cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
တပ်မတော်စစ်ဆင်ရေးများနှင့် ဗကပတို့၏ သုံးသပ်ချက်
ဒေသ 	အုတ်တွင်းမြို့နယ် စင်းချောင်း ဝှမ်း။
ရည်ရွယ်ချက်	ပါတီဗဟိုကို ချေမှုန်းဖို့ဖြစ် တယ်။
ရန်သူတပ်	တပ်မ(၇၇)နဲ့ (၈၈)တပ်များ ဖြစ်တယ်။
နောက်ခံကား
-	ဒီထိုးစစ်ဟာ ပါတီဗဟိုရောက်ဖူးတဲ့အောင်စိန် 	ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် ပြုလုပ်လာတာဖြစ်။ သူ့ရဲ့သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် ၆၈ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ
၁၉ ရက်နေ့မှာ ဒုတိယ အကြိမ် အတိုက်ခံရပြန်တယ်။
-	အတွင်းရန် ထွန်းငြိမ်းကို အပြင်းအထန် တိုက်ပွဲဆင်ပြီးစ အချိန်ဖြစ်။ အတွင်းရန်ကို အလေးထားတိုက်ပွဲဆင်စဉ် အပြင်ရန်ကို အာရုံစိုက် ပေါ့လျော့နေစဉ်
ခံရတာဖြစ်။
-	ဒီတိုက်ပွဲမှာ မာ့ခ်စ်လီနင်ကျောင်းသားနဲ့ မြစ်ဝကျွန်းပေါ် တည်ဆောက်ရေး ကျောင်း သားထဲမှ ရဲဘော် ၁၂ ယောက် ကွဲထွက်သွား တယ်။ ဒါ့အပြင်
အရေးကြီးတဲ့ စာရွက်စာတမ်း များ၊ ကနပစ္စည်း များ၊ ရွှေ၊ ငွေအမြောက် အမြား ဆုံးရှုံးရပြန်တယ်။
-	စက်တင်ဘာလ ၂၄  ရက်နေ့ကျတော့ ထွန်းငြိမ်း ကျောရိုးငမြကြီးရဲ့လုပ်ကြံမှုကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကြီးကျဆုံးခဲ့ရတယ်။
-	ဒီကာလအတွင်းမှာ ပါတီဗဟိုဟာ အတွင်း အပြင်ရန်သူနှစ်ဦးကြားမှာ အလူးအလဲခံနေ ရတယ်။ ရိက္ခာအကျပ်အတည်းကလည်း အလွန်ကြီးတယ်။
ရောဂါအန္တရာယ်ကလည်း တစ်ဖက်က ခြိမ်းခြောက်ခံနေရတယ်။
-	ဆေးကျောင်းဟာလည်း ရန်သူရဲ့ချေမှုန်းတာ ခံလိုက်ရတယ်။ ရန်သူနဲ့ ရှေ့မှာရင်ဆိုင်နေ၊ ကွန်မြူနစ်ဆန့်ကျင်ရေးသမားတွေက နောက် ကျော
ဓားနဲ့ထိုးတာခံရတဲ့အတွက် ရဲဘော် ၂ဝ ကျော်ကျဆုံး၊ လက်နက်များဆုံးရှုံးရပြန်တယ်။
-	ဘယ်လိုပင်ဖြစ်စေ လူထု၊ အထူးသဖြင့် တောင်ပေါ်ကရင် ဗမာလူထုရဲ့ အကူအညီနဲ့ အခက်အခဲ အကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှား နိုင်ခဲ့တယ်။
သခင်ဇင်နှင့် သခင်ချစ်တို့သည် တပ်မတော်၊ စစ်ဆင်ရေးများကြောင့် ကြုံတွေ့ရသော အရှုံးများကို တတ်နိုင်သမျှ ဖုံးကွယ်ပြီး အနိုင်များကိုသာ ရွေးနုတ်၍
သုံးသပ်ခဲ့ကြသည်။ ဖုံးဖိ၍မရသော အရှုံးများအတွက် မူကား နိုင်ငံရေးစစ်ရေးခေါင်းဆောင်များအား စစ်ပြေး သမား၊ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရေးသမားဟုဆိုကာ
အပြစ် ပုံချခဲ့သည်။ အမှတ်(၇၇)နှင့် အမှတ်(၈၈) ခြေမြန်တပ်မ များ၏ ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ မတ်လမှ မေလအထိ သုံးလကြာ ဆင်နွှဲခဲ့သော တံခွန်စစ်ဆင်ရေး
ကိုလည်း ဤအတိုင်း သုံးသပ်ခဲ့သည်။ ငါးပြေမစားကျက်တွင် ရဲဘော် အောင်ကြီးနှင့် အများအပြားကျဆုံးရခြင်းကို လက်နက် ချသွားသော သစ္စာဖောက်များ
တွင်လည်း ပါတီဗဟိုသည် ရှောင် တိမ်းပြေးလွှားနေခဲ့ရရာ သခင်ဇင်ကမူ အောင်ပွဲဟုသာ သတ်မှတ်သည်။ အမှတ်(၉၉)ခြေမြန်တပ်မ၏
ဇွဲသတ္တိ စစ်ဆင်ရေးကိုလည်း  ရိုက်ချိုးလိုက်နိုင်သည်ဟု တော်လှန်ရေးအကောင်းမြင်ဝါဒဖြင့် သုံးသပ်ခဲ့သည်။ လက်တွေ့တွင်မူ ကျဆုံးသူ၊
ဒဏ်ရာရသူ၊ လက်နက်ချ သူများပေါ်ပေါက်လာပြီး လက်နက်များလည်း ဆုံးရှုံး ခဲ့ရလေသည်။
သခင်ဇင်နှင့် သခင်ချစ်တို့သည် အမှတ်(၉၉) ခြေမြန်တပ်မ၏ ဇွဲသတ္တိစစ်ဆင်ရေးကို ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလမှ နိုဝင်ဘာလအထိ ပထမကာလ၊
၁၉၆၉ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလမှ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဇွန်လ အထိ ဒုတိယကာလ၊ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဇူလိုင်လမှ ဒီဇင် ဘာလအထိ တတိယကာလဟူ၍ ကာလသုံးရပ်ခွဲပြီး
သုံးသပ်ခဲ့ကြသည်။ ပထမကာလတွင် ဗကပတို့က လက်ဦးမှုရသည်ဟု သုံးသပ်သည်။ သို့သော် ထိခိုက် ကျဆုံးမှုများကိုလည်း ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ ဒုတိယ
ကာလတွင် တပ်မတော်၏ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်း ရှည်လျားလာမှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၆ ရက်တွင် ခမရ(၁ဝ၉)မှ ရိက္ခာပို့
တပ်စိတ်နှစ်စိတ်ကိုဖြတ်တိုက်ခဲ့သည်။ ဒီဇင်ဘာလ ၂ဝ ရက်တွင် ဂုံညင်းတန်း၌ ခမရ(၁ဝ၃)မှ ရိက္ခာပို့တပ်စိတ် နှစ်စိတ်ကိုချုံခိုတိုက်ပြန်သည်။
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဇန်နဝါရီလတွင်လည်း တိုက်ပွဲဖြစ်ရာ ခလရ(၁ဝ)မှ အရာရှိတစ်ဦးကျဆုံးပြီး စစ်သည်နှစ်ဦးဒဏ်ရာရရှိသွား ခဲ့ရရှိသွားခဲ့သည်။
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၄ ရက်တွင် ခလရ(၁ဝ)မှ တပ်စုတစ်စုကိုတိုက်ခိုက်ပြီး ထိုလမှာပင် ခလရ(၃)မှ တပ်စုစစ်ကြောင်းကို တိုက်ခိုက် ခဲ့သည်။
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ် ဧပြီလ ၂၆ ရက်တွင် ခလရ (၁၂)မှ တပ်စုတစ်စုကိုတိုက်ပြီး မေလ ၃ ရက်တွင် ခလရ(၁ဝ)မှ တပ်စုတစ်စုကို တိုက်ခဲ့သည်။
ဇွန်လ ၂၇ ရက်တွင် ကျောက်ဖျာတောင်ကြောပေါ်ရောက်နေ သော ခလရ(၁၃)မှ တပ်ခွဲတစ်ခွဲကို တိုက်ခဲ့သည်။ ထိုတိုက်ပွဲများကို ဗကပတို့က
ချေမှုန်းရေးစစ်ဟု သတ်မှတ်သည်။
ပြောက်ကျားလှုပ်ရှားမှုများအနေနှင့် ချောင်းပစ် ခြင်း၊ မီးရထားလမ်းကို ဖျက်ဆီးခြင်းများလည်း လုပ်ခဲ့ သည်။ ရန်သူ (၁၅ဝ) ကျော် (တပ်မတော်)ကို ချေမှုန်း
နိုင်ခဲ့သည်ဟု သုံးသပ်သည်။ သို့သော် မရန်းချောင်းစု တိုက်ပွဲမှလွဲ၍ ကျန်တိုက်ပွဲများတွင် လုံးဝဥဿုံချေမှုန်း ရှင်းလင်းနိုင်မှုမရှိခြင်းကိုလည်း ဖုံးကွယ်
