cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Empayar Jepun
Perang China-Jepun Pertama
Perang China-Jepun Pertama, yang berlaku pada tahun 1894 dan 1895, berkisar pada isu kawalan dan pengaruh ke atas semenanjung Korea di bawah pemerintahan Dinasti Joseon. Korea secara tradisional menjadi negara bawahan dari Dinasti Qing China, yang memberikan pengaruh besar terhadap para pejabat Korea yang konservatif yang berkumpul di sekitar keluarga kerajaan kerajaan Joseon. Pada 27 Februari 1876, setelah beberapa konfrontasi antara pengasingan Korea dan Jepun, Jepun memberlakukan Perjanjian Jepun-Korea tahun 1876, memaksa Korea terbuka untuk perdagangan Jepun. Tindakan itu menyekat kekuatan lain dari menguasai Korea, bertekad untuk mengakhiri kekuasaan China yang berabad-abad lamanya.
Pada 4 Jun 1894, Korea meminta bantuan daripada Dinasti Qing dalam menyekat Pemberontakan Donghak. Kerajaan Qing menghantar 2,800 tentera ke Korea. Jepun menyerang dengan menghantar pasukan ekspedisi 8.000 pasukan (Brigade Komposit Oshima) ke Korea. 400 tentera pertama tiba pada 9 Jun dalam perjalanan ke Seoul, dan 3,000 mendarat di Incheon pada 12 Jun. [37] Pemerintah Qing menolak cadangan Jepun agar Jepun dan China bekerjasama untuk mereformasi pemerintahan Korea. Ketika Korea menuntut Jepun menarik tenteranya dari Korea, Jepun menolak. Pada awal bulan Jun 1894, 8.000 tentera Jepun menawan raja Korea, Raja Gojong, menduduki Istana Kerajaan di Seoul dan, pada 25 Jun, mengistiharkan pemerintahan boneka di Seoul. Pemerintah Korea pro-Jepun yang baru memberikan Jepun hak untuk mengusir pasukan Qing sementara Jepun menghantar lebih banyak pasukan tentera ke Korea.
China membantah dan peperangan berlaku. Tentera darat imperial Jepun menghalau tentera China di Semenanjung Liaodong, dan hampir memusnahkan tentera laut China dalam Pertempuran Sungai Yalu. Perjanjian Shimonoseki ditandatangani antara Jepun dan China, yang menyerahkan Semenanjung Liaodong dan pulau Taiwan kepada Jepun. Selepas perjanjian damai, Rusia, Jerman, dan Perancis memaksa Jepun berundur dari Semenanjung Liaodong. Tidak lama kemudian Rusia menduduki Semenanjung Liaodong, membina kubu Port Arthur, dan mendasarkan Armada Pasifik Rusia di sana. Jerman menduduki Teluk Jiaozhou, membina kubu Tsingtao(Qingdao moden) dan mendasarkan Skuadron Asia Timur Jerman di pelabuhan ini.
Pemberontakan Boxer
Protokol Pada tahun 1900, Jepun bergabung dengan gabungan tentera antarabangsa yang ditubuhkan sebagai tindak balas terhadap Pemberontakan Boxer di Kerajaan Qing China. Jepun menyediakan kontinjen terbesar tentera: 20,840, serta 18 kapal perang. Dari jumlah itu, 20,300 adalah tentera Tentera Imperial dari Bahagian Infantri ke-5 di bawah Letnan Jeneral Yamaguchi Motoomi; selebihnya adalah 540 rikusentai tentera laut (marine) dari Tentera Laut Imperial Jepun.
Pada awal Pemberontakan Boxer, Jepun hanya mempunyai 215 tentera di utara China yang ditempatkan di Tientsin; hampir kesemuanya adalah rikusentai tentera laut dari Kasagi dan Atago, di bawah komando Kapten Shimamura Hayao. [38] Orang Jepun dapat menyumbang 52 orang lelaki ke Ekspedisi Seymour. [38] Pada 12 Jun 1900, kemaraan Ekspedisi Seymour telah dihentikan kira-kira 50 kilometer (30 mi) dari ibu negara, oleh tentera campuran Boxer dan tentera tetap China. Sekutu yang jumlahnya sangat banyak menarik diri ke sekitar Tianjin, setelah mengalami lebih dari 300 korban. [39] Kakitangan jeneral tentera di Tokyo telah menyedari keadaan yang semakin teruk di China dan telah merangka pelan kontingensi yang bercita-cita tinggi, tetapi susulan Intervensi Bertiga lima tahun sebelum itu, kerajaan enggan mengerahkan sejumlah besar tentera melainkan diminta oleh pihak berkuasa. kuasa barat. Bagaimanapun tiga hari kemudian, pasukan sementara 1,300 tentera yang diperintah oleh Mejar Jeneral Fukushima Yasumasa akan dikerahkan ke utara China. Fukushima dipilih kerana dia fasih berbahasa Inggeris yang membolehkannya berkomunikasi dengan panglima Inggeris. Pasukan itu mendarat berhampiran Tianjin pada 5 Julai.
Pada 17 Jun 1900, tentera laut Rikusentai dari Kasagi dan Atago telah bergabung dengan pelaut Inggeris, Rusia, dan Jerman untuk merebut benteng Dagu berhampiran Tianjin. [40] Mengingat keadaan yang tidak menentu, British terpaksa meminta bantuan tambahan kepada Jepun, kerana Jepun hanya mempunyai kekuatan yang tersedia di rantau ini. [40] Britain pada masa itu sedang terlibat dalam Perang Boer, jadi sebahagian besar tentera Inggeris terikat di Afrika Selatan. Selanjutnya, mengerahkan sejumlah besar tentera dari garisonnya di India akan mengambil terlalu banyak masa dan melemahkan keselamatan dalam negeri di sana.[40] Mengatasi keraguan peribadi, Menteri Luar Negeri Aoki Shūzō mengira bahawa kelebihan mengambil bahagian dalam pakatan sekutu terlalu menarik untuk diabaikan. Perdana Menteri Yamagata Aritomo bersetuju, tetapi yang lain dalam kabinet menuntut supaya ada jaminan daripada British sebagai balasan untuk risiko dan kos penempatan utama tentera Jepun.[40] Pada 6 Julai 1900, Bahagian Infantri ke-5 telah diberitahu untuk kemungkinan penempatan ke China, tetapi tidak ada jadual waktu yang ditetapkan untuk ini. Dua hari kemudian, dengan lebih banyak tentera darat yang diperlukan segera untuk menarik balik kepungan legasi asing di Peking, duta British menawarkan kerajaan Jepun satu juta Pound Sterling British sebagai pertukaran untuk penyertaan Jepun.[40]
Tidak lama selepas itu, unit pendahuluan Divisyen ke-5 berlepas ke China, menjadikan kekuatan Jepun kepada 3,800 kakitangan daripada 17,000 tentera bersekutu.[40] Komander Bahagian ke-5, Letnan Jenderal Yamaguchi Motoomi, telah mengambil kawalan operasi dari Fukushima. Pasukan Jepun terlibat dalam serangan di Tianjin pada 14 Julai, [40] setelah sekutu bergabung dan menunggu baki Bahagian ke-5 dan bala bantuan gabungan yang lain. Pada saat pengepungan legasi dicabut pada 14 Ogos 1900, pasukan Jepun yang berjumlah 13,000 adalah kontinjen tunggal terbesar dan membentuk sekitar 40% dari sekitar 33,000 pasukan ekspedisi sekutu yang kuat. [40] Pasukan Jepun yang terlibat dalam pertempuran telah membebaskan diri dengan baik, walaupun seorang pemerhati ketenteraan Britain merasakan keagresifan mereka, formasi yang padat, dan kesediaan yang berlebihan untuk menyerang menelan korban yang berlebihan dan tidak proporsional. [41] Sebagai contoh, semasa pertempuran Tianjin, Jepun mengalami lebih separuh daripada korban bersekutu (400 daripada 730) tetapi terdiri kurang daripada satu perempat (3,800) daripada 17,000 pasukan.[41] Begitu juga di Beijing, Jepun menyumbang hampir dua pertiga daripada kerugian (280 dari 453) walaupun jumlahnya sedikit dari separuh pasukan penyerang.
