cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kereta kebal tentera Jepun
Perang Dunia Kedua
Dengan itu sungguhpun Tentera Maharaja Jepun menggunakan kereta kebal dengan meluas di medan perang Pasifik, kereta kebal yang dihadapi oleh pihak Berikat di Pasifik kebanyakannya terdiri daripada reka bentuk lama atau lapuk kerana kebanyakan kereta kebal moden Jepun seperti Type 3 Chi-Nu terlewat akibat kekurangan dan malah selepas dihasilkan dari kilang pendapatnya adalah bagi menyimpan mereka bagi pertahanan tanah besar, dan tidak menyelerakkannya diantara pasukan Tentera Maharaja Jepun atau Tentera laut yang jauh. Antara tahun 1931 dan 1945, Jepun menghasilkan 6450 kereta kebal. Separuh darinya (3300) dihasilkan oleh Syarikat Mitsubishi. Bilangan kereta kebal yang dihasilkan antara tahun 1940 dan 1945 adalah 4424, contohnya. Keluaran tahunan standing Itali. Bagi negara sebesar dan berindustri seperti Jepun, bilangan pengeluaran tahap ini adalah kecil. Sebelum tahun 1945, armada dan pasukan udara Jepun lebih dipentingkan. Ia bertukar apabila tanah besar diancam secara langsung tetapi ketika itu ia sudahpun terlewat.
Selepas Perang Dunia Kedua
Selepas Perang Dunia kedua, Pemerintah Agung (“Supreme Commander”) bagi Kuasa Berikat (A.K.A. GHQ dalam bahasa Jepun) menghentikan semua kilang pengeluaran dan pembangunan di Jepun, menjadikan Jepun kehilangan teknologi bagi membina dan menghasilkan kereta kebal dan kenderaan bereprisai (sungguhpun teknologi yang ada tidak berkembang baik.) Bagaimanapun, akibat Perang Korea, Pemerintah Agung (“Supreme Commander”) bagi Kuasa Berikat memerintah Jepun bagi bersenjata, membentuk pasukan polis bersenjata (Simpanan polis kebangsaan, kemudian dikenali sebagai Pasukan keselamatan kebangsaan, dan akhirnya pasukan pertahanan diri darat Jepun) dan membekalkan kereta kebal M4A3E8 Sherman dan kereta kebal M24 Chaffee.
Kereta kebal M24, sungguhpun popular dikalangan krew Jepun, jauh ketinggalan apabila berhadapan dengan kereta kebal T-34/85 Soviet, sebagaimana yang berlaku di Korea. Dengan itu, kereta kebal bagi perkhidmatan pasukan pertahanan diri darat Jepun (“Japan ground self defence force – JGSDF”) ketika itu adalah lapuk/tidak mencukupi, JGSDF diberi pilihan samaada membeli kereta kebal M46 Patton yang baru dibina oleh Amerika Syarikat dan, kemudiannya kereta kebal M47 Patton atau membina Kereta kebal Tempur Utama MBT sendiri pada tahun 1954. Disebabkan kos tinggi bagi membeli kereta kebal buatan Amerika Syarikat, dan juga kerana kereta kebal M47 tidak memenuhi keperluan mereka, JGSDF memutuskan bagi membangunkan kereta kebal tempur utama mereka sendiri, menghasilkan pembangunan kereta kebal Type 61.
Kenderaan ujian pertama, STA-1 (disiapkan pada Disember 1956) dan STA-2 (disiapkan pada Februari 1957) dibina dan diuji. Hasilnya digunakan bagi membangunkan STA-3 (disiapkan pada Januari 1960) dan STA-4 (disiapkan pada November 1959) pada tahun 1960. Lebih banyak peningkatan telah dilakukan pada tahun 1961 dan pembangunan kereta kebal Type 61 bermula pada tahun yang sama.
Kadar pengeluaran awal adalah rendah, dengan hanya sepuluh buah dihasilkan antara 1961 dan 1962, meningkat kepada dua puluh pada tahun 1964 dan tiga puluh pada tahun 1965 dan 1966. Jumlah keseluruhan 250 buah telah dihasilkan menjelang 1970, dengan pengeluaran berterusan pada kadar meningkat sehingga tahun 1975 apabila ia dihentikan. Jumlah keseluruhan 560 buah telah dihasilkan. Merima utama Type 61 tidak distabilkan, dengan itu menembak semasa bergerak adalah tidak dapat dilakukan, dan kenderaan ini tidak dilengkapi dengan system perlindungan NBC atau peralatan mengharung dalam. JGSDF mula mengkaji reka bentuk kereta kebal baru dengan Mitsubishi pada tahun 1962, apabila ia disedari bahawa kereta kebal Type 61 tidak akan mampu menumpaskan rekabentuk Soviet terbaru seperti kereta kebal T-62. Kereta kebal itu beransur dikeluarkan dari perkhidmatan pada tahun 1990-an dengan 400 buah dalam perkhidmatan pada tahun 1990, dan 190 buah dalam perkhidmatan pada tahun 1995. Kesemuanya dibersarakan menjelang tahun 2000, 39 tahun selepas penggunaan asal mereka. Sejak tahun 1980, Type 61 mula digantikan dengan Kereta kebal Tempur Utama kereta kebal Type 74.
Prototaip pertama Kereta kebal Type 74, dinamakan STB-1, dihantar lewat tahun 1968 dan melalui beberapa pengubahsuaian sehingga prototaip akhir dinamakan STB-6 dihantar pada tahun 1973. Pengeluaran akhirnya bermula sebagai Type 74 pada September 1975, dengan 225 buah dihantar menjelang Januari 1980. Pengeluaran berakhir pada tahun 1989, dengan jumlah pengeluaran keseluruhan 893 buah. Kedudukan jurutembak termasuk komputer kawalan tembakan digital, menyuap data julat dari pencari jarak komander. Peluru bagi meriam utama dipertingkat dari HEP kepada APFSDS dan HEAT-MP.
Selepas penerimaan kereta kebal Type 74, Pemerintah Tertinggi Jepun telahpun mencari rekabentuk kereta kebal tempatan yang lebih baik bagi mengatasi kereta kebal T-72 Soviet. Hasilnya, pembangunan prototaip sebagai pengganti kepada kereta kebal Type 74, TK-X MBT bermula antara tahun 1976 dan 1977 yang menjadi Type 90. Type 90 akan menggantikan kereta kebal Type 74 secara langsung kerana kereta kebal Type 74 secara umumnya telahpun lapuk sebelum ia memasuki perkhidmatan, tetapi dengan berakhirnya Perang Dingin rancangan ini dikecilkan.
Keperluan bagi Type 90 disiapkan pada tahun 1980 dengan dua prototaip dan siri kedua empat prototaip telah di bina antara tahun 1986 hingga 1988 yang memasukkan perubahan hasil ujian dengan dua prototaip pertama. Ia dilengkapi dengan senjata meriam laras licin Rheinmetall 120 mm yang juga dipasang pada kereta kebal Leopard 2 Jerman dan dalam versi diubahsuai pada Kereta kebal Tempur Utama M1A1/M1A2 Abram.