၍မရပေ။ တိုက်ပွဲများတွင် လက်လှမ်းမီရုံသာ သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ကို ချေမှုန်းသည်ဟု သတ်မှတ်သော်လည်း အဆုံးစွန် အကြွင်းမဲ့မချေမှုန်းနိုင်ခြင်းကိုကား
တိုက်ပွဲခေါင်းဆောင် သူများ၏ အတွေးအခေါ်အားနည်းခြင်းကြောင့်ဟု အပြစ်ပုံချခဲ့ကြသည်။
တတိယကာလတွင် တပ်မတော်စစ်ကြောင်းများသည် နယ်မြေဒေသစိုးမိုးရေးကို အဓိကထားဆောင်ရွက်ပြီးလုပ်သားပြည်သူများ၏ သတင်းပေးချက်များအရ
ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်တိုက်ခိုက်လာသည်။ ပြည်သူလူထုနှင့် တပ်မတော်ပူးပေါင်း၍ ကွက်ပြည့်နင်းစစ်ဆင်ရေးများ ကိုလည်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ဗကပဗဟို သည် ရှောင်ကွင်းပြီးနောက် မြေပြန့်ရွာများသို့ဆင်း၍ အာဏာနီတည်ဆောက်ခြင်းဖြင့် စစ်ဆင်ရေးမြားဦး ကို လှည့်ပစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊   နိုဝင်ဘာလ ၁၆ ရက်တွင် ရဲဘော်မြခေါင်းဆောင်သော အင်အားလေးယောက် ကင်းပုန်းဖြင့်တိုး၍သေဆုံးခဲ့ ရသည်။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ
ကွင်း(မြေပြန့်)တွင် ရန်သူ ချေမှုန်းရေးမလုပ်ရဲသည့် စောအောင်ကြောင့်ဖြစ်သည် ဟု ဗကပဗဟိုက သုံးသပ်သည်။
အမှတ်(၉၉)ခြေမြန်တပ်မမှ တပ်ရင်းသုံးရင်း၊ အလယ်ပိုင်းတိုင်း စစ်ဌာနချုပ်မှ တပ်ရင်းနှစ်ရင်းနှင့် ပြည်သူ့ရဲများသည် ပြည်သူလူထု ၁ဝဝဝ ကျော်နှင့်အတူ
၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၁၅ ရက်မှ ၂၈ ရက်ထိ တောင်ပေါ်ဒေသတွင် ကွက်ပြည့်နင်း၍ စစ်ဆင်ရေး ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်ဗကပဗဟိုသည်
လွတ်အောင် တိမ်းရှောင်နိုင်ခဲ့သည်။ အမှတ်(၉၉)ခြေမြန် တပ်မ ဌာနချုပ်၏ဇွဲသတ္တိစစ်ဆင်ရေးအတွင်း တိုက်ပွဲပေါင်း ၅ဝ ကျော်ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ တပ်မတော်သား
ပဲခူးရိုးမတွင်ဆင်နွှဲလာသော တပ်မတော်၏ထိုးစစ် များကို ဗကပတို့ကချေမှုန်းစစ်ဖြင့် ရိုက်ချိုးလိုက်နိုင် သည်ဟုသုံးသပ်ခဲ့သည်။ တပ်မတော်၏ထိခိုက်ကျဆုံးမှု
နှင့် ရရှိသောလက်နက်များကိုသာကြည့်ပြီး သုံးသပ်ခဲ့ ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သော်လည်း မိမိ၏ထိခိုက်ကျဆုံးမှုများ ကိုမူ ဗကပများသည် ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။
မြစ်ဝကျွန်းပေါ်စစ်မျက်နှာတွင်လည်း တပ်မတော်က ထိုးစစ်များအဆက်မပြတ်ဆင်နွှဲနေစဉ် အောက်ပါ ချေမှုန်းရေးတိုက်ပွဲများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ဟုဆိုသည်-
(၁)	၆၉-ခုနှစ်၊ မတ်လက အိမ်မဲ-ကျောင်းကုန်း လမ်းမှာတပ်မ(၈၈)က ခလရ(၁၁)တပ်စု တစ်စုကို ချေမှုန်းခဲ့သည်။
(၂) မေလ ၁ ရက်မှာလည်း တပ်မ(၈၈) စစ်ကြောင်းတစ်ကြောင်းမှ တပ်စုတစ်စုကို ချေမှုန်းခဲ့။
(၃) မေလ ၁၆ ရက်နေ့က ကျောင်းကုန်းအလယ် ရွာမှာ ခလရ (၁)က တပ်ခွဲတစ်ခွဲလုံးချေမှုန်း ခဲ့။
မအူပင်ရေလယ်သောင်တိုက်ပွဲများ လည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
(၅) ဂွမြို့၊ ဒေးဒရဲမြို့၊ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲ၊ ငရုတ်ကောင်း ရန်သူ့စခန်းချေမှုန်းရေးတိုက်ပွဲ၊ ဖျာပုံ၊ မြောင်းမြ၊ ဝါးခယ်မ၊ ကျုံမငေးမြို့တွင်း တိုက်ပွဲများလည်း
အောင်မြင်စွာဆင်နွှဲနိုင်ခဲ့။ (တပ်မ(၈၈) ပဲခူးရိုးမရွှေ့ပြောင်းလာစဉ် တပ်မှူးများက မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ထိုးစစ် မအောင်မြင်ခဲ့တဲ့အကြောင်း  မိမိတို့သာ
အထိနာခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံပြောဆိုတဲ့အထိ ဖြစ်တယ်။ ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်အတွင်း ရန်သူ ၁ဝဝ ကျော် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့တယ်။)
နှင့် မဟာမိတ်ကေအင်န်ယူပါတီမှာ လုံးဝနီးပါးချေမှုန်း ခံနေရပြီး ဗကပအင်အားစုများမှာ အနောက်ဘက်ရခိုင်ရိုးမတောင်စွယ်သို့ကပ်၍ ပြောင်းရွှေ့ခိုအောင်း
နေကြရ ပြီဖြစ်သည်။ ကျဆုံးသူ၊ ဒဏ်ရာရသူ၊ လက်နက်ချသူများ လည်း အတောမသတ်နိုင်အောင် များပြားခဲ့သည်။ မြို့နယ်များ၊ ခရိုင်များကိုလည်း စွန့်လွှတ်
ခဲ့ရသည်။ ထိုအချက်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်သဖြင့် ဗကပတို့သည် ရန်သူချေမှုန်းရေးတိုက်ပွဲများရပေမယ့်၊ ရန်သူ့ ထိုးစစ်ကို မရိုက်ချိုးနိုင်ဟု သုံးသပ်ခဲ့ရသည်။
ထိုသို့ ဖြစ်ရခြင်းကိုလည်း ထုံးစံအတိုင်း မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ခေါင်းဆောင်ပိုင်း၏ စစ်ပြေးအတွေးအခေါ်ကြောင့်ဟု လွယ်လွယ်နှင့် အပြစ်ပုံချခဲ့သည်။  လက်ရှိမြစ်ဝ
ကျွန်းပေါ်တိုင်းခေါင်းဆောင်များသည် စိုးသန်းဝါဒကို ကုန်စင်အောင် မတိုက်နိုင်သေးသောကြောင့်ဟု အဖြေ ရှာခဲ့သည်။
အနောက်မြောက်ဒေသနှင့် အနောက်မြောက်တိုင်း စစ်မျက်နှာကို သုံးသပ်ရာတွင်လည်း မိမိဆုံးရှုံးမှုများကို တတ်နိုင်သမျှဖုံးကွယ်ပြီး အောင်ပွဲရရှိမှုများကို
သာ အမွှမ်းတင်ခဲ့သည်။  ဂဠုန်စစ်ဆင်ရေးကာလ အတွင်း ဗိုလ်သက်ထွန်းက ထိုးစစ်ကိုရှောင်ကွင်း၍၁၉၆၇ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၆ ရက်တွင် အမ်းမြို့ကို စီးနင်း
တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ လက်နက်မျိုးစုံနှင့်ငွေနှစ်သိန်းကျော်ရရှိ ခဲ့သည်။ သို့သော် သခင်ဇင်နှင့် သခင်ချစ်တို့က ဗိုလ်သက်ထွန်းအား မချီးမွမ်းဘဲ စစ်ပြေးအတွေး
