cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
साकरी (दिग्रस)
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
संदर्भ
वर्ग:दिग्रस तालुक्यातील गावे वर्ग:यवतमाळ जिल्ह्यातील गावे
काराकोरम महामार्ग
काराकोरम महामार्ग हा जगातील सर्वाधिक उंचीवर बांधला गेलेला रस्ता आहे. काराकोरम पर्वतरांगेतील अत्यंत दुर्गम भागातून वाट काढत हा रस्ता चीनच्या शिंच्यांग प्रांताला पाकिस्तानच्या गिलगित-बाल्टिस्तान ह्या स्वायत्त भागाशी जोडतो. याचे अधिकृत नाव पाकिस्तानात एन-३५ तर चीनमध्ये जी-३१४ आहे.
या रस्त्यावरील सर्वोच्च बिंदू खुंजेराब घाटात ४,६९३ मी उंचीवर आहे.
इतिहास
प्राचीन काळात सिंधू नदीच्या खोऱ्यातून काश्मीर, अफगाणिस्तान, तसेच चीनकडे जाण्यासाठी हा मुख्य मार्ग होता. चीनमधील काश्गर शहराजवळ हा रस्ता रेशीम मार्गास जाऊन मिळे. १९५९ च्या सुमारास पाकिस्तान व चीनच्या शासकांनी हा रस्ता पक्का करण्यास सुरुवात केली व त्यास 'मैत्री महामार्ग' असे नाव दिले. वीस वर्षे बांधकाम चालल्यावर १९७९मध्ये हा रस्ता बांधून पूर्ण झाला. यात ८१० पाकिस्तानी तर अंदाजे २०० चीनी कामगार मृत्युमुखी पडले. पाकिस्तान व पाकव्याप्त काश्मीर भागात फ्रंटियर वर्क्स ऑर्गेनायझेशन व पाकिस्तान आर्मी कोर ऑफ इंजिनीयर्स यांनी हा रस्ता बांधला.. सुरुवातीस फक्त लष्करी हालचाली करण्यासाठी वापरात असलेला हा रस्ता १९८६ च्या सुमारास आम जनतेस खुला करण्यात आला.
अट्टाबाद सरोवर
जानेवारी ४, इ.स. २०१० रोजी दुपारी दोनच्या सुमारास या रस्त्यावरील करीमाबाद शहराच्या उत्तरेस प्रचंड दरड कोसळली. यात रस्त्याचा मोठा भाग नाहीसा तर झालाच परंतु या अवाढव्य दरडीने जवळून वाहणाऱ्या नदीचे पात्र रोखले गेले व एक सरोवर तयार झाले. काही महिन्यांत हे सरोवर २२ किमी लांब व २०० मी खोल इतके मोठे झाले व त्यात काराकोरम महामार्गाचा १२ किमी लांबीचा भाग बुडून गेला. यानंतर या रस्त्यावरून होणारी वाहतूक थांबली आहे व चीन-दक्षिण पाकिस्तान यांच्यामधील दळणवळण बंद पडले आहे. हा रस्ता पुन्हा केव्हा व कसा सुरू होईल याबद्दल साशंकता आहे.
वर्ग:चीनचा भूगोल वर्ग:पाकिस्तानचा भूगोल वर्ग:ऐतिहासिक मार्ग वर्ग:काराकोरम पर्वतरांग
उद्योग
एक मराठी शब्द.कार्यक्षेत्रास समानार्थी शब्द.स्वतंत्रपणे करण्यात येणारे कार्य ह्या अर्थाने.
कागद निर्मिती
उद्योग हा फार जुन्या काळा पासून सुरू आहे उद्योगाची निर्माती हे इतिहासात अन्न धन्या अदलाबदल कारयासाठी होता
पण बद्दत्या परीस्थीस आणि सामाज हा उद्योग हा फक्त अन्न धन्या पुरता राहिला नाही तर आता जागतिक विश्वातील मूलभूत गरजा पूर्ण करण्यासाठी होता आहे
वर्ग:उद्योग
व्यासपीठ
एक मराठी शब्द. विचार मांडण्याची किंवा कलाकृती सादर करण्याची एक निश्चित जागा.
हातगड
हातगड हा भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील एक किल्ला आहे.
सुरगणा हा नाशिक जिल्ह्यामधील एक तालुका आहे सह्याद्रीच्या पूर्व भागातील एका रांगेची सुरुवात याच तालुक्यापासून होते. यालाच सातमाळ रांग असे म्हणतात. याच रांगेच्या उपशाखेवर हातगड किल्ला आहे.
सुरतकडून नाशिककडे येणाऱ्या मार्गावर हा हातगड किल्ला आहे. गुजरातमधील प्रसिद्ध हिलस्टेशन सापुताराकडे जाताना महाराष्ट्राच्या सीमेवर सापुतारापेक्षाही अधिक उंचीचा हातगड आहे. सह्य़ाद्रीतल्या सातमाळा रांगेत काहीसा सुटावलेला हा किल्ला. हे काही संरक्षित जंगल नाही. पण येथे स्थानिक वन व्यवस्थापन समितीच्या माध्यमातून काही उपक्रम राबवले जातात आणि पर्यायाने हा परिसर आता पर्यटनाच्या नकाशावर हळूहळू आपले स्थान मिळवत आहे. सुरगाणा तालुक्यातील हे छोटेसे गाव तसे आदिवासीच म्हणावे लागेल.
पायथ्याच्या हातगडवाडीतून चढण्यास सोपा आणि आटोपशीर चढणीचा असा हा किल्ला आहे. १६ व्या शतकात बुरहान निजामशाहने जिंकून घेतलेल्या ५८ किल्ल्यांच्या यादीत याचा हाटका असा उल्लेख असल्याची माहिती मिळते. पेशवाईत हा किल्ला मराठय़ांकडे होता. हातगडवाडी हे गाव तिन्ही बाजूंनी डोंगरांनी वेढलेले गाव आहे. निसर्गसंपन्न अशा या गावात पेशवेकालीन घोडय़ाच्या पागा तसेच पाण्याचे कुंड पाहावयास मिळतात. या गावातील वनपर्यटनाला चालना मिळण्यासाठी येथे संयुक्त वन व्यवस्थापन समिती स्थापन करण्यात आली आहे. येथे वर्षभर पर्यटकांची रेलचेल असते, त्यामुळे स्थानिकांना रोजगार उपलब्ध झाला आहे. पर्यटकांसाठी निवारा शेड, माहिती केंद्र, रोपवने, विविध पॉइंट मनोरे अशी अनेक विकासकामे हाती घेण्यात आली आहेत. हातगड किल्ल्यावर जाण्यासाठी हातगडवाडीतून गाडीरस्तादेखील तयार करण्यात आला आहे. वर जाण्यासाठी पायऱ्यांचा मार्गही उपलब्ध आहे. गाडीरस्ता जिथे संपतो तेथून वर जाण्यासाठी अगदी पंधरा मिनिटांचा कालावधी पुरेसा आहे. प्रवेशद्वारावरील शिल्प आणि शिलालेख लक्ष वेधून घेतात. प्रवेशद्वाराच्या तटबंदीच्या बाहेर छोटा सपाट भाग आहे. राणीचा बाग म्हणून तो स्थानिकांमध्ये प्रसिद्ध आहे. गंगा-जमुना या बारमाही पाण्याच्या टाक्यांबरोबरच इथे अनेक इतर पाण्याच्या टाक्याही आहेत. धान्य साठविण्याचा एकांडा बुरुज, स्वयंपाकाची वास्तू आणि दारूगोळ्याचे कोठार ही माथ्यावरच आहे. किल्लेदाराचे घर, पेशवेकालीन ध्वजस्तंभ अशा अनेक प्राचीन वास्तू आणि वस्तू तत्कालीन काळाचे दर्शन घडवतात. गडावर किल्लेदार गोगाजीराव मोरे यांची समाधी आहे.
गडमाथ्यावर सहजतने फिरण्यासाठी वन विभागातर्फे दगडी पायऱ्यांचा मार्ग बांधला आहे. सूर्योदय आणि सूर्यास्ताचे मनोहारी दृश्य न्याहाळता येते. सातमाळा रांगेचे आणि साल्हेर या सर्वोच्च गिरिदुर्गाचे दर्शन होते. सापुतारापेक्षा उंच असल्यामुळे सापुताराचा मोहक नजारा दिसतो. नाशिक ते हातगड अंतर ७५ कि.मी. आहे. वणी ते हातगड अंतर ३५ कि.मी.चे आहे. सापुतारा ते हातगड अंतर सहा कि.मी.चे आहे. मुंबईहून हातगड अंतर २४० कि.मी. आहे. हातगडवाडीत अनेक हॉटेल तसेच रिसोर्ट्स राहण्यासाठी उपलब्ध आहेत. हातगड पाहण्यास गेल्यावर सापुतारा, सप्तशृंगी गड, ओझरखेड धरण, चणकापूर धरण, तानापाणी गरम पाण्याचे झरे अशी अनेक ठिकाणे पाहता येतात.
नाशिकहून वणीगावात आल्यावर सप्तश्रृंगीदेवीकडे न जाता सापुताऱ्याकडे जाणाऱ्या रस्त्याला लागायचे. तेथून २० किलोमीटरवर गेल्यावर उजव्या हाताला आडवा पहुडलेला एक पाषाण आपल्याला आकर्षित करतो. हा पाषाण म्हणजेच हातगड. हातगडाचे मूळ नाव हतगरू म्हणजे हद्दीवरचा गड. हा गड महाराष्ट्र-गुजरात सीमेवर आहे. हातगडाच्या अलीकडे महाराष्ट्र तर पलीकडे गुजरात सुरू होते.
'''गावात प्रवेश करताच एक महादेव मंदिर लागते.. हे पुरातन शिवमंदिर बाराव्या शतकातील होते. याचा नंतर जिर्णोद्धार करण्यात आला. या मंदिरावरही एक शिलालेख होता. असे एकूण सहा शिलालेख व सहा ताम्रपट हतगड किल्ल्याचा इतिहास उलगडतात'''.
