cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kelayakan Hoki Piala Dunia
Pasukan yang menjuarai kejohanan benua secara automatik akan layak ke pusingan akhir Hoki Piala Dunia. Pasukan yang tidak menjuarai mana-mana kejohanan benua akan terlibat di dalam pusingan kelayakan ini.
Bermula 2012, kejohanan Hoki Liga Dunia telah diperkenalkan oleh FIH dan dengan adanya kejohanan Hoki Liga Dunia, pusingan kelayakan Hoki Piala Dunia telah dimansuhkan.
Berikut adalah senarai pusingan kelayakan Hoki Piala Dunia
Espadaña
Espadaña merupakan sebuah kawasan perbandaran di Sepanyol di Salamanca, di komuniti autonomi Castile dan León.
SIG SG 550
SG 550 adalah sejenis raifal gempur yang dikeluarkan oleh Swiss Arms AG (dahulunya Schweizerische Industrie Gesellschaft) dari Neuhausen, Switzerland; (SG adalah singkatan untuk Sturmgewehr, atau "raifal gempur"). Raifal ini dibangunkan berasaskan model terdahulu SG 540 5.56mm. SG 550 juga dikenali sebagai Fass 90 (Fusil d'assaut 90 / Fucile d'assalto 90) di dalam Perancis / Itali atau Stgw 90 di dalam Jerman (Sturmgewehr 90).
Acabaria hicksoni
Acabaria hicksoni merupakan spesies kipas laut dalam keluarga Melithaeidae.
Crottendorf
merupakan sebuah kawasan perbandaran terletak di daerah Erzgebirgskreis, Saxony, Jerman.
Burkhardtsdorf
merupakan sebuah kawasan perbandaran terletak di daerah Erzgebirgskreis, Saxony, Jerman.
Ruhollah Khomeini
Ayatollah Ruhollah Musavi Khomeini (Bahasa Parsi: روح الله موسوی خمینی Rūḥollāh Mūsavī Khomeynī) (24 September 1902 - 3 Jun 1989) adalah seorang ulama Syiah dan pemimpin Revolusi Iran pada tahun 1979. Beliau berjaya menyingkirkan Shah Mohammad Reza Pahlavi dan kerajaan kuku besi Shah Mohammad. Seterusnya Khomeini mengasaskan Republik Islam Iran dan menjadi Pemimpin Agung pertama sehinggalah kematian beliau.
Latar Belakang Keluarga
Ruhollah dilahirkan dalam keluarga Ayatollah Seyyed Mostafa Musavi dan Hajieh Agha Khanum di pekan Khomein, 300 km dari bandar Tehran. Kelahiran beliau pada 24 September 1902. Beliau digelar sayyid dan juga didakwa merupakan keturunan nabi Muhammad SAW menerusi keturunan Imam Musa al-Kazim. Iaitu Imam ke 7 dalam Mazhab Syiah Ja'fariyah. Datuk sebelah bapa beliau, Seyyed Ahmad Musavi Hindi dilahirkan di Kintur, sebuah kampung di Wilayah Barabanki, Uttar Pradesh, India. Beliau berhijrah ke Iran pada tahun 1834 dan membeli sebuah rumah di Khomein pada tahun 1838. Datuk sebelah ibu Khomeini pula ialah Mirza Ahmad Mojtahed-e Khonsari, seorang ulama dari Iran Tengah. Beliaulah yang mengharamkan orang Islam untuk menggunakan tembakau berikutan pemberian monopoli perdagangan tembakau oleh Shah kepada syarikat Inggeris. Ini merupakan titik permulaan penglibatan ulama dalam politik Iran.
Bapa Khomeini dibunuh ketika Khomeini masih berumur lima tahun. Sejarahwan mendakwa kematian bapa beliau berpunca daripada konflik tempatan dan tiada kena mengena dengan Shah Iran. Khomeini kemudiannya dibesarkan oleh ibu beliau dan juga ibu saudara beliau. Ketika beliau berumur 15 tahun, kedua-duanya meninggal dunia pada tahun yang sama. Khomeini mula belajar Kitab Syiah ketika berumur enam tahun. Beliau mendapat pendidikan awal di rumah dan juga di sebuah sekolah tempatan dan dibawah penjagaan Mullah Abdul-Qassem dan Sheikh Jaffar. Beliau juga turut dijaga oleh abang beliau, Ayatollah Pasandideh. Seterusnya beliau melanjutkan pelajaran di sebuah seminari Islam di Arak, sebuah kota di Iran pada tahun 1921. Khomeini memilih seminari itu kerana ia dibawah pimpinan Ayatollah Sheikh Abdol-Karim Haeri-Yazdi. (Murid kepada seorang ulama terkenal dari Najaf, Iraq)
Tahun berikutnya, Ayatollah Haeri-Yazdi memindahkan seminari itu ke Qom dan Khomeini turut sama berpindah ke sana. Selepas tamat pengajian, beliau mula membuat kajian mengenai undang-undang Sharia, Filasafah Islam dan juga ilmu mistik Irfan dan menerbitkan buku-buku mengenai kajian beliau.
Walaupun ketika awal pengajian beliau, Khomeini tidak aktif dalam politik, tetapi kajian dan buku-buku terbitan beliau membuktikan bahawa beliau percaya yang ulama haruslah melibatkan diri dalam politik. Beliau adalah antara ulama-ulama Iran yang pertama membangkang sistem sekular pada 1940 an. Gelaran marja kemudiannya dianugerahkan kepada beliau pada tahun 1963, berikutan kawafatan Ayatollah Seyyed Husayn Borujerdi.
Aktiviti Awal Politik
Apabila Shah Reza Pahlavi dimahkotakan menjadi Shah Iran, golongan ulama ditindas melalui polisi anti ulama dan juga Revolusi Putih beliau. Kebijakan ini kemudiannya diteruskan oleh putra beliau, Shah Mohammad Reza Pahlavi.
Pada Januari 1963, Shah Iran mengumumkan projek "Revolusi Putih". Projek merangkumi enam perkara dalam permodenan Iran iaitu reformasi tanah, pemulihan dan pemeliharaan hutan negara, menswastakan badan kerajaan, memperbaiki kondisi hak-hak wanita, perkongsian keuntungan dalam industri, dan memerangi buta huruf. Walaupun tujuan polisi ini baik, tetapi pelaksanaannya menggugat kedudukan ulama Iran. Pada November 1964, beliau mengkritik Shah kerana memberi pelindungan diplomatik kepada pegawai tentera Amerika. Ini menyebabkan beliau dibuang negeri pada bulan yang sama.
Ayatollah Khomeini menghabiskan banyak masa dalam buangan beliau di Najaf, Iraq tetapi kemudiannya dipindahkan ke Neauphle-le-Château di Perancis selepas naiknya Saddam Hussein. Ketika di Najaf, Khomeini banyak memberi ucapan dan syarahan mengenai negara Islam dan kemudiannya menerbitkan Hokumat-e Islami: Wilayat al-Faqih, sebuah buku yang kemudiannya menjadi asas kepada Republik Islam Iran.
