အာရေဗျကျွန်းဆွယ်
အာရေဗျကျွန်းဆွယ်
ကူဝိတ်နိုင်ငံ။ ။ ဆအူးဒီအာရေဗျနိုင်ငံ၏ အရှေ့မြောက်ဘက် ပါးရှင်းပင်လယ် ကွေ့ အနောက်မြောက်ထောင့်တွင် ကူဝိတ်နိုင်ငံ တည်ရှိသည်။ အကျယ်အဝန်းအားဖြင့် ၆၁၇၈ စတုရန်းမိုင် ရှိ၍ လူဦးရေ ၉၁ဝဝဝဝ (၁၉၇၂) ရှိသည်။ ယခင်က ဗြိတိသျှ အစောင့် အရှောက်ခံ ရှိတ်စော်ဘွားပိုင်နက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ၁၉၆၁ ခုနှစ် ဇွန်လ ၁ဝ ရက်နေ့မှ စ၍ လွတ်လပ်ရေးရခဲ့သည်။ လွတ်လပ်ရေးရသည်နှင့် အီရက်နိုင်ငံက သူပိုင် သည်ဟုဆိုကာ တိုက်ခိုက်သဖြင့် ဗြိတိသျှတပ်များအကူအညီဖြင့် တွန်းလှန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်။ ကူဝိတ်နိုင်ငံသည် ငယ်ပင်ငယ်သော်လည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရေနံအထွက်ဆုံး နိုင်ငံတစ်ခုအဖြစ် ကမ္ဘာ့ ရေနံထွက်နိုင်ငံများ တွင် ခြောက်အဆင့်မှလိုက်သဖြင့် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများက အထူး အာရုံစိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကူဝိတ်အစိုးရ နှစ်စဉ်ရရှိသော အခွန်တော်၏ ၉၈ ရာခိုင်နှုန်းသည် ရေနံမှရသော အခွန်တော် ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ နိုင်ငံသား တစ်ဦးချင်းအလိုက် ဝင်ငွေ သည် ဒေါ်လာ ၃ဝဝဝ ဖြစ်ရာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အကြီးဆုံးသော ဝင်ငွေများတွင် အပါအဝင် ဖြစ်၏။ ကူဝိတ်တစ်နိုင်ငံလုံးသည် များသောအားဖြင့် သဲကန္တာရဖြစ်သည်။ ကူဝိတ်အစိုးရသည် တိုင်းသူပြည်သားတို့အား အခမဲ့ ဆေးဝါးကုသခွင့်၊ အခမဲ့ ပညာသင်ခွင့်ပေးလျက် လူမှုရေး ဖူလုံမှုရှိစေမည့် ပြည်တော် သာနိုင်ငံ ဖန်တီးပေးရန်အတွက် ရေနံမှရရှိသော ကြီးမားလှ သည့် အမျိုးသား ဝင်ငွေကို အသုံးပြုလျက်ရှိသည်။ ကူဝိတ် နိုင်ငံတွင် အကောက်အခွန်ကလွဲ၍ အခြားအခွန်တော်များ မရှိပေ။ မြို့တော်မှာ ကူဝိတ်ဖြစ်သည်။ အာရေဗျကျွန်းဆွယ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိကြသော အာရပ်နိုင်ငံများသည် မိမိတို့အချင်းချင်း စီးပွားရေး၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့်နိုင်ငံရေးတို့ဘက်တွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက် နိုင်ရေးအတွက် ၁၉၄၅ ခုနှစ်တွင် အာရပ်လိဂ်ခေါ် အာရပ် အမျိုးသားအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ထိုအဖွဲ့၏ လောလော ဆယ်ဆယ် ရည်မှန်းချက်များမှာ အာရပ် တိုင်းပြည်များတွင် တိုင်းတစ်ပါးသားတို့ စိုးမိုးမှုကို စခန်းသိမ်းပစ်ရန်နှင့် ပယ်လက် စတိုင်ရှိ ယဟူဒီတို့၏ အန္တရာယ်ကို