cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ourano
Anclinaçon de l'eixe de rotaçon
Ourano ten un mobimiento de rotaçon retrógrado, similar solo cumo l de Bénus. Sou eixe de rotaçon ten quaije nobenta graus d'anclinaçon an relaçon al praino orbital. Durante sou período orbital de 84 anhos, altarnadamente, cada un de ls polos ye eiluminado permanentemente pul Sol, anquanto l'outro permanece na selombra.
Anéis
An 1977, fúrun çcubiertos ls purmeiros nuobe anéis de Urano. Durante ls ancuontros de la Voyager, estes anéis fúrun fotografados i medidos, tal cumo outros dous anéis. Ls anéis de Urano son mui defrentes de ls de Júpiter i Saturno. L'anielho épsilon sterior ye cumpuosto percipalmente por blocos de carambelo cun bários metros de diámetro. Ua çtribuiçon mui ténue de poeira fina tamien parece star çpersa pul sistema d'anéis. Puode eisistir un grande númaro d'anéis streitos, ó possiblemente anéis ancumpletos ó arcos d'anéis, tan pequeinhos quanto 50 metros d'anchura.
Catadorie:Planetas Catadorie:Astronomie
Gedeon Morris
Gedeon Morris ó mais coincido por Gedeon Morris de Jonge (l moço), naciu na Zelándia - Países Baixos an 1610? i faleciu bítima de la rebolta andígena contra ls nerlnadeses an 1644, na Barra de l Ceará. El fui gobernador de la capitania de l Ceará antre 1638 i 1644, i de ls ancentibadores de la sploraçon salineira ne l Siara Grande i de la cunquista de l Maranhon puls nerlandeses.
L Ceará subre l domínio nerlandés
Ne l'anho 1637, l território de l Ceará fui tomado puls nerlandeses. Esso fui l resultado dun trabalho cunjunto culs índios natibos, ne l qual ls pertueses fúrun feitos presioneiros i liebados para Recife.
Gedeon Morris chegou al Ceará an 05.d'agosto de 1638. El fui fieto presioneiro durante l'açones pertuesas na foç de l riu Amazonas, an 1627 cuntras angleses, irlandeses i nerlandeses. Liebado pa l Maranhon, adonde quedou preso alhá até 1636. Depuis de la sue libertaçon el retornou als Países Baixos i lougo an seguida retornou pa l Brasil.
Na purmeira acupaçon nerlandesa de l Ceará(1637-1644), l fuorte de la Barra de l Ceará fui reformado, las pesquisas pa la sploraçon de las salinas fúrun feitas i an an 1640, Gedeon Morris antrega al gobierno de l Recife praino d'ambason de l Maranhon, fato qu'acunteciu an 1641.
An 1644, quando Gideon Morris i sue tropa, que retornában de las batailhas ne l Maranhon, eilhes fúrun muortos nua amboscada ourganizada puls própios índios. Cula amboscada de 1644, l Fortin de San Sabastian tamien fui çtruído.
Catadorie:Melitares de ls Países Baixos Catadorie:Stória de Fortaleza Catadorie:Nuoba Houlanda Catadorie:Gobernadores de l Ceará - Colónia Catadorie:Muortos an 1644
Danila Medvedev
Danila Andreevich Medvedev (en Russo: Данила Медведев) (nacido a 21 de Márcio de 1980 em Leningrado (actual San Petersburgo)) ye un feturologista Russo (specializado na ciéncia i feturo de la Rússia), cientista i político.
Ye tamien un de ls fundadores i l diretor giral de la KrioRus (zde Maio de 2005), la purmeira ampresa de criónica fura de ls Stados Ounidos. Ye nembro de l cunseilho de cordenaçon de l Mobimiento Tras-houmanista Russo. Zde Agosto de 2008 trabalha tamien cumo Diretor de Planeamiento i Bice-Persidente de la Fundaçon "Ciéncia pa la Stenson de la Bida" an Moscobo, Rússia.
Biografie
Nacido 21 de márcio, 1980 an Leningrado, Rússia. Danila Medvedev graduou-se na "International Management Institute of St. Petersburg" (IMISP) an 2000. L títalo de la sue tese de mestrado fui "Methods of the account of conditions of financing at an estimation of investment projects".
An 2005 juntamente cun outros 7 crionicistas, fondou la KrioRus, la purmeira ampresa de criónica fura de ls Stados Ounidos.
Danila fui un de ls repersentantes tras-houmanistas que dou la palhestra "Anfluéncia de la ciéncia subre la situaçon política na Rússia. Ua bison pa l feturo", ourganizado pul Partido Liberal Democrático de la Rússia na Duma (Parlamiento) an 21 de Márcio de 2007.
Ligaçones Sternas
Catadorie:Crionicistas Catadorie:Cientistas Catadorie:Feturologistas Catadorie:Eimortalidade Catadorie:Tras-houmanistas
Catenária
400px|right|Catenaries para defrentes balores de l parámetro.
An matemática, la catenária çcribe ua família de curbas prainas semelhantes a las que serien geradas por ua cuorda suspensa pulas sues stremidades i sujeitas a l'açon de la grabidade.
Stória de Cabo Berde
La stória de Cabo Berde ampeça-se cula çcubierta ouropeia de l arquipélago (1456), podendo debedir-se an dues grandes etapas: la quelonial (até 1975) i la andependiente (até als nuossos dies).
La queston de la Çcubierta
thumb|left|Arquipélago de Cabo Berde. La queston de la outorie de la çcubierta de Cabo Berde ye oubjeto de çcusson storiográfica. Ne l cuntesto de l Çcubrimientos pertueses, admite-se que l arquipélago tenga sido alcançado an 1456 por Diogo Gomes, la serbício de l Anfante D. Anrique] ]. Outros outores atribuen l comando de la purmeira spediçon al beneziano [[Albise Cadamosto, an 1460, anho de la muorte de l Anfante. Recentemente, antretanto, ten-se afirmado la prioridade de l genobés António de la Noli - inda an bida de l Anfante -, cun base na Carta-régia de 19 de setembre de 1462, que la refree spressamente:
An 1462 ancuntrában-se assi çcubiertas las nuobas ilhas ne l arquipélago por António de la Noli, Diogo Gomes i Diogo Afonso.
L seclo XV
thumb|left|Eigreija Nuossa Senhora de l Rosário, la mais antiga eigreija quelonial de l mundo, custruída an [[1495, Cidade Bielha, Ilha de Santiago.]] Cumo ls Açores i la Madeira, estas nuobas ilhas tamien éran zabitadas. Cula muorte de l Anfante D. Anrique (1460) Afonso B de Pertual dou las ilhas de Cabo Berde al sou armano, l Anfante D. Fernando. La sue colonizaçon ampeçou-se, inda ne l seclo XV, pula ilha de Santiago, an sue parte sul, junto a la baía adonde fundeórun las ambarcaçones de Basco de la Gama a camino de la Índia, na Rieira Grande. Fui ampregado l sistema de capitania, cun mano-de-obra escraba ouriunda de la bezina cuosta de la Guiné, para la cultura de canha-de-açucre, algodon i arbles fruitíferas. La ilha de Santiago fui debedida an dues circunscriçones, sendo ua deilhas la Capitania de l Sul, cun sede na Rieira Grande, doada la António de la Noli. La outra fui doada la Diogo Gomes. Para colonizar l sou lhote, Noli trouxe quelonos de l Alanteijo$2 i de l Algarbe.
