cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
São Paulo
Demografi
Seperti di seluruh Brazil, rakyat pelbagai kaum saling bergaul mesra dalam masyarakat pelbagai etnik yang menjadikan São Paulo sebagai tempat tinggal mereka. Bagi seluruh kawasan metropolitan, kelompok-kelompok terbesar terdiri daripada 6 juta orang keturunan Itali, 3 juta orang keturunan Portugis, 5.7 juta orang keturunan Afrika, 1 juta orang keturunan Arab, 465,000 orang keturunan Jepun, 400,000 orang keturunan Jerman, 120,000 orang keturunan Cina, 40,000 orang Yahudi, 60,000 pendatang Bolivia, 50,000 orang keturunan Greece, 50,000 orang keturunan Perancis dan 50,000 orang keturunan Korea.
Amirsham Abdul Aziz
Latar belakang
Ibu bapanya Abdul Aziz Udin (Abdul Aziz Podo) dan Marsinah Djamil, yang berhijrah dari Silungkang, Sumatra Barat..Marsinah dari Rembau , Negeri Sembilan. Isterinya Puan Sri Faizah Mohd Tahir dan mereka mempunyai dua anak. Puan Sri Faizah pernah menjawat jawatan Ketua Setiausaha Kementerian Pembangunan Wanita, Keluarga dan Masyarakat
São Paulo
Demografi
Perubahan demografi bandaraya São Paulo
Amirsham Abdul Aziz
Latar belakang
Amirsham lulusan Universiti Malaya jurusan ekonomi (1973). Beliau bekerja sebagai akauntan (1973-1976) di firma Hanafiah Raslan Mohamad, Bank Bumiputera (sekarang CIMB Bank). Ketika itu pengerusi Bank Bumiputera ialah Datuk Raslan Abdullah iaitu bapa kepada penulis Karim Raslan.
Pada 1977 menyertai Maybank sebagai pengurus pinjaman Mayban Finance Corp dan menanjak sebagai pengarah eksekutif (1993) dan pengarah urusan (1994) dan ketua pegawai eksekutif (CEO) pada 2002.
São Paulo
Agama
thumb|right|[[Gereja Besar São Paulo di Pusat Bandaraya São Paulo.]] ''Sumber: IBGE 2000. ''
Amirsham Abdul Aziz
Latar belakang
Amirsham rapat dengan pengerusi Maybank ,Tan Sri Mohamed Basir Ahmad iaitu suami kepada Tan Sri Rafidah Aziz.
Amirsham menerima gelaran Datuk dari Yang Dipertuan Agung ke-10, Tuanku Jaafar Tuanku Abdul Rahman dan gelaran Tan Sri dari Yang Dipertuan Agung ke-13, Sultan Mizan Zainal Abidin.Beliau menerima Anugerah Presiden 2009 dari Institut Akauntan Awam Malaysia.
São Paulo
Bahasa
thumb|left|[[Muzium Bahasa Portugis.]] Seperti juga di seluruh Brazil, majoriti penduduk bandaraya São Paulo bertutur dalam bahasa Portugis. Kesan kehadiran pendatang Itali secara beramai-ramai, bahasa Portugis yang didengari dalam bandaraya ini menunjukkan kesan pengaruh besar dari loghat-loghat semenanjung Itali, khususnya loghat Neapolitan dan Venice.
Loghat-loghat Itali itu bercampur dengan loghat desa Caipira di São Paulo; sesetengah ahli linguistik berpendapat bahawa loghat Portugis São Paulo lahir di Mooca, sebuah kejiranan yang mula dihuni oleh orang asal Naples, Itali Selatan, pada awal abad ke-20.
Pengaruh Itali dalam pelat warga São Paulo lebih nyata di kawasan-kawasan kejiranan yang dikuasai oleh keturunan Itali, seperti Bexiga, Mooca, Brás dan Barra Funda. Unsur Itali ini lahir daripada pertembungan bahasa Itali dengan bahasa Portugis; disebabkan kelamaan pengaruhnya, ia telah diasimilasi atau pudar dalam bahasa percakapan dalam bandaraya ini. Loghat tempatan yang kuat dipengaruhi Itali ini menjadi terkenal kesan pengaruh lagu-lagu Adoniran Barbosa, seorang penyanyi samba Brazil yang ibu bapanya keturunan Itali dan gemar bernyanyi dalam loghat tempatan.
Selain bahasa Portugis, bahasa-bahasa lain yang turut didengari di bandaraya ini termasuklah bahasa masyarakat Asia. Kejiranan Liberdade merupakan tempat kediaman masyarakat Jepun terbesar di luar negara Jepun. Walaupun kebanyakan orang Brazil Jepun ini hanya mampu berbahasa Portugis, namun ada yang masih fasih berbahasa Jepun. Ada sesetengah golongan Cina dan Korea yang juga masih mampu bertutur dalam bahasa nenek moyang mereka, namun kebanyakan besar generasi orang Asia kelahiran Brazil hanya boleh berbahasa Portugis.
Ekonomi
left|thumb|Panel perdagangan [[BM&F Bovespa, Bursa Saham São Paulo.]] thumb|left|[[Brooklin ialah salah sebuah pusat kewangan utama di bandaraya ini.]] São Paulo ialah bandaraya ke-10 terkaya di dunia, dan dijangka menjadi ke-6 terkaya pada tahun 2025. Mengikut data IBGE, keluaran dalam negara kasarnya (KDNK) pada tahun 2006 bernilai R$ 282,852,338,000, bersamaan dengan kira-kira 12.26% KDNK Brazil dan 36% daripada segala pengeluaran barang dan perkhidmatan negeri São Paulo.
Sebagai pusat kewangan terbesar di Brazil, ekonomi São Paulo melalui transformasi yang amat menyeluruh. Dahulunya sebuah bandaraya yang bercirikan perindustrian, kini ekonomi São Paulo's semakin berasaskan sektor tertier, iaitu memberikan tumpuan kepada perkhidmatan dan perniagaan untuk negara. Bandaraya ini juga unik di kalangan bandaraya Brazil kerana bertapaknya sebilangan amat besar syarikat luar negara. Ramai penganalisis memandang São Paulo sebagai bandar raya global yang penting, namun ini tercabar kerana bandaraya ini mengalami masalah serius seperti penyisihan sosial dan pemisahan ruangan. Biarpun sebagai pusat kewangan terpenting di negar, namun ekonomi São Paulo sangat informal sifatnya.
Lebuh raya
Memandu kereta merupakan kaedah pengangkutan utama untuk memasuki bandaraya São Paulo. Bandaraya ini direntasi oleh sepuluh lebuh raya Brazil yang utama, iaitu:
Rodoanel
São Paulo begitu pesat membangun dari 1940-an hingga 1980-an, sehingga banyaknya jalan-jalan dan bangunan-bangunan yang dibina tanpa perancangan rapi. Akibatnya, kesesakan lalu lintas kerap berlaku di lebuh-lebuh utama di bandaraya. Kaedah pengangkutan utama ke bandaraya ini adalah menaiki bas atau memandu kereta. Satu cara yang berkesan untuk mengelakkan kesesakan dalam bandaraya pernah dirancang oleh bekas gabenor Mário Covas dalam bentuk jalan keliling yang mengitari bandaraya iaitu Rodoanel Mario Covas, and is being built by DERSA.