Revolusi Iran
Ketika didalam buangan, Khomeini enggan pulang ke Iran selagi Shah Mohammad Reza masih memerintah. Pada 16 Januari, 1979, Shah Mohammad meninggalkan Iran atas alasan untuk percutian. Tetapi beliau tidak pernah kembali selepas itu. Dua minggu selepas itu, Imam Khomeini pulang semula ke Iran dan ketibaan beliau di Tehran disambut dengan meriahnya oleh penduduk Iran.
Republik Syiah
Selepas jatuhnya monarki Pahlavi, Iran diperintah oleh kerajaan sementara yang dikepalai Shapour Bakhtiar. Walau bagaimanapun, kerajaan ini tidak dipersetujui oleh Khomeini. Pada 11 Februari, Khomeni melantik Mehdi Bazargan sebagai perdana menteri Iran. Tindakan ini menyebabkan kerajaan Iran berpecah kepada dua, iaitu kerajaan sementara Shapour Bakhtiar dan kerajaan revolusi Khomeini dan akhirnya berlakulah pergeseran antara dua kumpulan ini. Kerajaan Bakhtiar kemudiannya kalah dalam persaingan ini apabila ketenteraan mengisytiharkan untuk berpendirian neutral. . Pada 30 Mac, 1979 dan keesokan harinya, sebuah referendum diusulkan bagi membentuk sebuah Republik Islam dan cadangan ini mendapat sokongan 98% penduduk Iran. Abolhassan Banisadr pula dilantik oleh Khomeini untuk menjadi presiden Iran pertama.
Sekolah Kebangsaan Batu Wong
Sekolah Kebangsaan Batu Wong atau nama ringkasnya SK Batu Wong, merupakan sebuah Sekolah kebangsaan yang terletak di D/A Pejabat Pelajaran Gabungan Sibu.
Pada 2009, Sekolah Kebangsaan Batu Wong memiliki 82 pelajar lelaki dan 69 pelajar perempuan, menjadikan jumlah keseluruhan murid seramai 151 orang. Ia mempunyai seramai 17 orang guru.2009
Tatar Bayjeq
Tatar Bayjeq merupakan sebuah kawasan yang terletak di Iran.
Springtime with Roo
Springtime with Roo ialah sebuah filem animasi direct-to-video, menonjolkan watak daripada francais Winnie-the-Pooh Disney.
Krossberg
Krossberg merupakan sebuah kampung yang terletak di dalam negara Norway.
Deutschneudorf
merupakan sebuah kawasan perbandaran terletak di daerah Erzgebirgskreis, Saxony, Jerman.
Hindia Timur Belanda
Hindia Timur Belanda atau Hindia Belanda (Tulisan Jawi: هينديا تيمور بلندا; Nederlands-Indië) adalah sebuah tanah jajahan Belanda yang menjadi Indonesia yang moden selepas Perang Dunia Kedua. Hindia Timur Belanda terbentuk dari pemiliknegaraan tanah-tanah jajahan bekas Syarikat Hindia Timur Belanda di bawah pentadbiran negara Belanda pada tahun 1800. Sepanjang abad ke-19, segala jajahan dan penguasaan Belanda di kepulauan ini diperluaskan sehingga mencapai takat terluasnya pada awal abad ke-20. Selepas diduduki oleh Jepun semasa Perang Dunia Kedua, para pejuang kemerdekaan di Hindia Timur ini mengisytiharkan kemerdekaan Indonesia pada tahun 1945. Selepas itu dan sebagai kesan Revolusi Nasional Indonesia, Belanda akhirnya mengiktiraf kedaulatan Indonesia pada Disember 1948.
Lata belakang: Syarikat Hindia Timur Belanda
Syarikat Hindia Timur Belanda (VOC) telah didirikan pada awal abad ke-17 untuk mengembangkan kepentingan perdagangan Belanda di Asia Tenggara Kelautan. Pada tahun 1700, didirikannya suatu corak tanah jajahan yang berkesan; VOC telah membesar untuk menjadi sebuah negara dalam sebuah negara dan kuasa berpengaruh di nusantara ini. Kaedah pemerintahan tidak langsung bertujuan untuk menghidupkannya; selepas syarikat yang muflis itu telah dibubarkan pada 1 Januari 1800, segala wilayah jajahannya menjadi milik kerajaan Belanda.
Penubuhan empayar Hindia yang berhegemoni
Sepanjang sejarah VOC dan Hindia Timur Belanda, penguasaan Belanda terhadap wilayah-wilayah ini tidak seberapa besar; pada awal abad ke-20 barulah penguasaan Belanda diperluaskan sehingga sempadan Indonesia moden. Walaupun Pulau Jawa dikuasai oleh Belanda selama hampir 350 tahun melalui VOC dan kerajaan Belanda, banyak lagi kawasan yang kekal merdeka pada abad ke-19, termasuk Aceh, Lombok, dan Borneo.
.
Seluruh kepulauan ini menghadapi berkali-kali peperangan dan gangguan kerana usaha meluaskan penguasaan Belanda ditentang hebat oleh pelbagai kelompok pribumi Indonesia, cukup untuk melemahkan penguasaan Belanda dan tenteranya. Pada abad ke-17, VOC menggunakan senjata-senjata tercanggih dengan bantuan askar upahan dari suku Bugis (dari Sulawesi) dan suku Ambon (dari Maluku) untuk meluaskan dan melindungi kepentingan perdagangannya di seluruh nusantara. Antara pertempuran paling berpanjangan yang dialami termasuk Perang Padri di Sumatera (1821–38), Perang Jawa (1825–30) yang dilancarkan oleh Pangeran Diponegoro, dan Perang Aceh yang berterusan selama lebih 30 tahun. Walaupun semuanya jatuh kepada tangan Belanda satu demi satu, penduduk Indonesia menggunakan Islam sebagai alat penentangan terhadap Belanda, dan bersama fahaman komunisme dan nasionalisme, digunakan secara meluasnya dan jayanya dalam perjuangan kemerdekaan pada abad ke-20 (lihat Kebangkitan Nasional Indonesia dan Revolusi Nasional Indonesia).
Pergolakan terus merebak di Jawa dan Sumatera sehingga akhir abad ke-19. Dari tahun 1846 hingga 1849, ekspedisi penaklukan Bali menemui kebuntuan. Perang Banjarmasin di Borneo tenggara berkesudahan dengan tewasnya sultan di tangan Belanda. Di Aceh, pemimpin gerila bertungkus-lumus menangkis serangan Belanda dalam konflik yang terpanjang dan terganas dari tahun 1873 sehingga Aceh menyerah kalah pada tahun 1908. Semasa eksploitasi sumber alam Indonesia mejangkaui pulau Jawa, kebanyakan pulau-pulau luarannya berada di bawah penguasaan atau pengaruh kerajaan Belanda secara langsung. Kegiatan lanun di perairan Indonesia membelenggui pihak Belanda sehingga pertengahan abad ke-19.