Prototaip kedua ini digunakan bagi pembangunan dan kemudian ujian pengguna, kesemuanya disiapkan menjelang tahun 1989, sebelum Jepun mengakui mengenai kewujudan Type 90 pada umum tahun 1990. Dengan pengecualian bagi meriam laras licin 120 mm, yang dihasilkan di bawah lesen dari Rheinmetall Jerman, kereta kebal Type 90 dan kesemua system kecilnya direka dan dibina di Jepun. Ia dirancang untuk melengkapkan kereta kebal Type 10.
Kereta kebal serdahana Type 87 Chi-I (kereta kebal ujian pertama)
Pembangunan bagi kereta kebal rekaan Jepun pertama bermula pada Jun 1925. Satu kumpulan empat jurutera dalam kumpulan kereta bagi Biro Teknikal menyertai pembangunan, termasuk pegawai tentera muda, Major Tomio Hara. Major Hara kemudian menjadi ketua jabatan pembangunan kereta kebal dan akan naik pangkat sebagai Jeneral. Pasukan ini memulakan reka bentuk kereta kebal mereka dan berkerja keras bagi menyiapkan projek dalam tempoh dua tahun yang diberikan. Oleh kerana ia merupakan kereta kebal pertama yang direka oleh Jepun, mereka terpaksa bermula dengan setiap komponen dibina dari awal.
Hara mereka sistem gantungan gunting "bell crank" ("bell crank scissors bagi kenderaan tempur berperisai yang bersambung dengan sepasang roda Bogie dan menyambungkan mereka dengan spring berpilin yang dipasang mendatar di luar badan. Sistem gantungan ini menjadi piwaian pada kebanyakan kereta kebal Jepun dan boleh di lihat pada kereta kebal serdahana Type 89.
Reka bentuk itu disiapkan pada May 1926 dan pengeluaran diarah untuk bermula di Arsenal Tentera Osaka. Ketika itu, hanya sedikit industri berat diberikan pada penghasilan kenderaan bermotor di Jepun, oleh itu terdapat kesukaran besar bagi mencipta prototaip. Prototaip itu disiapkan pada Februari 1927, dalam tempoh diperlukan. Ramai Jeneral IJA menghadiri ujian tersebut pada 21–22 Jun 1927, dan kereta kebal itu mempamerkan persembahan yang boleh diterima di muka bumi kasar dan di cerunan.
Bersama Arsenal Tentera Osaka, Arsenal Tentera Sagami turut ditugaskan bagi memantau rekabentuk dan pengilangan pelbagai jenis kenderaan berperisai dan kereta kebal.
Kereta kebal kecil Type 94
IJA menempah beberapa kereta kebal kecil dari Great Britain, bersama beberapa kenderaan Perancis dan mengudi mereka di lapangan. IJA memutuskan bahawa mesin British dan Perancis terlalu kecil untuk digunakan, dan mula merancang versi lebih besar, model TK, atau Trektor Istimewa (Special Tractor). Ia dikelaskan semula sebagai (kereta kebal kecil) Type 94 dan ditugaskan bagi meninjau, tetapi juga boleh digunakan bagi menyokong serangan infantri dan mengangkut perbekalan.
Cubaan awal menghasilkan kereta kebal Type 92 Jyu-Sokosha bagi kegunaan kalavari.Bagaimanapun, komander infantri Jepun merasakan bahawa kenderaan seumpama dengannya juga berguna sebagai kenderaan sokongan bagi pengangkutan, peninjauan, dan perhubungan dalaman division infantri, dan boleh digunakan sebagai seperti “kompeni terbang” bagi memberikan kuasa tembakan tambahan dan sokongan jarak dekat dalam operasi infantri.
Ia merupakan kenderaan bertrek kecil ringan dengan turret bersenjatakan mesingan tunggal. Bagi pengangkutan kargo ia menarik trailer peluru. Ia dinamakan Tokushu Keninsha ("Trektor Istimewa "), diringkaskan kepada (“Special Tractor”) “TK”. Selepas ujian di Manchukuo dan Jepun, rekaan itu dipiwaikan sebagai kereta kebal kecil Type 94. Ia mula berkhidmat pada tahun 1935. Type 94 ringan terbukti berkesan di Manchuria dan tempat lain di China kerana Tentera Revolusi Kebangsaan Republik China terdiri dari hanya tiga battalion kereta kebal bagi menentang mereka. Sebagaimana hampir kesemua kereta kebal kecil negara lain yang dibina antara tahun 1920-an dan 1930-an, ia memiliki perisai nipis dan sering boleh ditembusi oleh tembakan senjata ringan piwaian.
Satu variasi menarik bagi kereta kebal kecil Type 94 merupakan kereta kebal penyebar gas. Kenderaan Penyahjangkitan Type 94 dan Kenderaan Penyebar Gas Type 94  merupakan kereta kebal kecil Type 94 disesuaikan bagi perperangan kimia bersama dengan Kenderaan Penyahjangkitan Type 94 dan Kenderaan Penyebar Gas Type 94 yang ditatarajah sebagai kenderaan penyebar kimia bergerak bebas dengan kenderaan agen anti kimia penyahjangkitan bergerak berkenaan kepada unit infantri kimia Jepun dalam pertempuran. Kereta kebal kecil Type 94 diubah suai dengan Type 94 dilengkapi dengan perlindungan kimia/bakteriologi digunakan sebagai traktor kepada kenderaan tersebut, tertutup bagi perlindungan dari agen tersebut.
Kenderaan Penyebar gas mampu menyebar agen kimia gas mustard delebar 8 meter dan Kenderaan Penyahjangkitan menabur serbuk peluntur bagi menawar gas beracun atau agen patogenik dan kenderaan khas ini bagi perperangan kimia dimajukan pada tahun 1933–1934..
Kereta kebal ringan Type 97 Te-Ke
'Kereta perisai ringan Type 97 Te-Ke (九七式軽装甲車 テケ) adalah kereta kebal kecil  direka sebagai kenderaan peninjau pantas, dan merupakan pengganti bagi kereta kebal Type 94 Te Ke.
Sungguhpun rangkanya kelihatan sama, reka bentuk kereta kebal Type 97 adalah berlainan dari kereta kebal Type 94 dalam beberapa bahagian penting. Enjin terletak di belakang dan turret meriam (dan komander) dipindahkan ketengah kereta kebal—ini meletakkan pemandu ke kiri komander dalam kedudukan lebih baik bagi perhubungan sesama mereka. Sebagaimana kereta kebal Type 94, bahagian dalam dilapis dengan kepingan asbestos penyerap haba.
Gardu, Kiarapedes
Gardu merupakan sebuah desa yang terletak dalam (daerah) kecamatan Kiarapedes, Kabupaten Purwakarta, Provinsi Jawa Barat, Indonesia.
Kereta kebal tentera Jepun
Kereta kebal ringan Type 97 Te-Ke
Persenjataan utama adalah Meriam Anti-Kereta kebal Type 94 37 mm, dengan 96 peluru, panjang laras 136 cm (L36.7), EL sudut tembakan -15 to +20 darjah, sudut tembakan AZ 20 darjah, pecutan laras 600 m/s, perobekan 45 mm/300 meter, yang juga digunakan oleh kereta kebal Type 95 Ha-Go. Bagaimanapun, akibat kekurangan dalam pengeluaran senjata ini, sebaliknya kebanyakan kenderaan dipasang dengan mesingan Type 97.