हतगड किल्ला व परिसर वनविभागाच्या ताब्यात आहे. हतगडाची सफर आता खूप सोपी झाली आहे. वरपर्यंत गाडीने जाता येते तर गडाच्या पूर्वेकडे नव्याने पायऱ्यांची पायवाट बनविण्यात आली आहे. या पायवाटेने वर गेल्यावर हतगडाच्या पायथ्याशी स्थिरावलेली हतगडवाडी पहायला मिळते अन् पूर्वीचे गाव कसे असेल याची प्रचितीही येते. उभ्या कातळात कोरलेले किल्ल्याचे मुख्य प्रवेशद्वार अन् त्यानंतर चार उपप्रवेशद्वारातून किल्ल्यात प्रवेश करता येतो. मुख्य प्रवेशद्वारावर दोन शिलालेख आहेत. हे दोन्ही शिलालेख देवनागरीत आहे. शिलालेखांची अक्षरे पुसट झाली आहेत. मोहनराव मोरे यांच्या नोंदीत प्रवेशद्वाराच्या पहिल्या शिलालेखावर `श्री प्रतापस्य ही कारकीर्द शेवुजी पंडित यांचे छत्रछायेत आहेत. हिंदू पंडित शेवुजी’ असे तर दुसऱ्या शिललेखात नवीन श्रीपती प्रतापस्य कारकीर्द त्रासजी पंडीत सुत्र सर्व छत्र छायेत’ असे म्हटले आहे. तेथून आत गेल्यावर उजव्या हाताला कातळात कोरलेल्या गुहा आहेत, ही सैन्याचे राहण्याची जागा असावी. थोडे पुढे गेल्यावर डावीकडे सुमारे ४७० वर्षांपूर्वी कोरलेला शिलालेख पहायला मिळतो. या किल्ल्याचे अवशेष काही प्रमाणात सुस्थितीत असल्याने किल्ला भटकायला मजा येते. तटबंदी, पाण्याचे टाके, धान्य कोठार, दरबारी इमारतीचे अवशेष अन् जलव्यवस्थापानाचे अनेक नमुने पाहायला मिळतात. येथील एका कबरीच्या समोरील कमानीवरही एक फारसी शिलालेख होता. हा कमान जागेवर नाही. विशेष म्हणजे हतगडाचा नकाशा चक्क ताम्रपटावर काढण्यात आल्याचे मोरे यांच्या संग्रहातील ताम्रपटातून दिसते. हा ताम्रपट हातात घेऊन किल्ला न्याहाळल्यावर तो तसाच असल्याचे लक्षात येते. त्यांच्याकडील एक राजमुद्रा वैशिष्टपूर्ण असून, हतगड ताब्यात घेण्यासाठी छत्रपतीनी ती आदेश स्वरूपात दिल्याचे मोरे सांगतात. एका ताम्रपटावर `शके १५९६ सुबेदार गंगाजी मोरे.दे. ऊर्फ गोगाजी शिंदे अधिकारी चीमनाजी बाबुराव देशपांडे हतगड सदनदाकल देशपांडे प्रा//. मचुकुर हतगड श्रावण शु.पा.’ असे लिहिले आहे. अशा अनेक खाणाखुणांमधून हतगडचा इतिहास समोर येतो. हतगड स्वच्छसुंदर ठेवण्यासाठीही प्रयत्न होण्याची गरज आहे. जागोजागी दारूच्या बाटल्यांचा खच आणि कचऱ्यामुळे हतगड धोक्यात आला आहे. इतिहासात महत्त्वाच्या कामगिरी निभावलेल्या हतगडवाडीच्या सुवर्णमय इतिहासावर संशोधन होण्याची गरज असल्याची साद येथील पाऊलखुणा घालतात.
गडावरील पहाण्यासारखी ठिकाणे
गडावर प्रवेश करण्यापूर्वी चार दरवाजे लागतात. पहिल्या दरवाज्याच्या अगोदरच उजवीकडे कातळात वरच्या भागात कोरलेले पाण्याचे टाके लागते.येथेच कातळात कोरलेली हनुमानाची मूर्ती आहे.गडाच्या पहिल्या दरवाज्याचे फक्त खांब शिल्लक आहेत.या दरवाज्याजवळच दोन शिलालेख कोरलेले आहेत.या दरवाज्यातून थोडे वर चढल्यावर आपण दुसऱ्या संपूर्ण कातळातून खोदलेल्या बोगा सारख्या दरवाज्यातून आत जाता येते. दरवाज्याच्या बाजूला एक गुहासुद्धा कोरलेली आहे यात पाण्याची तीन टाकी आहेत.या दरवाज्यातून थोडे वर गेल्यावर गडाचा तिसरा आणि चौथा दरवाजा लागतो.गडमाथा खूप विस्तीर्ण आहे.दरवाज्यातून वर आल्यावर पायऱ्यांची एक वाट डावीकडे खाली उतरते.येथे मोठा प्रमाणावर तटबंदी आहे.समोरच एक पीर आहे.उजव्याबाजूच्या तटात एक कमान कोरलेली आहे ,पाण्याचे एक टाके आहे. दरावाज्याच्या उजवीकडची वाट धरावी.येथून थोडे वर गेल्यावर पाण्याचे टाके लागते थोडे अजून वर गेल्यावर पडक्या इमारतींचे अवशेष लागतात.येथे एक बुरुज वजा इमारतही आहे. थोडे खाली उरल्यावर पाण्याचा एक तलाव आहे.यामधील पाणी पिण्यास अयोग्य आहे.तलावाच्या समोरच किल्ल्याचे मोठे पठार देखील आहे.किल्ल्याच्या या भागाची तटबंदी अजूनही शाबूत आहे.तलावाच्या वरच्या बाजूस एक ध्वजस्तंभ आहे.ध्वजस्तंभाच्या पुढे एक वाट गडाच्या दुसऱ्या टोकाला जाते.वाटेत पाण्याची अनेक टाकी लागात. गडाच्या दुसऱ्या टोकाला एक बुरुज आहे.असा हा हातगड नाशिक पासून १०० कि.मी वर आहे .किल्ल्याचे मोठे पठार देखील आहे.किल्ल्याच्या या भागाची तटबंदी अजूनही शाबूत आहे.तलावाच्या वरच्या बाजूस एक ध्वजस्तंभ आहे.ध्वजस्तंभाच्या पुढे एक वाट गडाच्या दुसऱ्या टोकाला जाते.वाटेत पाण्याची अनेक टाकी लागात. गडाच्या दुसऱ्या टोकाला एक बुरुज आहे.
गडावर जाण्याच्या वाटा
१.हातगडवाडी मार्गे हातगडाला जाण्यासाठी नाशिक गाठावे.नाशिक सापुतारा मार्गावर बोरगाव नावाचा फाटा आहे.येथून एक रस्ता सुरगण्याला जातो तर दुसरा सापुताऱ्याला जातो.सापुताऱ्याला जाणाऱ्या रस्त्यावर बोरगावपासून ४ कि.मी अंतरावर हातगडवाडी नावाचे गाव आहे हेच गडाच्या पायथ्याचे गाव आहे.गावातन एक डांबरी रस्ता कळवणला जातो या रस्त्यावरून पुढे जायचे ,हातगडवाडी डाव्या हाताला ठेवायची.पुढे डावीकडे एक बुजलेली विहीर लागते.या विहीरी नंतर ५ मिनिटांनी डांबरी रस्ता सोडून आणि डावीकडची डोंगरधारेवर चढत जाणारी वाट धरावी. या वाटेन १५ मिनिटात आपण एका आंब्याच्या छाडाखाली पोहचतो.पायथ्यापासून गडमाथा गाठण्यास साधारणतः पाऊण तास लागतो.
पाण्याची सोय
किल्ल्यावर बारामही पिण्याचे पाण्याचे टाके आहे.
हे सुद्धा पहा
वर्ग:महाराष्ट्रातील किल्ले
चेंडू फूल
चेंडूफळ(Parkia biglandulosa) चेंडू फळ या वृक्षला चेंडू फुल असेही म्हणतात .एक उंच वाढणारा डेरेदार पर्णसंभार असलेला सदाहरित वृक्ष. हा वृक्ष आकारमानाने गुलमोहर पेक्षा बराच उंच आणि मोठया विस्ताराचा असतो.डिसेंबर-जानेवारी महिन्यात हे झाड लांब देठावर लोंबकळणाऱ्या गोल्फ चेंडूच्या आकाराच्या फुलांनी बहरते. फुले चेंडूच्या आकाराच्या गोलावर उगवत असल्याने चेंडूफुल हे नाव आले. बऱ्याचदा या वृक्षाला चेंडूफळाचा वृक्ष असे संबोधले जाते. पण हे सयुत्तिक नाही,कारण या फळांचा  आकार चेंडूसारखा नसतो. फळे म्हणजे चपटया शेंगा असतात.त्यामुळे चेंडू फुल म्हणणे योग्य आहे. ऑक्टोबर - नोव्हेंबर महिन्यात दीड हात लांबीच्या जाड दांडीच्या टोकावर तपकिरी रंगाचे लहान चेंडू दिसू लागतात आणि काही दिवसात संपूर्ण चेंडू झाड बारीक –बारीक पांढऱ्या फुलांनी भरून जातो.चेंडूच्या उगवलेली पांढरी फुले अतिशय लहान असल्याने लांबून फुलांचा चेंडू रव्याच्या लाडू सारखा दिसतो.फुले गळून गेल्यावर कधी कधी आतला टनक चेंडू वरच्या दाडीसारखा खाली गळून पडतो. मुंबईच्या संजय गांधी राष्ट्रीय उद्यानात,भायखळ्यातील वीर जिजामाता उद्यान,कुलब्यातील सागर उद्यानांत,साठे महाविद्यालय(पार्ले, पूर्व) यांच्या प्रांगणात व वांद्र (पूर्व) हनुमान मंदिरासमोर चेंडूफुलाचे काही मोठे वृक्ष आहेत.
संदर्भ
वृक्ष राजी मुंबईची
प्रकाशक:मुग्धा कर्णिक
लेखक:सुशील शिंदे
वर्ग:वृक्ष वर्ग:वनस्पती
मंगळवेढा
पार्श्वभूमी
मंगळवेढा हा भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील सोलापूर जिल्ह्याचा एक प्रसिद्ध तालुका आहे. मंगळवेढे गावची ऎतिहासिक परंपरा अतिशय मोठी असून, अशी परंपरा लाभलेली गावे फारच कमी आहेत. मंगळवेढा हे गांव कधी काळी वसले याबद्दल निश्चित पुरावा नाही. परंतु फार प्राचीन काळी शालिवाहन शकाच्या सुरुवातीला मंगळवेढा हे शहर मंगल राजचे अधिपत्याखाली होते. या गावची बाजारपेठ त्यावेळी अतिशय भरभराटीत चालू होती. मंगल राजाच्या अगोदर हे गांव जीवनपूरी असे म्हणून प्रसिद्ध होते. सध्याच्या मंगळवेढ्याच्या पश्चिम दिशेस जमिनीचे उत्खनन करताना सोन्या, चांदीचे दागिने, जून्या विठा, मातीची नक्षीदार सुंदर असलेली फुटलेले दगडी शिल्प अशा विविध वस्तू सापडत होत्या. परंतु कालांतराने जीवनपूरी या गावची वाताहत झाली. जीवनपूरीच्या पूर्वेस त्यावेळी निबीड असे अरण्य होते. त्यामुळे महाभयानक अशा अरण्यात मनुष्यवस्ती आजिबात नव्हती.