Semasa pentadbiran Gabenor-Jeneral J.B. van Heutsz (1904–1909), kerajaan penjajah memperluas pemerintahan kolonial ke seluruh Hindia Timur Belanda, dan dengan itu tersedianya asas kepada negara Indonesia masa kini. Pemberontakan warga pribumi tetap meletus meskipun kecil-kecilan, namun akhirnya para pemerintah tempatan hilang kuasa mereka biarpun semakin kaya dan gemilang di bawah pemerintahan Belanda; Sulawesi barat daya diduduki pada tahun 1905–06, diikuti pulau Bali pada tahun 1906-08 menerusi campur tangan Belanda dalam pentadbiran pulau itu, dan akhirnya Semenanjung Kepala Burung (Papua Barat) dikuasai oleh Belanda pada tahun 1920. Liputan wilayah muktamad ini kemudian membentuk seluruh wilayah Republik Indonesia yang diisytiharkan pada 1945, kecuali wilayah Guinea Baru Belanda yang menyertai Indonesia pada 1960-an.
Sejarah ekonomi dan sosial
Percaturan ekonomi Belanda untuk jajahan ini sepanjang abad ke-18 dan ke-19 boleh ditentukan sepanjang tiga zaman yang bertindan, iaitu Rodi Tanaman, Zaman Liberal, dan Zaman Etika. Sepanjang zaman-zaman ini sehingga kemerdekaan Indonesia, kegiatan eksploitasi kekayaan Indonesia menyumbang kepada pengindustrian negara Belanda. Misalnya, kebanyakan tanah pulau Jawa dijadikan kawasan ladang tanaman yang diusahakan oleh petani Jawa, dikumpul oleh orang tengah Cina, lalu dijual ke pasaran luar oleh saudagar Eropah. Sebelum Perang Dunia Kedua, Hindia Timur Belanda merupakan pengeluar kuinina dan lada terbesar di dunia, di samping lebih satu pertiga hasil getah, satu perempat hasil kelapa, dan satu perlima teh, gula, kopi dan minyak di dunia. Tanah Indonesialah yang menjadikan Belanda sebagai salah sebuah kuasa penjajah terbesar di dunia.
Sungguhpun menikmati kenaikan pulangan dari sistem cukai tanah, namun kedudukan kewangan Belanda teruk terjejas oleh perbelanjaan perang Jawa dan Padri. Kehilangan Belgium oleh Belanda pada tahun 1830 mengheret negara Belanda ke kancah kemuflisan, maka bermulanya eksploitasi sumber Indonesia secara bersepadu. Pada tahun 1830, seorang Gabenor-Jeneral baru, Johannes van den Bosch, dilantik untuk mempernilaikan Hindia Timur Belanda. Dasar pertanian paksa kawalan kerajaan diperkenalkan di Jawa dengan gelaran Rodi Tanaman (Dutch: cultuurstelsel); kebanyakan kawasan pulau Jawa menjadi sebuah ladang pertanian Belanda, menjadikannya sebuah jajahan yang lumayan dan mampu diri yang cukup untuk menyelamatkan Belanda dari kemuflisan. Namun demikian, Rodi Tanaman banyak membawa sengsara kepada masyarakat petani Jawa yang menderita akibat kebuluran dan wabak penyakit pada 1840-an.
Keperihan pendapat umum di tanahair Belanda membawa kepada penghapusan unsur keterlaluan Rodi Tanaman oleh pembaharuan agraria pada "Zaman Liberal". Mulai tahun 1870, para pengeluar tidak dipaksa lagi untuk membekalkan tanaman untuk eksport, tetapi Hindia Timur Belanda dibuka kepada perusahaan swasta yang mengembangkan ladang tanaman besar-besaran. Sebagai contoh, pengeluaran gula berganda dari tahun 1870 hingga 1885; tanaman baru seperti teh dan kuinin berkembang, serta pengenalan getah yang menyumbang kepada peningkatan untung secara mendadak untuk pihak Belanda. Namun demikian, ketandusan tanah padi akibat pengenalan tanaman baru itu, serta bilangan penduduk yang naik secara mendadak, khususnya di Jawa, memeritkan lagi kehidupan para penduduk. Kesan perubahannya tidak terhad kepada Jawa atau bidang pertanian; minyak dari Sumatera dan Kalimantan turut menjadi sumber bernilai untuk pengindustrian Eropah. Kepentingan perdagangan Belanda menjangkaui Jawa ke pulau-pulau luaran dengan banyak lagi wilayah yang dikuasai atau didominasi secara langsung oleh kerajaan Belanda pada separuh akhir abad ke-19.
Pada tahun 1898, Jawa diduduki oleh 28 juta orang ditambah 7 juta lagi di pulau-pulau luaran Indonesia.
Akhir penjajahan
Tindakan Jepun menyerang lalu menduduki Indonesia pada Perang Dunia Kedua banyak membawa kemusnahan kepada negeri jajahan Indonesia, kerana pihak Jepun menghapuskan sebanyak mana pengaruh Belanda yang boleh lalu menggantinya dengan pentadbiran mereka sendiri. Walaupun jawatan tertinggi dipegang oleh orang Jepun, namun penahanan semua warga Belanda membuka laluan kepada pribumi Indonesia untuk mengisi kebanyakan jawatan kepimpinan dan pentadbiran. Selepas Jepun menyerah kalah pada Ogos 1945, pemimpin nasionalis Sukarno dan Mohammad Hatta lantas mengisytiharkan kemerdekaan Indonesia. Namun, mereka terpaksa berjuang untuk empat tahun setengah lagi kerana pihak Belanda cuba mendirikan semula jajahan mereka di sini. Pendudukan semula angkatan Belanda di Indonesia disusuli perjuangan gerila; sehingga majoriti penduduk Indonesia, dan akhirnya pendapat antarabangsa, menyebelahi kemerdekaan Indonesia. Pada Disember 1949, Belanda secara rasminya memperakui kedaulatan Indonesia.
Walaupun begitu, perjanjian pada tahun 1949 tertinggal Guinea Baru Barat yang kekal di bawah naungan Guinea Baru Belanda. Kerajaan Indonesia pimpinan Sukarno mendesak agar wilayah Guinea Baru Barat diserahkan kepada Indonesia. Dari tahun 1961 hingga 1962 berlakunya pertempuran kecil-kecilan, termasuk pertempuran laut yang singkat pada tahun 1962. Amerika Syarikat mendesak Belanda agar menyerahkan Guinea Baru Barat kepada Indonesia pada bulan Ogos mengikut syarat-syarat yang dirundingkan dalam Perjanjian New York. Pada masa yang sama, kerajaan Australia menukar dasarnya untuk menyokong tuntutan Indonesia di Guinea Baru Barat. Hasilnya, Kerajaan menyerahkan wilayah berkenaan kepada pentadbiran sementara UNTEA pada tahun 1962, yang kemudiannya diambil alih oleh kerajaan Indonesia pada bulan Mei 1963. Kini, wilayah berkenaan kekal sebagai sebahagian negara Indonesia, kini dikenali sebagai Papua Barat (dahulunya Irian Jaya).
