cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
हंपी
हजारा राम मंदिर
हजारा राम मंदिराने, ज्याचा शिलालेखांमध्ये रामचंद्र मंदिर म्हणून उल्लेख आहे, हंपीच्या शाही मध्यभागातील शहरी बाजूमधील पश्चिम भाग व्यापलेला आहे. हे मंदिर रामायणातील रामाला समर्पित होते, जो विष्णूचा अवतार होता. हे राजघराण्याचे औपचारिक मंदिर होते. हे मंदिर १५व्या शतकाच्या पूर्वार्धातील असून त्याचे श्रेय देवराया पहिला ह्याला दिले जाते. मंदिराच्या बाहेरील भिंतींवर हिंदू महानवमी (दसरा) आणि वसंत ऋतू होळी उत्सव मिरवणूक आणि समारंभाच्या कलाकृतींचे समांतर पट्ट्यांमध्ये चित्रीकरण केले आहे. सर्वात खालच्या पट्ट्यावर कूच करणारे हत्ती दाखवले आहेत, त्याच्यावर घोडेस्वारांच्या नेतृत्वाखाली घोडे, नंतर लोकांद्वारे कौतूक केलेले सैनिक, नंतर नर्तक आणि संगीतकार, वरचा थर सामान्य लोकांच्या उत्साही मिरवणुकीचे चित्रण करतो. विजयनगराच्या राजधानीला भेट दिलेल्या पर्शियन आणि पोर्तुगीजांच्या हयात असलेल्या आठवणींमधील सण आणि मिरवणुकांचे वर्णन हे चित्रण प्रतिबिंबित करते.
मंदिराच्या आतील भिंतींवर हिंदू महाकाव्य रामायणाचे विस्तृत वर्णन असलेली चित्रे आहेत. मंदिरात एक प्रवेश मंडप आणि यज्ञ समारंभासाठी प्रशस्त खोली आहे. खोलीच्या छताची रचना धुके आणि धूर व्यवस्थित बाहेर जाईल अशा रीतीने करण्यात आली आहे. मुख्य मंडपाच्या आत होयसाळ शैलीतील चार गुंतागुंतीच्या रचनेचे कोरीव खांब आहेत; या कोरीव कामांमध्ये वैष्णव धर्मातील राम, लक्ष्मण आणि सीता, शक्ती धर्मातील महिषासुरमर्दिनी म्हणून दुर्गा आणि शैव धर्मातील शिव-पार्वतीचे चित्रण समाविष्ट आहे. चौरसाकृती गर्भगृहातून प्रतिमा गायब आहेत. मंदिरामध्ये विष्णू अवतारांच्या दंतकथा दर्शविणारे एक छोटेसे मंदिर आहे.
हे उध्वस्त झालेले मंदिर परिसर हजारो कोरीव काम आणि शिलालेख, हिंदू धर्मशास्त्राचे वर्णन करणारी विस्तृत भित्तिचित्रे आणि उद्यानांनी घातलेले त्याचे विस्तीर्ण अंगण यासाठी प्रसिद्ध आहे.
पट्टाभिराम मंदिर परिसर
पट्टाभिराम मंदिर परिसर, पवित्र केंद्राच्या बाहेर दक्षिणेकडील उपनगरीय केंद्र आणि मुख्य शहर, हंपी संग्रहालयापासून सुमारे 500 m अंतरावर आहे. हे या उपनगराच्या आर्थिक आणि सांस्कृतिक क्रियाकलापांच्या केंद्रस्थानी होते, जे आता कमलापुराच्या ईशान्येस आहे. हा परिसर, ज्याला वरदेवी अम्माना पट्टणा म्हणूनही ओळखले जाते, ते १६व्या शतकाच्या सुरुवातीला बांधले गेले असावे आणि रामाला (विष्णू अवतार) समर्पित केले गेले असावे. या संकुलात मुख्य मंदिर आहे, एका आवारात दुहेरी खांबांची रंग असलेले प्रांगण आहे आणि गर्भगृहासमोर ६४ (८x८ चौरस) खांब असलेला आणि छप्पर असलेला मंडप आहे. संकुल आणि गर्भगृह पूर्वाभिमुख आहेत; सामान्य प्रवेश पूर्वेकडील गोपुरातून होतो. अवशेषांवरून असे दिसते की गोपुराला सहा स्तर होते. पट्टाभिराम मंदिरामध्ये १००-स्तंभांचा हॉल समाविष्ट होता-संभवतः एक फीडिंग हॉल-जोडलेल्या कंपाऊंडच्या दक्षिणेकडील भिंतीला जोडलेला होता. स्तंभांवर हिंदू रचना दर्शविणारी उठावचित्रे आहेत ज्यात देव, देवी, हिंदू ग्रंथातील एक दृश्य, योग आणि नमस्ते यांचा समावेश आहे.
