cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ရေညှောင့်နှုတ်သီးကော့
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ရေညှောင့်ငှက်များ ကဏ္ဍ:ရုရှားနိုင်ငံတွင် တွေ့ရှိရသော ငှက်များ ကဏ္ဍ:ဗဟိုအာရှတွင် တွေ့ရှိရသော ငှက်များ
ရေငုပ်သင်္ဘော
ရေငုပ်သင်္ဘော
ရေငုပ်သင်္ဘော ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဆေးပြင်းလိပ်ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် တူ၍ ရေအောက်၌နေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရေထု၏ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် ခိုင်မာသောသတ္တုများဖြင့် တည်ဆောက်ရ သည်။ သင်္ဘောဝမ်းမှာ လုံးဝန်းသော သဏ္ဌာန်ရှိ၍ အချို့မှာ တစ်ထပ်သာဖြစ်သော်လည်း များသောအားဖြင့် နှစ်ထပ်ဖြစ်တတ် ကြသည်။ ထိုဝမ်းနှစ်ထပ်အကြား နေရာလပ်များတွင် အသုံး အဆောင်ပစ္စည်းများ သိုမှီးရာအခန်းငယ်များနှင့် တိုင်ကီခန်း အကန့်အကန့်များကို စီစဉ်ပြုလုပ်ထားသည်။ သင်္ဘောကို ရေအောက်သို့ နစ်မြှုပ်လိုသောအခါ တိုင်ကီခန်းများထဲသို့ အပြင်မှရေကို ဝင်ရောက်စေခြင်းဖြင့် သင်္ဘောအား လေးလံ စေကာ နစ်မြှုပ်စေသည်။ သင်္ဘောကို အထက်သို့ ပြန်ပေါ်စေ လိုသောအခါတွင် တိုင်ကီခန်းထဲမှ ရေကို ဖိနှိပ်ထားသော လေဖြင့် မှုတ်ထုတ်ပစ်ရသည်။
ရေငုပ်သင်္ဘောကို ပြုလုပ်ရာတွင် လွယ်ကူမည်ဟု ထင်ရ သော်လည်း လက်တွေ့ပြုလုပ်ရာ၌ကား အခက်အခဲများစွာ ရှိပေ သည်။ သင်္ဘောငုပ်သောအခါ၌ ငြိမ်သက်စွာ ငုပ်မသွားဘဲ ဂျွမ်း ထိုး မှောက်ခုန်ဖြစ်ကာ နစ်မြုပ်မသွားရအောင်၎င်း ထိန်းကြပ် ပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။ ထိုကြောင့် သင်္ဘောကို တည်ငြိမ်နေ စေရန် သင့်လျော်သောနေရာများ၌ တိုင်ကီခန်းများကို ထားပေး ရသည်။ ထို့ပြင် သင်္ဘောကို ထိန်းပေးသည့် ဟိုက်ဒရိုပလိန်း ခေါ် မှန်ပြင်ညီတက်မများကိုလည်း တပ်ဆင်ပေးရသည်။ သင်္ဘောကို လိုအပ်သောအနက်အထိသာ နစ်မြုပ်သွားနိုင်အောင် လုံလောက်ရုံမျှသော အလေးချိန်ကို ဖြစ်စေရမည်။ ထိုအလေး ချိန် ဖြစ်စေရန်မှာ တိုင်ကီခန်းထဲသို့ ရေသွင်းရာ၍ ကန့်သတ်၍ သွင်းပေးရသည်။ ရေငုပ်သင်္ဘောသည် ရေအောက်သို့ လျင်မြန် စွာ ငုပ်နိုင်သဖြင့် ရန်သူသင်္ဘော မျက်မှောက်မှ ရုတ်တရက် ကွယ်ပျောက်သွားနိုင်ပေသည်။
ရေပြင်ပေါ်၌ ရေငုပ်သင်္ဘော အုပ်ချုပ်စီမံပုံမှာ အခြားရိုးရိုး သင်္ဘောများ အုပ်ချုပ်စီမံပုံနှင့် အလားတူပင် ဖြစ်သည်။ ရေ အောက်တွင်မူ ရေငုပ်သင်္ဘောအား အုပ်ချုပ်စီမံပေးမည့် ကိရိယာ အပိုများကို အသုံးပြုရပေသည်။ ရေငုပ်သင်္ဘော၌ သင်္ဘော၏ တည်နေပုံ အနေအထားကို ပြသော ကိရိယာနှင့် ရေအနက် မည်မျှတွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို ပြသော ကိရိယာတို့ကို တပ်ဆင်ထားသည်။ ရေငုပ်သင်္ဘောရှိ ကိရိယာအားလုံးတွင် ပဲရစ္စကုပ်ခေါ် ပတ်လည်ကြည့် မှန်ပြောင်းသည် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်၏။ ပဲရစ္စကုပ်သည် သင်္ဘောရေအောက် မြုပ်နေစဉ်တွင် ရေပြင်အထက်သို့ သုံးလက်မျှသာ ရှည်ထွက်နေသဖြင့် အခြား နေရာမှ မြင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းသည်။ ရေအောက်တွင် ရေငုပ် သင်္ဘောရှိနေစဉ်အခါ၌ အုပ်ထိန်းခန်းအတွင်းရှိ ပယ်ရီစကုပ်ဖြင့် အရာရှိများသည် ရေပြင်ပေါ်၌ သွားလာနေသော သင်္ဘောများကို တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။ ထိုကြောင့် ရန်သူသင်္ဘော လေယာဉ်ပျံ တို့ကို မိမိကသာ တွေ့မြင့်နိုင်၍ မိမိအား ရန်သူသင်္ဘော လေယာဉ်ပျံတို့က မတွေ့မြင့်နိုင်ချေ။
ရေငုပ်သင်္ဘောကို စတင်ကြံစည်စဉ်က ဆိုင်မွန်လိတ်သည် ရေငုပ်သင်္ဘောအား ရေအောက်သို့ လျှိုးဝင် သွားနိုင်ခြင်းဖြင့် ရေခဲဝိုင်းနေသော ဆိပ်ကမ်းများသို့ ဝင်ရောက်ရန်သော်လည်းကောင်း၊ ပင်လယ်အောက်၌ ဆုံးရှုံးသွားရသော ပစ္စည်းများအား ရှာဖွေ ရန်သော်လည်းကောင်း အသုံးပြုနိုင်လိမ့်မည်ဟု ရည်ရွယ်ခဲ့၏။ သို့သော် ရေငုပ်သင်္ဘောသည် စစ်အတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်လောက်အောင် အသုံးကျသဖြင့် စစ်ဘက်၌ အသုံးပြုရန်အတွက် ရေငုပ်သင်္ဘော ကို လက်နက်များ တပ်ဆင်ထားကြသည်။ ကုန်းပတ်ပေါ်က ပဲ့ထိန်းမျှော်စင်ရှေ့၌ လေးလက်မ အမြောက်တစ်ခုကို တပ်ဆင် ထား၍ တော်ပီဒိုများကို သင်္ဘောဝမ်းတွင်း၌ ဆောင်ယူသည်။ ဤလက်နက်နှစ်ခုကား ရေငုပ်သင်္ဘော၏အချက်အချာ လက် နက်များ ဖြစ်ကြသည်။ အမြောက်မှာ အသုံးပြုရာ၌ လွယ်ကူ သော်လည်း အခြားတိုက်သင်္ဘောများရှိ အမြောက်ကြီးများနှင့် စာလျှင် လွန်စွာသေးနုပ်လျက်ရှိသဖြင့် တော်ပီဒိုကိုသာ အဓိက အားထားရပေသည်။ တော်ပီဒိုမှာ များစွာ အဖိုးတန်သဖြင့် ထိမှန်မည်ဟု သေချာစွာ သိနိုင်တော့မှသာ ရန်သူသင်္ဘောကို ပစ်ခတ်ကြသည်။ ထိုကြောင့်ပင် ကိုက် ၃ဝဝ ထက်ဝေးသော သင်္ဘောအား တော်ပီဒိုနှင့် မပစ်ခတ်ရဟု ဂျာမန်ယူဘုတ်များကို အမိန့်ထုတ်ထားလေသည်။
ရေငုပ်သင်္ဘော၌ ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို ရေပေါ် အတွက်တစ်မျိုး၊ ရေအောက်အတွက်တစ်မျိုး တပ်ဆင်ထားရှိရ သည့်အပြင် သင်္ဘောဝမ်းမှာလည်း ကျဉ်းမြောင်းစွာ တည် ဆောက်ရသည့်အလျောက် ပစ္စည်း ကိရိယာများကို နေရာတကျ သိုသိပ်စွာ စီစဉ်ထားရသည်။ သင်္ဘော၏ စတုရန်းလက်မတိုင်း သည် အသုံးဝင်သော အပိုင်းချည်းသာ ဖြစ်လေသည်။ ရေငုပ်သင်္ဘော၏ အမြောက်ကို ပထမတွင် ပင်လယ်ရေ နှင့် ထိ၍ ချေးမတက်စေရန် သင်္ဘောရေအောက် နစ်မြုပ်သော အခါများ၌ အတွင်းသို့ သွင်းထားရသည်။ နောက်မှ ဂျာမန်တို့ သည် အမြောက်ကို ချေးမတက်စေရန် အမဲဆီ သုတ်လိမ်းသည့် ပြင် အခြားသတ္တုအဖုံးနှင့် ဖုံးအုပ်ထားကြလေသည်။ တော်ပီဒို များကို တော်ပီဒို ပြွန်များမှနေ၍ ဖိနှိပ်ထားသောလေအားနှင့် ပစ်ထုတ်ရသည်။ ထိုသို့ ပစ်လွှတ်ရာ၌ ပဲရစ္စကုပ်မှန်ပြောင်းမှ နေ၍ ရန်သူသင်္ဘောများအား ချိန်ပြီး ပစ်ခတ်ရသည်။ ရှေးက ရေငုပ်သင်္ဘောများ၌ တော်ပီဒို ပြွန်နှစ်ခုသာ ပါဝင်သော်လည်း ယခုအခါ ပြွန်ပေါက် ၁ဝ ပေါက်အထိ ပါဝင်ကြသည်။ ရေငုပ်သင်္ဘောများသည် အစပထမတွင် အတော်ပင် နှေး ကွေးသော်လည်း ခေတ်မီသင်္ဘောများမှာမူ ရေအောက်၌ တစ်နာရီ ရေမိုင် ၁ဝ မိုင်နှုန်းမျှနှင့် ခုတ်မောင်းနိုင်ကြသည်။ ရေငုပ်သင်္ဘော၌ လုပ်ကိုင်ရသော ရေတပ်အမှုထမ်းများသည် ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်ထားသူများ ဖြစ်ကြရသည်။ ထိုသူများ သည် အခြားရေတပ် အမှုထမ်းများထက် လစာငွေ ပိုမိုရရှိကြ လေသည်။
ရေငုပ်သင်္ဘော၏ ရေတပ်သားတိုင်းတွင် ဆာရောဗတ် ဒေးဗစ် တီထွင်ခဲ့သော အသက်ကယ်တန်ဆာ ပလာမျိုး ရှိရ သည်။ ထိုတန်ဆာပလာတွင် ပါးစပ်၌ တပ်ဆင်ထားရသော ပြွန်ငယ်တစ်ခုသည် ဖိနှိပ်ထားသော အောက်စီဂျင် သိုမှီးထား သည့် ဆလင်ဒါပုံသဏ္ဌာန် ဗူးငယ်တစ်ခုကို ထွက်သက်မှ ကာဗွန်ဒိုက်အောက်ဆိုက်ကို စုပ်ယူသည့် ကျည်တောင့်တစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်ထား၏။ ရေအောက်တွင် ဘေးဥပဒ် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားသောအခါ၌ ရေတပ်သားသည် ထိုတန်ဆာပလာဖြင့် သင်္ဘောမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပေသည်။
ရေငုပ်သင်္ဘောများသည် ရေအောက်၌ ပုန်းကွယ်၍ ရန်သူ အား တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အသုံးဝင်သည့်အပြင် ရန်သူ့ခရီး လမ်း၌ ရေမြှုပ်ဗုံးများ လိုက်လံချထားရန်အတွက်လည်း အထူး အသုံးဝင်သည်။ ယခုအခါ ရေငုပ်သင်္ဘောများသည် ရေအောက် ၌ ရက်ပေါင်း ၇ဝ ကြာအထိ နေနိုင်ကြသည်ဖြစ်၍ ပင်လယ် ရေပြင်အထက်မှ လေသန့်ကို ပြွန်နှင့် သွင်းပေးရသည်။ ပြီးခဲ့ သော ကမ္ဘာစစ်ကြီးနှစ်ခုအတွင်းက ဂျာမန်ရေငုပ် သင်္ဘောများ သည် တန်ချိန် သန်းပေါင်းများစွာသော မဟာမိတ်သင်္ဘောများ ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့လေသည်။ ရေအောက်၌ ပေါက်ကွဲသော ဗုံး များနှင့် ရေငုပ်သင်္ဘောများအား လွယ်ကူစွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင် သော ရေဒါတို့ ပေါ်ပေါက်လာသောအခါကျမှ ထိုသင်္ဘောများ က ပြုသောဘေးရန်မှာ နည်းပါးသွားလေသည်။
စစ်ပြီးခေတ်တွင် အမေရိကန်တို့က နော့တီးလပ်အမည် ဖြစ်၎င်း၊ ဗြိတိသျှတို့က ဒရက်နော့အမည်ဖြင့်၎င်း အနုမြူ အားဖြင့် ခုတ်မောင်းသော ရေငုပ်သင်္ဘောကို အောင်မြင်စွာ တီထွင်လာနိုင် ကြလေသည်။ ယင်းတို့တွင် အနုမြူဓာတ်အားကို တစ်ကြိမ်ထည့်ထားလျှင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသုံးပြုနိုင်ရုံမက ရေအောက်၌လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ နေနိုင်ရာ ယင်းတို့သည် အနာဂတ်ကာလ အနုမြူစစ်ပွဲများ၌ များစွာ အသုံးဝင်လိမ့်မည် ဟု ရေတပ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပါရဂူကြီးအချို့က ယုံကြည်လျက် ရှိပေသည်။
