cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grupp D tat-Tazza tad-Dinja tal-Futbol 2006
Sussegwentament, il-Messiku affaċċjaw lill-Angola. Il-Messikani naqsu li juru s-superjorità tagħhom u kien grazzi għall-gowler tal-Angola João Ricardo li r-riżultat baqa' pari ta' 0–0. Il-Portugall rebħu lill-Iran 2–0 biex assiguraw il-progress għat-tieni fażi. L-iskwadra Ażjatika, għat-tieni darba konsekuttiva, spiċċaw eliminati.
Fl-aħħar sett ta' partiti, il-Portugall iltaqgħu mal-Messiku, u l-Angola mal-Iran. L-Angola, biex jikkwalifikaw riedu kemm rebħa għalihom iżda wkoll għall-Portugall, però dan kien jiddependi min-numru ta' gowls skurjati. Il-Portugall iddominaw u rebħu lit-Tricolor 2–1, fejn l-Angola kellhom bżonn rebħa ta' 3–0. L-aspirazzjoni tal-Angola sfumat meta Sohrab Bakhtiarizadeh kiseb il-pari għall-Iran, biex b'hekk ta l-kwalifikazzjoni lill-Messiku u l-eliminazzjoni għall-Angola.
Sidney Webb
Sfond u edukazzjoni
Webb twieled f’Londra f’familja ta’ professjonisti. Huwa studja d-dritt fl-Istituzzjoni Letterarja u Xjentifika ta’ Birkbeck u kiseb lawrija fl-Università ta’ Londra fil-ħin liberu tiegħu, mingħajr ma waqaf jaħdem f’impjieg fl-uffiċju. Huwa studja wkoll fil-Kulleġġ tar-Re f’Londra (bl-Ingliż: King's College London), qabel ma ssejjaħ biex jaħdem bħala avukat fl-1885.
Ħajja professjonali
Fl-1895, huwa għen biex tiġi stabbilita l-Iskola tax-Xjenza Ekonomika ta’ Londra, billi uża legat li kien tħalla lis-Soċjetà Fabian. Huwa nħatar bħala Professur tal-Amministrazzjoni Pubblika fl-1912, kariga li kellu għal 15-il sena. Fl-1892, Webb iżżewweġ lil Beatrice Potter, li kienet tikkondividi l-istess interessi u twemmin tiegħu. Bil-flus li ġabet magħha martu seta’ jitlaq l-impjieg tiegħu fl-uffiċċju u jikkonċentra fuq l-attivitajiet l-oħra tiegħu. Sidney u Beatrice Webb waqqfu r-rivista New Statesman fl-1913.
Karriera politika
Webb u Potter kienu membri tal-Partit Laburista u kellhom rwol attiv fil-politika. Sidney sar Membru Parlamentari għal Seaham fl-elezzjonijiet ġenerali tal-1922. L-influwenza tal-koppja toħroġ fid-dieher mill-fatt li kienu ospiti tal-Coefficients, dining club li kien jattira wħud mill-istatisti u ħassieba ewlenin ta’ dak iż-żmien. Fl-1929, ġie elevat għal Baruni ta’ Passfield, ta’ Passfield Corner fil-Kontea ta’ Southampton. Huwa kien Segretarju tal-Istat għall-Kolonji kif ukoll Segretarju tal-Istat għall-Affarijiet tad-Dominji fit-tieni Gvern Laburista ta’ Ramsay MacDonald fl-1929. Bħala Segretarju Kolonjali huwa ħareġ il-White Paper ta’ Passfield li kienet tirrevedi l-politika tal-gvern fil-Palestina, li qabel kienet ġiet stabbilita permezz tal-White Paper ta’ Winston Churchill tal-1922. Fl-1930, saħħtu bdiet tmur lura u minħabba f’hekk kellu jirreżenja minn Segretarju tad-Dominji, iżda baqa’ jservi ta’ Segretarju Kolonjali sal-waqgħa tal-Gvern Laburista f’Awwissu 1931.
Il-koppja Webbs injorat l-evidenza dejjem tiżdied tal-attroċitajiet li kienu twettqu minn Joseph Stalin u baqgħu jappoġġaw lill-Unjoni Sovjetika sa mewthom. Meta kellhom ’il fuq minn sebgħin u tmenin sena rispettivament, il-kotba tagħhom Soviet Communism: A New Civilisation? (1935) u The Truth About Soviet Russia (1942) xorta waħda kienu jagħtu valutazzjoni pożittiva tar-reġim ta’ Stalin. L-istoriku ta’ żmien Trotsky Al Richardson iktar ’il quddiem iddeskriva lil Soviet Communism: A New Civilization? bħala “propaganda Sovjetika pura u gidba faħxija għalkollox”.
Kitbiet
Webb kien il-koawtur, flimkien ma’ martu, tal-ktieb The History of Trade Unionism (1894). Għas-Soċjetà Fabian huwa kiteb dwar il-faqar f’Londra, il-jum tax-xogħol ta’ tmien sigħat , in-nazzjonalizzazzjoni tal-artijiet , in-natura tas-Soċjaliżmu , l-edukazzjoni , l-ewġenika  , u r-riforma tal-House of Lords. Huwa fassal ukoll il-Klawżola IV, li wasslet biex il-Partit Laburista Brittaniku jimpenja ruħu favur is-sjieda pubblika tal-industrija.
Referenzi fil-letteratura
F’The New Machiavelli (1911) ta’ H. G. Wells, il-koppja Webbs, bħala “l-Baileys”, jiġu mmaqdra u rredikolati bla ħniena bħala manipolaturi tal-borgeżija li jaraw sa mneħirhom. Is-Soċjetà Fabian, li Wells kien membru tagħha għal perjodu qasir (1903-1908), tiġi mmaqdra kważi bl-istess mod.
Fid-djarju tagħha, Beatrice Webb kitbet li huma kienu “qraw il-karikaturi tagħhom stess... b’interess kbir u bi tbissima fuq fommhom. Ir-ritratti tagħha makakki ħafna b’mod malizzjuż”. Hija tagħmel reċensjoni tal-ktieb u tal-karattru ta’ Wells fid-dettall, u fil-qosor tikteb: “Bħala tentattiv ta’ rappreżentazzjoni ta’ filosofija politika, il-ktieb ifalli għalkollox...”.
Ħajja personali
Meta Beatrice Webb mietet fl-1943, l-urna bl-irmied tagħha ndifnet fil-ġnien ta’ darha f’Passfield Corner. L-irmied ta’ Sidney Webb indifnu hemmhekk ukoll fl-1947. Ftit wara, George Bernard Shaw vara petizzjoni biex it-tnejn li huma jindifnu mill-ġdid fl-Abbazija ta’ Westminster, u eventalment din il-petizzjoni ġiet aċċettata. Attwalment, l-irmied tal-koppja Webbs jinsabu fin-navata tal-Abbazija ta’ Westminster, qrib l-irmied ta’ Clement Attlee u Ernest Bevin.
Il-koppja Webbs kienu ħbieb tal-filosfu Bertrand Russell.
Paramore
Paramore huwa grupp mużikali Amerikan fuq mużika alternative rock.
Sidney Webb
Ħajja personali
Fl-2006, l-Iskola tax-Xjenza Ekonomika ta’ Londra, flimkien mal-Assoċjazzjoni tal-Abitazzjonijiet, bidlet isem ir-residenza tal-istudenti tagħha f’Great Dover Street għal Sidney Webb House biex tagħti ġieħ lil Sidney Webb.
Arkivji
Il-kitbiet ta’ Sidney Webb jinsabu fl-arkivji ta’ Passfield fl-Iskola tax-Xjenza Ekonomika ta’ Londra. Posts dwar Sidney Webb jidhru regolarment fil-blog tal-arkivji.
Paramore
Il-membri tal-band huma Hayley Williams, Jeremy Davis, Taylor York.
Berlin
Berlin hija l-belt kapitali Ġermaniża u is-sede tal-Gvern Ġermaniż. Hija wkoll wieħed mis-16-il stat li flimkien jagħmlu l-Ġermanja. Hija ċ-ċentru tar-reġjun Berlin/Brandenburg. Fiha hemm joqogħdu 3.4 miljun ruħ u hija meqjusa bħala l-ikbar u  l-aktar belt ppopolata fil-Ġermanja u t-tieni l-akbar belt fl-Unjoni Ewropea.
