cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
लाजाळू
पुण्यातील लाजाळू
पुणे जिल्ह्याच्या पूर्व भागात इ.स. १९९०च्या सुमारास ओढे, नाले व ओलसर ठिकाणी लाजाळूचे अस्तित्व मोठ्या प्रमाणात होते. मात्र, त्या नंतरच्या दशकांत अवर्षणाचे वाढलेले प्रमाण, गावोगावचे नष्ट झालेले ओढे-नाले, उरलेल्या ओढे-नाल्यातून वाळूमाफियांनी केलेला वाळूउपसा व या कारणाने ओढे नाल्यांतील पाणी साठवून ठेवण्याची कमी झालेली क्षमता आणि त्यामुळे जमिनीतील नष्ट झालेला ओलसरपणा, वाढलेले प्रदूषण आदी कारणाने या परिसरातून लाजाळू वनस्पती नष्ट झाली असल्याचे अभ्यासकांचे म्हणणे आहे. त्याचबरोबर उजनी धरणाच्या पाण्यात मोठ्या प्रमाणात प्रदूषण होऊन रासायनिक घटकांचे व क्षारांचे वाढलेले प्रमाण आढळत असल्याने, या पाण्याचा परिणाम होऊन या वनस्पतीला पुणे जिल्ह्यात अखेरची घटका मोजावी लागली आहे.
बाह्य दुवे
वर्ग:औषधी वनस्पती
तोरणे
तोरणे हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील सातारा जिल्ह्यातील पाटण तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथे ऑक्टोबर ते मार्च हा हिवाळा हंगाम असतो. हिवाळ्यात दिवसा तापमान ३० सेल्सियस तर रात्री तापमान ११ अंश सेल्सियस असते.जून ते सप्टेंबर हा पावसाळा हंगाम असतो. पावसाळ्यात दिवसा तापमान २८ अंश सेल्सियस तर रात्री तापमान २२ अंश सेल्सियस असते. पावसाळ्यात चांगल्या प्रमाणात पाऊस पडतो. एप्रिल ते जून हा उन्हाळा मोसम असतो. उन्हाळ्यात दिवसा तापमान ३८ अंश सेल्सियस तर रात्री तापमान २० अंश सेल्सियस असते.
संदर्भ
वर्ग:पाटण तालुक्यातील गावे वर्ग:सातारा जिल्ह्यातील गावे
गहिनीनाथ
नवनाथांपैकी एक. गहिनीनाथ हे निवृत्तीनाथांचे गुरू होते.
गहिनीनाथाचा मातीच्या पुतळ्यापासून जन्म, मधुनाभा ब्राह्मणाकडून संगोपन
कनकागिरी गावात मच्छिंद्राने गोरक्षनाथास उपदेश करून सर्व वेदशास्त्रांत प्रवीण केले, चौदा विद्याहि त्यास पक्क्या पढविल्या; सकल अस्त्रात वाकब केले, साबरी विद्या शिकविली व सर्व देवाच्या पायांवर त्यास घातले. नरशी, कालिका, म्हंदा, म्हैशासुर, झोटिंग वेताळ, मारुती, श्रीराम इत्यादिकांची दर्शने करविली. जेव्हा रामाची भेट झाली, तेव्हा रामाने गोरक्षनाथास मांडीवर बसवून आशीर्वाद दिले. असो बावन वीरांसहवर्तमान श्रीराम, सूर्य, आदिकरून सर्वांनी गोरक्षास वरदाने दिली व त्यास तपास बसविण्यासाठी मच्छिंद्रनाथांना सांगून ते आपापल्या ठिकाणी गेले.
एके दिवशी गोरक्षनाथ संजीवनीमंत्र पाठ करीत बसले होते. जवळ मच्छिंद्रनाथ नव्हते. तो एकटाच त्या ठिकाणी बसला आहे अशा संधीस गावची मुले खेळत खेळत त्याच्या जवळ गेली. ती मुले चिखलाचा गोळा घेऊन आपसात खेळत होती. त्यांनी गोरक्षास चिखलाची गाडी करावयास सांगितले, पण त्याने आपणास गाडी करता येत नाही म्हणून सांगितल्यावर ती मुले आपणच करू लागली. त्यांनी चिखलाची गाडी तयार केली. त्या गाडीवर बसावयासाठी एक गाडीवान असावा असे त्या मुलांच्या मनात येऊन ती चिखलाचा पुतळा करू लागली, परंतु त्यांना साधेना, म्हणून ती एक मातीचा पुतळा करून देण्याविषयी गोरक्षनाथाची प्रार्थना करू लागली. त्याने त्यांची ती विनवणी कबूल केली व चिखल घेऊन पुतळा करावयास आरंभ केला.
गोरक्षनाथ जो चिखलाचा पुतळा करील त्यापासून गहिनीनाथाचा अवतार व्हावयाचा, वगैरे संकेत पूर्वी ठरलेला होता. त्या अन्वये त्यास पुतळा करून देण्याची बुद्धि उत्पन्न झाली. नवनारायणांपैकी करभंजन हा अवतार ह्या मातीच्या पुतळ्यापासून व्हावयाचा, म्हणून गोरक्षास तशी बुद्धि होऊन त्याने पुतळा करावयास घेतला. त्या वेळी मुखाने संजीवनी मंत्राचा पाठ चालला होता. संपूर्ण पुतळा तयार झाला अशी संधि पाहून करभंजनाने त्यात प्रवेश केला. तेव्हा अस्थी, त्वचा, मांस, रक्त इत्यादी सर्व होऊन मनुष्याचा तेजःपुंज पुतळा बनला. मग तो रडू लागला. हा आवाज जवळ असलेल्या मुलांनी ऐकिला. तेव्हा गोरक्षनाथाने भूत आणिले. असा त्या मुलांनी बोभाटा केला व लागलेच सर्वजण भिऊन पळून गेले. पुढे मार्गात मच्छिंद्रनाथांशी भेट होताच, त्याने त्या मुलास भिण्याचे व ओरड करून लगबगीने धावण्याचे कारण विचारिले व तुम्ही भिऊ नका म्हणून सांगितले. तेव्हा पुतळ्याचा मजकूर मुलांनी सांगितला.
मुलांचे भाषण ऐकून मच्छिंद्रनाथ विस्मयात पडला व काय चमत्कार आहे तो आपण स्वतः डोळ्यांनी पहावा असे त्याने मनात आणिले आणि मुलांस जवळ बसवून सर्व खाणाखुणा विचारून घेतल्या.
मच्छिंद्रनाथांस मुलांनी दुरून ठिकाण दाखविले होतेच. तेथून एक मुलाचा शब्द त्यास ऐकू येऊ लागला. तेव्हा हा करभंजन नारायणाचा अवतार झाला, असे मच्छिंद्रनाथाने समजून मुलास उचलून घेतले व तो मार्गाने चालू लागला. गोरक्षनाथाने पुतळा केला असूनहि तो जवळ दिसेना, म्हणून मच्छिंद्रनाथ मुलास घेऊन जात असता, गोरक्षनाथास हाका मारीत चालला. ती गुरूची हाक ऐकून गोरक्ष एका घरात लपला होता तेथून बाहेर आला. पण मच्छिंद्राच्या हातातील मुलास पाहताच त्यालाहि भीति वाटली. त्याची गुरूजवळ येण्यास हिंमत होईना. हे पाहून गोरक्षास भय वाटते असे मच्छिंद्रनाथ समजले. मग त्याने मुलास चिरगुटात गुंडाळून ठेविले व गोरक्षापाशी जाऊन सांगितले की. हा मनुष्य आहे व तो नवनारायणापैकी एक नारायणाचा अवतार आहे. मग गोरक्षानेही कसा काय प्रकार झाला होता तो सांगितला तेव्हा ते वर्तमान ऐकून मच्छिंद्रनाथांसआनंद झाला जसा तू गोवरामध्ये झालास तसाच तू संजीवनी मंत्र म्हणून हा पुतळा केलास. त्यात करभंजन नारायणाने संचार केला आहे; तो भूत नसून मनुष्य झाला आहे, अशी साद्यंत हकीगत सांगून मच्छिंद्रनाथाने गोरक्षाची भीति उडविली मग त्यासहवर्तमान मुलास घेऊन मच्छिंद्रनाथ आपल्या आश्रमास गेला तेथे त्याने गाईचे दूध आणून मुलास पाजिले व त्यास झोळीत घालून हालवून निजविले.
याप्रमाणे प्रकार घडल्याची बातमी गावभर झाली. तेव्हा गावचे लोक भेटीस जाऊन मुलाची चौकशी करीत तेव्हा नाथहि सर्व वृत्तांत सांगत; तो ऐकून त्यांना नवल वाटे. मच्छिंद्रनाथाने आपल्या शिष्याकडून मातीचा पुतळा जिवंत करविला, ह्यास्तव ब्रह्मदेवापेक्षा मच्छिंद्रनाथाची योग्यता विशेष होय, असे जो तो बोलू लागला
तेथून पुढे तीर्थयात्रा करीत फिरताना मुलासहि बरोबर नेणार असा मच्छिंद्राचा मानस पाहून, त्यामुळे मुलाची अनास्था होईल मुलाचे आईवाचून संरक्षण व्हावयाचे नाही, म्हणून मुलास कोणाच्या तरी हवाली करा, असे पुष्कळांनी मच्छिंद्रनाथांस सुचविले. ते ऐकून, तसे होईल तर फारच चांगले होईल असे नाथाने उत्तर दिले. अशा तऱ्हेने मच्छिंद्रनाथांचा रुकार मिळाल्यानंतर मुलास कोणाच्या तरी माथी मारावा असा गावकऱ्यांनी घाट घातला. मग मधुनाभा या नावाचा एक ब्राह्मण तेथे राहात होता. त्याची गंगा ह्या नावाची स्त्री महापतिव्रता होती. उभयता संतती नसल्याने नेहमी रंजीस असत व त्यांस कोणत्याच गोष्टीची हौस वाटत नसे. ते दोघे ह्या मुलाचा प्रतिपाळ आस्थेने करतील असे जाणून त्यांच्याबद्दल सर्वांनी मनापासून मच्छिंद्राकडे शिफारस केली. मग अशा लोकप्रिय स्त्रीपुरुषांच्या हातात गहिनीनाथांसारखे रत्‍न देणे नाथासहि प्रशस्त वाटले. त्याने मुलास गंगाबाईच्या ओटीत घातले आणि सांगितले की, मातोश्री ! हा पुत्र वरदायक आहे. करभंजन म्हणून जो नवनारायणांपैकी एक त्याचाच हा अवतार आहे. ह्याचे उत्तम रितीने संगोपन कर, तेणेकरून तुझे कल्याण होईल व जगाने नावाजण्यासारखा हा निपजेल; हा पुढे कसा होईल हे मातोश्री, मी तुला आता काय सांगू? पण याचे सेवेसाठी मूर्तिमंत कैलासपति उतरेल. ज्याचे नाव निवृत्ति असेल त्यास हा अनुग्रह करील. याचे नाव गहिनीनाथ असे ठेव. आम्ही तीर्थयात्रेस जातो. पुन्हा बारा वर्षांनी हा आमचा बाळ गोरक्षनाथ येथे येईल, तेव्हा तो ह्यास अनुग्रह करील.
