cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၂
၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ဇူလိုင်လကျောင်းသားအရေးအခင်း
တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းအတွင်းတွင် ၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၆ ရက်မှစ၍ ဆူပူမှုများစတင်ဖြစ်ပွားလာ သည်။ ဇူလိုင်လ ၇ ရက် မွန်းတည့် ၁၂ နာရီတွင်
ဗိုလ်မှူး ကြီးလှဟန်ထံ သွားရောက်၍ ဆူပူမှုအခြေအနေကို အစီရင်ခံခဲ့သည်။ တော်လှန်ရေးကောင်စီက ကွပ်ကဲ မှုဌာနချုပ်တစ်ခုဖွဲ့စည်းပြီး ထိုကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်ကို
အတွင်းဝန်ရုံးမှ အသံလွှင့်ရုံသို့ ပြောင်းရွှေ့အခြေ စိုက်စေပြီး အခြေအနေကိုစောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။
၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၇ ရက်၊ မွန်းလွဲ ၁ နာရီ တွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားသမဂ္ဂမှ ကြီးမှူး၍ ကျောင်းဆောင်စည်းကမ်း ရုပ်သိမ်းပေးရေး ဆန္ဒပြ
ပွဲကိုကျင်းပရာ သဘာပတိအဖြစ် တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားသမဂ္ဂဥက္က ကိုဗဆွေလေး က ဆောင်ရွက် ပြီး အခမ်းအနားမှူးအဖြစ်အတွင်းရေးမှူး  ကိုသာဒိုးက
ဆောင်ရွက်သည်။ တက်ရောက်သူ ကျောင်းသားမှာ ၂ဝဝဝ ခန့်ရှိသည်။ အစည်းအဝေးတွင် ကျောင်းဆောင် စည်းကမ်းများရုပ်သိမ်းရေး၊ ကျောင်းဆောင်နေလိုသူတိုင်းကို အဆောင်နေခွင့်ပြုရေး၊  အဆောင်သစ်များ ဆောက်လုပ်ပေးရေး၊ ကျောင်းဆောင်ကော်မတီတွင်  ကျောင်းသား ကိုယ်စားလှယ်များ ပါဝင်ခွင့်ပေးရေး၊
ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သည့်ကျောင်းဆောင်စည်းကမ်းများ ရုပ်သိမ်းရန်  ကန့်ကွက်ပွဲများကျင်းပ၍  ဆက်လက် ဆန္ဒပြရေးတို့ကို    ဆုံးဖြတ်တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။
ညနေ ၃ နာရီ ၄ဝ မိနစ်တွင် ရန်ကုန်ရဲတပ်ဖွဲ့မှ တပ်ဖွဲ့ဝင် ၁ဝဝ  ခန့်  ရောက်ရှိလာပြီး  တကသ အဆောက်အအုံကို  ဝိုင်းဝန်းကာ  ကျောင်းသား ခေါင်းဆောင်
အချို့ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ ကျောင်းသား များက ရဲများအား ပြန်လည်ခုခံကာ ခဲများဖြင့်ပစ်ပေါက် တုံ့ပြန်ကြသည်။ ကျောင်းသားများ ပိုမိုဆူပူလာသဖြင့်
သီးသန့်ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် ၁ဝဝ  ထပ်မံရောက်ရှိလာပြီး အခြေအနေကိုထိန်းသိမ်းရန်   ကြိုးစားခဲ့သည်။ တပ်မတော်မှ  ကားငါးစီးဖြင့်  စစ်သည်များလည်း
ရောက်ရှိလာသည်။ ကျောင်းသားများက ခဲများဖြင့် ပစ်ပေါက်နေကြသဖြင့် ရဲများက မျက်ရည်ယိုဗုံးဖြင့် ပစ်ခတ်နှိမ်နင်းရသည်။ ကျောင်းသားဆူပူမှုကို တာဝန်
ယူထိန်းသိမ်းနေရသည့် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးစိန်လွင်က ကျောင်းသားများထံသွားရောက်၍ ခဲများဖြင့် ပစ်ပေါက် မှုအား ရပ်ဆိုင်းပါက ရဲများကို ရုပ်သိမ်းပေးမည်ဟု
ကမ်းလှမ်းသည်။ ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်ကိုကျော်၊ ကိုစိန်ဝင်း၊ ကိုထွန်းကျော်၊ ကိုဝင်းညွန့်နှင့် တက္ကသိုလ် အရန်တပ်ရင်း(တက္ကသိုလ်လေ့ကျင့်ရေးတပ်) ဝတ်စုံ
ဝတ်ထားသူ ကိုလှထွန်းတို့က ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး စိန်လွင်နှင့် လာရောက်တွေ့ဆုံကြပြီး ဆူပူမှုကိုထိန်းပေး ပါမည်ဟု ကတိပေးကြသည်။
သို့သော် ကိုကျော်၊ ကိုစိန်ဝင်းတို့လူစု မန္တလေး ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြသောအခါ ကျောင်းသားများက ဝိုင်းဝန်းလှောင်ပြောင်ရှုတ်ချခဲ့ကြသည်။ ကျောင်းသားများ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ဆွေးနွေးရမည့်အစား ဆူပူမှုကို ထိန်းေပးပါ့မည်ဟု ကတိခံခဲ့ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ကိုလှထွန်း၏ စစ်ဝတ်စုံကို ဝိုင်းချွတ်ပြီး ဖိုင်ဘာဦးထုပ်ကို ဘောလုံးသဖွယ် ဝိုင်းကန်ကြသည်။ ထို့နောက်ရဲများကို ခဲဖြင့် ပစ်ပေါက်ကြပြန်ရာ ရဲများ ဒဏ်ရာရရှိသဖြင့် မျက်ရည်ယိုဗုံးကို သုံးရပြန်သည်။
ကျောင်းသားအများစုမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော ဆူပူမှုကို ရပ်ဆိုင်းလိုသော်လည်း အစိုးရမှ တောင်းဆိုချက်များကို လိုက်လေျာခြင်းမရှိသည့်အတွက် ဆက်လက်ဆူပူခဲ့ကြသည်။
ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များအနေဖြင့် ဆူပူမှုကို မထိန်းသိမ်း နိုင်တော့သဖြင့် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးစိန်လွင်သည် ညနေ ၅ နာရီ ၄၅ မိနစ်တွင် ရဲများကို ရုပ်သိမ်းပြီး
တပ်မတော်သားများကို အစားထိုးနေရာချထားလိုက်သည်။ ကျောင်းသားများ၏ ဆူပူမှုမှာမူ အရှိန်လျော့မသွားဘဲ ပိုမို၍ ဆိုးရွားလာသည်။
ပါမောက္ခချုပ်ဦးကာ၏ စကိုဒါကားနံပါတ် (စ / ၆၅၉)၊ ကျောင်းရုံးပိုင် ဘောက်ဝက်စ်ဂွန်းကားနံပါတ် (စ/၆၂၄၃) တို့ကို ကျောင်းသားများက တွန်းယူလာပြီး မီးရှို့ပစ်လိုက်ကြ သည်။
တကောင်းဆောင်၊ ပုဂံဆောင်ဘက်မှ ကျောင်းသားများပါ ဆူပူလာပြီး တက္ကသိုလ်စာတိုက် ဘက်မှနေ၍ တပ်မတော်သားများကို ခဲနှင့်ပစ်ပေါက် လာကြပြန်သည်။
အခြေအနေမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး အကြမ်းဖက်ကျောင်းသားအချို့က ပါမောက္ခချုပ်ဦးကာ ၏ အိမ်ကို မီးရှို့ရန် လောင်စာအမှိုက်များစုဆောင်း လာကြသည်။
သေနတ်ဖြင့်ပစ်ခတ်လူစုခွဲပြီး ပါမောက္ခ ချုပ်ဦးကာတို့မိသားစုကို ကယ်ထုတ်လိုကြောင်း မြန်မာ့အသံရှိ ကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်သို့  သတင်းပို့ချက် ရောက်လာသည်။
ရှေ့တန်းကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်မှ ခရိုင် ရာဇဝတ်တရားသူကြီးကလည်း အခြေအနေကိုမထိန်း နိုင်တော့သဖြင့် တပ်မတော်သို့လွှဲအပ်ကြောင်း အကြောင်းကြားစာကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။ တပ်မတော်သည် ညနေ ၆ နာရီ ခန့်မှစ၍ အမိန့်အရ ပစ်ခတ်၍ လူစုခွဲရတော့သည်။
တော်လှန်ရေးကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း သည် ဆူပူမှုအား သေနတ်ဖြင့်ပစ်ခတ်နှိမ်နင်းရကြောင်း ကြားသိရသည်နှင့် ကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်သို့ အခြေအနေ မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် အတွဲလိုက် အော်တိုမစ်တစ် ပစ်ခတ်ရန်၊ ဆူပူမှုငြိမ်သက်သည်အထိ နှိမ်နှင်းရန်ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
ဗိုလ်မှူးကြီးကျော်စိုး ထံ အခြေအနေကို မေးမြန်းရာ ဗိုလ်မှူးကြီးကျော်စိုးက ရဲ ၁၅ ဦးခန့် ဒဏ်ရာရကြောင်း၊ ကျောင်းသားငါးဦးခန့် ဖမ်းမိပြီး
ကျောင်းသားအချို့ သမဂ္ဂအဆောက်အအုံ ပေါ် တက်သွားကြောင်း၊ သမဂ္ဂအဆောက်အအုံပေါ် တွင် လက်နက်များရှိသည်ဟု  သတင်းရကြောင်း မဟုတ်မမှန်သတင်းပို့ခဲ့သည်။
တော်လှန်ရေးကောင်စီဥက္ကဋ္ဌက သမဂ္ဂအဆောက်အအုံကို ဝိုင်းထားပြီး အဆောက်အအုံ မှ ဆင်းခဲ့ရန်နှင့် မဆင်းလျှင် ပစ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊
အသံချဲ့စက်ဖြင့်ပြော၍ ခေါ်ထုတ်ရန်၊ ယင်းအပြင် မမှောင်ခင်ဖမ်းဆီးရန်လိုကြောင်း၊ ခေါ်၍မရလျှင် Recoiless Gun ဖြင့် နံရံကိုပစ်ရန်၊ သတိပေး၍မရလျှင် ပစ်ဖောက်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
မြန်မာ့အသံတွင်ရှိနေသော ကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်မှ တာဝန်ရှိသူများသည် ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်များကို ဖမ်းဆီးရန် နည်းလမ်းများကို
ဆွေးနွေးကြသည်။ ထိုအခါသမဂ္ဂအဆောက်အအုံသည် ဆူပူမှုဌာနချုပ် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြိုဖျက်သင့်သည်ဟူသော အဆို ပြုချက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ယင်းအဆောက်အအုံအား
ဖြိုဖျက်ပစ်ရန် စစ်မြေပြင်အင်ဂျင်နီယာတပ် (ဘီအီး)အား တာဝန်ပေးရန် သဘောတူကြပြီးနောက် ၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၈ ရက် နံနက်တွင် သမဂ္ဂ
အဆောက်အအုံကြီးအား ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးလိုက်တော့ သည်။ ကျောင်းသားဆူပူမှုအရေးအခင်းမှာလည်း ပြိုကွဲသွားရသည်။
၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လတွင် ကျောင်းသားဆူပူမှု အရေးအခင်းတွင် ကျောင်းသား ၁၂ ဦး၊ ဝန်ထမ်း တစ်ဦး၊ အလုပ်သမားနှစ်ဦး၊ အမည်မသိအရပ်သား တစ်ဦး၊
စုစုပေါင်း ၁၆  ဦး  သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ကျောင်းသား ၃၄ ဦး၊ ဝန်ထမ်းငါးဦး၊ အလုပ်သမား သုံးဦး၊ စုစုပေါင်း ၄၂ ဦး ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ ဆူပူမှုကို ဦးဆောင်ခဲ့သည့်
တကသဥက္ကဋ္ဌ ကိုဗဆွေလေး၊ ဗကသ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ကိုသက်၊ ရကသ အတွင်းရေးမှူး ဉာဏ်ဝင်း အပါအဝင် ကျောင်းသား ၂၁ ဦးကို အစိုးရ က ဖမ်းဆီး
ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။
မန္တလေးတက္ကသိုလ်တွင်လည်း ကျောင်းဆောင် စည်းကမ်းသစ်များနှင့်ပတ်သက်၍ ၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂ ရက်မှစ၍ အဆောင်နေကျောင်းသားများ က
(မတကသ)ရွေးကောက်ပွဲမလုပ်ဘဲ ကျောင်းသားသမဂ္ဂ များ ဖွဲ့စည်းခွင့်ရရေးကိုသာ  လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ရန်ကုန်ကျောင်းသားအရေးအခင်းနှင့်ပတ်သက်၍
တပ်ဦးမှ မင်းကျော်၊ ခင်မောင်ဝင်း၊ တပ်ဦးသစ်မှ ဗိုလ်ကျူး၊ ချန်လန်၊ လူငယ်တပ်ဦးမှ မောင်ကို၊ နီဝင်း၊ တပ်ဦးသစ် ဥက္ကြဟောင်း သန်းမောင်နှင့်နှစ်ဦးကို
ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။
၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ အရေးအခင်းသည် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီက ယင်းတို့၏ ကျောင်းသား ကေဒါများကိုအသုံးပြု၍ အစိုးရသစ်အား
သွေးထိုးစမ်းဆင်နွှဲလိုက်သော  နိုင်ငံရေးတိုက်ပွဲပင်ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်မှုမရသော်လည်း ကျောင်းသားများသေဆုံး ရမှု၊
သမိုင်းဝင်သမဂ္ဂအဆောက်အအုံကြီး ပျက်စီးသွားရမှုတို့သည် တော်လှန်ရေးကောင်စီကို နိုင်ငံရေးအရ အထိနာစေခဲ့သည်။
