cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ထိုင်မသိမ်း
ယနေ့ခေတ်
ကိုယ်ထည်နှင့် ရင်ခွက်ပါသောရင်ခံကို တွဲချုပ်ကြသည်။ အနို့ကို ထည့်သွင်းခြင်း မပြုတော့ပေ။ ပုံဆန်းထွင်ရန် ခါးတောင်ကိုမူ အရွယ်တော် ထည့်သွင်းတတ်ကြသည်။ ရေသီနားကိုလည်း လိုသလို ရှည်တိုပြုလုပ်လာကြသည်။
ထိုင်မသိမ်းအင်္ကျီ၌ ပါဝင်သည့် အစိတ်အပိုင်းများ
ထိုင်မသိမ်းအင်္ကျီ ချုပ်လုပ်ရာတွင် အောက်ပါအစိတ်အပိုင်းများ ထည့်သွင်းလေ့ရှိသည် -
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြန်မာ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု
ဇလက်ထော်ရွာ၊ သုံးခွ
ဇလက်ထော်ရွာ၊ သုံးခွ
ကျွဲခေါင်းရွာ၊ အောင်လံမြို့နယ်
ကျွဲခေါင်းရွာ (Kywegaung)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ သရက်ခရိုင်၊ အောင်လံမြို့နယ်၊ ပိန်းအင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၇၇၀၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပိန်းအင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၃၉ ဦး၊ မ ၇၃၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၃၇၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ဂလူးကို့သကြား
ဂလူးကို့သကြား
အချို့သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တို့တွင် ဂလူးကို့သကြား ပါသောကြောင့် ချိုသည်။ ဂလူးကို့သကြားကို ကောက်နှံများမှ ရသောကစီမှ အမျာအပြား ချက်ယူကြသည်။ ချက်ယူပုံမှာ ကောက်နှံများမှရသည့် ကစီမှုန့်ကို ရေတွင် ဖျော်ပြီးလျှင် ဟိုက်ဒရိုကလောရစ်အက်ဆစ် အနည်းငယ်ထည့်၍ ကျိုသည်။ အက်ဆစ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သမသွားသောအခါ ဂလူးကို့သကြားပွင့်ကလေးများ ဖြစ်လာသည်။ သကြားပွင့်အဖြစ်သို့ မရောက်သေးသော ဂလူးကို့သည် သကာရည်ကဲ့သို့ ချွဲပျစ် နေတတ်သည်။
ကျွဲခေါင်းရွာ၊ အောင်လံမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အောင်လံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဂလူးကို့သကြား
ဂလူးကို့သကြား
ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရေးအတွက် ဂလူးကို့ကို သကြားပွင့် အဖြစ်သို့ မရောက်မီ သကာကဲ့သို့ ချွဲပျစ်နေသော အနေဖြင့် ယူကြသည်။ ဂလူးကို့သည် လွယ်လင့်တကူ သကြားပွင့် မတက်နိုင်သောကြောင့် သကြားလုံးများ ပြုလုပ်ရောင်းချရန်နှင့် သစ်သီးများ တာရှည်ခံအောင် ပြုလုပ်ရန် များစွာ အသုံးပြုကြသည်။ မုန့်တိုက်ကြီးများတွင်လည်း အဖိုးတန်မုန့် အကောင်းစားများလုပ်သည့်အခါ မုန့်တွင် သကြားပွင့်မတက်အောင် ဂလူးကို့ကို အသုံးပြုကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အစာအာဟာရအဖြစ်ဖြင့် ဝင်သွားသော ကစီတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဂလူးကို့သကြားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြီးလျှင် သွေးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဂလူးကို့သည် သွေးထဲသို့ဝင်သွားပြီးသော် အားကိုဖြစ်စေလျက် ကျန်းမာမှုကို များစွာ အထောက်အပံ့ဖြစ်စေသည်။ ဂလူးကို့သည် အစာကြေလွယ်သည်။ ထို့ကြောင့် အထူးသဖြင့် နာလန်ထခါစ အားအင်နည်းသူများနှင့် ကလေးသူငယ်များ စားသုံးရန်အတွက် အလွန်ကောင်းသည်။ အပင်များ၌ရှိသော ကစီသည် အချိန်ကာလအားလျော်စွာ ဂလူးကို့သကြားဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသည်။ စပျစ်သီးခြောက်တွင် တွေ့ရသော သကြားပွင့်ကလေးများသည် အများအားဖြင့် ဂလူးကို့များပင် ဖြစ်၏။ ပျားရည်တွင်လည်း ဂလူးကို့သကြား အများအပြား ပါဝင်သည်။
လိန်နှုတ် (၂)ရွာ၊ နန်းယွန်းမြို့နယ်
လိန်နှုတ် (၂)ရွာ (Leinhnoke(2))သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ နန်းယွန်းမြို့နယ်၊ လိန်းနှုတ် (၁)ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၉၁၃ ဖြစ်သည်။  ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နန်းယွန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခဇုဆ - ခုဘိုဘူတာ
ခဇုဆ - ခုဘိုဘူတာ (上総久保駅 ခဇုဆ - ခိုဘို- အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်၊ အိချိဟရမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပန်ဟိုက်ရွာ၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်
ပန်ဟိုက်ရွာ (Panghaik)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်၊ ဟိုဆိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၅၆၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟိုဆိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၅၉ ဦး၊ မ ၇၇၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၄၃၄ ဦးနေထိုင်သည်။
အလန်းကုန်း
အလန်းကုန်း
အက်ဗီညွန်မြို့
အက်ဗီညွန်မြို့ သည် ပြင်သစ်နိုင်ငံ အရှေ့တောင်ပိုင်းတွင်ရှိသော မြို့နယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဗောကလုစ် ဒေသအတွင်း တည်ရှိကာ ရုန်းမြစ်၏ လက်ဝဲဘက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ၂၀၁၁ ခုနှစ် စာရင်းအရ လူဦးရေ ၉၀,၁၉၄ ဦးရှိပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ ၁၂,၀၀၀ ခန့်သည် အလယ်ခေတ် ခံတပ်ကတုပ်များဖြင့် ဝန်းရံထားသော မြို့ဟောင်းအတွင်း နေထိုင်ကြသည်။
ပလိုင်ဒီပတ်စ်နန်းတော်၊ အက်ဗီညွန် ကက်သီဒရယ် ဘုရားကျောင်း နှင့် ပုန့်ဒီ အက်ဗီညွန် တံတားတို့ ပါဝင်သည့် သမိုင်းဝင်ဌာနသည် ၁၉၉၅ ခုနှစ်တွင် ယူနက်စကို၏ ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်နေရာ အဖြစ်သတ်မှတ်ခြင်း ခံရသည်။ အလယ်ခေတ် အထိမ်းအမှတ် အဆောက်အဦးများနှင့် အက်ဗီညွန်ပွဲတော်တို့က မြို့အား ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားများ လည်ပတ်ရာ အဓိက နေရာ ဖြစ်လာစေရန် ကူညီပေးလျက် ရှိသည်။
ဖတ်ကုန်ရွာ၊ မိုင်းကိုင်မြို့နယ်
ဖတ်ကုန်ရွာ (Hpatkon)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ မိုင်းကိုင်မြို့နယ်၊ မိုင်းယွန်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၄၅၈၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းယွန်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၃၄၉ ဦး၊ မ ၁၃၈၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၇၃၇ ဦးနေထိုင်သည်။
နာမသိဒ္ဓိဇာတ်
'''ဧကကနိပါတ် - ၁၀။ လိတ္တဝဂ် -(၉၇) နာမသိဒ္ဓိဇာတ် အမည်ပြောင်းလို၍ အမည်ကောင်း ရှာဖွေစဉ် အမည်နာမဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ အကျိုး မပြီးဟု သိသောလုလင် အကြောင်း။
မင်္ဂလာမကောင်း နာမည်ပြောင်း
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အမည်ပြောင်းလိုသော ရဟန်းတစ်ပါး ရှိလေ၏။ ထိုရဟန်းသည် အမည်အားဖြင့် ငယုတ်မာ ဖြစ်မည်၏။
သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းအား “င့ါရှင် ငယုတ်မာ သွားလော့၊ လာလော့၊ နေလော့၊ ထိုင်လော့” စသည်ဖြင့် ပြောဆိုနေကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် တစ်နေ့သ၌ သီတင်းသုံးဖော်တို့သည် ငါ့ကို ငယုတ်မာ၊ မယုတ်မာဟု ခေါ်ဝေါ်ပြောဆိုနေကြ၏။ ငယုတ်မာ ဟူသော အမည်မှာလည်း ကြားရာ၌ သုတိမင်္ဂလာ မဖြစ်၊ မင်္ဂလာရှိသော အမည်တစ်ခုကို ပြောင်းမည်ဟု ကြံစည်ကာ ဆရာ ဥပဇ္ဈာယ်တို့ထံကပ်၍ “အရှင်ဘုရား … တပည့်တော်၏ အမည်မှာ မင်္ဂလာမရှိ၊ သို့အတွက် မင်္ဂလာရှိသော အမည်တစ်ကို ပြောင်းပေးပါ” ဟု လျှောက်လေ၏။
ဆရာ ဥပဇ္ဈာယ်တို့လည်း “ငါ့ရှင် … အမည်ကား ပညတ်မျှသာ ဖြစ်၏၊ အမည်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ အကျိုးပြီးသည် မဟုတ်၊ ရှိရင်းအမည်ဖြင့်သာ တင်းတိမ်ပါ” ဟု ဆိုသော်လည်း ပြောင်းပေးရန်သာ အကြိမ်ကြိမ် လေဆာက်ထားလေ၏။
ထိုအကြောင်းသ် သံဃာ့ဘောင်၌ ထင်ရှားလာသဖြင့် တရားသဘင်ဝယ် ရဟန်းတို့ စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူပြီးလျှင် “ရဟန်းတို့ … ဤရဟန်းကား ယခုအခါ၌ သာ အမည်ပြောင်းလိုသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌ လည်း ပြောင်းလိုဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသည်း။
သုတိမင်္ဂလာ စုံစမ်းရှာ
လွန်လေပြီးသောအခါ တက္ကသိုလ်ပြည်ဝယ် ဘုရားအလောင်းသည် ဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီးဖြစ်၍ တပည့်ငါးရာတို့ကို ဗေဒင်သင်ကြားကာနေလေ၏။ ထိုဆရာကြီး တပည့်ငါးရာတို့အနက် တပည့်တစ်ယောက်ကား အမည်အားဖြင့် ငယုတ်မာ မည်လေ၏။
ထိုအခါ အပေါင်းအဖော်တို့သည် ငယုတ်မာအား ငယုတ်မာ သွားလော့၊ လာလော့၊ နေလော့၊ ထိုင်လော့ စသည်ဖြင့် ပြောဆိုကြကုန်၏။ ငယုတ်မာသည် ငါ့အမည်ကား ကြားရာ၌ သုတိမင်္ဂလာ မရှိ၊ မင်္ဂလာရှိသော အမည်တစ်ခုကို ပြောင်းမည်ဟု ကြံစည်ကာ ဆရာကြီးထံကပ်၍ “ဆရာကြီး … ကျွန်ုပ်အမည်ကား မင်္ဂလာမရှိပါ၊ မင်္ဂလာရှိသော အမည်တစ်ခုကို ပြောင်းပေးပါ” ဟု တောင်းပန်လေ၏။
