cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Perang Bosnia
Majlis Pertahanan Croat mengambil alih tengah Bosnia
Persetujuan Graz pada Mei 1992 menyebabkan perpecahan yang lebih besar di dalam komuniti Croat dan menguatkan kumpulan pemisah, yang mana mengakibatkan konflik dengan Bosniak. Salah seorang daripada pemimpin utama Croat yang pro-kesatan adalah Blaž Kraljević, pemimpin dalam Tentera Pertahanan Croatia (HOS) yang mana juga mempunyai agenda nasionalis Croatia tetapi tidak seperti HVO, ia menyokong kerjasama dengan Bosniak. Pada Jun 1992, fokus berpindah ke Novi Travnik dan Gornji Vakuf di mana usaha-usaha Majlis Pertahanan Croat (HVO) untuk mendapat kawalan ditentang. Pada 18 Jun 1992, pasukan Pertahanan Wilayah Bosnia di Novi Travnik menerima sebuah ultimatum daripada HVO yang mana termasuk tuntutan untuk menghapuskan institusi Bosnia dan Herzegovina, mewujudkan pihak berkuasa dalam Komuniti Croat di Herzeg-Bosnia dan memberi kesetiaan kepadanya, penyerahan diri Pertahanan Wilayah kepada HVO dan mengusir pelarian Muslim, kesemuanya dalam masa 24 jam. Serangan telah dilancarkan pada 19 Jun. Sekolah rendah dan pejabat pos telah diserang dan dirosakkan.
Tentera Bosnia yang kekurangan senjata, bertempur di dua perbatasan, di mana berjaya mengundurkan Croat dan mendapat semula wilayah. Pada masa ini, di sebabkan kedudukan geografi mereka, Bosnia telah dikepung oleh tentera Croat dan Serb di semua arah. Tiada cara untuk mengimport senjata atau makanan. Apa yang menyelamatkan Bosnia pada waktu ini adalah kompleks industri berat yang mampu diubah ke kompleks pengeluaran peralatan ketenteraan. Pada Ogos 1992, pemimpin HOS Blaž Kraljević telah dibunuh oleh tentera HVO, yang mana melemahkan kumpulan sederhana yang berharap kerjasama di antara Bosniak dan Croat dapat dikekalkan.
Pada Oktober 1992, tentera Croat menyerang Bosniak di Prozor, membunuh penduduk awam dan membakar rumah. Berdasarkan pada pendakwaan rasmi ICTY ke atas Jadranko Prlić, tentera HVO membersihkan hampir kesemua Muslim daripada bandar Prozor dan beberapa kampung sekitarnya.
1993
Pada 8 Januari 1993, Serb telah membunuh timbalan perdana menteri RBiH Hakija Turajlić selepas menghentikan konvoi PBB yang membawa beliau daripada lapangan terbang.
Pada 22 Februari 1993, Majlis Keselamatan Pertubuhan Bangsa Bersatu telah meluluskan Resolusi 808 yang memutuskan "bahawa sebuah tribunal antarabangsa akan ditubuhkan untuk mendakwa individu yang bertanggungjawab dalam melanggar undang-undang kemanusiaan antarabangsa". Pada 15–16 Mei, 96% dari etnik Serb mengundi untuk menolak rancangan damai Vance-Owen. Selepas kegagalan rancangan ini, yang mana mengakibatkan perpecahan negara kepada tiga buah entiti etnik, sebuah konflik bersenjata meletus antara Bosniak dan Croat berkenaan 30 peratus wilayah yang dikuasau oleh Croat. Rancangan damai ini merupakan salah satu faktor yang membawa kepada peningkatan ketegangan konflik, apabila Lord Owen mengelakan pihak berkuasa Croat yang lebih sederhana (menyokong kesatuan Bosnia) dan berunding secara terus dengan unsur-unsur ekstrem (mereka yang memilih untuk berpisah).
Pada 25 Mei 1993, Tribunal Jenayah Antarabangsa untuk bekas Yugoslavia (ICTY) yang secara rasminya ditubuhkan oleh Resolusi 827. Pada April 1993, Majlis Keselamatan Pertubuhan Bangsa Bersatu telah mengeluarkan Resolusi 816, yang meminta negara-negara anggota menguatkuasakan zon larangan terbang di Bosnia-Herzegovina. Pada 12 April 1993, NATO memulakan Operasi Larangan Terbang untuk menguatkuasakan zon larangan terbang.
Pengeboman Gornji Vakuf
Pada 10 Januari 1993, sebelum meletusnya permusuhan di Gornji Vakuf, komander Majlis Pertahanan Croat (HVO) Luka Šekerija, telah menghantar satu permohonan "Military – Top Secret" kepada Kolonel Tihomir Blaškić dan Dario Kordić (yang mana Dario kemudian didapati bersalah oleh ICTY bagi dakwaan jenayah perang dan jenayah menentang kemanusiaan seperti pembersihan etnik), untuk peluru-peluru mortar yang terdapat di kilang peluru di Vitez. Pertempuran kemudian meletus di Gornji Vakuf pada 11 Januari 1993, dengan letupan sebuah bom yang diletakkan oleh pihak Croat di sebuah hotel yang dimiliki Bosniak yang digunakan sebagai ibu pejabat tentera, diikuti oleh satu pertempuran. Pada malamnya, bandar ini hebat dibom oleh artileri Croat.
Semasa rundingan gencatan senjata di ibu pejabat Britbat HQ di Gornji Vakuf, Kolonel Andrić, yang mewakili HVO, menuntut agar tentera ARBiH menyerahkan senjata mereka dan menerima agar HVO mengawal bandar ini, serta mengugut sekiranya mereka enggan beliau akan meratakan Gornji Vakuf ke bumi. Tuntutan HVO tidak diterima oleh ARBiH dan serangan diteruskan, diikuti dengan pembunuhan besar-besaran penduduk awam Muslim Bosnia di kampung-kampung sekitarnya seperti Bistrica, Uzričje, Duša, Ždrimci dan Hrasnica.
Semasa pembersihan etnik Lembah Lašva, kawasan ini dikepung oleh Tentera Darat Croatia dan HVO selama tujuh bulan dan menyerang menggunakan artileri berat serta persenjataan lain (kereta kebal dan penembak tepat). Meskipun etnik Croat sering kali mengatakan bahawa ia merupakan sebab utama serangan ke atas Gornji Vakuf dilakukan, komander bagi sebuah kompeni British Britbat mendakwa tiada pejuang suci Muslim di Gornji Vakuf (biasanya dirujuk sebagai mujahideen Bosnia, dan berdasarkan pada Richard Holbrooke, sebenarnya merupakan Al-Qaeda) | dan para tentera beliau tidak menemuai seorangpun mereka. Kempen pengeboman dan serangan semasa perang mengakibatkan beratus-ratus orang cedera atau terbunuh, terutamanya penduduk awam Muslim Bosnia.
