက်စကာရှိ လူဦးရေ ၆၉၈,၄၇၃ ၏ တစ်ဝက်ခန့်သည် အန်ကာရေ့ချ် မက်ထရိုပိုလစ်တန် ဒေသအတွင်း နေထိုင်ကြသည်။ ၂၀၀၉ ခုနှစ် စာရင်းအရ အလက်စကာသည် အမေရိကန်ပြည်နယ်များတွင် လူဦးရေ သိပ်သည်းမှု အနည်းဆုံးဖြစ်သည်။
အလက်စကာကို ရုရှားအင်ပိုင်ယာမှ ၁၈၆၇ ခုနှစ် မတ်လ ၃၀ ရက်တွင် ဒေါ်လာ ၇.၂သန်း (ယနေ့ခေတ် ဈေးဖြင့် ၁၁၃ သန်းခန့်) ဖြင့် တစ်ဧကလျှင် ၂ဆင့်နှုန်း (၁ စတုရန်း ကီလိုမီတာလျှင် ၄.၇၄ ဒေါ်လာနှုန်း) ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အလာစကာဟု ခေါ်တွင်ခဲ့၏။  ထိုမြေသည် အုပ်ချုပ်ရေး ပြောင်းလဲမှု အဆင့်ဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ၁၉၁၂ ခုနှစ် မေလ ၁၁ ရက်တွင် စနစ်တကျ စုစည်းထားသော နယ်မြေ တစ်ခု ဖြစ်လာပြီးလျှင် ၁၉၅၉ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၃ ရက်တွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ၄၉ ခုမြောက် ပြည်နယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အလာစကာ ဆိုသည်မှာ တိုင်းရင်းသား ဘာသာစကားဖြစ်၍ ကြီးကျယ်သောတိုင်းပြည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။ အလာစကာ ပြည်နယ်၌ ပါဝင်သော ကျွန်းများမှာ ကိုဒိုက်ကျွန်း၊ ဗဲရင်း ပင်လယ်ထဲရှိ ကျွန်းများ၊ အလူးရှင်းကျွန်းများနှင့် ကျဉ်း မြောင်းသော ကမ်းမြောင်ဒေသနှင့် ကပ်လျက်ရှိသော ကျွန်းစု များဖြစ်၏။ ပြည်နယ်၏အကျယ် အဝန်းမှာ ၅၈၆၄၁၂ စတုရန်းမိုင် ဖြစ်သည်။
ပန်ဟန်ဒယ်တောင်တန်းမှ အလူးရှင်းကျွန်းစုများအထိ ဒေသများသည် တောတောင်ထူထပ်၍ မိုးများ၏။ ပင်လယ် ကမ်းခြေတစ်လျှောက်တွင် မပူလွန်းမအေးလွန်း၊ မျှတသည့် ရာသီဥတုရှိ၍ တောင်ဆင်ခြေလျှောများတွင် သစ်တောများ ဖုံးအုပ်လျက်ရှိသည်။ အလာစကာပြည်နယ် အတွင်းပိုင်း၌ ယူးကွန်းမြစ်သည် အရှေ့ဘက်မှ ဖြတ်၍ ဗဲရင်းပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်၏။ ဤအတွင်းပိုင်း၏ မြောက်နှင့်တောင် နယ်နမိတ်တွင် တောင်တန်းကြီးများရှိ၍ အထူးသဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်တောများဖြင့် ဖုံးအုပ်နေ၏။ ဗဲရင်းပင်လယ်ဘက်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော ကမ်းမြောင်ဒေသနှင့် အာတိတ်ပင်လယ် ကမ်းခြေတစ်လျှောက်ရှိ လွင်ပြင်အရပ်များ၌ကား မိုးမခပင် များမှအပ အခြားသစ်ပင်များ မပေါက်ရောက်ကြချေ။ မြောက်ပိုင်းတွင်ရှိသော တောင်တန်းများသည် တောင်ပိုင်းရှိ တောင်တန်းများလောက် မမြင့်ချေ။ အမြင့်ဆုံးတောင်မှာ မက်ကင် တောင်ဖြစ်၍ ပေပေါင်း ၂ဝ၄၆၄ မြင့်လေသည်။ ဤဒေသရှိ ရေခဲပြင်ကြီးများသည် အချို့နေရာများ၌ အက်ကွဲနေသဖြင့် ခရီးသွား လမ်းကြောင်းများအဖြစ် အသုံးပြုရ၏။ အလာစကာပြည် နယ်၌ စိမ့်စမ်းချောင်းမြောင်းတို့ ပေါများ၍ ရေစီးသန်သော ချောင်းများ၏ ကမ်းတစ်ဖက်တစ်ဖျက်တွင် မြင့်မားသော ထင်းရှူးပင်များကို တွေ့နိုင်၏။ ထင်းရှူးပင်ကြီးများမှာ မားမား မတ်မတ် အကိုင်းချင်းယှက်ကာ ချောင်းများကို အုပ်မိုးလျက်ရှိ ကြ၏။ ဤ ထင်းရှူးတောများနှင့် ရေစီးသန်သောချောင်းများ သည် အလာစကာပြည်နယ်ကို တစ်နေ့သောအခါ အမေရိကန် နိုင်ငံအတွက် အလွန်အဖိုးတန်သော စက္ကူများထွက်ရာဒေသ အဖြစ်သို့လည်းကောင်း၊ ရေအားဖြင့် ရရှိသော လျှပ်စစ်ဓာတ် အားပေးရုံကြီးများ တည်ရှိသည့် နေရာအဖြစ်သို့လည်းကောင်း ရောက်ရှိအောင် ပို့ဆောင်ကြပေလိမ့်မည်။ ချိုင့်ဝှမ်းများရှိရာ အရပ်၌ကား မြေဩဇာကောင်းမွန်သောကြောင့် အသီးအနှံတို့ များစွာသန်စွမ်း၏။ အထူးသဖြင့် မုန်လာဥနီနှင့် ဂေါ်ဘီထုပ်ကြီး များသည် အံ့ဩလောက်အောင် ကြီးမား ထွားကြိုင်းကြလေ သည်။
သစ်တောကြီးများရှိ တိရစ္ဆာန်များသည် သားမွေး ကုန်ကူး သူများအတွက် အဖိုးတန်၍ အက်စကီမိုး လူမျိုးများ အဖို့လည်း အဝတ်တန်ဆာအလို့ငှါ များစွာ အသုံးဝင်လေသည်။ ဒရယ် ချိုပြားကြီးများ၊ သိုးရိုင်းဖြူများ၊ ဝက်ဝံညို၊ ဝက်ဝံမည်းများ၊ ပိုလာဗဲယားခေါ် ဝက်ဝံဖြူများ၊ ကဲရီဗူးခေါ် ရေခဲသမင်များ၊ တောဆိတ်ရိုင်းများ၊ ဝံပုလွေများ၊ မြောက်အမေရိကလွင်ပြင် ဝံပုလွေများနှင့် မြေခွေးအမျိုးမျိုးစသော တိရစ္ဆာန်များကား ပေါ များလှ၏။ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်တတ် သော ငှက်များသည် နွေဦးပေါက်အချိန်တွင် အလာစကာ ပြည် နယ်သို့ အစုလိုက်လာရောက်ကြပြီးလျှင် အသိုက်အအုံများ ဆောက်လုပ်ကာ နေထိုင်တတ်ကြ၏။ အချို့သော ငှက်ကလေး များမှာ ဆီးနှင်းများ အလွန်ကျဆင်းသောအခါတွင် သူတို့၏ မူလအရောင်များ ပျောက်၍ တစ်ကိုယ်လုံး ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေ တော့၏။ ၁၈၉၁ ခုနှစ်တွင် ဆိုက်ဗီးရီးယားပြည်မှ တန်ဒြာ သမင်များကို အလာစကာပြည်နယ်သို့ ယူဆောင်လာ၍ မျိုးစပ် မွေးမြူခဲ့ကြရာ ယခုအခါ ကောင်ရေတစ်သန်းနီးပါး ခန့်ပင် ရှိ နေပေပြီ။ ထို့အပြင် သားရေလုပ်ငန်း သားမွေးလုပ်ငန်းများ အတွက် အထူးအသုံးဝင်မည့် သားကောင်များကိုလည်း ဂရုစိုက် ကာ မွေးမြူလာခဲ့ကြရာ ပြည်နယ်၏ စီးပွားရေးအခြေအနေမှာ အတော်ပင် တိုးတက် လာခဲ့လေသည်။
ရှေးအခါက ရေခဲပြင်များသာရှိသော အလာစကာပြည်နယ် သည် ယခုအခါ သစ်လုပ်ငန်း၊ သတ္တုတွင်း တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်း၊ တံငါလုပ်ငန်း၊ သားမွေးလုပ်ငန်း စသော ဝင်ငွေ ကောင်းသည့်လုပ်ငန်းအဝဝနှင့် ပြည့်စုံကြွယ်ဝလျက်ရှိသော ကြောင့် အတိုင်းတိုင်းအပြည်ပြည်မှ ကုန်သည်များသည် အလာစကာပြည်နယ်သို့ လာရောက်ကာ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ကြ ၏။ သဘာဝအလျောက် လှပစွာ ဖြစ်ထွန်းပေါ်ပေါက်နေသော တောတောင်မြစ်ချောင်း စိမ့်စမ်းအိုင်များနှင့် ရေခဲပြင်ကျယ် စသည့် ရှုခင်းတို့ကလည်း ခရီးသည် လူမျိုးစုံတို့အား တစ်ခါ တစ်ခေါက် လာရောက်လည်ပတ်ချင်အောင် ဖန်တီးနေပေသည်။ ပကတိအတိုင်း အရိုင်းသက်သက် ဆန်းပြားထူးထွေသည့် သယံဇာတပစ္စည်းများကလည်း သိပ္ပံပညာသည်များအား ညိ|ု့ဓာတ်ဖြင့် ရစ်ပတ်ဆွဲဆောင်လျက် ရှိတော့သည်။ လူများ သာမက သားငါးတိရစ္ဆာန် ကျေးငှက်များပင် နေချင့်စဖွယ် အလာစကာပြည်နယ်သည် ရေခဲမြစ်များ၊ တောင်စောင်းကြီးများ၊ တောင်ကမ်းပါးကြီးများအပြင် ပြာမှုန်မှုန် မင်းလွင်အောက်တွင် စိမ်းဖျော့ဖျော့အသွေး ဆောင်နေရာ စည်ကားစိုပြေသော သစ် တောများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခြုံလျက် ရှိတော့၏။ ဗဲရင်းပင်လယ်တွင်း ရှိ ပရီဗီလော့ကျွန်းစု အပါအဝင် ကျောက်ထူထပ်သော ကျွန်း ငယ်ငါးခုသည်ကား ထောင်ပေါင်းများစွာသော ပင်လယ်ဖျံများ ကျက်စားရာ ဒေသဖြစ်သည်။ နွေဦးပေါက်ရာသီတွင် ထိုဖျံများ သည် ကျောက်တုံးထူထပ်သော ဤကမ်းခြေသို့ လာရောက်ကာ သားပေါက်ကြလေသည်။
အလာစကာပြည်နယ်၏ ထွက်ကုန်များမှာ ငါးအမျိုးမျိုး၊ ရွှေ၊ ကြေးနီ၊ ငွေ၊ သားမွေး၊ သံ၊ သံမဏိ၊ စက်ကိရိယာ တန်ဆာများ၊ ရေနံ၊ နွားနို့ထွက်ပစ္စည်းများ စသည်တို့ ဖြစ်၏။ အလာစကာပြည်နယ်သည် ကမ္ဘာ့အရှေ့ပိုင်းနိုင်ငံများ၊ အမေရိ ကန်ပြည်ထောင်စု၊ ကနေဒါနိုင်ငံတို့နှင့် ကူးသန်းဆက်သွယ်ရာ လမ်းခရီးတွင် ကျရောက်နေသည်။ အလာစကာပြည်နယ်တွင် မီးရထားလမ်းများ ဖောက်လုပ်ရန် ခဲယဉ်းသောကြောင့် များသောအားဖြင့် လေကြောင်းဖြင့်သာ ခရီးသွားလာခြင်း ပြုကြ ၏။ အလာစကာပြည်နယ်တွင် အမြဲတမ်း အခြေစိုက်နေသော လူများအပြင် သတ္တုတွင်းများ၊ မီးရထားလမ်းနှင့် စည်သွတ် လုပ်ငန်းများ၌ အလုပ်လုပ်ရန် ယာယီလာရောက်ကြသော လူပေါင်းလည်း ၂ဝဝဝဝ ခန့်ရှိလေသည်။
၁၉၆၉ ခုနှစ်တွင် လူဖြူတို့၏ ကျောင်းပေါင်း ၁၂၉ ကျောင်း ရှိ၍၊ ကျောင်းသားပေါင်း ၆၁၈၅၃ ခန့်ရှိ၏။ တိုင်းရင်းသား ကျောင်းမှာ ၁၁၉ ကျောင်း ရှိလေသည်။ တစ်ပြည်လုံးရှိ မီးရထားလမ်းကို ဆန့်တန်းလိုက်သော် အရှည်မိုင် ၈၁၆ မိုင် မျှသာရှိသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်၏။ ဤအချက်ကို ထောက်ခြင်း အားဖြင့် အလာစကာပြည်နယ်၌ ကုန်းကြောင်းခရီးကို များစွာ အသုံးမပြုကြောင်း ထင်ရှားသည်။
အလာစကာပြည်နယ်၏ မြို့တော်မှာ ဂျူးနိုးဖြစ်၍ လူဦးရေ ၁၃၃၃၈ (၁၉၇ဝ) ခန့် ရှိသည်။ ယင်းပြည်နယ်တွင် ရွှေတွင်း များ တွေ့စကမူ လူဦးရေ ၈ဝဝဝ ခန့်ပင် ရှိလေသည်။ ပြည် နယ်အတွင်းရှိ အကြီးဆုံးမြို့မှာ လူဦးရေ ၄၆၁၃၇(၁၉၇ဝ) နေထိုင်လျက် ရှိသော အင်ခါရိတ်မြို့ဖြစ်၏။ ဒုတိယ အကြီးဆုံး မြို့မှာ ဖဲယာဗင့်ဖြစ်၍ လူဦးရေ ၁၄၃၃၆ (၁၉၇ဝ) ရှိသည်။ ထိုမြို့တွင် စိုက်ပျိုးရေးသိပ္ပံတစ်ခုနှင့် သတ္တုတွင်း တူးဖော်ရေး အတတ်သင်ကျောင်း ရှိလေသည်။
