तिसरे_इंग्रज-मराठा_युद्ध
प्रारंभ
एल्फिन्स्टनच्या आदेशानुसार, जनरल स्मिथ १ November नोव्हेंबर रोजी सध्याच्या डेक्कन कॉलेजच्या ठिकाणी पुण्याजवळ येरवडा येथे आला. १३ नोव्हेंबर रोजी स्मिथ आणि त्याच्या सैन्याने नदी पार केली आणि घोरपडी येथे पोचले. १५ नोव्हेंबरला सकाळी मराठे इंग्रजांशी युद्धात गुंतले होते. पुरंदरे, रास्ते आणि बापू गोखले हे मराठा सेनापती ब्रिटीश सैन्यात जाण्यासाठी तयार असतांना पेशवे व त्याचा भाऊ पुरंदरला पलायन झाल्याचे कळल्यावर त्यांचा मानसिकता क्षीण झाली. विंचूरकर यांच्या नेतृत्वात मुळा व मुठा या दोन नद्यांच्या संगमावर ५,००० अतिरिक्त मराठ्यांची फौज होती पण ती स्थिर राहिली. बापू गोखले उड्डाणात पेशवाईचे रक्षण करण्यासाठी मागे हटले. दुसऱ्या दिवशी सकाळी जनरल स्मिथ पुणे शहराकडे गेला आणि पेशवे सातारा शहराच्या दिशेने पळून गेल्याचे त्यांना आढळले. दिवसा पुण्याने आत्मसमर्पण केले आणि जनरल स्मिथने समुदायाच्या शांततापूर्ण भागाच्या संरक्षणासाठी मोठी काळजी घेतली. ऑर्डर लवकरच पुन्हा स्थापित केली गेली. १७ नोव्हेंबर रोजी ब्रिटिश सैन्याने शनिवार वाड्यात प्रवेश केला आणि बालाजी पंत नातू यांनी युनियन ध्वज फडकविला. तथापि आष्टी येथे बाजीरावांचा पराभव होईपर्यंत पेशवेचे भगवे झेंडे कोतवाली चवडी येथून काढले गेले नाहीत; असे वाटते की ब्रिटीशांना अजूनही विश्वास आहे की बाजी राव यांनी हे युद्ध केले नाही परंतु बापू गोखले, त्र्यंबकजी डेंगले आणि मोरेश्वर दीक्षित यांच्या दडपणाखाली त्याला हे करायला भाग पाडले गेले. पेशवे आता कोरेगाव शहरात पळून गेली. कोरेगावची लढाई (ज्याला कोरेगाव भीमाची लढाई देखील म्हटले जाते) १ जानेवारी १८१८ रोजी पुण्याच्या उत्तरेस पश्चिमेकडील भीमा नदीच्या काठावर झाले. कॅप्टन स्टॉटन ५०० पायदळ, दोन सहा-पौंडर तोफा आणि २०० अनियमित घोडेस्वारांसह कोरेगावजवळ आले. फक्त २४ पैदल राहणारे युरोपियन मूळचे होते; ते मद्रास तोफखान्यातील होते. उर्वरित पायदळ ब्रिटीशांनी नोकरी केलेल्या भारतीयांनी बनवले होते. कोरेगाव हे गाव नदी किनाऱ्यावर, जे वर्षाच्या यावेळी उथळ आणि अरुंद होते. गावात मानक मराठा पद्धतीने एक मजबूत तटबंदी बांधली गेली. स्टॉटनने गावाला ताब्यात घेतले परंतु मराठ्यांनी व्यापलेल्या तटबंदीला घेण्यास तो असमर्थ ठरला. ब्रिटिशांनी पाण्याचे एकमेव स्रोत नदीपासून कापले होते. दिवसभर ही जोरदार लढाई सुरू झाली. रस्त्यावर आणि तोफा पकडल्या गेल्या आणि पुन्हा ताब्यात घेतल्या, अनेक वेळा हात बदलल्या. बाजी रावांचा सेनापती त्र्यंबकजी यांनी लेफ्टनंट चिशोमचा वध केला आणि बापू गोखले यांचा एकुलता एक मुलगा गोविंदराव गोखले याच्या