ကြီးမားသောရေငုပ်သင်္ဘောများသည် ထုလုံးရှည်ပုံရှိပြီး အဖျားဖက်တွင်ခုံးသွားသည်။ သင်္ဘောအလယ်တွင် ခေါင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုရှိပြီး ယင်းမှတစ်ဆင့်ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းများ၊ ပယ်ရီစကုပ်စသည့် အာရုံခံကိရိယာများ တပ်ဆင်ထားသည်။ အမြီးပိုင်းတွင် ပန်ကာဒလက်သို့မဟုတ်ပန့်ဂျက်အင်ဂျင်နှင့်ပဲ့ထိန်းစနစ်နှင့်သင်္ဘောအားဟန်ချက်ညှိသည့် ရေစည်များတပ်ဆင်ထားသည်။ သေးငယ်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာငုပ်နိုင်သောရေငုပ်သင်္ဘောကလေးများမှာမူ သမားရိုးကျရေငုပ်သင်္ဘောများနှင့်ပုံစံကွဲပြားသည်။
ရေငုပ်သင်္ဘောသည် အရွယ်အစားကွဲပြားမှုအကြီးမားဆုံးတွင်ပါဝင်သောယာဉ်ဖြစ်သည်။ သေးငယ်သောလူမဲ့ယာဉ်၊ နာရီအနည်းငယ်သာငုပ်နိုင်သော တစ်ယောက်စီး၊ နှစ်ယောက်စီးမှသည် ၆လအထိငုပ်နိုင်သော ရုရှားတို့၏ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံးတိုင်ဖွန်းအမျိုးအစားရေငုပ်သင်္ဘောများအထိအမျိုးအစားစုံလင်လှသည်။
အမေရိကန် ပြည်တွင်းစစ်
ကွန်ဖယ်ဒရိတ် ရေငုပ်သင်္ဘောများသည် ပြည်ထောင်စုတပ်များပိတ်ဆို့ထားသော တောင်ပိုင်းဆိပ်ကမ်းများကို တိုက်ခိုက်ရန်ပုံစံထုတ်ခဲ့ကြသည်။
၁၉ရာစုအကုန် ရုရှ-ဂျပန်စစ်
၂၀ရာစုအဝင်သည် ရေငုပ်သင်္ဘောများတိုးတက်လောသောကာလဖြစ်သည်။ နိုင်ငံအများအပြားလည်း ရေငုပ်သင်္ဘောများပိုင်ဆိုင်လာကြသည်။ Diesel electric တွန်းအားပေးနည်းစနစ်နှင့်ခေတ်မီပယ်ရီစကုပ်များတပ်ဆင်လာကြသည်။ ရေငုပ်သင်္ဘောနှင့်ပတ်သက်သော နည်းဗျူဟာများ၊ လက်နက်စမ်းသပ်မှုအများအပြားလည်းပြုလုပ်လာကြသည်။
ပထမကမ္ဘာစစ်
ပထမကမ္ဘာစစ်ဖြစ်ပွားပွားခြင်းမှာပင် အီတလီရေတပ်သည် အီတလီ-တူရကီစစ်ပွဲ များတွင်လည်းကောင်း၊ ဂရိနိုင်ငံသည် ဘော်လကန်စစ်ပွဲများတွင်လည်းကောင်း ရေငုပ်သင်္ဘောများကိုအသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ပြင်သစ်တို့တည်ဆောက်သော, where notably the French-built ဂရိရေငုပ်သင်္ဘောဒယ်လ်ဖင် သည် ပထမဆုံးတော်ပီဒိုပစ်လွှတ်နိုင်သောရေငုပ်သင်္ဘောဖြစ်သည်။
စစ်အတွင်းတိုးတက်မှုများ
စစ်ကာလအတွင်းရေငုပ်သင်္ဘောဒီဇိုင်းများဖွံဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့သည်။ အထင်ရှားဆုံးမှာ လေယာဉ်တင်ရေငုပ်သင်္ဘောများဖြစ်သည်။ ယင်းတွင် လေယာဉ်တစ်စင်းသို့မဟုတ်နှစ်စင်းတင်ဆောင်နိုင်သောရေလုံအခန်းများပါရှိသည်။
ဂျာမနီ
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကာလတွင် ဂျာမနီသည် အကြီးမားဆုံးသောရေငုပ်သင်္ဘောအုပ်စုကိုပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ဗာဆိုင်းစာချုပ်အရ ရေတပ်တိုးချဲ့ခြင်းကိုကန့်သတ်ထားသည်ဖြစ်ရာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ဖြစ်ခါနီးတွင်မှ ရေတပ်ကိုအလျင်အမြန်တိုးချဲ့နိုင်ခဲ့သည်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု
ပုလဲဆိပ်ကမ်းတိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် အမေရိကန်ရေတပ်၏ရှေ့တန်းပစိဖိတ်ရေတပ်သည် အထိနာခဲ့သည်။ စစ်ကာလအတွင်း ဂျပန်တို့တွင်အကောင်းဆုံးသော တော်ပီဒိုများရှိခဲ့ပြီး အမေရိကန်တို့တွင် အညံ့ဆုံးတော်ပီဒိုများရှိခဲ့သည်။
ဗြိတိန်
ဂျာမန်ရေတပ်သည် ရေငုပ်စဉ် ဒီဇယ်အစား ဟိုက်ဒရိုဂျင်ပါအောက်ဆိုဒ်အသုံးပြုနိုင်မည့်နည်းလမ်းကိုရှာဖွေခဲ့သော်လည်း နည်းပညာဆိုင်ရာအခက်အခဲများကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ မဟာမိတ်တို့ကလည်း ရေငုပ်သင်္ဘောအိတ်ဇော်အားအာရုံခံနိုင်မည့် ဓာတုဗေဒအာရုံခံပစ္စည်းများအပါအဝင် ရေငုပ်သင်္ဘောများအားရှာဖွေနိုင်မည့်အာရုံခံပစ္စည်းများကိုစမ်းသပ်ခဲ့ကြသည်။
ရှောင်လော့
ရှောင် လော့ (Sean Lock ၊၁၉၆၃ ဧပြီ ၂၂ - ၂၀၂၁ ဩဂုတ် ၁၈) သည် အင်္ဂလိပ်လူမျိုး ဟာသပညာရှင်နှင့် ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်ဖြစ်သည်။ ဟာသပညာရှင်ဘဝကို ရပ်ပြောဟာသပညာသည်အဖြစ် စလုပ်ကာ ၂၀၀၀ ပြည့်တွင် ဗြိတိသျှဟာသဆုကို ရသည်။ ပါရီရာဟာသဆုရရန်လည်း လျာထားခံရ၏။ ရုပ်သံလိုင်း ချန်နယ် ၄ မှ လွှင့်သော "ကြောင်ဆယ်ရုပ်မှာရှစ်ကောင်ထုတ်" အစီအစဉ်တွင်လည်း ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပါဝင်သည်။ ယင်းအစီအစဉ်သည် ၂၀၁၂ မှ ၂၀၁၅ အထိ ထုတ်လွှင့်သည်။ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်သော "ကြောင်ဆယ်ရုပ်မှာရှစ်ကောင်ထုတ်ကို အချိန်မှတ်ပြီ" က ၂၀၁၂ မှ ၂၀၂၁ အထိ လွှင့်၏။
ပြင်ရှည်ကုလားရွာ
ကိုးကား
ပြင်ရှည်ကုလားရွာ
​ရေကန်စုရွာ၊ ရေလဲ
ရေကန်စုရွာ၊ ရေလဲ
ဗြဟ္မာစိုရ်အသင်းကြီး
ဗြဟ္မာစိုရ်အသင်းကြီး(၁၉၉၈)
နာရေးကူညီမှု အသင်း (ရန်ကုန်)မတိုင်မီ စတင်ခဲ့သည့် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လူထုကူညီရေး အသင်းဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်နာရေး အသင်းထက် ၃၊ ၄ ၊၅နှစ်စောပြီး တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ဆရာကြီး ဦးသုခက အဆိုပါ အသင်းကို နမူနာယူကာ ရန်ကုန်တွင် နာရေးကူညီမှု အသင်းကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသည်။
စတင်ပေါ်ပေါက်လာပုံ
ဗြဟ္မာစိုရ်အသင်းကြီးသည် မန္တလေးမြို့၏ နာရေးကူညီမှုအသင်းကြီး ဖြစ်သည်။ ၁၉၉၈ မေ ရ ရက်နေ့မှာ ဗြဟ္မစိုရ် လူမှု ကူညီရေး အသင်းကို မန္တလေးတွင် စတင် ဦးဆောင် ဖွဲ့စည်း ခဲ့သည်။ တောင်စလင်း ဆရာတော် ဦးတိက္ခက ကျောင်းဝင်း အတွင်း ပေ နှစ်ရာ ပတ်လည် မြေကွက်ကို အသုံးပြုခွင့် ပေးသဖြင့် အသင်း၏ နေရာဌာန ဖြစ်လာသည်။ ဆရာတော် ဦးတိက္ခသည် ၎င်းအသင်းတွင် နာယက အဖြစ် တာဝန် ယူသည်။ နဒီ မြန်မာ ဦးအောင်ခိုင်၊ ဒေါ်ညိုမီ မိသားစုမှ နာရေးယာဉ် တစ်စီး လှူဒါန်းပြီး၊ နာရေး ကူညီမှု အပိုင်းမှာ အသားကျ လာသည့် အခါ ကျန်းမာရေး ကူညီမှု များကို ၂ဝဝဝ ခုနှစ် ဧပြီလ ၄ ရက်နေ့မှစပြီး ကူညီပေးခဲ့သည်။
ပနဲတောရွာ၊ ဒါပ္ပ
ပနဲတောရွာ၊ ဒါပ္ပ
ဗြဟ္မာစိုရ်အသင်းကြီး
စတင်ပေါ်ပေါက်လာပုံ
လွန်ခဲ့သည့် ၂နှစ်ကျော်က ဆေးရုံဆောက်ရန် မြေနေရာ ကိုအလှူရှင်တစ်ဦးက လှူဒါန်းခဲ့သော်လည်း အစိုးရက ဆောက်လုပ်ခွင့် မပြုသဖြင့် ဆောက်လုပ်နိုင်ခြင်းမရှိပဲ ဆေးကုခန်းသာ ဖွင့်လှစ်ပြီး ကုသပေးလျက် ရှိသည်။
အထက်မြန်မာပြည်တွင် အဆိုပါ အသင်း၏ လုပ်ဆောင်မှုများမှာ ထိရောက်မှု အတိုင်းအတာ တစုံတရာ အထိကြီးမားသည်။ အကျိုးခံစားခွင့် ရရှိနေသည့် လူဦးရေ အတိုင်းအတာ အတိအကျ မသိရှိရသေး။ ဗြဟ္မစိုရ် အသင်းကို လက်ရှိတာဝန်ယူလုပ်ကိုင်နေသူများမှာ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးမြအောင်၊ စာရေးဆရာ ကျော်ရင်မြင့် နှင့် အခြားဆရာဝန်တဦးတို့ ဖြစ်သည်။
ဗြဟ္မစိုရ် လူမှုကူညီရေးအသင်း၏ ဩဝါဒါစရိယ
ပဏ္ဍိတ၊ နိုင်ငံတော်ဩဝါဒါစရိယ၊ ရွှေကျင်နိကာယာဓိပတိဥက္ကဋ္ဌ၊ မဟာနာယက၊ ရွှေကျင်သာသနာပိုင်၊ မဟာဝိသုဒ္ဓါရုံတိုက်သစ်၊ ဝါဆိုကျောင်း၊ မန္တလေးမြို့။ နိုင်ငံတော်ဩဝါဒါစရိယ၊ မြတောင်ကျောင်းတိုက်၊ မန္တလေးမြို့။ အဖွဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ၊ ဗန်းမော်ကျောင်းတိုက်၊ မန္တလေးမြို့။ ဇောတိကဓဇ၊ နိုင်ငံတော်ဩဝါဒါစရိယ ၊ မဟာဝိဇိတာရုံကျောင်းတိုက်၊ မန္တလေးမြို့။ ဆရာတော်၊ မစိုးရိမ်တိုက်သစ်၊ မန္တလေးမြို့။ ထေရဝါဒဝံသာလင်္ကာရ၊ မရမ္မရဋ္ဌသာသနဓဇ (သီရိလင်္ကာ) နိုင်ငံတော်ဝိနည်းဓိုရ်၊ နိုင်ငံတော်ဗဟိုသံဃာ့ဝန်ဆောင်၊ ပဓာန နာယက ဆရာတော်၊ တောင်စလင်းတိုက်သစ်၊ မန္တလေးမြို့။ သင်တန်းကျောင်း(ကထိက)တိုက်အုပ်ဆရာတော်၊ တောင်စလင်းတိုက်သစ်၊ မန္တလေးမြို့။
နာယကအဖွဲ့
ဗြဟ္မစိုရ်လူမှုကူညီရေးအသင်း၏ နာယကအဖွဲ့ဝင် (၁၀) ဦးရှိသည်။
အလုပ်အမှုဆောင်အဖွဲ့
၂၀၁၁ ခုနှစ် မေလ ၇ ရက်နေ့က အသင်းအစည်းအဝေးခန်းမတွင် ကျင်းပသော ၁၃ နှစ်ပြည့် နှစ်ပတ်လည်အခမ်းအနားကြီးတွင် အမှုဆောင်သစ်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်း တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ၂၀၁၁-၂၀၁၂ ခုနှစ် အမှုဆောင်အဖွဲ့ဝင်များမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။
လိပ်စာ
ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံအခြေစိုက် အဖွဲ့အစည်းများ ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံရှိ ပရဟိတအသင်းများ
ရဲညွန့်
ရဲညွန့် (၁၉၅၀ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၃ ရက်နေ့ဖွား) သည် မြန်မာဘောလုံးသမား ဖြစ်သည်။ သူသည် ၁၉၇၂ ခုနှစ် နွေရာသီအိုလံပစ်အမျိုးသားပြိုင်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည်။
NGC 327
NGC 327 သည် စီတပ် ကြယ်စုတန်းမှ ခရုပတ်ပုံစံ ဂယ်လက်ဆီဖြစ်ပြီး Albert Marth ဆိုသူမှ ၁၈၆၄ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၂၇ ရက်တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ယင်း၏ အနီးအနား ဂလက်ဆီများမှာ NGC 329, NGC 325 နှင့် NGC 321 တို့ဖြစ်ကြသည်။
ကရီးဆပ်ဘုရင်
