cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ge Hong
Ne l belume de l Neipian (內篇, Tiempo Parcial) tamien coincido por Ls Capítulos Anternos de l Baopuzi, Ge defende bigorosamente l'oubtençon de l'eimortalidade d'acuordo culs preceitos de l'alquimia; l belume de l Waipian (外篇, Jornales Strangeiros) tamien coincido por Ls Capítulos Steriores, ye quaije anteiramente dedicado a la sociologie de sue época.
La maiorie de l trabalho que subrebibeu de Ge demunstra l'anfluéncia de pensadores notables de la Dinastie Han (206 d.C.- 220), cumo Sima Qian (145-90 d.C.), i Wang Chong (27-97 d.C.), assi cumo poetas i literairos de la Dinastie Han, tal cumo Xi Kang (223-262 d.C.) i Zuo Si (253-309 d.C.). Ls eruditos modernos reconhecírun sue anfluéncia an scritores posteriores, tales cumo l poeta Li Bai de la Dinastie Tang (618-906 d.C.). Nun oustante, l trabalho de Ge nunca stubo antre coleçones famosas de poesie, tales cumo l Wenxuan (seleçones d'obras de la literatura refinada), tal cumo l'obra de Xi Kang, l Yang Sheng ("Nutriçon de la Bida"), de l qual Ge eimitou libremente l stilo. Refletindo la paisaige anteletual cumplexa de la Dinastie Jin, las obras de Ge son ua leitura eissencial para ua cumprenson de la religion chinesa mediebal i de sue sociadade.
Ancestralidade
Las fuontes biográficas de Ge son bariadas, mas quaije todo ye baseado anteira ó an parte an sou Shenxian Zhuan. Ye quaije ampossible julgar la beracidade de ls antecedentes fameliares de Ge. Parece que sous antepassados éran dua casa qu'adotou l nome de la dinastie cumo nome de família. Un antepassado mais recente parece tener sido anspetor regional de Jingzhou, durante la Dinastie Han, que resistiu a l'usurpaçon desta dinastie "pul bandido" Wang Mang (33 d.C - 22 d.C), i fui silado de Langya pa la porbíncia de Shandong. Ls filhos deste antepassado, Pu Lu i Wen, lutórun juntos para auxeliar l Amperador Guang Wudi (que reinou de 25 - 57) an restourar la dinastie Han. Debido la sou status oufecial ne l'eisército, Pu Lu recebiu recumpensas i ua nomeaçon oufecial eilebada, anquanto que Wen seguiu sou armano mais idoso na batailha cumo un suldado de cunfidéncias. Esta situaçon era inaceitable la Pu Lu que, d'acuordo cun Ge, dou eibentualmente sues propiadade i posiçon la sou armano mais nuobo i se aposentou al sul de l riu Yangtzé, bibendo bien cumo un fazendeiro an Jurong, situado na porbíncia de Jiangsu, acerca de l'atual Nanjing.
La família de Ge permaneciu ne l sul por geraçones, i acupou posiçones oufeciales ne l reino de Wu (220 - 280), que gobiernou la China de l sudeste passado la dissoluçon final de la dinastie Han ne l seclo passado. D'acuordo cun Ge, sou abó, Ge Xi, era un erudito que gobernaba dibersos cundados nas porbíncias modernas de Jiangsu i de Zhejiang, ancluindo l'atual Hangzhou. Fui promobido eibentualmente a mentor júnior de l príncepe heirdeiro de Wu, i acupou-se drento de l'admenistraçon central.
Ge çcribe sou pai, Ge Ti (falecido an 295), de forma similar, cumo un cabalheiro i doutor cun ua cunduta modelo. Ge Ti tubo bárias posiçones cebiles i melitares, i fui nomeado eibentualmente cumo regulador de la prefeitura de Kuaiji. An torno de la época desta nomeaçon, la dinastie Jin, que tenie subido al poder yá na China de l norte i unificado-l'an torno de 265, staba ambadindo l reino de Wu sob l comando de l famoso general, Du Yu (222-284).
La bitória de la dinastie Jin mudou la riqueza de la família de Ge. Esto porque l'admenistraçon de la dinastie Jin tentou diminuir l poder de la pequeinha aristocracie de l sul dando-les posiçones de pouca outoridade, Ge Ti perdiu einicialmente l prestígio i l poder nesta época. Las halbelidades admenistratibas de Ge Ti fúrun recumpensadas eibentualmente cun ua promoçon, i el morriu an sou scritório, cumo l regulador de Shaoling na porbíncia de Hunan moderna, ua ária de trabalho relatibamente modesta.
Primórdios
Ye berídico que la muorte de sou pai era ua deficuldade a las aspiraçones públicas de Ge, porque puode tener seneficado la perda de l cuntato de sou pai cun amigos i aliados que podíssen té-lo ajudado a ancontrar ua posiçon oufecial. Antretanto, l'afirmaçon de Ge de que cortou lenha para cumprar libros ye ua heipérbole que poucos leitores críticos aceitan seriamente. Dibersos eruditos modernos andican corretamente que ls fazendeiros poderien tener recursos para bários luxos cumo la leitura. La possibelidade de que Ge cunseguiu ua anstruçon tan basta cun trabalho manual ye, ne l mínimo, remota. De qualquiera maneira, nun ye defícel eimaginar que, debido la muorte de l sou pai, la família de Ge se submetiu a un período de deficuldade financeira.
La scala ampressionante d'anstruçon de Ge inda mui moço, puode ser outra afirmaçon tamien sagerada, tal qual sue pobreza strema. D'acuordo cula biografie de Ge Jin shu(scrita na dinastie Jin), fui durante l período an que Ge stubo mui adiantado an sous studos qu'el ampeçou a ler testos cumo l ru jia, traduzido frequentemente cumo "cunfucionismo". Ge dixe qu'ampeçou a ler clássicos tales cumo l "Shi jing" cun solo quinze anhos, sin sequiera tener un tutor, i puode çcrebir ls libros que studou i sou seneficado eissencial solo usando a mimória. Segundo Ge, sue leitura fui basta, an torno de " dieç mil capítulos".
Na rialidade, sou ansino cumbencional ampeçou probabelmente mui mais cedo, cumo an outra parte de sue outobiografie, Ge andica que tenie ampeçado yá a screbir poesie, rapsódies, i outras scritas cun quatorze ó quinze anhos (antoce an torno de 298). Ls dezires de Ge a respeito de la pobreza i de sous studos tardios demunstran que sue anstruçon serie perduto de sous própios talentos i detreminaçon, de l que de l sou status social prebilegiado. L fato de Ge dezir qu'ampeçou sue anstruçon tan tarde cun quinze anhos puode ser na rialidade, ua refréncia literária la própia andicaçon de Cunfúcio an Lunyu, que diç, "an quinze, you ajusto miu coraçon na daprendizaige."