ထိုအချက်သည်ပင် ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီအတွက်သာမကဘဲ တော်လှန်ရေး
ကောင်စီအား မလိုလားသည့်နိုင်ငံရေးအုပ်စုများ အတွက်ပါ ဝါဒဖြန့်ထိုးနှက်စရာအကွက်ကောင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က မြန်မာ့အသံတွင် ဖွင့်လှစ်ထား သည့်
ကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်တွင် အမြင့်ဆုံးတာဝန်ရှိသူမှာ ဗိုလ်မှူးချုပ်အောင်ကြီးဖြစ်သည်။ ဗိုလ်မှူးချုပ်အောင်ကြီး သည် တော်လှန်ရေးကောင်စီအစိုးရအဖွဲ့၏ နံပါတ်(၂)
ခေါင်းဆောင်လည်းဖြစ်သည်။ သမဂ္ဂအဆောက်အအုံ အတွင်းတွင် လက်နက်များသိုဝှက်ထားသည်ဟု သတင်း များထွက်ပေါ်လာခြင်း၊ ကွန်မြူနစ်များ ခိုအောင်းနေ
သည်ဟု သတင်းများထွက်ပေါ်နေခြင်း၊ ဆူပူမှုကို ကြိုးကိုင်ဖန်တီးနေသည့် တကသ ခေါင်းဆောင်များ ရှိနေခြင်းတို့ကြောင့် သမဂ္ဂအဆောက်အအုံအား ယမ်းဘီလူးဖြင့်
ဖြိုခွဲပစ်ရသည်အထိ ဆိုက်ရောက်ခဲ့ရခြင်းမှာ ကျောင်းသားထုအတွက် မကျေနပ်စရာဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဗိုလ်မှူးချုပ်အောင်ကြီးက သမဂ္ဂအဆောက်အအုံအား ဖြိုပစ်ရန်
ဦးအောင်ကြီး(ဗိုလ်မှူးချုပ်ဟောင်းအောင်ကြီး) သည် ၁၉၈၈ ခုနှစ် အရေးအခင်းကာလမတိုင်မီက လှုံ့ဆော်စာများ ရေးသားခဲ့ရာ ကျောင်းသားသမဂ္ဂ
ဖြိုခွဲသည့်ကိစ္စတွင် ယင်းအနေနှင့် တာဝန်မရှိပါဟု ထည့်သွင်းရေးသားခဲ့သည်။ မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ် လမ်းစဉ် ပါတီဥက္ကဋ္ဌ ဦးနေဝင်း
(တော်လှန်ရေးကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း) က မိမိအနေဖြင့် လိုအပ်မှသာ (Recoiless Gun) ဖြင့်နံရံကို ပစ်ခတ်ရန်အမိန့်ပေးခဲ့ ကြောင်း၊
၂၃-၇-၈၈ ရက် မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ် ပါတီအရေးပေါ်ပါတီညီလာခံတွင် ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လအရေးအခင်းသည် တော်လှန် ရေးကောင်စီအနေနှင့် အစိုးရသက်တမ်း လေးလခန့် အတွင်း
အကြီးမားဆုံး စတင်ရင်ဆိုင်ရသောပြဿနာ ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က တော်လှန်ရေးကောင်စီသည် အတွေ့အကြုံများစွာ   နုနယ်သေးသည့်အပြင်
ကျောင်းသားအရေးကို လက်တွေ့ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်း ရသောတပ်မတော်အရာရှိကြီးများမှာ ကျောင်းသား ရေးရာကို ကောင်းစွာကျွမ်းကျင်ခြင်းမရှိကြသေးပေ။
ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီမှ ကွန်မြူနစ်  ကေဒါ ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်များ၏လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သော်လည်း ထိုကြေညာချက်မှာ
ကျောင်းသားများသေဆုံးရမှုနှင့် သမဂ္ဂအဆောက်အအုံ ဖျက်ဆီးခံရမှုအပေါ် ဖုံးလွှမ်းနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဗမာ ပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် ထိုအရေးအခင်းအပြီးတွင်
ကျောင်းသားအများအပြားကို တောတွင်းသို့အပါခေါ်ယူ သွားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကျောင်းသားအများအပြားပင် တောတွင်း၌ ဖြုတ်၊ ထုတ်၊ သတ် လမ်းစဉ်ဖြင့်
သုတ်သင်သတ်ဖြတ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် အဆိုပါ ဖြုတ်၊ထုတ်၊သတ် လမ်းစဉ်ကြောင့် နိုင်ငံရေးအရ ကြီးမားစွာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။
=ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲ (၁၉၆၃-ခုနှစ်)=
တော်လှန်ရေးကောင်စီ၏ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်အမိန့်နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်းချက်
၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁ ရက်တွင် တော်လှန်ရေး ကောင်စီသည် အထွေထွေလွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်အမိန့် ကို ထုတ်ပြန်ကြေညာလိုက်လေသည်။ ထိုအမိန့်အရ
နိုင်ငံတော်တစ်ဝန်းလုံးရှိ အကျဉ်းထောင်ပေါင်း ၃၈ ခုမှ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသမားအားလုံး (တော်လှန်ရေးကောင်စီက ထိန်းသိမ်းထားသူများ မပါ) တောခို
ပုန်ကန်မှုကြောင့် အပြစ်ကျခံရသူများနှင့် အခြား ရာဇဝတ်မှုအမျိုးမျိုးဖြင့် ထောင်ကျနေကြသော သာမန် အကျဉ်းသားများ(လူသတ်မှုနှင့် မုဒိမ်းမှုမပါ)ကို
အကျဉ်းထောင်များမှ လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။
တော်လှန်ရေးကောင်စီသည် အမျိုးသားစည်းလုံး ညီညွတ်မှုလိုအပ်သည်ဟု ယုံကြည်သည့်အတိုင်း ယင်း သို့အမိန့်ထုတ်ပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံး၌
၁၉၄၈ ခုနှစ်မှ ၁၉၆၂ ခုနှစ်အထိ အခြေအနေအမျိုးမျိုး တို့၏ ဖန်တီးမှုကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုသောပြစ်မှုကို ကျူးလွန်မိသူတို့သည် မြေပေါ်မြေအောက် အပါအဝင်
နိုင်ငံရေးပိုင်းနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းတို့၌ အရေအတွက် အများအပြားရှိနေခဲ့ရသည်။ ၁၉၆၃ ခုနှစ် အထွေထွေ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် အမိန့်သည် နိုင်ငံရေးပြစ်မှုများ