मग मोहनास्त्र मंत्र म्हणून विभूति तिचे अंगावर टाकताच, तिच्या स्तनात दूध उत्पन्न झाले. मग मुलास स्तनपान करविल्यानंतर तिने गावातील सुवासिनी बोलावून मुलास पाळण्यात घालून गहिनीनाथ असे त्याचे नाव ठेविले.
पुढे मच्छिंद्रनाथ काही दिवस तेथे राहिला व गावकऱ्यांची रजा घेऊन गोरक्षासहवर्तमान तो तीर्थयात्रेस गेला. जाताना गोरक्ष अजून कच्चा आहे असे मच्छिंद्रनाथास दिसून आले. मग त्यास बदरिकेद्वार स्वामींच्या हवाली करून तपास लावावे असे मनात जाणून अनेक तीर्थयात्रा करीत करीत ते बदरिकाश्रमास गेले.
मच्छिंद्रनाथास सोन्याच्या विटेचा मोह, समाराधना, गहिनीनाथास गोरक्षाचा उपदेश
मच्छिंद्र व गोरक्षनाथ सौराष्ट्र गावांहून निघाले ते मार्ग क्रमीत तैलंगणांत गेले. तेथें त्यांनीं गोदेचे संगमीं स्नान करून श्रीशिवाचे पूजन केले. पुढे आंवढ्यानागनाथ, परळीवैजनाथ आदिकरून तीर्थे केल्यावर महारण्यात गर्भागिरी पर्वतावर जे वाल्मीकिऋषीचे स्थान आहे, तेथे ते आले. ते अरण्य महाभयंकर, वाट देखील धड उमगेना; अशा त्या घोर अरण्यांतून प्रवास करण्याचा प्रसंग आल्यामुळे मच्छिंद्रनाथ भिऊन गेला. त्याचे कारण असे होते कीं, स्त्रीराज्यातून निघतांना त्यास मैनाकिनी राणीने जी सोन्याची वीट दिली होती ती कोणास न समजू देता त्याने झोळीत ठेविली होती. ती वीट चोर नेतील या धास्तीने त्याच्या जिवात-जीव नव्हता. ही सर्व भीति गोरक्षनाथाच्या लोभाबद्दल परीक्षा पाहण्यासाठीच होती, नाही तर मच्छिंद्रनाथास भीति कशाची असणार ! तो मार्गात चालत असतां गोरक्षास विचारी की, ह्या घोर अरण्यात चोरांची धास्ती तर नाहींना ? हे ऐकून गुरूला चोराचे भय कशासाठी असावे, ही कल्पना गोरक्षनाथाच्या मनात उत्पन्न झाली. गुरूजवळ काही तरी वित्त असले पाहिजे व ते चोर लुटून नेतील ही भीति त्यांना आहे, असा त्याने तर्क केला व ते भय निरसन होण्याचा उपाय योजावा, असा मनात विचार करून तो काही उत्तर न देतां तसाच मुकाटयाने चालत होता. इतक्यात त्यांस एक पाण्याचे ठिकाण लागले तेथे मच्छिंद्रनाथाने गोरक्षास अंमळ थांबावयास सांगितले व आपली झोळी त्याच्याजवळ देऊन तो शौचास गेला. तेव्हा गोरक्षनाथाने गुरूच्या झोळीत पाहिले तो सोन्याची वीट दिसली. तेव्हा हेच भीतीचे मूळ असे जाणून त्याने ती वीट फेंकून देऊन तितक्याच वजनाचा एक दगड तीत भरून ठेविला व आपण चालू लागला. मच्छिंद्रनाथहि मागून चालू लागला. गोरक्ष बराच लांब गेल्यावरही गुरू मागून येतच होता. त्याची वाट पहात तो विसावा घेत बसला. तितक्यात एक विहीर त्याचे नजरेस पडली. तीत त्याने स्नान केले, मीननाथास स्नान घातले व नित्यकर्म उरकून घेत आहे तो मच्छिंद्रनाथ जवळ आला आणि पूर्ववत् ’येथून पुढे काही भय वगैरे नाहीना ?’ असे विचारू लागला. त्यावर ’भय होते ते मागे राहिले, आतां काळजी न वाहतां स्वस्थ असावे’ असे गोरक्षनाथाने उत्तर दिले.
अशा उडवाउडवीच्या गोष्टी जेव्हा गोरख सांगू लागला तेव्हा मच्छिंद्रनाथ चकित झाला.मग त्याने आपणांस वीट मिळाल्याची हकीकत सांगितली व तिला कोणी चोरटे येऊन लुटून नेतील, ही मोठी मला धास्ती आहे, म्हणून बोलला. ते ऐकून गोरक्ष म्हणाला, अशाश्वत वित्त आता आपल्याजवळ नाही म्हणून भय देखील नाही ! हें ऐकून काहींतरी दगा झाल्याची कल्पना मच्छिंद्रनाथाच्या मनांत उद्भवली व त्यास तळमळ लागली. तेव्हा गोरक्षानें मच्छिंद्रनाथाचा हात धरला आणि उभयतांनी आपापल्या झोळ्या घेऊन पर्वतावर जाण्याची तयारी केली. निघण्यापूर्वी झोळी तपासतां झोळींत वीट नाही असे पाहून मच्छिंद्र गोरक्षास पुष्कळ टाकून बोलला व रडून त्याने एकच गोंधळ केला. त्या दुःखाने तो गडबडा लोळू लागला व मोठमोठ्याने रडून पिशाच्चासारखा चौफेर फिरू लागला. त्याने गोरक्षास नाही नाही ते बोलून शेवटी निघून जा. तोंड दाखवू नको, इतकेसुद्धा सांगितले.
मच्छिंद्रनाथाचे ते काळजास झोंबणारे शब्द ऐकून देखील गोरक्ष उगाच राहिला व त्याचा हात धरून त्यास पर्वतशिखरावर घेऊन गेला. जातांना पर्वतावर गोरक्षाने सिद्धयोगमंत्र जपून लघवी केली. त्यामुळे तो सर्व पर्वत सुवर्णमय होऊन गेला. मग लागेल तितके सुवर्ण नेण्यास त्याने गुरूस विनंति केली. ते अघटित कृत्य पाहून त्याने गोरक्षाची वाहवा करून त्यास शाबासकी दिली आणि त्यास आलिंगन देऊन पोटाशी धरून म्हटले, बाळा गोरक्षा, तुझ्यासारखा परीस सोडून सोन्याला घेऊन काय करू ? अशा प्रकारच्या अनेक उपमा देऊन मच्छिंद्रनाथानेेंे त्याची पुष्कळ वाखाणणी केली.
गोरक्षानेंगुरूच्या बोलण्याचा तो झोंक पाहिला, तेव्हा आजपर्यंत सुवर्णाची वीट कोणत्या कारणास्तव जपून ठेविली होती ते मला सांगावे, असा त्यानें आग्रह धरिला. तेव्हा मच्छिंद्रनाथ म्हणाला की, माझ्या मनात अशी इच्छा होती की, आपल्या देशी गेल्यावर साधुसंतांची पूजा करून एक मोठी समाराधना घालावी. ते ऐकून तुमचा हा हेतु मी पुरवितो, म्हणून गोरक्षाने त्यास सांगितले. मग गोरक्षाने गंधर्वास्त्रमंत्र म्हणून भस्माची एक चिमटी स्वर्गाकडे फेकली; त्याबरोबर चित्रसेन गंधर्व येऊन नाथास वंदन करून काय आज्ञा आहे म्हणून विचारू लागला. तेव्हा गोरक्षाने सांगितले की, आणखी काही गंधर्वांस बोलाव आणि त्यांना चौफेर पाठवून बैरागी, संन्यासी, जपी, तपी, संतसाधु, देव, गंधर्व, दानव किन्नर या सर्वांस येथे आणावे. कां की, आम्हांस एक टोलेजंग जेवणावळ घालावयाची आहे. मग चित्रसेनाने शंभर गंधर्व आणून जिकडे तिकडे पाठविले. ते गंधर्व पुष्कळांस आमंत्रण करून त्यांस घेऊन आले. नवनाथ, शुक्राचार्य, दत्तात्रेय, याज्ञवल्क्य, वसिष्ठ, वामदेव, कपिल, व्यास, पराशर, नारद, वाल्मीकि, आदिकरून मुनिगण तेथे थोडक्याच वेळां येऊन पोहोचले.
नंतर गोरक्षनाथाने मच्छिंद्रनाथास सांगितले की, भोजनसमारंभास पुष्कळ मंडळी जमली आहे; तरी तुमची मी मागे मार्गांत टाकून दिलेली सोन्याची वीट आणून देतो, ती घेऊन समारंभ साजरा करावा. यावर मच्छिंद्रनाथाने त्याचे समाधान केले कीं, बाळा तुझ्यासारखा शिष्य असल्यावर मला यःकश्चित् सोन्याची वीट घेऊन काय करावयाची आहे ? मग गोरक्ष म्हणाला, सर्व यथासांग होईल; पण हा सर्व आपल्या कृपेचा प्रताप, मजकडे काही नाही, असे बोलून त्याने चरणांवर मस्तक ठेविले व मी सर्व व्यवस्था लावून बंदोबस्त करितो, आपण काही काळजी न करितां स्वस्थ असावे असे सांगितले.