Nessa época, ó talbeç un pouco antes (297), Ge quedarie sob la tutela de Zheng Yin (an chinés, 鄭隱), un erudito que rializou bários studos sotéricos. D'acuordo cula çcriçon longa de Ge de sou porsor, Zheng staba, yá naqueilha época, cun uitenta anhos, mas inda era notabelmente son. Sou mestre le ansinou ls Cinco Clássicos, l Li Ji ("Libro de ls Ritos") i l Shu, era un porsor de las artes sotéricas de la longebidade, de l'astrologie, i era un ótimo músico. L'anstruçon de Zheng Yin nas artes sotéricos anfatizaba la criaçon de l "elixir d'ouro" ó jin dan, al qual cunsidraba l único meio berdadeiro de cunseguir la longebidade. Zheng Yin anfluenciou nas scritas de Ge subre alquimia, mas Ge l critica subre detreminados regimes, yerbas, i outros métodos populares de longebidade.
L porcesso de daprender receitas alquímicas i de recebir scrituras cumbinou rituales, l'anstruçon oural, i la trasmisson textual. Ge diç que sou mestre cumpartilhou cun cuidado estes testos antre sous mais de cinquenta çcípulos. Permitiu-le solamente copiar alguns. Zheng Yin trasmitiu la Ge testos tales cumo l Sanhuang Neiwen ("Scritas Sotéricos de ls Trés Soberanos"), que Zheng cunsidraba star antre las scrituras alquímicas mais amportantes. Ge tamien recebiu trés scrituras de la "Grande Pureza" (太清, Taiqing) cujas ouriges remeten la China de l Norte, juntamente cun sues anstruçones sotéricos ourales. Ne l sul estes testos éran çconhecidos, i sue trasmisson la Ge puode ser cunsidrada un eibento ralo, ocorrido grácias a la relaçon pessonal de Zheng Yin cula família de Ge. Zheng Yin era aluno de Ge Xuan, qu'era por sue beç l'aluna de l'ocultista Zuo Ci de la dinastie Han, que mais tarde, fugirie cul colapso dessa dinastie.
Las refréncias als testos ne l Baopuzi liebantan la possibelidade que Ge recebiu de Zheng Yin ua basta anstruçon. La çcriçon de Ge cumo un de studantes de Zheng Yin remete a las práticas dua scuola cunfidencial, adonde ls studantes fazien trabalhos, tal cumo barrer ls assoalhos i cortar la lenha, para alhá de studar. L'anstruçon tradecional cunfucionista nun era normal naqueilha época.
Ampeço de la carreira oufecial
An torno de 302, Zheng Yin, debido l'agitaçon política crecente, fugiu pa la porbíncia moderna de Fujian para bibir ne l'eisílio cun alguns çcípulos, Ge nun l'acumpanhou, i relatou que la localizaçon sata de Zheng Yin era çconhecida. Ne l'anho seguinte, quando Ge possuía binte anhos, sue carreira oufecial ampeçou ne l serbício melitar, nua época de rebelion i de guerra. Fui apuntado pa la posiçon de comandante, i requesitado para liebar ua de las cientos de milícias que lutórun contra Shi Bing, un aliado de Zhang Chang. Ge, sob l comando de Gu Mi, nun ye mencionado an decumientos oufeciales deste cunflito, mas an sue outobiografie, el se chama cun bastas halbelidades an campo de batailha cumo comandante, mas tales feitos de brabura puoden ser sagerados. Baseado an sou registro de serbício, ye mais probable que Ge recebiu treinamiento melitar an sue mocidade, i fui hábil na stratégia.
Depuis que la fuorça de Shi Bing fui çtruída, l trabalho de Ge fui reconhecido i lougo depuis que fui pa l capital de la dinastie Jin (Luoyang) para percurar alguns "libros ancomuns". Na rialidade, la biaige de Ge puode tener sido anspirada pul zeio mais mundano de cunseguir mais honras melitares i ua posiçon oufecial na capital. Durante este tiempo, la guerra cunsumiu la ária an torno de Luoyang, un cunflito cebil que cunduziu eibentualmente la quaije dezesseis anhos de caos político, antes de l colapso de la dinastie Jin oucidental an 317. Al sudeste de Luoyang, l rebelde Chen Min, acupou ua grande ária de l território al leste de l riu de Yangzi, i declarou-se duque de Chu. Debido al grau d'agitaçon social, era antransitable l norte i Ge bagueou pul sul.
An torno de 306, Ge participou de l serbício de Ji Han (262-306), un pariente de l famoso poeta Xi Kang. Ji Han lutaba contra dibersos grupos de rebeldes ne l sul, i tenie sido nomeado cumo anspetor regional de Guangzhou. Ge biu Ji Han cumo un meio para ir pa l sul, i scapar de l caos político i social. Parece Ge qu'i Ji Han éran amigos, i possuían aspiraçones mútuas an literatura. Cumo Ge, Ji Han era un oufecial melitar qu'apreciaba la literatura i studos sotéricos. Ge stubo cun Ji Han brebemente, porque Ji Han fui muorto quando se dirigie para assumir sue nuoba posiçon an Guangzhou. Ge, sin sou ampregador, fui deixado ne l sul sin trabalho. Assi sue carreira oufecial sofriu un inesperado colapso.
Recluson i scrita
Ge nun quijo retornar al norte, recusando outras honras i permaneciu ne l sul, adonde tubo ua bida reclusa ne l Monte Luofu puls próssimos uito anhos, antes de retornar la Jurong an torno de 314. Cun essas decisones Ge eibitou muita de l'agitaçon política que debastou la dinastie Jin. Fui probabelmente nessa época que Ge ampeçou sou relacionamiento cun Bao Jing (鮑靚), (260 - 327). D'acuordo culas biografies de Bao Jing i de Ge, Bao era un specialista nua grande bariadade de studos sotéricos, ancluindo la medecina, Bao trasmitiu sues técnicas i coincimiento la Ge. Ambersamente, Bao Jing "abaluou mui Ge", casando-le cun ua de sues filhas. An torno de 312, Bao fui apuntado cumo regulador de la prefeitura de Nanhai, nun mui loinge de l Monte Luofu. Alguas fuontes sugíren que Bao Jing biajaba frequentemente al monte Luofu para studar las artes sotéricas, i an algun momiento ancuontrou Ge. Outros cronometran qu'eilhes ampeçórun sou relacionamiento anquanto Ge bibeu ne ls Stremos Sul. squierda|miniaturadaimagem|214x214px|Biografie de Ge Hong Este período de recluson parece tener sido un momiento de la grande pordutebidade literária para Ge. Las andicaçones outobiográficas drento de l Baopuzi parécen andicar qu'al fin de sue stadie ne l monte Luofu, ó lougo depuis desso, Ge tenie scrito l Baopuzi cumo eisiste hoije, debedindo-lo an "capítulos anternos" i "steriores" de binte i cinquenta capítulos, respetibamente, i para alhá desso tenie cumpuosto un trabalho chamado Shenxian Zhuan. Anfelizmente outros de sous trabalhos se perdírun.