ကရီးဆပ်ဘုရင်(ဘီစီ ၅၆ဝ-၅၄၆)
အာရှမိုင်းနား ကမ်းခြေတလျှာက်တွင်ရှိသော ဂရိမြို့များကို စိုးမိုးရသဖြင့်၎င်း၊ ဂရိနိုင်ငံနှင့် ကူးသန်း ရောင်းဝယ် ခဲ့ရသဖြင့် ကရီးဆပ်ဘုရင်သည် ဂရိတို့နှင့်အတူ ရင်းနှီးခဲ့၏။ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ထွန်းကားခဲ့သဖြင့် တိုင်းပြည်စည်ပင်သာယာရှိခဲ့သည့်ပြင်၊ တိုင်းသူပြည်သားတို့လည်း ချမ်းသာတိုးတက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုမင်းလက်ထက်တွင် ရွှေဒင်္ဂါးနှင့်ငွေဒင်္ဂါးများကို ပထမဆုံး သွန်းလုပ် သုံးစွဲခဲ့သည်ဟု အဆိုရှိလေသည်။
လစ်ဒီးယားနိုင်ငံ၏မြို့တော်ဖြစ်သော ဆာဒစ်မြို့တွင် ကရီးဆပ်ဘုရင်၏ ခမ်းနားလှသော နန်းတော်ကြီး ရှိရာ၊ ကျော်ကြား လှသဖြင့် ရပ်ဝေးဒေသတို့မှ လူအများ လာရောက်ကြည့်ရှု ကြလေသည်။ ထိုသို့ လာရောက် ကြည့်ရှုသူများထဲတွင် ဂရိလူမျိုးဥပဒေပြု ပညာရှိကြီး ဆိုလွန်လည်း ပါဝင်၏။ ပညာရှိအပေါင်းနှင့် ငြိမ့်ငြောင်းသာယာစွာနေလိုသော ကရီးဆပ်သည် တစ်နေ့သော် ပါရှားဘုရင်ဆိုင်းရပ်၏ နယ်ချဲ့စက်ကွင်းအတွင်း ကျဆင်းခဲ့ရလေသည်။
စစ်ရိပ်စစ်ငွေ့များ သန်းလာသောအခါ ကရီးဆပ်ဘုရင်သည် ဒဲလဖိုင်မြို့ရှိ နတ်ကွန်းသို့ စစ်တိုက်သင့် မတိုက်သင့် ဟော ကိန်းထုတ်ပေးရန် စေတမန်လွှတ်၍ မေးမြန်းလိုက်၏။ ရရှိလာသောအဖြေမှာ ကရီးဆပ် စစ်တိုက်ခဲ့သော် တန်ခိုးကြီးသော နိုင်ငံတော်ကြီး ပျက်စီးလတ္တံ့ဟု ဖြစ်သဖြင့်၊ ကရီးဆပ်သည် ရန်သူ ပါရှားနိုင်ငံအား ချေမှုန်းနိုင်မည်ဟု အထင်ရောက်ခဲ့ လေသည်။ သို့ရာတွင် ဆာဒစ်စစ်ပွဲ၌ ပါးရှင်းတို့က အနိုင်ရလိုက်သဖြင့် သူ၏နိုင်ငံကြီးသာ ပျက်စီးသွားရရှာ လေသည်။
ပါးရှားဘုရင် ဆိုင်းရပ်သည် ကရီးဆပ်အား အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့သတ်ရန် အမိန့်ချမှတ်လိုက်၏။ မီးစင်ပေါ်သို့ ရောက်နေသော ကရီးဆပ်သည် မီးတောက်မီးလျှံ ကြီး၍ကြီး၍လာသည်တွင်၊ ဆိုလွန်၏အမည်ကို သုံးကြိမ်သုံးခါ မြည်တမ်းလိုက်လေသည်။ ထိုအခါ ဆိုင်းရပ်ဘုရင်သည် ကရီးဆပ်အား သေအံ့ဆဲဆဲမှ အဘယ်ကြောင့် ဆိုလွန်ကို တမ်းတရသနည်းဟုမေး၏။ ကရီးဆပ်က သူသည် သူ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း စိတ်ပျော်ရွှင်ခြင်းတို့နှင့် စပ်လျဉ်း၍ ဆိုလွန်အား ကြွားဝါခဲ့ဘူးကြောင်း၊ ဆိုလွန်က ကံကြမ္မာတို့မှာ ဆန်းကျယ်လှသဖြင့် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်အား သေလွန်မှသာ ပျော်ရွှင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ ချီးမွမ်းနိုင်မည်ဟု ပြန်လည် ချေပဘူးကြောင်း စသည်ဖြင့် ဖြေကြားလေသည်။ ဆိုင်းရပ်ဘုရင်လည်း အဖြေကို ကြားသည့်အခါ စိတ်တွင် ထိခိုက်သွားရကား၊ ကရီးဆပ်အား သေဒဏ်မှလွှတ်၍ သူ၏နန်းတော်တွင် ကောင်းစွာ ပြုစုထားခဲ့လေသည်။
ပန်ထွာဘုရင်မ
မြန်မာ ရာဇဝင်ပုံပြင်များတွင် ပန်ထွာဘုရင်မ သည် ဗိဿနိုးပြည်ကို အုပ်ချုပ်သော ဘုရင်မဖြစ်၍ အလွန်ချောမောလှပသည်ဟု သတင်းကြီးပြီး လင်ယောက်ျားမရှိပဲ တစ်ဦးတည်း တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
ဘဝဖြစ်စဉ်
မဟာသမ္ဘဝနှင့် စူဠာသမ္ဘဝ မင်းသားနှစ်ပါးတို့ကို စက္ခုအလင်းရအောင် ကုစားပေးသော စန္ဒမုခိဘီလူးမတွင် လက်ကိုကိုင်တွယ်ခြင်း အစွန်းအညိကြောင့် ပဋိသန္ဓေတည်ရှိခဲ့ရာ တောင်တွင်းကြီးမြို့ အနောက်ဘက် ၅ တိုင်ကွာသော တောအရပ်တွင် သားမိန်းမတစ်ယောက် ဖွားမြင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုသမီးငယ်ကို ရသေ့တစ်ပါးက မွေးစားထား၍ ကြီးပြင်းလာသောအခါတွင် ထိုတောအရပ်၌ နေ့သည့် ဗိဿနိုးနတ်မင်းက ရှေးဘဝ၌ မောင်နှမတော်သဖြင့် ပန်ထွာပြည် ဗိဿနိုးမြို့ကို ဖန်ဆင်း၍ အမျိုးသမီးအား အပ်နှင်းလေသည်။
ဗိဿနိုးမှစည်တော်ကြီး
ဗိဿနိုးမြို့တွင် အလွန်ထူးခြားသော စည်တော်ကြီးတစ်လုံးရှိသည်။ အကယ်၍ ဗိဿနိုးအား ရန်သူများ လာရောက်တိုက်ခိုက်သောအခါ ပန်ထွာဘုရင်မသည် ထိုစည်တော်ကြီးကို တီးခတ်လိုက်ပါက ဗိဿနိုးမြို့ကိုဝန်းရံထားသော ရန်ပယ်ချောင်းရှိ ရေတံခါးကိုစောင့်ကြပ်သူများက ရေတံခါးကို ဖွင့်ချလိုက်သည်။ ထိုအခါ ရန်ပယ်ချောင်းအတွင်း ရေကြီးလာပြီး ရန်သူများ ဆုတ်ခွာသွားရလေ့ရှိသည်။ ဒွတ္တဘောင်မင်းကြီးသည် ဗိဿနိုးအား သူ၏ တပ်ကို စေလွှတ်၍ တိုက်ခိုက်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း ထိုစည်တော်ကြီး၏ အစွမ်းကြောင့် အောင်မြင်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သရေခေတ္တရာကို အုပ်ချုပ်သော ဒွတ္တဘောင်မင်းကြီးသည် ပန်ထွာဘုရင်မကို လက်ဆက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။
ဒွတ္တဘောင်မင်းမှ သူလျှိုစေလွှတ်ခြင်း
ဒွတ္တဘောင်မင်းသည် ထိုစည်တော်ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် သူလျှိုတစ်ယောက်ကို တန်ခိုးရှင် ရသေ့ယောင်ဆောင်စေပြီး ဗိဿနိုးသို့စေလွှတ်သည်။ ထိုသူ၏ လှည့်စားမှုများကို ပန်ထွာဘုရင်မက ယုံကြည်သဖြင့် တန်ခိုးရှင်ဟု ထင်မှတ်ပြီး နန်းတော်တွင် ကိုးကွယ်ထားသည်။ ထိုအခါ ထိုရသေ့က ဘုရင်မကို အယုံသွင်း၍ သူ၏ အစွမ်းဖြင့် ထိုစည်တော်ကြီးကို ပို၍အစွမ်းရှိအောင် ပြုပြင်ပေးမည်ဟု လှည့်ဖျားသည်။ နောက်တစ်ခါရန်သူများ လာတိုက်ချိန်တွင် ထိုစည်တော်ကြီးကို တီးခတ်ပါက နတ်ဒေဝါတို့လာရောက်၍ ကူညီတိုက်ခိုက်ပေးရန် စီရင်ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။ ဘုရင်မက ယုံကြည်၍ ပြင်ဆင်ရန် အပ်နှံသောအခါတွင် ထိုရသေ့က စည်တော်ကြီးကို ဖျက်ဆီး၍ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားလေသည်။
ဒွတ္တဘောင်မင်းမှသိမ်းပိုက်ခြင်း
စည်တော်ကြီး ပျက်စီးသွားကြောင်း သိရှိသောအချိန်တွင် ဒွတ္တဘောင်မင်းမှ သူ၏တပ်ကိုစေလွှတ်၍ တိုက်ခိုက်စေသည်။ ပန်ထွာဘုရင်မသည် ထိုအချိန်မှ စည်တော်ကြီး ပျက်စီးသွားကြောင်းသိသဖြင့် မည်သို့မျှမတတ်နိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဒွတ္တဘောင်မင်းသည် ဗိဿနိုးကို သိမ်းပိုက်၍ ပန်ထွာဘုရင်မနှင့် လက်ဆက်ခဲ့သည်။
ဒွတ္တဘောင်မင်းကြီးအား လုပ်ကြံခြင်း
ဒွတ္တဘောင်မင်းကြီးသည် သိကြားမင်းပေးသော လှံစင်္ကြာနှင့် စဉ်ကြီးများကို ရရှိသော ဘုန်းကံရှင်မင်းတစ်ပါးဖြစ်၏။ နိုင်ငံတော် အရပ်ရပ်၌ တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် အခွန်တော် ကောက်ခံတော်မူ၏။ အခွန်တော် မဆက်သသော လက်အောက်ခံမင်းများအား လှံစင်္ကြာတွင် စာဆွဲ၍ စေလွှတ်တောင်းခံ၏။ မင်းကြီး၏ ဘုန်းတန်ခိုးတော် ကြီးမားလှသောကြောင့် နဂါးပြည်မှပင် လာရောက်၍ အခွန်တော်ဆက်ရ၏။ ထိုသို့ဘုန်းတန်ခိုး ထက်တော်မူသော မင်းကြီးသည် ပန်ထွာဘုရင်မအား သိမ်းပိုက်လက်ဆက်ခဲ့သော်လည်း ပန်ထွာဘုရင်မသည်ကား အညှိုးအတေးထားတော်မူလေ၏။ တစ်နေ့တွင် ပန်ထွာမိဘုရား ဆက်သလိုက်သော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို သုတ်မိကတည်းက မှဲ့ရှင်ကွယ်၍ ဘုန်းတန်ခိုးနိမ့်ခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ ဘုန်းတန်ခိုးနိမ့်ခဲ့သောကြောင့် မိမိပိုင် နိုင်ငံတော်အရပ်ရပ်၌ ဖောင်တော်စီး၍ အခွန်တော် လှည့်လည်ကောက်ခံရာ ပုသိမ်မြစ်ဝအလွန် နေဂရေအငူစွန်းသို့ရောက်လျှင် ဖောင်တော်နစ်မြုပ်၍ နတ်ရွာစံလွန်တော်မူခဲ့သည်။
ထူးဆန်းဖွယ်ရာအချို့
ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းတွင် ပေပင်များသည် နှစ်ထောင်ချီသက်တမ်းရှိသော်လည်း မကြီးထွားလျက် အသီးလည်းမသီးဖြစ်နေသည်။ ပန်ထွာဘုရင်မကြီး၏ ‘ငါလာမှကြီး ငါလာမှသီး’ ဆိုသော ဆုတောင်းကြောင့် ထိုဘုရင်မ လူပြန်မဖြစ်မချင်း ပေပင်များ အသီးမသီးနိုင်၊ လူ့အရပ်အတိုင်းအထွာထက် မကြီးထွားနိုင် ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုသည်။
ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်းရှိ ဥယျာဉ်တွင် မူလက အင်ကြင်းပင်မရှိသော်လည်း ဗိဿနိုးနတ်မင်းကြီး၏အမိန့်ဖြင့် အင်ကြင်းပွင့်များသည် ဥယျာဉ်တော်အတွင်း အလိုလျောက်ရောက်လာသောကြောင့် အင်ကြင်းဥယျာဉ်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ ယခုတိုင် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသည်ကိုမသိသော အင်ကြင်းပွင့်များ မကြာခဏတွေ့ရှိလေ့ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ပန်ထွာဘုရင်မတည်ခဲ့သော ရွှေရောင်တော်စေတီတွင် အင်ကြင်းပန်းများကို ဘုရားပန်းအဖြစ် လှူထားကြသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည့်အပြင် ဘုရားရင်ပြင်တဝိုက်တွင်လည်း အင်ကြင်းပန်းများပြန့်ကြဲနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ထိုဒေသတွင် အသားစားခြင်းနှင့် ဖရုသဝါစာ (မကြားဝံ့ မနာသာ ကြမ်းတမ်းသောစကားများ)၊ ပိသုဏဝါစာ (ကုန်းတိုက်စကားများ) ပြောဆိုခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်ဟု ဒေသခံပြည်သူများက ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ပျူခေတ် ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ၏ သမိုင်း ကဏ္ဍ:နတ်