महानवमी व्यासपीठ, सार्वजनिक चौरस परिसर
महानवमी प्लॅटफॉर्म, ज्याला "ग्रेट प्लॅटफॉर्म", "प्रेक्षक हॉल", "दसरा" किंवा "महानवमी दिब्बा" स्मारक देखील म्हटले जाते, हे शाही केंद्राच्या (शहरी गाभा) आतील सर्वोच्च बिंदूंपैकी एका 7.5 ha इतक्या परिसरात आहे. त्याची औपचारिक रचना आहे. विजयनगरला भेट देणाऱ्या परदेशी लोकांच्या आठवणींमध्ये त्याचा उल्लेख आहे, काही जण याला "विजयाचे घर" म्हणतात. या संकुलातील सर्वात मोठ्या स्मारकामध्ये तीन चढत्या चौकोनी पायऱ्या आहेत ज्यामुळे एका मोठ्या, चौकोनी चौथऱ्यावर जात येते, ज्याच्यावर लाकडी मंडप आहे. हंपीच्या नाशाच्या वेळी हे जाळले गेले.
प्लॅटफॉर्मचे दोन खालचे स्तर ग्रॅनाइटचे बनलेले आहेत. यात उठावचित्रे आहेत-शक्यतो १४व्या शतकातील शाही क्रियाकलापांची सूची-आणि हत्ती, घोडे आणि उंटांसह कूच करणाऱ्या प्राण्यांच्या ओळी आहेत. दक्षिणेकडील उठावचित्रांमध्ये दांडिया नृत्य करणारे नर्तक आणि संगीतकार दिसतात. तिसऱ्या स्तरावरील उठावचित्रांमध्ये युद्ध मिरवणूक, जोडपे आणि सामान्य नागरिक एकमेकांवर पाणी फेकून होळी (वसंतोत्सव) साजरी करतानाचे दृश्य दाखवतात. मोठ्या व्यासपीठाजवळ एक प्रेक्षक हॉल आहे, ज्यामध्ये कदाचित लाकडी मंडप देखील होता, ज्याचा पुरावा १०० दगडी तुकड्यांद्वारे मिळतो; हे देखील जळून खाक झाले.
चौथऱ्याच्या दक्षिणेला एक जलवाहिनी आहे जे १९८० च्या दशकात पुरातत्त्वशास्त्रज्ञांनी उत्खनन केलेल्या ग्रॅनाइटच्या मोठ्या, सममितीय, पायऱ्यांच्या टाकीकडे पाणी घेऊन जाते. कॉम्प्लेक्समध्ये आणखी एक मोठा जलतलाव आहे—शक्यतो पाण्याच्या खेळांसाठी —एक बाग आणि विविध मंडप आहे. पायरीच्या टाकीजवळ एक उध्वस्त मंदिरासारखे स्मारक आहे.
पाणी सुविधा
स्क्वेअर वॉटर पॅव्हेलियन, ज्याला क्वीन्स बाथ देखील म्हणतात, हे शाही केंद्राच्या आग्नेयेस आहे. त्यात मंडप, पाण्याचे कुंड आणि त्यात ताजे पाणी नेण्याची आणि धुण्याचे पाणी आणि अतिरिक्त काढून टाकण्याची सुविधा आहे. कुंड एका सुशोभित, खांबाच्या, व्हॉल्टेड बे मध्ये बंद आहे. जवळच जलवाहिनीचे अवशेष आहेत. या इमारतीचे आधुनिक नाव, राणीचे स्नान, हे कदाचित चुकीचे नाव आहे कारण हे पुरुष आणि प्रवाशांसाठी सार्वजनिक स्नान करण्याचे ठिकाण होते. इमारतीच्या आतील कमानी इंडो-इस्लामिक शैलीचा प्रभाव दर्शवतात, ज्या काळात हिंदू आणि मुस्लिम कलांचा भारतातील एकमेकांवर प्रभाव पडला होता.
