cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ဆိုင်းဆရာများ
ဆရာစိမ့်
ရွာစားကြီးဆရာဖေ၏နောက်၌ မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်းလောက တွင် နှစ်ပေါင်းအတော်ကြာပြိုင်ဖက်ကင်းသူအဖြစ် ထင်ရှားသူ မှာ ဆရာစိမ့်ဖြစ်သည်။ ဆရာစိမ့်ကို အဖရွာစားကြီးဆရာဖေနှင့် အမိဒေါ်သစ်တို့မှ သက္ကရာဇ် ၁၂၃၄ ခုနှစ်တွင် မန္တလေးမြို့ မဟာမုနိဘုရားကြီးအနီး အရှေ့ရွာသစ်၌ ဖွားမြင်သည်။ အသားညိုသဖြင့် သူ့ကိုကျီးကန်းကလေးဟုခေါ်ကြသည်။ ငယ်ရွယ်စဉ် ကပင် မိမိ၏ဖခင်ကြီး ဆရာဖေနှင့် ဆရာဖေ၏ တပည့်ကြီး ဖြစ်သူ ဆရာပေတို့ထံတွင် ဆိုင်းအတတ်ကို အထူးလေ့လာသင်ကြားသည်။ ဖခင်ကြီးဆရာဖေ ရွှေနန်းတော်အတွင်းသို့ အသုံး တော်ခံ ဝင်ရောက်သောအခါများတွင်လည်း အတူလိုက်ပါသွား လေ့ရှိသည်။ စောင်းအတတ်ကို ဒေဝဣန္ဒာဦးမောင်မောင်ကြီး ထံ၌၎င်း၊ မိကျောင်းတီးအတတ်ကို ဆေးဆရာကြီး မိကျောင်း ဝိဇ္ဇာဦးမောင်မောင်ကြီးထံ၌၎င်း လေ့လာသင်ကြားသည်။ ဆိုင်း အတတ်ကို ပတ်စာတင်နည်းမှစ၍ အစအဆုံးတိုင်အောင် သင်ကြားတတ်မြောက်သည်။ မိမိ၏ဖခင်ထံမှ ဆိုင်းခွဲထောင်ပြီး နောက် ရုပ်စုံစင်တော်များ၊ ဇာတ်ပွဲများနှင့် တွဲဖက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြန်မာနိုင်ငံအောက်ပိုင်းသို့ စုန်ဆင်းလာခဲ့၍၊ နောင် အခါ ဦးဖိုးစိန်ကြီးဟု ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမည့် မင်းသားမောင် ဖိုးသိုက်နှင့် ဟင်္သာတမြို့တွင် စတင်တွဲဖက်ကပြခဲ့သည်။ ဆရာစိမ့်၊ မင်းသားမောင်ဖိုးသိုက်၊ အောင်ဗလ၊ နှဲဆရာ ဦးဇေယျာတို့သည် ကျော်ကြားသော ဇာတ်အဖွဲ့ကြီး တဖွဲ့အဖြစ် ထင်ရှားခဲ့သည်။ ဆရာစိမ့်သည် မန္တလေးသူ ဒေါ်တိုးနှင့် အကြောင်းပါရာ၊ နာမည်ကျော် စန္ဒရားမမကြီးဟူသော သမီး တစ်ယောက်ကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံအောက်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ ဒုတိယအိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ဦးဖိုးစိန် (မင်းသားမောင်ဖိုးသိုက်)၏ အစ်မဝမ်းကွဲတော်သူ ဒေါ်စိန်မြိုင် နှင့် လက်ဆက်ခဲ့ပြန်ရာ၊ တစ်ဦးတည်းသောသား ဦးဘမောင်ကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ဦးဘမောင်သည် ယခုအခါ နာမည်ကြီးဆိုင်း ဆရာ ဦးဘမောင်အဖြစ် ထင်ရှားလျက်ရှိသူဖြစ်သည်။ ဆရာ စိမ့်သည် ပတ်ရင်းကောင်းခြင်း၊ ပတ်သံသာခြင်း၊ အချောက် အလှန့် ကောင်းခြင်းဟူသည်တို့ကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်းလော ကတွင် အထက်မြန်မာနိုင်ငံကို အင်္ဂလိပ်များသိမ်းယူပြီးသည်မှ ပထမ ကမ္ဘာစစ်ကြီးဖြစ်သည်အထိ ပြိုင်ဖက်ကင်းသူအဖြစ် ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့လေသည်။ ၁၂၇၈ ခုနှစ်တွင် မန္တလေးမြို့ ၌ပင် ဆရာစိမ့်ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ အဆရာစိမ့် ကွယ်လွန်သော အခါ ရှေးအစဉ်အလာ အဆောင်အယောင်အတိုင်း နှုတ်ခမ်း ရင်ပတ်နှင့် လက်နှစ်ဖက်တို့တွင် ရွှေချသည်။
စိန်ဗေဒါ
ဆရာစိမ့်ကွယ်လွန်ပြီးသည့်နောက် မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်းလော ကတွင် နှစ်ပေါင်း ၃ဝ မျှ ပြိုင်ဖက်ကင်းသူအဖြစ် ထင်ရှား ကျော်ကြားခဲ့သူမှာ ရွာစားကြီးစိန်ဗေဒါခေါ် ဦးမောင်ကလေး ဖြစ်သည်။ ဦးမောင်ကလေးကို အဖရွာစားကြီး ဆရာဖေနှင့် အမိနန်းတွင်းသူဒေါ်မမလေးတို့မှ သက္ကရာဇ် ၁၂၄၄ ခုနှစ် တန်ဆောင်မုန်းလကွယ် သောကြာနေ့တွင် မန္တလေးမြို့ ဆိုင်း ဝင်းရပ်၌ ဖွားမြင်သည်။ ဆရာစိမ့်သည် ဦးမောင်ကလေးနှင့် အဖေတူအမေကွဲညီအစ်ကိုဖြစ်သည်။ ဦးမောင်ကလေးသည် ငယ်စဉ်အခါကပင် ၁၂ လုံးဒိုးခေါ် နရီးကို ကြားရသူတိုင်း ဘဝင်စိမ့်အောင် တီးနိုင်သည်။ ဦးမောင်ကလေးသည် မိမိဘခင် ကြီး ဆရာဖေ၊ ယင်း၏တပည့်ကြီး ဆရာပေ၊ ဆိုင်းဆရာကြီး ဦးကျော်ဇံအစရှိသော ဆိုင်းပညာရှင်တို့၏ တီးလုံး တီးကွက် မူအမျိုးမျိုးတို့ကို သင်ကြားခံယူခဲ့ရခြင်း တူရိယာအမျိုးမျိုးတီး မှုတ်ခြင်း၊ အတတ်တို့ကို လေ့လာတတ်ကျွမ်းခြင်းများကြောင့် ဆိုင်းအတတ်တွင် ပိုမို၍ လပ်မြင်ခဲ့လေသည်။ ပညာစုံသောအခါ ဦးမောင်ကလေးသည် မင်းသားဦးဖိုးကွန်း၊ မင်းသမီး ‌ဒေါ်ဒေါ်ထွေးလေးတို့၏ ဇာတ်အဖွဲ့နှင့် မန္တလေးမှရန်ကုန်သို့ဆင်းလာခဲ့သည်။ ရန်ကုန်တွင် 'ဗေဒါ၊ ဗေဒါ၊ နင့်ဗူးကို ဘယ်သူချဲ့တယ်၊ ပြော ဟဲ့ဗေဒါ၊ မိဗေဒါ'ဟု အစချီသော သီချင်းကိုတီးပြရာ သူ၏ လက်သံကို ရန်ကုန်လူထုက အထူးနှစ်ခြိုက်ပြီးလျှင် သူ့အား 'ဗေဒါမောင်ကလေး'ဟု ခေါ်စမှတ်ပြုကြသည်။ ထို့နောက် မန္တလေးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင် ဦးမောင်ကလေး၏ သတင်းမှာ ပိုမိုပျံ့သင်းလာပြီးနောက် 'စိန်ဗေဒါ' ဟူသောအမည် ကို လူထုပရိသတ်ထံမှ ခံယူရရှိခဲ့ပေတော့သည်။ စိန်ဗေဒါခေါ် ဦးမောင်ကလေးသည် ၁၂၇၂ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယပြည် ရတနာဂီရိ စံ သီပေါမင်းထံသို့ အသုံးတော်ခံသွားခဲ့၏။ သီပေါမင်းက ဦးမောင်ကလေးအား 'နေမျိုးဗလကျော်သူ 'ဟူသော ဘွဲ့တံဆိပ် တော်နှင့်အတူ ရွှေဆိုင်းအလံလေးချက် ဖန်ပဒိုင်းတို့ကို ချီးမြှင့် လိုက်သည်။ ၁၂၇၃ ခုနှစ်တွင်လည်း ဦးမောင်ကလေးသည် သီပေါမင်း၏ သမီးတော်များ နားထွင်းမင်္ဂလာပွဲအတွက် အသုံး တော်ခံရန် ရတနာဂီရိသို့ ဒုတိယအကြိမ် ရောက်ခဲ့လေသည်။ မြန်မာနိုင်ငံမှ ပင်လယ်ရပ်ခြား တိုင်းတစ်ပါးများသို့ သွား ရောက်ခဲ့သော ဆိုင်းဆရာများအနက် စိန်ဗေဒါခေါ် ဦးမောင် ကလေးသည် ပထမဦးဆုံး သွားရောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဇနီးသည်မှာ အကတွင် ဝါသနာထုံသော ညောင်လေးပင်မြို့သူ ဒေါ်စိန်မေဖြစ်၍၊ သားသမီးတယေက်မျှ ထွန်းကားခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ သူ၏နှဲတပည့်များမှာ ဆရာဆယ်၊ ဦးချစ်မောင် စသည်တို့ဖြစ်၍၊ ဆိုင်းတပည့်များမှာ စိန်ငှက်ရိုး၊ စိန်ကျော်တင့် စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ ဦးမောင်ကလေးသည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း လည်ချောင်းတွင် ပေါက်သော ကင်ဆာရောဂါစွဲကပ်သဖြင့် ပြွန်တန်ဆာမြို့မှ သူ၏ တပည့်မိတ်ဆွေဖြစ်သူ မြန်မာညွန့် ဦးချစ်မောင်နှင့်အတူ ရန်ကုန်မြို့သို့ ဆင်း၍ဆေးကုခံယင်း ၁၃ဝ၄ ခု တော်သလင်းလဆုတ် ၁၄ ရက်နေ့တွင် ရွှေတောင်တန်း၌ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ စိန်ဗေဒါခေါ် ဦးမောင်ကလေးသည် သီချင်းကြီးများမှ တီးလုံးဆန်းများကို ထုတ်နုတ်တီးလေ့ရှိ၍၊ သူ၏လက်သံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားလှ ပေသည်။
ဦးဟန်ပ
ယခုအခါ လွတ်လပ်သောပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံတော် ဆိုင်းအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ထင်ရှားကျော်ကြားလျက်ရှိသူမှာ ဦးဟန်ပ ဖြစ်သည်။ ဦးဟန်ပကို ၁၂၅ဝ ပြည့်နှစ်တွင် မန္တလေးမြို့၌ ဖွားမြင်သည်။ သူ၏ဖခင်မှာ နာမည်ကြီးနှဲဆရာ ဦးမှင်ဖြစ်သည်။ ဦးဟံပသည် ဆရာမိဘတို့ ခွင့်ပြုချက်အရ ပခန်းဆရာညို၏ ရုပ်သေးနှင့် စတင်တွဲဖက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဟင်္သာတမြို့သို့ စုန်ဆင်းခဲ့ကာ ပလာဆိုင်းတီး၍နေခဲ့သည်။ အသက် ၂၇ နှစ်အရွယ်တွင် ဦးစိန်ကတုံး၏ ဇာတ်အဖွဲ့နှင့်တွဲ လေသည်။ ထို့နောက် ဝါးခယ်မမြို့သို့ စုန်ဆင်း၍ ကာလအတန်ကြာစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ အသက် ၃၁ နှစ်အရွယ်တွင် ဆရာစိမ့်၏ဇနီး ဒေါ်တိုးကခေါ်၍ မန္တလေးမြို့သို့ တက်ကာ ကွယ်လွန်သူဆရာစိမ့်၏ဆိုင်းကို ၃ နှစ်မျှတီးခဲ့ရသေးသည်။ ဦးဟန်ပသည် အထက် သားဖြစ်သော်လည်း၊ အောက်ပြည်၌သာ အနေအထိုင်များ၍၊ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသတွင် ထင်ရှားကျော် ကြားခဲ့သည်။ စိန်ဗေဒါကွယ်လွန်ပြီးနောက်မှ မန္တလေးမြို့သို့ သွားရောက်နေထိုင်ခဲ့သည်။ ၁၉၅၂ ခုနှစ် ပြည်တော်သာ အခမ်းအနား၌ မန္တလေးမြို့မှ ပြည်တော်သာ အဖွဲ့ကြီး နှင့်အတူ ရန်ကုန်မြို့သို့ရောက်လာ၍ များမကြာမီပင် နိုင်ငံတော်၏ ဆိုင်းအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ချီးမြှောက်ခန့်အပ်ခြင်းခံသည်။ လွတ်လပ်သော ပြည်ထောင်စုခေတ်တွင် ဦးဟံပသည် ဆိုင်းဆရာများထဲမှ အလင်္ကာကျော်စွာဘွဲ့ကို ပထမဦးဆုံးရရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ပြည်ထောင်စုခေတ်၌ နိုင်ငံရပ်ခြား တိုင်းတစ်ပါးများဖြစ်သော ထိုင်းလင်းနိုင်ငံ၊ တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံနှင့် ဆိုဗီယက်฿ရုရှနိုင်ငံများသို့ ဆိုင်းဆရာများထဲမှ ပထမဦးဆုံးရောက်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုင်းလင်းနိုင်ငံသို့ ၁၉၅၅-ခုနှစ် မတ်လ ၇ ရက်နေ့တွင် ဝန်ကြီး ဦးဝင်း ခေါင်းဆောင်သည့် ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့နှင့် လိုက်ပါသွားခဲ့ရ၏။ တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံသို့ မြန်မာနိုင်ငံယဉ်ကျေးမှုမစ်ရှင်အဖွဲ့နှင့်အတူ ၁၉၅၅-ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၂၂ ရက်နေ့တွင် သွားရောက်ခဲ့၍၊ ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ်ပြည်ထောင်စု သမ္မတနိုင်ငံသို့ မြန်မာနိုင်ငံယဉ်ကျေးမှု မစ်ရှင်အဖွဲနှင့်ပင် ၁၉၅၆ ခုနှစ်တွင် သွားရောက်ခဲ့လေသည်။ ဦးဟန်ပသည် တွံတေးဆံထောက်(ခေါ်) မင်းသမီးဒေါ်ငွေသင်နှင့် အကြောင်းပါ၍၊ မောင်ညွန့်လှိုင်ခေါ် သားတစ်ယောက်ထွန်းကားသည်။ ဦးဟံပသည် ဆိုင်းတီးသောအခါ နာမည်နှင့်လိုက်အောင် ဟန်ပါသည်။ သူ၏လက်သံမှာ ပတ်သံမာ၍ ကြည်သည်။