Catenária
L'eiquaçon de la forma de la catenária ye dada pula funçon heiperbólica i la sue eiquibalente sponencial.
Riu Teijo
L Teijo ye l riu mais lhargo de la Península Eibérica. La sue bacie heidrográfica ye la terceira mais lharga de la península, atrás de l riu Douro i de l riu Ebro. Nace an Spanha - adonde ye coincido cumo Tajo - a 1593 m d'altitude na Serra de Albarracín, i zagua ne l Ouceano Atlántico, banhando Lhisboua, passado un percurso de cerca de 1007 Km. La sue bacie heidrográfica ye de 80.600 Km² (55.750 Km² an Spanha i 24.850 Km² an Pertual), sendo la segunda mais amportante de la Península Eibérica depuis de la de l riu Ebro.
Catenária
Aspetos stóricos
L porblema de çcrebir matematicamente la forma de la curba formada por un filo suspenso antre dous puntos i sob l'açon sclusiba de la grabidade fui proposto por Galileu Galilei, que propós la cunjetura de que la curba fusse ua parábola. Als dezassete anhos d'eidade, Christiaan Huygens mostrou an 1646 de que la cunjetura era falsa. An 1690, Jakob Bernoulli relançou l porblema a la quemunidade científica. La resoluçon de l porblema fui publicada andependientemente an 1691 por Gottfried Leibniz, Christiaan Huygens i l própio Bernoulli.
Stória de Cabo Berde
L seclo XV
Cun lhentidon, debido als rigores de l clima, semelhante al çértico, zambolbiu-se la colonizaçon. La posiçon stratégica de l arquipélago ne l ámbito de las rotas atlánticas antre la Ouropa, la América i la África, cuntribuíran ne ls seclos seguintes pa l sou zambolbimiento cumo antreposto comercial i de aprobisionamento, nomeadamente l tráfico de scrabos pa l Brasil, la region de l Caribe i l sul de l Stados Ounidos de la América.
Bisando ancentibar l poboamento, an 1466 D. Afonso B cuncediu la D. Fernando l pribilégio de l quemércio de scrabos an todas las regiones de la anton Cuosta de la Guiné, scetuando la feitoria de Arguin, cuja sploraçon era monopólio de la Corona. dous anhos mais tarde registra-se l ampeço de la coleta de la urzela, outelizada cumo corante na manufatura de tecidos, cuja sploraçon fui cuncedida la dous castelhanos. Anhos mais tarde, an 1497, la Armada sob l comando de Basco de la Gama scala an Cabo Berde, a camino de la Índia.
L seclo XVI
Ne l seclo XVI, ls percipales itenes de la pauta de sportaçones de las ilhas son piels, couros, sebo, algodon, cabalhos, açucre, i fruitas cumo figos, ubas i melones, para alhá de la rexportaçon de tecidos ("panhos") pa l cuntinente africano.
Catenária
Bibliografie
Catadorie:Funçones matemáticas
Riu Teijo
Nas sues bordas quedan lhocalidades spanholas cumo Toledo, Aranjueç i Talabera de la Reina, i pertuesas cumo Abrantes, Santarén, Salbaterra de Magos, Bila Franca de Xira, Alberca de l Ribateijo, Fuorte de la Casa, Póboa de Santa Eirie, Sacabén, Alcochete, Montijo, Barreiro, Seixal, Almada i Lhisboua.
thumb|right|250px| Doca de [[Alcántara (Lhisboua)|Alcántara ]]
Stória de Cabo Berde
L seclo XVI
Por buolta de 1513-1515 l quemércio de scrabos ancontra-se an bigorosa spanson. L sou percipal centro, la Rieira Grande de Santiago (atual "Cidade Bielha"), an 1533 fui eilebado a la catadorie de cidade, tornando-se sede dun Bispado. La sue amportança era de tal orde que, yá an 1541, fui assaltada por piratas de la Barbária i, por dues bezes - an 1578 i an 1585 - pul corsário Anglés Francis Drake.
Riu Teijo
An Lhisboua l riu Teijo ye atrabessado por dues puontes. La mais antiga ye la Puonte 25 de Abril (einougurada an 1966, anton Puonte Salazar), ua de las puontes suspensas mais grandes de la Ouropa i de l mundo, i que lhiga la capital de Pertual a Almada. L'outra ye la Puonte Vasco da Gama, de cerca de 17 Km de cumprimiento. Fui einougurada an 1998 i lhiga Lhisboua (Sacabén) la Alcochete i Montijo. L lhocal mais ancho deste riu chama-se Mar de la Palha i queda antre la Lhisboua, Bila Franca de Xira i Benabente.
Cerca de Bila Franca de Xira eisiste inda la Puonte Marechal Carmona que lhiga las dues bordas. Era mui outelizada, mas cula custruçon de la Puonte Vasco da Gama perdiu tráfego.
Stória de Cabo Berde
L seclo XVI
An 1587 Duarte Lhobo fui nomeado purmeiro gobernador de Cabo Berde, i, na Rieira Grande, ampeçan-se las obras de l Fuorte Rial de San Filipe.
Nesse final de seclo, l cronista Gabriel Soares de Sousa, an sue "Ambora de l Brasil" (1587), registra la amportança de Cabo Berde pa l porcesso de colonizaçon de l Brasil, ne l tocante a la aclimataçon i antroduçon de dibersas speces de animales i plantas, eissenciales a la stória eiquenómica deste redadeiro, a saber: "...las purmeiras bacas que fúrun a la Bahia lhebórun-nas de Cabo Berde i depuis de Pernambuco, las quales se dan de feiçon, que páren cada anho i nun deixan nunca de parir por bielhas", "Las éguas fúrun a la Bahia de Cabo Berde, de las quales se ançou a tierra", "Las canhonas i cabras fúrun de Pertual i de Cabo Berde, las quales se dan mui bien", "I comecemos nas canhas-de-açucre, cuja planta lhebórun a la capitania de l Ilhéus de las ilhas de la Madeira i de Cabo Berde", "''Las palmeiras que dan ls cocos, se dan na Bahia melhor que na Índia. ..", "...fúrun ls purmeiros cocos a la Bahia de Cabo Berde, donde se ancheu a tierra...", l arroç "ye tan grado i formoso cumo l de Baléncia", "Lhebórun la semente de l arroç al Brasil de Cabo Berde", i inda "De la ilha de Cabo Berde i de S. Tomé fúrun a la Bahia anhames que se plantórun na tierra lhougo, adonde se dórun de maneira que pasman ls negros de la Guiné, que son ls que usan mais deilhes''".