विजयनगर साम्राज्याने पाण्याच्या विस्तृत पायाभूत सुविधांची उभारणी केली होती, ज्याची काही उदाहरणे- विरूपाक्ष मंदिराजवळील मन्मथ टाकीसह, जे सुमारे ९व्या शतकातील आहे-विजयनगरच्या आधीची आहेत. तेथे सापडलेल्या शिलालेखानुसार, मन्मथ कुंडाची सुधारणा करण्यात आली आणि इस ११९९ मध्ये दुर्गा मंदिर जोडण्यात आले. सिंहाशी लढा देणारा योद्धा यासारख्या टाकीवरील कलाकृतींचा समावेश १३ व्या शतकातील आहे, जेव्हा होयसाळ वारंवार हम्पीला जात असत.
हम्पी स्मारकांमध्ये टाक्या आणि शहराच्या इतर भागांमध्ये पाणी वाहून नेण्यासाठी जलवाहिनी तसेच पाण्याचा अतिरिक्त पाणी काढून टाकण्यासाठी नाले आणि वाहिन्यांचा समावेश आहे. उदाहरणार्थ, १९८० मध्ये शहरी भागात महानवमी चौथऱ्याजवळ केलेल्या उत्खननात एक मोठी, चौकोनी पायरी असलेली टाकी आढळून आली ज्याला जलवाहिनीने पाणी देण्याची सुविधा आहे. टाक्या ही एक सार्वजनिक सुविधा होती; काहींचा वापर कदाचित शाही समारंभासाठी केला जात असे.
कारंजे आणि सामुदायिक स्वयंपाकघर
हंपीमधील अनेक प्रमुख मंदिरांमध्ये स्वयंपाकघर आणि १००-किंवा-अधिक खांब असलेले जेवणाचे मंडप आहेत. हंपीमध्ये एक समर्पित सार्वजनिक भोजनशाळा देखील होती जिथे जलवाहिनीच्या दोन्ही बाजूंच्या खडकात असंख्य थाळ्या कोरलेल्या होत्या. ह्याचे एक उदाहरण, शाही केंद्राच्या दक्षिणेला एका अष्टकोनी कारंज्याजवळ आढळते; ऐतिहासिक स्रोतांनुसार, ही हंपी भोजनशाला उताडा कलुवे किंवा "खाण्याशी जोडलेला कालवा" होता.
हत्तीचे तबेले आणि जागा
राजेशाही केंद्राच्या पूर्वेला गजशाळा, किंवा हत्तीचे तबेले आहे, ज्यात उत्तर-दक्षिण संरेखित अकरा चौरसाकृती कक्ष आहेत. तबल्याचे दरवाजे कमानदार आहेत; दहा कक्षांच्या वरती एकाआड चुण्या असलेले आणि साधे घुमट आहेत. तबेल्याच्या मध्यभागी छतावर जाण्यासाठी पायऱ्या आहेत.
