cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parménides
Obra
miniaturadaimagem|525x525px|Hipótese sobre o ano de nascimento de Parménides e data de composição do seu poema. Zde l'antiguidade cunsidra-se que Parménides screbiu ua solo obra, antitulada Subre la natureza. Ye un poema didático scrito an heixámetros. La léngua an que fui scrito deriba de la spresson épica, outelizada ne l dialeto homérico.
Dataçon
L berso 24 de l fragmiento 1 cuntén ua palabra que serbiu d'ampeço la speculaçones subre la dataçon de la cumposiçon de l poema. Nesse berso, la diusa fala al çtinatairo de la mensaige, presumibelmente l própio Parménides, chamando-le κοῦρε (koûre, «moço»). Pensou-se qu'esta palabra faç refréncia a un home cun eidade anferior la trinta anhos i, tenendo an cunta la sue data de nacimiento, podemos poner la criaçon de l poema antre 490 a.C. i 475 a.C. Mas oubjetou-se que la palabra debe ser antendida ne l sou cuntesto relegioso: andica la relaçon de superioridade de la diusa an relaçon al home que recibe la rebelaçon. Guthrie apoia esta eideia, sustentando-la cun ua citaçon (Aristófanes, Abes 977) na qual l bocábulo justamente assinala nun l'eidade dun home (que nó ye un moço), mas la sue situaçon an relaçon al antérprete d'oraclos por qual stá a ser anterpelado. La sue cuncluson ye que ye ampossible dezir an qu'eidade Parménides screbiu l poema. Eiggers Lan, para para alhá de citar outro uso de κοῦρε (Homero, Eil. BI, 59) adonde la palabra puode referir nun a un home de trinta anhos, mas a un adolescente, assinala que l menos probable ye que l poema tenga sido cumpuosto eimediatamente depuis de la spriéncia relegiosa que relata.
Trasmisson textual
L poema de Parménides, cumo obra cumpleta, cunsidra-se perdido de maneira eirremediable. A partir de la sue cumposiçon, fui copiado muitas bezes, mas la radadeira refréncia a l'obra cumpleta deriba de Simplício, ne l seclo VI: scribe qu'esta obra yá se habie tornada rala naqueilha época (Física, 144). L que ne ls chega de l poema son citaçones fragmentárias, persentes nas obras de dibersos outores. Nesto Parménides nun se defrencia de la maiorie de ls filósofos pré-socráticos. L purmeiro que l cita ye Platon, depuis Aristóteles, Plutarco, Sesto Ampírico i Simplício, antre outros. Por bezes un mesmo grupo de bersos ye citado por bários d'estes outores, i cun estes dados ls specialistas puoden detreminar mais facilmente qual ye la cópia que se assemelha mais al ouriginal. Noutras ocasiones la situaçon ye defrente, i la citaçon ye única. La reconstruçon de l testo, a partir de la reunion de todas las citaçones eisistentes, ampeçou ne l Renacimiento i culminou cula obra de Heirmann Diels, Die Fragmente dar Borsokratiker, an 1903, que stableciu ls testos de la maiorie de ls filósofos anteriores la Platon. Nesta obra figuran un total de 19 «fragmientos» presumibelmente ouriginairos de Parménides, de ls quales 18 stan an griego i un cunsiste nua traduçon rítmica an latin. De l poema fúrun cunserbados 160 bersos. Segundo stimatibas de Diels, estes bersos repersentan cerca de nuobe décimos de la purmeira parte (la «bie de la berdade»), mais un décimo de la segunda (la «bie de l'oupenion»). L'obra de Diels fui reditada i modificada por Walther Kranç an 1934. L'eidiçon tubo tanta anfluéncia ne ls studos qu'hoije se cita Parménides (assi cumo als outros pré-socráticos) segundo l'orde de ls outores i fragmientos desta. Parménides acupa eilhi l capítulo 28, pul que se citar cula abrebiatura DK 28, adicionando depuis l tipo de fragmiento (La = comentairos antigos subre la bida i la doutrina; B = ls fragmientos de l poema ouriginal) i finalmente l númaro de fragmiento (por eisemplo, «DK 28 B 1»). Inda qu'esta eidiçon seia cunsidrada canónica puls filólogos, ténen aparecido numerosas rediçones que propusírun ua nuoba orde de ls fragmientos, i alguns specialistas, cumo Allan Hartley Coxon i Néstor Luis Cordero, rializórun cumparaçones subre ls manuscritos adonde se cunserban alguas de las citaçones, i colocórun an dúbeda la fiabelidade de la leitura i l stablecimiento de l testo de Diels.
La forma de poema épico didático
Mui se ten scrito acerca de la forma poética de la sue scrita. Plutarco cunsidrou qu'era solo ua maneira d'eibitar la prosa, i criticou la sue bersificaçon. Proclo dixe qu'anque outelizar metáforas i alegorias, fuorçado pula forma poética, la sue scrita nun deixa de ser mais parecido cun prosa que cun poesie. Simplício de la Cilícia, al qual debemos la cunserbaçon de la maior parte de l testo que chegou até als nuossos dies, ten ua bison semelhante: nun hai que se admirar de l'apariçon de motibos míticos na sue scrita, debido a la forma poética qu'outeliza.
Para Werner Jaeger, la scolha de Parménides pula forma de épico didático ye ua inobaçon seneficatiba. Eilha ambolbe, an purmeiro lugar, la rejeiçon de la forma de prosa antroduzida por Anaximandro. Por outra forma, senefica un bínclo cula forma de la Teogonia de Heisíodo. Mas l bínclo nun afeta solo la forma, mas tamien alguns eilemientos de cuntenido: na segunda parte de l poema de Parménides (fragmientos B 12 i 13) aparece l Eros cosmogónico de Heisíodo (Teogonia 120) juntamente cun un grande númaro de debindades alegóricas cumo la Guerra, la Çcórdie, l Zeio, cuja ourige na Teogonia nun se puode poner an dúbeda. Inda assi, hai que notar que la colocaçon destes eilemientos cosmogónicos na segunda parte, dedicada al mundo de l'aparéncia, tamien ambolbe la rejeiçon desta forma d'antender l mundo, forma stranha a la Berdade para Parménides.
Heisíodo apersentou l sou poema teogónico cumo ua rebelaçon procedente de seres debinos. Tenie ousado de l'ambocaçon a las musas, ua cumbençon épica, l relato dua spriéncia pessonal d'ampeçaçon nua misson única, la de rebelar l'ourige de ls diuses. Parménides, ne l sou poema, apersenta sou pensamiento subre un Ente uno i eimoble cumo ua rebelaçon debina, cumo para derrotar Heisíodo ne l sou própio jogo.