Flora Martirosian
Flora Artashesi Martirosian (bl-Armen: Ֆլորա Արտաշեսի Մարտիրոսյան) (twieldet fil-5 ta’ Frar 1957 u mietet fl-20 ta’ Novembru 2012) kienet kantanta folkloristika Armena, fundatur tal-Fondazzjoni “Artisti għall-Paċi”, u tat bidu għall-moviment kulturali “Qatt Iktar”.
Bijografija
Flora Martirosian twieldet fil-5 ta’ Frar 1957 f’Leninakan (issa magħrufa bħala Gyumri), l-SSR Armena, l-Unjoni Sovjetika. Missierha kien atleta u ommha kienet mara tad-dar. Flora Martirosian wirtet il-ħiliet vokali tagħha mingħand ommha.
Martirosian studjat fl-Iskola Mużikali ta’ Gyumri. Hija pparteċipat fil-kompetizzjoni ta’ Garun tal-1973 u rebħet l-ewwel premju. Flora Martirosian ġabet id-diploma mill-Konservatorju Statali ta’ Yerevan, u iktar ’il quddiem fl-1987 iżżewġet lill-ġurnalista Hrahat Gevorgyan. Martirosian rebħet l-ewwel premju internazzjonali tagħha fil-Festival Internazzjonali ta’ Hamburg fl-1978. Il-kanzunetta Tsovastghik (tal-awtur Gusan Ashot) għamlitha famuża ħafna u l-kanzunetta ġiet irrikonoxxuta bħala kanzunetta minn ta’ quddiem fil-klassifiki lokali għal ħmistax-il sena. Martirosian ħadet sehem bħala mistiedna f’diversi kunċerti, f’iktar minn 60 pajjiż madwar id-dinja.
Il-familja tagħha marret tgħix f’Los Angeles, California fl-1987 u reġgħet lura f’Yerevan fl-1997. Martirosian kienet il-prinċipal tal-Iskola Mużikali Armena ta’ Tigranyan f’Yerevan bejn l-1997 u l-2001. Imbagħad reġgħet marret tgħix f’Los Angeles wara li r-raġel tagħha ngħata pożizzjoni importanti bħala ġurnalista. Martirosian stabbiliet l-Akkademja Mużikali ta’ Komitas f’Los Angeles fl-2002. Fl-2007, hija stabbiliet il-Fondazzjoni Karitatevoli tal-Artisti għall-Paċi li attirat għadd kbir ta’ kantanti rinomati mad-dinja kollha u stilel kbar ta’ Hollywood li ssieħbu bl-islogan “Never Again” (Qatt Iktar) biex isemmgħu leħinhom fi protesta kontra l-ġenoċidji. Martirosian għamlet l-ewwel kunċert tagħha f’Los Angeles fl-2011. Fl-2005, flimkien ma’ Christine Pepelyan, rebħet premju msejjaħ “The Best Duet” (L-Aqwa Dwett) f’Los Angeles.
Il-kantanta mietet fl-20 ta’ Novembru 2012. X’aktarx li l-kawża ta’ mewtha kienu l-komplikazzjonijiet li kellha minħabba operazzjoni kirurġika fil-bużżieqa tal-marrara. Il-kantanta ġiet midfuna fil-Panteon tal-Belt ta’ Komitas f’Yerevan fit-12 ta’ Diċembru 2012.
Il-President Serzh Sargsyan stqarr li kienet “tassew nazzjonali”, u kompla jgħid li “l-udjenzi tagħha f’art twelidha u fid-Diaspora, jitkellmu dwar ir-rotot etniċi tal-kanzunetti tagħha, li jistħoqqilha bħal kantanta distinta u artista Armena”.
Otto von Bismarck
Otto Eduard Leopold von Bismarck (Schönhausen, 1 ta' April, 1815 – Friedrichsruh, 30 ta' Lulju, 1898) kien politiku Ġermaniż lejn l-aħħar tas-seklu 19, u figura dominanti fl-isfera globali. Bħala Ministerpräsident, jew Prim Ministru, tal-Prussja mill-1862 tal-1890, hu kellu sehem importanti fl-unifikazzjoni tal-Ġermanja. Fl-1867 hu sar Kanċillier tal-Konfederazzjoni Ġermaniża tat-Tramuntana. Hu fforma l-Imperu Ġermaniż fl-1871, fejn sar l-ewwel Kanċillier tiegħu u kien persuna importanti fit-treġija tiegħu sakemm ġie mneħħi minn postu fl-1890. Il-diplomazija tiegħu ta' Realpolitik flimkien mat-tmexxija stretta tiegħu, wassluh għal-laqam tiegħu ta' "Il-Kanċillier tal-Ħadid".
Wara l-mewt tiegħu, nazzjonalisti Ġermaniżi għamlu lil Bismarck l-eroj tagħhom u bnew mijiet ta' monumenti li jigglorifikaw is-simbolu ta' tmexxija b'saħħitha. L-istoriċi jfaħħruh bħala politiku moderat u biljanċat li kien il-moħħ wara l-għaqda tal-istati kollha Ġermaniżi taħt imperu wieħed. Hu ħoloq nazzjon b'politika soċjali progressiva, riżultat li kien imur kontra l-objettivi tiegħu fil-bidu. Bismark, Luteran devot ubbidjenti lejn il-kuruna, ippromwova gvern permezz ta' burokrazija b'saħħitha b'monarkija eridetarja fuq nett.
L-ewwel snin
thumb|left|Bismarck ta' ħdax-il sena thumb|left|Otto von Bismarck bħala żagħżugħ fl-1836
Bismarck twieled f'Schönhausen, stat pjuttost għani fil-Punent ta' Berlin fil-Provinċja ta' Sassonja, fil-Prussja. Missieru, Karl Wilhelm Ferdinand von Bismarck, kien proprjetarju tal-artijiet magħruf aħjar bħala Junker u eks-uffiċċjal militari tal-Prussja; ommu, Wilhelmine Luise Mencken, kienet bint uffiċċjal tal-gvern f'Berlin. Minkejja li fiżikament Bismarck kien jixbah lil missieru u minn barra kien jidher bħala Junker — immaġni li kienet megħjuna mill-fatt li kien iħobb jilbes uniformi militari, minkejja li ma kienx uffiċċjal regulari — hu kien aktar kożmopolitan u b'edukazzjoni aħjar min-normal għal irġiel li ġejjin minn dan l-isfond soċjali. Hu kien jikteb u jitkellem b'mod fluwenti bl-Ingliż, bil-Franċiż, u bir-Russu.
Bismarck irċieva l-edukazzjoni tiegħu fl-iskejjel sekondarji ta' Friedrich-Wilhelm u Graues Kloster. Mill-1832 sal-1833 studja l-liġi fl-Università ta' Göttingen fejn kien membru tal-Corps Hannovera qabel ma daħal fl-Università ta' Berlin (1833–35).
Waqt li kien f'Göttingen, Bismarck sar ħabib ta' student Amerikan John Lothrop Motley, li ddeskriva lil Bismarck bħala Otto v. Rabenmark fin-novella tiegħu Morton's Hope, or the Memoirs of a Provincial (1839). Motley, aktar tard sar storiku eminenti u diplomatiku.
Fl-età ta' tletin sena, Bismarck kellu ħbiberija intensa ma' Marie von Thadden, li kienet għadha kif iżżewwġet lil ħabib minn tiegħu. Taħt l-influwenza tagħha sar Luteran Pjetista, u aktar tard kiteb kif fis-sodda tal-mewt ta' Marie kien talab għall-ewwel darba minn mindu kien żgħir. Bismarck iżżewweġ lill-kuġina ta' Marie, in-nobbli Johanna von Puttkamer f'Alt-Kolziglow fit-28 ta' Lulju, 1847. Iż-żwieġ twil u hieni tagħhom ta ħajja lil tliet itfal, Herbert (t. 1849), Wilhelm (t. 1852) u Marie (t. 1847). Johanna kienet mara mistħija u reliġjuża — minkejja li kienet magħrufha għall-ilsien jaqta' li kellha — u fil-ħajja pubblika tiegħu, Bismarck kien xi drabi akkumpanjat minn oħtu Malwine ("Malle") von Arnim.