လူမှုစာရင်းအင်း
၂၀၂၀-ခုနှစ်တွင် အလက်စကာပြည်နယ်၏ ခန့်မှန်းခြေလူဦးရေမှာ ၇၃၄,၀၀၂ ဦး ဖြစ်သည်။ ဤပြည်နယ်တွင် နေထိုင်သော လူဦးရေအနက် ထက်ဝက်ကျော်မှာ လူဖြူမျိုး ဖြစ်သည်။
နောက်လော်ရွာ၊ လဟယ်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လဟယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆပ်သွားဖူးကုန်းရွာ၊ လမုတမံ
ဆပ်သွားဖူးကုန်းရွာ၊ လမုတမံ
ယင်ချွမ်းမြို့
ယင်ချွမ်းမြို့သည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ၊ နင်ရှပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်သည်။
ဒီဇင်ဘာ ၂၀၀၁
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဒီဇင်ဘာ ကဏ္ဍ:၂၀၀၁
ဇရွက်ခုံရွာ၊ ကြိုးကြာကွင်း
ဇရွက်ခုံရွာ၊ ကြိုးကြာကွင်း
အုပ်ပုံရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
အုပ်ပုံရွာ (Okepon)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ အုပ်ပုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၇၄၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝက်လက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သရက်ပြင် (ကုလား)ရွာ
သရက်ပြင် (ကုလား)ရွာ
တလိုင်းစုရွာ၊ တလိုင်းစု
တလိုင်းစုရွာ၊ တလိုင်းစု
ကော့သောင်းခရိုင်
ကော့သောင်းခရိုင် (Kawthaung District) သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီးတွင် ပါဝင်သော ခရိုင်ဖြစ်သည်။ ခရိုင်ရုံးစိုက်ရာမြို့မှာ ကော့သောင်းမြို့ဖြစ်သည်။
ပါဝင်သောမြို့နယ်များ
ကော့သောင်းခရိုင်တွင် ပါဝင်သည့် မြို့နယ်နှင့် မြို့များမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။
သမိုင်းကြောင်း
လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက်ဖွဲ့စည်းသော တနင်္သာရီတိုင်းတွင် ခရိုင်(၆)ခု ပါဝင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။၎င်းအနက် တောင်ဘက်အစွန်ရှိ မြိတ်ခရိုင်၏ တောင်ဘက်အစွန်တွင် ကော့သောင်းနယ် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ကော့သောင်းနယ်တွင် ကော့သောင်းမြို့နယ်နှင့် မလိဝမ်းမြို့နယ်တို့ပါဝင်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် မလိဝမ်းမြို့နယ်မှာ လူဦးရေ ၁၈၀၀ကျော်ရှိသော မလိဝမ်းကျေးရွာအုပ်စုအဖြစ်သာ တည်ရှိသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မြိတ်ခရိုင်မှ ကော့သောင်းနှင့် ဘုတ်ပြင်းမြို့နယ်များကို ခွဲထုတ်၍  ကော့သောင်းခရိုင် ကော့သောင်းခရိုင်အဖြစ် ပြင်ဆင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ကော့သောင်းခရိုင်တွင် ကော့သောင်းမြို့နယ်၊ ဘုတ်ပြင်းမြို့နယ်၊ ခမောက်ကြီးမြို့နယ်ခွဲ၊ ကရသူရိမြို့နယ်ခွဲနှင့် ပြည်ကြီးမဏ္ဍိုင်မြို့နယ်ခွဲတို့ ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ၂၀၁၄ခုနှစ်တွင် မြို့နယ်ခွဲဟူသော စကားရပ်အား ပယ်ဖျက်ခဲ့ရာ လက်ရှိကော့သောင်းခရိုင်တွင် မြို့နယ် (၂)မြို့နယ်နှင့် မြို့(၅)မြို့ ပါဝင်သည်။
တည်နေရာနှင့် အကျယ်အဝန်း
ကော့သောင်းခရိုင်သည် မြန်မာနိုင်ငံတောင်ဘက်အစွန်ဆုံးကျသော ခရိုင်ဖြစ်သည်။
မြေမျက်နှာသွင်ပြင်
ကော့သောင်းခရိုင်၏ အရှေ့ခြမ်းတွင် တနင်္သာရီတောင်တန်း၊ အလယ်ပိုင်းတွင် ကမ်းရိုးတန်းနှင့် အနောက်ဘက်တွင် ပင်လယ်ပြင်နှင့် ကျွန်းစုများဖြစ်သည်။ တောင်တန်းများတွင် သစ်တောများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ခရိုင်အတွင်း ကျွန်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍တည်ရှိပြီး ထင်ရှားသောကျွန်းများမှာ သူဌေးကျွန်း၊ ရတနာကျွန်း၊ ဇာဒက်ကြီးကျွန်း၊ ဆလုံကျွန်း စသည်တို့ဖြစ်သည်။
ရေဆင်း
ခရိုင်၏ အရှေ့ပိုင်းတွင် ပါချန်မြစ်သည် ထိုင်းနိုင်ငံနှင့် နယ်နိမိတ်အဖြစ် စီးဆင်းနေသည်။
လူဦးရေ
၂၀၁၄သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကော့သောင်းခရိုင်တွင် လူဦးရေ ၂၂၁,၇၃၈ဦးဖြစ်ကာ အမျိုးသား ၁၁၅,၈၇၅ဦး၊ အမျိုးသမီး ၁၀၅,၈၆၃ဦးဖြစ်သည်။ မြို့ပြတွင်နေထိုင်သူ ၇၉,၁၄၈ဦးဖြစ်ကာ မြို့ပြနေရာခိုင်နှုန်းမှာ ၃၅.၇ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်သည်။ ကော့သောင်းမြို့နယ်သည် ပို၍လူနေထူထပ်သည်။ တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီးအတွင်းရှိ ခရိုင်(၃)ခုတွင် လူဦးရေ အနည်းဆုံးခရိုင်ဖြစ်သည်။  မွန်လူမျိုး၊ ရခိုင်လူမျိုး ၊ ဆလုံလူမျိုး၊မြိတ်လူမျိုး နှင့် ထားဝယ်လူမျိုး အများအပြားနေထိုင်ကြသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာကို အများဆုံးကိုးကွယ်ကြသည်။
စီးပွားရေး
ကော့သောင်းခရိုင်သည် တနင်္သာရီတိုင်းအတွင်း စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သောဒေသဖြစ်သည်။ ခရိုင်နေပြည်သူများသည် စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ရေလုပ်ငန်းကို အဓိက လုပ်ကိုင်ကြသည်။ ကွမ်းသီး၊ ဆီအုန်း၊ ရာဘာ၊ ရေထွက်ကုန်များသည် ခရိုင်၏ အဓိကထွက်ကုန်များဖြစ်သည်။ ခရီးသွားလုပ်ငန်းလည်း လုပ်ကိုင်ကြသည်။
ပို့ဆောင်ဆက်သွယ်ရေး
ကော့သောင်းခရိုင်အတွင်း အဓိကလမ်းမကြီးမှာ အခြားသော ပြည်နယ်/တိုင်းများနှင့် ဆက်သွယ်သည့် ရန်ကုန်-မော်လမြိုင်-ရေး-ထားဝယ်-မြိတ်-ကော့သောင်း လမ်းမကြီးဖြစ်သည်။ ထိုလမ်းမကြီးသည် ခရိုင်အတွင်းရှိ မြို့အားလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ကော့သောင်းမြို့အနီးရှိ ပုလုံးတုံးတုံးကျွန်းနှင့် ပင်မကုန်းမြေအားဆက်သွယ်ပေးသော ပုလုံးတုံးတုံးတံတားမှာ အရှည်ပေ(၂၄၀၀)ကျော်ရှိပြီး ထင်ရှားအရေးပါသည်။ မြန်မာနိုင်ငံကော့သောင်းမြို့နှင့် ထိုင်းနိုင်ငံ ရနောင်းမြို့သို့ ရေကြောင်းဖြင့် သွားလာနိုင်သည်။ကော့သောင်းမြို့နှင့် ဘုတ်ပြင်းမြို့များတွင် လေဆိပ်ရှိကာ လေကြောင်းခရီးစဉ်များရှိသည်။
ပညာရေး
၂၀၁၄သန်းခေါင်စာရင်းအရ အသက်(၁၅)နှစ်နှင့်အထက်လူဦးရေ၏ စာတတ်မြောက်နှုန်းမှာ ၉၁.၆ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်သည်။
မီးသွေးချောင်းရွာ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်
မီးသွေးချောင်းရွာ (Meethwaychaung)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်၊ ဘုရားဖြူကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၆၈၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဘုရားဖြူကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၁၇၄ ဦး၊ မ ၃၄၅၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၆၃၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အင်ကြင်းရွာ၊ စညှင်း
အင်ကြင်းရွာ၊ စညှင်း
ရွာသာအေးရွာ၊ လမုတမံ
ရွာသာအေးရွာ၊ လမုတမံ
လမိုင်းဘန်ရွာ၊ မိုးမောက်မြို့နယ်
လမိုင်းဘန်ရွာ(Lamongbang)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ဗန်းမော်ခရိုင်၊ မိုးမောက်မြို့နယ်၊ ပရန်ဟူဒုံးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၇၀၄၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပရန်ဟူဒုံးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၅ ဦး၊ မ ၅ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၅၀ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျင့်ကျိုးမြို့
ကျင့်ကျိုးမြို့သည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ မြောက်ဘက် အလယ်ပိုင်း ဟဲနန်ပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်သည်။
ငှက်ပျောဖူးသုပ်
ငှက်ပျောဖူးသုပ် ဆိုသည်မှာ ငှက်ပျောဖူးကို ပြုတ်ကာ အသုပ်ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ငှက်ပျောဖူးသုပ်နည်း