नंतर त्याने अष्टसिद्धींस बोलावून त्यांच्याकडे स्वयंपाकाचे काम देऊन उंची उंची अनेक पक्वान्ने तयार करण्याची आज्ञा केली व बंदोवस्त नीट राहून काही एक न्यून न पडू देण्याची सक्त ताकीद दिली. मग त्याने एकंदर कामाची व्यवस्था लाविली व उत्सवाचा बंदोवस्त उत्तम प्रकारचा ठेविला. त्या वेळेस सर्वांना अत्यानंद झाला.
या भोजनसमारंभांत गहिनीनाथ आले नव्हते. म्हणून गोरक्षनाथानें ही गोष्ट मच्छिंद्रनाथास सुचविली. तेव्हा मधुब्राह्मणाकडे एका गंधर्वास पाठवून पुत्रासह त्यास घेऊन येण्यास सांग, म्हणजे तो त्यास आणील, असे मच्छिंद्रनाथाने गोरक्षास सांगितले. त्यावरून गोरक्षनाथाने चित्रसेनगंधर्वास सर्व वृत्तान्त कळविला व त्याच्या अनुमतीने एक पत्र लिहविले. ते त्यानेंसुरोचन नामक गंधर्वाजवळ दिले. ते त्याने कनकगिरीस जाऊन त्या मधुब्राह्मणास दिले व इकडील सविस्तर मजकूर सांगितला. मग तो ब्राह्मण मोठया आनंदाने मुलास आणि गहिनीनाथास घेऊन निघाला, तो मजल दरमजल करीत करीत गर्भाद्रिपर्वती येऊन पोहोचल्यावर त्याने गहिनीनाथास मच्छिंद्रनाथाच्या पायांवर घातले. त्या वेळेस त्याचे वय सात वर्षाचे होते. मच्छिंद्रनाथ मुलाचे मुके घेऊं लागला. त्या नंतर हा गहिनीनाथ करभजन नारायणाचा अवतार असल्याचे त्याने सर्वांस निवेदन केले.
त्या वेळीं शंकरानें मच्छिंद्रनाथास सांगितलें कीं, आम्हास पुढें अवतार घ्यावयाचा आहे, त्या वेळीं मी निवृत्ति या नांवानें प्रसिद्धीस येईन व हा गहिनीनाथास अनुग्रह करील; यास्तव यास अनुग्रह देऊन सकल विद्यांमध्यें प्रवीण करावें. हें ऐकून मच्छिंद्रनाथानें गोरक्षनाथाकडून गहिनीनाथास लागलाच अनुग्रह देवविला. तसेंच संपूर्ण देवांच्या समक्ष त्याच्या मस्तकावर आपला वरदहस्त ठेविला हा समराधनेचा समारंभ एक महिनाभर सतत चालला होता. मग गोरक्षानें कुबेरास सांगितलें कीं, तूं हा सुवर्णाचा पर्वत घेऊन जा आणि ह्याच्या मोबदला आम्हांस अमोल वस्त्रें-भूषणें दे; म्हणजे तीं सर्व मंडळीस देऊन रवाना करतां येईल. हें भाषण ऐकून कुबेरानें येथील धन येथेंच असूं द्या. आज्ञा कराल त्याप्रमाणें वस्त्रालंकार मी घेऊन येतों. मग त्यानें वस्त्रांचीं दिंडें व तऱ्हेतऱ्हेचे पुष्कळ अलंकार आणून दिले. तीं वस्त्रें भूषणें सर्वांना दिलीं; याचकांना द्रव्य देऊन त्या सर्वांच्या इच्छा तृप्त केल्या व मोठया सन्मानानें सर्वांची रवानगी करून दिली.
इकडे गर्भाद्रिपर्वतावर गहिनीनाथास अभ्यास करविण्याकरितां गोरक्ष व मच्छिंद्रनाथ राहिले. उमाकांतहि तेथेंच होते. त्या सुवर्ण पर्वतावर अदृश्यास्त्राची योजना करून कुबेर आपल्या स्थानीं गेला. अदृश्यास्त्राच्या योगानें सुवर्णाचा वर्ण झांकून गेला; परंतु त्या पर्वतावर शंकर राहिले. ते अद्यापि तेथेंच आहेत. त्यास ’म्हातारदेव’ असें म्हणतात. त्याच्या पश्चिमेस कानिफनाथ राहिला; त्यानें त्या गांवाचें नांव मढी असें ठेविलें. त्याच्या दक्षिणेस मच्छिंद्रनाथानें वसति स्थान केलें. त्याच्या पूर्वेस जालंदरनाथ राहिला. त्याच पर्वताच्या पलीकडे वडवानळ गांवीं नागनाथानें वस्ती केली. विटे गांवांत रेवणसिद्ध राहिला. गर्भाद्रिपर्वतावर वामतीर्थी गोरक्षनाथ राहिला. त्यानें तेथेंच गहिनीनाथाकडून विद्याभ्यास करविला. एका वर्षांत तो सर्व विद्येंत निपुण झाला. नंतर त्यास मधुब्राह्मणांकडे पाठवून दिलें. पुढें त्या ठिकाणीं बहुत दिवसपर्यंत राहून शके दहाशें या वर्षीं त्यांनीं समाधि घेतल्या.
कबरीच्या घाटाच्या समाधी बांधण्याचा मुख्य मुद्दा हाच होता की, पुढें यवनराजाकडून उपद्रव होऊ नये. एकदांऔरंगजेबबादशहाने ह्या समाधी कोणाच्या आहेत म्हणून विचारल्यावरून लोकांनीं त्यास सांगितले कीं, तुमच्या पूर्वजांच्या आहेत. मठात कान्होबा, पर्वती, मच्छिंद्र, त्याच्या पूर्वेस जालंदर, त्याच्या पलीकडे गहिनीनाथ असे ऐकून त्याने तीं नावे पालटून दुसरी ठेविली, तीं अशीं: जानपीर असें नांव जालंदरास दिलें. गैरीपीर हें नांव गहिनीनाथास ठेविलें. मच्छिंद्राचें मायाबाबलेन व कानिफाचें कान्होबा अशी नांवें ठेवून तेथें यवन पुजारी ठेविले. कल्याण कलयुगीं बाबाचैतन्य यांची समाधि होती, पण तें नांव बदलून राववागशर असें नांव ठेविलें. गोरक्ष आपल्या आश्रमीं सटव्यांस ठेवून तीर्थयात्रेस गेला.
गैरीपीर
नवनाथ बहुत दिवसपर्यंत तीर्थयात्रा करित होते. शके सत्राशे दहापर्यंत ते प्रकटरूपाने फिरत होते. नंतर गुप्त झाले. एका मठीमध्ये कानिफा राहिला. त्याच्याजवळ पण वरच्या बाजूने मच्छिंद्रनाथ ज्याच्या बायबा असे म्हणतात तो राहिला. जालंदनाथास जानपीर म्हणतात, तो गर्भगिरोवर राहिला आणि त्याच्या खालच्या बाजूस गहिनीनाथ त्यासच गैरीपीर म्हणतात. वडवाळेस नागनाथ व रेवणनाथ वीटगांवी राहिला चरपटीनाथ, चौरंगीनाथ व अंडबंगी नाथ गुप्तरूपाने अद्याप तीर्थयात्रा करीत आहेत. भर्तरी ( भर्तृहरि ) पाताळी राहिला. मीननाथाने स्वर्गास जाऊन वास केला. गिरिनारपर्वती श्रीदत्तात्रेयाच्या आश्रमात गोरक्षनाथ राहिला. गोपीचंद्र व धर्मनाथ हे वैकुंठास गेले. मग विष्णूने विमान पाठवून मैनावतीस वैकुंठास नेले. चौऱ्यांयशी सिद्धांपासून नाथपंथ भरभराटीस आला.
वर्ग:नाथ संप्रदाय वर्ग:नाथ संप्रदायातील व्यक्ती
काशी (महाजनपद)
हे प्राचीन भारतातील सोळा महाजनपदांपैकी एक होते.
प्रदेश
वैदिक काळात कोसलच्या शेजारी या राज्याचा उदय झालेला होता. वरुणा व अशी या नद्यांच्या खोऱ्यात हे राज्य असल्याने याला वाराणशी असेही म्हणत. काशी हे याच्या राजधानीचे ठिकाण होते.
राजे
ब्रम्हादत्त व दधिची हे प्रसिद्ध राजे या राज्यात होऊन गेले. कोसलच्या राजाने काशीचे राज्य नंतर जिंकून घेऊन मगध नरेश अजातशत्रूला विवाहात भेट म्हणून दिले होते.
नरेंद्र केशव सवाईकर
नरेन्द्र केशव सवाईकर (२९ डिसेंबर, १९६६:खांडोळा, दक्षिण गोवा जिल्हा, गोवा - ) हे भारतीय राजकारणी आहेत. हे भारतीय जनता पक्षातर्फे दक्षिण गोवा मतदारसंघातून १६व्या लोकसभेत निवडून गेले.
विनायक कोंडदेव ओक
विनायक कोंडदेव ओक (जन्म : २५ फेब्रुवारी, इ.स. १८४०; - इ.स. १९१५) हे मराठीतील आद्य लघुकादंबरीकार होत. 'शिरस्तेदार' ही त्यांनी लिहिलेली मराठीतली पहिली लघुकादंबरी. ती इ.स. १८८१ मध्ये प्रकाशित झाली होती.
मुलांना बहुश्रुत बनवण्यासाठी, त्यांना वाचनाचा खरा आनंद देण्यासाठी त्यांनी वाचणे आवश्यक आहे असे शालेय शिक्षणाला जोड म्हणून पूरक वाचन काय देता येईल याचा ज्यांनी विचार केला, त्यात विनायक कोंडदेव ओक यांचा प्रामुख्याने उल्लेख केला पाहिजे. विशेष म्हणजे स्वतः ओकांचे शालेय शिक्षण इंग्रजी तिसरीपर्यंतच झाले होते. दरमहा आठ रुपये पगारावर प्राथमिक शाळेत शिक्षक म्हणून त्यांनी नोकरीला प्रारंभ केला आणि दरमहा १०० रुपये पगार असलेले शिक्षणाधिकारी म्हणून ते निवृत्त झाले.