ဆရာကြီးလည်း “အမောင် … အမည်သညာမှာ ခေါ်ဝေါ် ပညတ်မျှသာ ဖြစ်၏။ အမည်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ အကျိုးမပြီးနိုင်၊ သို့အတွက် ရှိရင်း အမည်ဖြင့်သာ ကျေနပ် တင်းတိမ်ပါ” ဟု ပြောဆိုသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်နေသဖြင့် ဆရာကြီးက တစ်ဖန် “အမောင် … ကောင်းပြီး ပြောင်းပေးမည်၊ သင် ကျေနပ်သော အမည်တစ်ခုခုကို ရှာဖွေစုံစမ်းချေ” ဟု စေခိုင်းလိုက်၏။
သက်ရှည်ခေါ်ပြန် သေရပြန်
ငယုတ်မာလည်း ဆရာထံမှ ထွက်၍ မင်္ဂလာရှိသော အမည်ကို ရှာဖွေစုံစမ်းရန် အမြို့မြို့ အရွာရွာသို့ လှည့်လည်သွားလာလေသော် မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်လေ၏။ ထိုမြို့တွင် ငသက်ရှည် မည်သော ယောကျ်ားတစ်ယောက် သေ၍ ဆွေးမျိုးအပေါင်းတို့ သုသာန်သို့ အပို့သွားကြသည်ကိုမြင်လျှင် ငယုတ်မာသည် အနားသို့ကပ်ကာ “ဦးရီးတို့ … ဤသေသူ အမည်ကို ဘယ်လိုခေါ်ဝေါ်ပါသနည်း” ဟု မေး၏။ “အမောင်လုလင် … ငသက်ရှည် ခေါ်ပါသည်” ဟု ပြော၏။ “ဦးရီးတို့ … ငသက်ရှည် မည်သောသူလည်း သေရသေးသလော” ဟု မေးပြန်၏။ “အမောင် … ငသက်ရှည်မည်သောသူ ဖြစ်စေ၊ တခြားအမည်ရှိသောသူ ဖြစ်စေ သေရသည်ချည်း ဖြစ်၏။ အမည်ကား ပညတ်မျှသာ ဖြစ်၏။ အမည်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ အကျိုးမပြီးနိုင်။ သင်သည် မိုက်ယောင်တကား” ဟု ဆိုကြကုန်၏။
သူဌေးခေါ်က ဆင်းရဲလှ
ထိုသူတို့စကားကိုကြား၍ ငယုတ်မာလည်း အမည်၌ လျစ်လျူရှုကာ မြို့တွင်းသို့ ဝင်ပြန်ရာ အခမပေးနိုင်သော ကျွန်မကို အိမ်တံခါးဝတွင် တုပ်နှောင်ကာ ရိုက်နှက်ပုတ်ခတ်နေသည်ကို မြင်ပြန်လေ၏။ ခရီးသွားစဉ် အနားသို့ကပ်ကာ “အဆွေတို့ … ဤမိန်းမကို ဘာကြောင့် ရိုက်နှက်ပုတ်ခတ်နေကြသနည်း” ဟု မေး၏။ “အမောင် … အခ မပေးနိုင်လို့ ရိုက်နှတ် ပုတ်ခတ်ပါသည်” ဟု ပြော၏။ “အမည်က ဘယ်လို ခေါ်ပါသနည်း” ဟု မေး၏။ “မယ်သူဌေး ခေါ်ပါသည်” ဟု ပြော၏။ “အဆွေတို့ … မယ်သူဌေး မည်သောသူလည်း အခမပေးနိုင်ဘဲ ရှိရာသလော” ဟု မေးပြန်၏။ “အမောင် … မယ်သူဌေးမည်သောသူသည် လည်းကောင်း၊ တခြားအမည်ရှိသောသူသည် လည်းကောင်း ဆင်းရဲရသည်ချည်း ဖြစ်၏။ အမည်ကား ပညတ်မျှသာ ဖြစ်၏။ တစ်စုံတစ်ရာ အကျိုးမပြီးနိုင်။ သင်သည် မိုက်ယောင်တကား” ဟု ဆိုကြပြန်၏။
ငခရီးသည် မျက်စိလည်
ငယုတ်မာလည်း အမည်၌ အထူးသဖြင့် လျစ်လျူရှုကာ မြို့မှထွက်၍ ခရီးဆက်လက်ကာ သွားသည်ရှိသော် ခရီးအကြားဝယ် မျက်စိလည်၍ ခရီးမှားနေသူကို မြင်ပြန်၏။ အနားသို့ကပ်ကာ “အမောင် … အဘယ်သို့ သွားမည်နည်း” ဟု မေ၏။ “အရှင် … အကျွန်ုပ်မှာ မျက်စိလည် ခရီးမှားနေပါသည်” ဟု ပြော၏။ “အမည်က ဘယ်လိုခေါ်ပါသနည်း” ဟု မေးပြန်၏။ “မောင်ခရီး ခေါ်ပါသည်” ဟု ပြောသောအခါ “အမောင် … မောင်ခရီး ဟူသောအမည်ဖြစ်လျက် ခရီးမှားနေသေးရာသလော” ဟု မေးပြန်၏။ “မောင်ခရီး ဟူသောသူသည် လည်းကောင်း၊ တခြားအမည် ရှိသောသူသည် လည်းကောင်း ခရီးမှားကောင်းသည်ချည်းဖြစ်၏။ အမည်ကား ပညတ်မျှသာ ဖြစ်၏။ တစ်စုံတစ်ရာ အကျိုးမပြီး။ သင်သည် မိုက်ယောင်တကား” ဟု ဆိုပြန်၏။
အမည်သညာ ပညတ်သာ
ဆရာကြီးလည်း တပည့်တို့အား -
“အမောင်တို့ … အသက်ရှည် သေရသည်ကို လည်းကောင်း၊ မယ်သူဌေး ဆင်းရဲရသည်ကို လည်းကောင်း၊ မောင်ခရီး ခရီးမှားရသည်ကို လည်းကောင်း မျက်မြင်ဒိဋ္ဌ ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ငယုတ်မာသည် ပြန်လာခဲ့ချေပြီ” - ဟု မိန့်တော်မူကာ အမည်သညာမှာ ခေါ်ဝေါ်ကာပမတ္တပညတ်မျှသာ ဖြစ်၏။ အမည်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ အကျိုးမပြီးနိုင်။ ကံဖြင့်သာ အကျိုးပြီးနိုင်သည်ဟု အဆုံးအမ ပေးတော်မူ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
အမည်ပြောင်းလိုသော ရဟန်းသည် - ထိုအခါ အမည်ပြောင်းလိုသော လုလင်။
ဒိသာပါမောက္ခဆရာသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) အမည်သညာ၊ ဟူသည်မှာ၊ ခေါ်ကာ မတ္တပင်။
(၂) အမည်ဖြင့်ကား၊ ကျိုးမများ၊ ကျိုးများကံဖြင့်ပင်။
ဟင်းသပြဒါး
ဟင်္သာပြဒါး(Cinnabar Hg S-Mercuric Sulphide)
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ပြုလုပ်သော ယွန်းထည်များရှိ အနီရောင်မှာ ဟင်္သာပြဒါးနှင့် ခြယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဘုရားကျောင်းကန်များရှိ အာရုံခံ တန်ဆောင်းများရှိ သစ်၊ သို့မဟုတ် အုတ်တိုင်များ၌ မှန်စီရွှေချ ပြုလုပ်ရာတွင် အနီရောင် ပါရှိနေခြင်းသည်လည်း ဟင်္သာပြဒါးနှင့် ခြယ်ထားခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ဟင်္သာပြဒါးကို ဟင်္သာပြဒါးရိုင်းမှ ပြုလုပ်ယူလေ့ရှိကြသည်။ ထိုသို့ မပြုလုပ်လိုလျှင် ပြဒါးနှင့် ကန့်ကို ရော၍ ကြိတ်ရသည်။ တဖန် ကော့စတစ်ပိုတက် ဖျော်ရည်နှင့် ရောပေးပြီးလျှင် အပူတိုက်ပေးရသည်။ အပူတိုက်ပေးစဉ် မွှေပေး ရသည်။ ထိုသို့ မွှေပေးသောအခါ ဆာလဖိုက်အမည်း ဖြစ်လာသည်။ ထိုဆာလဖိုက် အမည်းကို ရေနွေးငွေ့ဖြင့် တာရှည်အပူတိုက်ပေးပြန်သောအခါတွင် ဟင်းသပြဒါးခေါ် ဆိုးဆေးတစ်မျိုး ဖြစ်လာလေသည်။
ရှေးမြန်မာလူမျိုးတို့သည် မင်ကြောင်များ ထိုးလေ့ရှိကြသည်။ မင်ကြောင်တွင် အနက်နှင့်အနီဟူ၍ အရောင်နှစ်မျိုးရှိရာ အနီရောင်ဖြင့် မင်ကြောင် ထိုးလိုသော အခါ ဟင်္သာပြဒါးကို အသုံးပြုကြသည်။ ဟင်္သာပြဒါးတွင် ဆေးထိုး ဟင်္သာပြဒါးမှာအကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု သိရသည်။
ခဇုဆ - မဆွတ်အိုခဘူတာ
ခဇုဆ - မဆွတ်အိုခဘူတာ (上総松丘駅 ခဇုဆ - မဆွတ်အိုခ- အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်၊ ခိမိဆွတ်မြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မယော်ရွာ၊ ဆော့လော်မြို့နယ်
မယော်ရွာ(Mayaw)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ ဆော့လော်မြို့နယ်၊ ဟန်းကောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၄၂၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟန်းကောကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၀၉ ဦး၊ မ ၂၁၀ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၄၁၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဆော့လော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
သံလျက်စွန်းရွာ၊ ကျောက်ကြီးမြို့နယ်
သံလျက်စွန်းရွာ (Thanhlyetsun)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ တောင်ငူခရိုင်၊ ကျောက်ကြီးမြို့နယ်၊ သောင်လယ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၀၃၂၃ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ သောင်လယ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၁၄၉ ဦး၊ မ ၂၃၄၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၄၉၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်ကြီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ထေပန်းရွာ၊ မင်းတပ်မြို့နယ်
ထေပန်းရွာ(Htaypan)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မင်းတပ်ခရိုင်၊ မင်းတပ်မြို့နယ်၊ မဒပ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၄၉၅၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မဒပ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၆၃ ဦး၊ မ ၆၇၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၂၄၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မင်းတပ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရှောက်ပင်မျိုး
လိမ္မော်ပင်၊ ကမ္ဗလာပင်၊ သံပရာပင်၊ သံပရိုပင်၊ ရှောက်ချိုပင်၊ ရှောက်ပန်းပင်၊ ကျွဲကောပင်တို့ ပါဝင်သော အပင်မျိုးစုကို ရှောက်ပင်မျိုးဟု ခေါ်၍ ရူတာစီအီးမျိုးရင်းဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုမျိုးစု တွင် အထက်ဖော်ပြပါ ရှောက်ပင်နွယ်သော အပင်များသာမက အခြားမျိုးစိတ်များလည်း ရှိသေးရာ စုစုပေါင်းမျိုးစိတ် ၃ဝ ခန့် ပါဝင်သည်။ ရှောက်ပင်မျိုးတို့သည် အပူပိုင်းနှင့် အပူလျော့ပိုင်း ဒေသများ၌ စိုက်ပျိုးဖြစ်ထွန်း၍ ဆီးနှင်းနှင့် အလွန်အေးမြသော ဆောင်းရာသီဒဏ်ကို မခံနိုင်ကြချေ။ ယင်းတို့ မူလပေါက်ရောက် ရာဒေသသည် အိန္ဒိယနှင့် အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံများ ဖြစ်ကြ သည်။ ယင်းတို့အား ဘီစီ (ခရစ်တော်မပေါ်မီ) ၁ဝဝဝ ခန့်က တရုတ် လူမျိုးတို့က စတင်စိုက်ပျိုးခဲ့ကြသည်ဟုလည်း ဆိုကြ သည်။