Setelah pemberontakan, Jepun dan negara-negara Barat menandatangani Protokol Boxer dengan China, yang memungkinkan mereka menempatkan pasukan tentera di tanah China untuk melindungi warganya. Selepas perjanjian itu, Rusia terus menduduki seluruh Manchuria.
Perang Rusia-Jepun
Perang Rusia-Jepun ialah konflik untuk mengawal Semenanjung Korea dan bahagian Manchuria antara Empayar Rusia dan Empayar Jepun yang berlaku dari tahun 1904 hingga 1905. Kemenangan itu telah meningkatkan kedudukan Jepun dalam dunia politik global. Perang ini ditandai dengan penentangan Jepun terhadap kepentingan Rusia di Korea, Manchuria, dan China, terutamanya, Semenanjung Liaodong, yang dikawal oleh bandar Ryojun.
Pada asalnya, dalam Perjanjian Shimonoseki, Ryojun telah diberikan kepada Jepun. Bahagian perjanjian ini telah ditolak oleh kuasa Barat, yang memberikan pelabuhan kepada Empayar Rusia, memajukan kepentingan Rusia di rantau ini. Kepentingan ini bertentangan dengan kepentingan Jepun. Peperangan bermula dengan serangan mengejut ke atas armada Timur Rusia yang ditempatkan di Port Arthur, yang diikuti oleh Pertempuran Port Arthur. Unsur-unsur yang cuba melarikan diri dikalahkan oleh tentera laut Jepun di bawah Togo Heihachiro di Pertempuran Laut Kuning. Berikutan permulaan yang lewat, armada Baltik Rusia ditolak memasuki Terusan Suez yang dikuasai oleh Britain. Armada itu tiba di tempat kejadian setahun kemudian, hanya untuk dimusnahkan dalam Pertempuran Tsushima. Walaupun perang darat tidak begitu buruk bagi Rusia, pasukan Jepun jauh lebih agresif daripada Rusia dan memperoleh keuntungan politik yang berpuncak dengan Perjanjian Portsmouth, yang dirundingkan di Amerika Syarikat oleh presiden Amerika Theodore Roosevelt. Akibatnya, Rusia kehilangan bahagian Pulau Sakhalin di selatan 50 darjah garis lintang Utara (yang menjadi Prefektur Karafuto), serta banyak hak mineral di Manchuria. Di samping itu, kekalahan Rusia membuka jalan bagi Jepun untuk mengambil alih Korea secara langsung pada tahun 1910.
Pendudukan secara langsung Korea
Pada akhir abad ke-19 dan awal abad ke-20, berbagai negara Barat secara aktif bersaing untuk mendapatkan pengaruh, perdagangan, dan wilayah di Asia Timur, dan Jepun berusaha untuk bergabung dengan kuasa penjajah moden ini. Pemerintah Meiji Jepun yang baru dimodernisasi beralih ke Korea, kemudian dalam lingkup pengaruh dinasti Qing China. Kerajaan Jepun pada mulanya berusaha untuk memisahkan Korea dari Qing dan menjadikan Korea sebagai satelit Jepun untuk meningkatkan keamanan dan kepentingan nasional mereka. [43]
Pada Januari 1876, selepas Pemulihan Meiji, Jepun menggunakan diplomasi kapal perang untuk menekan Dinasti Joseon supaya menandatangani Perjanjian Jepun-Korea 1876, yang memberikan hak luar wilayah kepada warga Jepun dan membuka tiga pelabuhan Korea untuk perdagangan Jepun. Hak yang diberikan kepada Jepun di bawah perjanjian yang tidak sama rata ini,[44] adalah serupa dengan yang diberikan kuasa barat di Jepun selepas lawatan Komodor Perry.[44] Penglibatan Jepun di Korea meningkat pada tahun 1890-an, tempoh pergolakan politik.
Korea telah diduduki dan diisytiharkan sebagai negeri naungan Jepun berikutan Perjanjian Jepun-Korea 1905. Selepas mengisytiharkan penubuhan Empayar Korea, Korea secara rasmi dilampirkan di Jepun melalui perjanjian pengilhakan pada tahun 1910.
Selvik
Selvik merupakan sebuah kampung yang terletak di dalam negara Norway.
Empayar Jepun
Perang Dunia I
Jepun memasuki Perang Dunia I di sisi Sekutu pada tahun 1914, merebut peluang gangguan Jerman dengan Perang Eropah untuk memperluas pengaruh di China dan Lautan Pasifik. Jepun mengisytiharkan perang ke atas Empayar Jerman pada 23 Ogos 1914. Pasukan Tentera Jepun dan sekutu Inggeris segera bergerak untuk menduduki kubu Tsingtao, pangkalan Skuadron Asia Timur Jerman, wilayah yang disewa Jerman di wilayah  Shandong, China serta Kepulauan Mariana, Caroline, dan Marshall di Pasifik, yang merupakan sebahagian daripada Jajahan New Guinea Jerman. Pencerobohan pantas di wilayah Jerman di konsesi Teluk Kiautschou dan Pengepungan Tsingtao terbukti berjaya. Tentera kolonial Jerman menyerah kalah pada 7 November 1914, dan Jepun memperoleh pegangan Jerman.
Intervensi ke Siberia
Setelah kejatuhan rejim Tsar dan rejim sementara kemudiannya pada tahun 1917, pemerintah Bolshevik baru menandatangani perjanjian damai yang terpisah dengan Jerman. Selepas ini, pelbagai puak yang menggantikan Empayar Rusia bertempur sesama mereka dalam perang saudara pelbagai sisi.
Pada Julai 1918, Presiden Woodrow Wilson meminta kerajaan Jepun untuk membekalkan 7,000 tentera sebagai sebahagian daripada gabungan antarabangsa 25,000 tentera yang dirancang untuk menyokong Pasukan Ekspedisi Amerika ke Siberia. Perdana Menteri Terauchi Masatake bersetuju untuk menghantar 12,000 tentera tetapi di bawah pimpinan Jepun dan bukan sebagai sebahagian daripada gabungan antarabangsa. Orang Jepun mempunyai beberapa motif tersembunyi untuk usaha itu, termasuk permusuhan yang sengit dan ketakutan terhadap komunisme; tekad untuk mengembalikan kerugian sejarah kepada Rusia; dan keinginan untuk menyelesaikan "masalah utara" dalam keamanan Jepun, baik melalui pembentukan negara penyangga atau melalui pemerolehan wilayah secara langsung.
