cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El resaltador
Ambenenamiento
thumb|right|100px|Moeda dun [[centabo|cent (1982)]] An 1982, la United States Mint ampeçou a cunhar moedas dun centabo rebestido de cobre, mas feitas percipalmente de zinco. Culas moedas de zinco nuobo, hai l potencial pa l'antoxicaçon por zinco, que puode ser fatal. Un causo relatado de l'angeston crónica de 425 moedas dun centabo (mais de 1 kg de zinco) resultou an muorte por sepse bateriana i fúngica gastrointestinal, anquanto outro paciente, qu'angeriu 12 gramas de zinco, tierra mostrou letargie i ataxia (falta grabe de cordenaçon de ls mobimientos de ls músclos). Bários outros causos fúrun relatados de seres houmanos que sofrírun antoxicaçon pula angeston de moedas de zinco.
Tostones i outras moedas de pequeinho porte son, por bezes, angeridos por perros, resultando na necidade de tratamiento médico para remober l cuorpo stranho. L teor de zinco de lalguas moedas puoden causar antoxicaçon por zinco, que ye quemumente fatal an perros, pus causa ua anemia heimolítica grabe, i tamien causa danos ne l fígado ó ne ls rines. Bómitos i diarreia son sintomas possibles. L zinco ye altamente tóxico an papagaios i l'ambenenamiento por muitas bezes puode ser fatal.
Catadorie:Eilemientos químicos Catadorie:Eilemientos natibos Catadorie:Metales de trasiçon
Visigotia
Visigotia, tamien coincido cumo Reino Besigótico de Toledo ó Spania Besigótica, era l nome de l reino de ls besigodos na Península Eibérica, ne l ampeço de la Eidade Média.
Ls besigodos, depuis de saquear Roma an 410, tóman posse dua basta region de la Gália, cumbertendo an capital la cidade de Toulouse i fundando eilhi un reino que cobrie l sul de la Fráncia i parte de Spanha (culs Perineus ne l meio; este reino ye coincido pul nome de Reino Besigodo de Toulouse). Depuis dua grande derrota pa ls francos, na Batailha de Bouillé, an 507, ls godos abandónan l'antiga capital, Toulouse, i trasfíren-se pa siempre pa Toledo, mantenendo na Gália solo ua pequeinha faixa territorial al sul de l Perineus, coincida cumo Setimania ó porbíncia Narbonense (Gália Narbonense). An 585, ls besigodos cunquístan l reino de ls Suebos, que se stendie pulas atuales regiones de la Galiza i de l Norte de Pertual; dende puode-se dezir que, a partir d'anton, la Península Eibérica passou a custituir un território politicamente ouneficado sob l'outoridade de ls reis besigodos. An 589, ne l III Cuncílio de Toledo, l rei Recaredo anuncia oufecialmente la cumberson de ls besigodos de l arianismo (corriente crestiana cunsidrada heirética zde l Purmeiro Cuncílio de Niceia, de 325) pa l catolicismo. Este eibento marca l'ampeço dua streita aliança antre la monarquie besigoda i ls bispos católicos de la Península Eibérica, aliança que ganhou spresson seneficatiba na obra d'outores de la época, cumo Isidoro de Sebilha i Juliano de Toledo. L reino besigodo durou até 711, anho an que la Península Eibérica fui cunquistada por muçulmanos (árabes i berberes), qu'atrabessórun l streito de Gibraltar, quemandados por Tarik.
Catadorie:Besigodos
Anielho de l CTR
300px|right|thumb|Anielho de l CTR
Choose the Right traduzido cumo "Scuolhe l que ye Cierto" ó "Cunserba Tue Rota(camino)" ye ua sigla popular antre ls nembros de La Eigreija de Jasus Cristo de ls Santos de ls Redadeiros Dies. Ye ousada para ansinar percípios corretos a las ninos i ousada puls nembros de l'eigreija cumo un lhembrete pa atuar an retidon. La spresson fui tomada dun hino de l mesmo nome scrito por Joseph L. Townsend.
Las lhetras CTR, ua refréncia a essa frase, son ancorporados a un scudo an forma de lhogotipo zenhado por Helen Alldredge, un Cunselheiro Giral de la Purmária na década de 1960. An 1970, ua comisson de l'eigreija lhiderada por Naomi W. Randall recomendou que l scudo oufecial de la Eigreija fusse ancorporado material. Zde anton, tanto la frase cumo l simblo relegioso ten sido ousado an materiales eiducatibos pa la mocidade de la Purmária. L simblo ye ousado tamien na cultura SUD por nembros de todas las eidades, tanto cumo un lhembrete de l lhema, cumo un andicador de filiaçon relegiosa. Las einiciales CTR, eisibidas ne l scudo i an outras formas, puode ser bisto percipalmente ne ls anielhos CTR, assi cumo an outros tipos de jóias, camisas, fixas i artigos de papelarie.
La frase "Scuolhe l que ye Cierto " i l'abrebiatura "CTR" nun son marcas registradas ne ls Stados Ounidos i puoden ser ousadas por qualquiera pessona para fins comerciales.
Catadorie:Mobimiento de ls Santos de ls Redadeiros Dies Catadorie:Eigreija de Jasus Cristo de ls Santos de ls Redadeiros Dies
Casa de Lhion
thumb|300px|La Casa de Lhion fui custruída an [[1856 an Salt Lhake City, Utah.]]
La Casa de Lhion ye ua propiadade de la Eigreija de Jasus Cristo de ls Santos de ls Redadeiros Dies. Fui custruída an 1856 puls pioneiros mórmones, lhiderados por Brigham Young, an Salt Lake City, Utah. La casa fui porjetada i custruída para aquemodar ua família de cerca de 27 mulhieres i 56 ninos, que perdírun familiares durante la perseguiçon de l gobierno contra ls mórmones.
Truman Angeli, l'armano de Brigham Young, que porjetou l Templo Salt Lake City, fui tamien quien porjetou la custruçon de la casa. Stubo ambolbido tamien na cuncepçon desta casa. La casa recibe esse nome a partir de la státua dun lhion an frente a l'antrada de la frente, sculpida por William Ward. La casa queda na parte ouriental de Salt Lake City. Brigham Young, l segundo profeta de l'eigreija, morriu-se na Casa de Lhion, an 1877.
Osorkon I
thumb| Statua d'Osorkon I an l Louvre Osorkon I (924-889 a.C.) fui l segundo rei de la XXII dinastie de l Antigo Eigito, filho de l rei Shoshenq I i de Karamata A. Osorkon casara cun la filha de Psusennes II, inda il sou pai era Grande Xefe de ls Ma, i fui esta ounion que, aquando de la muorte de Psusennes, permitiu Shoshenq se tornar rei.