L seclo XVII
Cula abiertura de l porto de la Praia (1612), l antigo porto de la Rieira Grande entra an decadéncia.
An 1650 Cabo Berde passa a admenistrar l território pertués de la Guiné, situaçon que se stenderá até 1879.
Riu Teijo
Eesiste a l'antrada de la barra deste riu ua fortaleza (l fuorte de São Julião da Barra).
De la foç de l Teijo partiran las naus i las carabelas de ls çcubrimientos pertueses. La óndia qu'assolou Pertual ne l die de l terramoto de 1755 subiu l riu i inundou Lhisboua i outras lhocalidades na borda.
Stória de Cabo Berde
L seclo XVII
Cula fundaçon de la Cumpanha de l Porto de Palmida (1664), boltada pa l quemércio de scrabos, ancerra-se l período de l arrendatários andebiduales i abre-se l de las cumpanhas scrabagistas. Antre estas, çtaca-se la Cumpanha de Cacheu i Rius de la Guiné, que ouperou antre 1676 i 1682, sendo sucedida, an 1690 pula Cumpanha de l Cacheu i Cabo Berde.
Inda nesse seclo, na pauta de sportaçones de Cabo Verde, çtaca-se la de ólio de baleia, cun çtino al Brasil.
Riu Teijo
Ne l sou stuairo eisiste ua reserba ecológica (Reserba Natural de l Stuário de l Teijo, cun sede an Alcochete) adonde nidifican bárias speces de abes. Debido a la grande poluiçon de l riu deixórun d'eisistir golfinos, aparecendo raramente un eisemplar, que por anganho entra ne l stuairo, buoltando al mar siempre que possible.
Stória de Cabo Berde
L seclo XVIII
Corsários franceses sob l comando de Jacques Cassard assaltan i çtroen grande parte de la Rieira Grande (1712), causando la trasferéncia de la capital para la cidade de la Praia (1769).
Riu Teijo
Catadorie:Rius de Pertual Catadorie:Lisboua
Stória de Cabo Berde
L seclo XVIII
La Cumpanha Giral de Comércio de l Grano-Pará i Maranhon ten ls sous pribilégios ampliados cul sclusibo de l quemércio ne l arquipélago de Cabo Berde i na Guiné (1757).
A partir de 1794 antensifica-se l poboamiento de la ilha de San Bicente, cula chegada de casales de Madeirenses i outros.
De l seclo XIX a la Segunda Guerra Mundial
Ye abierta la purmeira scuola purmária oufecial, na Praia (1817).
Ne ls anhos de 1831 la 1833 registra-se ua grande fame ne l arquipélago, causando la muorte de miles de pessonas. La ajuda anternacional chegou de l Stados Ounidos de la América, ua beç que l reino, a la época, staba mergulhado na Guerra Cebil Pertuesa (1828-1834). Cul adbento de la nabegaçon a oupor, ls Angleses anstalan ne l Porto Grande (Mindelo, ilha de San Bicente), an 1838, un depósito de carbon. An 1850 esse porto fui abierto a la nabegaçon, custituindo-se atualmente ne l maior de l arquipélago.
Nuobas grandes fames se suceden, registrando-se la emigraçon maciça de cabo-berdianos.
Abolido l tráfico de scrabos (1876), l antresse pul arquipélago decresceu, situaçon que solo se amberterie ne l seclo XX, passado la Segunda Guerra Mundial.
La lhuita pula andependéncia
thumb|Amílcar Cabral, nun selo de la ex- RDA. thumb|Aristides Pereira, purmeiro persidente.
A partir de la década de 1950, cul surgimiento de ls mobimientos de andependéncia de ls pobos africanos, la quelónia pertuesa de l Cabo Verde binculou-se a la lhuita pula lhibertaçon de la Guiné Pertuesa (atual Guiné-Bissau).
An 1956 l anteletual cabo-berdiano Amílcar Cabral fondou an Bissau l Partido Africano para la Andependéncia de la Guiné i Cabo Berde (PAIGC). Silado an Conacri, eilhi criou ua delegaçon i sede de l partido. L lhíder fui assassinado an 1973.
L gobierno de partido solo
Passado la Reboluçon de l Crabos, que depós la ditadura an Pertual (1974), Cabo Berde oubtebe la sue andependéncia (5 de Júlio de 1975).
Cabo Berde i la Guiné-Bissau formórun países apartados mas gobernados pul mesmo partido solo de ourientaçon marxista, l PAIGC. L lhíder de l partido an Cabo Berde, Aristides Pereira, fui ampossado cumo purmeiro persidente de l nuobo paíç.
L praino de unificaçon política de Cabo Berde cula Guiné-Bissau fracassou an 1980, debido al golpe melitar que, naquel paíç depós l persidente Luís de Almeida Cabral - armano de Amílcar Cabral. La ala cabo-berdiana de l PAIGC rompeu cula de la Guiné-Bissau i passou la se chamar Partido Africano para la Andependéncia de Cabo Berde (PAICB). Las relaçones diplomáticas cun Guiné-Bissau fúrun rompidas lhougo an seguida, para séren reatadas dous anhos mais tarde.
La trasiçon democrática
An 1990 ampeçou la trasiçon democrática cul fin de l regime de partido solo. Antes, l PAICB renunciara a las eideias marxistas. An 1992 l paíç ganhou ua Custituiçon democrática.
Nas eileiçones parlamentares de 2001, l PAICB oubtebe 40 de las 72 cadeiras de la Assembléia Nacional. L lhíder de l partido, José Marie Niebes fui andicado cumo Purmeiro-Menistro. An eileiçon persidencial mui acirrada, Pedro Pires, de l PAICB, derrotou Carlos Beiga, de l Mobimiento para la Democracie, cun ua defrença de solo 17 botos para un eileitorado de mais de 151 mil pessonas.
Catadorie:Stória de Cabo Berde
Jutos
thumb|right|Península de la Jutlándia Ls jutos fúrun un pobo germánico que, al que se pensa, tubo ourige na Jutlándia, na moderna Dinamarca, i an parte de la cuosta frísia. Ls jutos, culs anglos, ls saxones i ls frísios, stubírun antre ls pobos germánicos qu'atrabessórun l mar de l Norte para assolar i apuis ambadir la Anglaterra, de l seclo IV an delantre. D'acuordo cul Benerábel Beda, eilhes acabórun por se fixar an Kent, Hampshire i na ilha de Wight. Eisisten bários chamadeiros que cumpróban la persença de jutos na ária, cumo Ytene que, segundo Florence de Worcester, era l nome cuntemporáneo de la New Forest. Ambora la sue anfluéncia puoda ser custatada an Kent até ls dies d'hoije (e.g., la prática de l gabelkind), ls jutos an Hampshire i na Ilha de Wight zaparecírun, deixando solo traços de sue acupaçon. Ls jutos que quedórun ne l sou território ouriginal tornórun-se la populaçon de la moderna Jutlándia.