ငှက်ပျောဖူးကို နူးမြည့်လာသည်အထိ အဖူးလိုက် ရေလုံပြုတ်ပါသည်။ အိုးသေးလျှင် ငှက်ပျောဖူးကို ထက်ခြမ်းဝက်၍လည်း ပြုတ်နိုင်သည်။ နူးမြည့်လာလျှင် အအေးခံကာ အရွက်ကြမ်းများကို ဖယ်ပစ်ပြီး အထဲမှ အဖူးလေးများကို သေးသေးနုပ်နုပ်လှီးပါသည်။ အဖူးအတွင်းက ဝတ်ဆံတံမှာ မာသောကြောင့် ဖယ်ပစ်ပါသည်။ ငှက်ပျောဖူးအတွင်းသားပိုင်းမှအရွက်များသည် နုသဖြင့် မဖယ်ပစ်ဘဲ ထည့်လှီးပါသည်။ လှီးပြီးသား ငှက်ပျောဖူးပြုတ်ကို ရေညှစ်ထုတ်ပါသည်။ ကြက်သွန်နီဆီချက်၊ ပုစွန်ခြောက်မှုန့် ( အသက်သတ်လွတ် စားသူများအတွက် မြေပဲကြော်ထောင်း) ၊ ဆား ထည့်ကာ သံပရာသီးအရည်ညှစ်ပြီးနယ်ဖတ်ကာ သုပ်ပါသည်။ ငရုတ်သီးအစပ်ကြိုက်နှစ်သက်သူများက ငရုတ်သီးများထည့်ကာ စားသုံးနိုင်သည်။
ကြက်တောအိုင်ရွာ၊ ထားဝယ်မြို့နယ်
ကြက်တောအိုင်ရွာ(Kyettawaing)သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ထားဝယ်ခရိုင်၊ ထားဝယ်မြို့နယ်၊ ဟာမြင်းကြီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ 177,057 ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထားဝယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဗြန်းဟင်းရွာ၊ တလိုင်းစု
ဗြန်းဟင်းရွာ၊ တလိုင်းစု
လယ်ပြင်စုရွာ၊ လယ်တော်
လယ်ပြင်စုရွာ၊ လယ်တော်
ဟမ်ဖရီ ဒေဗီ
Humphry Davy သည် ၁၇၇၈ ခုနှစ်အတွင်း အင်္ဂလန်နိုင်ငံ၊ ကွန်ပဲကမ်းရိုးတမ်းဒေသတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ ကျောင်းတက်ဖို့ အခွင့်အလမ်း အနည်းဆုံးရှိခဲ့ပြီး များသောအားဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ လေ့လာဆည်းပူးခဲ့ရသည်မှာများ၏။ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မှာပင် ခွဲစိတ်ကုသမှုဆိုင်ရာနဲ့ ဆေးဖော်စပ်ရောင်းချမှုဆိုင်ရာလုပ်ငန်းမှာ အလုပ်သင်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသော ပြင်သစ်လူမျိုးသိပ္ပံပညာရှင် အန်ထော်နီ လဗွိုင်စီယာ ၏ သိပ္ပံပညာရပ်အကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။
Davy ကနိုက်ထရပ်စ်အောက်ဆိုက်ကို သွားနုတ်တဲ့အခါမှာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ နာကျင်မှုကို လုံးဝကင်းစေသည်။ ပထမဦးဆုံးထုံဆေးအဖြစ်နဲ့ နိုက်ထရပ်စ်အောက်ဆိုက်ကို ဆေးဖက်ဆိုင်ရာလုပ်ငန်းတွင် အသုံးမချမီ ၄၅ နှစ်အကြာကပင် ဆောင်းပါးတစ်ခုအနေဖြင့် ရေးသားခဲ့သည်။
အကြီးမားဆုံးရှာဖွေတွေ့ရှိချက်
Humphry Davy သည် မော်လီကျူးတစ်ခုအတွင်းမှာရှိတဲ့ အက်တမ်တစ်ခုစီအကြား Chemical Bonds ရှိနေခြင်းသည် လျှပ်စစ်သဘာဝဖြစ်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ အခုအချိန်မှာ မိမိတို့သိထားသော Chemical Bonds များသည် အက်တမ်တွေအကြား အီလက်ထရွန်အမှုန်များ သဘာဝအတိုင်း မျှဝေနေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လွှဲပြောင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်နဲ့ ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ၁၈၀၀ပြည့်နှစ်အတွင်း ဓာတုပိုင်းဆိုင်ရာ တစ်နည်းနည်းပံ့ပိုးမှု ပါဝင်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးက Radical Discovery တစ်ခုပဲဖြစ်တယ်။ Davy ရဲ့ရှာဖွေမှုဟာ လျှပ်စစ် ဓာတုပိုင်းဆိုင်ရာကို တစ်ခေတ်ဆန်းစေခဲ့သည်။
နောင်တိုက်ရွာ၊ နမ့်စန်မြို့နယ်
နောင်တိုက်ရွာ (Nawngtaik)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ နမ့်စန်မြို့နယ်၊ ဝမ်နောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၅၁၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝမ်နောင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၉၀၀ ဦး၊ မ ၁၉၅၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၈၅၄ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဇွဲကပင်ယူနိုက်တက် ဘောလုံးအသင်း
ဇွဲကပင်ယူနိုက်တက် ဘောလုံးအသင်းသည် မြန်မာဘောလုံးအသင်းတစ်သင်း ဖြစ်ပြီး ဘားအံမြို့၊ ကရင်ပြည်နယ်တွင် အခြေပြုတည်ထောင်ခဲ့သည်။ ၂၀၁၀ ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ၂၀၁၀ မြန်မာနေရှင်နယ်လိဂ်ဘောလုံးရာသီမှ စတင် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည်။
အလယ်ဘန်းရွာ၊ ထီးလင်းမြို့နယ်
အလယ်ဘန်းရွာ (Ahlelban)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ဂန့်ဂေါခရိုင်၊ ထီးလင်းမြို့နယ်၊ အလယ်ဘန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၉၂၇၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အလယ်ဘန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၁၇ ဦး၊ မ ၂၅၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၇၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထီးလင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
JAဟီရိုရှီးမားဆေးရုံရှေ့ဘူတာ
JA ဟီရိုရှီးမားဆေးရုံရှေ့ဘူတာ (JA広島病院前駅 JA ဟိရိုရှီးမားဘယေားအင်း − မအဲ- အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဟီရိုရှီးမားခရိုင်၊ ဟဆွတ်ခအိချိတိုင်း၊ ဂျိဂိုဇင်းမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဟီရိုရှီးမားအထွေထွေဆေးရုံရှေ့တွင် တည်ရှိ၏။
အောက်ကောက်စဉ်ရွာ၊ ပလက်ဝမြို့နယ်
အောက်ကောက်စဉ်ရွာ(Aukkauksin)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မတူပီခရိုင်၊ ပလက်ဝမြို့နယ်၊ ကောက်စဉ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၆၆၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကောက်စဉ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၃ ဦး၊ မ ၃၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၈၁ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပလက်ဝမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဘော်လားအင်းရွာ၊ မိုးမိတ်မြို့နယ်
ဘော်လားအင်းရွာ (Bawlarinn)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မိုးမိတ်ခရိုင်၊ မိုးမိတ်မြို့နယ်၊ မန်ကျည်းပင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၀၆၈၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မန်ကျည်းပင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၀၀ ဦး၊ မ ၁၄၉၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၈၉၈ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အမေရိကန် ပြည်တွင်းစစ်
အမေရိကန် ပြည်တွင်းစစ် (၁၈၆၁ - ၁၈၆၅) ကို ပြည်နယ်အချင်းချင်း ဖြစ်သော စစ်ပွဲဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြပြီး အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်သည်။ တောင်ဘက် ကျွန်ပိုင်ရှင် ပြည်နယ် ၁၁ နယ်မှ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှ နုတ်ထွက်သည်ဟု ကြေညာခဲ့ပြီး သူတို့က အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှ ခွဲထွက်လိုသည်ဟု ပြောကြားကြသည်။ ထို့နောက် အမေရိကန် ကွန်ဖက်ဒရိတ် ပြည်နယ်များ (သို့) ကွန်ဖက်ဒရေစီ ကို တည်ထောင်ကြသည်။ ဂျက်ဖာဆန် ဒေးဗစ်က ကွန်ဖက်ဒရိတ် ပြည်နယ်များကို ဦးဆောင်ပြီး အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ပြည်ထောင်စုနယ်များ သို့မဟုတ် မြောက်ဘက်ပိုင်းမှ ပြည်နယ်များတွင် ကျွန်စနစ်ကို တရားမဝင်ကြောင်း ကြေညာခဲ့ပြီး နယ်စပ်ပြည်နယ် ငါးခုတွင်မူ ကျွန်စနစ်သည် တရားဝင် ဖြစ်နေသေးခဲ့သည်။
၁၈၆၀ ခုနှစ် သမ္မတရွေးကောက်ပွဲ အတွင်းတွင် အေဘရာဟမ် လင်ကွန်း ဦးဆောင်သော ရီပတ်ဘလစ်ကင် ပါတီမှ ကျွန်စနစ်ရှိပြီးသား ပြည်နယ်များမှ အခြားပြည်နယ်များသို့ ချဲ့ထွင်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်၍ မဲဆွယ်ခဲ့သည်။ ရီပတ်ဘလစ်ကင် ပါတီ၏ အောင်ပွဲကို တုံ့ပြန်သည့် အနေနှင့် ပြည်နယ်ခုနှစ်ခုတို့က လင်ကွန်း သမ္မတဖြစ်သော ၁၈၆၁ ခုနှစ် မတ်လ ၄ ရက်နေ့မတိုင်မီတွင် ပြည်ထောင်စုမှ နုတ်ထွက်ကြောင်း ကြေညာခဲ့ကြသည်။ သမ္မတ ရာထူးပြီးဆုံးသွားသော ဂျိမ်းစ် ဘွတ်ခ်နန် အစိုးရ နှင့် သမ္မတရာထူး ဆက်လက်ရယူမည့် လင်ကွန်း၏ အစိုးရ နှစ်ခုစလုံးတို့က နုတ်ထွက်ခြင်းကို တရားမဝင်ကြောင်း ကန့်ကွက်ခဲ့ကြပြီး ပုန်ကန်မှု အဖြစ်မှတ်ယူခဲ့ကြသည်။ အခြားသော ကျွန်စနစ် ကျင့်သုံးသော ပြည်နယ်များကလည်း နုတ်ထွက်ခြင်းကို ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ မည်သည့်နိုင်ငံကမှ ကွန်ဖက်ဒရိတ်ပြည်နယ်များအား နိုင်ငံတစ်ခု အဖြစ် အသိအမှတ် မပြုခဲ့ကြပေ။