Tebas
Aquando de la sue ascençon al poder, ye possible que l sou armano Iuput inda era Sumo Sacerdote de Amun. Todabie, aquando de la muorte de l sou armano, Osorkon cuntinuou la política de l sou pai i anstalou l sou filho i príncepe heirdeiro Shoshenq cumo Sumo Sacerdote (i l fato de l rei nomear l sou príncepe heirdeiro para esta posiçon mos puode lebar a crer que cunsidraba Tebas de strema amportancia). Assi, Tebas cuntinuara a star sob l cuntrolo de la XXII dinastie an Tanis.
Ne l anho 885 a.C., l rei Osorkon I decidiu nomear Shoshenq co-regente, i ne l sou lhugar anstalou un outro filho, Iwelot. Todabia, an 889 a.C, Shoshenq (II) morriu, possiblemente ne l mesmo anho que l sou pai, l faraó Osorkon II.
Reino Besigodo de Toulouse
L Reino Besigodo de Toulouse apareciu ne l'ampeço de la Eidade Média na parte mais oucidental de l Ampério Romano de l Oucidente, quando este ampeçou a definhar delantre de las ambasones bárbaras. thumb|300px|left|Migraçones de ls besigodos De 407 a 409 ls bándalos, cun sous aliados alanos i tribos germánicas cumo ls suebos, ambadírun la península Eibérica. An repuosta a esta ambason de la Spánia, l'amperador Honório, de l Ampério Romano de l Oucidente, tubo l'ajuda de ls besigodos para retomar l cuntrolo de l território. An 418, Honório recumpensou sous foederati besigodos dando-les tierras na Gália Aquitánia nas quales eilhes se stablecírun. Esto fui feito sob hospitalitas, las regras para pagar suldados de l eisército. Este assentamiento formou l núcleo de l feturo reino besigótico qu'eirie depuis spandir-se atrabeç de ls Pirineus i até la península Eibérica.
Reino andependiente de Roma
La fuorça política nun monarquia carismática depende de l carátele pessonal de l rei. L grande rei besigodo Eurico ouneficou las bárias façones de ls besigodos i, an 475, forçou l gobierno romano a dar-le total andependéncia. Na época de sue muorte, ls besigodos éran l mais poderoso de ls Stados sucessores de l Ampério Romano de l Oucidente. Ls besigodos tamien tornórun-se l poder dominante na península Eibérica, debrebe derrotando ls alanos i fuorçando ls bándalos al norte de la África. Por buolta de 500, l Reino Besigodo, centrado an Toulouse, cuntrolaba Aquitania i Gália Narbonense i l mais de la Spánia cun eiceçon de l reino de ls suebos ne l noroiste, pequeinhas árias cuntroladas puls bascos i la cuosta sul de l Mediterráneo (la porbíncia Bizantina de la Spania).
La fin de l Reino de Toulouse
Mas, an 507, ls francos, sob Clóbis I derrotórun ls bisigodos an Bouillé i tomórun l cuntrole de la Aquitánia. L rei Alarico II fui muorto na batailha. Acabou assi l domínio de ls besigodos al norte de ls Pirineus.
Assi, restrórun als besigodos solo sous domínios na península Eibérica, para adonde fui trasferido sou reino. Surgirie assi l Reino Besigodo de Toledo que durarie por mais dous seclos (até 711) i chegarie a la fin cula cunquista de la península Eibérica puls muçulmanos.
Catadorie:Besigodos
Shoshenq I
thumb|Cabeça de l Faraó Shoshenq I (de George Rawlinson) Shoshenq I (945-924 a.C.) fui l purmeiro faraó de la XXII dinastie de l Antigo Eigito, filho de l Grande Xefe de ls Ma (ua tribo de la Líbia), Nimlot. Este faraó aparece pula purmeira bez ne l recorde stórico durante l reino de l faraó Psusennes II. Ua stela de Abidos mostra-mos la ascendéncia de Shoshenq anquanto Grande Xefe de ls Ma, líder melitar de Busiris. Aquando de la sue coroaçon, nun ye reconhecido por todo Eigito cumo rei. L texto 4 de ls Anales de l Clérigo de Karnak mostra-mos que Shoshenq inda nun era reconhecido cumo rei an Tebas ne l sou segundo anho de reinado.
Tebas
Aquando de l ampeço de l sou reinado, l Eigito se anconraba nua situaçon defícel i andeble. Durante muitos anhos, ls Sumos Sacerdotes de Amun, an Tebas, utilizaban il titulo de «rei», mesmo nun tenendo nanhun poder monárquico. Shoshenq I acabara cun esta situaçon al fazer il sou filho Iuput Sumo Sacerdote de Amun. Alen disso, l Faraó casou la sue filha al terceiro profeta de Amun, DjedThutefankh A, criando assi ligaçones cun la aristocracie local. Il sou filho Iuput fizo la mesma cousa, i casou la sue filha Neskhonspakhered al joben DjedKhonsefankh A, de ua família amportante local.
«Shishak»
Este Faraó ye il famoso «Shishak» de la Bíblia, que atacou ls reinos de Israel i de Judá an 925 a.C., depuis de la debison de l Reino Ounido de Israel. Este ataque nun fui ua tentatiba de ambason, mas un raide, andicatibo de ls sues raizes tribales.
Carl Alfred Pedersen
Carl Alfred Pedersen (Oslo, 5 de maio de 1882 — Oslo, 25 de júnio de 1960) fui un ginasta noruegués que cumpetiu an probas de ginástica artística.
Pedersen ye l detentor de dues medalhas oulímpicas, cunquistadas an dues defrentes eidiçones. An 1906, fui l bencedor de la proba por eiquipes de la ginástica, ne ls Jogos Antercalados. Nas Oulimpíadas de Londres, an 1908, cumpetiu cumo ginasta na proba coletiba. Al lado d'outros 29 cumpanheiros, cunquistou la medalha de prata, passado superar la nacion de la Finlándia i ancerrar atrás de la seleçon sueca. Quatro anhos mais tarde, an Stocolmo, saliu-se medalhista de bronze na proba por eiquipes de l sistema sueco, cuja nacion campeana fui la de la Suécia.
Catadorie:Ginastas artísticos de la Noruega
Riu Cábado
L riu Cábado ye un riu de Pertual que nace na Serra de l Larouco, mais propiamente na fuonte de la Pipa, a ua altitude de cerca de 1520 m, passa puls cunceilhos de Montalegre, Tierras de Bouro, Viera de l Minho, Amares, Póboa de Lanhoso, Bila Berde, Braga, Barcelos, Sposende i zagua ne l Ouceano Atlántico junto la Sposende, passado un percurso de 135 Km.
