cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universiti
China
Di China zaman kuno, terdapat sebilangan institusi pengajian tinggi yang lebih kurang menyerupai 'universiti' dalam konteks moden. Adalah diakui bahawa satu sistem pendidikan telah ditubuhkan di China pada abad ke-21 SM dan sebuah institusi pengajian bernama Shang Hsiang (上庠, Shang bermaksud "tinggi" manakala Hsiang bermaksud "sekolah") ditubuhkan oleh seorang negarawan bernama Shun (kira-kira 2255 SM–2205 SM) pada zaman Youyu. Institusi pengajian tinggi tersebut barangkalinya merupakan leluhur bagi sekolah pusat diraja yang digelar Dongxu pada Dinasti Xia (2205 SM–1766 SM), Youxue pada Dinasti Shang (1766 SM-1046 SM), Dongjiao dan kemudiannya Piyong pada Dinasti Zhou (1046 SM–249 SM), Taixue pada Dinasti Han (202 SM–220 M), dan Guozijian dari Dinasti Sui hingga Dinasti Qing. Universiti Nanjing menjejakkan sejarahnya hingga ke sekolah pusat diraja yang ditubuhkan di Nanjing pada tahun 258 M, maka Universiti Imperial Nanjing menjadi institusi menyeluruh pertama yang terdiri daripada gabungan pendidikan dan kajian dan lima fakulti pada tahun 470. Secara amnya dalam satu-satu dinasti terdapat sebuah sahaja sekolah pusat diraja yang selalunya terletak di ibu negara dan dijadikan institusi pendidikan tertinggi di negara itu. Terdapat juga sekolah-sekolah serantau sejak abad ke-2 SM pada Dinasti Han dan kemudiannya di setiap peringkat negara termasuk wilayah dan daerah. Shuyuan yang muncul pada abad ke-8 ketika Dinasti Tang adalah sejenis institusi pengajian yang lain. Shuyuan amnya adalah milikan swasta, dan ada yang menerima bantuan kerajaan secara kecil-kecilan. Terdapat beribu-ribu Shuyuan yang tercatat dalam sejarah, yang mana darjatnya banyak berbeza antara setiap satu institusi tersebut. Shuyuan yang lebih maju seperti Yuelu Shuyuan dan Bailudong Shuyuan boleh dianggap sebagai institusi pengajian tinggi. Negara-negara lain di Asia Timur seperti Korea, Jepun and Vietnam turut berkongsi sistem pendidikan yang sama, maka Shuyuan juga ditubuhkan di negara-negara tersebut. Negara China kuno banyak bergantung kepada pegawai-pegawai yang berpendidikan tgerutamanya dalam membaca dan menulis bagi mengendali empayarnya, maka peperiksaan diraja dimulakan pada Dinasti Sui (581–618) bagi menilai dan memilih pegawai daripada rakyat jelata.
India
Seawal abad ke-4 SM, tamadun India sudah berbangga dengan penubuhan akademik seperti Takshashila di bahagian timur laut negara tersebut, yang telah melahirkan tokoh-tokoh seperti Panini dan Kautilya. Selain Takshashila kota-kota kuno Nalanda, Vikramshila, dan Kanchipuram di India kuno merupakan pusat pengajian yang amat masyhur di timur, dengan para penuntut dari seluruh benua Asia. Secara terperincinya, Nalanda pernah menjadi pusat pengajian agama Buddha yang masyhur, oleh itu Nalanda pernah menarik beribu-ribu pengaji agama Buddha dari China, Asia Timur, Asia Tengah dan Asia Tenggara, sambil juga menarik pengaji dari Parsi dan Timur Tengah. Ciri-ciri kosmopolitan universiti-universiti India zaman pertengahan turut dibuktikan oleh catatan-catatan luar engara seperti catatan Xuanzang dan I-ching, yang pernah menuntut di India zaman itu. Institusi-institusi ini sama-sama didukung oleh rakyat dan kerabat diraja. Misalnya, Nalanda disokong oleh pemenrintah-pemerintah empayar Gupta dan Harsha manakala Vikramashila berkembang dengan tuntutan ilmu oleh raja-raja Pala. Universiti-unversiti ini juga berfungsi sebagai pusat penyimpanan ilmu yang menyimpan sebilangan amat besar manuskrip daun palma yang menyimpan maklumat pelbagai segi sains dan seni. Antara subjek-subjek yang sering ditawarkan untuk pengajian ialah matematik, tatabahasa dan linguistik (khususnya bahasa Sanskrit), astronomi dan falsafah. Yang menariknya, sungguhpun institusi-institusi sedemikian merupakan penubuhan berteraskan agama Buddha (terutamanya Nalanda dan Vikramashila) pengajian kitab Veda dan Brahman juga tidak kurang pentingnya. Format penyampaian kuliah di Nalanda juga diketahui kerana adanya catatan Xuanzang yang menakjubkan. Yang penting lagi adalah bahawa universiti-universiti India ini memberi contoh sebenar terulung universiti berasrama (khususnya Nalanda). Bagaimanapun institusi-institusi kuno ini tidak layak digelar "universiti" dalam erti kata zaman sekarangnya semata-mata kerana simply institusi-institusi tersebut didak menawarkan 'ijazah' seperti universiti-universiti Eropah.
Pencerobohan Turki-Afghan di samping faktor sosial dan politik yang lain memadamkan institusi-institusi ini daripada latar masyarakat India. Institusi sebegini cuma bermandiri atas nama di dalam istana diraja zaman pertengahan dan tidak pernah berkembang sepertimana Nalanda berkembang. Selalunya 'akademi' diraja ini tumbang apabila tuntutan ilmu oleh kerabat diraja turut lesap. Di tempat-tempat lain pula institusi seakan-akan 'universiti' dikendali pada skala yang terhad kepada kawasan setempat, iaitu dalam matha bagi penganut agama Hindu, itupun makin terhad objektifnya berbanding universiti-universiti awal.
Eropah
Sekolah (The School), ditubuhkan pada 387 SM oleh ahli falsafah Yunani bernama Plato di dusun Academos berhampiran Athens, menjadi tempat di mana pelajarnya mempelajari falsafah, matematik, dan gimnastik, maka kadang-kala Sekolah ini dikira banyak menyerupai sebuah universiti. Kota-kota Yunani lain yang mempunyai institusi pendidikan penting termasuk Kos (tempat tinggal Hippocrates), yang mempunyai sekolah perubatan, dan Rhodes, yang memiliki sekolah falsafah. Sebuah lagi isntitusi klasik yang masyhur ialah Muzium dan Perpustakaan Alexandria.
Lapangan Terbang Antarabangsa Skopje
Lapangan Terbang Skopje adalah sebuah lapangan terbang yang terletak di bandar Skopje, Macedonia Utara.