Menjelang November 1918, lebih daripada 70,000 tentera Jepun di bawah Panglima Staf Yui Mitsue telah menduduki semua pelabuhan dan bandar-bandar besar di Wilayah Maritim Rusia dan Siberia timur. Jepun menerima 765 anak yatim Poland dari Siberia.
Kehadiran Jepun yang berterusan melibatkan Amerika Syarikat, yang mengesyaki bahawa Jepun mempunyai reka bentuk wilayah di Siberia dan Timur Jauh Rusia. Tertakluk kepada tekanan diplomatik yang kuat oleh Amerika Syarikat dan United Kingdom, dan menghadapi pertentangan domestik yang meningkat kerana kos ekonomi dan manusia, pentadbiran Perdana Menteri Katō Tomosaburō menarik pasukan Jepun pada bulan Oktober 1922. Korban Jepun dari ekspedisi itu adalah 5.000 orang mati dari pertempuran atau penyakit, dengan ekspedisi menelan belanja lebih 900 juta yen.
Dimokrasi Taishō
Sistem politik dua parti yang telah berkembang di Jepun sejak pergantian abad menjadi usia selepas Perang Dunia I, menimbulkan nama panggilan untuk tempoh itu, "Demokrasi Taishō". Orang ramai semakin kecewa dengan hutang negara yang semakin meningkat dan undang-undang pilihan raya baharu, yang mengekalkan kelayakan cukai minimum lama untuk pengundi. Seruan diajukan untuk hak pilih universal dan pembongkaran jaringan parti politik lama. Pelajar, profesor universiti, dan wartawan, didukung oleh syarikat pekerja dan diilhami oleh pelbagai pemikiran demokratik, sosialis, komunis, anarkis, dan pemikiran lain, mengadakan demonstrasi umum yang besar tetapi teratur untuk memilih hak pilih lelaki sejagat pada tahun 1919 dan 1920.
Pemilihan Katō Komei sebagai Perdana Menteri Jepun meneruskan pembaharuan demokratik yang telah disokong oleh individu berpengaruh di sebelah kiri. Ini memuncak dengan kelulusan hak mengundi lelaki sejagat pada Mac 1925. Rang undang-undang ini memberikan semua subjek lelaki berumur 25 tahun ke atas hak untuk mengundi, dengan syarat mereka telah tinggal di daerah pilihan raya mereka selama sekurang-kurangnya satu tahun dan tidak kehilangan tempat tinggal. Pengundi dengan itu meningkat dari 3.3 juta menjadi 12.5 juta. [47]
Dalam lingkungan politik pada masa itu, terdapat percambahan parti baru, termasuk parti sosialis dan komunis. Ketakutan terhadap pengundi yang lebih luas, kuasa sayap kiri, dan perubahan sosial yang semakin meningkat membawa kepada kelulusan Undang-undang Pemeliharaan Keamanan pada tahun 1925, yang melarang sebarang perubahan dalam struktur politik atau pemansuhan harta persendirian.
Pada tahun 1932, Park Chun-kum telah dipilih ke Dewan Rakyat dalam pilihan raya umum Jepun sebagai orang pertama yang dipilih daripada latar belakang penjajahan. Pada tahun 1935, demokrasi telah diperkenalkan di Taiwan dan sebagai tindak balas kepada orang ramai Taiwan. pendapat, majlis tempatan ditubuhkan. [49] Pada tahun 1942, 38 orang penjajah terpilih untuk perhimpunan tempatan tanah air Jepun. [48]
Gabungan dan perpecahan yang tidak stabil dalam Diet memimpin Kenseikai (Government 会 Persatuan Pemerintah Perlembagaan) dan Seiyū Hontō (政 友 本 党 Benar Seiyūkai) bergabung sebagai Rikken Minseitō (Party 民政党 Parti Demokratik Perlembagaan) pada tahun 1927. Platform Rikken Minseitō adalah komited kepada sistem parlimen, politik demokrasi, dan keamanan dunia. Selepas itu, sehingga tahun 1932, Seiyūkai dan Rikken Minseitō bergantian berkuasa.
Walaupun terdapat perubahan politik dan harapan untuk pemerintahan yang lebih teratur, krisis ekonomi domestik melanda parti mana pun yang berkuasa. Program penjimatan fiskal dan rayuan untuk sokongan orang ramai terhadap dasar kerajaan konservatif seperti Undang-undang Pemeliharaan Keamanan—termasuk peringatan tentang kewajipan moral untuk berkorban untuk maharaja dan negara—dicuba sebagai penyelesaian.
Peningkatan kuasa ketenteraan dan organisasi sosial
Hubungan institusi yang penting wujud antara parti dalam kerajaan (Kōdōha) dan organisasi ketenteraan dan politik, seperti Persekutuan Muda Imperial dan "Jabatan Politik" Kempeitai. Di antara himitsu kessha (pertubuhan rahsia), Kokuryu-kai dan Kokka Shakai Shugi Gakumei (Liga Sosialis Kebangsaan) juga mempunyai hubungan rapat dengan kerajaan. Kumpulan Tonarigumi (jawatankuasa penduduk), Persatuan Perkhidmatan Bangsa (kesatuan sekerja pemerintah nasional), dan Persatuan Petani Imperial juga bersekutu. Organisasi dan kumpulan lain yang berkaitan dengan pemerintah pada masa perang adalah Double Leaf Society, Kokuhonsha, Taisei Yokusankai, Kor muda Imperial, Keishichō (dari 1945), Shintoist Rites Research Council, Treaty Faction, Fleet Faction, dan Kor sukarelawan.
Nasionalisme dan melemahnya sistem dimokrasi
Sadao Araki ialah seorang tokoh penting dan pengasas parti Tentera dan pemikir tentera yang paling penting pada zamannya. Karya ideologi pertamanya bermula dari kepemimpinan Kōdōha (Imperial Benevolent Rule atau Action Group), yang ditentang oleh Tōseiha (Kumpulan Kawalan) yang diketuai oleh Jeneral Kazushige Ugaki. Dia mengaitkan (kod bushido) kuno dan cita-cita fasis tempatan dan Eropah kontemporari, untuk membentuk asas ideologi gerakan (nasionalisme Shōwa).
Pada 26 Februari 1936, satu rampasan kuasa telah dicuba (Insiden 26 Februari). Dilancarkan oleh puak ultranasionalis Kōdōha dengan tentera, ia akhirnya gagal kerana campur tangan Maharaja. Anggota Kōdōha dibebaskan dari kedudukan tentera tertinggi dan puak Tōseiha mendapat penguasaan. Namun, kedua-dua puak itu mempercayai perluasan wilayah, tentera yang kuat, dan perang yang akan datang. Tambahan pula, ahli Kōdōha, semasa disingkirkan daripada tentera, masih mempunyai pengaruh politik dalam kerajaan.
Pandangan ketiga disokong oleh Putera Chichibu, saudara kepada Maharaja Shōwa, yang berulang kali menasihatinya untuk melaksanakan pemerintahan empayar secara eksekutif, walaupun itu bermakna menggantung perlembagaan.
Dengan pelancaran Persatuan Bantuan Peraturan Imperial pada tahun 1940 oleh Perdana Menteri Fumimaro Konoe, Jepun akan berubah menjadi bentuk pemerintahan yang menyerupai totalitarianisme. Gaya pemerintahan yang unik ini, sangat mirip dengan fasisme, dikenali sebagai Statisme Shōwa.