La bacie heidrográfica de l riu Cábado ye lemitada, la norte, pula bacie heidrográfica de l riu Neiba i de l riu Lima i, l'este i sul, pulas bacies de l riu Douro i de l riu Abe; ten ua ária de 1600 Km². L scoamiento anual na foç de l riu ye, an média, de 2123 hm3. Stima-se que la bacie heidrográfica de l riu Cábado apersente ua capacidade total d'armazenamiento de recursos hídricos na orde de ls 1180 hm3, an regime regularizado, balor que corresponde la quaije 30% de l total eisistente an Pertual.
Barraiges
L Sistema Cábado - Rabagon - Home ye cumpuosto por bárias barraiges amplantadas nesses mesmos percursos flubiales para aprobeitamientos heidroelétricos. thumb|right|300px|Foç de l Riu Cábado
Puontes subre l riu Cábado
Subre l riu Cábado, podemos ancontrar bárias puontes, alguas cun amportança stórica i arquitetónica:
Catadorie:Pertual Catadorie:Rius de Pertual Catadorie:Rius de l Ouropa
Terceiro Período Antermediairo
L Terceiro Período Antermediairo fui un período de la stória de l Antigo Eigito antre 1080 i 650 a.C., abrangendo ls XXI, XXII, XXIII, XIV i XV dinasties. Este período ye caratelizado pula ascendéncia de las tribos líbias, subretodo la de ls Meshwesh e de ls Libu. Ls Meshwesh chegórun al poder an 945 a.C., cun la coroaçon de Shoshenq I.
Ls Grandes Xefes de ls Meshwesh (Ma)
Zde l fin de la XIX dinastie i durante la XX dinastie, hoube ua eimigraçon cunstante de Líbios para l Eigito. Por bezes, debido a derrotas melitares, ls Líbios fúrun çlocados fuorçadamente para l Eigito, adonde ls Eigípcios ls mantiberan an quemunidades cuntruladas. La tribo de ls Meshwesh (an la lhéngua eigípcia: Ma) fui ua destas tribos líbias que fúrun antegradas na sociadade eigípcia, subretodo nas sues Fuorças Armadas.
La persença de ls Meshwesh nas Fuorças Armadas Eigípcias é probada pula Stela de Abydos de l Grande Xefe de ls Ma de Busiris, Shoshenq, l futuro Faraó de l Eigito. Nesta stela, que mos mostra la fuorte ligaçon antre esta família de Meshwesh i l Faraó Psusennes I, puode-se ber que Shoshenq ten l sou própio eisercito.
An 945 a.C., l Grande Xefe de ls Meshwesh Shoshenq torna-se Faraó de l Eigito, i cun isto, ls Meshwesh chegan a las posiçones más altas de l paiç. Ls Meshwesh cuntrolúrun l paiç anteiro (fuora un prencipado pequeinho ne l oeste de la foç de l Nilo) até la ambason de ls Núbios an 715 a.C.
Las dinasties
La cronologie deste período ye inda muito cuntestatada. La cronologie ousada eiqui ye aqueilha ousada pul Eigitólogo Kenneth Kitchen.
Takelot I
250px|right Takelot I (889-874a.C.) fui l quarto faraó de la XXII dinastie de l Antigo Eigito, filho de l Faraó Osorkon I, chubiu al poder depuis de la muorte de l sou pai i de l sou armano Shoshenq II. Ye l Faraó l menos conhecido de toda la dinastie.
Tebas
Takelot mudou la política de la Corona para cun Tebas. Depuis de la sue chubida al poder, Takelot nun ampos l sou filho como Sumo Sacerdote, mas deixou que l sou armano, Iwelot, cuntinasse a eisercer esta funçon. Esta mudança de política ye clara quando Takelot deixa un outro armano, Nesubanebdjed, ser tamien Sumo Sacerdote depuis de la muorte de Iwelot.
Ye tamien ne l reinado de Takelot que Harsiese A, filho de Shoshenq II, se torna Sumo Sacerdote de Amun, i ampeça a usar l títalo de rei. Puode-se dezir que l reino de Takelot marcou ua diminuiçon de l cuntrolo de la Corona subre Tebas.
Eduardo Spohr
Eduardo Spohr (Riu de Janeiro, júnio de 1976 ) ye un jornalista, scritor, porsor, blogueiro i podcaster brasileiro. Ye l'outor de La Batailha de l Apocalipse, libro antre ls mais bendidos ne l segundo semestre de 2010 ne l Brasil, i partecipante de l podcast Nerdcast, de l blog Moço Nerd.
Biografie
Spohr ye filho dun piloto d'abiones i dua comissária de bordo, tenendo, por cunta desso, la chance de biajar para bários países inda na anfáncia, quando yá porduzia scritos literairos. Ambora nun tenga religion, sou cuntato cun dibersas culturas i l'eiminéncia de cunflitos na Guerra Frie, durante sue mocidade, l motibórun a screbir subre l fin de l mundo i religion an sou libro La Batailha de l Apocalipse, situando la trama an bárias ceblizaçones. Antes de trabalhar nessa obra, studou Quemunicaçon Social, la percípio, dedicando-se a la Publicidade, mas buoltando mais tarde la sue preferéncia pa la profisson de jornalista. Trabalhou ls purmeiros anhos de la década de 2000 cumo repórter, analista de cuntenido de l portal iBest i eiditor de l portal Click21.
Yá cumo colaborador de l blog Moço Nerd al participar de l podcast Nerdcast, publicou sou libro na Nerdstore, loija birtual de la páigina, pul selo NerdBooks, por meio de la qual bendiu mais de quatro mil eisemplares, inda sin amparo d'eiditoras. An júnio de 2010, l Grupo Eiditorial Record publicou La Batailha de l Apocalipse pul selo Berus, bendendo, até dezembre de l mesmo anho, 50 mil cópias. Lougo an seguida, an 2011, lançou l purmeiro libro de la série Filhos de l Éden antitulado Filhos de l Éden: Heirdeiros de Atlántida i depuis, an 2013, publicou l segundo, chamado Filhos de l Éden: Anjos de la Muorte.
Publicaçones
Catadorie:Scritores de l Riu de Janeiro Catadorie:Blogueiros de l Brasil Catadorie:Jornalistas de l Riu de Janeiro Catadorie:Porsores de l Riu de Janeiro Catadorie:Scritores an pertués Catadorie:Naturales de l Riu de Janeiro (cidade) Catadorie:Scritores cuntemporáneos de l Brasil Catadorie:Romancistas de l Brasil Catadorie:Outores relacionados a la religion Catadorie:Partecipantes de l Nerdcast Catadorie:Scritores de libros de fantasia
Titánia (satélite)
Titánia ye l maior satélite de Ourano i l'uitabo maior de l Sistema Solar, cun un diámetro de 1578 Km. Fui çcubierto por William Herschel an 1787 i recebiu l nome de la reina de las fadas de l'obra de Shakespeare A Midsummer Night's Dream.