Waqt btala waħdu f'Biarritz fis-sajf tal-1862 (qabel ma sar Prim Ministru tal-Prussja), Bismarck kellu relazzjoni romantika ma' Kathy Orlov, il-mara ta' tnejn u għoxrin sena ta' diplomatiku Russu — mhuwiex magħruf jekk ir-relazzjoni bejniethom kinitx sesswali. Bismarck żamm lil martu infurmata fuq din il-ħbiberija l-ġdida permezz ta' ittra, u f'sena sussegwenti Kathy ħassret il-pjanijiet li tiltaqa' ma' Bismarck f'vaganza oħra wara li semgħet li martu u l-familja tiegħu se jakkumpanjawh din id-darba. Huma komplew jiktbu lil xulxin sal-mewt prematura ta' Kathy fl-1874.
Bidu tal-karriera politika
F'Marzu tal-1848, il-Prussja sabet ruħha f'rivoluzzjoni (waħda mill-ħafna li qamu f'dik is-sena madwar diversi pajjiżi Ewropej), li kompletament affettwat it-tmexxija tar-Re Federiku Guljelmu IV. Il-monarka, minkejja li għall-bidu kellu l-intenzjoni li juża' l-forza biex joħnoq ir-rivoluzzjoni, iddeċieda li ma jħallix 'l Berlin lejn is-sigurtà offerta mill-kwartieri ġenerali tal-militar f'Potsdam. Hu offra diversi konċessjonijiet lil-liberali: hu libes il-kuluri rivoluzzjonarji (iswed, aħmar u deheb, preżenti anke llum fil-bandiera tal-Ġermanja demokratika), wiegħed kostituzzjoni, qabel li l-Prussja u stati oħra jingħaqdu f'pajjiż wieħed, u ħatar lil-liberali Ludolf Cam bħala Ministru-President.
Għall-bidu, Bismarck prova jqajjem lill-foqra tal-istat tiegħu f'armata fi triqitha lejn Berlin f'isem ir-Re. Bil-moħbi hu wasal Berlin sabiex joffri s-servizzi tiegħu, imma minflok ġie mitlub sabiex jagħmel lilu nnifsu utli billi jirranġa l-provisti tal-ikel għall-Armata mill-istati tiegħu f'każ li jkun hemm. Ħu r-Re, il-Prinċep Guljelmu (ir-Re u l-Imperatur futuri Guljelmu I) kien ħarab lejn l-Ingilterra, u Bismarck ikkomplotta mal-mara ta' Guljelmu Augusta sabiex tpoġġi lit-tifel żagħżugħ tagħhom (ir-Re futuri Federiku III) fuq it-tron Prussjan f'post ir-Re Federiku Guljelmu IV—Augusta ma kien se jkollha xejn, u minħabba f'hekk spiċċat tobgħod lil Bismarck, minkejja li aktar tard Bismarck għen sabiex jirkupra relazzjoni professjonali bejn ir-Re u ħuh, li ma kienux f'termini tajba bejniethom. Bismarck ma kienx membru tal-Landtag elett dik is-sena. Imma r-rebħa liberali ftit li xejn saddet sa tmiem is-sena, u dan kien minħabba ġlied intern li dgħajjfu lill-moviment, waqt li l-konservattivi reġgħu inġabru flimkien, iffurmaw grupp intern ta' konsulenti u reġgħu ħadu kontroll ta' Berlin. Minkejja li ngħatat kostituzzjoni, dak li ngħata kien wisq 'il bogħod minn dak rikjest mir-revoluzzjonarji.
Fl-1849, Bismarck ġie elett fil-Landtag. F'din il-fażi tal-karriera, hu oppona li l-Ġermanja tingħaqad, fejn argumenta li b'konsegwenza t'hekk il-Prussja titlef l-indipendenza tagħha. Hu aċċetta l-ħatra tiegħu bħala wieħed mir-rappreżentanti tal-Prussja fil-Parlament t'Erfurt, assemblea ta' stati Ġermaniżi li ltaqgħu sabiex jiddiskutu pjanijiet għall-unifikazzjoni, imma biss sabiex jopponi b'mod aktar effettiv il-proposti ta' dan il-grupp. Il-Parlament naqas li jġib 'il quddiem l-idea ta' unifikazzjoni u dan minħabba li naqset is-sosten taż-żewġ stati Ġermaniżi l-iktar importanti, il-Prussja u l-Awstrija. Fl-1850, wara disputa fuq Hesse, il-Prussja ġiet umiljata u sfurzata sabiex tiffirma mal-Awstrija (sostnuta mir-Russja) il-Qbil ta' Olmütz; pjan ta' unifikazzjoni għall-Ġermanja taħt il-gwida Prussjana, propost mill-Prim Ministru Prussjan Radowitz, ġie wkoll abbandunat.
Fl-1851, Federiku Guljelmu ħatar lil Bismarck bħala r-rappreżentant tal-Prussja fid-Dieta tal-Konfederazzjoni Ġermaniża fi Frankfurt. Bismarck irriżenja mis-siġġu fil-Landtag, imma ġie maħtur fil-Kamra tal-Lords Prussjana xi snin wara. Fi Frankurt daħal fi "gwerra" mar-rappreżentant Awstrijak, il-Konti Thun, fejn insista li għandu jiġi trattat ugwalment bħal li jikseb l-istess privileġġi li ħa Thun, dik li jpejjep u jneħħi l-ġakketta waqt il-laqgħat.
Bismarck kien ukoll urtat bl-iżolament li sofriet il-Prussja matul il-Gwerra tal-Krimea f'nofs l-1850ijiet (fejn l-Awstrija marret man-naħa tar-Renju Unit u Franza kontra r-Russja, u l-Prussja għal ftit ma kinitx se titħalla barra mid-diskussjonijiet fuq il-paċi f'Pariġi). Fil-kriżi tal-Lvant tal-1870, il-biża' li jerġa' jkun hemm ripetizzjoni ta' dawn l-avvenimenti kien fattur importanti li wasslu sabiex Bismarck aktar tard iffirma l-Alleanza Doppja mal-Awstrija-Ungerija fl-1879. Madanakollu, fl-1850ijiet Bismarck ippreveda korrettament li n-nuqqas li jsostni lir-Russja (wara l-għajnuna Russa sabiex titkisser ir-Rivolta Ungeriża fl-1849, u f'Olmutz fl-1850, il-kap Awstrijak Schwarzenberg sostna li "L-Awstrija se tissorprendi lid-dinja bil-fond tal-ingratitudni tagħha") l-Awstrija ma setgħet issib l-ebda sapport min-naħa tar-Russja fl-Italja u l-Ġermanja, u b'hekk kienet esposta għal attakki minn Franza u l-Prussja.
Fl-1858, Federiku Guljelmu IV sofra minn puplesija li pparalizzatu u spiċċa b'diżabilità mentali. Ħuh, Guljelmu, ħa f'idejh il-gvern tar-Prussja bħala reġġent. Għall-bidu Guljelmu kien gvernatur moderat, li l-ħbiberija tiegħu mal-pajjiż liberali tar-Renju Unit kienet simbolizzata miż-żwieġ tat-tifel tiegħu (il-futuri Federiku III) lill-ikbar tifla tar-Reġina Vittorja, Vicky; it-tifel tagħhom (il-futuri Guljelmu II) twieled fl-1859. Bħala parti mill-"Kors il-Ġdid" ta' Guljelmu hu ġab ministri ġodda, konservattivi moderati, magħrufa bħala l-partit "Wochenblatt" wara l-gazzetta tagħhom.