ကွန်ဖက်ဒရိတ်ပြည်နယ်များက သူတို့ပိုင်နယ်မြေ အဖြစ်ကြေညာထားသော နယ်အတွင်းမှ ပြည်ထောင်စု၏ ဆမ်တာခံတပ်ကို တိုက်ခိုက်ရာမှ တိုက်ပွဲ စတင်ခဲ့သည်။ စစ်ပွဲများမှာ အများအားဖြင့် တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အမေရိကန်များပင် ဖြစ်သည်။ အမေရိကန် သမိုင်းတွင် သေကြေမှု အများဆုံးဖြစ်သည်။ ပြည်ထောင်စုက စစ်ပွဲကို အောင်နိုင်ခဲ့ပြီး အဆုံးသတ် ရလဒ် အဖြစ် အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုတွင် ကျွန်စနစ်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ကြသည်။
ဟင်မီရွာ၊ လဟယ်မြို့နယ်
ဟင်မီရွာ (Hinmi)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ လဟယ်မြို့နယ်၊ လောနောက်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၈၁၂ ဖြစ်သည်။  ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားသည်။
ဇီးကုန်းရွာ၊ အရိုးဒါး
ဇီးကုန်းရွာ၊ အရိုးဒါး
အနုယောဂါနုယောဂသုတ်
အကုသိုလ်တရားတို့ကို အဖန်ဖန် အားထုတ်ခြင်း၊ ကုသိုလ်တရားတို့ကို အားမ ထုတ်ခြင်းသည် မဖြစ်သေးသော အကုသိုလ်တရားတို့ဖြစ်ကုန်၏၊ ဖြစ်ပြီးသော ကုသိုလ်တရားတို့ ဆုတ်ယုတ်ကုန်၏၊ မဖြစ်သေးသော အကုသိုလ်တရားတို့ဖြစ်ရန် ဖြစ်ပြီးသော ကုသိုလ်တရားတို့ဆုတ်ယုတ်ရန် အကုသိုလ်တရားတို့ကို အားထုတ်ခြင်း၊ ကုသိုလ်တရားတို့ကို အားမထုတ်ခြင်းမှတပါး အခြားတစ်ခုသော တရားကိုမျှ ငါဘုရား မြင်တော်မမူ-ဟု ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။ --- ကုသိုလ်တရားတို့ကို အဖန်ဖန်အားထုတ်ခြင်း၊ အကုသိုလ်တရားတို့ကို အားမ ထုတ်ခြင်းသည် မဖြစ်သေးသော ကုသိုလ်တရားတို့ဖြစ်ကုန်၏။ ဖြစ်ပြီးသော အကုသိုလ်တရားတို့ ယုတ်လျော့ကုန်၏။ မဖြစ်သေးသော ကုသိုလ်တရားတို့ဖြစ်ရန် ဖြစ်ပြီးသော အကုသိုလ်တရားတို့ ယုတ်လျော့စေရန် ကုသိုလ်တရားတို့ကို အဖန်ဖန်အားထုတ်ခြင်း၊ အကုသိုလ်တို့ကို အားမထုတ်ခြင်းမှတပါး အခြားတစ်ခုသောတရားကိုမျှ ငါဘုရား မြင်တော်မမူဟု ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။ -- အကုသိုလ်တရားတို့ကို အဖန်ဖန်အားထုတ်ခြင်း, ကုသိုလ်တရားတို့ကို အဖန်ဖန် အားမထုတ်ခြင်းမှတပါး များစွာသော အကျိုးမဲ့တို့ ဖြစ်အောင် ပြုနိုင်သော အခြားတစ်ခုသော တရားကိုမျှ ငါဘုရားမြင်တော်မမူ-ဟု ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။ -- ကုသိုလ်တရားတို့ကို အဖန်ဖန်အားထုတ်ခြင်း, အကုသိုလ်တရားတို့ကို အဖန်ဖန် အားမထုတ်ခြင်းမှတပါးသော များစွာသောအကျိုးတို့ဖြစ်အောင် ပြုနိုင်သော အခြား တစ်ခုသော တရားကိုမျှ ငါဘုရားမြင်တော်မမူ-ဟု ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။ -- မိမိကိုယ်တွင်း၌ဖြစ်သော အကြောင်းဖြစ်ခြင်းကြောင့် များစွာသော အကျိုးမဲ့ဖြစ် အောင် ပြုနိုင်သော “အကုသိုလ်တရားများကို အဖန်ဖန်အားထုတ်မှု ကုသိုလ် တရားများကို အားမထုတ်မှု’ မှတပါး အခြားတစ်ခုသော တရားကိုမျှငါဘုရား မြင်တော်မမူ-ဟု ဘုရားရှင်ဟောတော်မူသည့်သုတ်။ - မိမိကိုယ်တွင်း၌ ဖြစ်သော အကြောင်းဖြစ်သောကြောင့် ကြီးမြတ်များပြားသော အကျိုးဖြစ်အောင် ပြုနိုင်သော ကုသိုလ်တရားတို့ကို အဖန်ဖန်အားထုတ်မှု, အကုသိုလ် တရားတို့ကို အဖန်ဖန်အားမထုတ်မှုမှ တပါးသော အခြားတရားတစ်ခုကိုမျှ ငါဘုရား မြင်တော်မမူ-ဟု ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။ -- သဒ္ဓမ္မသုံးဖြာ သာသနာတော် ပျောက်ပျက်ကွယ်ပရန် အကုသိုလ်တရားတို့ကို တိုးပွားအောင် အားထုတ်ခြင်း, ကုသိုလ်တရားတို့ကို အားမထုတ်ခြင်းမှတပါး အခြား တစ်ခုသော တရားကိုမျှ ငါဘုရားမြင်တော်မမူ-ဟု ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။ --- သဒ္ဓမ္မသုံးဖြာ သာသနာတော်မြတ် ကြာမြင့်စွာ တည်တံ့ မပျောက်မပျက် မကွယ်မပရန် ကုသိုလ်တရားတို့ကို အဖန်ဖန်အားထုတ်ခြင်း, အကုသိုလ်တရားတို့ကို အားမ ထုတ်ခြင်းမှတပါး အခြားတစ်ခုသော တရားကိုမျှငါဘုရားမြင်တော်မမူ-ဟု ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
ပေါက်ကန်ရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
ပေါက်ကန်ရွာ (Paukkan)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ ပေါက်ကန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၈၂၂ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝက်လက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပျာ (ရည်) ရေရွာ
ပျာ (ရည်) ရေရွာ
ထီးပနန်းလက်တက်ရွာ၊ တလိုင်းစု
ထီးပနန်းလက်တက်ရွာ၊ တလိုင်းစု
ကျွဲကူးတောင်ကွင်းရွာ၊ လမုတမံ
ကျွဲကူးတောင်ကွင်းရွာ၊ လမုတမံ
စေတီကွင်းရွာ၊ ကြိုးကြာကွင်း
စေတီကွင်းရွာ၊ ကြိုးကြာကွင်း
လွမ်းချင်း
သတိရအောက်မေ့ဖွယ်ရာတို့ကို လွမ်းဆွတ်တသ စပ်ဆိုထားသော သီချင်းတစ်မျိုးကို လွမ်းချင်းဟုခေါ်သည်။ လွမ်းချင်းများ သည် အလောင်းမင်းတရားကြီးလက်ထက်တော်ကပင် စတင်ပေါ်ပေါက်ခဲ့၏။ သို့သော် ထိုအခါက လွမ်းချင်းဟူသောအမည်နှင့် ခေတ်မစားခဲ့သေး ချေ။ မြောက်ဘက်သံဟူ၍သာ လူများခေါ်ဝေါ်နေကြ၏။ ရွှေဘိုမြို့မြောက်ဘက် ကျေးလက်တောရွာများတွင် စတင်ပေါ်ပေါက်သီဆိုကြသောကြောင့် မြောက်ဘက်သံဟု အမည်ပေးထားကြဟန်တူ၏။
လွမ်းချင်းစာကိုယ်တွင် အချိုးနှစ်ချိုးရှိ၍ အချိုးတို့၏အဆုံး၌ လေး ဟူသောညှင်ညှင်သာသာရွတ်ဆိုရသော အက္ခရာတို့ဖြင့် အရေး အသားများလေသည်။ အကြောင်းအရာမှာ လွမ်းဆွေးစရာကိုအရင်းခံ၍ စပ်ရ လေသည်။ ကုန်းဘောင်ခေတ်စာဆို နာခံတော်ဝေါကြီးမှူး ဦးခြုံရေးသည့် ''ဂနိုင်စဆီက၊ ထိုင်ကြမယ်လိုလို၊ မိုင်တငယ်ငို၊ မြိုင်မကို မဝင်ခင်က၊ တသွင်သွင် မျက်ရည်ဥတွေနဲ့၊ ညက်ကျေနု တအားငယ်တယ်၊ သနားစဖွယ် တပင်နတ်မှာဖြင့်'အစချီကာ လွမ်းချင်းသည်လွမ်းချင်းများတွင် စံနမူထား လောက်အောင် ကောင်းမွန်လှသောကြောင့် စံတေး ဟုပင်ခေါ်ဝေါ်၏။ ထိုလွမ်းချင်းမှာ သီပေါမင်းနှင့်မိဖုရားအရှင်နှစ်ပါးတို့ ရွှေကြက်ယက်သို့ ထွက်စံတော်မူရာ တောတောင်ကန္တာရခရီး၌ လွမ်းစဖွယ်အခြင်းအရာများကို ဖွဲ့နွဲ့၍ ဦးခြုံက စပ်ဆိုရေးသားဆက်သသည်တွင် အလွန်ကျေနပ်တော်မူ၍ ဆုတော်တစ်ထောင်ပင် ချီးမြှင့်ခြင်းခံရသည့် အဖွဲ့ကောင်းတစ်ခုဖြစ်၏။ များသောအားဖြင့် ထိုလွမ်းချင်းတို့တွင် တောတောင်ရေမြေ၏ လွမ်းဆွတ်ကြေကွဲဖွယ်တို့ကို ဖွဲ့လေ့ရှိ၏။ တောရွာဓလေ့ထုံးစံတို့ကို သရုပ် ဖော်သောအဖွဲ့များပင်ဖြစ်လေသည်။ စာဆိုတော်ဦးကြီး၊ ဦးဆောင်းတို့သည် လွမ်းချင်းစာဆိုများဖြစ်ကြ၏။
လွမ်းချင်း
လွမ်းချင်းဆိုသည်မှာ လွမ်းဆွတ်ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော တေးသံဖြင့် ဖွဲ့ဆိုထားသည့် တေးကဗျာ ဖြစ်သည်။ ရွှေဘိုမြို့ မြောက်ဘက် ကျေးလက်တောရွာများမှ စတင်ပေါ်ပေါက်လာသောကြောင့် ယခင်က မြောက်ဘက်သံ ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့ ကြောင်း သိရသည်။
လွမ်းချင်းစပ်နည်း
လွမ်းချင်းတွင် အချိုးနှစ်ခု ပါသည်။ အချိုး၏ အဆုံးများတွင် လေး ဟူသော စကားပါလေ့ရှိသည်။ စကား သုံးလုံး၊ လေးလုံး၊ ငါးလုံး၊ ခြောက်လုံး မှန်မှန်ပါတတ်၍ တစ်လုံးချိတ်ကာရန်ကို အသုံးများသည်။ ကာရန်ယူပုံမှာ လင်္ကာစပ်ကာရန် ယူပုံယူနည်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ပါဒအတွင်း၌ ပြန်ဂဟပ်ကာရန် ခေါ် ခြင်္သေ့လည်ပြန်ကာရန်ကိုလည်း အသုံးပြု ဖွဲ့ဆိုတတ်သေးသည်။ ပြန်ဂဟပ်ကာရန် ဆိုသည်မှာ ကာရန်တစ်ခုကို ခံထားပြီးနောက် ထိုကာရန်နှင့်မတူသော ကာရန်သစ် တစ်မျိုးကို ပြောင်းပြီးနောက် မူလကခံခဲ့သော ကာရန်ကို ပြန်အုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပြန်ဂဟပ်ကာရန်ယူပုံကို ခြင်္သေ့လည်ပြန် ဟုလည်း ခေါ်သည်။ လွမ်းချင်းသည် တေးဂီတဘက်သို့ တိမ်းညွတ်သော ကဗျာမျိုးဖြစ်သည်။ ရွတ်ဖတ်သောအခါ ဂီတသံ ပေါက်အောင် ရွတ်ဖတ်ရသည်။ စာလုံးရေ အနည်းအများထားပုံ၊ အသံသွား အသံလာ ပြေပြစ်အောင်ဖွဲ့ပုံ တို့ကို ရွတ်ဆိုကြည့်မှသာ ကျကျနန နားလည် သဘောပေါက်ပေမည်။
အိဇု − တဂဘူတာ
အိဇု − တဂဘူတာ  (伊豆多賀駅 အိဇု − တဂ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ရှိဇုအိုခခရိုင်၊ အတမိမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကြက်ပေါင်ချောင်းရွာ၊ ထားဝယ်မြို့နယ်