Dibersos eruditos modernos (notabelmente Chen Feilong) speculórun que Ge rebisou ó rescrebiu estes binte capítulos passado sue aposentadoria an 331, i que ls "capítulos anternos" einicialmente poderien ser cumpletamente defrentes de ls atuales. D'acuordo cun Robert Campany, que reconstruiu l Shenxian Zhuan, este testo, cumo eisiste agora, ten, emendas, erros, i adiçones posteriores a la época de Ge. Nanhues de las eidiçones atuales, puoden ser cunsidradas cumo sendo l Shenxian Zhuan, scrito por Ge. L'estudo de Campany sugere que muitos porblemas d'outoria i de corrupçon eiditorial ne l trabalho que subrebibeu de Ge percisan ser resolbidos.
Carreira oufecial posterior
Eimediatamente depuis d'eimergir de la recluson i retornar a la sue casa de família an Jurong an torno de 314, Ge recebiu ua nomeaçon cumo caixeiro de l príncepe de Langya, Sima Rui (276-322), que serie purmeiro menistro de 313 até 316. La data sata de la nomeaçon ye ouscura, mas acunteciu cierta mente depuis que Ge retornou a la Jurong, i stubo probabelmente lougo ne l'ampeço de la posse de Sima Rui cumo purmeiro-menistro. An 317, la dinastie Jin oucidental çmoronou debido a anhos de cunflito cebil i a ua ambason de ls pobos nó-chineses al norte. Sima Rui mobiu la corte de Jin pa l sul, an Jiankang (acerca de l'atual Nanjing), i tomou l títalo de l "rei de Jin" cumo ua etapa preliminar para rebindicar l títalo d'amperador.
La corte refugiada an Jiankang staba ansiosa para solidificar sue posiçon antre las famílias que pertencian la pequeinha aristocracie de l sul, de quien dependian agora para sue subrebibéncia, por esso, numerosos títalos oufeciales fúrun cuncedidos. Ge fui reconhecido pul sou serbício melitar precedente ganhando l títalo honorairo de "marqués". Finalmente, an 318, Sima Rui proclamou-se amperador Yuan (reinou de 318-323), trasformando-se ne l purmeiro amperador de la dinastie Jin ouriental (317-420).
An torno de 318, Wang Dao (王導), (276-339), un menistro anfluente, Gan Bao (outor de l Soushen Ji, "La Percura de l Sobrenatural"), Wang Yin, i Guo Pu (276-324) screbírun l Jin Ji ("Registro de Jin"). Wang Dao, i ls outros, eisercerian anfluéncia cunsidrable subre la carreira oufecial de Ge. An 324, Wang Dao fui nomeado anspetor regional de Yangzhou. Lougo depuis desso, an 326, Ge fui chamado para prencher bárias nomeaçones na admenistraçon de Wang Dao, tal cumo registrador de Yangzhou, secretairo i menistro d'anstruçon, para alhá de borne melitar de l cunselheiro admenistratibo.
La biografie oufecial de Ge, i sue scrita outobiográfica, nun menciona nanhun deber rial eisecutado nestas posiçones, l que sugere que las nomeaçones puodan tener sido honorárias. Ye eigualmente possible que Ge tenga omitido sous feitos. Assi, para alhá de l que sous serbícios passados an nome de la corte de Jin. Wang Dao soube de Ge pula sue reputaçon, i percurou trazé-lo para sue eiquipe de funcionairos pessonales.
Durante sue posse drento de l'admenistraçon de Wang Dao, Ge dou atençon al storiador Gan Bao. Gan parece tener reconhecido l talento literairo de Ge, i tener-le ouferecido dibersas posiçones na sue eiquipe de funcionairos. Recomendou Ge pa l scritório de l registrador sénior, ua posiçon drento de l departamiento de ls screbentes (shi guan) qu'era respunsable por cumpilar "l diairo amperial", assi cumo l scritório de l diretor eiditorial, qu'ambolberie Ge na escrita de la storiografie. Estas recomendaçones puoden tener benido aprossimadamente an cunsequéncia dua admiraçon mútua antre ls dous eruditos.
D'acuordo cun sue biografie oufecial, Ge recusou las posiçones na eiquipe de funcionairos de Gan Bao. Mas l tratado bibliográfico Sui shu (stória de la dinastie Sui) cuntén ua antrada para un trabalho antitulado, Hanshu chao (notas na stória de la dinastie Han), un testo qu'atualmente stá perdido, mais que faç mençones al "registrador sénior Ge" tamien hai ua refréncia an outro tratado d'outoria de Xijing zazhi chamado Miscelánea de l Capital Oucidental - ua coleçon d'anedotas stóricas que data de la dinastie Han - que fui atribuído por mui tiempo la Ge, pus, parece que Ge possuía reputaçon pa la scrita stórica, i qu'antoce, aceitou la nomeaçon na eiquipe de funcionairos de Gan Bao.
Aposentadoria i radadeiros anhos
squierda|miniaturadaimagem|319x319px|A migraçon de Ge Hong (葛稚川移居图), de Wang Meng. Cidade Proibida, Beising. Dibersos eibentos durante este período final de ámbito público de Ge puoden tener cuntribuído la sue decison eibentual para ir outra beç al Stremo Sul, tamien pul fato de que, nessa época, Ge sofriu cula muorte de sou cuntemporáneo, Guo Wen. Ambora l'aposentadoria de Ge tenga tenido la finalidade d'alcançar l'eimortalidade i elixires retratados ne l Baopozi, esta tamien puode tener sido un recuo político, mas tanto ls "capítulos anternos" de l Baopuzi quanto l Shenxian Zhuan, parece demunstrar que Ge era relatibamente sincero neste zeio. D'acuordo cun sue biografie oufecial, an 331, cun quarenta i nuobe anhos pediu ua nomeaçon al stado cumo l magistrado de l çtrito de Julou, situada ne l moderno Bietname, ua ária que tenie reputaçon de tenr las matérias-primas eisigidas para elixires de l'eimortalidade. L'amperador recusou sou pedido enicial, mas aprobou quando Ge repetiu la petiçon. Sue biografie andica que Ge partiu pa l sul cun sous filhos i cul sobrino.
Ge nunca alcançarie sou çtino, an Guangzhou, un oufecial melitar chamado Deng Yue l deterie. L'antresse de Deng an Ge ye ouscuro. Deng Yue puode tener resistido an permitir qu'un nembro honrado de la pequeinha aristocracie passasse para alhá de ls lemites de l stado de Jin, ó puode tener pensado que deter alguien cula reputaçon de Ge serie prestigioso. Deng Yue, un melitar ambicioso, poderie tamien querer Ge la sous serbícios, ua beç qu'este possuía spriéncia an matérias melitares. Anton Ge, que nun puode ir al sul, outra beç se stableciu ne l monte Luofu.
