cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kċina Baxkira
Għasel Baxkiri
L-għasel Baxkiri huwa magħruf għat-togħma tiegħu u jqanqal kburija għall-Baxkiri. Ma jiġix organizzat festin tat-te wieħed mingħajr l-għasel reali Baxkiri. Għall-Baxkiri, kwistjoni ta' unur hija l-pussess tal-għasel reali Baxkiri (tan-naħla Burzyan), prodott minn qraba li jrabbu n-naħal. thumb|right|150px|Beremes bil-ġobon abjad thumb|right|150px|Tip ta’ tarja
Kumis
Kumis huwa x-xorb nazzjonali ta' fejqan tal-Baxkiri, magħmul bil-ħalib tad-debba. Il-ħila tal-produzzjoni tal-kumis delizzjuż ilha tiġi vvalutata u trażmessa minn ġenerazzjoni għall-oħra. Għall-kumis, razez speċjali ta' debba huma preferuti (id-debba Baxkiri). Il-Kumis jiġi kkunsmat frisk, inkella malajr isir aċiduż u jitlef il-kwalitajiet tiegħu ta' fejqan. Fih ammont żgħir ta' alkoħol.
Platti moderni Baxkiri
Il-platti moderni Baxkiri ppreservaw l-oriġinalità kollha tal-kċina tradizzjonali tal-Baxkiri u arrikkewha, billi ddiversifikaw il-firxa tal-prodotti. Minkejja l-abbundanza u l-lussu ta' platti moderni, il-platti tradizzjonali jokkupaw post speċjali fil-kċina Baxkiri u fuq il-mejda tal-festini. Fuq il-mejda festiva tal-Baxkiri definittivament ikun hemm bishbarmak, kazy, hurpa (soppa-brodu), bukken, jew chak-chak.
Festini tat-te tal-Baxkiri
Il-Baxkiri għandhom espressjoni popolari: "ixrob it-te". Wara din l-espressjoni jkun hemm stedina għal festin tat-te tal-Baxkiri bit-torti, yuyasa, il-laħam mgħolli, iz-zalzett tal-laħam taż-żiemel, cheesecakes, krema qarsa, ġamm, għasel u dak kollu li l-ospitant ikollu għad-dispożizzjoni tiegħu. "Ix-xorb tat-te" fil-Baxkiri tfisser "ikla ftit ħafifa". Huwa ovvju li "te" bħal dan jista' jissostitwixxi l-kolazzjon jew l-ikla ta' nofsinhar tant ikun abbundanti.
Il-Baxkiri dejjem jixorbu t-te bil-ħalib: il-mistednin lanqas biss jiġu mistoqsija jekk għandhomx iżidu l-ħalib mat-te. It-tradizzjoni taż-żieda tal-ħalib mat-te hija tant antika li f'xi reġjuni l-kwistjoni ta' meta żżid il-ħalib ma' kikkra te hija suġġett ta' dibattitu: qabel ma tferra’ t-te jew wara?
Victoriano Santos Iriarte
Victoriano Santos Iriarte (twieled fit-2 ta' Novembru 1902 – miet fl-10 ta' Novembru 1968) kien plejer tal-futbol Urugwajan li kien jilgħab bħala attakkant.
Kċina Baxkira
Mejda tal-festa
Fil-btajjel, il-Baxkiri jippreparaw platti speċjali: bishbarmak, chak-chak, belish, gubadia u oħrajn. Ix-Chak-chak huwa indispensabbli għal kull mejda festiva. Fil-festini hija drawwa li kull mistieden joffri l-ulush: il-porzjon ta' laham tal-kaċċa (muntun, wiżż, eċċ.). Il-Baxkiri għandhom ħafna platti festivi li jiġu ppreparati f'okkażjonijiet speċjali: keyeu-bilmene (pelmeni), il-laħam fl-għaġina żgħira speċjali li tiġi ppreparata għat-tieġ f'ġieħ l-għarus, keelen-tukmasy, qisha tarja speċjali li l-għarusa tipprepara biex turi l-ħila tagħha: din it-tarja trid tkun pjuttost irqiqa u mfarrka. thumb|right| 150px|Kystyby Ix-chak-chak, ippreparat mill-għarusa, huwa parti obbligatorja tar-ritwali tat-tieġ; wara li taħsel idejha l-għarusa tpoġġi biċċa chak-chak fil-ħalq tal-mistednin kollha wara t-tieġ. Kaz-oemahe hija okkażjoni speċjali għal festin meta l-ospitant jistieden lill-ġirien biex jgħinu bil-wiżż; filgħaxija, fi tmiem ix-xogħol, l-ospitant joffri wiżż frisk lil kulħadd.
Victoriano Santos Iriarte
Imlaqqam bħala el Canario, mill-isemm ta' belt twelidu, fil-karriera tiegħu lagħab ma' Racing Club u Peñarol. Lagħab mat-tim nazzjonali Urugwajajn fit-Tazza tad-Dinja 1930, fejn skorja żewġ gowls: gowl fis-semifinali kontra l-Jugożlavja (megħluba mill-Urugwaj 6–1) u t-tielet gowl fil-finali kontra l-Arġentina li ta vantaġġ ta' 3–2 lill-Urugwaj. Eventwalment, l-Urugwaj rebħu 4–2 għall-ewwel titlu mirbuħ f'edizzjoni tat-Tazza tad-Dinja. Iriarte lagħab fl-erba' logħbiet tat-Tazza tad-Dinja.
Kċina Baxkira
Ikel ipprojbit
thumb|right|130px|Wiżż thumb|right|Intermitter Il-projbizzjonijiet tal-ikel prevalenti kienu assoċjati ma' tradizzjonijiet reliġjużi. L-ikel ipprojbit kien jinkludi l-laħam tal-majjal, l-annimali karnivori u t-tjur (il-laħam tal-falkuni, tal-astuni jew tad-daqquqa tat-toppu), il-laħam tas-sriep u l-laħam taż-żrinġ. Barra minn hekk, ma kienx possibbli li wieħed jiekol il-laħam taċ-ċinji u tal-grawwi (peress li kienu totems Baxkiri). Wieħed ma setax jiekol il-glandoli tat-tirojde, il-laħam ta’ mas-sinsla, u l-milsa. Bħala ħut, kemm jista’ jkun wieħed għandu jiekol speċijiet ta’ ħut li ma għandhomx qxur.
Etikett mal-mejda
Ir-regoli tradizzjonali tal-etikett mal-mejda tal-Baxkiri jinkludu dawn li ġejjin:
Servizz Awstrijak barra l-pajjiż
Is-Servizz Awstrijak barra l-pajjiż (Austrian Service Abroad) hija inizjattiva bla għan ta` profitti, mwaqfa fl-1998 mit-tabib Andreas Maislinger, li tipprovdi stat għall-“Zivildienst” Awstrijaċi (servizzi ċivili) madwar id- dinja. Id-disa` xhur, kif normalment idum dan is- servizz ċivili, ġie mibdul ma` tnax-il xahar xogħol f’waħda mill- organizazzjonijiet, bi sħab, barranija. Il- ħtiġijiet ivarjaw bil- bosta. Service Abroad (Auslandsdienst) hija istituzzjoni tar-Repubblika Awstrijaka li tipprovdi ġuvintur Awstrijaċi alternattiva, minflokk is- servizz militari obligatoju. L-Austrian Service Abroad qed taspira li toffri din l- alternattiva (Zivildienst) fi tliet postijiet prinċipali:
Joe Saliba
Joe Saliba jista' jirreferi għal:
Giovanni Boccaccio
Giovanni Boccaccio (pronunzja bit-Taljan: [dʒoˈvanni bokˈkattʃo]; twieled fis-16 ta' Ġunju 1313 – miet fil-21 ta' Diċembru 1375) kien kittieb u poeta Taljan, korrispondent ta' Petrarca, u umanista Rinaxximentali importanti. Huwa twieled fir-raħal ta' Certaldo, u tant sar magħruf bħala kittieb li xi kultant kien magħruf sempliċement bħala "Certaldese" (jiġifieri "minn Certaldo"). Huwa kien wieħed mill-iżjed figuri importanti fix-xena letterarja Ewropea tas-seklu 14. Xi studjużi (inkluż Vittore Branca) jiddefinuh bħala l-ikbar kittieb tal-proża Ewropew ta' żmienu, kittieb versatili li kien jamalgama xejriet u ġeneri letterarji differenti, u jikkonverġihom f'xogħlijiet oriġinali, bis-saħħa tal-kreattività eżerċitata bħala sperimentaliżmu.