तटबंदी हत्तींच्या तबेल्याजवळ आहे; अशा प्रकारे त्याचे नाव पर्शियन संस्मरणार्थ देण्यात आले, ज्यांचा १९व्या शतकातील स्थलांतरण हा अनेकांसाठी हंपीच्या अवशेषांचा प्रारंभिक परिचय होता. या तटबंदीमध्ये कमल महाल किंवा चित्रांगिणी महाल आहे, ज्याच्या शाही मध्यभागी दुमजली मंडप आहे. कमल महाल एक सममितीय, चौरस, हिंदू मंडल रचनेसह तुकड्यांच्या कमानी, तिजोरी आणि इंडो-इस्लामिक शैलीचे घुमट यांच्यापासून तयार होतो. त्याचे तळघर आणि पिरॅमिड आकाराचे टॉवर हिंदू मंदिराच्या वास्तुकलेवर आधारित आहेत. हंपीच्या राजेशाही केंद्रातील जवळजवळ सर्व वास्तूंप्रमाणे, या स्मारकावर कोणताही शिलालेख किंवा पुरालेख नाही आणि त्यामुळे त्याची तारीख आणि पुराव्यासह त्याचे कार्य स्थापित करणे कठीण झाले आहे. कमल महाल आणि हंपी शहरी भागातील इतर संरचना, तथापि, शहराच्या विविध मुस्लीम क्वार्टरमधील थडग्यांप्रमाणे मुस्लिम कृपाछत्रासह बांधल्या गेल्या नाहीत. या इमारती विजयनगरच्या हिंदू शासकांच्या आत्मसात करण्याच्या दृष्टिकोनाचे प्रतिबिंब आहेत. लोटस महाल एक समक्रमित, गजबजलेल्या जागेसारखा दिसतो आणि त्याचा उद्देश अस्पष्ट आहे. हे परिषद सभागृह असल्याचा अनुमान आहे.
इतर हिंदू मंदिरे आणि स्मारके
तुंगभद्रा नदीच्या दक्षिणेकडील किनाऱ्याजवळ आणि विठ्ठल मंदिर परिसराच्या जवळ असलेल्या पवित्र केंद्रामध्ये प्रवेशद्वार आणि एक स्मारक आहे ज्याला आता किंग्स बॅलन्स म्हणतात. हे स्मारक दक्षिण भारतीय हिंदू मंदिरांच्या प्रवेशद्वारांवर तुळ-पुरुष-दान किंवा थुलाभरम समारंभासाठी आढळतात त्याप्रमाणेच आहे ज्यामध्ये एखादी व्यक्ती त्यांच्या शरीराच्या वजनाच्या किंवा त्यापेक्षा जास्त वजनाच्या वस्तू भेट म्हणून देते.
विजयनगरच्या शासकांनी युद्धाच्या अवशेषातून राजवंशाबद्दल माहिती झाल्यानंतर आणि वारंवार होणाऱ्या हल्ल्यांपासून सुरक्षिततेसाठी किल्ले, तटबंदीचे प्रवेशद्वार आणि टेहळणी बुरूज बांधले. हिंदू शैलीतील कॉर्बेल कमानी हे हंपीमधील सर्वात सामान्यतः आढळणारे प्रवेशद्वार आणि टेहळणी बुरूज आहेत. असेच एक प्रवेशद्वार गणगिती जैन मंदिराच्या आग्नेयला आहे; त्यात एक मध्यवर्ती बार्बिकन म्हणजे बुरुजासारखी भिंत समाविष्ट आहे, ज्यामध्ये एखाद्या अनोळखी व्यक्तीला आश्चर्यचकित करण्याच्या उद्देशाने अडकवण्यासाठी आणि गोंधळात टाकण्यासाठी रचना केली आहे, तर वारंवार येणाऱ्या पाहुण्यांना प्रवेशद्वाराच्या आधी दिशांचे तीन बदल माहीत होते. ही कार्यशील हिंदू स्मारके त्यांच्यामध्ये समाविष्ट केलेल्या पौराणिक हिंदू पात्राद्वारे ओळखता येतात, जसे की महाभारतातील एक पांडव - भीम. तलारीघाट हिंदू स्मारक आणि विठ्ठल मंदिराकडे जाण्यासाठी ईशान्य मार्गावर असाच आणखी एक दरवाजा आढळतो.