Jutos i godos de la Scandinábia
Alguns académicos eidantefícan ls jutos culs godos de la Scandinábia (götar an sueco), tribos scandinabas que mantenien relaçones streitas culs godos de l cuntinente. Segundo estas fuontes, ls götar suecos i ls jutos dinamarqueses poderien ser, an tese, l mesmo pobo. Assi i todo, dous poemas an anglés antigo (Widsith i Beowulf) çtínguen las dues tribos. An Beowulf, ls jutos cháman-se eotenas, l que ls fazerie un pobo çtinto de l götar. Talbeç ls dous nomes téngan sido cunfundidos, a eisemplo de l qu'acunteciu nas fuontes acerca de la muorte de l rei sueco Östen.
Catadorie:Pobos germánicos
Hiʻiaka
Hiʻiaka, tamien coincido cumo Haumea I, ye la maior lhuna de l planeta nano i plutoide Haumea (hai dues lhunas de Haumea: Hiʻiaka i Namaka). Sue zeignaçon probesional fui S/2005 (2003 EL61) 1.
Hiʻiaka fui çcubierto por Michael E. Brown, Chad Trujillo i David Rabinowitz an 26 de janeiro de 2005.
Brilho i dimenson
L brilho medido de l satélite natural ye de 5,9 ± 0,5%, drento dun diámetro de, aprossimadamente, 22% de l sou planeta-nano, ó na stenson de 350 Km, assumindo un albedo similar. Para poner esso an perspetiba, essa lhuna podie ser l quinto maior asteróide depuis de 1 Ceres, 2 Pallas, 4 Besta i 10 Hygiea se el stubisse ne l cintura d'asteróides, anquanto el poderie stá ouserbado na lhista de ls maiores asteróides coincidos fura de la órbita de Júpiter.
thumb|left|240px|Ua ampresson artística de Haumea i sues lhunas Namaka i Hiʻiaka.
Massa
Solamente l total de la massa de l sistema ye coincido, mas assumindo que la lhuna ten la mesma densidade i albedo de l planeta-nano Haumea, Sue magnitude defrente (3,3) puode ser ousada para stimar la massa de l satélite natural cumo sendo 1% de la massa de Haumea.
Catadorie:Lhunas de Haumea Catadorie:Haumea Catadorie:Sistema solar
Namaka
Namaka, ó Haumea II, ye l menor satélite natural de l planeta nano Haumea (hai dues lhunas an Haumea: Namaka i Hiʻiaka). Sue zeignaçon probisória fui S/2005 (2003 EL61) 2. El fui nomeado de Namaka, ua de las filhas de Haumea, ua debindade habaiana..
Çcubierta
Namaka fui çcubierto an 30 de júnio de 2005 por Michael E. Brown, Chad Trujillo, David Rabinowitz i anunciado an 29 de nobembre de 2005.
Órbita
Stima-se que Namaka orbite a ua çtáncia de 39.300 Km de Haumea, porque solo fui ouserbada an quatro ocasiones apartadas. Eesisten dados ansuficientes para detreminar corretamente la órbita. Assumindo que ten ua órbita circular, girarie an torno de Haumea an 34,7 dies, i starie anclinado an 39 ± 6° relatibamente al praino de la órbita de la lhuna Hi'iaka.
Brilho i tamanho
Namaka ten solo 1,5% de l brilho de l planeta nano Haumea. Se se assumir un albedo similar, este satélite puode tener, aprossimadamente, 170 Km de diámetro.
Namaka ye grande suficientemente para perturbar la órbita i la grabidade de l'outra lhuna de Haumea (Hi'iaka) tornando circular la sue órbita.
Outras caratelísticas físicas
L satélite natural Namaka ten, aprossimadamente, 0,2% de la massa de Haumea. Sue temperatura puode bariar de 32±3 K (-241 ± 3 °C). Sue magnitude aparente ye 21,9, anquanto la de Haumea ye de 17,3.
Catadorie:Lhunas de Haumea Catadorie:Haumea Catadorie:Sistema solar
Nirgilis
NIRGILIS (ニルギリスNirugirisu), ye ua banda japonesa formada an 1993 por Moyo Satake i Takeshi Ito. Achu Iwata, Minoru Kurihara, i Yuki Inadera que juntou-se an 1995.
Çcriçon
L tecladista Moyo Satake i l guitarrista Kohki Ito formórun la banda an 1993 quando ambos studában na Ounibersidade Kinki. La dupla passou por 20 nembros antes de decidir ua porgramaçon final. Achu Iwata, la bocalista se juntou an 1998, lougo depuis l baixista Minoru Kurihara an 2000, i la baterista Yuki Inadera an 2001.Satake i Ito deixórun l grupo an 2004 i 2007, respetibamente, deixando l grupo sin sous fundadores. L grupo ye repersentado pula grabadora DefSTAR Records, ua susidiária de la Sony Music Entertainment Japan.
An Dezembre de 2002, l grupo lançou sou purmeiro single "Thunder". An 2003, fúrun lançado mais dous singles, "Thunder" i "Odoremi/secret". L purmeiro álbun de l grupo, antitulado de Tennis, fui lançado an 30 d'abril de l mesmo anho. La cançon "Schneider at midnight" fui lançada an 18 de setembre, tornando-lo l radadeiro lançamiento de l'anho.
An 2006,la banda assinou cula grabadora DefSTAR. La cançon "Mairebo", fui l único lançamiento an 2005. An 29 de janeiro de 2006, ls eipisódios de l'anime Eureka Seben ampeçou a ousar l "sakura" cumo tema d'abiertura. An 2006, participou dun Festibal de la Sony Music, na Staçon de Yoyogi, an Tóquio. L grupo fui çtaque na staçon de rádio ZIP-FM an 05 d'agosto de 2006. La série anime D.Gray-man outelizou la cançon "Snow Kiss" qu'aparece cumo l purmeiro tema d'ancerramiento. La cançon "24 Searchlights" fui lançada an 14 de júnio i fui seguido l álbun BOY, lançado ne l die 28.
An 2007, la banda lançou GIRL, l único álbun an 2007. An setembre de 2007, Takeshi Ito se retira de la banda. An 21 de nobembre,la cançon "Brand New Day" torna-se l purmeiro lançamiento de l grupo, sin la participçon de sous nembros fundadores.