L-iżjed xogħlijiet notevoli tiegħu huma Il Decameron, kollezzjoni ta' stejjer qosra li fis-sekli ta' wara kienu element determinanti għat-tradizzjoni letterarja Taljana, speċjalment wara li Pietro Bembo eleva l-istil ta' Boccaccio għal mudell tal-proża Taljana fis-seklu 16, u De Mulieribus Claris. Huwa kiteb il-letteratura immaġinattiva tiegħu l-iktar bit-Toskan vernakolari u xi xogħlijiet oħra kitibhom bil-Latin. Huwa magħruf b'mod partikolari għad-djalogu realistiku tiegħu li kien differenti minn dak tal-kontemporanji tiegħu li kienu kittieba Medjevali li normalment kienu jsegwu mudelli bil-formuli għall-karattri u għat-trama letterarja. L-influwenza tax-xogħlijiet ta' Boccaccio ma kinitx limitata għax-xena kulturali Taljana iżda kienet estiża għall-kumplament tal-Ewropa, b'influwenza fuq awturi bħal Geoffrey Chaucer, figura ewlenija fil-letteratura Ingliża, jew iktar 'il quddiem fuq Miguel de Cervantes, Lope de Vega u t-teatru klassiku Spanjol.
Boccaccio, flimkien ma' Dante Alighieri u Francesco Petrarca, huwa parti mill-hekk imsejħa "Tliet Kuruni" tal-letteratura Taljana. Huwa baqa' mfakkar bħala wieħed mill-prekursuri tal-umaniżmu, li għen biex tissejjes il-belt ta' Firenze, flimkien mal-attività tal-ħabib u tal-għalliem tiegħu Petrarca. Huwa kien dak li beda l-kritika u l-filoloġija ta' Dante: Boccaccio qatta' ħafna żmien jikkopja l-kodiċijiet tad-Divina Commedia u kien promotur tax-xogħol u tal-figura ta' Dante.
Fis-seklu 12, Boccaccio kien is-suġġett tal-istudji kritiċi-filoloġiċi ta' Vittore Branca u ta' Giuseppe Billanovich, u d-Decameron tiegħu ġie maħdum bħala film mir-reġista u mill-kittieb Pier Paolo Pasolini.
Charles Jean de la Vallée-Poussin
Charles-Jean Étienne Gustave Nicolas, magħruf ukoll bħala l-Baruni de la Vallée Poussin (twieled fl-14 ta' Awwissu 1866 – miet fit-2 ta' Marzu 1962) kien matematiku Belġjan. Huwa magħruf l-iktar talli wera bil-provi t-teorema tan-numri primi.
Giovanni Boccaccio
Tfulija u żgħożija, 1313-1330
Id-dettalji dwar it-twelid ta' Boccaccio mhumiex ċerti. Huwa twieled f'Firenze jew f'villaġġ ħdejn Certaldo minn fejn kienet il-familja tiegħu. Huwa kien iben il-merkant minn Firenze Boccaccino di Chellino u mara mhux magħrufa; x'aktarx li twieled barra ż-żwieġ. Il-mara li ħadet ħsiebu bħala ommu kienet Margherita de' Mardoli.
Charles Jean de la Vallée-Poussin
Ir-re tal-Belġju tah it-titlu ta' baruni.
Bijografija
De la Vallée Poussin twieled f'Leuven, il-Belġju. Studja l-matematika fl-Università Kattolika ta' Leuven taħt zijuh Louis-Philippe Gilbert, wara li kien kiseb il-baċellerat tiegħu fl-inġinerija. De la Vallée Poussin ġie mħeġġeġ jistudja għal dottorat fil-fiżika u fil-matematika, u fl-1891, meta kellu 25 sena biss, sar assistent professur fl-analiżi matematika.
De la Vallée Poussin sar professur fl-istess università (bħal missieru, Charles Louis de la Vallée Poussin, li kien jgħallem il-mineraloġija u l-ġeoloġija) fl-1892. De la Vallée Poussin ingħata post Gilbert meta miet. Meta kien professur hemmhekk, de la Vallée Poussin wettaq riċerka fl-analiżi matematika u fit-teorija tan-numri, u fl-1905 ingħata l-Premju Deċennali għall-Matematika Pura 1894–1903. Huwa ngħata dan il-premju għat-tieni darba fl-1924 għax-xogħol tiegħu matul l-1914-1923.
Fl-1898, de la Vallée Poussin inħatar bħala l-korrispondent tal-Akkademja Rjali Belġjana tax-Xjenzi, u sar Membru tal-Akkademja fl-1908. Fl-1923 sar il-President tad-Diviżjoni tax-Xjenzi.
F'Awwissu 1914, de la Vallée Poussin ħarab minn Leuven meta kienet qed tinqered mill-invażjoni tal-Armata Ġermaniża fl-Ewwel Gwerra Dinjija, u ġie mistieden jgħallem fl-Università ta' Harvard fl-Istati Uniti u aċċetta din l-istedina. Fl-1918, de la Vallée Poussin reġa' lura fl-Ewropa biex jaċċetta li jkun professur f'Pariġi, Franza, fil-Collège de France u fis-Sorbonne.
Wara li l-gwerra ntemmet, de la Vallée Poussin reġa' lura l-Belġju, inħolqot l-Unjoni Internazzjonali tal-Matematiċi, u ġie mistieden isir il-President tagħha. Bejn l-1918 u l-1925, de la Vallée Poussin ivvjaġġa ħafna, u għamel lekċers f'Ġinevra, l-Iżvizzera, fi Strasburgu, Franza, u f'Madrid, Spanja, u mbagħad fl-Istati Uniti fejn ta lekċers fl-Universitajiet ta' Chicago, ta' California, ta' Pennsylvania, u fl-Universitajiet ta' Brown, ta' Yale, ta' Princeton, ta' Columbia, u fir-Rice Institute of Houston.
Huwa ngħata l-Prix Poncelet fl-1916. De la Vallée Poussin ingħata dottorati honoris causa mill-Universitajiet ta' Pariġi, ta' Toronto, ta' Strasburgu, u ta' Oslo, kif ukoll it-titlu ta' Msieħeb tal-Istitut ta' Franza, u ta' Membru tal-Akkademja Papali tax-Xjenzi u tal-Accademia Nazionale dei Lincei, f'Madrid, f'Napli, u f'Boston. Huwa ngħata wkoll it-titlu ta' Baruni mir-Re Albert I tal-Belġju fl-1928.
Fl-1961, de la Vallée Poussin kellu frattura fi spalltu, u dan l-aċċident u l-kumplikazzjonijiet li ġab miegħu wasslu għal mewtu f'Watermael-Boitsfort, qrib Brussell, il-Belġju, ftit xhur wara.
Student minn tiegħu, Georges Lemaître, kien l-ewwel wieħed li ppropona t-teorija tal-Big Bang għall-formazzjoni tal-univers.
Xogħol
Għalkemm l-ewwel interessi matematiċi tiegħu kienu fl-analiżi, sar famuż ħesrem meta wera bil-provi t-teorema tan-numri primi b'mod indipendenti minn Jacques Hadamard fl-1896.