Penghapusan etnik Lembah Lašva
Kempen pembersihan etnik Lembah Lašva ke atas penduduk awam Bosniak telah dirancang oleh para pemimpin politik dan tentera dalam Komuniti Croat di Herzeg-Bosnia bermula pada bulan Mei 1992 sehingga Mac 1993. Pertempuran yang diketuai oleh HVO meletus pada bulan April berikutnya, yang bertujuan untuk melaksanakan objektif-objektif yang disediakan oleh para nasionalis Croat pada bulan November 1991. Etnik Bosniak di Lembah Lašva ditindas atas alasan politik dan keagamaan, secara sengaja didiskriminasi dengan serangan meluas ke atas penduduk awam dan mengalami pembunuhan besar-besaran, perogolan, dipenjarakan di dalam kem-kem, selain pemusnahan ke atas tapak-tapak kebudayaan dan harta persendirian. Ia sering kali diikuti dengan propaganda anti-Bosniak, terutamanya dalam perbandaran di Vitez, Busovača, Novi Travnik dan Kiseljak. Pembunuhan beramai-ramai Ahmići pada bulan April 1993, merupakan kemuncak dalam pembersihan etnik Lembah Lašva, mengakibatkan pembunuhan penduduk awam Muslim Bosnia dalam hanya beberapa jam. Korban termuda adalah seorang bayi berusia tiga bulan, ditembak mati di dalam buaian beliau, dan paling tua adalah seorang wanita berusia 81 tahun. Ia merupakan pembunuhan beramai-ramai paling kejam semasa konflik di antara etnik Croat dan kerajaan yang dikuasai oleh etnik Bosniak.
Tribunal Jenayah Antarabangsa di bekas Yugoslavia (ICTY) telah memutuskan bahawa jenayah-jenayah diambil kira dalam jenayah menentang kemanusiaan dalam banyak keputusan-keputusan pendakwaan ke atas para pemimpin politik dan tentera Croat, antara yang terkenal adalah Dario Kordić. Berdasarka pada bukti akan pelbagai serangan yang dilakuakn oleh HVO pada masa itu, Dewan Persidangan ICTY menyimpulkan dalam kes Kordić dan Čerkez bahawa menjelang bulan April 1993, kepimpinan Croat memiliki sebuah rekabentuk atau rancangan serupa yang akan dilaksanakan untuk menghapuskan etnik Bosniak daripada Lembah Lašva. Dario Kordić, sebagai seorang pemimpin politik tempatan, telah didapati menjadi perancang dan orang pertama yang melaksanakan rancangan ini. Berdasarkan Pusat Dokumentasi dan Penyelidikan yang berpangkalan di Sarajevo, sekitar 2,000 orang Bosniak daripada Lembah Lašva telah hilang atau dibunuh semasa tempoh ini.
Perang di Herzegovina
Komuniti Croat di Herzeg-Bosnia mengambil alih banyak kerajaan dan perkhidmatan perbandaran di Herzegovina, dengan memecat atau mengurangkan bilangan para pemimpin Bosniak tempatan. Mereka juga mengambil alih media dan menyiarkan idea-idea dan propaganda Croatia. Simbol-simbol dan matawang Croatia diperkenalkan, dan sukatan pelajaran dan bahasa Croatia diperkenalkan di sekolah-sekolah. Ramai etnik Bosniak dan Serb dipecat dari kedudukan dalam kerajaan dan perniagaan persendirian; bantuan kemanusiaan tidak diuruskan dan diagihkan kepada penduduk Bosniak dan Serb; dan Bosniak secara umumnya semakin ditindas. Ramai daripada mereka yang dihantar ke kem-kem tahanan: seperti di Heliodrom, Dretelj, Gabela, Vojno dan Šunje.
Berdasarkan penghakiman oleh ICTY dalam Naletilić-Martinović, tentera HVO telah menyerang kampung-kampung di Sovici dan Doljani, sekitar 50 kilometer di utara Mostar pada pagi 17 April 1993. Serangan ini merupakan sebahagian daripada serangan HVO yang lebih besar yang bertujuan untuk menawan Jablanica, sebuah bandar yang dikuasi oleh majoriti Muslim Bosnia di kawasan ini. Para komander HVO telah mengira mereka memerlukan dua hari untuk menawan Jablanica. Kedudukan Sovici mempunyai kepentingan strategik bagi HVO kerana merupakan satu-satunya jalan ke Jablanica. Bagi ARBiH, ia merupakan pintu masuk ke penara Risovac, yang mana membolehkan kemaraan ke arah pantai Adriatik. Serangan yang lebih besar oleh HVO ke atas Jablanica telah bermula sejak 15 April 1993. Bedilan artileri memusnahkan bahagian hulu Sovici. Tentera Darat Bosnia menentang balik, tetapi sekitar jam 05:00 petang, komander Tentera Darat Bosnia di Sovici menyerah diri. Sekitar 70-75 anggota tentera menyerah diri. Keseluruhannya, sekurang-kurangnya 400 orang penduduk awam Muslim Bosnia telah ditahan. Kemaraan HVO ke arah Jablanica telah dihentikan selepas satu persetujuan gencatan senjata dirundingkan.
Pengepungan Mostar
Bahagian timur bandar Mostar telah dikepung oleh tentera HVO selama sembilan bulan, dan kebanyakan kota bersejarah ini rosak teruk dibom termasuk jambatan Stari Most yang terkenal. Mostar telah dibahagikan kepada bahagian Barat, yang mana dikuasai oleh tentera HVO dan bahagian Timur yang dikuasai oleh tentera ARBiH. Bagaimanapun, ibu pejabat bagi Tentera Darat Bosnia terletak di tingkat bawah tanah sebuah kompleks bangunan di Mostar Barat yang dirujuk sebagai Vranica. Pada awal pagi 9 Mei 1993, Majlis Pertahanan Croatia telah menyerang Mostar menggunakan artileri, mortar, senjata berat dan senjata kecil. HVO telah mengawal kesemua jalan yang menuju ke Mostar dan akses oleh pertubuhan antarabangsa telah dinafikan. Radio Mostar mengumumkan kesemua penduduk etnik Bosniak supaya mengantung bendera putih di tingkap rumah. Serangan HVO telah disediakan dan dirancang dengan rapi.