Kereta api
thumb|left|[[Stesen Luz pada waktu pagi.]] Di São Paulo terletaknya dua stesen keretapi utama, iaitu Luz dan Julio Prestes di kawasan Luz/Campos Eliseos. Luz merupakan pusat aliran Santos-Jundiaí yang pernah mengangkut kaum pendatang dari pelabuhan Santos ke São Paulo dan ladang-ladang kopi di bahagian barat Campinas. Stesen Julio Prestes pula menghubungkan bahagian barat daya negeri São Paulo dan bahagian utara negeri Paraná ke São Paulo, di mana barang eksport dipindahkan ke stesen Luz untuk dihantar ke perairan antarabangsa di Lautan Atlantik. Stesen Julio Prestes berhenti mengangkut penumpang menerusi laluan Sorocabana atau FEPASA, an kini hanya menyediakan kemudahan terhad untuk perhubungan subbandar. Oleh sebab akustik dan keindahan ruang dalamnya yang dikelilingi oleh tiang-tiang bergaya kebangkitan Yunani, sebahagian stesen ini ditukarkan kepada Dewan São Paulo (Sala São Paulo) yang menjadi pangkalan Orkestra São Paulo.
Stesen Luz yang dibina di Britain dan dipasang di Brazil, mempunyai stesen bawah tanah yang masih aktif untuk keretapi subbandar arah timur dan barat yang menghubungkan São Paulo dengan seluruh kawasan São Paulo Raya ke Timur dan kawasan metropolitan Campinas di Jundiaí di bahagian barat negeri. Selain menempatkan Museu da Língua Portuguesa (Muzium Bahasa Portugis) yang interaktif di dalam, stesen Luz dikelilingi oleh institusi kebudayaan berwibawa seperti Pinacoteca do Estado, The Museu de Arte Sacra di Lebuh Tiradentes dan Jardim da Luz, antara lainnya.
thumb|right|Kereta api di Stesen Luz.
Lapangan terbang
right|thumb|[[Lapangan Terbang Congonhas-São Paulo|Lapangan Terbang Congonhas ]]
São Paulo mempunyai dua lapangan terbang utama, iaitu Lapangan Terbang Antarabangsa São Paulo-Guarulhos untuk penerbangan antarabangsa, dan Lapangan Terbang Congonhas-São Paulo  untuk penerbangan domestik dan serantau. Sebuah lagi lapangan terbang, iaitu Lapangan Terbang Campo de Marte, memberikan kemudahan kepada pesawat ringan dan helikopter. Ketiga-tiga lapangan terbang ini mengangkut sejumlah 34,342,496 penumpang untuk meletakkan São Paulo dalam senarai 30 teratas di dunia dari segi pengangkutan penumpang udara.
Lapangan Terbang Congonhas mengendali penerbangan terutamanya ke Rio de Janeiro, Belo Horizonte dan Brasília. Selepas kerja peningkatan sistem disiapkan di Infraero, kini penumpang disenangkan dengan ruang menunggu baru yang terletak di tingkat mezanin dan boleh dimasuki dengan tangga gerak. Selain itu, lapan jambatan menaiki pesawat dibina untuk meningkatkan keselesaan kepada penumpang supaya tidak perlu berjalan di kawasan lapang ke pesawat.
Kawasan terminalnya diperluas dari 37.3 ribu ke lebih 51 ribu meter persegi. Perluasan ini tidak bertujuan meningkatkan daya muatan yang semakin tepu, tetapi semata-mata untuk memuaskan keperluan masa kini. Lapangan terbang Congonhas yang dibina pada 1930-an ini dibina untuk menampung 6 juta penumpang setahun, dan kini beroperasi dengan 12 juta orang setahun. Kawasan menaiki pesawat baru yang lebih daripada cukup luas, diasingkan dari konkos utama, bertujuan meningkatkan lagi keselesaan penumpang.
Lapangan Terbang Campo de Marte terletak di daerah Santana di zon utara São Paulo. Lapangan ini mengendali pesawat kecil, terutama yang milik persendirian, kelab penerbangan dan firma teksi udara. Dibuka pada tahun 1935, kini Campo de Marte menjadi pangkalan armada helikopter terbesar di Brazil. Biarpun tiada penerbangan berjadual, namun terminalnya dilengkapi dengan bar snek, restoran dan cawangan bank. Lapangan terbang ini juga dijadikan pangkalan rumah Unit Taktik Udara Polis Awam Negeri, Unit Rondaan Polis Tentera Negeri dan Kelab Penerbangan São Paulo.
Barangkalinya São Paulo merupakan bandaraya yang paling banyak helikopter di dunia. Dengan menggunakan lapangan terbang Campo de Marte, golongan elit kaya-raya memanfaatkan kemudahan seratus landas dan lapangan helikopter di sini untuk memintasi kesesakan lalu lintas di jalan raya.
Lapangan Terbang Antarabangsa São Paulo-Guarulhos, juga dikenali oleh warga São Paulo dengan timangan "Cumbica", terletak 25 km di timur laut pusat bandaraya, di bandar jiran Guarulhos. Setiap hari, sekitar 100 ribu orang melalui lapangan terbang ini yang menghubungkan Brazil dengan 28 negara di seluruh dunia. Terdapat 370 syarikat yang membuka perniagaan di sini dan membuka 53 ribu peluang pekerjaan baru. Dengan kapasiti 15 juta penumpang setahun dalam dua terminal, lapangan terbang ini kini memberi kemudahan kepada 12 juta pengguna, sementara menunggu kelulusan terminal ketiga.
Lapangan Terbang Antarabangsa São Paulo-Guarulhos juga merupakan salah sebuah pusat kargo udara yang utama di Brazil. Dengan sekitar 100 penerbangan sehari, sektor kargo lapangan ini digunakan untuk mengangkut segalanya, baik buah-buahan yang ditanam di Lembah São Francisco di Timur Laut, mahupun perubatan tercanggih ciptaan sains di Tenggara. Terminal kargo lapangan ini adalah yang terbesar di Amerika Selatan dan kedua terbesar di Amerika Latin, di belakang Bandaraya Mexico. Pada tahun 2003, lebih 75 ribu tan metrik angkutan melalui terminal ini.
Metro
thumb|left|200px|Stesen Metro Sacomã.
thumb|[[Metropolitano de São Paulo.]] thumb|left|200px|Alstom Metrópolis
São Paulo mempunyai tiga sistem alihan laju:
São Paulo tiada laluan trem, namun trem pernah menjadi pengangkutan utama pada separuh pertama abad ke-20.
Bas
thumb|Terminal Bas Tietê, terminal bas kedua terbesar di dunia. Terminal Bas São Paulo Tietê adalah antara yang terbesar di dunia, menghubungkan bandaraya ini dengan 565 tempat tanpa henti di kesemua negeri di Brazil, kecuali Amazonas, Roraima dan Amapá, dan juga lima negara lain (Uruguay, Paraguay, Argentina, Chile dan Bolivia). Ia menawarkan laluan khas ke lapangan terbang Congonhas dan Guarulhos, dan perkhidmatan kongsi kereta dari São Paulo ke Santos.