दक्षिणगंगा भीमा नदीच्या पश्चिमेकडील सपाट जमिन पाहून बरेच काफीले येथे येऊन राहू लागले. सपाट व सुपीक काळ्याभोर जमिनीत कष्ट करून भरपूर उत्पन्न निघू लागले. त्यामुळे हळूहळू याठिकाणची लोकवस्ती वाढू लागली. लोक या ठिकाणी घरे बांधून गुण्या गोविदांने जीवन कंठू लागले. मोठमोठे वाडे, सुंदर महाल व गावाकडेने मजबुत अशी तटबंदी बांधून परचक्र व चोरांपासून संरक्षण व्हावे म्हणून तटबंदीच्या बाहेरील बाजूनी खोल असा खंदक खणून शत्रू सैन्यास सहजासहजी गांवात प्रवेश मिळू नये म्हणून संरक्षण केले. शत्रू टेहाळणीसाठी गावच्या चारी दिशेस उंच असे बुरुज बांधले गेले. जसजसा कालखंड जाईल तशी या गावची बाजारपेठ भरभराटीस येऊन व्यापार वाढून या गावची किर्ती दुरवर पसरली. लांबलांबचे व्यापारी या गावाशी संबंध जोडून मोठ मोठी सोन्या चांदीची दुकाने थाटून गावाच्या वैभवात आणखीन भर टाकली. दिवसेंदिवस या शहराचे वैभव वाढू लागले. त्यावेळचा नक्की कालखंड कोणता होता याचा पुरावा लागत नाही. परंतु या शहराचे वैभव व भरभराटीचा काळ हा शालीवाहन शकाचे अगोदरचा असावा. एवढे वैभवशाली सुंदर व भरभराटीचे आलेले सुखी, संपन्न शहर आपले आधिपत्याखाली असावे, या शहराचा सम्राट आपण व्हावे, यावर आपली सत्ता असावी म्हणून मंगल नावाच्या राजाने या शहरास आपल्या सैन्यानीशी चोहोबाजूनी वेढा दिला. परंतु मजबूत तटबंदी असल्यामुळे मंगलराजाचा काही इलाज चालेना, तरीपण मंगल राजाने आपल्या सैन्याचा वेढा बराच काळ उटविला नाही. सरते शॆवटी गावाची रशिद बंद पडली. तेथील अंमलदार अखेर राजास शरण येऊन ते शहर मंगल राजाचे अदिपत्याखाली आले. मंगल राजाने सैन्यानीशी वेढा देऊन हे शहर जिंकून घेतले. तेंव्हापासून या शहराचे नाव मंगळवेढा असे पडले, अशी लोक अख्यायिका आहे. शालीवाहन १० वे शतकात या मंदीराचे जिर्णोद्धार, भारद्वास गोत्रातील धनाची हिप्परगी यांनी केला. असा शिलालेखाचा उल्लेख आहे. श्री काशिविश्वेश्वर मंदीराचे बांधकाम शालिवाहन ७ व्या शतकात झाले असावे. मंदीरावरील दगडी देव देवतांचे शिल्प फारचे पुरातन काळातील आहेत.
तालुक्यातील गावे
चिखलगी देगाव (मंगळवेढा) धरमगाव (मंगळवेढा) ढवळस डिकसाळ दोणाज डोंगरगाव (मंगळवेढा) फाटेवाडी
घारनिकी गोणेवाडी गुंजेगाव (मंगळवेढा) हाजापूर हिवरगाव हुळजंटी हुन्नर जाळीहळ जांगळगी जिट्टी जुनोणी (मंगळवेढा) कचरेवाडी कागाष्ट कर्जळ कात्रळ खडकी (मंगळवेढा) खवे खोमनाळ खुपसांगी लामणतांडा लावंगी (मंगळवेढा) लक्ष्मीदहिवाडी लेंडावेचिचाळे लोणार (मंगळवेढा) माचानूर महमदाबाद माळेवाडी मल्लेवाडी (मंगळवेढा) माणेवाडी मंगळवेढा मारापूर मारवडे मारोळी मेटकरवाडी मुढवी मुंढेवाडी (मंगळवेढा) नांदेश्वर नांदुर (मंगळवेढा) निंबोणी पाडोळकरवाडी पाटखळ पौत रद्दे रहाटेवाडी रेवेवाडी साळागर बुद्रुक साळागर खुर्द शिराशी शिरनादगी शिवांगी सिद्दपूर सिद्धणकेरी सोद्दी तळसंगी तामदरदी तांदोर उचेठाण येडरव येळगी
सामाजिक संस्था
पंढरपूर मंगळवेढा फाऊंडेशन ही सामाजिक संस्था मंगळवेढा तालुक्यातील शेतकरी व व्यापारी यांना मदत करते या संस्थे अंतर्गत विविध विकास कामे लोकां पर्यंत पोहचली आहेत
स्थान
मंगळवेढे हे गाव सोलापूरपासून ५४ किलोमीटर तर पंढरपूरपासून २३ किलोमीटर अंतरावर आहे. दूरवर पसरलेली काळी जमीन ही मंगळवेढ्याचे प्रमुख वैशिष्ट्य आहे. महाराष्ट्रात ज्वारीचे कोठार म्हणून हीच मंगळवेढे नगरी प्रसिद्ध आहे.
लोकसंख्या
२००१ च्या जनगणनेनुसार मंगळवेढा गावाची लोकसंख्या सुमारे २१,६९४ एवढी आहे. त्यामध्ये ५२ टक्के पुरूष तर ४८ टक्के महिला आहेत. मंगळवेढ्याचा साक्षरता दर ६८ टक्के एवढा आहे, आणि सुमारे १३ टक्के लोकसंख्या ही वय वर्षे ६ च्या आतील आहे.
भौगोलिक विविधता
मंगळवेढ्याला सतत दुष्काळाचे चटके सहन करायला लागले आहेत. मंगळवेढ्याची जमीन ही बहुतेक करून जिराईत आहे. केवळ पावसाच्या पाण्यावर या ठिकाणी पिके घेतली जातात.
मंगळवेढ्याची मालदांडी ज्वारी
मंगळवेढा तालुका ज्वारीचे कोठार म्हणून प्रसिद्ध आहे. मंगळवेढ्याच्या मालदांडी ज्वारीस जी.आय. मानांकनही प्राप्त झाले आहे.
पिके
प्रामुख्याने ज्वारी, बाजरी, करडई, हरभरा, सूर्यफूल, ऊस ही पिके घेतली जातात.ज्वारीचे उत्पादन मोठ्या प्रमाणात होते.
हिंदू-मुस्लिम ऐक्य
मंगळवेढ्यात सर्व धर्माचे लोक गुण्या गोविंदाने राहतात. हिंदु-मुस्लिम ऐक्याचे प्रतीक असलेल्या मारोळी या गावामधील गैबीपीरच्या दर्ग्याला मुस्लिमांबरोबरच हिंदु भाविक ही जातात. तसेच हिंदूच्या सर्व सणांमध्ये मुस्लिम बांधव आनंदाने सहभाग घेतात. नवरात्र महोत्सव मंगळवेढ्यात अतिशय आनंदाने साजरा केला जातो. जवळ जवळ २५ नवरात्र मंडळे या गावात आहेत. डेकोरेशन, हालते देखावे, सजीव देखावे पाहण्यासाठी संपूर्ण जिल्ह्यातील लोक येतात. या तालुक्यातील लक्ष्मी-दहिवडी या गावामधे सर्वधर्मीय दुर्गामाता नवरात्र महोत्सव तरुण मंडळ आहे. या मंडळात सर्व समाजाचे (मुसलमान, धनगर, वडार, कैकाडी, महार, मांग, चाभार, कुंभार, गोंधळी, सुतार, लोहार, पारधी, लिगायत, वाणी) लोक एकत्रितपणे सर्व सण साजरे करतात. संत दामाजीपंत हे या गावचे रहिवासी होते.
प्रशासन
मंगळवेढा हे जरी निमशहर असले तरी फार पूर्वीपासूनच हे एक अतिशय महत्त्वाचे ठिकाण आहे, त्यामुळे मंगळवेढ्याला नगरपरिषद आहे. शहराप्रमाणेच या तालुक्यातील खोमनाळ, माचणूर,सिद्धनकेरी, हुलजंती, मारोळी, लक्ष्मी-दहिवडी या ठिकाणांना सुद्धा धार्मिक महत्त्व आहे. मंगळवेढा तालुक्यात पंचायत समिती, कृषी उत्त्पन बाजार समिती, नगरपरिषद कार्यालय आहेत.
संताची भूमी
संत दामाजी, संत कान्होपात्रा, संत चोखामेळा, संत कर्ममेळा, संत निर्मळा, संत सोयराबाई, संत गोपाबाई, स्वामी समर्थ, संत बसवेश्वर महाराज, बाबा महाराज आर्वीकर, संत बागडे महाराज मारोळी, माचणूर सिताराम महाराज खर्डीकर असे अनेक थोर संत येथे होऊन गेले. आणि विशेष म्हणजे छत्रपती शिवाजी महाराजांचेसुद्धा चरणस्पर्श या संत भूमीला लाभले आहेत. शिवाजी महाराजांनी मंगळवेढ्यात चार दिवस मुक्काम केला होता.