Cuntenido
L poema de Parménides ampeça cun un prefácio de caráter simbólico de qu'eisisten 32 bersos. Ls purmeiros trinta bersos fúrun cunserbados por Sesto Ampírico, que ls trasmitiu na sue obra Adbersus Mathematicos BII, 111ss. Por sue beç, Simplício de la Cilícia trasmite na sue obra de Caelo 557, 25ss, ls bersos 28 a 32. L prefácio figura cumo l purmeiro fragmiento na recumpilaçon de Diels (DK 28 B 1).
Ne l prefácio, Parménides çcribe la biaige que faç «l'home que sabe»: ua biaige de carro, puxado por un par de éguas, i ampulsionado pulas Heilíades (bersos 1–10). L camino por qual ye cunduzido, loinge de l camino usual de ls mortales, ye la bie de la nuite i la bie de l die, camino que ye anterrompido por un einorme portal de piedra, cuja guardiana ye Dice (diusa de la justícia). Las filhas de l sol persuaden-na, i esta abre la puorta para que passe l carro (bb. 11–21). L narrador ye recebido por ua diusa, cujo çcurso, qu'ampeça ne l berso 24, ye l cuntenido de l resto de l poema. Esta le andica, an purmeiro lugar, que nun fui ambiado por un çtino funesto, mas pula lei i pula justícia (bb. 26–28). A la luç çto, segue, ye necessairo que conheça todas las cousas, tanto "l coraçon inabalable de la berdade persuasiba" cumo "las oupeniones de ls mortales", porque, anque que nestas «nun eisiste cumbiçon berdadeira», inda assi gozórun de prestígio (bb. 28–32).
Las bias de l'indagaçon
Proclo cunserba, an Timiu I 345, 18–20, dous bersos de l poema de Parménides, que junto cun seis bersos trasmitidos por Simplício de la Cilícia, an Física, 116, 28–32–117, 1, forman l fragmiento 2 (28 B 2). Ende, la diusa fala de dues «bias d'indagaçon que se puoden pensar». La purmeira ye spressa de la seguinte maneira: «que ye, i tamien, nun puode ser que nó seia» (b. 3); la segunda: «que nun ye, i tamien, ye perciso que nun seia» (b. 5). La purmeira bie ye la «de la persuason», que «acumpanha la berdade» (b. 4), anquanto que la segunda ye «cumpletamente inescrutable» ó «ampraticable», bisto que «l que nun ye» nó se puode coincer nin spressar (bb. 6–8).
Un fragmiento (B 3) cunserbado por Plotino, Enéada B, 1, 8, faç refréncia l'este radadeiro: l que ten que ser pensado ye l mesmo que ten que ser.
L pensamiento de Parménides
Parménides einougura algo radicalmente nuobo na filosofie al nun cunsidrar ls eilemientos, mas l'abstrato. Ne l sou pensamiento, hai ua recusa de la sensaçon cumo meio de chegar a la berdade. Para el, la sensaçon ye un camino errado pa l'ambestigaçon, porque gera cuntradiçones i cunfunde l qu'eisiste cul que nun eisiste; l ser cul nun ser.
L sou pensamiento stá sposto nun poema filosófico antitulado Subre la Natureza i sue permanéncia, debedido an dues partes çtintas: ua que trata de l camino de la berdade (alétheia) i outra que trata de l camino de l'oupenion (dóxa), ó seia, daquilo adonde nun hai nanhue certeza. De modo simplificado, la doutrina de Parménides sustenta l seguinte: Debido a essas, alguns ben ne l poema de Parménides l própio surgimiento de l'ontologie. Al mesmo tiempo, l pensamiento de Parménides ye tradecionalmente bisto cumo l'ouposto al de Heiráclito de Éfeso.
Para alguns studiosos, Parménides fondou la metafísica oucidental cun sue çtinçon antre l Ser i l Nó-Ser. Anquanto Heiráclito ansinaba que todo stá an perpétua mutaçon, Parménides zambolbia un pensamiento cumpletamente antagónico: “To la mutaçon ye eilusória”.
Parménides bai anton afirmar to l'ounidade i eimobelidade de l Ser. Fixando sue ambestigaçon na pregunta: “l que ye”, el tenta bislumbrar aqueilho que stá por detrás de las aparéncias i de las trasformaçones.
Assi, el dezie: “Bamos i dir-te-ei – i tu scuitas i liebas las minhas palabras. Ls únicos caminos de l'ambestigaçon an que se puode pensar: un, l camino que ye i nun puode nó ser, ye la bie de la Persuason, pus acumpanha la Berdade; l'outro, que nun ye i ye forçoso que nó seia, esse digo-te, ye un camino totalmente ampensable. Pus nun poderás coincer l que nó ye, nin declará-lo.”
Nua anterpretaçon mais aperfundada de ls fragmientos de Heiráclito i Parménides, podemos achar un mesmo to pa ls dous i esta ouposiçon antre sues bisones de l to passa a ser cada beç menor.
Parménides cumparaba las culidades uas culas outras i las ourdenaba an dues classes çtintas. Por eisemplo, cumparou la luç i la scuridon, i para el essa segunda culidade nada mais era de l que la negaçon de la purmeira.
Defrenciaba culidades positibas i negatibas i, sforçaba-se an ancontrar essa ouposiçon fundamental an to la Natureza. Tomaba outros oupostos: lebe-pesado, atibo-passibo, caliente-friu, masculino-femenino, fuogo-tierra, bida-muorte, i aplicaba la mesma cumparaçon de l modelo luç-scuridon; l que corresponde a la luç era la culidade positiba i l que corresponde a la scuridon, la culidade negatiba. L pesado era solo ua negaçon de l lebe. L friu era ua negaçon de l caliente. L passibo ua negaçon al atibo, l femenino ua negaçon de l masculino i, cada un solo cumo negaçon de l'outro.
Por fin, nuosso mundo debedie-se an dues sferas: aqueilha de las culidades positibas (luç, caliente, atibo, masculino, fuogo, bida) i aqueilha de las culidade negatibas (scuridon, friu, passibo, femenino, tierra, muorte). La sfera negatiba era solo ua negaçon de la sfera positiba, esto ye, l'esfera negatiba nun cuntenie las propiadades qu'eisistian na sfera positiba.
Al ambés de las spressones “positiba” i “negatiba”, Parménides usa ls tenermos metafísicos de “ser” i “nó-ser”. L nó-ser era solo ua negaçon de l ser. Mas ser i nó-ser son eimutables i eimobles. Ne l sou libro: Metafísica, Aristóteles spone esse pensamiento de Parménides: “Julgando que fura de l ser l nó-ser ye nada, forçosamente admite que solo ua cousa ye, a saber, l ser, i nanhue outra... Mas, custrangido a seguir l rial, admitindo al mesmo tiempo l'ounidade formal i la pluralidade sensible, stablece dues causas i dous percípios: caliente i friu, bal dezir, Fuogo i Tierra. Destes ( dous percípios) el ourdena un (l caliente) al ser, l'outro al nó-ser.”