Wara dan, beda jinteressa ruħu fit-teorija tal-approssimazzjoni. Huwa ddefinixxa, għal kwalunkwe funzjoni kontinwa f fuq l-intervall standard [-1, 1], is-somom
fejn
Giovanni Boccaccio
Tfulija u żgħożija, 1313-1330
Milli jidher Boccaccio iktar kien għall-qalbu jistudja d-dritt milli l-qasam bankarju, iżda l-istudji tiegħu tawh l-opportunità jistudja b'mod wiesa' u jagħmel kuntatti tajbin ma' studjużi oħra. L-influwenzi bikrin tiegħu kienu jinkludu lil Paolo da Perugia (kuratur u awtur ta' kollezzjoni ta' ħrejjef imsejħa Collectiones), lill-umanisti Barbato da Sulmona u Giovanni Barrili, u lit-teologu Dionigi di Borgo San Sepolcro.
Charles Jean de la Vallée-Poussin
Xogħol
u
daqsminuri|Il-Graff ta' Poussin huma l-vetturi tal-bażi doppja fir-rigward tal-bażi tal-polinomji ta' Chebyshev (definiti bħala
Ta' min jinnota li l-formula hija valida wkoll jekk S_n tkun is-somma ta' Fourier ta' 2\pi-funzjoni perjodika F b'tali mod li
Giovanni Boccaccio
Ħajja adulta
Fl-1347, Boccaccio qatta' ħafna żmien f'Ravenna biex isib kummissjonar ġdid, u minkejja l-istqarrijiet tiegħu, ma hemmx ċertezza jekk kienx f'Firenze meta kien hemm il-pesta. Ommu tar-rispett mietet matul l-epidemija u missieru kien assoċjat mill-qrib mal-isforzi tal-gvern biex jitwasslu l-provvisti fil-belt. Missieru miet fl-1349 u Boccaccio kellu jieħu rwol iktar attiv bħala l-kap tal-familja.
Charles Jean de la Vallée-Poussin
Xogħol
Finalment, is-somom ta' de la Vallée Poussin jistgħu jiġu evalwati f'termini tal-hekk imsejħa somom ta' Fejér (eż. F_n)
Giovanni Boccaccio
Ħajja adulta
F'Ottubru 1350, huwa ġie delegat biex jilqa' lil Francesco Petrarca mal-wasla tiegħu f'Firenze u anke biex jospita lil Petrarca f'daru matul is-soġġorn tiegħu. Il-laqgħa bejniethom it-tnejn tat il-frott u minn hemm 'il quddiem saru ħbieb, u Boccaccio beda jsejjaħ lil Petrarca bħala l-għalliem u l-magister tiegħu. Petrarca dak iż-żmien ħeġġeġ lil Boccaccio jistudja l-letteratura klassika Griega u Latina. Fl-1351 reġgħu ltaqgħu f'Padova, waqt li Boccaccio kien fuq missjoni uffiċjali biex jistieden lil Petrarca jgħallem fl-Università ta' Firenze. Għalkemm Boccaccio ma rnexxilux, id-diskussjonijiet bejniethom kienu strumentali għal Boccaccio biex jikteb il-Genealogia deorum gentilium; l-ewwel edizzjoni tlestiet fl-1360 u din baqgħet waħda mix-xogħlijiet ewlenin ta' referenza dwar il-mitoloġija klassika għal iktar minn 400 sena. Serviet bħala difiża estiża tal-istudji tal-letteratura u tal-ħsieb tal-qedem. Minkejja t-twemmin pagan fil-qalba tax-xogħol tiegħu, Boccaccio kien jemmen li wieħed seta' jitgħallem ħafna mill-antikità. Għalhekk, huwa sfida l-argumenti ta' intellettwali tal-kleru li riedu jillimitaw l-aċċess għas-sorsi klassiċi biex jipprevjenu kwalunkwe dannu morali għall-qarrejja Kristjani. It-tqanqil mill-ġdid tal-antikità klassika sar pedament tar-Rinaxximent, u d-difiża tal-importanza tal-letteratura antika kienet rekwiżit essenzjali għall-iżvilupp tagħha. Id-diskussjonijiet ifformalizzaw ukoll l-ideat poetiċi ta' Boccaccio. Ċerti sorsi jsostnu wkoll li Petrarca kkonverta lil Boccaccio minn umanist b'moħħu miftuħ bħalma naraw fid-Decameron għal stil iktar axxetiku, eqreb tal-ethos dominanti tas-seklu 14. Pereżempju, huwa segwa lil Petrarca (u lil Dante) fit-tħaddin bla suċċess ta' forma arkajka u ferm allusiva tal-poeżija Latina. Fl-1359, wara laqgħa mal-Papa Innoċenti VI u iktar laqgħat ma' Petrarca, x'aktarx li Boccaccio rabba xi tip ta' qoxra reliġjuża. Hemm rakkont persistenti (iżda mingħajr evidenza) li huwa rrepudja x-xogħlijiet bikrin tiegħu bħala profani fl-1362, inkluż id-Decameron.
Charles Jean de la Vallée-Poussin
Xogħol
Il-qofol huwa marbut (V_n \le 3) u jobdi l-proprjetà
Giovanni Boccaccio
Ħajja adulta
Fl-1360, Boccaccio beda jaħdem fuq id-De mulieribus claris, ktieb bil-bijografiji ta' 106 mara famuża, u lestih fl-1374.
Għadd ta' ħbieb u qrabat oħra ta' Boccaccio ġew ġustizzjati jew eżiljati ftit wara l-kolp ta' stat tal-1361 li ma rnexxiex. Dik is-sena Boccaccio telaq minn Firenze u beda jirresjedi f'Certaldo, għalkemm ma kienx direttament marbut mal-konfoffa, u hemmhekk sar inqas involut fl-affarijiet tal-gvern. Huwa ma wettaqx iktar missjonijiet għal Firenze sal-1365, u vvjaġġa lejn Napli u mbagħad lejn Padova u Venezja, fejn iltaqa' ma' Petrarca fil-Palazzo Molina, ir-residenza ta' Petrarca kif ukoll il-post fejn Petrarca kellu l-librerija tiegħu. Iktar 'il quddiem Boccaccio reġa' lura f'Certaldo. Huwa ltaqa' ma' Petrarca darba biss f'Padova fl-1368. Malli sema' bil-mewt ta' Petrarca fid-19 ta' Lulju 1374, Boccaccio kiteb poeżija kommemorattiva, u inkludiha fil-kollezzjoni tiegħu ta' poeżiji liriċi magħrufa bħala r-Rime. Huwa reġa' beda jaħdem għall-gvern ta' Firenze fl-1365, u wettaq missjoni għand il-Papa Urban V. Il-Papat reġa' lura lejn Ruma minn Avignon fl-1367, u Boccaccio reġa' ntbagħat għand il-Papa Urban biex jifraħlu. Huwa wettaq ukoll missjonijiet diplomatiċi lejn Venezja u lejn Napli.
Charles Jean de la Vallée-Poussin
Xogħol
Iktar 'il quddiem, huwa ħadem fuq it-teorija potenzjali u fuq l-analiżi kumplessa.
Giovanni Boccaccio
Ħajja adulta
Mix-xogħlijiet tiegħu li wettaq iktar 'il quddiem, il-bijografiji moralistiċi miġbura fid-De casibus virorum illustrium (1355-1374) u fid-De mulieribus claris (1361-1375) kienu l-iktar sinifikanti. Xogħlijiet oħra jinkludu dizzjunarju ta' allużjonijiet ġeografiċi fil-letteratura klassika, De montibus, silvis, fontibus, lacubus, fluminibus, stagnis seu paludibus, et de nominibus maris liber. Huwa ta sensiela ta' lekċers dwar Dante fil-Knisja ta' San Stiefnu fl-1373 u dawn irriżultaw fix-xogħol finali tiegħu, l-Esposizioni sopra la Commedia di Dante. Boccaccio u Petrarca kienu wkoll tnejn mill-iżjed nies edukati fil-qasam tal-arkeoloġija fir-Rinaxximent Bikri.