သခင်ဇင်နှင့် သခင်ချစ်တို့၏သုံးသပ်ချက်များမှာ မိမိတို့၏ဆုံးရှုံးမှုများကို တတ်နိုင်သမျှ ဖုံးကွယ်ထားပြီး မဖုံးကွယ်နိုင်သောဆုံးရှုံးမှုများအတွက်လည်း
သက်ဆိုင် ရာခေါင်းဆောင်များကိုသာ အပြစ်ပုံချခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်တာဝန်ရှိသူများကို ဖြုတ်ထုတ်သတ်ရန်သာ ဆက်လက် ပြင်ဆင်နေကြပြန်သည်။
ဖြုတ်ထုတ်သတ်လမ်းစဉ်ဆက်လက်ကျင့်သုံးခြင်း
အဝေးရောက်ဗဟိုကော်မတီနှင့် အဆက်အသွယ်ပြန်ရ ခဲ့ကြောင်း၊ ပြည်ပပြန်များက  ဗဟိုကိုလွှမ်းမိုးလာ ကြောင်း ပြည်ပမှချမှတ်ပေးသော လမ်းစဉ်များကို
အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြောင်း၊ ပြည်ပ လမ်းစဉ်ကို အကြွင်းမဲ့နာခံရန် ငြင်းဆန်ကြသော အစဉ်အလာရှိသည့် ခေါင်းဆောင်များအား ဖြုတ်ထုတ်
သတ်လမ်းစဉ်ခေါ် လူသတ်ဝါဒဖြင့် ဖယ်ရှားကြကြောင်း ကို ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း အပိုင်း(၃)တွင် ပြည့်စုံနိုင်သမျှ ပြည့်စုံအောင် ဖော်ပြခဲ့ပြီးပေပြီ။
စွဲချက်တင်ပွဲများကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ဆင်နွှဲခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထို အတောအတွင်း အစဉ်အလာရှိသော အောက်ပါ ခေါင်းဆောင်များသည်
ဖြုတ်ထုတ်သတ်လမ်းစဉ်အရ ၅၅ လမ်းစဉ်သမားများ၊ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရေးသမား များ၊ ဗဟိုဆန့်ကျင်သူများ၊ ပြည်ပပြန်ဆန့်ကျင်သူ များ
စသောစွဲချက်အမျိုးမျိုးဖြင့် ရက်စက်စွာသတ်ဖြတ် ခြင်းခံခဲ့ရလေသည်။
(က) ဗဟိုဌာနချုပ်
(၁)	ရဲဘော်ဘတင်(ဂိုရှယ်) (လူမျိုးစုဌာန တာဝန်ခံ၊ ဗဟိုကော်မတီ၊ မြေယာဌာန တာဝန်ခံနှင့် နိုင်ငံရေးဦးဆောင်အဖွဲ့ ဝင်)
(၂)	ရဲဘော်ဌေး (ဗဟိုကော်မတီအတွင်းရေးမှူးနှင့် နိုင်ငံရေးဦးဆောင်အဖွဲ့ ဝင်)
(၃)	ဗိုလ်ရန်အောင် (ရဲဘော်သုံးကျိပ်ဝင်၊ ဗဟိုကော်မတီဝင်)
(၄)	ဗိုလ်ထွန်းငြိမ်း (ပြည်ပပြန်နှင့် တိုက်တိုင်းအောင်တပ်များ  တည်ဆောက်ရေးမှူး)
(၅)	ရဲဘော်ထွန်းရှိန်(ပြည်ပပြန်နှင့် ဗဟို ဆေးကျောင်းတာဝန်ခံ)
(၇)	ရဲဘော်စိုးဝင်း(လူထုဦးလှ၊ ဒေါ်အမာ ၏သား)
(၈)	ရဲဘော်ကျော်ခင် (ရခိုင်တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားသမဂ္ဂခေါင်းဆောင်)
(၉)	ရဲဘော်သိန်းထွန်း (ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားသမဂ္ဂခေါင်းဆောင်)
(၁ဝ)	ရဲဘော်ခင်ဝင်း (ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားသမဂ္ဂခေါင်းဆောင်)
(၁၁)	မင်းဝင်းထိန် (မွန်အမျိုးသား၊ ရန်ကုန် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားသမဂ္ဂခေါင်း ဆောင်)
(၁၂)	ရဲဘော်စိုးသန်း (မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တိုင်း ဥက္ကဋ္ဌ နှင့် ဗဟိုကော်မတီဝင်)
(၁၃)	ရဲဘော်ရှိန်(ပြည်ပပြန်၊ ဗဟိုမာ့ခ်စ် လီနင်ဝါဒကျောင်း၊ နိုင်ငံရေးဘောဂ ဗေဒနည်းပြဆရာ)
(၁၅)	ရဲဘော်စိုးမြင့်
(ခ)	ပဲခူးရိုးမအထူးမြို့နယ်
(၁)	ရဲဘော်စိုးသန်း (ညောင်လေးပင် မြို့နယ်)
(၂)	မဒေါင်းရင်(ဟင်္သာတ)
(၃)	ရဲဘော်မောင်ညို(သထုံ)
(၅)	ရဲဘော်မြင့်နိုင်
(ဂ) တောင်ငူခရိုင်
(၄)	ရဲဘော်စိုးနိုင်
(၅)	ရဲဘော်လှကြည်
(ဃ) ပဲခူးခရိုင်(တိုက်တိုင်းအောင် ၃)
(၁)	ဗိုလ်စောအောင်(ခရိုင်ကော်မတီ၊ ခရိုင် စစ်ရေးတာဝန်ခံ)
(၂)	ဗိုလ်မြတ်ထွဋ်(ပဲခူးမြို့နယ်ကော်မတီ၊ မြို့နယ်စစ်ရေးတာဝန်ခံ)
(၃)	ရဲဘော်အောင်ဝင်း(ခ)မြတ်စံ (တောခို ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်)
(၄)	ရဲဘော်မြတ်ကျော်
(၅)	ရဲဘော်မြသွေး (ဒိုက်ဦးမြို့နယ် ကော်မတီ၊ မြို့နယ်စစ်ရေးတာဝန်ခံ)
(၆)	ရဲဘော်ပန်းမောင်
(၇)	ရဲဘော်အောင်သိန်း
(၈)	မတင်လှ
(၉)	ရဲဘော်စိန်မြင့်
(င)	သာယာဝတီခရိုင်(တိုက်တိုင်းအောင်-၁)
(၁)	ဗိုလ်ထွန်းလင်း(ခရိုင်ကော်မတီ၊ ခရိုင် တပ်မှူး)
(၂)	ရဲဘော်စု (မြို့နယ်ကော်မတီအတွင်း ရေးမှူး၊ တိုက်တိုင်းအောင်-၁ စစ် ကော်မတီဝင်)
(၃)	ရဲဘော်အောင်သိန်း(ဇီးကုန်းမြို့နယ် ကော်မတီ)
(၅)	မခင်အေး
(၆)	ရဲဘော်ထွန်းရွှေ
(၇)	မသိန်းမြင့်(ကွန်မြူနစ်လူငယ်)
(စ) ပြည်ခရိုင်၊  သရက်ခရိုင်(တိုက်တိုင်း အောင် -၂)
(၁)	ရဲဘော်တိုး(တပ်စုမှူး)
(၂)	ရဲဘော်သိန်းလှိုင်(ကြိုးမဲ့ကြေးနန်း ဆက်သွယ်ရေးဌာန)
(၃)	ရဲဘော်အောင်မောင်း
(၄)	ဗိုလ်နေဝင်း (ခရိုင်ကော်မတီအတွင်း ရေးမှူး၊ ခရိုင်စစ်ရေးတာဝန်ခံ)
ဗကပအတွင်း ဖြုတ်ထုတ်သတ်လမ်းစဉ်ဖြင့် သေဆုံးရသူများမှာ ဖော်ပြပါစာရင်းထက်မကပေ။ မထင်မရှားအသတ်ခံရသူများ၊ တိုက်ပွဲများတွင် နောက်ကျောမှ
နိုင်ငံရေးအစဉ်အလာကြီးမားသော ခေါင်းဆောင်နှင့် ငယ်သားအများအပြားသေဆုံးခဲ့  ကြရသည့်အပြင် စိတ်ဝမ်းကွဲပြားမှု၊ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှု၊
အထက်ဗဟိုအဖွဲ့အစည်းအပေါ် မယုံကြည်မှုများကို လည်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသူ၊ အချင်းချင်းအသတ်ခံရသူများအပြင်
ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားသမဂ္ဂဥက္ကဋ္ဌ ဗဆွေလေးသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှု များ၊ ဆန္ဒပြပွဲများကို ဗကပတို့၏ လမ်းညွန်ချက်အရ
အကောင်အထည်ဖော်နေရာမှ ဗကပတို့၏ လမ်းညွန် ချက်အရပင် ၁၉၆၃ ခုနှစ်တွင် တောခိုခဲ့ရသည်။ ဗဆွေလေးသည် ပညာတတ်ဖြစ်သဖြင့် ဓနရှင်ပေါက်စ
ဇန်နဝါရီလ ၂၁ ရက် ငါးသိုင်းချောင်းမြို့နယ်၊ ညောင်ပင်သာတောချောင်း လှည်းလမ်းဆုံတိုက်ပွဲတွင် တော်လှန်သော ဗဟိုပြန် ရဲမောင်က နောက်ကျောမှ
ပစ်သတ်လိုက်သောကြောင့် ဗဆွေလေးသည် သေပွဲဝင် ခဲ့ရလေတော့သည်။