L Benir-la-Ser
Quanto a las mudanças i trasformaçones físicas, l Benir-la-Ser, que a to anstante bemos ocorrer ne l mundo, Parménides las splicaba cumo sendo solo ua mistura participatiba de ser i nó-ser. “Al benir-la-ser ye necessairo tanto l ser quanto l nó-ser. Se eilhes agen cunjuntamente, anton resulta un benir-la-ser”.
L Ser-Absoluto
To nuossa rialidade ye eimutable, stática, i sue eissencia stá ancorporada na andebidualidade debina de l Ser-Absoluto, l qual permeia to l Ouniberso. Esse Ser ye onipresente, yá que qualquiera çcuntinuidade an sue persença serie eiquibalente a l'eisisténcia de sou ouposto – l Nó-Ser.
Esse Ser nun puode tener sido criado por algo pus esso amplicarie an admitir l'eisisténcia dun outro Ser. De l mesmo modo, esse Ser nun puode tener sido criado de l nada, pus esso amplicarie l'eisisténcia de l “Nó-Ser”. Antoce, l Ser simplesmente ye.
Simplício de la Cilícia, an sou libro Física, assi ne ls splica subre la natureza desse Ser-Absoluto de Parménides: “Cumo poderie ser gerado? I cumo poderie perecer depuis desso? Assi la geraçon se stingue i la çtruiçon ye ampensable. Tamien nun ye debesible, pus que ye homogéneo, nin ye mais eiqui i menos para alhá, l que le ampedirie la coeson, mas todo stá cheno de l que ye. Por esso, ye to cuntino; pus l que ye adere antimamente al que ye. Mas, eimobelizado ne ls lemites de cadeias potentes, ye sin percípio ó fin, ua beç que la geraçon i la çtruiçon fúrun afastadas, repelidas pula cumbiçon berdadeira. Ye l mesmo, que permanece ne l mesmo i an si repousa, quedando assi firme ne l sou lugar. Pus la fuorte Necidade l retén ne ls liames de ls lemites que de cada lado l'ancerra, porque nun ye lícito al que ye ser elimitado; pus de nada necessita – se assi nun fusse, de todo carecerie. Mas ua beç que ten un lemite stremo, stá cumpleto de todos ls lados; a la maneira de la massa dua sfera bien rotunda, an eiquilíbrio a partir de l centro, an todas las direçones; pus nun puode ser algo mais eiqui i algo menos eilhi.”
L Ser-Absoluto nun puode benir-la-ser. I nun puoden eisistir bários “Seres-Absolutos”, pus para separá-los percisarie haber algo que nun fusse un Ser. Por bias desso, eisiste solo l'ounidade eiterna.
Teofrasto relata assi esse pensar de Parménides: “L que stá fura de l Ser nun ye Ser; l Nó-Ser ye nada; l Ser, antoce, ye.
Bibliografie
SPINELLI, Miguel. '''Filósofos Pré-Socráticos. Primeiros Mestres da Filosofia e da Ciência Grega'''. 2ª edição. Porto Alegre: Edipucrs, 2003, pp. 273-349.
Ligaçones sternas
Catadorie:Filósofos de la Grécia Antiga
Anrique I de Fráncia
Anrique I (Reims, 4 de maio de 1008 – Bitry-aux-Lhoges, 4 d'agosto de 1060) fui l Rei de ls Francos de 1031 até sue muorte. Era filho de l rei RobertoII i Custança de Arles. Las tierras de la corona de la Fráncia chegórun al sou menor tamanho durante sou reinado, i por esse motibo Anrique ye tradecionalmente bisto cumo amblemático de la fraqueza enicial de la dinastie capetiana. Antretanto, alguns storiadores l cunsidran cumo un rei fuorte mas rialista, que fui oubrigado a rializar sues políticas sabendo de las lhemitaçones de la monarquia francesa de la época. L pai anstalou-lo cumo Duque de la Borgoña, a 25 de janeiro de 1016 passado tener cumpletado la cunquista de l território.
Eigreija de Aldinuoba
thumb|La Eigreija de Aldinuoba. La Eigreija de Aldinuoba (Igreja de Aldeia Nova) ye un eidefício relegioso que queda na aldé de Aldinuoba, na fraguesie de Miranda de l Douro, ne l cunceilho de miesmo nome, an Pertual.
Catadorie:Miranda de l Douro Catadorie:Relegion an Pertual
Lhéngua russina
La lhéngua russina (outodenominado: русиньскый язык), tamien chamada de lhéngua cárpato-rutena (un sónimo antiquado), ye ua bariante lhenguística slábica ouriental falada puls russinos (cárpato-rutenos) de la Ouropa Central. Alguns lhenguistas nun la cunsidran ua bariante, mas un lhéngua apartada que ten sou própio código: ISO 639-3, anquanto qu'outros la cunsidran cumo un dialeto de la lhéngua oucraniana. Trata-se dun assunto cuntemporaneamente cuntroberso, i ambos ls antendimientos possuen eibidentes amplicaçones políticas.
Falantes
D'acuordo culs censos nacionales, la populaçon total de ls falantes ye 70.734:
Geografie
Russino (mais specificamente l cárpato-russino) ye falada ne l Oublast de la Trascarpátie na Oucránia, ne l nordeste de la Slobáquia, sudeste de la Polónia (adonde era frequentemente çcrito cumo łemkowski 'Lemko' por sue palabra лем / lem 'solamente', ó Lyshak) i na Hungrie (adonde la lhéngua i l pobo son chamados "ruteno").
Uso i classeficaçon
Ls purmeiros specialistas a recoincer l'eisisténcia de la lhéngua russina cumo lhéngua apartado pertencian al “Anstituto de Studos Balcánicos i Slabos” de Moscobo (Anstituto de Studos Slabónicos de la Academie Russa de Ciéncias). Esto acunteciu an 1992, i lhebou a la rializaçon de studos cumplementares, que fúrun preparados por specialistas i fenómenos lhenguísticos.
Specialistas i políticos ucranianos nun reconhecen ls russinos cumo ua étnia apartada, anque alguns falantes de la lhéngua russina se cunsidráren pertencentes a ua etnia apartada de la de ls ucranianos. Lhenguistas de la Ucránia inda cunsidran l russino cun un dialeto de l'ucraniano, lhigado al dialeto Hutsul de la region de ls Cárpatos ucranianos.
Nun hai, assi, buonas possibelidade de se fazer ua percisa stimatiba de ls falantes fluentes de l russino ne l paíç, ambora alguas pesquisas andiquen algo cumo un milhon de falantes a bibir na Oucránia i na Slobáquia.