मृत्यूचा बदला घेतला. पेशव्यांनी जवळपास दोन मैलांच्या अंतरावर असलेल्या डोंगराच्या माथ्यावरून युद्ध पाहिले. मराठ्यांनी हे गाव रिकामे केले आणि रात्रीच्या वेळी ते माघारी गेले. मराठ्यांच्या बाजूने केलेले हे पाऊल न्याय्य वाटेल कारण ते रंगदी मसलतऐवजी गणिमी कावाच्या डावपेचांचा उपयोग करीत होते. अर्ध्याहून अधिक युरोपियन अधिकारी जखमी झाल्याने ब्रिटीशांनी १७५ माणसे गमावली आणि जवळजवळ एक तृतीयांश अनियमित घोड्याचा मृत्यू झाला. मराठ्यांनी ५०० ते ६०० पुरुष गमावले. सकाळी जेव्हा इंग्रजांना हे गाव रिकामं झालेले आढळले तेव्हा स्टॉन्टनने आपली कुचकामी सैन्य घेऊन पुण्याकडे कूच करण्याचे नाटक केले पण प्रत्यक्षात शिरुरला गेले. कोरेगाव युद्धाबद्दलची पहिली अस्सल माहिती दर्शविते की ती इंग्रजांच्या पराक्रमी विजयापेक्षा अरुंद सुटलेला होता. “लेफ्टनंट कर्नल बुर यांच्याकडून ३ तारखेला (जानेवारी, १८१८ रोजी खाती मिळाली आहेत, अशी माहिती देऊन बॉम्बे नेटिव्ह इन्फंट्रीच्या दुसऱ्या बटालियनच्या १ ली रेजिमेंटचा कमांडर स्टॉन्टन सुदैवाने आपला मोर्चा परत सेरूरमध्ये परतू शकला होता. १२५ जखमी, गोरेगाव येथे ५० पुरले आणि तेथे १२ किंवा १५ सोडले, ते गंभीरपणे जखमी झाले; पेशवे दक्षिणेकडे, जनरल स्मिथच्या मागे लागला होता, ज्याने कदाचित बटालियन वाचवली होती. " लढाईनंतर जनरल प्रिट्झलरच्या अधीन असलेल्या ब्रिटीश सैन्याने पेशव्याचा पाठलाग केला, जो दक्षिणेकडे साताऱ्यांच्या राजासह कर्नाटकच्या दिशेने पळून गेला. पेशव्याने जानेवारी महिन्यात दक्षिण दिशेकडे उड्डाण केले. म्हैसूरच्या राजाचा पाठिंबा न मिळाल्याने पेशवाई दुप्पट झाली आणि जनरल प्रिटझलला सोलापूरच्या दिशेने जाण्यासाठी निघाले. २९ जानेवारीपर्यंत पेशवाईचा पाठपुरावा फलदायी झाला नव्हता. जेव्हा जेव्हा बाजीरावांना इंग्रजांनी दडपले तेव्हा गोखले आणि त्यांच्या हलकी फौजे पेशव्याभोवती फिरली आणि लांब गोळीबार केला. काही झडपे झाल्या आणि मराठ्यांना घोड्यांच्या तोफखान्यांमधून वारंवार गोळ्या माराल्या. तथापि, कोणत्याही पक्षाचे कोणतेही फायदेशीर परिणाम नव्हते. ७ फेब्रुवारी रोजी जनरल स्मिथने साताऱ्यात प्रवेश केला आणि मराठ्यांचा राजवाडा ताब्यात घेतला. त्याने प्रतीकात्मकपणे ब्रिटिश ध्वज चढविला. दुसऱ्या दिवशी, भगवा झेंडा-शिवाजी आणि मराठ्यांचा ध्वज त्याच्या जागी उभा राहिला. लोकसंख्येचा पाठिंबा मिळवण्यासाठी ब्रिटीशांनी घोषित केले की ते कोणत्याही धर्माच्या आज्ञांमध्ये हस्तक्षेप करणार नाहीत. त्यांनी जाहीर केले की सर्व वटान, इनम्स, निवृत्तीवेतन आणि वार्षिक भत्ते सुरू ठेवण्यात येतील जे प्राप्तकर्त्यांनी बाजीरावांच्या सेवेतून माघार