लेखन
इ.स. १८६० च्या सुमारास ओकांनी आपल्या लेखनाला सुरुवात केली. तो काळ मराठीत विविध विषयांवर विपुल पुस्तके प्रसिद्ध होणारा काळ नव्हता. फारशी मराठी पुस्तकेच अस्तित्वात नसल्यामुळे ‘दक्षिणा प्राइज कमिटी’ मराठी ग्रंथलेखनाला उत्तेजन देण्यासाठी पारितोषिके देत होती. शाळेतील मुलांना पुरवणी वाचन म्हणून वाचण्यासाठी मेजर थॉमस कँडीसारखी शिक्षण खात्याशी संबंधित माणसे स्वतःही छोटी-छोटी पुस्तके लिहीत होती. अशा काळात ज्यांनी मुलांसाठी लिहिणे हेच आपले जीवित कर्तव्य मानले अशा मराठी लेखकांत विनायक कोंडदेव ओक हे नाव अग्रभागी घ्यावे लागते. ‘दिसामाजी काही तरी ते लिहावे’ हा रामदासांचा उपदेश ओकांनी तंतोतंत पाळला होता. दररोज निदान दोन पाने तरी लेखन केलेच पाहिजे, असा त्यांनी स्वतःला दंडक घालून घेतला होता.
बालबोध
विनायक कोंडदेव ओकांनी १८८१मध्ये ‘बालबोध’ नावाचे लहान मुलांसाठी असलेले मासिक सुरू केले. या मासिकाचे ते ३४ वर्षे संपादक होते. मासिकाचा सर्व मजकूर ते स्वतःच लिहून काढीत. हे मासिक दीर्घकाळ चालले, याचे एक कारण ओकांची सुबोध शैली हे होते. स्वतः ओकांना मोरोपंतांची कविता आवडे; परंतु त्यांचे लेखन मात्र अतिशय सोप्या मराठीत असे. या मासिकातील लेखनाव्यतिरिक्त ओकांच्या नावावर अनेक पुस्तके आहेत. त्यांची संख्या पन्नासच्या जवळपास भरेल.
एकट्या ‘बालबोध’ मासिकातच चारशेहून अधिक कविता प्रसिद्ध झाल्या आहेत. छोटे-छोटे निबंध लिहून ओकांनी नव्या पिढीला शालेय पुस्तकात नसलेली माहिती दिली. आपल्या मासिकाचा उद्देश सांगताना त्यांनी लिहिले आहे, ‘शाळेत कळत नाहीत; पण तुम्हाला कळल्या पाहिजेत अशा लक्षावधी गोष्टी दरखेपेला थोड्या थोड्या अशा तुम्हाला अगदी सोप्या व मनोरंजक भाषेत सांगून तुमच्या अंगचे सद्गुण वाढावेत आणि दिवसेंदिवस तुम्ही शहाणे आणि सुखी व्हावेत यासाठी आमचा प्रयत्न आहे.’ विनायकरावांचा हा उद्देश आणि त्यांचा दीर्घोद्योग लक्षात घेतला म्हणजे साने गुरुजींचे ते पूर्वज ठरतात. विनायक कोंडदेव ओक अहमदनगर जिल्ह्यातल्या नेवासे या गावी राहत.
मधुमक्षिका
या 'मधुमक्षिके'मध्यॆ विविध प्रकारचे विषय एकत्र केले असले तरी ते इंग्रजीच्या आधाराने का होईना, ओकांनी स्वतःच लिहिले आहेत. त्यामुळे या पुस्तकास वेच्यांचे पुस्तक म्हणता येणार नाही. या पुस्तकातील एका वैशिष्ट्यपूर्ण विषयाकडे लक्ष वेधले पाहिजे. ‘मोहनलालाचे प्रवासवर्णन’ सांगणारे चार भाग या पुस्तकात आहेत. दिल्लीला मोगलांच्या शेवटच्या काळात राहत असलेला मणिराम हा एक दरबारी होता. त्याचा मुलगा बुधसिंग हा माउंट स्टुअर्ट एल्फिन्स्टनच्या लव्याजम्यात शिरस्तेदार म्हणून काम करत असे. एल्फिन्स्टनच्या बरोबर त्याने अनेक देशांचा प्रवासही केला होता. त्याच्याबरोबर त्याचा मुलगा मोहनलाल हाही असे. दिल्लीत जे पहिले सहा विद्यार्थी इंग्रजी शिकू लागले, त्यात हा मोहनलालही होता. त्यामुळे त्याला इंग्रजांच्या बरोबर संभाषण करता येत असे. मोहनलाल एक दैनंदिनीही लिहीत असे. त्यामुळे त्या दिवशी पाहिलेल्या व अनुभवलेल्या गोष्टींची समकालीन नोंद होई. डिसेंबर १८३१ ते जुलै १८३३ च्या मोहनलालच्या प्रवासाचे वर्णन या पुस्तकातील चार वेगवेगळ्या धड्यांत आले आहे. विद्यार्थ्यांना ते खचितच मनोरंजक वाटले असणार. १८६७मध्ये लेखन पूर्ण करून ‘दक्षिणा प्राइज कमिटी’ला ओकांनी सादर केलेले हे पुस्तक पुढे चार वर्षांनी प्रसिद्ध झाले.
विनायक कोंडदेव ओक यांनी लिहिलेली पुस्तके
वर्ग:मराठी लेखक वर्ग:कादंबरीकार वर्ग:इ.स. १८४० मधील जन्म वर्ग:इ.स. १९१५ मधील मृत्यू
आंबेगाव
आंबेगाव हे पुणे जिल्ह्यातील आंबेगाव तालुक्याचे प्रशासकीय मुख्यालय आहे.
येथे जवळच भीमाशंकर नावाचे प्रसिद्ध ज्योतिर्लिग आहे.येथील मावा पेढे एके काळी प्रसिद्ध होते.
भौगोलिक माहिती
हुतात्मा बाबू गेनू सैद (इ.स. १९०९; महाळुंगे पडवळ - डिसेंबर १२, इ.स. १९३०, मुंबई) हा भारतीय स्वातंत्र्यलढ्यात सहभागी झालेला एक स्वातंत्र्यसैनिक होते. ब्रिटिश मालावरील बहिष्काराच्या चळवळीत महाराष्ट्रातल्या मुंबई शहरात ब्रिटिश माल वाहून नेणाऱ्या ट्रकाला रोखण्यासाठी ते रस्त्यावर आडवे पडले. १२ डिसेंबर १९३० ला अंगावरून ट्रक गेल्याने त्यांचा मृत्यू झाला.ते मूळचे राहणारे आंबेगाव तालुक्यातील महाळुंगे या गावचे होते.
इतर माहिती
वर्ग:आंबेगाव तालुका
इ.स. ११८९
मृत्यू
वर्ग:इ.स. ११८९ वर्ग:इ.स.च्या ११८० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १२ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २ ऱ्या सहस्रकातील वर्षे
आठवा एडवर्ड, युनायटेड किंग्डम
वडील पाचवा जॉर्ज ह्यांच्या मृत्यूनंतर एडवर्ड ब्रिटनचा राजा बनला. परंतु त्याला राजघराण्यासाठी आखुन दिलेले नियम व रिती मान्य नव्हत्या व तो सर्रास ह्या नैतिक नियमांचे उल्लघंन करीत असे. राजा बनल्यानंतर केवळ एका महिन्यात एडवर्डने वॉलिस सिम्पसन नावाच्या एका घटस्फोटित अमेरिकन स्त्री सोबत विवाह करण्याचे ठरवले. सामान्य जनता एका घटस्फोटितेला आपली राणी म्हणून कधीही मान्य करणार नाही असा दावा करीत ब्रिटन व इतर राष्ट्रकुल पंतप्रधानांनी ह्याला विरोध दर्शवला. तसेच ब्रिटनचा राजा हा चर्च ऑफ इंग्लंड ह्या ब्रिटनमधील सर्वात मोठ्या धर्मसंस्थेचा प्रमुख असल्यामुळे व चर्चला हा विवाह मान्य नसल्यामुळे एडवर्डने केवळ एका वर्षात सत्ता सोडली. त्याच्या जागेवर त्याच्या धाकटा भाऊ सहावा जॉर्ज ह्यास राजसत्तेवर बसवण्यात आले.
राजेपद सोडल्यानंतर एडवर्डला विशेष महत्त्व मिळाले नाही व त्याने आपले पुढील निवृत्त जीवन पॅरिसमध्ये व्यतीत केले.
सातपुडा
(Satpura) ही भारताच्या मध्यभागी असलेली व तिच्या उत्तरेला असलेल्या विंध्य पर्वतरांगांना समांतर अशी पर्वतरांग आहे. या सातपुड्याच्या उत्तरेला नर्मदा व दक्षिणेला तापी या नद्यांची खोरी आहेत. या पर्वतरांगेला सात घड्या आहेत, म्हणून हिचे नाव सातपुडा पडले. उत्तरेकडून येताना सातपुडा ओलांडला की महाराष्ट्रात प्रवेश झाला असे समजले जाते.
बाह्य दुवे
वर्ग:महाराष्ट्रातील पर्वतरांगा वर्ग:मध्य प्रदेशातील पर्वतरांगा
फ्लॅग फुटबॉल
वर्ग : खेळ वर्ग : अमेरिकन फुटबॉल वर्ग:रिकामी पाने
जगदंबिका पाल
वर्ग:भारतीय राजकारणी वर्ग:उत्तर प्रदेशचे मुख्यमंत्री वर्ग:रिकामी पाने वर्ग:१६ वी लोकसभा सदस्य
सोमनाथ चॅटर्जी
सोमनाथ चॅटर्जी (जन्म : तेजपूर-आसाम, २५ जुलै १९२९; - कलकत्ता, १३ ऑगस्ट २०१८) हे मुळात कम्युनिस्ट पक्षाचे (CPIचे)नेते होते. १९६८ साली ते मार्क्सवादी कम्यनिस्ट पक्षात गेले. ते १४ व्या लोकसभेचे सभापती होते. मार्क्सावादी कम्युनिस्ट पक्षाचे उमेदवार (CPI-Mचे उमेदवार) म्हणून इ.स. १९७१च्या लोकसभा निवडणुकीत पश्चिम बंगाल राज्यातील बरद्वान मतदारसंघातून आणि इ.स. १९७७ आणि इ.स. १९८०च्या लोकसभा निवडणुकांत पश्चिम बंगाल राज्यातील जादवपूर मतदारसंघातून ते लोकसभेवर निवडून गेले होते.