ဦးဘမောင်
ဦးဖိုးစိန်၏ ဇာတ်အဖွဲ့၌ ပတ်မထိန်းအဖြစ်မှ ဆိုင်းဆရာကြီးအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့သူမှာ ဦးဘမောင် ဖြစ်သည်။ ဦးဘမောင်ကို ၁၂၅၈ ခုနှစ်၌ အဖရွာစားကြီးဆရာစိမ့်နှင့် အမိဒေါ်စိန်မြိုင်တို့မှ ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ဆရာစိမ့်သည် ရွာစားကြီးစိန်ဗေဒါ၏ အစ်ကိုဖြစ်၍၊ ဒေါ်စိန်မြိုင်မှာ ဦးဖိုးစိန်ကြီး၏ အစ်မဝမ်းကွဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဦးဘမောင်သည် မျိုးရိုးအားဖြင့် အဖသည်၎င်း၊ ဦးလေးတော်များသည်၎င်း ဆိုင်းလောက၊ ဇာတ်သဘင်လောကတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသူများမှ ဆင်းသက်ပေါက်ဖွားလာသူ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်ဦးဘမောင်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါကပင် ရိုးရာဆိုင်းအတတ်ပညာကို လေ့လာလိုက်စားခဲ့၍၊ ဦးလေးတော်ဖြစ်သူ ဦးဖိုးစိန်၏ ဇာတ်အဖွဲ့နှင့် တွဲဖက်ခဲ့သည့် ဦးလေးဝမ်းကွဲတစ်ဦးဖြစ်သူ ဆိုင်းဆရာ ဆရာဆိတ်၏ ဆိုင်းအဖွဲ့တွင် ပတ်မထိန်းအဖြစ် စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့ရာမှ ဆိုင်းဆရာကြီးအဖြစ်သို့ တစ်စစတက်လှမ်း ရောက်ရှိကာ ဦးဖိုးစိန်၏ ဇာတ်၌ပင် နာမည်ကြီးခဲ့လေသည်။ ဦးဖိုးစိန် ကွယ်လွန်သောအခါ ဦးဘမောင်သည် အခြားနာမည်ကြီးဇာတ်အဖွဲ့များ၌ ဆက်လက်၍တီးခဲ့သည်။ ဦးဘမောင်သည် အဖရွာစားကြီးဆရာစိမ့်ကဲ့သို့ လက်ကျကောင်းသည်၊ ပတ်သံသာသည်ဟု ဆိုင်းလောက၌ထင်ရှား၏။ ဇာတ်ပို့သော ပညာ၌လည်း သူမတူ အောင်ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သည်။ လွတ်လပ်သော ပြည်ထောင်စုခေတ်၌ ဆိုင်းဆရာများထဲမှ ဝဏ္ဏကျော်ထင်ဘွဲ့ ကို ပထမဦးဆုံးချီးမြှင့်ခြင်းခံရသူဖြစ်သည်။ ဦးဘမောင်သည် နာမည်ကျော်ဇာတ်မင်းသမီးဒေါ်ကြင်ဥနှင့် အကြောင်းပါ၍၊ သားတစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် ထွန်းကားရရှိခဲ့လေသည်။
ထို့အပြင် ဆရာစိမ့်၏ တပည့်များပင်ဖြစ်ကြသော ယိုးဒယားသိန်းမေ၏ ခင်ပွန်း ဦးဘမောင်၊ ထိန်တောဦးဘိုးခ၊ ပဲခူးနယ်သား ဦးရွှေဖဲနှင့် ကြည့်မြင်တိုင် ဆရာကြွယ်တို့သည်လည်း ဆိုင်းလောကတွင် ထင်ရှားသူများဖြစ်ကြသည်။
မြို့နယ်အသီးသီး၌ထင်ရှားသော အခြားဆိုင်းဆရာများမှာ၊ မန္တလေး၌ စိန်ငှက်ရိုး၊ စိန်လေးမောင်၊ စိန်ကျော်တင့်၊ မုံရွာ၌ ဆရာသက်၊ စိန်ဘထွန်း၊ မုံရွေး၌ စိန်ကြာပေါ်တို့ဖြစ်ကြသည်။ ယင်းတို့သည် ဆရာစိမ့် နှင့်စိန်ဗေဒါတို့၏ အဆက်အနွယ် တပည့်များဖြစ်ကြသည်။ စိန်ငှက်ရိုးသည် စိန်ဗေဒါမရှိသည့် နောက် အားကိုးလောက်သော ဆိုင်းဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ၁၃၁၇ ခုနှစ်တွင် စိန်ငှက်ရိုးကွယ်လွန်သည်။ မုံရွာဆရာသက် သည် သီးချင်းကြီးများကို လေးစားစွာ လေ့လာဆည်းပူး၍ တတ်လိုသူတိုင်းအား သင်ကြားပို့ချပေးလေ့ရှိသည်။ ခရစ် ၁၉၂၈ ခုနှစ်တွင် ဆရာသက်ကွယ်လွန်သည်။ စိန်ဘထွန်းနှင့် စိန်ကြာရိုးတို့ကား ဆရာစိမ့်နှင့် စိန်ဗေဒါတို့ကဲ့သို့ မကြာခဏ ပြိုင်ဆိုင်လေ့ရှိကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးမှ ကွယ်လွန်ကြသည်။
အခြားဆိုင်းဆရာများ
ပြည်မြို့ဆရာပေနှင့် တစ်ချိန်တည်းနာမည်ကြီးခဲ့သော ဆိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦးမှာ စစ်ကိုင်းဆရာညိုဖြစ်သည်။ ဆရာညိုသည် ပလာဆိုင်းတီးခြင်း၌ နာမည်ကျော်သည်။ ပတ်ဝိုင်းအတွင်း၌ ဘီလူးခေါင်းကိုဆောင်းလျက် လက်နှစ်ဖက်တွင် ဒေါင်းတောင်များကိုတပ်ဆင်ကာ ကသကဲ့သို့ တီးလေ့ရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင် မြန်မာနိုင်ငံအောက်ပိုင်း ရန်ကုန်မြို့၌ နာမည်ကျော်ကြားလျက်ရှိသူမှာ ဆိုင်းဆရာကြီး ဦးမိုးညှင်းဖြစ်သည်။ ဦးမိုးညှင်းသည် ပုလဲပတ်စာပိုး အတီးကောင်းသည်ဟု ထင်ရှားကျော်ကြား၏။ ပြည်မြို့ ဆရာပေကဲ့သို့ပင် ယင်းထံ၌လည်း တပည့်ကောင်းများရှိခဲ့သည်။ ဦးမိုးညှင်းသည် ခရစ် ၁၉၁၈ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့ ကြည့်မြင်တိုင်၌ ကွယ်လွန်ခဲ့လေသည်။
အခြားနာမည်ကျော်ဆိုင်းဆရာကြီးများအနက် ဆရာနွဲ့သည် မန္တလေးနှင့် ပြည်မြို့များတွင် ထင်ရှားသည်။ ဆရာပုသည် မြင်းခြံမြို့၌ ကျော်ကြားသည်။ နာမည်ကျော်ဇာတ်မင်းသား ဦးစိန် ကတုံး၏ဖခင် ဆိုင်းဆရာကြီး ဦးကျော်ဦးသည် ဓနုဖြူမြို့ နာမည်ကျော်ဆိုင်းဆရာကြီး ဦးကျော်ခေါင်နှင့်အတူ ၁၂၅၃ ခုနှစ်လောက်တွင် ကျော်ကြားခဲ့သူဖြစ်လေသည်၊ အဆန်း တကြယ်ပြုလုပ်ကြသောခေတ်၌ မန္တလေးမြို့မှ ဆိုင်းဆရာကြီး ဆရာသားသည် ပန်းကန်ဆိုင်းတီးခြင်းဖြင့် နာမည်ကျော်ခဲ့သည်။ မုံရွာမြို့ဆိုင်းဆရာ ဆရာဘိန်းသည်လည်း မိမိ၏ ဆရာဖြစ်သူ ဆရာစိမ့်ကဲ့သို့ ခေါင်းပေါ်တွင်ရေအပြည့်ထည့်ထားသော ခွက်ကို တင်၍ တီးသဖြင့် နာမည်ကြီး ခဲ့သည်။
မအူပင်အပိုင် မလက်တိုရွာမှ ဆိုင်းဆရာဦးဖိုးရစ်နှင့် ယင်း၏ညီ ဦးဘဖေတို့သည်လည်း ပုလဲပုလဲ ပတ်စာပိုးတီးခြင်း၌ အောက်မြန်မာနိုင်ငံတွင် ထင်ရှားသူများဖြစ် ကြသည်။ ဦးဖိုးရစ်သည် မန္တလေးမြို့၌ ၁၂၇၇ ခုနှစ်တွင် ကွယ် လွန်သည်။ ဦးဘဖေကား ပလာဆိုင်းတီးခြင်းနည်း၍ ဇာတ်အဖွဲ့ များနှင့် အတွဲများသည်။ ၁၂၉ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ဦးဘဖေ ကွယ် လွန်သည်။
စက္ကသုတ်
ပတိရူပဒေသဝါသအစရှိသော သမ္ပတ္တိစက်၄-ပါးနှင့် ပြည့်စုံသောပုဂ္ဂိုလ်သည် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့၌ ပြန့်ပြောများပြားခြင်းသို့ ရောက်နိုင်၏ဟု ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
ဆိုင်းဆရာများ
အခြားဆိုင်းဆရာများ
ဆိုင်းဆရာကြီးဦးမိုးညှင်း၏ တပည့်ဖြစ်သူ '''ဦးထွန်း ရင်''' သည်လည်း ရန်ကုန်တစ်ဝိုက်တွင် ထင်ရှားသူဖြစ်သည်။ ဆရာစိမ့်၏သား ဦးဘမောင်ကဲ့သို့ လက်သံသာသည်။ ဦးထွန်းရင်သည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ် အတွင်း၌ ကွယ်လွန်သည်။
ရွှေတောင်ဦးရွှေကျော်၊ မြန်အောင်ဦးရွှေဂုဏ် နှင့် သားဦးဖိုးကဲ၊ ဟင်္သာတဆရာလပ်၊ ဦးဖိုးထွားနှင့် ဦးဖိုးလူ၊ ဓနုဖြူမြို့စံခင်းဆိုင်းဆရာ ဦးဖိုးရွှေ၊ ဖျာပုံဦးသက်ဖေတို့သည် လည်း ထင်ရှားသော ဆိုင်းဆရာများဖြစ်ကြသည်။ ဟင်္သာတမြို့ ဦးဖိုးထွားနှင့် ဦးဖိုးသူတို့သည် ခရစ် ၁၉ဝ၉ ခုနှစ်တွင် လွန်စွာ နာမည်ကျော်ကြားသူ များဖြစ်ကြသည်။ ဦးဖိုးကဲကား ၁၉၁၆ ခုနှစ်ခန့်တွင် ပေါ်ပေါက် ထင်ရှားလာသော ဆိုင်းဆရာဖြစ်၏။ ဓနုဖြူမြို့ စံခင်းဆိုင်းဆရာဦးဖိုးရွှေမှာ သက္ကရာဇ် ၁၂၇၃ ခုနှစ် လောက်မှအစပြု၍ နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဖျာပုံဦးသက်ဖေကား ရေး၊ မြိတ်၊ ထားဝယ်ဖက်တွင် ပြိုင် ဖက်မရှိအောင် အထူးကျော်ကြားအောင် ထင်ရှားခဲ့သူဖြစ်လျက်၊ မြိတ်မြို့၌ပင် ကွယ်လွန်လေသည်။ (ဦးဂုဏ်ဘဏ်)
စက္ကသုတ်
ဋီကာ၌-စက်ငါးမျိုးရှိပုံ၊ ပုဗ္ဗေကတပုညတာ-ဟုဆိုအပ်သော သမ္ပတ္တိစက် သည်သာ ပမာဏဖြစ်ကြောင်း ဖွင့်ပြထားပါသည်။
သမုတ်
သမုတ်
သမုတ်ဆိုသည်မှာ ထိုသံဃအစည်းအဝေး၌ပါဝင်သော ရဟန်းတော်တို့ကအားလုံးသဘောတူအသိအမှတ်ပြုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤသို့သမုတ်ထားသောဗဒ္ဓသိမ်ကိုရည်၍ သိမ်ထဲသို့သွားပြီးရဟန်းပြုပေးသည်ဟုဆိုသည်။
ငဟစ်ငှက်
ငဟစ်ငှက် သည် ပါဏဗေဒ အလိုအရ 'အာဒီဒေး' မျိုးရင်းတွင်ပါဝင်သောငှက်ဖြစ်သည်။ ငဟစ်အမျိုးမျိုးရှိသည့် အနက် ထင်ရှားသော ၂ မျိုးမှာ 'အာဒီဆီနာရီရက်တီရော့စထြစ်'နှင့် 'အာဒီပါပြူရီမယ်နီလန်ဆစ်'တို့ ဖြစ်ကြ၏။ ငဟစ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် သေးသွယ်ရှည်လျားလေသည်။ ဖြောင့်စင်းသောနှုတ်သီးနှင့် ရှည်လျားသော ခြေတံရှိသောကြောင့် ဥဗျိုင်းနှင့်တူသည်။ အလျား ၃၈ လက်မခန့်ရှိသည်။ လည်တိုင်တွင် အမည်းပြောက်အစင်းကြောင်းများ ပါရှိသည်။ ဦးခေါင်းနှင့် လည်တိုင်မှာ သံချေးရောင်ကဲ့သို့ နီယောင်ယောင် ရှိသည်။ ကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ မည်းနက်၍ သစ်ကြားခွံရောင် ရှိသည်။ ငဟစ်အမနှင့် အထီးတို့၏ အရောင်အဆင်းမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
မိုးရာသီတွင် ငဟစ်ငယ်များ ဥမှ ပေါက်ကြသည်။ သာမန်အားဖြင့် ငဟစ်တို့သည် တစ်ကောင်တည်း နေလေ့ရှိကြသော်လည်း ရွှေဘိုနယ်၌တွေ့ရသော ငဟစ်တို့မှာ အုပ်ဖွဲ့၍ နေတတ်ကြသည်။ အသိုက်ကို ကျူပင်များပေါ်၌လည်းကောင်း၊ သစ်ပင်များပေါ် ၌လည်းကောင်း၊ တုတ်ချောင်းများဖြင့် ပြုလုပ်သည်။ အသိုက်၏ အချင်းမှာ တစ်ပေခန့်ရှိ၍ စောက် ၈ လက်မခန့်ရှိသည်။ တစ်မြုံလျှင် ဥ ၃ လုံးမှ ၅ လုံးအထိ ရှိ၏။ ဥအရောင်မှာ အစိမ်းနု ဖြစ်သည်။
ငဟစ်ကို အာဖရိကတိုက်၊ ဥရောပတိုက် တောင်ပိုင်းနှင့် အာရှတိုက်တောင်ပိုင်းတို့တွင် တွေ့ရသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၊ အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ သီဟိုဠ်ကျွန်းတို့တွင် ငဟစ်ကို တွေ့ရသည်။