HVO menawan bahagian barat kota dan mengusir ribuan penduduk Bosniak ke bahagian timur. Pengeboman HVO telah meratakan dan memusnahkan kebanyakan kawasan di timur Mostar. JNA telah memusnahkan Jambatan Carinski, Jambatan Titov dan Jambatan Lucki yang merentasi sungai termasuk Stari Most. Tentera HVO (dan divisyen-divisyen yang lebih kecil) terlibat dalam pembunuhan beramai-ramai, pembersihan etnik dan perogolan ke atas penduduk Bosniak di Mostar Barat dan kawasan sekitarnya. Mereka juga melakukan kempen pengepungan dan pengeboman ke atas kerajaan Bosnia yang menguasai Mostar Timur. Kempeb HVO mengakibatkan beribu-ribu orang cedera dan terbunuh.
ARBiH kemudian melancarkan satu operasi yang dikenali sebagai Operasi Neretva 1993 menentang HVO dan Tentera Darat Croatia pada bulan September 1993 untuk menghentikan kepungan ke atas Mostar, dan menawan semula kawasan-kawasan di Herzegovina termasuk Republik Herzeg-Bosnia Croatia yang diistiharkan sendiri. Operasi telah dihentikan oleh pihak berkuasa Bosnia setelah mereka menerima maklumat berkenaan pembunuhan beramai-ramai ke atas penduduk awam dan tawanan perang Croat di kampung-kampung di Grabovica dan Uzdol. Barisan pemimpin HVO (Jadranko Prlić, Bruno Stojić, Milivoj Petković, Valentin Ćorić dan Berislav Pušić) dan pegawai Tentera Darat Croatia Slobodan Praljak telah didakwa di ICTY atas dakwaan termasuk jenayah menentang kemanusiaan, melanggar konvensyen Geneva dan undang-undang atau tataraca perang. Dario Kordić, seorang pemimpin politik Croat di Bosnia Tengah telah disabitkan dengan jenayah menentang kemanusiaan di Bosnia Tengah iaitu pembersihan etnik dan dihukum penjara selama 25 tahun. Komander ARBiH, Sefer Halilović telah didakwa dengan satu perlanggaran ke atas undang-undang dan tatacara peperangan dengan dakwaan jenayah kerana bertanggungjawab ke atas semua peristiwa semasa Operasi Neretva '93, tetapi telah dibebaskan.
Kawasan Selamat PBB
Dalam cubaan untuk melindungi orang awam, peranan UNPROFOR dipanjangkan ke bulan Mei 1993 untuk melindungi "kawasan selamat" yang telah diistiharkan oleh Majlis Keselamatan PBB di sekeliling Sarajevo, Goražde, Srebrenica, Tuzla, Žepa dan Bihać dalam Resolusi 824 pada 6 Mei 1993. Pada 4 Jun 1993, Majlis Keselamatan PBB meluluskan Resolusi 836 yang membenarkan pasukan UNPROFOR untuk menggunakan kuasa bagi melindungi zon-zon selamat ini. Pada 15 Jun 1993, Operasi Sharp Guard, satu sekatan laut di Laut Adriatik oleh NATO dan Kesatuan Eropah Barat bermula tetapi ditarik semula pada 18 Jun 1996 selepas tamatnya sekatan senjata PBB.
Majlis Pertahanan Croatia (HVO) dan Tentera Darat Republik Bosnia dan Herzegovina (ARBiH) masih terus berjuang bersama-sama melawan pasukan Tentera Darat Republika Srpska (VRS) yang lebih kuat di beberapa kawasan di Bosnia dan Herzegovina. Meskipun konfrontasi bersenjata meletus di tengah Bosnia mencetus hubungan tegang di antara HVO dan ARBiH, persekutuan Bosniak-Croat berterusan di Bihać (barat laut Bosnia) dan Bosanska Posavina (utara), di mana pasukan bersekutu ini telah dikalahkan oleh tentera Serb.
1994
Pengusiran paksa etnik Bosniak daripada wilayah yang dikuasai oleh Serb mengakibatkan krisis pelarian terus merebak. Beribu-ribu orang menaiki bas keluar daripada Bosnia setiap bulan, diugut atas dasar keagamaan. Pada pertengahan tahun 1994, Croatia dibanjiri oleh 500,000 orang pelarian, dan pihak berkuasa Croatia menghalang sekumpulan 462 orang pelarian yang melarikan diri dari utara Bosnia, dan memaksa UNPROFOR untuk memnyediakan perlindungan kepada mereka.
Pembunuhan beramai-ramai Markale
Pada 5 Februari 1994, Sarajevo mengalami serangan tunggal paling berdarah semasa tempoh kepungan dalam kejadian pembunuhan beramai-ramai Markale pertama, apabila satu peluru meriam berkaliber 120 mm jatuh di tengah-tengah pasar yang sesak, membunuh 68 orang dan mencederakan 144 orang yang lain. Pada 6 Februari, Setiausaha Agong PBB, Boutros Boutros-Ghali secara rasminya memohon NATO untuk mengesahkan bahawa permintaan serangan udara pada masa depan akan dilakukan dengan segera.
NATO juga mengeluarkan amaran kepada Serb Bosnia mendesak agar memindahkan senjata berat di sekeliling Sarajevo menjelang tengah malam 20–21 Februari, atau menghadapi serangan udara. Pada 12 Februari, Sarajevo menikmati hari kematian sifar pertama sejak bulan April 1992; di mana perang ini dipercayai bermula pada 6 April 1992. Pemindahan besar-besaran senjata berat Serb Bosnia bermula pada 17 Februari 1994.
Persetujuan Washington
Perang Bosniak-Croat secara rasminya tamat pada 23 Februari 1994 apabila komander HVO, Jeneral Ante Roso, dan komander Tentera Darat Bosnia, Jeneral Rasim Delić, menandatangani sebuah persetujuan gencatan senjata di Zagreb. Pada 18 Mac 1994, satu perjanjian damai yang dikenali sebagai Persetujuan Washington yang ditaja oleh Amerika Syarikat dengan puak Croat (diwakili oleh Republik Croatia) dan Republik Bosnia dan Herzegovina telah ditandatangani di Washington dan Vienna.
Persetujuan Washington menamatkan perang antara puak Croat dan Bosniak dengan membahagikan wilayah yang disatukan yang dikuasai oleh tentera kerajaan Croatia dan Bosnia kepada sepuluh wilayah autonomi, yang mana mewujudkan Persekutuan Bosnia dan Herzegovina. Ini mengurangkan bilangan pihak-pihak yang berperang kepada Persekutuan Bosnia dan Herzegovina (Tentera Darat Persekutuan Bosnia dan Herzegovina) yang terdiri daripada Tentera Darat Republik Bosnia dan Herzegovina (ARBiH) dan Majlis Pertahanan Croatia (HVO), dengan Republika Srpska (Tentera Darat Republika Srpska) (VRS).