इ.स. १९८४च्या लोकसभा निवडणुकीत त्यांचा काँग्रेस पक्षाच्या उमेदवार ममता बॅनर्जी यांनी जादवपूर लोकसभा मतदारसंघात पराभव केला. त्यानंतर ते इ.स. १९८५ मध्ये पश्चिम बंगाल राज्यातील बोलपूर लोकसभा मतदारसंघातून लोकसभेवर निवडून गेले. पुढे, इ.स. १९८९, इ.स. १९९१, इ.स. १९९६, इ.स. १९९८, इ.स. १९९९ आणि इ.स. २००४च्या लोकसभा निवडणुकांमध्ये त्यांनी त्याच मतदारसंघातून विजय मिळवला.
बालपण
सोमनाथ चॅटर्जी यांच्या कुटुंबाची आर्थिक स्थिती वाईट नव्हती, पण आईमुळे सबंध कुटुंबात ’साधी राहणी’ हे तत्त्व सहजपणे रुजले होते. सोमनाथांच्या आईचे नाव वीणापाणिदेवी. सोमनाथांचे वडील निर्मलचंद्र चॅटर्जी बंगाल हिंदू महासभेचे एक संस्थापक व अध्यक्ष होते. त्यामुळे घरात राजकारणाचा वारसा होता. वडील मानवाधिकाराच्या क्षेत्रात काम करीत असल्याने त्यांच्याकडे राजकीय-सामाजिक क्षेत्रातले बरेच कार्यकर्ते येत. सिटूचे (सेंटर ऑफ इंडियन ट्रेड युनियनचे) कार्यकर्तेही येत. त्यांच्यामुळेच सोमनाथ चॅटर्जी कम्युनिस्ट पक्षाकडे ओढले गेले. सन १९६८मध्ये ते कम्युनिस्ट पक्षात दाखल झाले.
सोमनाथ चॅटर्जी यांनी लिहिलेली पुस्तके
वर्ग:भारतीय राजकारणी वर्ग:बंगाली राजकारणी वर्ग:भारतीय कम्युनिस्ट पक्ष (मार्क्सवादी) वर्ग:लोकसभेचे अध्यक्ष वर्ग:५ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:६ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:७ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:८ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:९ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:१० वी लोकसभा सदस्य वर्ग:११ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:१२ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:१३ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:१४ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:बरद्वानचे खासदार वर्ग:जादवपूरचे खासदार वर्ग:बोलपूरचे खासदार वर्ग:इ.स. १९२९ मधील जन्म वर्ग:इ.स. २०१८ मधील मृत्यू
आंतरराष्ट्रीय एकदिवसीय क्रिकेट मैदानांची यादी
पुरूष आंतरराष्ट्रीय एकदिवसीय
सदर यादी ही कालक्रमानुसार आहे
महिला आंतरराष्ट्रीय एकदिवसीय
सदर यादी ही कालक्रमानुसार आहे
वर्ग:क्रिकेट मैदाने
चकवा
चाकवा हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील वाशिम जिल्ह्यातील मंगरुळपीर तालुक्यातील एक गाव आहे.
इ.स.पू. ११७
समाप्ती
वर्ग:इ.स.पू. ११७ वर्ग:इ.स.पू.चे ११० चे दशक वर्ग:इ.स.पू.चे २ रे शतक वर्ग:इ.स.पू.चे १ ले सहस्रक
चकवा
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.दिवसा उष्ण आणि रात्री थंड असे वर्षभर तापमान असते. पावसाळ्यात येथे मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
त्रिकूट
त्रिकूट हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नांदेड जिल्ह्यातील नांदेड तालुक्यातील एक गाव आहे.
चकवा
संदर्भ
वर्ग:मंगरुळपीर तालुक्यातील गावे वर्ग:वाशिम जिल्ह्यातील गावे
त्रिकूट
हवामान
नैऋत्य मान्सूनमुळे पडणाऱ्या पावसाळ्याचा ऋतू वगळता येथील हवामान सर्वसाधारणपणे कोरडेच असते. येथे वर्षात चार ऋतू असतात. हिवाळा हा नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी अखेरपर्यंत असतो. त्यानंतर येणारा उन्हाळा मात्र जूनच्या पहिल्या आठवड्यापर्यंत खेचला जातो. नैऋत्य मान्सूनचा पाऊस त्याच्या पाठोपाठ येतो आणि ऑक्टोबरच्या पहिल्या आठवड्यापर्यंत टिकतो. शेष ऑक्टोबर आणि नोव्हेंबरचा पूर्वार्ध हा मान्सूनोत्तर गरमीचा काळ असतो. सरासरी वार्षिक पर्जन्यमान ९७५ मि.मी.आहे. नैऋत्य मोसमी वाऱ्यापासून पडणाऱ्या पावसाचे प्रमाण एकूण वार्षिक पर्जन्याच्या ८० टक्के आहे. जुलै आणि ऑगस्ट हे वर्षातील सर्वाधिक पर्जन्याचे महिने आहेत.
मोझांबिक मेटिकल
मेटिकल हे मोझांबिकचे अधिकृत चलन आहे.
त्रिकूट
संदर्भ
वर्ग:नांदेड तालुक्यातील गावे वर्ग:नांदेड जिल्ह्यातील गावे
वरधारा
वरधारा (अन्य नावे: वृद्धदारु ; शास्त्रीय नाव: Argyreia nervosa / Argyrea nervosa var. speciosa ; इंग्लिश: Woolly Morning Glory (वूली मॉर्निंग ग्लोरी), Elephant Creeper (एलिफंट क्रीपर) ;) ही बारमाही उगवणारी, उंचावर चढणारी वेल आहे. ही मूलतः भारतीय उपखंडातील असून आधुनिक काळात हवाई बेटे, आफ्रिका, कॅरिबियन बेटे व जगभरात अन्यत्र पसरली आहे. हिच्या औषधी गुणधर्मांमुळे आयुर्वेदातील काही औषधोपचारांत वरधारा वापरली जाते.
बाह्य दुवे
वर्ग:औषधी वनस्पती
ब्रिटिश ईस्ट इंडिया कंपनी
द ब्रिटिश ईस्ट इंडिया कंपनी ही सतराव्या शतकात इंग्लंडमध्ये स्थापन झालेली एक कंपनी होती. या कंपनीच्या स्थापनेमागचा मुख्य उद्देश ईस्ट इंडीज प्रदेशांत व्यापार करण्याचा होता परंतु कालांतराने या कंपनीचा सगळा व्याप भारतातच झाला. मेह्ता नामक भारतीय आता या कंपनीचा मालक आहे.
टीका
कंपनी आणि ती भारतात करत असलेल्या अत्याचाराची माहिती त्याकाळच्या ब्रिटिश लोकांना होती आणि काही ब्रिटिश आणि स्कॉटिश विचारवंतांनी तिच्यावर टीकेची झोड सुद्धा उठवलेली होती. ह्यांत प्रमुख नाव होते ते म्हणजे ऍडम स्मिथ ह्यांचे. ऍडम स्मिथ, डेविड ह्यूम इत्यादी स्कॉटिश enlightenmentचे मुख्य विचारवंत होते. वैयक्तिक स्वातंत्र्य, फ्री ट्रेड, भांडवलशाही इत्यादी विषयावर ऍडम स्मिथ लाजनक मानले जाते. त्यांनी ह्या सर्व गोष्टींना scandal म्हणून कडाडून विरोध केला. अश्या प्रकारच्या मोनोपोलीने ईस्ट इंडिया कंपनीला माज चढेल असे त्यांचे मत होते. त्या शिवाय ब्रिटिश जनतेचे ह्यांत किती नुकसान आहे हे त्याने दाखवून दिले. “An Inquiry Into the Nature and Causes of the Wealth of Nations” (1776) ह्या पुस्तकांत त्यांनी जे काही लिहिले ते आज सुद्धा अर्थशास्त्रांत शिकवले जाते आणि त्यांना आधुनिक अर्थशास्त्राचा जनक मानले जाते.
Adam Smith highlighted the government-granted monopoly of the EIC and its abuses and inefficiencies. He argued that the Bengal drought was turned into a famine due to the EIC’s incompetence.
भारतीय लोकांना सुद्धा ईस्ट इंडिया कंपनीत भाग असायला पाहिजे आणि राजकीय नियंत्रणापेक्षा भारतात जास्तीत जास्त व्यापार करणे हे कंपनीचे धोरण असायला पाहिजे असे त्यांचे म्हणणे होते.
ब्रिटिश जनतेने ह्या सर्वांच्या विरुद्ध आवाज उठवला तरीसुद्धा त्यांना फरक पडत नसे. कवडीच्या मोलांत सुद्धा जरी वस्त्रे आणि इतर सामान कंपनीने प्राप्त केले तरी ब्रिटिश जनतेला मात्र अव्वाच्या सव्वा दाम देऊनच विकत घ्यायला लागायचे. त्याशिवाय जे सैनिक कंपनी बरोबर जायचे त्यांचा खर्च कंपनी करायची नाही तर राजा करायचा म्हणजे करदात्याच्या पैशातून. ईस्ट इंडिया कंपनीच्या धोरणाने भारतीय मालाचा दर्जा सुद्धा कमी कमी होत होता आणि उलट वाढलेल्या युद्धांनी ब्रिटिश सैनिकांचे जीव जायचे ते वेगळेच. ह्यामुळे सामान्य जनतेत ईस्ट इंडिया कंपनीचा रोष वाढला होता. त्यात अमेरिकन लोकांची भरभराट आणि त्यांनी ज्या पद्धतीने ब्रिटिश लोकांना युद्धांत तर हरवलेच वरून ब्रिटिश राजसत्ता आणि त्यांचा अनागोंदी कारभाराचे वारंवार जे वाभाडे काढले त्यामुळे सामान्य जनता पेटून उठली होती.
ईस्ट इंडिया कंपनीचा एकूण व्यवहार त्या काळी इंग्लंडच्या GDPच्या २% इतका होता. म्हणजे त्या दृष्टीकोनातून ईस्ट इंडिया कंपनी इंग्लंडसाठी इतकी महत्त्वाची नव्हती पण इंग्लंडच्या करदात्यांचा प्रचंड पैसा सुद्धा ईस्ट इंडिया कंपनीच्या मोनोपोलीच्या रक्षणासाठी खर्च होत होता आणि तो पैसा इंग्लंड मधील कदाचित १००-२०० लोकांच्या हातातून जात होता. त्यांच्यासाठी तो फार होता.