मंगळवेढ्यातील महत्त्वाच्या बँका आणि पतसंस्था
१ धनश्री महिला पतसंस्था मंगळवेढा
२. बँक ऑफ इंडिया
३. बँक ऑफ महाराष्ट्र
४.राजमाता अर्बन को-ऑपरेटिव्ह बँक लिमिटेड
५.रतनचंद शहा अर्बन को-ऑपरेटिव्ह बँक लिमिटेड
६.पंढरपूर अर्बन को-ऑपरेटिव्हh बँक शाखा मंगळवेढा
७.धनश्री मल्टि-स्टेट को.ऑप.क्रेडिट सोसायटी लिमिटेड
८. बळीराजा पतसंस्था
९. जिजामाता महिला पतसंस्था
१०.मंगळवेढा लोकमंगल सहकारी पतसंस्था मंगळवेढा
संदर्भ
वर्ग:सोलापूर जिल्ह्यातील गावे
अलेहांद्रो तोलेदो
अलेहांद्रो सेलेस्तियानो तोलेदो मान्रिक (Alejandro Celestino Toledo Manrique; २८ मार्च १९४६) हा दक्षिण अमेरिकेमधील पेरू देशामधील एक राजकारणी व माजी राष्ट्राध्यक्ष आहे. तो २००१ ते २००६ दरम्यान राष्ट्राध्यक्षपदावर होता. तोलेदोने त्याच्या कार्यकाळात जगातील अनेक देशांसोबत पेरूचे सलोख्याचे संबंध प्रस्थापित केले.
बाह्य दुवे
वर्ग:पेरूचे राष्ट्राध्यक्ष वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
राष्ट्रीय महामार्ग ६९ (जुने क्रमांकन)
राष्ट्रीय महामार्ग ६९ हा भारतातील एक प्रमुख राष्ट्रीय महामार्ग आहे. हा रस्ता भोपाळला इटारसी व बेतुल मार्गे नागपूरशी जोडतो.
बाह्य दुवे
वर्ग:भारतातील राष्ट्रीय महामार्ग (जुने क्रमांकन)
आरंभ
एक मराठी शब्द.कोणत्याही कार्याची सुरुवात,रुजुवात ह्या अर्थाने संस्कृतप्रचुर शब्दप्रयोग. वर्ग:विक्शनरीकडे स्थानांतरित करण्याजोगे लेख
चिंचवड (त्र्यंबकेश्वर)
चिंचवड हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नाशिक जिल्ह्यातील त्र्यंबकेश्वर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथे मार्चच्या मध्यापासून जूनच्या पूर्वार्धापर्यंत उन्हाळा असतो. उन्हाळ्यात हवामान सामान्यतः उष्ण असून तापमान ३७ ते ३९ सेल्सीअसपर्यंत असते.जून महिन्याच्या मध्यापासून पावसास सुरुवात होऊन ऑक्टोबरच्या मध्यापर्यंत पावसाळा असतो. सर्वसाधारण नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी या काळात थंडी असते.वार्षिक सर्वसाधारण हवामान उष्ण व विषम असते.वार्षिक पर्जन्यमान १०५० मि.मी.पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:त्र्यंबकेश्वर तालुक्यातील गावे वर्ग:नाशिक जिल्ह्यातील गावे
प्रबंधक
प्रशासक, नियंत्रक किंवा व्यवस्थापक ह्या अर्थाने वापरला जाणारा आणि संस्कृत भाषेतून मराठी आलेला तत्सम शब्द.
घोगाव (पलुस)
घोगाव हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील सांगली जिल्ह्यातील पलुस तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे आहे. येथे नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी मध्य हा हिवाळा हंगाम असतो. हिवाळ्यात दिवसा तापमान २९ सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान १७ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते. जून मध्य ते ऑक्टोबर हा पावसाळा हंगाम असतो. पावसाळ्यात दिवसा तापमान २८ अंश सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान २२ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते. पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो. वार्षिक पर्जन्यमान ७०० मिमी पर्यंत असते. फेब्रुवारी मध्य ते जून हा उन्हाळा मोसम असतो. उन्हाळ्यात दिवसा तापमान ३९ अंश सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान २२ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते.
संदर्भ
वर्ग:पलुस तालुक्यातील गावे वर्ग:सांगली जिल्ह्यातील गावे
डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांचा दक्षिण सोलापूर दौरा
डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर आपल्या स्वतंत्र मजूर पक्ष्याचा प्रचार करण्यासाठी २४ जानेवारी इ.स. १९३७ रोजी सोलापूर जिल्ह्यातील दक्षिण सोलापूर तालुक्यातील मंद्रूप, कुंभारी व वळसंग या महत्त्वाच्या गावामध्ये येऊन गेले. कारण १९३५ च्या भारत सरकार कायद्यानुसार १९३७ मध्ये भारतातील वेगवेगळ्या प्रांतात प्रांतिक निवडणूका होणार होत्या, त्यानुसार तत्कालीन मुंबई प्रांतातही या निवडणूका होणार होत्या. त्यासाठी डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनी आपल्या स्वतंत्र मजूर पक्ष्याचे उमेदवार वेगवेगळ्या ठिकाणी उभे केले होते. सोलापूर उत्तर भाग मतदार संघातून स्वतंत्र मजूर पक्ष्यातर्फे जिवाप्पा ऐदाळे यांना उमेदवारी देण्यात आली होती. त्यांचा प्रचार करण्यासाठी डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर सोलापूर दौऱ्यावर आले होते. त्यानुसार २४ जानेवारी १९३७ रोजी सकाळी ठीक ७ वाजता डॉ. आंबेडकर सोलापूर रेल्वे स्टेशनवर पोहोचले. त्यावेळी त्यांचे स्वागत करण्यासाठी जवळपास ५-६ हजार लोक उपस्थित होते.
हे सुद्धा पहा
वर्ग:१० जानेवारी २०१८ कार्यशाळा वर्ग:डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर वर्ग:सोलापूर जिल्हा
नॉर्थ युटिका, इलिनॉय
नॉर्थ युटिका हे इलिनॉयच्या लासाल काउंटीमधील गाव आहे. २००० च्या जनगणनेनुसार येथील लोकसंख्या ९७७ होती.
वर्ग:इलिनॉयमधील शहरे वर्ग:लासाल काउंटी (इलिनॉय)
सावंगा बुद्रुक
सावंगा बुद्रुक हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील यवतमाळ जिल्ह्यातील दिग्रस तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
संदर्भ
वर्ग:दिग्रस तालुक्यातील गावे वर्ग:यवतमाळ जिल्ह्यातील गावे
लाखणवाडा
लाखणवाडा हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील वर्धा जिल्ह्यातील आष्टी तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान वर्षभर कोरडे असते.उन्हाळ्यात अतिउष्ण असते.हिवाळा व उन्हाळा हे दोन्ही ऋतू तीव्र असतात.उन्हाळ्यात दिवसाच्या व रात्रीच्या तापमानात जास्त फरक असतो. मे हा अतिउष्णतेचा आणि जानेवारी हा कडाक्याच्या थंडीचा महिना असतो. वार्षिक सरासरी पर्जन्यमान १०९ सेंमी.पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:आष्टी तालुक्यातील गावे वर्ग:वर्धा जिल्ह्यातील गावे
चेस्टर ए. आर्थर
चेस्टर अ‍ॅलन आर्थर (इंग्लिश: Chester Alan Arthur), (ऑक्टोबर ५, इ.स. १८२९ - नोव्हेंबर १८, इ.स. १८८६) हा अमेरिकेचा २१वा राष्ट्राध्यक्ष होता. आर्थराच्या आधीचा अध्यक्ष जेम्स गारफील्ड याची हत्या झाल्यानंतर १९ सप्टेंबर, इ.स. १८८१ रोजी अध्यक्षपदाची सूत्रे हाती घेतलेला आर्थर ४ मार्च, इ.स. १८८५पर्यंत अध्यक्षपदावर होता. त्याच्या अध्यक्षीय कारकिर्दीत मुलकी सेवा सुधारण्याविषयीचा पेंडल्टन सिव्हिल सर्व्हिस रिफॉर्म अ‍ॅक्ट हा कायदा संमत होऊन लागू झाला. पेशाने वकील असलेला आर्थर अध्यक्ष बनण्याअगोदर जेम्स गारफील्ड याच्या अध्यक्षीय राजवटीत उपराष्ट्राध्यक्षपदाची धुरा वाहत होता.
बाह्य दुवे
वर्ग:अमेरिकेचे राष्ट्राध्यक्ष वर्ग:इ.स. १८२९ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १८८६ मधील मृत्यू वर्ग:रिपब्लिकन पक्ष (अमेरिका) मधील राजकारणी वर्ग:अमेरिकेचे उपराष्ट्राध्यक्ष वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
राष्ट्रीय महामार्ग ७० (जुने क्रमांकन)
राष्ट्रीय महामार्ग ७० हा भारतातील एक प्रमुख राष्ट्रीय महामार्ग आहे. हा रस्ता जलंधरला मंडीशी जोडतो.
बाह्य दुवे
वर्ग:भारतातील राष्ट्रीय महामार्ग (जुने क्रमांकन)
डॅनी वेलबेक
डॅनियेल नी टॅकी मेन्साह डॅनी वेल्बॅक (नोव्हेंबर २६, इ.स. १९९०:मॅंचेस्टर, इंग्लंड - ) हा 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 englandकडून फुटबॉल खेळणारा खेळाडू आहे.
हा मॅन्चेस्टरकडून क्लब फुटबॉल खेळतो.
वर्ग:इंग्लंडचे फुटबॉल खेळाडू वर्ग:इ.स. १९९० मधील जन्म वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
जिग्मे घेसर नामग्याल वांग्चुक
जिग्मे घेसर नामग्याल वांग्चुक (मराठी लेखनभेद: जिग्मे खेसर नामग्याल वांग्चुक ; जोंखा: འཇིགས་མེད་གེ་སར་རྣམ་རྒྱལ་དབང་ཕྱུག་ ; रोमन लिपी: Jigme Khesar Namgyel Wangchuck) (२१ फेब्रुवारी, इ.स. १९८० - हयात) हा भूतानाचा ५वा व विद्यमान राजा आहे. १४ डिसेंबर, इ.स. २००६ रोजी हा राजा बनला व ६ नोव्हेंबर, इ.स. २००८ रोजी त्याला अधिकॄत रित्या राज्याभिषेक करण्यात आला. १३ ऑक्टोबर, इ.स. २०११ रोजी एकवीसवर्षीय जेत्सुन पेमा हिच्याशी याचा विवाह झाला.