Kereta kebal Type 97 menggantikan kereta kebal Type 94 di garis pemasangan pada tahun 1939, ia terutamanya ditempatkan pada regimen peninjau, dan sebagaimana dengan kereta kebal Tentera Amerika Syarikat sebelum 1941, tidak direka bagi bertempur dengan kereta kebal musuh. Oleh kerana ia merupakan kenderaan peninjau, dibina bagi kepantasan, dan bukannya pertempuran langsung, badan dan turetnya direka bagi hanya dua kaki-tangan; memaksa komander kereta kebal kecil untuk memuat dan menembakkan meriam utama. Sebagaimana kebanyakan kereta kebal kecil lain ia amat kekurangan dalam perlindungan perisai, dan mangsa mudah kepada mesingan .50 kaliber (mesingan berat).
Gardu, Kiarapedes
Poskod
Poskod yang digunakan di Gardu adalah 41175. Terdapat buah desa di dalam daerah kecamatan Kiarapedes.
Kereta kebal tentera Jepun
Kereta kebal serdahana Type 89 Chi-Ro
IJA memutuskan bahawa kereta kebal Type 87 terlalu berat pada 18 tan dan terlalu perlahan untuk digunakan sebagai kereta kebal utamanya, dan kereta kebal Type 89 Chi-Ro (juga dikenali sebagai Type 89 "I-Go") di majukan untuk mengatasi kelemahan ini. Rekaan baru seberat 12.8 tan dan menggunakan kepingan keluli lebih kuat dan ringan menggantikan perisai besi kereta kebal Type 87. Persenjataan adalah meriam Type 90 57 mm, bersama satu (kemudian dua) mesingan Type 91 6.5 mm. Rekabentuk Type 89 disiapkan pada April 1929, dengan pengeluaran bermula pada tahun 1931, menjadikan kereta kebal ini yang pertama dikeluarkan secara pukal di Jepun. Kereta kebal Type 89 terdapat dalam dua bentuk - versi Kō ("A"), yang menggunakan enjin petrol sejukan air, dan versi Otsu ("B"), dengan enjin disel sejukan udara dan perisai hadapan yang dipertingkatkan. Kereta kebal Type 89 mula bertempur di China, tetapi dalam proses digantikan oleh kereta kebal Type 97 Chi-Ha pada permulaan Perang Dunia Kedua.
Kereta kebal ringan Type 95 Ha-Go
Kereta kebal Type 95 Ha-Go (juga dikenali sebagai kereta kebal Type 97 Ke-Go) sebagai pengganti kepada kereta kebal Type 89 yang dianggap terlalu perlahan bagi perperangan mekanikal. Prototaip dibina oleh Mitsubishi dan pengeluaran bermula pada tahun 1935, dengan lebih 2,000 disiapkan sehingga akhir perang. Ia bersenjatakan meriam utama 37 mm dan dua mesingan 7.7 mm (0.303 inci), satu pada turet belakang dan satu lagi dimuatkan pada badan. Kereta kebal Type 95 seberat 7.4 tan dan memiliki tiga orang kaki-tangan.
Kereta kebal ringan Type 98
The Type 98 light tank Ke-Ni (九八式軽戦車 ケニ) direka bagi menggantikan kereta kebal ringan Type 95 Ha-Go Tentera maharaja Jepun. Ia juga dirujuk sebagai kereta kebal Type 98 Chi-Ni oleh sesetengah sumber Ia dibangunkan pada tahun 1938 bagi menangani kekurangan pada rekabentuk kereta kebal Type 95 yang muncul dari pengalaman bertempur di Manchukuo dan China semasa Perang Sino-Jepun Kedua. Prototaip bagi kereta kebal Type 98 baru ini disiapkan pada tahun 1939. Bagaimanapun, pengeluaran tidak bermula sehingga 1942.
Dengan bermulanya Perang Dunia Kedua, Kakitangan Awam Jeneral Tentera Maharaja Jepun dengan pantas menyedari bahawa rekabentuk kereta kebal Type 95 lemah kepada tembakan mesingan berat (.50 kaliber), dan dengan itu cuba membangunkan kereta kebal ringan dengan berat yang sama seperti Type 95, tetapi dengan perisai lebih tebal. Kereta kebal Type 98 memiliki turret dua orang yang biasa, pembaikan pada turret tak sekata (“asymmetrical”) yang digunakan pada kereta kebal Type 95, membawa meriam kereta kebal Type 100 37mm, dengan pecutan laras 760 m/s, dan dengan mesingan 7.7 mm sepaksi di sisi. Hanya sekitar 103 kereta kebal Type 98 diketahui telah dibina >: 24 pada tahun 1942 dan 79 pada tahun 1943.
Kereta kebal ringan Type 2 Ke-To
Kereta kebal ringan Type 2 Ke-To (二式軽戦車 ケト) dibangunkan oleh Tentera Maharaja Jepun semasa Perang Dunia Kedua merupakan pembaikan pada kereta kebal Type 98 Ke-Ni yang sedia ada. Kerja pembangunan bagi kereta kebal Type 2 bermula dengan pembaikan meriam anti kereta kebal Type 1 37 mm dan turret diperbesarkan. Bagaimanapun, pengeluaran bermula pada 1944, dan menjelang tarikh tersebut Jepun terdesak bagi keluli (sebahagian besarnya disebabkan perperangan kapal selam Amerika Syarikat). Perkara ini, digabung dengan pengeboman Tokyo semasa Perang Dunia Kedua dalam kempen pengeboman strategic Amerika Syarikat, yang memusnahkan infrastruktur pengilangan, yang apabila ditambah dengan penekanan IJN kepada pembinaan kapal perang, menjadikan ianya jelas bagi tentera bahawa kereta kebal ringan Type 95 yang amat berjaya akan mengekalkan keunggulannya di barisan pengeluaran. Pengeluaran kereta kebal Type 2 digantung, dan hanya 34 unit disiapkan menjelang akhir perperangan. Perperangan berakhir sebelum sebarang kereta kebal Type 2 digunakan dalam pertempuran.
Kereta kebal ringan Type 4 Ke-Nu
Type 4 light tank Ke-Nu (四式軽戦車 ケヌ) merupakan penciptaan yang dicipta bagi meningkatkan bilangan kereta kebal ringan yang dibekalkan ke division infantri barisan utamaTentera Maharaja Jepun semasa Perang Dunia Kedua. Melalui permodenan kereta kebal serdahana Type 97 Chi-Ha, di mana turret meriam 57 mm nya digantikan dengan turret meriam pecutan tinggi 47 mm, turret 57 mm dengan itu ada untuk dipasang pada badan kereta kebal ringan Type 95; dengan itu mencipta kereta kebal ringan Type 4 Ke-Nu.