Universiti
Negara-negara Islam
Di negara Mali, di bahagian barat Afrika, Universiti Islam Sankore yang masyhur (ditubuhkan pada 989 M) tidak mempunyai pentadbiran pusat. Sebaliknya, universiti ini dibentuk daripada sebilangan sekolah atau maktab yang berasingan, setiap satunya dikendali oleh seorang tuan (sarjana atau profesor). Kursus-kursus dijalankan di halaman dalam terbuka dalam banguna masjid atau perumahan persendirian. Matapelajaran asas termasuk al-Qur'an, pengajian Islam, perundangan dan kesusasteraan. Selain itu, terdapat matapelajaran lain seperti perubatan dan pembedahan, astronomi, matematik, fizik, kimia, falsafah, pengajian bahasa, geografi, sejarah dan seni. Para penuntut juga meluangkan masa mempelajari kod dan etika perdagangan dan perniagaan. Kedai-kedai dagang di universiti menawarkan kelas perniagaan, pertukangan kayu, pertanian, perikanan, pembinaan, pembuatan kasut, penjahitan dan pelayaran. adalah diakui bahawa kebebasan intelek yang dinikamti di universiti-universiti Barat diilhamkan daripada universiti-universiti seperti universiti-universiti Sankore dan Qurtuba (Sepanyol zaman Islam).
Menghafal al-Qur’an dan menguasai bahasa Arab diwajibkan kepada para penuntut. Bahasa Arab dijadikan bahasa pengantar universiti serta juga pengantara perdagangan di Timbuktu. Sebanyak 70,000 manuskrip yang dijumpai di Sankore ditulis dalam bahasa Arab kecuali beberapa yang ditulis dalam bahasa Songhay atau bahasa-bahasa lain. (Badan Warisan Al-Furqan di London menerbit satu senarai manuskrip ini cuma di perpustakaan Ahmed Baba dalam 5 jilid.)
Seperti universiti-universiti Islam yang lain, para penuntutnya datang dari merata dunia. Sekitar abad ke-12, Sankore mempunyai seramai 25,000 pelajar, dalam sebuah kota yang pendudknya seramai 100,000 orang. Universiti ini dikenali dengan piawaian dan syarat kemasukan yang amat tinggi.
Universiti Eropah zaman pertengahan
Universiti zaman pertengahan Eropah yang pertama ialah Universiti Magnaura di Constantinople (kini Istanbul, Turki), ditubuhkan pada rahun 849 oleh Bardas, pemangku bagi Raja Michael III, diikuti Universiti Preslav dan Universiti Ohrid (abad ke-9) dalam Empayar Bulgaria, ditubuhkan oleh Tsar Simeon I Bulgaria, Universiti Salerno (abad ke-9), Universiti Bologna (1088) di Bologna, Itali, Universiti Paris (c. 1100) di Paris, Perancis, ekmudiannya dihubungkan dengan Sorbonne, dan Universiti Oxford (abad ke-11) di England. Kebanyakan universiti-universiti di Eropah Barat dilahirkan di bawah naungan Gereja Roman Katolik, biasanya sebagai sekolah gereja melalui piagam Paus sebagai Studia Generali (Nota: Perkembangan sekolah gereja menjadi universiti sebenarnya kelihatan amat jarang, antaranya Universiti Paris - rujuk Leff, Paris and Oxford Universities). Pada zaman pertengahan awal, kebanyakan universiti baru ditubuhkan daripada sekolah-sekolah yang wujud sebelumnya, lazimnya apabila sekolah-sekolah ini dianggap menjadi laman pendidikan utama. Kebanyakan pengkaji sejarah menyatakan bahawa universiti dan sekolah gereja merupakan kesinambungan minat terhadap pembelajaran yang dipupuk oleh biara.
Di Eropah, belia muda memasuki universiti setelah melengkapkan kajian trivium–seni persediaan tatabahasa, retorik, dan dialektik atau logik–serta quadrivium: aritmetik, geometri, muzik, dan astronomi.
Sejarah moden
Pengakhiran zaman pertengahan menandakan permulaan transformasi universiti-universiti yang kemudiannya membentuk universiti pengkajian moden. Kebanyakan pengaruh luar, seperti zaman-zaman humanisme, Enlightenment, Reformation, dan revolusi, membentuk universiti kajian ketika dalam pembinaan, dan penemuan Dunia Baru pada tahun 1492 turut menambahkan hak asasi manusia dan perundangan antarabangsa pada kurikulum universiti.
Menjelang abad ke-18, universiti menerbitkan jurnal akademik sendiri, dan sekitar abad ke-19, munculnya model universiti Jerman dan Perancis. Model Jerman (atau Humboldt) direka oleh Wilhelm von Humboldt dan berasaskan idea liberal Friedrich Schleiermacher berkenaan kepentingan kebebasan, seminar, dan makmal dalam universiti. Model universiti Perancis pula melibatkan disiplin ketat dan kawalan meliputi setiap aspek dalam universiti.
Universiti banyak menumpu pada sains pada abad ke-19 dan ke-20, lalu mula menjadi lebih mudah dikecapi oleh rakyat jelata selepas tahun 1914. Sehingga abad ke-19, agama memainkan peranan penting dalam kurikulum universiti; namun, peranan agama di universiti pengkajian merosot pada abad ke-19, dan pada akhir abad tersebut, model universiti Jerman disebarkan ke seluruh dunia. Pihak British juga menubuhkan universiti di seluruh dunia, dan pendidikan tinggi makin mudah dicapai rakyat jelata bukan sahaja di Eropah malah juga di luar benua tersebut. Secara ringkasnya, struktur asas dan matlamat universiti telah kekal tanpa banyak berubah selama bertahun-tahun ini.
Pertubuhan
Walaupun setiap pertubuhan diwujudkan dengan pentadbiran dan gaya tersendiri, hampir semua universiti ada satu lembaga amanah, seorang presiden, canselor atau rektor, sekurang-kurangnya seorang naib presiden, maib canselor atau naib rektor, dan dekan-dekan pelbagai bahagian dalam universiti. lazimnya, universiti dibahagi kepada sebilangan jabatan akademik, sekolah atau fakulti. Sistem Universiti awam dtadbir oleh lembaga pendidikan tinggi yang dikawal kerajaan. Lembaga ini mengulas permintaan kewangan dan cadangan belanjawan lalu memperuntukkan dana bagi setiap universiti dalam sistem, serta juga meluluskan program pengajaran baru dan juga membatalkan atau mengubah suai program sedia ada. Tambahan pula, lembaga ini merancang untuk pembangunan berkoordinasi lanjutan dan perkembangan pelbagai institusi pengajian tinggi di dalam negeri atau negara. Bagaimanapun,kebanyakan universiti awam di dunia mempunyai tahap autonomi yang banyak dari segi pengendalian kewangan, kajian dan pedagogi. Universiti swasta pula dibiawai secara persendirian kerana biasanya mempunyai lebih kebebasan daripada dasar negeri.