Çcografie
Álbuns An Stúdios:
Singles:
Catadorie:Bandas de l Japon
Hunos
thumb|300px|L [[Ampério Huno stendie-se de las stepes de la Ásia Central até a la atual Almanha, i de l Mar Negro até l mar Báltico]]
Ls Hunos fúrun ua antiga cunfederaçon de la Ásia central de nómadas ó seminómadas eiquestres, cula aristocracie de núcleo Altaico. Alguas dessas tribos Eurasiáticas mobírun-se pa la Ouropa ne l seclo IV probabelmente debido la mudanças climáticas. Eilhes éran eicelentes criadores de cabalhos i adetos de cumbates a cabalo (cun lanças i arco). Mobendo-se cun sues famílias i grandes ganados de animales domesticados i cabalhos, eilhes migrórun an busca de nuobos pastos para se stablecíren. Debido la sue proeza melitar i deciplina, amostrórun-se eimbatibles, tirando todos de l sou camino. Eilhes ampeçórun ua corriente migratória anterior a deilhes pus outros pobos mudórun-se para salir de l camino de ls Hunos. Esse eifeito dominó de grandes populaçones cuntornou Custantinopla i l Ampério Romano de l Ouriente i chegou als rius Danúbio i Reno i resultou na tomada de l Ampério Romano de l Oucidente an 476, puls hérulos xefiados por Odoacro. Ancontrando tierras la sou gusto, ls hunos stablecírun-se nas prainadas húngaras, ne l leste ouropeu, tomando la cidade de Szeged, ne l riu Tisza, cumo sou quartel general. Eilhes percisában de bastas árias de pasto para oubter forraige pa ls cabalhos i outros animales. Dessas árias de pastaiges, ls hunos cuntrolában,atrabeç d'alianças ó cunquistas, un ampério que se stenderie de ls Montes Urales (na Rússia) al riu Reno (na Fráncia) i de l Báltico al Danúbio.
Ourige i Eidantidade
Ua pesquisa i debate subre ls ancestrales asiáticos de ls Hunos bénen acuntecendo zde l seclo XVIII. Por eisemplo, ls filologistas inda debaten até hoije subre qual heiterónimo de fuontes chinesas i persas son idénticas al latin Hunni ó l griego Chounnoi cumo eibidéncia de l'eidantidade de ls Hunos.
Seclos II al V
Dionysius Perigetes çcrebiu un pobo que puode ser ls Hunos bibendo próssimo al Mar Cáspio ne l seclo II. An 139 d.C., l geógrafo ouropeu Ptolemiu screbiu subre ls "Khuni" bibendo próssimos al Riu Dnieper i gobernados por "Suni". El listou l seclo, ambora nun ye cierto se esse pobo éran ls Hunos. Ne l seclo V, l storiador arménio Moses de Khorene, ne l sou "Stória de la Arménia", ponendo ls Hunni próssimos de ls Sármatas i çcribendo la catura de la cidade de Balkh por eilhes, an algun momiento antre 194 i 214, l que splica l porque de ls griegos chamáren aqueilha cidade de Hunuk. Prosseguindo cula derrota de ls Xiongnu puls Han, la stória Xiongnu permaneciu çconhecida por un seclo; até quando la família Liu de l "Tiefu" de ls Xiongnu de l sul, tentórun stablecer un estado ne l'oeste de la China (ber Han Zhao). Ls Chionitas aparecírun na Trasoxiana an 320 eimediatamente depuis de Jin Zhuan subjugar Liu Can, fazendo ls Xiongnu entráren nun caos. Depuis Kidara surgiu para liderar ls Chionitas na presson contra ls Kushanas. Ne l'oeste, ls Ostrogodos entrórun an cuntato culs Hunos an 358 d.C. Ls arménios mencionan Bund (an torno de 370): l purmeiro líder Huno na region de l Cáucaso. Ls romanos cumbidórun ls Hunos de l leste de la Ucránia para stablecíren- se na Panónia an 361, i an 372 eilhes fúrun pa l'oeste liderados pul rei Balimir, i derrotados puls Alanos. Ne l leste, ne l'ampeço de l seclo V, Tiefu Xia fui la radadeira dinastie de ls Xiongnu de l sul na China Oucidental i ls Alchon/Huna aparecírun aonde hoije ye l Afeganistan i l Paquiston. Nesse punto decifrar las stórias hunas pa ls multi-linguistas tornou-se fácele cun eibentos relatibamente bien-decumentados por fuontes bizantinas, arménias, persas, andianas i chinesas.
Hunos Ouropeus
thumb|300px|Uma pintura romantizada-à-cavalaria do seclo XIV dos "hunos" cercando uma cidade. Nota-se os detalhes [[Anacronismo|anacrônicos nas armas, armaduras e no tipo da cidade. Chronicon Pictum da Hungria, 1360.]]
Ls Hunos aparecírun na Ouropa ne l seclo IV, aparentemente benidos de la Ásia Central. Eilhes purmeiro aparecírun ne l norte de l Mar Negro, fuorçando un grande númaro de Godos a buscar refúgio ne l Ampério Romano; depuis, ls Hunos aparecírun ne l'oeste de ls Cárpatos na Panónia, probabelmente an algun momiento antre 400 i 410, probabelmente probocando la massiba migraçon de las tribos germánicas pa l'oeste de l Reno an Dezembre de 406. L stablecimiento de l Ampério Huno ne l seclo V marca storicamente l'ampeço de a migraçon cun cabalhos. Ls hunos éran soberbos cabalheiros, treinados zde l'anfáncia, i alguns áchan qu'eilhes ambentórun l stribo, strumiento crítico para oumentar l poder de luita. Eilhes spalhórun terror ne ls enimigos debido la belocidade an qu'eilhes podien se mobimentar, trocando de montarie bárias bezes al die para manter la bantaige. Ua segunda bantaige éran ls sous arcos cumpuostos recurbados, muitos superiores la qualquiera cousa ousada ne l oucidente. Apoiados an sous stribos, eilhes podien atirar para frente, pa ls lados i para trás. La percipal fuonte de renda de ls hunos era la prática de l saque als pobos dominados. Quando chegában nua region, spalhában l medo, pus éran stremamente biolentos i cruéis culs enimigos. Sue tática eissencial era fazer ataques-surpresa relámpago i garantir l terror. Ls Hunos de Átila ancorporórun grupos de pobos tributairos. Na Ouropa, Alanos, Gépidas, Scírios, Rugios, Sármatas i tribos Góticas todas ounidas sob ls Hunos pula coalizon de Aradric na Batailha de Nedao an 454, hoije Nedaba. thumb|300px|Os Hunos, liderados por Átila, invadem à Itália, como visualizado nessa pintura do [[século XIX de Ulpiano Checa (1860-1916).]]