UNPROFOR dan NATO
NATO mula terlibat secara aktif apabila jet-jet mereka telah menambak jatuh empat buah pesawat Serb di ruang udara tengah Bosnia pada 28 Februari 1994 kerana melanggar zon larangan terbang PBB.
Pada 12 Mac 1994, Pasukan Perlindungan PBB (UNPROFOR) membuat permintaan pertama untuk memohon sokongan udara NATO, tetapi sokongan udara rapat tidak diaturgerak, di sebabkan oleh beberapa kelewatan dalam proses kelulusan.
Pada 10–11 April 1994, UNPROFOR meminta bantuan serangan udara untuk melindungi Goražde kawasan selamat, mengakibatkan pengeboman pos markas tentera Serbia berhampiran Goražde oleh dua buah jet F-16 Amerika Syarikat. This was the first time in NATO's history it had ever done so. Kejadian ini menyebabkan seramai 150 orang anggota PBB telah ditawan pada 14 April. Pada 16 April, sebuah pesawat Sea Harrier Britain telah ditembak jatuh di ruang udara Goražde oleh tentera Serb. Pada 15 April, garis pertahanan kerajaan Bosnia berjaya dipecahkan.
Sekitar 29 April 1994, sebuah kontigen Denmark (Nordbat 2) dalam tugas menjaga keamaan di Bosnia, sebagai sebahagian daripada batalion Nordic UNPROFOR yang bertempat di Tuzla, telah diserang hendap apabila mereka cuba untuk membantu sebuah pos pemerhatian Sweden (Tango 2) yang sedang diserang dengan tembakan artileri berat oleh briged Šekovići Serb Bosnia di kampung Kalesija. Serangan hendap ditumpaskan apabila tentera PBB membalas dengan tembakan berat dalam apa yang dikenali sebagai Operasi Bøllebank.
Pada 12 Mei, Senat A.S menerima daripada Sen. Bob Dole untuk secara sebelah pihak menghapuskan sekatan senjata ke atas Bosnia, tetapi ia kemudian telah ditolak oleh Presiden Clinton. telah ditandatangani oleh Presiden pada 5 Oktober 1994 dan menyatakan sekiranya Serb Bosnia tidak menerima cadangan Kumpulan Penghubung menjelang 15 Oktober, Presiden akan membawa sebuah usul ke Majlis Keselamatan PBB untuk menamatkan sekatan senjata dan sekiranya ia tidak diluluskan menjelang 15 November hanya kelulusan daripada kesemua ahli PBB di bawah Resolusi 713 boleh digunakan untuk menguatkuasakan sekatan, yang mana menamatkan sekatan senjata.
Pada 5 Ogos, dengan permintaan UNPROFOR, pesawat NATO telah menyerang sebuah sasaran dalam Zon Eksklusif Sarajevo selepas senjata telah dirampas oleh Serb Bosnia daripada sebuah tapak pengumpulan senjata berdekatan Sarajevo. Pada 22 September 1994, pesawat NATO melaksanakan serangan udara ke atas sebuah kereta kebal Serb Bosnia juga atas permintaan UNPROFOR.
Pada 12–13 November, A.S melaksanakan tindakan sebelah pihak dengan menghapuskan sekatan senjata ke atas kerajaan Bosnia.
Kampung Banggol, Setiu
Kampung Banggol merupakan sebuah kampung yang terletak di Setiu, Bandar Permaisuri, dalam negeri Terengganu Darul Iman, iaitu sebuah negeri di timur Malaysia, dan yang bersempadan dengan Kelantan di utara, Pahang di bahagian barat dan selatannya dan Laut Cina Selatan di bahagian timur.
Kampung Banggol terletak dalam Mukim Tasek di Daerah Setiu.Kampung ini adalah sebuah kampung tradisional yang wujud sebelum perang dunia kedua lagi. Paras mukabuminya yang tinggi atau berbonggol dan terselamat daripada banjir setiap tahun menyebabkan nama Kampung Banggol diberi. Terdapat perkampungan kecil dalam kawasan Kampung Banggol iaitu Kampung Bukit Abal, Kampung Bukit Maras dan Kampung Gong Katop.
Perang Bosnia
UNPROFOR dan NATO
Operasi Amanda adalah sebuah misi UNPROFOR yang diketuai oleh pasukan pengaman Denmark yang bertujuan untuk menawan semula sebuah pos pemerhatian berdekatan Gradačac, Bosnia dan Herzegovina, pada 25 Oktober 1994.
Kampung Banggol, Setiu
Bilangan pendudk kampung Banggol sekarang ialah kira-kira 2000 orang.Jumlah rumah 350 buah. Penduduk Kampung Banggol berketurunan Melayu. Pekerjaan Utama penduduk kampung ialah petani, dan penoreh getah. Ada juga yang bekerja di sektor awam dan swasta. Keluasan kawasan kampung ialah 350 hektar.
Menurut sejarah, penduduk asal Kampung Banggol adalah penghijrah dari Kampung Tasek, Setiu. Penemapatan pertama penduduk Kampung Banggol ialah di kawasan Banggol Asal dan Gong Keong yang mana sekarang sudah tiada lagi penduduk di sana. Cuma yang tinggal kubur-kubur lama. Ketua Kampung Banggol yang pertama ialah Hj Mohd Amin bin Ali diikuti oleh Hj Samad bin Hamad. Semasa perang dunia ke-2, Ketua kampungnya ialah Hj Mohamad bin Salleh atau lebih dikenali dengan nama Tok Pok. Kemudian diikuti oleh Mohd bin Puteh, Hj Abd Ghani bin Muda, Hj Yusof bin Husin dan sekarang ialah Mat Saufi bin Hj Deraman.
Perang Bosnia
1995
Perang berlanjutan sehingga November 1995. Pada Julai 1995, pasukan Tentera Darat Republika Srpska (VRS) di bawah Jeneral Ratko Mladić menduduki "kawasan selamat" PBB di Srebrenica, timur Bosnia di mana sekitar 8,000 lelaki telah dibunuh dalam peristiwa pembunuhan beramai-ramai Srebrenica (kebanyakan wanita dihalau keluar ke wilayah Bosniak, di mana ada antara mereka yang dirogol dan dibunuh). Pasukan Perlindungan PBB (UNPROFOR), yang diwakili oleh sebuah kontigen tentera pengaman Belanda (Dutchbat) berkuatan seramai 400-orang, telah gagal mempertahankan bandar ini daripada ditawan oleh VRS dan pembunuhan beramai-ramai selepasnya.