Biarpun dasar-dasar berbeza, atau standard budaya dan ekonomi yang terdapat di lokasi berlainan boleh mengakibatkan ketidaksamaan yang besar antara universiti seluruh dunia dan juga dalam satu-saut negara, universiti ini lazimnya merupakan antara penyumbang kajian dan latihan tahap tinggi utama dalam setiap masyarakat. Kebanyakan universiti bukan sahaja menawarkan kursus bagi mata pelajaran yang terdiri daripada sains semulajadi, kejuruteraan, seni bina, perubatan, pentadbiran sukan, sains sosial, perundangan, kemanusiaan dan sebagainya, universiti juga menawarkan pelbagai kemudahan kepada para penuntutnya, termasuk pelbagai tempat makan, bank, kedai buku, kedai salin cetak, dan pusat pencarian pekerjaan. Tambahan pula, kebanyakan universiti utama di dunia memiliki kemudahan sendiri seperti berikut: perpustakaan, pusat sukan, restoran, persatuan penuntut, kebun botani, observatori astronomi, hospital dan klinik, makmal komputer, makmal kajian, inkubator niaga dan sebagainya.
Universiti seluruh dunia
Pembiayaan dan pertubuhan universiti amat berbeza mengikut negara di seluruh dunia. Di sesetengah negara, kebanyakan universiti dibiayai kerajaan, manakala di negara lain universiti dibiayai oleh dermaan atau yuran yang wajib dibayar oleh penuntut. Di sesetengah negara, kebanyakan penuntut menghadiri universiti bandar setempat, sementara di negara lain universiti menarik penuntut dari seluruh dunia, dan juga menyediakan penginapan untuk para penuntut.
Peyraud
Peyraud  ialah komun di jabatan Ardèche di Rhône-Alpes di selatan Perancis.
Qeshlaq-e Guneshli
Qeshlaq-e Guneshli merupakan sebuah kawasan yang terletak di Iran.
Ibach
Ibach merupakan sebuah kota terletak di munisipaliti Waldshut, Baden-Württemberg, Jerman.
Lapangan Terbang Ohrid
Lapangan Terbang Ohrid adalah sebuah lapangan terbang yang terletak di bandar Ohrid, Macedonia Utara.
Lapangan Terbang Ohrid terletak pada kedudukan Latitud N41* 10.7953', Longitud E20* 44.5397' pada ketinggian 705.00 meter dari aras laut..
Yoshimi, Saitama
Yoshimi (吉見町, Yoshimi-machi) merupakan sebuah pekan yang terletak di wilayah Saitama, Jepun.
Geografi
Yoshimi terletak di pusat wilayah Saitama dan berada dalam kawasan hulu sungai Arakawa.
Laslades
Laslades ialah komun di jabatan Hautes-Pyrénées di barat-daya Perancis.
Sebatian gas adi
Sebatian gas adi adalah sebatian kimia yang mengandungi satu unsur daripada kumpulan 18 jadual berkala, kumpulan gas adi.
Sejarah dan latar belakang
Pada asalnya, gas-gas adi dipercayai tidak boleh membentuk sebatian disebabkan petala valens elektron mereka yang penuh yang menjadikan mereka stabil dan tidak bertindak balas dari segi kimia.
Semua gas adi mempunyai petala elektron s dan p yang penuh (kecuali helium yang tidak mempunyai subpetala p), dan disebabkan inilah mereka tidak membentuk sebatian dengan mudah. Disebabkan tenaga pengionan mereka yang tinggi dan hampir sifar affiniti elektron, gas-gas adi tidak dijangkakan untuk menjadi reaktif.
Pada 1933, Linus Pauling menjangkakan yang gas-gas adi yang lebih berat boleh membentuk sebatian dengan fluorin dan oksigen. Lebih tepat lagi, beliau meramalkan kewujudan kripton heksafluorida (KrF6) dan xenon heksafluorida (XeF6), mengagak yang XeF8 mungkin wujud dalam bentuk sebatian yang tidak stabil, dan mencadangkan yang asid xenik akan membentuk garam perxenat. Ramalan ini terbukti agak tepat, walaupun ramalan-ramalan susulan bagi XeF8 menyatakan bahawa ia bukan sahaja akan tidak stabil secara termodinamik, malah juga tidak stabil secara kinematik. Sehingga tahun 2009, XeF8 masih belum dapat dihasilkan, tetapi anion oktofluoroxenat(VI) (Nitrosonium oktafluoroxenat(VI)) telah diperhatikan.
Gas-gas adi yang lebih berat mempunyai lebih banyak petala elektron daripada gas-gas adi yang lebih ringan. Oleh itu, elektron-elektron yang paling luar mengalami kesan pelindung daripada elektron-elektron dalaman yang menjadikan mereka lebih senang diionkan, kerana mereka kurang tertarik kepada nukleus atom yang bercas positif. Ini memberikan tenaga pengionan yang cukup rendah untuk membentuk sebatian yang stabil dengan unsur-unsur yang paling elektronegatif seperti fluorin dan oksigen, malahan juga dengan unsur-unsur yang kurang keelektronegatifannya seperti nitrogen dan karbon dalam keadaan-keadaan tertentu.
Sebatian-sebatian sebelum 1962
Sebelum 1962, satu-satunya sebatian-sebatian gas adi yang berjaya diasingkan ialah sebatian-sebatian klatrat (termasuk hidrat-hidrat klatrat). Sebatian-sebatian lain seperti sebatian koordinasi telah diperhatikan melalui cara-cara stereoskopik.
Klatrat
Klatrat telah digunakan untuk mengasingkan He dan Ne daripada Ar, Kr dan Xe, dan juga untuk pengangkutan Ar, Kr dan Xe. Selain itu, klatrat 85Kr memberikan sumber selamat untuk zarah beta, dan klatrat 133Xe memberikan sumber yang selamat untuk sinar gama.
Atom-atom gas adi seperti Kr dan Xe boleh muncul sebagai tetamu di dalam kristal melanoflogit.
Sebatian koordinasi
Sebatian koordinasi seperti Ar·BF3 telah dipostulatkan kewujudannya pada suhu rendah, tetapi ini tidak pernah dipastikan. Selain itu, sebatian-sebatian seperti WHe2 dan HgHe2 dilaporkan pernah terbentuk melalui perlanggaran elektron, tetapi kajian terkini menunjukkan yang ini mungkin disebabkan oleh He yang dijerap pada permukaan logam itu. Oleh itu, sebatian-sebatian ini tidak boleh dianggap sebagai sebatian kimia yang sebenar.
Hidrat
Hidrat-hidrat dibentuk dengan memampatkan gas-gas adi di dalam air. Dipercayai yang molekul air, yang merupakan satu bahan dwikutub yang kuat, mengenakan dwikutub yang lemah kepada atom-atom gas adi dan menyebabkan interaksi dwikutub-dwikutub. Atom-atom yang lebih berat lebih dipengaruhi daripada atom-atom yang lebih kecil, oleh itu, Xe·6H2O ialah hidrat yang paling stabil. Namun, kewujudan sebatian-sebatian ini telah dipertikaikan dalam tahun-tahun kebelakangan ini.
Sebatian helium
Walaupun ada beberapa bukti-bukti teori bagi beberapa sebatian helium metastabil pada yang berkemungkinan stabil pada suhu amat rendah dan dala tekanan yang sangat tinggi, tidak ada lagi yang disahkan wujud melalui ujikaji (walaupun satu kation yang stabil, HeH+, telah diketahui wujud sejak penemuannya pada tahun 1925).