လောက်ကိုင်ခရိုင်
လောက်ကိုင်ခရိုင် ( ၊ Laukkaing District ) သည် ရှမ်းပြည်နယ်ရှိ ကိုးကန့်ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၏ ခရိုင် ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အမြင့် ၃၂၅၁ ပေ (၉၉၁ မီတာ) တွင် တည်ရှိသည်။ လောက်ကိုင်ခရိုင်တွင်းရှိ လူဦးရေမှာ ၂၀၁၄ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ ၁၅၄,၇၄၈ ယောက် ဖြစ်သည်။
မြို့နယ်နှင့်မြို့များ
လောက်ကိုင်ခရိုင်တွင် ပါဝင်သည့် မြို့နယ်များနှင့် မြို့များမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။
NGC 6861
NGC 6861 သည် lenticular ဂယ်လက်ဆီဖြစ်ပြီး Telescopium ကြယ်စုတန်းတွင် တည်ရှိသည်။ ဂယ်လက်ဆီအား စကောလူမျိုး နက္ခတ္တပညာရှင် James Dunlop ဆိုသူမှ ၁၈၂၆ ခုနှစ်တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ယင်းသည် ကြယ်စုတန်းထဲတွင် ဒုတိယအတောက်ပဆုံး ဖြစ်သည်။ NGC 6861 သည် NGC 6868 နှင့် အတွင်းဘက်ဆက်နွယ်နေပြီး ယင်းတို့သည် ပေါင်းစပ်သွားမည်ဟု ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည်။
မညင်းချောင်းရွာ
မညင်းချောင်းရွာ
ရွှေတောင်ရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
ရွှေတောင်ရွာ (Shwetaung)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ ရင်းတောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၆၇၅ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝက်လက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကျူတောအင်းရွာ၊ လဟာကျော်
ကျူတောအင်းရွာ၊ လဟာကျော်
ချအိပ်ရွာ၊ ပုဏ္ဏားကြီး
ချအိပ်ရွာ၊ ပုဏ္ဏားကြီး
ဆယ်မိုင်လတ်တဲရွာ၊ လေရှီးမြို့နယ်
ဆယ်မိုင်လတ်တဲရွာ (Semainglatte)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ လေရှီးမြို့နယ်၊ ရန်နွေးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၇၃၈ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လေရှီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မြင်းကကုန်းရွာ၊ မြင်းကကုန်း
မြင်းကကုန်းရွာ၊ မြင်းကကုန်း
ဒေါဏသုတ်
ဘုရားရှင် ခြေတော်ရာ၌ စက်လက္ခဏာတို့ကို တွေ့မြင်သဖြင့် ဒေါဏဗြဟ္မဏက မည်သည့်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပါသနည်းဟု မေးလျှောက်သဖြင့် မိမိသည် ဒေဝ, ဂန္ဓဗ္ဗ, ယက္ခ, မနုဿမဟုတ် ဗုဒ္ဓဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်း၍ ဘုရားရှင် မိန့်ကြားတော်မူသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ, ဋီကာတို့၌ မှတ်သားဖွယ် ဖွင့်ဆိုချက်များ ရှိပါသည်။
ညောင်ကုန်းရွာ၊ ရေနံချောင်းမြို့နယ်
ညောင်ကုန်းရွာ (Nyaungkone)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးခရိုင်၊ ရေနံချောင်းမြို့နယ်၊ အရှေ့ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၄၉၆၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အရှေ့ကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၈၄ ဦး၊ မ ၁၇၈၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၂၆၈ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရေနံချောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခဒိုမ − ရှိဘူတာ
ခဒိုမ − ရှိဘူတာ  (門真市駅 ခဒိုမ − ရှိ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အိုဆာကာခရိုင်၊ ခဒိုမမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ချိုးပိန်တူး
ချိုးပိန်တူးငှက် (Streptopelia orientalis) သည် အာရှတိုက်တွင် တွေ့ရှိရလေ့ရှိသည် ငှက်မျိုးစိတ်တခုဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အာရှတိုက်တွင် တွေ့ရှိရသော ငှက်များ
စင်းစုတ်ရွာ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်
စင်းစုတ်ရွာ (Hsinsoke)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်၊ လွယ်မောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၆၁၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လွယ်မောကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၄၉၂ ဦး၊ မ ၅၀၂၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၉၅၁၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သရက်ငုတ်ရွာ၊ ထားဝယ်မြို့နယ်
သရက်ငုတ်ရွာ(Thayetngoke)သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ထားဝယ်ခရိုင်၊ ထားဝယ်မြို့နယ်၊ ပကာရီကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ 177,043 ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထားဝယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
လယ်ဖါးရွာ၊ ပဒါ
လယ်ဖါးရွာ၊ ပဒါ
ဆလိုင်း တင်မောင်ဦး
ဆလိုင်းတင်မောင်ဦး သည် ၁၉၅၁ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ (၁၁) ရက်နေ့တွင် ချင်းတိုင်းရင်းသားများဖြစ်ကြ‌သော အဖ ဦးလှဒင် (သံတွဲ-ရခိုင်ပြည်နယ်ဇာတိ) နှင့် အမိ ဒေါ်နှင်းမြိုင် (တောင်ကုတ်-ရခိုင်ပြည်နယ်ဇာတိ) တို့မှ တောင်ငူမြို့‌တွင်မွေးဖွားသော သား/သမီးများအနက် အကြီးဆုံး‌သားဖြစ်သည်။ ဆလိုင်းတင်မောင်ဦးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ရန်ကုန်မြို့ ဗိုလ်တထောင်မြို့နယ်တွင် အဒေါ်နှင့်အတူ နေထိုင်ကြီးပြင်လာခဲ့သူသည်။
ဆလိုင်းတင်မောင်ဦးသည် ၁၉၆၂ ခုနှစ် စစ်အာဏာသိမ်းချိန်တွင် အသက် (၁၁) နှစ်အရွယ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ၁၉၆၇ ခုနှစ် အသက် (၁၆) နှစ်တွင် အခြေခံပညာအထက်တန်းကျောင်းကို အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ဆလိုင်းတင်မောင်ဦးသည် အားကစားရေးရာ၌ ထူးချွန်သည်သာမက အနုပညာ၌လည်း တယောကို ကောင်းစွာတီးတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှု
တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားဘဝတွင် နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုများ၌ ဦးဆောင်ပါဝင်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၉ ခုနှစ် ၅ ကြိမ်မြောက် အရှေ့တောင်အာရှ ကျွန်းဆွယ် အားကစားပွဲ ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှုတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး ၁၉၇၂ ခုနှစ် သမိုင်းဝင်း အတွင်း ဖြစ်ပွားသော ကျောင်းသား လှုပ်ရှားမှုတွင်လည်း တက်ကြွစွာ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုကြောင့် အဖမ်းခံခဲ့ရပြီး အင်းစိန်ထောင်တွင် ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတီ မှ ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံ ဥပဒေကို အတည်ပြုသော ၁၉၇၄ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၃ ရက်နေ့တွင် ထောင်မှ လွတ်လာခဲ့သည်။ ၁၉၇၄ ခုနှစ်၌ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ချင်းစာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှု ကော်မတီတွင် အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ရွေးချယ်တင်မြှောက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ချင်းအမျိုးသားများ စည်းလုံးညီညွတ်ရေး အတွက် ချင်းအမျိုးသားများ၏ နာမည်ရှေ့တွင် ဆလိုင်းဟူ၍ လည်းကောင်း ချင်းအမျိုးသမီးများ၏ နာမည်ရှေ့တွင် မိုင်ဟူ၍ လည်းကောင်း ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲရန် အတွက် အဆိုပြုခဲ့ပြီး အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
၁၉၇၄ ခုနှစ်တွင် ဖြစ်ပွားသော ဦးသန့် အရေးအခင်း တွင် စစ်အစိုးရကို ရဲဝံ့စွာ ဆန့်ကျင်သော ကျောင်းသားခေါင်းဆောင် တစ်ဦး အဖြစ်ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထိုအရေးအခင်းပြီးနောက် အစိုးရ၏ ဖမ်းဆီးမှုမှ လွတ်မြောက်ရန် အတွက် အခြား ကျောင်းသား ခေါင်းဆောင် ၅ ဦးနှင့် အတူ ထိုင်းနိုင်ငံ နယ်စပ်သို့ တိမ်းရှောင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ တိမ်းရှောင်စဉ် လက်နက်ကိုင် လှုပ်ရှားမှု မပြုလုပ်ဘဲ မြေအောက်ကျောင်းသား လှုပ်ရှားမှုသက်သက်သာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
