Nord-Pas-de-Calais
Sejarah
Semasa abad ke-4 dan ke-5, Rom menyatukan puak Germanik untuk menyediakan perkhidmatan ketenteraan dan pertahanan di sepanjang laluan dari Boulogne ke Cologne mewujudkan sempadan linguistik Germanik–Romawi di rantau ini yang berterusan sehingga abad ke-8. Menjelang abad ke-9, kebanyakan penduduk di utara Lille bertutur dialek Belanda Pertengahan, manakala penduduk di selatan bertutur pelbagai dialek Romawi. Sempadan linguistik ini masih jelas sehingga kini dalam nama-nama tempat di rantau ini. Bermula pada abad ke-9, sempadan linguistik mula bergerak ke utara dan timur. Menjelang akhir abad ke-13, sempadan linguistik telah beralih ke sungai Lys di selatan dan Cap-Griz-Nez di barat. Semasa Zaman Pertengahan, jabatan Pas-de-Calais terdiri daripada wilayah Boulogne dan Artois, manakala jabatan Nord kebanyakannya terdiri daripada bahagian selatan Wilayah Flanders dan Wilayah Hainaut. Boulogne, Artois, dan Flanders adalah wilayah mahkota Perancis, manakala Hainaut dan Flanders (selepas 1493) berada dalam Empayar Rom Suci. Calais menjadi milik Inggeris dari 1347 hingga 1558, apabila ia diperoleh semula oleh takhta Perancis. Pada abad ke-15, semua wilayah, kecuali Calais, telah disatukan di bawah pemerintahan Duke Burgundy, bersama-sama dengan wilayah lain di utara Perancis dan kawasan yang kini Belgium, Luxembourg, dan Belanda. Dengan kematian Duke Burgundy Charles the Bold pada tahun 1477, Boulonnais dan Artois telah dirampas oleh Perancis, manakala Flanders dan Hainaut diwarisi oleh anak perempuan Charles, Marie. Tidak lama selepas itu, pada tahun 1492, Artois diserahkan kembali kepada anak lelaki Marie Philip the Handsome, sebagai sebahagian daripada percubaan untuk mengekalkan bapa Philip, Maharaja Maximilian I, berkecuali dalam serangan prospektif Raja Perancis Charles VIII ke atas Itali. Oleh itu, kebanyakan wilayah yang kini dikenali sebagai Nord-Pas-de-Calais telah bersatu semula dengan warisan Burgundy, melalui perkahwinan Marie dengan Kerabat Habsburg. Wilayah-wilayah ini membentuk sebahagian daripada Tujuh Belas Provinsi Belanda seperti yang ditakrifkan semasa pemerintahan anak lelaki Philip, Maharaja Charles V, dan diserahkan kepada anak lelaki Charles, Philip II dari Sepanyol. Semasa Perang Itali (atau dikenali sebagai Perang Habsburg–Valois, banyak konflik antara Perancis dan Sepanyol berlaku di rantau ini. Apabila Belanda memberontak menentang pemerintahan Sepanyol, bermula pada tahun 1566, wilayah di kawasan yang kini dikenali sebagai Nord-Pas-de-Calais adalah yang paling setia kepada Sepanyol, dengan menjadi pangkalan dari mana Duke Parma dapat mengembalikan seluruh bahagian selatan Belanda di bawah kawalan Sepanyol. Ia juga merupakan pangkalan untuk tentera sokongan Sepanyol terhadap Katolik Perancis dalam Perang Agama Perancis. Semasa peperangan antara Perancis dan Sepanyol pada abad ke-17 (1635 –1659, 1667–68, 1672–78, 1688–97), wilayah-wilayah ini menjadi pusat konflik utama antara kedua-dua negera dan kawalan Perancis ke atas kawasan itu secara beransur-ansur ditubuhkan. Bermula dengan pengilhakan Artois pada tahun 1659, kebanyakan wilayah jabatan Nord semasa telah diperoleh melalui Perjanjian Nijmegen pada tahun 1678. Sempadan moden kawasan ini kebanyakannya diperoleh melalui Perjanjian Ryswick pada tahun 1697.