သာမက အစိုးရအရာထမ်း၊ အမှုထမ်းများ ကျူးလွန်ခဲ့ သော ဌာနဆိုင်ရာပြစ်မှုများပါ လုံးဝလွတ်ငြိမ်းချမ်းသာ ခွင့် ရရှိခဲ့ကြသည်။ ယင်းပုဂ္ဂိုလ်အသီးသီးသည်
နောင်တ တရားရရှိကာ ဆိုရှယ်လစ်ခေတ်ပြောင်း တော်လှန်ရေး ကြီး၌ လူသစ်စိတ်သစ်ဖြင့် ပါဝင်ဆောင်ရွက်နိုင်သော အခြေအနေသို့ရောက်ရှိလေပြီဟု
တော်လှန်ရေး ကောင်စီက သဘောထားခဲ့သည်။
ဤသို့ဖြင့် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် အမိန့်သည် ခေတ်ပြောင်းတော်လှန်ရေးကြီး၏ အရှိန်အဟုန်ကို မထိခိုက်စေဘဲ ပြည်ထောင်စုစည်းလုံးမှုအင်အားကို ပြန်လည်
တည်ဆောက်သော ကြိုးပမ်းမှုတစ်ရပ်ဖြစ်ခဲ့ ရသည်။
၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ မေလ ၁၁ ရက်ထုတ် မြန်မာ သတင်းစာတစ်စောင်တွင် တောတွင်းကွန်မြူနစ်တို့ထံမှ ဧပြီလ ၁ဝ ရက် ရက်စွဲတပ်ထားသော စာတစ်စောင် ကို
ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းထံသို့ မေလ ၈ ရက်၌ ပေးပို့ လိုက်ကြောင်း  ဖော်ပြထားသည်။ ထိုစာထဲတွင် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်အမိန့်သည် တောတွင်းလက်နက်
တန်းတူရည်တူ ဆွေးနွေးရန်ဖြစ်ကြောင်း၊ အစိုးရနှင့်ဆွေးနွေးရာတွင် အမျိုးသားလွတ်လပ်မှု ထိန်းသိမ်းရေး၊ ပြည်သူ့ဒီမိုကရေစီရေး၊ ဒီမိုကရေစီ အင်အားစုများ၏
ရပ်တည်ခွင့်နှင့် လုပ်ကိုင်ခွင့်၊ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုများ၏ တရားမျှတသော အခွင့် အရေးဟူသော ၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ ဗဟိုကော်မတီဆုံးဖြတ် ချက်ပါ အချက်လေးချက်
အပေါ်၌ ရပ်တည်၍ ဆွေးနွေး မည်ဖြစ်ကြောင်းဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။
ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် တော်လှန်ရေး ကောင်စီနှင့် တပ်မတော်အပေါ်တွင် အဓိက ရန်သူ အဖြစ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော်
လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်အမိန့်ကို အကြောင်းပြု၍ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခြင်းဖြင့် အခွင့်ကောင်းရလိုရငြား မျှော်လင့် ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အစိုးရထံသို့ ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊
ဧပြီလ ၁ဝ ရက်တွင် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန် ကမ်းလှမ်း ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံတော်လှန် ရေးကောင်စီအစိုးရသည် ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေး အတွက်
တွေ့ဆုံဆွေးနွေးဖြေရှင်းခြင်းဖြင့် အကျိုး မယုတ်နိုင်ဟု ယူဆသောကြောင့် ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁၁ ရက်တွင် ကမ်းလှမ်းဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
တောတွင်းလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းအားလုံး သို့ တော်လှန်ရေးကောင်စီ၏ ကမ်းလှမ်းချက်
၁။	တော်လှန်ရေးကောင်စီသည် ပြည်တွင်း ငြိမ်းချမ်းရေး  ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းကို လှိုက်လှဲစွာ  လိုလားတောင့်တလျက်ရှိသည့် အလျောက်
ပြည်ထောင်စုအတွင်း၌ နိုင်ငံရေးအရ လည်းကောင်း၊  လူမျိုးရေးအရလည်းကောင်း လက်နက်ကိုင်တိုက်ခိုက်နေကြသော တောတွင်း အဖွဲ့အစည်းအားလုံးတို့သို့
ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေး ကို  လက်တွေ့တည်ဆောက်ကြရန်အတွက် အောက်ပါကမ်းလှမ်းချက်တစ်ရပ်ကို ထုတ်ပြန် လိုက်ပါသည်။
၂။	တောတွင်းလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းများ သည် တော်လှန်ရေးကောင်စီနည်းတူ ပြည်တွင်း ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်လိုကြ သည်ဆိုပါက
ဤကဲ့သို့ တည်ဆောက်လိုပါလျက် နှင့် အထွေထွေလွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်သည် မလုံလောက်ဟုဆိုလျှင်၊ သို့မဟုတ်  အခြား အကြောင်းများရှိနေကြသေးလျှင်
တော်လှန်ရေး ကောင်စီသည် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခြင်းဖြင့် ဤ ပြဿနာအဝဝကို ဖြေရှင်းလိုကြောင်း ကမ်းလှမ်း လိုက်ပါသည်။
၃။	ထိုသို့ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးတွင် နှစ်ဖက်စလုံး က မည်သည့်အချက်များကိုအခြေခံ၍ ဆွေးနွေး လိုသည်ဟူသော ကြိုတင်စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက် မျိုးသည်
မတွေ့ဆုံရမီကပင် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် တင်းမာမှုသဘောကိုပြခြင်း၊ ဆွေးနွေးပွဲ၏ နယ်နိမိတ်ဘောင်ကိုအသေတုပ်ချည်၍ကျဉ်းမြောင်း သွားစေရာ
ရောက်ခြင်းတို့ကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေး တည်ဆောက်မှုကို လက်တွေ့အားဖြင့် အကျိုးပြု နိုင်သည်ထက်  အဟန့်အတားဖြစ်စေသည်ဟု 'တော်လှန်ရေးကောင်စီက
ထင်မြင်သဘောရရှိ ပေသည်။
၄။	ဤသို့ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ကြိုတင်စည်းကမ်း သတ်မှတ်ချက်မျိုး အလျှင်းမပါဘဲ တိုင်းပြည်၏ ပကတိအခြေအနေကို   မျက်မှောက်ပြု၍ လက်တွေ့ကျကျ