Pajarejos
Pajarejos merupakan sebuah kawasan perbandaran di Sepanyol di Segovia, di komuniti autonomi Castile dan León.
Perang Bosnia
1995
Pada 14 September 1995, serangan-serangan udara NATO telah digantung bagi membolehkan pelaksanaan sebuah persetujuan dengan Serb Bosnia untuk mengundurkan artileri berat di sekeliling Sarajevo. Dua belas hari kemudian, pada 26 September, sebuah persetujuan lanjut akan prinsip-prinsip untuk sebuah perjanjian damai telah dicapai di New York City antara menteri-menteri luar dari Bosnia dan Herzegovina, Croatia dan Republik Persekutuan Yugoslavia. Satu gencatan senjata selama 60-hari berkuatkuasa pada 12 Oktober, dan pada 1 November rundingan damai bermula di Dayton, Ohio. Perang tamat dengan Persetujuan Damai Dayton ditandatangani pada 21 November 1995; versi terakhir persetujuan damai telah ditandatangani pada 14 Disember 1995 di Paris.
Berikutan dengan Persetujuan Dayton, satu Pasukan Pelaksanaan NATO (IFOR) telah diaturgerak ke Bosnia-Herzegovina. Ianya berkuatan seramai 80,000 orang, bersenjata berat dan diberi mandat untuk melepaskan tembakan sekiranya perlu untuk menjayakan operasi ini, telah diaturgerak bagi menguatkuasakan perdamaian, selain tugas-tugas lain seperti memberi bantuan kemanusiaan dan politik, pembinaan semula, menyediakan bantuan untuk orang awam kembali semula ke rumah mereka, mengumpul senjata, dan membersihkan periuk api dan bahan letupan dari kawasan yang terlibat.
Kematian
Pengiraan ke atas jumlah kematian akibat dari konflik ini tertakluk pada perdebatan yang terkait dengan politik yang kadang kala dimarakkan dengan unsur menjadi mangsa, daripada para elit daripada pelbagai kumpulan. Estimates of the total number of casualties have ranged from 25,000 to 329,000. Perbezaannya sebahagian diakibatkan oleh penggunaan definasi yang tidak konsisten oleh pihak yang boleh dianggap sebagai mangsa perang, di sebabkan penyelidikan hanya mengira jumlah korban di sebabkan kegiatan ketenteraan sementara penyelidikan lain memasukan mangsa-mangsa yangmati akibat kelaparan, kesejukan, penyakit atau keadaan-keadaan peperangan lain. Pengiraan yang lebih besar pada tempoh awal juga diakibatkan ramai mangsa yang terlibat merupakan seorang awam juga tentera di sebabkan koordinasi sistematik yang lemah semasa tempoh peperangan. Awalnya, jumlah kematian pada tahun 1994 dianggarkan sekitar 200,000 oleh Cherif Bassiouni, ketua suruhanjaya pakar PBB yang menyiasat jenayah perang.
Prof. Steven L. Burg dan Prof. Paul S. Shoup, menulis pada tahun 1999, menyedari angka-angkat yang tinggi pada awalnya:"Angka 200,000 (atau lebih) maut, cedera atau hilang sering kali dipetik dalam laporan media berkenaan peperangan di Bosnia sehingga tahun 1994. Buletin Jawatankuasa Kesihatan dan Kebajikan Sosial dari Institut Kesihatan Awam Bosnia pada bulan Oktober 1995, memberi jumlah sehingga 146,340 maut, dan 174,914 cedera di wilayah di bawah kawalan tentera darat Bosnia. Mustafa Imamovic memberi angka 144,248 orang maut (termasuk yang maut kerana kelaparan atau dedahan), kebanyakannya adalah Muslim. Palang Merah dan UNHCR tidak, berdasarkan pengetahun mengeluarkan sebarang data jumlah orang yang maut dan cedera sepanjang perang. Sebuah memorandum CIA yang dinyah rasmi pada November 1995 menganggarkan 156,500 orang awam maut di seluruh negara (10,000 darinya di wilayah yang dikuasai oleh Muslim atau Croat), tidak termasuk 8,000 hingga 10,000 yang masih hilang di enklaf Srebrenica dan Zepa. Angka kematian penduduk jauh lebih tinggi daripada anggaran korban anggota tentera dalam laporan yang sama iaitu 81,500 askar (45,000 kerajaan Bosnia; 6,500 Croat Bosnia; dan 30,000 Serb Bosnia)."
Angka-angka RDC
In June 2007, the Sarajevo-based Research and Documentation Center published extensive research on Bosnia-Herzegovina's war deaths, (also called The Bosnian Book of the Dead ), a database that initially revealed a minimum of 97,207 names of Bosnia and Herzegovina's citizens confirmed as killed or missing during the 1992–1995 war. The head of the UN war crimes tribunal's Demographic Unit, Ewa Tabeau, has called it "the largest existing database on Bosnian war victims" and it is considered the most authoritative account of human losses in the Bosnian war. More than 240,000 pieces of data were collected, checked, compared and evaluated by an international team of experts in order to produce the 2007 list of 97,207 victims' names.
The RDC 2007 figures stated that these were confirmed figures and that several thousand cases were still being examined. All of the RDC figures are believed to be a slight undercount as their methodology is dependent on a family member having survived to report the missing relative, though the undercount is not thought to be statistically significant. At least 30 percent of the 2007 confirmed Bosniak civilian victims were women and children.
The RDC published periodic updates of its figures until June 2012, when it published its final report. The 2012 figures recorded a total of 101,040 dead or disappeared, of whom 61.4 percent were Bosniaks, 24.7 percent were Serbs, 8.3 percent were Croats and less than 1 percent were of other ethnicities, with a further 5 percent whose ethnicity was unstated.
Civilian deaths were established as 38,239, which represented 37.9 percent of total deaths. Bosniaks accounted for 81.3 percent of those civilian deaths, compared to Serbs 10.9 percent and Croats 6.5 percent. The proportion of civilian victims is, moreover, an absolute minimum because the status of 5,100 victims was unestablished and because relatives had registered their dead loved ones as military victims in order to obtain veteran's financial benefits or for 'honour' reasons.
Both the RDC and the ICTY's demographic unit applied statistical techniques to identify possible duplication caused by a given victim being recorded in multiple primary lists, the original documents being then hand-checked to assess duplication.
Some 30 categories of information existed within the database for each individual record, apart from basic personal information, these included place and date of death and (in the case of soldiers), the military unit to which the individual belonged. This has allowed the database to present deaths by gender, military unit, year and region of death, in addition to ethnicity and 'status in war' (civilian or soldier). The information category intended to describe which military formation caused the death of each victim, was the most incomplete and was deemed unusable.