Fi ftit żmien ir-reġġent ħa post Bismarck bħala r-rappreżentant fi Frankfurt, waqt li Bismarck sar ambaxxatur tal-Prussja lill-Imperu Russu. Teoretikament din kienet promozzjoni hekk kif ir-Russja kienet waħda miż-żewġ ġirien b'saħħithom tal-Prussja (bil-ġara l-oħra tkun l-Awstrija). Pragmatikament, Bismarck spiċċa mitfugħ fuq ġenb, 'il bogħod minn dak li kien qed jiġri fil-Ġermanja, fejn ra lil Franza titfa' 'l barra lill-Awstrija mil-Lombardija matul il-Gwerra Taljana tal-1859. Bismarck ippropona li l-Prussja tisfrutta d-dgħjufija tal-Awstrija u tmexxi l-fruntieri "lejn in-Nofsinhar sal-Lag ta' Kostanza" fuq il-konfini Żvizzeri; minflok, il-Prussja mmobilizzat it-truppi tagħha f'Rheinland sabiex twaqqaf aktar avvanzi min-naħa tat-truppi Franċiżi ġewwa Venezja. Ir-reġġent, li ddisprezza lil Bismarck bħala "Landwehrleutnant" (logutent riserva), irrifjuta li jagħtih promozzjoni għall-grad ta' ġenerali maġġuri, grad normali għal ambaxxatur ta' San Pietruburgu (u importanti minħabba li l-Prussja u r-Russja kienu alleati militari qrib xulxin, li l-kapi tal-istat tagħhom ħafna drabi kienu jikkomunikaw permezz ta' kuntatti militari milli permezz ta' kuntatti diplomatiċi). Bismarck baqa' f'San Pietruburgu għal erba' snin, fejn matul dan iż-żmien kien għoddu tilef riġel wara żball waqt trattament mediku u għal darb'oħra iltaqa' mal-avversarju fil-ġejjieni qarib, il-Prinċep Russu Gorchakov, li kien ir-rappreżentant tar-Russja ġewwa Frankfurt fil-bidu tal-1850ijiet. Ir-reġġent ħatar ukoll lil Helmuth von Moltke bħala Kap tal-Istat Maġġuri għall-Armata Prussjana, u Albrecht von Roon bħala Ministru Prussjan għall-Gwerra u l-impjieg li jirranġa l-armata. Dawn it-tlieta min-nies matul it-tnax-il sena li segwew ittrasformaw lill-Prussja
Minkejja l-ħafna żmien barra, Bismarck ma kienx maqtugħ kompletament mill-affarijiet domestiċi Ġermaniżi. Hu baqa' aġġornat minħabba l-ħbiberija li kellu ma' Roon, u huma ffurmaw alleanza politika. Fl-1862 Bismarck ġie offrut post fis-servizz diplomatiku Russu wara li z-Zar fehem ħażin kumment dwar il-probabbiltà li jimmissja lil San Pietruburgu. Bismarck korteżament irrifjuata l-offerta. F'Mejju tal-1862, hu ntbagħat Pariġi sabiex iservi bħala ambaxxatur għal Franza. Matul is-sajf hu żar ukoll l-Ingilterra. Dawn iż-żjarat wassluh biex jieħu stampa ċara tal-avversarji tiegħu Napuljun III, il-Prim Ministru Brittaniku Palmerston u s-Segretarju tal-Affarijiet Barranin Earl Russell, u kif ukoll tal-politiku Konservattiv Brittaniku Disraeli, li lejn l-1870ijiet sar Prim Ministru—li aktar tard stqarr li kien qal dwar iż-żjara ta' Bismarck "kun attent fuq dan il-bniedem—hu jagħmel dak li jgħid".
Ministerpräsident (Prim Ministru) tal-Prussja
thumb|Otto von Bismarck bħala Prim Ministru tal-Prussja Ir-reġġent sar Re Guljelmu I mal-mewt ta' ħuh fl-1861. Il-monarka l-ġdid kien f'kunflitt kontinwu mad-Dieta Prussjana li l-maġġornaza kienet liberali. Fl-1862 inqagħlet kriżi fejn id-Dieta naqset li taċċetta riforma fl-armata. Il-ministri tar-Re ma rnexxielhom jikkonvinċu sabiex jgħaddu l-baġit, u r-Re ma kienx lest li jerħi mir-riedni. Guljelmu hedded li jabdika (minkejja li t-tifel tiegħu oppona l-abdikazzjoni tiegħu) u fehem li Bismarck kien l-uniku politiku li seta' jirranġa s-sitwazzjoni. Madanakollu, Guljelmu ma tantx kien konvint fuq il-ħatra ta' persuna li ried kontroll totali tal-affarijiet barranin. Meta f'Settembru tal-1862, il-maġġoranza tal-Abgeordnetenhaus (il-Kamra tad-Deputati) ċaħdet il-baġit propost, Guljelmu ipperswada ruħu li jerġa' jgħajjat lil Bismarck lura lejn il-Prussja wara l-avviż ta' Roon. Fit-23 ta' Settembru 1862, Guljelmu ħatar lil Bismarck bħala Prim Ministru u Ministru tal-Affarijiet Barranin.
Il-bidla ta' Bismarck, Roon u Moltke waslet fi żmien meta r-relazzjonijiet mal-Qawwiet il-Kbar—ir-Renju Unit, Franza, l-Awstrija u r-Russja—kienet f'qagħda kritika minħabba l-Gwerra tal-Krimea tal-1854–55 u l-Gwerra Taljana tal-1859. F'nofs din id-diżordni, il-bilanċ tal-potenza fl-Ewropa ġie mibdul mill-ġdid bil-ħolqien tal-Imperu Ġermaniż bħala l-potenza dominanti fl-Ewropa. Din waslet grazzi għad-diplomazija ta' Bismarck, għar-riorganizzazzjoni tal-armata minn Roon, u għall-istrateġija militari ta' Moltke.
Minkejja d-diffidenza inizzjali min-naħa tar-Re u l-Prinċep tal-Kuruna, u l-istkerrih tar-Reġina Augusta, Bismarck mill-ewwel wera s-saħħa tiegħu fuq ir-Re permezz tal-personalità tiegħu u l-poteri ta' persważjoni. Bismarck kien tal-ħsieb li jżomm is-supremazija tal-irjali billi jtemm l-imblokk tal-baġit f'favur ir-Re, anke jekk kellu juża' miżuri ekstralegali sabiex jagħmel dan. Hu sostna li, minħabba li l-Kostituzzjoni ma kinitx tipprovdi għall-ebda każ fejn il-leġislaturi naqsu li japprovaw il-baġit, hu seta' sempliċiment jadotta l-baġit tas-sena preċedenti. B'hekk, abbażi tal-baġit tal-1861, il-ġbir tat-taxxi baqa' għal erba' snin.
Is-snin ta' wara kienu ta' kunflitt kontinwu u sħun bejn Bismarck u l-leġislaturi. Wara l-Konvenzjoni ta' Alvensleben tal-1863, il-Kamra tad-Deputati għaddiet riżoluzzjoni li biha ddikjarat li ma setgħetx taqbel iktar ma' Bismarck; b'risposta għal dan, ir-Re xolja d-Dieta, fejn akkużaha li pruvat tieħu kontroll antikostituzzjonali fuq il-ministeru. Bismarck suċċessivament ħareġ editt li biha rrestrinġa l-libertà tal-istampa; din il-politika wasslet biex il-pubbliku jdur ukoll kontra l-Prinċep tal-Kuruna, Federiku Guljelmu (l-Imperatur futuri Federiku III). Minkejja li prova jagħlaq ħalq il-kritiċi, Bismarck xorta waħda baqa' politiku impopolari. Is-sostenituri tiegħu ftit li xejn marru tajjeb fl-elezzjonijiet ta' Ottubru 1863, fejn koalizzjoni liberali (li l-membru prinċipali tagħha kien il-Partit Progressiv) rebħet iktar minn tliet terzi tas-siġġijiet fil-kamra. Il-Kamra bdiet tagħmel rikjesti kontinwi sabiex jitkeċċa Bismarck, però r-Re baqa' jsostnih minħabba li beża' li jekk kien se jkeċċi 'l Bismarck, warajh kien se jiġi ministru liberali.