Sebatian neon
Beluma ada lagi sebatian neon yang dikenalpasti secara teori sehingga sekarang.
Sebatian argon
Penemuan HArF telah diumumkan pada tahun 2000.
Sebatian kripton
Kripton boleh bertindak balas dengan fluorin untuk membentuk KrF2.
Sebatian xenon
Laporan berkenaan sebatian gas adi yang pertama diterbitkan telah ditulis oleh Neil Bartlett pada Jun 1962. Beliau mendapati yang sebatian yang sangat mengoksida, platinum heksafluorida, mengionkan O2 kepada dioksigenil. Oleh kerana tenaga pengionan O2 kepada (1165 kJ mol-1) adalah hampir sama dengan tenaga pengionan Xe kepada Xe+ (1170 kJ mol-1), beliau menguji tindak balas Xe dengan PtF6. Ini menghasilkan satu produk kristal, xenon heksafluoroplatinat, yang formula kimianya yang dicadangkan ialah Xe+[PtF6]-. Ia kemudiannya ditunjukkan yang sebatian ini sebenarnya lebih kompleks; ia mengandungi kedua-dua XeFPtF5 dan XeFPt2F11. Ini adalah sebatian sebenar yang pertama bagi sebarang gas adi.
Pada September 1962, Howard Classen melaporkan pensintesisan satu sebatian gas adi yang ringkas (dua unsur), xenon tetrafluorida, dengan mengenakan xenon dan fluorin kepada suhu yang tinggi. Pada November 1962, Rudolf Hoppe dari Universität Münster melaporkan yang xenon boleh berinteraksi dengan fluorin untuk membentuk xenon difluorida.
Dalam tahun-tahun kebelakangan ini, beberapa sebatian gas adi, terutamanya xenon, telah disediakan. Di antaranya termasuk xenon fluorida (XeF2, XeF4, XeF6), xenon oksifluorida (XeOF2, XeOF4, XeO2F2, XeO3F2, XeO2) dan xenon oksida (XeO2, XeO3, XeO4). Xenon difluorida boleh dihasilkan dengan hanya pendedahan gas Xe dan F2 kepada cahaya matahari. Ramai telah mencuba menggabungkan kedua-dua gas ini untuk mencetuskan satu tindak balas selama 50 tahun, tetapi tiada sesiapa pernah terfikir sesuatu semudah mendedahkannya kepada cahaya matahari.
Sebatian-sebatian xenon fluorida bertindak dengan beberapa fluorida untuk membentuk fluoroxenat seperti natrium oktafluoroxenat, dan garam fluoroxenonium seperti trifluoroxenonium heksafluoroantimoniat.
Baru-baru ini, xenon dilihat menghasilkan pelbagai sebatian dengan formula am XeOnX2 di mana n ialah 1, 2 atau 3 dan X ialah kumpulan elektronegatif seperti CF3, C(SO2CF3)3, N(SO2F)2, N(SO2CF3)2, OTeF5, O(IO2F2), dll. Julat sebatian-sebatian ini mengkagumkan kerana ia boleh menghasilkan ribuan sebatian berbeza dan melibatkan ikatan antara xenon dan oksigen, nitrogen, karbon, boron, malahan emas, dan asid perxenik, beberapa halida, dan ion-ion kompleks. Ini adalah satu julat sebatian yang lebih kurang sama dengan unsur iodin. Sebatian Xe2Sb2F11 mempunyai satu ikatan Xe–Xe, ikatan unsur-unsur yang terpanjang yang diketahui (308.71 pm = 3.0871 Å).
Eksimer jangka hayat pendek Xe2 dan halida-halida gas adi seperti XeCl2 digunakan dalam laser eksimer.
Sebatian radon
Radon bertindak balas dengan fluorin untuk membentuk RnF2 yang memijarkan cahaya kuning dalam keadaan pepejal.
Sebatian fulerina
thumb|250px|Fulerina endohedraGas adi boleh juga membentuk sebatian fulerina endohidra di mana atom gas adi diperangkap di dalam satu molekul fulerina. Pada 1993, telah ditemui yang apabila C60 didedahkan di dalam gas He atau Ne bertekanan kira-kira 3 bar, kompleks He@C60 dan Ne@C60 dibentuk. Di dalam keadaan ini, hanya satu daripada setiap 650,000 sangkar C60 dimasuki atom helium, dan dengan tekanan yang lebih tinggi (3000 bar), ada kemungkinan hasil sebanyak 0.1% boleh diperolehi. Kompleks endohedra dengan argon, kripton dan xenon juga telah diperolehi, begitu juga dengan beberapa aduk bagi He@C60.
Penggunaan
Sebatian gas adi digunakan sama ada sebagai agen pengoksida atau sebagai cara untuk menyimpan gas adi dalam bentuk padat. Asid xenik ialah satu agen pengoksida yang berharga kerana ia tidak ada kemungkinan menghasilkan bahan asing kerana xenon akan dibebaskan dalam bentuk gas. Pesaingnya untuk fungsi ini hanyalah gas ozon. Perxenat adalah bahan pengoksida yang lebih berkuasa, dan xenon fluorida adalah agen pengfluoridaan yang baik. Garam-garam xenon yang stabil dengan jumlah fluorin yang tinggi seperti tetraammonium heptafluoroxenat (NF4XeF7) dan tetrafluoroammonium oktafluoroxenat ((NF4)2XeF8) yang berkaitan telah dibangunkan sebagai pengoksida yang sangat bertenaga untuk digunakan sebagai bahan pendorong dalam roket.
Sebatian berasaskan xenon juga telah digunakan untuk mensintesis karbokation yang stabil dalam suhu bilik di dalam larutan SO2ClF.
Isotop radioaktif kripton dan xenon sukar untuk disimpan dan dilupuskan, dan sebatian unsur ini mungkin lebih mudah diuruskan daripada unsur ini dalam bentuk gas.
Tonk
Tonk ialah sebuah bandar perbandaran ("kerajaan tempatan") dalam daerah Tonk di negeri Rajasthan, India.
Demografik 2001
Menurut bancian India pada tahun 2001, Tonk memiliki bilangan penduduk seramai 135,663. Dari jumlah tersebut, kaum lelaki membentuk 52% dari jumlah keseluruhan populasi dan wanita seramai 48%.
Pendidikan 2001
Menurut bancian India pada tahun 2001 Tonk memiliki kadar pendidikan (kebolehan membaca) 53%, di bawah kadar purata kebangsaan 59.5%; dengan 61% lelaki dan 39% wanita mampu membaca. 18% dari populasi berusia di bawah 6 tahun. (2001)
Perang Vietnam
Perang Vietnam (Tulisan Jawi: ڤراڠ ۏيتنام), ada kalinya disebut juga "Perang Indochina" ataupun "Konflik Vietnam". Dalam bahasa Vietnam, peperangan ini disebut sebagai "Perang Amerika" ataupun mengikut nama yang digunakan oleh Kerajaan Vietnam, Kháng chiến chống Mỹ (Peperangan Menentang Amerika). Peperangan ini melibatkan Republik Demokratik Vietnam (dipanggil juga Vietnam Utara) dan sekutunya menentang Republik Vietnam (ataupun Vietnam Selatan) dan sekutunya, khususnya Amerika Syarikat.