Terminal Bas Barra Funda lebih kecil daripada Tietê, dan berhubung dengan Stesen Keretapi dan Bawah Tanah Barra Funda. Ia menghubungkan bandaraya ini dengan bandaraya di barat daya negeri São Paulo, seperti Sorocaba, Itapetininga, Itu, Botucatu, Bauru, Marília, Jaú, Avaré, Piraju, Santa Cruz do Rio Pardo, Ipaussu, Chavantes, dan Ourinhos di sempadan negeri Paraná. Ia juga memberi khidmat kepada São José do Rio Preto, Araçatuba dan pekan-pekan lain yang terletak di barat laut negeri São Paulo.
Untuk khidmat bas ke pantai negeri São Paulo, penumpang perlu turun di stesen bawah tanah Jabaquara, iaitu hentian terakhir di arah selatan. Terminal bas Litoral berkhidmat untuk Praia Grande, Santos dan São Vicente di Tepi Pantai Selatan dan Mongaguá, Bertioga, dan Guarujá di Tepi Pantai Utara. Bas ke bandaraya Pantai Utara seperti Maresia, Riviera de São Lourenço, Caraguatatuba, Ubatuba, dan Paraty, di Rio de Janeiro harus dinaiki di Terminal Bas Tietê, di stesen Tietê di aliran bawah tanah arah utara.
Muzik
thumb|left|[[Sala São Paulo.]] Adoniran Barbosa ialah seorang tokoh nyanyian dan gubahan muzik samba termasyhur yang mengecapi kejayaan ketika zaman kegemilangan radio di São Paulo. Barbosa yang lahir di bandar Valinhos pada tahun 1912, terkenal sebagai komposer untuk rakyat jelata, khususnya pendatang Itali yang menetap di ruang inap Bela Vista (juga dikenali sebagai "Bexiga" dan Brás), dan juga penduduk cortiços atau rumah pangsa di bandaraya ini. Lagu-lagu beliau bertemakan kehidupan golongan pekerja bandar, yang menganggur dan yang hidup sebatang kara. Lagu hit besar pertamanya ialah “Saudosa Maloca” ("Gubuk Kenangan Indah" – 1951) yang menceritakan tiga sekawan tanpa rumah yang mengenang rumah gubuk yang diimprovisasi oleh mereka, tetapi dirobohkan oleh tuan tanah untuk membuka tanah untuk dibina bangunan. Dalam rakaman "Trem das Onze" ("Keretapi Sebelas Malam") pada tahun 1964 yang dianggap sebagai salah sebuah lagu samba terunggul dalam sejarah, watak utama menjelaskan kepada kekasihnya bahawa mereka tidak boleh bersama lagi kerana dia harus menaiki keretapi terakhir ke pinggir bandar Jaçanã untuk menjenguk ibunya yang tidak sabar menanti kepulangannya.
Pada akhir 1960-an, sebuah kugiran rock yang bernama Os Mutantes menerajui persada muzik avant garde negara. Kejayaan mereka dipercayai ada kaitan dengan kejayaan pemuzik tropicalia yang lain, tetapi mereka terkenal kerana gaya muzik yang tersendiri. Os Mutantes menerbitkan lima album kesemuanya sebelum penyanyi utama mereka, Rita Lee keluar pada tahun 1972 untuk membentuk kumpulan baru, iaitu Tutti-Frutti. Walaupun hanya terkenal di Brazil ketika itu, Os Mutantes akhirnya menarik cukup perhatian di luar sempadan negara selepas 1990-an. Pada tahun 2000, album Tecnicolor yang dirakam oleh kugiran ini pada awal 1970-an dalam bahasa Inggeris keluar dengan kulit baru rekaan Sean Lennon.
thumb|[[Auditorium Ibirapuera.]] Setelah dua kejutan minyak pada 1970-an, negara Brazil mengalami kemelesetan ekonomi yang berpanjangan pada 1980-an, diburukkan lagi oleh kerajaan tentera yang memerintah negara ketika itu secara penindasan. Selepas pemerintahan tentera tamat pada awal 1980-an, munculnya kugiran "Ultrage a Rigor" (Penceroboh Bergaya) di bandaraya ini dengan gaya rock yang ringkas tetapi luar biasa, dengan lirik yang menggambarkan perubahan dalam masyarakat dan budaya yang bukan sahaja dialami di São Paulo, malah seluruh negara Brazil ketika itu. Maka tercetusnya pergerakan punk dan garage yang kukuh pada 1980-an, bersempena senario pengangguran yang menggerunkan serta beberapa perspektif benar dari pandangan kaum belia. Antara kugiran-kugiran yang berakar umbi dari pergerakan ini termasuk Ira!, Titãs, Ratos de Porão dan Inocentes. Pada 1990-an, bangkitnya pula pergerakan muzik dram dan bes di São Paulo, mengetengahkan seniman-seniman seperti DJ Marky, DJ Patife, XRS, Drumagick, dan Fernanda Porto. Ramai juga kugiran heavy metal yang berasal dari São Paulo, seperti Angra, Torture Squad, Korzus dan Dr. Sin.
Muzik klasikal juga mendapat tempat istimewa di bandaraya ini. Ramai penggubah klasikal terkenal dari Brazil seperti Amaral Vieira, Osvaldo Lacerda dan Edson Zampronha, adalah kelahiran São Paulo. São Paulo mempunyai dua dewan opera terkemuka, iaitu Teatro Municipal de São Paulo dan Theatro São Pedro, tetapi tidak lupa juga teater lain seperti Dewan Credicard yang juga mengadakan persembahan opera. Penyanyi bariton anak jati, Paulo Szot telah meraih sanjungan antarabangsa dan pencalonan Anugerah Tony kerana persembahannya dalam muzikal South Pacific yang dipentaskan pada tahun 2008. Orkestra Simfoni Negeri São Paulo ialah salah sebuah orkestra terunggul di Amerika Latin dan seluruh dunia.
Pendidikan
Sistem persekolahan rendah dan menengah São Paulo cukup memuaskan, baik sekolah awam mahupun swasta, ataupun sekolah vokasional. Lebih 90% penduduknya celik huruf, dan juga lebih kurang sama kadar kanak-kanak berusia 7 hingga 14 tahun yang bersekolah. Dalam sektor pendidikan tinggi, institusi yang terbesar dan paling sergah di sini ialah Universiti São Paulo (USP), sebuah institusi danaan kerajaan yang ditubuhkan pada tahun 1934, serta memperbadankan Kolej Undang-Undang (Faculdade de Direito) yang bersejarah di Dataran São Francisco lama. USP disegani kerana mendaftarkan sebilangan besar penuntuk kedoktoran Brazil serta melahirkan pelbagai institut penyelidikan dan pusat penggubalan dasar. Antaranya ialah Institut Butantan, sebuah pusat penyelidikan ular dan penghasilan toksin dan antitoksin.
Universiti Katolik Paus São Paulo ditubuhkan pada tahun 1946, dan telah membina reputasi yang amat disegani di kalangan institusi pengajian tinggi swasta di Amerika Selatan. Satu lagi maktab pengajian yang tak kurang ternama di metropolis ini ialah Sekolah Pentadbiran Perniagaan Yayasan Getúlio Vargas.