Charles Jean de la Vallée-Poussin
Xogħol
Huwa ppubblika wkoll kontroeżempju tal-prova falza ta' Alfred Kempe tat-teorema tal-erba' kuluri. Il-graff ta' Poussin, il-graff li uża għal dan il-kontroeżempju, ingħatat kunjomu.
Giovanni Boccaccio
Ħajja adulta
Il-bidla ta' Boccaccio fl-istil tal-kitba tiegħu fis-snin 50 tas-seklu 14 kienet parzjalment dovuta għal laqgħa tiegħu ma' Petrarca, iżda l-iktar minħabba li s-saħħa fiżika tiegħu bdiet tmur lura u tiddgħajjef qabel iż-żmien. Kienet dovuta wkoll minħabba li kemm-il darba baqa' ddiżappuntat fl-istejjer ta' mħabba tiegħu. Dan x'aktarx li jispjega għaliex Boccaccio f'daqqa waħda qabad jikteb bl-istil ta' Corbaccio, wara li qabel kien kiteb l-iktar kliem ta' tfaħħir fir-rigward tan-nisa u tal-imħabba, minkejja li elementi ta' misoġenija huma preżenti f'Il Teseida. Petrarca jiddeskrivi kif Pietro Petrone (patri Karteżjan) fis-sodda tal-mewt tiegħu fl-1362 bagħat patri Karteżjan ieħor, Gioacchino Ciani, biex iħeġġu jieqaf mill-istudji dinjin tiegħu. Petrarca mbagħad ipperswada lil Boccaccio milli jaħraq ix-xogħlijiet tiegħu stess u jbigħ il-librerija personali, l-ittri, il-kotba u l-manuskritti tiegħu. Petrarca saħansitra offra li jixtri l-librerija ta' Boccaccio, biex issir parti mil-librerija ta' Petrarca. Madankollu, mal-mewt ta' Boccaccio, il-kollezzjoni kollha tiegħu ngħatat lill-Monasteru tal-Ispirtu s-Santu, f'Firenze, u għadha hemm sa llum.
Fl-aħħar snin tiegħu, Boccaccio kien marid ħafna, spiss minħabba obeżità, idropisija, u edema gravi li llum il-ġurnata tiġi deskritta bħala attakk tal-qalb minħabba konġestjoni kardijaka. Huwa miet fil-21 ta' Diċembru 1375 f'Certaldo, fejn huwa midfun.
Charles Jean de la Vallée-Poussin
Cours d’analyse
Il-kotba akkademiċi tal-analiżi matematika tiegħu kienu referenza għal żmien twil u kellhom influwenza internazzjonali.
It-tieni edizzjoni (1909-1912) hija notevoli għall-introduzzjoni tagħha għall-integral ta' Lebesgue. Fl-1912 kien "l-uniku ktieb akkademiku dwar l-analiżi li kien fih kemm l-integral ta' Lebesgue kif ukoll l-applikazzjoni tiegħu għas-serje ta' Fourier, u teorija ġenerali tal-approssimazzjoni tal-funzjonijiet bil-polinomji".
L-edizzjonijiet ta' wara kienu ferm iktar konservattivi, u essenzjalment reġgħu lura għall-ewwel edizzjoni. Mit-tmien edizzjoni, Fernand Simonart ħa ħsieb ir-reviżjoni u l-pubblikazzjoni tal-Cours d’analyse.
Fabbrika tal-Azzar ta' Völklingen
daqsminuri|Veduta mill-A 620 Il-Fabbrika tal-Azzar ta' Völklingen (bil-Ġermaniż: Völklinger Hütte) hija eks impjant b'forn tal-blast li jinsab fir-raħal Ġermaniż ta' Völklingen, fis-Saarland. Il-produzzjoni tal-ħadid fondut grezz kienet issir fis-sit mill-1882 sal-1986. Bħala waħda mill-uniċi fabbriki industrijali intatti ta' dan it-tip mis-seklu 19 u l-bidu tas-seklu 20 fl-Ewropa u fl-Amerka ta' Fuq, il-fabbrika tniżżlet fil-lista tas-Siti ta' Wirt Dinji tal-UNESCO fl-1994 bis-saħħa tal-preservazzjoni eċċezzjonali tagħha u peress li hi xhieda tal-metallurġija tal-prodotti tal-ħadid u tar-Rivoluzzjoni Industrijali. Barra minn hekk, is-sit huwa wieħed mill-postijiet tar-Rotta Ewropea tal-Wirt Industrijali (bl-Ingliż: European Route of Industrial Heritage - ERIH).
Storja
Fl-1873, Julius Buch ippjana u bena impjant tal-azzar ħdejn Völklingen fuq ix-xtut tax-xmara Saar. Madankollu, dan l-impjant waqaf jaħdem sitt snin biss wara, u nxtara minn Karl Röchling. Fl-1881, bdiet il-kostruzzjoni ta' forn tal-blast għall-produzzjoni tal-ħadid, u sentejn wara bdiet taħdem l-ewwel funderija. Erba' fran ġodda ġew miżjuda bejn l-1885 u l-1893, u fl-1897 żdied impjant tal-kokk. Fl-1900, ġew introdotti l-ewwel magni tal-infiħ tal-gass fil-Fabbrika ta' Völklingen, u b'hekk saret l-ewwel fabbrika fuq skala kbira li bdiet tuża l-gass għat-tħaddim tal-fran tal-blast. Sas-snin 10 tas-seklu 20, il-Fabbrika tal-Azzar ta' Völklingen kienet l-ikbar produttur ta' xorok tal-azzar fil-Ġermanja. Fil-fabbrika ġiet installata sistema kbira ta' ċinga trasportatriċi, u t-teknoloġija li ntużat hemmhekk saret mudell għal fabbriki oħra fid-dinja fil-bidu tas-seklu 20.
Minħabba nuqqas ta' ħaddiema matul u wara l-Ewwel Gwerra Dinjija, sa 1,446 ruħ mit-territorji okkupati mill-Ġermanja (il-biċċa l-kbira minnhom mir-Russja u mill-Belġju) ġew imġiegħla jaħdmu fil-Fabbrika tal-Azzar ta' Völklingen bejn l-1915 u l-1918. Iktar minn 143 minn dawn il-ħaddiema mietu matul dak iż-żmien. Ix-xogħol imġiegħel intuża mill-ġdid fit-Tieni Gwerra Dinjija, meta total ta' 12,393 ruħ (inkluż priġunieri tal-gwerra u ċivili deportati mill-Unjoni Sovjetika) ħadmu fil-fabbrika f'kundizzjonijiet brutali u diżumani.
Wara t-Tieni Gwerra Dinjija, saret manutenzjoni minuri biss sa meta l-fabbrika ngħalqet fl-1986 matul il-kriżi ekonomika tal-azzar. Il-fabbrika għad għandha l-istess dehra tas-snin 30 tas-seklu 20, bi fran tal-blast intatti u l-impjant tal-kokk oriġinali.
Sit ta' Wirt Dinji
nofs|daqsminuri|571x571px|Uħud mill-fran tal-Fabbrika tal-Azzar ta' Völklingen Il-Fabbrika tal-Azzar ta' Völklingen ġiet iddeżinjata bħala Sit ta' Wirt Dinji tal-UNESCO fl-1994.
Il-valur universali straordinarju tas-sit ġie rrikonoxxut abbażi ta' żewġ kriterji tal-għażla tal-UNESCO: il-kriterju (ii) "Wirja ta' skambju importanti ta' valuri umani, tul perjodu ta' żmien jew fi ħdan żona kulturali fid-dinja, dwar l-iżviluppi fl-arkitettura jew it-teknoloġija, l-arti monumentali, l-ippjanar tal-bliet jew id-disinn tal-pajsaġġ"; u l-kriterju (iv) "Wirja ta' skambju importanti ta' valuri umani, tul perjodu ta' żmien jew fi ħdan żona kulturali fid-dinja, dwar l-iżviluppi fl-arkitettura jew it-teknoloġija, l-arti monumentali, l-ippjanar tal-bliet jew id-disinn tal-pajsaġġ".