Pada awal abad kedua puluh, gaya seni bina khas dikembangkan untuk kerajaan. Sekarang disebut sebagai Imperial Crown Style (帝 冠 様 式, teikan yōshiki), sebelum akhir Perang Dunia II, ia pada awalnya disebut sebagai Gaya Mahkota Mahkota Maharaja, dan kadang-kadang Gaya Mahkota Maharaja (帝 冠 式, Teikanshiki). Gaya ini dikenal pasti dengan bumbung gaya Jepun di atas bangunan gaya Neoklasik; dan boleh mempunyai struktur tinggi berpusat dengan kubah piramid. Prototaip untuk gaya ini dikembangkan oleh arkitek Shimoda Kikutaro dalam cadangannya untuk Imperial Diet Building (sekarang National Diet Building) pada tahun 1920 - walaupun cadangannya akhirnya ditolak. Di luar daratan Jepun, di tempat-tempat seperti Taiwan dan Korea, seni bina Imperial Crown Style sering kali merangkumi elemen seni bina tempatan.
Secara keseluruhan, selama 1920-an, Jepun mengubah arahnya ke arah sistem pemerintahan demokratik. Namun, pemerintahan parlimen tidak cukup kuat untuk menahan tekanan ekonomi dan politik pada tahun 1930-an, di mana para pemimpin tentera menjadi semakin berpengaruh. Peralihan kuasa ini dimungkinkan oleh kelemahan Perlembagaan Meiji, khususnya mengenai kedudukan Maharaja berhubung dengan perlembagaan.
Faktor Ekonomi
Pada masa yang sama, kumpulan perdagangan zaibatsu (terutama Mitsubishi, Mitsui, Sumitomo, dan Yasuda) memandang ke arah pengembangan masa depan yang hebat. Kebimbangan utama mereka ialah kekurangan bahan mentah. Perdana Menteri Fumimaro Konoe menggabungkan kebimbangan sosial dengan keperluan modal, dan merancang untuk pengembangan.
Kemelesetan Besar, sama seperti di banyak negara lain, menghalang pertumbuhan ekonomi Jepun. Masalah utama Kerajaan Jepun terletak pada pengembangan industri yang pesat telah menjadikan negara ini menjadi kuasa pembuatan dan perindustrian utama yang memerlukan bahan mentah; namun, ini harus diperoleh dari luar negeri, kerana kekurangan sumber daya alam yang sangat penting di pulau-pulau asal.
Pada tahun 1920-an dan 1930-an, Jepun perlu mengimport bahan mentah seperti besi, getah, dan minyak untuk mengekalkan pertumbuhan ekonomi yang kuat. Kebanyakan sumber ini datang dari Amerika Syarikat. Orang Jepun merasakan bahawa memperoleh wilayah yang kaya sumber daya akan mewujudkan kemandirian ekonomi dan kemerdekaan, dan mereka juga berharap dapat memulai ekonomi negara yang sedang dalam keadaan Yang kurang baik. Akibatnya, Jepun meletakkan tumpuannya di Asia Timur, khususnya Manchuria dengan banyak sumber; Jepun memerlukan sumber ini untuk meneruskan pembangunan ekonomi dan mengekalkan integriti nasional.
Manchuria
Pada tahun 1931, Jepun menceroboh dan menakluki China Timur Laut (Manchuria) dengan sedikit perlawanan. Jepun mendakwa bahawa pencerobohan ini adalah untuk membebaskan orang Manchu tempatan daripada orang Cina, walaupun majoriti penduduknya adalah orang Cina Han hasil daripada penempatan besar-besaran orang Cina di Manchuria pada abad ke-19. Jepun kemudiannya menubuhkan rejim boneka yang dipanggil Manchukuo (Bahasa Cina: 滿洲國), dan melantik Maharaja Manchu China yang terakhir, Puyi, sebagai ketua rasmi negara. Jehol, wilayah China yang bersempadan dengan Manchukuo, kemudian juga diambil pada tahun 1933. Rejim boneka ini harus meneruskan kempen penenteraman yang berlarutan melawan Tentera Sukarelawan Anti-Jepun di Manchuria. Pada tahun 1936, Jepun mencipta negeri boneka Mongolia yang serupa di Mongolia Dalam bernama Mengjiang (Bahasa Cina: 蒙疆), yang juga kebanyakannya Cina akibat daripada penghijrahan Han ke kawasan itu baru-baru ini. Pada masa itu, orang Asia Timur dilarang daripada berhijrah ke Amerika Utara dan Australia, tetapi Manchukuo yang baru ditubuhkan terbuka kepada imigresen orang Asia. Jepun mempunyai rancangan emigrasi untuk menggalakkan penjajahan; penduduk Jepun di Manchuria kemudiannya meningkat kepada 850,000. Dengan sumber semula jadi yang kaya dan tenaga buruh di Manchuria, syarikat milik tentera menjadikan Manchuria sebagai mesin sokongan bahan pepejal Tentera Jepun.
Perang China-Jepun kedua
Jepun mengistiharkan perang kepada seluruh China pada tahun 1937, mewujudkan apa yang pada dasarnya adalah perang tiga hala antara Jepun, komunis yang dipimpin oleh Mao Zedong, dan nasionalis Chiang Kai-shek. Pada 13 Disember tahun yang sama, ibu kota Nasionalis Nanjing menyerah diri kepada tentera Jepun. Dalam peristiwa yang dikenali sebagai "Pembunuhan Nanjing", pasukan Jepun membantai sejumlah besar pasukan pengawal. Dianggarkan seramai 200,000 hingga 300,000 termasuk orang awam, mungkin telah terbunuh, walaupun jumlah sebenar tidak pasti dan mungkin meningkat ditambah pula dengan fakta bahawa kerajaan Republik Rakyat China tidak pernah membuat perakaunan penuh mengenai pembunuhan beramai-ramai itu. Secara keseluruhan, dianggarkan 20 juta orang Cina, kebanyakannya orang awam, terbunuh semasa Perang Dunia II. Sebuah negara boneka juga didirikan di China dengan cepat setelah itu, diketuai oleh Wang Jingwei. Perang China-Jepun Kedua berlanjutan ke Perang Dunia II dengan Komunis dan Nasionalis dalam perikatan nominal sementara dan tidak selesa terhadap Jepun.
Konflik dengan Kesatuan Soviet
Pada tahun 1938, Pasukan ke-19 Jepun memasuki wilayah yang dituntut oleh Kesatuan Soviet, yang membawa kepada Pertempuran Tasik Khasan. Pencerobohan ini diasaskan dalam kepercayaan Jepun bahawa Kesatuan Soviet menyalahtafsirkan persempadanan semula sempadan, seperti yang ditetapkan dalam Perjanjian Peking, antara Empayar Rusia dan Qing China (dan perjanjian tambahan seterusnya mengenai persempadanan semula), dan lebih-lebih lagi, bahawa penanda persempadanan adalah diusik.