၁၉၇၅ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဇွန်လ ၆ ရက်နေ့တွင် ဖြစ်ပွားသော ရွှေတိဂုံ ကျောင်းသား အရေးအခင်းတွင် ဦးဆောင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ စစ်တပ် အစိုးရမှ ဆန္ဒပြသော ကျောင်းသားများကို ဇွန်လ ၁၁ ရက်တွင် လိုက်လံဖမ်းဆီးပြီး ကြီးလေးသော ထောင်ဒဏ်များ ချမှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဆလိုင်းတင်မောင်ဦးမှာ အဖမ်းအဆီးမခံရဘဲ လွတ်မြောက် သွားခဲ့သည်။ ၁၉၇၆ ခုနှစ် မတ်လ ၂၃ ရက်တွင် ပြုလုပ်မည့် သခင် ကိုယ်တော်မှိုင်း၏ အသက် ၁၀၀ ပြည့် မှိုင်းရာပြည့် အရေးအခင်း ဖြစ်မြောက်အောင် ဦးဆောင် ကြိုးပမ်းနေစဉ် ၁၉၇၆ ခုနှစ် မတ်လ ၁၉ ရက်တွင် ကမာရွတ် ပတ္တမြားခြံတွင် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ မှိုင်းရာပြည့် အရေးအခင်းတွင် ဆလိုင်းတင်မောင်ဦး နှင့်အတူ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးမြဒင်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ ဆလိုင်းလှဆွေတို့လည်း အဖမ်းခံခဲ့ရသည်။ ညီမ ဖြစ်သူ ထိုစဉ်က နဝမတန်း တက်ရောက်နေသော မိုင်ပိုပိုတင် ခေါ် မလှမြိုင်မှာလည်း အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် ဖခင်တို့ အဖမ်းခံရ ပြီး​နောက် မှိုင်းရာပြည့် အရေးအခင်းတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်လှုပ်ရှားခဲ့သဖြင့် အဖမ်းခံခဲ့ရပြန်သည်။
နောက်ဆုံးနေ့များ
ဆလိုင်းတင်မောင်ဦးအား အင်းစိန်ထောင်တွင် အမှောင်တိုက် နံပါတ် ၁ ၌ ချုပ်နှောင်ထားခဲ့သည်။ အဖမ်းအဆီးခံ ကျောင်းသားများအား စစ်ခုံရုံးတင် စီရင်ရာတွင် ဆလိုင်းတင်မောင်ဦးမှာ သေဒဏ်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ စစ်ခုံရုံးတွင် ပြင်ဆင်ချက်တင်လျှင် ပြစ်ဒဏ်လျှော့ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း "မင်းတို့ စစ်ဖိနပ်အောက်မှာ ငါဘယ်တော့မှ ဒူးမထောက်နိုင်ဘူး" ဟု ရဲဝံ့စွာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ ၁၉၇၆ ခုနှစ် ဇွန်လ ၂၆ရက်တွင် လမ်းစဉ်ပါတီ အစိုးရမှ အင်းစိန်ထောင်တွင်  ကြိုးပေး သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:၁၉၅၁ မွေးဖွားသူများ ကဏ္ဍ:၁၉၇၆ ကွယ်လွန်သူများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ့နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားများ
ကြက်ပျံတောရွာ
ကြက်ပျံတောရွာ
မိုးလေဝသဝေါဟာရများ
မိုးလေဝသ သတင်းများ၌သုံးသော အသုံးအနှုန်းများနှင့် ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်များ
မိုးလေဝသခန့်မှန်းချက် မည်မျှလောက် သေချာသည်၊ မသေချာသည်ကို ခန့်မှန်းချက် ထုတ်ပြန်ရာတွင် အသုံးပြုထားသည့် စကားလုံးများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့်သိရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် မိုးလေဝသ ခန့်မှန်းချက် အသုံးပြုသော ပုဂ္ဂိုလ်အဖွဲ့အစည်းများသည် ခန့်မှန်းချက်များမည်မျှထိ ရောက်နိုင် သည်ကို အသုံးပြုထားသည့် စကားလုံးများကို သေချာစွာ လေ့လာရန် လိုအပ်ပါသည်။
ဥပမာ။ မိုးရွာမည်။ မိုးထစ်ချုန်းရွာမည်။ (သေချာသည့် ရာခိုင်နှုန်းမှာ (၈၀)၊ သို့မဟုတ် ရာခိုင်နှုန်းပြည့်)
မုတ်သုံအင်အားအခြေအနေ
အနောက်တောင်မုတ်သုံကာလအတွင်း ရခိုင်ကမ်းရိုးတန်း၏ မုတ်သုံအင်အားကိုတွက်ချက်ရာတွင် စစ်တွေမြို့နှင့် မော်လမြိုင်မြို့တို့၏ လေထုဖိအားခြားနားချက်(မီလီဘား) တန်ဖိုးကို တွက်ချက်၍ အောက်ပါအတိုင်းမုတ်သုံအင်အားအခြေအနေကို ပိုင်းခြားသတ်မှတ်ပါသည် - ∆P ≤ ၁.၅ မီလီဘား 	(အားပျော့) ၁.၅ < ∆P ≤ ၃.၀ မီလီဘား 	(အားအနည်းငယ်) ၃.၀ < ∆P ≤ ၄.၀ မီလီဘား 	(အားအသင့်အတင့်) ၄.၀ <∆P ≤ ၅.၅ မီလီဘား 	(အားကောင်း) ∆P > ၅.၅ မီလီဘား 	(အားအလွန်ကောင်း)
တနင်္သာရီကမ်းရိုးတန်း၏ မုတ်သုံအင်အားကို တွက်ချက်ရာတွင် မော်လမြိုင်မြို့နှင့် ကော့သောင်မြို့တို့၏ လေထုဖိအားခြားနားချက်(မီလီဘား)တန်ဖိုးကို တွက်ချက်၍ အောက်ပါ အတိုင်း မုတ်သုံအင်အားအခြေအနေကို ပိုင်းခြားသတ်မှတ်ပါသည် - ∆P ≤ ၀.၅ မီလီဘား 	(အားပျော့) ၀.၅ < ∆P ≤ ၁.၅ မီလီဘား 	(အားအနည်းငယ်) ၁.၅ < ∆P ≤ ၂.၀ မီလီဘား 	(အားအသင့်အတင့်) ၂.၀ <∆P ≤ ၂.၅ မီလီဘား 	(အားကောင်း) ∆P > ၂.၅ မီလီဘား 	(အားအလွန်ကောင်း)
ကမ်းရိုးတန်းတစ်ခုလုံး၏ မုတ်သုံအင်အားကို တွက်ချက်ရာတွင် စစ်တွေမြို့နှင့် ကော့သောင် မြို့တို့၏လေထုဖိအားခြားနားချက် (မီလီဘား)တန်ဖိုးကို တွက်ချက်၍ အောက်ပါ အတိုင်း မုတ်သုံအင်အားအခြေအနေကို ပိုင်းခြားသတ်မှတ်ပါသည် - ∆P ≤ ၂.၀ မီလီဘား 	(အားပျော့) ၂.၀ < ∆P ≤ ၄.၀ မီလီဘား 	(အားအနည်းငယ်) ၄.၀ < ∆P ≤ ၆.၀ မီလီဘား 	(အားအသင့်အတင့်) ၆.၀ <∆P ≤ ၈.၀ မီလီဘား 	(အားကောင်း) ∆P > ၈.၀ မီလီဘား 	(အားအလွန်ကောင်း)
1. စိုးရိမ်ရေမှတ်
စိုးရိမ်ရေမှတ်ဟူသည်မှာ ရေမှတ်တိုင်ပေါ်တွင် ရွေးချယ်သတ်မှတ်ထားသော တန်ဖိုး ဖြစ်ပြီး မြစ်ရေသည်ယင်းအမှတ်ကိုကျော်လွန်ပါက မြစ်ကမ်းပါးမှ လျှံကျလာသော ရေအားဖြင့် ထိုအရပ်ဒေသတွင် ရေလွှမ်းမှုဖြစ်ပေါ်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြသည့်မြစ်ရေမှတ် တန်ဖိုးဖြစ်သည်။
2. ရေနည်းသတိပေးမှတ်
ရေနည်းသတိပေးမှတ်ဟူသည်မှာ ရေမှတ်တိုင်ပေါ်တွင် ရွေးချယ်သတ်မှတ်ထား သော တန်ဖိုးဖြစ်ပြီး မြစ်ရေသည်ယင်းအမှတ်အောက်သို့ ဆက်လက်ကျဆင်းပါက ရေကြောင်း သွားလာခြင်းနှင့် မြစ်ရေတင်ခြင်းစသည်တို့တွင် အခက်အခဲ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ညွှှန်ပြသည့် မြစ်ရေမှတ် တန်ဖိုးဖြစ်သည်။
3. ထူးခြားမြစ်ရေအခြေအနေသတင်း
အထူးသဖြင့် မိုးဦးကာလတွင် ဧရာဝတီနှင့် ချင်းတွင်းမြစ်ဖျားးဒေသ၌ မြစ်ရေသည် (၂၄)နာရီအတွင်း (၂၀၀)စင်တီမီတာ (၇ ပေခန့်)နှင့်အထက် ရုတ်တရက်ထိုးတက်လာပါက မြစ် အလယ်ပိုင်းနှင့် အောက်ပိုင်းတွင်လည်း မြစ်ရေများမြင့်တက်လာမည်ဖြစ်၍ မြစ်ကမ်းပါ:တွင် ယာယီအခြေချနေသူများအား သတိပေးနိုင်ရန်ရည်ရွယ်လျှက် (၃)ရက်မှ (၇)ရက်အတွင်း မြင့်တက်လာနိုင်သည့် မြစ်ရေခန့်မှန်းချက်နှင့်အတူ ထုတ်ပြန်ပေးသော သတင်းဖြစ်သည်။
4. မြစ်ရေကြီးမည့်သတိပေးချက်
အရပ်ဒေသတစ်ခုတွင် ရေကြီးမှု (စိုးရိမ်ရေမှတ်ကျော်လွန်မှု) ဖြစ်ပေါ်နိုင်ကြောင်း (၁)ရက် မှ (၃)ရက်ခန့်ကြိုတင်၍ ထုတ်ပြန်ပေးသည့်သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။
5. မြစ်ရေကြီးမှု အခြေအနေသတင်း
အရပ်ဒေသတစ်ခု၌ ရေကြီးမှု (စိုးရိမ်ရေမှတ်ကျော်လွန်မှု) ဖြစ်ပေါ်ချိန်တွင် မြစ်ရေသည် စိုးရိမ်ရေမှတ်အထက်တွင် ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်ကြောင်း သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ရေမှတ် အောက်သို့ ကျဆင်းနိုင်ကြောင်း (၁)ရက်မှ (၃)ရက်ခန့်ကြိုတင်၍ ထုတ်ပြန်ပေးသော သတင်းဖြစ်သည်။
6. လျှပ်တစ်ပြက်ရေကြီးခြင်း
(၁)ရက် (သို့) နာရီပိုင်းအတွင်း မိုးအဆမတန် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် မြစ်ငယ်၊ ချောင်းငယ်များတွင် တစ်ရှိန်ထိုးရေတက်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ရေပြန်ကျသော ရေကြီးခြင်းမျိုးကို လျှပ်တစ်ပြတ်ရေကြီးခြင်း ဟုခေါ်ပါသည်။
8. မုန်တိုင်းဒီရေတက်ခြင်း
ပင်လယ်ပြင်တွင် မုန်တိုင်းများဖြစ်ပေါ်ပြီး ကမ်းကိုဖြတ်ကျော်သည့်အခါ တိုက်ခတ်သော လေပြင်းများကြောင့်မြစ်၀နှင့်ကမ်းခြေများတစ်လျှောက်တွင် လှိုင်းနှင့်အတူ ရေတက်လာသော ဖြစ်ရပ် ကို မုန်တိုင်းဒီရေတက်ခြင်းဟုခေါ်ပါသည်။
9. နယ်စပ်ကျော်ဖြတ်ရေကြီးခြင်း
နယ်စပ်ကျော်ဖြတ်ရေကြီးခြင်းဆိုသည်မှာ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများအား ဖြတ်ကျော် စီးဆင်း လာသော မြစ်များတွင် ရေကြီးမှုကြောင့် မိမိနိုင်ငံအတွင်းရှိ ဆပ်စပ်နေသော မြစ်များတွင်ပါ ရေကြီးမှုဖြစ်ပေါ်ခြင်းကို ခေါ်ပါသည်။
နဂါးချောင်းရွာ၊ ကုန်းကလေး
နဂါးချောင်းရွာ၊ ကုန်းကလေး
ပတိလီနသုတ်
ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ ... သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ပနုဏ္ဏ ပစ္စေက သစ္စရဟန်း, သမဝယသဋ္ဌေသနရဟန်း, ပတိလီနရဟန်းတို့၏သဘာဝကို တစ်ပါးစီ တစ်ပါးစီဝေဖန်၍ ရဟန်းတို့အား ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ, ဋီကာတို့၌ မှတ်သားဖွယ် အဓိပ္ပါယ်များကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဖွင့်ပြထားပါသည်။
တလဖုန်းရွာ၊ သစ်ဖြူချောင်း
တလဖုန်းရွာ၊ သစ်ဖြူချောင်း
ရန်နွေးရွာ၊ လေရှီးမြို့နယ်
ရန်နွေးရွာ (Yannway)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ လေရှီးမြို့နယ်၊ ရန်နွေးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၇၃၅ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:လေရှီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပိန်းအင်းရွာ၊ လဟာကျော်
ပိန်းအင်းရွာ၊ လဟာကျော်
မော်ဖောင်းရွာ၊ မြစ်ကြီးနားမြို့နယ်
မော်ဖောင်းရွာ(Mawhpawng)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ မြစ်ကြီးနားမြို့နယ်၊ မော်ဖေါင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၆၉၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မော်ဖေါင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၂၆၆ ဦး၊ မ ၄၅၀၆ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၉၇၇၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြစ်ကြီးနားမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
NGC 4
NGC 4 သည် Pisces ကြယ်စုတန်းတွင် တည်ရှိကာ ယင်းဂယ်လက်ဆီအကြောင်း အနည်းငယ်သာ သိရှိရသည်။
ကျမ်းကိုး
ကဏ္ဍ:မိန် နက္ခတ်တာရာ