Mużew
Illum il-ġurnata l-Fabbrika tal-Azzar ta' Völklingen hija mużew. Il-Ferrodrom huwa ċentru xjentifiku interattiv li jiffoka fuq il-produzzjoni tal-ħadid. Il-viżitaturi jistgħu jżuru ż-żoni tal-produzzjoni. Barra minn hekk, isiru wirjiet temporanji fuq varjetà ta' suġġetti fis-swali l-kbar tal-enerġija. Fis-sajf ġieli jsiru xi kunċerti wkoll.
St. Georges FC
Saint Georges Football Club huwa klabb tal-futbol Malti mill-belt ta' Bormla. Dan hu l-eqdem klabb fil-gżira. Bħalissa huma jilgħab fl-Ewwel Diviżjoni.
Storja
Matul iż-żmienijiet ta' 1880, grupp ta' żgħażagħ Maltin kienu jaraw is-suldati Ingliżi jilgħabu l-futbol fil-Barrakki tal-Verdala; dawn is-suldati taw iż-żgħażagħ Maltin il-logħba tal-ballun u dan kien il-bidu tal-logħba fuq il-gżira. Huma iffurmaw l-ewwel klabb tal-futbol f'Malta li kien jismu Santa Margherita, żewġ klabbs oħra ħarġu malajr wara; St. Andrew's u St. George's. It-tliet klabbs ta' Bormla daħlingħaqdu flimkien fl-1890 biex jiffurmaw klabb wieħed bl-isem ta' St. George's.
Matul l-ewwel snin tas-seklu 20 huma saru Ċampjins Ċivili. L-aħjar staġun għall-iskwadra ta' Bormla kien 1916-17, matulu St. Georges FC rebaħ id-"doppja" billi ħadu il-Kampjonat taċ-Ċampjins u r-Rebbieħa tan-Knock Out Cousis Shield. Wieħed mill-plejers l-aktar notevoli ta' St. George's kien Emmanuel (Balolu) Busuttil. Hu kien l-uniku plejer li kien kaptin ta' St. George's li għola l-ewwel kampjonat tagħhom fl-istaġun 1916/17. Wieħed mill-logħbiet l-aktar notevoli ta' St George's kienet fl-istorja tagħhom fl-1965-1966, il-logħba ta' ddeċizjoni ta 2 diviżjoni kontra Qormi FC fil-Gżira Manwel il-qadima. Dik kienet il-logħba li rat l-akbar folla ta' dak l-istaġun kollhu,fil-kompetizzjonijiet tal-MFA. Il-logħba ntemmet b'punteġġ ta' 2-1 favur St George's, kien l-aktar għan speċjali fuq dawn il-gżejjer. Mill-bandiera tar-rokna Zambula xxutja l-ballun mingħajr diffikulta u ħabat mal-lasta -wieqfa u l-minduda, biex ta l-pjaċir lis-sapporters ta' Georges St li kienu laħqu ir-rekord tal-futbol Malti għal darb'oħra.
Unuri
1916/17 1913/14, 1917/18, 1929/30, 1939/40 1936/37, 1949/50 1916/17, 1926/27 1991/92, 2005/06 1953/54, 1956/57, 1958/59, 1965/66, 1971/72, 1973/74 1958/59, 1971/72, 1973/74 1953/54 1987/88, 1996/97, 2003/04 1987/88 1999/2000 2002/03 1971/72, 1973/74 1939/1940
Incertae sedis
Incertae sedis (bil-Latin għal "ta' pożizzjoni mhux ċerta") huwa terminu li jiġi wżat biex ikun definit grupp tassonomiku li r-relazzjonijiet wisgħin tiegħu mhumiex magħrufa jew mhumiex definiti.
Eżempji
It-tassonomija tal-bniedem kif inhi normalment rikonoxxuta l-llum il-ġurnata:
Héctor Castro
Héctor Castro (twieled fid-29 ta' Novembru 1904 – miet fil-15 ta' Settembru 1960) kien plejer u kowċ tal-futbol Urugwajan.
Incertae sedis
Eżempji
Li kieku l-bniedem modern għadu kif ġie skopert jew ikkunsidrat bħal enigma tassonomika, dan jingħata rangu jew stat ta' incertae sedis. Pereżempju, jekk mhuwiex ċert kif il-ġeneru Homo huwa relatat mal-membri l-oħra tal-familja Hominidae, dan huwa l-mudell ta' kif kieku għandha tidher il-klassifikazjoni tax-xadini antropomorfi l-kbar:
Héctor Castro
Karriera
Castro twieled fil-kapitali Montevideo. Ta' 13-il sena, tilef idu l-leminja f'inċident fuq il-post tax-xogħol meta kien qiegħed juża serrieq elettriku. Għal din ir-raġuni, il-partitarji tawh il-laqam el Manco (l-immankat), li aktar tard inbidel għal el divino Manco għal-logħob sabiħ u l-gowls li skorja.
Minkejja dan id-difett fiżiku, Castro ddebutta ta' 17-il sena fil-kampjonat Urugwajan bil-flokk ta' Lito ta' Montevideo. Castro mill-ewwel beda jimpressjona, u f'temp ta' tliet snin spiċċa jinxtara mill-wieħed mill-aktar klabbs prestiġjużi tal-kapitali, Nacional. Mat-Tricolores mal-ewwel rebaħ it-titlu nazzjonali.
Incertae sedis
Mhux Inkluż fl-Analiżi
Jekk issir analiżi filoġenetika formali li ma tinkludix takson partikolari, dan jista' jittniżżel mill-awturi bħala incertae sedis, minflok jittpoġġa fi stat ta' bejn wieħed u ieħor. Dan huwa partikolarment komuni meta jiġu ġġenerati l-filoġeniji molekulari, peress li meta jsir dan ħafna materjal ġenetiku minn organiżmi rari ma jkunx disponibli. Dan huwa xenarju komuni ukoll meta taksa fossili jiġu nklużi, fejn ħafna fossili huma definiti jew ibbażati fuq informazzjoni parzjali. Eżempju, ta' dan hija filoġenija li tkun mibbnijja fuq partijiet rotob ta' l-iġsma ta' l-organiżmi u vertebri bħala karatteristiċi prinċipali u t-takson fil-kwistjoni huwa biss ibbażat jew magħruf biss minn sinna waħda, li f' dan il-każ irrid jitniżżel bħala incertae sedis.
Digão
Rodrigo Izecson dos Santos Leite, magħruf aħjar bħala Digão (twieled fl-14 ta' Ottubru 1985) huwa eks-plejer tal-futbol Brażiljan li kien jilgħab bħala difensur. Digão jiġi ħu l-plejer Kaká.
Héctor Castro
Karriera
Il-forma fil-kampjonat lokali wassluh għal sejħa mat-tim nazzjonali u magħhom kiseb l-ewwel unur internazzjonali fl-1926. L-Urugwaj ħadet sehem fil-Kampjonat Sud-Amerikan tal-1926 (dik li hi llum il-Copa América) fiċ-Ċili. Castro skorja fid-debutt kontra ċ-Ċileni (partita mirbuħa mill-Urugwaj 3–1), imbagħad skorja gowl ieħor kontra l-Arġentina f'rebħa ta' 2–0. Wara l-logħba kontra l-Bolivja (mirbuħa 6–0) li fiha ma skorjax, Castro sab ix-xibka erba' darbiet fl-aħħar logħba kontra l-Paragwaj (mirbuħa 6–1). Fi tmiem il-kompetizzjoni spiċċa bħala t-tieni l-aqwa skorer b'sitt gowls, wara ċ-Ċilen Arellano b'sebgħa.