Tentatibas de padronizar las dibersas bariantes de l russino nun fúrun bien sucedidas. Ls russinos biben an quarto países, i ls sfuorços nun tubírun sucesso pus ls russinos que biben fura de sue region tradecional nó falan la lhéngua fluentemente. Dibersas ortografies fúrun zambolbidos (na maior parte de ls causos cun bariantes de l'alfabeto cirílico) i eisisten defrentes padrones gramáticales eisisten, baseados an dialetos regionales. miniaturadaimagem|200x200px|Uso oufecial de l russino de la Panónia na [[Boibodina, Sérbia]] La Sérbia reconheciu l russino, mais percisamente la lhéngua russina de la Panónia, cumo lhéngua oufecial minoritária na Boibodina. Zde 1995, ye tamien reconhecida cumo lhéngua de minorie de la Slobáquia, sendo oufecial an municipalidades adonde mais de 20% de ls habitantes falan la lhéngua.
Las purmeiras gramáticas de l russino fúrun scritas por Dmytrij Vyslockij (Дмитрий Вислоцкий) Карпаторусский букварь (Karpatorusskij bukvar') Banja Hunjanky (1931) Metodyj Trochanobskij Буквар. Перша книжечка для народных школ. (Bukbar. Peršla knyžička dlja narodnŷch škol.) (1935), i fui codificada na Slobáquia an 1995. La lhéngua russina ye ua de las mais nuobas lhénguas slábicas cun lhiteratura própia.
Jornales
Ls seguintes jornales son scritos an russino:
Dous son norte-amaricanos
Amostra de testo
Тож Шануйме Рідне Слово; Од Велика Аж До Мала; Вшытко Інше Зме Стратили; Лем Бесіда Нам Остала;
Traduçon
Respeita la tua lhéngua natiba; Zde ls mais bielhos als mais moços; Quando perdemos todo; Solamente nuossa lhéngua permaneciu;
Lhigaçones sternas
Catadorie:Lhéngua russina Catadorie:Lhénguas ando-ouropeias Catadorie:Lhénguas Catadorie:Lhénguas slábicas
Heidrogénio
L heidrogénio ye un eilemiento químico cun númaro atómico, repersentado pul simblo H. Cun ua massa atómica d'aprossimadamente 1,0 u, l'heidrogénio ye l'eilemiento menos denso. El giralmente apersenta-se an sue forma molecular, formando l gáç diatómico (H2) nas cundiçones normales de temperatura i presson (CNTP). Este gáç ye anflamable, ancolor, inodoro i ansolúbel an auga. L'heidrogénio, por tenr propiadades çtintas, nun se enquadra claramente an nanhun grupo de la tabela periódica, sendo muitas bezes colocado ne l grupo 1 (antes chamado de 1A) por tenr solo 1 eiletron na camada de baléncia (ó radadeira camada).
L'heidrogénio ye l mais abundante de ls eilemientos químicos, custituindo aprossimadamente 75% de la massa eilementar de l Ouniberso. Inda assi, la maior parte de la massa de l'ouniberso nun stá na forma de bariones ó eilemientos químicos. Beija-se matéria scura i einergie escura. Streilhas na sequéncia percipal son cumpuostas primariamente d'heidrogénio an sou stado de plasma. L Hidrogénio eilementar ye relatibamente ralo na Tierra, i ye andustrialmente porduzido a partir de heidrocarbonetos persentes ne l gáç natural, tales cumo metano, passado l qual la maior parte de l'heidrogénio eilementar ye ousada "an catibeiro" (l que senefica localmente ne l lugar de porduçon). Ls maiores mercados de l mundo usufruen de l'uso de l'heidrogénio pa l'aprimoramiento de cumbustibles fósseis (ne l porcesso de heidrocraqueamiento) i na porduçon de amoníaco (maior parte pa l mercado de fertelizantes). L'heidrogénio tamien puode ser oubtido por meio de la eiletrólise de l'auga, mas este porcesso ye atualmente çpendioso, l que prebilegie sue oubtençon a partir de l gáç natural.
L isótopo de l'heidrogénio que ten maior ocorréncia, coincido cumo prótio, ye formado por un único proton, nun tenndo nanhun neutron. An cumpuostos iónicos puode tener ua carga positiba (se tornando un cation) ó ua carga negatiba (se tornando l anion coincido cumo heidreto). Tamien puode formar outros isótopos, cumo l deutério, cun solo un neutron, i l trítio, cun dous neutrones. An 2001, fui criado an laboratório l'isótopo 4H i, a partir de 2003, fúrun sintetizados ls isótopos 5H até 7H. L'eilemiento heidrogénio forma cumpuostos cula maiorie de ls eilemientos, stá persente na auga i na maior parte de ls cumpuostos ourgánicos. Ten un papel particularmente amportante na química ácido-base, na qual muitas reaçones ambolben la troca de prótones antre moléculas solúbeis. Cumo l único átomo neutro pul qual la Eiquaçon de Schrödinger puode ser resolbida analiticamente, l studo einergético i de ligaçones de l átomo heidrogénio tubo un papel percipal ne l zambolbimiento de la macánica quántica.
La solubelidade i caratelísticas de l'heidrogénio cun bários metales son mui amportantes na metalurgie (ua beç que muitos metales puoden sofrer fragelidade an sue persença) i ne l zambolbimiento de maneiras siguras de stocá-lo para uso cumo cumbustible. Ye altamente solúbel an dibersos cumpuostos que possuen Tierras-ralas i metales de trasiçon i puode ser dissolbido tanto an metales cristalinos i amorfos. La solubelidade de l'heidrogénio an metales ye anfluenciada por distorçones ó ampurezas locales na strutura cristalina de l metal.
Ourige i eiboluçon
Segundo la teorie Alpher-Bethe-Gamob, l'heidrogénio formou-se na época de la nucleossíntese primordial, quando l Ouniberso spandiu i arrefeciu l suficiente para permitir la ligaçon antre eiletrones i protones. L deutério formou-se por catura de neutrones. La junçon de mais neutrones i susequente decaimiento \beta lebou a la formaçon de hélio i lítio. Ua parte d'eilemientos mais pesados fui formada, mas la percipal fuonte destes eilemientos probén de la nucleossíntese stelar.
Porduçon
L gáç H2 ye porduzido an laboratórios de química i biologie, muitas bezes cumo sub-perduto de la zeidrogenaçon de sustratos ansaturados; i na natureza cumo meio de spelir eiquibalentes redutores an reaçones bioquímicas.
Guru Granth Sahib
L Guru Granth Sahib ye l lhibro sagrado de l Sikhismo.