ခဒိုမ − မိနမိဘူတာ
ခဒိုမ − မိနမိဘူတာ  (門 真 南 駅 ခဒိုမ − မိနမိ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အိုဆာကာခရိုင်၊ ခဒိုမမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
စကားပြောအတတ်
စကားပြောအတတ်
လူတို့သည် အချိန်တန်လျှင် စကားတတ်စမြဲပင်ဖြစ်၏။ သို့ သော် စကားတတ်သူတိုင်း အပြောတတ်ပြီဟု မဆိုနိုင်ချေ။ စကားပြောရာ၌ မိမိဆိုလိုသော အဓိပ္ပာယ်သို့ ရောက်အောင် စကားလုံးကို နေရာတကျ အသုံးပြုတတ်ဖို့ လိုသည်။ နားထောင်သူ၏ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းကျုံးဆွဲငင်တတ်ဖို့ လိုသည်။ ထိုကြောင့် စကားပြောခြင်းသည် အတတ်ပညာ တစ်ခုပင်ဖြစ်၏။ အချို့သောသူတို့သည် အာဝဇ္ဇန်းကောင်း၏။ သို့သော် အာဝဇ္ဇန်းကောင်းတိုင်း စကားပြောတတ်ပြီဟု မဆိုနိုင်။ အချို့ကား သဒ္ဒါနည်းကျကျ စကားပြောတတ်၏။ သဒ္ဒါတတ်၍ စာတတ်သည်ဟု ခေါ်နိုင်စေကာမူ၊ သဒ္ဒါတတ် တိုင်းလည်း စကားပြောတတ်ပြီဟု မဆိုနိုင်။ စကားပြောသူ၏ စိတ်၌ ပေါ်လာသောအဓိပ္ပာယ်ကို ဥပမာ ဥပမေယျတို့နှင့် တန်ဆာဆင်၍၊ စကားအသုံးအနှုန်း ပြေပြစ်ပြီးလျှင်၊ စကား၏ အလေးအနက်ကို ထင်ပေါ်အောင် လေယူလေသိမ်း ကောင်း ကောင်း၊ သရုပ်ဖော်ပေးနိုင်မှသာ စကားပြောကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
စကားပြောအတတ်သည် ဂရိနိုင်ငံမှ စတင် ထွန်းကားလာ သည်ဟု အနောက်နိုင်ငံသားတို့က ယူဆကြသည်။ ဂရိလူမျိုး တို့သည် စကားပြောအတတ်ကို ဟောပြောမှုပညာတရပ်အနေနှင့် လိုက်စားခဲ့ကြ၏။ ရှေးဟောင်း ဆိုးဖစ်များသည် စကားပြောရာ နှင့် ဆိုင်သော တက္ကနယများကို ကြံဆ ခဲ့ကြသည်။ စကား ပြောနည်းဆိုင်ရာ စည်းကမ်းများကို သတ်မှတ်ကြသည်။ ထို စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်များသည် ယခုတိုင် အသုံးကျ အဖိုး တန်လျက် ရှိသည်။
မြန်မာတို့၏ စာပေကျမ်းဂန်၌ကား စကားပြောအတတ်ကို အထောက်အပံ့ပြုသော ကျမ်းများရှိသည်။ ပါဠိကျမ်းဂန်လာ မိလိန္ဒပဥှာသည် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏ နက်နဲသော တရားတို့ကို ဖွင့်ဆိုရာ ကျမ်းဂန်တစ်ရပ်မျှသာမက၊ စကားပြောအတတ်၌ အကျုံးဝင်သော တက္ကနယတို့ကိုဖော်ပြရာ ကျမ်းဂန်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ မြန်မာတို့၌ စကားအရာ အင်္ဂါလေးတန်နှင့် စကားကြီးဆယ်မျိုးဟူသည်တို့မှာ စကားပြောအတတ်ဆိုင်ရာ နည်းဥပဒေများ ဖြစ်သည်။
အောင်မင်း
ဦးအောင်မင်း သည် သမ္မတရုံး ဝန်ကြီးဌာန၏ ဝန်ကြီးဟောင်းနှင့် မြန်မာနိုင်ငံငြိမ်းချမ်းရေးပြန်လည်ထူထောင်ရေးလုပ်ငန်းဗဟိုဌာန၏ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သည်။ သမ္မတရုံးဝန်ကြီးအဖြစ် ၂၀၁၂ ဩဂုတ် ၂၇ ရက်နေ့မှ ၂၀၁၆ မတ်လ ၃၀ ရက်နေ့အထိ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ယခင်က ရထားပို့ဆောင်ရေး ဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မြန်မာ့တပ်မတော်မှ ဗိုလ်ချုပ်အဆင့်ဖြင့် အနားယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ဦးအောင်မင်း၏ သမီးဖြစ်သူ မအေးမြအောင်သည် အဆိုတော် တစ်ဦးဖြစ်သူ ရဲလေးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။
ဆင်တင်ရွာ
ဆင်တင်ရွာ
ကရင်စု
ကရင်စု
ကိုးကား
ကရင်စု
သာဇေကုန်းရွာ၊ ပုဏ္ဏားကြီး
သာဇေကုန်းရွာ၊ ပုဏ္ဏားကြီး
နားခါးကန်ရွာ၊ မိုးမိတ်မြို့နယ်
နားခါးကန်ရွာ (Narhkarkan)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ မိုးမိတ်ခရိုင်၊ မိုးမိတ်မြို့နယ်၊ နားခါးလုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၀၇၃၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားခါးလုံကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၁၃ ဦး၊ မ ၁၂၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၄၂ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးမိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကားလ် မာ့ခ်
ကားလ်မာ့ခ် (Karl Marx) (၁၈၁၈-၁၈၈၃) သည် သိပ္ပံနည်းကျ ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒကို လက်တွေ့ကျကျ ဖော်ထုတ်သူအဖြစ် ကျော်ကြားပါသည်။ ကားလ်မာ့ခ် ဖခင်မှာ ရှေ့နေတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကားလ်မာ့ခ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း အသက် ၁၇ နှစ်တွင် ဘွန်းတက္ကသိုလ်တွင် ဥပဒေ ပညာကို ဆည်းပူးခဲ့သည်။ နောက်ဘာလင်တတ္ကသိုလ်၊ နောက်ဆုံး ဂျီနီဗာ တက္ကသိုလ်သို့ရောက်ကာ ဒဿနိကဗေဒ အဓိကဖြင့် ပါရဂူဘွဲ့ရသည်။ နောက် ဂျာနယ်လစ်တစ်ဦးဖြစ်လာပြီး ကိုလုံးရှိ သတင်းစာတစ်စောင်တွင် အတန်ကြာ အယ်ဒီတာအဖြစ် အလုပ်လုပ်ခဲ့သေးသည်။ သို့သော် သူ၏တင်းမာသည် နိုင်ငံရေးမူဝါဒများ ကြောင့်အခက်အခဲများရှိလာကာ ပါရီမြို့သို့ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်သည်။ ထိုအချိန်မှစကာ သူ၏နောက်ဆုံးချိန်အထိ အကောင်းဆုံး တွဲဖက်ဖြစ်သည့် ဖရက်ဒရစ်အိန်ဂျယ်လ် နှင့်စတင်ဆုံစည်းရင်းနှီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်နာမည်ဖြင့် ကျမ်းများကိုရေးခဲ့ကြသော်လည်း အတွေးအခေါ်၊ မူဝါဒ များတွင် တစ်ထပ်တည်းနီးပါး တူညီသဖြင့် နှစ်ဦးပေါင်းရေးသည်နှင့် ခြားနားမှုမရှိကြပေ။ သို့သော် များသောအားဖြင့် ကားလ်မာ့ခ်ကဦးဆောင်လေ့ရှိသည်။ မကြာမှီ ပြင်သစ်မှ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးသဖြင့် ဘရပ်ဆဲလ် သို့ရွှေ့ပြန်သည်။ ဘရပ်ဆဲလ်တွင်ရှိနေစဉ် ၁၈၄၇တွင် အရေးပါသည့် ကျမ်းဖြစ်သည့် ဒဿနိကဗေဒ၏ ပျော့ချက် အမည်ရကျမ်းကို ထုတ်ဝေသည်။ နောက်တစ်နှစ်တွင် အိန်ဂျယ်လ်နှင့် ပူးတွဲရေးသားကာ ကမ္ဘာကျော်သည့် ကွန်မြူနစ်ကြေညာစာတမ်းကို ထုတ်ဝေပြန်သည်။ နောက် ကိုလုံးသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး လပိုင်းအကြာမှာပင် ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရပြန်သည်။ သို့ဖြင့် မာ့ခ် လန်ဒန်သို့လာရောက်အခြေချကာ သေသည်အထိ နေသွားခဲ့သည်။
မာ့ခ်ရေးသားခဲ့သမျှသည် ကွန်မြူနစ်စနစ်၏ အခြေခံများပင်ဖြစ်သည်။ နောင်တွင်ပေါ်ပေါက်လာသည့် ဆိုရှယ်လစ်များကလည်း မာ့ခ်၏ကျမ်းများကို မှီငြမ်းပြုကြပြန်သည်။ မာ့ခ်ကွယ်လွန်စတွင် မည်သည့်နိုင်ငံမှ ၎င်း၏ဝါဒကို စမ်းသပ်ခြင်းမရှိကြပေ။ သို့သော် နှစ်များမကြာမှီအချိန်တွင်း ဆိုဗီယက်ရုရှားနှင့် တရုတ် အပါအဝင် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအတော်များများ ကွန်မြူနစ် နှင့် ဆိုရှယ်လစ် နိုင်ငံများဖြစ်လာကြသဖြင့် အလွန်ဩဇာကြီးမားသည် ဟုဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် သူ၏ဩဇာမှာ ကြာရှည်မခံပေ။ ဆိုဗီယက် ပြည်ထောင်စုကြီးမှာ နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစု သို့မကူးနိုင်သကဲ့သို့ ကွန်မြူနစ်ဝါဒမှာလည်း လက်တဆုပ်စာ နိုင်ငံများတွင်သာ ရှင်သန်နိုင်တော့သဖြင့် အကြီးအကျယ် ရှုံးနှိမ့်ပြီ ဟုဆိုရတော့မည်ဖြစ်သည်။
ရုံးဆယ်ရွာ၊ ပဒါ
ရုံးဆယ်ရွာ၊ ပဒါ
မှန်ကူရွာ၊ သစ်ဖြူချောင်း
မှန်ကူရွာ၊ သစ်ဖြူချောင်း
မအူရွာ၊ ပလက်ဝမြို့နယ်
မအူရွာ(Maau)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မတူပီခရိုင်၊ ပလက်ဝမြို့နယ်၊ မအူကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၄၈၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မအူကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၃၀ ဦး၊ မ ၃၅၆ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၈၆ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပလက်ဝမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ယူရစ်ပီးဒီး
ယူရစ်ပစ်ဒီးဇ် (သို့) အယ်ရီပိဒီးစ် (Euripides; Εὐριπίδης Eurīpídēs) သည် ဂရိလူမျိုးနာမည်ကျော် အလွမ်းပြဇာတ်ရေး ဆရာ ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်စဉ်အခါက အခြားနာမည်ကျော် ဂရိပြဇာတ်ရေးဆရာများဖြစ်သော အက်စကိလပ်နှင့် ဆော့ဖာကလီးဇ်တို့လောက် မထင်ရှားခဲ့သော်လည်း ကွယ်လွန်ပြီးနောက်သူ၏ အလွမ်းပြဇာတ်များကို အများဆုံး ခင်းကျင်းပြသခဲ့ကြလေသည်။
ဂရိစာပေပါမောက္ခ ဂီးလဗတ်မားရေး ဆိုသူကလည်း ယူရစ်ပီးဒီး၏ အလွမ်းပြဇာတ်အချို့ကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာသို့ ပြန်ဆိုရေးသားခဲ့သည်။ ယူရစ်ပီးဒီး၏ ဖခင်သည် အက်သင်းမြို့မှ ကုန်သည်တစ်ဦးဖြစ်၍ ဂရိနှင့် ပါးရှင်းတို့ ဆလာမစ်ကျွန်း ရေကြောင်း တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားသောနေတွင် ထိုကျွန်း၌ပင် မွေးဖွားသည်ဟု အဆိုရှိသည်။
ယူရစ်ပီးဒီးသည် ပြဇာတ်ပေါင်း ၉ဝ ကျော် ရေးခဲ့၏။ အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ်တွင် သူ၏ ပြဇာတ်ကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ခင်းကျင်းပြသခဲ့ရသည်။ သို့သော် အသက် ၃၉ နှစ် အရွယ်သို့ရောက်မှ ပြဇာတ်ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆုကို ဆွတ်ခူး ရရှိလေသည်။ ယူရစ်ပီးဒီးသည် မိမိရေးသော ပြဇာတ်များအတွက် ပထမဆု ငါးကြိမ် ရရှိ၏။