Incertae sedis
Kontroversji
Jekk jeżistu risultati b' kunfiltti jew jekk ma jkunx hemm consensus jew qbil fost ir-riċerkaturi ta' kif takson partikolari huwa relatat ma' organiżmi oħra, jista jitniżżel bħala incertae sedis, sakemm il-kunflitt ikun solvut.
Héctor Castro
Karriera
Sentejn wara rebaħ il-midalja tad-deheb fl-Olimpjadi tal-1928, fejn l-Urugwaj poġġiet ruħha bħala l-aqwa fid-dinja u Castro kkonferma lilu nnifsu bħala wieħed mill-protagonisti tas-Celeste. Il-qofol ta' dan kollu kien fit-Tazza tad-Dinja 1930. L-Urugwaj iddebuttaw kontra il-Perù u Castro skorja l-gowl li bih l-Urugwajani rebħu l-logħba. Huma baqgħu sejrin sal-finali, u fil-finali kontra l-Arġentina, Castro skorja r-raba' u l-aħħar gowl li temm kull tama għall-avversarji li jittentaw rimonta.
Fl-1932, ingħaqad mal-Arġentini tal-Estudiantes, imma sena biss wara reġa' mar ma' Nacional. Magħhom reġa' rebaħ żewġ titli nazzjonali fl-1933 u l-1934.
Digão
Karriera
Digão ngħaqad mat-tim ta' Milan minn São Paulo fis-sajf tal-2004 taħt self mit-tim ta' Sampdoria li kienu ttesserawh minflok il-Milan, minħabba li dawn tal-aħħar kienu laħqu plejers ekstra-komunitarji.
Fl-2005, wara li kien għadda definittivament mal-Milan, ingħaqad b'self mar-Rimini fis-Serie B, fejn magħhom lagħab sal-aħħar tal-istaġun 2006–07. Lura mal-Milan hu lagħab l-ewwel logħba tiegħu fit-telfa ta' Milan ta' 2–1 kontra Catania fl-20 ta' Diċembru 2007, logħba valida mill-Coppa Italia. L-ewwel dehra tiegħu fis-Serje A liebes flokk aħmar u iswed wasal fl-1 ta' Marzu 2008, bħala sostitut għal Marek Jankulovski kontra l-Lazio.
Héctor Castro
Karriera
Fl-1936, wara 231 logħba uffiċjali u 145 gowl ma' Nacional, irtira mil-logħba tal-futbol. Fl-1939, mal-istess klabb laħaq assistent tal-kowċ Skoċċiż William Reaside. Wara r-rebħ tat-titlu, Castro ħa f'idejh ir-riedni tat-tim u taħtu t-tim irnexxielu jirbaħ erba' titli konsekuttivi. L-aħħar titlu magħhom kien fl-1952.
Digão
Karriera
Fit-13 ta' Awwissu 2008, Standard Liège ħabbru li Digão kien se jingħaqad mal-kampjuni Belġjani għal perjodu ta' sena taħt self. Però, wara li weġġa' l-ligamenti tal-irkoppa kellu jibqa' barra mil-logħba għal sitt xhur. Lura l-Italja, hu ssieħeb ma' Lecce, fejn wara biss żewġ logħbiet il-kuntratt tiegħu ġie mħassar sabiex għadda mat-tim ta' Crotone.
Héctor Castro
Karriera
Fl-1959, ġie fdat bit-tmun tat-tim nazzjonali, però l-kundizzjonijiet tas-saħħa tiegħu sfurzawh jerħi postu wara ftit xhur. Is-sena ta' wara, nhar il-15 ta' Settembru 1960, Castro miet b'attakk tal-qalb f'Montevideo fl-età ta' 55 sena.
Digão
Karriera
Huwa ma lagħab l-ebda logħba mat-tim ta' Crotone, u allura f'Lulju 2010 għadda mat-tim mit-tieni diviżjoni Portugiża, Penafiel.
Susanne Georgi
Susanne Jonah-Lynn Georgi (Sjølund, 27 ta' Lulju, 1976) hi kantanta Daniża li tgħix u taħdem l-Andorra.
Georgi bdiet il-karriera tagħha flimkien ma' oħta fid-dwett Me & My, fejn il-grupp wassal diversi kanzunetti f'xi klassifiki tal-mużika madwar l-Ewropa. Huma pparteċipaw ukoll fil-finali nazzjonali Daniża għall-Festival tal-Eurovision 2007, fejn spiċċaw fis-sitt post. Bħalissa, Georgi qed taħdem fuq ir-raba' album tagħha.
Eurovision 2009
Susanne irrapreżentat lill-Andorra fil-Festival tal-Eurovision 2009 f'Moska, ġewwa r-Russja bil-kanzunetta "La teva decisió (Get a Life)". Ir-riżultati fil-finali nazzjonali tal-Andorra urew li hi kisbet 47% tal-voti tal-ġurija u 66% tal-votazzjoni pubblika. Il-kanzunetta però naqset li ssib post fil-finali, wara li waqfet fis-semifinali. Susanne, barra din il-parteċipazzjoni diretta f'dan il-konkors, fil-Festival tal-Eurovision 2007 kienet ħabbret il-voti Daniżi waqt il-finali li saret f'Ħelsinki.
Ħinduiżmu
180px|lemin 180px|lemin 180px|lemin Il-Ħinduiżmu tradizzjonalment imsejjaħ Sanātanadharma (devanāgarī सनातन धर्म, lett. "Liġi/Reliġjon Eterna"), hi waħda mir-reliġjonijiet ewlenin tad-dinja u fosthom għandha l-oriġini l-iżjed antika; għandha madwar biljun fidil, 828 miljun minnhom l-Indja.
Diffiċli li wieħed jagħti definizzjoni unitarja tal-Ħinduiżmu, billi mhuwiex reliġjon waħda fis-sens dejjaq, imma jista' jitqis bħala sensilea ta' kurrenti reliġjużi, devozzjonali u/jew metafiżiċi u/jew teoloġiko-spekulattivi, modi ta' mġiba, drawwiet ta' kuljum spiss eterogenji, li waqt li għandhom nukleu komuni ta' valuri u twemminijiet reliġjużi, huma differenti minn xulxin skont il-mod kif jinterpretaw it-tradizzjoni u l-letteratura reliġjuża, u skont liema aspett jikkonċentraw fuqu. .
Etimoloġija
200px|thumb|Id-daħla tat-tempju Paxupatināth (Mulej tal-imrieħel) iddedikat lil Xiva f'Kathmandu. Fit-tempju jistgħu jidħlu biss l-Indjani li jappartienu għal varṇa ikun x'ikun it-twemmin tagħhom waqt li l-viżitaturi l-oħra huma strettament projbiti anke jekk jipprofessaw bil-ħerqa fid Ħinduwija. Il-terminu Malti "Ħinduiżmu", ġej mit-terminu Ingliż Hinduism imxerred mill-Ingliżi fl-epoka moderna, magħmul biż-żieda tas-suffiss ism mal-għerq hindu. Dan l-aħħar terminu ħindu kienu jużawh it-Torok Misilmin mis-seklu 13 għal dawk li ma kinux tat-twemmin tagħhom waqt li t-terminu Għarbi al-Ħind, jidher fit-testi Għarab biex ifisser il-poplu sħiħ tal-Indja.
It-terminu Ħindu, fil-bidu kien biss ġeografiku billi kien il-kelma antika Persjana użata, sa xi r-raba' seklu WK, biex tfisser ix-xmara Indus u r-reġjun tas-seba' affluwenti tagħha u l-abitanti tiegħu. Ix-xmara u r-reġjun min-naħa l-oħra kienu magħrufin min-nies tal-post bis-Sanskrit Vediku bħala Sapta Síndhu u Síndhu. Ir-reġjun fil-Lvant tax-xmara Indus sar l-Ħindustan u l-abitanti tiegħu saru jissejħu "Ħindu" mill-Persjani u, aktar tard, mill-Griegi u mir-Rumani.
