Silat_Melayu
Etimologi
Penggunaan istilah 'silat' dalam merujuk kepada seni mempertahankan diri Melayu agak tidak terdapat dalam tulisan kontemporari dari abad ke-5 hingga ke-6. Hikayat Hang Tuah yang ditulis pada penghujung abad ke-1, dengan cerita pahlawan membentuk himpunan utamanya, tidak menggunakan perkataan 'silat', tetapi menggunakan istilah lain seperti ilmu perang ('ilmu ketenteraan'), ilmu hulubalang (' ilmu Hulubalang'), ilmu prajurit ('ilmu askar'), dalam merujuk kepada silat Melayu. Sebutan ‘silat’ yang paling awal diketahui dalam Misa Melayu, kadangkala ditulis antara 720 dan 786, bersifat generik dan tidak secara khusus merujuk kepada seni mempertahankan diri Melayu. Ia digunakan sebagai istilah generik dalam menggambarkan pergerakan kuntao seperti yang dilakukan oleh orang Cina. Dalam hal ini, perkataan 'silat' dianggap berasal daripada gabungan dua perkataan 'si' dan 'elat'. 'Si' ialah tandas bahasa Melayu yang digunakan dengan kata sifat untuk menerangkan orang, dan biasanya terdapat dalam nama dan nama panggilan. Manakala 'elat' ialah kata kerja yang bermaksud 'tai', 'mengelirukan' atau 'menipu'. Kata kerja transitif terbitan 'menyilat' atau 'menyilap' membawa maksud tindakan mengelak, menipu atau melakukan serangan, bersama-sama dengan serangan balas.Ini membayangkan bahawa istilah 'silat' adalah istilah secara asalnya, merujuk kepada sebarang bentuk seni mempertahankan diri yang melibatkan gerakan tersebut dengan menggunakan helah, sebelum ia secara khusus merujuk kepada seni mempertahankan diri Melayu. Dalam teks sastera abad ke-1, rujukan kepada 'silat' sebagai seni mempertahankan diri khusus orang Melayu mula muncul, contohnya dalam Hikayat Bawang merah bawang putih, Hikayat Awang Sarian Merah Muda, Hikayat Malim Kundang dan banyak lagi. yang lain. Pandangan alternatif daripada kesusasteraan lisan menunjukkan perkataan itu kepada asal bahasa Arab. 'Silat' dikatakan berasal daripada perkataan Arab 'silah' (سِلَاح) yang bermaksud 'senjata' atau 'silah' (صِلَةُ) yang bermaksud 'silsilah'.Dari masa ke masa, perkataan itu dipercayai telah dimelayukan menjadi 'Silat' dengan cara yang sama perkataan karamah (كرامة) telah dimelayukan menjadi keramat (کرامت) ('suci') dan perkataan 'hikmah' (حكمة) diubah menjadi hikmat. (حکمت) ('kuasa ghaib'). Akar etimologi ini menunjukkan bahawa Silat secara falsafah berdasarkan ajaran Islam, yang selama berabad-abad, telah menjadi sumber identiti Melayu. Penggunaan perkataan Arab berfungsi sebagai alat dalam menghuraikan falsafah kedua-dua kebudayaan dan kesenian Melayu itu sendiri. 'Hubungan' dalam etimologi menunjukkan bahawa Silat meliputi aspek hubungan antara manusia, antara manusia dengan musuhnya, dan antara manusia dengan alam, dan akhirnya mencapai kerohanian, iaitu hubungan antara manusia dengan penciptanya. Akar etimologi lain menunjukkan bahawa perkataan itu dikatakan berasal daripada 'silap' (untuk membuat kesilapan). Ini bermakna menggunakan kekuatan lawan untuk melawan mereka—pada kekuatan mereka terletak kelemahan mereka. Kekuatan ini mungkin fizikal atau psikologi. Yang lain mencadangkanbahawa ia berasal daripada perkataan sekilat yang bermaksud “sepantas kilat” berasal daripada kilat (kilat); sila (seperti dalam silsilah atau rantai) yang menunjukkan pemindahan Silat daripada guru kepada murid (murid Silat atau ilmu agama atau sekular lain); dan lebih misteri, daripada solat Arab (doa), walaupun ahli bahasa menganggap solat sebagai calon yang tidak mungkin untuk akar etimologi 'Silat'. Pesaing lain untuk akar etimologi 'Silat' termasuklah 'Orang Selat' (seorang orang asli Melayu Singapura), dan selat seperti di Selat Melaka (Selat Melaka). Penerbitan berbahasa Inggeris kadangkala tersilap merujuk kepada Silat Melayu sebagai bersilat tetapi ini sebenarnya merupakan bentuk kata kerja bagi kata nama Silat, secara umum bermaksud "melakukan Silat".