Pada 11 Mei 1939, dalam Peristiwa Nomonhan (Pertempuran Khalkhin Gol), sebuah pasukan berkuda Mongolia yang terdiri dari sekitar 70 hingga 90 orang memasuki wilayah yang dipertikaikan untuk mencari merumput kuda mereka, dan menemui pasukan berkuda Manchukuo, yang mengusir mereka. Dua hari kemudian pasukan Mongolia kembali dan orang Manchukuo tidak dapat mengusir mereka.
Bahagian 23 Pasukan Tentera Darat imperial Jepun dan unit-unit lain dari Tentera Kwantung kemudian terlibat. Joseph Stalin mengarahkan Stavka, komando tinggi Tentera Merah, untuk membangunkan rancangan serangan balas terhadap Jepun. Pada akhir bulan Ogos, Georgy Zhukov menggunakan taktik mengelilingi yang menggunakan artileri, perisai, dan angkatan udara yang unggul; serangan ini hampir memusnahkan Pasukan ke-23 dan merosakkan Pasukan 7 IJA. Pada 15 September sebuah gencatan senjata diatur. Hampir dua tahun kemudian, pada 13 April 1941, kedua-dua pihak menandatangani Perjanjian Berkecuali, di mana Kesatuan Soviet berjanji untuk menghormati integriti wilayah dan kerajaan Manchukuo, sementara Jepun juga setuju untuk Republik Rakyat Mongolia.
Tripartite Pact
Pada tahun 1938, Jepun melarang pengusiran orang Yahudi di Jepun, Manchuria, dan China sesuai dengan semangat kesamaan kaum yang telah bertegas oleh Jepun selama bertahun-tahun. Perang China-Jepun Kedua menyaksikan ketegangan meningkat antara Empayar Jepun dan Amerika Syarikat; peristiwa seperti kejadian Panay dan Pembunuhan beramai-ramai Nanjing memalingkan pendapat masyarakat Amerika terhadap Jepun. Dengan pendudukan di Indochina Perancis pada tahun 1940–41, dan dengan perang yang berterusan di China, Amerika Syarikat dan sekutunya meletakkan embargo ke atas Jepun terhadap bahan-bahan yang penting seperti besi buruk dan minyak, yang sangat diperlukan untuk usaha perang. Orang Jepun berhadapan dengan pilihan sama ada berundur dari China dan kehilangan muka atau merampas dan mendapatkan sumber bahan mentah baharu di tanah jajahan yang kaya dengan sumber, dikuasai Eropah di Asia Tenggara—khususnya British Malaya dan Hindia Timur Belanda (Indonesia).
Pada 27 September 1940, Jepun menandatangani Perjanjian Tripartit dengan Jerman dan Itali. Objektif mereka adalah "membangun dan memelihara Orde Dunia Baru" di wilayah dunia masing-masing dan wilayah pengaruh, dengan Jerman dan Itali di Eropah, dan Jepun di Asia. Penandatangan pakatan ini dikenali sebagai Kuasa Paksi. Perjanjian itu juga meminta perlindungan bersama - jika salah satu kekuatan anggota diserang oleh negara yang belum berperang, tidak termasuk Kesatuan Soviet dan kerjasama teknologi dan ekonomi antara para penandatangan.
Perang Dunia II
Menghadapi embargo minyak oleh Amerika Syarikat serta rizab domestik yang semakin berkurangan, kerajaan Jepun memutuskan untuk melaksanakan rancangan yang dibangunkan oleh Isoroku Yamamoto untuk menyerang Armada Pasifik Amerika Syarikat di Hawaii. Walaupun Amerika Syarikat bersikap neutral dan terus berunding dengan Jepun untuk kemungkinan perdamaian di Asia, Angkatan Laut Imperial Jepun pada waktu yang sama membuat serangan mengejutnya di Pearl Harbor di Honolulu pada 7 Disember 1941. Akibatnya, armada kapal perang AS telah hancur dan hampir 2,500 orang mati dalam serangan pada hari itu. Objektif utama serangan itu adalah untuk melumpuhkan Amerika Syarikat cukup lama bagi Jepun untuk menubuhkan kerajaan Asia Tenggara dan zon penyangga yang dapat dipertahankannya yang telah lama dirancang. Orang awam Amerika melihat serangan itu sebagai biadab dan khianat dan melakukan demonstrasi terhadap Jepun. Empat hari kemudian, Adolf Hitler dari Jerman, dan Benito Mussolini dari Itali mengisytiharkan perang terhadap Amerika Syarikat, menggabungkan konflik yang terpisah. Amerika Syarikat memasuki Teater Eropah dan Teater Pasifik dengan kekuatan penuh, dengan itu membawa Amerika Syarikat ke Perang Dunia II di pihak Berikat.
Penaklukan Jepun
Berikutan serangan di Pearl Harbor, Jepun melancarkan serangan terhadap pasukan Bersekutu di Asia Timur dan Tenggara, dengan serangan serentak di British Hong Kong, British Malaya dan Filipina. Hong Kong menyerah kepada Jepun pada 25 Disember. Di Tanah Melayu Jepun mengalahkan tentera Bersekutu yang terdiri daripada tentera Inggeris, India, Australia dan Melayu. Jepun dengan cepat dapat mara ke Semenanjung Tanah Melayu, memaksa tentera Berikat berundur ke Singapura. Pihak Berikat kekurangan pertahanan udara dan kereta kebal; tentera Jepun mempunyai kelebihan udara sepenuhnya. Dengan tenggelamnya HMS Prince of Wales dan HMS Repulse pada 10 Disember 1941, menyebabkan pantai timur Tanah Melayu terdedah kepada pendaratan Jepun dan penghapusan kuasa tentera laut Britain di kawasan itu. Pada akhir Januari 1942, pasukan Sekutu terakhir menyeberangi selat Johore dan ke Singapura.
Di Filipina, Jepun mendorong gabungan pasukan Amerika-Filipina ke arah Semenanjung Bataan dan kemudian pulau Corregidor. Menjelang Januari 1942, Jeneral Douglas MacArthur dan Presiden Manuel L. Quezon terpaksa melarikan diri dalam menghadapi kemajuan Jepun. Ini menandakan satu kekalahan terburuk yang dialami oleh Amerika, menjadikan lebih dari 70,000 tahanan perang Amerika dan Filipina berada dalam tahanan orang Jepun. Pada 15 Februari 1942, Singapura, kerana kelebihan pasukan Jepun dan taktik pengepungan, jatuh ke tangan Jepun, menyebabkan penyerahan terbesar anggota tentera pimpinan Britain dalam sejarah. Dianggarkan 80,000 tentera Australia, Britain dan India diambil sebagai tawanan perang, bergabung dengan 50,000 yang ditawan dalam pencerobohan Jepun ke Tanah Melayu (Malaysia moden). Jepun kemudiannya merampas zon pengeluaran minyak utama di Borneo, Jawa Tengah, Malang, Cebu, Sumatera, dan New Guinea Belanda lewat Hindia Timur Belanda, mengalahkan pasukan Belanda. Namun, sabotaj sekutu telah menyukarkan orang Jepun untuk mengembalikan pengeluaran minyak ke puncaknya sebelum perang. Jepun kemudiannya menyatukan talian bekalan mereka melalui menawan pulau-pulau utama Pasifik, termasuk Guadalcanal.
