ဥရောပသမိုင်းတွင်_ထင်ရှားသော_ချားဘုရင်များ
ချားဘုရင်ပထမ (ခရစ် ၁၆ဝဝ-၁၆၄၉)
ပထမချားဘုရင်မှာ အင်္ဂလန်ပြည်၏ ထီးနန်းကို အုပ်စိုးခဲ့ သော စကော့မင်းဆက် စတူးဝပ်အနွယ်ဝင် ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ အင်္ဂလန်နှင့် စကော့တလန် နှစ်ပြည်ထောင်၏ ပထမဘုရင်အဖြစ် အုပ်စိုးခဲ့သော ပထမဂျိန်းဘုရင်၏သားတော် ဖြစ်ပေသည်။ ဘုရင်၏ တန်ခိုးအာဏာမှာ ဘုရားသခင်မှ ဆင်းသက်လာသည်ဖြစ်၍ တိုင်းပြည်လူထု၏ အလိုကို ဂရုပြု စရာ မလို၊ ဘုန်းကံအခွင့်အရေးရှိ၍ ဘုရင့်အလိုကျ ပြုမူနိုင်ခွင့် ရှိသည်ဟူသော ဝါဒကို ခမည်းတော်ကဲ့သို့ စွဲမြဲယုံကြည် သူဖြစ် လေသည်။ ထို့ကြောင့် ပါလီမန်နှင့် တဖက်တစ်လမ်း ဖြစ်ကြ ရာမှ အာဏာလုသည့် ပြည်တွင်းစစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ရ၍၊ ပါလီမန်က အရေးသာသောအခါ မိမိ၏ဝါဒကို မစွန့်လွှတ် နိုင်သည့် ချားဘုရင်မျာ မိမိ၏အသက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရ လေသည်။ ချားသည် ၁၆ဝဝ ပြည့်နှစ်တွင် ဖွားမြင်၍ ၁၆၁၂ ခုနှစ် တွင် သူ၏နောင်တော် ဟင်နရီမင်းသား ကွယ်လွန်သွားသည့် အခါ အိမ်ရှေ့နန်းလျား ဖြစ်လာသည်။၁၆၂၅ ခုနှစ်တွင် ဖခင်၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံခဲ့ရ၏။ စာပေပညာရပ်များကို ကောင်း စွာ လေ့လာဆည်းပူး၍ ဘာသာတရားကို ကြည်ညိုလေးစားသူ ဖြစ်လေသည်။ မိမိ၏ ယုံကြည်စွဲမြဲချက်အတိုင်း ဖြစ်မြောက် အောင် မည်သည့်အရာမဆို စွန့်လွှတ်နိုင်သောသဘော ရှိသည်။ သို့သော် ချားကား ထိုခေတ်အခါက လူများ၌ အကြံဉာဏ် အတွေးအခေါ်သစ်များ ပေါ်ပေါက်နေကြောင်းကို ဂရုမပြုခဲ့ချေ။ နန်းတက်ပြီး ၃ နှစ်အတွင်း၌ ပါလီမန်အစည်းအဝေး ၃ ကြိမ် တိုင် ဆင့်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း ပါလီမန်သည် ဘုရင်၏ တစ်ချက် လွှတ် တောင်းဆိုချက်များကို မလိုက်လျောသဖြင့် ၃ ကြိမ်လုံး ဖျက်သိမ်းပစ်လိုက်ရလေသည်။ အချုပ်ဆိုရသော် ဘုရင်နှင့် ပါလီမန်သဘော မညီညွတ်သည်မှာ ဘုရင်ကလည်း သက်ဦး ဆံပိုင်ဘုရင်အဖြစ် ကန့်သတ်လိုသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ယင်းသို့ ချားဘုရင်အား သက်ဦးဆံပိုင်ဘုရင်အဖြစ် စိုးမိုး စေရန် ဝိုင်းဝန်းသွေးထိုးပေးနေကြသူများမှာ ဝန်ကြီးချုပ်အား ဘွဲ့ရစထရက်ဖို့စား၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလော့နှင့် ဘုရင်၏ မိဖုယား ပြင်သစ်မင်းသမီး၊ ဟင်နရီအက်စတာမာရီယာတို့ ဖြစ်လေသည်။ ပထမချားဘုရင်သည် တတိယအကြိမ် ပါလီမန်အစည်း အဝေးတွင် ရေးဆွဲတင်ပြခဲ့သော အခွင့်အရေး တောင်းဆိုလွှာ အတိုင်း လိုက်နာရန် သဘောတူခဲ့လေသည်။ သို့သော် ဖော်ပြခဲ့ သော လူတစ်စု၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု၊ သွေးထိုးပေးမှုတို့ကြောင့် ထိုတောင်းဆိုလွှာပါ အရေးကြီးသောအချက်များကို ဖောက်ဖျက် ကာ၊ ဥပဒေနှင့်လည်း မညီ အကျိုးအကြောင်းလည်း မဆီလျော် သော အခွန်စည်းကြပ်ခြင်း ငွေချေးယူခြင်းများ ပြုလေသည်။ ပါလီမန်ကို ၃ ကြိမ်မျှ ဖျက်သိမ်းပြီးနောက်တွင် ၁၆၂၉ ခုနှစ်မှ ၁၆၄ဝ ပြည့်နှစ်အထိ ၁၁ နှစ်တိုင်တိုင် ချားဘုရင်သည် ပါလီမန်မခေါ်ဘဲ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်လေသည်။ ထိုအတော အတွင်း တိုင်းပြည်အတွက် သုံးရန်မလိုသော ငွေများကို ရနိုင်သောနည်းဖြင့် ကောက်ခံခဲ့ရာ တစ်နိုင်ငံလုံး မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ ၁၆၃၉ ခုနှစ်၌ စကော့တလန်ပြည်တွင် ဘုရား ဝတ်တက်ခြင်းကို အင်္ဂလန်ပြည်၌ ဆောင်ရွက်ပုံအတိုင်း လိုက်နာစေသဖြင့်၊ စကော့လူမျိုးတို့ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီးလျှင်၊ တော်လှန်ပုန်ကန်ကြလေသည်။ အင်္ဂလန်ပြည်၌လည်း ဗရင်ဂျီဂိုဏ်း အဆောင်အယောင်ထုံးစံများကို ရှေးကထက် အရေးတယူပြုလာသဖြင့် သာသနာရေးအယူသည်းသည့် ပျူရီတန်များမှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ကြရပေသည်။ ထိုအခါ စကော့တလန်ပြည်၏ ပုန်ကန်ထကြွမှုကို နှိမ်နင်း ရန် ငွေလိုသောကြောင့် ချားဘုရင်သည် မလွှဲမရှောင်သာသဖြင့် ပါလီမန်ကို ဆင့်ခေါ်ရသည်။ ထိုပါလီမန်ကို ၁၆၄ဝ ပြည့်နှစ် တွင် ဆင့်ခေါ်လေရာ ၁၂ နှစ်မျှ ပါလီမန်သက် ရှည်ခဲ့သော ကြောင့် သက်တမ်းရှည်ပါလီမန်ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ယင်း ပါလီမန်က ယင်းသဘောတူညီချက်မရဘဲ အခွန်ကောက်ခံ ခြင်းမှာ မတရားဟူ၍လည်းကောင်း၊ စတားချိမ်းဗာနှင့် အခြား အထူးအခွင့်ရ ရုံးတော်များကို ပယ်ဖျက်ရန်လည်းကောင်း၊ ပါလီမန်၏ သဘောတူညီချက်မရဘဲ ပါလီမန်ကို မဖျက်သိမ်းရ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ပြဋ္ဌာန်းခဲ့လေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး လော့ နှင့် အခြားဝန်ကြီးများကို အကျဉ်း ချထားပြီးနောက် စထရက် ဖို့စားကိုလည်း အဆုံးစီရင်လိုက်သည်။ ၁၆၄၂ ခု ဇန္နဝါရီလ ၄ ရက်နေ့တွင် ပါလီမန်အမတ် ၅ ဦးကို ဖမ်းဆီးရန် အကြံ မအောင်မြင်သောချားသည် လန်ဒန်မြို့မှ ထွက်ပြီးသော် နော့တင်ဂမ်မှနေ၍ ပါလီမန်ကို စစ်ကျေညာလေသည်။ ယင်း သို့လျှင် ဘုရင်နှင့် ပါလီမန်တို့၏ ပြည်တွင်းစစ်သည် ဖြစ်ပွား ရလေသည်။ ဘုရင်၏ ဖက်တွင် မင်းဆွေစိုးမျိုး၊ သူဌေးသူကြွယ်များနှင့် သာသနာ့ဝန်ထမ်းများ ပါဝင်ကြ၏။ ပါလီမန်ဖက်မှ ပျူရီတန် ဂိုဏ်းသားများက ရှေ့ဆောင်၍ ကုန်သည်လယ်လုပ်သူ လူတန်း စားများ ပါဝင်လေသည်။ ပထမ ၂ နှစ်ခန့်တွင် ဘုရင့်ဖက်မှ အရေးသာခဲ့လေသည်။ သို့သော် ပါလီမန်ဖက်တွင် အော်လီဗာ ကရွမ်းဝဲ စသည့် ခေါင်းဆောင်ကောင်းကြီးများ ပါဝင်တိုက်ခိုက် ခဲ့ရာ ဘုရင့်ဖက်မှာ တဖြည်းဖြည်း အရေးနိမ့်လာလေတော့ သည်။ ကရွမ်းဝဲကား တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာလေသည်။