=အလံနီပါတီ၏နိဂုံး=
နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း
သခင်စိုးခေါင်းဆောင်သော အလံနီပါတီ(ခေါ်) ကွန်မြူနစ်ပါတီ(ဗမာပြည်)သည် မြန်မာနိုင်ငံပြည်တွင်း သောင်းကျန်းမှုသမိုင်းဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်တွင် အဓိက
ကျင်းပကြရာမှ စ၍ သခင်သန်းထွန်းခေါင်းဆောင် သော ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီနှင့် သခင်စိုးခေါင်း ဆောင်သော ကွန်မြူနစ်ပါတီ (ဗမာပြည်)ဟူ၍ ပါတီ
နှစ်ခြမ်းကွဲခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က အစည်းအဝေးတက်ရောက်သော ဗဟိုကော်မတီ ၂၈ ဦးအနက် ၇ ဦးသာ သခင်စိုးဘက်ပါခဲ့သည်။ သခင်စိုး၏ ကွန်မြူနစ်ပါတီ
(ဗမာပြည်)သည် အလံနီကွန်မြူနစ်ပါတီဟူ၍ ထင်ရှားလာပြီး ဆူပူအုံကြွရေးလှုပ်ရှားမှုများကိုဆောင်ရွက်လာ ခဲ့သည်။
သခင်စိုးနှင့် အလံနီအင်အားစုများသည် ဗြိတိသျှ အစိုးရက ထုတ်ပြန်ထားသည့် ပုဒ်မ ၁၄၄ ကို ဆန့်ကျင် ပြီး ၁၉၄၆ ခုနှစ်၊ မေလ (၁)ရက်တွင် ပုဇွန်တောင်
ပန်းခြံ၌ တရားပွဲပြုလုပ်ခဲ့သည်။ မင်းမနိုင်ကွက်သစ် တွင်လည်း သခင်စိုးခေါင်းဆောင်ပြီး ကျူးကျော်အိမ်ရာများ ဆောက်လုပ်နေထိုင်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၆ ခုနှစ်တွင်
အလံနီ ပါတီသည် မတရားအသင်းကြေညာခံခဲ့ရလေရာ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေးအင်အားစုများ အင်အားမလျော့စေလိုသဖြင့်
တရားဝင်အဖွဲ့ အစည်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ ရသည်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ (၂၁) ရက်တွင် သခင်စိုး ခေါင်းဆောင်သော
အလံနီများသည် လယ်သမား ၃၅ဝဝ ခန့်ကို စည်းရုံး၍ အတွင်းဝန်ရုံးအား ဝိုင်းဝန်း ဆန္ဒပြကြပြန်သည်။ ဇန်နဝါရီလ(၂၃)ရက် တွင် အလံနီပါတီကို
ဒုတိယအကြိမ်မတရားအသင်း ကြေညာခံရပြန်သည်။ သခင်စိုးကိုလည်း ဗားကရာဆိပ်ကမ်းတွင် ဖမ်းဆီးပြီး ထောင်ချထားခဲ့သည်။ အလံနီနှင့် ရခိုင်အလံနီများ
မှာ ထိုအချိန်ကစ၍ ပုန်းလျှိုး ကွယ်လျှိုးသာလှုပ်ရှားကြရပြီး လက်နက်များကြိုတင် စုဆောင်းနေခဲ့ကြသည်။
သခင်စိုးသည် ၁၉၄၆ ခုနှစ်ကုန်ပိုင်းတွင်လည်း အဖမ်းခံခဲ့ရသေးရာ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းကြောင့် ပြန်လည်လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။ လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက်
၁၉၄၈ ခုနှစ်၊ မတ်လ(၂၄) ရက်တွင် အလံနီဌာနချုပ် သည် အောက်ခြေအဆင့်သို့သူပုန်ထရန် ညွှန်ကြားချက်များထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ မတ်လ (၂၈) ရက်
တွင် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီတောခိုသည်။ အလံနီပါတီမှာမူ ၁၉၄၈ ခုနှစ်၊ မေလကျမှ လက်နက်စွဲကိုင်တိုက်ခိုက်မှု များစတင်ခဲ့သည်။ အလံနီပါတီတောခိုပြီး
ထကြွပုန်ကန် သောအခါ သခင်စိုးမှာထောင်ထဲတွင်ပင်ရှိနေခဲ့သည်။ အလံနီများသည် ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးတစ်လျှောက်လုံး သခင်စိုး ခိုအောင်းလှုပ်ရှား
ခဲ့သည့် ဒေးဒရဲ၊ ဖျာပုံ၊ ကျိုက်လတ်နယ်များကို အခြေခံ၍လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ အထက်မြန်မာနိုင်ငံတွင် ကွပ်ကဲနေသူများမှာ ကိုထူး နှင့် ထွန်းစိန်တို့ဖြစ်သည်။
၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင် ရဲဘော် ဖြူများ ဆူပူသောင်းကျန်းကြပြီး သာယာဝတီထောင်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ သခင်စိုးလည်း ထောင်ကလွတ်မြောက် လာသည်။
သခင်စိုးသည် ဒေးဒရဲနယ်တွင် အခြေခံပြီး အလံနီများကို ခေါင်းဆောင်သည်။ အလံနီဌာနချုပ်မှာ ကျိုက်လတ်နှင့် ဒေးဒရဲနယ်အတွင်း ရွှေ့ပြောင်းနေ သည်။
၁၉၅ဝ ပြည့်နှစ်တွင် အလံနီများနှင့် ကေအင်န်ဒီအို တို့ ပဋိပက္ခဖြစ်ကြရာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြ သည်။ ကျိုက်လတ်မြို့နယ်ဖိုးစံရွာရှိ အလံနီပါတီ
တပ်မတော်က သောင်းကျန်းသူများအား ထိုးစစ်ဆင်နွှဲ၍ တိုက်ခိုက်ရာ အလံနီဌာနချုပ်သည် တွံတေးတောကြီးတန်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်
ခနောင်တို သို့ ရွှေ့ပြောင်းကြရပြန်သည်။ တပ်မတော်၏ ထိုးစစ် များကြောင့် အလံနီပါတီဌာနချုပ်သည် ၁၉၅၂ ခုနှစ် တွင် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသမှ
အထက်မြန်မာနိုင်ငံ မုံရွာခရိုင်၊ ပုလဲမြို့နယ်၊ ဝက်ကျရွာသို့ ရွှေ့ပြောင်း ကြရပြန်သည်။ သခင်စိုးတို့ရွှေ့ပြောင်းရေးကို အလံနီ ပါတီမှ ဗမာပြည်
ကွန်မြူနစ်ပါတီသို့ ကူးပြောင်းသွား သော သခင်တင်မြတို့က အကူအညီပေးခဲ့ကြသည်။ သခင်စိုးနှင့် အလံနီဌာနချုပ် အထက်မြန်မာနိုင်ငံသို့ ရောက်သွား
သောအခါ အထက်မြန်မာနိုင်ငံတွင် ခေါင်းဆောင်နေသူများမှာ ကိုထူးနှင့်ထွန်းစိန်တို့ဖြစ်  ပြီး အလံနီစုစုပေါင်း အင်အားမှာ ၇ဝဝဝ မှ
၈ဝဝဝ အထိရှိလာသည်။
၁၉၅၃ ခုနှစ်တွင် ကိုထူးနှင့် ကိုထွန်းစိန်တို့က သခင်စိုးကိုမကျေနပ်သဖြင့် ထူးစိန်ပါတီဟု သီးခြားခွဲ ထွက်ခဲ့သည်။ သခင်စိုးကို ထောက်ခံသူများမှာ
စစ်သေနာပတိ ဗိုလ်ချုပ်မြင့်အောင်၊ ရဲနီကျော်ဝင်း၊ ဗိုလ်ချုပ်လေး မျိုးဆွေတို့ဖြစ်သည်။ ၁၉၅၃ ခုနှစ်၌ပင် သခင်စိုးသည် ဗိုလ်ချုပ်မြင့်အောင်အား ရာထူးမှ
ချထား ၍ ရဲနီကျော်ဝင်းကို စစ်သေနာပတိအဖြစ် ခန့်ထားပြန် သည်။ ၁၉၅၃ ခုနှစ်တွင် သခင်စိုး ခေါင်းဆောင်သော အလံနီပါတီဌာနချုပ်သည် ထီးလင်းမြို့နယ်