Titánia cunsiste de cantidades aprossimadamente eiguales de carambelo i peinha, i puode ser defrenciada nun núcleo rochoso i un manto de carambelo. Ua camada d'auga lhíquida puode eisistir na debisa antre l núcleo i l manto. La superfice de Titánia, que ye relatibamente scura i un pouco abermelhada, parece tener sido moldada por ampatos i porcessos andógenos. Ye cubierta por bárias crateras d'ampato alcançando 326 Km de diámetro, mas ten menos crateras que Ouberon. Titánia probabelmente yá passou por un eibento andógeno qu'apagou sue superfice antiga i chena de crateras. Sue superfice ye cortada por un grande sistema de cánions i scarpas. Cumo todas las outras grandes lhunas de Ourano, Titánia probabelmente se formou a partir de l çco d'acreçon an buolta de l planeta lhougo passado sue formaçon.
Ourano solo fui studado d'acerca ua beç, pula sonda spacial Voyager 2 an janeiro de 1986. Eilha tirou bárias fotos de Titánia, que permitiran l mapeamiento de cerca de 40% de sue superfice.
Çcubierta i nomeaçon
Titánia fui çcubierta por William Herschel an 11 de janeiro de 1787, ne l mesmo die qu'el çcubriu la segunda maior lhuna de Ourano, Ouberon. Mais tarde el relatou la çcubierta de mais quatro satélites, mas eilhes fúrun mais tarde rebelados cumo erros d'ouserbaçon. Por cerca de cinquenta anhos passado sue çcubierta, Titánia i Ouberon nun fúrun ouserbados por qualquiera outro astrónomo. Atualmente essas lhunas puoden ser bistas de la Tierra cun un telescópio amador d'alta culidade.
Todas las lhunas de Ourano recíben nomes de personaiges de las obras de William Shakespeare ó Alexander Pope. L nome Titánia fui tirado de la reina de las fadas de A Midsummer Night's Dream. Ls nomes de todos ls quatro satélites de Ourano coincidos na época fúrun sugeridos pul filho de Herschel John Herschel an 1852, a pedido de William Lassell, que çcubriu Ariel i Umbriel ne l'anho anterior.
Órbita
Titánia orbita Ourano a ua çtáncia de cerca de 436 000 Km, sendo l segundo satélite percipal mais afastado de l planeta. Sue órbita ten ua pequeinha scentricidade i ye pouco anclinada an relaçon al eiquador de Ourano. Sou período orbital ye de cerca de 8,7 dies, eigual al sou período de rotaçon. An outras palabras, Titánia ten rotaçon sincronizada, cun ua face siempre apuntando an direçon al planeta.
La órbita de Titánia stá lhocalizada cumpletamente drento de la magnetosfera de Ourano. Por esso, sou heimisfério posterior (de l lhado ouposto a la direçon de l mobimiento orbital) ye afetado mui pul plasma magnetosférico, que stá girando junto cul planeta. Esse bumbardeamiento puode lhiebar al scurecimiento desse heimisfério, l que ye ouserbado an todas las lhunas de Ourano cun sceçon de Ouberon.
Cumposiçon i strutura anterna
thumb|left|Eimaige de la Voyager 2 mostrando grandes cániones. Titánia ye l maior i mais massibo satélite de Ourano, i l'uitabo mais massibo ne l Sistema Solar. Sue densidade de 1,71 g/cn3, que ye mui maior que la densidade típica de ls satélites de Saturno, andica que cunsiste de proporçones aprossimadamente eiguales de carambelo d'auga i cumponentes densos que nun son carambelo, que puoden ser feitos de peinha i materiales ricos an carbono ancluindo cumpuostos ourgánicos pesados. La persença de carambelo d'auga ye suportada por ouserbaçones spetroscópicas an anfrabermelho feitas an 2001–2005, que rebelórun carambelo d'auga cristalizado na superfice de la lhuna. Las bandas d'absorçon de carambelo d'auga son un pouco mais fuortes ne l'heimisfério cundutor de Titánia (l'heimisfério buoltado pa la direçon de l mobimiento orbital) de l que ne l'heimisfério posterior. Esso ye l'ouposto de l'ouserbado an Ouberon, adonde las bandas d'absorçon de carambelo d'auga de l'heimisfério posterior son mais fuortes. La causa dessa assimetrie nun ye coincida, mas puode star relacionada cul bumbardeamiento por partículas carregadas de la magnetosfera de Ourano, que ye mais fuorte ne l'heimisfério posterior (debido a la corrotaçon de l plasma). Las partículas einergéticas tenden a decumpor metano preso ne l carambelo cumo heidrato de clatrato i scurecer outros cumpuostos ourgánicos, deixando un material scuro i rico an carbono na superfice.
Cun sceçon de l'auga, l único cumpuosto eidantificado na superfice de Titánia por spetroscopia anfrabermelha ye l dióxido de carbono, que stá cuncentrado percipalmente ne l'heimisfério posterior. L'ourige de l dióxido de carbono nun ye mui clara. El puode ser porduzido a partir de carbonatos ó material ourgánico sob l'anfluéncia de la radiaçon ultrabioleta solar ó por partículas einergéticas carregadas benidas de la magnetosfera de Ourano. Esse radadeiro porcesso puode splicar l'assimetrie de sue çtribuiçon, porque l'heimisfério posterior stá sujeito a ua anfluéncia magnetosférica maior. Outra possible fuonte ye la çgaseificaçon de CO2 preso por carambelo ne l'anterior de Titánia. L scape de CO2 de l'anterior puode star relacionado cula atebidade geológica de l passado.
Titánia puode ser defrenciada nun núcleo rochoso cercado por un manto de carambelo. Nesse causo, l centeilha de l núcleo (520 Km) ten cerca de 66% de l centeilha de la lhuna, i sue massa ye de cerca de 58% de la massa de la lhuna. La presson ne l centro de Titánia ye de cerca de 0,58 GPa (5,8 kbar). L stado atual de l manto de carambelo nun ye claro. Se l carambelo cuntiber bastante amónia ó outro anticongelante, Titánia puode tenr ua camada d'auga lhíquida antre l núcleo i l manto. La spessura desse ouceano, se el eisistir, ye d'até 50 Km i sue temperatura ye de cerca de 190 K (-83 °C).
Geologie
thumb|Titánia cun acidentes geográficos.