Id-Diskors tad-Demm u l-Ħadid
L-unifikazzjoni tal-Ġermanja kienet waħda mill-objettivi prinċipali matul ir-rivoluzzjonijiet tal-1848–49, meta rappreżentattivi tal-istati Ġermaniżi ltaqgħu fi Frankfurt u għamlu abbozz ta' kostituzzjoni fejn ħolqu unjoni federali b'parlament nazzjonali li jiġi elett b'suffraġju universali maskili. F'April tal-1849, il-Parlament ta' Frankfurt offra t-titlu ta' Imperatur lir-Re Prussjan Federiku Guljelmu IV. Ir-Re Prussjan irrifjuta li jaċċetta dan il-mandat popolari, wara l-biża' li jirċievi oppożizzjoni min-naħa tal-prinċpijiet l-oħra Ġermaniżi u ċans ta' intervent militari mill-Awstrija u r-Russja. B'hekk, il-Parlament ta' Frankfurt spiċa f'falliment għal-liberali Ġermaniżi. Fit-30 ta' Settembru, 1862, Bismarck għamel diskors lill-Kumitat tal-Baġit tal-Kamra tad-Deputati Prussjana, fejn fi tmiem dan id-diskors ħarġet "waħda mill-iktar espressjoni famuża ta' Bismarck".
Telfa tad-Danimarka u l-Awstrija-Ungerija
Il-Ġermanja qabel l-1860ijiet kienet tikkonsisti minn numru ta' prinċipati magħquda flimkien bħala membri tal-Konfederazzjoni Ġermaniża. Bismarck uża kemm id-diplomazija u kemm l-armata Prussjana sabiex jikseb l-unifikazzjoni, fejn eskluda lill-Awstrija mill-Ġermanja magħquda. Mhux talli għamel 'il-Prussja l-aktar komponent b'saħħtu u dominanti fil-Ġermanja l-ġdida, imma assigura li l-Prussja tibqa' stat awtoritarju, milli reġim parlamentari liberali.
thumb|Bismarck, fuq ix-xellug, flimkien ma' [[Albrecht von Roon|Roon (fin-nofs) u Moltke (fuq il-lemin). It-tliet kapijiet tal-Prussja fl-1860ijiet.]] Bismarck affaċċja ruħu bi kriżi diplomatika meta Federiku VII tad-Danimarka miet f'Novembru tal-1863. Suċċessivament kien hemm disputa fuq is-suċċessjoni għad-dukati ta' Schleswig u Holstein; dawn ittieħdu minn Kristjanu IX (l-eredi ta' Federiku VII bħala Re) u Federiku von Augustenburg (duka Ġermaniż). L-opinjoni pubblika Prussjana kienet tiffavorixxi lil Augustenburg, minħabba li l-popli f'Holstein u fin-Nofsinhar ta' Schleswig kienu jitkellmu bil-Ġermaniż. Bismarck ħa pass kontra l-fehma pubblika meta insista li t-territorji kienu legalment taħt il-monarka Daniża skont il-Protokol ta' Londra iffirmat fid-deċennju ta' qabel. Xorta waħda, Bismarck attakka d-deċiżjoni meħuda minn Kristjanu li jieħu kompletament lil Schelswig taħt id-Danimarka. Bis-sapport tal-Awstrija, hu ħareġ ultimatum lil Kristjanu IX sabiex jerġa' jpoġġi lil Schleswig fl-istat preċedenti li kienet fih; meta id-Danimarka rrifjuatat, l-Awstrija u l-Prussja invadew, fejn bdew it-Tieni gwerra ta' Schleswig u d-Danimarka kellha ċċeddi ż-żewġ dukati. Ir-Renju Unit, taħt il-Prim Ministru Palmerston u s-Segretatju tal-Affarijiet Barranin Earl Russell, kien umiljat u spiċċa impotenti, hekk kif ma kienx lest li jpoġġi t-truppi tiegħu fid-Danimarka.
Għall-bidu deher li din kienet rebħa għal Augustenberg, imma Bismarck mill-ewwel neħħieh mill-poter billi għamel serje ta' talbiet impossibbli, fosthom li l-Prussja għandu jkollha kontroll fuq l-armata u l-flotta tad-Dukati. Oriġinarjament, ġie propost li d-Dieta tal-Konfederazzjoni Ġermaniża (fejn kull stat Ġermaniż kien rappreżentat) għandu jkun hu li jiddetermina d-destin ta' dawn id-dukat; imma qabel ma din l-iskema tiġi fis-seħħ, Bismarck ipperswada lill-Awstrija sabiex tiffirma l-Konvenzjoni ta' Gastein. Taħt dan il-qbil, iffirmat fl-20 ta' Awwissu 1865, il-Prussja ħadet lil Schleswig, waqt li l-Awstrija ħadet lil Holstein. F'din is-sena hu ġie magħmul Graf (Konti) von Bismarck-Schönhausen.
Imma fl-1866, l-Awstrija reġgħet lura minn kliemha fuq il-qbil preċedenti u talbet li tkun id-Dieta li tiddetermina l-kwistjoni fuq Schleswig u Holstein. Bismarck uża din bħala skuża sabiex jibda gwerra mal-Awstrija bl-iskuża li l-Awstrija kisret il-Konvenzjoni ta' Gastein. Bismarck bagħat truppi Prussjani jokkupaw Holstein. L-Awstrija, ipprovokata, talbet għall-għajnuna tal-istati l-oħra Ġermaniżi, li mal-ewwel ġew involuti fil-Gwerra Awstro-Prussjana. Grazzi għall-organizzazzjoni mill-ġdid tal-armata minn Albrecht von Roon, l-armata Prussjana kellha kważi l-istess numru ta' suldati bħall-armata Awstrijaka. Bil-ġenju ta' Helmuth von Moltke, l-armata Prussjana ġġieldet gwerer li kienet kapaċi tirbaħ. Bismarck kien għamel ukoll qbil sigriet mal-Italja, li xtaqu lil Venezja li kienet taħt l-Awstrija. L-introduzzjoni tal-Italja fil-gwerra wasslet sabiex it-truppi Awstrijaċi jinqasmu.
Hekk kif il-gwerra bdiet, Ġermaniż radikali bl-isem ta' Ferdinand Cohen-Blind ipprova joqtol lil Bismarck f'Berlin, fejn sparalu ħames darbiet minn distanza żgħira. Cohen-Blind kien demokratiku li xtaq li bil-qtil ta' Bismarck dan kien jipprevjeni gwerra kontra l-istati Ġermaniżi. Bismarck salva b'korrimenti żgħar minkejja li ntlaqat ħames darbiet; Cohen-Blind ikkometta suwiċidju waqt li kien taħt kustodja.
B'sorpriża għall-kumplament tal-Ewropa, il-Prussja għamlet rebħa faċli fuq l-Awstrija u l-alleati tagħha, fi tmiem il-Battalja ta' Königgrätz (jew il-"Battalja ta' Sadowa"). Ir-Re u l-ġenerali riedu jkomplu u jieħdu lill-Boemja u jimmarċjaw qalb it-toroq ta' Vjenna, imma Bismarck, inkwetat fuq li l-fortuna tal-armata Prussjana tista' ddur għall-agħar jew li Franza tintervjeni f'isem l-Awstrija, talab għall-għajnuna tal-Prinċep tal-Kuruna (li kien kontra l-gwerra imma li kien mexxa waħda mill-armati Prussjani f'Sadowa) sabiex ibiddel il-fehma ta' missieru wara diskussjonijiet sħan.
Bħala riżultat tal-Paċi ta' Praga (1866), il-Konfederazzjoni Ġermaniża ġiet xolta; il-Prussja waħħdet lil Schleswig, Holstein, Frankfurt, Hanover, Hesse-Kassel (jew Hesse-Cassel), u Nassau; u l-Awstrija wegħdet li mhix se tidħol fl-affarijiet li jikkonċernaw lill-Ġermanja. Sabiex tissaħħaħ l-eġemonija Prussjana, il-Prussja u diversi stati Ġermaniżi tat-Tramuntana ingħaqdu fil-Konfederazzjoni Ġermaniża tat-Tramuntana fl-1867; ir-Re Guljelmu I serva bħala l-President tagħha, u Bismarck bħala l-Kanċillier. Minn dan il-punt 'il quddiem beda dak li l-istoriċi jsejħulu bħala "Il-Miżerja tal-Awstrija", fejn l-Awstrija serviet bħala vassal għall-Ġermanja superjuri, relazzjoni li kellha tbiddel l-istorja saż-żewġ Gwerer Dinjija.