အင်ဘွမ်ဂါးရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
အင်ဘွမ်ဂါးရွာ(Inbumgar)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ အင်ဂျီအူးမားကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၀၂၈ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကောင်းဟုန်ရွာ၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်
ကောင်းဟုန်ရွာ (Kawnghuong)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်၊ နားဝါကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၁၉၄၉၇ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားဝါကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၀၁၃ ဦး၊ မ ၁၁၂၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၁၄၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းရယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ငါးအိမ်စုရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
ငါးအိမ်စုရွာ(Ngareinsu)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ ကုလားကျောက်ဖျာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၅၈၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကုလားကျောက်ဖျာကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၄၅၅ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၂၀၄၃ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့ကရိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပန်းဇံကွင်းရွာ၊ ပန်းဇံကွင်း
ပန်းဇံကွင်းရွာ၊ ပန်းဇံကွင်း
ဆိပ်စုရွာ၊ ရေလဲ
ဆိပ်စုရွာ၊ ရေလဲ
တံတားဦးရွာ၊ ထူးဝ
တံတားဦးရွာ၊ ထူးဝ
ရဲဇော်ထက်အောင် (ဘောလုံးသမား)
ရဲဇော်ထက်အောင်(၁ ဧပြီ ၁၉၉၁ ခုနှစ်)သည် မြန်မာလက်ရွေးစင်ကစားသမား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြန်မာလက်ရွေးစင်ဘောလုံးအသင်းနှင့် မြန်မာ ယူ-၂၂ အသင်းတို့တွင် နောက်တန်းခံစစ်နေရာမှာ ကစားခဲ့သည်။  သူသည် ရတနာပုံအသင်းနှင့်အတူ မြန်မာ နေရှင်နယ် လိဂ် ဖလားကို ၂ ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆွတ်ခူးဖူးသည်။
ဂျူးဂျစ်ဆူအတတ်
ဂျူးဂျစ်ဆူ အတတ်(ဂျူဒို)
ဂျူးဂျစ်ဆူဆိုသည်မှာ ဂျပန်နပန်းသတ်နည်းတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ဂျူးဂျစ်ဆူပညာတတ်မြောက်သူသည် ကာယဗလအားဖြင့် ကြုံလှီသူဖြစ်သော်လည်း မိမိထက်အားအင်ကြီးမားသန်စွမ်းသူကို အလွယ်တကူ အောင်မြင်နိုင်သည်။ ဤအတတ်၏ မူရင်းသဘောမှာ လက်မောင်းအားအရှိန်နှင့် ချိန်သားကို စနစ်တကျ တွက်ဆအသုံးပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လက်မောင်းအား အရှိန်ဖြင့် ရန်သူ၏ခြေလက်စသည်တို့ ကျိုးသွားစေ နိုင်သည့်ပြင် အကြောအလစ်လွဲခြင်း၊ သတိမေ့လျော့ခြင်းတို့ကို လည်း ဖြစ်စေနိုင်၏။
ရန်သူသည် ပစ်ချခြင်းခံရသောအခါ အများအားဖြင့် အရိုးကျိုး၊ အဆစ်လွဲသွားသော်လည်း ဂျူးဂျစ်ဆူပညာ ကျွမ်းကျင်ထားလျှင် ယင်းသို့ အကျမနာအောင် ကျင့်သားရနိုင်ပေသည်။ အကျမနာအောင် လေ့ကျင့်ရာ ဝယ် ဦးခေါင်း သို့မဟုတ် အဆစ် တစ်ခုခုဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့မကျရန် သတိပြုဖို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထမ်းပိုး၍ ပစ်ချခြင်းခံသောအခါ ဂျူးဂျစ်ဆူသမားသည် လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဆန့်တန်းပြီးသော် ကြမ်းပြင်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ရသည်။ ယင်းသို့ ခန္ဓာကိုယ် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မကျမီ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ရိုက်ပတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ပစ်ချခြင်းခံရသော အရှိန်ကို ပျက်ပြားစေသည်။ ကြမ်းပြင်ကို မျက်နှာမူ၍ တည့်တည့်ကြီး ဆင်းလာလျှင် ကိုယ်၊ လက်၊ ခြေထောက်နှင့် ဦးခေါင်းကို တန်းနေစေပြီးလျှင် လည်ပင်းကြွက်သားများကိုလည်း တောင့်ထားလိုက်ရသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ် လက်ဖဝါးဖြင့် ကျစေ၍ ယင်းသို့ကျသည့်အခါတွင်လည်း လက်မောင်းများကို အတန်ငယ်ကွေးညွတ်ရပေသည်။ ဤကဲ့သို့ အကျမနာအောင် အလေ့အကျင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းမှာ ဂျူးဂျစ်ဆူ အတတ်၌ သာမက ဘောလုံးကစားခြင်းစသော အခြားအတတ်များ တွင်လည်း အသုံးဝင်ပေသည်။
အိမ်သစ်ရွာ၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဂန့်ဂေါမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဒိုးတန်းရွာ၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်
ဒိုးတန်းရွာ (Doetan)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ ပဲခူးခရိုင်၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်၊ လက်ခံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၉၁၈၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လက်ခံကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၄၉၅ ဦး၊ မ ၁၆၆၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃၁၅၉ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်တံခါးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဟိုင်းနားရွာ၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်
ဟိုင်းနားရွာ (Hainar)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်၊ ကုံးကျိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၅၄၁ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကုံးကျိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၇၁ ဦး၊ မ ၂၉၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၆၆ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကုန်းပေါ်ရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
ကုန်းပေါ်ရွာ (Konepaw)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်၊ မိုင်းလင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၁၀၆၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းလင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၂၇၅ ဦး၊ မ ၂၅၇၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၈၅၂ ဦးနေထိုင်သည်။
မြို့ဒုံရွာ၊ ဒါပ္ပ
မြို့ဒုံရွာ၊ ဒါပ္ပ
တင်းကုတ်စုရွာ၊ ရေလဲ
တင်းကုတ်စုရွာ၊ ရေလဲ
လောလဇာတ်
တိကနိပါတ် - ၃။ ဥဒပါနဝဂ် -(၂၇၄) လောလဇာတ်။ ။ သူတော်ယောင်ဆောင်လျက် ခိုနှင့်ပေါင်း၍ စားဖိုအိပ်ဝင်ကာ ခိုးစားမိသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အမွေးနုတ်ခံရ၍ သေပွဲဝင်ရသော ကျီးမိုက်အကြောင်း။
လျှပ်ပေါ်မှု အကြောင်းပြု
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတစ်ပါးသည် လျှပ်ပေါ်လော်လည်သော အကျင့်ရှိ၏။
ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ဆောင်ယူလာကြရာ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် “ရဟန်း ... သင်သည် ယခုအခါ၌သာ လျှပ်ပေါ်လော်လည်သည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း လျှပ်ပေါ်လော်လည်သည်သာလျှင်တည်း၊ လျှပ်ပေါ်လော်လည်သည့် အဖြစ်ကြောင့် အသက်ကုန်ခြင်းသို့ရောက်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
လျှပ်ပေါ်ကျီးမိုက် ခိုနောက်လိုက်
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဗာရာဏသီသူဌေး၏ စားဖိုအိမ်၌ စားဖိုသည် တစ်ယောက်သည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုအကျိုးငှာ ခိုတို့နေရာ အသိုက်တောင်းတစ်လုံးကိုထား၏။ ထိုအခါ ဘုရားအလောင်းသည် ခိုမျိုး၌ဖြစ်၍ ထိုတောင်းတွင် အသိုက်ပြုကာ နေ၏။
လျှပ်ပေါ်သော ကျီးတစ်ကောင်သည် စားဖိုအိမ်အထက်ဖြင့် ပျံသည်ရှိသော် အထူးထူး အပြားပြားရှိသော ငါး၊ အမဲ ဘောဇဉ်တို့ကိုမြင်လျှင် အလွန်စားလိုခြင်း တဏှာဖြစ်ရကား အဘယ်သူကိုအမှီပြု၍ စားဖွင့်ကို ရနိုင်မည်နည်း ကြံစည်လတ်သော် စားဖိုအိမ်၌နေသော ခိုပညာရှိကိုမြင်လျှင် ဤခိုကို အမှီပြု၍နေလျှင် စားခွင်ကို ရနိုင်မည်ဟု ခိုပညာရှိတောသို့ အစာရှားသွားသောအခါ အဆွေခင်ပွန်းဖွဲ့ရန် နောက်မှလိုက် လေ၏။
ထိုအခါ ခိုပညာရှိသည် လိုက်လာသောကျီးကို မြင်လျှင် “အဆွေကျီး ... သင့်နှင့်ကျွန်ုပ်ကား စားသော အစာချင်းမတူ၊ သင်က တစ်မျိုး၊ အကျွန်ုပ်က တစ်မျိုး၊ သို့ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် နောက်မှလိုက်လာသနည်း” ဟု ဆို၏။ “အရှင် ... အရှင်တို့ အမူအရာကို အလွန်နှစ်သက်ပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် အရှင်တို့စားသော အစာမျိုးကိုစားကာ အရှင်တို့ကို လုပ်ကျွေးလိုသောကြောင့် နောက်မှလိုက်လာပါသည်” ဟု ပြောဆိုတောင်းပန်၍ ခိုပညာရှိနှင့်အတူ ကျက်စားဘိသကဲ့သို့ မြေသို့သက်လေ၏။