L Guru Granth Sahib ancontra-se siempre na sala percipal (Darbar Sahib) dun templo sikh (gurdwara). L lhibro ye colocado nua plataforma i cubierto cun un tecido fino. L purmeiro ato dun sikh depuis de antrar nun templo ye azinolhar-se delantre l lhibro an senhal de respeito.
An 1604 l quinto guru de l Sikhismo, l Guru Arjan, juntou ls sous scritos als de l quatro purmeiros gurus, dando ourige a un purmeiro lhibro coincido cumo Adi Granth ("L Purmeiro Lhibro"). Nesse mesmo anho l lhibro fui anstalado ne l Harimandar Sahib (l Templo de Ouro), an Amritsar. L Guru Gobind Singh decidiu an 1708 que el serie l guru eiterno de la quemunidade, dando por terminada la sucesson de gurus houmanos.
Até 1852 fúrun feitas cópias a a mano de l lhibro; nesse anho surgirieb la purmeira eidiçon ampressa.
Todos ls Guru Granth Sahib possuen 1430 páiginas. Ls sikhs particularmente debotos dedican-se a la lheitura ininterruta de l lhibro (akhand-path), l que repersenta cerca de 48 horas de lheitura.
Catadorie:Siquismo Catadorie:Lhibros relegiosos
Martin Marietta
thumb|right|250px
Catadorie:Ampresas de defesa i sigurança
Lhuís VI de Fráncia
Lhuís VI de la Fráncia, l Gordo ó l Lhutador , ( 1081 - Betisy , Picardie , 1137 ) fui rei de la Fráncia antre 1108 i 1137.
Eigreija de Sendin
thumb|La Eigreija de Sendin. La Eigreija de Sendin, tamien coincida cumo Eigreija de San Pedro (Igreja Paroquial de Sendim i Igreja de São Pedro) ye un eidefício relegioso que queda na fraguesie de Sendin, an Miranda de l Douro, Pertual.
Catadorie:Miranda de l Douro Catadorie:Relegion an Pertual
Eiluminismo
Eiluminismo, Sclarecimiento ó Ilustraçon (an alman Aufklärung, an anglés Enlightenment, an eitaliano Illuminismo, an francés Siècle des Lumières, an spanhol ilustración) zeignan ua época de la stória anteletual oucidental.
Definiçon
Inda que amportantes outores cuntemporáneos béngan ressaltando las ouriges de l Eiluminismo ne l seclo XVII tardio, nun hai cunsenso abrangente quanto a la dataçon de l ampeço de la era de l Eiluminismo. Buona parte de l académicos simplesmente outilizan l ampeço de l seclo XVIII cumo marco de refréncia, aprobeitando la yá cunsulidada chamaçon Seclo de las Lhuzes. L término de l período ye, por sue beç, habitualmente assinalado an coincidéncia cul ampeço de las Guerras Napoleónicas (1804-15).
Las fases de l Eiluminismo
200px|thumb|Fruntispício de la [[Ancyclopédie (1772), zenhado por Charles-Nicolas Cochin i grabado por Bonabenture-Lhouis Prébost. Esta obra stá carregada de simbolismo: la figura de l centro repersenta la berdade – rodeada por luç antensa (l simblo central de l eiluminismo). dues outras figuras a la dreita, la rezon i la filosofie, stan a retirar l manto subre la berdade.]]
Ls pensadores iluministas tenien cumo eideal la stenson de l percípios de l coincimiento crítico a todos ls campos de l mundo houmano. Supunhan poder cuntribuir para l progresso de la houmanidade i para la superaçon de l resíduos de tirania i superstiçon que creditában al lhegado de la Eidade Média. La maior parte de l eiluministas associaba inda l eideal de coincimiento crítico a la tarefa de l melhoramiento de l stado i de la sociadade.
Antre l final de l seclo XVII i la purmeira metade de l seclo XVIII, la percipal anfluéncia subre la filosofie de l eiluminismo probeio de las cuncepçones mecanicistas de la naturaleza que habien surgido na sequéncia de la chamada reboluçon científica de l seclo XVII. Neste cuntesto, l más anfluente de l cientistas i filósofos de la naturaleza fui anton l físico anglés Isaac Newton. An giral, puode-se afirmar que la purmeira fase de l Eiluminismo fui marcada por tentatibas de amportaçon de l modelo de studo de l fenómenos físicos para la cumprenson de l fenómenos houmanos i culturales.
Inda assi, a partir de la segunda metade de l seclo XVIII, muitos pensadores eiluministas passórun a afastar-se de las premissas macanicistas lhegadas pulas teories físicas de l seclo XVII, aprossimando-se anton de las teories bitalistas que éran zambolbidas pulas nacentes ciéncias de la bida. Buona parte de las teories sociales i de las filosofies de la stória zambolbidas na segunda metade de l seclo XVIII, por outores cumo Denis Diderot i Johann Gottfried bon Heirder, antre muitos outros, fúrun fuortemente anspiradas pula obra de naturalistas tales cumo Buffon i Johann Friedrich Blumenbach.
Almanha
Ne l spácio cultural alman, un de l traços çtintibos de l Eiluminismo (Aufklärung) ye la ineisisténcia de l sentimiento anticlerical que, por eisemplo, dou la tónica al Iluminismo francés. Ls eiluministas almanes possuían, quaije todos, perfundo antresse i sensibilidade relegiosas, i almejában ua reformulaçon de las formas de religiosidade. L nome más coincido de la Aufklärung fui Eimmanuel Kant. Outros amportantes spoentes de l iluminismo alman fúrun: Johann Gottfried bon Heirder, Gotthold Eiphrain Lhessing, Moses Mendelssohn, antre outros.
Scócia
150px|thumb|Dabid Hume, retratado por Allan Ramsey, 1766.
La Scócia, curiosamente un de l países más pobres i remotos de la Ouropa oucidental ne l seclo XVIII, fui un de l más amportantes spácios de porduçon de eideias associadas al Eiluminismo. Ampirismo i pragmatismo fúrun las tendéncias más marcantes de l Iluminismo Scocés. Dentre ls sous más amportantes spoentes çtacan-se, antre outros: Adan Ferguson, Dabid Hume, Francis Hutcheson, Thomas Reid, Adan Smith.
Stados Ounidos
Nas quelónias británicas que formarian ls feturos Stados Ounidos de la América, ls eideales eiluministas chegórun por amportaçon de la metrópole, mas tendírun a ser redesenhados cun cuntornos relegiosa i politicamente más radicales. Eideias eiluministas eisercírun ua einorme anfluéncia subre l pensamiento i prática política de l chamados founding fathers (pais fundadores) de l Stados Ounidos, antre eilhes:John Adams, Samuel Adams, Benjamin Franklin, Thomas Jefferson, Alexander Hamilton i James Madison.