Kereta kebal serdahana Type 97 Chi-Ha
Kereta kebal serdahana Type 97 Chi-Ha (九七式中戦車 チハ) merupakan kereta kebal serdahana yang paling meluas dihasilkan dikalangan kereta kebal serdahana Jepun semasa Perang Dunia Kedua, dengan ketebalan perisai sekitar 26 mm pada sisi turetnya, dan perisai meriam 33 mm, yang di anggap perlindungan serdahana pada tahun 1930s. Meriam utama 57 mm merupakan warisan dari tahun 1933 kereta kebal serdahana Type 89 I-Go, dan direka bagi menyokong infantri, sementara enjin diesel Mitsubishi 170 kuasa kuda merupakan enjin yang berupaya bagi kereta kebal pada tahun 1938. Bilangan kereta kebal serdahana Type 97 yang dihasilkan rendah sedikit berbanding keluaran kereta kebal ringan Type 95 Ha-Go, tetapi lebih besar berbanding sebarang kereta kebal serdahana yang digunakan oleh Empayar Jepun.
Lebih dari 3,000 contoh kereta kebal Type 97 Chi-Ha dihasilkan oleh Mitsubishi, termasuk beberapa jenis specialized tanks. Versi awal dilengkapi dengan meriam kereta kebal Type 97 57 mm pecutan rendah, tetapi dari tahun 1942 berikutnya, Model 97 dilengkapi dengan meriam anti kereta kebal Type 1 47 mm pecutan tinggi, dipasang pada turret lebih besar yang di ambil dari kereta kebal serdahana Type 1 Chi-He. Versi ini dinamakan Shinhoto Chi-Ha ("turret baru") dan dianggap oleh ramai sebagai rekaan kereta kebal Jepun terbaik semasa perang. Kereta kebal Type 97 ShinHoTo Chi-Ha pertama kali beraksi d Pulau Corregidor Filipina pada tahun 1942. Kereta kebal Type 97 ShinHoTo Chi-Ha berkhidmat menentang pasukan Berikat sepanjang Pasifik dan Asia Timur termasuk juga Soviets semasa konflik Julai–Ogos 1945 di Manchuria. Sungguhpun lemah pada kebanyakan kereta kebal Berikat lawan (kereta kebal ringan M2M2/kereta kebal ringan M3 Stuart, kereta kebal serdahana M4 Sherman, dan kereta kebal T-34), meriam pecutan tinggi 47 mm memberikan peluang bertempur menentang mereka.
Kereta kebal serdahana Type 1 Chi-He
Kereta kebal Type 1 Chi-He telah dibangunkan pada tahun 1942 untuk menggantikan kereta kebal Type 97. Kereta kebal baru ini terbukti lebih baik berbanding kereta kebal Type 97 dari segi kepantasan dan perlindungan perisai, tetapi disebabkan perubahan keadaan yang pantas, Tentera Jepun tidak menunjukkan minat pada kereta kebal baru ini. Turet dan meriam 47 mm kereta kebal Type 1 boleh dipasang pada kereta kebal Type 97 (mencipta versi Shinhoto Chi-Ha) dan kilang telahpun menghasilkan secara pukal kereta kebal lama. Pengeluaran Chi-He bermula pada tahun 1944, tetapi ditamatkan selepas kurang dari satu tahun dan digantikan dengan kereta kebal serdahana Type 3 Chi-Nu.
Kereta kebal serdahana Type 3 Chi-Nu
Kereta kebal serdahana Type 3 Chi-Nu dibangunkan dengan pantas bagi menandingi kereta kebal serdahana M4 Sherman Amerika Syarikat. Pada asalnya, kereta kebal berikut dalam pembangunan bagi menggantikan Chi-He adalah kereta kebal serdahana Type 4 Chi-To. Bagaimanapun pembangunan Chi-To dan ereta kebal berat Type 5 Chi-Ri terlewat, sekali lagi diakibatkan kekurangan besi, dan kereta kebal sementara diperlukan. Pembangunan Chi-Nu bermula pada May 1944 dan disiapkan pada Oktober tahun itu. Chi-Nu merupakan jenis kereta kebal terakhir yang digunakan oleh IJA, dan pengeluaran berterusan sehingga akhir perang.
Kereta kebal serdahana Type 4 Chi-To
Kereta kebal serdahana Type 4 Chi-To (四式中戦車 チト) merupakan satu daripada beberapa kereta kebal serdahana dan kereta kebal berat yang dibangunkan oleh Tentera Maharaja Jepun pada akhir Perang DUnia Kedua. Kereta kebal Type 4 Chi-To merupakan kereta kebal masa perang paling maju Empayar Jepun yang sampai pada tahap pengeluaran.
Kereta kebal Type 4 Chi-To adalah seberat tiga puluh tan, kereta kebal serdahana dikimpal sepenuhnya dengan ketebalan perisai maksima sekitar 75 mm. Ia jauh lebih besar berbanding kereta kebal Type 97 Chi-Ha, dengan badan lebih panjang, lebar, dan tinggi, ditampung oleh tujuh roda jalan. Persenjataan utama, meriam kereta kebal Type 5 75 mm, berasaskan meriam anti pesawat Type 4 75 mm, yang merupakan pada asasnya salinan dari meriam antipesawat Model Bofors 1929 75 mm, dipasang pada turet meriam segi enam ("hexagon") besar berkuasa, berperisai dengan baik bersama mesingan coaxial.Mesingan ringan Type 97 tunggal turut dipasang di hadapan, tetapi luar biasa bagi kereta kebal Jepun, tiada mesingan dipasang ke belakang turet. Hanya dua kereta kebal Type 4 Chi-To disiapkan sebelum Jepun menyerah diri, dengan tambahan empat hampir siap. Tetapi perang berakhir sebelum lebih banyak unit boleh disiapkan dan tidak satupun dari dua unit yang disiapkan digunakan dalam pertempuran.
Kereta kebal serdahana Type 5 Chi-Ri
Kereta kebal serdahana Type 5 Chi-Ri (五式中戦車) merupakan kereta kebal penultimate yang dibangunkan oleh Tentera Maharaja Jepun dalam Perang Dunia Kedua. Bertujuan sebagai versi kereta kebal serdahana Type 4 Chi-To yang lebih berat, dan lebih berkuasa, dalam prestasi ia direka bagi mengatasi kereta kebal serdahana M-4 Sherman Amerika Syarikat yang digunakan oleh pihak Berikat. Sebagaimana kebanyakan projek senjata inovasi yang dilancarkan oleh Jepun pada hari-hari terakhir Perang Dunia Kedua, pengeluaran tidak mampu maju melepasi tahap prototaip disebabkan kekurangan bahan, dan kehilangan infrastruktur Jepun akibat pengeboman pihak Berikat terhadap Jepun. Satu-satunya prototaip kereta kebal Type 5 dirampas oleh pasukan Amerika Syarikat semasa pendudukan Jepun, tetapi nasib seterusnya tidak diketahui.