ရှောက်ပင်မျိုးတို့သည် မူလပေါက်ရောက်ရာ ဒေသများမှ ဥရောပတိုက်သို့ ခရစ်တော်ပေါ်စ ကာလခန့်တွင် ပျံ့နှံ့လာခဲ့ သည်။ ပါလက်စတိုင်းနိုင်ငံတွင် အေဒီတစ်ရာစုနှစ်ခန့်ကပင် ရှောက်ပင်မျိုးတို့ကို တွေ့ကြရသည်၊ လေးရာစုနှစ် အလယ်ခန့် တွင် ဂရိနှင့် အီတလီနိုင်ငံတို့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီးလျှင် တစတစ ဖြင့် အခြား ဥရောပနိုင်ငံများသို့လည်း ရောက်ရှိသွားသည်။ ငှက်ပျောပင်နှင့် အခြားသစ်သီး၊ သစ်ဖု၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် များ နည်းတူ ရှောက်ပင်တို့သည်လည်း စပိန်လူမျိုး ရေသစ် မြေသစ်ရှာသူများ၊ ကိုလိုနီ စတင်ထူထောင်သူ များနှင့်အတူ အမေရိကတိုက်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ အမေရိကတိုက်၌ ပူနွေးသော ရာသီဥတု ရှိကြသည့် ဖလော်ရီဒါ၊ တက်ဆက်၊ ကာလီဖိုးနီးယားပြည်နယ် စသည်တို့တွင် စိုက်ပျိုးဖြစ်ထွန်း သည်။ အာဟာရတန်ဖိုး အလွန်များသော အသီးများ ဖြစ်ကြ သဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းလေားဆယ်ခန့်က စတင်၍ ရှောက်မျိုးဝင် အသီးများကို စားသုံးမှု အလွန်များပြားလာခဲ့ရာ ယခုအခါ အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုတွင် အခြားသစ်သီးပင် များထက် ရှောက်ပင်မျိုးတို့ကို အကြီးအကျယ် ပိုမိုစိုက်ပျိုး လုပ်ကိုင်လျက် ရှိလေသည်။
ရှောက်မျိုးပင် အပင်များတွင် သစ်ပင်ငယ်များလည်း ပါဝင်၍ ခြုံပင်များလည်း ရှိသည်။ အချို့အပင်မျိုးတို့သည် အရွက်အခက်များ ထူထပ်သိပ်သည်း၍ အပင်အနေအထား ရှုချင်စဖွယ် ဖြစ်သည်။ အချို့အပင်ကား အကိုင်းအခက်များ ကစဉ့်ကလျား ရှိတတ်သည်။ အရွက်တို့သည် အနံ့မွေးသည်။ လှပသော အပွင့်ကလေးများသည် အဖြူရောင်ဖြစ်၍ အခိုင် လိုက် ပွင့်ကြပြီးလျှင် သင်းပျံ့သောရနံ့ ရှိကြသည်။ မှည့်သော အသီးများ သည် အဝါရောင်မှ လိမ္မော်ရင့်ရောင်အထိ အရောင် အမျိုးမျိုး ဖြစ်ကြသည်။ အသီးခွံသည် ခပ်ပွပွအပေါင်ငယ်များ ရှိပြီးလျှင် အချို့အခွံကပ်သည်။ အချို့သည် အခွံခွာ၍ လွယ်ကူ သည်။ အတွင်းသားသည် များသောအားဖြင့် ကြည့်လျှင် ရှောက်မျိုးဝင်အသီးတို့သည် ဗဲရီသီးများဟု ဆိုနိုင်သည်။ ရှောက်သခွားသည် ရှောက်မျိုးဝင် အသီးများအနက် အကြီးဆုံး ဖြစ်၍ သံပရာသီးသည် အချဉ်ဆုံး ဖြစ်လေသည်။
ရှောက်မျိုးဝင်အသီးတို့သည် အာဟာရဓာတ် များပြားသော အစာမျိုးဖြစ်၍ ဗီတာမင်များနှင့် ဓာတ်ဆား ကြွယ်ဝကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဗီတာမင်စီအများဆုံး ပါဝင်လေသည်။ ထိုကြောင့် ပင် ရှောက်မျိုးဝင်အသီးများကို အပူပိုင်းနှင့် အပူလျော့ပိုင်း ဒေသ ထွက်အသီးအနှံများအနက် အရေးပါဆုံးအဖြစ် ထားရှိကြ လေသည်။
ယင်းသို့ဖြင့် ရှောက်မျိုးဝင်အပင်များကို အကြီးအကျယ် စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြရာ ကမ္ဘာပေါ်၌ လိမ္မော်သီး အပါအဝင် ရှောက်မျိုးဝင်အသီးများ အများဆုံးထွက်ရှိသောနိုင်ငံသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ဖြစ်သည်။ အသီးများ ရင့်ချိန်တွင် ဆွတ်ခူး၍ အသီးလုံး အတိုင်း တင်ပို့ရောင်းချခြင်း၊ အရည်ညှစ် ၍ စည်သွတ် ရောင်းချခြင်းတို့သည် အလွန်တရာ ကြီးကျယ် သော လုပ်ငန်းကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။
မြန်မာနိုင်ငံသည် ရှောက်ပင်မျိုးတို့ ဖြစ်ထွန်းရာ ဒေသဖြစ် သည်။ သို့သော် နိုင်ငံခြားသို့ တင်ပို့ရလောက်အောင် အကြီး အကျယ် စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ခြင်းမရှိချေ။ နိုင်ငံတွင်းသုံးအတွက် လိမ္မော်သီး ကို ရှမ်းပြည်၌ အကြီးအကျယ် စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသည်။ ကျွဲကောခြံများ ကို မော်လမြိုင် ခရိုင်ဘက်၌ တွေ့ကြရသည်။ သံပရာကိုလည်း နိုင်ငံတွင်းသုံးအတွက် အတော်အသင့် စိုက်ပျိုး လုပ်ကိုင်ကြရာ မြစ်ငယ်၊ ရွှေကျင်၊ မုတ္တမနှင့် တောင်ငူခရိုင် အတွင်းမှ အချို့ဒေသများတွင် သံပရာခြံ၌ အတော်အသင့် စိုက် ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသည်။ ရှောက်သခွား၊ ရှောက်ပုတ်(ရှောက်နု)၊ သံပရိုတို့ကိုကား အများအပြား စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြခြင်း မရှိချေ။
စကိုင်းစု
စကိုင်းစု
ကျုံကလောင်ရွာ၊ သုံးခွ
ကျုံကလောင်ရွာ၊ သုံးခွ
ရေပြာရွာ၊ ရပ်စောက်မြို့နယ်
ရေပြာရွာ (Yaepyar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ တောင်ကြီးခရိုင်၊ ရပ်စောက်မြို့နယ်၊ မားသဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၁၂၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မားသဲကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၇၇၁ ဦး၊ မ ၂၆၅၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၄၂၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရပ်စောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
SQLite
SQLite ဆိုသည်မှာ Relational database management system တစ်ခုဖြစ်သည်။ အခြား system များနှင့် အဓိကကွာခြား ချက်က SQLite သည် Embedded database တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပုံမှန် database တွေဆိုရင် client and server က process နှစ်ခု ဖြစ်ပြီး client က data ကို Pipe သို့မဟုတ် Networking မှတဆင့် server ကိုဆက်သွယ်ပြီး data ကို access လုပ်ပါတယ်။ Embedded database များတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် process တစ်ခုသာ ရှိပြီး database file မှာလည်း တစ်ခုရှိသည်။
စထရက်ဖို့အက်ပွန်းဧဗွန်မြို့
စထရက်ဖို့-အက်ပွန်း-ဧဗွန်းမြို့ (Stratford-upon-Avon) သည် အင်္ဂလန်ပြည် ဝါဝစ်ရှိုင်ယာနယ်ရှိ အလွန်ရှေးကျသော ဈေးမြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည်။ ဧဗွန်းမြစ်၏ အနောက်ဘက်ကမ်းတွင် တည်ရှိသောကြောင့် စထရက်ဖို့-အွန်-ဧဗွန်းမြို့ဟုခေါ်သည်။ လန်ဒန်မြို့မှ အနောက်မြောက်ဘက် ၉၃ မိုင်ကွာဝေးသည်။ ၁၉၅၂ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ လူဦးရေမှာ ၁၄၆၁၀ ယောက်ခန့်ရှိ၍ မြို့ငယ်ကလေးပင်ဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာကျော် အင်္ဂလန်ပြဇာတ်ဆရာကြီး ရှိတ်စပီးယား၏ ချက်မြှုပ်ဒေသဖြစ်သဖြင့် လူသိများကာ ထင်ရှားလေသည်။ ရှေးဟောင်းမြို့ဖြစ်သဖြင့်လည်း မြင့်မားသော အဆောက်အအုံများနှင့် လမ်းကျဉ်းကလေးများမှာ ရှေးမူမပျက် ယခုတိုင်ရှိသည်။ အချို့သော လမ်းမကြီး အမည်များမှာ ရှေးခေတ်က အခေါ်အတိုင်း တည်လျက်ရှိသည်။
စထရက်ဖို့မြို့၏ ထင်ရှားသော ပွဲတော်မှာ ရှိတ်စပီးယား ပွဲတော်ဖြစ်၍ နှစ်စဉ်နွေရာသီ ၂ လခွဲကြာမျှ ခမ်းနားစွာကျင်းပကြသည်။ ထိုပွဲတော် ကျင်းပသောအခါ၌ အင်္ဂလန်ပြည်၏ ထိပ်သီး ပြဇာတ် ပညာသည်များသည် စထရက်ဖို့မြို့သို့ လာရောက်၍ ရှိတ်စပီးယားရေးခဲ့သော ပြဇာတ်များကို တင်ပြအသုံးတော်ခံလေ့ ရှိကြသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်းရှိ မြို့များ
ပဲသဒူ (အနောက်)ရွာ၊ ကျွန်းပေါက်
ပဲသဒူ (အနောက်)ရွာ၊ ကျွန်းပေါက်
ပိုဘောခို့ရွာ၊ ဖာပွန်မြို့နယ်
ပိုဘောခို့ရွာ(Pobawkhoet)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဖာပွန်ခရိုင်၊ ဖာပွန်မြို့နယ်၊ မထောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၉၇၅၈ ဖြစ်သည်။ အရပ်အခေါ်မှာ ပိုဘောခို ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မထောကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၂၀၅ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၁၁၇၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖာပွန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကယ်လီဖိုးနီးယား တက္ကသိုလ်
ကယ်လီဖိုးနီးယား တက္ကသိုလ် (UC) သည် အမေရိကန် ပြည်ထောင်စု ကယ်လီဖိုးနီးယားပြည်နယ်၏ ပြည်သူပိုင် တက္ကသိုလ်အုပ်စု ဖြစ်သည်။ UC လက်အောက်တွင် တက္ကသိုလ်နယ်မြေပေါင်း ၁၀ ခုရှိပြီး ကျောင်းသား စုစုပေါင်းမှာ ၁၉၁၀၀၀ ခန့်ရှိသည်။ ယူစီ၏ ပထမဦးဆုံးသော ကျောင်းပရိဝုဏ် ယူစီ ဘာကလီ (UC Berkeley) ကို ၁၈၆၈ ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ဒဿမမြောက် ပရိဝုဏ်သစ် ယူစီ မာစိဒ် (UC Merced) ကို ၂၀၀၅ ခုနှစ် ဆောင်းဦးတွင် စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ နယ်မြေ ၉ ခုတွင် တက္ကသိုလ်တန်း ကျောင်းသားရော မဟာတန်း ကျောင်းသားများပါ လက်ခံသော်လည်း ယူစီ စန်ဖရန်စစ္စကို (UCSF) ကမူ ဆေးပညာနှင့် ကျန်းမာရေး မဟာတန်းများကိုသာ ဖွင့်လှစ်သည်။
ဖုန်