La mimória de las cunquistas hunas fui trasmetida ouralmente antre ls pobos germánicos i ye un cumponente amportante nas Bölsunga saga i Heirbarar saga de la Noruega Antiga, i ne l Nibelungenlied, cunto alman de la Eidade Média, todos sob l cenairo de l período de las migraçones i datan dun milénio antes de ls decumientos scritos. Na Heirbarar saga, ls Godos fazirun purmeiro cuntato culs Hunos arqueiros i ls ancontrórun na épica batailha nas prainadas de l Danúbio. L'apogeu de l'ampério huno acunteciu durante l gobierno de sou percipal líder, Átila, respunsable por dibersas cunquistas an guerras i batailhas. El tornou-se líder de ls hunos an 433 i amprendiu ua série d'ancursones al sul de la Rússia i Pérsia. El anton dirigiu sue atençon als Bálcanas, causando suficiente terror i çtruiçon an dues percipales ancursones para séren subornados para salir. An 450 el se dirigiu al Ampério Romano de l Oucidente, cruzando l Reno al norte de Mainç cun, probabelmente, 100.000 guerreiros. Abançando nun frunt de 100 milhas, el saqueou bárias bilas ne l que ye hoije la Fráncia setentrional. L general romano Aécio liebantou un eisército romano-besigotico i abançou cuntrá Átila, que staba sitiando la cidade de Orléanes. Na percipal batailha de Chalónes, Átila fui derrotado, mas nun çtruído. Fui la radadeira grande campanha melitar de l Ampério Romano de l Oucidente. Átila anton ambadiu la Eitália, percurando nuobos saques. Anquanto el passaba, refugiados fugian para ilhas na cuosta de l mar Adriático, ampeçando poboaçon que mais tarde darie ourige a la cidade de Beneza. Las fuorças romanas stában sgotadas i sou eisército percipal cuntinaba na Gália. Ls hunos tamien stában fracos, sgotados por ancessantes campanhas, malinas i fame na Eitália. Nua reunion cul papa Lion I, Átila cuncordou an recuar. L'ampério zeintegrou-se passado la muorte de Átila an 453, cun nanhun líder fuorte para manté-los ounidos. Pobos súbditos reboltórun-se i façones drento de l grupo de ls própios hunos lutórun antre si pul poder. Ls hunos eibentualmente zaparecírun de la stória passado ua lieba de nuobos ambasores, cumo ls Ábaros. Ne l Nibelungenlied, Kriemhild casa-se cun Átila (Etzel an alman) depuis que sou purmeiro marido Siegfried fui muorto por Hagen, cula ajuda de sou armano, Rei Gunther. Eilha anton usou l sou poder cumo mulhier de Átila para armar ua sangrenta bingança, na qual nun solo Hagen i Gunther mas todos ls guerreiros de la Burgúndia fúrun muortos nua fiesta qu'eilha i Etzel ls cumbidórun. Depuis dua relatiba bitória subre ls Hunos, que éran numericamente superiores, ls Burgúndios finalmente sucumbiran, nun puls Hunos mas por Rudeger (Austríaco), que morriu na batailha tamien, i por Deitrich bon Bern (Ostrogodo), ambos bassalos de Etzel i relutantes quanto a lutar contra a tribo amiga de ls Burgúndios, mas depuis fúrun fuorçados la tal por presson de Etzel. Na Bölsunga saga, Átila (Atli an noruegués) derrotou l rei franco Sigebert I(Sigurõr ó Siegfried) i l rei Burgúndio Guntran (Gunnar ó Gunther), mas depuis fui assassinado pula Reina Fredegund (Gudrun ó Kriemhild), l'armana de l redadeiro rei i sue mulhier.
Naciones sucessoras
thumb|300px|Lhocalizaçon de ls stados sucessores de ls Hunos an 500 d.C.
Muitas naciones tentórun assemilar-se étnica i culturalmente cumo sucessoras de ls Hunos. Por eisemplo, la "Nominalia" de ls Khans búlgaros andica qu'eilhes acraditában ser çcendentes de Átila. Ls Búlgaros cierta mente fúrun parte de l'ounion tribal an algun momiento, i alguns dében tener criado l'heipótese que la léngua chubache (que se acradita ser çcendente de la léngua búlgara) ye la léngua subrebibente mais próssima de la léngua huna. Ls magiares (Húngaros) tamien reclaman ua hardança Huna. Por causa de ls Hunos qu'ambadiran la Ouropa, que repersentou ua grande coalizon de bários pobos, ye possible que ls magiares téngan tamien feito parte deilha. Até l'ampeço de l seclo XX, muitas stórias húngaras acraditában que l pobo Székely era çcendente de ls Hunos. An 2005, un grupo de 2500 húngaros pediu al gobierno l reconhecimiento de l status de minorie cumo çcendentes diretos de Átila. L'ato nun fui cuncedido, mas dou cierta publicidade al grupo, formado ne l'ampeço de la década de 1990 i repersentaba un galho húngaro de l misticismo. Ls outo-proclamados Hunos nun tenien an posse nanhue cultura Huna ó traços de la lenguaige de ls mesmos, l que starie çponible an fuontes stóricas i místicas de ls Húngaros modernos.
L que ye claro ye que ls Hunos deixórun çcendentes por to la Ouropa Ouriental i la zeintegraçon de l Ampério Huno mostra qu'eilhes nunca ganhórun la glória perdida. Ua rezon ye que ls Hunos nunca anstalórun cumpletamente ls macanismos dun stado, cumo la burocracie i las taxas, cumo fazirun ls magiares i la Horda Dourada. Ua beç desorganizados, ls Hunos fúrun absorbidos por outros reinos, mais ourganizados.
Storiografie
180px|thumb|left|Propaganda britânica da [[Primeira Guerra Mundial, onde cita os rivais alemães como "Hunos".]]
L palabra "Huno" fui tamien ousada para çcrebir ls pobos cun nanhue conexon stórica cul que ls studiosos cunsidran ser ls "Hunos". An 27 de Júlio de 1900, durante la Rebolta de ls Boxers, na China, l Kaiser Guilherme II de la Almanha dou l'orde para "fazer l nome Almanha ser lembrado na China por mil anhos, que nanhun chinés jamales ousasse al menos ancarar de nuobo un alman". Esse çcurso, adonde l Kaiser Guilherme ambocaba a mimória de ls Hunos de l seclo V, ounido cul "Pickelhaube" ó usando l capacete de lança ousado pulas fuorças alemanas até 1916, qu'era remanescente ne ls antigos capacetes hunos (i húngaros), dando suporte al posterior uso anglés de la palabra para chamar ls enimigos almanes durante la Purmeira Guerra Mundial. Antretanto, outra rezon fui dada pul uso anglés de la palabra qu'era l lema "Gott mit uns" (Dius conosco) que custaba ne ls cintos de ls suldados almanes durante la purmeira guerra mundial. "uns" fui mal-antendido cumo "Huns", i acabou birando un jargon. Esse uso fui reforçado pula propaganda de ls Aliados durante la guerra, i muitos pilotos de la RFC chamában ls sous einemigos de "Ls Hunos". Esse uso tomou fuorça de nuobo durante la Segunda Guerra Mundial.