ယူရစ်ပီးဒီး၏ ပြဇာတ်များတွင် ခေတ်ရှေ့ပြေး အယူအဆ၊ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ပါဝင်လေသည်။ သူ၏ ပြဇာတ်များတွင် လွမ်းခန်း သက်သက်ချည်းမဟုတ်ဘဲ တေးကဗျာ သီဆိုခန်း ကိုလည်း ကြားညှပ်ထည့်ပေး သည်။
ထိုကြောင့် ခေတ်ပြိုင်ပြဇာတ်ရေး ဆရာတို့၏သရော်ခြင်းကို ခံရ၏။ သို့ရာတွင် ဂရိ သဘာဝတ္ထဗေဒပညာ အယ်ရစ္စတိုတယ် (ဘီစီ ၃၈၄-၃၂၂)ကမူ ယူရစ်ပီးဒီး၏ ပြဇာတ်များသည် လူ့သဘာဝကျ၍ စိတ်အာရုံကို အလွန် ထိခိုက်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုလေသည်။
ယူရစ်ပီးဒီးသည် မကွယ်လွန်မီ နှစ်အနည်းငယ်ခန့်က မက်ဆီဒိုးနားပြည့်ရှင် အာခိလပ်ထံသို့ သွားရောက် ခစားရသည်။ ထိုပြည်၌ပင် ဘီစီ ၄ဝ၆ ခုနှစ်တွင် အနိစ္စရောက်သည်။
ဥဇ္ဇယသုတ်
(၂)သုတ် ရှိပါသည်။
ဥဇ္ဇယပုဏ္ဏား၏ မေးလျှောက်ချက်အရ ဘုရားရှင်က ချီးမွမ်းတော်မမူသည့် ယာဇ်နှင့် ချီးမွမ်းတော်မူသည့်ယာဇ် ၂-မျိုးကို ခွဲခြား၍ ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ, ဋီကာတို့၌-ယာဇ်လေးမျိုးအဖွင့်များ ပါရှိပါသည်။ -- ဥဇ္ဇယပုဏ္ဏား၏ လျှောက်ထားချက်အရ ဘုရားရှင်က ဒိဋ္ဌဓမ္မဟိတသုခအတွက် (က)သမ္ပဒါတရား ၄-ပါး၊ (ခ)အပါယမုခ ၄-ပါး၊ (ဂ)အာယမုခ ၄-ပါးနှင့် သမ္ပရာယဟိတ သုခအတွက် သမ္ပဒါတရား ၄-ပါးတို့ကို အကျယ် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
ဖာလစ်ရွာ၊ မိုးနဲမြို့နယ်
ဖာလစ်ရွာ (Hparlit)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုးနဲမြို့နယ်၊ ကုန်းလွန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၂၉၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကုန်းလွန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၇၂၈ ဦး၊ မ ၉၅၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၆၈၃ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုးနဲမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဟာမြင်းကြီးရွာ၊ ထားဝယ်မြို့နယ်
ဟာမြင်းကြီးရွာ(Harmyingyi)သည် တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ထားဝယ်ခရိုင်၊ ထားဝယ်မြို့နယ်၊ ဟာမြင်းကြီးကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ 177,054 ဖြစ်သည်။ ဟာမြင်းကြီးကျေးလက်ကျန်းမာရေးဌာနခွဲရှိသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ထားဝယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဂမူး
ဂမူး
ကျူကပိုင်ရွာ၊ လဟာကျော်
ကျူကပိုင်ရွာ၊ လဟာကျော်
ပဉှဗျာကရဏသုတ်
ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ ... သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဧကံသဗျာကရဏီယ, ဝိဘဇ္ဇဗျာကရဏီယ, ပဋိပုစ္ဆာဗျာကရဏီယ, ဌပနီယ-ဟု မေးခွန်း ဖြေဆိုပုံ လေးမျိုးရှိကြောင်း ရဟန်းတို့အား ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ, ဋီကာတို့၌ မှတ်သားဖွယ် ဖွင့်ဆိုပုံများ များစွာရှိပါသည်။
ဟိုပန်ခရိုင်
ဟိုပန်ခရိုင် ( ၊ Hopang District ) သည် ရှမ်းပြည်နယ်၊ ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတိုင်းရှိ ခရိုင် ၂ ခုအနက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၁ ခုနှစ်တွင် စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အမြင့် ၁၅၈၁ ပေ (၄၈၂ မီတာ) တွင် တည်ရှိသည်။ ဟိုပန်ခရိုင်တွင်းရှိ လူဦးရေမှာ ၂၀၁၄ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ ၃၂၆,၈၄၅ ယောက် ဖြစ်သည်။
မြို့နယ်နှင့်မြို့များ
ဟိုပန်ခရိုင်တွင် ပါဝင်သည့် မြို့နယ်များနှင့် မြို့များမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။
ခဒိုဟရဘူတာ
ခဒိုဟရဘူတာ  (勝原駅 ခဒိုဟရ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖုခုအိခရိုင်၊ အိုးနိုမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ရွာတန်းရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
ရွာတန်းရွာ (Ywartan)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ ရင်းတောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၁၆၇၄ ဖြစ်သည်။
စမ်းကြီးရွာ၊ ရေနံချောင်းမြို့နယ်
စမ်းကြီးရွာ (Sangyi)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးခရိုင်၊ ရေနံချောင်းမြို့နယ်၊ အရှေ့ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၄၉၆၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အရှေ့ကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၈၄ ဦး၊ မ ၁၇၈၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၂၆၈ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရေနံချောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သီလ၊ ဦး ဆရာတော်
ဆရာတော် ဦးသီလ(မြန်မာ ၁၁၉၄-၁၂၆၉)
ဆရာတော်ဦးသီလဟု အများခေါ်ဝေါ်ကြသော တောရဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် ပဲခူးမြို့ မြောက်ဘက် နှစ်မိုင်ခန့်ဝေးသော အထက် ဇိုင်းဂနိုင်းကြီးရွာ၌ သက္ကရာဇ် ၁၁၉၄ ခုနှစ်၊ နတ်တော်လဆန်း ၈ ရက်၊ သောကြာ နေ့နံနက် ၈ နာရီအချိန်တွင် ဖွားမြင်သည်။ အဘမှာကုန်သည် ဦးထွန်းအောင်ဖြစ်၍ အမိဒေါ်ချိုဖြစ်သည်။ ငယ်မည်မှာ မောင်ရွှေသာ ဖြစ်၏။ ဦးရွှေသာ၊ ဒေါ်သူဇာ၊ ဒေါ်အို၊ ဒေါ်လှအောင်၊ ဦးဘိုးကျော်ဟူသော မွေးချင်းငါးယောက်ရှိသည့်အနက် ဦးသီလဆရာတော်လောင်း ဦးရွှေသာသည် အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ မောင်ရွှေသာသည် ၁ဝ နှစ်သားအရွယ်တွင် ကော့ပြင်ရွာဘုန်းတော်ကြီးဦးမှူးထံ၌ စာပေသင်ကြားရန် ကျောင်းသားအဖြစ် အပ်နှံခံရသည်။ ၁၂ဝ၆ ခုနှစ်တွင်အသက် ၁၂နှစ် အရွယ် ရောက်သောအခါ ရှင်သာမဏေအဖြစ်သို့ရောက်သည်။ ဘွဲ့တော်မှာ ရှင်သီလသာရဖြစ်သည်။ ရှင်သာမဏေဝတ်ဖြင့် ခုနစ်ဝါနေပြီးနောက် ၁၂၁၃ ခုနှစ်တပို့တွဲလတွင် ကျိုက်ဒေးယျုံဘုရား ကုန်းတော်အရံအတွင်းရှိ ဘုန်းကြီးကျောင်း၌ ပီလခတ်ရွာဘုန်းတော်ကြီးကို ဥပဇ္ဈာယ်ပြု၍ ကာရက သံဃာများစွာဖြင့် ရဟန်းဘောင်သို့တက်တော်မူသည်။
ဦးသီလသည် ခြောက်ဝါရပြီးသောအခါ ပဲခူးမြို့သို့ပြန်ကြွသွားကာ ကလျာဏီတောရ ဘုန်းတော်ကြီး ဦးဝဏ္ဏထံ၌ တစ်ဝါ၊ မန္တလေးမြို့သို့တက်၍ စစ်ကိုင်းဘက်ကူးပြီးလျှင် စစ်ကိုင်း ပိတောက်ချောင်တောင်ရိုး အရိယဝံသရေငုံတိုက်၌ တစ်ဝါ၊ မန္တလေးမြို့အရှေ့စလင်းတိုက်၌ တစ်ဝါအသီးသီးတွင် သီတင်းသုံး၍ စာပေသင်ယူသည်။ ၁၂၂၂ ခုနှစ်တွင်ရဟန်းဝါကိုးဝါအရ၌ ဦးသီလသည် ကောင်းစွာ မကျမ်းမာသဖြင့် ပဲခူးဘက်သို့စုန်ဆင်းလာပြီးလျှင် လာကမွတရွာ၊ ဈေးညောင်ပင်ရွာစသည်တို့၌ ခေတ္တ စီသိီတင်းသုံး၍ ပတ္တမြားစေတီ၊ ကျိုက်ပတိုင်ကုန်း တန်းဂူကုန်းတို့၌ အရညဝါသီတောမှီပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ်ဖြင့် တောရဆောက်တည်နေတော်မူသည်။ ၁၂၂၆ ခုနှစ်တွင်ပဲခူးမြို့မှ ဂိုဏ်းအုပ်ဆရာတော်ကြီးဦးပုံ တောထွက်တော်မူသောအခါ ဦးသီလလည်းနောက်မှတပါတည်း လိုက်သွားလေသည်။
ဘုန်းကြီးဦးပုံသည် ကလျာဏီကျောင်းတိုက် တောင်ဘက်တွင် ကပ်လျက်ရှိသော သစ်စေးပင်လေးတိုင်စင်ကျောင်းငယ်၌ သီတင်းသုံးတော်မူသောအခါ ဦးသီလလည်း ထိုကျောင်းနှင့် မနီးမဝေး အနောက်ဘက်ကျောင်းငယ်တစ်ခု၌ သီတင်းသုံးနေထိုင်သည်။ ဝါကျွတ်လတ်သော် ပဲခူးမြို့အရှေ့ဟင်္သာကုန်းသို့ ရွှေ့ပြောင်း၍ တောကျောင်း၌ဘုန်းကြီး ဦးပုံနှင့်အတူ ဝါကပ်သည်။ ယင်းသို့ဖြင့်ဘုန်းကြီးဦးပုံမဟာနာယကပြု၍ တည်ထောင်သောတောရ ဂိုဏ်းတွင် ဘုန်းတော်ကြီး ဦးသီလသည် ဒုတိယနာယကဖြစ်လာလေသည်။ ပဲခူးတောရ ဂိုဏ်းကြီးသည် ရွှေကျင်ဆရာတော်ကြီးတည်ထောင်သော ရွှေကျင်ဂိုဏ်းနှင့်ဝိနည်းကိုပဓာနထား၍ သီးသန့်ခြင်း၊ ဂိုဏ်းတစ်ပါးနှင့်အဆက်အဆံမရှိခြင်းတို့၌ အယူသီလတူမျှ လေသည်။ ယင်းသို့ရွှေကျင်ဂိုဏ်းနှင့် ပဲခူးတောရဂိုဏ်းတို့ နှစ်ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းဖြစ်ပြီးသောအခါ ဆရာတော်ဦးသီလပင် လျှင်ယင်းဂိုဏ်းကြီး၏ ဒုတိယနာယကဖြစ်တော်မူလေသည်။ ၁၂၂၈ ခုနှစ်ဝါလသီတင်းကျွတ်သောအခါဦးသီလသည် ဟင်္သာကုန်းမှ ဖဲခွာလေသည်။ ထို၁၅ ဝါရပြီးမှစ၍ ကျိုက်ဒေးယျုံ၊ လာကမွတ်၊ ဈေးညောင်ပင်၊ ကျိုက်ပတိုင်ကုန်းတန်း၊ ဂူကုန်း၊ ကလိ၊တပ်ကလေး၊ အဝိုင်း၊ ဘုရားကလေး၊ ဥက္ကံရွာကုန်းတောရ၊ ဒေးစွန်ပါပျဉ်ပုံတော၊ လှည်းဘီးကွဲ၊ အနောက်တောတန်း၊ ဒိုက်ဦး၊ ဖအောင်ဝဲ၊ ရွှေကျင်ခရွဲ၊ ဝမ်းပကော၊ ကျိုက်ထို၊ ကော့ကဒွတ်၊ ဘီးလင်း၊ ကျိုက်ကော်၊ သထုံ၊ဂေါ့၊ မုတ္တမတောင်ရိုး၊ မော်လမြိုင်၊ ဖားအံ၊ ဘီလူးကျွန်း၊ မုဒုံ၊ကျုံဒိုးကော့ကရိတ်စသည်တို့သို့အနှံ့ကြွ၍ သီတင်းသုံးကာ တောရဂိုဏ်းအနှံ့ ကြီးပွားလေသည်။