ကြက်ပေါင်ချောင်းရွာ(Kyetpaungchaung)သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ထားဝယ်ခရိုင်၊ ထားဝယ်မြို့နယ်၊ ဟိန္ဒားကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ 177,113 ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထားဝယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မရင်သွေးရွာ၊ တလိုင်းစု
မရင်သွေးရွာ၊ တလိုင်းစု
ဒီဇင်ဘာ ၂၀၀၃
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဒီဇင်ဘာ ကဏ္ဍ:၂၀၀၃
ကိုကြီး၊ ဗိုလ်ချုပ် (အငြိမ်းစား)
ဗိုလ်ချုပ်ကိုကြီး (လေ-၁၀၅၉) သည် ၁၉၄၉ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ (၁)ရက်နေ့တွင် တပ်မတော် (လေ) သို့စတင် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ၁၉-၃-၉၈ မှ ၃-၁၁-၈၅ ရက်နေ့ထိ ဒုတိယကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် (လေ)၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ၁၉၈၆ ခု၊ ဇန်နဝါရီလ (၁)ရက်နေ့တွင် တပ်မတော်မှ အငြိမ်းစားယူပြီး မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတီ ဗဟိုကော်မတီအဖြစ်နှင့် ပြည်သူ့တရားသူကြီးအဖွဲ့ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ၁၉၈၈ ခုနှစ်အထိ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး အငြိမ်းစားယူခဲ့သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ကိုကြီး (ငြိမ်း)သည် အမှတ် (၇၀/ မ) ငွေဝတ်မှုန်ရိပ်သာ၊ ရွှေတောင်ကြား (၁)ရပ်ကွက်၊ ဗဟန်းမြို့နယ်၌ ၁၉၉၉၊ ဧပြီ (၁၉) တွင် ကွယ်လွန်သည်။ ကွယ်လွန်ချိန် ၌ ဇနီး ဒေါ်တင်တင်ညိုနှင့် သားသမီးများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဆင်ကျပ်ရွာ၊ ဆင်ကျပ်
ဆင်ကျပ်ရွာ၊ ဆင်ကျပ်
လောနောက်အင်းရွာ၊ လဟယ်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လဟယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အိဇု − အိုးခဝဘူတာ
အိဇု − အိုးခဝဘူတာ  (伊豆大川駅 အိဇု − အိုးခဝ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ရှိဇုအိုခခရိုင်၊ ဟိဂရှိမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သရက်ပင်လှရွာ၊ ဓအင်းဓဓဝယ်ဓ
သရက်ပင်လှရွာ၊ ဓအင်းဓဓဝယ်ဓ
ကြာညိုပြင် (ရခိုင်)ရွာ
ကြာညိုပြင် (ရခိုင်)ရွာ
မြင်းမထိရွာ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်
မြင်းမထိရွာ (Myinmahti)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်၊ ဘုရားဖြူကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၆၉၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဘုရားဖြူကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၁၇၄ ဦး၊ မ ၃၄၅၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၆၃၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မင်္ဂလာသိမ်းရွာ၊ တလိုင်းစု
မင်္ဂလာသိမ်းရွာ၊ တလိုင်းစု
မထန်ရွာ၊ မိုးမောက်မြို့နယ်
မထန်ရွာ(Mahtan)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ ဗန်းမော်ခရိုင်၊ မိုးမောက်မြို့နယ်၊ ပရန်ဟူဒုံးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၇၀၃၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပရန်ဟူဒုံးကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၅ ဦး၊ မ ၅ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၅၀ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကခုန်မင်းသား၏ဒဏ္ဍာရီ
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တရုတ် ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲများ
ကျပ်ဆင်ချောင်းရွာ၊ အရိုးဒါး
ကျပ်ဆင်ချောင်းရွာ၊ အရိုးဒါး
သဲကုန်းကလေးရွာ၊ သဲကုန်းကလေး
သဲကုန်းကလေးရွာ၊ သဲကုန်းကလေး
အင်းကုန်းရွာ၊ စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်
အင်းကုန်းရွာ (Innkone)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်၊ စွန်ရဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၆၆၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ စွန်ရဲကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၆၄၃ ဦး၊ မ ၃၆၇၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၇၃၁၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:စဉ့်ကိုင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဟိုင်းခိုမြို့
ဟိုင်းခိုမြို့သည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ၊ ဟိုင်နန်ပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်သည်။
ထီးပနန်းကုန်းစုရွာ၊ ထီးပနန်း
ထီးပနန်းကုန်းစုရွာ၊ ထီးပနန်း
အိဇု − နစ်တဘူတာ
အိဇု − နစ်တဘူတာ  (伊豆仁田駅 အိဇု − နစ်တ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ရှိဇုအိုခခရိုင်၊ ခန်နမိမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဟေလီကာနပ်ဆပ်ရှိ မော်ဆိုလော့စ်၏ ဂူသင်္ချိုင်း
ဘီစီ ၃၇၈ ခုနှစ်လောက်တွင် နတ်ရွာစံသော ကဲရီးယား ပြည့်ရှင် ဘုရင်မောဆိုလပ်အတွက် မိဖုရားကဆောက်လုပ် ခဲ့သော သင်းချိုင်းဂူကြီးမှာ အာရှမိုင်းနားနယ် ဟယ်လီကာနက် ဆပ် မြို့တွင်ရှိ၍ မောဆိုလီယမ်ဟု ခေါ်သည်။ လေးထောင့် လျားလျားပုံရှိသည့် ဂူကြီးပေါ်တွင် လှပသော တိုင်လုံးကြီး များစီကာ ဆောက်လုပ်ထားပြီးလျှင် ထိုအပေါ်မှတစ်ဖန် အမိုး သဏ္ဌာန် ပိရမစ်ဖြင့် မိုးထား၏။ ထိုပိရမစ်အမိုးပေါ်တွင် ဘုရင် နှင့် မိဖုရားတို့ မြင်းလေးကောင်ကသော ရထားကို စီးနေသည့် ပုံကို ထုလုပ်ထားရာ၊ ဘုရင်ကြီး၏ရုပ်တုမှာ ၁ဝ ပေမြင့်လေ သည်။ ထိုအဆောက်အအုံကြီးကား ဂရိပိသုကာ တို့၏လက်ရာ ဖြစ်၏။ ယခုအခါတွင် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားပြီဖြစ်ရာ အချို့ အပျက်အစီးများကို ဗြိတိသျှပြတိုက်တွင် ထိန်းသိမ်းထားလေ သည်။ ထိုအဆောက်အအုံကြီးမှာ ခိုင်ခံ့ကြီးမား လှပတင့်တယ် သဖြင့် နောက်နောင်တွင် ကြီးမားလှသော ဂူသင်းချိုင်းများကို မောဆိုလီယမ်ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြ၏။
ကြာညိုပြင် (ကုလား)ရွာ
ကြာညိုပြင် (ကုလား)ရွာ
အညာဘန်းရွာ၊ ထီးလင်းမြို့နယ်
အညာဘန်းရွာ (Ahnyarban)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ဂန့်ဂေါခရိုင်၊ ထီးလင်းမြို့နယ်၊ အညာဘန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၉၂၇၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အညာဘန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၃၉ ဦး၊ မ ၂၉၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၃၆ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထီးလင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကောက်စဉ်ရွာ၊ ပလက်ဝမြို့နယ်
ကောက်စဉ်ရွာ(Kauksin)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မတူပီခရိုင်၊ ပလက်ဝမြို့နယ်၊ ကောက်စဉ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၆၆၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကောက်စဉ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၃ ဦး၊ မ ၃၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၈၁ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပလက်ဝမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဒီဇင်ဘာ ၂၀၀၄
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဒီဇင်ဘာ ကဏ္ဍ:၂၀၀၄
ဒရူပါဒီ မာမူ
ဒရူပါဒီ မာမူ (Droupadi Murmu) သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ လက်ရှိသမ္မတဖြစ်သည်။ ပရာတီဘာ ပါတေးပြီးနောက် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ ဒုတိယမြောက် အမျိုးသမီးသမ္မတလည်း ဖြစ်သည်။ သမ္မတမဖြစ်မီက ဂျဟာခန်ပြည်နယ်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် ၂၀၁၅ခုနှစ်မှ ၂၀၂၁ခုနှစ်အထိ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ၂၀၀၀ပြည့်နှစ်မှ ၂၀၀၄ခုနှစ် အထိ ဩရိဿပြည်နယ် အစိုးရအဖွဲ့တွင် ရာထူးအမျိုးမျိုးဖြင့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေးသို့ မဝင်ရောက်မီ ၁၉၇၉ခုနှစ်မှ ၁၉၈၃ခုနှစ်အထိ ဆည်မြောင်းဌာနတွင် စာရေး၊ ထို့နောက် ၁၉၉၇ခုနှစ်အထိ ဆရာမအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဘဝ
၁၉၈၀ပြည့်နှစ်တွင် ဘဏ်လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ကာ သားနှစ်ဦး၊ သမီးတစ်ဦး ထွန်းကားခဲ့သည်။ ဒရူပါဒီသည် ၂၀၀၉ခုနှစ်မှ ၂၀၁၅ခုနှစ် (၇)နှစ်အတွင်း ခင်ပွန်း၊ သား(၂)ဦး၊ မိခင်၊ အကိုတို့အား ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
သမ္မတသက်တမ်း
အာဏာရ ဘာရာတီယာ ဂျာနာတာပါတီပါဝင်သော အမျိုးသားဒီမိုကရက်တစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ သမ္မတလောင်းအဖြစ် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသည်။ ကြီးမားသော နိုင်ငံရေးအင်အားထောက်ပံ့မှုဖြင့် နိုင်ငံတော်သမ္မတအဖြစ် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရပြီး ၂၀၂၂ခုနှစ် ဇူလိုင်လ (၂၅)ရက်နေ့တွင် သမ္မတအဖြစ် စတင်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ဒရူပါဒီသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံသမိုင်းကြောင်း၌ အငယ်ဆုံးသမ္မတဖြစ်လာကာ လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက် မွေးဖွားခဲ့သည့် ပထမဆုံးသမ္မတလည်းဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ သမ္မတများ ကဏ္ဍ:အမျိုးသမီး သမ္မတများ
အိဇု − နဂအိုခဘူတာ
အိဇု − နဂအိုခဘူတာ  (伊豆長岡駅 အိဇု − နဂအိုခ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ရှိဇုအိုခခရိုင်၊ အိဇုနိုခုနိမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပေါက်ကန်ဘူတာရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
ပေါက်ကန်ဘူတာရွာ (Paukkanbutar)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ ပေါက်ကန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၈၂၄ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝက်လက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကလစ်ကြီးရွာ၊ ထားဝယ်မြို့နယ်
ကလစ်ကြီးရွာ(Kalitgyi)သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ထားဝယ်ခရိုင်၊ ထားဝယ်မြို့နယ်၊ ကလစ်ကြီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ 177,117 ဖြစ်သည်။
နီဘရားစကားပြည်နယ်
နီဗရက်စက ပြည်နယ် (Nebraska) သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ အနောက်မြောက်ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။ နီဗရက်စကဟူသော အမည်သည် "ရေတိမ်မြစ်" ဟု အနက်ရသော အင်ဒီးယန်းစကား နီဗရက်သက မှ ဆင်းသက်လာသည်။ ထိုပြည်နယ်တွင်းရှိ ပလက်မြစ်ကို နီဗရက်သကဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။ ပြည်နယ်၏ စိုပြေသာယာမှုအတွက် မြေဩဇာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ငရန်အတွက် သစ်ပင်များကို ရှေးပဝေသဏီအခါကပင် စိုက်ပျိုးလာခဲ့ကြသဖြင့်လည်းကောင်း၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် "သစ်ပင်များနေ့"ကို ဤပြည်နယ်၌ ရှေးဦးစွာ ကျင်းပခဲ့သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ နီဗရက်စကပြည်နယ်ကို တစ်ခါတစ်ရံ "သစ်ပင်စိုက်ပျိုးသူတို့၏ ပြည်နယ်" ဟုလည်း ခေါ်ကြလေသည်။
ပြည်နယ်အကျယ်အဝန်းမှာ စတုရန်းမိုင်ပေါင်း ၇၇,၃၅၄ မိုင်မျှရှိသည်။ နီဗရက်စကပြည်နယ်၏ အရှေ့ဘက်တွင် မစ်ဆိုရီပြည်နယ်နှင့် အိုင်အိုဝါပြည်နယ်၊ အနောက်ဘက်တွင် ကော်လိုရာဒိုပြည်နယ်နှင့် ဝိုင်အိုးမင်းပြည်နယ်တို့ အသီးသီးတည်ရှိ၏။ တောင်ဘက်တွင်ကား ကန်းဆပ်ပြည်နယ်တည်ရှိ၍ မြောက်ဘက်တွင်မူ တောင်ဒါကိုတာပြည်နယ် တည်ရှိလေသည်။ လင်ကွန်းမြို့သည် နီဗရက်စကပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်၍ လူဦးရေထူထပ်သည်။ ထိုမြို့၏ အဓိကလုပ်ငန်းမှာ ထောပတ်လုပ်ငန်းဖြစ်သည်။ အမဲသားငါးလုပ်ငန်း၏ ဗဟိုဌာနဖြစ်သည်။
နီဗရက်စက ပြည်နယ်သည် မိဇူးရီမြစ်၏အနောက်ဘက်တွင်တည်ရှိ၍ ယင်း၏ မြစ်လက်တက်တစ်ခုဖြစ်သော ပလက်မြစ်သည် ပြည်နယ်ကို အရှေ့မှအနောက်သို့ ဖြတ်သန်းလျက် စီးဆင်းသည်။ ယင်းပြည်နယ်တွင် မြက်ခင်းလွင်ပြင်နှင့် သဲမြေပြင်များရှိသည်။ ပြည်နယ်၏ အနောက်ပိုင်းရှိ ရော့ကီးတောင်တစ်လျှောက်တွင်မူကား ကုန်းပြင်မြင့်များရှိသည်။ ရာသီဥတုမှာ နွေရာသီတွင် ပူလွန်း၍ ဆောင်းရာသီတွင် အေးလွန်းသည်။ သို့သော်ခြောက်သွေ့သော လေကြောင့် နီရက်စကပြည်နယ်သည် ကျန်းမာရေးအတွက် အသင့်ဆုံးပြည်နယ်ဖြစ်လေသည်။ နှစ်စဉ်ပျမ်းမျှမိုးရေချိန် ၂၆ လက်မရွာသွန်းသည်။
အထူးသဖြင့် ကြီးကျယ်လှသော ရေသွင်းစီမံကိန်းကြီးများကြောင့် လယ်ယာစိုက်ပျိုးခြင်းသည် ပြည်နယ်၏ အဓိကလုပ်ငန်းကြီးဖြစ်လေသည်။ ပြောင်းမှာ အဓိကကောက်သီးနှံဖြစ်၍ ဂျုံ၊ မြင်းစားဂျုံ၊ အာလူးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များပြင် သစ်သော့သီး၊ စပျစ်သီးစသည့်သစ်သီးများလည်းထွက်သည်။ နီဗရက်စကပြည်နယ်၏ အရှေ့ပိုင်းဒေသ၌ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းသည် ဖွံ့ဖြိုးသော်လည်း၊ အနောက်ပိုင်းဒေသ၌မူ ရော့ကီးတောင်ခြေအထိလွင်ပြင်ကြီးဖြစ်၍ နွား၊ သိုးနှင့် ဝက်များကို အကြီးအကျယ်မွေးမြူကြသည်။ အမဲသားလုပ်ငန်းနှင့် နို့ထွက်ပစ္စည်းလုပ်ငန်းများကိုလည်း လုပ်ကိုင်ကြသည်။ နီဗရက်စကပြည်နယ်သည် စိုက်ပျိုးရေးပြည်နယ်အဖြစ်များစွာအရေးပါသည့်အလျောက် မှန်မှန်တိုးတက်လျက်ရှိသော စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်းတို့သည် မထင်ပေါ်ချေ။ ပြည်နယ်အတွင်းရှိ စက်ရုံပေါင်း ၁၁၅၀ ကျော်မှ စားကုန်ပစ္စည်များ၊ စက်ကိရိယာများ၊ သံမဏိထည်များ၊ အိမ်ထောင်ပရိဘောဂများ၊ အထည်အလိပ်များနှင့် မြေထည်များ စသည်တို့ထွက်လေသည်။ နီဗရက်စကပြည်နယ်သည် ဓာတ်သတ္တုများ မကြွယ်ဝလှသော်လည်း ၁၉၃၉ ခုနှစ်တွင် ရေနံကို စတင်တွေ့ရှိခဲ့သည်မှစ၍ ရေနံနှင့် သဘာဝဓာတ်ငွေ့လုပ်ငန်းမှာ လျင်မြန်စွာတိုးတက်လျက်ရှိလေသည်။ ထို့ပြင် နီဗရက်စကပြည်နယ်တွင် ရှေးပဝေသဏီကာလကရှိခဲ့သည် သစ်ပင်များနှင့် သတ္တဝါကြီးများ၏ ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းများကို မြေအောက်မှအများအပြားပင် တူးဖော်ရရှိသည့်အတွက် သမိုင်းမပေါ်မှခေတ်အကြောင်းကို လေ့လာရေးနှင့် စပ်လျဉ်း၍ အထူးထင်ရှားလာခဲ့လေသည်။ နီဗရက်စကပြည်နယ်တွင် ၇ နှစ်နှင့် ၁၆ နှစ်အကြား ကလေးသူငယ်တိုင်းစာသင်ကျောင်းများတွင် မသင်မနေရသင်ကြားရ၏။ အထက်တန်းကျောင်းအထိ အခမဲ့သင်ကြားနိုင်၏။ ပြည်နယ်အတွင်းရှိ ထင်ရှားသောတက္ကသိုလ်များမှာ နီဗရက်တက္ကသိုလ်၊ ကရေးတန်တက္ကသိုလ်၊ ဟေးစတင်းကောလိပ်၊ နီဗရက်စကဝက်စလီယန်တက္ကသိုလ်၊ မျူနီစီပယ်တက္ကသိုလ်နှင့် နီဗရက်စကနိုင်ငံတော် ဆရာအတတ်သင်ကောလိပ်တို့ဖြစ်လေသည်။
ယခုနီဗရက်စကပြည်နယ်တည်ရှိရာ နယ်ပယ်ဒေသသို့ ၁၅၁၄ ခုနှစ်တွင် စပိန်ဗိုလ်ချုပ် ဖရန်ဆစ္စကို ကိုရိုနာသိုနှင့် ယင်း၏နောက်လိုက်နောက်ပါ စပိန်လူမျိုးစစ်သည်တော်တစ်စုသည် မက္ကဆီကိုမှ ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် စပိန်လူမျိုးများ မကြာခဏရောက်လာလေသည်။ ထို့ပြင် ပြင်သစ်လူမျိုး သားကောင်ဖမ်းသမားများနှင့် သားမွေးကုန်သည်များလည်း နီဗရက်စက နယ်ပယ်ဒေသများသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ပြင်သစ်တို့သည် နီဗရက်စကနယ်အပါအဝင်ဒေသကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိုင်ရာပိုင်ကြောင်းပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း အမြဲတမ်းအခြေစိုက် နေထိုင်ခြင်းကား မပြုလခဲ့ချေ။