Ramai pemerhati Barat melihat perang ini sebagai perang proksi bagi Amerika Syarikat dan Kesatuan Soviet. Perang ini salah satu daripada beberapa konflik semasa Perang Dingin di antara Amerika Syarikat dan sekutunya menentang Kesatuan Soviet dan sekutunya. Perang seperti ini disebut sebagai perang proksi kerana Amerika Syarikat dan Kesatuan Soviet sendiri tidak pernah bersemuka secara terang-terang di medan pertempuran kerana khuatir akan meletuskan peperangan nuklear yang amat membinasakan.
Sekutu Vietnam Utara termasuk Barisan Pembebasan Vietnam Selatan (Vietcong), Kesatuan Soviet dan China. Vietnam Selatan dibantu Amerika Syarikat, Australia, New Zealand dan Korea Selatan. Sekutu Vietnam Selatan menghantar bantuan tentera untuk berjuang di Vietnam. Penglibatan tentera Amerika Syarikat sebenarnya bermula sejak tahun 1959 lagi, tetapi bilangan tentera yang terlibat kecil. Askar Amerika dihantar dalam jumlah yang besar ke Vietnam Selatan mulai tahun 1965 dan hanya berundur sepenuhnya dalam tahun 1973.
Peperangan ini mengorbankan ramai penduduk awam. Peperangan tamat secara rasminya pada 30 April 1975 apabila Vietnam Selatan tewas keseluruhannya.
Latar belakang
Vietnam dijajah oleh negeri China sejak tahun 110 S.M. sehinggalah mencapai kemerdekaan dalam tahun 938. Selepas bebas dari belenggu dan kongkongan China, Vietnam tidak henti-henti menentang keganasan oleh kuasa-kuasa luar.
Dalam abad ke-19, Vietnam menjadi wilayah jajahan Perancis. Perancis menguasai Vietnam selepas mengadakan beberapa siri peperangan kolonial di Indochina mulai tahun-tahun 1840-an hingga ke tahun-tahun 1840-an. Pengluasan pengaruh Perancis disebabkan hasrat untuk menyaingi kebangkitan Empayar British dan keperluan mendapatkan hasil mentah seperti getah dan bijih bagi maksud menggerakkan perindustrian di Perancis untuk bersaing dengan penguasaan menyeluruh oleh industri British.
Kumpulan penentang Viet Minh akhirnya berjaya mendapat sokongan popular dan berjaya mengusir penjajah Perancis dari bumi Vietnam. Semasa Perang Dunia II, Vietnam dikuasai oleh Tentera Jepun. Kerajaan Vichy Perancis berkerjasama dengan pihak Jepun yang menghantar bala tentera ke Indo-China sebagai pasukan berkuasa di kawasan tersebut. Kerajaan Vichy Perancis menjadi kerajaan boneka kerana kuasa pemerintahan sebenarnya di tangan pihak Jepun. Pemerintah Vichy Perancis mentadbir Indochina sehingga tahun 1944 apabila Kerajaan Vichy Peranchis tumbang selepas Tentera Berikat menakluki Perancis dan Jeneral Charles de Gaulle diangkat sebagai Pemimpin Perancis.
Setelah kerajaan Vichy Perancis tumbang, pemerintah Jepun menahan Pentadbir-pentadbir Perancis dan memalukan pembesar-pembesar kolonial di khalayak ramai. Pihak Jepun kemudiannya menggalakkan kebangkitan pergerakan nasionalis di kalangan rakyat Vietnam. Pada pengakhir Perang Dunia II, Vietnam diberikan kemerdekaan oleh pihak Jepun. Ho Chí Minh kembali ke Vietnam untuk membebaskan negaranya daripada dijajah oleh kuasa asing. Dia menubuhkan pergerakan penentang, dan menerima bantuan kumpulan OSS (yang akan berubah menjadi CIA kelak).
Pada penghujung Perang Dunia II, pergerakan Viet Minh di bawah pimpinan Ho Chí Minh berjaya membebaskan Vietnam daripada belenggu penjajah, Tetapi kejayaan itu untuk masa yang singkat sahaja. Pihak Tentera Jepun telah menawan pemerintah Perancis dan memberikan Vietnam satu bentuk “kemerdekaan” sebagai sebahagian daripada rancangan Jepun "membebaskan" bumi Asia daripada penjajahan Barat. Banyak bangunan awam diserahkan kepada kumpulan-kumpulan nasionalis.
Ho Chi Minh Berkuasa
thumb|right|300px|Tentera Perancis di Vietnam.
Pada 2 September 1945, Ho Chi Minh mengisytiharkan penubuhan sebuah kerajaan baru Vietnam di bawah pimpinan beliau. Dalam ucapannya, beliau memetik Pengisytiharan Kemerdekaan Amerika Syarikat dan sebuah pancaragam memainkan lagu "The Star Spangled Banner." Ho Chi Minh yang menjadi agen Komunis Antarabangsa Ketiga sejak awal tahun 1920-an mengharapkan kerajaan Amerika Syarikat akan menyokong kerajaan baru di Vietnam, walaupun kerajaan baru itu sebuah kerajaan di bawah pengaruh Komunis. Harapan beliau Amerika Syarikat akan mengkotakan ucapan-ucapan Franklin D. Roosevelt yang menentang kolonialisme Eropah selepas Perang Dunia II. Franklin D. Roosevelt mahukan rakyat negara-negara Dunia Ketiga menentukan nasib mereka sendiri. Akhirnya, di bawah pimpinan Harry S. Truman, Amerika Syarikat menukar rentak dan tidak membantah Perancis menduduki semula tanah-tanah jajahannya, termasuk Vietnam, selepas tamat perang.
Kumpulan pimpinan Ho Chí Minh mengumumkan penubuhan sebuah kerajaan Vietnam, dan Maharaja Bao Dai dipaksa turun takhta. Namun demikian, kerajaan itu dapat bertahan beberapa hari sahaja. Dengan ketibaan tentera China, kerajaan pimpinan Ho Chi Minh tiada berkuasa lagi. Apabila pemerintah Perancis dibebaskan selepas Jepun menyerah diri, kuasa penjajah bertapak semula, khususnya di kawasan selatan Vietnam. Tentera Perancis mendarat semula di bahagian utara Vietnam.
Pihak mana yang berkuasa di Vietnam menjadi rumit apabila Tentera Bersekutu kembali ke Vietnam selepas bulan September 1945. Indochina dibahagikan kepada zon-zon kependudukan oleh Tentera Bitish dan Tentera China. Tentera China masuk ke kawasan Vietnam Utara selang beberapa hari selepas ucapan Ho Chi Minh mengisytiharkan kemerdekaan Vietnam. Tentera China menduduki kawasan di sebelah utara Garisan 16 darjah garis lintang (16th parallel). Pasukan Tentera British sampai dalam bulan Oktober 1945 dan menguasai kawasan-kawasan di selatan garisan lintang tersebut.