၁၉၅၄ ခုနှစ်၊ ဧပြီလထဲတွင် မငွေစံသည် သခင်စိုး ရှိရာ ဌာနချုပ်သို့ရောက်ရှိလာရာ သခင်စိုးသည် ဇနီးဖြစ်သူ မနှင်းမေအား အတင်းအဓမ္မနှင်ထုတ်၍ မငွေစံ
အား ပေါင်းသင်းခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဝင်းကြည်ဆိုသူ သည် မနှင်းမေနှင့်ရှုပ်ထွေးငြိစွန်းနေသည်ဟု ဆိုကာ ရဲနီကျော်ဝင်းတို့လူစုအား ပစ်ဖမ်းခိုင်းသဖြင့် ပစ်ခတ်
ဖမ်းဆီးခဲ့ကြရာ ဝင်းကြည်ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ မနှင်းမေ ကိုလည်း အရေးယူရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ဗဟိုကော်မတီများက ဝိုင်းဝန်းတင်ပြမှသာ ဝင်းကြည်နှင့်
မနှင်းမေ ကိုလက်ထပ်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ဝင်းကြည်သည်လက်ထပ်ပြီး တစ်ပတ်အကြာ(ဒဏ်ရာရပြီး သုံးလအကြာ)တွင် ရရှိ သော ဒဏ်ရာကြောင့် သေဆုံး
အလံနီပါတီ တွင်လည်း အကြမ်းဖက်လုပ်ရပ်များ၊ လူသတ်ဝါဒများ ထွန်းကားလာရာ ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် ဆင်စွယ်ရွာသူကြီးဖိုးအုပ်ခြုံအား သေဒဏ်ပေး
ခဲ့ကြ သည်။ ထိုသို့သေဒဏ်ပေးပြီး အသတ်ခံကြရသော ရွာသူရွာသားများမှာ မနည်းလှပေ။ မနှင်းမေသည် ဝင်းကြည်သေသွားပြီးနောက် ဗဟိုကော်မတီ
နေဒွန်း နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ၁၉၅၇ ခုနှစ်တွင် မနှင်းမေကို တပ်မတော်စစ်ကြောင်းက ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။ သခင်စိုး သည် မနှင်းမေနှင့် ရီရီစိုး၊ နီနီစိုး
ဟူသော သမီးများရရှိ ထွန်းကားခဲ့သည်။
၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် ကျင်းပသော ဆိုဗီယက်ယူနီယံ ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ အကြိမ်(၂ဝ)မြောက်ကွန်ဂရက် အစီရင်ခံစာကိုမကျေနပ်သဖြင့် သခင်စိုးက ခရုရှက်ဖ်
အား ခုံရုံးတင်၍စစ်ဆေးပြီး သေဒဏ်ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ အလံနီအားလုံး ခရုရှက်ဖ်ရှုတ်ချပွဲများ ပြုလုပ် ကျင်းပကြရသည်။ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ရှိအလံနီများက
လည်း ၁၉၅၈ ခုနှစ်တွင် ဘိုကလေးမြို့နယ် ငွေသောင်  ယံကွန်ဖရင့် ကိုကျင်းပ၍ ခရုရှက်ဖ်ကို ရှုတ်ချခဲ့ကြ သည်။
သခင်စိုးခေါင်းဆောင်သော အလံနီပါတီသည် ဆိုဗီယက်ခေါင်းဆောင်ခရုရှက်ဖ်အား စွဲချက်တင်တိုက်ခိုက်ပြီးဖြစ်သဖြင့် စတာလင်လမ်းစဉ်ကိုသာ လုံးလုံး
လျားလျားလက်ခံလာခဲ့သည်။ ခရုရှက်ဖ်သည် စတာလင်၏လမ်းစဉ်ကိုဝေဖန်တိုက်ခိုက်၍ ပါလီမန် ဒီမိုကရေစီလမ်းကြောင်းဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်လာသည်ဟု
အလံနီ များလှုပ်ရှားရာ ပခုက္ကူခရိုင်၊ ထီးလင်း၊ ဂန့်ဂေါ၊ ဆော၊ ယော၊ လောင်းရှည် စသောနယ်များမှ ပြည်သူလူထု ကလည်း အလံနီများ၏အကြမ်းဖက်
လုပ်ရပ်ကိုမနှစ်မြို့ သဖြင့် ဆန့်ကျင်လာ ကြသည်။ တပ်မတော်ကိုသတင်းပေးခြင်း၊ ကူညီခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လာကြသည်။ အလံနီဌာနချုပ်သည်လည်း
ဂန့်ဂေါမြို့နယ် ကျောချောင်းရွာမှ ထီးလင်းမြို့နယ် တိုးရွာချောင်းသို့ ပြောင်းခဲ့ကြရသည်။ အောင်မာဃစစ်ဆင်ရေးပြီးမှ ကျောက်မစင်ချောင်း
မြောက်ဘက် လက်ပြာချောက် သို့ ပြန်ပြောင်းခဲ့ကြရသည်။ စစ်ဆင်ရေးကာလ အတွင်း အလံနီများသည် တပ်မတော်၏ထိုးစစ်မှ သက်သာရာရရှိစေရန်
အတွက် ပြည်သူလူထုက အလံနီ နှင့်အစိုးရဆွေးနွေး၍ ငြိမ်းချမ်းရေးရယူရန် တောင်းဆို ပုံမျိုးလက်မှတ်ထိုး၍ အမြောက်အမြားဖန်တီး တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။
ရဲနီကျော်ဝင်းသည် ရဲဘော်ဖြူနှင့် မတိုက်ခိုက်ရန် လက်မှတ်ထိုးဖူးသဖြင့် တပ်သားအဆင့်အထိလျှော့ချ ခံခဲ့ရသည်။ ၁၉၅၇ ခုနှစ်အတွင်းတွင် အလံနီပါတီ၌
စွန့်ခွာရန်ကြံနေသူများကို စည်းရုံးရေးလှုပ်ရှားမှု များကိုဆောင်ရွက်ခဲ့ရာ ခရိုင်ကော်မတီကျော်နိုင်၊ ကိုထွန်းတင်၊ မစောကြည်နှင့်ကိုသိန်း တို့
အလံနီပါတီသည် ထူးစိန်ပါတီ ခွဲထွက်ပြီးသည့် နောက်ပိုင်း ပါတီတွင်းပြဿနာများပိုမို၍ပေါ်ပေါက် ရှုပ်ထွေးလာရာ ပါတီအင်အားမှာလည်း ချည့်နဲ့၍
ထောက်ခံသူ ဟူ၍ သုံးယောက်လေးယောက်သာ ကျန်သည်အထိ သဘောထားကွဲလွဲ၍လာကြသည်။
ဆင်စွယ်ရွာလူသတ်မှုပြန်လည်စစ်ဆေးခြင်း
အလံနီပါတီအတွင်း၌ အကြမ်းဖက်မှုနှင့် လူသတ် ဝါဒထွန်းကား၍လာရာ ၁၉၅၉ ခုနှစ်တွင် ဘုန်းတော် ကြီး ဦးဇောတိကသည် ငွေတိုးချေးစားသည်ဆိုပြီး
သဖြင့် ပြန်လည်ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်မှုများရှိလာသည်။ အလံနီဌာနချုပ်သည် နွားမတောင်တွင် အခြေစိုက်နေ စဉ် အလံနီဗိုလ်မှူးအုန်းမောင်နှင့်အဖွဲ့အား
ဆင်စွယ်ရွာမှလိုက်လံတိုက်ခိုက်ကြရာ ဆေးမှူး ခင်မောင်အေးသေဆုံးခဲ့ရသည်။ ဆေးမှူးခင်မောင်ဇင် က ဆင်စွယ်ရွာကိုသွားပြန်ရာ ရွာသားများက
တပ်မတော်ကို သတင်းပို့သဖြင့် ပြန်ပြေးလာခဲ့ရသည်။ နောက်တစ်ခေါက်သွားသောအခါတွင်ကား သတ်ဖြတ်၍ တပ်မတော်သို့ အပ်လိုက်ကြသည်။
အလံနီဗိုလ်မှူးအုန်း မောင်(ခေါ်)ထွန်းနိုင်တို့အဖွဲ့သည် ဆင်စွယ်ရွာအနီး တွင် မနေရဲတော့သဖြင့် သခင်စိုးရှိရာသို့သွားရောက်၍ တိုင်တန်းကြသည်။
သခင်စိုးသည် အလံနီကိုဆန့်ကျင် သူများအား ရွာပြင်တွေ့ကသတ်ရန်၊ ရွာကိုမီးရှို့၍ မြေလှန်ပစ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့ဖူးသည်ဟုဆိုသည်။ ဆင်စွယ်ရွာအား
မြေလှန်ပစ်ရန် လေသာတောင်စခန်းတွင်ရှိနေ သော သခင်စိုးက ညွှန်ကြားခဲ့သည်ဟုလည်း ဆိုကြ သည်။
ဆင်စွယ်ရွာသည် ထီးလင်းမြို့နယ်အတွင်းတွင် တည်ရှိပြီး အလံနီပါတီ၏ အထူးခရိုင်အမှတ်(၂)နယ် မြေနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ဆင်စွယ်ရွာအား မြေလှန်ပစ်ရန်