Peralihan
Pada April 1942, Jepun dibom buat kali pertama dalam Serangan Doolittle. Pada bulan yang sama, selepas kemenangan Jepun dalam Pertempuran Bataan, Perarakan Kematian Bataan telah dijalankan, di mana 5,650 hingga 18,000 orang Filipina mati di bawah perintah tentera empayar. Pada bulan Mei 1942, kegagalan untuk menewaskan pihak Berikat secara tegas dalam Pertempuran Laut Karang, walaupun keunggulan angka Jepun, disamakan dengan kekalahan strategik bagi Jepun. Kemunduran ini disusuli pada bulan Jun 1942 dengan kehilangan besar empat kapal pengangkut armada di Pertempuran Midway, kekalahan pertama yang menentukan bagi Tentera Laut Imperial Jepun. Ia terbukti menjadi titik peralihan perang apabila Tentera Laut kehilangan keupayaan strategik serangannya dan tidak pernah berjaya membina semula "'jisim kritikal' kedua-dua bilangan besar pengangkut dan kumpulan udara terlatih". Tentera darat Australia mengalahkan Tentera Laut Jepun di New Guinea pada Pertempuran Teluk Milne pada September 1942, yang merupakan kekalahan darat pertama yang dialami oleh Jepun di Pasifik. Kemenangan selanjutnya oleh pihak Berikat di Guadalcanal pada September 1942 dan New Guinea pada tahun 1943 meletakkan Empayar Jepun dalam pertahanan untuk baki perang, dengan Guadalcanal khususnya mengurangkan bekalan minyak mereka yang sudah terhad. Pada tahun 1943 dan 1944, tentera Bersekutu, disokong oleh kekuatan perindustrian dan sumber bahan mentah yang luas dari Amerika Syarikat, maju dengan mantap ke arah Jepun. Tentera Amerika Syarikat Keenam, diketuai oleh Jeneral MacArthur, mendarat di Leyte pada 20 Oktober 1944. Pembunuhan beramai-ramai Palawan telah dilakukan oleh tentera empayar terhadap Filipina pada Disember 1944. Pada bulan-bulan berikutnya, semasa kempen Filipina (1944–45), pihak Berikat, termasuk gabungan pasukan Amerika Syarikat bersama unit gerila asli, menawan semula Filipina.
Menyerah kalah
Menjelang 1944, pihak Berikat telah merampas atau memintas dan meneutralkan banyak pangkalan strategik Jepun melalui pendaratan amfibia dan pengeboman. Ini, ditambah dengan kerugian yang ditimbulkan oleh kapal selam Bersekutu di laluan perkapalan Jepun, mula mengancam ekonomi Jepun dan menjejaskan keupayaannya untuk membekalkan tenteranya. Menjelang awal 1945, Marin AS telah merampas kawalan Kepulauan Ogasawara dalam beberapa pertempuran sengit seperti Pertempuran Iwo Jima, menandakan permulaan kejatuhan pulau-pulau Jepun. Selepas mendapatkan lapangan terbang di Saipan dan Guam pada musim panas 1944, Tentera Udara Tentera Amerika Syarikat menjalankan kempen pengeboman strategik yang sengit dengan menggunakan pengebom B-29 Superfortress dalam serbuan pembakar altitud rendah pada waktu malam, membakar bandar Jepun dalam usaha untuk menghancurkan industri perang Jepun. dan menghancurkan moralnya. Serbuan Rumah Mesyuarat Operasi di Tokyo pada malam 9–10 Mac 1945, membawa kepada kematian kira-kira 120,000 orang awam. Kira-kira 350,000–500,000 orang awam terkorban di 67 bandar Jepun akibat daripada kempen pengeboman yang membakar Jepun. Serentak dengan serangan ini, operasi perkapalan pesisir pantai Jepun yang penting telah terjejas teruk dengan perlombongan udara yang meluas oleh Operasi Kebuluran AS. Apapun, usaha ini tidak berjaya memujuk tentera Jepun untuk menyerah kalah. Pada pertengahan Ogos 1945, Amerika Syarikat menjatuhkan Bom nuklear di bandar Hiroshima dan Nagasaki Jepun. Pengeboman ini adalah yang pertama dan satu-satunya penggunaan senjata nuklear. Kedua-dua bom ini membunuh kira-kira 120,000 orang dalam masa beberapa minit, dan sebanyak itu akibat sinaran nuklear pada minggu, bulan dan tahun berikutnya. Bom itu membunuh seramai 140,000 orang di Hiroshima dan 80,000 di Nagasaki menjelang akhir tahun 1945.
Pada perjanjian Yalta, AS, UK, dan USSR telah bersetuju bahawa USSR akan memasuki perang ke atas Jepun dalam tempoh tiga bulan selepas kekalahan Jerman di Eropah. Perang Soviet-Jepun ini membawa kepada kejatuhan pendudukan Manchuria Jepun, pendudukan Soviet di pulau Sakhalin Selatan, dan ancaman nyata yang akan berlaku untuk pencerobohan Soviet ke atas pulau asal Jepun. Ini merupakan faktor penting bagi sesetengah pihak dalaman dalam keputusan Jepun untuk menyerah diri kepada AS dan mendapat perlindungan, daripada menghadapi pencerobohan Soviet serentak serta kekalahan oleh AS dan sekutunya. Begitu juga, bilangan tentera Kesatuan Soviet yang lebih tinggi di Eropah merupakan faktor dalam keputusan AS untuk menunjukkan penggunaan senjata atom kepada USSR, [perlu rujukan] sama seperti kemenangan Berikat di Eropah yang berkembang menjadi pembahagian Jerman. dan Berlin, pembahagian Eropah dengan Tirai Besi dan Perang Dingin seterusnya.
Setelah mengabaikan (mokusatsu) Deklarasi Potsdam, Empayar Jepun menyerah kalah dan menamatkan Perang Dunia II selepas pengeboman atom Hiroshima dan Nagasaki, pengisytiharan perang oleh Kesatuan Soviet dan pencerobohan seterusnya ke atas Manchuria dan wilayah lain. Dalam ucapan radio nasional pada 15 Ogos, Maharaja Hirohito mengumumkan penyerahan kepada rakyat Jepun melalui Gyokuon-hōsō.
Pendudukan Jepun oleh pihak Sekutu
Satu tempoh yang dikenali sebagai Pendudukan Jepun selepas perang, yang sebahagian besarnya diterajui oleh Jeneral Tentera AS Douglas MacArthur untuk menyemak perlembagaan Jepun dan menghapuskan tentera negara. Pendudukan Sekutu, termasuk bantuan ekonomi dan politik serentak, berterusan sehingga 1952. Tentera Bersekutu mengarahkan Jepun memansuhkan Perlembagaan Meiji dan menguatkuasakan Perlembagaan Jepun 1947. Perlembagaan baru ini telah dikenakan oleh Amerika Syarikat di bawah seliaan MacArthur. MacArthur memasukkan Perkara 9 yang mengubah Jepun menjadi negara pasifis.
Selepas menerima pakai perlembagaan 1947, Empayar Jepun dibubarkan dan menjadi hanya negeri Jepun, dan semua wilayah luar negara hilang. Jepun telah dikurangkan kepada wilayah yang secara tradisinya berada dalam lingkungan budaya Jepun sebelum 1895: empat pulau utama (Honshu, Hokkaido, Kyushu, dan Shikoku), Kepulauan Ryukyu, dan Kepulauan Nanpō. Kepulauan Kuril juga dari segi sejarah adalah milik Jepun dan mula-mula didiami oleh orang Ainu sebelum berada di bawah kawalan puak Matsumae semasa Zaman Edo. Walau bagaimanapun, Kepulauan Kuril tidak dimasukkan kerana pertikaian dengan Kesatuan Soviet.