ဆွေးနွေးဖြေရှင်းသောနည်းကို လက်နက်ကိုင်တောတွင်း အင်အားစုများက သဘောတူလက်ခံကြမည်ဆိုပါက တော်လှန်ရေး ကောင် စီ သည် နိုင် ငံ ရေး ကြောင့်
သော် လည်းကောင်း၊လူမျိုးရေးကြောင့်သော်လည်းကောင်း မည်သည့်အကြောင်းနှင့်ပင်ဖြစ်စေ တောတွင်း၌ ရောက်ရှိနေကြသော မည်သည့်လက်နက်ကိုင်
အဖွဲ့အစည်းများနှင့်မဆို တွေ့ဆုံဆွေးနွေးဖို့ အသင့်ရှိကြောင်း ထုတ်ပြန်ကြေညာအပ်ပေသည်။
၅။	ထိုသို့ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးကြရာဝယ် တော်လှန် ရေးကောင်စီကထားရှိမည့်အခြေခံပင်မစိတ်ထား မှာ အတိတ်၏အကြောင်းအရာများနှင့် ပတ်သက် ၍
တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြစ်ဖို့ခြင်းမျိုးကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး အမြတ်ထွက်မှဟူသော သဘော မျိုးမထားဘဲ အလုပ်သမား၊  လယ်သမားနှင့် လုပ်သားပြည်သူများ၏အကျိုး
ကိုသာ အာရုံစူးစိုက် လုပ်ကိုင်သွားဖို့ပင်ဖြစ်သည်။
၆။	ဤသို့ လက်ခံတွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန်အတွက် တောတွင်းအဖွဲ့အစည်းများက အလိုရှိပါလျှင် ၎င်းတို့ ကိုယ်စားလှယ်များ၏ အသွားအပြန် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်
လုံခြုံရေးအတွက် တော်လှန် ရေးကောင်စီက တာဝန်ယူပါမည်။ အကယ်၍ ဆွေးနွေးပွဲမအောင်မြင်သဖြင့် တောတွင်းသို့ ပြန်လိုကြပါလျှင် သွားလိုရာဒေသအထိ
လိုက်ပို့ ပေးရမည်သာမက သုံးရက်အတွင်း ဖမ်းဆီးခြင်း၊ တိုက်ခိုက်ခြင်း လုံးဝပြုလုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာအပ်သည်။
ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံတော်
တော်လှန်ရေးကောင်စီ။
၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁၁ ရက်၊
တော်လှန်ရေးကောင်စီ၏ ကမ်းလှမ်းချက်သည်  မည်သည့် ကြိုတင်စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်မျှ ပါဝင် ခြင်းမရှိရာ လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက် မည်သည့် မြန်မာ
အစိုးရကမျှ ကမ်းလှမ်းခြင်းမပြုခဲ့သော ကမ်းလှမ်းချက် ပင်ဖြစ်သည်။ တော်လှန်ရေးကောင်စီသည် ပြည်တွင်း ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခြင်းအပေါ်
ရိုးရိုး သားသား ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ ဗဟိုဌာန ချုပ်သည် တောင်ငူခရိုင်၊ ရေတာရှည်မြို့နယ်မှတစ်ဆင့် ပဲခူးရိုးမကိုဖြတ်ကျော်၍ ပြည်ခရိုင်မြောက်ပိုင်းမှအလယ်
နဝင်းချောင်းဖျားတွင် ပြောင်းရွှေ့စခန်းချထားလေ သည်။ ဌာနချုပ်ဝန်းကျင်တွင် ကျေးရွာများ တစ်ရွာမျှ မရှိဘဲ တောတောင်ထူထပ်သော ပဲခူးရိုးမတောင်ခြေ
ဒေသဖြစ်သဖြင့် လုံခြုံမှုအတွက်လည်း စိတ်ချရသည်ဟု ဆိုသည်။
ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီဗဟိုကော်မတီဌာနချုပ် စခန်းတွင် လူဦးရေ ၁၅ ဦးခန့်သာရှိသည်။ ဗဟို ကော်မတီဥက္ကဋ္ဌ သခင်သန်းထွန်း၊ ဗဟိုကော်မတီ အတွင်းရေးမှူး
ရဲဘော်ဌေး၊ ပေါ်လစ်ဗျူရိုလူကြီး ရဲဘော် ဘတင်(ခ)ဂိုရှယ်တို့ သုံးဦးသည် ဗဟိုကော်မတီ၏နိုင်ငံ ရေး၊ စည်းရုံးရေး၊ စစ်ရေးတို့ကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ် နေကြပြီး
ပါတီ၏အမြင့်ဆုံးအာဏာပိုင်များဖြစ်နေကြ သည်။ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီဗဟိုကော်မတီဌာနချုပ် သည် တော်လှန်ရေးကောင်စီ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်း
ချက်ကို ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် ကြားလိုက်ရသောအခါ များစွာ အံ့ဩသွားကြသည်။
သခင်သန်းထွန်းသည် ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ပထမ ပတ်အတွင်း ဗဟိုဌာနချုပ်၌ကျင်းပသည့် 'ပဲခူးရိုးမတိုင်း ၅ ခရိုင် ကွန်ဖရင့်အတွေ့အကြုံ' ကို နိဂုံးချုပ်သော
အစည်းအဝေးတွင် ကနေ့ ဗမာပြည်မှာ ငြိမ်းချမ်းရေး အလားအလာဟာ အလွန်ကိုနည်းသွားပြီဖြစ်တယ်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။ သခင်သန်းထွန်းသည် တော်လှန်ရေး
ကောင်စီနှင့် တပ်မတော်အပေါ်တွင် ဖောက်ပြန်သော အမျိုးသားဓနရှင်ကြီး လူတန်းစားဟုမြင်ခဲ့သည်။
''ဒီနေ့ ဗမာပြည်မှာ ဒီမိုကရေစီ မိုးမှောင်ကြီးဟာ ကျနေပြီ၊ ဒီလိုဖြစ်တာက စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းထား လို့ပဲ၊ ပြီးတော့ ဗမာပြည်အုပ်စိုးသူဓနရှင် လူတန်းစား မှာ
အုပ်စုကြီးသုံးစုရှိတယ်၊ ပထမအုပ်စုကတော့ သန့်ရှင်းဖြစ်တယ်၊ ဒုတိယအုပ်စုကတော့ တည်မြဲဖြစ် တယ်၊ တတိယအုပ်စုကတော့ စစ်တပ်အုပ်စုဖြစ်တယ်၊
၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဇွန်လအတွင်းမှာပင် ဗဟိုကော်မတီ ဝင် ဗိုလ်ရဲထွဋ်၊ ဗိုလ်စိန်တင်နှင့် ဗိုလ်ရဲမောင်တို့ သုံးဦး သည် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ကို လက်ခံ၍ အလင်းဝင်
ခဲ့ကြရာ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီအတွင်း အစဉ်အလာ ရှိသော ခေါင်းဆောင်များ လျော့နည်းသွားရပြန်လေ သည်။