ဖုန်ကို အစိုင်အခဲအရာဝတ္ထု၏ အမှုန်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ဖုန်သည် ယေဘုယျအားဖြင့် မြေလွှာအား လေတိုက်ခတ်ခြင်းမှ ပါလာသော လေထုထဲရှိ အမှုန်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယင်းအပြင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲခြင်း၊ ညစ်ညမ်းမှုများ စသော အမျိုးမျိုးသော ရင်းမြစ်များမှလည်း တွေ့ရသည်။ အိမ်ရှိ ဖုန်များသည် သေဆုံးပြီးသော အရေပြားဆဲလ်များ ၂၀-၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ပါဝင်သည်။ ရုံးများတွင် အပင်၏ ဝတ်မှုန်များ၊ လူ့ဆံပင်များ၊ တိရစ္ဆာန်အမွှေးများ၊ အဝတ်မျှင်များ၊ စက္ကူမျှင်များ၊ အပြင်ဘက်ရှိ မြေလွှာ၏ တွင်းထွက်ပစ္စည်း အစရှိသည်များ ပါဝင်နိုင်လေသည်။
​ထောက်ကြံ့ကွင်းရွာ၊ ဇီးဖြူကုန်း
ထောက်ကြံ့ကွင်းရွာ၊ ဇီးဖြူကုန်း
ကျုံတိုင်းကလေး (တစ်တေတူး)ရွာ၊ သုံးခွ
ကျုံတိုင်းကလေး (တစ်တေတူး)ရွာ၊ သုံးခွ
သွားဖုံးရောဂါ
သွားဖုံးရောဂါသည် သွားနှင့် ခံတွင်း မသန့်ရှင်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပွား‌သောရောဂါ‌ ဖြစ်သည်။ သွားဖုံး‌ ရောင်ရောဂါသည် သွားဖုံး‌‌ရောဂါ၏ အစဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင် သွားဖုံးများအောက်သို့ကျလာကာ နောက်ဆုံးတွင် သွားများကျွတ်ထွက်သွားသည်အထိ ဆိုး‌ရွားနိုင်ပါသည်။
သွားဖုံးဆိုသည်မှာ
ပါးစပ်ထဲရှိ သွားများတွင် အပေါ်ပိုင်း( Crown)နှင့် အမြစ်ပိုင်း(Root) ဆိုပြီးရှိရာ သွားဖုံးအလွှာက အမြစ်ပိုင်းကိုဖုံးအုပ်ပေးထားသည်။ ကျန်းမာသော သားဖုံးသည် မာပြီးပန်းရောင်သန်းနေပါသည်။ သွားဖုံးရောင်ရောဂါ (Gingivitis)သည် သွားဖုံးရောဂါ၏အစပင် ဖြစ်သည်။
သွားဖုံရောဂါ စတင်ဖြစ်လာပုံ
သွားဖုံးရောင်ရောဂါသည် ခံတွင်းသန့်ရှင်းရေးမကောင်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်သောရောဂါဖြစ်သည်။ ကျွန်ပ်တို့တို အစာစားပြီး အချိန်ခဏအတွင်းတွင် မျက်စိဖြင့်မမြင်နိင်သော ဘက်တီးရီးယားအမျှင်းလေး(acquire Pelllicle ) ဖြစ်လာလေ့ရှိသည်။ ထိုအမျှင်းလေးပေါ်၌ ဘက်တီးရီးယားများ လာရောက်ကပ်တွယ်ပြီး Bacterial Plaque ကနေတစ်ဆင့် ကျောက်(Calculus) တွေဖြစ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် သွားမတိုက်ပဲဆက်ထားပါက ကျောက်လွာသည် တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် မာလာပြီး သွားအမြစ်ပတ်လည်နှင့် သွားဖုံးအဆက်နေရာတွေမှာပါ ကျောက်တည်လာရသည်။ ထိုအဆင့်ရောက်လျှင် သွားဖုံးများသည် နီပြီး ယောင်လာမည်၊ သွားတိုက်သည့် အခါသွေးစလေးများထွက်လာမည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပေါ်‌ နေစဉ်အတွင်း နာကျင်မှု မရှိသေးသောကြောင့် သတိမထားမိနိင်ချေ။ ထိုအဆင့်တွင် သွားမှန်မှန်ပြန်တိုက်ပါက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိင်ပါသည်။ ထိုအဆင့်တွင် သွားဖုံးများသည် အောက်သို့ကျလာကျလာသဖြင့် သွားများမှာ အရွယ်စား ကြီးလာသည်ဟု ထင်ရပါသည်။
သွားဖုံးရောင်ရောဂါဖြစ်ပြီးပါက နောက်တစ်ဆင့်အနေနှင့် သွာဖုံးရောဂါ (Periodontitis) ဖြစ်လာသည်။ ထိုအဆင့်ကို အဆင့် သုံးခါထပ်ခွဲပါသည်။
Mild Periodontitis အဆင့်
Mild Periodontitis အဆင့်တွင် သွားဖုံးသည် သွားနှင့် ကွာသွားပြီး (Pocket) အပေါက်လေးများ ဖြစ်လာသည်။ ကျောက်တွင် တွယ်ကပ်နေသော ဘက်တီးရီးယားများမှ ထွက်သည့် အက်စစ်များမှ တစ်ဆင့် သွားဖုံးများ ထိခိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
Moderate Periodontitis အဆင့်
Moderate Periodontitis အဆင့်တွင် (Pocket) များသည် တစ်ဖြည်းဖြည်းကြီးလာပြီး သွားဖုံးများလည်း အောက်သို့တဖြည်းဖြည်းကျလာကာ သွားဖုံးတစ်ရှုးများလည်း ဆုံးရှံးကုန် မည်ဖြစ်ပါသည်။
Severe Periodontitis အဆင့်
Severe Periodontitis အဆင့်တွင် သွားဖုံးသည် အောက်သို့ အလွန်အမင်း ကျဆင်းလာပြီး သွားများမှာ လှုပ်ယိုင်လာမည် ဖြစ်သည်။ ခံတွင်းအနံ့ဆိုးဝါးလာကာ သွားများလည်း ယိုင်နဲ့လာမည် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရေစီးကမ်းပြိုဟု ခေါ်သော သွားများကျွတ်ထွက်သွားသည် အထိဖြစ်နိင်ပါသည်။
ရောဂါ‌ဖြစ်စေသည့်အကြောင်းအရင်း
သွားဖုံးရောဂါကို ဖြစ်စေသည့် အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ Bacterial Plaque ဟုခေါ်သည့် ဘက်တီးရီးယားများ စုဝေးရာအလွှာကို မဖယ်ရှားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သွားမှန်မှန်တိုက်ပါက သွားဖုံးရောဂါ ဖြစ်နိုင်စရာအကြောင်း နည်းပါးပါသည်။ သို့သော် ဆေးလိပ်သောက်ခြင်း ကြောင့်လည်းဖြစ်နိင်ချေရှိသည်။ Tobacco တွင်ပါဝင်သော ပစ္စည်းများကြောင့်လည်းဖြစ်နိင်ပါသည်။ကွမ်းစားခြင်းကြောင့်လည်းဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။ ကွမ်းဂျီးများနှင့် အစာများကပ်ခြင်းမှ တစ်ဆင့် ကျောက်များဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ကြိုတင်ကာကွယ်နိုင်မည့်နည်းလမ်းများ
သွားဖုံးရောဂါ မဖြစ်ပွားအောင် ကြိုတင်ကာကွယ်နိုင်သော အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ သွားမှန်မှန်တိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်ပါသည်။ သွားဖုံးရောဂါမဖြစ်ပွားမီ သွားဖုံးရောင်သည့်အဆင့်တွင်ပင်လျှင် သွားပုံမှန်ပြန်တိုက်ပေးပါက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်ပြီး သွားဖုံးများလည်းအပေါ်ပြန်တက်လာနိုင်းပါသည်။ သွားဖုံး‌‌ရောဂါမဖြစ်ပွား‌အောင် အစာအစားပြီးတိုင်း ပလုတ်ကျင်းသင့်ပါသည်။
ကုသခြင်း
သွားဖုံးရောင်ရောဂါဖြစ်ပါက တွယ်ကပ်နေသည့် ကျောက်များကိုဖယ်ရှားပေးပြီးကုသမှုပေးပါသည်။၎င်းကို ကျောက်ခြစ်ခြင်း(Scaling)ဟုခေါ်ပါသည်။အကယ်၍ ရောဂါအခြေအနေအလွန်ဆိုးဝါးပြီး အလွန်မင်းရောင်နေပြီ၊ ဘက်တီးရီးယားများလည်းပျံ့နှံနေပြီ၊နာလည်းနာကျင်နေပြီ(Generalized advanced Periodontitis)ဆိုပါက ပိုးသတ်ဆေးများပေးပြီးမှသာ ကျောက်တွေများကိုဖယ်ရှားခြင်းပြုလုပ်မည် ဖြစ်ပါသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရောဂါဗေဒ ကဏ္ဍ:ဆေးပညာ ဆောင်းပါးတိုများ ကဏ္ဍ:ကျန်းမာရေး ဆောင်းပါးတိုများ
နဘဲကုန်း
နဘဲကုန်း
ခဇုဆ - နခဂဝဘူတာ
ခဇုဆ - နခဂဝဘူတာ (上総中川駅 ခဇုဆ - နခဂဝ- အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်၊ အိဆုမိမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သင်္ဘောခေါင်းလောင်း
သင်္ဘော ခေါင်းလောင်း = သင်္ဘောခေါင်းလောင်း (Ship's Bell) =
စိန်ညိုထွန်း၊ ဦး ရခိုင်သဟာယအသင်း(ရန်ကုန်)
ရခိုင်သဟာယအသင်း (ရန်ကုန်)၏ ပထမဆုံးဥက္ကဋ္ဌကြီး
ဦးစိန်ညိုထွန်း(၁၉ဝ၆-၁၉၇၇)
ရန်ကုန်မြို့ရှိ ရခိုင်အမျိုးသားများ လူမှုရေးပေါင်းသင်း ဆက်ဆံရေးတို့အတွက် ၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင် ရခိုင်ဆိုရှယ်ကလပ် (Arakan Social Club) ကို စတင် ဖွဲ့စည်းတည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ရခိုင်အမျိုးသားတို့၏လူမှုရေးကိစ္စများအပြင် အမျိုးဘာသာ သာသနာအရေးတို့ကိုပါ ပိုမိုပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့် ပြန့် ထိထိရောက်ရောက် ဆောင်ရွက်နိုင်ရန်အတွက် ၁၉၆၁ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၈ ရက်နေ့ ပုဇွန်တောင်အစိုးရတန်းမြင့်ကျောင်း ခန်းမ၌ ပြုလုပ်သည့် သင်းလုံးကျွတ်အစည်းအဝေးမှ ရခိုင်ဆို ရှယ်ကလပ်ကို ရခိုင်သဟာယအသင်း (ရန်ကုန်)ဟု အမည် ပြောင်းလဲပြင်ဆင်ဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က ရခိုင်ဆိုရှယ် ကလပ်၏ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သော ဦးစိန်ညိုထွန်းသည် အသစ်ပြောင်း လဲ ပြင်ဆင်ဖွဲ့စည်းလိုက်သည့် ရခိုင်သဟာယအသင်း(ရန်ကုန်) တွင်လည်း အမှုဆောင်အဖွဲ့၏ ပထမဆုံးဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ဆက် လက် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ဦးစိန်ညိုထွန်းကို ၁၉ဝ၆ ခုနှစ်တွင် စစ်တွေမြို့၌အဘ ဦးမောင်ညို(B.A)နှင့် အမိ ဒေါ်ဝင်းမြတို့မှ မွေးဖွားခဲ့သည်။ မွေးချင်းညီအစ်ကိုမောင်နှမ ၄ ဦးရှိသည်။ အစ်ကိုကြီးမှာ ဦးထွန်းအောင်ကျော်ဖြစ်ပြီး ညီမှာ ဦးထွန်းညို (B.A,B.L) စက်ရှင် တရားသူကြီးနှင့် ညီမမှာ ဒေါ်မြညို (ပညာမင်းကြီး ဦးသာလှ၏ဇနီး)တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဦးစိန်ညိုထွန်းသည် ၁၉၂၅ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန် တက္ကသိုလ်မှ B.A (Hons) ဘွဲ့ကိုရရှိခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံ ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးဌာနတွင် ဝင်ရောက်အမှုထမ်းခဲ့ရာ ၁၉၂၇ ခုနှစ်မှ၁၉၂၉ ခုနှစ်အထိ အင်္ဂလန်နိုင်ငံတွင် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ပညာသင်အဖြစ် သွားရောက်ခဲ့ပြီးနောက် အိန္ဒိယပဋိညာဉ်စံ ဝန်ထမ်း (I.C.S) အဖြစ် ရာထူးချီးမြှင့်ခံခဲ့ရသည်။ နယ်ပိုင် ဝန်ထောက်၊ ခရိုင်ဝန်၊ ဒုတိယငွေစာရင်းမင်းကြီး ရာထူးအဆင့် ဆင့်ဖြင့် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ဖြစ်သည့်အချိန်ထိတာဝန်ထမ်းဆောင် ခဲ့သည်။ စစ်ပြီးခေတ်တွင် မြန်မာနိုင်ငံ ပညာရေးဝန်ကြီးဌာန အတွင်းဝန်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံလွတ်လပ်ရေး ရသည့် ၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် အငြိမ်းစားယူခဲ့သည်။