Kereta kebal amat berat O-I
Kereka kebal amat berat O-I ujian memiliki tiga turet dan seberat 120 tan, dan memerlukan krew seramai 11 orang. Ia sepanjang 10 meter dan 4.2 meter lebar dengan ketinggian purata 4 meter. Perisainya setebal 200 mm pada ketebalan maksimanya dan kereta kebal tersebut memiliki kelajuan maksima 25 km/h. Versi ini memiliki dua enjin gasolin, dan dilengkapi dengan senjata meriam 1 x 105 mm, 1 x Type 1 37 mm (pada turet kecil yang dipasang di hadapan), dan mesingan 3 x Type 97 7.7 mm (satu dipasang di turet kecil hadapan) sementara versi amat berat turut memuatkan Type 1 37 mm pada turet kecil menghadap kebelakang. Ia telah dilaporkan bahawa sebuah kereta kebal O-I dihasilkan sebelum akhir perang dan dihantar ke Manchuria, menurut jurutera terbabit dengan projek tersebut. Tiada gambar kereta kebal O-I telah dijumpai, hanya beberapa lakaran diketahui wujud.
Kereta kebal afimbia
Jepun menghasilkan beberapa reka bentuk afimbia, termasuk Type 1 Mi-Sha, Type 2 Ka-Mi, Type 3 Ka-Chi, Type 4 Ka-Tsu, Type 4 Ka-Sha, Type 5 To-Ku, kenderaan paya F B, Type 4 Ka-Tsu, Toku 4 Shiki Naikatei APC, dan SRII Ro-Go bagi kegunaan Pasukan Pendarat Navy Khas Jepun. Kereta kebal Type 1 merupakan reka bentuk ujian awal, yang mendorong kepada kereta kebal Type 2 Ka-Mi, yang merupakan pengeluaran pertama kereta kebal afimbia Jepun, sungguhpun hanya 184 dibina. Kereta kebal Type 3 Ka-Chi diasaskan pada kereta kebal Type 1 Chi-He Tentera Maharaja Jepun yang banyak diubah suai dan merupakan versi lebih besar dan berkeupayaan berbanding kereta kebal afimbia Type 2 Ka-Mi terdahulu.
Kereta kebal afimbia Type 3 Ka-Chi pertama kali dihadapi oleh pihak Berikat semasa Pertempuran Kwajalein pada tahun 1944, bagaimanapun, hanya 19 dibina semasa perang. Type 3 Ka-Chi dihasilkan dalam bilangan terhad, tetapi terbukti berguna kerana keupayaannya untuk dilancar oleh kapal selam, yang membolehkannya menangani tugas berat bagi membantu garison pulau terasing pada siang hari di Selatan Pasifik dan Asia Tenggara. Kereta kebal ini kemudiannya digunakan sebagai kubu terbenam di kepulauan pasifik.
Kereta kebal Type 1 Ho-Ni I
Kereta kebal meriam Type 1 Ho-Ni I (一式砲戦車 ホニ I, Isshiki ho-sensha Ho-NiI?) merupakan pemusnah kereta kebal yang dibangunkan oleh Tentera Maharaja Jepun yang digunakan semasa Perang Dunia Kedua di medan Pasifik. Ketika unit Tentera Maharaja Jepun mula bertembung kereta kebal serdahana [ihak Berikat, seperti kereta kebal M4 Sherman, ia keluhatannya kereta kebal tempur Type 97 Chi-Ha Jepun kekurangan perisai mahupun persenjataan untuk menangani ancaman ini, dan usaha mula bagi versi pemusnahan kereta kebal.
Type 1 Ho-Ni I dibangunkan dengan menggunakan rangka dan enjin kereta kebal Type yang ada, dan digantikan dengan turet meriam dengan Meriam Medan 75 mm Type 90 dipasang pada an open casemate with frontal and side armour only, yang menjadikannya terdedah dalam pertempurang jarak dekat. Type 1 Ho-Ni I direka bagi beroperasi sebagai artileri gerak sendiri dalam dividion berperisai. Tenggekan bagi meriam medan 75 mm Type 90 membenarkan gerakan sisi sepuluh darjah dan dongakan antara -5 hingga +25 darjah. Type 1 Ho-Ni I membawa 54 biji peluru.
Kereta kebal meriam Type 2 Ho-I
Kereta kebal meriam Type 2 Ho-I (二式砲戦車 ホイ) Kereta kebal sokongan merupakan hasilan dari Kereta kebal Type 97 Chi-Ha serdahana milik Tentera Maharaja Jepun semasa Perang Dunia Kedua. Sama dari segi konsep dengan versi awal kereta kebal Panzer IV Jerman, ia direka sebagai howitzer gerak sendiri bagi memberikan sokongan tembakan jarak dekat bagi kereta kebal serdahana Jepun piwaian dengan kuasa tembakan tambahan terhadap kubu anti kereta kebal musuh.
Selepas pengalaman di Manchukuo dalam perang di China, pihak Jepun berusaha bagi memasang Meriam Gunung Type 41 75 mm pada badan kereta kebal serdahana Chi-Ha. Meriam gunung diadaptasi, dikenali sebagai Kereta kebal Meriam Type 99 7.5 cm, disipakan pada tahun 1940. Persenjataan utama bagi Type 2 Ho-I adalah meriam kereta kebal Type 99 75, dan persenjataan kedua adalah mesingan ringan 7.7 mm Type 97 Light pada badan. Laras pendek meriam 75 mm Type 99 dipasang pada turet meriam dua orang berputar sepenuhnya. Type 2 Ho-I menggunakan rangka Type 1 Chi-He, yang dirinya sendiri juga merupakan pengubah suaian dari Type 97 Chi-Ha. Menjelang tahun 1942, dengan permulaan Perang DUnia Kedua, tentera Jepun mula bertembung dengan kereta kebal M4 Sherman dan kereta kebal M3 Stuart pihak Berikat, yang mereka hampir tidak mampu tangani. Tatarajah rekabentuk Type 2 kemudian ditukar bagi memasukkan peranan pemusnah kereta kebal, dengan meriam 75 mm dilengkapi dengan kepala peledak anti kereta kebal letupan berkuasa tinggi.
Type 3 Ho-Ni III tank destroyer
The Type 3 Ho-Ni III (三式砲戦車 ホニIII) gun tank was a tank destroyer and self-propelled artillery of Imperial Japanese Army in World War II. The Type 3 No-Ni II superseded the Type 1 Ho-Ni I in production, and was much safer for the crew due to its having a completely enclosed superstructure. The Type 3 Ho-Ni III utilized the chassis of the earlier Type 97 Chi-Ha medium tank.
The main armament of the Type 3 Ho-Ni III was a 75 mm Type 90 Field Gun, loosely based on the French Schneider et Cie Canon de 85 mle 1927 which was also used in the Type 3 Chi-Nu tank. Previous gun tanks, Type 1 Ho-Ni I and Type 2 Ho-I, were not really optimized designs. The fully enclosed and armored casemate of the Type 3 Ho-Ni III was intended to address the issues, and an order was placed with Hitachi Ltd in early 1944. Production was hampered by material shortages, and by the bombing of Japan in World War II, and only 31 or 41 units were completed by the time of the end of the war. Although the Type 3 Ho-Ni III were assigned to various combat units, most were stationed within the Japanese home islands to defend against the projected Allied Invasion. As the surrender of Japan occurred before that invasion, there is no record of the Type 3 Ho-Ni III ever being used in actual combat.