Antre las lhunas de Ourano, Titánia ten brilho antermediairo antre Ouberon i Umbriel, que son scuros, i Ariel i Miranda, que son claros. Sue superfice mostra un fuorte eifeito de l'ouposiçon: sue refletebidade diminui de 35% nun ángulo de fase de 0° para 25% nun ángulo de cerca de 1°. Titánia ten un albedo de Bond relatibamente baixo de cerca de 17%. Sue superfice ye ne l giral un pouco abermelhada, mas bien menos burmeilha que Ouberon. Inda assi, depósitos d'ampatos recentes son mais azulados, anquanto que las prainadas suabes lhocalizadas ne l'heimisfério cundutor acerca de la cratera Ursula i an alguns grabens son mais burmeilhos. Puode haber ua assimetrie antre ls heimisférios; l'heimisfério traseiro parece ser mais burmeilho que l cundutor por 8%. Inda assi, essa defrença stá relacionada a las prainadas suabes i puode ser acidental. La bermelhidon de la superfice probabelmente ye l resultado de eroson spacial causada por bumbardeamiento de partículas carregadas i micrometeoritos. Inda assi, l'assimetrie de quelores de Titánia parece star mais relacionada cun acreçon dun material abermelhado benido de las partes mais sternas de l sistema uraniano, possiblemente de satélites eirregulares, que serie depositado predominantemente ne l'heimisfério cundutor.
Cientistas reconhecen trés classes de formaçones geográficas an Titánia: crateras, chasmata (cánions) i rupes (scarpas). La superfice de Titánia ten menos crateras que la superfice de Ouberon i Umbriel, l que senefica qu'eilha ye mui mais moço. L diámetro de las crateras barie antre alguns quilómetros l'até 326 quilómetros pa la maior cratera coincida, Gertrude. Alguas crateras, cumo Ursula i Jessica, son cercadas por un claro material ejetado cunsistindo de carambelo relatibamente fresco. Cun sceçon de Ursula, todas las grandes crateras de Titánia ténen fondo praino i picos centrales. Al oeste de Gertrude eisiste ua ária de topografie eirregular, la chamada "bacie sin nome", que puode ser outra bacie d'ampato altamente degradada cun un diámetro de cerca de 330 Km.
La superfice de Titánia ye cortada por un sistema d'einormes falhas geológicas, ó scarpas. An alguns lhugares, dues scarpas paralelas marcan depressones na costra de l satélite, formando grabens, que tamien son chamados de cániones. L cánion mais proeminente de Titánia ye Messina Chasma, cun ua stenson de 1500 Km, que bai de l'eiquador até acerca de l polo sul. Ls grabenes an Titánia ténen 20–50 Km de cumprimiento i 2–5 Km de perfundidade. Las scarpas nun relacionadas culs cániones son chamadas de rupes, cumo l Rousillon Rupes acerca de la cratera Ursula. Las regiones próssimas d'alguas scarpas i de la cratera Ursula aparecen cun relebo suabe nas eimaiges de la Voyager 2. Essas prainadas probabelmente se formórun mais tarde na stória geográfica de Titánia, passado la formaçon de la maiorie de las crateras. La troca de superfice puode tener tenido natureza andógena, ambolbendo l'erupçon de material de l'anterior (criobulcanismo), ó puode tener sido causada porque l material ejetado d'ampato apagou la superfice. Ls grabenes son probabelmente ls acidentes geográficos mais moço an Titánia.
La geologie de Titánia fui anfluenciada por dues fuorças: formaçon de crateras d'ampato i porcessos andógenos. La formaçon de crateras atuou durante to la stória de la lhuna i anfluenciou todas las superfices. Ls porcessos andógenos tamien éran globales, mas solo acuntecírun por un cierto período passado la formaçon de la lhuna. Eilhes apagórun l terreno ouriginal cheno de crateras, splicando l númaro relatibamente baixo de crateras d'ampato na superfice atual. Outros causos de troca de superfice puoden tener acuntecido mais tarde i lhiebórun a la formaçon de las prainadas suabes. Las prainadas suabes tamien puoden tener sido formadas a partir de material ejetado de las crateras próssimas. Ls porcessos andógenos mais recentes fúrun percipalmente de natureza tetónica i formórun ls cániones, que son na berdade rachaduras gigantes na costra de carambelo. Essas rachaduras fúrun causadas pula spanson global de Titánia de cerca de 0,7%. thumb|140px|Messina Chasma, un grande cánion.
Atmosfera
La persença de dióxido de carbono na superfice sugere que Titánia puode tener ua ténue atmosfera sazonal de CO2, parecida cula de Calisto. Outros gases cumo nitrogénio i metano probabelmente nun stan persentes, porque la baixa grabidade de la lhuna nun poderie eibitar qu'eilhes scapassen. Na temperatura mássima de Titánia durante l solstício de berano (89 K, -184 °C), la presson d'oupor de l dióxido de carbono ye de cerca de 3 nbar.
An 8 de setembre de 2001, Titánia ocultou la streilha HIP 106829, que ten ua magnitude aparente de 7,2; esse eibento fui ua ouportunidade d'aperfeiçoar l diámetro de la lhuna i efemérides, i de detetar ua possible atmosfera. Ls dados nun rebelórun nanhue atmosfera cun ua presson superficial de 10–20 nanobars; se eilha eisistir, ye bien mais ténue que la de Triton ó Pluton. Esse lhemite superior inda ye bárias bezes maior que presson superficial mássima de l dióxido de carbono, l que senefica que l'ocultaçon nun restringiu mui ls parámetros de l'atmosfera.
La geometrie peculiar de l sistema uraniano faç ls polos de las lhunas recebíren mais einergie solar que la region eiquatorial. Cumo la presson d'oupor de l CO2 oumenta cula temperatura, l dióxido de carbono puode star acumulado nas regiones de baixa lhatitude de Titánia, adonde el puode eisistir de maneira stable an árias cun albedo alto i regiones sombreadas de la superfice na forma de carambelo. Ne l berano, quando las temperaturas polares chegan a 85–90 K, l dióxido de carbono passa por sublimaçon i migra pa l polo ouposto i pa las regiones eiquatoriales, ampeçando un cierto ciclo de l carbono. L carambelo de dióxido de carbono acumulado puode ser remobido por partículas magnetosféricas. Pensa-se que Titánia yá perdiu ua cantidade seneficante de dióxido de carbono zde sue formaçon 4,6 bilhones d'anhos atrás.