Kesusasteraan
thumb|left|[[Perpustakaan Mário de Andrade.]] São Paulo dijadikan tempat tinggal mubaligh Jesuit pertama di Brazil pada awal abad ke-16. Mereka melaporkan tanah baru dan orang aslinya yang ditemui mereka kepada kerajaan Portugis, serta menggubah puisi dan lagu untuk soal jawab agama. Antaranya, Manuel da Nóbrega dan José de Anchieta yang tinggal di dalam atau berdekatan jajahan yang ketika itu bernama Piratininga. Mereka turut membantu mendaftarkan bahasa Tupi Lama, termasuk sekali kosa kata dan nahunya.
Pada tahun 1922, Pergerakan Modernis Brazil yang dilancarkan di São Paulo, turut mulai mencapai kebebasan kebudayaan dengan pelbagai cara. Brazil telah melalui peringkat-peringkat pembangunan yang sama dengan seluruh Amerika Latin, tetapi kemerdekaan politik dan kebudayaannya hanya beransur-ansur menyusul. Maharaja pertama Brazil, Pedro I, merupakan ahli kerabat diraja Portugal yang sah. Sungguhpun baginda mengisytiharkan kemerdekaan Brazil dari Portugal pada tahun 1822, namun negara ini kekal di bawah pemerintahan raja dan kekuasaan istana di Rio de Janeiro sehingga tahun 1889.
thumb|right|[[Perpustakaan Amerika Latin Victor Civita.]] Kesan pertalian Brazil dengan budaya Portugal, para penulis Brazil hanya sedikit demi sedikit memikul tanggungjawab untuk mengetengahkan bumi yang dipijak mereka serta kepelbagaian kaumnya. Keramaian bekas hamba abdi turut menyerikan kebudayaan Brazil dengan ciri-ciri Afrika, disusuli oleh gelombang penghijrah bukan Portugis dari merata Eropah yang membantu negara baru ini mencari identiti tersendiri.
Mário de Andrade dan Oswald de Andrade merupakan perintis sastera modernis. Dengan karya puisi urban seperti "Paulicéia Desvairada" dan "Paulicéia Desvairada" (1922), Mário de Andrade menubuhkan sebuah pergerakan kebudayaan modernis di Brazil. Novel rapsodi beliau, Macunaíma (1928), dengan kekayaan unsur budaya rakyat Brazil, melambangkan kemuncak prosa nasionalis modernisme menerusi penciptaan wira negara anak jati yang luar biasa. Puisi eksperimen, manifesto provokatif dan prosa avant garde Oswald de Andrade, tertuamanya novel Serafim Ponte Grande (1933), mencerminkan perpecahan pergerakan ini dari norma masyarakat ketika itu. Para seniman dan penulis modernis memilih Teater Perbandaran São Paulo untuk melancarkan manifesto Modernis mereka. Teater tersebut merupakan benteng kebudayaan Eropah yang mempersembahkan opera dan muzik klasikal yang dibawa dari Jerman, Perancis, Austria, dan Itali. Sebab tempat sebegini menjadi tempat pelancaran pergerakan mereka adalah kerana golongan atasan canggih yang selalu berkunjung ke situ mengetepikan jati diri Brazil mereka dengan bertutur dalam bahasa lain seperti Perancis di dalam dewan opera sahaja. Lebih-lebih lagi, mereka berkelakuan seolah-olah negara dan budaya Brazil tidak penting ataupun tidak wujud langsung. Maka, Mário de Andrade and Oswald de Andrade mencatat sejarah sebagai bapa pemodenan sastera Brazil.
Teater
thumb|left|[[Theatro Municipal (São Paulo)|Teater Perbandaran São Paulo]] Ramai sejarawan percaya bahawa pementasan teater pertama di Brazil diadakan di São Paulo. Mubaligh Jesuit Sepanyol, José de Anchieta (1534–1597) mengarang drama pendek yang dipersembahkan dan ditonton oleh orang asli Tupi-Guarani. Malangnya, tidak lama kemudian, wilayah São Paulo ditubuhkan dan kegiatan kebudayaan menjadi lembap. Pada awal abad ke-20 barulah warga kota keturunan Eropah menghidupkan semula bidang pementasan teater, hasil kekayaan yang dibawa oleh perdagangan kopi. Teater-teater seperti Pedro II, di Ribeirão Preto, mengalu-alukan rombongan yang pernah berlakon di Manaus, Rio de Janeiro dan Buenos Aires. Seni pementasan menikmati zaman kegemilangan di São Paulo pada zaman avant-garde. Di São Paulo juga, sebuah syarikat profesional bernama Teatro Brasileiro de Comédia, (TBC, Teater Komedi Brazil) mengadakan persembahan sulungnya. Pada 1960-an, produksi teater utama di São Paulo dan Brazil dipersembahkan oleh dua kumpulan, iaitu Teatro de Arena dan Teatro Oficina.
Teatro de Arena diasaskan oleh sekumpulan pelajar dari Escola de Arte Dramática (Sekolah Seni Drama) yang ditubuhkan oleh Alfredo Mesquita pada tahun 1948. Pada tahun 1958, kumpulan ini cemerlang dengan drama "Eles não Usam Black-tie," sebuah maha karya Gianfrancesco Guarnieri yang menjadikan pekerja buruh sebagai protagonis buat julung kalinya dalam sejarah drama Brazil. Selepas rampasan kuasa yang ditaja oleh AS pada tahun 1964, persada teater mulai menumpu perhatian kepada sejarah Brazil (Zumbi, Tiradentes). Teatro de Arena menjadi pentas perjuangan demokratik yang dibelenggui oleh penapisan ketat sewaktu kediktatoran tentera.
Teatro Oficina juga memainkan peranan penting kerana melancarkan pergerakan Tropikalis dengan mengadakan drama yang melakonkan semula peristiwa bersejarah, misalnya "O Rei da Vela", "Galileu Galilei" (1968), "Na Sela das Cidades" (1969) dan "Gracias Señor" (1972). Kini, bermacam-macam drama pentas dipersembahkan di puluhan teater di São Paulo, tak kira muzik klasikal, balet mahupun drama avant-garde dan muzikal Broadway.
Muzium
thumb|[[Museu Paulista|Ipiranga Museum, "Museu do Ipiranga."]]
thumb|left|Memorial do Imigrante
thumb|[[Muzium Kesenian São Paulo, "Museu de Arte de São Paulo" di Pusat Bandaraya São Paulo.]]
Pelancongan dan rekreasi
thumb|left|[[Taman Ibirapuera berhias untuk sambutan Krismas.]]
São Paulo ialah sebuah pusat kebudayaan utama yang didiami oleh warga yang pelbagai etnik, terutamanya keturunan Itali, Portugis, Sepanyol, Arab dan Jepun. Bandaraya ini terkenal kerana masakan yang pelbagai dan mewah, tak kira masakan Cina atau Perancis, rantaian makanan segera mahupun restoran lima bintang. Terdapat kira-kira 62 jenis masakan berbeza yang diusahakan di lebih 12,000 restoran di São Paulo. Tempat-tempat lain seperti kedai arak, kelab malam dan disko menyajikan beraneka jenis hiburan dan muzik.
Di São Paulo terletaknya Muzim Kesenian São Paulo (MASP) yang didedikasikan oleh Ratu Elizabeth II pada separuh pertama abad ke-20, muzium-muzium kesenian"Pinacoteca do Estado", sebuah orkestra simfoni (Simfoni Negeri São Paulo (OSESP) yang bertapak di teater Sala São Paulo di stesen keretapi Júlio Prestes), dan litar lumba Grand Prix Formula Satu (di Interlagos).