Type 5 Na-To tank destroyer
The Type 5 Na-To (五式砲戦車) was the penultimate tank destroyer developed by the Imperial Japanese Army in the closing stages of World War II. The Type 5 Na-To made use of the chassis of the Type 4 Chi-So medium tracked carrier, combined with a Type 4 75 mm AA Gun as its main anti-tank armament. Secondary armament was the same gun as was used on the Type 4 Chi-To tank – a Type 4 75 mm tank gun, was based on the Type 88 75 mm AA Gun
Variasi dipengaruhi reka bentuk Jerman
Sepanjang perang pihak Jerman membekalkan cetakan biru, sokongan teknologi, dan sebahagian kereta kebal mereka ke Jepun menurut Pakatan Tripartite yang ditandatangani oleh kuasa Axis. Sesetengah pengetahuan yang dikongsikan bersama Jepun memberi inspirasi atau mempengaruhi kenderaan berperisai Jepun, sebagai contoh:
Kereta kebal Type 61 Jepun
Kereta kebal Type 61 (Bahasa Jepun: ろくいちしきせんしゃ Kanji: 61式戦車) merupakan Kereta kebal Tempur Utama (MBT) dibangunkan dan digunakan oleh Pasukan Pertahanan Diri Darat Jepun ("Japan Ground Self-Defense Force-JGSDF"), dibina oleh "Mitsubishi Heavy Industries". Pembangunan bermula pada tahun 1955 dan kenderaan mula berkhidmat pada April 1961. Nombor jenis menurut tahun perkhidmatan. Jumlah keseluruhan 560 buah Type 61 dihasilkan antara 1961 hingga 1975, apabila pengeluaran terhenti. Kereta kebal Type 61 memiliki tatarajah biasa, dengan turet pusat dan enjin terletak di belakang badan. Kereta kebal itu memiliki empat orang kaki tangan, komander, pemandu, juru tembak dan pengsisi peluru. Badannya adalah keluli dipetri, dengan turet keluli dituang. Ketebalan maksima perisai disebut sebagai 64 milimeter. Mesingan 12.7 mm biasanya dipasang pada kupola bagi kegunaan anti pesawat. Meriam utama adalah meriam berpilin kaliber 90 milimeter Type 61 dengan horizontal sliding breach block. Meriam itu dipasang dengan brek berbentuk-T brek muncung, yang melencong gas tembakan ke sisi, dan mengurangkan jumlah debu yang terbang akibat tembakan. Mesingan koaxial 7.62 milimeter dipasang bersebelahan dengan meriam.
Kereta kebal Type 74 Jepun
The Type 74 (74式戦車) is a main battle tank (MBT) of the Japan Ground Self-Defense Force (JGSDF). It was built by Mitsubishi Heavy Industries as a replacement for the earlier Type 61. It was based on the best features of a number of contemporary designs, placing it in the same class as the US M60 Patton or German Leopard 1. Like these designs, it mounts the M68 105 mm gun. The design did not enter widespread use until 1980, by which point other western forces were starting the introduction of much more capable designs.
Kereta kebal Type 90 Jepun
The Type 90 tank (90式戦車) is the current main battle tank (MBT) of the Japan Ground Self-Defense Force (JGSDF). It is built by Mitsubishi Heavy Industries and was designed as a replacement for all deployed Type 61s and a portion of their Type 74 tanks, and entered service in 1990. It is slated to be complemented by the Type 10. The Type 90 mounts a licensed copy of the German Rheinmetall L44 120 mm smoothbore cannon product by Japan Steel Works Limited. This is the same gun that is mounted on the German Leopard 2, American Abrams, and the South Korean K1A1 tanks. The gun is armed and loaded through a mechanical bustle autoloader (conveyor-belt type), developed by Mitsubishi of Japan. The Type 90 tank is the first western tank to achieve manpower savings by reducing the crew to three through the development of the turret bustle autoloader (With the exception of the turretless Strv 103). This design allows the tank crew to operate without a loader, which allows the use of a smaller turret.
Sverdlov, Armenia
Sverdlov merupakan sebuah kawasan perbandaran yang terletak di wilayah Lorri, Armenia.
Kugan Ananthan
Kugan Ananthan merupakan seorang lagi tahanan polis yang mati dalam lokap pada 20 Januari 2009 di Balai Polis USJ 8 (Balai Polis Taipan), Subang Jaya, Selangor, Malaysia. Dia berusia 22 tahun dan disyaki anggota kumpulan samun.
Mati dalam lokap
Pada 22 Januari 2009, Ketua Polis Selangor, Datuk Khalid Abu Bakar menyatakan polis masih menyiasat punca kematian tahanan A Kugan di lokap. Laporan bedah siasat doktor menunjukkan kematiannya adalah akibat paru-paru berair (Athma) dan bukan akibat penderaan. Keluarga mengesyaki Kugan didera semasa di dalam lokap kerana banyak kesan calar balar di belakang, pergelangan tangan dan lehernya.
Pada 20 Januari 2009, 50 orang menyerbu rumah mayat Hospital Serdang kerana ingin mengetahui perkembangan kes itu dari dekat. Penasihat Pemuda MIC, S Vell Paari(Anak kepada Datuk seri Samy Vellu) memaklumkan kepada Ketua Pemuda MIC, T Mohan supaya mendapat laporan perubatan kedua dari doktor Hospital Serdang mengenai punca kematian Kugan. Polis Selangor berikrar tidak akan melindungi sesiapa saja termasuk pegawai polis sekiranya benar terlibat mendera Kugan. Ahli keluarga mangsa dan orang ramai hendaklah bersabar terhadap proses siasatan ini. Timbalan Menteri di Jabatan Perdana Menteri,Senator T Murugiah dan Datuk SK Devamany hadir semasa mayat dituntut di rumah mayat Hospital Serdang dan sedikit kekecohan berlaku di situ. Percakapan timbalan menteri itu akan dirakam oleh pegawai polis untuk membantu siasatan.
Dari rekod polis, Kugan ditahan reman di hadapan kondominium di Puchong jam 1 pagi, Khamis 15 Januari 2009 kerana didakwa terlibat dalam kes samun kereta mewah di Sungai Chua, Kajang, Lembah Kelang dan Johor. Polis menahan mangsa yang ketika itu sedang memandu kereta Honda bersama seorang lelaki dalam lingkungan umur 30-an. Rakannya itu dapat melarikan diri. Dia dilaporkan bergelut dengan polis sebelum ditahan. Risikan polis mendapati mangsa adalah anggota kumpulan samun kereta mewah. Ekoran itu polis menjumpai semula 2 kereta mewah di kondomium itu dan 13 lagi di dalam gudang di Puchong. 15 kereta mewah itu dipercayai akan diseludup ke luar negara oleh satu sindiket antarabangsa. Semua kereta itu disimpan di Balai Polis Taipan.
Kecoh di bilik mayat
Anggota keluarga menafikan mereka membuat kecoh di bilik mayat Hospital Serdang. Sebaliknya mereka cuma merayu untuk melihat mayat Kugan setelah lapan jam menunggu. Mereka tidak dimaklum dalam tempoh 24 jam sesudah mati. Anggota keluarga berharap bedah siasat kedua dijalankan untuk memuaskan hati semua pihak.