घेतली. यावेळी बाजीराव सोलापूरच्या परिसरात राहिले. १९ फेब्रुवारी रोजी जनरल स्मिथला कळले की पेशवे पंढरपूरला जात आहेत. जनरल स्मिथच्या सैन्याने अष्टी मार्गावर असलेल्या पेशव्यांवर हल्ला केला. या युद्धादरम्यान पेशवाईंचा इंग्रजांपासून बचाव करताना गोखलेचा मृत्यू झाला. आपला भाऊ आणि आईसह साताराचा राजा पकडला गेला. १७५० च्या दशकात पहिल्यांदा ताराबाईंनी तुरूंगात टाकलेल्या मराठा राजाची सत्ता फार पूर्वी गमावली गेली होती पण ताराबाईच्या मृत्यूनंतर १७६३ मध्ये माधवराव पेशवे यांनी पुन्हा राज्य केले. तेव्हापासून राजाने पेशव्यांची नेमणूक करण्याचे मुख्य पद कायम ठेवले होते. सम्राट आलमगीर दुसरा यांनी पेशवे येथे आपल्या छत्रपती घराण्याचे सांत्वन केले होते. छत्रपतींनी ब्रिटीशांच्या बाजूने घोषित केले आणि यामुळे मराठा संघटनेचे प्रमुख म्हणून पेशवे यांची कायदेशीर स्थिती संपुष्टात आली, हे एका जहिरनामाद्वारे केले गेले होते, ज्यात पेशव्यांना मराठा संघटनेचे प्रमुख राहिलेले नाही. तथापि बाजीराव द्वितीय यांनी पेशंटच्या पदावरून त्यांना हटविण्याच्या जहिरनामाला आव्हान दिले होते आणि मासेन्सटार्ट एल्फिन्स्टन यांना आपल्या राज्यात ब्रिटिश रहिवासी म्हणून काढून दुसरे एक जाहिरानामा जारी केले. गोखले यांचा मृत्यू आणि आष्टी येथे झालेल्या संघर्षानंतर युद्धाचा अंत लवकर झाला. यानंतर लवकरच बाजीराव हे पटवर्धनांनी निर्जन केले. १० एप्रिल १८१८ पर्यंत, जनरल स्मिथच्या सैन्याने सिंहगड आणि पुरंदरचे किल्ले ताब्यात घेतले.१३ फेब्रुवारी १८१८ मध्ये माऊंट्सटार्ट एल्फिन्स्टन यांनी त्यांच्या डायरी एन्ट्रीमध्ये सिंहगड पकडल्याचा उल्लेख केला आहे: "या सैन्यात मराठा नव्हता, परंतु त्यात १०० अरब, ६०० गोसाई आणि ४०० कोकणी होते. किल्लादार अकरा वर्षांचा मुलगा होता; खरा राज्यपाल, अप्पाजी पुंट सेवरा, एक मध्यम दिसणारा कारकून. या चौकीचा अगदी उदारतेने वागणूक देण्यात आली; आणि त्या ठिकाणी बरेच संपत्ती व पैसा असले तरी किल्लेदार यांना स्वतःचा हक्क सांगण्याची परवानगी होती. " ३ जून १८१८ रोजी बाजीराव यांनी ब्रिटीशांसमोर आत्मसमर्पण केले आणि वार्षिक देखभाल म्हणून ₹ आठ लाखांच्या रकमेची चर्चा केली. बागीराव यांनी जहागीरदार, त्यांचे कुटुंब, ब्राह्मण आणि धार्मिक संस्था यांच्या बाजूने इंग्रजांकडून आश्वासने मिळविली. कानपूरजवळील पेशव्यांना बिठूरला पाठवण्यात आले. पेशव्यांच्या पतन आणि हद्दपारीचा राष्ट्रीय पराभव म्हणून संपूर्ण मराठा साम्राज्यावर शोक व्यक्त केला जात होता, पण पेशवाई अप्रिय दिसत नव्हती. त्याने जास्त विवाह केले आणि त्याचे दीर्घ जीवन धार्मिक कामगिरी आणि मद्यपानात व्यतीत केले.