Sposiçon Ounibersal de 2010
thumb|250px|Eixe de la Spo, a la nuite Spo 2010, ouficialmente Spo 2010 Shanghai China (chinés simplificado: 中国2010年上海世界博览会 ; chinés tradecional: 中國2010年上海世界博覽會 ; pinyin: Zhōngguó Èrlíngyīlíng Nián Shànghǎi Shìjìe Bólǎnhuì), ye ua sposiçon que fui rializada an ambas las bordas de l riu Huangpu na cidade de Xangai, República Popular de la China, de 1 de maio a 31 d'outubre de 2010. Ye ua sposiçon mundial, na tradiçon de las feiras i sposiçones anternacionales. L tema de la sposiçon ye "Cidade melhor, bida melhor" i senefica l nuobo status de Xangai ne l seclo XXI cumo la "próssima grande cidade global". L logotipo de la sposiçon retrata l caratere chinés 世 ('mundo', de l chinés "shì") modificado para repersentar trés pessonas junto cul anho de 2010. Ye la Spo mais cara de la stória de las feiras de l mundo. La Sposiçon Mundial de Xangai ten tamien l maior local para rializaçon de feiras de l mundo yá feito, cun 5,28 quilómetros quadrados.
Eiluminismo
Fráncia
Vthumb|150px|Voltaire, retratado por Nicolas de Largillière, 1718.
Sposiçon Ounibersal de 2010
Mais de 190 países i mais de 50 ourganizaçones anternacionales se registrórun para participar de la Spo Mundial de Shanghai, númaros nunca bistos antes. La China spera recebir cerca de 100 líderes strangeiros i milhones de pessonas de to l mundo para benir i bejitar la Spo Mundial. Fui sperado mais de 70 milhones de bejitantes, l maior de la stória.
Eiluminismo
Fráncia
Na Fráncia, paíç de tradiçon católica, mas adonde las correntes protestantes, nomeadamente ls huguenotes, tamien zampenhórun un papel dinamizador, habie ua tenson crecente antre las struturas políticas cunserbadoras i ls pensadores eiluministas. Rousseau, por eisemplo, ouriginário dua família huguenote i colaborador de la Ancyclopédie, fui perseguido i oubrigado a silar-se na Anglaterra. L cunflito antre ua sociadade feudal i católica i las nuobas fuorças de pendor protestante i mercantil, eirá culminar na Reboluçon Francesa. Madame de Staël, cul sou salon lhiterário, adonde abultan grandes nomes de la bida cultural i política francesa, será ande ua grande refréncia.
Anglaterra
Na Anglaterra, la anfluéncia católica habie sido definitibamente afastada de l poder político an 1688, cula Reboluçon Gloriosa. A partir de anton, nanhun católico boltarie a subir al trono - ambora la Eigreija de la Anglaterra tenga permanecido bastante próssima de l Catolicismo an tenermos doutrinários i de ourganizaçon anterna. Sin l cuntrole que la Eigreija eisercia an outras sociadades, a eisemplo de la spanhola ó la pertuesa, ye ne l Reino Ounido que figuras cumo John Lhocke i Edward Gibbon çponen de la lhiberdade de spresson neçaira al zambolbimiento de sues eideias.
Sposiçon Ounibersal de 2010
Pabilhones
Pabilhon de Pertual
Eiluminismo
Spácio lhuso-brasileiro
thumb|right|150px|Marqués de Palumbar. An Pertual, ua figura marcante desta época fui l Marqués de Palumbar. Tenendo sido ambaixador an Londres durante 7 anhos (1738-1745), l purmeiro-menistro de Pertual eilhi tenerie recolhido las refréncias que marcórun la sue ourientaçon cumo purmeiro respunsable político an Pertual. L Marqués de Palumbar fui un marco na stória pertuesa, cuntreriando l lhegado stórico feudal i tentando por todos ls meios aprossimar Pertual de l modelo de la sociadade anglesa. Antretanto, Pertual amostrara-se por bezes hostil a la anfluéncia daqueles que an Pertual éran chamados peijoratibamente de strangeirados - fato pretensamente relacionado a la anfluéncia Católica. Tamien al lhongo de l seclo XVIII, l ambiente cultural pertués permanecera pouco dinámico, fato nada surprendente nun paíç adonde más de 80% de la populaçon era analfabeta.
Sposiçon Ounibersal de 2010
Catadorie:Sposiçones mundiales Catadorie:2010 na China
Eiluminismo
Ampato
thumb|230px|Declaracon de l Dreitos Houmanos, Fráncia, 1789, un de l muitos decumientos políticos produzidos ne l seclo XVIII sob la anspiraçon de l eideário eiluminista
L Eiluminismo eiserceu basta anfluéncia subre la bida política i anteletual de la maior parte de l países oucidentales. La época de l Iluminismo fui marcada por transformaçones políticas tales cumo la criaçon i cunsulidaçon de stados-nacion, la spanson de dreitos cebiles, i la reduçon de la anfluéncia de anstituiçones hierárquicas cumo la nobreza i la eigreija.
Saint-Edmond
Saint-Edmond ye ua quemuna francesa na region admenistratiba de la Borgonha, ne l departamiento Saóne-eit-Loire. Stende-se por ua ária de 10,46 Km².
Eiluminismo
Ampato
L Eiluminismo forneciu buona parte de l furmiento anteletual de eibentos políticos que se rebelarian de strema amportança para la custituiçon de l mundo moderno, tales cumo la Reboluçon Francesa, la Custituiçon polaca de 1791, la Reboluçon Dezembrista na Rússia an 1825, ls mobimiento de andependéncia na Grécia i ne ls Balcanas, bien cumo, naturalmente, ls dibersos mobimientos de emancipaçon nacional ocorridos ne l cuntinente amaricano a partir de 1776.
Saint-Edmond
Catadorie:Quemunas de l departamiento de Saóne-eit-Loire
Eiluminismo
Ampato
Muitos outores associan al eideário eiluminista l aparecimiento de las percipales correntes de pensamiento que caraterizarian l seclo XIX, a saber, liberalismo, socialismo, i social-democracie.
Iluministas notables
(ourdenados por anho de nacimiento)
thumb|right|150px|Denis Diderot, retratado por Louis-Michel van Lo, 1767.
Catadorie:Eiluminismo
Felipe I de Fráncia
Filipe I (Xampañe-eit-Fontaine, 23 de maio de 1052 – Melun, 29 de júlio de 1108), tamien chamado de Filipe, l Amoroso, fui l Rei de ls Francos de 1060 até sue muorte. Era filho de l rei Anrique I i Ana de Quiebe, ascendendo al trono cun solo uito años. Durante sou reinado, la monarquia ampeçou a recuperar-se de l punto baixo qu'alcançou durante l reinado de sou pai i Felipe cunseguiu aneixar ls territórios de Bexin i Bourges.