Ourige i eiboluçon
Acradita-se que Titánia se formou a partir dun çco d'acreçon ó subnebulosa; un çco de gáç i poeira qu'eisistia an buolta de Ourano por algun tiempo depuis de sue formaçon ó fui criado pul grande ampato que probabelmente dou la Ourano sue grande anclinaçon axial. La cumposiçon percisa de l çco nun ye coincida; inda assi, la densidade relatibamente grande de Titánia i outros satélites de Ourano cumparados culs satélites de Saturno andica qu'el puode tener sido relatibamente pobre an auga. Grandes cantidades de nitrogénio i carbono poderien star persentes na forma de monóxido de carbono i N2 al ambés de amónia i metano. Las lhunas que se formórun nesse çco eirien cunter menos carambelo d'auga (cun CO i N2 presos cumo clatrato) i mais peinha, splicando l'alta densidade.
L'acreçon de Titánia probabelmente durou alguns miles d'anhos. Ampatos qu'acumpanhórun l'acreçon causórun calecimiento de las camadas mais sternas de la lhuna. La temperatura mássima de cerca de 250 K (-23 °C) fui alcançada nua perfundidade de cerca de 60 Km. Passado l término de l porcesso de formaçon, essas camadas próssimas de la superfice sfriórun, anquanto l'anterior de Titánia esquentou debido a la decadéncia de eilemientos radioatibos persentes nas peinhas. La camada próssima de la superfice cuntraiu, anquanto l'anterior spandiu. Esso causou ua fuorte tenson na costra causando rachaduras. Alguns de ls cániones atuales puoden ser resultado desse porcesso, que durou cerca de 200 milhones d'anhos, amplicando que qualquiera atebidade andógena acabou bilhones d'anhos atrás.
La calor enicial de la acreçon junto cula decadéncia d'eilemientos radioatibos fúrun probabelmente fuortes l suficiente para derreter l carambelo se algun anticongelante cumo amónia (na forma de heidrato d'amónia) ó sal staba persente. L calecimiento puode tener feito la peinha se apartar de l carambelo formando un núcleo rochoso cercado por un manto de carambelo. Ua camada d'auga lhíquida (ouceano) rica an amónia puode tener formado antre l núcleo i l manto. La temperatura eutética dessa ye mistura ye 176 K (-97 °C). Se la temperatura quedou ambaixo desse balor l'ouceano starie cungelado. L cungelamiento de l'auga lhebou a la spanson de l'anterior, l que causou la formaçon de ls cániones na superfice.
Sploraçon
La única sonda spacial que splorou Titánia d'acerca fui la Voyager 2, que fotografou la lhuna durante sou subrebo por Ourano an janeiro de 1986. Cumo la maior aprossimaçon antre la Voyager 2 i Titánia fui de 365 200 Km, las melhores eimaiges de la lhuna ténen ua resoluçon de cerca de 3,4 Km (solo Miranda i Ariel fúrun fotografados cun ua resoluçon melhor). Las eimaiges cobriran 40% de la superfice, mas solo 24% fui fotografado cula percison neçaira para mapeamiento geológico. Na época de l subrebo, l'heimisfério sul de Titánia (i l de las outras lhunas) staba apuntado pa l Sol, anton nun fui possible studar l'heimisfério norte (que staba scuro). Nanhue outra sonda besitou Ourano (i Titánia), i nanhue misson para Ourano i sues lhunas stá planeijada para un feturo próssimo.
Catadorie:Lhunas de Ourano Catadorie:Ourano Catadorie:Sistema solar
Shoshenq II
thumb|Mascara de Sheshonq II Shoshenq II (889 a.C) fui un faraó efémero de l Antigo Eigito. Filho de l rei Osorkon I i de la senhora Maatkare B, Shoshenq II era heirdeiro de ls XXI i XXII dinasties. Debido a la falta de probas, nun se sabe muito subre este faraó.
Sumo Pontífice de Amun
Por buolta de 924 a.C., aquando de la ascençon de l sou pai al poder, Shoshenq ye nomeado Sumo Sacerdote de Amun an Tebas, tamien cumo príncepe heirdeiro. Puode-se assi dezir que Shoshenq era l segundo huomo mais poderoso de l todo l reino. An Tebas, cuntrolaba la nobreza local i todos ls sentimientos andependentistas.
Ls sous Çcendentes
An 945 a.C., l Faraó Shoshenq I ampeçara ua nuoba política an Tebas: debido a sentimientos andependentistas de ls Sumos Sacerdotes, Shoshenq decidira anstalar il sou filho cumo Sumo Sacerdote, garantido l cuntrolo desta region. Osorkon I cuntinou esta política, anstalando purmeiro l sou príncepe heirdeiro Shoshenq, i puis un outro filho, Iwelot.
Mórmones fundamentalistas
L'eigreija premitiu l casamiento plural ajudando mulhieres que stában zamparadas i que podíssen tener famílias i bibíren an sigurança, pus habien perdido ls sous homes i familiares nas custantes perseguiçones sofridas i nas guerras que ls Stados Ounidos anfrentában na época. Apuis deste período, la prática fui abolida pul profeta Wilford Wodruff, sendo que a partir de la persidéncia del, la prática de la poligamie fui abolida na Eigreija.
Apuis de la poligamie ser abolida, miles de seguidores de Wilford Wodruff fúrun squemungados de l'eigreija por nun cuncordáren cula fin de la prática. Assi, apartórun-se de l'eigreija purmária i fundórun la Eigreija de Jasus Cristo de ls Santos de ls Redadeiros Dies Fundamentalista, na década de 1930.
Nun hai relaçon cula Eigreija de Jasus Cristo de ls Santos de ls Redadeiros Dies, sendo chamaçones çtintas i apartadas. Ne l Brasil i an Pertual nun hai registro de nembros de la Eigreija Fundamentalista.
Catadorie:Mobimiento de ls Santos de ls Redadeiros Dies Catadorie:Eigreija de Jasus Cristo de ls Santos de ls Redadeiros Dies Fundamentalista
Cungregaçon Crestiana an Pertual
La Cungregaçon Crestiana an Pertual ye ua eigreija eibangélica i fui fundada a cidade de Porto, an 1938 pul missionário Domingos de Sá.
Ten ua eigreija ne l cunceilho de Mogadouro de la lhéngua Mirandesa. Hoije cunta cun cerca de 30 mil nembros an todo l Pertual.
Doutrina
D'acuordo cul credo de la Cungregaçon Crestiana stan la crença:
Catadorie:Cungregaçon Crestiana Catadorie:Portestantismo
Proteu (satélite)
Protiu, tamien coincido cumo Netuno XIII ye la segunda maior lhuna de Netuno. El ye la maior lhuna nó-sférica de l sistema solar. Tomou l nome de Protiu, l dius de l mar que mudaba de forma na mitologie griega.
Çcubierta
Protiu fui çcubierto cun eimaiges tiradas pula sonda Voyager 2 durante sue passaige an Netuno an 1989. Protiu recebiu la zeignaçon probisória de S/1989 N 1. Stephen P. Synnott i Bradford A. Smith anunciórun sue çcubierta an 7 de júlio de 1989. L nome fui dado an 16 de setembre de 1991.