သခင်သန်းထွန်းသည် တော်လှန်ရေးကောင်စီ အစိုးရနှင့် တပ်မတော်အား အဓိကဦးတည်ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်း
လိမ့်မည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်းချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တော်လှန်ရေးကောင်စီသည် နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်း
တွေ့နေသောကြောင့်သာ ထွက်ပေါက်ရှာသည်ဟု ယူဆ သဖြင့် ဗဟိုကော်မတီတွင် အောက်ပါအတိုင်း ရှင်းလင်း ပြောကြားခဲ့သည်-
အခု ရန်သူက ငြိမ်းချမ်းရေးစကားလုံးသုံးပြီး ကြေညာလာရတာဟာ ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲ့ အားကြီးမှုကို ဖော်ပြလိုက်တာဖြစ်တယ်
ဒါဟာ ကွန်မြူနစ်ပါတီဥက္ကဋ္ဌ ဗိုလ်နေဝင်းဆီ ကို ဧပြီလ ၁ဝ ရက် ရက်စွဲနဲ့ ပို့လိုက်တဲ့ပေးစာရဲ့ ရလဒ်ဖြစ်တယ်၊ အောင်ပွဲဖြစ်တယ်၊ ဒီတော့ အထူးဂရုပြုဖို့လိုမယ်
''ကနေ့ ရန်သူဟာ ဖောက်ပြန်တဲ့ အမျိုးသား ဓနရှင်ကြီးလူတန်းစားလက္ခဏာအရ ငြိမ်းချမ်း ရေးအတွက် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးကို ဘယ်နည်း နဲ့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး၊
အခု ရန်သူရဲ့ ငြိမ်းချမ်း ရေးအတွက် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးဆိုတာဟာ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေး အတုအလိမ်သာဖြစ်တယ်၊ ဒါကို အသေအချာလေ့လာပြီး လူထုအတွင်းမှာ
အစွမ်းကုန်ဖွင့်ချသွားရမယ်၊ ပြီးတော့ ရန်သူက ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာလဲ စောင့်ကြည့်ရအုံးမယ်၊ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးဆိုတာ ဘယ်လိုတွေ့ဆုံ ဆွေးနွေးရေးလဲဆိုတာကို
အတိအကျရှင်းလင်း အောင် လုပ်ရအုံးမယ်''
သခင်သန်းထွန်းသည် တော်လှန်ရေးကောင်စီ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီက ဧပြီလ ၁ဝ ရက်နေ့စွဲဖြင့် ပေးပို့သောစာအရ တော်လှန်ရေး
ကောင်စီက အလျှော့ပေးလာခြင်းဟု ယူဆလိုက်သည်။
ထို့အပြင် ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်းချက် ကို အတုအလိမ်သာဖြစ်မည်ဟူ၍လည်း သုံးသပ်လိုက် သည်။ သခင်သန်းထွန်းသည် ၁၉၅၁ ခုနှစ်မှစ၍
ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးကို အစဉ်တစိုက် ကြွေးကြော် ခဲ့သည်။ 'ဗမာပြည်မှာ ပြဿနာအားလုံးရဲ့တစ်ခုတည်း သော ဖြေရှင်းရေးနည်းလမ်းဟာ ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်း
ရေးသည် တတိယ' ဟူသော ဆောင်ပုဒ်ကိုလည်း အမြဲတမ်းကိုင်စွဲခဲ့သည်။ သို့သော် တော်လှန်ရေး ကောင်စီက ကြိုတင်စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်များ မပါဝင်သည့်
တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးကို တကယ်တမ်း ကမ်းလှမ်းလာသောအခါတွင်မူကား သခင်သန်းထွန်း သည် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးအပေါ်တွင် သဘောထား မှန်ကန်စွာ
ထားနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီမှ ပြည်ပ သို့ရောက်ရှိလာသော ပါတီဝင်များသည် အဝေးရောက် ပါတီ၏ ဗဟိုကော်မတီကို ဖွဲ့စည်းထားကြသည်။ အဝေး
ရောက်ပါတီဗဟိုကော်မတီ၏ ဥက္ကဋ္ဌ မှာ  သခင် ဗသိန်းတင်ဖြစ်ပြီး  အတွင်းရေးမှူးမှာ  သခင်သန်းမြိုင် ဖြစ်သည်။ ဗဟိုကော်မတီဝင်များမှာ (၁) ရဲဘော် အောင်ကြီး၊
(၂) သခင်ပု၊ (၃)  ဗိုလ်ဇေယျ၊  (၄) ဗိုလ်သန်းရွှေတို့ဖြစ်သည်။ အဝေးရောက်ဗဟိုကော်မတီ ၏လက်အောက်တွင် အဝေးရောက်ပါတီကော်မတီနှင့် ယင်းကော်မတီ၏
လက်အောက်တွင် ကလာပ်စည်း ငါးခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ အဝေးရောက် ဗဟိုကော်မတီသည် ပြည်ပကွန်မြူနစ် ပါတီ၏ ညွှန်ကြားမှု
အောက်တွင်သာ လှုပ်ရှားပြုမူရပြီး ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ပေါ်လစီဟူ၍ မရှိပေ။
တော်လှန်ရေးကောင်စီက ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေး အတွက် ကမ်းလှမ်းသောအချိန်တွင် သခင်ဗသိန်းတင် သည် ပြည်ပမြို့ကြီးတစ်မြို့ရှိ ဆေးရုံ၌ ဆေးကုသ
လျက်ရှိသည်။ သခင်သန်းမြိုင်နှင့် ဗိုလ်သန်းရွှေမှာမူ ဆိုဗီယက်ယူနီယံ၊ မော်စကိုမြို့သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ဗိုလ်ဇေယျနှင့်အဖွဲ့မှာ အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံများသို့
ခရီးလွန်နေသည်။ ရဲဘော်အောင်ကြီးသည် တစ်ဖက် နိုင်ငံရှိ ပြည်နယ်တစ်ခု၏စက်မှုဌာနတွင် ဒုတိယဌာနမှူး တာဝန်ယူနေရသည်။ အဝေးရောက်ဗဟိုကော်မတီ
သည် ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက်  ကမ်းလှမ်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူ အမြတ်ထုတ်ရမည်ဟု သုံးသပ်ကြ  သည်။ ပြည်ပမြို့ကြီးတစ်မြို့တွင် ရှိနေကြသော သခင်
ဗသိန်းတင်နှင့် သခင်ပုသည် ပြည်ပကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ 'ကနေ့ ဗမာပြည်မှာ ဖြစ်ပေါ် ပြောင်းလဲနေတဲ့ နိုင်ငံရေးအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်း