Mercu tanda
thumb|right|250px|Jalan ke bangunan Banespa.
800px|thumb|center|[[Taman Ibirapuera.]]
Bola sepak
Seperti juga di seluruh Brazil, bola sepak ialah sukan yang paling diminati ramai di bandaraya ini. Pasukan-pasukan utama yang bertapak di São Paulo ialah São Paulo FC, Palmeiras, Corinthians dan Portuguesa, di samping dua kelab kecil, iaitu Juventus dan Nacional.
São Paulo menjadi salah satu tempat acara Piala Dunia FIFA 2014 yang mana Brazil menjadi tuan rumah.
Di sebalik salah sangkaan bahawa Sport Club Corinthians Paulista memiliki Stadium Pacaembu, stadium tersebut sebenarnya dimiliki oleh pihak Prefektur Perbandaran São Paulo. Disebabkan muatan penonton yang rendah di Stadium Alfredo Schürig (13, 969 orang), pasukan Corithians terpaksa beraksi di Stadium Pacaembu sejak 1950-an, oleh itu pasukan ini semakin dekat di hati dengan Stadium Pacaembu tetapi sememangnya ia dimiliki oleh pihak Bandaraya dan bukan kelab Corinthians.
thumb|center|650px|Pemandangan [[panorama Stadium Morumbi.]]
Grand Prix Brazil
left|250px|thumb|[[Autódromo José Carlos Pace, the venue for the Brazilian Grand Prix.]] Grand Prix Brazil Formula Satu (Grande Prêmio do Brasil) diadakan di Autódromo José Carlos Pace di Interlagos tanpa henti sejak tahun 1990. Sejak Grand Prix julung kali diadakan di Brazil pada tahun 1973, empat rakyat Brazil telah menjuarai Grand Prix di São Paulo, iaitu: Emerson Fittipaldi (1973 dan 1974), José Carlos Pace (1975), Ayrton Senna (1991 dan 1993) dan Felipe Massa (2006 dan 2008).
Acara sukan antarabangsa
Berikut ialah acara-acara kesukanan antarabangsa yang pernah dianjurkan di São Paulo:
Kesihatan
thumb|left|Hospital Ibrani Albert Einstein. São Paulo merupakan pusat kesihatan terbesar di Amerika Latin. Antara hospital-hospital terunggulnya termasuk Hospital Ibrani Albert Einstein dan Hospital das Clínicas yang terbesar di rantau ini. Dari segi kemudahan kesihatan awam, São Paulo menempatkan institusi-institusi perubatan awam dari ketiga-tiga peringkat kerajaan persekutuan, negeri dan perbandaran. Sektor perubatan swastanya juga amat besar. Kebanyakan hospital terunggul di Brazil terletak di bandar raya ini. Pada September 2009, bandaraya São Paulo mempunyai:
Kesihatan perbandaran
Kemudahan kesihatan awam yang dikendali oleh kerajaan bandaraya dibina di merata kota, dengan sejumlah besar 770 unit penjagaan kesihatan asas (UBS), klinik bergerak dan kecemasan, dan 17 hospital. Setiausaha Kesihatan Perbandaran mempunyai 59,000 pekerja, termasuk 8,000 pakar perubatan dan 12,000 jururawat. Seramai 6,000,000 warga kota mendapat khidmat kemudahan perubatan awam yang menyediakan ubat-ubatan secara percuma serta mengendali program kesihatan keluarga yang menyeluruh (PSF - Programa de Saúde da Família).
Rede São Paulo Saudável (“Rangkaian São Paulo Sihat”) ialah sebuah saluran korporat TV digital satelit yang dimajukan oleh Setiausaha Kesihatan Perbandaran São Paulo, dengan tujuan membawakan rancangan memupuk gaya hidup sihat dan pendidikan kesihatan yang boleh ditonton oleh warga kota yang menerima rawatan kesihatan di unit-unitnya di bandaraya ini. Rangkaian ini terdiri daripada dua studio TV yang lengkap, dan sebuah sistem pemancaran video digital tertutup dalam bentuk definisi tinggi menerusi satelit, dengan sekitar 1,400 tempat penerimaan di semua unit penjagaan kesihatan dalam perbandaran São Paulo.
Bandar kembar dan saudara
São Paulo menjalin persaudaraan dengan:
Alata, Corse-du-Sud
Alata ialah komun di jabatan Corse-du-Sud di kepulauan Corsica, Perancis.
Charles de Solier, comte de Morette
Charles de Solier, comte de Morette (1480 – 1 Februari 1552), anak lelaki kepada Aubertin de Solier, comte de Morette (1465–1545), pernah menjadi seorang tentera Perancis dan diplomat serta paling lama berkhidmat dalam gentilhomme de la chambre untuk Francis I. Beliau bertindak sebagai duta England untuk beberapa kali dari Oktober 1526 hingga Jun 1535. Morette berada di London pada tahun 1534 ketika Henry VIII sedang berusaha untuk memenangi sokongan Perancis kerana penolakannya terhadap Catherine dari Aragon, dalam perikatan terhadap Charles V. Sekitar masa ini, potretnya dilukis oleh Hans Holbein the Younger. Holbein juga telah melukis The Ambassadors, yang menggambarkan dua utusan Perancis, Jean de Dinteville, seigneur de Polisy, dan Georges de Selve, Biskop dari Lavaur, pada tahun 1533. Beliau telah menggantikan Antoine de Castelnau, Biskop dari Tarbes sebagai duta.
Perkahwinan dan anak
Morette berkahwin sebanyak dua kali. Beliau berkahwin dengan isteri pertamanya, Silvie de Pont (1480–) dan pasangan dikurniakan tiga anak lelaki: Dia berkahwin sebagai isteri keduanya, Lucie Valles dan mempunyai seorang anak perempuan:
Dia meninggal dunia pada 1 Februari 1552 di Le Plessis les Tours dan dikebumikan di Église Saint-Grégoire des Minimes, Tours.
Borăneşti
Borăneşti merupakan sebuah komun yang terletak di wilayah Ialomița, Romania.
Wehrmachtbericht
Wehrmachtbericht (Bahasa Jerman untuk "Laporan Angkatan Tentera") merupakan laporan radio setiap hari di Grossdeutscher Rundfunk (Badan Penyiaran Reich) Jerman Nazi, diterbitkan oleh Oberkommando der Wehrmacht (OKW) mengenai situasi ketenteraan di semua perbatasan Perang Dunia II.
Ia telah disunting oleh sebuah jabatan khas propaganda yang diserapkan di dalam Wehrmachtfuhrungsstab (Staf Operasi Angkatan Tentera) di bawah Generaloberst Alfred Jodl, berpandukan pada bahan cerita yang dihantar oleh Propagandakompanien yang berada bersama tentera barisan depan, manakala wartawan perang persendirian tidak dibenarkan masuk sama sekali. Kesemua penyiaran mesti mendapat kelulusan dari Kementerian Penerangan Awam dan Propaganda Reich Joseph Goebbels yang mengawal sepenuhnya institusi media Jerman, menyebabkan berlakunya persaingan yang berterusan antara birokrasi kementerian dan staf eksekutif Wehrmacht. Goebbels dan Jodl menganggap Wehrmachtsbericht sebagai satu alat penting pengerahan tentera dalam negeri di bawah keadaan perang mutlak.