Bismarck, li bħalissa kien qed igawdi mill-grad ta' maġġuri fil-Landwehr, libes din l-uniformi matul il-kampanja, u kien finalment promoss għall-grad ta' maġġur-ġenerali fil-kavallerija ta' Landwehr wara l-gwerra. Minkejja li personalment qatt ma mexxa t-truppi fil-battalja, hu ħafna drabi libes l-uniformi ta' ġeneral fil-pubbliku għall-kumplament ta' ħajtu, kif jidher min-numru ta' pitturi u ritratti. Hu kien ukoll ingħata xi flus mil-Landtag Prussjana, li użahom biex jixtri art oħra, Varzin, ikbar mill-istati li kellu ma' xulxin.
Is-suċċess fuq il-kamp militari ta lil Bismarck appoġġ politiku qawwi fil-Prussja. Fl-elezzjonijiet tal-1866 għall-Kamra tad-Deputati, il-liberali sofrew tkaxkira fejn tilfu l-ikbar maġġoranza tagħhom. Il-Kamra l-ġdida, iddominata mill-konservattivi, kienet fuq termini aħjar ma' Bismarck minn dawk ta' qabel; skont rikjesta mill-Prim Ministru, ġew approvati l-baġits tal-erba' snin preċedenti, li ġew implimentati mingħajr il-kunsens tal-parlament.
L-Unifikazzjoni Ġermaniża
Wara l-gwerra tal-1866, il-Prussja waħħdet lir-Renju ta' Hanover, li kien allet tal-Awstrija kontra l-Prussja. Inħoloq qbil fejn id-depost Re Ġorġ V ta' Hanover tħalla jżomm 50% tal-assi tal-kuruna. Il-kumplament ġew meqjusa bħala assi tal-istat u ġew trasferiti lejn it-teżorerija nazzjonali. Sussegwentament Bismarck akkuża lil Ġorġ li organizza pjan kontra l-istat u fl-1868 ikkonfiska l-biċċa tiegħu (16-il miljun taler). Bismarck uża dawn il-flus biex joħloq fond sigriet (ir-"Reptilienfonds" jew il-Fond tar-Rettili), li uża sabiex jixtri lill-ġurnalisti u jiskredita lill-avversarji politiċi tiegħu. Fl-1870 hu għamel użu minn ftit minnhom sabiex jirbaħ is-sosten tar-Re Ludoviku II tal-Bavarja sabiex jagħmel lil Guljelmu I Imperatur Ġermaniż.
Bismarck uża wkoll dawn il-fondi sabiex ipoġġi infurmaturi fid-dar tal-Prinċep tal-Kuruna Federiku u l-mara Vittorja. Xi stejjer fittizji li Bismarck poġġa fil-gazzetti kienu l-akkużi li l-koppja rjali kienet qed taħdem bħala aġent Brittaniku billi tiżvela sigrieti tal-istat lill-gvern Brittaniku. Federiku u Vittorja kienu ammiraturi kbar ta' missierha, il-Prinċep Albert ta' Sassonja-Coburg-Gotha, prinċep konsorti tar-Reġina Vittorja tar-Renju Unit. Huma ppjanaw li jmexxu bħal konsorti, bħal Albert u Vittorja. Federiku iddeskriva l-Kostituzzjoni Imperjali bħala "kaos ġenjalment ivvintant." L-uffiċċju tal-Kanċillier responsabbli għall-Kaiser kellu jiġi sostitwit minn kabinett ibbażat fuq stil Brittaniku, b'ministri responsabbli lejn ir-Reichstag. Il-politika tal-gvern kellha tkun ibbażata fuq il-kunsens tal-kabinett.
Fl-1892, wara t-tkeċċija ta' Bismarck, il-Kaiser Guljelmu II waqqaf l-użu tal-fond billi poġġa l-imgħax tal-interessi fil-baġit uffiċjali.
Twaqqif tal-Imperu Ġermaniż
thumb|300px|right|Pittura ta' Anton von Werner li turi l-proklamazzjoni ta' Guljelmu bħala l-Imperatur fis-Sala tal-Mirja f'[[Palazz ta' Versailles|Versailles; it-tifel ta' Guljelmu, Federiku jidher fit-tarġa ta' fuq, b'idejh 'il fuq, u Bismarck jidher fin-nofs b'ilbies abjad.]]
Ir-rebħa Prussjana fuq l-Awstrija kabbret it-tensjonijiet ma' Franza. L-Imperatur Franċiż, Napuljun III, beża' li Ġermanja b'saħħitha kienet se xxaqleb il-bilanċ tal-potenza fl-Ewropa (il-politiku tal-oppożizzjoni Franċiż Adolphe Thiers kien osserva korrettament li fil-fatt kienet Franza li ġiet megħluba f'Sadowa). Bismarck, fl-istess waqt, ma evitax gwerra ma' Franza. Hu fehem li jekk l-istati Ġermaniżi jaraw lil Franza bħala l-aggressur, huma kienu jingħaqdu flimkien taħt ir-Re tal-Prussja. Sabiex jasal għal dan Bismarck żamm lil Napuljun III involut f'serje ta' intrigi li kienu jinvolvu fuq il-pjanijiet ta' Franza li tieħu territoriji mil-Lussemburgu jew il-Belġju—Franza qatt ma rnexxielha toħodhom, imma quddiem il-pajjiżi l-oħra dehret bħala rgħiba u mhux ta' min javdaha.
Fl-1870 inqalgħet premessa xierqa għal gwerra, meta il-Prinċep Ġermaniż Leopoldu ta' Hohenzollern-Sigmaringen ġie offrut it-tron Spanjol, li kien vakant wara r-rivoluzzjoni tal-1868. Franza imblukkat il-kandidatura u xtaqet assigurazzjonijiet li l-ebda membru tal-Kamra tal-Hohenzollern ma jsir Re ta' Spanja. Biex jipprovoka lil Franza u din tiddikjara gwerra mal-Prussja, Bismarck ippubblika d-Dispaċċ ta' Ems, verżjoni modifikata ta' konverżazzjoni li seħħet bejn ir-Re Guljelmu u l-ambaxxatur Franċiż għall-Prussja, il-Konti Benedetti. Din il-konverżazzjoni ġiet modifikata sabiex kull pajjiż iħoss li l-ambaxxatur rispettiv ġie ridikolat u muri nuqqas ta' rispett, u b'hekk iqajjem sentiment popolari fuq iż-żewġ naħat għal gwerra.
Franza immobilizzat u ddikjarat gwerra nhar id-19 ta' Lulju, ħamest ijiem wara li d-dispaċċa ġiet pubblikata f'Pariġi. Hi dehret bħala l-aggressur u l-istati Ġermaniż, mimlija b'sentimenti ta' nazzjonaliżmu u pattrijottiżmu, għenu lill-Prussja. Ir-Russja baqgħet barra minn din il-gwerra u wżat din l-opportunità biex terġa' tagħmel it-truppi tagħha fil-Baħar l-Iswed, li kienu ħadu daqqa ta' ħarta fil-Gwerra tal-Krimea fl-1850ijiet. Iż-żewġt itfal subien ta' Bismarck servew bħala uffiċċjali fil-kavallerija Prussjana. Il-Gwerra Franko-Prussjana (1870) kienet suċċess kbir għall-Prussja. L-armata Ġermaniża, taħt il-kmand tar-Re imma kkontrollata mill-Kap tal-Istat Maġġuri Helmuth von Moltke, għamlu rebħa wara oħra. Il-battalji l-kbar seħħew kollha f'xahar wieħed (mis-7 ta' Awwissu sal-1 ta' Settembru), u ż-żewġ armati Franċiżi ġew maqbuda f'Sedan u Metz, b'din tal-aħħar wara assedju li dam ftit ġimgħat. Napuljun III spiċċa priġunier f'Sedan u nżamm fil-Ġermanja għal xi żmien f'każ li Bismarck kellu bżonnu biex imexxi reġim pupazz; hu miet aktar tard fl-Ingilterra fl-1873. Il-kumplament tal-gwerra kien iddominat mill-assedju ta' Pariġi, bil-belt tkun "ibbumbardata għalxejn." Il-gvern il-ġdid Repubblikan ta' Franza ipprova, mingħajr suċċess, jeħles lil Pariġi permezz ta' armati mibnija fi ftit żmien.