संदर्भ
वर्ग:युनायटेड किंग्डमचा इतिहास वर्ग:भारताचा इतिहास
ईस्ट इंडिया कंपनी (ईआयसी), ज्याला माननीय ईस्ट इंडिया कंपनी (एचआयसी) किंवा ब्रिटिश ईस्ट इंडिया कंपनी आणि अनौपचारिकरित्या जॉन कंपनी म्हणून ओळखले जाते, [1] ही इंग्रजी व नंतर ब्रिटिश संयुक्त-स्टॉक कंपनी होती [2] "ईस्ट इंडीज" (किंवा सध्याच्या मुदतीमध्ये मेरीटाइम दक्षिणपूर्व आशिया) सह व्यापारासाठी स्थापना केली परंतु मुख्यतः भारतीय उपमहाद्वीप व क्विंग चाइना यांच्याशी व्यापार संपुष्टात आला.
मूलतः "ईस्ट इंडीजमध्ये लंडनच्या व्यापाऱ्यांचे राज्यपाल आणि व्यापाऱ्यांचे व्यापारी" म्हणून चार्टर्ड, कंपनीच्या व्यापारातील अर्धे भाग, खासकरून मूळ कापड, रेशीम, इंडिगो डाई, मीठ, खनिज तेल, चहा आणि अफीम यासह इतर मूलभूत वस्तूंच्या खात्यावर होते. . कंपनीने भारतात ब्रिटीश साम्राज्याची सुरुवात केली. [3]
31 डिसेंबर 1600 रोजी कंपनीने क्वीन एलिझाबेथला एक रॉयल चार्टर प्राप्त केला, ज्याने अशाच पद्धतीने तयार केलेली अनेक पूर्व युरोपीय ईस्ट इंडिया कंपन्यांमध्ये ती जुनी ठरली. श्रीमंत व्यापारी आणि अमीर मित्रांनी कंपनीचे शेअर्स धारण केले. [4] सुरुवातीला सरकारकडे कोणतेही शेअर्स नव्हते आणि त्यांचे अप्रत्यक्ष नियंत्रण होते.
वृज्जी
हे प्राचीन भारतातील सोळा महाजनपदांपैकी एक होते.
प्रदेश
वृज्जी हे आठ कुळांचे संघराज्य होते. त्यात वृज्जी, लिच्छवी, विदेह व ज्ञातृक ही राज्ये महत्त्वाची होती. वैशाली ही या संघराज्याची राजधानी होती. नेपाळमधील जनकपूरच्या परिसरात विदेहचे राज्य होते. मिथिला ही विदेहाची राजधानी होती व जनक हा विद्वान राजा होता. लिच्छवीत मल्लवंशीयांचे राज्य होते. वैशाली राज्यात ज्ञातृक वंशीयांची सत्ता होती.
संकिर्ण
वर्ग:महाजनपदे
त्रिपुडी (पाटण)
हवामान
येथे ऑक्टोबर ते मार्च हा हिवाळा हंगाम असतो. हिवाळ्यात दिवसा तापमान ३० सेल्सियस तर रात्री तापमान ११ अंश सेल्सियस असते.जून ते सप्टेंबर हा पावसाळा हंगाम असतो. पावसाळ्यात दिवसा तापमान २८ अंश सेल्सियस तर रात्री तापमान २२ अंश सेल्सियस असते. पावसाळ्यात चांगल्या प्रमाणात पाऊस पडतो. एप्रिल ते जून हा उन्हाळा मोसम असतो. उन्हाळ्यात दिवसा तापमान ३८ अंश सेल्सियस तर रात्री तापमान २० अंश सेल्सियस असते.
संदर्भ
वर्ग:पाटण तालुक्यातील गावे वर्ग:सातारा जिल्ह्यातील गावे
प्रवीण दरेकर
( जन्म अज्ञात) हे महाराष्ट्र नवनिर्माण सेना या पक्षाचे अधिकारी आहेत
बाह्य दुवे
वर्ग:महाराष्ट्र नवनिर्माण सेनेतील राजकारणी वर्ग:महाराष्ट्रामधील राजकारणी वर्ग:महाराष्ट्राच्या १२ व्या विधानसभेचे सदस्य वर्ग:मागाठाणेचे आमदार
अल्हानवाडी
अल्हानवाडी हे महाराष्ट्राच्या अहमदनगर जिल्ह्यातील पाथर्डी तालुक्यात एक गाव आहे. अल्हानवाडी हे नगर तालुक्यातील गांव आहे. गावात भव्य मंदिर आहे. गावाची लोकसख्या २९७८ आहे.
अल्हानवाडी या नावासारखीच अन्य गावे
खडगाव, खाडगाव, घोडेगाव, धडगाव, धाडीगाव, पाडेगाव, भडगाव, मडगाव, येडगाव, वडगाव (दर्या, बुद्रुक, मावळ, शेरी),
स्थान
महाराष्ट्र राज्यातील अहमदनगर जिल्ह्यामधील  अहमदनगर  पाथर्डी तालुक्यात  हे गाव असून  गावापासून जिल्ह्याचे ठिकाण अहमदनगर सुमारे ४० कि.मी. अंतरावर आहे. गावापासून तालुक्याचे ठिकाण खटाव सुमारे २४ कि.मी. अंतरावर आहे. जवळच्याच गावाचे क्षेत्रफळ सुमारे ४०८० हेक्टर आहे.
रस्ता
गावचा पिन कोड ४१४१०६ आहे. दळणवळणासाठी एसटी बसची सुविधा गावात आहे. गावात रेल्वे स्टेशन नाही. गाव राष्ट्रीय महामार्गालगत नाही, मात्र राज्य मार्गालगत व जिल्हा मार्गालगत आहे.
बाजार
गावात दैनिक बाजार व आठवडे बाजार आहेत. गावात सार्वजनिक वाचनालय आहे. गावात वर्तमानपत्रे मिळतात..
प्रमुख रस्ते
गावापासून नगर व पाथर्डी रस्ता तसेच  असे गावच्या लगत जाण्यासाठीचे प्रमुख जोड रस्ते आहेत.
ग्रामपंचायतीतील समित्या
१) ग्रामआरोग्य, पोषण, पाणीपुरवठा, स्वच्छता कमिट्या
२) ग्रामदक्षता कमिटी
४) संत गाडगेबाबा ग्रामस्वच्छता कमिटी
ग्रामपंचायतीकडून दिल्या जाणाऱ्या सेवा
1) रहिवाशी दाखला 2)  दारीद्यरेषेखालील दाखला 3) मृत्यृ  दाखला
4) वीज ना हरकत दाखला 5)  हयातीचा दाखला 6) नो थकबाकीचा दाखला
7) लाभ न घेत्तल्याचे प्रमाणपत्र
8) जन्म-मृत्यृ अनुउपल्बधता प्रमाणपत्र 9)  शौचालयाचा दाखला
10) घरगुती नळ जोडणी अर्ज 11) चांगल्या वर्तणुकीचा दाखला
12) वीज पुरवठा मिळण्याकरिता ना हरकात प्रमाणपत्र 13) विवाह नोंदीचे प्रमाणपत्र
ग्रामपंचायत
या ग्रामपंचायतीमध्ये एकूण १५ सदस्यांचे कार्यकारिणी मंडळ आहे. मंडळातील सभासदांसाठी ओ.बी सी. प्रवर्गामध्ये ५ जागा, खुल्या प्रवर्गामध्ये ९ जागा व अनुसूचित जातिप्रवर्ग मध्ये   जागा अश्या १५ जागा आहेत. पैकी ८ जागा महिलांसाठी राखीव ठेवण्यात आल्या आहेत.
पशुवैद्यकीय दवाखाना
गावात पशूंच्या उपचारांसाठी एकही दवाखाना नाही.
हॉंस्पिटल – वैद्यकीय सेवा
गावामध्ये प्राथमिक आरोग्य उपकेंद्र असून गावापासुन सहा कि.मी. अंतरावर मायणी या ठिकाणी प्राथमिक आरोग्य केंद्र आहे.
सार्वजनिक कार्यक्रम
या गावामध्ये यात्रा,आरोग्य शिबिरे, रक्तदान शिबिरे तसेच इतर सार्वजनिक कार्यक्रम होतात.
गावातील शाळा
गावाजवळ नवमहाराष्ट्र विद्यालय हे विद्यालय असून येथे इयत्ता ५ वी ते १०वी पर्यंतचे वर्ग आहेत. गावामध्ये एक प्राथमिक शाळाही आहे.
इंडोर अमेरिकन फुटबॉल
वर्ग : खेळ वर्ग : अमेरिकन फुटबॉल वर्ग:रिकामी पाने
युएफा यूरो १९६८
युएफा यूरो १९६८ ही युएफाच्या युरोपियन फुटबॉल अजिंक्यपद स्पर्धेची तिसरी आवृत्ती होती. इटली देशातील रोम, नापोली व फ्लोरेन्स ह्या तीन शहरांत भरवल्या गेलेल्या ह्या फुटबॉल स्पर्धेसाठी ३१ संघांच्या पात्रता फेरीनंतर केवळ इटली, इंग्लंड, युगोस्लाव्हिया व सोव्हिएत संघ ह्या चार संघांची अंतिम स्पर्धेत निवड केली गेली.
स्पर्धेच्या अंतिम फेरीच्या सामन्यात इटलीने युगोस्लाव्हियाला २-० असे पराभूत केले.
बाह्य दुवे
१ वर्ग:इटलीमधील खेळ
राहोड
राहोड हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नाशिक जिल्ह्यातील चांदवड तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथे मार्चच्या मध्यापासून जूनच्या पूर्वार्धापर्यंत उन्हाळा असतो. उन्हाळ्यात हवामान सामान्यतः उष्ण असून तापमान ३८ ते ४० सेल्सीअसपर्यंत असते.जून महिन्याच्या मध्यापासून पावसास सुरुवात होऊन ऑक्टोबरच्या मध्यापर्यंत पावसाळा असतो. सर्वसाधारण नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी या काळात थंडी असते.वार्षिक सर्वसाधारण हवामान उष्ण व विषम असते.वार्षिक पर्जन्यमान ८५० मि.मी.पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:चांदवड तालुक्यातील गावे वर्ग:नाशिक जिल्ह्यातील गावे
टोनी लुईस (क्रिकेट खेळाडू)
ॲंथोनी रॉबर्ट टोनी लुईस (जुलै ६, इ.स. १९३८:स्वानसी, वेल्स, इंग्लंड - ) हा 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 englandकडून नऊ कसोटी सामने खेळलेला क्रिकेट खेळाडू आहे.