Laporan pertama bersiaran dengan penjajahan Poland pada 1 September 1939 dan yang terakhir pula dibuat pada 9 Mei 1945 dari Flensburg. Selepas pencerobohan Kesatuan Soviet pada bulan Jun 1941, laporan yang disiarkan pada waktu tengahari akan bermula dengan bunyi trompet (dari puisi simfoni Les Préludes ciptaan Franz Liszt), diikuti dengan kata-kata aluan penyampai radio, "Aus dem Führerhauptquartier, das Oberkommando der Wehrmacht gibt bekannt" ("Dari Markas Führer, Markas Besar Angkatan Tentera mengumumkan").
Erich Murawski, pengarah Jabatan Rekod Tentera, menganalisis laporan-laporan yang diberikan oleh Wehrmacht dan menentukan empat peringkat gaya siaran daripada Wehrmachtbericht:
Perajurit-perajurit atau unit-unit tentera yang dirujuk oleh Wehrmachtbericht dianggap satu penghormatan besar tentera dan dipandang tinggi. Rujukan ini telah diwujudkan oleh Oberkommando des Heeres di bawah Generaloberst Walther von Brauchitsch pada 27 April 1940. Satu anugerah tambahan, Daftar Kehormat Tentera Darat Jerman, telah diperkenalkan kemudian pada pertengahan tahun 1941. Adolf Hitler menzahirkan Lencana Daftar Kehormat Tentera Darat pada 30 Januari 1944 sebagai anugerah nyata dan boleh dipakai untuk menunjukkan keberanian.
UNESCO
Secara keseluruhannya, sebanyak 191 buah negara telah menyertai UNESCO. Organisasi ini berpusat di Paris, dengan lebih 50 pejabat setempat dan beberapa institusi diseluruh dunia. Lima program utama UNESCO adalah: pendidikan, sains semula jadi, sains manusia dan sosial, kebudayaan, dan komunikasi dan maklumat. Projek yang menerima penajaan UNESCO termasuklan kemahiran menulis dan membaca, teknikal, dan program latihan kepada guru-guru; program sains antarabangsa; promosi kebebasan bersuara dan media yang bebas; projek sejarah kebudayaan setempat, promosi kepelbagaian budaya didunia; perjanjian kerjasama antarabangsa untuk kebudayaan dunia dan warisan semulajadi dan untuk memelihara hak asasi manusia; dan percubaan untuk menyatukan rangkaian antarabangsa.
Struktur
Tiga badan mempunyai tanggungjawab dalam membuat polisi, pentadbiran utama, dan pentadbiran harian di UNESCO: Persidangan Agung ialah suatu perjumpaan negara-negara anggota yang mana setiap negara mempunyai satu undi. Mesyuarat diadakan sebanyak sekali setiap dua tahun. Semasa mesyuarat itu ia menetapkan polisi umum dan program-program untuk dianjurkan.
Lembaga Eksekutif mempunyai seramai 58 orang ahli. Mereka ini dilantik oleh Persidangan Agung untuk berkhidmat selama dalam tempoh empat tahun. Lembaga Eksekutif menyediakan sesi untuk Persidangan Agung bersidang dan ia bertanggungjawab memastikan arahan yang diberi dilaksanakan.
Kontroversi dan reformasi
UNESCO telah beberapa kali menjadi tumpuan berikutan kontroversi yang dihadapinya terutamanya di Amerika Syarikat, United Kingdom, dan Singapura. Semasa tahun 70-an dan 80-an, sokongan UNESCO bagi "Orde Maklumat Baru Dunia" dan Laporan MacBridenya yang mengesa pengdemokrasian media dan pengaksesan maklumat telah dikutuk oleh negara-negara berkenaan sebagai satu usaha untuk menghapuskan kebebasan akhbar. UNESCO dianggap oleh sesetengah pihak sebagai platform bagi pihak komunis dan negara-negara Dunia Ketiga untuk menyerang negara-negara Barat. Pada tahun 1984, Amerika Syarikat menghentikan sumbangannya dan keluar daripada pertubuhan itu sebagai tanda protes. Hal ini diikuti oleh United Kingdom pada tahun 1985 dan Singapura pada tahun 1986. Dengan berlakunya perubahan kerajaan di UK pada tahun 1997, UK menyertai semula pertubahan ini. Amerika Syarikat pula kembali menyertai pertubuhan ini pada tahun 2003. Semasa waktu beberapa reformasi telah dilakukan di pertubuhan ini.
Hadiah, anugerah dan pingat
UNESCO menganugerahkan beberapa hadiah dalam bidang sains, kebudayaan dan keamanan seperti:
A. R. Murugadoss
A. R. Murugadoss(Tamil: ஏ. ஆர். முருகதாஸ்; lahir sebagai Murugadoss Arunasalam) merupakan seorang pengarah serta penerbit filem Tamil dan Hindi
Chiang Cheng
Chiang Sheng merupakan seorang pelakon Hong Kong.
Filemografi
{| class="wikitable" !align="left" valign="top"|judul, tahun !align="left" valign="top"|Watak
Pengeboman Pejabat Perdana Menteri Iran 1981
Pejabat Perdana Menteri Iran, Mohammad Javad Bahonar, telah dibom pada 30 Ogos 1981 oleh Mujahedin Rakyat Iran (MEK), membunuh Bahonar, Presiden Mohammad Ali Rajai, dan enam orang pegawai kerajaan Iran yang lain. Bom beg bimbit tiba dua bulan selepas pengeboman Hafte Tir, yang mana membunuh lebih 70 orang pegawai kanan Iran, termasuk Ketua Hakim Mohammad Beheshti, yang mana merupakan pegawai kedua tertinggi di Iran.
Berdasarkan para pemerhati Barat, MEK berkemungkinan besar bertanggungjawab di atas letupan ini, di sebabkan oleh "persenjataan dan pengalaman dalam taktik keganasan." Ia kemudian dibuktikan bahawa serangan ini dilakukan oleh seorang agen MEK bernama Masoud Keshmiri, setiausaha di pejabat Bahonar dan Majlis Tertinggi Keselamatan Kebangsaan, yang mana kemudian menggunakan satu passport palsu untuk melarikan diri daripada Iran selepas serangan.
Tidak lama kemudian, majlis presiden sementara mengumumkan hari perkabungan negara selama lima hari, dan Parlimen Iran telah memilih Ayatollah Mahdavi Kani sebagai perdana menteri seterusnya.
Latar belakang
MEK, asalnya ditubuhkan pada tahun 1965 oleh para golongan pelajar kiri Iran yang menentang Shah Pahlavi, menyasarkan teokrasi Khomeini dan Parti Republik Islamik (IRP) selepas meletusnya Perang Iran-Iraq. Dengan sokongan Iraq, MEK disalahkan atas kematian 17,000 orang rakyat Iran semasa perang. Satu minggu selepas Presiden Abolhassan Banisadr dilucutkan jawatan pada tahun 1981, ibu pejabat IRP telah dibom oleh para pejuang MEK, membunuh 73 orang pegawai berpangkat tinggi, termasuk Ketua Hakim Ayatollah Mohammad Beheshti. Mohammad Ali Rajai dan pembantu beliau. Mohammad Javad Bahonar menang pilihanraya dengan 91 peratus undi popular dan memegang jawatan pada 4 Ogos 1981. MEK mengebom pejabat Bahonar kurang daripada empat minggu kemudian.