ဆရာတော်သည်ရဟန်း ၁၂ဝါမှစ၍ ဓုတင်၁ဝပါး၊ ၁၁ပါး၊ ၁၂ပါး၊ ၁၃ပါး၊ ရံခါရသည်။ ပိဏ္ဍပါတ်ဓုတင် သပဒါနစာရိဓုတင်တို့ဖြင့်နေ့စဉ် ဆွမ်းခံ၏။ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးသောအခါ ဧကာသနိတ်ပတ္တပိုဏ်ဓုတင် တစ်နေရာတည်း တစ်ခွက်တည်းဘုဉ်းပေးသည်။ သက်သတ်လွတ်သာအမြဲသုံးဆောင်သည်။ ဆရာတော်သည် အတည်တကျ တစ်နေရာတည်း တစ်ဆက်တည်း မနေလို၊ တစ်နေရာတွင်အများဆုံးနှစ်ဝါဆိုလေ့ရှိသည်။ ဆရာတော်၏ ကျောင်းသည်လည်း များသောအားဖြင့် ပိတ်မိုးကျောင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုသို့ဆရာတော်သည် တစ်နေရာတည်းခန့်ခန့် ထည်ထည်ကျောင်းကြီးနှင့် အမြဲနေလေ့မရှိဘဲ အနှံ့သွားလာနေထိုင်သောကြောင့်လည်း တောရဂိုဏ်း ကြီးအရပ်ရပ်၌ ပျံ့နှံ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆရာတော်သည် မိမိနှင့် တွေ့သမျှသော ရဟန်းတို့အား တောကျောင်းနေချင်အောင် ဟောလေ့ရှိသည်။ ဆရာတော်သည် လာဘ် သပ်ပကာ အလွန်ပေါသော်လည်း ရောက်ရာအရပ်ရှိ သံဃာတော်တို့အား အကုန်စွန့်လှူလေ့ရှိ၏။ ကိုယ်တော်တိုင်မူကား သပိတ်တစ်လုံး၊ သင်္ကန်းသုံးထည် သားရေနွယ်တချပ်ဖြင့်ရောင့်ရဲတော်မူ၏။ ဘုန်းတော်ကြီးဦးသီလသည် ယင်းသို့ ကောင်းမြတ်သော အကျင့်သီလတန်ခိုးကြောင့် ဆင်မနင်းကျားမကိုက်သော ဂုဏ်ရှိတော်မူသည်ဟုဆိုကြသည်။
ဆရာတော်ဦးသီလသည် ဝိနည်းသိက္ခာအထူးတင်းကြပ်စွာစောင့်စည်းတော်မူ၍ ဘုန်းကြီးလှသည်။ ဆရာတော်သည် အကျင့်သီလကိုသာဂရုဓမ္မစိုက်ထုတ်သည်မဟုတ်၊ ပရိယတ္တိ သာသနာဖွံ့ဖြိုးမှုကိုလည်း အလွန်လိုလားတော်မူသည်။ ပဲခူးတောရဂိုဏ်းဝိနည်းစာပြန်ပွဲများကို ၁၂၃၃ ခုနှစ်မှစ၍ ကျင်းပခဲ့သည်။ သထုံမြို့ရှိဓမ္မိကာရာမစာသင်တိုက်၊ ညောင်လေးပင် တောရကျောင်း၊ ရန်ကုန်ကျိုက္ကဆံကျောင်းတိုက်၊ ညောင်တုန်း ရွှေဟင်္သာတောရတိုက်၊ ဖြူးမြို့ ရွှေကျင်တောင်ကျောင်း၊ မြောက်ကျောင်း စသည်တို့ကို ဦးစီးတည်ထောင်ပေးသည်။ မြန်မာနိုင်ငံအရပ်ရပ်ရှိ မြို့ရွာများမှ ဘုန်းတော်ကြီးအားကြွရောက် ချီးမြှင့်ရန်ပင့်ဖိတ်တိုင်း ငြင်းဆိုသည်မရှိ။ တတ်နိုင်သမျှ ကြွရောက်ချီးမြှင့်သည်ချည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဆရာတော်ပျံလွန်တော်မူသောအခါ နေရင်း ပဲခူးမြို့၌မဟုတ်ဘဲ ဇလွန်မြို့သို့ သိမ်သမုတ်သွားရင်း ဖြစ်ရလေသည်။ ဆရာတော်သည် ၁၂၆၉ ခုနှစ်ကဆုန်လဆုတ် ၄ ရက် တနင်းလာနေ့၊ (၂၉) ရက်၊ဧပြီလ၊ (၁၉၀၇) ခုနှစ်၊ နံနက်(၇)နာရီတွင် သက်တော် ရ၅ နှစ်၊ ဝါတော် ၅၅ ဝါတွင် ဘဝနတ်ထံပျံလွန်တော်မူသည်။(ကျမ်းကိုး။ မောင်ပန်းမွှေး၊ ရဟန္တာနှင့်ရဟန်းထူး၊ စာ-၁၆၂၊ ဓမ္မာစရိယ ဦးဌေးလှိုင်၊ စာ-၂၀၈-၂၄၄။ ဦးဇောတိပါလ၊ ဦးသီလ ထေရုပ္ပတ္တိ၊ ဝိဘာဝနီကျမ်းတွင် အပြည့်အစုံ ပါရှိသည်။)ထိုနှစ်တပို့တွဲလဆန်း ၃ ရက်နေ့တွင် သာဓုကီဠနသဘင်ဆင်ယင် ကျင်းပ ပြီးစီးလေသည်။
ထီပုံးရွာ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်
ထီပုံးရွာ (Htipong)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ပင်လောင်းမြို့နယ်၊ လွယ်မောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၆၀၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လွယ်မောကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၄၉၂ ဦး၊ မ ၅၀၂၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၉၅၁၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပင်လောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အော်ဇီးခုန်ရွာ၊ မော်လိုက်မြို့နယ်
အော်ဇီးခုန်ရွာ (Awzeekhon)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မော်လိုက်ခရိုင်၊ မော်လိုက်မြို့နယ်၊ အော်ဇီးခုန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၀၉၃ ဖြစ်သည်။
မော်ဖောင်းလီဆူးရွာ၊ မြစ်ကြီးနားမြို့နယ်
မော်ဖောင်းလီဆူးရွာ(Mawhpawnglisuu)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ မြစ်ကြီးနားမြို့နယ်၊ မော်ဖေါင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၅၆၉၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မော်ဖေါင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၂၆၆ ဦး၊ မ ၄၅၀၆ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၉၇၇၂ ဦး နေထိုင်သည်။
အော်ဇီးခုန်ရွာ၊ မော်လိုက်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မော်လိုက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
မော်ဖောင်းလီဆူးရွာ၊ မြစ်ကြီးနားမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြစ်ကြီးနားမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
NGC 5
NGC 5 (MCG 6-1-13, UGC 62 နှင့် PGC 595 ဟုလည်း သိထား) သည် ဘဲဥပုံစံ ဂယ်လက်ဆီတစ်ခုဖြစ်ပြီး အင်ဒရိုမီဒါ ကြယ်စုတန်းထဲတွင် တည်ရှိသည်။ ယင်း၏ အနီရောင်အရွေ့ ခန့်မှန်းခြေမှာ ကမ္ဘာမြေမှ အလင်းနှစ်သိန်းပေါင်း ၂၁၂ ရှိသည်။ ဂယ်လက်ဆီအား ပြင်သစ် နက္ခတ္တပညာရှင် Edouard Stephan ဆိုသူက ၈ဝ.ဝ၁ စင်တီမီတာရှိသော တယ်လီစကုပ်ဖြင့် ၁၈၈၁ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၂၁ ရက်တွင် Marseille Observatory ၌ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
မြင့်အောင် (ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်)
မြန်မာ့ရုပ်ရှင် လောက တွင် တစ်ခေတ်တစ်ချိန်က ထင်ရှားကျော်ကြား လူကြိုက်များခဲ့သော ရုပ်ရှင်မင်းသားကြီး ဦးမြင့်အောင်ကို ပဲခူးတိုင်း၊ ကဝမြို့နယ် သက္ကလရွာတွင် ဖခင် ဦးကျောက်ခွေး၊ မိခင် ဒေါ်အေးနှစ်တို့က ၁၉၃၁ ခုနှစ်၌ မွေးဖွားသည်။
ဦးမြင့်အောင်သည် ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားများတွင် အနုပညာမြောက်စွာ သရုပ်ဆောင်နိုင်သူဖြစ်သည်။ မန္တလေးရုပ်ရှင်အတွက် ဒါရိုက်တာမျိုးအောင်ရိုက်ကူးခဲ့သည့် မြပန်းဝတ်ရည်ဇာတ်ကားတွင် ချစ်သူ မေသစ်နှင့် မရည်ရွယ်ဘဲ ကွဲသွားသဖြင့် မြင့်အောင်၏ ကြေကွဲဟန်များ၊ မနှစ်သက်သူ နွဲ့နွဲ့အေးနှင့် ပေါင်းသင်းနေရသဖြင့် မြင့်အောင်၏ အလိုမကျဟန်များ၊ ကြေကွဲမှုနှင့်အလိုမကျမှုတို့ဖိစီးမှုကြောင့် မြင့်အောင်၏ ဆို့နစ်စွာခံစားရဟန်များသည် ရုပ်ရှင်ကြည့်ပရိသတ်၏ ရင်ထဲတွင် စွဲငြိစေခဲ့သည်။
ဆရာဦးသုခ ရိုက်ကူးခဲ့သော မိုးလုံးပတ်လည် ဇာတ်ကားတွင် ယခင်ဇာတ်ကားများ၌ ကြော့ကြော့ မော့မော့နုနုလှလှ သရုပ်ဆောင်လေ့ရှိသော ဦးမြင့်အောင်သည် ယခင်ဇာတ်ကားများနှင့်မတူ အသွင်ပြောင်း၍ သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် ဦးကျောက်လုံး၏ ဇနီး တင်တင်မူ အလှကျော့ကွင်း အတွင်းသက် ဆင်းမိရင်းမှ အချစ်ကြီး၍ အမျက်ကြီးကာ တင်တင်မူကို သတ်ခဲ့မိသည့် ရုပ်ရှင်မင်းသား မောင်မောင်လတ် အဖြစ်အရဲစွန့်၍ လူကြမ်းမင်းသား ဆန်ဆန် သရုပ်ဆောင်ပြခဲ့သည်။ ဦးမြင့်အောင်သည် ကောလိပ်ဂျင်နေဝင်း၊ မြတ်လေး၊ ဝင်းဦး၊ ညွန့်ဝင်း စသော ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်များ ရုပ်ရှင်လောကထဲသို့ ထိုးဖောက်နေရာယူလာချိန်၌ ရုပ်ရှင် ပိတ်ကားပေါ်မှ အတန်ကြာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ရုပ်ရှင်နှင့်ကင်းကွာစဉ် ကာလအတွင်း ဦးမြင့်အောင်သည် ကာယဗလလေ့ကျင့်ခြင်း၊ သိုင်း၊ ဗန်တို၊ ဗန်ရှည်စသော အားကစားများ သင်ကြားခြင်းတို့ ပြုလုပ်ပြီး မြနန္ဒာရုပ်ရှင်မှ ဒါရိုက်တာဦးတင်ယုရိုက်ကူးသည့် ညောင်ရမ်းညီနောင် ဇာတ်ကားဖြင့် ရုပ်ရှင်လောကသို့ တစ်ကျော့ပြန် ဝင်ရောက်ကာအောင်မြင်မှုကို ရယူခဲ့သည်။ ယင်းသို့ဖြင့် ဦးမြင့်အောင်သည် ရုပ်ရှင်မင်းသားအဖြစ် ဒုတိယအကြိမ် အောင်မြင်မှုကိုရယူကာ ၁၉၆၅ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၅ခုနှစ်အထိရုပ်ရှင်ကားများစွာ ရိုက်ကူးခဲ့ရသည်။
ဦးမြင့်အောင်သည် ၁၉၅၇ ခုနှစ်၌ မြင့်အောင် ရုပ်ရှင် ကုမ္ပဏီကို ထူထောင်ခဲ့ပြီး ၎င်းကိုယ်တိုင် ဒါရိုက်တာအဖြစ် တာဝန်ယူကာ မောင့်ရူပါဇာတ်ကားကို ကိုယ်တိုင်ပါဝင်သရုပ်ဆောင် ရိုက်ကူးခဲ့သည်။ မြင့်အောင်သည် ပထမဆုံး ဆေးရောင်စုံမြန်မာရုပ်ရှင်ကားတွင် လည်း ပါဝင်ရိုက်ကူးခဲ့ရသည်။ ထိုကားမှာ ရန်ကုန်ရုပ်ရှင်မှ ဒါရိုက်တာ ရွှေဘော်ရိုက်ကူးသည့် ချစ်ခဲ့တာအမှန်ပါပဲ ဇာတ်ကားဖြစ်ပြီး ၁၉၅၈ ခုနှစ်၌ ရုံတင်ခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်ကားတွင် ကြည်ကြည်ဌေး၊ ဖိုးပါကြီး တို့နှင့်အတူ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။
ရုပ်ရှင်မင်းသားကြီး ဦးမြင့်အောင်သည် သရုပ်ဆောင် အကယ်ဒမီဆုကို ကိုယ်တိုင် မဆွတ်ခူးနိုင်စေကာမူ ၎င်းပါဝင်ရိုက်ကူးခဲ့သော ဇာတ်ကားများမှာ ထူးချွန်ဆုများ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ၁၉၅၃ ခုနှစ်၌ အေဝမ်းဖလင် မှ ဒါရိုက်တာ ဦးချင်းစိန်နှင့် မောင်ဝေဇင်တို့ ရိုက်ကူးပြီး မြင့်အောင်၊ ဝေဇင်၊ မေမြတို့ပါဝင်သော မြဟေဝန် ဇာတ်ကားမှာ တတိယ ရုပ်ရှင် ကားဆုကို ဆွတ်ခူးခဲ့သည်။ ၁၉၅၅ ခုနှစ်၌ အေဝမ်းဖလင်မှ ဒါရိုက်တာ မောင်ဝေဇင်၏ ချစ်မမဇာတ်ကားဖြင့် မေလွင်က လည်းကောင်း၊ ၁၉၅၇ ခုနှစ်၌ ကမ္ဘောဇရုပ်ရှင်မှ ဒါရိုက်တာမောင် မောင်စိုး၏ ချစ်ညီမဇာတ်ကားဖြင့် မြင့်မြင့်ခင်ကလည်းကောင်း၊ ၁၉၆ဝ ပြည့်နှစ်၌ ဒါရိုက်တာ ဦးမြမောင်၏ မေတ္တာရွှေရည် ဇာတ်ကားဖြင့် မေသစ် ကလည်းကောင်း အကောင်းဆုံးအမျိုးသမီး ဇာတ်ဆောင်ဆုများ ဆွတ်ခူးကြရာ သုံးကားစလုံးတွင် ဦးမြင့်အောင်သည် အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်အဖြစ် ပါဝင်ခဲ့သည်။