Di bahagian selatan, pihak Perancis berjaya memujuk Tentera British untuk mengembalikan kuasa kepada pihak Perancis. Pegawai-pegawai Perancis yang dibebaskan daripada penahanan Jepun dalam bulan September 1945 diambil semula sebagai pentadbir. Perancis gembira dengan Keadaan di selatan Vietnam. Di sebelah utara, kerajaan Perancis menrundingkan dengan Kerajaan Nasionalis China dan juga dengan Kumpulan Viet Minh di bawah pimpinan Ho Chi Minh. Pihak Perancis bersetuju meninggalkan Shanghai sekiranya Kerajaan Nasionalis China membenarkan Perancis menguasai semula Vietnam Utara. Ho Chi Minh dan Viet Minh bersetuju pihak Perancis kembali menduduki Hanoi sekiranya Perancis memberikan pengiktirafan kepada kemerdekaan Vietnam di dalam satu Kesatuan Perancis.
Dalam masa perundingan dijalankan, Ho Chi Minh mengambil kesempatan menghapuskan lain-lain kumpulan nasionalis Vietnam. Setelah beberapa lama berunding, tiada penyelesaian dicapai mengenai pembahagian kuasa antara Perancis dan Viet Minh. Tentera China berundur ke sempadan sendiri dan tentera Perancis masuk menguasai Hanoi. Kumpulan Viet Minh melarikan diri ke kawasan pendalaman dan pergunungan. Di sana Viet Minh menyusun satu insurgensi yang membawa kepada Perang Indochina. Perancis berperang dengan Viet Minh untuk mengembalikan penguasaan wilayah Vietnam kepada koloni Perancis.
Ho Chí Minh mendapat bantuan China apabila pihak Komunis bertapak di negeri China, dan dibekalkan dengan persenjataan dan bekalan yang diperlukan oleh Ho Chi Minh untuk menjadikan pasukan gerilanya menjadi satu pasukan tentera regular.
Pembahagian Vietnam Kepada Utara dan Selatan
Vietnam terbahagi dua – Vietnam Utara sebagai sebuah negara Komunis dipisahkan oleh sebuah kawasan bebas tentera (demilitarised zone) dengan Vietnam Selatan. Kerajaan Vietnam Selatan yang didokong oleh Amerika Syarikat, enggan mengadakan pilihanraya yang bertujuan mencantumkan semula Vietnam seperti yang dipersetujui di Persidangan Geneva 1954.
Di sebelah utara, wujud Republik Demokratik Vietnam di bawah Viet Minh, dan di selatan pula wujud Vietnam, sebuah kerajaan bukan Komunis di bawah Maharaja Bao Dai. Tidak lama selepas itu, Bao Dai digulingkan oleh Ngo Dinh Diem, yang kemudiannya menubuhkan Republik Vietnam atau lebih dikenali sebagai Vietnam Selatan. Seperti ditetapkan samasa Perjanjian Geneva 1954, pembahagian kepada dua bahagian ini adalah sementara sahaja, sementara menunggu keputusan satu pilihanraya untuk memilih ketua negara yang akan diadakan dalam tahun 1956.
Dalam tahun 1955, Ho Chi Minh melancarkan kempen untuk memusnahkan kumpulan anti-revolusioner di Vietnam Utara. Pemilik tanah dan lain-lain anti-revolusioner ditahan dan dibunuh. Bilangan mereka yang dibunuh dianggarkan oleh Stanley Karnow seramai 6,000 orang. Manakala, R.J. Rummel pula menganggarkan kematian seramai 200,000 orang.
Melihat dasar kerajaan Vietnam Utara ini, kerajaan Ngo Dinh Diem enggan merundingkan pilihan raya yang ditetapkan, dan keputusan ini disokong oleh Amerika Syarikat yang risaukan kemenangan puak Komunis. Ngo Dinh Diem juga mempersoalkan kewibawaan pilihan raya yang dikendalikan oleh pihak Vietnam Utara. Kerajaan Ngo Dinh Diem tidak menandatangani Perjanjian Geneva, ia ditandatangani oleh bekas maharaja Bao Dai. Dengan itu, Ngo Dinh Diem merasakan tiada salah jika kerajaannya tidak menurut peruntukan Perjanjian tersebut.
Pihak Komunis memang bersiap sedia untuk menyerang Vietnam Selatan, sejak sebelum Perjanjian Geneva ditandatangani. Persiapan ini dibuat sekiranya penyatuan tidak dapat dicapai melalui kemenangan dalam pilihanraya. Ho Chi Minh memerintahkan beribu-ribu orang agen Komunis untuk menyusup masuk ke Vietnam Selatan, dan menyediakan tempat tersembunyi untuk simpanan senjata.
Dalam musim panas 1955, Ngo Dinh Diem melancarkan kempen mengecam Komunis, bila mana anasir Komunis dan anasir-anasir anti kerajaan telah ditahan ataupun dibunuh. Dalam masa ini, penghijrahan besar-besaran berlaku. Dianggarkan 100,000 orang berhijrah daripada kawasan selatan ke Vietnam Utara, dan lebih 1 juta berhijrah dari Vietnam Utara ke selatan. Dalam bulan Januari 1959, Jawatankuasa Pusat Parti Pekerja Vietnam meluluskan resolusi sulit memberikan kuasa untuk perjuangan bersenjata di Vietnam Selatan.
Ho Chi Minh menerima hantaran senjata dan peralatan lain daripada Kesatuan Soviet dan China melalui Pelabuhan Haiphong. Peralatan dan senjata ini kemudiannya dihantar melalui Laluan Truong Son (dipanggil Laluan Ho Chi Minh oleh pihak Amerika Syarikat) kepada NLF and Viet Cong di Vietnam Selatan. Laluan Truong Son ini melalui negara jiran Laos dan Kemboja, dan berakhir kira-kira 50 km di luar Saigon. Ini merumitkan keadaan, dan Amerika Syarikat tertekan kerana tidak dapat menyerang laluan ini tanpa memasuki ataupun menakluki kawasan negara-negara tersebut. Dalam masa yang sama, Laos dan Kemboja sendiri menghadapi pemberontakan oleh kumpulan-kumpulan Komunis di negara mereka. Di Laos, kumpulan Pathet Lao dipengaruhi dan dilengkapkan oleh Vietnam Utara. Kemboja secara rahsia membenarkan kawasannya digunakan oleh Vietnam Utara untuk penghantaran bekalan kepada pemberontak di Vietnam Selatan.