La residéncia de Ge ne l monte Luofu marcarie la fin de sue carreira pública. Todas las fuontes andican que debotou sous anhos restantes als studos, a la scrita, i la criaçon d'elixires de l'eimortalidade. Deng Yue eimitiu un memorando pedindo que Ge acupasse un cargo amportante acerca de Nanhai, mas Ge recusou la nomeaçon. Deng dou l cargo al filho de l'armano mais bielho de Ge, Ge Wang. Ge nunca tubo outra beç ua posiçon oufecial.
La natureza de l'atebidade literária de Ge durante este período ye çconhecida. Se el se debotou stritamente als studos sotéricos (nei xue), se eiditou l Baopuzi ó qualquiera outro de sous trabalhos mais adiantados, ó mesmo se cuntinou a screbir poesie, trata-se anteiramente speculaçon. Ye razoable supor que Ge cuntinou a ser un outor prolífico, mesmo na aposentadoria. L Tianwen Zhi ("Tratado na Astronomie") relata qu'an torno de l'anho 342, Yu Xi de Kuaiji fui l'outor dun trabalho chamado Antian Lun ("Çcusson na Cunformaçon cul Cielo"), que parece que Ge criticou. Nanhue outra anformaçon stá çponible subre l'argumiento de Ge subre este trabalho, mas esso sugere qu'el nun staba bibendo nun bácuo anteletual, anque sue aposentadoria de la bida oufecial.
An 343, Ge morriu ne l Monte Luofu. Antes desso, supostamente Ge eimitiu ua carta la Deng Yue, sugerindo que benisse bé-lo. Deng apressou-se para ber Ge an sue casa, mas ancuontrou-lo yá muorto. Stranhamente, l cuorpo de Ge staba claro, cumo se stubisse bibo, i todos ls sous cuntemporáneos suponen que Ge finalmente cunseguiu la trascendéncia cula técnica de l shi jie, que ye traduzido a las bezes cumo "la libertaçon de l cadáber". Sue biografie para alhá desso diç que Ge faleciu cun uitenta anhos, un númaro amportante na numerologie de l taoismo, mas, antre ls eruditos modernos, esta afirmaçon ye cunsidrada falsa, sendo mais probable que Ge faleciu cun sessenta anhos.
Ge possuía un legado cumo oufecial cumpetente i tubo coraige de serbir an scritórios durante épocas anciertas. Durante la dinastie Yuan (1271-1368), l'erudito Zhao Daoyi loubou Ge. Zhao admiraba Ge por tener cuntinado a acupar posiçones oufeciales durante un período an que ls eruditos "se afastórun ó se scondírun, i nun retornórun".
Bison na literatura
Ne l Baopuzi, Ge demunstra ua eilebada bison de la literatura i cunsidra la scrita cumo un ato social i de seneficado político, cumo se fusse ua birtude, "l relacionamiento antre scritas i açones birtuosas ye cumo ls causos adonde hai dous nomes defrentes para ua mesma cousa". Este sentimiento reflete ua tendéncia, ampeçada durante la dinastie Han posterior, que biu la literatura cumo ua ferramienta cada beç mais seneficatiba cula qual un andibíduo poderie stablecer un legado de resisténcia. dreita|miniaturadaimagem|250x250px|Diagramas de l Baopuzi Ge tamien tenie ua posiçon mui eilebada subre la literatura de sue era, al cuntrairo de ls eruditos clássicos de l período posterior de la dinastie Han, que reberenciában ls scritores de l'antiguidade dua forma quaije fanática, Ge cunsidrou ls trabalhos de sous cuntemporáneos (i ls sous própios) cumo eiguales, se nun maiores de l que, ls scritores de l passado: "Simplesmente porque un libro nun ben de ls sábios, nós nun debemos negligenciar palabras drento del que ne ls ajudan a ansinar l tao". Ge acradita que la proliferaçon de la scrita an sou própio tiempo tenie cunduzido a muitos trabalhos de menor culidade; an particular, criticaba la prosa decoratiba.
Cuntenido de l Baopozi
miniaturadaimagem|235x235px|Fragmiento de l Neipian, "capítulos anternos" de l Baopozi. L Baopuzi custitui la tentatiba de Ge de stablecer ua única scuola (yi jia) de pensamiento. Por mui tiempo, "ls capítulos anternos i sternos" de l Baopozi circulórun andependientemente. Ls dous belumes difíren ne l stilo, assi cumo na índice.
L Baopozi, bisto cumo cumo un único trabalho de filosofie, reflete l zeio de Ge de cumprender l tao i l ru, ó l taoismo i l cunfucionismo. Antretanto, ambora Ge cunsidrasse l tao superior a las réguas cunfucionistas, Ge analisou cada un andebidualmente. D'acuordo cun sous studos an fuontes de la dinastie Qin i Han, quando ls amperadores seguiran l tao, la sociadade prosseguiu bien, i l mundo natural prosseguiu sin calamidades. Mas, quando l tao declinou, las prescriçones éticas de l ru arguírun-se para remediar la sociadade i ls zastres naturales.
Nun nible andebidual, Ge cunsidrou las birtudes cunfucionistas cumo la base para atingir l'eimortalidade. Segundo Ge, ls studiosos de la longebidade dében purmeiramente ratificar i trazer l'orde la sou própia sprito antes de cunseguir ambiçones mais eilebadas. El parece tener se sforçado para personificar este eideal, associando a la par sou cargo i sues respunsabelidades políticas, a la criaçon de ls elixires de l'eimortalidade.
Houmenaiges
Eesiste un templo dedicado a la Ge ne l norte de ls montes de l lago oucidental (Xihu) an Hangzhou, porbíncia de Zhejiang. Segundo ls monges i las freiras que biben ne l templo, fui neste local que Ge screbiu la Baopuzi i çcubriu la fórmula de l'elixir de l'eimortalidade. Ne l sul, acerca de Ningbo, eisiste ua parada turística que rebindica ser l local de la trascendéncia de Ge. Estas rebindicaçones cuntraditórias, junto culas bariadas fuontes stóricas, refleten la cumplexidade de l legado de Ge cumo ua figura d'amportança relegiosa, stórica, i literária.