Nostalgia
Ramai keluarga kolonial yang masih ada serta para pewarisnya kembali ke Belanda selepas kemerdekaan Indonesia atau berkurangnya kehadiran penjajah Belanda mulai 1950-an. Mereka cenderung mengimbau kembali zaman penjajahan dengan perasaan penuh kekuasaan dan prestij yang pernah dimiliki mereka di Hindia Timur Belanda, melalui bahan bacaan seperti buku 1970-an berjudul Tempo Doeloe (Zaman Dahulu), antara bahan-bahan lain yang menjadi laris pada 1970-an dan 1980-an.
Industri perfileman
Sejumlah 112 filem cereka yang diketahui telah diterbitkan di Hindia Timur Belanda antara 1926 dan pembubaran koloni pada 1949. Wayang gambar terawal, diimport dari luar negara, telah ditayangkan pada lewat 1900, dan menjelang awal 1920an, siri filem import dan cereka telah ditayangkan, dengan nama tempatan. Syarikat Belanda juga menerbitkan filem dokumentari mengenai Hindia akan ditayangkan di Belanda. Laporan pertama penerbitan filem di Hindia Belanda bermula dari 1923, walaupun ia tidak dapat disiapkan. Filem tempatan pertama yang diterbitkan, Loetoeng Kasaroeng, diarahkan oleh L. Heuveldorp dan dikeluarkan pada 31 Disember 1926.
Umumnya filem yang dihasilkan di Hindia Belanda berkait dengan cerita tradisional atau telah diadaptasikan dari karya sedia ada. Filem terawal ialah filem senyap, dengan Karnadi Anemer Bangkong (1930) yang secara umunya dianggap sebagai filem percakapan pertama; filem seterusnya ialah bahasa Belanda, Melayu atau bahasa asli. Semua filem hitam putih. Pakar antropologi visual Amerika Karl G. Heider menulis bahawa semua filem sebelum 1950 adalah hilang. Bagaimanapun, Katalog Film Indonesia yang disusun oleh JB Kristanto merekodkan beberapa filem sebagai antara yang terselamat di dalam arkib Sinematek Indonesia, dan Biran menulis bahawa beberapa filem propaganda Jepun telah tersimpan di Perkhidmatan Maklumat Kerajaan Belanda.
Teater yang dimainkan oleh pemain drama seperti Victor Ido (1869-1948) diperembahkan di Schouwburg Weltevreden, yang kini dikenali sebagai Gedung Kesenian Jakarta. Bentuk teater kurang elit, popular dengan orang Eropah dan orang asli, adalah teater perjalanan Indo teater yang dikenali sebagai Komedie Stamboel, yang popular oleh Auguste Mahieu (1865-1903).
Stará Červená Voda
Stará Červená Voda merupakan sebuah kampung dan kawasan perbandaran yang terletak di daerah Jeseník, wilayah Olomouc, Republik Czech.
Klorida
Ion klorida dibentuk apabila atom klorin menerima satu elektron untuk membentuk sebuah anion, Cl-. Sesuatu klorida merupakan sejenis garam asid hidroklorik, HCl. Satu contoh ialah garam halus, iaitu natrium klorida, NaCl. Dalam air, NaCl melarut dan membebaskan ion Na+ dan Cl-.
Klorida juga merujuk kepada sebatian kimia yang mempunyai dua atau lebih atom klorin yang berikat secara kovalen dalam molekulnya. Ini bermaksud sesuatu klorida merupakan sebatian organik atau tak organik. Contoh klorida berikat secara kovalen tak organik yang paling ringkas ialah hidrogen klorida, HCl. Contoh klorida kovalen organik pula ialah klorometana, CH3Cl, atau metil klorida.
Contoh klorida kovalen tak organik yang digunakan sebagai zat tindak balas ialah:
Peperangan kubu parit
Peperangan kubu parit adalah bentuk peperangan di mana kedua-dua pihak yang berperang mempunyai garis pertahanan statik yang digali ke dalam tanah yang bertentangan sesama sendiri. Peperangan parit timbul apabila berlaku revolusi dalam kuasa tembakan tanpa kemajuan yang sejajar dalam pergerakan dan komunikasi. Peperangan parit berlaku semasa Perang Saudara Amerika (1860-an) dan Perang Jepun-Rusia pada tahun 1904-1905 dan mencapai kemuncak keganasan dan pertumpahan darah di Perbatasan Barat semasa Perang Dunia I.
Latar belakang
Membina kubu adalah sama usia dengan peperangan itu sendiri; bagaimanapun, dari segi bandingan saiz tentera yang kecil dan ketiadaan senjata jarak jauh, secara tradisinya kubu tidak mungkin dapat dipertahankan kecuali untuk garisan pertahanan yang pendek atau kubu kuat yang terasing. Kubu panjang dalam dunia silam, seperti Tembok Besar China atau Pagar Hadrian, merupakan pengecualian kepada kebiasaannya dan walaubagaimanapun ia tidak direka bagi menghalang pihak musuh sepenuhnya, tetapi sekadar menyukarkan musuh menyerang secara besar-besaran. Tembok Besar China, sebagai contoh, tidak bertujuan untuk mengekalkan penyerang di luar, sekadar menghalang mereka membawa kuda mereka masuk.
Walaupun kedua-dua seni perkubuan dan seni senjata maju dengan banyaknya pada separuh abad, kemajuan busur panjang longbow, musket isi hadapan muzzle-loading, dan juga artileri tidak menukar hukum tradisi bahawa kubu memerlukan sejumlah besar tentera untuk mempertahankannya. Sejumlah kecil tentera tidak mampu mengekalkan jumlah tembakan yang mencukupi bagi mematahkan serangan yang bersungguh-sungguh.
Peperangan pengepungan Siege warfare
Kebanyakan taktik yang digunakan dalam peperangan parit telah wujud bertahun lamanya dalam peperangan pengepungan. Ia adalah perlaksanaan teknik ini antara dua tentera di lapangan yang merupakan perkara baru.
Julius Caesar dalam Peperangan Gallic menggambarkan bagaimana semasa Pertempuran Alesia, legion Roman membina dua dinding pertahanan mengelilingi bandar. The inner circumvallation, 10 batu, mengurung pasukan Vercingetorix, sementara kepungan circumvallation luar menghalang pasukan penyelamat dari sampai kepada mereka. Pihak Rom menguasai lapangan antara kedua dinding. Pasukan Gauls, mengalami kebuluran, akhirnya terpaksa menyerah dengan pasukan penyelamat mereka melihat tanpa dapat berbuat apa-apa.