Matul il-kolonizzazzjoni Brittanika, it-terminu Hinduism kien jintuża għall-ġabra ta' fatti kulturali u reliġjużi li kien hemm fis-subkontinent Indjan u mbagħad ġie tradott fil-lingwi Ewropej prinċipali.
Wara l-Indjani stess bdew jużaw it-terminu maħluq mill-Ingliżi, hinduism biex jindikaw l-identità nazzjonali tagħhom stess b'kuntrast ma' dik tal-kolonizzaturi. Però it-terminu ħindu kien diġà deher fis-seklu 16 fit-testi reliġjużi tal-Vixnuiżmu b'kuntrast mat-terminu javana (mislem).
Imma wara kollox il-fidili Ħinduwin ma jsejħux il-fidi tagħhom "Ħinduiżmu", imma Sanātanadharma (Ordni, Norma, Reliġjon eterna) billi s-sisien tagħha mhumiex il-frott tal-esperjenza umana imma tar-rivelazzjoni divina, mill-istess Veda li deher fil-bidu taż-żmien lill-profeti msejħin Ṛṣi.
Il-"Ħinduiżmu" tradizzjonalment jissejjaħ Arjadharma, ir-Reliġjon tal-Arjani , u Vajdikadharma, ir-reliġjin tal-Veda''.
Definizzjoni tal-Ħinduiżmu
It-terminu "Ħinduiżmu" inħoloq riċentement u tferrex mill-orjentalisti Punentin u mill-istudjużi Indjani mis-seklu 19 'l hawn. Mhux biss hekk, imma dan il-proċess affettwa n-natura tiegħu infisha:
Min-naħa l-oħra it-terminu hu diffiċli li wieħed jiddefinih:
Stefano Piano jemmen li t-terminu "Ħinduiżmu" jista' jfisser:
Piano, jfakkarna f' Heinrich von Stietencron[26], u jisteddina nitkellmu pjuttost fuq "reliġjonijiet Ħinduwin" bħal vaiṣnava, śaiva o quella śākta.
F'dan ir-rigward Mario Piantelli jinnota li: "Barra minn hekk, dawn it-tiketti jiċħduhom l-intellettwali Indjani ta' formazzjoni mhux punentija, u speċjalment il-membri tal-ortodossija smārta, li ma jarawx mottivi validi biex jiżolaw għalihom dawk li sempliċement jqisu xi mumenti jew aspetti ftit jew wisq sinjikattivi f'realtà spiritwali komuni, fiha nfisha eterna u atemporali, imsejħa bl-isem ta' "Dharma perenni" (is-Sanātanadharma)" (Mario Piantelli in Hinduismo (ed. Giovanni Filoramo). Bari, Laterza, 2007, pag. 12)
Francesco Sferra, waqt li jfakkkar li d-definizzjoni ta' Ħinduiżmu: "tiġbor fiha, fir-realtà, kollezzjoni varjegata ta' reliġjonijiet u viżjonijiet tad-dinja li jistgħu jkunu kontradittorji" (Francesco Sferra. Hinduismo antico. Milano, Mondadori, 2010)
jikkonkludi li t-terminu Ħinduiżmu jista' mela jfisser "il-kultura Indjana sħiħa, li tesprimi ruħha qabel kollox fil-fedeltà lejn ordni soċjo-kulturali, lejn ġabra ta' normi, drawwiet u mġiba ta' oriġni antikissima li jistabilixxu fid-dettal kif wieħed jgħix u jifhem il-ħajja, kemm tal-individwu u kemm tas-soċjetà. U hu il-fatt li wieħed ikun imwieled f'kasta (jāti) Ħinduwija u qatt ma jikkonverti għal tradizzjoni li mhijiex Ħinduwija (Ġainiżmu, Buddiżmu, Iżlam, Kristjaneżmu eċċ.) li jagħmel persona Ħindija. Jekk strettament, wieħed jista' jkun hekk mingħajr ma neċessarjament isegwi triq reliġjuża, fl-ebda każ - almenu skont il-formulazzjoni l-iżjed komuni u ortodossa - ma jista'jsir Ħindu għax is-sħubija tiddependi qabel kollox minn fattur etniku. -appa Se a stretto rigore, si può essere tali senza necessariamente seguire un percorso religioso, in nessun caso - stando almeno alla più comune e ortodossa delle formulazioni - si può diventare hindū perché l'appartenenza all'hindūismo dipende innanzitutto da un fattore etnico." (Francesco Sferra. Op. cit.)
Dil-bażi etnika tidher ċara mill-fatt li fis-santwarji prinċipali tal-Ħinduiżmu, pereżempju fit-Tempju ta' Krixna f'Puri (Orissa) jew f'dak ta' Xiva f'Kathmandu in-Nepal,[27], santwarji li jappartienu għal darśana differenti, jistgħu jidħlu biss l-Indjani li jappartienu għal varna, tkun xi tkun it-twemmin reliġjuż tagħhom [28], u ma jistgħux jidħlu nies li mhumiex Indjani anki jekk ikun jipprofessaw fidi 'Ħinduwija'.
Mela l-"Ħinduiżmu" mhux biss "invenzjoni"[29] tal-orjentalisti punentin[30] imma wkoll l-awtorappreżentazzjoni, moderna, ta' elementi diġà preżenti fil-passat Indjan: "Mill-punto di vista tiegħi l-"Ħinduiżmu" mhux biss, kif sostnew xi studjużi, kostruzzjoni mill-orjentalisti punentin, li ppruvaw jagħtu isem lil-pluralità ta' fenomeni reliġjużi li jinstabu fl-erja ġeografika vasta tal-Asja t'Isfel. Il-Ħinduiżmu hu wkoll il-manifestazzjoni tal-awtorappreżentazzjoni mill-Ħinduwin u t-trasformazione moderna ta' elementi diġà preżenti fl-imgħoddi." (Gavin Flood. L'induismo. Torino, Einaudi, 2006, pagg. 7-8)
Ir-reliġjon taċ-Ċiviltà tal-wied tal-Indus
150px|right|thumb|Siġill li jirraffigura l-alla taċ-Ċiviltà tal-wied tal-Indus, illum minn xi studjużi identifikat bħala proto-Paśupati (Mulej tal-annimali), isem l-alla Ħinduwi ta' wara Xiva. Dan is-siġill juri l-alla Paśupati f'għamla antropomorfika, bil-pene erett, forsi f'poża "jogija" u l-wiċċ bi tlett uċuħ u b'xagħru forma ta' qrun. Din il-figura fuq il-pedestal hi mdawra b'buflu, rinoċeronte, iljunfant u tigra, taħt il-pedestal hemm żewġ mogħżiet (jew forsi ċrief). 150px|left|thumb|Ir-reġjun taċ-Ċiviltà tal-wied tal-Indus. Jaħsbu li din iċ-ċiviltà żviluppat madwar l-2500 Q.K. u għebet madwar l-1800 Q.K. Ħafna studjużi jsostnu li xi elementi fil-kultura reliġjuża tagħha baqqgħu jidwu fil-Ħinduiżmu. 150px|left|thumb|Statwetta tal-alla mara taċ-Ċiviltà tal-wied tal-Indus misjuba f'Mehrgarh (illum fil-[[Pakistan) li ġejja mit-3000 Q.K. u illum miżmuma fil-Mużew Guimet ta' Pariġi.]] 150px|right|thumb|Eżempju ta' ħames karattri tal-kitba li jaħsbu li kienet taċ-Ċiviltà tal-wied tal-Indus, kitba li għadha mhux deċifrata, miġbura f'sigill miżmum fil-[[British Museum ta' Londra.]]