Çdra
Citrus medica ye ua spece de citrino (género Citrus de la família Rutaceae) cujas bariadades cultibadas, zeignadas por cidreira, porduzen la fruita globosa, fuortemente aromática i cun casca spessa, que ye amplamente comercializado sob l nome de çdra. Próssima dua antiga spece salbaige natiba de l Sudiste Asiático ó de la Índia, la cidreira ye un de ls trés taxa de l género Citrus que por hibridaçon i seleçon artificial dórun ourige a todas las modernas bariadades i cultibares de citrinos(Lharanja, Lhima, Limón, Tangerina ,Toranja ó Yuzu)
Copa Rostelecom de 2011
La Copa Rostelecon de 2011 fui la décima sesta eidiçon de la Copa Rostelecon, un eibento anual de patinaçon artística ne l carambelo ourganizado pula Federaçon de Patinaçon Artística de la Rússia (Федерация фигурного катания на коньках Росси), i que faç parte de l Grand Prix ISU. La cumpetiçon fui çputada antre ls dies 25 de nobembre i 27 de nobembre, na cidade de Moscobo, Rússia.
Ligaçones sternas
2011 Catadorie:2011 na patinaçon artística ne l carambelo Catadorie:2011 na Rússia
Maputo
Maputo ye la capital i a maior cidade de Moçambique. Lhocaliza-se ne l sul de l paíç, na borda oucidental de la Baía de Maputo. Ten lhimites, la norte cul çtrito de Marracuene; la noroeste i oeste cul munecípio de la Matola, la oeste tamien cul çtrito de Boane, i la sul cul çtrito de Matutuíne.
La cidade custitui admenistratibamente un munecípio cun un gobierno eileito i ten tamien, zde 1980, l statuto de porbíncia. Nun debe ser cunfundida cula porbíncia de Maputo que acupa la parte más meridional de l território moçambicano, scetuando la cidade de Maputo.
L munecípio ten ua ária de 347,69 kn² i ua populaçon de 1 094 315 (Censo de 2007) l que repersenta un oumento de 13,2% an dieç anhos. La sue ária metropolitana, que anclui l munecípio de la Matola, ten ua populaçon stimada an 1 744 000 habitantes.
Stória
300px|thumb|left|Maputo bista de l aire Fui fundada an 1782, na forma dua feitoria cul nome de Lourenço Marques. An 1877 fui eilebada la bila i an 10 de Nobembre de 1887 la cidade, por meio dun Decreto de l Rei de Pertual (formalmente antitulado Decreto Régio). Deste modo, esta redadeira data ye cunsiderada "natal" pul munecípio. I an 1898 tornou-se la capital de la quelónia pertuesa de Moçambique. A partir de l anhos 40 i 50, de l seclo XX, i subretodo al lhongo de l anhos 60 i 70, la cidade spandiu-se comercial, andustrial i residencialmente, beneficiando de l crecimiento eiconómico i ambestimiento que la quelónia anton sofriu.
La cidade passou chamar-se de Maputo depuis de la andependéncia nacional, ua decison anunciada pul anton persidente Samora Machel nun comício a 3 de Febreiro de 1976 i formalizada an 13 de Márcio. L nome probén de l Riu Maputo, que marca parte de la frunteira Sul de l paíç. Cula andependéncia, la cidade sofriu un eimenso afluxo populacional, debido a la guerra cebil trabada ne l anterior de l paíç (1976-1992) i a la falta de anfra-struturas nas zonas rurales. L natural crecimiento demográfico fazerie tamien cun que la cidade se transformasse mui al lhongo de l anhos 80 i 90.
Para para alhá destas dues designaçones, la cidade i la sue ária tamien fúrun coincidas por outros nomes, tales cumo Xilunguíne ó Chilunguíne (lhocal adonde se fala la léngua pertuesa), Mafumo, Camfumo ó Campfumo (de l clana de l M'pfumo, l reino más amportante que eisistia nesta region), Delagoa i Delagoa Bay, sendo esta designaçon más coincida anternacionalmente pul menos até als purmeiros anhos de l seclo XX.
Património de la cidade de Maputo
Ver inda la Lista de l património eidificado an Moçambique.
Munecípio
La outarquia de Maputo ye dirigida zde Nobembre de 1998 por un Cunseilho Municipal i ye presidida por un Persidente de l Cunseilho Municipal, cuja gobernaçon ye monitorizada por ua Assemblé Municipal. Antes desta data la cidade era dirigida por un Cunseilho Eisecutibo nomeado pul gobierno central. Ls seguintes persidentes de l cunselhos eisecutibo i municipal dirigiran la cidade:
Porbíncia
Apesar de la cidade de Maputo tener statuto de porbíncia zde 1980, solo an Febreiro de 2005 fui nomeada Rosa Manuel de la Silba cumo sue purmeira gobernadora (l cargo stubo bago até essa altura).
Eiquenomie
Maputo nun ye solo la capital política de Moçambique, mas acupa tamien ua posiçon central an tenermos de anfraestrutura, atibidade eiconómica, eiducaçon i salude. Eiqui se cuncentra a maior parte de l serbícios i sedes de l grandes grupos eiconómicos i ampresas, públicas i pribadas.
La cidade alberga l segundo porto de la cuosta ouriental de África, al qual cunfluen trés lhinhas ferrobiárias lhigando als bezinos Suazilándia, África de l Sul i Zimbabwé. La rede rodobiária permite la lhigaçon als dous purmeiros países i l resto de Moçambique. An tenermos de lhigaçones aéreas, Maputo ye serbida pul Aeroporto Anternacional de Mabalane
Refréncias
Catadorie:Capitales de la África Catadorie:Cidades de Moçambique Catadorie:Munecípios de Moçambique
Leite de Vasconcelos
José Leite de Vasconcelos Cardoso Pereira de Melo, mais coincido por Leite de Vasconcelos (Ucanha, 7 de júlio de 1858 — Lisboua, 17 de maio de 1941), fui un lenguista, filólogo, arqueólogo i etnógrafo pertués.
Biografie
Zde nino, Leite de Vasconcelos era atento al ambiente an que bibie i anotaba an pequeinhos cadernos todo que le chamaba l'atençon. Als zuito anhos, fui pa l Porto cuntinar sous studos, lhicenciando-se an Ciéncias Naturales (1881) i, an 1886, an Medecina, na Scuola Médico-Cirúrgica. Todabie, solo eiserceu l nuobo oufício por un anho, an 1887, ne l Cadaval.
Sue tese de lhicenciatura, Evolução da linguagem (1886), yá demunstraba sou grande antresse pulas lhetras, que, por fin, beneríen a acupar to la sue lhonga bida. Las ciéncias eisatas deixórun-le l stilo ambestigatibo rigoroso i eisaustibo, seia na filologie, seia na arqueologie ó na etnografie, çciplinas an que mais tarde iba a tornar-se ua refréncia.
Fondou la Revista Lusitana, an 1889, l Arqueólogo Português, an 1895, i l Museu Etnológico de Belén, an 1893.