မင်းသားကြီးဦးမြင့်အောင် ဒါရိုက်တာအဖြစ် တာဝန်ယူရိုက်ကူးခဲ့သော ရုပ်ရှင်ကားများအနက် ဇာတ်လမ်းပမာ ရုပ်ရှင်ကားမှာ လူကြိုက်များသည်။ အဆိုပါဇာတ်ကားသည် ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေး ကာလကို နောက်ခံထား၍ ကျေးလက်ပြည်သူတို့၏ လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှုကို သရုပ်ဖော်တင်ပြထားသည်။ ရုပ်ရှင်မင်းသားကြီး ဦးမြင့်အောင် နောက်ဆုံးပါဝင် ရိုက်ကူးသွားသော ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားမှာ ဒါရိုက်တာ အောင်မြင့်မြတ် ရိုက်ကူးသော မွှေးဆိုသောမိန်းကလေး ဇာတ်ကားဖြစ်သည်။ ထိုဇာတ်ကားတွင် ရဲအောင်၊ နွဲ့နွဲ့စန်း၊ ထွန်းထွန်းနိုင်နှင့် သမီးဖြစ်သူ မို့မို့မြင့်အောင် တို့နှင့်အတူ နောက်ဆုံးပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ရုပ်ရှင်မင်းသားကြီး ဦးမြင့်အောင်သည် ၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ဇွန်လ (၁၈) ရက်နေ့၌ ရန်ကုန်မြို့တွင် ကွယ်လွန်သည်။ ဇနီးဒေါ်သန်းရင်နှင့် သားသမီး ငါးဦး၊ မြေးငါးဦး ကျန်ရစ်သည်။
ကေဆွန်
ကေဆွန်
မြစ်ကူးချောင်းကူး တံတားကြီးများကို ဆောက် လုပ်ရာ၌ တံတား အုတ်တိုင်ကျောက်တိုင်ကြီးများကို ရေပြင် အောက်မြေကြီးထဲသို့ အတော်နက်အောင်စိုက်၍ ဆောက်လုပ် ထားရလေသည်။ ယင်းသို့ ရေပြင်အောက်ရှိ မြေကြီးထဲတွင် အုတ်မြစ်ချ၍ တိုင်စိုက်ထူရန်မှာ လွယ်ကူသောအလုပ် မဟုတ် ပေ။ အလုပ်သမားများသည် ရေအောက်မြေကြီးထဲတွင် အုတ်မြစ် ချ၍ တိုင်စိုက်ထူနိုင်အောင် ကေဆွန်ခေါ် ရေလုံ သေတ္တာများ သို့မဟုတ် ပြွန်ခေါင်းများ ထိုးချပြီးသော် ထိုပြွန် ခေါင်းထဲ တွင်ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်မှ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
သို့သော် ဤသို့ရေအောက်မြေထဲတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ရသည် မှာ လွယ်ကူသည်မဟုတ်ပေ။ ကေဆွန်၏အောက်ဆုံးအကန့်တွင် အလုပ်သမားများမြေကြီးကို တူးခြစ်ထုတ်ပစ်နေဆဲမှာပင် ထို အကန့်အထက်ရှိအပိုင်းတွင် ကွန်ကရစ်လောင်းထည့်ပေးရသည်။ ဤသို့ဖြင့် ကေဆွန်သည် ပို၍ လေးလံလာသည့်အလျောက် မြေကြီးထဲသို့ပို၍စူးဝင်လေသည်။ ကွန်ကရစ်ထုကိုဖေါက်၍ ပြွန် ကြီးတစ်ခု တပ်ဆင်ထားရာ ထိုပြွန်တစ်လျှောက်တွင် အလုပ် သမားများဆင်းတက်ရန်အပြင် ပစ္စည်းကရိယာများကို ချပေး ပြန်တင်ရန်နှင့် မြေများသယ်ယူရန်အတွက် လမ်းပေါက်နှစ်သွယ် ရှိလေသည်။
အလုပ်လုပ်နေသောအကန့်ထဲတွင် လေဖိအား တသမတ် တည်း ရှိနေအောင် ပြုပေးခြင်းဖြင့် ရွှံ့နှင့်ရေများ အတွင်းသို့ စိမ့်မဝင်နိုင်ပေ။ အလုပ်သမားများ တက်ဆင်းနေစဉ်နှင့်၊ ပစ္စည်း ကရိယာများနှင့် မြေကြီးများကို ချပေးသယ်တင်နေစဉ်အခါ များတွင် လေဖိအားတသမတ်တည်းရှိအောင် လမ်းပေါက်များ အတွင်း၌ အံဖုံးတံခါးများ အထက်အောက်တပ်ဆင်ထားသော လေဖိအား ညှိခန်းများထားရှိ၏။ အလုပ်သမား တစ်ယောက် ယောက် အောက်သို့ ဆင်းမည့်အခါ အောက်အံဖုံးတံခါးကို ပိတ်၍ အထက် တံခါးကိုဖွင့်ပေးသည်။ ထိုသူ လေဖိအားညှိခန်း အတွင်းသို့ရောက်လျှင် အထက်တံခါးကိုပိတ်လိုက်ပြီးသော် လေဖိအားညှိခန်း အတွင်းရှိ လေဖိအားကို အောက်အလုပ်လုပ် နေရာအကန့်ရှိ လေဖိအားနှင့် တူညီအောင်တိုးပေးရ၏။ ထိုနောက် အောက်တံခါးကိုဖွင့်ကာ အလုပ်သမားကို အလုပ် လုပ်နေရာ အကန့်သို့ ချပေးသည်။
အလုပ်သမားတစ်ယောက်ယောက် အပေါ်သို့တက်မည့်အခါ အထက်ပါနည်းကို ပြောင်းပြန်ပြုလုပ်ပေးလေသည်။ သို့သော် အထက်သို့တက်ရာ၌ လေဖိအားညှိခန်းအတွင်းသို့ လူရောက် လျှင် လေဖိအားကို အထူးဖြည်းညှင်းသက်သာစွာ လျှော့ပေး ရ၏။ ရုတ်ခြည်းလျှော့ပေးလျှင် သွေးကြောများအတွင်းရှိ သွေး ထဲ၌ လေဖိအားကြောင့် ပျော်ဝင်နေသောလေသည် ပလုံစီထ တတ်ပြီးသော်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် နာကျင်ကိုက်ခဲ၍ ကြောက်စရာ ကောင်းသော ကေဆွန် ခေါ် ရောဂါတစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သည်။
ငါးပိချောင်းရွာ၊ သစ်ဖြူချောင်း
ငါးပိချောင်းရွာ၊ သစ်ဖြူချောင်း
ပဒါရွာသစ်ရွာ၊ ပဒါ
ပဒါရွာသစ်ရွာ၊ ပဒါ
ကုန်သွယ်ရွာ
ကုန်သွယ်ရွာ
ဓာတ်ပြုလျှပ်စစ် ပလိပ်ပြားတွဲ
၁၉ ရာစုရှိ လျှပ်စစ်လုပ်ငန်းအလုံးစုံကို ဗော်လ်တာ၏ ဒန်နီယဲလ် ဆဲလ် (Daniell cell) ၊ ဂရို့ဗ် ဆဲလ် (Grove cell) စသည့် ဘက်ထရီများက စွမ်းအားထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်မှာ ၁၈၇၉ နှစ်များ၌ ဒိုင်နမိုများ မပေါ်ခင်အထိဖြစ်၏ ။
ဗော်လ်တာ၏ တီထွင်မှုများသည် လူဝီးဂျီ ဂါလ်ဗားနီ၏ ၁၇၈၀ က ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုဖြစ်သည့် သတ္တုချောင်းနှစ်ခုနှင့် ဖား(သေ)၏ ခြေထောက်တစ်ချောင်းတို့၏ လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းဖြစ်နေပုံက ထိုခြေထောက်ကို လှုပ်ရှားတုံ့ပြန်စေနိုင်ခဲ့သည်ကို အခြေခံထားသည်။ သတ္တုချောင်းနှစ်ခုနှင့် ဆားရေစိမ်ထားသည့် အဝတ်စ (သို့) ဂျပ်စက္ကူကို ပတ်လမ်းပုံစံ တပ်ဆင်မှုပြုသောအခါ လျှပ်စီးကြောင်း ထုတ်လုပ်သည်ကို ဗော်လ်တာက ၁၇၉၄ ၌ သရုပ်ပြသခဲ့သည်။ ၁၈၀၀ ၌ ကြေးနီပြား (သို့ ငွေပြား) နှင့် ဇင့်ပြားများကို တစ်လှည့်စီ အတွဲလိုက်ကပ်၍ စီကာ ထိုကြားတွင် ဆားရည် (လျှပ်လိုက်ရည်) စိမ်ထားသည့် အဝတ်စ (သို့) ကတ်ထူပြားဖြင့် ပိုင်းခြားထည့်သွင်းသည် (ပထမပုံတွင် ကြည်နိုင်သည်။) ။ စုစုပေါင်း လျှပ်စစ်တွန်းအားကို တိုးမြှင့်ရန်ဖြစ်၏ ။ ထိပ်ပိုင်းနှင့် အောက်ပိုင်းကို ဝါယာဖြင့် ထိတွေ့ဆက်သွယ်ပေးသောအခါ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် ထိုပလိပ်ပြားနှင့် ဝါယာတစ်လျှောက် စီးဆင်းလာသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဘက်ထရီ
ကျောက်စစ်ကန်ရွာ၊ ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်
ကျောက်စစ်ကန်ရွာ (Kyauksitkan)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ညောင်ဦးခရိုင်၊ ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်၊ ကျောက်စစ်ကန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၁၉၈၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကျောက်စစ်ကန်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၃၈၂ ဦး၊ မ ၁၆၈၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၀၆၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
စီပင်တပ်ပိုးရွာ၊ ရေနံချောင်းမြို့နယ်
စီပင်တပ်ပိုးရွာ (Sipintatpoe)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးခရိုင်၊ ရေနံချောင်းမြို့နယ်၊ အရှေ့ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၄၉၇၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ အရှေ့ကုန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၈၄ ဦး၊ မ ၁၇၈၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၂၆၈ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရေနံချောင်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဖူးကြီး
ဖူးကြီး
ကောဓဂရုသုတ်
(၃)သုတ် ရှိပါသည်။
ကောဓဂရု, မက္ခဂရု, လာဘဂရု, သက္ကာရဂရု, နသဒ္ဓမ္မဂရုပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ဤသာသနာတော်၌ မကြီးပွားကြပုံကိုလည်းကောင်း၊ ကောဓ, မက္ခ, သက္ကာရတို့ကို အလေးမပြုပဲ သဒ္ဓမ္မကိုသာ အလေးပြုသောပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ဤသာသနာတော်၌ ကြီးပွားပုံကိုလည်းကောင်း ကဏှပက္ခ, သုက္ကပက္ခအားဖြင့် ပုဂ္ဂိုလ်လေးမျိုးကို ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
နသဒ္ဓမ္မဂရု-ကောဓဂရု, မက္ခဂရု, လာဘဂရု, သက္ကာရဂရု-ဟူသော တရားလေးပါးတို့နှင့် ပြည့်စုံသောပုဂ္ဂိုလ်သည် ငရဲ၌ ဖြစ်ရ၏၊ သဒ္ဓမ္မဂရု-နကောဓဂရု၊ နမက္ခဂရု, နလာဘဂရု, နသက္ကာရဂရု-ဟူသော တရားလေးပါးတို့နှင့် ပြည့်စုံသောပုဂ္ဂိုလ်သည် နတ်ပြည်၌ ဖြစ်ရ၏-ဟု ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
အောင်သပြေသာ (အနောက်)ရွာ၊ ဝက်လက်မြို့နယ်
အောင်သပြေသာ (အနောက်)ရွာ (Aungthapyaythar(West))သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရွှေဘိုခရိုင်၊ ဝက်လက်မြို့နယ်၊ ရုံးပင်ကုန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၀၉၁၆ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဝက်လက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သစ်ဖြူချောင်းရွာ၊ သစ်ဖြူချောင်း
သစ်ဖြူချောင်းရွာ၊ သစ်ဖြူချောင်း
လဟာကျော်ရွာ၊ လဟာကျော်
လဟာကျော်ရွာ၊ လဟာကျော်
ချအိပ်ရွာသစ်(ခ)ဂျော်ကြီးရွာ၊ ပုဏ္ဏားကြီး
ချအိပ်ရွာသစ်(ခ)ဂျော်ကြီးရွာ၊ ပုဏ္ဏားကြီး
နောင်ပိန်းရွာ၊ မော်လိုက်မြို့နယ်
နောင်ပိန်းရွာ (Naungpein)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မော်လိုက်ခရိုင်၊ မော်လိုက်မြို့နယ်၊ အော်ဇီးခုန်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၀၉၆ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မော်လိုက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