Suspek
Lebih daripada 20 orang suspek telah dikenal pasti dalam siasatan yang dijalankan, termasuk Masoud Keshmiri, Ali Akbar Tehrani, Mohammad Kazem Peiro Razawi, Khosro Ghanbari Tehrani, Javad Ghadiri, Mohsen Sazgara, Taghi Mohammadi, dan Habibollah Dadashi.
Pelaku
Masoud Keshmiri, yang mana bekerja sebagai setiausaha pejabat Bahonar sejak setahun sebelum pengeboman, telah dikenal pasti sebagai pelaku. Memperincikan Keshmiri sebagai seekor "serigala buas," seorang pegawai di pejabat Pendakwaraya berkata Keshmiri berjaya menyembunyikan aktiviti anti kerajaan beliau dengan baik di mana satu jenazah yang pada mulanya dianggap sebagai beliau yang dikebumikan pada 31 Ogos dengan kehormatan penuh sebagai seorang syuhada dari revolusi Islamik. Later investigations proved that Keshmiri was an agent of the MEK.
Abdol Hossein Daftarian telah terperangkap di dalam lift selepas letupan, di mana beliau lemas dan menyebabkan kematian beliau. MEK berjaya mencuri masa untuk Keshmiri dengan menyebarkan khabar angin bahawa lelaki yang ditemui di dalam lift sebenarnya adalah beliau. Meskipun pihak berkuasa Iran menangkap dan membunuh ramai agen MEK, Keshmiri berjaya melepaskan diri dengan menggunakan sebuah passport palsu.
Bottenbach
Bottenbach merupakan sebuah kawasan perbandaran terletak di daerah Südwestpfalz, Rhineland-Palatinate, Jerman.
Lam Kau
Lam Kau merupakan seorang pelakon Hong Kong. Beliau meninggal dunia pada 31 Oktober 2009 ketika berusia 88 tahun.
Lapangan Terbang Mpaka
Lapangan Terbang Mpaka adalah sebuah lapangan terbang yang terletak di bandar Mpaka, Kongo (DRC).
Lapangan Terbang Mpaka terletak pada kedudukan latitude N04* 07.0000', longtitude E19* 13.0000' pada ketinggian 600.15 meter dari aras laut..
Albitreccia
Albitreccia ialah komun di jabatan Corse-du-Sud di kepulauan Corsica, Perancis.
Sargentes de la Lora
Sargentes de la Lora merupakan sebuah kawasan perbandaran di Sepanyol di Burgos, di komuniti autonomi Castile dan León.
Universiti Pendidikan Kebangsaan Korea
Universiti Pendidikan Kebangsaan Korea ( Akronim : KNUE ; Korea : 한국교원대학교, Hanguk Kyowon Daehakgyo, nama samaran: Kyowondae ) ialah universiti kebangsaan Korea Selatan yang dikhusus dalam latihan guru pra dan dalam perkhidmatan serta penyelidikan pendidikan. Ia terdiri daripada empat kolej dan tiga sekolah siswazah. Universiti ini dianggap sebagai universiti terbaik Korea Selatan dalam bidang pendidikan.
Pendidikan pra perkhidmatan
Universiti menjalankan latihan pra-guru dalam kursus sarjana mudanya; menawarkan dua jurusan tanpa mengira pendidikan tadika, rendah atau menengah. Graduan menerima sijil mengajar dan ijazah sarjana muda pendidikan. Sejak penubuhannya, ia telah menghasilkan 16,000 graduan setakat 2017, dan kebanyakan mereka telah bekerja sebagai guru di sekolah kebangsaan, awam dan swasta, sarjana akademik, birokrat, dan penyelidik pendidikan.
Pendidikan dalam perkhidmatan
Universiti ini menjalankan Pusat Pendidikan Dalam Perkhidmatan yang menyediakan pendidikan semula dan latihan profesional untuk guru semasa. Ia bertanggungjawab untuk latihan kelayakan kebangsaan pengetua tadika, sekolah rendah, sekolah menengah dan menengah, dan guru sarjana.
Penyelidikan pendidikan
Ia meneroka teori dan masalah pendidikan dalam pendidikan sekolah dan membangunkan teori, bahan dan dasar pendidikan baharu.
Bong Jung-keun
Bong Jung-keun ( atau ; lahir 15 Julai 1980) ialah bekas pemain besbol Korea Selatan. Beliau pernah beraksi di pentas Major League Baseball bersama pasukan Atlanta Braves dan Cincinnati Reds serta di Liga KBO bersama pasukan LG Twins. Beliau merupakan seorang pemain kidal.
Universiti Pendidikan Kebangsaan Korea
Kemasukan
Kemasukan ke universiti adalah sangat selektif kerana pelajar dianggap sebagai guru praperkhidmatan. Semua pemohon dikehendaki mendapatkan surat cadangan daripada setiap penguasa pendidikan tempatan dan lulus temu duga kemasukan. Pelajar diterima oleh jurusan dan bukannya ke dalam kumpulan pelajar baru umum.
Biasiswa
Universiti menawarkan biasiswa kepada semua pelajar sarjana muda. Mereka dikecualikan daripada yuran kemasukan dan semua yuran pengajian mengikut dekri presiden dan boleh tinggal di asrama universiti secara percuma selama dua tahun. Ini dilindungi sepenuhnya melalui pembiayaan kerajaan.
Struktur akademik
Empat kolej universiti menawarkan 24 program ijazah sarjana muda. Bagi program sarjana dan kedoktoran terdapat tiga sekolah siswazah dengan 50 program daripada empat bidang pengajian.
Eppenbrunn
merupakan sebuah kawasan perbandaran terletak di daerah Südwestpfalz, Rhineland-Palatinate, Jerman.
Lapangan Terbang Muanda
Lapangan Terbang Muanda adalah sebuah lapangan terbang yang terletak di bandar Muanda, Kongo (DRC).
Lapangan Terbang Muanda terletak pada kedudukan latitude S05* 56.0000', longtitude E12* 21.0000' pada ketinggian 27.13 meter dari aras laut..
Sekolah Kebangsaan Padang Berampah
Sekolah Kebangsaan Padang Berampah atau nama ringkasnya SK Padang Berampah, merupakan sebuah Sekolah kebangsaan yang terletak di Peti Surat 61.
Pada 2009, Sekolah Kebangsaan Padang Berampah memiliki 382 pelajar lelaki dan 353 pelajar perempuan, menjadikan jumlah keseluruhan murid seramai 735 orang. Ia mempunyai seramai 51 orang guru.2009
Sawo Matang
Sawo' Matang merupakan album studio ke-12 oleh penyanyi Noraniza Idris dan album ini kali pertama diterbitkan sendiri setelah tamat kontrak bersama syarikat rakaman Suria Records (SRC). Album ini menampilkan sisi matang Noraniza Idris sebagai penerbit dan juga komposer. Mendapat sambutan luar biasa, album ini meraih banyak kejayaan di majlis-majlis anugerah serata nusantara. Album ini diterbitkan pada tahun 2004 secara fizikal oleh Universal Music Malaysia dengan kerjasama syarikat miliknya, Gerak Budaya Records.