Núria Picas i Albets
thumb|Retrato de Núria Picas i Albets. Núria Picas i Albets (Manresa, 2 de nobembre de 1976) ye ua atleta corredora de muntanha catalana. Bibe an Berga i treina pulas muntanhas al redror de Berguedà. Çtacou na eiquipa catalana de cursos de muntanha, i zde 2012 ye nembro de l Buff pro team de cursos de muntanha, i zde 2014 ye quelaboradora de Leksport.
Catadorie:Spanholes
Messiah
Messiah ye l quarto EP de la banda Godflesh, lançado a 1 de Abril de 2003.
Créditos
Catadorie:EP de 2003 Catadorie:Álbuns de metal andustrial Catadorie:Álbuns de grindcore Catadorie:Álbuns de Godflesh
Miradeiro de San Juan de las Arribas
thumb|L Miradeiro de San Juan de las Arribas. L Miradeiro de San Juan de las Arribas ó Assomadeiro de San Joan de las Arribas (Miradouro de São João das Arribas) queda na aldé de Aldinuoba, na fraguesie de Miranda de l Douro, ne l cunceilho de miesmo nome, an Pertual.
Catadorie:Miranda de l Douro
Cumbento de Santa Bárbela de la Corunha
L cumbento de Santa Bárbela ye un cumbento de clausura situado na praça homónima de la Cidade Bielha de la Corunha.
L cumbento custruiu-se subre ua capielha de l seclo XV próssima a la muralha de Corunha. Aparece citado pula purmeira beç nun decumiento de 1444 i la sue fundaçon fui aprobada an 1491 pul papa Alexandre VI.
A partir de l seclo XVI l cumbento cunsulidou-se i recebiu un grande númaro de doaçones. Ademales acuolheu las monges que chegórun an 1682 para fundar l'orde de las Marabilhas, que se stablecírun ne l que mais tarde fui l cumbento de las Capuchinas.
L'eidifício fui modificado i alargado an múltiplas ocasiones.
Çcriçon
De l'eidifício mediebal nun se cunserba mais que l relebo que preside la puorta i que fui colocado alhá an 1613 i que puode tener pertencido a un baldaquino ó a un sarcófago gótico de l seclo XIV. Repersenta la peregrinaçon cumo ua de las bias penitenciales pa la salbaçon. Mostra l Juízo final i stá presidido pula Trindade; l Pai Eiterno sustén la Cristo curceficado, acumpanhado pula luna i l sol. A la squierda, l'arcanjo San Miguel pesa las almas de peregrinos i monges que ban chegando pula dreita, antre arbles. A la dreita aparecen San Miguel i un dragon. Ne l'anterior, outro relebo (pertencente talbeç a la capielha primitiba) mostra Santa Catarina i Santa Bárbela.
L'eidifico ten un pátio d'acesso a l'eigreija i ua torre de miradouro. L mural que fecha l'ancho la que dan ls drumitórios de las monges fui zenhado por Fernando de Casas Nuoba na purmeira metade de l seclo XVIII. La lentidon de la sue custruçon splica la data 1786 qu'aparece na fachada.
Catadorie:Cultura de la Galízia
Madagascar (filme)
Madagascar ye un filme d'animaçon amaricano de comédia i abintura de 2005, porduzido pula DreamWorks Animation. Fui dirigido por Eric Darnell i Tom McGrath (este radadeiro an sue streia cumo diretor) la partir de un roteiro de Mark Burton, Billy Frolick, Eric Darnell i Tom McGrath i cunta cun Ben Stiller, Chris Rock, David Schwimmer, Jada Pinkett Smith, Sacha Baron Cohen, Cedric the Entertainer i Andy Richter ne eilenco ouriginal de dobraige.
Lhigaçones sternas
Catadorie:Filmes de 2005 Catadorie:Filmes de ls Stados Ounidos Catadorie:Filmes an léngua anglesa
Aage Niels Bohr
Aage Niels Bohr (Copenhague, — Copenhague, ) fui un físico dinamarqués, quarto filho de Margrethe Bohr i Niels Bohr.
Fui Nobel de Física an 1975 pula çcubierta de la conexon de l mobimiento coletibo i mobimiento andebidual de partículas ne l núcleo atómico i pul zambolbimiento de la teorie de la strutura de l núcleo atómico. Fui porsor de la Ounibersidade de Copenhague i angressou na Pontifícia Academie de las Ciéncias an 17 d'abril de 1978.
Biografie
Morou cun sous pais ne l Anstituto de Física Teórica (hoije Anstituto Niels Bohr) i, depuis, se mudou para Carlsberg an 1932. Quando cumpletou duoze anhos antrou pa l Sortedan Gymnasiun i studou ciéncias houmanas i biologie. Antrou pa la Ounibersidade de Copenhague an 1940, antes de l'acupaçon almana, cul antuito studar física i acabou tornando-se ua spece d'assistente por correspondéncia de l pai Niels Bohr, an trabalhos subre física. An 1943 acunselhado pul mesmo fugiu de l nazismo i se mudou pa la Suécia an seguida pa la Anglaterra adonde studou einergie atómica.
Retornou pa la Dinamarca an 1945, mas cuntinou antegrando grupos de pesquisa an física atómica de Londres, Washington i Los Alamos. Na Dinamarca boltou pa la Ounibersidade i alcançou l mestrado an 1946. An 1948 fui nomeado para antegrar l'eiquipe de l Anstituto de Studos Abançados de Princeton.
An 1950 se casou cun Marietta Soffer an Nuoba Iorque, l casal tubo trés filhos: Bilheln, Tomas i Margrethe.
Screbiu dous amportantes libros subre la strutura nuclear an coperaçon cul físico norte amaricano Ben Mottelson: Single-Particle Motion (1969) i Nuclear Deformationes (1975).
Ligaçones sternas
Catadorie:Niels Bohr Catadorie:Nobel de Física Catadorie:Prémio Átomos pula Paç Catadorie:Nembros de la Pontifícia Academie de las Ciéncias Catadorie:Nembros de la Academie Nacional de Ciéncias de ls Stados Ounidos Catadorie:Nembros de la Academie Rial de las Ciéncias de la Suécia Catadorie:Físicos de la Dinamarca Catadorie:Ex-alunos de la Ounibersidade de Copenhague Catadorie:Naturales de Copenhague
Eiletrónica
La eiletrónica ye la ciéncia que studa la forma de cuntrolar la einergie eilétrica por meios eilétricos ne ls quales ls eilétrons ténen papel fundamental.
Debede-se an Analógica i Degital por las dues formas de apersentaçon de l senhas eilhétricos la séren tratados.