बाह्य दुवे
वर्ग:भूतानी बौद्ध वर्ग:भूतानचे राजे जिग्मे घेसर नामग्याल वर्ग:इ.स. १९८० मधील जन्म
बुलढाणा लोकसभा मतदारसंघ
बुलढाणा हा महाराष्ट्रातील ४८ लोकसभा संसद मतदारसंघांपैकी एक आहे. ह्या मतदारसंघामध्ये सध्या बुलढाणा जिल्ह्यामधील ६ विधानसभा मतदारसंघ समाविष्ट केले गेले आहेत.
बाह्य दुवे
वर्ग:बुलढाणा जिल्हा वर्ग:महाराष्ट्रामधील लोकसभा मतदारसंघ वर्ग:लोकसभा मतदारसंघ
डिक चेनी
रिचर्ड ब्रुस चेनी उर्फ डिक चेनी (Richard Bruce Cheney;, लिंकन, नेब्रास्का) हा एक अमेरिकन राजकारणी व अमेरिकेचा ४६वा उपराष्ट्राध्यक्ष आहे. रिपब्लिकन पक्षाचा सदस्य असलेला चेनी २००१ ते २००९ दरम्यान राष्ट्राध्यक्ष जॉर्ज डब्ल्यू. बुश ह्याच्या प्रशासनामध्ये उपराष्ट्राध्यक्षपदावर होता. त्यापूर्वी तो १९८९ ते १९९३ दरम्यान जॉर्ज एच.डब्ल्यू. बुशच्या प्रशासनामध्ये संरक्षण सचिव होता.
बाह्य दुवे
वर्ग:अमेरिकेचे उपराष्ट्राध्यक्ष वर्ग:रिपब्लिकन पक्ष (अमेरिका) मधील राजकारणी वर्ग:अमेरिकेचे संरक्षणसचिव वर्ग:प्रेसिडेन्शियल मेडल ऑफ फ्रीडम विजेते वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
मोहोळ तालुका
मोहोळ हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील सोलापूर जिल्ह्यात असलेले छोटे शहर आहे. हे शहर मोहोळ तालुक्याचे प्रशासकीय केन्द्र आहे.पुणे व सोलापुर या दोन शहरांना जोडणारा महामार्ग 65 मोहोळमधून जाते
तालुक्यातील गावे
मिरी (मोहोळ) मोहोळ मोरवंची मुंढेवाडी (मोहोळ) नजीकपिंपरी नाळबंदवाडी नांदगाव (मोहोळ) नारखेड पापरी परमेश्वर पिंपरी पासळेवाडी पाटकुळ पवारवाडी (मोहोळ) पिरटाकळी पेणुर पोखरापूर पोफळी (मोहोळ) रामहिंगणी सारोळे (मोहोळ) सौंदणे सावळेश्वर (मोहोळ) सय्यदवरवडे शेजबाभुळगाव शेतफळ शिंगोळी शिरापूर सिद्देवाडी सोहाळे टाकळी (मोहोळ) तांबोळे तरटगाव (मोहोळ) तेलंगवाडी वडाचीवाडी (मोहोळ) वड्डेगाव वाडवळ वाफाळे (मोहोळ) वाघोळी (मोहोळ) वाघोळीवाडी वाळुज वरकुटे वटवटे विरावडे बुद्रुक विरावडे खुर्द यावली (मोहोळ) येल्लमवाडी येणकी येवती (मोहोळ)
संदर्भ
http://www.census2011.co.in/data/subdistrict/4248-mohol-solapur-maharashtra.html
हे सुद्धा पहा
वर्ग:सोलापूर जिल्ह्यातील तालुके वर्ग:महाराष्ट्रातील तालुके
मिलिंद चंपानेरकर
चंपानेरकर यांनी १९९१ ते २००० या काळात इंडियन एक्सप्रेससाठी पत्रकारिता केली. त्यानंतर मात्र त्यांनी मुक्त पत्रकारिता पत्करली. त्यातून त्यांनी लिहिलेले रिपोर्ताज पद्धतीचे लेख व अनुभव, शाश्वत विकासासाठी या नियतकालिकामधून, तसेच दैनिक महाराष्ट्र टाइम्समधून प्रकाशित झाले आहेत. नक्षलग्रस्त भागांमधलं जनजीवन, आशियातील अल्पसंख्याकांच्या समस्या आणि राजकीय चळवळींचा मागोवा हे त्यांच्या विशेष अभ्यासाचे विषय आहेत. बस्तर व काश्मीर सारख्या अस्वस्थ प्रदेशांमध्ये फिरून तेथील सर्वसामान्य माणसांचे जीवनावर त्यांनी लेखन केलेले आहे. पॅलेस्टाईन प्रश्नासंबंधीच्या आशियाई देशांच्या शांतियात्रेत (२०१२) त्यांचा सहभाग होता.
पाकिस्तान-भारत पीपल्स फोरम फॉर पीस ॲन्ड डेमॉक्रसी या संस्थेच्या पुणे शाखेचे ते अध्यक्ष आहेत.
पुरस्कार
वर्ग:मराठी लेखक वर्ग:मराठी पत्रकार
तौलनिक राजकारण
तौलनिक राजकारण हा राज्यशास्त्राचा उपघटक आहे. ॲरिस्टॉटल हा या उपशाखेचा जनक ठरतो. तुलनात्मक अभ्यासाद्वारे प्रत्येक राज्यव्यवस्थेच्या वेगळ्या वैशिष्ट्यांची कार्यकारणमीमांसा शक्य होते. कोणत्याही राज्यपद्धतीचे वस्तुनिष्ठ मूल्यांकन तुलनेशिवाय होऊच शकत नाही. तुलनात्मक शासन आणि तुलनात्मक राजकारण ह्या काटेकोर दृष्टीने पाहिल्यास भिन्न भिन्न व्याप्ती असणाऱ्या संकल्पना आहेत. दुसरी संज्ञा अधिक व्यापक आणि पहिल्या संज्ञेला आपल्या कक्षेत सामावून घेणारी आहे.
वर्ग:राज्यशास्त्र वर्ग:राजकारण
जावेद हबीब
जावेद हबीब (जन्म:२६ जून १९६३) हे एक भारतीय राजकारणी, केश रचनाकार (हेअरस्टायलिस्ट) आणि व्यवसायिक आहेत. ते जावेद हबीब हेअर अँड ब्युटी लि.चे मालक आहेत, जे भारतातील ११५ शहरांमध्ये ८५०हून अधिक सलून आणि ६५ हेअर अकादमी चालवतात.
हबीब हे जावेद हबीब हेअर अँड ब्युटी लिमिटेडचे ​​अध्यक्ष आणि व्यवस्थापकीय संचालक आहेत, ही भारतातील केशलयाची (हेअर सलूनची) सर्वात मोठी सेवा साखळी आहे. अनेकजण त्यांना आणि त्यांच्या कुटुंबाला भारतातील केसांचे शिक्षण आणि फॅशनचे प्रणेते मानतात. त्यानी २०१६ मध्ये प्रसिद्ध काश्मिरी फुटबॉलपटू फरझान फयाजला सात वर्षांचे प्रायोजकत्व देऊ केले, परंतु हा करार पूर्ण झाला नाही. एप्रिल २०१९ मध्ये त्यांनी भारतीय जनता पक्षात प्रवेश केला.
प्रारंभिक जीवन
हबीबचे आजोबा नझीर अहमद यांनी लॉर्ड लिनलिथगो, लॉर्ड माउंटबॅटन आणि जवाहरलाल नेहरू यांचे अधिकृत केशभूषाकार म्हणून काम केले. त्यांचे वडील हबीब अहमद यांनी देखील भारताच्या राष्ट्रपतीकडे काम केले होते. हबीबने जवाहरलाल नेहरू विद्यापीठात प्रवेश घेतला आणि फ्रेंच साहित्यात पदवी मिळवली. त्यांना क्रिकेटपटू बनायचे होते. त्याकाळात त्यांनी विद्यापीठ क्रिकेट संघाचे कर्णधार भूषविले. वडिलांच्या सल्ल्यानुसार, त्यांनी नंतर मॉरिस स्कूल ऑफ हेअर डिझाइनमध्ये प्रवेश घेतला.
करिअर
1984 मध्ये, जावेद हबीबने आपल्या वडिलांसोबत त्यांच्या पहिल्या सलून, हबीब्स हेअर अँड ब्युटी, नवी दिल्लीतील ओबेरॉय हॉटेलमध्ये काम करण्यास सुरुवात केली. आंतरराष्ट्रीय प्रदर्शन आणि शिक्षणाच्या इच्छेने, ते मॉरिस स्कूल ऑफ हेअरड्रेसिंगमध्ये प्रगत तंत्रांचा अभ्यास करण्यासाठी लंडन, यूके येथे गेला. संपूर्ण भारताला सुंदर बनवण्याची त्यांची दृष्टी त्यांच्या वडिलांच्या आणि कुटुंबाच्या दृष्टीपेक्षा जास्त होती आणि म्हणून त्यांनी २००० मध्ये त्यांचे स्वतंत्र सलून जावेद हबीब हेअर अँड ब्युटी सुरू केले. ते सनसिल्क या युनिलिव्हरच्या मालकीचे हेअर केर ब्रँडचे ब्रँड ॲम्बेसेडर आहेत. इ.स. २००० ते २००९ आणि नंतर पॅनासॉनिक स्टाइलिंग उत्पादनांचा प्रचार केला. हबीब हे मिस इंडियासाठी अधिकृत स्टाइलिंग पार्टनर आहेत. त्यांच्या नावावर २४ तासांत ४१० नॉनस्टॉप हेअरकट करण्याचा लिम्का रेकॉर्ड आहे. टाईम्स आणि फोर्ब्स मॅगझिनमध्ये वैशिष्ट्यीकृत केलेले ते एकमेव हेअरस्टायलिस्ट आहे.
व्यवसायाने शिक्षक असलेल्या, हबीब यांनी गेल्या दोन दशकांमध्ये १५०० पेक्षा जास्त केस सेमिनार आणि वर्क शॉप्स आयोजित केले आहेत, ३,००,०००हून अधिक विद्यार्थ्यांना शिक्षित केले आहे. त्यांनी त्यांच्या शिकवणीचा प्रसार करण्यासाठी तीन तांत्रिक पुस्तके देखील लिहिली आहेत आणि त्यांच्या ६५ अकादमी आहेत, दरवर्षी ५०००हून अधिक विद्यार्थ्यांना प्रशिक्षण दिले जाते.