Insurgensi Secara Terbuka
Dalam bulan Disember 1960, dengan arahan diberikan dari Hanoi, anasir Komunis di Vietnam selatan menubuhkan Barisan Pembebasan Kebangsaan NLF untuk menggulingkan kerajaan Vietnam Selatan. Barisan Pembebasan Kebangsaan terdiri daripada dua kumpulan berbeza (i) para intelek Vietnam Selatan, seperti Truong Nhu Tang,  yang menentang kerajaan pimpinan Ngo Dinh Diem  dan (ii) anasir Komunis seperti Nguyen Thi Binh, yang terus tinggal di Vietnam Selatan selepas pembahagian Vietnam dan penghijrahan beramai-ramai tahun 1954 dan dibantu oleh anasir Komunis yang dihantar ke selatan oleh Viet Minh. Tentera Vietnam Utara menguasai sebahagian besar wilayah timur negara Laos dan membekalkan NLF dengan senjata melalui Laluan Ho Chi Minh.
Pada mulanya, kerajaan Presiden diem menunjukkan keupayaan menangani insurgensi dengan bantuan penasihat-penasihat tentera Amerika Syarikat. Dalam tahun 1962, Vietnam Selatan seakan-akan sedang menang dalam perjuangan menentang insurgensi. Pegawai-pegawai kanan Amerika Syarikat mendapat laporan positif daripada Gen. Paul D. Harkins, pegawai pemerintah Ketumbukan Bantuan ketenteraan  (Military Assistance Command, Vietnam) ataupun  MACV. President John F. Kennedy menambah bilangan "penasihat" Amerika Syarikat dengan harapan tentera Amerika dapat mengalahkan insurgensi seperti yang berjaya dicapai oleh pasukan keselamatan Tentera British di Malaya semasa Darurat.
Pertempuran Di Ap Bac
Pada 2 Januari, 1963 pertempuran besar-besaran yang pertama berlaku di Ap Bac di antara pasukan ARVN (Tentera darat Republik Vietnam) seramai 1,400 orang anggota dan pasukan Komunis Vietnam Selatan seramai 350 orang. Tentera ARVN mengalami kekalahan teruk dan mengalami 83 anggota terkorban dan 108 orang lain cedera sementara pihak tentera Komunis berjaya melepaskan diri dengan hanya 18 orang anggota terkorban.
Pertempuran Ap Bac dalam tahun 1963 menunjukkan peningkatan insurgensi di Vietnam Selatan kesan daripada perolehan anggota, senjata dan bekalan daripada Vietnam Utara. Pemberontakan kini dibuat secara terang-terangan. Presiden Ngo Dinh Diem kian dibenci oleh rakyat kerana kerajaannya menganjurkan nepotisme dan korupsi. Kerajaan Presiden Ngo Dinh Diem juga berat sebelah kepada minoriti beragama Kristian dengan membelakangkan kumpulan majoriti yang beragama Buddha. Kerajaan Amerika Syarikat mulai yakin bahawa Presiden Diem tidak akan berupaya menewaskan Vietnam Utara. Bahkan Amerika Syarikat mengesyaki Presiden Ngo Dinh Diem akan membuat perjanjian dengan Vietnam Utara.
Putera Sihanouk dan Pakatannya
Dalam tahun 1965, Putera Sihanouk dari Kemboja membuat pakatan dengan China dan Vietnam Utara membolehkan tentera Vietnam Utaramenubuhkan pengkalan tentera yang tetap di Kemboja. Vietnam Utara dan China juga boleh menggunakan Pelabuhan di Sihanoukville untuk hantaran senjata dan perbekalan tentera. Dalam tahun 1970, Putera Sihanouk digulingkan oleh Perdana Menteri Lon Nol dan laluan melalui Sihanoukville tidak lagi dibenarkan. Dalam masa itu, Laluan Ho Chi Minh telah dibangunkan dan kini boleh mengendalikan lori dan trak tentera. Laluan Ho Chi Minh menjadi nadi penting bagi NLF di Vietnam Selatan dan menjadi sasaran serangan udara oleh Tentera Udara Amerika Syarikat
Prinsip Perjuangan
Kerajaan Vietnam Selatan dan sekutunya terdiri dari negara-negara Barat mencerminkan konflik ini sebagai penggunaan kuasa tentera sebagai cara untuk mengubah suasana politik melalui tentangan prinsip Komunisme bagi membolehkan mereka menyekat pengluasan pengaruh Komunisme oleh Soviet Union dan China di Asia Tenggara. Ini mencorakkan bentuk penentangan kuasa besar di masa-masa akan datang.
Kerajaan Vietnam Utara melihat peperangan ini sebagai satu perjuangan untuk menyatukan semula negara Vietnam di bawah pimpinan sebuah negara sosialis dan untuk menghalau pencoroboh asing – sebagai ikutan kepada penentangan mereka terhadap penjajahan Perancis.
Penglibatan Amerika Semasa Presiden Harry S. Truman
Semasa Perang Dunia II, Office of Strategic Services atau OSS (kini CIA) memberikan bantuan ketenteraan kepada Ho Chi Minh. Selepas tamat Perang Dunia II, Amerika Syarikat melihat Viet Minh dengan kesangsian, kerana pegangan Komunisme Viet Minh. Walaupun demikian, pegawai-pegawai OSS masih ditugaskan untuk tujuan penyelarasan dengan Viet Minh. OSS memberikan bantuan kepada Viet Minh untuk menguruskan penghantaran pulang anggota tentera Amerika yang telah menjadi tawanan perang Jepun dan ditahan di Vietnam. Pada 26 September 1945, Lt. Col. A. Peter Dewey  seorang pegawai OSS ditembak mati oleh Viet Minh, menjadikan beliau anggota tentera pertama terbunuh di Vietnam.
Dengan tercetusnya Perang Korea, Presiden Harry S. Truman meningkatkan bantuan ketenteraan kepada kerajaan Perancis untuk memungkinkan kemenangan Perancis mengatasi pemberontakan oleh Viet Minh. Harry S. Truman mengumumkan "acceleration in the furnishing of military assistance to the forces of France and the Associated States in Indochina…"  dan menghantar 123 orang pegawai tentera ke Vietnam untuk membantu Perancis di dalam peranan bukan tempur. Dalam tahun 1951, Presiden Harry S. Truman membuat sumbangan $150 juta untuk membantu membiayai kos perang Perancis di Vietnam.
Penglibatan Amerika Semasa Presiden Dwight D. Eisenhower 1953–1961
Presiden Dwight D. Eisenhower menggunakan kuasa dan prestij Tentera Amerika Syarikat untuk membantu penubuhan sebuah kerajaan bukan Komunis di Vietnam Selatan. Pentadbiran Eisenhower amat risau akan kejayaan pihak Komunis bertapak dan meluaskan pengaruhnya di Asia Tenggara. Amerika Syarikat mengalami 142,000 orang anggota tentera terbunuh di Korea dalam usaha membantutkan kemaraan Komunisme di Semenanjung Korea. Di Malaya, Pentadbiran Eisenhower melihat Tentera British dan anak-anak watan Malaya bergelut menentang pemberontakan oleh Parti Komunis Malaya. Amerika Syarikat melihat ini sebagai sebahagian daripada rancangan besar Komunisme untuk bertapak dan menular ke seluruh pelosok dunia.