Angka-angka ICTY
Penyelidikan pada tahun 2010 yang dilakukan untuk Pejabat Pendakwaan di Tribunal Hague, yang diketuai oleh Ewa Tabeau, menunjukan kesalahan pada angka-angka terdahulu dan membuat kiraan jumlah minima mangsa-mangsa adalah 89,186 orang, dengan jumlah kemungkinan sekitar 104,732 oorang. Tabeau menyatakan angka-angka ini tidak patut dikelirukan dengan "siapa membunuh siapa", kerana sebagai contoh, ramai penduduk etnik Serb telah terbunuh di sebabkan serangan meriam oleh tentera Serb di Sarajevo, Tuzla dan bandar-bandar multi-etnik yang lain. Pengarang laporan ini juga mengatakan bahawa jumlah kematian sebenar mungkin sedikit tinggi.
Angka-angka ini tidak semata-mata berdasarkan 'kematian di medan perang', tetapi termasuk kematian akibat kemalangan yang berlaku dalam keadaan pertempuran dan tindakan di sebabkan oleh penindasan besar-besaran. Angka yang tidak dimasukkan adalah "peningkatan kematian bukan di sebabkan oleh keganasan" dan "peningkatan keganasan jenayah dan tidak terancang”. Demikian juga 'kematian tentera' termasuk kedua-dua kematian akibat pertempuran dan bukan pertempuran.
Statistik lain
There are no statistics dealing specifically with the casualties of the Croat-Bosniak conflict along ethnic lines. However, according to The RDC's data on human losses in the regions, in Central Bosnia 62 percent of the 10,448 documented deaths were Bosniaks, while Croats constituted 24 percent and Serbs 13 percent. The municipalities of Gornji Vakuf and Bugojno are geographically located in Central Bosnia (known as Gornje Povrbasje region), but the 1,337 region's documented deaths are included in Vrbas regional statistics. Approximately 70–80 percent of the casualties from Gornje Povrbasje were Bosniaks. In the region of Neretva river, of 6,717 casualties, 54 percent were Bosniaks, 24 percent Serbs and 21 percent Croats. The casualties in those regions were mainly, but not exclusively, the consequence of Croat-Bosniak conflict.
According to the UN, there were 167 fatalities amongst UNPROFOR personnel during the course of the force's mandate, from February 1992 to March 1995. Of those who died, three were military observers, 159 were other military personnel, one was a member of the civilian police, two were international civilian staff and two were local staff.
In a statement in September 2008 to the United Nations General Assembly, Dr Haris Silajdžić, said that "According to the ICRC data, 200,000 people were killed, 12,000 of them children, up to 50,000 women were raped, and 2.2 million were forced to flee their homes. This was a veritable genocide and sociocide". However, Silajdžić and others have been criticised for inflating the number of fatalities to attract international support. An ICRC book published in 2010 cites the total number killed in all of the Balkan Wars in the 1990s as "about 140,000 people".
Many of the 34,700 people who were reported missing during the Bosnian war remain unaccounted for. In 2012 Amnesty reported that the fate of an estimated 10,500 people, most of whom were Bosnian Muslims, remained unknown. Bodies of victims are still being unearthed two decades later. In July 2014 the remains of 284 victims, unearthed from the Tomasica mass grave near the town of Prijedor, were laid to rest in a mass ceremony in the northwestern town of Kozarac, attended by relatives.
The UNCHR stated that the conflict in Bosnia and Herzegovina forced more than 2.2 million people to flee their homes, making it the largest displacement of people in Europe since the end of World War II.
Penghapusan etnik
Berdasarkan pelbagai pendakwaan dan keputusan penghakiman oleh ICTY, tentera Serb  dan Croat  telah melakukan penghapusan etnik dalam wilayah kawalan mereka yang dirancang oleh pemimpin polotik untuk mewujudkan negeri-negeri etnik asli (Republik Srpska dan Herzeg-Bosnia). Tentera Serb telah melakukan kekejaman yang dikenali sebagai "Penyembelihan Srebrenica" pada akhir perang. Agensi Perisikan Pusat mendakwa di dalam sebuah laporan pada tahun 1995, pihak tentera Serb Bosnia bertanggungjawab untuk 90 peratus aktiviti penghapusan etnik semasa perang.
Berdasarkan bukti-bukti dari pelbagai serangan oleh HVO, Dewan Penghakiman ICTY telah memutuskan dalam kes Kordić dan Čerkez bahawa pada bulan April 1993, kepimpinan Croat memiliki sebuah rancangan unggul untuk melaksanakan penghapusan etnik Bosniak daripada Lembah Lašva di Bosnia Tengah. Dario Kordić, sebagai seorang pemimpin politik tempatan, telah didapati menjadi perancang dan orang yang memulakan rancangan ini.
Walaupun secara perbandingannya adalah jarang ditemui, terdapat juga kes-kes di mana tentera pro-Bosniak telah 'memaksa kumpulan etnik lain untuk melarikan diri' semasa perang.
Pembunuhan beramai-ramai
Satu pendakwaan dilakukan di Mahkamah Keadilan Antarabangsa, berikutan satu tindakan undang-undang pada tahun 1993 oleh kerajaan Bosnia dan Herzegovina ke atas Serbia dan Montenegro atas dakwaan melakukan genosid. Mahkamah Keadilan Antarabangsa (ICJ) memutuskan pada 26 Februari 2007 secara tidak langsung menentukan keadaan perang pada tahap antarabangsa, oleh itu membersihkan Serbia daripada tanggungjawab langsung akan kejadian genosid yang dilakukan oleh tentera Republika Srpska. ICJ bagaimanapun menyimpulkan bahawa Serbia gagal untuk menghalang genosid yang dilakukan oleh tentera Serbia dan gagal untuk menghukum mereka yang bertanggungjawab, dan membawa mereka ke muka pengadilan. Sebuah telegram dihantar ke Rumah Putih pada 8 Februari 1994 dan ditulis oleh Duta A.S. ke Croatia, Peter W. Galbraith, menyatakan bahawa genosid telah berlaku. Telegram ini memetik "pengeboman dan tembakan secara sembarangan dan konstant" ke atas Sarajevo oleh Tentera Darat Rakyat Yugoslavia yang dipimpin oleh Karadzic; gangguan ke atas kumpulan minoriti di utara Bosnia "dalam cubaan untuk memaksa mereka untuk melarikan diri"; dan menggunakan para tawanan "untuk melakukan kerja-kerja berbahaya di barisan hadapan" sebagai bukti bahawa genosid telah berlaku. Pada tahun 2005, Kongres Amerika Syarikat telah meluluskan sebuah resolusi yang mengistiharkan bahawa "bahawa polisi-polisi Serbia berkaitan pencerobohan dan pembersihan etnik memenuhi terma-terma definasi genosid".