आजपर्यंत, त्यांची कंपनी, जावेद हबीब हेअर अँड ब्युटी लिमिटेड भारतातील २४ राज्ये आणि ११५ शहरांमध्ये ८५०हून अधिक सलून आणि ६५ हेअर अकादमी चालवते. दुबई, सिंगापूर, नेपाळ आणि बांगलादेशातही त्यांची सलून आहेत. २०१५-२०१६ मध्ये, कंपनीचे मूल्य ३०$ दशलक्ष इतके होते.
वैयक्तिक जीवन
जावेद हबीब यांचे वडील राष्ट्रपती भवनात काम करत होते आणि ते तिथेच राहात असत. त्यामुळे हबीब यांचा जन्म राष्ट्रपती भवनात ब्लॉक क्रमांक १२ मधील घर क्रमांक ३२ येथे झाला. हबीबचा विवाह शाहीन हबीबशी झाला आहे. त्यांना एक मुलगी सना हबीब आणि मुलगा अनोश हबीब आहे.
संदर्भ
वर्ग:भारतीय राजकारणी वर्ग:भारतीय उद्योगपती वर्ग:मुस्लिम व्यक्ती वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
वाचन
वाचणे हा एक उत्तम छंद आहे. वाचन वेगवेगळया भाषेत करता येते. मातृभाषेतून केलेले वाचन वाचायला आणि समजायला सोपे जाते. मराठीतून वाचन करण्यासाठी भरपूर साहित्य उपलब्ध आहे. वाचनाने माणूस ज्ञानी होतो आणि त्याला पुस्तकाच्या रूपाने एक नवीन मित्र मिळतो. वाचन ही एक कला आहे. वाचन माणसाला माणूस बनविते, जीवनाला एक नवी दिशा देते, विचार करायला शिकविते, अंतर्मुख करविते, त्याचप्रमाणे जीवनात योग्य- अयोग्य काय याची जाणीव करून देते. आपल्या समाजात 'वाचाल तर वाचाल' अशी म्हण प्रचलित आहे. संस्कृत मध्ये वाचन हा शब्द वच या धातूपासून तयार झाला असून वच म्हणजे बोलणे, आणि वाच म्हणजे बोलावयास लावणारे. अर्थात वाचन असेल तरच वचनात सक्षमता येऊ शकते, हे खरे.
वाचनाचे महत्त्व :
१.आकलनासह केलेले ध्वनी उच्चारण म्हणजे वाचन.
३.वाचनाने वाणीवर सुसंस्कार होतात.
४.वाचनाने सौदर्यबोध व आनंदबोध साध्य होतात.
५.वाचन क्षमतेचा परिपूर्ण विकास हा त्यातुन निघणाऱ्या अर्थनिष्पतीवर अवलंबून असतो.
६.वाचनामुळे भाषा शुद्ध होते व विचारांची देवाणघेवाण होते व आधीच द्यानची भर पडते.
२.वाचनाची प्रमुख उद्दिष्टे :
१.ज्ञान प्राप्ती :ग्रंथाचे व इतर पुस्तकाचे वाचन केल्यामुळे ज्ञान प्राप्ती होते.
२.आनंदप्राप्ती :आनंदप्राप्तीसाठी उत्तम साहित्याचे वाचन करावे.
३.संस्कार :व्यक्तीच्या मनावर चांगले संस्कार वाचनातून होतात.
४.रसास्वाद :कथा,काव्य,कादंबऱ्या ,नाटके ,यातून रसग्रहण दृष्टी लाभते.
५.आनंदवृत्ती :वाचनामुळे मन आनंदाच्या अनुभुतीने भरून जाते.
३.वाचनाची पूर्वतैयारी करतांना लक्षात घ्यावयाच्या गोष्टी :
१.शारीरिक तयारी :
२.श्वासावर ताबा असावा.
२.भावनिक तयारी :
१.आवाजात चढ-उतार करण्याची क्षमता यावी.
२.भावनिक समतेसाठी मनाची तयारी हवी.
३.बौद्धिक तयारी :
१.व्यक्ती,वस्तु,स्थल,प्रसंग यांचा सहचर्य समजण्याची क्षमता असावी.
४.वाचनाचे प्रकार :
१.प्रगट वाचन :अक्षर ध्वनीच्या मोठ्या आवाजातील उच्चारणाला प्रगट वाचन म्हणतात.
प्रगट वाचनाचे प्रकार
१.सस्वर वाचन :-स्ववासासाठी केलेल विद्यार्थाने ;वाचन त्यास सस्वर वाचन म्हणतात.
२.सुस्वर वाचन :-विद्यार्थासाठी शिक्षकाने केलेले वाचन यास सुस्वर वाचन म्हणतात.
मुकवाचन प्रकार :
१.संदर्भ वाचन :संदर्भ पुस्तकाचे वाचन करणे.
२.सखोल वाचन :एखाद्या ग्रंथाचे वाचन करणे.
३.विस्तृत वाचन :-काव्य,नाटक,मासिके वाचन.
३.गतीवाचन :योग्य गतीने वाचन करण्यास गती वाचन म्हणतात.
५.प्रगट वाचनाचे शिक्षणातील महत्त्व :
१.उच्चार स्पष्टता :संयुक्त स्वराचे व व्यंजनाचे उच्चार अचूकपणे करणे.
२.ओघ व अस्खलितपणा :एक शब्द किंवा अनेक शब्दाचे योग्य शब्दसमूह करून वाचन करणे.
३.स्वाभाविकता:-वाचन बोलण्यासारखे व्हावे.
४.भावपुर्णता :चेहऱ्यावर हवभाव व आवाजात चढउतार करावा.
६.मुकवाचनाचे शिक्षणातील महत्त्व :
१.स्वतंत्रपणे आशय समजुत देणे:-
मनोगत वाचन हा प्रगट वाचनाचा प्राण आहे तो स्वतंत्रपणे आशय समजावुन देतो.
२.गती-संगती प्रगती साधने :वाचनाची गती वाढवणे व वाचलेल्याची संगती ओळखणे.
३.यथार्थता :-लेखनाच्या अनुभुतीचा साक्षात्कार पुर्णपणे आपल्याला मुकवाचाने होतो.
१.अक्षर रूप ध्वनीच्या मोठ्या आवाजातील उच्चारणाला प्रगट वाचन म्हणतात व लिखित अथवा मुद्रित अक्षर डोळ्याने पाहून नंतर मेंदूने अर्थग्रहण करण्यास मुकवाचन म्हणतात.
२.प्रगट वाचनाचे सस्वर वाचन व सुसस्वर वाचन दोन प्रकार आहेत व मुकवाचनाचे संदर्भवाचन सखोलवाचन विस्तृत वाचन होण्यास मदल होते.
३.प्रगट वाचनचे शक्षणात उच्चार स्पष्टता ,ओघव अस्खलीतपणा ,स्वाभाविकता भावापुर्णता साधन येते व मुकवाचनाने शिक्षणात स्वतंत्रपणे आशय समजावून देणे,गती संगती प्रगती साधने ,यथार्थता इत्यादी गुण येतात.
४. प्रगट वाचन भाव व विचाराचे प्रगटीकरणकरण होते .व मुकवाचनने शांतता व चीतंशीलता या वृत्तीची जोपासणा करता येते.
५.प्रगट वाचन इतरांना आनंद देते व मुकवाचन स्वान्त सुखाय असते.
६.प्रगटवाचनाचा वेग कमी असतो व मुकवाचनाचा वेग अधिक असतो.
८.वाचनातील दोष व त्यावर उपाय :
२.चुकीचे उच्चारण : श,ष,स.
४.वाचनातील अशुद्धता :तीर्थ ,तीर्थ.
५.अपूर्ण शब्द उच्चारण.
६.अडखळत वाचणे हेलकाढून वाचणे.
७.चुकीच्या जागी शब्द तोडून वाचणे.
८.शब्द गाळणे नवीन शब्द टाकून वाचन करणे.
९.वाचन कौशल्यात शारीरिक व्यंगामुळे निर्माण झालेल्या उणीवा व उपाय.
नाक,कान,डोळा,जिव्हा,दात :-डॉक्टर कडून करणे.
१०.वाचनातील योग्य आसनबंध :
१.पाठीचा कणा ताठ असावा.
२.प्रकाश डावीकडून यायला हवा.
३.दृष्टीच्या पातळीशी ४० अंश कोन करणे.
४.पुस्तक व नजर यात ९ ते १२ इंच अंतर आहे.
५.झोपुन वाचणे घातक आहे.
६.पुस्तक वाचताना संपूर्ण उघडणे डावाहात खाली ठेवणे.
७.इतर काम करतांना पुस्तक वाचू नये.
८.उभे राहून पुस्तक वाचतांना दोन्ही पायावर सरळ भार द्यावे.
११.निकोप वाचन सवयी :
१.पुस्तकावर खुणा करू नये.
२.पुस्तकाला कव्हर घालावी.
३.वाचलेल्या पुस्तकातील मुद्दे वहीत नोंदवी.
४.दुसऱ्याचे अथवा ग्रंथालयाचे पुस्तक वेळेवर नेऊन द्यावे.
५.वाचनलेले पुस्तक कपाटात बंद करू ठेवावे.
६.वाचलेल्या पुस्तकावर स्वताचा अभिप्राय तयार करणे.
१२.वाचन कौशल्य विकासाठी उपक्रम :
१.भिन्न-भिन्न प्रकारचे वाचन तक्ते दाखवणे अर्थ स्पष्ट करणे.
२.कार्डस ,कृतीदर्शक चित्रे दाखवणे.
३.टेपरेकॉर्डरच्या माध्यमातुन स्पर्धा घेणे.
४.भाषेचे खेळ व पाठांतर स्पर्धा घेणे.
५.भेंड्या व व्याकरणाचे खेळ घेणे.
६.अवांतर वाचन करायला लावणे.
१३.परिणामकारक वाचन कौशल्याची वैशिष्टे :
१.सुस्पष्ट वाचन : प्रत्येक अक्षराचा व शब्दाचा उच्चार सुस्पष्ट होणे आवश्यक आहे.
२.योग्य आरोह -आवरोह : उतार –चढाव होय.
३.स्वराघात : स्वरावर जोर देणे.
४.गती :योग्य गतीने वाचन करणे.
५.लय : काव्य वाचनाचे महत्त्वाचे लक्षण लय आहे.