Il-maġġoranza tal-istudjużi jqisu l-Vediżmu, ir-reliġjon tan nies Veda ppratikata mill- indoari, bħala l-bidu ta' dak li llum insejħulu "Ħinduiżm". Però, kif jindika Alf Hiltebeitel, hemm raġunijiet sodi li jġegħluna naħsbu li t-twemmin reliġjuż tal-popolazzjoni tal-Wied tal-Indus, hu element important biex nistabbilixxu l-għeruq tal-Ħinduiżmui.
L-istess Alf Hiltebeitel jaf, però, li hu diffiċli ħafna li tkun taf dan it-twemmin reliġjuż u l-għarfien jista' tkun biss konġetturali billa l-kitba u allura l-lingwa ma nafu xejn fuqhom (skont Hiltebeitel x'aktarx tal-familja dravidika ta' dik iċ-ċiviltà, ddokumentata fuq ħafna siġilli ta' steatite misjuba fis-siti arkeoloġiċi.
Il-Ċiviltà tal-wied tal-Indus La Civiltà della valle dell'Indo è una scoperta piuttosto recente, risale al 1921 quando Rai Bahadur Daya Ram Sahni e Rakhal Das Banerji, su impulso di John Hubert Marshall dell'Archaeology Survey of India, scoprirono le rovine di Harappā e Mohenjo-daro. Questa civiltà ha origine nel Neolitico (7000 a.C.), sviluppandosi a partire dal 3300 a.C. - 2500 a.C. e tramontando definitivamente intorno al 1800-1500 a.C. Fu una civiltà agricola e urbanizzata molto sviluppata con legami commerciali con la Mesopotamia che ci ha lasciato delle importanti vestigia e delle opere d'arte che conservano una scrittura ancora non decifrata.
Quale fu la cultura, la religione e soprattutto la lingua di questa civiltà? L'argomento è piuttosto controverso. La tesi ritenuta più probabile dagli studiosi, tra questi il finlandese Asko Parpola, è che la lingua di questa civiltà appartenga alla famiglia linguistica dravidica ovvero a quella costellazione di lingue oggi presenti nell'India meridionale come il tamil, il telugu, il malayālam ma anche al Nord, nel Belucistan, con il brāhuī. Altri studiosi, come l'indiano di adozione statunitense Subhash Kak la interpretano invece come una lingua indoeuropea, quindi apparentata al sanscrito vedico.
La questione "linguistica" è dirimente per stabilire la cultura, e quindi la cultura religiosa, di questa Civiltà, ovvero se essa rappresenta, o meno, un antico stanziamento indoeuropeo, ipotesi che, se confermata, farebbe cadere la teoria dell'invasione dell'India da parte degli indoari tra il 2000 e il 1500 a.C., teoria fino ad oggi considerata la più accreditata.
La presenza del culto della dea, che risale al VI secolo a.C., è particolarmente presente nell'area di Mehrgarh, sito scoperto negli anni '70 del XX secolo, e che copre un periodo compreso tra il VI e il 2500 a.C. (inizio della urbanizzazione dell'area), ma è presente anche nei siti successivi ( Harappā e Mohenjo-daro) anche se con iconografie differenti. È stato, e viene ipotizzato che tale figura sia l'orgine del culto della Dea propria dell'Induismo successivo ma sono congetture non verificabili in quanto, peraltro, queste divinità femminili possono essere collegate a quelle sumere piuttosto che a quelle induiste.
Della Civiltà della valle dell'Indo conserviamo anche dei sigilli, collegabili anche questi ai corrispettivi sumeri e soprattutto elamiti. Se le immagini di statuette prediligono rappresentare la divinità femminile in forma umana mentre quella maschile sotto forma animale (soprattutto toro, bufalo d'acqua e zebù), diverso è il caso dei sigilli. Di grandezza compresa tra l'1,9 cm e i 3,2 cm, tali sigilli presentano figure maschili e femminili dove l'elemento umano è mischiato a quello animale, in particolar modo con tori, bufali e tigri. Grande interesse ha destato il cosiddetto sigillo del "proto-Paśupati" (Signore degli animali) o "proto Śiva" indicato con questo nome in quanto identificato da alcuni studiosi come l'antesignano dello Śiva induista. Questi sigilli rappresenterebbero il dio in forma antropomorfica, con il pene eretto, in una postura "yogica" e il volto bovino o a tre facce munito spesso di una acconciatura a forma di corna. In un sigillo tale figura, posta su una pedana, è circondata da un bufalo, un rinoceronte, un elefante e una tigre, sotto la pedana sono poste due capre (o forse cervi) e reca una scritta composta da sette segni indecifrati.
L'erudito Damodar Dharmananda Kosambi (1907-1966) ha tuttavia criticato questa lettura identificando in quelle di un bufalo le corna riportate nella acconciatura del proto-Paśupati. Se tale critica risultasse fondata verrebbe a cadere il collegamento tra il Paśupati pre-ario e Rudra/Śiva in quanto l'animale collegato a queste due ultime divinità è certamente il toro. Kosambi collega tuttavia ugualmente Paśupati con Śiva ma tramite il demonio bufalo Mahiṣāsura del quale tuttavia, fa notare David N. Lorenzen, abbiamo contezza di una presenza successiva di millecinquecento anni.
Altri autori ritengono di poter leggere questa figura come quella di un re maschio sottoposto al potere della Dea (presente in figura stilizzata nei sigilli accanto alla tigre, animale a lei collegato unitamente agli altri animali rappresentanti il mondo dell'agricoltura e delle lande selvagge fuori della civiltà) a cui deve l'autorità e al cui cospetto è responsabile.
Oltre queste statuette e questi sigilli, nell'area della Civiltà della valle dell'Indo sono stati rinvenuti numerosi Liṅgaṃ (simboli fallici, lett. "segno", "marchio") poi collegati sempre alla divinità dello Śiva induista.
Le Civiltà della valle dell'Indo decadde improvvisamente intorno al XIX secolo a.C. a causa, sembrerebbe, di mutamenti climatici come le siccità o le inondazioni. Ciononostante a Mohenjo-daro sono stati rinvenuti scheletri di vittime di una morte violenta, caduti lì dove sono stati ritrovati, secondo Mortimer Wheeler ciò testimonierebbe, comunque, l'invasione degli indoarii.
Nel 1500 a.C., l'arrivo dei conquistatori indoari nell'area oggi del Punjab, sempre per Thomas J. Hopkins e Alf Hiltebeitel, fece sì che tale cultura religiosa venisse ereditata solo dalle culture dravidiche dell'India meridionale, sopravvivendo al Nord ma limitata a piccole comunità rurali e riemergendo nel periodo tardo e post vedico.
I Veda, la Religione vedica e il Brāhmanesimo
Se le ipotesi di una eredità religiosa dei culti propri della Civiltà della valle dell'Indo nell'Induismo non possono che risultare delle congetture, l'origine vedica dello stesso non è messa in discussione da alcuno studioso.
Il Veda più antico è senza dubbio il Ṛgveda, cui seguono gli altri tre: Sāmaveda, Yajurveda, e Atharvaveda. Nel complesso questa letteratura religiosa descrive gli indoari come nomadi guerrieri in conflitto con le popolazioni locali, eredi della Civiltà della valle dell'Indo. I testi vedici descrivono le popolazioni autoctone come di pelle scura oggi identificate come dravidiche. Gli indoari indicavano sé stessi come ārya (nobili) riservando il termine dāsa (anche dasyu, successivamente col significato di "schiavo") alle popolazioni autoctone con cui erano venuti a contatto. Secondo gli indoari, questi dāsa non veneravano divinità né possedevano riti religiosi quanto piuttosto veneravano un "fallo" (pene eretto, sanscrito liṅgaṃ, denominato dio-pene o dio-coda Siśnadeva). Secondo Alf Hiltebeitel la scoperta di oggetti di forma fallica nella Valle dell'Indo fa supporre come corretta la descrizione vedica di questi culti, peraltro anticipatori del culto del Liṅgaṃ nello Śivaismo.