Bismarck sab ix-xoqqa f'moxtha sabiex jassigura l-unifikazzjoni tal-Ġermanja. Hu nnegozja mar-rappreżentanti tal-istati tan-Nofsinhar Ġermaniżi, fejn offrielhom konċessjonijiet speċjali jekk huma kienu jaqblu għall-unifikazzjoni. In-negozjati rnexxew; waqt li l-gwerra kienet fl-aħħar fażi, ir-Re Guljelmu tal-Prussja ġie proklamat 'Imperatur Ġermaniż' nhar it-18 ta' Jannar 1871 fis-Sala tal-Mirja ġewwa Château de Versailles. L-Imperu Ġermaniż ġdid kien federazzjoni; kull 25 stat konstitwenti (renji, dukati kbar, dukati, prinċipati, u bliet ħielsa) żammew ċertu awtonomija. Ir-Re tal-Prussja, bħala l-Imperatur Ġermaniż, ma kienx sovran fuq l-Ġermanja kollha. Hu kien biss primus inter pares, jew l-ewwel fost l-ugwali. Però hu żamm il-presidenza tal-Bundesrat, fejn fiha kienu jiltaqgħu biex jiddiskutu l-politika preżentanta mill-Kanċillier (li kien jaħtar il-president).
Finalment, Franza kellha ċċedi lil Alsace u biċċa minn Lorraine, minħabba li Moltke u l-ġenerali tiegħu insistew li din kienet bżonnjuża bħala barriera difensiva. Bismarck ma xtaqx li jgħaqqadhom mal-Ġermanja minħabba li ma riedx li joħloq avversarju permanenti fi Franza. Franza kellha tħallas ukoll indennità tal-gwerra.
Kanċillier tal-Imperu Ġermaniż
thumb|right|Otto von Bismarck fl-1873. Fl-1871, Otto von Bismarck ġie promoss għall-grad ta' Fürst (Prinċep) von Bismarck. Hu ġie wkoll maħtur Kanċillier Imperjali tal-Imperu Ġermaniż, imma żamm l-uffiċċji Prussjani tiegħu (inklużi dawk ta' Prim Ministru u Ministru tal-Affarijiet Barranin). Hu ġie wkoll promoss għall-grad ta' logutent-ġeneral, u ngħata art oħra, Friedrichsruh, qrib Amburgu, li kienet ikbar minn Varzin, sabiex sar sid tal-art għani. Minħabba li żamm kemm l-uffiċċju imperjali u dak Prussjan, Bismarck kellu kważi kontroll totali tal-politika lokali u dik barranija. Fl-1873, l-uffiċċju tal-Prim Ministru tal-Prussja ġie separat għal ftit żmien minn dak tal-Kanċillier, meta Albrecht von Roon ġie maħtur fl-ewwel uffiċċju. Imma lejn tmiem is-sena, Roon irriżenja minħabba li ma kienx f'sikktu, u Bismarck reġa' sar PM.
B'hekk hu beda kampanja anti-Kattolika magħrufa bħala l-Kulturkampf. Fl-1871, id-Dipartiment Kattoliku tal-Ministeru tal-Kultura Prussjan ġie abolit. Fl-1872, il-Ġiżwiti ġew espulsi mill-Ġermanja. Liġijiet stretti adottati fl-1873 ippermettew lill-gvern sabiex jissorvelja l-edukazzjoni tal-kleru Kattoliku Ruman, u naqqas il-poteri dixxiplinarji tal-Knisja. Fl-1875, għaż-żwiġijiet kien hemm bżonn ta' ċerimonji ċivili, li sa dak iż-żmien setgħu jsiru fil-knejjes. Dawn l-isforzi saħħew 'il-Partit Ċentru Kattoliku, u Bismarck abbanduna l-Kulturkampf fl-1878 sabiex jippreserva l-kapital politiku li kien għad baqalu. Il-Papa Piju miet f'dik l-istess, u postu ħadu l-Papa Ljun XVIII, papa iktar pragmatiku li rnexxielu jibni relazzjoni itjeb ma' Bismarck mill-predeċessur tiegħu.
thumb|left|Otto Fürst von Bismarck isir [[Kanċillier tal-Ġermanja fl-1871.]] Il-Kulturkampf ta lil Bismarck sostenitur ġdid fil-forma tal-Partit Liberali Nazzjonali, li sar l-alleat numru wieħed ta' Bismarck fir-Reichstag. Imma fl-1873, il-Ġermanja u ħafna mill-Ewropa daħlu fid-Depressjoni l-Kbira li bdiet bil-falliment tal-Borża ta' Vjenna fl-1873, Gründerkrise. Riċessjoni laqtet lill-ekonomija Ġermaniża għall-ewwel darba minn meta kien qed iseħħ l-iżvilupp industrijali fl-1850ijiet wara r-rivoluzzjonijiet tal-1848–49. Daqqa ta' ħarta oħra waslet meta l-Kanċillier abbanduna l-kummerċ ħieles u stabilixxa tariffi protezzjonisti, li aljenat lil-Liberali Nazzjonali li kien jappoġġjaw il-kummerċ ħieles. Il-Kulturkampf u l-effetti tiegħu dawret l-opinjoni pubblika kontra l-partit li kien favuriha, u Bismarck ħa din l-opportunità sabiex jitbiegħed mil-Liberali Nazzjonali. Din wasslet għal deklin fl-appoġġ għall-Partit Liberali Nazzjonali, u sal-1879 ir-rabtiet kbar ma' Bismarck kienu spiċċaw għal kollox. Bismarck dawwar ħarstu lura lejn il-fazzjonijiet konservattivi—fosthom il-Partit taċ-Ċentru—għall-appoġġ. Hu ġab is-sapport min-naħa tal-konservattivi billi fl-1879 daħħal fis-seħħ numru ta' tariffi li jipproteġu lill-agrikoltura u l-industrija Ġermaniża mill-kompetituri barranin.
Sabiex jipprevjeni l-istess problemi tal-Awstro-Ungerija, dik ta' nazzjonalijiet differenti fi ħdan stat wieħed, il-gvern ipprova jrawwem il-kultura Ġermaniża lill-minoritajiet nazzjonali tal-istat, li l-biċċa l-kbira minnhom kienu jinsabu fil-konfini tal-imperu, bħad-Daniżi fit-Tramuntana tal-Ġermanja, il-Franċiżi f'Alsace u Lorraine, u l-Pollakki fil-Ġermanja tal-Lvant.
Il-politiki tiegħu li kienu jikkonċernaw lill-Pollakki tal-Prussja kienu ġeneralment sfavorevoli għalihom, u dan wassal għal diverġenzi kbar bejn il-popli Ġermaniżi u l-Pollakki. Il-moħħ wara dawn il-politiki, skont Bismarck, kienet li l-eżistenza tal-Pollakki kienet ta' theddida għall-istat Ġermaniż; Bismarck, li kien jaf jitkellem ukoll bil-Pollakk, kiteb dwar il-poplu Pollakk: "Wieħed jispara 'l-lpup jekk jista'." Hu stqarr ukoll: "Għeleb lill-Pollakki sakemm huma jitilfu l-fidi fis-sena tal-ħajja. Personalment, nitħassarhom fis-sitwazzjoni li jinsabu fiha. Madanakollu, jekk iridu nkomplu nitkattru—aħna għandna għażla waħda—dik li neqirduhom.
Bismarck, inkwetat bit-tkabbir tal-moviment soċjalista, partikularment dak tal-Partit Soċjal-Demokratiku, hu daħħal fis-seħħ il-Liġijiet Anti-Soċjalisti. L-organizzazzjonijiet u laqgħat soċjalisti ġew projbiti, kif kienet projbita ukoll iċ-ċirkulazzjoni tal-letteratura soċjalista. Kapijiet soċjalisti ġew arrestati u proċessati quddiem il-qrati tal-pulizija. Minkejja dawn l-isforzi kollha, il-moviment beda jkabbar mhux biss fis-sostenituri tiegħu, imma wkoll fin-numru ta' siġġijiet fir-Reichstag. Is-soċjalisti rebħu s-siġġijiet fir-Reichstag billi ħarġu għall-elezzjoni bħala kandidati indipendenti, taħt l-ebda partit, li kienet ħaġa permessa mill-Konfederazzjoni Ġermaniża.