रिचर्ड फाइनमन
रिचर्ड फिलिप्स फाइनमन (मे ११, इ.स. १९१८ - फेब्रुवारी १५, इ.स. १९८८)एक अमेरिकन भौतिकशास्त्रज्ञ.त्यांच्या क्वॉंटम मेकेनिक्समधल्या पाथ इंटिग्रल फोर्म्युलेशन तसेच क्वांटम इलेक्ट्रोडायनामिक्सचा मुलभूत सिद्धांत,अतिशीत हेलिअमच्या सुपरफ्लुईडिटी तत्त्वाची भौतिकी तसेच पदार्थविज्ञानातील सर्वांत महत्त्वपूर्ण असे पार्टन मॉडेल त्यांनी सुचवले.त्यांच्या क्वॉंटम डायनामिक्समधल्या या योगदानाप्रीत्यर्थ १९६५ सालचे जुलिअन श्विंगर व शिन-इतिरो-तोमोनागा यांच्यासमवेत भौतिकीतले नोबेल पारितोषिक बहाल करण्यात आले. आण्विक भौतिकीतल्या उपआण्विक कणासंबंधातील गणितीय सुत्रांचे चित्ररूपांतर त्यांनी केले जेणेकरून आकलनक्षमता रुंदावी ज्या फेनमन आकृत्या म्हणून प्रसिद्ध आहेत.एक इंग्रजी मासिक द फिजिक्स वर्ल्डने जगातल्या आघाडीच्या १३० भौतिकशास्त्रज्ञात १९९१ साली केलेल्या सर्वेक्षणात दहा सर्वोत्कृष्ट भौतिकशास्त्रज्ञात त्यांचा समावेश केला.
शैक्षणिक कारकीर्द
१९४२ मध्ये पीएचडी केल्यानंतर ते विस्कोंसिन विद्यापीठ,मेडिसन येथे रुजू झाले. मॅनहॅटन प्रकल्पाशी संलग्न झाल्यावर त्यांनी विद्यापीठातील प्राध्यापकपद सोडले.१९४५ मध्ये त्यांना विस्कोंसिन विद्यापीठातून डीनमार्क इनग्राम यांनी पत्र पाठवून पुन्हा विद्यापीठात शिकवण्याची विनंती केली.फाइनमन यांनी परत येण्याचा वायदा न केल्यामुळे त्यांची नियुक्ती वाढवण्यात आली नाही.त्यानंतर विद्यापीठात आल्यावर ते म्हणाले की "ज्या विद्यापीठामुळे मी तडफदार झालो ते फक्त हेच विद्यापीठ आहे."
युद्धानंतर त्यांनी प्रिन्स्टनमधील "इन्स्टिट्यूट ऑफ ॲडव्हान्स्ड स्टडीज"मध्ये शिकवणे नाकारले.विशेषतः त्यांनी ॲल्बर्ट आईनस्टाईन,कुर्त गोडहेल,जॉन वॉन नुमान यांच्यासारख्या प्रतिभावंत लाभलेल्या संस्थेला नाकारले होते.फाइनमन हान्स बेथे यांचे समर्थक होते.त्यांनी १९४५ ते १९५० दरम्यान कॉर्नेल विद्यापीठात सैद्धांतिक भौतिकीचे धडे दिले.हिरोशिमावर झालेल्या अणूबॉंब हल्ल्याच्या मनस्तापातून भौतिकीतल्या क्लिष्ट समस्यांवर लक्ष केंद्रित केले.हे त्यांनी कोणत्याही गरजेतून नव्हे तर स्वयंसंतुष्टीसाठी केले.त्यातल्या काही समस्या जशी ट्वर्लिंगची भौतिकी,नटेटिंग डिशची हवेतली गतीचे विश्लेषण हे होत.या अभ्यासादरम्यान त्यांनी वर्तुळाकार गतीसाठी विविध समीकरणांचा वापर केला ज्यांनी त्यांना नोबेल पारितोषिकाच्या उंबरठ्यावर नेले.परंतु त्यांच्या आतली उत्कंठा अजून देखील संपली नव्हती.अनेक विद्यापीठांकडून आलेली प्राध्यापकपदाची मागणी इतकी होती की ते आश्चर्यचकीत होत.त्यांनी इन्स्टिट्यूट ऑफ ॲडव्हान्स्ड स्टडीज यासाठी सोडले की तेथे शिक्षक म्हणून त्यांना करण्यासाठी काहीही नव्हते. फाइनमन यांच्या मते "विद्यार्थी हे प्रेरणास्रोत आहेत व काहीही न करण्यापेक्षा शिकवणे हे निमित्त" त्यामुळे प्रिन्स्टन विद्यापीठाने त्यांना अशी सुविधा देऊ केली की ज्यामुळे ते विद्यापीठात राहतीलही आणि शिकवतीलही.पण तरीही त्यांनी केलटेकमध्ये शिकवले. फाइनमन यांना उत्कृष्ट स्पष्टीकर्ता म्हणून संबोधले गेले.त्यांनी दिलेले प्रत्येक स्पष्टीकरण इतके प्रभावी होते की त्यामुळे त्यांना फार मान मिळाला.त्यांचा शिकवण्याचा मूलमंत्रच हा होता की "जर नवख्या व्याख्यानातच एखादी गोष्ट कळाली नाही तर ती कधीच पूर्णपणे कळणार नाही." त्यांनी नेहमीच रटाळवाण्या शिक्षणपद्धतीचा धिक्कार केला.स्पष्ट विचार व स्पष्ट मांडणी हा त्यांच्या अध्यापनाचा गाभा होता.
बाह्यदुवे
वर्ग:अमेरिकन भौतिकशास्त्रज्ञ वर्ग:इ.स. १९१८ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १९८८ मधील मृत्यू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
अँट्स पीप
ॲंट्स पीप(१८८४ - १९४२) हा एस्टोनियाचा पाचवा पंतप्रधान होता.
वर्ग:एस्टोनियाचे पंतप्रधान वर्ग:इ.स. १८८४ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १९४२ मधील मृत्यू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
हजारवाडी
हजारवाडी हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील सांगली जिल्ह्यातील पलुस तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे आहे. येथे नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी मध्य हा हिवाळा हंगाम असतो. हिवाळ्यात दिवसा तापमान २९ सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान १७ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते. जून मध्य ते ऑक्टोबर हा पावसाळा हंगाम असतो. पावसाळ्यात दिवसा तापमान २८ अंश सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान २२ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते. पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो. वार्षिक पर्जन्यमान ७०० मिमी पर्यंत असते. फेब्रुवारी मध्य ते जून हा उन्हाळा मोसम असतो. उन्हाळ्यात दिवसा तापमान ३९ अंश सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान २२ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते.
संदर्भ
वर्ग:पलुस तालुक्यातील गावे वर्ग:सांगली जिल्ह्यातील गावे
लेलँड होन
लेलँड होन (जानेवारी ३०, इ.स. १८५३:डब्लिन, आयर्लंड - डिसेंबर ३१, इ.स. १८९६:डब्लिन, आयर्लंड ) हा undefined आणि 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 englandकडून आंतरराष्ट्रीय क्रिकेट खेळलेला खेळाडू होता.
होन मॅरिलिबोन क्रिकेट क्लबकडूनही क्रिकेट खेळला.
होन, लेलँड होन, लेलँड होन, लेलँड वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
राष्ट्रीय महामार्ग ७१ (जुने क्रमांकन)
राष्ट्रीय महामार्ग ७१ हा भारतातील एक प्रमुख राष्ट्रीय महामार्ग आहे.
बाह्य दुवे
वर्ग:भारतातील राष्ट्रीय महामार्ग (जुने क्रमांकन)
दिगंत आमटे
बाबा आमटे, डॉ प्रकाश आमटे व डॉ. मंदाकिनी आमटे यांनी सुरू केलेल्या सेवाकार्याचा वसा आता त्यांच्या तिसऱ्या पिढीतील डॉ.दिगंत आमटे, अनिकेत आमटे व त्यांच्या सहचारिणी पुढे चालवीत आहेत.
डॉ. प्रकाश आमटे आणि डॉ. मंदाकिनी आमटे यांनी, गडचिरोली जिल्ह्यातील अतिदुर्गम अशा हेमलकसा येथे ‘लोकबिरादरी प्रकल्पाच्या' माध्यमातून आदिवासींची सेवा सुरू केली. आपले आयुष्य त्यांच्यासाठी समर्पित केले. लोकबिरादरी प्रकल्प उभा करताना या दोघांना अनंत अडचणींचा सामना करावा लागला. अनेकदा स्वतःचा जीव धोक्‍यात घालावा लागला; परंतु ते डगमगले नाहीत.
त्यांच्यामुळेच गडचिरोलीसारख्या अतिदुर्गम जिल्ह्यातील आदिवासींना मुख्य प्रवाहात येण्याची संधी मिळाली. आरोग्य, शिक्षणाशी त्यांची ओळख झाली. हेमलकसा प्रकल्प आदिवासींच्या आयुष्याला नवी दिशा देणारा ठरला. आदिवासींचे हक्काचे घर म्हणून हा प्रकल्प आता जगभरात ओळखला जातो. प्रकाश आमटे यांचे चिरंजीव व स्नुषा, डॉ. दिगंत-डॉ. अनघा आमटे यांनी आता हेमलकसाची जबाबदारी घेतली आहे. ते रुग्णालय सांभाळतात. त्यांची दोन छोटी मुले अन्वर्थ आणि आहान येथे आहेत.
प्रकाश आमटेंचा अनिकेत हा दुसरा मुलगा अभियंता आहे. अनिकेत आणि त्यांची पत्नी समीक्षा आमटे हे लोकबिरादरी प्रकल्पाचे व्यवस्थापन, आर्थिक ताळेबंद आणि शैक्षणिक कामे बघतात. त्यांनाही निर्जरा आणि रुमानी नावाची मुले आहेत.
प्रकाश आमटेंचे बंधू डॉ. विकास आणि त्यांची पत्नी डॉ. भारती आमटे यांनीही बाबा आणि साधनाताईंनंतर ‘आनंदवना’च्या सेवाकार्याचा वारसा तेवढ्याच समर्थपणे आणि आत्मीयतेने सांभाळला. येथील कुष्ठरोग्यांना, वंचितांना बाबा-ताईंची उणीव भासू दिली नाही. डॉ. विकास आमटे यांनी सोमनाथ प्रकल्प यशस्वीपणे उभा केला. हा प्रकल्प म्हणजे शेतकऱ्यांसाठी वरदान ठरला आहे. कृषी क्षेत्रातील नवनवे प्रयोग येथे होतात. येथील श्रमसंस्कार छावणी तर जगभरातील युवकांना प्रेरणादायी ठरली आहे.