Caratelísticas físicas
Protiu circunda Netuno a ua çtáncia de cerca de 92.800 quilómetros, i cumpleta ua órbita an 26 horas i 56 minutos. Ls cientistas afirman que ye un satélite quaije tan grande quanto possible sin ser fuorçado para ua forma sférica pula sue própia grabidade. Protiu ten ua forma eirregular i nun mostra senhales de modificaçones geológicas. La lhuna de Saturno Mimas ten ua forma sférica debido a ua menor densidade, anque ser menor i menos massiba de l que Protiu.
Protiu ye un de ls oubjetos mais scuros ne l sistema solar. Cumo la lhuna de Saturno Febe, el reflete solo 6% de la luç solar que l'atinge.
Refréncias
Catadorie:Lhunas de Netuno Catadorie:Netuno Catadorie:Sistema solar
Hans Christian Andersen
right|thumb|Hans Christian Andersen an 1867 Hans Christian Andersen (Odense, 2 de Abril de 1805 — Copenhague, 4 de Agosto de 1875) fui un poeta i scritor dinamarqués de stórias anfantis. L pai era çapateiro, l que lhebou Andersen a tener deficuldades pa se eiducar, mas ls sous ansaios poéticos i la cuonta "Nino Moribunda" garantírun-le un lhugar ne l Anstituto de Copenhague. Screbiu pieças de triato, cançones patrióticas, cuontas, stórias, i, percipalmente, cuontas de fadas, puls quales ye coincido an todo l mundo.
Antre ls cuontas de Andersen, çtácan-se: L Abeto, L Patico Feio, La Caixica de Surpresas, Ls Çapaticos Burmeilhos, L Pequeinho Cláudio i l Grande Cláudio, L Soldadico de Chumbo, La Pequeinha Sereia, La Roupa Nuoba de l Rei, La Princesa i la Arbilha i La Pequeinha Bendedora de Cerilhas, dentre outros.
Publicou inda: L Amprobisador (1835), Nada cumo un menestrel (1837), Lhibro de Eimaiges sin Eimaiges (1840), L remanse de la mie bida (outobiografie an dous belumes, publicada einicialmente na Almanha an 1847), mas la sue maior obra fúrun las cuontas de fadas (Eventyr og Historier, ó Stórias i Abinturas) que publicou de 1835 a la 1872, adonde l'houmor nórdico se alia a ua bonomie sorridente, i adonde usa a la par la base custituída por cuontas populares i ua eironie derigida als cuntemporáneos.
Andersen: bida, stória i lhiteratura
Hans Christian Andersen naciu ne l meio dua família dinamarquesa mui probe. L sou pai era un çapateiro de binte i dous anhos, anstruído mas de salude andeble, i dua lhabadeira bários anhos mais bielha. Toda la família bibie i drumie nun único quarto. L pai adoraba l sou filho a quien ancentibou l'eimaginaçon i la criatebidade, deixando-lo daprender a lher, cuntando-le stórias i, mesmo, fabricando-le un teatrico de marionetas. Hans apersentaba ne l sou triato pieças clássicas, tenendo chegado a memorizar muitas pieças de Shakespeare, qu'ancenaba culs brinquedos del.
An 1816, sou pai morriu i el, cun solo onze anhos d'eidade, fui oubrigado a deixar la scuola.
Andersen naciu i bibiu nua época an que la Dinamarca retornaba al nacionalismo ancorado an balores ancestrales. De cierta forma grácias a la sue anfáncia probe, Andersen tubo la ouportunidade de coincer ls cuntrastes de la sue sociadade, l qu'anfluenciou bastante las stórias anfantiles i adultas que benerie a screbir quando mais bielho.
L rei Frederico VI de la Dinamarca antressou-se por tan stranho rapaç i ambiou-lo pa la scuola de Slagelse. Anque de la sue aberson als studos, Andersen quedou an Slagelse i Elsinor até 1827, anque tenga cunfessado mais tarde qu'estes fúrun ls anhos mais scuros i amargos de la sue bida. Durante esse período, Collin financiou ls sous studos.
Assi, anque tenga scrito uns quantos remanses adultos, lhibros de poesie i relatos de biaiges, fúrun las cuontas de fadas que tornórun Hans Christian Andersen famoso. Specialmente pul fato de que, até anton, éran mui ralos lhibros boltados specificamente para ninos.
El fui, segundo studiosos, la "purmeira boç outenticamente romántica a cuntar stórias pa ls ninos" i buscaba siempre passar padrones de cumportamiento que deberian ser adotados pula nuoba sociadade que se ourganizaba, até apuntando ls cunfrontos antre "poderosos" i "çprotegidos", "fuortes" i "fracos", "sploradores" i "splorados". El tamien querie demunstrar l'eideia de que todos ls homes debeian tener dreitos eiguales.
Antre 1835 i 1842, Andersen lhançou seis belumes de Cuontas, lhibros cun stórias anfantis traduzidos para bárias lhénguas. El cuntinou a screbir sues cuontas anfantiles até 1872, chegando a la marca de 156 stórias. Ne l'ampeço, screbie cuontas baseados na tradiçon popular, specialmente ne l qu'el scuitaba durante l'anfáncia, mas depuis zambolbiu stórias ne l mundo de las fadas ó que trazian eilemientos de la natureza.
Ne l final de 1872, Andersen quedou mui ferido al caer de la sue própia cama, i quedou cula salude abalada até 4 d'Agosto de 1875, quando morriu, an Copenhague, adonde fui anterrado.
Amportança atual
Grácias a la sue cuntribuiçon pa la lhiteratura anfanto-jubenil, la data de sou nacimiento, 2 d'Abril, ye l Die Anternacional de l Lhibro Anfanto-Jubenil. Para alhá desso, l mais amportante prémio anternacional de l género, l Prémio Hans Christian Andersen, ten sou nome.
Anualmente, la International Board on Books for Young People (IBBY) ouferece la Medalha Hans Christian Andersen pa ls nomes mais amportantes de la lhiteratura anfanto-jubenil.
Fui feito un filme que fui remanseada la stória de Hans, misturando cachos de sues cuontas cun sue bida, ne l'oureginal an anglés, Hans Christian Andersen: My Life as a Fairy Tale, que podie ser traduzido pa "Hans Christian Andersen: La mie bida cumo ua cuonta de fadas".