Doutorou-se n'Ounibersidade de Paris, cun Esquisse d'une dialectologie portugaise (1901), l purmeiro amportante cumpéndio de la diatopia de l pertués (depuis cuntinado i melhorado por Manuel de Paiva Boléo i Luís Lindley Cintra). Fui tamien pioneiro ne l studo de la onomástica pertuesa cula obra Antroponímia Portuguesa.
Tenendo lhecionado Numismática i Filologie Pertuesa na Biblioteca Nacional, adonde era cunserbador zde 1887, chegou a porsor de l ansino superior an 1911, na Faculdade de Lhetras de l'Ounibersidade de Lhisboua.
Faleciu als 82 anhos, deixando an testamiento al Museu Nacional de Arqueologie parte de l sou spólio científico i lhiterário, ancluindo ua biblioteca cun cerca d'uito mil títalos, para alhá de manuscritos, correspondéncia, graburas i retratos.
Ligaçones sternas
Catadorie:Biografies
Catadorie:Lhéngua mirandesa
Hot d'or
Catadorie:Prémios de la Fráncia
Judaísmo messiánico
Judaísmo Messiánico ye l nome dua ramificaçon relegiosa que aceita las tradiçones relegiosas judaicas mas tamien acradita na figura de Jasus de Nazaré cumo l Messias sperado pula tradiçon profética judaica.
Eisisten dibersos segmientos que puoden ser chamados de judaísmo messiánico. Antre estes podemos anfatizar:
thumb|Sinagoga messiánica Baruch Hashem, [[Dallas, Texas]]
L judaísmo giral an todas las sues ramificaçones rejeita l judaísmo messiánico/nazareno (moderno ó antigo) cumo judaísmo. Neste sentido, l termo judaísmo messiánico ó "nazareno" se torna solo l nome de mais ua chamaçon cristiana, cul probable oubjetibo de promober cumbersones de judius al cristandade. Anque de la ouposiçon stórica als nazarenos i ebionitas, parte de l cristandade atual (chamaçones eibangélicas, an giral) aceita l atual mobimiento cumo ua ramificaçon destas chamaçones.
Ouriges de l Messianismo judaico
Esta sperança messiánica bino a agrabar-se cul Domínio Romano subre la Judéia que ne l purmeiro seclo. Las dibersas ramificaçones judaicas pacíficas ó rebolucionárias (cumo ls zelotes) pretendian oubter sue andependéncia de l domínio romano i anspirados pul eideal de la andependéncia acabórun por zambolber inda mais la fé ne l Messias lhibertador.
Jasus de Nazaré
De acordo cula tradiçon cristiana giralmente aceita, Jasus de Nazaré serie l Messias sperado pula tradiçon profética judaica (Mateus 2:1-6, Lucas 2:1-32, baseando-se ne l testo de Miqueias 5:2). Tenerie sido curceficado, ressucitado i eilebado als cielos (Mateus 28:7, Atos 2:22-34, 4:10, 5:30). Ampeçalmente sous seguidores tenerien sido judius que nun abandonórun sou judaísmo mas l praticában i solo acrescentórun la fé an Jasus cumo Messias.
Inda assi cula spanson de la pregaçon de l ansinos de Jasus de Nazaré dibersos nó-judius passórun a a acraditar an Jasus (Mateus 28:19, Romanos 9:30). Por este fato surgiu la purmeira crise antre ls seguidores de Jasus : ls gentios que crian an Jasus deberian ó nun ser submetidos a las normas de l judaísmo ? L choque antre ls dous grupos : judaizantes i antijudaizantes yá ye aparente ne l lhibro de Atos, adonde la çcusson antre ls dous grupos oubriga a la cumbocaçon de la assembléia de l apóstolos (Atos 15 ). Ls antijudaizantes cujo percipal spoente era Paulo de Tarso cunseguiran ampór sue bison contra ls judaizantes : aqueilhes que éran gentios nun percisában submeter-se als dogmas de l judaísmo i aqueilhes que éran judius poderien prosseguir cun sou judaísmo zde que nó ampusessen sou modo de bibir als gentios.
L sucesso de la pregaçon paulina fizo cun que ambos ls lhados se afastassen. Inda que téngan sido aceitos a la príncipio pul judaísmo cumo mais ua ramificaçon ,ls seguidores de Jasus acabórun cul tiempo sendo eidantificados cul ansino de Paulo que causaba cuntrobérsias na quemunidade judaica. Ls sofrimientos de l judius sob domínio romano passórun a ser amputados als seguidores de Jasus i a a esto somou-se la nó-ajuda por parte destes na Rebolta Judaica que culminou cula çtruiçon de Jerusalén.
Passado la çtruiçon de Jerusalén ls seguidores de Jasus rompírun sues lhigaçones cul judaísmo ( que crian que habie recebido castigo por tener çprezado aqueilhes que chaman de Messias) i passórun a a zambolber dibersos ansinamientos que les dórun sue peculariedade i criórun l que chamamos de Cristandade.Ls choques antre crestianos i judius seran mais ó menos lhebes até la adoçon de l Cristandade cumo religion oufecial de l Ampério Romano. Cumo religion oufecial l Cristandade passa a tentar cumberter ls judius i la ampór dibersas sançones que darien ourige al anti-semitismo relegioso de la Eidade Média. Este sentimiento serie cumpartilhado pulas dibersas ramificaçones cristianas protestantes tradicionales que berian ne ls judius un pobo retrógrado que tenerie matado (ó antregue para morrer) sou Messias i que se recusarian a cumberter-se al cristandade.
Nazarenos i Ebionitas
Ls seguidores de Jasus, que defendian l judaísmo, éran coincidos ne l percípio cumo nazarenos (notzrin/netzarin que deriba-se de la palabra heibraica que ye l nome de la cidade Nazaré, Netzereth [ó para outros, deriba de netzar - inda an Heibraico -, que quier dezir an cunceito giral anxerto]. La spresson era ua analogie feita antre galhos de oulibeira braba i oulibeira cun buns fruitos), ó inda (nas palabras de Paulo/Shaul) ls de la circuncison. Se bien que esses chamados de "ls de la circuncison' éran aqueilhes que fazien de las Massei HaTorah (Obras de la Lhei: era un cunjunto de tradiçones cumpiladas, aceitas cumo sendo çcritas pul própio Dius i rejeitadas puls seguidores de Yeshua, alguns de l grupo de l çcípulos querien oubrigar ls recén chegados la fé i outros mais antigos a ouserbar las tales Obras de la Lhei. Esso nun quier dezir que eilhes nó respeitassen la Torá). Estes crian que Yeshua HaNotzri/HaNetzari nun tenerie benido abolir la Torá cumo prega la doutrina Paulina Cristiana moderna. Desta forma, pregában que tanto judius cumo gentios cumbertidos deberian seguir ls mandamientos de la Torá, l que lhebou a un choque cul Cristandade i cul Judaísmo. Inda nun ye possible determinar se este grupo judaico era ua bariaçon de l ansinos de Yeshua ó se era la doutrina ouriginal de Yeshua. Inda assi se acraditarmos ne l sucesso einicial de l mobimiento de Yeshua drento de la religion judaica, debe-se crer que l ansino ouriginal nun tenga sido mui defrente çto.