खेळाडू म्हणून निवृत्त झाल्यावर लुईस मॅरिलिबोन क्रिकेट क्लबचा अध्यक्ष झाला.
वर्ग:इंग्लंडचे क्रिकेट खेळाडू वर्ग:इ.स. १९३८ मधील जन्म वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
इ.स.पू. ११८
समाप्ती
वर्ग:इ.स.पू. ११८ वर्ग:इ.स.पू.चे ११० चे दशक वर्ग:इ.स.पू.चे २ रे शतक वर्ग:इ.स.पू.चे १ ले सहस्रक
९ मॅन फुटबॉल
वर्ग : खेळ वर्ग : अमेरिकन फुटबॉल वर्ग:रिकामी पाने
मरिउपोल
मरिउपोल हे दक्षिण युक्रेनमधील एक शहर आहे. दोनेत्स्क ओब्लास्तमधील हे शहर २०२२मध्ये रशियाने हस्तगत केले
वर्ग:युक्रेनमधील शहरे वर्ग:फक्त चित्र असलेली पाने
दिपीप सैकिया सोनोवाल
दिपीप सैकिया सोनोवाल ( - ) हे भारतीय राजकारणी आहेत. हे मतदारसंघातून भाजपतर्फे १७व्या लोकसभेवर निवडून गेले.
वर्ग:चे खासदार वर्ग:१७ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:भारतीय राजकारणी
कोपरगाव रेल्वे स्थानक
कोपरगांव रेल्वे स्थानक दौंड मनमाड रेल्वेमार्गावरील स्थानक आहे. अहमदनगर जिल्ह्यातील कोपरगांव गावात असलेल्या या स्थानकावर दौंड आणि मनमाड दरम्यान धावणाऱ्या जाणाऱ्या अनेक पॅसेंजर गाड्या व निवडक एक्सप्रेस गाड्या थांबतात.
वर्ग:अहमदनगर जिल्ह्यामधील रेल्वे स्थानके वर्ग:मध्य रेल्वेची स्थानके
चांभई
चामभाई हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील वाशिम जिल्ह्यातील मंगरुळपीर तालुक्यातील एक गाव आहे.
डेव्हिड वुडर्ड
डेव्हिड वुडर्ड (इंग्रजी: David Woodard; जन्म: एप्रिल ६, १९६४) हे अमेरीकन लेखक आणि संगीत मार्गदर्शन आहेत. १९९० च्या सुमारास त्यांनी, आपल्या विषयाच्या मृत्युनंतर किंवा थोड्या वेळापूर्वी सादर केल्या जाणाऱ्या समर्पक संगीताची रचना करण्याच्या बौद्ध प्रथाचे वर्णन करण्यासाठी, प्रीक्मिम या शब्दाची रचना केली.
लॉस एंजेलिस स्मारक सेवा येथे वुडर्ड मार्गदर्शक किंवा संगीत दीगदर्शक म्हणुन कार्यरत होते ज्यामध्ये २००१ साली आयोजित केलेल्या आता रद्दबातल झालेल्या एन्जेल फ्लाईट फ्युनिक्युलर रेल्वेने अपघातात मृत झालेले लियोन प्रॉपोट आणि त्यांच्या जखमी विधवा लोला यांचा केलेला सन्मान समाविष्ट आहे. त्यांनी वन्यजीव आवश्यकतेचा अभ्यास केला आहे, ज्यात समुद्रकिनाऱ्यावर मृतावस्थेत आठळलेल्या कॅलिफोर्निया तपकिरी पेलिकनचा सुद्धा समावेश आहे.
चांभई
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.दिवसा उष्ण आणि रात्री थंड असे वर्षभर तापमान असते. पावसाळ्यात येथे मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
डेव्हिड वुडर्ड
वुडर्ड, एक सौम्य मनोविश्लेषक दिवा, ड्रीमशीनच्या प्रतिकृतिसाठी ओळखले जातात, जे जगभरातील कला संग्रहालयात प्रदर्शित केले गेले आहे. जर्मनी आणि नेपाळमध्ये ते साहित्यिक नियतकालीक डेर फ्रींड यांमधील आपल्या योगदानामुळे ओळखले जातात, ज्यामध्ये त्यांनी आंतरजातीय कर्म, वनस्पती चेतना आणि पराग्वेयन सेटलमेंट न्यू जर्मनियावर लेखन केले आहे.
चांभई
संदर्भ
वर्ग:मंगरुळपीर तालुक्यातील गावे वर्ग:वाशिम जिल्ह्यातील गावे
डेव्हिड वुडर्ड
शिक्षण
वुडर्ड यांनी नॅशनल स्कूल फॉर सोशल रिसर्च अँड युनिव्हर्सिटी ऑफ कॅलिफोर्निया, सांता बारबरा येथे शिक्षण घेतले.
न्यू जर्मनिया
२००३ मध्ये वुडर्ड, कॅलिफोर्नियाच्या जुनिपर हिल्स (लॉस एंजेलिस काउंटी) मधील नगरसेवक म्हणून निवडून आले. या स्तरावर त्यांनी न्यू जर्मनिया, पराग्वे सोबत मित्र शहर संबंध प्रस्तावित केले. स्वतःच्या योजना आणखी पुढे नेण्यासाठी, वुडर्ड यांनी पूर्वीच्या शाकाहारी / नारीवादी युटोपियाला भेट दीली आणि तेथील नगरपालिका नेतृत्वाला भेटले. सुरुवातीच्या भेटीनंतर त्यांनी संबंध प्रस्थापित करण्यासाठी पाठपुरावा न करण्याचा निर्णय घेतला परंतु यामुळे त्यांना त्यांच्या नंतरच्या लिखाणासाठी अभ्यासक्रमाचा एक विषय सापडला. सट्टा योजनाकार रिचर्ड वॅग्नर आणि एलिझाबेथ फोर्स्टर-नित्शेचे यांच्या प्रोटो-ट्रान्सहुमॅनिस्टवादी कल्पनांबद्दल त्यांना विशेष रुची होती, ज्यांनी त्यांचे पती बर्नहार्ड फोर्स्टर सोबत, १८५३ ते १८८९ दरम्यान कॉलनीची स्थापना आणि त्यांमध्ये वास्तव्य केले होते.
२००४ ते २००६ दरम्यान वुडर्ड यांनी न्यू जर्मनिया मधील असंख्य मोहिमांचे नेतृत्व केले आणि तत्कालीन अमेरिकन उपाध्यक्ष डिक चेनी यांच्याकडून समर्थन प्राप्त केले. २०११ मध्ये वुडर्ड यांनी स्विस उपन्यासकार ख्रिश्चन क्रॅच यांना, वेहरहन व्हर्लॅग युनिव्हर्सिटी ऑफ हॅनोव्हर अंतर्गत दोन खंडांमध्ये, न्यू जर्मनियाबद्दल मोठ्या प्रमाणात असणारा वैयक्तिक पत्राचार, प्रकाशित करण्याची परवानगी दिली. पत्रव्यवहारातील फ्रॅंकफर्टर ऑल्गेमिन झीटुंग म्हणतात, "[वुडार्ड आणि क्रॅच] जीवन आणि कला यांच्यामधील सीमा ओलांडतात". डेर स्पिगल यांनी मानले आहे की प्रथम खंडाने, फाईव्ह ईयर्स, खंड. १, क्रॅचच्या त्यानंतरच्या कादंबरी इम्पीरियमसाठी (Imperium) "आध्यात्मिक आरंभ केला आहे".
अँड्र्यू मेकॅन यांच्या मते, " क्रॅच यांनी वुडर्ड यांना, जेथे मूळ स्थायिकांचे वंशज अत्यंत [अंतर्गत] खालावलेल्या परिस्थिती मध्ये राहतात, त्या स्थानापासून जे काही उरले आहे ते गोळा करण्याच्या सफरीवर साथ दीली आहे. पत्रव्यवहारानुसार, क्रॅच यांनी वुडर्ड यांच्या समुदायाची सांस्कृतिक प्रगती करण्याचे आणि एलिझाबेथ फॉस्टर-नित्शेचे कौटुंबिक निवासस्थान असलेल्या ठिकाणी लहान बेरेथ ऑपेरा बांधण्याचे वचन दिले आहे ". अलिकडच्या काळात, राहणे आणि खाणे आणि कामचलाऊ ऐतिहासिक संग्रहालय यांमुळे, न्यू जर्मनिया अधिक सौजन्यपूर्ण ठिकाण बनले आहे.
ड्रीमशीन
१९८९ ते २००७ पर्यंत वुडर्डने, ब्रायन गिसिन आणि इयान सोमरव्हिले यांनी तयार केलेले स्ट्रोबोस्कोपिक यंत्र, ड्रीमशीनची प्रतिकृति तयार केली, ज्यात तांबे किंवा पेपर पासुन बनविलेल्या खाचा असलेल्या सिलेंडरचा समावेश आहे, जो विद्युती दिव्याभोवती फिरत राहतो–डोळे बंद करून पाहिल्यावर मशीन मानसिक अडथळे, औषध, नशे किंवा स्वप्न यांमधील तुलना सक्रीय करु शकते. विल्यम एस. बुर्रोजच्या १९९६ मधील लॅकमा व्हिज्युअल रीट्रोस्पेक्टिव्ह पोर्ट्स ऑफ एंट्रीमध्ये ड्रीमशीनचे योगदान दिल्यानंतर, वुडर्डने लेखकांची ओळख करून दिली आणि त्यांना त्यांचा 83 व्या आणि शेवटच्या वाढदिवशी ड्रीमशीनचे "बोहेमियन मॉडेल" (पेपर) भेट म्हणुन सादर केले. सोथबी यांनी २००२ मध्ये एका खाजगी संग्राहकास मागील मशीनची नीलामी केली आणि नंतरचे प्रारूप बुर्रोजच्या मालमत्तेपासून विस्तारित कर्जावर स्पेंसर म्युझीयम ऑफ आर्ट येथे ठेवण्यात आले आहे.