Andersen, Hans Christian Catadorie:Scritores de lhibros anfantis
Talcahuano
-36.71667°N, 73.1°W
Lhigaçones sternas
Catadorie:Chile Catadorie:Cidades de Chile
33310 1998 KF54
1998 KF54 (asteroide 33310) ye un asteroide de la cintura percipal. Ten ua scentricidade de 0.12052020 i ua anclinaçon de 16.55034º.
Este asteroide fui çcubierto ne l die 23 de maio de 1998 por LINEAR an Socorro.
Catadorie:Asteroides de la cintura percipal
Lista de reis besigodos
Lista de ls reis bisigodos que reinórun na Spánia. Note-se que Alarico ye cunsidrado l purmeiro rei besigodo de la stória de Spanha i Pertual, ambora nun tenga chegado a pisar na Península Eibérica.
Reis que gobernórun an Toledo
Rodrigo morriu an 711 na Batailha de Guadalete, cunsidrada cumo l'ampeço de la ambason árabe de la Península Eibérica. An poucos anhos, quaije to la Península starie na posse de ls muçulmanos, restando solo ua pequeinha region nas Astúrias que les nun staba sujeita; pensa-se que la resisténcia tiraba grande partido de l terreno acidentado desta region, permitindo l'este pobo reorganizar las sues tropas. Serie Pelágio que, alguns anhos mais tarde, assumirie l comando, ampeçando l longo porcesso de Reconquista de la Península, cun ua bitória lendária na Batailha de Cobadonga. Este porcesso de recuperaçon de l território eirie prolongar-se, inda assi, por cerca de siete seclos. Pelágio ye, antoce, cunsidrado l purmeiro Rei de las Astúrias.
Besigodos *
Visigoths
Luiz Inácio Lula da Silva
dreita|semmoldura Luiz Ignácio Lula da Silva - Caetés, 27 d'outubre de 1945, mais coincido cumo Lula, ye un político, ex-sindicalista i Atual persidente de la República brasileiro. El fui l trigésimo quinto persidente de la República Federatiba de l Brasil, cargo qu'eiserceu de 1º de janeiro de 2003 la 1º de janeiro de 2011,Buoltando al poder passado ganhar las eileiçones de 2022 Lula ye co-fundador i persidente d'honra de l Partido de ls Trabalhadores (PT). An 1990, fui un de ls fundadores i ourganizadores, junto cun Fidel Castro, de l Foro de San Paulo, que cungrega parte de ls mobimientos políticos de squierda de la América Lhatina i de l Caribe. Segundo la rebista norte-amaricana Newswek, Lula se ancontraba ne l fin de 2008 ne l 18° lhugar de las pessonas mais poderosas de l mundo, acupando la lhiderança de l ranking na América Lhatina. An lhista dibulgada pula rebista Forbes an nobembre de 2009, Lula fui cunsidrado a 33ª pessona mais poderosa de l mundo. An ambas las lhistas, purmeira colocaçon mundial fui acupada pul persidente de ls Stados Ounidos, Barack Obama. An 2009 fui cunsidrado l home de l'anho puls jornales Le Monde i El Pais. D'acuordo cul jornal británico Financial Times fui ua de las 50 pessonas que moldórun la década pul sou "xarme i halbelidade política" i tamien por ser "l lhíder mais popular de la stória de l paíç." Ne l Fórun Eiquenómico Mundial de 2010 rializado an Dabos na Suíça recebiu la premiaçon inédita de Stadista Global, pula sue atuaçon ne l meio ambiente, erradicaçon de la pobreza, redistribuiçon de renda i açones an outros setores cula finalidade de melhorar la cundiçon mundial.
An 31 d'outubre de 2010 la candidata gobernista a la persidéncia, Dilma Rousseff, fui eileita a la persidéncia sin nunca antes tener çputado ua eileiçon, fato que fui splicado por grande parte de ls analistas pula trasferéncia de botos de Lula, que tubo segundo l Datafolha sou gobierno aprobado por 97% de ls brasileiros a la época de l'eileiçon, 83% cun nota buona ó eicelente i 14% cun nota regular. Assi, Lula tornou-se l purmeiro persidente zde Getúlio Vargas a fazer l sou sucessor nas urnas i fizo cun que l PT se tornasse l purmeiro partido zde la democratizaçon a quedar ne l gobierno federal por trés mandatos cunsecutibos.
Anfáncia Luiz Ignácio de la Silva naciu an 27 d'outubre de 1945 (mas an sou registro de nacimiento custa cumo die 6 d'outubre de 1945) an Barge Cumprida, lhocalidade de l'atual munecípio de Caetés, ne l'anterior de l stado de Pernambuco, que na época era un çtrito de l munecípio de Garanhuns (l registro fui feito quando yá morában ne l lhitoral de San Paulo, quando Lula yá tenie mais de siete anhos). Adotou cumo data de l'anibersairo l die 27 d'outubre, porque prefire acraditar na mimória de la mai, que diç que sou pai se eiquibocou al probidenciar l registro. Ye l sétimo d'uito filhos de Aristides Ignácio de la Silva i Eurídice Ferreira de Melo (sin cuntar dues ninos mais bielhas qu'el que morrírun cun pouca eidade i ls mielgos caçulas, que morrírun cun poucos dies). Faltando poucos dies para sue mai dar a la luç, sou pai decidiu tentar la bida cumo stibador an Santos, lhiebando cunsigo Valdomira Ferreira de Góis, ua prima de Eurídice, cun quien formarie ua segunda família. An dezembre de 1952, quando Lula tenie solo siete anhos d'eidade, Eurídice decidiu migrar pa l lhitoral de l stado de San Paulo cun sous filhos para se rencontrar cul marido (acraditando que sou marido fazira esse pedido, quando na berdade sou filho Jaime, que yá moraba cul pai, screbiu dezindo qu'esse era l zeio de Aristides). Alhá tubírun que debedir la cumbibéncia de Aristides cun sue segunda família (Aristides yá ls habie bejitado ne l nordeste an 1950, quando anclusibe apersentou sous nuobos filhos para sue purmeira família). La cumbibéncia defícel cun Aristides (qu'era stremamente rigoroso cun sous filhos) lhebou Eurídice a salir de casa culs filhos, morando einicialmente nua casa precária mui acerca de la de Aristides i, mais tarde, an 1954, mudando-se pa la capital, adonde fui bibir nun cómodo atrás dun bar lhocalizado na Bila Carioca, bairro de la cidade de San Paulo. Lula i sou armano José Ferreira de Melo – l Frei Chico – quedórun morando algun tiempo inda cul pai, junto cun sue segunda família, mudando-se para San Paulo an 1956. Passado la separaçon, Lula quaije nun se rencontrou mais cun sou pai, que morriu an 1978, sendo anterrado cumo andigente (Lula i sous armanos solo soubiran de la muorte de l pai bários dies passado l'antierro).