Peguam N.Surendran menyatakan laporan daripada atendan Hospital Serdang jelas mengatakan bahawa pintu bilik mayat telah dibuka untuk membolehkan anggota keluarga mangsa masuk. Waris si mati berhak dan mempunyai kuasa ke atas mayat si mati. Ahli keluarga berhak untuk melihat, mengambil gambar atau membuat apa yang mereka mahukan. Mengikut undang-undang, mayat si mati adalah milik keluarga atau waris si mati. Keterangan wartawan dari akhbar Tamil Nesan dan akhbar Makkal Osai, serta editor Tamil Nesan turut diambil.Kes itu disiasat di bawah Seksyen 451 Kanun Keseksaan kerana menceroboh dan Seksyen 506 Kanun Keseksaan bagi jenayah intimidasi.
Datuk S. K. Devamany dan T. Mohan memberi keterangan di Balai Polis Sepang jam 4.15 petang 25 Januari 2009.Ahli Parlimen Kapar, S. Manikavasagam dari Parti Keadilan Rakyat (PKR) turut berada di Balai Polis Sepang.Tidak asa pencerobohan bilik mayat kerana pegawai perubatan yang membenarkan kami masuk selepas diminta oleh ahli keluarga. Rakaman video turut diserahkan kepada pegawai polis. Manikavasagam ditemani oleh peguamnya, M. Manogaran semasa soal siasat.
Ahli Parlimen Kelang, Charles Santiago mengkritik Khalid Abu Bakar yang dilihat cuba melindungi pegawainya dan berkeras menyatakan punca kematian ialah kesusahan bernafas. Rakaman video terhadap mayat Kugan jelas menunjukkan ada kesan calar yang serius. Ini bukanlah kali pertama berlaku kepada tahanan dalam lokap.
Pengebumian dibatalkan
Upacara pengebumian jam 6 petang 22 Januari 2009 dibatalkan kerana kontroversi ini. Lebih 1,000 orang berkumpul untuk menghadiri upacara pengebumian itu di Batu 14, Puchong pulang hampa. Sepasukan Simpanan Persekutuan (FRU) berkawal bagi memastikan tiada sebarang insiden buruk.
Bedah siasat kedua
Mayat Kugan dihantar ke Pusat Perubatan Universiti Malaya (PPUM) jam 7 malam dan pihak pengurusan bilik mayat PPUM bersetuju untuk menyimpan mayat berkenaan. Bedah siasat tidak dijalankan kerana tidak mendapat kelulusan daripada pihak polis. Hanya mahkamah berkuasa memutuskan kebenaran bedah siasat kali kedua. Perkara ini akan dibawa kepada Menteri di Jabatan Perdana Menteri Tan Sri Bernard Dompok dan dibincang dalam mesyuarat kabinet.
Ahli Parlimen Kapar S. Manikavasagam bersama peguam keluarga (N Surendran / Gobind Singh) menemui pegawai polis di Balai Polis USJ8 untuk memohon surat kebenaran pembedahan tetapi gagal. Beliau merayu Ketua Polis Negara Tan Sri Musa Hassan membenarkan bagi memastikan kebenaran didedahkan. S. Manikavasagam bersama keluarga Kuhan dibenarkan doktor memasuki bilik mayat pada jam 9.00 dan tidak timbul isu menyerbu bilik mayat. Keluarga telah menghantar memorandum kepada Ketua Polis Negara di Bukit Aman menggesa supaya tindakan diambil terhadap anggota polis yang bertanggungjawab terhadap kematian Kugan. Musa Hassan menyatakan anggota keluarga Kugan tidak sepatutnya pergi ke bilik mayat untuk melihat mayatnya kerana ia boleh dianggap sebagai mengganggu bahan bukti. Mohamed Azharuddin Abdul Ghani selaku pegawai perubatan (MO) telah membuat laporan polis kerana keluarga menyerbu bilik mayat, mayat tidak lagi berbaju dan darah menitik di lantai.
Pada 24 Januari 2009, peguam Gobind Singh Deo yang juga ahli Parlimen Puchong menyatakan bedah siasat kedua akan dijalankan pada jam 9.00 pagi hari Ahad 25 Januari 2009 di Pusat Perubatan Universiti Malaya. Perbincangan telah diadakan antara UMMC, Bukit Aman dan Balai Polis Subang Jaya. Prosedur ini mengambil masa 8 - 9 jam.
Klasifikasi kes bunuh
Pada 23 Januari 2009, Peguam Negara Tan Sri Abdul Gani Patail memberitahu Senator T. Murugiah bahawa kes ini diklasifikasi semula sebagai kes bunuh. Kematian itu diklasifikasikan mengikut Seksyen 330 Kanun Keseksaan iaitu dengan sengaja menyebabkan kecederaan untuk mendapatkan pengakuan. Polis diarah menjalankan siasatan lebih rapi dan akan pendakwaan di mahkamah pada minggu depan jika semua berjalan lancar. Ketua Polis Negara, Tan Sri Musa Hassan menyatakan satu siasatan penuh akan dijalankan terhadap kematian Kugan. Ahli keluarga ada hak mendapatkan autopsi kedua.
Laman web [Malaysiatoday] menyiarkan poster dengan gambar Kugan disiksa dan tulisan liar "Polis Dahagakan Darah Kaum India". Mereka berkonvoi di Lebuh raya Bukit Jalil.
Timbalan Presiden MIC Datuk G. Palanivel kerajaan lebih telus agar dapat memulihkan keyakinan rakyat terhadap polis. Jawatankuasa bebas yang dianggotai tokoh terkemuka hendaklah ditubuhkan bagi menyiasat punca kematian, seluruh prosedur lokap dan rakaman kamera litar tertutup yang ada dalam lokap.
Pada 24 Januari 2009, 11 anggota polis berpangkat konstabel dan lans koperal dari balai polis Subang Taipan dipindahkan / ditempatkan di Balai Polis Petaling Jaya bagi melakukan kerja-kerja pejabat. Pasukan siasatan khas Bukit Aman diketuai Timbalan Pengarah Jabatan Siasatan Jenayah Bukit Aman, Datuk Shatar Abdul Jalil, mula merekod keterangan daripada 11 anggota polis yang terbabit. Pasukan khas mengambil keterangan mereka di pelbagai lokasi termasuk di Ibu Pejabat Polis Kontinjen Selangor. Polis beri jaminan tiada 'cover-up' dalam siasatan.
Petisyen ke Istana Negara
Pada 26 September 2009, anggota keluarga serta penyokong mendiang Kugan, yang diketuai ahli parlimen Gobind Singh Deo (Puchong-DAP) dan S Manikavasagam (Kapar-PKR) dan 20 penyokong yang lain pergi ke Istana Negara bagi menyerahkan petisyen. Petisyen ityu gagal diserahkan.