बाह्य दुवे
वर्ग:इ.स. १९६४ मधील जन्म वर्ग:हयात व्यक्ती वर्ग:अमेरिकन लेखक वर्ग:अमेरिकन_संगीतकार वर्ग:पाश्चात्य_संगीतकार
कोळवडी (वल्हे)
भोगोलिक स्थान आणि लोकसंख्या
कोळ्वडी हे पुणे जिल्ह्यातल्या वेल्हे तालुक्यातील ६०१.३८ हेक्टर क्षेत्राचे गाव असून २०११ च्या जनगणनेनुसार ह्या गावात २०८ कुटुंबे व एकूण ९७७ लोकसंख्या आहे. ह्याच्या सर्वात जवळचे शहर Pune ५२ किलोमीटर अंतरावर आहे. यामध्ये ४८६ पुरुष आणि ४९१ स्त्रिया आहेत. यामध्ये अनुसूचित जातीचे लोक ० असून अनुसूचित जमातीचे ० लोक आहेत.ह्या गावाचा जनगणनेतील स्थल निर्देशांक ५५६६३४ आहे.
शैक्षणिक सुविधा
गावात 3 शासकीय पूर्व-प्राथमिक व १ शासकीय प्राथमिक शाळा आहे. गावात १ शासकीय कनिष्ठ माध्यमिक शाळा आहे.. सर्वात जवळील माध्यमिक शाळा वांगणीवाडी व मांगदरी ३ ते ४ किलोमीटर अंतरावर आहे. सर्वात जवळील उच्च माध्यमिक शाळा अंबवणे ८ किलोमीटर अंतरावर आहे. सर्वात जवळील पदवी महाविद्यालय चेलाडी १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील अभियांत्रिकी महाविद्यालय विंझर १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील वैद्यकीय महाविद्यालय व व्यवस्थापन संस्था भोर १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे.. सर्वात जवळील पॉलिटेक्निक, व्यावसायिक प्रशिक्षण शाळा व अनौपचारिक प्रशिक्षणकेंद्र वेल्हे १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील अपंगांसाठी खास शाळा भोर १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे.
वैद्यकीय सुविधा (शासकीय)
सर्वात जवळील सामूहिक आरोग्य केंद्र १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील प्राथमिक आरोग्य केंद्र कंरजावणे येथे ५ किलोमीटर अंतरावर आहे. सर्वात जवळील प्राथमिक आरोग्य उपकेंद्र ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे. सर्वात जवळील प्रसूति व बालकल्याण केंद्र कंरजावणे येथे ५ किलोमीटर अंतरावर आहे. सर्वात जवळील क्षयरोग उपचार केंद्र १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील ॲलोपॅथी रुग्णालय १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील पर्यायी औषधोपचार रुग्णालय कंरजावणे येथे ५ किलोमीटर अंतरावर आहे. सर्वात जवळील दवाखाना कंरजावणे येथे ५ किलोमीटर अंतरावर आहे. सर्वात जवळील पशुवैद्यकीय रुग्णालय ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे. गावात फिरता दवाखाना आहे. सर्वात जवळील कुटुंब कल्याणकेंद्र १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे.
वैद्यकीय सुविधा (अशासकीय)
सर्वात जवळील दवाखाना नसरापूर येथे 17किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे.
पिण्याचे पाणी
गावात शुद्धीकरण केलेल्या नळाच्या पाण्याचा पुरवठा आहे. गावात न झाकलेल्या विहिरीच्या पाण्याचा पुरवठा आहे. गावात हॅन्डपंपच्या पाण्याचा पुरवठा आहे. .
स्वच्छता
गावात उघडी गटारव्यवस्था उपलब्ध आहे. सांडपाणी थेट जलस्त्रोतांमध्ये सोडले जाते. या क्षेत्राचा संपूर्ण स्वच्छता अभियानात समावेश आहे.
संपर्क व दळणवळण
गावात पोस्ट ऑफिस उपलब्ध आहे. गावात दूरध्वनी उपलब्ध आहे. गावात मोबाईल फोन सुविधा उपलब्ध आहे. सर्वात जवळील इंटरनेट सुविधा आहे. सर्वात जवळील खाजगी कूरियर १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील खाजगी बस सेवा ५ किलोमीटर अंतरावर आहे. सर्वात जवळील रेल्वे स्थानक १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील ऑटोरिक्षा व टमटम ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे. गावात टॅक्सी उपलब्ध आहे.गावात ट्रॅक्टर उपलब्ध आहे. सर्वात जवळील राष्ट्रीय महामार्ग १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे.. सर्वात जवळील राज्य महामार्ग १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे.. सर्वात जवळील जिल्यातील मुख्य रस्ता १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे.. सर्वात जवळील जिल्ह्यातील दुय्यम रस्ता ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे.. सर्वात जवळील पक्का रस्ता ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे. सर्वात जवळील डांबरी रस्ता ५ किलोमीटरहून कमी अंतरावर आहे.
बाजार व पतव्यवस्था
सर्वात जवळील एटीएम अंबवणे येथे ८ किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील व्यापारी बँक १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील सहकारी बँकअंबवणे येथे ८ किलोमीटर अंतरावर आहे. सर्वात जवळील शेतकरी कर्ज संस्था ५ किलोमीटरहून कमी अंतरावर आहे. गावात स्वयंसहाय्य गट उपलब्ध आहे. गावात रेशन दुकान उपलब्ध आहे. सर्वात जवळील आठवड्याचा बाजार नसरापूर येथे १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील कृषी उत्पन्न बाजार समिती १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे.
आरोग्य
गावात एकात्मिक बाल विकास योजना (पोषण आहार केंद्र) उपलब्ध आहे. गावात अंगणवाडी (पोषण आहार केंद्र) उपलब्ध आहे. गावात इतर पोषण आहार केंद्र उपलब्ध आहे. गावात आशा स्वयंसेविका उपलब्ध आहे. सर्वात जवळील क्रीडांगण १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील चित्रपटगृह / व्हिडिओ केंद्र १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. गावात सार्वजनिक ग्रंथालय उपलब्ध आहे. सर्वात जवळील सार्वजनिक वाचनालय १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील वृत्तपत्र पुरवठा १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील विधानसभा मतदान केंद्र ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे. गावात जन्म व मृत्यु नोंदणी केंद्र उपलब्ध आहे.
जमिनीचा वापर
कोळ्वडी ह्या गावात जमिनीचा वापर खालीलप्रमाणे होतो (हेक्टरमध्ये क्षेत्रफळ):
सिंचन सुविधा
सिंचनाचे स्रोत खालीलप्रमाणे आहेत (हेक्टरमध्ये क्षेत्रफळ):
उत्पादन
कोळ्वडी ह्या गावी पुढील वस्तूंचे उत्पादन होते ( महत्त्वाच्या उतरत्या अनुक्रमाने):
वर्ग:वगळावयाचे लेख
मल्ल
हे प्राचीन भारतातील सोळा महाजनपदांपैकी एक होते.
प्रदेश
मल्ल हे राज्य उत्तरप्रदेशातील काकुस्थ नदीच्या तीरावर होते. कुशीनगर ही या राज्याची राजधानी होती. पावा हे या राज्यातील महत्त्वाचे शहर होते.
संकिर्ण
वर्ग:महाजनपदे
६ मॅन फुटबॉल
वर्ग:खेळ वर्ग:अमेरिकन फुटबॉल वर्ग:रिकामी पाने
मैत्री
मैत्रीत स्त्री - पुरुष हा भेदही नसतो. मैत्री हे एक अनमोल नाते आहे. प्रेमापेक्षा मैत्री महत्त्वाची असते, कारण प्रेम तर सगळ्यांना एकदा तरी रडवते आणि मैत्री ही दुःखातही हसवते. कधी कधी ज्या गोष्टी आपण आपल्या घरच्यांना सांगू शकत नाही त्या आपण सहजपणे आपल्या मित्रांना सांगतो.
मैत्रीचा प्रकार एक म्हणजे तो आपला जवळचा आणि आपल्या समस्या जाणून घेणारा असावा. दुसरे म्हणजे तो आपला मूड नसताना सुद्धा त्याने आपल्याना हसवण्याचा प्रयत्न करावा. मित्रांचे प्रकार म्हणजे लंगोटी मित्र, हृदयमित्र, पेनमित्र, इंटरनेट मित्र, कॉम्रेड, Spiritual friendship,पाळीव प्राणी,मित्र,वगैरे.
इतिहासातील मैत्री :-
तेनाली रामा आणि महाराज कृष्णदेवराय
बिरबल आणि अकबर
पौराणिक
महाभारतातील दुर्योधन आणि कर्ण यांची मैत्री नावाजलेली होती. कर्णाने मैत्रीसाठी स्वतःच्या भावंडांशी युद्ध केले.
व्यक्तिगत मित्राची लक्षणे
ज्याच्या जवळ
बाह्य दुवे
वर्ग:संदर्भांचे इंग्रजी-मराठी भाषांतर हवे वर्ग:१२ जानेवारी मंत्रालय कार्यशाळा वर्ग:स्वच्छता आवश्यक असणारी सर्व पाने
इ.स. १७८२
मृत्यू
वर्ग:इ.स. १७८२ वर्ग:इ.स.च्या १७८० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १८ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २ ऱ्या सहस्रकातील वर्षे
मावळ
मावळ हा महाराष्ट्रातील पुणे जिल्ह्यातील  एक तालुका आहे. या तालुक्यात १२ आणि जुन्नर-शिवनेरीखाली १२ अशी एकूण २४ मावळ आहेत.जुन्नर प्रांततील 12 मावळ आणि पुणे प्रांततील 12 मावळ अशी एकूण 24 मावळ स्वराज्यात होती. दोन नद्या दरम्यानचा प्रदेशला मावळ किंवा नहेर असे म्हणतात.
इतिहास
शिवाजी महाराजांच्या सैन्यातील मावळ्यांचा हिंदवी स्वराज्य स्थापनेच्या कार्यात मोठा सहभाग होता. सह्याद्रीच्या दोन डोंगररांगांमधल्या खोऱ्याला "मावळ" आणि खोऱ्यातील सैनिकांना "मावळे" म्हणत.
'मावळ'वरील मराठी पुस्तके
वर्ग:पुणे जिल्ह्यातील गावे
इ.स.पू. ११९
समाप्ती
वर्ग:इ.स.पू. ११९ वर्ग:इ.स.पू.चे ११० चे दशक वर्ग:इ.स.पू.चे २ रे शतक वर्ग:इ.स.पू.चे १ ले सहस्रक
वाडी एमशेत
वाडी हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नांदेड जिल्ह्यातील नांदेड तालुक्यातील एक गाव आहे.