ခိုပညာရှိကား မိမိကျက်စားမြဲအရပ်တွင် အစာရှာလျက် ကျက်စား၏။ လျှပ်ပေါ်သောကျီးကား နွားချေးပုံတို့ကို လှန်လှောဆိတ်ဆွကာ နွားချေးပိုးတို့ကိုစားပြီးလျှင် - ခိုပညာရှိထံသို့ကပ်လျက် “အရှင် ... ကြာမြင့်စွာ ကျက်စားခြင်းကား မကောင်းပါ၊ အချိန်ပမာဏကို အထူးသတိထားသင့်သည်။ လာပါ - မိုးမချုပ်မီ ပြန်ကြမည်” ဟု ပြောလေ၏။ ခိုပညာရှိသည် ကျက်စားပြီးလျှင် ကျီးကိုခေါ်၍ မိမိနေရာအရပ်သို့ သွားလေ၏။
ဖျားနာသယောင် ကျီးဟန်ဆောင်
စားဖိုသည်လည်း ယနေ့ငါတို့ခိုကား အဖော်ကိုခေါ်၍ လာသည်ဟု ကျီးနေရာ အသိုက်သောင်းတစ်လုံးကို ထားပြန်၏။ ကျီးသည် မိမိနေရာတောင်းတွင် လေးငါးရက်မျှ နေလေ၏။ ထိုအခါ သူဌေး၏ စားဖိုအိမ်၌ များစွာသော ငါးအမဲတို့ကိုမြင်လျှင် အလွန်စားချင်လှသဖြင့် မိုးသောက်ထအခါမှစ၍ ညည်းညူလျက်သာအိပ်၏။
သူခိုးကျီးကန်း စားဖိုသည်ဖမ်း
စားဖိုသည်လည်း များစွာသော ငါးအမဲတို့ကို ချက်ပြုတ်စီရင်ပြီးလျှင် ကိုယ်မှချွေးတို့ကိုသုတ်လျက် စားဖိုအိမ်တံခါးတွင် ရပ်၏။ ကျီးလည်း စားဖိုသည် မေ့လျော့ခြင်းကို ကြည့်၍နေရာ ယခုအခါ ငါးအမဲကိုစားရန် အချိန်ရောက်ပြီဟု ပျံသွား၍ စားဖိုအိမ်တွင်းသို့ဝင်ကာ အမဲကို ဆိတ်ဆွကာ စားလျက်နေ၏။ စားဖိုသည်သည် ကျီးသံကိုကြား၍ ကြည့်လတ်သော် ကျီးကိုမြင်၍ ဖမ်းယူပြီးလျှင် ကိုယ်အလုံး၌ အမွေးတို့ကိုနုတ်၍ ထိပ်၌ဦးစွန်းထားလျက် ချင်းငရုတ်စသည်တို့ကို ဖျော်၍ “နင် ... ငါ့အရှင် အမဲ၊ ငါးတို့ကို စားသည်” ဟု ရေရွက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲပါအောင် သုတ်ပြီးလျှင် အသိုက်တောင်းတွင် ပစ်ချ၍ထား၏။ ကျီးမိုက်လည်း ညည်းညူကာ သည်းထန်စွာသော ဆင်းရဲဝေဒနာကို ရလေ၏။
ခိုပညာရှိသည် ကျက်စားရာမှ ပြန်လာသည်ရှိသော် သည်းညူနေသော ကျီးကိုမြင်လျှင် ပြက်ရယ်ပြုလိုသဖြင့် -
ဟု-ပြောဆိုလေ၏။ ထိုအခါ ခိုပညာရှိ၏ စကားကို ကြားလျှင် ကျီးမိုက်သည် ခိုပညာရှိအား -
ဟု အကျိုးအကြောင်း၊ အဖြစ်အပျက်ကို ပြောကြားလေ၏။ ကျီးမိုက်၏ စကားကိုကြားလျှင် ခိုပညာရှိသည် ကျီးမိုက်အား -
ဟု ပြောဆိုဆုံးမပြီးလျှင် ဤနေ့မှစ၍ ငါသည်လည်း ဤအရပ်၌နေခြင်းငှာ မသင့်ဟု - ပျံသန်းကာ အရပ်တစ်ပါသို့ သွားလေ၏။ လျှပ်ပေါ်သော ကျီးမိုက်လည်း ညည်းညူလျက် ထိုအရပ်မှာပင် သေလေ၏။
ဤဒေသနာတော်ကို ဆောင်တော်မူပြီးလျှင် သစ္စာကိုပြသည်၏အဆုံး၌ လျှပ်ပေါ်လော်လည်သော ရဟန်းသည် အနာဂါမိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -
ရဟန်းတို့ -
ထိုအခါ လျှပ်ပေါ်သောကျီးသည် - ယခုအခါ လျှပ်ပေါ်သောရဟန်း။
ခိုပညာရှိသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -
ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ်
(၁) လော်လည်လျှပ်ပေါ်၊ လူပျက်ချော်၊ မလျော်ပျက်စီးလေ။
(၂) ကျီးအမဲခိုး၊ မွေးနုတ်ရိုး၊ စပ်မျိုးလိမ်း၍သေ။
လောလဇာတ် ပြီး၏။
ထူးဝရွာ၊ ထူးဝ
ထူးဝရွာ၊ ထူးဝ
ကြာအင်းရွာ၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်
ကြာအင်းရွာ (Kyarinn)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မော်လိုက်ခရိုင်၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်၊ ရွာတန်းရှည်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၁၄၈ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖောင်းပြင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ချောင်းနွယ်ရွာ
ချောင်းနွယ်ရွာ
ရုစိရဇာတ်
တိကနိပါတ် - ၃။ ဥဒပါနဝဂ် -(၂၇၅) ရုစိရဇာတ်။ ။ သူတော်ယောင်ဆောင်လျက် ခိုနှင့်ပေါင်း၍ စားဖိုအိပ်ဝင်ကာ ခိုးစားမိသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အမွေးနုတ်ခံရ၍ သေပွဲဝင်ရသော ကျီးမိုက်အကြောင်း။
ချောင်းနွယ်ရွာ
ကိုးကား
ချောင်းနွယ်ရွာ
ရုစိရဇာတ်
[အတိတ်ဝတ္ထု လောလဇာတ်နှင့် တူ၏]
လော်လည်သမှု အကြောင်းပြု
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လျှပ်ပေါ်လော်လည်းသော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။ [ဤဇာတ်၌ ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု၊ အတိတ်ဝတ္ထု၊ ဇာတ်ပေါင်းတို့သည် ဆိုခဲ့ပြီးသော လောလဇာတ်နှင့် တူကုန်ပြီ၊ ဂါထာ ပါဠိတို့သာ ထူးကုန်၏။]
ခိုပညာရှိ ပြောသောစကား -
“အဆွေ ... ဖြူစင်သော အဆင်းရှိသော ဤဗျိုင်းငှက်ကား အဘယ်သို့သော ဗျိုင်းငှက်နည်း၊ ကျီးသိုက်၌ လာနေ၏။ ငါ့အဆွေခင်ပွန်းအားလည်း အသိုက်တစ်ခုရှိ၏။ ငါ့အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သော ကျီးကား ကြမ်းတမ်းလှ၏”။
ကျီးမိုက်ဆိုသောစကား -
“အဆွေ ... ငှက်တို့အစာဖြစ်သော မြက်သီးကိုသာ စားသောသင်သည် အကျွန်ုပ်ကို မသိသလော၊ သင်၏စကားကို မနာယူမိ၍ ငါ့ကို အမွေးနုတ်အပ်ပြီ၊ ကျက်စားရာမှ ပြန်လာသော သင်သည် ငါ့ကို ရှုကြည့်ပါဦးလော့”။
ခိုပညာရှိ ဆိုသောစကား -
“အဆွေ ... သင်သည် နောက်ထပ်လည်း ဤလိုဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးသို့ ရောက်ရလတ္တံ့၊ အမှန်မှာ သင်တို့ အလေ့အကျင့်ကား ထိုဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးသို့ ရောက်ဖို့ရန် အလေ့အကျင့်သာဖြစ်၏။ ငှက်တို့အား လူတို့ အသုံးအဆောင်တို့မှာ သုံးဆောင်လွယ်သည် မဟုတ်ကုန်”။
ရုစိရဇာတ် ပြီး၏။
မြန်မာ့အထည်အလိပ်လုပ်ငန်း
မြန်မာ့အထည်အလိပ်လုပ်ငန်း၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင်စက်ရုံပေါင်း (၂၆)ရုံ၊ စက်ရုံခွဲ(၈)ရုံ၊ စုစုပေါင်း (၃၄)ရုံရှိသည်။ ၎င်းစက်ရုံများ အနေဖြင့်-
အင်ဖွမ်ဂါးရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
အင်ဖွမ်ဂါးရွာ(Inhpwamgar)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ အင်ဂျီအူးမားကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၀၂၉ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကရင်ကျောက်ဖျာရွာ၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်
ကရင်ကျောက်ဖျာရွာ(Kayinkyaukhpyar)သည် ကရင်ပြည်နယ်၊ ကော့ကရိတ်ခရိုင်၊ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်၊ ကရင်ကျောက်ဖျာကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၀၅၉၀ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကရင်ကျောက်ဖျာကျေးရွာအုပ်စုတွင် အိမ်ခြေပေါင်း ၈၀၂ အိမ် ရှိကာ၊ လူဦးရေစုစုပေါင်း ၃၀၂၅ ဦး နေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကော့ကရိတ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ရေလဲချောင်းဖျားရွာ၊ ရေလဲ
ရေလဲချောင်းဖျားရွာ၊ ရေလဲ
ရတနာ သဘာဝဓာတ်ငွေ့ လုပ်ငန်း
မြန်မာနိုင်ငံ တောင်ပိုင်းရှိ ရတနာ ဓာတ်ငွေ့နှင့် ပိုက်လိုင်း လုပ်ငန်းများတွင် စွမ်းအင်ကုမ္ပဏီကြီး ရှဗရွမ် ကော်ပိုရေးရှင်း Chevronသည် မြန်မာရေနံနှင့် သဘာဝဓာတ်ငွေ့ လုပ်ငန်းနှင့်တွဲဖက်လုပ်ကိုင်နေသည်။ ရှဗရွမ်ကော်ပိုရေးရှင်း Chevron Corporation သည် ကမ္ဘာ့ စတုတ္တမြောက် စွမ်းအင်ကုမ္ပဏီကြီးဖြစ်ပြီး အမေရိကန်နိုင်ငံ ကာလီဖိုးနီးယားပြည်နယ်မှ San Ramon မြို့၌ ဗဟိုဌာနချုပ်ဖွင့်ထားသည်။ နိုင်ငံပေါင်း ၁၈ဝ ကျော်တွင် ရေနံနှင့် သဘာဝဓာတ်ငွေ့ ရှာဖွေ၊ တူးဖော်၊ ထုတ်လုပ်၊ သန့်စင်ရေးနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်နေသည်။
ရှဗရွန်သည် ၂၀ဝ၅ မှစတင်၍ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။ အမေရိကန် ရေနံကုမ္ပဏီ UNOCAL မှ လုပ်ငန်းများကို လွှဲပြောင်းရယူခဲ့ပြီး၊ ထိုင်းနိုင်ငံ၏ PTTEP၊ ပြင်သစ်မှ TOTAL တို့နှင့်အတူ ရေနံနှင့် သဘာဝဓာတ်ငွေ့ ရှာဖွေရေး လုပ်ငန်းများတွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
လူ့အခွင့်အရေး တက်ကြွလှုပ်ရှားသူများက ရှဗရွန်ကို ပြင်းထန်စွာ ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့ကြပြီး၊ မြန်မာနိုင်ငံမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အကြောင်းပြချက်မှာ အလွန် တုန်လှုပ်ဖွယ် လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှုများကို ကျူးလွန်နေသည့် မြန်မာ န.အ.ဖအစိုးရအတွက် သူတို့၏ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများမှာ ဘဏ္ဍာရေး အသက်သွေးကြောသဖွယ် ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုသည်။