၁၉၄၈ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းကာလ၌ Burmese Agencies Co. Ltd တွင် Managing Director အဖြစ်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ တော်လှန်ရေးကောင်စီ အစိုးရလက်ထက်တွင် မြန်မာ နိုင်ငံ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရေးအဖွဲ့ အကြံပေးအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ဦးစိန်ညိုထွန်း၏ အိမ်ထောင်ဖက်မှာ စစ်တွေမြို့မှ စက်ရှင်တရားသူကြီး ဦးသာဇံဦး ဒေါ်မဘုတို့၏ ဒုတိယသမီး ဒေါ်ကျော့သာဖြစ်ပြီး သားတစ်ဦးနှင့် သမီးတစ်ဦး ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူ ဒေါ်မစိန်သာမှာ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်တစ် ကျောင်းလုံးတွင် ပထမဆုဖြင့် B.S.C. (Hons) ဘွဲ့ကိုထူးချွန်စွာ အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ပါရဂူဘွဲ့(P h.D) အတွက် အစိုးရပညာတော် သင်အဖြစ် နိုင်ငံခြားသို့ သွားရောက်ရန် ရွေးချယ်ခံထားရစဉ် ၁၉၅၃ခုနှစ်တွင် နာမကျန်းဖြစ်၍ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ သား ဖြစ်သူ ဦးထွန်းမောင်မှာ လေကြောင်းအင်ဂျင်နီယာ (Aeronautical Engineer) တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ဦးစိန်ညိုထွန်းသည် ထိုခေတ်က ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ပညာရေးလောကတွင် ဩဇာတိက္ကမရှိသည့် ပညာရှိသုခမိန် တစ်ဦးအဖြစ်လည်း လူသိများ ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့သည်။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်တွင် ဘာသာရပ်ဆိုင်ရာ ပါမေက္ခများခန့် ထားရန်နှင့် နိုင်ငံခြားပညာတော်သင်များစေလွှတ်ရန် စိစစ်ရွေး ချယ်ရာတို့တွင်လည်း အတိုင်ပင်ခံ ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ရခိုင်ကျောင်းသားကျောင်းသူများမှ စီစဉ်ပြုလုပ်ခဲ့သော ဉာဏ်ကြီးရှင်များ (Brain Trust) အဖွဲ့တွင် ဒေါက်တာထင်အောင်၊ ဒေါက်တာသာလှ၊ ဒေါက်တာလှကျော်၊ ဦးသိန်း(ဇဝန)၊ ဦးသိန်းဖေမြင့်စသည့် ပညာရှင်ကြီးများနှင့် အတူပါဝင်ပြီး ကျောင်းသားကျောင်းသူများ၏သိလိုရာမေးခွန်း ပုစ္ဆာများကို ပင်တိုင်ဖြေဆိုခဲ့သူတစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှ စီစဉ်ပြုလုပ်သော ဘာသာရပ်ဆိုင်ရာ အထွေထွေ ဟောပြောချက်များကိုလည်းကောင်း၊ သက်ကြီး တက္ကသိုလ်တွင် သင်္ချာဘာသာရပ်ကိုလည်းကောင်း၊အမြဲတာဝန် ယူပို့ချခဲ့သူ ပညာရှင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။
ဦးစိန်ထွန်းညိုသည် ဘာသာရေးစာပေနှင့် ရခိုင်သမိုင်း ယဉ်ကျေးမှုတို့ကိုလည်း အထူးအလေးထား လေ့လာလိုက်စားခဲ့ သူ စာပေပညာရှင်၊ သမိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် ရခိုင်သမိုင်း ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာစာတမ်းနှင့် ဆောင်းပါးများစွာကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာ၊ မြန်မာဘာသာတြို့ဖင့် ရေးသားပြုစုခဲ့သည်။ မြန်မာ့အသံ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ အစီ အစဉ်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာတရားတော်ဆိုင်ရာဟောပြောချက်များကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် အသံလွှင့်ဟောပြောခဲ့သည်။
ဦးစိန်ညိုထွန်း ရေးသားပြုစုခဲ့သော လူသိများ ပြောင် မြောက်ထင်ရှားသည့် ဆောင်းပါးများ၊ စာတမ်းများမှာ- 1.The Six High Powers (အဘိညာဉ်ဆောင်းပါး) 2.Review of the most ancient Rakhaing History. 3.The History of Rakhapura as foretold by Gautama Buddha. 4.Name of Country. 5.Did the Gvilization to the Rakhaing Kingdom come from India? 6.Lan guage in the Rakhaing Kingdom. 7.Eras that had been in use in the Rakhaing Kingdom. 8.The Period of the Buddhas. စသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဦးစိန်ထွန်းညိုသည် အသက် ၇၁ နှစ်အရွယ် ၁၉၇၇ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့၌ကွယ် လွန်ခဲ့သည်။ ကွယ်လွန်ချိန်အထိ ရခိုင်သဟာယအသင်း (ရန်ကုန်)၏ဥက္ကဋ္ဌတာဝန်အပြင် ရန်ကုန်မြို့ ဗဟန်းဓညဝတီ သာသနာပြု ကျောင်းတိုက်ကြီး၏ ဂေါပကအဖွဲ့ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် လည်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ကိုးကား
<References />
တီးဆားရွာ၊ နန်းယွန်းမြို့နယ်
တီးဆားရွာ (Teesar)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ နန်းယွန်းမြို့နယ်၊ လိန်းနှုတ် (၁)ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၉၁၄ ဖြစ်သည်။  ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားသည်။
တက်မခါးရွာ၊ ညောင်ဦးမြို့နယ်
တက်မခါးရွာ (Tetmakhar)သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ညောင်ဦးခရိုင်၊ ညောင်ဦးမြို့နယ်၊ ဆည်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၂၅၀၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဆည်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၂၆၃ ဦး၊ မ ၃၀၃၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၃၀၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ညောင်ဦးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခရယ်ကံရွာ၊ ဓဓဓနော်ဓ
ခရယ်ကံရွာ၊ ဓဓဓနော်ဓ
ရှီပျမ်ရွာ၊ ဆော့လော်မြို့နယ်
ရှီပျမ်ရွာ(Sheepyan)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ ဆော့လော်မြို့နယ်၊ ဟန်းကောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၄၁၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟန်းကောကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၀၉ ဦး၊ မ ၂၁၀ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၄၁၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဆော့လော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရွာသာ (အရှေ့)ရွာ၊ မြစ်သားမြို့နယ်
ရွာသာ (အရှေ့)ရွာ (Ywarthar(East))သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ မြစ်သားမြို့နယ်၊ ကူမဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၉၀၉၀၈ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကူမဲကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၆၅၀ ဦး၊ မ ၆၄၉၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၂၁၄၄ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် ကူမဲမြို့ပေါ်ရှိ ရပ်ကွက် ဖြစ်သွားသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မြစ်သားမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပိန်းအင်းရွာ၊ အောင်လံမြို့နယ်
ပိန်းအင်းရွာ (Peininn)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ သရက်ခရိုင်၊ အောင်လံမြို့နယ်၊ ပိန်းအင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၇၆၉၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပိန်းအင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၃၉ ဦး၊ မ ၇၃၈ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၃၇၇ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အောင်လံမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ယိုဟန်း စထရောက်