Notas i refréncias
Catadorie:Hunos
Criopreserbaçon
thumb|right|250px|Criopreserbaçon de rebentos de plantas. Criopreserbaçon ó crioconserbaçon ye un porcesso adonde células ó tecidos biológicos son preserbados atrabeç de l cungelamiento la temperaturas mui baixas, giralmente −196 °C (l punto d'ebuliçon de l nitrogénio líquido).
Criopreserbaçon de células staminales
La criopreserbaçon de células staminales ye la técnica d'eisolar i manter las células staminales a baixas temperaturas para que to la sue cumposiçon permaneça einalterada i la sue biabelidade mantida por tiempo andefenido. L porcesso de criopreserbaçon requer que las amostras de sangre, que cuntén células staminales, séian sujeitas a un arrefecimiento moderado i cuntrolado para salbaguardar la biabelidade de las células. Passado la chegada a la temperatura de 196º negatibos las células staminales poderán ser mantidas neste stado por tiempo andefenido.
Porcesso
Ne l momiento que las amostras de sangre, que cuntén las células staminales, chegan al laboratório procede-se al processamiento de biabelidade, an que ye feita la cuntaige telemoble que detremina l númaro de leucócitos, l númaro de células mononucleadas i l númaro de células CD34+. Esta fase angloba, inda, ls testes qu'andicaran se l'amostra stá ó nun cuntaminada por bactérias, bírus ó fungos. Passado la separaçon celular, an que son apartadas las células staminales de las bárias células que custituen l nuosso sangre, procede-se a la fase de la Criopreserbaçon – cada amostra ye debidamente eidantificada i rotulada procedendo-se, de seguida, á çcida gradual de temperatura, a ua belocidade cuntrolada de ls 4ºC até als 120ºC negatibos. De seguida l'amostra ye colocada nun cuntentor de Azoto líquido a la temperatura de -196ºC, podendo quedar criopreserbada por tiempo andeterminado. L cuntrolo de çcida de temperatura diminui la possibelidade de perda de biabelidade celular de l'amostra eibitando la formaçon de cristales de carambelo ne l sou anterior.
Ber tamien
Catadorie:Criobiologie Catadorie:Criogenia Catadorie:Criónica
Criopreservazione
Armamar
Armamar ye ua bila pertuesa ne l Çtrito de Biseu, Region Norte i sub-region de l Douro, cun cerca de 1 200 habitantes.
Ye sede dun munecípio cun 112,24 Km² de ária i 6 297 habitantes (2011), subdebidido an 19 freguesies. L munecípio ye lhemitado a norte pul munecípio de l Peso de la Régua, a nordeste por Sabrosa, a lheste por Tabuaço, a suiste por Moimenta de la Beira, a sudoeste por Tarouca i a oeste por Lhamego.
Freguesies
Las freguesies de Armamar son las seguintes:
Teçtemunhas de Jeobá
L mobimiento religioso coincido por Teçtemunhas de Jeobá assume-se cumo ua religion crestiana nun-trinitária. Afírman adorar sclusibamente la Jeobá i cunsidírun-se seguidores de Jasus Cristo. Crénen que la sue religion ye la restauraçon de l berdadeiro crestianismo, mas reijeitan la classeficaçon de séren fundamentalistas ne l sentido an que la palabra ye quemumente ousado. Afirman basear todas las sues práticas i doutrinas ne l cuntenido de la Bíblia.
thumb|World headquarters of Teçtemunhas de Jeobá: The Watchtower Bible & Tract Society in Brooklyn, New York, U.S.A.
Possúen adetos an 240 paízes i territórios outónomos, ascendendo a mais de 8,3 milhones i cen mil praticantes, apesar de reuníren un númaro muito superior de simpatizantes. Segundo l Anuairo de las Teçtemunhas de Jeobá de 2017, 20.085.142 pessonas assistírun a la Comemoraçon de la Morte de Cristo custituindo un númaro bien superior als de ls nembros atibos, ó seia, outros  dieç milhones de simpatizantes ténen assistido a las sues reuniones i/ó partecipado de sous cursos bíblicos sumanales.
Las Teçtemunhas de Jeobá son bien coincidas pula sue regularidade i grande persisténcia na obra de ebangelizaçon de casa an casa i nas rues. Possúen un de ls maiores parques gráficos de l mundo bisando la ampresson i çtribuiçon de centenas de milhones d'eisemplares de la Bíblia i de publicaçones baseadas neilha. Cumo parte de la sue adoraçon la Dius, assisten sumanalmente la reuniones cungregacionales i la grandes eibentos anuales, onde l studo de la Bíblia custitui la percipal temática. Son inda coincidas por recusáren muitas de las doutrinas centrales de las demais religiones crestianas, pul apego la fuortes balores qu'afirman ser baseados na Bíblia, nomeadamente quanto a la neutralidade política, a la moralidade sexual , a la hounestidade i a la recusa an aceitar trasfusones de sangue.
Alguns las chaman de propagandistas crestianos, dun nuobo culto crestiano, dua seita crestiana anfluenciada pul judaísmo ó de fanáticos que reijeitan tratamiento médico. Todabie, la Associaçon Mundial de las Teçtemunhas de Jeobá refuta tales afirmaçones. Segundo las Teçtemunhas de Jeobá, nun amporta quanto les custe esso, dízen seguir a la risca ls preceitos bíblicos. Afirman que nun ambentórun ua nuoba religion, mas solo seguen l que stá escrito na Bíblia, i que nun amporta qual seia la situaçon, eilha cuntén las ourientaçones i ls cunselhos para sues bidas. Afirman que sues crenças, ensinos i atibidades son baseadas neilha, i por esso ancentiban la sue leitura diária. Para ajuda al antendimiento bíblico, sues publicaçones son porduzidas i çtribuídas an muitas campanhas missionárias al redror de l mundo.
Stória i atibidades básicas
Oureginalmente, l'ampresson de La Sentinela i tratados religiosos era feita quaije qu'anteiramente por firmas comerciales. Mas, bisando ua maior dibulgaçon pula páigina ampressa, Russell fondou la Sociadade de Tratados de la Torre de Bigie de Sion, sendo qu'esta associaçon religiosa ye hoije coincida cumo Sociadade Torre de Bigie de Bíblias i Tratados de Pensilbánia. Staba deste modo formado l percipal anstrumiento legal de l grupo religioso que posteriormente birieb a quedar coincido por Teçtemunhas de Jeobá, bisando la rializaçon de la sue obra mundial de ebangelizaçon. Usualmente, al se ampregar la spresson Sociadade Torre de Bigie, pretende-se mencionar esta purmeira Sociadade (Watch Tower Society), inda an funcionamiento hoije an die. La diretoria desta Sociadade beio a custituir l que se cumbencionou chamar Cuorpo Gobernante, ó seia, l grupo d'homes respunsables pulas atibidades mundiales de las Teçtemunhas de Jeobá. Durante muitos anhos, la spresson "la Sociadade", ousada pulas Teçtemunhas, era ua refréncia direta l'este Cuorpo Gobernante. Finalmente, a partir de la década de 70 de l Seclo XX, passou a eisistir ua clara çtinçon antre l Cuorpo Gobernante i las bárias sociadades jurídicas que las Teçtemunhas usan an to l mundo. Estas sociadades ó associaçones, ancluindo la mais antiga deilhas, son ancaradas cumo simples anstrumientos legales para las sues atibidades.