သူတို့ လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်သည့် နေရာဒေသရှိ မြန်မာနိုင်ငံသားများအတွက် ဘဝနေထိုင်မှု အဆင့်အတန်း တိုးတက်စေရန် ကျန်းမာရေးနှင့် လူမှုရေး အစီအစဉ်များကို ဆက်လက်ထားရှိကြောင်း ရှဗရွမ် ကော်ပိုရေးရှင်း မှပြောရေးဆိုခွင့်ရှိ သူက ပြောသည်။ “ရတနာစီမံကိန်း၏ ပိုက်လိုင်းတလျှောက် ရပ်ရွာနဲ့ ထိတွေ့ ဆက်ဆံရေး အစီအစဉ်တွေရဲ့ အကျိုးရှိမှုကို ရှဗရွန်နဲ့ မဆိုင်တဲ့ ပြင်ပစာရင်းစစ်အဖွဲ့က အတည်ပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါတယ်” ဟု Jhonstone က ဆက်လက် ပြောကြားခဲ့သည်။
​ညောင်ပင်ကြီးစုရွာ၊ ပန်းဇံကွင်း
ညောင်ပင်ကြီးစုရွာ၊ ပန်းဇံကွင်း
ရတနာ သဘာဝဓာတ်ငွေ့ လုပ်ငန်း
ရှဗရွန် အနေဖြင့် ‘အပေါင်း လက္ခဏာဆောင်သော အင်အားစု’ ဖြစ်လာရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်းနှင့် နိုင်ငံတကာ အတွေ့အကြုံများကို ယူဆောင်လာပြီး၊ ရပ်ရွာလူထုနှင့် လက်တွဲ လုပ်ဆောင်ရာတွင် ကော်ပိုရိတ်တာဝန်သိမှု တည်းဟူသော ခိုင်မာသည့် ချဉ်းကပ်မှုမျိုးဖြင့် ဆောင်ရွက်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူက ပြောသည်။ “စီမံကိန်း လုပ်ငန်းနဲ့ အနီးတဝိုက်မှာ နေထိုင်ကြတဲ့ ပြည်သူတွေဟာ ရှဗရွန်နဲ့ သူ့ရဲ့ လက်တွဲ လုပ်ဆောင်ဘက်တွေရဲ့ ကောင်းမှုကြောင့် များစွာ တိုးတက်လာကြတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
ရှဗရွန်သည် မြန်မာနိုင်ငံမှ ထွက်ခွာသွားသည် ဆိုလျှင်ပင် ‘အခြား များစွာသော ပြိုင်ဘက်များက ရှဗရွန်၏ နေရာတွင် ဝင်ရောက် နေရာယူလာကြမည်သာ ဖြစ်ကြောင်း’၊ ဤသို့ဆိုလျှင် ဤအစီအစဉ်နှင့်အတူ မိမိတို့၏ သန္နိဋ္ဌာန်ဖြစ်သော ရပ်ရွာလူထုနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံရေးနှင့် ရပ်ရွာနှင့် ဆက်ဆံရေး CE/CR လုပ်ငန်းများ၏ အဆင့်ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မြန်မာပြည်သူလူထု၏ အခွင့်အလမ်းများကိုလည်း ထိခိုက်စေလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း Johnstone က ပြောသည်။ ၂၀ဝ၇ ခုနှစ်တွင် ရတနာ စီမံကိန်းမှ မြန်မာန.အ.ဖအစိုးရမှအမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်း ၉၀ဝ ဝင်ငွေ ရရှိခဲ့သည်။
မဏိဩဃ
မဏိဩဃပင်၏ ဇီဝဗေဒအမည်မှာ Carallia brachiata Merr ဖြစ်သည်။
အရွက်
ရွက်ဆိုင် ထွက်သည်။ ရွက်ထိပ် ချွန်ပြီး ရွက်ရင်း သွယ်သည်။ အရွက် သားရေ ကဲ့သို့ ထူပြီး ပြောင်ချော နေ၏။ ရွက်နား တွင် သေးငယ်သော ခွေးသွား စိပ် ကလေးများ ရှိသည်။
အပွင့်
ပန်းပွင့် သေးငယ်သည်။ ဝါဖန့် ဖန့် အရောင်ရှိသည်။
အသီး
အသီး အနီရောင် ရှိပြီး ငယ်၍ လုံး၏ ၊ အသား ထူ၏ ၊ အစေ့ ၁-၂ စေ့ ပါ၏။ မဏိဩဃပင်၏ အခေါက် ၊အသီးများကို အသုံးပြုနိုင်သည်။	ယင်းအပင်သည် မြန်မာနိုင်ငံ အနှံ့ အပြား တွင် ပေါက်ရောက်သည်။ အထူး သဖြင့် မြစ်ချောင်း အနီး အနား နှင့် ပင်လယ် ကမ်းခြေ ဒေသ များတွင် သဘာ၀ အလျောက် ပေါက်ရောက်သည်။
အသုံးပြုပုံ
မြန်မာ ဆေးကျမ်း များ အလိုအရ မဏိဩဃ သည် သွေးကို ငြိမ်းစေ တတ်သည်။ လေကို ကြေစေ တတ်သည်။ သွေးဖောက်ပြန် ခြင်းကို ငြိမ်းစေသည်။ ကူးစက်တတ်သော ရောဂါများ ကူးစက်ခြင်း မှ ကာကွယ် နိုင်သည်။ အခေါက်ကို မျက်စိ စပ်သော ရောဂါ များ ၌ အတွင်းဆေး အဖြစ် အသုံးပြု ရသည်။ ကျောက် ရောဂါ၌ လည်းကောင်း ကူးစက် တတ်သော ရောဂါများ မကူးစက် နိုင်ရန် လည်းကောင်း သုံးသည်။ သွေးဆေး ၊ ငန်းဆေး ဖော်စပ် ရာတွင် ၎င်းကို ထည့်သွင်း အသုံးပြု၏။ အခေါက် ကို သွေး၍ လိမ်းသော် ယားယံခြင်း ပျောက်၏။ အသီးကို ထိခိုက် ၍ ဖြစ်သည့် ပြည်တည်သော အနာများ အတွက် သုံးသည်။
အပင်ကို ခုတ်လှဲပြီးသည့်နောက် သစ်လုံးသည် လျင်မြန်စွာ အက်ကွဲလွယ်သည်။ သစ်သားအရောင်မှာ နီကြန်ကြန် ဖြစ်၍ ဖယောင်းမှိုင်း တိုက်ပေးခြင်းဖြင့် အရောင်ညိုမှိုင်း၍ လာစေနိုင်သည်။ သစ်သားတွင် အကွက်အစက်များ ပေါ်ထွက်လျက် ရှိရာ လှပသော အသားဖြစ်သည့်ပြင် ပြုပြင်ရလည်း လွယ်ကူသည်။
မာ၍လှပသော သစ်သားဖြစ်သောကြောင့် ဘီရိုကဲ့သို့အဆက် အစပ်များသော အိမ်အသုံးအဆောင်များ လုပ်ရန်နှင့်ကြမ်းပြင်အလှခင်းရန်အတွက် အလွန်အသုံးကျလေသည်။ ထို့ပြင် မှန်ကူကွက်ပုံ တပ်ဆင်ရာ၌ လည်းကောင်း၊ ဝက်မှင်ဘီးခုံများ ပြုလုပ်ရာ၌ လည်းကောင်း၊ အခြားအလှအပအတွက် သစ်သားဖြင့် တန်ဆာ ဆင်ရာ၌ လည်းကောင်း အသုံးဝင်သော သစ်သားဖြစ်သည်။
မဏိဩဃသားသည် အသားကျစ်၍ မာသည့်ပြင် လေးသောကြောင့် အချို့ဒေသများတွင် ဆန်ဖွပ်ကျည်ပွေ့ပြုလုပ်ကြသည်။ အခေါက်နှင့် အမြစ်သည် ဆေးဖက်ဝင်သဖြင့် ဗိနေန္ဒာဆရာများ အသုံးပြုသည်ဟု ဆိုသည်။ တနင်္သာရီ တောင်ပိုင်း၌ မဏိဩဃပင်ကို ယတ်ပင်ဟု ခေါ်ကြသည်။
ကရီယန်ဆတ်ချိုမာနန်၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး
ထိုင်းနိုင်ငံ ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ၁၉၇၉ ခုနှစ် ပိုင်းအထိ တာဝန် ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကရီယန်ဆတ်ချိုမာနန် (เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์) သည် ၁၉၁၇ ခုနှစ်တွင် မွေးဖွားသည်။ ထိုင်း စစ်တက္ကသိုလ် ကျောင်းတော်နှင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု စစ်ဦးစီးတက္ကသိုလ် များတွင် ပညာဆည်းပူးခဲ့သည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးနှင့် ကိုးရီးယားစစ်ပွဲတွင် ပါဝင်အမှု ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ၁၉၇၄ ခုနှစ်အထိထိုင်း နိုင်ငံ စစ်ဌာနချုပ်တွင် ဒုတိယစစ်ဦးစီးချုပ်အဖြစ် အမှုထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ၁၉၇၄-၇၆ ခုနှစ်တွင် စစ်ဦးစီးချုပ်ရာထူးတွင် အမှုထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ၁၉၇၆-၇၇ ခုနှစ်တွင် ဘုရင့်တပ်မတော်၌ ဒုတိယ စစ်သေနာပတိချုပ် အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီး ၁၉၇၇ ခုနှစ်တွင် စစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်လာသည်။ ၁၉၇၆ ခုနှစ်နှင့် ၁၉၇၇ ခုနှစ်တွင် ထိုင်းနိုင်ငံတွင် တပ်မတော်က အာဏာသိမ်းရာတွင် ပါဝင်ခဲ့သူဖြစ် သည်။ ထို့နောက် ၁၉၇၆ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၆ ရက်နေ့မှ ၂၂ ရက်နေ့အထိ အမျိုးသား အုပ်ချုပ်မှု ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ကောင်စီတွင် အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင် ခဲ့လေသည်။
၁၉၇၆ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလမှ ၁၉၇၇ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ အထိ ဝန်ကြီးချုပ်အတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့တွင် ဒုတိယ ဥက္ကဋ္ဌ အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ၁၉၇၇ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလမှနိုဝင်ဘာ လအထိ တော်လှန်ရေးကောင်စီ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးအဖြစ် လည်းကောင်း၊ အမျိုးသားငြိမ်းချမ်းရေးအဖွဲ့ညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ တိုင်းပြည်တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ၁၉၇၇ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလတွင် ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည်။
ထို့နောက် ၁၉၇၉ ခုနှစ်တွင် ထိုင်းနိုင်ငံ ဘုရင့်အစိုးရအဖွဲ့တွင် ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့်ရပြီး ဗီယက်နမ်၊ ကမ်ပူးချား၊ အရှေ့တောင်အာရှ အသင်းစသည် နိုင်ငံတကာ အရေးအခင်းများတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ ထိုင်းနိုင်ငံ ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင် ခဲ့သူ ကရီယန်ဆတ် ချိုမာနန်သည် အမျိုးသားစည်း လုံးညီညွတ်ရေး ကိစ္စများကို အလေးထားဆောင်ရွက်ရင်း စည်းမျဉ်းခံဘုရင်စနစ်ကို ကာကွယ်ကာ အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံများနှင့်ပါ ရင်းနှီးချစ်ကြည်စွာဆက်ဆံခဲ့သူဖြစ်သည်။
ထိုင်းအစိုးရက ကုန်ဈေးနှုန်းများကို အများအပြား မြှင့်တင်လိုက်သောအခါ ကရီယန်ဆတ်ဆန့်ကျင် ရေးလှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကရီယန်ဆတ်အား ရာထူးမှဖယ်ရှား ပေးရန် အတိုက်အခံနိုင်ငံ ရေးသမားများနှင့် ကျောင်းသားများက တောင်းဆိုခဲ့ကြလေသည်။
ကက်ဆက်ဆည်
ကက်ဆက်ဆည် (လက်ဆော့ကန်) သည် ကင်ညာနိုင်ငံတွင် တည်ရှိသည့် သေးငယ်သည့် လူလုပ်ကန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကန်သည် ယလမြမှ မြစ်ရေများ ရရှိသည်။ ကန်အတွင်းရှိရေကို စိုက်ပျိုးရေး၊ အိမ်သုံးရေအတွက် အသုံးပြုသည်။ ထို့အပြင် လှေစီးခြင်းနှင့် အခြားသော ရေနှင့်အားကစားများကိုလည်း ပြုလုပ်ကြသည်။
တည်နေရာ
ကက်ဆက်ဆည်သည် မြေနိမ့်ချိုင်းဝှမ်းဒေသရှိ တောင်တစ်ခုပေါ်၊ Uasin Gishu မြို့တော်၏ ကက်ဆက်မြို့ခွဲတွင် တည်ရှိသည်။ ရာသီဥတုသည် အေးသည့်ရာသီဥတုနှင့် မျှတသည့် ရာသီဥတု ရှိသည်။
မျက်မမြင် ပညာသင်ကြားရေး
မျက်မမြင် ပညာသင်ကြားရေး