Apabila meriam pertahanan dimajukan, teknik menyerang bandar atau kubu menjadi biasa mengikut istiadat ritualised. Tentera yang menyerang akan mengelilingi bandar yang akan diminta menyerah. Sekiranya mereka enggang, tentera yang menyerang akan mengelilingi bandar tersebut dengan kubu sementara untuk menghalang sallies dari kubu tersebut atau pasukan bantuan dari menembusi masuk. Kemudian pasukan penyerang akan membina parit selari dengan kubu pertahanan dan diluar artilleri pasukan yang bertahan. Mereka kemudian akan menggali perit kearah bandar dalam pola berkeluk-keluk agar ia tidak dapat di enfilade oleh tembakan musuh. Apabila sampai kedalam jarak artilleri parit selari tambahan akan digali dengan tapak meriam. Jika perlu, tembakan meriam pertama akan digunakan untuk melindungi proses ini yang diulang sehinggakan meriam diletakkan cukup hampir untuk membuat bukaan pada tembok pertahanan. So that the forlorn hope and support troops could get close enough to exploit the breach more zigzag trenches could be dug even closer to the walls with more parallel trenches to protect and conceal the attacking troops. Selepas setiap peringkat dalam proses ini, penyerang akan meminta mereka yang bertahan menyerah. Sekiranya forlorn hope berjaya menembusi pertahanan musuh, tiada belas kasihan akan diberikan.
Pas orang Maori
Orang-orang Maori di New Zealand telah membina kubu stockades di bukit dan semenanjung kecil selama berabad lamanya sebelum berlaku pertembungan dengan orang-orang Europah, yang dikenali sebagai Pa. Ia menyerupai kubu zaman Besi kecil yang terdapat di sekitar mukabumi British dan Irish. Apabila orang-orang Maori bertembung dengan pihak British mereka memajukan Pa menjadi sistem pertahanan perparitan, lubang rifle, dan kubu yang amat berkesan, mendahului kemajuan di Amerika dan Europah. Dalam Perperangan Maori untuk tempoh yang lama Pa moden berkesan terhadap kelebihan senjata dan tentera. Di Pa Ohaeawai pada tahun 1845, di Rangiriri pada 1864, dan sekali lagi di Gate Pa pada tahun 1864 Pasukan Kolonial (Colonial Forces) dan British mendapati serangan berhadapan terhadap Pa yang dipertahankan tidak berkesan dan amat membebankan.
Di Pa Pintu Pagar (Gate Pa) semasa Kempen Tauranga, pada 1864 pihak Maori menahan pengeboman sepanjang hari dalam perlindungan bom mereka. Seorang pakar membuat pengiraan bahawa Pa Pintu Pagar menyerap dalam satu hari bahan letupan lebih banyak setiap meter berbanding kubu parit Jerman dalam pengeboman selama seminggu sebelum Pertempuran Somme. Apabila pallisade hampir musnah, tentera British bergerak memasuki Pa, dengan mana pihak Maori menembak mereka dari perparitan tersembunyi, membunuh 38 dan mencederakan ramai lagi dalam pertempuran paling merugikan bagi Pakeha dalam Perperangan Maori. Pihak Maori kemudian meninggalkan Pa Pintu Pagar. Pihak Maori membangunkan reke bentuk Pa sendiri dalam tempoh masa yang singkat, daripada zaman batu kepada tahap Perang Dunia I dalam tempoh lebih sedikit 30 tahun.
Perkembangan
Perkembangan pertama yang dianggap kritikal berkaitan peperangan kubu parit bermula apabila konsep tentera kerahan pukal (mass-conscripted armies) diperkenalkan ketika Revolusi Perancis dan Perang Napoleonik. Sebelum ini, bala tentera masih terbentuk dalam bilangan askar yang kecil di mana keadaan ini tidak mampu mempertahankan kawasan besar untuk tempoh yang lama—iaitu sama ada pertarungan berlaku dalam tempoh yang amat singkat atau bertukar kepada pertempuran kepongan. Dengan adanya kelompok bala tentera yang besar (large armies), keadaan ini menyulitkan bagi satu bala tentera untuk mengepung bala tentera lawan. Namun begitu, satu bala tentera boleh memecah benteng bala tentera lawan sekiranya kaedah serbuan langsung (direct assault) dilaksanakan dengan menggunakan serbuan kavalri dan infantri. Satu contoh awal yang menggunakan benteng panjang yang diperkasakan (fortified military line) iaitu Jalur Torres Vedras di mana benteng tersebut dibina supaya ukurannya mencecah beberapa batu panjang, telah dibina oleh pihak Portugis dibawah arahan Jurutera DiRaja pihak Tentera British semasa Perang Semenanjung.
Taktik ini dianggap lebih menjurus kepada 'membunuh diri' apabila teknologi senjata api terus dimajukan pada pertengahan abad ke-19. Ketika Perang Saudara Amerika bermula pada 1861, taktik yang sama telah digunakan pada era Napoleon dan terus digunakan untuk beberapa abad seterusnya. Apabila perang yang dianggap amat berdarah tersebut hampir di penghujungnya, ia telah menjadi seolah-olah satu paparan Perang Dunia I, lengkap dengan kubu-kubu parit, mesingan-mesingan, kubu-kubu medan (field fortifications) dan bilangan kecederaan yang amat tinggi. Merujuk kepada Peperangan Petersburg yang berlaku di akhir-akhir Perang Saudara Amerika, telah wujud kubu-kubu parit dan formasi pegun, di mana keadaannya berbeza sekali dengan perang-perang awal seperti Peperangan Bull Run yang Pertama yang membayangkan pergerakan (manuever) masih boleh dilakukan, dan serbuan-serbuan masyhur seperti Serbuan Pickett di Peperangan Gettysburg, membuktikan tindakan melancarkan serbuan terus terhadap benteng lawan adalah suatu tindakan yang merugikan pihak yang menyerbu.
Dua faktor utama bertanggungjawab bagi perubahan tersebut. Pertama, senjata api muat belakang (breech-loading) —yang agak menghairankan tidak diendahkan oleh kedua pihak sehingga pertengahan pertelingkahan tersebut—membolehkan sejumlah kecil tentera mengekalkan tembakan yang banyak. Sekumpulan kecil tentera yang bertahan di dalam parit atau di belakang halangan yang diperbaik mampu menghalang sejumlah besar penyerang tanpa had masa. Kedua kemunculan mesingan, yang menggandakan kuasa tentera bertahan lebih lanjut tetapi tidak menyumbang kepada penyerang (asalkan hanya tentera bertahan mampu berlindung).
Dua faktor lain juga memainkan peranan. Yang pertama adalah kemajuan pagar kawat berduri, yang secara sendiri tidak mencederakan sesiapapun tetapi —paling penting—mampu memperlahankan kemaraan tentera yang mara, dengan itu memberi masa bagi tentera bersenjatakan mesingan dan rifel mengenakan kerugian teruk.
Yang kedua muncul pada akhir Perang Saudara Amerika, dengan ciptaan meriam artileri muat belakang (breech-loading) berkelajuan tinggi. Artileri dalam satu bentuk atau yang lain telah menjadi sebahagian perperangan semenjak zaman klasik, dan dari perkembangan ubat bedil sehingga perkembangan perperangan parit pada 1860-an telah menjadi pembunuh utama. Dengan pembangunan artileri moden oleh Krupp, bagaimanapun, artileri kembali menjai kuasa pembunuh penting sebagaimana dahulu (sebagaimana ditunjukkan dengan jelas dalam Perang Perancis-Prussia 1870 hingga 1871). Artileri akan mencapai kemuncak semasa dua Perang Dunia, di mana ia menjadi senjata penentu di medan pertempuran.