Moderno Judaísmo Messiánico
Na Anglaterra ampeçou-se l mobimiento coincido cumo Heibreu-Crestiano cujo príncipio básico era la cumberson de l judius al Cristandade. An 1911, este termo reapareciu nun debate, i tamien na década de 20 an artigos de l jornal de la Heibrew-Christian Anternational Aliance. Nas décadas de 60 i 70 l termo afirmou-se cumo definiçon. An 1976 la Heibrew-Christian Aliance of America mudou l nome para "Messianic Jewish Amarican Alliance" (MJAA). An 1979 fui fundada la Union of the Messianic Jewish Cungregationes (UMJC).
Destes mobimientos messiánicos talbeç l mais coincido seia l mobimiento Jews fur Jasus que tubo ua repuosta por parte de l judaísmo atrabeç de l mobimiento Jews fur Judaisn.
Estes grupos messiánicos son apoiados por eigreijas eibangélicas que atualmente ten promobido ua aceitaçon de las tradiçones judaicas cumo l uso de músicas i ouraçones an heibraico, adoçon de fiestas relegiosas judaicas, itenes cumo kipá i tefilin, para alhá de uso de nomenclatura i tenermos de ourige judaica (cumo Rabino) mas negando muitas bezes outras tradiçones eissenciales de l judaísmo cumo la brit milá i outros mandamientos sob la bison de que estes mandamientos tenerien sido abolidos por Jasus.
L gobierno de Israel nun reconhece judius messiánicos cumo judius, sendo classeficados pul Menistério de l Anterior de Israel cumo crestianos.
Ver tamien
Catadorie:Judaísmo messiánico
Yeísmo
right|350px|thumb|Árias yeístas i çtinguidoras ne l domínio de l spanhol. right|350px|thumb
L yeísmo ye un fenómeno lhenguístico de la lhéngua spanhola pul qual l dígrafo ll (l|“l” duplo qu'eiquibalente al fonema lh de l pertués, repersentado ne l Alfabeto Fonético Anternacional cumo ) sofre altaraçon fonética i ye pronunciado cumo y (ípsilon ó i griego), resultando ne ls fonemas, , , ó. Por eisemplo, al dezir cabayo an beç de caballo.
Este fenómeno, d'ourige andaluza, stá atualmente persente an bárias bariantes de l lhéngua spanhol, nomeadamente na América spánica. Inda assi, nun aparece ne l dialeto tradecionalmente cunsidrado la refréncia lhenguística percipal, l dialeto castelhano.
Yeísmo rehilado
L chamado yeísmo rehilado ye ua caratelística de l yeísmo ne l spanhol rioplatense, adonde hai ua stridente pronunciaçon de las lhetras "y" i "ll".
Ó seia, ne l spanhol rioplatense, las lhetras LL (eille) i Y (I griega) son pronunciadas cun un sonido similar al "J" ó, a las bezes, al "ch" de l pertués.
Yeísmo na lhéngua pertuesa
An alguas árias rurales de l Brasil, tanto ne l norte cumo ne l sul, cumo tamien na fala popular de las periferies de las grandes cidades, puode-se ancontrar ua cunfuson antre <lh> i l <i>  an posiçon anterbocálica, l que a las bezes se reflete an erros d'ortografie, por eisemplo, velho, palha i olho pronunciadas ancorretamente vieno, paia i oio.
L mesmo fenómeno ocorre na ilha de San Miguel, ne ls Açores. Yá an Pertual cuntinental i na Galiza, hai alguns eisemplos de yeísmo, mas por anfluéncia sterna, subretodo de l castelhano i de l lheonés.
Catadorie:Lhéngua spanhola
Elderon
Geografie
D'acuordo cul United States Census Bureau ten ua ária de 3,0 Km², de ls quales 2,9 Km² cubiertos por tierra i 0,1 Km² cubiertos por auga.
Localidades na bizinhança
L diagrama seguinte repersenta las localidades nun centeilha de 20 Km al redror de Eilderon. <dib style="position: relatibe; float:left; width:500px;"> 400px|left|Localidades na bizinhança
Catadorie:Bilas de l Wisconsin
Partícula eilementar
An física de partículas, ua partícula eilementar ó partícula fundamental ye ua partícula subatómica sin subestrutura, ó seia, nun ye cumpuosta d'outras partículas. Antre las partículas atualmente cunsidradas eilementares stan ls fermiones fundamentales (quarks, lhetones, antiquarks i antilhetones), que giralmente son "partículas de matéria" i "partículas d'antimatéria", bien cumo ls bosones fundamentales (bosones de calibre i l bóson de Higgs), que giralmente son "partículas de fuorça" que medeian las fuorças antre ls fermiones.. Ua partícula que cuntén dues ó mais partículas eilementares chama-se partícula cumpuosta.
La matéria ourdinarie cumpone-se por atomos, qu'antigament s'acraditában que éran partículas eilementares —de fato, ἄτομος an griego antigo senefica "andebesible"— inda que l'eisisténcia de l'atomo quedou questionado até 1905 aprossimadamente, yá qu'alguns físicos amportantes bian las moléculas cumo eilusones matemáticas i la matéria cumo cumpuosta eissencialmente por einergie.. Ls custituintes subatómicos de l'atomo eidantificórun-se pula purmeira beç ne l'ampeço de ls anhos 1930: l'eiletron i l proton, cul foton, la partícula de la radiaçon eiletromagnética.. En aqueilha época, la chegada recente de la macánica quántica stubo a mudar radicalmente la cuncepçon de las partículas, por poder atrabessar ua partícula solica un campo aparentemente cumo se fur ua óndia, ua paradoxa qu'inda squiba ua splicaçon sastifatória.
Cerca de 1980, la cundiçon de partícula eilementar cumo propiamente eilementar –ó seia, cumo radadeiro custituinte dua sustáncia– çcartou-se quemumente an benefício dua bison mais prática, ancorpora ne l Modelo Padron de la física de partículas, que ye la teorie científica cun maior sucesso spurmental. Muitas de las eilaboraçones susequentes i teories para alhá de l Modelo Padron, anclusibe a popular supersimetrie, dobra l númaro de partículas eilementares al supor que cada partícula coincida se associa cun ua parceira "a la selombra" mui mais maciça, inda que las mencionadas s-particulas seguen sin ser çcubiertas. Anquanto esso, l boson eilementar que mediarie la grabidade, l grabiton, cuntina a ser heipotético. Tamien, cumo andican las heipótesies, l spácio-tiempo probabelmente seia quantificable; antoce, ye bastante probable qu'eisistan "átomos" de spácio i tiempo.