ယိုဟန်းစထရောက်သည် ဩစတြီးယန်းလူမျိုး ဂီတပညာသည်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဩစတြီးယားနိုင်ငံ၊ ဗီယင်းနားမြို့၌ ၁၈၂၅ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၂၅ ရက်နေ့တွင် ဖွားမြင်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ နာမည်ကျော် တီးဝိုင်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သားဖြစ်သူ ဟိုဟန်းစထရောက်အား သူကဲ့သို့ ဂီတဖြင့် အသက် မမွေးစေလို၍ ငယ်စဉ်ကပင် ဗီယင်းနားမြိုရှိ လက်မှုပညာ သင်ကျောင်းသို့ ပို့ပြီးလျှင် အရွယ်ရောက်သော အခါ၌လည်း ဘဏ်တိုက်စာရေးအလုပ်ကို လုပ်စေလေသည်။ သို့သော် စထရောက်သည် ဖခင်ကြီးကွယ်ရာ၌ တရောထိုးပညာကို တိတ်တဆိတ် သင်ယူ၍ ၁၈၄၄ ခုနှစ်တွင် တီးဝိုင်းတစ်ခုကို သူကိုယ်တိုင် ဦးစီးကာ တီးမှုတ်ခဲ့၏။ ထိုအခါမှ စ၍ စထရောက်သည် ဂီတပညာသည်ကြီးဖြစ်လာသည်။ ၁၈၄၉ ခုနှစ်၌ တီးဝိုင်းကို မိမိတီးဝိုင်းနှင့် ပူးပေါင်း၍ ဩစတြီးယား၊ ပိုလန်နှင့် ဂျာမနီနိုင်ငံများတွင် လှည့်လည်တီးမှုတ်ရာ လူကြိုက် အလွန်များခဲ့လေသည်။ ၁၈၆၂ ခုနှစ်တွင် အဆိုတော်အမျိုးသမီး တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ပြီးလျှင် တီးဝိုင်းခေါင်းဆောင် အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်လေ၏။ ထိုနောက် စထရောက်သည် ကပွဲများ၌ သီဆိုရန် သီချင်းများကို ရေးသားယင်း သီချင်းရေးဆရာအဖြစ်ဖြင့် ကျော်ကြားလာပြန်သည်။ စထရောက်သည် ကပွဲသီချင်း ပုဒ်ပေါင်း ၄ဝဝ နီးပါးရေးသားခဲ့သည်သာမက ထိုသီချင်းများ ကဲ့သို့ပင် လူကြိုက်များသော အော်ပရာခေါ် တေးသံစုံဇာတ်များကိုလည်း ရေးသားခဲ့သည်။
၁၈၉၉ ခုနှစ် ဇွန်လ ၃ရက်နေ့တွင် ဂီတစာဆိုကြီး စထရောက်သည် မိမိချက်မြုပ်ဖြစ်သော ဗီယင်းနားမြို့၌ပင် ကွယ်လွန်လေသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဩစတြီးယား ဂီတပညာရှင်များ
ဟင်းသပြဒါးရိုင်း
မြန်မာနိုင်ငံတွင် လူသုံးများသော ဟင်းသ ပြဒါးကို ထုတ်လုပ်ယူရာဖြစ်သည့် ဟင်းသ ပြဒါးရိုင်းသည် စပိန်၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု (ကာလီဖိုးနီးယား)၊ ဣတလီ၊ ဆိုဗီယက်ဆိုရှယ်လစ် ပြည်ထောင်စု သမ္မတနိုင်ငံ၊ မက္ကဆီကိုနှင့် တရုတ်နိုင်ငံတို့တွင် ပေါများလေသည်။
ဟင်းသပြဒါးရိုင်းသည် တွင်းထွက်ဖြစ်ပြီးလျှင် ဓာတုဗေဒ သဘောအရ မာကျူရစ်ဆာလဖိုက် ဖြစ်သည်။ အရောင်မှာ အနီမှ နီညိုအထိရှိသည်။ ထိုတွင်းထွက်၌ မာကျူရီခေါ် ပြဒါးသည် ရာခိုင်နှုန်းအားဖြင့် ၈၆ ပါရှိ လေသည်။ ဟင်းသပြဒါးရိုင်း ပုံဆောင်ခဲများသည် များသောအားဖြင့် နနွင်းမကင်းပုံ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ ယင်း၏သိပ်သည်းဆသည် ၈ .၁ ဖြစ်သဖြင့် များသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ဟင်းသပြဒါးရိုင်းကို မြေကြီးထဲတွင် ပေ ၁၅ဝဝ မတိုင်မီ အနက်တွင် တွေ့ရလေ့ရှိသည်။ မီးတောင် ရရာဒေသများရှိ ရေပူစမ်းများအနီးအပါး၌လည်း တွေ့ရှိ တတ်သည်။
သာစည်ရွာ၊ ကျောက်ကြီးမြို့နယ်
သာစည်ရွာ (Tharsi)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ တောင်ငူခရိုင်၊ ကျောက်ကြီးမြို့နယ်၊ သောင်လယ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၈၀၃၂၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ သောင်လယ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၁၄၉ ဦး၊ မ ၂၃၄၂ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၄၉၁ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်ကြီးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အားနက် ဟဲမင်းဝေး
ဆရာဝန်တစ်ဦး၏ သားဖြစ်သော အားနက်ဟဲမင်းဝေးသည် ၁၈၉၈ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၂၁ ရက်နေ့တွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၊ အီလီနွိုင်ပြည်နယ်၊ အုတ်ပတ်တွင် ဖွားမြင်ပြီးလျှင်၊ ထိုနေရာ၌ပင် ကြီးပြင်းလေသည်။ ၁၉၁၇ ခုနှစ်တွင် ထိုဒေသရှိ တန်းမြင့်ကျောင်းမှ နောက်ဆုံးအတန်းကို အောင်မြင်ပြီးသော အခါတွင် ကန်းဆပ်စီးတီးစတား စာစောင်တွင် လအနည်းငယ် သတင်းထောက်အဖြစ်လည်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သေးသည်။ ပထမကမ္ဘာစစ်အတွင်းတွင် လူနာတင် မော်တော်ယာဉ် မောင်းသူအဖြစ် အီတလီနိုင်ငံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ လူနာတင် ယာဉ်မောင်းသမားအဖြစ် အတွေ့အကြုံများကို မူတည်ပြီးလျှင် ၁၉၂၆ ခုနှစ်တွင်လက်နက်များကို နှုတ်ဆက်ခြင်းခေါ် ဝတ္ထုကို ရေးသား ထုတ်ဝေလိုက်ရာ စစ်အကြောင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ထုတ်ဝေသော အမေရိကန်ဝတ္ထုများနက် အကျော်ကြားဆုံး ဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်ခြင်း ခံရသည်။ ဟဲမင်းဝေးသည်ပြင်သစ်နိုင်ငံ၊ ပဲရစ်မြို့တွင် အတန်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးလျှင် စပိန်နိုင်ငံနင့် အာဖရိကတိုက် အတွင်း လှည့်လည်သွားလာနေထိုင်ခဲ့လေသည်။ စပိန်ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်ပွားနေချိန်တွင် ဟဲမင်းဝေးသည် စပိန်နိုင်ငံ၌ နေထိုင်လျက်ရှိရာ၊ ထိုပြည်တွင်းစစ် အတွေ့အကြုံများကို မူတည်၍ ခေါင်းလောင်းထိုးသံ ဘယ်သူကံကို ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့၏။ ထိုစာအုပ်ကို ၁၉၄ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ထုတ်ဝေလိုက်သောအခါ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုအတွင်း၌ သူ့အား စာရေးဆရာကြီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံရလေသည်။ သူ၏ အကောင်းဆုံးသောလက်ရာ ဖြစ်သည်ဟုလည်း ဆိုလေသည်။
ဟဲမင်းဝေးသည် ပထမကမ္ဘာစစ်ကြီးနှင့် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးတို့အကြားတွင် အထက်၌ ဖော်ပြခဲ့ပြီးသော စာအုပ်များနှင့် အခြားနာမည်ကျော် ဝတ္ထုများစွာကို ရေးသားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ရာများတွင် သူ၏ဘဝ အသေးစိတ်အပိုင်းများ ကဏ္ဍအလိုက် ပါဝင်ခဲ့လေသည်။ စစ်၏ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် ကြောက်မက်ဖွယ်အကြောင်းကို လက်နက်များကို နှုတ်ဆက်ခြင်းတွင် အထူးတလည် ဖော်ပြထားကာ၊ စပိန်နိုင်ငံ နွားကစားသမားများနှင့် တွေ့ဆုံရင်းနှီးခဲ့ပုံကို အကြောင်းပြုလျက် ညနေခင်းမှာ သေသောခါဝတ္ထုကို ရေးသားခဲ့၍၊ နွားကစားပွဲများအကြောင်းကို နေသည်လည်း ထွက်လာပြန်သောအခါ ဝတ္ထုတွင် တင်ပြထားလေသည်။ အမဲပစ်ခြင်းအကြောင်းကို ကီလီမန်ဂျရို ၏ ဆီးနှင်းများဝတ္ထုတွင် တွေ့ရှိနိုင်ပြီးလျှင် ငါးမျှားခြင်းအကြောင်း ကို ပင်လယ်ပြာနှင့်တံငါအိုဝတ္ထုတွင် အသေးစိတ် ဖတ်ရှုနိုင်လေသည်။ ထို ပင်လယ်ပြာနှင့်တံငါအို ဝတ္ထုကို အကြောင်းပြု၍ ဟဲမင်းဝေးသည် ၁၉၅၃ ခုနှစ်တွင် ပူလစ်ဇာဆုကို ရရှိခဲ့၏။ပင်လယ်ပြာနှင့်တံငါအိုဝတ္ထုမှာ ဟဲမင်းဝေးရေးသားခဲ့သမျှ ဝတ္ထုတို့တွင် အကြောင်းအရာအားဖြင့် အရိုးဆုံးဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ တံငါအိုတယောက် လှေငယ်ဖြင့် ငါးဖမ်းထွက်ရာတွင် သူမျှော်လင့်သည်ထက်ပင် ကြီးမားနေသောငါးကြီးတကောင် ငါးမျှားချိတ်တွင် မိနေသဖြင့် ငါးကြီးနောက်သို့ ရက်ပေါင်းများစွာ မျှောလိုက်ကာ အသေဖမ်းယူရပုံ၊ ငါးသေကြီးကို တွဲယူလာရာတွင် လမ်းတလျှောက် ငမန်းအုပ်ကြီးက လိုက်လံ၍ ငါးသေကြီးကို ကိုက်ဖြတ်ဆွဲယူစားသောက်ကြပုံ၊ ထိုငမန်းအုပ်ကြီးနှင့် အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်ရပုံ၊ နောက်ဆုံးကမ်းသို့ရောက်ချိန်တွင် အလေးချိန်ပေါင် ၁ဝဝဝ ကျော်ရှိသော ငါးကြီးမှာ အရိုးစုမျှသာ ကျန်တော့သည်ကို တွေ့ရ၍ တံငါအိုစိတ်၌ မည်သို့ခံစားရပုံတို့ကို ဖော်ပြထား၏။ ဝေဖန်ရေးဆရာများက ဝတ္ထုတွင်းမှ တံငါအို၏ ခံစားချက်တို့မှာ ဟဲမင်းဝေးသည် သူ၏မအောင်မြင်သောမြစ်ကိုဖြတ်၍ တောတွင်းဆီသို့ ဝတ္ထုထွက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် ခံစားရသော စိတ်နေစိတ်ထားတို့ကို ဖော်ပြထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။
ဟဲမင်းဝေးသည် ၂ဝရာစုနှစ်အတွင်း အထူးခြားဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံးသော အမေရိကန်စာရေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။ ဟဲမင်းဝေးသည် ဘဝစုံခြင်း၊ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းခြင်း၊ ဒေသန္တရဗဟုသုတ ပြည့်ဝခြင်းစသော အချက်အလက်များနှင့် ပင်ကိုထူးချွန်ခြင်းတို့ကြောင့် ကမ္ဘာကျော် စာရေးဆရာကြီး အဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ဟဲမင်းဝေးသည် ၁၉၅၄ ခုနှစ်တွင် နိုဘယ်စာပေဆုကြီးကို ဆွတ်ခူး ရရှိခဲ့သည်။ ဟဲမင်းဝေးသည် ၁၉၆၁ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၂ ရက်နေ့တွင် သေနတ်ထိမှန် သေဆုံးခဲ့၏။ ဟင်းမင်ဝေး သေဆုံးပုံနှင့် စပ်လျဉ်း၍ သတင်းစာကြီး အများက အမဲပစ်ထွက်ရန် သေနတ်တိုက်ချွတ်နေယင်း မတော်တဆ ကျည်ဆန်ထွက် ထိမှန်သေဆုံးရသည်ဟု ဖော်ပြကြ၍၊ သတင်းစာကြီးတစောင် ကမူ မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြလေသည်။ ဟဲမင်းဝေး ရေးသားခဲ့သော အခြားဝတ္ထုများမှာ ကျွန်ုပ် တို့ခေတ်တွင် (၁၉၂၄)၊ နိုင်သူ ဘာမျှ မရ (၁၉၃၃)၊ အာဖရိက တောင်စိမ်းများ(၁၉၃၅) နှင့် ရှိပြီး မရှိခြင်း (၁၉၃၇) ဝတ္ထု စသည်တို့ ဖြစ်သည်။
ထွီးလီးရွာ၊ မင်းတပ်မြို့နယ်