အထူးခရိုင်အမှတ်(၂) သည် အလံနီပါတီ ဗဟိုဌာနချုပ်၏အမိန့်အရအစည်းအဝေးပြုလုပ်ကြ သည်။ ရဲနီဗိုလ်ချုပ်မြင့်အောင်က ဆင်စွယ်ရွာကိစ္စ
ဆောင်ရွက်ရန် နိုင်ငံရေးမှူးအဖြစ် ရဲနီမျိုးညွန့် (ခေါ်)သုခ၊ စစ်ရေးဆိုင်ရာစစ်မှူးအဖြစ် ဗိုလ်ချုပ် လေးမျိုးဆွေ၊ တပ်မှူးများဖြစ်သော
စောနောင်၊ ထွန်းကြည်၊ စောညွန့်တို့အား ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ဗိုလ်ချုပ် မြင့်အောင်နှင့်မနှင်းဥက ပိပိရိရိဆောင်ရွက်ကြရန် ညွှန်ကြားပြီး မျိုးညွန့်(ခေါ်)သုခ
တို့လူစုသည် ၁၉၆ဝ ပြည့်နှစ်၊ ဧပြီလ (၂၄)ရက်တွင် ဂန့်ဂေါမြို့နယ် ပေါင်းချောင်းမှတစ်ဆင့် ဆင်စွယ်ရွာသို့သွားကြသည်။ နှစ်ရက်ခန့်အကြာတွင်
ဆင်စွယ်ရွာအား တပ်မတော် စစ်ဝတ်စုံများဝတ်၍ဝင်ရောက်ကြရာ အသက် ၁၅ နှစ် မှ ၅ဝ နှစ်အကြားရှိ ရွာသား ၇၄ ယောက်အား ဓားလှံ များဖြင့်
ရက်စက်စွာသတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဆင်စွယ်ရွာလူသတ်မှုသတင်းကို နောက်တစ်နေ့တွင် မြန်မာ့အသံက အသံလွှင့်သည့်အပြင် အလံနီများ၏
ဆင်စွယ်ရွာအား မြေလှန်ပြီးဖြစ်ကြောင်း အစီရင်ခံစာ ကို တပ်မတော်ကရရှိခဲ့သဖြင့် မြဝတီမဂ္ဂဇင်းတွင်ဖော်ပြ ခဲ့ရာ ပြည်သူလူထုသည် အလံနီများ၏
အကြမ်းဖက်မှု များအား ပြင်းထန်စွာရှုတ်ချလာကြသည်။
အလံနီ ၁၂ဝ ခန့်က ဆင်စွယ်ရွာကိုဝင်ရောက်၍ အပြစ်မဲ့ရွာသားများအား သတ်ဖြတ်ကာပစ္စည်းယူ၍ ရွာမီးရှို့လိုက်ကြောင်း သတင်းသည် တစ်နိုင်ငံလုံးတွင်
ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရသည်။ အလံနီများကလည်း အလံနီကို ဆန့်ကျင်လျှင် ဆင်စွယ်ရွာကဲ့သို့ပင် အရေးယူခံရမည် ဖြစ်ကြောင်း ပိုစတာများကပ်၍ ခြိမ်းခြောက်
ခဲ့ကြသည်။ အလံနီပါတီသည် ကြက်ရိုးရွာ၊ ဖောင်းပြင်ရွာ၊ မော်တင် ရွာ၊ လယ်ဓမ္မရွာ၊ စကားရွာ၊ နုံးကြီးရွာ၊ ကျဲရွာ၊ ပုလဲ မြို့နယ်မှ ချပ်ရွာ၊ ထီးလင်းမြို့နယ်မှ
ပူးထောင်ရွာနှင့် မျက်ပြောင်ရွာတို့ကိုလည်း ဆင်စွယ်ရွာကဲ့သို့ပင် အရေး ယူရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ အလံနီများက စကားရွာကို မြေလှန်၍ သုတ်သင်ရန်
အလာတွင် တပ်မတော်က အချိန်မီရောက်ရှိပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အလံနီများ ဆုတ်ခွာထွက်ပြေးခဲ့ကြရသည်။ ဗိုလ်ချုပ်လေးမျိုးဆွေနှင့် အဖွဲ့သည်
စကားရွာတွင် လူ ၁၈ ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ သည်။မျက်ပြောင်ရွာတွင်လည်း လူ ၂ဝ အသတ်ခံခဲ့ရ သည်။ အလံနီများလှုပ်ရှားရာနယ်မြေများမှ ပြည်သူလူထုသည်
အလံနီတို့၏အကြမ်းဖက်လုပ်ရပ်များကို မခံမရပ်နိုင်တော့သဖြင့် ရရာလက်နက်များကိုစွဲကိုင်၍တပ်မတော်နှင့်ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ အလံနီများ
၏အခြေခံဒေသဖြစ်ပြီး ကာလကြာမြင့်စွာ အလံနီများ အား အကူအညီပေးခဲ့သောရွာများဖြစ်ကြသော ကျောချောင်၊ကြက်ရိုး၊ လယ်ဓမ္မ၊ မော်တင်၊ ဖောင်းပြင်ရွာ
များက အလံနီဆန့်ကျင်ရေးအဖွဲ့များကို ဖွဲ့စည်းကြ သည်။ ရဲနီသခင်သန်း၊ ရဲနီမသန်းñွန့်၊ သမီးမဖြိုးမီ နှင့်ကိုထွန်းတင်တို့ကို ရွာသားများက
သုတ်သင်ခဲ့ကြ သည်။ ကြက်ရိုးရွာတွင် ရဲနီမောင်ဘွား၊ ရဲနီယောနိ တို့ကို ရွာသားများကဖမ်းပြီး တပ်မတော်သို့အပ်နှံကြ သည်။
အကြောင်းရင်းတစ်ချက်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဆင်စွယ် ရွာလူသတ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ မြောက်ပိုင်းတိုင်းဗျူရိုတွင် ရောက်ရှိနေသော မစောမြက စာဖြင့်ရေးသားပြီး
ပြင်းထန်စွာကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ ဆင်စွယ်ရွာတွင် အလံနီပါတီ ဗဟိုဌာချုပ်၏အမိန့်အရ သတ်ဖြတ်ကြရသူများ ပင်လျှင် သုံးရက်လေးရက်ကြာသည်အထိ ထမင်း
မစား နိုင်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး မိမိတို့၏လုပ်ရပ်ကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် မနှစ်မြို့နိုင်အောင်ဖြစ်ခဲ့ကြရသည်။ ဒေသခံပြည်သူ လူထုက ပြင်းထန်စွာဆန့်ကျင်ကြသည့်အပြင်
တပ်မတော်ကလည်း စစ်ဆင်ရေးများစီမံ၍ ထိုးစစ်ဆင်တိုက်ခိုက်သောအခါ အလံနီပါတီသည် ဧရာဝတီမြစ် အနောက်ဘက်ကမ်းဒေသ၊ ပခုက္ကူခရိုင်ထဲတွင်
ခြေမချ နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဗဟိုဌာနချုပ်မှာလည်း မကြာခဏအတိုက်ခံနေရသဖြင့် အတည်တကျမနေနိုင် ဘဲ နေရာများ ရွှေ့ပြောင်းနေခဲ့ရသည်။
ရခိုင်သို့ပြောင်းရခြင်း
သခင်စိုးနှင့်အလံနီပါတီဌာနချုပ်သည် ကျော်ဇံရှီး ကလာရောက်ခေါ်သွားသောကြောင့် ရခိုင်ဒေသသို့ ၁၉၅၉ ခုနှစ်တွင် စတင်ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်ဟုဆိုသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရခိုင်အလံနီများအကြားတွင် ပြဿနာ များစတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ရခိုင်အလံနီ အချင်းချင်းခေါင်းဆောင်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ ပဋိပက္ခ ဖြစ်လာရာ
သခင်စိုးက ရခိုင်အလံနီများအပေါ် ခေါင်းဆောင်ရန် မြန်မာများကို အစားထိုးခန့်အပ်၍ ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ သို့သော် ရခိုင်အလံနီများနှင့်ဗမာ အလံနီများ
ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားလာပြန်သည်။ နောက်ဆုံး ကျော်ဇံရှီးနှင့်ရခိုင်တိုင်းဗျူရိုသည် ရခိုင်ကွန်မြူနစ် ပါတီအဖြစ် သီးခြားခွဲထွက်သွားခဲ့ရာ သခင်စိုးက အမျိုးမျိုး