Nua definiçon más abrangente, podemos dezir que la Eiletrónica ye l ramo de la ciéncia que studa l uso de circuitos formados por cumponentes eilétricos i eilhetrónicos, cul oubjetibo percipal de repersentar, armazenar, trasmitir ó porcessar anformaçones para alhá de l cuntrole de porcessos i serbo mecanismos. Sob esta ótica, tamien se puode afirmar que ls circuitos anternos de l cumputadors (que armazenan i porcéssan anformaçones), ls sistemas de teliquemunicaçones (que trasmíten anformaçones), ls dibersos tipos de sensors i transdutors (que repersentan grandezas físicas - anformaçones - sob forma de sinales eilétricos) stan, todos, drento de la ária de antresse de la Eiletrónica.
Cumplementar a la definiçon arriba, la Eiletrotécnica ye l ramo de la ciéncia que studa uso de circuitos formados por cumponentes eilétricos i eiletrónicos, cul oubjetibo percipal de transformar, trasmitir, porcessar i armazenar einergie. Sob esta definiçon, las usinas hidreilhétricas, termoeilhétricas i eiólicas (que crian einergie eilétrica), las lhinhas de trasmisson (que trasmíten einergie), ls transformadores, retificadores i ambersores (que porcessan einergie) i las bateries (que armazenan einergie) stan, todos, drento de la ária de antresse de la Eiletrotécnica.
Antre ls más dibersos ramos que la abrange, studa la trasmisson de la corrente eilétrica ne l bácuo i ne ls semicundutors. Tamien ye cunsidrada un ramo de la Eilhetricidade que, por sue beç, ye un ramo de la Física adonde se studan ls fenómenos de las cargas eilétricas eilementares, las porpiadades i cumportamiento, de l Eilétron, Fótons, partículas eilementares, óndias eiletromagnéticas, etc.
Transístores Bipolares
Transístores Bipolares de puorta eisolada (IGBTs)
L transístor bipolar de puorta eisolada (IGBT) çtaca-se pulas caratelísticas de baixa tenson ne l stado ligado de l BJT culas eicelentes caratelísticas de chabeamento, que traç un circuito de atibaçon de la puorta bien cencielho i cun alta ampedáncia de antrada de l mosfet. Eisísten ne l mercado transístores IGBTs culs balores nominales de corrente i de tenson bien arriba de l balores ancuntrados para Mosfets de poténcia.
Ls IGBTs stan als poucos a sustituir ls mosfets que se dízen an aplicaçones de alta tenson, adonde las perdas na cunduçon percisan ser mantidas an balores baixos. Mesmo las belocidades de chabeamento de l IGBTs séian maiores (até 50 kHç) de l que las de l BJTs i las de l mosfets.
Al cuntrário de l que acunteciu ne l MOSFET, l IGBT nun ten nanhun diodo reberso anternamente, sendo assi este fator torna sue capacidade de bloqueio para tensones ambersas mui baixa, podendo suportar ua tenson ambersa mássima an menos de 10 bolts.
Percípios de ouperaçon de l IGBT
La ouperaçon de l IGBT ye mui similar a la de l MOSFETs de poténcia. Para colocá-lo ne l stado ligado, basta polarizá-lo positibamente ne l treminal de l coletor (C+) an relaçon al treminal de l eimissor (I -). De eigual maneira, ua tenson positiba BG aplicada na puorta (G) fazerá l çpositibo passar para l stado ligado (ON), quando la tenson ne l gate (G) ultrapassar la tenson de limiar. L IGBT passara para l stado zlhigado (OFF) quando houbir l corte de tenson de l terminal de la puorta (G).
Rebuolta Caratelística de tenson-corrente de l IGBT
La rebuolta caratelística i ua plotaige de la corrente de coletor (IC) x la tenson de l coletor-eimisson (BCE). Quando nun houbir la tenson aplicada na puorta, l trasmissor IGBT stará ne l stado zlhigado (OFF), adonde la corrente (IC) ye eigual la zero (0) i la tenson que passa atrabeç de la chabe ye eigual la tenson de la fuonte.Se la tenson > BGE(th) fur aplicada na puorta, l çpositibo passará para l stado ligado i premitira la passaige de la corrente IC. Essa corrente ye lemitada pula tenson de la fuonte i pula rejisténcia de carga. Ne l stado ligado, la tenson atrabeç de la chabe se define la zero.
Eiletrónica Degital
Na eiletrónica degital este cuntrole se faç degitalizando l sinal de cuntrole ne l sou stágio de geraçon para eibitar las bariaçones térmicas ó de ambelhecimiento la que to material stá sujeito(zde l sensor até l relé final dun sistema analógico); ne l malas, l sinal degitalizado puode tener la forma dua corrente pulsante cuja frequéncia de pulsaçon repersente fielmente l sinal "bariaçon de resisténcia por eifeito de la temperatura". L eifeito de la bariaçon de parámetros (i oumento de l erro de mediçon) por termo-agitaçon i ambelhecimiento ye cumulatibo ne ls sistemas analógicos pus las bariaçones de parámetros debidas al oumento de la temperatura ne l forno (a medir) son produzidas pul mesmo porcesso anterno atómico que cria la "deriba", "agitaçon andeseiable" "mobimento eiletrónico caótico" i se tornan parte de las bariaçones spúria que mascórun la mediçon, i inda más seran ampleficadas por cumponentes que ténen sue própia agitaçon térmica que se tornan cumulatibos. Eisemplo de alguns ouciloscópios de laboratório que dében quedar ligados por longos períodos de tiempo antes de rializar mediçones culs, mesmo assi, antes de fazer las mediçones debíran ser aferidos para reber qual ye l balor ó se nun mostran sinales de deribas.(l más normal ye que apersenten bariaçones de posicionamento na bertical de l traço hourizontal cun nibles de antrada "zero");)
Cumponentes
Cunsidera-se l purmeiro cumponente eiletrónico puro la célula fotoboltaica (1839) seguida pula bálbula termoiónica (Ber Eifeito Édison), ó termiónica i alguns diodos a la base de Selénio (Se).
Un transístor ye un çpositibo que cuntrola la passaige de la corrente eilétrica atrabeç de materiales semi-cundutores anteiramente sólidos. Assi, por definiçon, ambos son cumponentes eiletrónicos que sirben para eisecutar trabalhos idénticos, l segundo mas más moderno que l purmeiro.
A eiletrónica, al passar de l tiempo, acabou por zambolber i studar nuobos circuitos eiletrónicos para alhá de transístors, diodos,  fotocélulas, capacitors, andutores, resistors, etc.
La tecnologie de meniaturizaçon zambolbiu ls circuito antegrados, ls microcircuitos, las mimória eiletrónicas, ls microprocessadors, para alhá de meniaturizar ls capacitors, andutores, resistors, antre outros.