Meskipun banyak bukti-bukti berkaitan jenayah perang dilakukan secara serentak oleh pasukan-pasukan berbeza tentera Serb di bahagian-bahagian berbeza di Bosnia dan Herzegovina, terutamanya di Bijeljina, Sarajevo, Prijedor, Zvornik, Banja Luka, Višegrad dan Foča, para hakim memutuskan kriteria genosid dengan kandungan spesifik (dolus specialis) untuk menghapuskan Muslim Bosnia hanya berlaku di Srebrenica atau Bosnia Timur pada tahun 1995.
Mahkamah menyimpulkan bahawa jenayah dilakukan semasa perang tahun 1992–1995, mungkin tergolong dalam jenayah menentang kemanusiaan berdasarkan pada undang-undang antarabangsa, tetapi tindak-tindakan ini tidak, memenuhi criteria genosid. Mahkamah kemudian memutuskan lagi, berikutan dengan Pengistiharan Kemerdekaan Montenegro pada bulan Mei 2006, Serbia merupakan satu-satunya pihak yang bertanggungjawab dalam kes ini, tetapi "sebarang tanggungjawab untuk peristiwa lepas yang berlaku pada masa berkaitan terdiri daripada negara Serbia dan Montenegro".
Perogolan besar-besaran and penindasan psikologi
Perang etnik-agama di Bosnia dan Herzegovina mengakibatkan satu tindakan perogolan dengan meluas sebagai salah satu alat perang. Jumlah wanita dan gadis yang dirogol antara 20,000 hingga 50,000 orang, kebanyakan mereka adalah Bosniak (Muslim Bosnia). Kejadian ini dirujuk sebagai "perogolan massa" dan kadang kala "perogolan genosidal",  terutamanya penggunaan rogol tersusun sebagai sebuah alat peperangan oleh tentera bersenjata Serb. Untuk kali pertama dalam sejarah kehakiman, Tribunal Jenayah Antarabangsa untuk bekas Yugoslavia (ICTY) mengistiharkan bahawa "rogol sistematik", dan "perhambaan seks" pada masa perang adalah satu jenayah menentang kemanusiaan, berada ditempat kedua selepas jenayah perang genosid.
Common complications among surviving women and girls include psychological, gynaecological and other physical disorders, as well as unwanted pregnancies and sexually transmitted diseases. The survivors often feel uncomfortable or sickened with men, sex and relationships; ultimately affecting the growth and development of a population or society as such (thus constituting a slow genocide according to some). In accordance with the norms of Muslim society, most of the unmarried girls were virgins at the time of rape. Mass rapes were the most systematic in Eastern Bosnia (e.g. during the Foča and Višegrad massacres), and in Grbavica during the Siege of Sarajevo. Women and girls were kept in various detention centres where they had to live in intolerably unhygienic conditions and were mistreated in many ways including being repeatedly raped. Serb soldiers or policemen would come to these detention centres, select one or more women, take them out and rape them. All this was done in full view, in complete knowledge and sometimes with the direct involvement of the Serb local authorities, particularly the police forces. The head of Foča police forces, Dragan Gagović, was personally identified as one of the men who came to these detention centres to take women out and rape them. There were numerous rape camps in Foča. "Karaman's house" was one of the most notable rape camps. While kept in this house, the girls were constantly raped. Among the women held in "Karaman's house" there were minors as young as 12 and 14 years of age.
Girls and women selected by convicted war criminal Dragoljub Kunarac or his men, were systematically taken to the soldiers' base, a house in Osmana Đikić Street #16, where girls and women, whom Kunarac knew were civilians, were raped by his men or by the convicted himself. Serb soldiers demonstrated a total disregard for Bosniaks in general, and Bosniak women in particular. Serb soldiers removed many Bosniak girls from various detention centres and kept some of them for various periods of time, for him or his soldiers to rape.
The other example include Radomir Kovač, also convicted by the ICTY. While four girls were kept in his apartment, the convicted Radomir Kovač abused them and raped three of them many times, thereby perpetuating the attack upon the Bosniak civilian population. Kovač would also invite his friends to his apartment, and he sometimes allowed them to rape one of the girls. Kovač also sold three of the girls. Prior to their being sold, Kovač had given two of these girls to other Bosnian Serb soldiers who abused them for more than three weeks before taking them back to Kovač, who proceeded to sell one and give the other away to acquaintances of his.
Pendakwaan dan perjalanan undang-undang
Tribunal Jenayah Antarabangsa untuk bekas Yugoslavia (ICTY) telah ditubuhkan pada tahun 1993 sebagai sebuah badan PBB untuk membicarakan para penjenayah perang di bekas Yugoslavia, dan membawa mereka ke muka pengadilan. Tribunal ini adalah sebuah mahkamah segera yang terletak di The Hague, Belanda.
Berdasarkan para pakar undang-undang, setakat awal tahun 2008, 45 etnik Serb, 12 etnik Croat dan 4 etnik Bosniak telah disabitkan bersalah melakukan jenayah perang oleh ICTY berhubungan dengan perang Balkan pada tahun 1990-an. Kedua-dua etnik Serb dan Croat telah dituduh dan didapati bersalah melakukan jenayah perang secara sistematik (joint criminal enterprise), sementara Bosniak dituduh dan didapati bersalah berdasarkan dakwaan individu. Kebanyakan kepimpinan Serb Bosnia semasa zaman peperangan iaitu Biljana Plavšić, Momčilo Krajišnik, Radoslav Brđanin, and Duško Tadić telah didakwa dan dihakimi bersalah kerana melakukan jenayah perang dan pembersihan etnik.
Bekas presiden Republika Srpska Radovan Karadžić kini sedang didakwa, sepertimana Ratko Mladić, juga sedang didakwa oleh ICTY, atas tuduhan jenayah perang berkaitan dengan pengepungan Sarajevo dan pembunuhan beramai-ramai Srebrenica. Pemimpin para-tentera, Vojislav Šešelj telah didakwa sejak tahun 2007 atas tuduhan menjadi sebahagian daripada sebuah joint criminal enterprise untuk menghapuskan etnik bukan Serb di Bosnia-Herzegovina secara meluas. Presiden Serbia, Slobodan Milošević juga didakwa atas jenayah sama berkaitan dengan perang di Bosnia, termasuk melanggar Konvesyen Geneva, jenayah menentang kemanusiaan dan genosid, tetapi meninggal dunia pada tahun 2006 sebelum pendakwaan berakhir.