Kahuti, Iran
Kahuti, Iran merupakan sebuah kawasan yang terletak di Iran.
Empayar Jepun
Pendudukan Jepun oleh pihak Sekutu
Jepun mengamalkan sistem politik berasaskan parlimen, dan peranan Maharaja menjadi simbolik. Pasukan pendudukan AS bertanggungjawab sepenuhnya untuk melindungi Jepun daripada ancaman luar. Jepun hanya mempunyai pasukan polis kecil untuk keselamatan dalam negeri. Jepun berada di bawah kawalan tunggal Amerika Syarikat. Ini adalah satu-satunya masa dalam sejarah Jepun bahawa ia diduduki oleh kuasa asing.
Dimograpi
Penduduk Jepun pada masa Pemulihan Meiji dianggarkan berjumlah 34,985,000 pada 1 Januari 1873, manakala pendaftaran keluarga asal rasmi (本籍, honseki) dan de facto (atau pendaftaran sekarang (現住, genjū)) populasi pada yang sama hari ialah 33,300,644 dan 33,416,939, masing-masing. Ini adalah setanding dengan penduduk United Kingdom (31,000,000), Perancis (38,000,000), dan Austria-Hungary (38,000,000).
Ekonomi
Ekonomi Empayar Jepun merujuk kepada tempoh dalam sejarah ekonomi di Jepun yang bermula dengan Pemulihan Meiji pada tahun 1868 dan berakhir dengan Penyerahan Jepun pada tahun 1945 pada akhir Perang Dunia II. Ia dicirikan oleh tempoh perindustrian yang pesat pada akhir abad kesembilan belas dan awal abad kedua puluh, dan penguasaan ekonomi zaman perang dari 1938–1945.
Pendidikan
Pendidikan di Empayar Jepun adalah keutamaan yang tinggi bagi kerajaan, kerana kepimpinan kerajaan Meiji awal menyedari keperluan untuk pendidikan awam sejagat dalam usahanya untuk memodenkan Jepun.
Mundar, Lampihong, Balangan
Mundar merupakan sebuah desa di kecamatan Lampihong, Balangan, Kalimantan Selatan, Indonesia.
Soussans
Soussans ialah komun di jabatan Gironde di Aquitaine di barat daya Perancis.
Mérida, Sepanyol
Mérida merupakan sebuah kawasan perbandaran yang terletak di Sepanyol dalam wilayah Badajoz, Extremadura.
Ammapettai, Thanjavur
Ammapettai ialah sebuah Bandar panchayat dalam daerah Thanjavur di negeri Tamil Nadu, India.
Demografik 2001
Menurut bancian India pada tahun 2001, Ammapettai memiliki bilangan penduduk seramai 13,816. Dari jumlah tersebut, kaum lelaki membentuk 49% dari jumlah keseluruhan populasi dan wanita seramai 51%.
Pendidikan 2011
Menurut bancian India pada tahun 2001 Ammapettai memiliki kadar pendidikan (kebolehan membaca) 73%, melebihi kadar purata kebangsaan 59.5%; dengan 54% lelaki dan 46% wanita mampu membaca. 10% dari populasi berusia di bawah 6 tahun. (2001)
Złotoryja
Złotoryja merupakan sebuah bandaraya yang terletak di daerah Lower Silesian, Poland.
Tun Faisal Ismail bin Aziz
Datuk Tun Faisal Ismail Aziz (lahir 9 Oktober 1971) adalah bekas seorang Setiausaha Akhbar Kepada Menteri Wilayah Persekutuan Tan Sri Annuar Musa. Beliau sebelum ini berkhidmat sebagai Pengarah Bahagian Komunikasi Strategik Jabatan Hal Ehwal Khas (JASA) Kementerian Komunikasi dan Multimedia (KKMM) daripada 12 Feb 2014 sehingga Mei 2018. Beliau merupakan Timbalan Ketua Bahagian UMNO Putrajaya, mantan Exco Pergerakan Pemuda UMNO Malaysia dan merupakan mantan Pengerusi Unit Media Baru (UMB) Pergerakan Pemuda UMNO Malaysia daripada Dis 2009 - Dis 2013.
Beliau pernah menjadi Pegawai Khas (Dasar) kepada Menteri Pelajaran semasa Datuk Seri Hishammuddin Tun Hussein menjadi Menteri Pelajaran (2004 - 2009). Beliau terlibat dalam penulisan Pelan Induk Pembangunan Pendidikan 2006-2010 KPM, Rancangan Malaysia ke-9 KPM, penulis ucapan Menteri Pelajaran, jawapan Parlimen dan kertas-kertas Kabinet. Beliau juga pernah menjadi Pegawai Khas kepada Menteri Dalam Negeri (2010 - 2013) yang membantu dalam perkara dasar berkaitan Ikatan Relawan Rakyat Malaysia (RELA), Jabatan Perkhidmatan Awam (JPAM) dan Agensi Anti Dadah Kebangsaan (AaDK).
Penulis ucapan dasar Menteri Pelajaran, Menteri Dalam Negeri dan Ketua Pergerakan Pemuda UMNO Malaysia, jawapan Parlimen (Dasar); Operasi Perang Siber dan media sosial Unit Media Baru (UMB) Pergerakan Pemuda UMNO Malaysia, Cybertrooper Pemuda BN, Laman Web Pemuda UMNO, RELA dan JASA (Media Sosial). Pengarah Bahagian Pembangunan Kandungan JASA (Konten). Penerbitan Buku JASA. Messaging Coordination Team (MCT) Pilihan Raya Umum ke-14.
Beliau juga terlibat dalam unit Perancangan Strategik untuk Pelan Induk Pembangunan Pendidikan 2006-2010 KPM, Pelan Strategik ICT (ISP) KPM (Pendidikan); Penjenamaan semula RELA, pembentukan Skuad Muda Rela, Skuad Muda KDN, Sukarelawan Anti Dadah 1Malaysia (SKUAD 1M) (Keselamatan); Gerak kerja media social Pilihan Raya Kampus, Pilihan Raya Kecil (PRK), Pilihan Raya Negeri (PRN) Sarawak, Pilihan Raya Umum (PRU) ke-13, Pengundi RELA, JPAM dan AdDK (Politik); Penambah baikkan Jabatan Farmasi Pusat Perubatan Selangor (Perkhidmatan Kesihatan), Messaging Coordination Team (MCT) Pilihan Raya Umum ke-14.
Dalam kalangan golongan profesional muda yang terlibat dengan Dewan Profesional Muda Malaysia (PROMUDA), aktif dalam perdebatan siber Promuda dan lebih dikenali ketika itu sebagai Penjejak Badai. Tun Faisal mula dikenali umum selepas bertanding menentang Datuk Ahmad Zaki Zahid, Ketua Pemuda Bahagian Putrajaya yang juga merupakan Pegawai Khas kepada Perdana Menteri, Datuk Seri Abdullah Ahmad Badawi. Dalam pertandingan tersebut beliau kalah dengan hanya tiga undi.