မျက်မမြင်ဒုက္ခိတများ၏ အခြေအနေ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာရေး အတွက် ကြိုးပမ်းမှုများသည် ၁၇ ရာစုနှစ်တွင်းကပင် စတင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော်လည်း ၁၉ ရာစုနှစ် အစလောက်အထိ မည်သို့မျှ မည်မည်ရရ မရှိခဲ့သေးချေ။ သို့သော် ၁၉ ရာစုနှစ် အတွင်းသို့ရောက်သောအခါ မျက်မမြင် ဒုက္ခိတများ၏ အခြေ အနေသည် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ပထမကမ္ဘာစစ်ပြီးဆုံးသွားပြီးသည့် နောက်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ကြိုးပမ်းမှုများသည် ဆထက်ထမ်းပိုး တိုးတက်လာလေတော့သည်။
ပထမကမ္ဘာစစ်အတွင်း ပါဝင်ဆင်နွှဲခဲ့စဉ်က မျက်စိတွင် ဒဏ်ရာ ရရှိသဖြင့် မျက်စိကွယ်သူ ဦးရေမှာ ဗြိတိန်နိုင်ငံ၌ပင် ၁ဝဝဝ ကျော် မျှ ရှိလေသည်။ သို့ဖြစ်ရာ စစ်ကြီးတွင် ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော နိုင်ငံများသည် ထိုကဲ့သို့ လူဖြစ်ရှုံးရသူများအရေးကို လျစ်လျူရှု၍ မနေသာတော့ဘဲ အထူးပင်ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ပေးရလေသည်။ ထိုကြောင့် ယခုအခါတွင် မျက်မမြင်များ မလုပ်နိုင်သော အလုပ်ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေပေသည်။
စာပေဖက်တွင်လည်းကောင်း၊ ကုန်ကူးသန်းရေးဖက်တွင် လည်းကောင်း၊ လယ်ယာ စိုက်ပျိုးရေးဖက်တွင်လည်းကောင်း အဘက်ဘက်တွင်မျက်မမြင်များ အတွက် လမ်းဖွင့်ပြီးသားဖြစ်နေ၏။ အလုပ်အကိုင် မလုပ်နိုင်သော မျက်မမြင်များကိုလည်း ပြုစု စောင့်ရှောက်ထားသဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ ခိုကိုးရာမဲ့ မဖြစ်တော့ပေ။ အနောက်နိုင်ငံများတွင် မျက်မမြင် ဖြစ်နေ၍ များစွာ ဝမ်းနည်းစရာ အကြောင်း မရှိတော့ဘဲ၊ မျက်မြင် အများပင် စာပေသင်ကြား တတ်မြောက်ကြ၍ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နှင့် ကိုယ့်ဝမ်းကိုယ်ကျောင်း နိုင်သော သူများဖြစ်နေကြလေပြီ။
မျက်မမြင်များကို ပညာသင်ကြားပေးရာတွင် မျက်စိကို အသုံးမပြု နိုင်သဖြင့် အခြားအာရုံများကို ထက်မြက်အောင် လေ့ကျင့်စေကာ သင်ကြားပေးရလေသည်။ စပိန်လူမျိုး ဖရန်စစ္စကို လူးကပ် ဆိုသူသည် သစ်သားတုံးများပေါ်တွင် ထွင်းထားသော စာလုံး များကို လက်နှင့် စမ်းသပ်ခြင်းဖြင့် မှတ်မိလာပြီးလျှင် ဖတ်တတ် လာအောင် သင်ကြားပေးရန် ကြံစည်ခဲ့လေသည်။ အမေရိကန်ပြည် တောင်စု၊ ဗော့စတန်မြို့ရှိ ပါကင် မျက်မမြင်ကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ် ဒေါက်တာ ဆယ်မျူယယ် ဂျီဟောင်းဆိုသူသည် တစ်ခါက ဆွံ့အပြီး နားမကြားသော မျက်မမြင် အမျိုးသမီး ကလေးတစ်ဦးအား ဖောင်းကြွသော စာလုံးများဖြင့် ခက်ရင်းဟု ရေး၍ တံဆိပ်တပ်ထားသည့် ခက်ရင်းတစ်ချောင်းနှင့် အလားတူ အမည်တံဆိပ် တပ်ထားသော ဇွန်းတစ်ချောင်းကို ပေးကာ ကလေး၏ လက်ဖြင့် ထိုစားလုံးများကို စမ်းသပ်ကြည့်စေ၏။
ဤသို့ နေ့စဉ်ရက်ဆက် စမ်းသပ် ကြည့်ရသောအခါ ခက်ရင်း ဟူသောပစ္စည်းနှင့် ခက်ရင်းဟူသောဖောင်းကြွနေသည့် စာလုံး များသည်လည်းကောင်း၊ ဇွန်းနှင့် ဇွန်းဟူသော စာလုံးများသည် လည်းကောင်း ဆက်သွယ်နေကြပုံကို ကလေးသည် သဘော ပေါက်လာလေသည်။ တံဆိပ်များပေါ်မှ ဖောင်းကြွနေသော စာလုံးများ၏ အနေအထားကို ကလေးသည် ကောင်းစွာကျက်မှတ် မိသောအခါ ခက်ရင်းနှင့် ဇွန်းများကို တံဆိပ်များနှင့် တစ်ခြားစီ ပေး၍ ပြန်တပ်ခိုင်းလျှင် သူသည် ခက်ရင်းပေါ်၌ ခက်ရင်းဟူသော တံဆိပ်ကိုလည်းကောင်း၊ ဇွန်းပေါ်၌ ဇွန်းဟူသော တံဆိပ်ကို လည်းကောင်း ကောင်းမွန်မှန်ကန်စွာ တပ်ဆင်နိုင်လာလေသည်။
ထိုနောက်အက္ခရာစာလုံးများကို တစ်လုံးစီ ခွဲခြားပေး၍ ပြန်ဆက် စေသည့်အခါတွင်လည်း မှန်ကန်အောင် ဆက်စပ်လာနိုင်ပြန်သည်။ ဤသို့ဖြင့်သူ့ကို အရာဝတ္ထုပစ္စည်းကလေးများနှင့် အမည်တံဆိပ်များ တွဲကာ စမ်းသပ်ဖို့ ပေးထားရာ၊ စမ်းရင်း စမ်းရင်းနှင့် သူသည် အက္ခရာစာလုံးများနှင့် အခြား စာလုံးပေါင်းများကို ကောင်းစွာ မှတ်မိလာလေသည်။ သို့ရာတွင် ဤသို့ အက္ခရာစာလုံးများကို မှတ်မိဖို့လေ့ကျင့်ရသည်မှာ အချိန်ကြာလှသည့်ပြင် တော်ရုံ ဇွဲဝီရိယနှင့်လည်း မတတ်မြောက်နိုင်ချေ။
အချို့က မှီအုံးပေါ်၌ တွယ်အပ်ကလေးများကို စာလုံးပုံဖော်၍ စိုက်ထားပြီးသော် စမ်းသပ်စေခြင်းဖြင့် မျက်မမြင်တို့ကို စာ သင်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြ၏။ ၁၆၄ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ပြင်သစ် လက်ရေးသင် ဆရာတစ်ဦးသည် မျက်မမြင်များအတွက် ရွေ့ရှားနိုင်သောစာလုံးများကို စမ်းသပ်တီထွင်ကြည့်ခဲ့သည်။
အချို့ကလည်း သတ္တုစက်လုံးများကို အသုံးပြု၍ စမ်းသပ်သင်ကြား ပေးခဲ့ကြ၏။ ဂျာမနီနိုင်ငံတွင် ဗိုက်ဆင်ဗု ဆိုသူသည် စက္ကူ ကပ်ပြားများတွင် စာလုံးထွင်း၍ သင်ကြားခဲ့သည်။ နည်းသစ် စထွင်သူများသည် တစ်ခါတစ်ရံနည်းလမ်းအစကို မျက်မမြင ်တမည့်များထံမှပင်ရတတ်လေသည်။ တစ်ခါက ဗလင်တင်အျူအီး ဆိုသူ၏ မျက်မမြင်တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်သူ ဖရန်ဆွာ လက်ရွှားသည် သူ့ဆရာ၏ စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်များကို ရွေးချယ်နေရင်း စက္ကူကပ်ပြား တစ်ခုပေါ်၌ ပုံနှိပ်ထားသော စာလုံးများကို စမ်းသပ်ကြည့်မိ၏။ ထိုစာလုံးများမှာ စက္ကူပေါ်တွင် အရာတင်နေအောင်ပင် ပုံနှိပ်ထားရာ၊ ယင်းတို့ကို စမ်းကြည့်ခြင်း ဖြင့် စားလုံးအမျိုးမျိုးကို ခွဲခြားတတ်ကြောင်း သူ့ဆရာကို ပြောပြလေသည်။ ထိုအခါ အျူအီးသည် အကြံရလာပြီးသော် စာရွက်လွတ်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ကလောင်တံအရိုးဖြင့် စာလုံးများကို ရေး၍ လက်ရွှားအား ဖတ်ခိုင်းသည်။ လက်ရွှားသည် လက်နှင့် စမ်းသပ်၍ မှန်ကန်အောင် ဖတ်နိုင်ခဲ့ပြန်သည်။ သို့ဖြင့် အျူအီးသည် အားတက်လာကာ စာရွက်ပေါ်တွင် စာလုံးဖော်၍ မျက်မမြင်းများကို သင်ကြားပေးခဲ့လေသည်။
မျက်မမြင်များ ဖတ်ရန်စာအုပ်များကို ဦးစွာပထမ ဖောင်းကြွနေသော စာလုံးများဖြင့် ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေခဲ့၏။ သို့သော် ယခုအသုံးပြုနေ့ သည့် စာအုပ်များမှာ များသောအားဖြင့် စာရွက်ပေါ်၌ အဖုကလေးများဖြင့် အက္ခရာပုံ ဖော်ထားသော စာအုပ်များဖြစ်လေ သည်။ ဤစာအုပ်မျိုးကို ပါရစ်မြို့မှ လူဝီဗရေးဆိုသူ တီထွင် ထုတ်ဝေခဲ့လေသည်။ လူဝီဗရေး၏ ဖခင်သည် သားရေကုန်းနှီး ကကြိုးတန်ဆာများကို ချုပ်လုပ်ရောင်းချသူ ဖြစ်ရာ၊ သူသည် သားရေစကလေးများကို စူးဖြင့် ထိုးဖောက်ကာ ကစားလေ့ရှိခဲ့၏။
တစ်နေ့တွင်လူဝီသည် အခါတိုင်းကဲ့သို့ သူ့စူးနှင့် သားရေကို ထိုး၍ ကစားနေနေစဉ် ကံမကောင်း အကြောင်းမလှသောကြောင့် လက်ချော်၍မျက်စိကို ထိုးမိသဖြင့် ၃ နှစ်သားအရွယ်တွင် မျက်စိ ကွယ်ခဲ့ရရှာလေသည်။ သားရေတွင် စူးနှင့် ထိုးဖောက်လိုက်သော အခါ အပေါက်ကလေးများ ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို သူစိတ်ဝင်စားစွာ တွေ့ကြည့်ယင်း အကယ်၍ စူးနှင့် သားရေကို ထုတ်ချင်ပေါက် မဖောက်ဘဲ သားရေတွင်အပေါက်ပေါ်ရုံလောက်သာ စူးကို ထိုးကြည့်လျှင် တစ်ဖက်၌ ဖောင်းကြွသော အပေါက်ရာကလေးများ ထင်လာသည်ကို သူစမ်း၍သိရှိခဲ့လေသည်။ တဖန် ထိုအပေါက်ရာ ကလေးများကို နေရာတကျ စီစဉ်ပေးလျှင် အက္ခရာ စာလုံး ပုံသဏ္ဌာန်များ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ကြောင်းကို သူစဉ်းစားမိပြန်လေသည်။ ထိုမှ သဲလွန်စရကာ မျက်မမြင်များ အတွက် စာလုံးများကို ထွင်နိုင်ခဲ့လေသည်။ သူ့နည်းစံနစ်သည်မျက်မမြင်များအတွက် အလွန် သင့်တော်သောကြောင့် ယခုအခါ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အများဆုံးအသုံးပြုလျက်ရှိပေသည်။ ဗရေးနည်းအတိုင်း ပုံနှိပ် ထားသော စာအုပ်များသည် ရိုးရိုးစာအုပ်များထက် ပိုထူ၍ အဖိုးလည်း များစွာပေးရသဖြင့် မျက်မမြင်ကျောင်းစာကြည့် တိုက်များ၌သာ ထားရှိနိုင်လေသည်။ ဗြိတိန်နိုင်ငံ၌ မျက်မမြင်များ အတွက် ပထမဦးဆုံး ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေသော စာအုပ်မှာ ၁၈၂၇ ခုနှစ်တွင် အက်ဒင်ဗာရာမြို့၌ ဂျိန်းဂေါဆိုသူ ထုတ်ဝေသော စာအုပ်ဖြစ်သည်။ ထိုစာအုပ်၌ သုံးထောင့်ပုံကို အမျိုးမျိုးပြောင်း လွဲကာ အက္ခရာပုံဖော်၍ ပုံနှိပ်ထားလေသည်။ ၅ နှစ်မျှကြာ သောအခါ ဆရာကြီးတစ်ဦးက တစ်မျိုး တီထွင်ပြန်သည်။
ဤသို့ တစ်စတစ်စ နည်းကောင်းကို ထွင်လာကြရာ၊ ၁၉ ရာစု ခေတ်ဦးလောက်တွင် မျက်မမြင်များအတွက် စာလုံးပုံဖော်သည့် နည်း ၂၃ မျိုးခန့်ရှိလာလေသည်။ ယင်းတို့အနက် ဗရေး၏နည်း၊ ဒေါက်တာမွန်း၏ နည်း၊ လူးကပ်၏နည်းနှင့် ဖရဲ၏နည်းတို့သည် အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်၏ ။
ဗရေး၏ နည်းသည် ကမ္ဘာသုံးဖြစ်၍ တရုတ်နိုင်ငံတွင် ဒေါက်တာမာရေး ဆိုသူသည် ဗရေး၏ နည်းကိုပင် တရုတ်အက္ခရာနှင့် ဆီလျော်အောင် ပြုပြင်ပေးခဲ့လေသည်။
ဗရေး တီထွင်သော နည်းမှာ အစက်ကလေး ၆ ခုကို အမျိုးမျိုး လှည့်ပတာ် တွဲပေးခြင်းဖြင့် အက္ခရာဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအစက်ကလေးများမှာ အလျားလိုက် ၂ စက်စီ ထောင်လိုက် ၃ စက်စီရှိပြီးလျှင် ယင်းတို့ကို သင့်သလို တွဲလိုက်လျှင် ၆၃ တွဲရနိုင်၏။