ယူသင့်တယ်၊ ယူရမယ်' ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ တကွဲတပြားစီ ရောက်ရှိနေသော အဝေးရောက်ဗဟိုကော်မတီဝင်များ ကို အမြန်ဆုံးစုစည်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် အဝေးရောက်ဗဟိုကော်မတီသည် ပြည်တွင်းရှိ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီနှင့် အဆက် အသွယ်ရရှိရေးအတွက် ရဲဘော်အောင်ကြီးနှင့် ရဲဘော် တင်ရှိန်တို့ကို
ရန်ကုန်သို့ပြန်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက် သည်။
''အခု ဗမာပြည်စစ်အစိုးရနဲ့  ငြိမ်းချမ်းရေး ကမ်းလှမ်းချက် အကြောင်းပြပြီး ရဲဘော်အောင်ကြီးနှင့် ရဲဘော်တင်ရှိန်တို့ကို ဗမာပြည်မှာရှိတဲ့ ဗဟိုဌာနချုပ်ကို
ပြန်လွှတ်မယ်၊
ဒီလိုဗမာပြည်ကို ပြန်လွှတ်တာဟာ ဗမာပြည်ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ပြန်လွှတ်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဗမာပြည်မှာရှိတဲ့ ကွန်မြူနစ်ပါတီဗဟိုဌာနချုပ်ကို
အဆက်အသွယ်ပြန်ရအောင် ပြန်လွှတ်တာဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်ဆက်သွယ်ရေးတွေမှာတော့ ပြည်တွင်း ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲအတွက် ပြန်လာတယ် ဆိုတာမျိုး
ဖြစ်စေရမယ်''
တော်လှန်ရေးကောင်စီ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်း ချက်အပေါ် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီမှ ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၂  ရက်နေ့စွဲဖြင့်  ပြန်ကြားချက် ၄  ကို
သခင်သန်းထွန်းကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ရေးထိုး၍ ပြန်ကြားလိုက်လေသည်။ ယင်းပြန်ကြားချက်တွင် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် တော်လှန်ရေးကောင်စီ ၏
ကမ်းလှမ်းချက်အပေါ်တွင် မိမိတို့လိုအပ်သလို အဓိပ္ပာယ်ကောက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ ဈေးဆစ်ထား သည်ကို တွေ့ရသည်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရေး ပဏာမ
အစည်းအဝေးတစ်ရပ် ပထမဦးစွာပြုလုပ်ရန် တောင်းဆိုထားသည်။ တစ်ပြည်လုံးတွင် ထိုးစစ်များ ရပ်စဲပေးထားပါရန်လည်းတောင်းဆိုခဲ့သည်။
တော်လှန်ရေးကောင်စီသည် သခင်သန်းထွန်း ကိုယ်တိုင်လက်မှတ်ရေးထိုးထားသော ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၂ ရက် ရက်စွဲ ဖြင့်
ပေးစာအပေါ် တော်လှန်ရေးကောင်စီ၏ ပြန်ကြား ချက်၅ ကို တော်လှန်ရေးကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ရေးထိုး၍ ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၈ ရက် တွင်
ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။
တော်လှန်ရေးကောင်စီသည် ပဏာမဆွေးနွေးပွဲကို သဘောတူသဖြင့် ပဏာမ ငြိမ်းချမ်းရေးကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ လာရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ထားသည်။ မည်သည့်
တောတွင်းလက်နက် ကိုင် အဖွဲ့အစည်းနှင့်မဆို ဆွေးနွေးရန် အသင့်ရှိ ကြောင်းလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၉ ရက်တွင်လည်း
၁၉၆၃ ခုနှစ်၊  ဇူလိုင်လ  ၁ဝ  ရက်တွင်  အဝေး ရောက်ပါတီဗဟိုကော်မတီမှ ပြည်တွင်းသို့ ပြန်ကြမည့် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဝင်များအား ပြည်ပကွန်မြူနစ်ပါတီ
ခေါင်းဆောင်များနှင့် ပြည်ပကွန်မြူနစ်ပါတီ၊ ဗဟို ကော်မတီတပ်ပေါင်းစု ဌာနတာဝန်ခံတစ်ဦးတို့က အတွေးအခေါ် လမ်းညွှန်နှင့် ညွှန်ကြားချက်များကို
''ဓနရှင်အစိုးရတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် အမြဲတမ်း လက်ဦးမှုရှိအောင် လုပ်ထားရမယ်၊ အသင့်ပြင်ထား ရမယ်၊ သတိကို လုံးလုံးမပေါ့ရဘူး၊ ဓားဓားချင်း၊ လှံလှံ ချင်း
ရင်ဆိုင်တတ်ဖို့လိုတယ်၊ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အခုငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲကိစ္စမှာ  စစ်အစိုးရရဲ့ မျက်ခုံးမွေးပေါ် စင်္ကြံလျှောက်နိုင်ဖို့လိုတယ်''
ပြည်ပကွန်မြူနစ်ခေါင်းဆောင်များ၏ လမ်းညွှန် ချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အဝေးရောက် ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ကိုယ်စားလှယ်များအား ပြည်ပနိုင်ငံ
တစ်နိုင်ငံ၏ ဧည့်သည်တော်များအဖြစ် ညစာစားပွဲဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံကြသည်။ ထို့နောက် အဝေးရောက် ပါတီမှ ပထမအသုတ်သည် ပြည်ပမှ ရန်ကုန်သို့
လေကြောင်းခရီးဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။ အဖွဲ့ဝင်များ မှာ -
(၁)	သခင်ပု
(၂)	ရဲဘော်ချစ်မောင်
(၃)	ရဲဘော်မောင်ညို
(၄)	ရဲဘော်ခင်ကြီး
(၅)	ရဲဘော်တင်ရှိန်
(၆)	ရဲဘော်အောင်ငြိမ်း တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ယင်း အဖွဲ့သည် ရန်ကုန်မြို့သို့ ဇူလိုင်လ ၁၂ ရက်တွင် ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ပြည်တွင်းရှိ ဗဟို
ကော်မတီသည်လည်း အထူးဆက်သားများကို အသုံးပြု၍ အစိုးရနှင့် အပြန်အလှန် ညှိနှိုင်းလျက်ရှိ သည်။