ယင်းသို့ဖြင့် နီဗရက်စကနယ်သည် ပြင်သစ်တို့ လက်အောက် ရောက်ချည်တစ်ခါ၊ စပိန်လက်အောက်ရောက်ချည်တစ်လှည့် ဖြစ်ခဲ့ရပြီးနောက် ၁၈၀၃ ခုနှစ်၌ လူဝီစီယားနားပြည်နယ်ကြီးကို အမေရိကန်တို့က ပြင်သစ်တို့ထံမှ ဝယ်ယူလိုက်ရာတွင် နီဗရက်စကသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုပိုင် နယ်မြေဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၁၈၃၄ ခုနှစ်တွင် နီဗရက်စကကို အင်ဒီးယန်းများ၏ သီးသန့်နယ်တစ်ခုအဖြစ်ပိုင်းခြားသတ်မှတ်ပေး၍ လူဖြူများ ဝင်ရောက်နေထိုင်ခြင်းကို တားမြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကယ်လီဖိုးနီးယားပြည်နယ်သို့ ရွှေအရှာသွားသူများ ယင်းနယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာရင်ဝင်ရောက်အခြေစိုက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနောက် ၁၈၅၄ ခုတွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကွန်ဂရက်လွှတ်တော်မှ ကန်းဆပ်နီဗရက်စက အက်ဥပဒေတရပ် ထုတ်ပြန်ခဲ့၍ ထိုဥပဒေအရ နီဗရက်စကနယ်သည် လူဖြူများ ဝင်ရောက်အခြေစိုက်နေထိုင်နိုင်သော နယ်ပယ်ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။ ထိုအခါမှစ၍ နယ်ပယ်အတွင်း ကျေးကျွန်စံနစ်ကို လက်ခံလိုသူများနှင့် လက်မခံလိုသူများ၏ နိုင်ငံရေးပဋိပက္ခမှုပေါ်ပေါက်ခဲ့လေသည်။ ပြည်တွင်းစစ်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ၂ နှစ်ခန့်အကြာ ၁၈၆၇ ခုတွင် နီဗရက်စကနယ်ပယ်သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ၃၇ ခုမြောက် ပြည်နယ်တစ်နယ်ဖြစ်လာလေသည်။ ယခင်က အိုမဟောကို မြို့တော်အဖြစ်ထားရှိခဲ့ရာမှ လင်ကွန်မြို့ကို မြို့တော်အဖြစ် ပြောင်းရွှေ့သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် ပြည်နယ်ကို ဖြတ်လျက် ယူနီယန်ပစိဖတ်မီးရထားလမ်းမကြီး ဖောက်လုပ်လိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင်ကား နီဗရက်စကပြည်နယ်၏ လူဦးရေသည် လျင်မြန်စွာတိုးတက်လာခဲ့သည်။ ပထမကမ္ဘာစစ်ကြီးအတွင်း၌ နီဗရက်စကပြည်နယ်သည် ပြည်ထောင်စုကြီးနှင့် မဟာမိတ်တို့အား လူအင်အားသာမက စားကုန်သောက်ကုန်ပစ္စည်းများကိုလည်း အမြောက်အမြားကူညီဖြည့်တင်းပေနို်င်ခဲ့သည်။ စစ်ပြီးခေတ်နောက်ပိုင်း၌ နီဗရက်စကပြည်နယ်သည် များစွာကြီးပွားတိုးတက်လာခဲ့သည်။ လင်ကွန်းမြို့တော်တွင် အမေရိကန်ဗိသုကာပညာရပ်၏ လက်ရာအမြောက်ဆုံးဖြစ်သော "စတိတ်ကတ်ပီတော" အဆောက်အအုံကြီးကို ဒေါ်လာတစ်ကုဋေအကုန်ခံလျက် ဆောက်လုပ်ခဲ့၏။ ယင်းသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနိုင်ငံတွင် အထင်ရှားဆုံးသော အဆောက်အအုံကြီး ၁၀ အနက် တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်လေသည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးအတွင်း၌ နီဗရက်စကပြည်နယ်တွင် စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်း အကြီးအကျယ်ထွန်းကားလာခဲ့၏။ အိုမဟောတွင် လေယာဉ်ပျံများထုတ်လုပ်သောစက်ရုံကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့၍၊ အခြားမြို့ကြီးများတွင်လည်း စစ်သုံးပစ္စည်းစက်ရုံများ တည်ဆောက်ခဲ့လေသည်။ ၁၉၅၀ ပြည့်လောက်မှအစပြု၍ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမှ တာဆီးရေး စီမံကိန်းများကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ရာ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းသည် ဆထက်ထမ်းပိုးတိုး၍ ထွန်းကားလာခဲ့လေသည်။ စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်းများလည်းဆက်လက်တိုးတက်ထွန်းကားခဲ့၏။
​မှော်အိုင်ရွာ၊ သဲကုန်းကလေး
မှော်အိုင်ရွာ၊ သဲကုန်းကလေး
ဘုရားကုန်းရွာ၊ မိုးမိတ်မြို့နယ်
ဘုရားကုန်းရွာ (Hpayarkone)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မိုးမိတ်ခရိုင်၊ မိုးမိတ်မြို့နယ်၊ မန်ကျည်းပင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၀၆၈၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မန်ကျည်းပင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၀၀ ဦး၊ မ ၁၄၉၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၈၉၈ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝေးဟိုင်မြို့
ဝေးဟိုင်မြို့သည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ၊ ရှန်းတုန်းပြည်နယ် အတွင်းရှိ ခရိုင်အဆင့် မြို့တော် တစ်ခုဖြစ်သည်။
မံဒေါ်ရွာ၊ မိုးမောက်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျောက်ခေတ်ဟောင်း ခေတ်လယ်
ကျောက်ခေတ်ဟောင်း ခေတ်လယ် (Middle Palaeolithic) ဆိုသည်မှာ ပေလီယိုလစ်သစ် သို့မဟုတ် ကျောက်ခေတ်ဟောင်း၏ ဒုတိယမြောက် ကာလ အပိုင်းအခြားကို ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်ပြီး ဥရောပ၊ အာရှ နှင့် အာဖရိကတို့တွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ ကျောက်ခေတ်ဟောင်း ခေတ်လယ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃ သိန်းမှ နှစ်ပေါင်း ၃ သောင်း အတွင်း ကာလကို ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒေသပေါ်တွင် လိုက်၍ ကာလ အပိုင်းအခြား သတ်မှတ်မှုမှာ အမျိုးမျိုးအစားစား ကွဲပြားကြသည်။ ကျောက်ခေတ်ဟောင်း ခေတ်လယ် ပေါ်ပေါက်ပြီးသည့်နောက်တွင် ကျောက်ခေတ်ဟောင်း ခေတ်နှောင်း (Upper Paleolithic ) ကာလသို့ ကူးပြောင်း ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ကျောက်ခေတ်ဟောင်း ခေတ်နှောင်း ကာလမှာမူ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၅ သောင်းမှ ၄ သောင်း ကြားရှိကာလကို ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျောက်ခေတ်ဟောင်း ကာလ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃သိန်းမှ ၃ သောင်းကြား ကာလ အတွင်းတွင် နင်းဒါသယ်လူသား (Homo neanderthalensis) တို့ ဥရောပတွင် တိုးပွားလာခဲ့ကြပြီး ခေတ်သစ်လူသားတို့နှင့် ခန္ဓာဗေဒအားဖြင့် တူညီသော လူသားတို့ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁သိန်း ၉ သောင်း ၅ ထောင်ခန့်ကာလက ပေါ်ပေါက်ခဲ့ကြသည်။
ကိုးကား
Paleolitikum
အင်ကျင်းခုံရွာ၊ ကလေးမြို့နယ်
အင်ကျင်းခုံရွာ (Ingyinkhon)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကလေးခရိုင်၊ ကလေးမြို့နယ်၊ မောက်လင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၅၅၇၅ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကလေးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နောင်တောရွာ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်
နောင်တောရွာ (Nawngtaw)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်၊ ဘုရားဖြူကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၆၉၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဘုရားဖြူကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၁၇၄ ဦး၊ မ ၃၄၅၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၆၃၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လောနောက်ကုန်းရွာ၊ လဟယ်မြို့နယ်
လောနောက်ကုန်းရွာ (Lawnaukkone)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ လဟယ်မြို့နယ်၊ လောနောက်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၈၁၀ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လဟယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရှင်တောင်ရွာ၊ ဆင်ကျပ်
ရှင်တောင်ရွာ၊ ဆင်ကျပ်
အပညတ္တသုတ်
(၂)သုတ် ရှိပါသည်။
ဘုရားရှင် မပညတ်အပ်သည်ကို ဘုရားရှင် ပညတ်တော်မူအပ်၏ဟု ပြ (ပြော ဟော, ရေးသား, ယူဆ, ပြုကျင့်)ကြသော ရဟန်းတို့သည် လူအများ အစီးအပွားမဲ့ရန်၊ ချမ်းသာမဲ့ရန်၊ အကျိုးစီးပွားမဲ့ရန်၊ နတ်, လူတို့ဆင်းရဲရန် ကျင့်သုံးကြကုန်၏။ သည်သာမ ကသေး ထိုရဟန်းတို့သည် များစွာသော အကုသိုလ်ကိုလည်း တိုးပွားစေကြကုန်၏။ သဒ္ဓမ္မသုံးဖြာ ဤသာသနာတော်ကို ကွယ်ပျောက်စေသူတို့လည်းဖြစ်ကုန်၏-ဟု ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ၌ -သဒ္ဓမ္မကွယ်ပျောက်ပုံ အကျယ်ဖွင့်ပြထားပါသည်။ သာသနမူလ ဆွေးနွေးပွဲအကြောင်းကိုလည်း ဖွင့်ပြထားပါသည်။ --- တထာဂတ အပညတ္တကို တထာဂတ အပညတ္တဟု ပြ (ပြောဟော, ရေးသား သင်ကြား, ယူဆ, ပြုကျင့်)ကြသော ရဟန်းတို့သည် လူအများကြီးပွား, ချမ်းသာရန်၊ နတ်, လူတို့ ချမ်းသာစေရန် ပြုကျင့်ကြသူတို့ဖြစ်ကုန်၏။ သည်သာမကသေး ထိုရဟန်းတို့သည် များစွာသောကုသိုလ်တရားကို တိုးပွားစေကြကုန်၏။ သဒ္ဓမ္မသုံးဖြာ ဤသာသနာတော်ကိုလည်း ကြာရှည်လေးမြင့်တည်တံ့စေသူတို့ ဖြစ်ကုန်၏-ဟု ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