အဖုံဖုံစေ့စပ်သော်လည်း မအောင်မြင်တော့ ပေ။
သခင်စိုးနှင့်အလံနီပါတီဗဟိုသည် ပြည်မဘက်သို့ လည်း ပြန်၍မရ၊ ရခိုင်များနှင့်လည်း ပဋိပက္ခဖြစ်နေ သောကြောင့် ရခိုင်ရိုးမပေါ်တွင် များစွာအကျပ်
အတည်းတွေ့နေရသည်။ တပ်မတော်ထိုးစစ်ကိုလည်း ခက်ခဲစွာရှောင်တိမ်းနေရသည်။ ပါတီတွင်းပဋိပက္ခမှာလည်း ပိုမိုကြီးမား၍လာ သည်။ မနှင်းမေ
(သခင်စိုး၏ဇနီးဟောင်း)နှင့်လက်ထပ် ခဲ့သော ဦးနေဒွန်းနှင့် ၃၂ ဦးသည် ဗဟိုဌာနချုပ်မှခွဲ ထွက်ပြီး လက်နက်ချအလင်းဝင်သွားခဲ့သည်။
ရဲနီ ဗိုလ်ချုပ်မြင့်အောင်လည်း ခွဲထွက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရဲနီဗိုလ်ချုပ်မြင့်အောင်သည် မနှင်းဥနှင့်အတူ လက်နက်ချသွားခဲ့သည်။
သခင်စိုး၏သမီး ရီရီစိုးအား ရဲနီမွန်လေးကခိုးပြီးထွက်ပြေးရာ ငွေ ၂ဝဝဝ ကျပ်နှင့် ရှိသမျှရွှေများပါသွားသဖြင့် အခက်အခဲတွေ့ကြရပြန် သည်။ သခင်စိုးက
ရီရီစိုးနှင့် မွန်လေးတို့ကို လိုက်ရှာ ၍ သတ်ခိုင်းခဲ့သည်။ မွန်လေးသည် ၁၉၆၃ ခုနှစ်အကုန် တွင် အောက်မြန်မာနိုင်ငံ၌ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး အသတ်ခံ ခဲ့ရသည်။
ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် အလံနီများ ဒုက္ခရောက်နေကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် ဂိုရှယ်ကို စေလွှတ်ခဲ့ရာရှာမတွေ့သဖြင့် ဂိုရှယ်ပြန်သွားရသည်။
အလံနီများမှာမူ ဗကပတို့သိုဝှက်ထားသော ရိက္ခာများ ကိုပါ ယူ၍စားနေရသည်။ ဗကပအနောက်မြောက်တိုင်း မှ ဗိုလ်သက်ထွန်း၊ ဗဟိုမှသခင်ချစ်နှင့်
ရခိုင်တိုင်းကော်မတီ ရဲဘော်ကျော်မြတို့သည် သခင်စိုးတို့အား ရှာဖွေ တွေ့ဆုံပြီး အကူအညီများပေးခဲ့သည်။ ဗဟိုဌာနချုပ်မှ သခင်စိုးနှင့် အလံနီများသည်
၁၉၆၃ ခုနှစ် တစ်နှစ်လုံး ဗကပတို့၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် နေခဲ့ကြသည်။
ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲ
၁၉၆၃ ခုနှစ် ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲ တွင် အလံနီပါတီ ဗဟိုဌာနချုပ်တွင် ရောက်ရှိနေသော သခင်ချစ်၊ ဗိုလ်သက်ထွန်းနှင့်ရဲဘော်ကျော်မြတို့က
ဗမာ ပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီနှင့် အလံနီပါတီပူးတွဲ၍ တော်လှန် ရေးအစိုးရနှင့်ဆွေးနွေးရန် အဆိုပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သခင်စိုးသည် ဗကပခေါင်းဆောင်
တို့၏အဆိုပြုချက်ကို လက်မခံဘဲ ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲအား လက်ဦးမှုရရှိ စေရေးအတွက် ပထမဆုံးအဖွဲ့အစည်းအနေနှင့် ဆွေးနွေးရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
သခင်စိုး၏ဆုံးဖြတ်ချက် ကို အလံနီပါတီဗဟိုကော်မတီအများစုက သဘောမတူ ခဲ့ပေ။ သခင်စိုးက ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲသို့ တက် ရောက်ခြင်းမှာ လက်နက်
ချရန်မဟုတ်၊ တော်လှန်ရေး အစိုးရသည် ငြိမ်းချမ်းရေးအစစ်အမှန်ကိုလိုချင်သူ မဟုတ်၊ မိမိတို့ပါတီ၏ လမ်းစဉ်သဘောထားကို ပြည်သူလူထုသိအောင် လုပ်ခွင့်
ရသဖြင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေး ပွဲကို အမြန်ဆုံးတက်ရောက်သင့်သည်စသည်ဖြင့် ရှင်း ပြခဲ့သည်။
သခင်စိုးသည် ရဲနီကျော်ဝင်းခေါင်းဆောင်သော အဖွဲ့ကို ပဏာမငြိမ်းချမ်းရေးကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့အဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဆွေးနွေးရန် အစီအစဉ်များပြုလုပ်ပြီး
သောအခါ သခင်စိုးကိုယ်တိုင်အလံနီကိုယ်စားလှယ် အဖွဲ့ကို ခေါင်းဆောင်၍ ဆွေးနွေးပွဲသို့တက်ရောက်ခဲ့ သည်။ သခင်စိုးသည် ဆွေးနွေးပွဲမှငြိမ်းချမ်းရေးရရှိ
မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည့်အလျောက် မိမိပါတီ အတွက် ဝါဒဖြန့်ချိရေးလုပ်ငန်းများကိုသာ ဆောင်ရွက် ခဲ့သည်။ မိမိပါတီအတွက်သာ အကျိုးရှိမည့်
တောင်းဆို ချက်များကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲလည်း ပျက်ပြားခဲ့ရလေသည်။ သခင်စိုးသည် တော်လှန်ရေးအစိုးရနှင့်
တရားဝင်ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲပျက်ပြားသွားရပြီးနောက်တွင်ရဲနီကျော်ဝင်း၊ မငွေစံ၊ နီနီစိုး၊ မညွန့်ကြည်နှင့် ဦးဘညွန့်တို့ကို အဖမ်းခံပြီး ငြိမ်းချမ်းရေး
ဆက်လက်ဆွေးနွေးရန် ထပ်မံစေလွှတ်ခဲ့သည်။ ရဲနီကျော်ဝင်းတို့အဖွဲ့သည် သခင်စိုး၏အမိန့်အရ ကျောက်ငနွားစခန်းသို့ သွားရောက်ကြရာ တပ်မတော်
က တောထဲသို့ပြန်သွား ရန် ပြောကြားခဲ့သည်။ ရဲနီကျော်ဝင်းတို့က အဖမ်းခံပြီး ဆက်လက်ဆွေးနွေးမည်ဖြစ်ကြောင်း တင်ပြကြသဖြင့် တပ်မတော်က
ထိန်းသိမ်းပြီး သက်ဆိုင်ရာသို့ပို့ပေးခဲ့ သည်။ သခင်စိုးသည် ၁၉၆၃ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းတွင် တိုက်စစ်ဆင်ခြင်းထက် ခံစစ်ဖြင့်သာ လှုပ်ရှားကြရန် အလံနီများကို
ညွှန်ကြားခဲ့သည်ဟုဆိုသည်။ တစ်ဖက် တွင်လည်း ရဲနီကျော်ဝင်းတို့ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးရာ တွင် တော်လှန်ရေးအစိုးရအား အကျပ်ကိုင်နိုင်ရန် တိုက်ကွက်များ
ဖော်ခိုင်းခဲ့သည်။
အလံနီပါတီတွင် ပဋိပက္ခများပိုမိုပြင်းထန်လာခြင်း
သခင်စိုးခေါင်းဆောင်သော အလံနီပါတီသည် တပ်မတော်၏ထိုးစစ်များနှင့်ရင်ဆိုင်ရမှု၊ ပြည်သူလူထု ၏ဆန့်ကျင်မှုများနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ တစ်စတစ်စ
ပြိုကွဲပျက်စီးလာပြီး အခြေခံနယ်မြေများပါဆုံးရှုံးလာ သည်။ ပါတီဗဟိုဌာနချုပ်သည် စိတ်ချလက်ချလုံခြုံစွာ ခိုအောင်းရန်နေရာမရှိတော့သဖြင့် ဗကပတို့၏