Perlaksanaan
Walaupun teknologi senjata api dan tentera kerahan menukar bentuk perperangan secara mengejut, kebanyakan tentera tidak menyedari mengenai pertukaran ini dan tidak bersedia bagi menerima akibatnya. Pada permulaan Perang Dunia I, kebanyakan tentera bersedia bagi pertempuran singkat yang strategi dan taktik biasa digunakan oleh Napoleon.
Di Perbatasan Barat, parit-parit yang pada bulan-bulan awal kecil dan serba kekurangan, dengan pantas berkembang menjadi bertambah dalam dan kompleks, beransur-ansur menjadi kawasan hasil kerja pertahanan memanca yang luas. Ruang diantara parit-parit pihak yang bertentangan dikenali sebagai "no man's land" dan mempunyai jarak yang berbeza bergantung kepada medan pertempuran. Di Perbatasan Barat, lazimnya ia di antara 100 dan 300 ela, tetapi hanya 30 ela di Rabung Vimy. Selepas pengunduran Jerman ke Garis Hindenburg pada March 1917 ia menjalar lebih dari satu kilometer di beberapa tempat. Di "Pos Quinn" yang terkenal dalam keadaan sempit menghad medan pertempuran Anzac dalam pertempuran Gallipoli, parit bermusuhan hanya 15 meter jarak dan perang bom tangan berlangsung tanpa henti. Di Perbatasan Timur dan Tengah-Timur, kawasan yang dirangkumi begitu luas, dan jarak dari kilang yang membekalkan peluru, konkrit, dan kawad duri begitu jauh, sehinggakan perperangan kubu parit stail Eropah sering kali tidak berlaku.
Sistem pertahanan
Awal perperangan doktrin pertahanan British mencadangkan sistem parit utama yang terdiri daripada tiga garis selari dengan setiap parit dihubungi oleh parit perhubungan. Titik di mana parit perhubungan bersambung dengan parit hadapan adalah amat penting dan biasanya dipertahankan dengan kuat. Parit hadapan dikawal ringan dan biasanya hanya diduduki dengan kuat semasa "bersedia - (stand to)" antara subuh dan maghrib. Antara 70 dan 100 ela di belakang parit hadapan terdapat parit sokongan (atau "kembara"") kemana garison akan bergerak apabila parit hadapan dibedil. Antara 300 dan 500 ela kebelahang lagi terletak parit simpanan ketiga di mana askar simpanan boleh berkumpul untuk serangan balas sekiranya parit hadapan ditawan. Tatarajah pertahanan ini menjadi usang apabila kuasa meriam meningkat; bagaimanapun di sektor tertentu di hadapan, parit sokongan dikekalkan sebagai umpan bagi menarik bedilan musuh jauh dari baris hadapan dan simpanan. Api dinyalakan dalam parit sokongan agar kelihatan sedang diduduki dan sebarang kerosakan akibat bedilan meriam akan dibaiki serta merta.
Parit sementara turut dibina. Apabila serangan utama dirancang, parit pengumpulan akan digali berhampiran parit hadapan. Ini digunakan bagi memberikan perlindungan bagi gelombang tentera penyerang yang akan mengekori gelombang pertama melompat dari parit hadapan. "Saps" biasanya sementara, tidak diduduki, seringkali mati, parit utiliti digali kearah tanah rebutan. Ia memenuhi pelbagai matlamat seperti menghubungkan perparitan hadapan dangan pos mendengar hampir dengan kawad duri musuh atau memberikan baris "tapat menyerbu" hadapan bagi serangan mengejut.
Apabila baris hadapan membengkak kearah musuh, "salient" terbentuk. Baris parit cembung berhadapan dengan salient dikenali sebagai "re-entrant". Salient yang besar amat merbahaya bagi penghuninya kerana mereka boleh diserang dari tiga penjuru.
Belakang dari sistem perparitan hadapan biasanya terdapat sekurang-kurangnya dua lagi sistem perparitan separa siap, beberapa kilometer kebelakang, sedia untuk diduduki sekiranya terpaksa berundur. Pihak Jerman sering kali menyediakan sistem perparitan bertindan-tindan; pada 1916 garis hadapan Somme mereka mempunyai dua sistem perparitan lengkap, pada jarak satu kilometer, dengan sistem separa siap ketiga satu kilometer lagi kebelakang. Gandaan ini menjadikan penembusan mutlak mustahil. Sekiranya seksyen perparitan utama ditawan, parit "lencongan" akan digali bagi menyambungkan sistem perparitan kedua dengan seksyen perparitan pertama yang masih dipegang.
Pembinaan perparitan
Perparitan tidak pernah digali lurus tetapi digali dalam bentuk empat persegi yang memecah garis kepada ruang disambung oleh parit laluan. Ini bererti bahawa tentera tidak dapat melihat 10 meter atau lebih sepanjang perparitan, dengan itu keseluruhan perparitan tidak dapat ditawan sekiranya pihak musuh dapat menembusinya pada satu bahagian atau sekiranya bom atau peluru meriam gugur dalam perparitan, serpihannya tidak dapat bergerak jauh. Bahagian perparitan yang menghadap musuh dikenali sebagai parapet dan mempunyai tangga menembak. Bahagian belakang perparitan dikenali sebagai parados. Parados melindungi bahagian belakang tentera daripada serpihan dari peluru meriam yang jatuh di belakang perparitan. Sekiranya musuh menawan perparitan parados akan menjadi "parapet" mereka. Bahagian sisi perparitan disokong dengan guni pasir, dinding kayu dan sangkar besi. Bahagian lantai perparitan biasanya ditutupi dengan kayu (papan tunduk - duckboards).
Untuk membenarkan tentera melihat keluar dari perparitan tanpa mendedahkan kepalanya, lubang tembak akan dibina pada tembok parapet. Lubang tembak mungkin celah antara beg pasir atau ia mungkin dilengkapkan dengan kepingan besi. Penembak tepat Jerman menggunakan peluru perobek perisai yang membenarkan mereka menembusi lubang tembak. Cara lain bagi melihat melalui tembok parapet adalah periskop parit — dalam bentuk paling ringkas, hanya ranting dengan dua keping cermin bersudut pada bahagian atas dan bawah. Di perparitan Anzac di Gallipoli, di mana tentera Turki menduduki kawasan tinggi, rifle berperiskop dibangunkan bagi membenarkan tentera Australia dan New Zealand untuk menembak tepat musuh tanpa mendedahkan diri mereka atas tembok parapet.