Il-Kanċillier ipprova jnaqqsa l-għajta tal-poplu favur is-soċjaliżmu billi pprova jippaċifika mal-klassijiet tal-ħaddiema. Hu daħħal fis-seħħ numru ta' programmi soċjali. Il-leġislazzjonijiet ta' sigurtà soċjali ta' Bismarck kienu l-ewwel fid-dinja u saru mudell għal pajjiżi oħra. Bismarck introduċa numru ta' riformi fosthom l-assigurazzjoni tas-saħħa fl-1883, assigurazzjoni għal xi inċident fl-1884, pensjonijiet għall-anzjani u assigurazzjoni għad-diżabilità fl-1889, assigurazzjoni għan-nies qiegħda, u liġijiet li kienu jirrestrinġu l-impjieg ta' nisa u tfal. Minkejja dawn il-programmi progressivi, il-klassijiet tal-ħaddiema baqgħet xorta mhux rikonċiljata mal-gvern konservattiv ta' Bismarck.
Il-politika barranija
thumb|left|Bismarck ca. 1875. Fl-1872 ukoll, il-kunflitt fit-tul bejn Bismarck u l-Konti Harry von Arnim, diplomatiku u l-ambaxxatur imperjali għal Franza, kompla jissaħaħ. Arnim kien membru prominenti tal-familja Pomeranian, li kienet tiġi minn Bismarck biż-żwieġ, u li Bismarck kien jarah bħala rivali u kompetitur dirett għall-kanċellerija. L-ambaxxatur ma qabilx, mingħajr ebda suċċess, ma' Bismarck fuq il-politika tiegħu vis-à-vis Franza. Bħala penalità għal din l-indiskrezzjoni, Bismarck kien intiż li jneħħi lil Arnim minn Pariġi u jerġa' jpoġġi bħala ambaxxatur tal-Imperu Ottoman f'Kostantinopli, li sa dak iż-żmien kien tilef kważi l-importanza tiegħu. Arnim irrifjuta u kompla xorta waħda jesprimi l-ħsibijiet tiegħu kontra Bismarck, sa wasal li ħareġ rekords sensittivi mid-dokumenti tal-ambaxxata f'Pariġi sabiex isostnu l-attakki tiegħu kontra Bismarck. Il-kontroversja baqgħet sejra għal sentejn sħaħ b'Arnim jiġi "protett" minn ħbieb b'saħħithom qabel ma ġie finalment akkużat li approprija dokumenti uffiċjali mingħajr jedd, ipproċessat u kkundannat. Meta s-sentenza tiegħu kienet taħt appell, hu ħarab lejn l-Iżvizzera u miet fl-eżilju. Wara dan l-episodju, ħadd iktar ma sfida fil-miftuħ lil Bismarck rigward affarijiet li jikkonċernaw il-politika barranija sakemm irriżenzja.
Italja
Bismarck żamm relazzjonijiet tajba mal-Italja, minkejja li personalment ma kinux jogħġbuh it-Taljani u pajjiżhom. Wieħed jista' jarah bħala kontributur żgħir għall-unifikazzjoni Taljana. Il-politiki li dawwru l-gwerra tal-1866 kontra l-Awstrija ħallew lill-Italja twaħħad magħha lil-Lombardija-Venezja, li kienet taħt l-Imperu Awstrijak wara l-Kungress ta' Vjenna tal-1815. Barra minn hekk, minħabba l-Gwerra Franko-Prussjana tal-1870–71, it-truppi Franċiżi stazzjonati f'Ruma u fl-Istati Papali kellhom jiġu mobilizzati fuq il-front. Mingħajr dawn l-avvenimenti, l-unifikazzjoni tal-Italja kien ikun proċess itwal.
Russja
Wara r-rebħa Russa fuq l-Imperu Ottoman fil-Gwerra Russo-Torka (1877-1878), Bismarck għen biex jinnegozja qbil fil-Kungress ta' Berlin. It-Trattat ta' Berlin (1878), irreveda dak preċedenti ta' San Stefano, fejn naqqas id-daqs tal-pajjiż indipendenti tal-Bulgarija (stat li f'dak iż-żmien kien man-naħa tar-Russja). Bismarck u kapijiet oħra Ewropej opponew li l-influwenza tar-Russja tikber u ppruvaw jipproteġu l-qawwa tal-Imperu Ruman (ara l-Kwistjoni tal-Lvant). B'riżultat t'hekk, ir-relazzjonijiet bejn ir-Russja u l-Ġermanja ħadu daqqa ta' ħarta, bil-kanċillier Russu Gorchakov jakkuża lil Bismarck li kkomprometta r-rebħa ta' pajjiżu. Ir-relazzjonijiet marru aktar għall-agħar minħabba l-politiki protezzjonisti tal-Ġermanja fil-kummerċ.
Alleanza Triplika
Bil-Lega tat-Tliet Imperaturi tonqos iktar u iktar mill-importanza tagħha, Bismarck innegozja l-Alleanza Doppja (1879) mal-Awstrija-Ungerija, fejn it-tliet li huma qablu li jipproteġu lil xulxin minn kwalunkwe attakk Russu. Din saret magħrufa bħala l-Alleanza Triplika fl-1882 biż-żieda tal-Italja, waqt li l-Italja u l-Awstro-Ungerija ffirmaw l-"Qbil tal-Mediterran" mal-Ingilterra. L-isforzi magħmula sabiex l-Ġermanja u r-Russja jerġgħu jirrikonċiljaw ma' xulxin ftit li xejn kellhom effett tawwali: il-Lega tat-Tliet Imperaturi ġie stabbilita mil-ġdid fl-1881, imma ftit li xejn damet (it-tim tas-solidarjetà Russa-Awstrijaka-Prussjana li kiene eżistiet f'forom differenti mill-1813), u t-Trattat ta' Riassigurazzjoni (fejn iż-żewġ potenzi qabblu li jibqgħu newtrali lejn xulxin sakemm ir-Russja tattakka l-Awstrija-Ungerija) ġie permess li jiskadi fl-1890 wara t-tluq ta' Bismarck.
Kolonji
Bismarck oppona l-idea ta' akkwisti kolonjali, fejn stqarr li l-piż sabiex imantnu u jiddefendu dawn il-possedimenti kien se jimpedihom milli jagħmlu ċerti profitti. Madanakollu, matul lejn l-aħħar tal-1870ijiet u l-bidu tal-1880ijiet l-opinjoni pubblika daret favur il-pussess ta' kolonji, u Bismarck qaleb lejn idea kolonjali. Bismarck kien influwenzat minn negozjanti minn Amburgu, il-ġirien tiegħu fi Friedrichsruh, "u l-ħolqien ta' imperu kolonjali Ġermaniż kompliet bi ftit xkiel." Pajjiżi Ewropej oħra, fosthom l-Ingilterra u Franza, kienu qabel kisbu kolonji ġodda. Matul l-1880ijiet, il-Ġermanja ngħaqdet mal-qawwiet Ewropej fil-Qsim tal-Afrika. Fost il-kolonji tal-Ġermanja kienu Togoland (illum tagħmel parti mill-Gana u t-Togo), il-Kamerun, l-Afrika tal-Lvant Ġermaniża (illum l-Irwanda, il-Burundi, u t-Tanżanija), u l-Afrika tal-Lbiċ Ġermaniża (illum in-Namibja). Il-Konferenza ta' Berlin (1884–1885) stabilixxiet ir-regolamenti għall-ksib ta' kolonji Afrikani; partikularament, hi pproteġiet il-kummerċ ħieles f'ċerti partijiet tal-baċin tal-Kongo. Aktar tard, il-Ġermanja ħadet kolonji fil-Paċifiku.
Evitar tal-gwerra
Fi Frar tal-1888, matul il-kriżi Bulgara, Bismarck indirizza ir-Reichstag fuq il-perikli ta' gwerra Ewropea.