အဝေးရောက် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ ဒုတိယ အသုတ်သည် ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂၃ ရက်တွင် ပြည်ပမှ ရန်ကုန်သို့ ဆိုက်ရောက်လာပြန်သည်။ ယင်း
အဖွဲ့ဝင်များမှာ-
(၁)	ဗိုလ်ထွန်းငြိမ်း
(၂)	ဗိုလ်စံဖေ
(၃)	ဗိုလ်ဘညွန့်
(၄)	ဗိုလ်ဘဖြူ
(၅)	ရဲဘော်သက်တင်
(၆)	ရဲဘော်စိုးဝင်း
(၇)	ရဲဘော်မောင်ရှိန်
(၈)	ရဲဘော်အောင်ခင်
(၉)	ရဲဘော်ဇော်လေး
(၁ဝ)	ရဲဘော်မင်းအောင်တို့ ဖြစ်သည်။
အဝေးရောက်ပါတီဝင်များသည် ပြည်တွင်းဗဟို ကော်မတီအတွက် ညွှန်ကြားချက်များကို တစ်ပါတည်း ယူလာခဲ့ကြသည်။ ရန်ကုန်မြို့ရှိ တရုတ်သံရုံးကနိုင်ငံ၏
စီးပွားရေး၊ စစ်ရေး၊ နိုင်ငံရေး အခြေအနေများကို ရှင်းပြပြီး ပြည်ပမှလည်း နေ့စဉ် လုပ်ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားချက်များကို ကြိုးမဲ့ကြေးနန်းဖြင့် ပို့ပေးလျက် ရှိသည်။
အဝေးရောက်ပါတီမှကိုယ်စားလှယ်များသည် လက်ဝဲပါတီများနှင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေး၊ အခြေအနေ ပေးလျှင် ကွန်မြူနစ်ပါတီဆိုင်းဘုတ်ချိတ်၍ လှုပ်ရှားရေး၊
တော်လှန်ရေးကောင်စီအား ဝါဒဖြင့် ပုတ်ခတ်ရေးတို့ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာခဲ့ကြသည်။
အဝေးရောက်ပါတီကိုယ်စားလှယ်များသည် ပြည်ပမှ ညွှန်ကြားချက်ကို ပေးပို့နိုင်ရေးအတွက် ပြည်တွင်းပါတီဗဟိုဌာနချုပ်သို့ သွားရောက်နိုင်ရေးကို အဓိကထား၍
ကြိုးပမ်းကြသည်။ တော်လှန်ရေး ကောင်စီသည် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ ဗဟိုဌာနချုပ် နှင့် ပြည်ပပြန်များအတွက် အဆက်အသွယ်ရရှိစေ ရန်
သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ရာ ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂ဝ ရက်တွင် အဆက်အသွယ် ရသွားကြသည်။ ဗဟိုကော်မတီသည် ပြည်ပပြန်များ အား
ခေါ်ယူရေးအတွက် ရှမ်းပြည်နယ်တာဝန်ခံ ဗိုလ်ပုနှင့် ရဲဘော်ဘခက်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ ဗိုလ်ပုနှင့် ရဲဘော်ဘခက်အား ပြည်မြို့ ခလရ (၂၃) မှ
ဗိုလ်ကြီးဘုန်းကျော်က ရန်ကုန်သို့ခေါ်လာခဲ့သည်။
၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၁၃ ရက်ညတွင် ပြည်ပ ပြန် ပထမအဖွဲ့သည် တပ်မတော်မှ အနီးဆုံးနေရာသို့ ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် ပို့ပေးပြီးနောက် ပေါက်ခေါင်းမြို့နယ်
သန်းထွန်းက ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သခင် သန်းထွန်းသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ကျခဲ့ရသည်။ ပြည်ပပြန်များကိုလည်း ပါတီတစ်ရပ်လုံး နှင့်
တော်လှန်ရေးတစ်ရပ်လုံးကို ကယ်တင်သူများ အဖြစ် မြှောက်စားလိုက်သည်။ သခင်သန်းထွန်းတို့ လူစုသည် ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၁၅ ရက်တွင်
ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ တည်ထောင်သည့် ၂၄ နှစ် မြောက် ပါတီနေ့ကို ဗဟိုဌာနချုပ်တွင် ကျင်းပကြသည်။ သခင်သန်းထွန်းက မိန့်ခွန်းပြောကြားရာတွင်
၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၁၆ ရက်မှစ၍ ပြည်ပ ပြန်ဗဟိုကော်မတီများနှင့် ဗဟိုဌာနချုပ်ရှိ ဗဟို ကော်မတီများသည် ပြည်တွင်းပြည်ပ အခြေအနေများကို အပြန်အလှန်
ချမှတ်လိုက်လေသည်။
ပေါ်လစ်ဗျူရို အစည်းအဝေး ၁၈-၈-၆၃ ရက် ဆုံးဖြတ်ချက်
ဤအစီရင်ခံစာ သဘောထားကို ပေါ်လစ်ဗျူရို အဖွဲ့မျက်နှာစုံညီ အစည်းအဝေးတွင် တင်ပြ၍ အဆုံး အဖြတ်ခံယူရန်။
ဗဟိုကော်မတီအစည်းအဝေးက ဆုံးဖြတ်ချက် မချမီ ၅၅ ခုနှစ် ဗဟိုကော်မတီဆုံးဖြတ်ချက်များအပေါ် အခြေခံသည့် ၆၂ ဗဟိုကော်မတီဆုံးဖြတ်ချက်များ၏
၂။	ရဲဘော်အောင်ကြီး၊ သခင်ပု၊ ဗိုလ်ဇေယျတို့ ရန်ကုန်တွင်ရှိနေစဉ် Infromally   တော်လှန်ရေး ကောင်စီနှင့်လည်းကောင်း၊ ဥပဒေအတွင်း ဒီမိုကရေစီ
အဖွဲ့အစည်းများနှင့်လည်းကောင်း တွေ့ဆုံဆွေးနွေးပြီး ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်များကို ပေါ်လစ်ဗျူရိုအဖွဲ့က တာဝန် ယူလုပ်ကိုင်သွားရန်။
၃။	ဇွန်လ ၂၂ ရက်က ပါတီ ဗဟိုကော်မတီ၏တင်ပြ ထားသော ပဏာမဆွေးနွေးပွဲပြုလုပ်ရန် အကြံပေးချက် ကိုလက်ခံပြီး ပါတီမှစေလွှတ်သည့်  ပဏာမ
ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကိုကြိုဆိုပါကြောင်း တော်လှန်ရေး ကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ ၏ပြန်စာအရ မျက်နှာစုံညီ တွေ့ဆုံ ဆွေးနွေးပွဲအတွက်ပြင်ဆင်မှုများပြုလုပ်ရင်း ဆွေးနွေး
၄။	ပဏာမ ဆွေးနွေးပွဲ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ-
ကြိုးပမ်းမှုမှရရှိသောရလဒ်များကို စုစည်းခိုင်မာစေရန် တစ်ဆင့်မြင့်အောင် တိုးချဲ့ရန်။
(ခ)	အခါအခွင့်ကို အသုံးပြု၍၊ ရသမျှအချိန်ကို အသုံးပြု၍ ပါတီစုစည်းရေး၊ လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ရေးအင်အားစုများ၏ စည်းလုံး ညီညွတ်ရေး၊ ဥပဒေအတွင်း
ဒီမိုကရေစီ အင်အားစုများ၏ စည်းလုံးညီညွတ်ရေးကို ကြိုးပမ်းသွားရန်။
၅။	ပဏာမဆွေးနွေးပွဲ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့၏တာဝန် များမှာ-