Terdapat tiga cara piwaian bagi menggali perparitan; gali parit, sapping dan mengorek terowong. Entrenching, di mana seseorang berdiri dipermukaan dan menggali ke bawah, merupakan paling berkesan kerana ia membenarkan pihak menggali untuk menggali sepanjang perparitan serentak. Bagaimanapun, penggalian parit mendedahkan penggali di atas permukaan tanah dan dengan itu hanya boleh dilakukan apabila bebas dari pemerhatian seperti di kawasan belakang atau pada waktu malam. Penggali membabitkan memanjangkan parit dengan menggali pada hujungnya. Penggali tidak terdedah tetapi hanya seorang atau dua boleh bekerja menggali parit sesuatu masa. Mengorek terowong sama seperti sapping kecuali "bumbung" tanah ditinggalkan ketika perparitan digali dan dikeluarkan apabila perparitan sedia untuk diduduki. Garis panduan bagi pembinaan parit British menyatakan bahawa ia akan mengambil masa 450 orang 6 jam (pada waktu malam) bagi menyiapkan 250 meter sistem perparitan barisan hadapan. Selepas itu perparitan memerlukan pembaikian berterusan bagi menghalang kemerosotan akibat cuaca atau pembedilan.
Geografi Perparitan
Dengan keadaan di bawah tanah, statik, terkurung, menyebabkan perperangan kubu parit membangunkan bentuk geografinya tersendiri. Di kawasan hadapan, infrasturktur pengangkutan biasa seperti jalan dan landasan kereta api diganti dengan jaringan perparitan dan laluan tram ringan. Kelebihan penting yang boleh didapati dengan menguasai tanah tinggi bererti bukit kecil dan rabung memberi kelebihan besar. Banyak bukit rendah dan lembah begitu cetek sehinggakan tidak bernama sehinggalah baris hadapan menduduki mereka. Sesetengah bukit dinamakan sempena ketinggiannya, seperti Pertempuran Bukit 60 Perbatasan Barat. Rumah ladang, kincir angin, kuari, tunggul pokok akan menjadi tumpuan pergelutan sepenuh hati kerana ia merupakan ciri paling besar untuk dikenalpasti. Bagaimanapun, ia tidak mengambil masa yang lama bagi artileri menghancurkannya, dengan itu, selepas itu ia hanya tinggal sebagai nama pada peta.
Ciri-ciri medan pertempuran boleh diberikan nama gambaran ("Hutan Polygon" berhampiran Ypres atau "Pertempuran Lone Pine"), nama seseka hati ("Lembah Sausage" dan "Lembah Mash" di Somme), satu unit bernama ("Inniskilling Inch" di Helles dinamakan sempena [[Royal Inniskilling Fusiliers) atau nama seorang tentera ("Lembah Monash" di Anzac di namakan sempena Jeneral John Monash). Ciri awalan dengan "Orang Mati - Dead Man's" juga popular keranay yang jelas, seperti "Jalan Orang Mati - Dead Man's Road" menarah ke Pozières atau "Rabung Orang mati - Dead Man's Ridge" di Anzac. Terdapat banyak jaringan perparitan yang dinamakan "Papan Catur - The Chessboard" atau "The Gridiron" kerana pola yang mereka gambarkan. Bagi tentera Australia dalam Pertempuran Ladang Mouquet, kemaraan amat pendek dan muka bumi tidak bertanda sehinggakan mereka terpaksa menamakan matlamat mereka sebagai "titik" pada peta, seperti "Titik  81" dan  "Titik 55".
Sesetengah seksyen bagi sistem parit berbunyi seperti papan permainan Monopoli, dengan nama seperti "Park Lane" dan "Bond Street". Division biasa British sering menamakan parit mereka menurut unit, yang menghasilkan nama seperti "Parit Munster ("Royal Munster Fusiliers"), "Black Watch Alley" (Black Watch Regiment) dan "Border Barricade" (Border Regiment). Anzac cenderung menamakan berciri sempena tentera ("Plugge's Plateau", "Walker's Ridge", "Quinn's Post", "Johnston's Jolly", "Russell's Top", "Brind's Road" and so forth).
Kehidupan di perparitan
Tempoh individual tentera di baris hadapan biasanya singkat; sependek satu hari sehingga dua minggu sebelum digantikan. Batalion Australia ke-31 pernah menghabiskan masa selama 53 hari di garis di Villers Bretonneux tetapi tempoh sepanjang itu adalah pengecualian yang jarang. Setahun tentera British yang nbiasa boleh dibahagikan seperti berikut:
Walaupun di medah hadapan, biasanya tentera hanya perlu terbabit dalam pertempuran sejumlah kecil setahun — membuat serangan, mempertahankan dari serangan atau terbabit dalam serbuan. Kekerapan bertempur akan meningkat bagi mereka yang dalam division tempur "elite" — di pihak Berikat; division British biasa, Kor Kanada, Kor XX Perancis dan Anzac.
Sesetengah sektor di garis hadapan hanya terbabit sedikit aktiviti sepanjang pertempuran, menjadikan kehidupan di parit agak mudah. Ketika kor I Anzac pertama tiba di Perancis pada April, 1916, selepas pengunduran dari Gallipoli, mereka dihantar ke sektor agak aman di selatan Armentières untuk "menyesuaikan diri". Sektor lain berada dalam aktiviti ganas sepanjang masa. Di Perbatasan Barat, Ypres hampir sentiasa bergolak, terutama bagi pihak British dalam kedudukan terdedah, berdepan. Bagaimanapun, sektor sunyi masih mengalami korban harian akibat tembakan penembak tepat, artileri dan gas. Dalam tempoh enam bulan pertama bagi tahun 1916, sebelum pelancaran Serangan Somme, pihak British tidak terbabit dalam pertempuran penting di sektor Perbatasan Barat tetapi masih mengalami korban seramai 107,776.
Salah satu sektor yang akan diberikan kepada kor tentera, biasanya memiliki tiga division. Dari ini dua akan menduduki seksyen bersebelahan dengan baris hadapan dan yang ketiga akan berehat di baris belakang. Bagi setiap perbatasan baris brigade, biasanya mengandungi empat batalion (regimen bagi Jerman), dua batalion akan menduduki baris hadapan dengan dua sebagai simpanan. Dan begitu seterusnya bagi kompeni dan platon. Jauh ke bawah struktur pembahagian tugas berterusan, lebih kerap unit unit digilir dari tugas hadapan bagi menyokong atau simpanan.
Perperangan parit kini
Perperangan parit amat jarang semenjak akhir Perang Dunia I. Apabila dua tentera berperisai bertembung, kebiasaannya hasilnya adalah pertempuran bergerak seperti yang berlaku dalam Perang Dunia II.
Contoh perperangan parit yang sering disebut selepas Perang Dunia I adalah Perang Iran-Iraq di mana kedua tentera terdiri daripada tentera infantri dengan senjata ringan moden, tetapi kekurangan perisai, kapal terbang atau latihan dalam senjata gabungan. Hasilnya sama seperti Perang Dunia I dengan parit dan kimia digunakan. Satu lagi contoh seri parit (trench stalemate ) adalah Eritrean–Ethiopian Perang 1998–2002. Baris hadapan di Korea dan baris hadapan antara Pakistan dan India di Kashmir, adalah dua contoh garis pembahagi yang mampu bergolak bila-bila masa. Ia terdiri daripada berbatu-batu parit menghubungkan titik kubu kukuh dan di Korea dikelilingi oleh berjuta-juta periuk api.