Selepas kematian Alija Izetbegović, The Hague mendedahkan bahawa beliau sedang disiasat kerana melakukan jenyah perang; walaubagaimanapun pihak pendakwa tidak menemui bukti cukup semasa hayat Izetbegović untuk melakukan pendakwaan. Tokoh-tokoh Bosniak lain yang didapati bersalah atau sedang didakwa bagi jenayah perang termasuk Rasim Delić, Ketua Staf Tentera Darat Bosnia dan Herzegovina, yang mana dijatuhkan hukuman penjara selama 3 tahun pada 15 September 2008 atas kegagalan beliau untuk menghalang anggota-anggota mujahideen Bosnia dari tentera darat Bosnia melakukan jenayah ke atas tahanan awam yang ditawan dan tentera musuh (membunuh, merogol, menyeksa). Enver Hadžihasanović, seorang jeneral dalam Tentera Darat Republik Bosnia dan Herzegovina, telah dijatuhkan hukuman penjara selama 3.5 tahun kerana bertanggungjawab ke atas pembunuhan dan kemusnahan melampau batas di Bosnia Tengah. Hazim Delić adalah Timbalan Komander Bosniak di kem tahanan Čelebići, yang mana menahan penduduk awam Serb. Beliau dijatuhkan hukuman penjara selama 18 tahun oleh Dewan Rayuan ICTY pada 8 April 2003 atas kesalahan membunuh dan menyeksa para tahanan dan merogol dua wanita Serb. Serb telah menuduh pihak berkuasa Sarajevo melakukan pendakwaan terpilih dengan mendakwa secara aktif tokoh-tokoh Serb sementara tidak mengendahkan atau meremehkan jenayah perang oleh Bosniak.
Genosid di Srebrenica merupakan jenayah perang paling serius yang disabitkan bersalah ke atas Serb. Jenayah menentang kemanusiaan (seperti pembersihan etnik), sebuah dakwaan kedua berat selepas genosid, merupakan jenayah perang yang disabitkan ke atas Croat. Manakala pelanggaran ke atas Konvesyen Geneva adalah jenayah perang paling serius yang dilakukan oleh Bosniak.
Perdamaian
Pada 6 Disember 2004, presiden Serbia Boris Tadić membuat permohonan maaf di Bosnia dan Herzegovina kepada semua yang menghadapi jenayah yang dilakukan oleh etnik Serb.
Presiden Croatia Ivo Josipović memohon maaf pada bulan April 2010 di atas peranan negara beliau semasa Perang Bosnia. Presiden Bosnia dan Herzegovina Haris Silajdžić memuji hubungan dengan Croatia, kenyataan yang bertentangan dengan kritikan kasar beliau ke atas Serbia sehari sebelumnya. "Saya berasa kesal kerana Republik Croatia telah menyumbang kesengsaraan kepada rakyat dan perpecahan yang masih menghantui kami sehingga hari ini", Josipović memberitahu parlimen Bosnia dan Herzegovina.
Pada 31 Mac 2010, parlimen Serbia telah meluluskan sebuah deklarasi "mengutuk sekeras-kerasnya jenayah yang dilakukan pada bulan Julai 1995 menentang penduduk Bosniak di Srebrenica" dan memohon maaf kepada keluarga mangsa, pertama kalinya di kawasan ini. Usaha untuk meluluskan resolusi ini datang daripada Presiden Boris Tadić, yang mana telah berusaha untuknya meskipun isu ini sangat kontroversi dari segi politik. Pada masaa lepas, hanya kumpulan hak asasi manusia dan parti bukan nasionalis yang menyokong usaha sebegini.
Sebuah Perang Saudara atau Perang Pencerobohan
Di sebabkan penglibatan Croatia dan Serbia, terdapat satu perdebatan panjang sama ada konflik ini merupakan sebuah perang saudara atau sebuah perang pencerobohan di Bosnia oleh negara-negara berjiran. Ahli akademik, Steven Burg dan Paul Shoup brhujah bawaha :"From the outset, the nature of the war in Bosnia-Herzegovina was subject to conflicting interpretations. These were rooted not only in objective facts on the ground, but in the political interests of those articulating them."
Pada sisi yang lain, perang ini dilihat sebagai "sebuah kes perang saudara yang jelas – iaitu, perang dalaman antara kumpulan-kumpulan yang tidak bersetuju dengan pengaturan pembahagian kuasa".
David Campbell is critical of narratives about "civil war", which he argues often involve what he terms "moral levelling", in which all sides are "said to be equally guilty of atrocities", and "emphasise credible Serb fears as a rationale for their actions".
"In contrast to the civil war explanation, Bosniaks, many Croats, western politicians and human rights organizations claimed that the war was a war of Serbian and Croatian aggression based on the Karađorđevo and Graz agreements, while Serbs often considered it a civil war."
Bosnian Serbs and Bosnian Croats enjoyed substantial political and military backing from Serbia and Croatia, and the decision to grant Bosnia diplomatic recognition also had implications for the international interpretation of the conflict. As Burg and Shoup state: "From the perspective of international diplomacy and law...the international decision to recognize the independence of Bosnia-Herzegovina and grant it membership in the United Nations provided a basis for defining the war as a case of external aggression by both Serbia and Croatia. With respect to Serbia, the further case could be made that the Bosnian Serb army was under the de facto command of the Yugoslav army and was therefore an instrument of external aggression. With respect to Croatia, regular Croatian army forces violated the territorial integrity of Bosnia-Herzegovina, lending further evidence in support of the view that this was a case of aggression."
Sumantra Bose, meanwhile, argues that it is possible to characterise the Bosnian War as a civil war, without necessarily agreeing with the narrative of Serb and Croat nationalists. He states that while "all episodes of severe violence have been sparked by 'external' events and forces, local society too has been deeply implicated in that violence" and therefore argues that "it makes relatively more sense to regard the 1992–95 conflict in Bosnia as a 'civil war' – albeit obviously with a vital dimension that is territorially external to Bosnia".
In 2010, Bosnian Commander Ejup Ganić was detained in London on a Serbian extradition request for alleged war crimes. Judge Timothy Workman decided that Ganić should be released after ruling that Serbia's request was "politically motivated". In his decision, he characterised the Bosnian War to have been an international armed conflict as Bosnia had declared independence on 3 March 1992.
Academic Mary Kaldor argues that the Bosnian War is an example of what she terms new wars, which are neither civil nor inter-state, but rather combine elements of both.