Pentadbiran Eisenhower tidak mahukan pengorbanan besar di Korea akan menjadi sia-sia sekiranya Komunisme berjaya bertapak di Asia Tenggara. Tetapi Pentadbiran Eisenhower menghadapi kesukaran mendapatkan sokongan ramai untuk melibatkan diri dalam satu lagi peperangan selepas Perang Korea. Dwight D. Eisenhower menggunakan pasukan-pasukan kecil "penasihat tentera" dipanggil Kumpulan Bantuan Penasihat Tentera (Military Assistance Advisory Group) ataupun MAAG ke Vietnam Selatan  untuk membantu Vietnam Selatan menentang kemaraan Komunisme.
Pada 1 November 1955, Dwight D. Eisenhower menghantar kumpulan pertama MAAG ke Vietnam Selatan untuk memberikan latihan kepada Tentera Vietnam Selatan (ARVN). Ini merupakan permulaan pembabitan rasmi Amerika Syarikat di dalam perang Vietnam. Pada 8 Julai, 1958, Charles Ovnand and Dale R. Buis menjadi anggota MAAG pertama terbunuh semasa bertugas di Vietnam.
John F. Kennedy - Perkembangan Dasar Kawalan
Dalam bulan Jun 1961, John F. Kennedy bertemu Nikita Khrushchev di Vienna, Austria. Mereka bercanggah pendapat dalam perkara-perkara dasar berkaitan isu-isu Amerika-Soviet. Perjumpaan itu menyakinkan Presiden John F. Kennedy dan para analisis seperti John Kennan bahawa Asia Tenggara akan menjadi medan di mana Soviet Union akan menguji keazaman Amerika Syarikat menguatkuasakan dasar mengawal pengaruh Komunis (containment policy) yang dimulakan oleh Pentadbiran Truman dan dikuatkan oleh kebuntuan penguasaan Komunis semasa Perang Korea.
John F. Kennedy berminat dengan konsep penggunaan Pasukan Khas untuk operasi tindakan cegah insurgensi (counterinsurgency). John F. Kennedy melihat kejayaan Tentera British menangani Darurat di Malaya sebagai satu pencontoh cara mana insurgensi dapat ditewaskan. Pasukan Special Forces Tentera Amerika ditubuhkan sebagai pasukan gerila yang menjalankan peperangan bukan konvesional di belakang barisan musuh di Eropah, John F. Kennedy percaya pasukan Green Berets boleh memberikan kesan besar menjalankan peperangan kecil-kecilan (dipanggil “brush fire” oleh Pentadbiran Kennedy) di Vietnam.
Dalam bulan Mei, 1961 — John F. Kennedy menghantar 400 orang anggota Green Beret ke Vietnam Selatan sebagai "Penasihat Khas" untuk melatih ARVN. John F. Kennedy juga membenarkan juruterbang Amerika syarikat membuat penerbangan tempur sambil berpura-pura melakukan misi latihan penerbangan. Pada 20 Januari 1961 Presiden Perancis, Charles de Gaulle memberitahu Presiden John F. Kennedy "I predict you will sink step by step into a bottomless quagmire, however much you spend in men and money".
John F. Kennedy menghadapi krisis besar dalam tiga bahagian ketika itu, (i) kegagalan operasi Bay of Pigs di Cuba (ii) pemisahan Berlin dengan pembinaan Tembok Berlin (iii) penyelesaian secara rundingan di antara Kerajaan pro-Barat di Laos dengan kumpulan Komunis Pathet Lao di Laos. John F. Kennedy takutkan kegagalan Amerika Syarikat mengawal pengluasan pengaruh Komunis di Indochina akan melumpuhkan kredibiliti Amerika Syarikat. John F. Kennedy berazam untuk berpatah arang menghalang kemenangan pihak Komunis di Vietnam. Kata John F. Kennedy, “Now we have a problem in making our power credible and Vietnam looks like the place”.
Pentadbiran Kennedy semakin hampa dengan Presiden Ngo Dinh Diem. Dalam tahun 1963, tindakan keras ke atas sami-sami Buddha yang membantah tindakan kerajaannya mencetuskan peristiwa di mana sami-sami membakar diri mereka hidup-hidup di hadapan pemberita-pemberita antarabangsa. Peristiwa yang mendapat liputan meluas adalah peristiwa membakar diri hidup-hidup oleh Thích Quảng Ðức untuk membantah kekejaman tindakan Presiden Ngo Dinh Diem ke atas kumpulan sami Buddha. Anasir-anasir Komunis mengambil kesempatan untuk menabur fitnah dan dakyah untuk membangkitkan kemarahan penganut fahaman Buddha dan mencetus ketidakstabilan sosial.
Dalam bulan November 1963, kedutaan Amerika Syarikat di Saigon memberikan petanda kepada pengkomplot bahawa Amerika Syarikat tidak ada halangan untuk menggulingkan Ngo Dinh Diem daripada berkuasa. Presiden Ngo Dinh Diem digulingkan dalam satu rampasan kuasa tentera dan dihukum bunuh. Keadaan keselamatan menjadi huru hara dan Vietnam Utara mengambil kesempatan untuk menguatkan kedudukan konco dan anasirnya di Vietnam Selatan.
Vietnam Selatan seterusnya melalui satu tempoh ketidakstabilan, dengan pemerintahan tentera yang saling berganti. Amerika Syarikat semakin runsingkan keadaan dan meningkatkan bilangan anggota penasihat tenteranya di Vietnam. Secara perlahan, Amerika Syarikat ditarik masuk ke dalam kemelut perang di Vietnam. Tujuh kerajaan mengambil kuasa dalam tahun 1964. Dalam tempoh 16 Ogos hingga 3 September sahaja, kerajaan bertukar sebanyak 3 kali. Peralihan ini hanya menguatkan pergerakan Vietcong dan anasir Viet Minh. Mereka menggunakan sepenuhnya kekosongan kuasa ini untuk menguatkan kedudukan mereka dan mengumpulkan lagi bekalan senjata dan peralatan lain.
Lyndon B. Johnson dan Peningkatan Penyertaan Amerika Syarikat
Dalam bulan Jun, 1964 Presiden Lyndon B. Johnson melantik Jeneral William Westmoreland menggantikan Paul D. Harkins sebagai Pemerintah MAAG di Vietnam. Di bawah pimpinan Westmoreland, bilangan anggota Tentera Amerika meningkat dari 16,000 orang anggota dalam tahun 1964 kepada lebih 500,000 orang selepas Serangan Tet dalam tahun 1968. Peningkatan dibuat secara berperingkat oleh Westmoreland. Peningkatan pertama berlaku pada 27 Julai, 1964, apabila 5,000 orang penasihat tentera dikerah ke Vietnam, menjadikan jumlah anggota seramai 21,000 kesemua.
Insiden Teluk Tonkin
thumb|400px|Gambar Foto diambil Dari USS Maddox Semasa Serangan oleh 3 Buah bot Penyerang Torpedo Vietnam Utara