ထွီးလီးရွာ(Htuili)သည် ချင်းပြည်နယ်၊ မင်းတပ်ခရိုင်၊ မင်းတပ်မြို့နယ်၊ မဒပ်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၄၉၅၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မဒပ်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၅၆၃ ဦး၊ မ ၆၇၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၂၄၂ ဦး နေထိုင်သည်။
ပရောသဟဿဇာတ်
ဧကကနိပါတ် - ၁၀။ လိတ္တဝဂ် -၉၉ - ပရောသဟဿဇာတ်။ ။ တပည့် တစ်ထောင်ကျော်တို့တွင် ဆရာပြောကြားသော တရားကို သိသဖြင့် ချီးမွမ်းခြင်းခံရသော ပညာရှိတစ်ယောက်အကြောင်း။
ဘုရားအလိုသိရှာ သာရိပုတ္တရာ
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်ဝယ် “ငါ့ရှင်တို့ ... မြတ်စွာဘုရား အကျဉ်းဟောထားသော တရားတော်ကို တရားစစ်သူကြီး ဖြစ်သော သာရိပုတ္တရာသည် အကျယ် ဟောနိုင်သည်” ဟု ရှင်သာရိပုတ္တရာ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ချီးကျူး၍နေခိုက် မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူကာ “ရဟန်းတို့ ... သာရိပုတ္တရာသည် ယခုအခါ၌သာ ငါဘုရား အကျဉ်းဟောထားသော တရားကို အကျယ်ဟောနိုင်သည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ဟောနိုင်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
လူတို့ပြည်ရွာ ချဉ်ဆားရှာ
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ဥဒိစ္စပုဏ္ဏားမျိုး၌ ဖြစ်၍ အရွယ်ရောက်လျှင် တက္ကသိုလ်ပြည်သို့သွားကာ အတတ်ပညာ သင်ပြီးလျှင် ကာမဂုဏ်တို့ကို ပယ်ခွာ၍ ရသေ့ရဟန်းပြုကာ အဘိညာဉ်ငါးပါး၊ သမာပတ်ရှစ်ပါးကို ဖြစ်စေလျက် ဟိမဝန္တာ အရပ်၌ တပည့်ငါးရာ ခြံရံလျက် နေလေ၏။
တပည့်ကြီးဖြစ်သော ရသေ့သည် မိုးတွင်းအခါ ထက်ဝက်မျှသော ရသေ့တို့ကိုခေါ်၍ ချဉ်ဆားမှီဝဲအံ့သောငှာ လူတို့နေရာသို့ သွားလေ၏။
ဆရာပြောဘိ တပည့်တို့မသိ
ထိုအခါ ရသေ့ကြီးလည်း စုတေခါနီးအချိန်သို့ ရောက်လတ်သော် တပည့်ရသေ့တို့သည် ဆရာကြီးထံ စည်းဝေးကြလျက် ဆရာရသေ့ကြီးအား “ဆရာကြီး ... အဘယ်တရားထူးကို ရပါသနည်း” ဟု မေးကြကုန်၏။ ဆရာရသေ့ကြီးက (နတ္ထိကိဉ္စိ) ဟု ပြောဆို၍ စုတေပြီးလျှင် အာဘဿရဗြဟ္မာဘုံ၌ ဖြစ်လေ၏။
မှတ်ချက် ... [နိယတဗျာဒိတ်ခံပြီး အလောင်းတော်တို့မှာ အရူပသမာပတ်ကို ရသော်လည်း မလားအပ်သော အရပ် တစ်ဆယ့်ရှစ်ပါး အပါအဝင်ဖြစ်၍ အရူပဘုံ၌ မဖြစ်ကုန်။]
တပည့်ရသေ့တို့လည်း (နတ္ထိကိဉ္စိ)ဆိုသော ဆရာကြီး စကား အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်ကြဘဲ၊ ငါတို့ ဆရာကြီးအား ရအပ်သော တရားထူးမရှိဟု ယူဆကြပြီးလျှင် သင်္ဂြိုဟ်ရာ သုသာန်ဝယ် ပူဇော်သက္ကာရကို မပြုကြကုန်၏
သိသူပြောပြ မယုံကြ
လူတို့နေရာသို့ သွားနေသော တပည့်ကြီးရသေ့ လာသောအခါ တပည့်တို့အား “ငါ့ရှင်တို့ ... ဆရာရသေ့ကြီး ဘယ်မှာနည်း” ဟု မေး၏။ “အရှင်ဘုရား ... စုတေခဲ့ပါပြီ” ဟု ပြော၏။ “ငါ့ရှင်တို့ ... ဆရာကြီး ရအပ်သော တရားထူးကို မေးလိုက်ကြ၏လော” ဟု မေး၏။ “အရှင်ဘုရား ... မေးလိုက်ကြပါသည်” မေးသောအခါ ဆရာကြီးက (နတ္ထိကိဉ္စိ)ဟု ပြောသွားပါသည်။ သို့အတွက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ငါတို့ဆရာကြီးအား ရအပ်သော တရားထူးမရှိဟု ယူဆကြကာ ပူဇော်သက္ကာရကို မပြုကြပါကုန်။ “ငါ့ရှင်တို့ ... သင်တို့ကား ဆရာကြီး ပြောဆိုသော စကား၏ အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်ကြကုန်၊ ငါတို့ ဆရာကြီးကား အာကိဉ္စညာယတန သမာပတ်ကို ရခဲ့သည်” ဟု ပြောလေ၏။ တပည့်ရသေ့တို့သည် တပည့်ကြီးရသေ့က အဖန်ဖန် ပြောသော်လည်း မယုံကြည်ကြကုန်။
ဆရာကြွလာ ဗြဟ္မာ့ရွာ
ထိုအခါ ဆရာရသေ့ကြီးသည် ထိုအကြောင်းကိုသိ၍ မိမိနေရာ အာဘဿရ ဗြဟ္မာဘုံမှ ဆင်းသက်လာပြီးလျှင် ရသေ့ကျောင်းဝိုင်းအပြင် ကောင်းကင်၌ ကြီးစွာသော တန်ခိုးအာနုဘော်ဖြင့် ရပ်လျက် ...
“တပည့်တို့ ... ပညာမရှိသော သူတစ်ထောင်တို့ အနှစ်တစ်ရာ ငိုကြွေးနေကြငြားလည်း ငါ့စကား၏ အနက်အဓိပ္ပါယ် အကျိုးအကြောင်းကို သိကြမည်မဟုတ်၊ ပညာရှိသော ငါ့တပည့်ကြီး တစ်ယောက်သာ အနက်အဓိပ္ပါယ် အကျိုးအကြောင်းကို သိပေသည်၊ သို့အတွက် ငါ့တပည့်ကြီးကား လူအထောင်တို့ထက် မြတ်၏” –
ဟု တပည့်ကြီး၏ ပညာအာနုဘော်ကို ချီးကျူးကာ တရားဟောပြ၍ တပည့်ရသေ့အပေါင်းတို့ကို သိစေပြီးလဆင် မိမိနေရာ ဗြဟ္မာပြည်သို့ ပြန်လေ၏။
တပည့်ရသေ့တို့လည်း မယုတ်သော ဈာန်သမာပတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ စုတေသောအခါ ဗြဟ္မာပြည်သို့ လားကြရကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ဆရာကြီးဖြစ်သော မဟာဗြဟ္မာသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၂) ပညာရှိလျှင်၊ တစ်ယောက်ပင်၊ လူတွင်မြတ်လှပါ။
ပရောသဟဿဇာတ် ပြီး၏။
ကြူတောချောင်
ကြူတောချောင်
ခဇုဆ - နခနိုဘူတာ
ခဇုဆ - နခနိုဘူတာ (上総中野駅 ခဇုဆ - နခနို- အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်၊ အိုးအခိမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ချောင်းရီ
ချောင်းရီ(၊ ၁၉၉၀ ခုနှစ် မေလ ၁၇ ရက်နေ့ဖွား)သည် တရုတ်လူမျိုး ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်နှင့် အဆိုတော်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တရုတ်ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုဖြစ်သော Beauty World (၂၀၁၁) ဇာတ်ကားဖြင့် ရုပ်ရှင်လောကထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့ကာ ၂၀၁၂ ခုနှစ်တွင် ဒရမ်မာ ဗဟိုအကယ်ဒမီ(Central Academy of Drama)မှ ဘွဲ့ရရှိခဲ့သည်။  ၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင် အောင်မြင်ကျော်ကြားခဲ့သည့် တရုတ်ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲ တစ်ခုဖြစ်သော Noble Aspirations တွင် ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခွင့်ရရှိခဲ့ခြင်းက တရုတ်ပြည်၌ သူ၏ ထင်ရှားကျော်ကြားမှုအား မြင့်မားလာစေခဲ့သည်။ အဓိက လူသိများထင်ရှားခဲ့ခြင်းမှာ Love and Redemption ဇာတ်လမ်းတွဲတွင် "စီဖုန်း"အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ပြင်ပလင့်များ
ကဏ္ဍ:တရုတ် အမျိုးသား ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်များ
ရေဦးရွာ၊ ရပ်စောက်မြို့နယ်
ရေဦးရွာ (Yaeu)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ တောင်ကြီးခရိုင်၊ ရပ်စောက်မြို့နယ်၊ မားသဲကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၂၁၁၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မားသဲကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၇၇၁ ဦး၊ မ ၂၆၅၃ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၅၄၂၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရပ်စောက်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
နာမဝိသေသန
နာမ်ကို အထူးပြုသော ပုဒ်ကို နာမဝိသေသနဟုခေါ်သည်။
ဥပမာ။    ။ လှသော၊ ရွသော၊ နံသော၊ ကြောက်သော၊ မွှေးသော၊ ကောင်းမြတ်သော၊ သန့်ရှင်းသော၊ လိမ္မာသော၊ ဆိုးသော။
နာမဝိသေသန (၂) မျိုး
(က) အနက်အဓိပ္ပာယ်အရ (၄) မျိုး
(ခ) ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံအရ (၂) မျိုး
အနက်အဓိပ္ပာယ်အရ (၄) မျိုး
နာမဝိသေသနသည် အနက်အဓိပ္ပာယ်အရ (၄) မျိုး ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ’
(က) ဂုဏ်ရည်ပြနာမဝိသေသန
(ခ) အညွှန်းနာမဝိသေသန
(ဂ) သင်္ချာနာမဝိသေသန
(ဃ) အမေးနာမဝိသေသန
ဂုဏ်ရည်ပြနာမဝိသေသန
နာမ်၏ ဂုဏ်အရည်အချင်းကို ပြ၍ ယင်းနာမ်ကို အထူးပြုသည့် ပုဒ်ကို ဂုဏ်ရည်ပြနာမဝိသေသန ဟုခေါ်သည်။
ဥပမာ။    ။ မွန်မြတ်သော၊ စည်ကားသည့်၊ ထူးချွန်မည့်၊ (ခွေး) လိမ္မာ။
(က) သွေးလှူခြင်းသည် မွန်မြတ်သော ဒါန ဖြစ်သည်။
ဤဝါကျ၌ မွန်မြတ်သော သည် မွန်မြတ် ဟူသော ဂုဏ်အရည်အချင်းပြပုဒ်နောက်က သော ပစ္စည်းကိုဆက်၍ ဒါနဟူသော နာမ်၏ ဂုဏ်အရည်အချင်းကိုပြသည့် ဂုဏ်ရည်ပြနာမဝိသေသန ဖြစ်သည်။
(ခ) ရန်ကုန်မြို့သည် လူနေ စည်ကားသည့် မြို့တော် ဖြစ်သည်။
ဤဝါကျ၌ စည်ကားသည့် သည် စည်ကား ဟူသော ဂုဏ်အရည်အချင်းပြပုဒ်နောက်က သည့် ပစ္စည်းကိုဆက်၍ မြို့တော် ဟူသော နာမ်၏ ဂုဏ်အရည်အချင်းကိုပြသည့် ဂုဏ်ရည်ပြနာမဝိသေသန ဖြစ်သည်။
ဤဝါကျ၌ ထူးချွန်မည့် သည် ထူးချွန် ဟူသော ဂုဏ်အရည်အချင်းပြပုဒ်နောက်က မည့် ပစ္စည်းကို ဆက်၍ ကျောင်းသူ ဟူသော နာမ်၏ ဂုဏ်အရည်အချင်းကိုပြသည့် ဂုဏ်ရည်ပြနာမဝိသေသန ဖြစ်သည်။
(ဃ) အောင်နက်သည် ခွေးလိမ္မာ ဖြစ်သည်။
ဤဝါကျ၌ လိမ္မာ ဟူသော ဂုဏ်အရည်အချင်းပြပုဒ်သည် ခွေး ဟူသော နာမ်၏ အရည်အချင်းကို ပြ၍ ယင်းခွေးကို အထူးပြုသည့် ဂုဏ်ရည်ပြနာမဝိသေသန ဖြစ်သည်။
(၁) သော၊ သည့်၊ မည့် ပစ္စည်းတို့ကို ဂုဏ်ရည်ပြပုဒ်နောက်ကဆက်၍ နောက်ကနာမ်ပုဒ်ကို အထူးပြုခြင်း
ပန်းတောကွင်းရွာ၊ ဇီးဖြူကုန်း
ပန်းတောကွင်းရွာ၊ ဇီးဖြူကုန်း
နာမဝိသေသန