Taman U-Thant
Taman U-Thant ialah sebuah tempat di Kuala Lumpur, Malaysia. Terletak di bahagian tengah bandaraya, ia telah ditubuhkan pada tahun 1960-an dan digunakan untuk kedutaan-kedutaan asing dan suruhanjaya-suruhanjaya tinggi sahaja. Ia dinamakan selepas bekas Setiausaha Am PBB dari tahun 1964 hingga 1971, U Thant.
Tun Faisal Ismail bin Aziz
Latar belakang keluarga
Tun Faisal dilahirkan pada 9 Oktober 1971 di Ipoh, Perak. Anak pertama dari 3 orang adik beradik. Bapanya, Aziz bin Pandak, seorang guru berasal dari Lambor Kiri, Perak. Manakala ibunya, Puteri Faizah Megat Alias, seorang guru agama berasal dari Kuala Kangsar, Perak. Sempat membesar di Teluk Intan semasa berumur empat hingga enam tahun, sebelum berpindah ke Tanjung Rambutan seterusnya ke Rapat Setia, Ipoh. Berkahwin dengan Norhafilah Mohammad Khawari yang lahir di Bagai Serai, Perak dan mempunyai empat orang anak.
Ząbkowice Śląskie
Ząbkowice Śląskie merupakan sebuah bandaraya yang terletak di daerah Lower Silesian, Poland.
Tun Faisal Ismail bin Aziz
Pendidikan
Tun Faisal menjalani pendidikan rendah di Sekolah Kebangsaan Sri Kinta, Ipoh dan pendidikan menengah di Sekolah Menengah Kebangsaan Agama Perak (SMKAP), Gunung Rapat (yang kemudiannya dikenali sebagai Sekolah Menengah Kebangsaan Agama Sultan Azlan Shah (SMKASAS), Bandar Sri Iskandar) dan Kolej Islam Klang (KIK) yang selepas itu dikenali sebagai Kolej Islam Sultan Alam Shah (KISAS). Seterusnya beliau melanjutkan pelajaran ke Matrikulasi Universiti Sains Malaysia di Sekolah Tuanku Abdul Rahman (STAR), Ipoh sebelum melanjutkan pelajaran dalam bidang Sains Farmasi di Universiti Sains Malaysia, Pulau Pinang. Beliau memperolehi ijazah Sarjana Muda Sains Farmasi dengan Kepujian pada tahun 1996.
Latar belakang profesional
Beliau merupakan ahli farmasi berdasarkan profesion. Menjalani latihan sebagai Pegawai Farmasi Pelatih di Hospital Ipoh sebelum menyertai Pharmacare Medicine Shoppe sebagai Pengurus Farmasi. Pada tahun 1998, beliau menyertai Pusat Perubatan Selangor (Selangor Medical Centre) dan menjawat jawatan sebagai Ketua Jabatan Farmasi. Antara tugas beliau sebagai Ketua Jabatan Farmasi adalah; Mengurus operasi harian Jabatan Farmasi yang meliputi urusan-urusan pembelian, penyimpanan, pengagihan, pendispenan, penentuan caj bagi ubat-ubatan dan perkhidmatan runding cara. Menjalankan program latihan untuk kakitangan. Mengendalikan keperluan personel. Mengendalikan urusan antara jabatan, isu-isu dan juga masalah-masalah yang timbul. Antara pencapaian beliau di sana adalah berjaya mengembalikan keyakinan pengurus kawalan kredit pembekal terhadap SMC dan memastikan bekalan berterusan semasa krisis ekonomi sepanjang tahun 1998 - 1999. Berjaya mendapatkan kos terbaik untuk ubat-ubatan, iaitu antara yang terendah dalam Lembah Klang. Berjaya memperbaiki pengurusan dan kawalan inventori. Berjaya memperkenalkan regimen caj ubat-ubatan yang fleksibel dan kompetitif. Pendedahan Media semasa di SMC: Wawancara oleh TV3, bagi memberikan pandangan profesional penggunaan tablet Viagra, disiarkan dalam Bulletin TV3. Wawancara oleh Berita Harian bagi memberikan pandangan profesional berkenaan isu keracunan paracetamol (Panadol), disiarkan dalam Kolum Kesihatan Berita Harian. Wawancara oleh TV3 secara langsung dalam program 30 minit, Malaysia Hari Ini, bagi memberikan pandangan profesional berkenaan isu keracunan paracetamol Pendedahan Media: Wawancara secara langsung dalam program NONA, TV3 bagi memberikan pandangan profesional mengenai Pil Pelangsing dan Kesan-kesan Sampingannya Terhadap Pengguna.
Pada tahun 2001, beliau menyertai syarikat perunding, Sahabat Ceria Sdn Bhd sebagai Penyelidik dan Penulis Ucapan. Antara tanggung jawab beliau di sini adalah, bertanggungjawab untuk melakukan penyelidikan dalam bidang politik dan sosial, menyediakan Analisis Harian Siaran Media, Laporan Tahunan Siaran Media dan Perancangan Media, menyediakan kenyataan-kenyataan akhbar, butiran ucapan, pelbagai laporan dan artikel-artikel, menyediakan ucapan-ucapan pada acara-acara politik yang utama dan majlis-majlis penting, menghadiri seminar dan persidangan, dan menyediakan laporan penuh mengenainya; dan ditugaskan pada masa-masa tertentu untuk menyunting buku dan tugas-tugas menterjemahkan artikel dan ucapan dari Bahasa Inggeris ke Bahasa Malaysia.
Mula bertugas di Kementerian Pelajaran Malaysia sejak Datuk Seri Hishammuddin Tun Hussein dilantik menjadi Menteri Pelajaran pada tahun 2004. April 2004 – April 2009 - Bertugas sebagai Pegawai Khas kepada Menteri Pelajaran yang bertanggung jawab atas hal berkaitan dasar-dasar pendidikan.
Bertugas sebagai Pegawai Khas kepada Menteri Dalam Negeri, bermula 1 May 2010 sehingga May 2013. Tahun 2013 sehingga sekarang, bertugas di JASA sebagai Panel Pemikir JASA.
Latar belakang politik
Tun Faisal adalah AJK UMNO Bahagian Putrajaya, Ketua Cawangan Bunga Kiambang, Putrajaya, mantan Exco Pergerakan Pemuda UMNO Malaysia, Ketua Pemuda Cawangan Kiambang di dalam UMNO Bahagian Putrajaya. Tun Faisal merupakan ahli UMNO yang aktif walaupun beliau sering melaksanakan tugas di belakang tabir. Karier dalam bidang politik bermula apabila beliau terlibat dalam pasukan penulis ucapan Ketua Pergerakan Pemuda UMNO Malaysia, Datuk Seri Hishammuddin Tun Hussein pada tahun 2001. Terlibat secara aktif dalam Biro Pendidikan Pemuda UMNO yang dipengerusikan oleh Datuk Dr. Adham Baba. Beliau merupakan pengerusi bagi Jawatankuasa Penyediaan Bahan Bercetak Konvensyen Pendidikan UMNO 2004 dan terlibat secara langsung menghasilkan buku Pertanyaan dan Jawapan mengenai dua isu penting ketika itu, iaitu isu Sekolah Agama Rakyat (SAR) dan Program Pengajaran dan Pembelajaran Sains dan Matematik dalam Bahasa Inggeris (PPSMI).