၂၆ တွဲကို အက္ခရာ စာလုံးများအတွက် ထား၍ ကျန်အတွဲတို့ကို စကားဖြတ်၊ ပုဒ်ဖြတ်၊ အတိုချုံး စကားလုံးများ စသည်တို့အတွက ်ထားလေသည်။ ပမာအားဖြင့် အင်္ဂလိပ်စာလုံး ဗ ကို အစက်တစ်စက် ၊ မ္ဘ ကို ထောင်လိုက်အစက် နှစ်စက်၊ ဂ္ဂ ကို အလျားလိုက်အစက်နှစ်စက်၊ ီ ကို အလျားလိုက်အစက် နှစ်စက်နှင့် ထောင်လိုက်တစ်စက် စသည်ဖြင့် အစက် ၆ စက် ကို အမျိုးမျိုး လှည့်တွဲကာ အက္ခ ရာ စာလုံးဖော်ထားသည်။
မျက်မမြင်များကို စာတတ်အောင် သင်ကြားပေးခြင်းထက် လက်မှုပညာကိုတတ်အောင် သင်ကြားပေးလျှင် ပိုမိုအကျိုးဖြစ်ထွန်း နိုင်သည့်လျောက် ကြိန်ဖြင့် ခြင်းတောင်းယက်ခြင်း၊ ကုလားထိုင် ကြိန်ထိုးခြင်း၊ ဖာယက်လုပ်ခြင်း၊ တံမြတ်စည်း စည်းခြင်းစသော စမ်းသပ်လုပ်ရသည့် လက်မှုပညာများကို မျက်မမြင်ကျောင်းများ၌ သင်ကြားပေးသေးသည်။ ထိုပညာဖြင့် မိမိတို့ အသက်မွေးဝမ်း ကျောင်းပြုနိုင်ကြ၍ ထိုပညာရပ်များမှာ မျက်မမြင်များ အတွက် အထူးသင့်လျော်လေသည်။ အနောက်နိုင်ငံ၌ မျက်မမြင်များသည် တူရိယာတီးမှုတ်သည့်ဖက်၌ အချို့တစ်ဖက်ကမ်းခေတ် တတ်မြောက် ကြ၏။ အချို့ စန္ဒယား အတီးကောင်းသူများ၊ စန္ဒယားပြင် ဆရာများမှာ မျက်မမြင်များပင် ဖြစ်ကြလေသည်။
ဇောမဒက်ရွာ
ဇောမဒက်ရွာ
ရှော်ချေရွာ၊ ဒါပ္ပ
ရှော်ချေရွာ၊ ဒါပ္ပ
နမ့်မရွာ၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်
နမ့်မရွာ (Namma)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (မြောက်)၊ လားရှိုးခရိုင်၊ မိုင်းရယ်မြို့နယ်၊ နားဝါကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၆၅၅၂ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ နားဝါကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၁၀၁၃ ဦး၊ မ ၁၁၂၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၂၁၄၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းရယ်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဝေလာဝေးချောင်းဖျားရွာ၊ ရေလဲ
ဝေလာဝေးချောင်းဖျားရွာ၊ ရေလဲ
ဘူတာသစ်ရွာ၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်
ဘူတာသစ်ရွာ (Butarthit)သည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ဂန့်ဂေါခရိုင်၊ ဂန့်ဂေါမြို့နယ်၊ ခေါင်းတုံကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၂၀၁၄၉ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ခေါင်းတုံကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၄၃၆ ဦး၊ မ ၄၉၄ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၉၃၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဂန့်ဂေါမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ပြားချွိန်ရွာ၊ သိုင်းချောင်း
ပြားချွိန်ရွာ၊ သိုင်းချောင်း
Windows 7
Windows 7 (codenamed Vienna, ယခင် Blackcomb ) သည် မိုက်ခရိုဆော့ဖ်၏ ကွန်ပျူတာ လည်ပတ်ရေးစနစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး Windows NT မိသားစုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ Windows 7 အား ဇူလိုင် ၂၀၀၉ ခုနှစ်တွင် စတင်ထုတ်လုပ်ခဲ့ပြီး အောက်တိုဘာ ၂၂၊ ၂၀၀၉ ခုနှစ်တွင် စတင်ရရှိခဲ့သည်။ မိုက်ခရိုဆော့သည် Windows Vista ၏ အားနည်းချက်များကို ဖာထေးသည့်အနေဖြင့် Windows 7 အား အဆင့်မြင့်တင် ထုတ်လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၆ လအတွင်း မိတ္တူအချပ်ရေ ၁၀၀ မီလီယံ ရောင်းချခဲ့ရကာ ၂၀၁၂ ဇူလိုင်လတွင် အချပ်ရေ ၆၃၀ မီလီယံထိ တိုးလာခဲ့သည်။ ၂၀၁၆ ဇွန်လအရ ဈေးကွက်၏ ၄၉.၀၅ ရာခိုင်နှုန်းထိ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး လူသုံးအများဆုံး os တစ်ခုအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သည်။
မြန်မာ့အထွေထွေနှင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး စက်မှုလုပ်ငန်း
မြန်မာ့အထွေထွေနှင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး စက်မှုလုပ်ငန်း၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် စက်ရုံပေါင်း(၁၈)ရုံ၊ စက် ရုံခွဲ(၁၂)ရုံ၊ စုစုပေါင်း (၃၀)ရုံရှိသည်။ ၎င်းစက်ရုံများ အနေဖြင့်
ကဇွန်းအင်း (တောင်)ရွာ၊ ရေပေါက်
ကဇွန်းအင်း (တောင်)ရွာ၊ ရေပေါက်
ဒိုးတန်းရွာ၊ ပဲနွယ်ကုန်းရွာမ
ဒိုးတန်းရွာ (Doetan)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ ပဲခူးခရိုင်၊ ကျောက်တံခါးမြို့နယ်၊ ပဲနွယ်ကုန်းရွာမကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၉၁၉၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ပဲနွယ်ကုန်းရွာမကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၁၂၂ ဦး၊ မ ၂၄၂၀ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၅၄၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ကျောက်တံခါးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အင်ဖွမ်ခရန်ရွာ၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်
အင်ဖွမ်ခရန်ရွာ(Inhpwanhkaran)သည် ကချင်ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနားခရိုင်၊ အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်၊ အင်ဂျီအူးမားကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၆၆၀၃၂ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဖက်တူမိန်းရွာ၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်
ဖက်တူမိန်းရွာ (Hpettumein)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ လင်းခေးခရိုင်၊ မိုင်းပန်မြို့နယ်၊ ကုံးကျိုင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၅၅၃၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ကုံးကျိုင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၃၇၁ ဦး၊ မ ၂၉၅ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၆၆၆ ဦးနေထိုင်သည်။ ဤရွာသည် တိမ်ကောသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:မိုင်းပန်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ကုန်းဆန်းရွာ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်
ကုန်းဆန်းရွာ (Konesang)သည် ရှမ်းပြည်နယ် (တောင်)၊ ပအိုဝ်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ ဟိုပုံးမြို့နယ်၊ မိုင်းလင်းကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၂၀၁၀၈၆ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မိုင်းလင်းကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၂၇၅ ဦး၊ မ ၂၅၇၇ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၈၅၂ ဦးနေထိုင်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဟိုပုံးမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
အင်ထရာနက်
အင်ထရာနက် (Intranet) ဆိုသည်မှာ ပုဂ္ဂလိက ကွန်ယက် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအတွင်းရှိသူများသာ သုံးစွဲနိုင်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အချက်အလက်များနှင့် ဝန်ဆောင်မှုများကို အဖွဲ့အစည်း၏ အိုင်တီစနစ်မှတဆင့် အဖွဲ့အစည်းအတွင်းတွင်သာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ပြင်ပအင်တာနက်မှ ဝင်ရောက် မရယူနိုင်သည့် စနစ်ဖြစ်သည်။ alt=အင်ထရာနက်သရုပ်ပြပုံ|thumb|အင်ထရာနက် သရုပ်ပြပုံ
မြစ်ကြီးနားလေဆိပ်
မြစ်ကြီးနားလေဆိပ် (Myitkyina Airport) သည် ကချင်ပြည်နယ် မြစ်ကြီးနားမြို့တွင် တည်ရှိသည်။ (IATA: MYT, ICAO: VYMK).
လေကြောင်းလိုင်းများနှင့် ပျံသန်းမှုများ
မြစ်ကြီးနားလေယာဉ်ကွင်းကို ဒုတိယကမ္ဘာစစ် မတိုင်ခင်က တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လေယာဉ်ကွင်းကို ၁၉၄၂ ခုနှစ် မေလ ၈ ရက်နေ့တွင် ဂျပန်တို့ မြန်မာကို အောင်နိုင်ခြင်းအဖြစ် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဂျပန်တို့က ၎င်းတို့၏ လေကြောင်းအခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် အိန္ဒိယ နှင့် တရုတ်နိုင်ငံတို့ကို ထောက်ပံ့ရေးအတွက် ကြားခံအဖြစ်လည်း အသုံးပြုခဲ့သည်။
ကျေးပင်ရွာ၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်
ကျေးပင်ရွာ (Kyaypin)သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မော်လိုက်ခရိုင်၊ ဖောင်းပြင်မြို့နယ်၊ ရွာတန်းရှည်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၆၁၅၁ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:ဖောင်းပြင်မြို့နယ်ရှိ ရွာများ