စုပေါင်းတွန်းလှန်ပစ်ရန် ဖြစ်လေသည်။ စာချုပ်လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည့် အဖွဲ့ဝင်များမှာ အီဂျစ်၊ အီရတ်၊ ဆီးရီးယား၊ လက်ဗနွန်၊ ထရန်စဂျော်ဒန် (ဂျော်ဒန်)၊ ဆအူးဒီ အာရေဗျနှင့် ယေမင်နိုင်ငံတို့ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်းဌာနချုပ်ကို အီဂျစ်နိုင်ငံ ကိုင်ရိုမြို့တွင် ဖွင့်လှစ် ထားသည်။ ဤအာရပ်အမျိုးသားအဖွဲ့မှာ အကြွင်းမဲ့ပူးပေါင်းထားသော အဖွဲ့မျိုးမဟုတ်၊ ပြည်ထောင်စု အနေဖြင့်လည်း ဖွဲ့စည်းထား သောအဖွဲ့မျိုးလည်း မဟုတ်ပဲ၊ အချုပ်အချာ အာဏာပိုင် နိုင်ငံ အချင်းချင်း အကျိုးတူ ကိစ္စများတွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြရန် ဖွဲ့စည်းထားသော အဖွဲ့အစည်းသာ ဖြစ်လေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ၁၉၄၉ ခုနှစ် ရောက်လျှင်ပင် အဖွဲ့ဝင်များသည် မိမိတို့ အချင်းချင်း အတူတကွ လုပ်ဆောင်သွားရန် ခက်ခဲသည်ကို တွေ့လာ ရသည်။ မိမိတို့အားလုံး၏ရန်သူ အဇ္ဇရီယယ်နှင့် စပ်လျဉ်း၍ပင် အကြွင်းမဲ့ သဘောတူညီမှု မရနိုင် ဖြစ်ခဲ့ရလေ သည်။ ထရန်စဂျော်ဒန်ဘုရင် အဗ္ဗဒူလာသည် ဂျော်ဒန်မြစ်၏ မြောက်ဘက်ရှိ အာရပ်ပယ်လက်စိုင် ဒေသကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ရာ တွင် အဖွဲ့ဝင် အခြားနိုင်ငံများက တရားမဝင်ဟု ယူဆပြီးလျှင် အဗ္ဗဒူလာကို အဖွဲ့မှ ထုတ်ပစ် မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ ၁၉၅ဝ ပြည့်နှစ်တွင် အဖွဲ့ဝင် ငါးနိုင်ငံတို့သည် လုံခြုံရေး အဖွဲ့တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်း ခဲ့ရာ ၁၉၅၂ နှစ်တွင် ဂျော်ဒန်နိုင်ငံသည် ထိုအဖွဲ့သို့ ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း အီရက်နိုင်ငံသည် အဖွဲ့ဝင် အဖြစ်မှ နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။ ၁၉၅၃ ခုနှစ်တွင် လစ်ဗျနိုင်ငံသည် အာရပ်အမျိုးသား အဖွဲ့တွင် အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဆူဒန် နိုင်ငံသည် ၁၉၅၆ ခုနှစ်တွင်လည်းကောင်း၊ တျူနစ်ဇီးယားနှင့် မိုရော့ကိုနိုင်ငံတို့သည် ၁၉၅၈ ခုနှစ်တွင်လည်းကောင်း၊ ကူဝိတ် နိုင်ငံသည် ၁၉၆၁ ခုနှစ်တွင်လည်းကောင်း၊ အယ်လ်ဂျီးရီးယား နိုင်ငံသည် ၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင်လည်းကောင်း အသီးအသီး အဖွဲ့ ဝင် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။ ယေမင်ပြည်သူ့ဒီမိုကရက်တစ် နိုင်ငံ၊ ကော့တာနိုင်ငံနှင့် ဗာရိန်းနိုင်ငံတို့သည်လည်း အာရပ်အမျိုးသား အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများ ဖြစ်လေသည်။