Catadorie:Partículas Catadorie:Mecánica quántica
Eigreija Ortodoxa
La Eigreija Ourtodoxa (de l griego όρθος, reto, i δόξα, doutrina) ye ua Eigreija crestiana que separou-se de la Eigreija Católica Romana ne l seclo XI, tenendo quaije mil anhos, sous fiéis son chamados de católicos ourtodoxos. Sue doutrina ye mui semelhante a la de la Eigreija Católica, preserbando ls siete sacramentos, l respeito a las eimaiges, l uso de roupas lhitúrgicas ne ls sous cultos (tamien chamados de missas), sendo sue sola defrença seneficatiba l fato de çcunsiderar la lhiderança papal, ambora presta-le respeito.
Stória
La eigreija crestiana primitiba fui ourganizada sob cinco patriarcas, ls bispos de Jarusalen, Antióquia, Alexandria, Custantinopla i Roma. L Bispo de Roma fui recoincido puls Patriarcas cumo "l purmeiro antre eiguales", ambora l sou statuto i anfluéncia tenga crecido quando Roma era la capital de l ampério, cun las çputas doutrinárias ó procedimentales la séren frequentemente remetidas la Roma para oubtener ua oupenion. Mas quando la capital se mudou para Custantinopla, la sue anfluéncia deminuiu. Anquanto Roma reclamaba ua outoridade que, segundo la Eigreija Católica, le probinha de San Pedro (que, segundo la Eigreija Católica, morriu an Roma i ye cunsidrado l purmeiro papa ) i San Paulo, Custantinopla tornara-se la residéncia de l Amperador i de l Senado. Ua série de deficuldades cumplexas (çputas doutrinárias, Cuncílios çputados, la eiboluçon de ritos apartados i se la posiçon de l Papa de Roma era ó nun de rial outoridade ó solo de respeito) lhebórun a la debison an 1054 que debediu la Eigreija antre la Eigreija Católica, ne l Oucidente, i la Eigreija Ourtodoxa ne l Ouriente (Grécia, Rússia i muitas de las tierras slabas, Anatólia, Síria, Eigito, etc.). A esta debison chama-se l Cisma de l Ouriente.
Funcionamiento
300px|thumb|right|La catedral de San Saba de la Eigreija Ourtodoxa Sérbia an [[Belgrado]]
La Eigreija Ourtodoxa ye formada por dibersas Eigreijas ourientales crestianas (cumo por eisemplo la Eigreija Ourtodoxa Griega, Eigreija Ourtodoxa Russa) que proféssan la mesma fé i, cun alguas bariantes culturales, pratícan basicamente ls mesmos ritos. L xefe spritual de las Eigreijas Ourtodoxas ye l Patriarca de Custantinopla, anque este seia un títalo mais honorífico, ua beç que ls patriarcas de cada ua dessas eigreijas son andependientes. La maior parte de las Eigreijas ourtodoxas, todas eilhas an quemunhon uas cun las outras, úsan l rito bizantino.
Baidade
right|thumb|200px|La baidade ye la preocupaçon scessiba an sues própias halbelidades ó atratebidade pa ls outros. Antes de l seclo XIV, nun tenie tantas submissones narcesistas, i solo seneficaba futelidade. L termo relacionado, banglória, ye agora bisto cumo un sinónimo arcaico de baidade, mas ouriginalmente seneficaba bangloriar-se an ban; ambora la glória agora seia bista cumo tenendo un seneficado sclusibamente positibo.
Na religion i na filosofie
An muitas religiones, la baidade, an sou sentido moderno, ye cunsidrada ua forma d'outo-idolatria an que se cumpara a la grandeza de Dius por causa de sue própia eimaige, i assi se separa i, talbeç, cul tiempo, apartada de la grácia debina de Dius. Ne ls ansinamientos crestianos, la baidade ye cunsidrada un eisemplo de proua, un de ls siete pecados capitales. Para alhá desso, na Fé Bahai, Baha'u'llah usa l termo "eimaginaçones banas". Segundo la Bíblia baidade ye algo anganhoso, sin balor, que lhieba l'ostentaçon i l'idolatria.
Eigreija Ortodoxa
Funcionamiento
La outoridade suprema regional an todos ls patriarcados outocéfalos i eigreijas ourtodoxas outónomas ye de la cumpeténcia de l Santo Sínodo Lhocal. Ua eigreija outocéfala ten l dreito a resulber todos ls sous porblemas anternos an base la sue própia outoridade, tenendo tamien l dreito a remober sous própios bispos, ancluindo l própio patriarca, arcebispo ó metropolita que presida esta Eigreija.
Baidade
Ber tamien
Catadorie:Psicologie
Dióspiro
Dióspiro ó caqui ua arble de la família Ebenaceae. L nome dióspiro (Diospyros) ten ourige ne l griego: διόσπυρος (dióspyros), que senefica alimiento de Zeus, anquanto caqui ben de l japonés kaki (柿)
Eigreija Ortodoxa
Jurisdiçones
Catadorie:Eigreijas Ourientales Eigreija Ourtodoxa
Xilofone
thumb|Caixa de Xilofone Xilofone (de l griego ξύλον — xylon, "madeira" + φωνή —phonē, "sonido, boç", algo cumo "sonido de la madeira") ye l nome genérico para bários strumientos musicales, mais percisamente idiofones percutidos, que cunsisten an bárias lháminas de madeira çpostas cromaticamente. Antre ls strumientos que se puoden cunsidrar cumo xilofones tenemos l xilofone (propiamente dezido), la marimba, l balafon, etc.
L Xilofone propiamente dezido ye un strumiento musical defenido cumo de percusson, d'altura defenida ó de sonido detreminado.
Apareciu nas orquestras ne l seclo XIX. L xilofone inda nun ye un strumiento mui ousado
Cumpone-se dua sequéncia ourdenada de placas de madeira, çpostas de maneira análoga a las botones dun pianho. Desta maneira, las placas de madeira de sonido mais grabe stan a la squierda de l'eisecutante i, an direçon a la dreita, las notas ban tornando-se agudas.
Hai ua sequéncia de placas an purmeiro praino qu'eiquibalen a las botones brancas de l pianho (notas naturales) i, an segundo praino un pouco mais eilebadas, las placas de madeira qu'eiquibalen a las botones pretas de l pianho (notas acidentadas).
Sob cada placa de madeira, hai un tubo de ressonáncia, giralmente an alumínio, que dá cuorpo al sonido.
Las placas de madeiras son cunfecionadas cun to l smero possible, criteriosamente secas i afinadas cun percison. Tradecionalmente, la madeira scolhida ye l jacarandá (rosewod) mas ne l Brasil ten habido buns resultados cun ipé.