Perbicaraan
Tertuduh: Konstabel V. Navindran (28) mengaku tidak bersalah pada 1 Oktober 2009 terhadap dua pertuduhan menyebabkan kecederaan parah terhadap Kugan Ananthan di bilik soal siasat pejabat D9, di Balai Polis Taipan, USJ, Subang Jaya, pada 7 pagi, 16 Januari 2009. Peguam bela ialah Datuk P.M. Nagarajan.Timbalan Pendakwa Raya ialah Lailawati Ali dan Abazafree Mohd Abas .Hakim perbicaraan ialah Aslam Zainuddin
Keputusan saman
Pada 26 Jun 2013, Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur mendapati Ketua Polis Negara Khalid Abu Bakar (ketika itu Ketua Polis Selangor), Ketua Polis Negara ketika itu Ismail Omar dan tiga lagi defendan bertanggungjawab terhadap kejadian yang membawa kepada kematian beliau. Hakim memerintahkan ganti rugi RM851,700 dibayar kepada ibunya Indra bagi ganti rugi serangan dan memukul, penjara palsu, misfeasans, kesakitan dan penderitaan.
Kes lain
Ahli Parlimen Klang, Charles Santiago menyatakan dari laporan Parlimen pada 2008, terdapat 1535 kes kematian tahanan antara 2003-2007. Siasatan berunsur barbaric di kalangan segelintir polis telah menjejaskan imej keseluruhan PDRM. Pada 1 Ogos 1996 di Dewan Rakyat, Senator Yim Chee Chong menyatakan terdapat polis Malaysia yang melakukan rompakan, merogol dan jenayah berat yang lain.
Lixhausen
Lixhausen ialah komun di jabatan Bas-Rhin di Alsace di timur laut Perancis.
Hantakan, Hulu Sungai Tengah
Hantakan merupakan sebuah kecamatan di Kabupaten Hulu Sungai Tengah, Kalimantan Selatan, Indonesia.
Tirabad, Azerbaijan Timur
Tirabad merupakan sebuah kawasan yang terletak di Iran.
Sekolah Kebangsaan Tanjung Keramat
Sekolah Kebangsaan Tanjung Keramat
Sekolah Kebangsaan Madai
Sekolah Kebangsaan Madai atau nama ringkasnya SK Madai, merupakan sebuah Sekolah kebangsaan yang terletak di Peti Surat 104.
Ameera (drama)
Ameera merupakan sebuah siri drama televisyen Malaysia 2012 arahan Murali Abdullah, dibintangi oleh Rita Rudaini dan Syamsul Yusof. Drama ini memulakan tayangan perdana di slot Samarinda TV3 dari 23 Mei 2012 hingga 22 Ogos 2012 menggantikan Mahabbah.
Sekolah Kebangsaan Madai
Pada 2009, Sekolah Kebangsaan Madai memiliki 230 pelajar lelaki dan 253 pelajar perempuan, menjadikan jumlah keseluruhan murid seramai 483 orang. Ia mempunyai seramai 35 orang guru.2009
Ameera (drama)
Siri ini boleh didapati melalui penstriman dalam talian di saluran YouTube rasmi TV3.
Sinopsis
Ameera dan Ameer ialah pasangan suami isteri yang bahagia melayari bahtera rumah tangga selama 4 tahun dan masih belum menimang cahaya mata. Mereka menguruskan sebuah syarikat perabot mewah bersama dan hidup dalam keadaan yang mewah. Namun, mereka tertekan apabila ibu Ameer, Puan Suraya selalu mendesak supaya Ameer berkahwin dengan Marisha kerana Ameera tidak dapat melahirkan anak. Ameera mahu Ameer menurut kemahuan ibunya tetapi Ameer masih menaruh harapan yang Ameera boleh mengandung pada suatu hari nanti.
Apabila Ameera disahkan mandul, dunia bagaikan sudah berakhir baginya. Ameer masih enggan mengahwini Marisha yang menjadi pilihan ibunya. Ameera mencadangkan mereka mengambil anak angkat tetapi Ameer juga keberatan. Puan Suraya semakin mendesak kerana dia inginkan zuriat Ameer untuk mewarisi perniagaan keluarga. Ameera buntu memikirkan cara penyelesaian akhirnya dia mencadangkan Ameer supaya mengahwini seseorang untuk mendapatkan anak dan menceraikannya selepas melahirkan anak. Ameer menganggap Ameera bergurau dan tidak mengendahkannya sehingga seorang gadis kampung miskin, Zila muncul dalam kehidupan mereka.
Zila telah mengikut kekasihnya, Faruk yang dikenali sejak zaman sekolah ke bandar untuk mencari pekerjaan. Ibunya, Mak Yah sakit sementara 3 orang adiknya masih belajar. Zila melarikan diri dan bersembunyi di dalam kereta Ameera kerana Faruk mahu menjualnya kepada sindiket pelacuran. Melihat keadaan Zila yang panik dan wajah Faruk yang bengis dan marah, Ameera segera memandu pergi dan terpaksa membawa pulang Zila.
Selepas mendengar cerita Zila, Ameera menganggap Zila sebagai calon yang paling sesuai untuk menjadi isteri kepada Ameer. Ameera menawarkan upah RM350,000 kepada Zila. Pada mulanya Zila enggan kerana tidak mahu mengandung tetapi akhirnya dia mengalah kerana wang tersebut mampu untuk menampung keperluan keluarganya.
Ameer pada mulanya membantah kerana masih menaruh harapan yang Ameera boleh mengandung. Ameera merayu kepada Ameer agar menerima cadangannya untuk berkahwin dengan Zila. Akhirnya Ameer bersetuju. Ameer dan Zila bernikah secara rahsia. Zila hanya menikmati malam perkahwinannya selama satu malam sahaja kerana itu syarat yang dikenakan Ameera dan atas permintaan Ameer juga. Dalam perjanjian yang ditandatangani oleh Zila, dia akan diceraikan selepas mengandung dan melahirkan anak Ameer.
Zila yang pada mulanya tidak kisah dengan status isteri sementara telah jatuh cinta kepada Ameer. Dia bukan sahaja cemburu terhadap Ameera malah dia juga mahu merampas Ameer daripadanya. Ameer telah memberi perhatian lebih kepada Zila setelah dia disahkan mengandung. Adakah cadangan Ameera untuk mendapatkan zuriat Ameer daripada perkahwinan tersebut akan memakan diri? Bagaimana pula dengan nasib Zila selepas melahirkan anak? Berjayakah Zila melepaskan diri daripada cengkaman Faruk?
Burgdorf, Hanover
Burgdorf merupakan sebuah bandar terletak di munisipaliti Hanover, Niedersachsen, Jerman.
Internet
thumb|300px|Gambaran grafik maklumat struktur jaringan WWW pada Wikipedia, sebagaimana digambarkan sebagai pautan Secara amnya, Internet (singkatan perkataan bahasa Inggeris; inter-network) ialah rangkaian komputer yang berhubung menerusi beberapa rangkaian. Manakala Internet (huruf 'I' besar) ialah sistem komputer umum, yang berhubung secara sejagat dan menggunakan TCP/IP sebagai protokol pertukaran paket (packet switching communication protocol). Rangkaian internet yang terbesar dinamakan Internet. Cara menghubungkan rangkaian dengan kaedah ini dinamakan internetworking. 80% daripada maklumat di internet adalah dalam bahasa Inggeris Dan hanya 20% daripada keseluruhan adalah bahasa lainnya.