ဂုဏ်ရည်ပြနာမဝိသေသန
ဂုဏ်ရည်ပြနာမဝိသေသန ‘ နာမ်
(၂) နာမ်ပုဒ်နှင့် တိုက်ရိုက် ပေါင်းစပ်၍ ရှေ့က နာမ်ကို အထူးပြုခြင်း
နာမ် ‘ ဂုဏ်ရည်ပြနာမဝိသေသန
သင်္ချာနာမဝိသေသန
အရေအတွက်ကိုလည်းကောင်း၊ အစဉ်ကိုလည်းကောင်း၊ အနည်းအများ ပမာဏကိုလည်းကောင်း ဖော်ပြ၍ နာမ်ကို အထူးပြုသော နာမဝိသေသနကို သင်္ချာနာမဝိသေသန ဟု ခေါ်သည်။
သင်္ချာနာမဝိသေသန (၃) မျိုး ရှိသည်။ ယင်း နာမဝိသေသန (၃) မျိုးတို့မှာ —
(ခ) အစဉ်ပြသင်္ချာနာမဝိသေသန
(ဂ) ပမာဏပြသင်္ချာနမဝိသေသန
ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံအရ (၂) မျိုး
နာမဝိသေသနသည် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံအရ (၂) မျိုးရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ’
(က) ပင်ကိုနာမဝိသေသန
ပင်ကိုနာမဝိသေသန
မြန်မာသဒ္ဒါနည်းဖြင့် ခွဲစိတ်၍လည်းမရ၊ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားခြင်းလည်းမဟုတ်၊ နဂိုမူလအတိုင်းဖြစ်သော နာမဝိသေသနကို ပင်ကိုနာဝိသေသန ဟုခေါ်သည်။
ဥပမာ။    ။ ကောင်းသော၊ မြင့်သော၊ အေးသော၊ ချိုသော၊ ဝသော၊ ခမ်းနားသော၊ လိမ္မာသော၊ ယဉ်ကျေးသော၊ ဝပြောသော။
စကားလုံးတစ်လုံး သို့မဟုတ် ပုဒ်တစ်ခုကို ခွဲစိတ်လိုက်လျှင် ထိုစကားလုံး၏ မူလရှိရင်းအနက်အဓိပ္ပာယ် ပျက်သွားသည်ကို ခွဲစိတ်၍မရ ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သာဓကအားဖြင့် ကောင်း၊ မြင့်၊ အေး စသည်တို့သည် ခွဲစိတ်၍လည်းမရ၊ ပေါင်းစပ်ထားခြင်းလည်းမဟုတ်သော 'ပင်ကိုနာမဝိသေသန များ ဖြစ်ကြသည်။
ခမ်းနားဟူသော နာမဝိသေသနသည်လည်း ခွဲစိတ်၍ မရသော၊ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားခြင်းလည်းမဟုတ်သော ပင်ကိုနာမဝိသေသန ဖြစ်သည်။ ခမ်းနား ၏ ဆိုလိုရင်းအနက်မှာ ကြီးကျယ်ထည်ဝါသော ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ခမ်းနား ကို ခွဲလိုက်လျှင် ခမ်း နှင့် နား ဟူသော အစိတ်အပိုင်း (၂) ခုကို ရသည်။ သို့ရာတွင် ခမ်း သည် လည်းကောင်း၊ နား သည် လည်းကောင်း ခမ်းနား ၏ ဆိုလိုရင်းအနက်ကို မပေးနိုင်ပေ။ ဤသို့ ခွဲစိတ်ခြင်းဖြင် ဆိုလိုရင်းအနက်မှာ ပျက်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ခမ်းနား သည် ထပ်မံခွဲစိတ်၍ မရသော ပင်ကိုနာမဝိသေသန ဖြစ်သည်။
ထိုနည်းတူ လိမ္မာသော၊ ယဉ်ကျေးသော၊ ဝပြောသော စသည်တို့သည် ခွဲစိတ်၍လည်းမရ၊ ပေါင်းစပ်ထားခြင်းလည်းမဟုတ်၊ နဂိုမူလအတိုင်းဖြစ်သော ပင်ကိုနာဝိသေသန များ ဖြစ်ကြသည်။
ပေါင်းစပ်နာမဝိသေသန
နာမဝိသေသနတစ်ခု အနည်းဆုံးပါဝင်လျက် နာမ်တစ်ခုနှင့် ဖြစ်စေ၊ နာမဝိသေသနတစ်ခုနှင့် ဖြစ်စေ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားသော နာမဝိသေသနကို ပေါင်းစပ်နာမဝိသေသန ဟု ခေါ်သည်။
ဥပမာ။    ။ ရုပ်ဖြောင့်၊ ပါးစပ်ဖွာ၊ မျက်စိမွဲ၊ မျက်နှာပွင့်၊ သတ္တိပြောင်၊ ညံ့ဖျင်း၊ ကျယ်ပြန့်၊ သေးသွယ်။
(၁) နာမ် + နာမဝိသေသန = ပေါင်းစပ်နာမဝိသေသန
ပေါက်တောရွာ၊ တူးချောင်း
ပေါက်တောရွာ၊ တူးချောင်း
နာမဝိသေသန
ပေါင်းစပ်နာမဝိသေသန
(၂) နာမဝိသေသန + နာမဝိသေသန = ပေါင်းစပ်နာမဝိသေသန
ကြွေချောင်းခမွေး (အောက်)ရွာ၊ ကျွန်းပေါက်
ကြွေချောင်းခမွေး (အောက်)ရွာ၊ ကျွန်းပေါက်
ခံခိရွာ၊ နန်းယွန်းမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:နန်းယွန်းမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ခဇုဆ - အိုခိဆွတ်ဘူတာ
ခဇုဆ - အိုခိဆွတ်ဘူတာ (上総興津駅 ခဇုဆ - အိုခိဆွတ်- အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်၊ ခဆွတ်အုရမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
စစ်ကုန်း
စစ်ကုန်း
ခဇုဆ - အိုးခုဘိုဘူတာ
ခဇုဆ - အိုးခုဘိုဘူတာ (上総大久保駅 ခဇုဆ - အိုးခုဘို- အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်၊ အိချိဟရမြို့တွင် တည်ရှိသည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မထောရွာ၊ ဖာပွန်မြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖာပွန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပါလန်ရွာ၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်
ပါလန်ရွာ (Parlan)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်၊ ဟိုဆိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၅၆၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟိုဆိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၆၅၉ ဦး၊ မ ၇၇၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၄၃၄ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းရယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရောင်ဆော်ရွာ၊ ဆော့လော်မြို့နယ်
ရောင်ဆော်ရွာ(Yawngsaw)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ ဆော့လော်မြို့နယ်၊ ဟန်းကောကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၄၂၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ဟန်းကောကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၀၉ ဦး၊ မ ၂၁၀ ဦး၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၄၁၉ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဆော့လော်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရှမ်းကွင်းရွာ၊ ဇီးဖြူကုန်း
ရှမ်းကွင်းရွာ၊ ဇီးဖြူကုန်း
ရေပြင်းချောင်းရွာ၊ တူးချောင်း
ရေပြင်းချောင်းရွာ၊ တူးချောင်း
တင်းတောင်းချောင်
တင်းတောင်းချောင်
ရှင်ကလေး၊ ဦး အမှာတော်ရေး
ရှင်ကလေး၊ ဦး အမှာတော်ရေး (မြန်မာ ၁၁၈၆-၁၂၆၉)
သား၏ဉာာဏ်စွမ်း ဉာာဏ်စကို သိမြင်ရသော မိဘနှစ်ပါးက ဆရာတော်ထံမှ ခွင့်ပန်၍ အမရပူရရှိ ဆွေမျိုးရင်းချာဖြစ်သော တောင်လေးလုံးဆရာတော်ထံ ရှင်သာမဏေအား အပ်နှံကြသည်။ တောင်လေးလုံး ဆရာတော်သည် ရှင်သာမဏေ၏ ဉာာဏ်ထက် မြက်ပုံကို သိသည့်ပြင် သာသနာ့ဝန်ထမ်း ရဟန်းအဖြစ် အရိုး ထုတ်လိုစိတ် မရှိသည်ကိုလည်း သိသဖြင့် ရှေးဦးစွာ လော ကုတ္တရာရေးရာ စာပေကျမ်းဂန်တို့ကို ဆည်းပူးစေ ပြီးနောက် တွင် လောကီရေးဖြစ်သော ဗေဒင်ပညာ၊ ဓမ္မသတ်ပညာ စသည် တို့ကို ကြပ်မတ်သင်ကြားပေးသည်။
တစ်ဆဲ့ရှစ်နှစ်သားအရွယ်တွင် သာသနာ့ဘောင်မှ ထွက်၍ ဇာတိရပ်ရွာသို့ ပြန်ပြီးလျှင် မိဘများနှင့်အတူ နေထိုင်သည်။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် လူကြီးမိဘများ၏ သဘောတူညီချက်အရ လက် ဆောင်ယူရွာ သူကြီး၏နှမမမယ်နှင့် လက်ဆက်သည်။ မိဘ ရိုးရာ တောင်သူအလုပ်ကို ဝါသနာမပါသဖြင့် မောင်ရှင်ကလေး သည် အမရ ပူရမြို့သို့ သွားရောက်၍ ပုဂံမင်းထံ အမှုထမ်း လျက်ရှိသော ဦးကြီးတော်သူ သွေးသောက်နှင့် အတူနေထိုင်ပြီး လျှင် ထီးရေးနန်းရာ အသုံးအနှုန်းများကို လေ့လာမှတ်သား နေခဲ့သည်။ မကြာမီ ဦးကြီး၏ဆောင်ရွက်ပေးချက်အရ ဗြဲတိုက်တော်၌ စာရေးအလုပ်ကို ရရှိလေသည်။ မင်းတုန်းမင်းတရား နန်းတက်တော်မူပြီးနောက်တွင် မင်းတရားကြီးသည် ဦးရှင်ကလေး၏အရည်အသွေးကို နှစ်သက် တော်မူသဖြင့် စာရေးတော်ကြီးအဖြစ် တိုးမြှင့်ခန့်ပေးသည်။ မင်းတုန်းမင်းတရားသည် ရတနာပုံ နေပြည်တော်သို့ ရွေ့ပြောင်း စံနေတော်မူ၍ မကြာမီပင် ဦးရှင်ကလေးကို နေမျိုးမင်း ထင်ကျော်ခေါင်ဟူသောဘွဲ့ဖြင့် အမှာတော်ရေးရာထူးသို့ တိုးမြှင့် မြေ|ာက်စားတော်မူသည်။ သားတော် သီပေါမင်းလက်ထက်တွင် လည်း ခမည်းတော် လက်ထက်ကအတိုင်း ဆက်လက်ချီးမြှင့် လေသည်။
ဦးရှင်ကလေးသည် သီပေါမင်းလက်ထက် သက္ကရာဇ် ၁၂၄၂ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံ၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ကြရမည့် လူငယ်လူရွယ်တို့အား ပညာရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေးတို့၌ သိသင့်သိထိုက်၍ လိုက်နာထိုက်သည်များကို ညွှန်ပြဆုံးမပေး သော လောကနီတိပျို့ကို ပြုစုခဲ့သည်။ စင်စစ် လောက နီတိပျို့သည် ပင်းယပြည့်ရှင်၊ ဆင်ဖြူငါးစီးရှင် ကျော်စွာဘုရင် ၏ ပညာရှိအမတ်ကြီး စတုရင်္ဂဗလ
ပြုစီရင်ခဲ့သော လောကနီတိကျမ်းကြီးကို မှီး၍ ပျို့လင်္ကာဖြင့် စီရင်ပြုစုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေးမြန်မာတို့ လိုက်နာကျင့်သုံးအပ် သော လူ့ကျင့်ဝတ်များကို အမတ်ကြီးသည် ရှေးကျမ်းစာ အစောင်စောင်တို့မှ ထုတ်နုတ်၍ ပါဠိဘာသာဖြင့် ရေးသားပြုစု ခဲ့သည်။ ယင်းသို့ ပါဠိဘာသာဖြင့် ရှိနေ၍ နောက်ခေတ်များ တွင် လူ့ကျင့်ဝတ်များအတွက် အဖိုးတန်သော ကျမ်းကြီးကို လူတိုင်း မလေ့လာနိုင်။ အလွယ်တကူ မဆောင်နိုင်အောင် ရှိခဲ့ သည်။ ထိုအချက်ကို မြေ|ာ်တွေးမိဟန်တူသော ဦးရှင်ကလေး သည် ထိုကျမ်းကြီးကို အများရှင်လူတို့ အသုံးများလေအောင် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော ပျို့လင်္ကာ ၄၉ ပုဒ်ဖြင့် ပြုပြင်စီရင်ခဲ့ လေသည်။