thumb|250px|right|Reunion cungregacional nun [[Salon de l Reino, an Pertual]]Hoije, las Teçtemunhas de Jeobá custituen un grupo mundial de milhones de nembros, agrupados an células locales designadas por Cungregaçones, ounidas sob ua strutura mundial que cordena todas las sues atibidades. Apesar de possuíren l que chaman d'ourganizaçon i neilha eisistiren homes qu'assumen respunsablidades locales ó mais abrangentes, las Teçtemunhas nun forman çtinçon antre clero i leigos, tal cumo acunte cun muitas chamaçones religiosas. Ls sous respunsables nun possuen títalos honoríficos, nun usan bestimenta ó simblos çtintibos, nun se les ampone l celibato, nun son assalariados i spera-se que séian ls purmeiros a dar l'eisemplo de buona cunduta i moral als restantes nembros de la cungregaçon.
Preocupan-se tamien an dibulgar ls sous ensinos por publicáren milhares de milhones de páiginas d'anformaçon an bárias centenas de lénguas, sin squecer ls que ténen necidades speciales, tal cumo ls xordos ó ciegos. Als antressados oufrecen studos domiciliares i gratuitos de la Bíblia tentando depuis trazé -los até als sous centros de reunion, coincidos por Salones de l Reino. Las sues reuniones i cungressos, bien cumo la rializaçon de cerimónias cumo casamientos i funerales, son siempre rializadas gratuitamente i nunca fázen coletas, nin se cobran dízimos. Aceitan cuntribuiçones boluntárias i anónimas pa l financiamiento de la sue obra i de ls sous locales de reunion. Manténen inda stensos programas d'educaçon i de serbiço boluntário an bárias frentes.
260px|left|thumb|Piedra Memorial als [[Triángulos roixos que sofrírun terror ne l campo de Mauthausen, Áustria]]
Las Teçtemunhas de Jeobá cuntinan a spurmentar un cuntino oumiento antre las sues fileiras. Apesar de duramente perseguidas i proscritas an muitos paízes, sendo albo de críticas i bárias cuntrobérsias debido a la sue singular anterpretaçon de la Bíblia i apego antrasigente a las sues doutrinas que, na sue maioria, difírende la teologie de la crestiandade, reijeitando assi qualquiera ambolbimiento ne l ecumenismo, mantendo ua strita neutralidade política i melitar.
Defendendo ua cunduta moral bastante rígida, mostran un zelo notable, qu'alguns cunsidírun proselitismo agressibo, ne l que chaman "obra de pregaçon de las Buonas Nuobas de l Reino". Este serbiço rializado boluntariamente çtingue -las i torna -las coincidas mundialmente, sendo habitual obserbá -las nas sues regulares bisitas a las casas de ls sous bezinos i ne l cuntato direto cul público onde quier qu'haba pessonas.
L sou nome çtintibo
Esta quemunidade religiosa era coincida einicialmente cumo Studantes de la Bíblia. Ls sous nembros fúrun tamien chamados, an sentido peijoratibo, de "russellitas", "rutherfordistas", "auroristas de l milénio" i "antiinfernistas". An 1931, antendírun que deberian fazer ua çtinçon antre la maioria de ls nembros que éran leales a la Diretoria de la Sociadade Torre de Bigie de Bíblias i Tratados i ciertos grupos dissidentes que tamien se antitulában Studantes de la Bíblia. Para alhá desso, cunsiderórun que la palabra Studantes de la Bíblia era demasiado bago para serbir cumo designaçon çtintiba. Assi, ne l demingo, 26 de Júlio de 1931, ne l culminar de l Cungresso rializado an Columbus, Ohio, ne ls Stados Ounidos de la América, ls presentes adotórun unanimemente ua resoluçon antitulada "Un Nuobo Nome", apersentada por Joseph Rutherford, l segundo pursidente de la Sociadade Torre de Bigie. Neilha fui proposto l nome çcritibo i çtintibo de "Teçtemunhas de Jeobá". Para legitimar la scolha de l nome usórun l testo bíblico de Isaías 43:10 que, cunforme la Traduçon de l Nuobo Mundo de las Scrituras Sagradas (NM), publicada pulas Teçtemunhas de Jeobá cerca de binte anhos mais tarde, diç:
Alguas bezes, las sues publicaçones usan la spresson "Teçtemunhas crestianas de Jeobá", cumo forma de reforçar la sue crença an Jasus Cristo cumo l Filho de Dius i Salbador de l'houmanidade i nun solo an Jeobá Dius, sou Pai. Tamien afirman que fázen parte dua "grande nubre de teçtemunhas" pré-crestianas de Jeobá. (Hebreus 11 la 12:1) Argumentan que l própio Jasus Cristo ye chamado de "teçtemunha fiel i berdadeira". (Rebelaçon ó Apocalipse 3:14) 270px|thumb|[[Tetragrama YHBH, cumposto de las letras hebraicas י (yod) ה (heh) ו (bab) ה (heh).]] Afirman que, zde l'ampeço, tenerá eisistido solo ua religion berdadeira, custituída por aqueles que la Bíblia menciona cumo fazendo la bontade de Jeobá, i que todas las outras formas d'adoraçon puoden ser anglobadas nun ampério mundial de religion falsa. Cunsidírun qu'ua de las caraterísticas percípais que fázen cun que qualquiera grupo religioso, seia el crestiano ó nó, seia ancluído ne l cunjunto de la religion falsa ye l çprezar ó simplesmente nun reconhecer i dibulgar l Nome de Dius, cunforme apersentado na Bíblia pul Tetragrama YHBH, i pronunciado cunsuante la forma mais popular na léngua de cada paíç. Las Teçtemunhas de Jeobá ténen proua an dibulgar l Nome de Dius, preferindo an pertués la forma Jeobá. Apesar de nun cunsideráren ancorreto l'uso de Jabé ó Iabé, prefírenla forma Jeobá (an pertués) por ser l'uso mais quemun an grande númaro de las traduçones bíblicas modernas bien cumo an outras obras seculares i na cumbersaçon diária.
Apesar d'alguas pessonas, i até mesmo l'amprensa ó detreminadas obras literárias, designáren las Teçtemunhas de Jeobá por "jeobistas" ó "jeobás", eilhas reijeitan estes tenermos cunsidrando - los peijoratibos i mesmo oufensibos cuntra l Dius qu'adoran, bisto que cunsidírun que l Nome Sagrado debe ser tratado cun respeito i reberéncia.