ကလောရွာ၊ ဓအင်းဓဓဝယ်ဓ
ကလောရွာ၊ ဓအင်းဓဓဝယ်ဓ
ကန်ဒူရွာ
ကန်ဒူရွာ
ချုံချင့်မြို့
ချုံချင့်မြို့သည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ၊ ၏ ပြည်နယ်အဆင့်ရှိသော မြူနီစီပယ်အုပ်ချုပ်ရေး မြို့တော် ဖြစ်သည်။
သမိုင်းကြောင်း
ချုံကင်းမြို့သည် တရုတ်နိုင်ငံအနောက်ပိုင်း ဆီချွမ်ပြည်နယ် တွင် ရှိ၍ ရှေးနှစ်ပေါင်း ၄၀၀၀ ကျော်ကပင် ပေါ်ထွန်းခဲ့သော မြို့ဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘီစီ ၂၂ ရာစုနှစ်ခန့်က တရုတ် ပြည် ဆီယာမင်းဆက်မှ ယူဘုရင်၏ မိဖုရားကြီးမှာ ထိုဒေသ တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်ဟု အဆိုရှိသည်။ ဘီစီ ၂၂၀ နှစ်က တရုတ်ပြည့်ရှင် ရှီဝှန်းတီဘုရင်သည် ချုံကင်းမြို့ကို သိမ်းပိုက်၍ တရုတ်ပြည်မထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။
ဤမြို့မှာ ယန်ဆီမြစ်နှင့် ကိယလင်မြစ်တို့ တွေ့ဆုံရာ ကျောက်ဆောင်ကျွန်းဆွယ်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ထိုမြစ်များမှာ တရုတ်နိုင်ငံအနောက်ပိုင်းကို အလယ်ပိုင်းနှင့်၎င်း၊ ပင်လယ် ဆိပ်ကမ်းမြို့များနှင့်၎င်း ဆက်သွယ်ပေးရာ သဘာဝတံခါးဝဟု ဆိုနိုင်သော မြို့ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည့်ပြင် ယူနန်ပြည်နယ် မြောက်ပိုင်းနှင့် တိဗက်နိုင်ငံ အရှေ့ပိုင်းတို့မှ ကုန်စည်များ စုဝေးထုတ်နုတ် ဖလှယ်ရာ ဗဟိုအချက်အချာ မြို့တစ်မြို့လည်း ဖြစ်သည်။ ၁၈၉၀ ပြည့်နှစ်တွင် တရုတ်ပြည်နှင့် အနောက်နိုင်ငံ တချို့တို့ ချုပ်ဆိုသော ပီကင်းစာချုပ်အရ ချုံကင်းမြို့ကို နိုင်ငံခြားသားများ နေထိုင်ရောင်းဝယ်ခွင့်ရှိသော စာချုပ်ပါ မြစ်ကြောင်းသင်္ဘောဆိပ်မြို့အဖြစ်ဖြင့် ကြေညာခဲ့သည်။ ၁၉၄၃ ခုနှစ်တွင်မှ ထိုအခွင့်အရေးပေးရခြင်း ရပ်စဲသွားလေသည်။ မြို့ပတ်ပတ်လည်ကို ၅ မိုင်ရှည်လျားသော ကျောက်တံတိုင်း ကြီးဖြင့် ကာရံထားလေသည်။ ထိုတံတိုင်းကြီးတွင် မြို့တံခါး ၉ ပေါက် ဖောက်ထားသည်။ ချုံကင်းမြို့၏ ရာသီဥတုမှာ သာယာ ခြင်းမရှိသည့်အပြင် ကျန်းမာရေးနှင့်လည်း မညီညွတ်ချေ။ မြို့ပတ်ဝန်းကျင်အရပ်မှ လက်ဖက်၊ ဆန်စပါးနှင့် ပိုးခြည် များ ထွက်သည်။ တောင်ပေါ်ဒေသများမှ သိုးမွေးနှင့် သားရေ များ ရရှိသည်။ မြစ်ကြောင်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတွင် ကတ္တူကြီး များနှင့် မီးသင်္ဘောငယ်များကို အသုံးပြုကြသည်။
ရုံးသုံးဝေါဟာရ၌ ချုံကင်းမြို့ကို ပါဆီအင်ဟု ခေါ်သည်။ ချုံကင်းမြို့တွင် ၁၉၂၃ ခုနှစ်မှစ၍ မျူနီစီပယ်အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်း ခဲ့သည်။ တရုတ်ဂျပန် စစ်အတွင်းက တရုတ်နိုင်ငံမြို့တော် နန်းကင်းမြို့မှာ ဂျပန်များလက်သို့ ကျဆုံးသွားရာ ၁၉၃၇ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလတွင် တရုတ်နိုင်ငံမြို့တော်ကို ချုံကင်းမြို့သို့ ပြောင်း ရွေ့လာခဲ့သည်။ ၁၉၃၆ ခုမှ ၁၉၃၈ ခုနှစ်အတွင်း ဖောက်လုပ် ပြီးစီးခဲ့သော တရုတ်မြန်မာလမ်းမကြီးမှာ ချုံကင်းမြို့မှ ကွန်မင်း မြို့ကို ဖြတ်၍ မြန်မာနိုင်ငံနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော မော်တော် ကားလမ်းမကြီး ဖြစ်သည်။ ဤလမ်းမကြီးမှ တရုတ်နိုင်ငံသို့ စစ်သုံးပစ္စည်း အမြောက်အမြားကို တင်ပို့ခဲ့သည်။
၁၉၄၀ ပြည့်နှစ်တွင် ချုံကင်းမြို့တော်ကို အရံမြို့တော် အဖြစ် ကြေညာပြီးနောက် ခရိုင် ၄ ခုကို မျူနီစီပယ်နယ်နိမိတ် အတွင်းသို့ နောက်ထပ်ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ထိုသို့ တိုးချဲ့ပြီး နောက် ချုံကင်းမြို့မှာ စတုရန်းမိုင်ပေါင်း ၁၁၆ မိုင်ခန့် ကျယ် ဝန်းလာသည်။ ၁၉၃၈ ခုမှ ၁၉၄၁ ခုနှစ်အတွင်း ဂျပန်တို့၏ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် မြို့အနိမ့်ပိုင်းရပ်ကွက်မှာ ယိုယွင်းပျက်စီးခဲ့သည်။ ဤမြို့တွင် ၁၉၃၉ ခုနှစ်က လူဦးရေ ၅၅၀၀၀၀ မျှသာ ရှိခဲ့ရာ ၁၉၄၂ ခုနှစ်ရောက်သောအခါ လူဦး ရေ ၁၀၀၀၀၀၀ ကျော်မျှအထိ တိုးတက်နေထိုင်လာခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီး၍ ၁၉၄၆ ခုနှစ် မေလသို့ ရောက် သောအခါ၊ ချန်ကေရှိတ်သည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်ကို ချုံကင်းမြို့မှ နန်းကင်းမြို့သို့ ပြောင်းလိုက်သည်။
ကုလားစုရွာ၊ ထီးပနန်း
ကုလားစုရွာ၊ ထီးပနန်း
ကြော့မောင်မောင်ညွန့်
ကြော့မောင်မောင်ညွန့် သည် မြန်မာနိုင်ငံသား ဓာတ်ပုံဆရာ၊ စာရေးဆရာ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ၁၉၄၂ခု၊ ဇူလိုင်လ (၂၈) ရက်၊ အင်္ဂါနေ့တွင် ဖွားမြင်သည်။ ရန်ကုန်မြို့ တာမွေမြို့နယ် ၌ ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုရှိသည်။ ၁၉၆၂ ခုတွင် ကဗျာများ စတင်ရေးသား၍ စာပေနယ်သို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ယခု စာပေသက် (၄၅) နှစ် အတွင်း မြန်မာဘာသာပြန် လုံးချင်းဝတ္ထုစာအုပ် (၁၃) အုပ် ထုတ်ဝေခဲ့ပြီး စာနယ်ဇင်းများ ၌ ဝတ္ထုတို (၃၀)၊ ဆောင်းပါး (၂၀) ကျော် ရေးသားခဲ့သည်။ ၁၉၉၇ မှ စတင်၍ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် On the middle mountain range and other stories စတင် ရေးသား ထုတ်ဝေခဲ့ရာ ယခုအခါ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားပြီးသမျှ စာအုပ်ပေါင်း (၈) အုပ်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ စာရေးဆရာ ကြော့မောင်မောင်ညွန့် သည် ဒေါ်သန်းရှင်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး သားသမီး (၃) ယောက်ကြော့သင်္ဂီခိုင်၊ မောင်ပြည့်စုံ၊ ကြော့ခိုင်ရွှေဝါ တို့ ထွန်းကားခဲ့သည်။
ကြော့မောင်မောင်ညွန့် ရေးသားခဲ့သော အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် စာအုပ်များမှာ
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ
ပီဒရို ကစ်တီလို
ပီဒရို ကစ်တီလို ကို ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၉ ရက်နေ့တွင် Puña တွင်မွေးဖွားခဲ့ပြီး ၂၀၂၁ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင် ၂၈ ရက်မှစ၍ ပီရူးနိုင်ငံ၏ သမ္မတနိုင်ငံသမ္မတဖြစ်လာခဲ့သည်။
ပါတောက်ရွာ၊ နမ့်စန်မြို့နယ်
ပါတောက်ရွာ (Partauk)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ နမ့်စန်မြို့နယ်၊ ဝမ်နောင်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၃၅၀၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဝမ်နောင်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၉၀၀ ဦး၊ မ ၁၉၅၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၈၅၄ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နမ့်စန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခေါက်ရွာ၊ ပလက်ဝမြို့နယ်
ခေါက်ရွာ(Khauk)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မတူပီခရိုင်၊ ပလက်ဝမြို့နယ်၊ ကောက်စဉ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၆၆၅ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကောက်စဉ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၃ ဦး၊ မ ၃၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၈၁ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပလက်ဝမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အညာတောရွာ၊ ထီးလင်းမြို့နယ်
အညာတောရွာ (Ahnyartaw)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ဂန့်ဂေါခရိုင်၊ ထီးလင်းမြို့နယ်၊ အညာတောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၉၃၃၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အညာတောကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၆၂ ဦး၊ မ ၂၈၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၅၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထီးလင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဒီဇင်ဘာ ၂၀၀၅
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဒီဇင်ဘာ ကဏ္ဍ:၂၀၀၅