Maharesi Tara Kayangan
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> "Maharesi Tara Kayangan" ialah sebuah cerpen oleh Pu Songling yang pertama kali diterbitkan dalam Cerita Aneh dari Studio Cina (1740). Ia berkisar tentang Xu Sheng, seorang penduduk dari Syandong, yang pada mulanya menolak kewujudan Sun Wukong tetapi secara beransur-ansur menjadi penyembah yang teguh kepadanya selepas bertemu dengannya dan mengalami kuasanya. Cerita ini bertujuan sebagai ulasan pergaulan mengenai penyembahan watak mitos, dalam kes ini Sun Wukong. Pada tahun 2014, ia telah diterjemahkan ke dalam bahasa Inggeris oleh Sidney L. Sondergard.
Latar belakang
Sun Wukong pertama kali muncul dalam novel klasik Cina abad ke-16 Perjalanan ke Barat oleh Wu Cheng En. Dalam novel tersebut baginda juga digelar sebagai "Maharesi Tara Kayangan" dan "Raja Monyet Tampan (美猴王)". Watak Wu diterima dengan baik, sehingga ada yang menganggapnya sebagai tuhan yang nyata. Pada zaman Pu, tokong Sun Wukong yang sebenar dan tulen telah pun wujud atau muncul, sebagai sebahagian daripada "pemujaan monyet ketuhanan ini". Dalam fenomena yang lebih besar, karya cereka menyumbang kepada tanggapan atau kepercayaan masyarakat terhadap dewata. Oleh itu, Shahar dan Weller, dalam karya mereka pada tahun 1996 Dewata Manggak, berpendapat bahawa Pu Songling mengkritik pemujaan orang terhadap watak rekaan. Terjemahan cerita itu, bertajuk "The Great Sage, Heaven's Equal" (Maharesi Tara Kayangan) oleh Sidney L. Sondergard, telah dikeluarkan pada 2014.
Perpustakaan Yayasan Martin Bodmer menempatkan manuskrip Liaozhai abad ke-19, cetakan sutera dan gaya leporello berjilid, yang mengandungi tiga kisah termasuk "Si Ulatbuku", "Maharesi Tara Kayangan", dan "Sang Dewa Katak".
Plot
Seorang saudagar bersusah, Xu Sheng (许盛), dan abangnya, Xu Cheng (许成), menghadiri upacara di kuil Sun Wukong di Fujian, China. Xu Sheng sepenuhnya skeptikal dengan dewa swagelaran "Maharesi Tara Kayangan" (齐天大圣); Sebaliknya, abangnya menjadi penyembah yang tegar. Selepas itu, yang sangat terkejut dan kecewa oleh abangnya, Xu Sheng berkata, "Sun Wukong hanyalah perumpamaan yang dicipta oleh Qiu. Bagaimanakah seseorang boleh mempercayainya dengan ikhlas?" Dia kemudian mencabar Sun Wukong untuk menjatuhkan hukuman kudus kepadanya jika dia benar-benar wujud. Penduduk tempatan Fujian, yang hidup dalam ketakutan kepada dewa monyet tersebut, sama-sama terkejut dengan ulasan Xu Sheng yang bongkak.
Tidak lama kemudian, Xu Sheng betul-betul mula berasa tidak sihat. Abangnya yang percaya karut tergesa-gesa berdoa kepada Sun Wukong sebagai wakil adiknya tetapi kesengsaraan tubuh Xu Sheng hanya berterusan. Xu Sheng diberitahu yang hanya dirinya sendiri yang boleh berdoa untuk disembuhkan daripada hukuman Maharesi. Xu Sheng tetap tidak percaya. Sebulan berlalu dan dia diredakan daripada kesakitan selepas lawatan ke doktor. Namun, Xu Cheng pula menjadi sakit dan keadaannya menjadi lebih teruk apabila Xu Sheng enggan berdoa kepada Sun Wukong. Tidak lama kemudian, Xu Cheng meninggal dunia; dalam kemarahan dan kesedihan, Xu Sheng menyerbu ke dalam kuil Sun Wukong dan berhadapan dengan patungnya, menuntut abangnya kembali. Pada waktu malam, Xu Sheng bertemu dengan Raja Monyet tersebut dalam mimpinya, yang membalas dengan mengkritiknya kerana kebiadabannya dan mengupah seorang pengamal yang tidak cekap untuk merawat abangnya. Namun begitu, Sun Wukong juga berjanji untuk mengembalikan Xu Cheng.
Lantas, selepas bangun, Xu Sheng mendapati abangnya masih hidup di dalam kerandanya – pada ketika inilah dia mula benar-benar percaya kepada Sun Wukong. Walau bagaimanapun, ia merupakan peristiwa yang pahitmanis untuk Xu Sheng, memandangkan perbelanjaan yang telah ditanggungnya semasa perjalanan ke Fujian dan untuk pengurusan mayat dan pengebumian abangnya. Tambahan pula, walaupun dibangkitkan, abangnya masih agak lemah. Selepas sejumlah masa berlalu kemudian, setelah kembali ke kawasan desa Yan (kini sebahagian daripada Syandong), Xu Sheng bertemu dengan orang yang tidak dikenali di jalanan, yang kepadanya dia ceritakan masalah kewangannya, serta kejadian aneh di Fujian. Orang tersebut mempunyai sedikit pengetahuan tentang sihir, khususnya berjalan di awan. Mereka bersama pergi ke "kuil kayangan", di mana orang tersebut mendapatkan beberapa batu ajaib, dikatakan membawa nasib baik, untuk Xu Sheng. Pada penghujung perjalanan tersebut, lelaki misteri itu mendedahkan dirinya sebagai Sun Wukong, dan kemudian menghilang.
Adik-beradik Xu mengaut keuntungan yang besar daripada perniagaan mereka dan mereka sering ulang-alik ke kuil Sun Wukong. Pu Songling menambahkan notakaki yang menyindir Xu Sheng, menekankan bahawa "fikiran Sheng pasti telah ditipu, kerana apa yang dilihatnya tidak mungkin benar", dan menyimpulkan bahawa "(apabila) orang yang berkongsi kepercayaan yang sama berkumpul bersama, mereka akan memilih beberapa tokoh utama untuk mewakili kepercayaan mereka".
Penerimaan
Judith T. Zeitlin menulis dalam "Sejarawan Perkara Aneh" (Historian of the Strange) bahawa, selain daripada "sikap biasanya yang merendah-rendahkan kepujaan terkenal", Pu ingin menyampaikan "bahawa kuasa rohani tidak bergantung pada kewujudan sebenar tuhan atau watak cereka tetapi pada kekuatan ilusi kepercayaan dan keinginan manusia." Beliau membandingkan kepercayaan akhir Xu Sheng terhadap Sun Wukong dengan penyembahan Qian Yi terhadap watak Pavilion Peony Du Liniang; kedua-duanya mempunyai mimpi yang mengubah "seseorang raguwan menjadi beriman".
Borduşani
Borduşani merupakan sebuah komun yang terletak di wilayah Ialomița, Romania.