डॉ. प्रकाश आमटे आणि डॉ. मंदाकिनी आमटे
बाबा आमटे यांचे द्वितीय पुत्र. डॉ. प्रकाश आमटे यांचा जन्म २६ डिसेंबर १९४८ रोजी झाला. गडचिरोली जिल्हयाच्या पूर्वेला छत्तीसगडच्या सीमेलगत भामरागडच्या निबीड अरण्यात ४३ वर्षांपूर्वी २३ डिसेंबर १९७३ला कर्मयोगी बाबा आमटे यांनी लोकबिरादरी प्रकल्पाची स्थापना केली. अज्ञान, अंधश्रद्धा, मागासलेपणा, निरक्षरता यांच्या गर्तेत सापडलेल्या आदिवासींना प्रकाशमान करण्यासाठी डॉ.प्रकाश आमटे लोकबिरादरी प्रकल्पाचे काम हाती घेतले. भोवताल जंगली श्वापदांचा वावर, शहरी माणसांना बघून दूर पळणारे आदिवासी आणि मूलभूत सुविधांचा प्रचंड अभाव अशा परिस्थितील नुकतेच एम.बी.बी.एस झालेला प्रकाश आमटे नावाचा तरुण आपल्या मंदा आमटे नावाच्या सहचारिणीसह हेमलकस्यात दाखल झाला. तेव्हापासून ते आजगायत या दाम्पत्याची लोकसेवा अखंडितपणे सुरू आहे.
लोकबिरादरी आश्रमशाळेतून बाराखडी गिरविलेले अनेक माडिया तरुण डॉक्टर, अभियंते, वकील झाले. मा.बाबा आमटे त्यांना डॉ.प्रकाश व डॉ.मंदाकिनी आमटे यांनी सुरू केलेल्या सेवाकार्याचा वसा आता त्यांच्या तिसऱ्या पिढीतील डॉ.दिगंत आमटे, अनिकेत आमटे व त्यांच्या सहचारिणी पुढे चालवीत आहेत. २००८ मध्ये सामाजिक कार्यकर्ते डॉ.प्रकाश आणि मंदाकिनी आमटे यांना रॅमन मॅगसेसे पुरस्कार मिळाला आहे.
डॉ. प्रकाश आमटे आणि डॉ. मंदाकिनी आमटे यांनी तर गडचिरोली जिल्ह्यातील अतिदुर्गम अशा हेमलकसा येथे ‘लोकबिरादरी’ प्रकल्पाच्या माध्यमातून आदिवासींची सेवा सुरू केली. आपले आयुष्य त्यांच्यासाठी समर्पित केले. लोकबिरादरी प्रकल्प उभा करताना या दोघांना अनंत अडचणींचा सामना करावा लागला. अनेकदा स्वतःचा जीव धोक्‍यात घालावा लागला; परंतु ते डगमगले नाहीत. त्यांच्यामुळेच गडचिरोलीसारख्या अतिदुर्गम जिल्ह्यातील आदिवासींना मुख्य प्रवाहात येण्याची संधी मिळाली.
आनंदवन
आनंदवनाची निर्मिती आणि त्याचा इथपर्यंतचा प्रवास ‘माणूस’ घडविणाऱ्यांचा आहे. कायद्याचे पदवीधर मुरलीधर देविदास आमटे. सुखवस्तू कुटुंबातील. त्यांचे मन न्यायालयात फारसे रमले नाही. नियतीने त्यांची वाट वेगळीच ठरविली होती. समाजाने आणि परिवाराने बहिष्कृत केलेल्या कुष्ठरुग्णांवर त्यांची दृष्टी पडली. त्यांना जीवनाचे ध्येय सापडले. जगण्याचा मार्ग मिळाला. सुखकर आयुष्य सोडून ते १९४९ मध्ये वरोऱ्याला आले आणि त्यांनी महारोगी सेवा समितीची स्थापना केली. १९५१ मध्ये काही कुष्ठरोग्यांना घेऊन आनंदवनाची मुहूर्तमेढ रोवली. त्या वेळी त्यांच्या पाठीशी पत्नी साधनाताई उभ्या होत्या. साधनाताईही सुखवस्तू कुटुंबातील; परंतु त्यांनी समाजाची चिंता वाहणारा, त्यांची आसवे टिपणारा फकीर, जोडीदार म्हणून निवडला. प्रारंभीच्या दिवसांत आनंदवन म्हणजे साप, विंचू यांचे घर होते. सर्वत्र दलदल. सोबत काळोख. अशा ठिकाणी बाबा आणि साधनाताई वास्तव्याला आले. अनेक कठीण प्रसंग आलेत; मात्र बाबा आणि ताई ध्येयापासून दूर गेले नाहीत. अशा वेळी त्यांच्यासमोर रक्ताच्या नात्यांनी, समाजाने बहिष्कृत केलेली माणसे दिसायची. त्यांच्या डोळ्यांतील आसवे दिसायची. त्यांच्या दुःखात स्वतःला सामावून घेताना बाबा आणि ताईंना सुख मिळायचे. कालांतराने हजारो माणसे जुळत गेली. आनंदवन श्रमवन म्हणून विकसित झाले. मात्र, आनंदवन म्हणजे कुष्ठकार्य एवढीच ओळख जनमानसात आहे. प्रत्यक्षात अंध-अपंग, कर्णबधिर, बेरोजगार, शेतकरी, आदिवासी अशा उपेक्षित घटकांना न्याय आणि अर्थपूर्ण संधी देणारे मॉडेल आनंदवन आहे.
ए.एफ.सी. आशिया चषक
'''ए.एफ.सी. आशिया चषक''' ही आशिया फुटबॉल मंडळाद्वारे आयोजित केली जाणारी एक फुटबॉल स्पर्धा आहे. ह्यातील विजेत्याला आशियाचा विजेता हे पद मिळते तसेच फिफा कॉन्फेडरेशन्स चषक स्पर्धेत आपोआप आमंत्रण मिळते.
इ.स. १९५६ साली पहिली आशियाई स्पर्धा भरवली गेली. तेव्हापासून दर चार वर्षांनी ह्या स्पर्धेचे आयोजन केले जात आहे.
भाग घेणारे देश
अंतिम स्पर्धेत भाग घेणारे देश
अँड्रु स्वेन्सन
वर्ग:स्वीडनचे फुटबॉल खेळाडू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
जेत्सुन पेमा वांग्चुक
जेत्सुन पेमा वांग्चुक (रोमन लिपी: Jetsun Pema Wangchuck ) (४ जून, इ.स. १९९० - हयात) ही भूतानाची विद्यमान राणी व भूतानाचा राजा जिग्मे घेसर नामग्याल वांग्चुक याची पत्नी आहे. १३ ऑक्टोबर, इ.स. २०११ रोजी जिग्मे घेसर नामग्याल वांग्चुक याच्याशी हिचा विवाह झाला, तसेच राणीपदाचा किरीट चढवण्यात आला. ही लंडन, युनायटेड किंग्डम येथील रिजंट्स कॉलेजात महाविद्यालयीन शिक्षण घेत आहे.
वर्ग:भूतानी बौद्ध वर्ग:भूतानी व्यक्ती पेमा,जेत्सुन वर्ग:इ.स. १९९० मधील जन्म
तमिळ अंक
तामिळ संख्या आणि त्यांचे उच्चार
हे सुद्धा पहा
वर्ग:तमिळ भाषा वर्ग:संख्या वर्ग:अंक
बोरीपाडा
बोरीपाडा हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नाशिक जिल्ह्यातील त्र्यंबकेश्वर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथे मार्चच्या मध्यापासून जूनच्या पूर्वार्धापर्यंत उन्हाळा असतो. उन्हाळ्यात हवामान सामान्यतः उष्ण असून तापमान ३७ ते ३९ सेल्सीअसपर्यंत असते.जून महिन्याच्या मध्यापासून पावसास सुरुवात होऊन ऑक्टोबरच्या मध्यापर्यंत पावसाळा असतो. सर्वसाधारण नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी या काळात थंडी असते.वार्षिक सर्वसाधारण हवामान उष्ण व विषम असते.वार्षिक पर्जन्यमान १०५० मि.मी.पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:त्र्यंबकेश्वर तालुक्यातील गावे वर्ग:नाशिक जिल्ह्यातील गावे
हाथरस
हाथरस भारताच्या उत्तर प्रदेश राज्यातील एक शहर आहे. २०११ च्या जनगणनेनुसार येथील लोकसंख्या १५,६५,६७८ होती.
हे शहर महामाया नगर जिल्ह्याचे प्रशासकीय केंद्र आहे.
हखामनी साम्राज्य
हखामनी साम्राज्य (फारसी: هخامنشیان, हखामनिशिए) हे प्राचीन इराणातून अर्थात पर्शियातून उभे राहिलेले व पुढे उत्तर आफ्रिका, भूमध्य सागरी प्रदेश, तुर्कस्तानापासून पूर्वेकडे पंजाबापर्यंत पसरलेले मोठे साम्राज्य होते. सुमारे इ.स.पू. ५५० ते इ.स.पू. ३३० या कालखंडात हे साम्राज्य अस्तित्वात होते. महान कुरुशाने हे साम्राज्य उभारले. तिसरा दारियुश या हखामनी सम्राटाला मॅसिडोनियाचा सम्राट महान सिकंदर याने हरवल्यानंतर हखामनी साम्राज्य दुभंगले.
बाह्य दुवे
वर्ग: इराणी साम्राज्ये वर्ग:इराणी राजवंश वर्ग:हखामनी साम्राज्य
Dinastia achemenide จักรวรรดิอคีเมนียะห์
लिंगापूर (आष्टी)
लिंगापूर हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील वर्धा जिल्ह्यातील आष्टी तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान वर्षभर कोरडे असते.उन्हाळ्यात अतिउष्ण असते.हिवाळा व उन्हाळा हे दोन्ही ऋतू तीव्र असतात.उन्हाळ्यात दिवसाच्या व रात्रीच्या तापमानात जास्त फरक असतो.मे हा अतिउष्णतेचा आणि जानेवारी हा कडाक्याच्या थंडीचा महिना असतो. वार्षिक सरासरी पर्जन्यमान १०९ सेंमी.पर्यंत असते.