အစောင့် အရှောက်ကိုပင်ခံယူခဲ့ရသည်။ ပြည်သူလူထုက လက်မခံ သဖြင့် ပခုက္ကူခရိုင်မှရခိုင်ဒေသသို့ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ရလေရာ ရခိုင်အလံနီများကပါ လက်မခံ
တော့သဖြင့် ရခိုင်ရိုးမပေါ်တွင် ဗကပအနောက်မြောက်တိုင်းကို အမှီပြု ၍ခက်ခဲစွာခိုအောင်းလှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ ၁၉၆၃ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းတွင်ကား
အန္တရာယ်ပြုနိုင်လောက်သော အခြေအနေတွင်မရှိခဲ့ပေ။
နီနီစိုးမှာ သခင်စိုး၏သမီးဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရဲနီကျော်ဝင်း၏ဇနီးဖြစ်သူ မခင်စုမှာမူ သခင်စိုး နှင့်အတူ ပါတီဗဟိုဌာနချုပ်တွင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သခင်စိုးသည် ၁၉၆၃ ခုနှစ် ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲ ပြီးသည့်နောက် မိန်းမများ၏ဘဝလွတ်မြောက်ရေး လှုပ်ရှားမှုဟူသော စာတမ်းကို စတင်ပြုစုရေးသား
ကာ အောက်ခြေထုအား ဆွေးနွေးစေခဲ့သည်။ သခင်စိုး၏ စာတမ်းမှာ မိန်းမများသည် အိမ်ကျွန်ဖြစ်နေသဖြင့် ယောက်ျားများနှင့် တန်းတူအခွင့်အရေးရှိရမည်။
မြောက်ရေကြည်ရွာ၊ တောင်ငူမြို့နယ်
မြောက်ရေကြည်ရွာ (Myaukyaekyi)သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး (အရှေ့)၊ တောင်ငူခရိုင်၊ တောင်ငူမြို့နယ်၊ မြောက်ရေကြည်ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိသည်။ ရွာနေရာကုတ်မှာ ၁၇၉၈၃၄ ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မြောက်ရေကြည်ကျေးရွာအုပ်စုတွင် ကျား ၂၀၅၁ ဦး၊ မ ၂၀၉၉ ဦး၊ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၄၁၅၀ ဦးနေထိုင်သည်။
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
အလံနီပါတီတွင် ပဋိပက္ခများပိုမိုပြင်းထန်လာခြင်း
အိမ်ထောင်ရေးတွင် ချုပ်ချယ်မှုမရှိစေရ။ မိန်းမများ ၏ဆန္ဒအတိုင်း လက်ထပ်ခွင့်၊ ကွာရှင်းခွင့်၊ ချစ်ရေးဆိုခွင့်များရှိရမည်ဟူသည့် သဘောမျိုးသက်ရောက်
သည်။ အလံနီပါတီဝင်များသည် သခင်စိုး၏အယူအဆ နှင့်ပတ်သက်၍ တွေဝေနေကြစဉ် သခင်စိုးက ရဲနီ ကျော်ဝင်း၏ဇနီးအား ချစ်ရေးဆိုခွင့်ပေးရန်
ဗဟိုကော်မတီတွင်တင်ပြသောအခါ ပါတီအတွင်း ဂယက်ရိုက်မှု ကြီးဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ ဗဟိုကော်မတီများက သခင်စိုးအား ရဲနီကျော်ဝင်း၏ဇနီးဖြစ်သူ
မခင်စုကို ချစ်ရေးမဆိုသင့်ကြောင်းပြင်းထန်စွာကန့်ကွက်ကြသည်။ သခင်စိုးမှာမူ မခင်စုကို အခွင့်အရေးပိုပေးခြင်း၊ အရေး ပေးခြင်းများပြုလုပ်လာသည်။
ကျန်ရဲမေများ ဖျားနာ လျှင် ဂရုမစိုက်ဘဲ မခင်စုဖျားနာလျှင် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ခဲ့သောကြောင့် ရဲနီမယ်များကလည်း မကျေ မနပ်ဖြစ်လာသည်။
ရဲနီကျော်ဝင်းတို့လူစုအား အထိန်းသိမ်းခံငြိမ်းချမ်း ရေးကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် စေလွှတ်စဉ် ရဲနီကျော်ဝင်းက မခင်စုကို စောင့်ရှောက်ကြပါရန် မငွေစံကလည်း
သခင်စိုးတွင် အားနည်းချက်ရှိသဖြင့် စောင့်ရှောက်ကြ ပါရန် မှာကြားသွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သခင်စိုးသည် ဗဟိုကော်မတီတို့၏ကန့်ကွက်ချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ
မခင်စုကိစ္စကိုသာ အလေးထားလာခဲ့သည်။ မခင်စုကို ည ၁၂ နာရီအရောက်ပို့ပေးရမည်ဟု အမိန့်ထုတ်သဖြင့် လည်း ရဲနီကျင်အောင်နှင့် အခြားရဲနီတစ်ဦး
မြောက်ရေကြည်ရွာ၊ တောင်ငူမြို့နယ်
ကိုးကား
ကဏ္ဍ:တောင်ငူမြို့နယ်ရှိ ရွာများ
ဆင်ဖမ်းရွာ၊ ရေကောက်
ဆင်ဖမ်းရွာ၊ ရေကောက်
ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုသမိုင်း၊ အပိုင်း-၃
အလံနီပါတီတွင် ပဋိပက္ခများပိုမိုပြင်းထန်လာခြင်း
ကလည်း သခင်စိုးအား ဘရင်းဂန်းငါးလက်ဖြင့် ဝိုင်းပစ်သတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသည်။ သခင်စိုး၏ဗဟိုဌာနချုပ်သည် ၁၉၆၄ ခုနှစ်တွင်
စေတုတ္တရာမြို့နယ်ဖူးကြီးတောင် သို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီး ၁၉၆၅ ခုနှစ်တွင် လောင်းရှည် မြို့နယ် နွားမတောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာသည်။ သခင်စိုးက
မခင်စုကိုချစ်ရေးဆိုသည့်ကိစ္စကြောင့် ၁၉၆၅ခုနှစ်တွင် ရဲနီ ၅ဝ ခန့် ဗဟိုဌာနချုပ်မှ ခွဲထွက် ခဲ့ကြသည်။
အထက်မြန်မာနိုင်ငံနယ်မြေတစ်ခုတည်းတွင်ပင် သပိတ်ပေါင်း ၄ဝ ခန့်ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ သခင်စိုးသည် ရဲနီ ၅ဝ ၏ ရှေ့တွင် မခင်စုနှင့် အမေးအဖြေပွဲပြုလုပ်
၍ ချစ်ရေးဆိုရာ မခင်စုက လက်မခံခဲ့ပေ။ အလံနီပါတီ ဗဟိုဌာနချုပ်သည် ၁၉၆၆ ခုနှစ် တွင် ကျွဲခြံကုန်းစခန်း သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရပြန်သည်။ ပဋိပက္ခမှာ
လည်းပြင်းထန် လာရာ သခင်စိုး၊ သော်တာနှင့်ဗိုလ်လှသောင်းတို့က တစ်ဖက်၊ မြတ်ကျော်၊ ဗိုလ်ချုပ်လေးမျိုးဆွေနှင့်အများစုကတစ်ဖက် ဂိုဏ်းကွဲလာကြသည်။
သခင်စိုးကို ထောက်ခံသူများမှာ ငါးဦးခန့်သာရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ဗိုလ်ချုပ်လေးမျိုးဆွေနှင့်ရဲနီခုနစ်ဦးသည် ပေါက် မြို့နယ်ဘက်ကို ခွဲထွက်ပြီးနောက်
၁၉၆၇ ခုနှစ် တွင်လက်နက်ချခဲ့ကြသည်။ လက်နက်ချရာတွင် ဗိုလ်ချုပ်လေးမျိုးဆွေနှင့် အလံနီ ၁၇ ဦး ပါဝင်ခဲ့ကြ သည်။ ဗိုလ်ချုပ်လေးမျိုးဆွေသည်