Bousseviller
ialah komun di jabatan Moselle di timur-laut Perancis.
Muhammad Haji Muhd Taib
Tan Sri Dato' Seri Muhammad bin Haji Muhammad Taib (dikenali dengan gelaran Mat Taib; lahir 29 Julai 1945) ialah bekas Menteri Kemajuan Luar Bandar dan Wilayah (sebagai Senator) dan juga bekas Menteri Besar Selangor. Pada Perhimpunan Agung UMNO 2009, beliau dipilih menjadi calon Timbalan Presiden UMNO tetapi tewas kepada Tan Sri Muhyiddin Yassin. Di peringkat akar umbi, beliau masih lagi ketua UMNO bahagian Kelana Jaya.
Peribadi
Beliau lahir di Kampung Sungai Manggis, Kuala Kalumpang, Hulu Selangor, Selangor pada 29 Julai 1945. Beliau pernah mengajar di SMK Kuala Kubu Baru, Selangor. Beliau melanjutkan pelajaran beliau di Universiti Malaya. Beliau telah berkahwin dengan Puan Sri Asbi Rohani Asnan. Beliau juga berkahwin tetapi kemudiannya bercerai dengan Tengku Puteri Zahariah binti Sultan Salehuddin Abdul Aziz Shah (Kuyah) yang juga merupakan puteri almarhum Sultan Selangor, Sultan Salahuddin Abdul Aziz Shah Alhaj ibni Almarhum Sultan Hisamuddin Alam Shah. . Beliau juga berkahwin dengan Dr Rodzina Hayati Tajul Ariffin dan mempunyai 4 anak lelaki dan seorang anak perempuan bersama.
Politik
Beliau pernah menjadi Menteri Besar Selangor dari 1986 hingga 1997. Beliau menjadi Ahli Dewan Undangan Negeri Batang Kali, Selangor bagi penggal 1982, 1986, 1990 dan 1995.
Beliau pernah dilantik sebagai Senator di Dewan Negara dari 2006 hingga 2009.
Perkahwinan dengan Tengku Zahariah
Tengku Puteri Zahariah binti Sultan Salahuddin Abdul Aziz Shah (Kuyah) merupakan puteri Sultan Selangor, Sultan Salahuddin Abdul Aziz Shah Alhaj ibni Almarhum Sultan Hisamuddin Alam Shah. Dikatakan beliau telah membayar denda mutaah sebanyak RM16 juta apabila mereka bercerai. Perkahwinan mereka dilakukan di hadapan jurunikah di Kampong Tak Bai, Narathiwat, Thailand pada 17 Julai 1987. Lokasi tersebut di antara Rantau Panjang dan terpaksa menyeberangani Sungai Golok, sebelah Thailand. Sebenarnya Sultan Selangor tidak setuju dengan perkahwinan ini walaupun Kuyah pernah berkahwin sebelum itu dengan Syed Amir Zainal-Abidin ibni Tuanku Syed Putra Jamalullail pada 23 September 1971 dan mempunyai anak seperti Syed Budriz Putra Syed Amir Zainal Abidin Jamalullail, bekas suami Fauziah Latiff.
Membawa wang keluar negara
Pada 11 April 1998, beliau terpaksa meletak jawatan sebagai Menteri Besar Selangor setelah Mahkamah Majistret Brisbae memutuskan beliau bersalah membawa keluar wang tunai sebanyak RM 2.4 juta ke Australia. Beliau ditahan di Lapangan Terbang Brisbane, Australia pada 16 Disember 1996 kerana tidak mengisytiharkan wang milik adiknya untuk membeli tanah di Queensland. Wang tunai tersebut dalam bentuk ringgit Singapura, Malaysia dan New Zealand. Beliau didakwa di dibawah Financial Transaction Reports Act 1988, Australia.
Perbicaraan di Mahkamah Persekutuan Brisbane pada 19 Ogos 1997 kerana gagal memaklumkan membawa wang lebih A$5,000. Beliau dan isterinya menginap beberapa minggu di Brisbane dan berhasrat membina rumah mewah di Gold Coast, barat Queensland di atas tanah seluas 4,500 hektar. Selepas itu beliau terbang ke New Zealand. Tanah di Sovereign Island itu didaftarkan atas nama isterinya Asbi Rohani Binti Asnan yang dibeli setahun sebelum itu dengan harga $3 juta.
Dokumen menunjukkan tanah seluas 573 meter persegi di Pakurunga 18 Jun 1996; Tanah 1713 meter persegi di Otahuhu dibeli pada 27 November 1996 pada harga $550,000; dan 4 keping tanah di Mataitai seluas 144 hektardibeli pada 29 November 29 1996 dan 11 Mac 1997. Tanah di Pakurunga dibayar oleh Hasan Bin Muhamad Taib, adik kepada Tan Sri Muhammad dengan harga $520,000 pada 1990 di Singapura.
Blog
Muhammad pernah mengkritik kuat penulis blog dan menggelar mereka yang menggunakan alamat web luar negara sebagai pengecut dan bersifat pondan.
Sebaliknya, 15 April 2008, dia telah menubuhkan blognya dengan menggunakan nama sebenarnya.
Kurang aktif
Pada 20 November 2010, menurut timbalan ketua UMNO bahagian Kelana Jaya, Datuk Yahya Bujang, Mat Taib telah menyerahkan tugas tersebut kepada Datuk Yahya semenjak dipilih memegang jawatan ketua bahagian tersebut tahun lepas kerana Mat Taib selalu keluar negara untuk urusan perniagaan.
Tukar parti
thumb|Muhammad Taib ketika menyertai [[PAS]] Pada 14 April 2013, beliau dilaporkan telah menyertai Parti Islam Se-Malaysia (PAS), parti komponen Pakatan Rakyat (PR). Laporan dari Pahang Daily Online telah menyebut bahawa beliau telah menyerahkan borang keahliannya kepada Timbalan Mursyidul Am PAS, Datuk Dr Haron Din di Bangi pada hari tersebut. Beliau hanya akan diperkenalkan secara rasmi oleh parti tersebut pada 22 April 2013 (Isnin) dua hari selepas hari penamaan calon Pilihan raya umum ke-13 untuk mengelakkan tuduhan bahawa dia telah mengambil langkah untuk dicalonkan di dalam pilihan raya umum.
Pada 10 September 2015, Muhammad keluar PAS dan masuk Parti Keadilan Rakyat (PKR) dari Pakatan Harapan (PH).
Pada 17 September 2017, Muhammad masuk semula UMNO selepas meninggalkannya selama empat tahun untuk bersama pembangkang.
Erlbach-Kirchberg
merupakan sebuah kawasan perbandaran terletak di daerah Erzgebirgskreis, Saxony, Jerman.