हंपीच्या विस्तीर्ण भागात १,६०० पेक्षा जास्त अवशेष आहेत - त्यातील बहुतेक हिंदू स्मारकांचे आहेत. इतर महत्त्वपूर्ण स्मारकांमध्ये ज्ञान आणि संगीताची हिंदू देवी सरस्वतीसाठी अष्टकोनी स्नानगृहाजवळील मंदिर; अनंतसायन विष्णूचे उपनगरातील मंदिर; शिव आणि विष्णूचे उद्दाना वीरभद्र मंदिर; कालीचे मंदिर, दुर्गेचे भयंकर रूप, ज्यामध्ये तांदळाचा गोळा आणि लाडू ठेवलेले दिसतात; शाही मध्यभागी एक भूमिगत मंदिर; सुग्रीव गुहा मंदिर; मातंग टेकडी स्मारके; कर्नाटक संगीत परंपरेसाठी प्रसिद्ध असलेल्या विद्वान-संगीतकाराला समर्पित पुरंदरदास मंदिर; राणीच्या स्नान स्मारकाजवळील शिवाचे चंद्रशेखर मंदिर; आणि राम-सीता-लक्ष्मण आणि शिव यांना समर्पित मल्यवंता टेकडी. मल्यवंता टेकडीमध्ये रघुनाथ मंदिर आणि दगडात कोरलेल्या शिवलिंगांच्या रांगांसह अनेक देवस्थाने आहेत.
जैन स्मारके
हंपी येथील जैन मंदिरांच्या उठावचित्रांमंध्ये हेमकुट जैन मंदिरे, रत्नांत्रयकुट, पार्श्वनाथ चरण आणि गणगित्ती जैन मंदिरे यांचा समावेश होतो. १४व्या शतकात बांधलेल्या या मंदिरांमधून बहुतेक मूर्ती आता गायब आहेत.
गणगित्ती मंदिर परिसर
गणगित्ती जैन मंदिर हंपीच्या शहरी भागाच्या आग्नेयेला भीमाच्या दरवाजाजवळ आहे. त्याच्या समोर एक अखंड दिव्याचा खांब आहे. मंदिर उत्तराभिमुख आहे; मंदिरातील शिलालेखानुसार हे मंदिर हिंदू राजा हरिहर दुसराच्या शासनकाळ, इस १३८५ मधील आहे. मंदिर तीर्थंकर कुंथुनाथाला समर्पित आहे आणि त्यात साध्या भिंती, एक खांब असलेला मंडप आणि चौकोनी गर्भगृह आहे ज्यातून जीनाची मूर्ती गायब आहे. खांबांवर स्तंभशीर्षे आहेत आणि दरवाजांना सजावट आहे. गर्भगृहावर द्रविड शैलीचा, अरुंद चौकोनी, पिरॅमिड टॉवर आहे. मंदिराच्या आवारातील इतर स्मारके अवशेष अवस्थेत आहेत.
बांगलादेश त्रिकोणी मालिका, २०१०
२०१० बांगलादेश त्रिकोणी मालिका ही undefined, 🇮🇳 india व  undefined मध्ये खेळली गेलेली एक-दिवसीय क्रिकेट स्पर्धा होती.
ही मालिका जानेवारी ४, इ.स. २०१० आणि जानेवारी १३, इ.स. २०१० दरम्यान खेळली गेली.
अंतिम फेरी
वर्ग:भारतीय क्रिकेट संघाचे बांगलादेश दौरे वर्ग:भारतीय क्रिकेट संघाचे परदेशी दौरे
हंपी
मुस्लिम स्मारके
हंपीमध्ये इस्लामिक थडगी, दोन मशिदी आणि एक दफनभूमी असलेले मुस्लिम क्वार्टर समाविष्ट आहे. हे पवित्र केंद्र किंवा हंपीच्या शाही केंद्रामध्ये नाहीत. काही मुस्लिम स्मारके शहरी भागाचा भाग आहेत तर काही उपनगरातील आहेत जिथे बहुतेक विजयनगरचे रहिवासी राहत होते. हे शहरी भागाच्या ईशान्य खोऱ्यात आहेत, जिथे हिंदू आणि जैन यांच्याही वसाहती आहेत. या प्रदेशाचा बराचसा भाग गाळाने भरलेला आहे आणि मातीत दडलेली मानवरहित मंदिरे, रस्ते, पाण्याच्या टाक्या, प्रवेशद्वार आणि निवासी घरे आहेत.
अहमद खान मशीद आणि कबर
सिंचित खोऱ्यातील तुरुत्तू कालव्याच्या आधी, कमलापुरा ते अनेगोंदी या रस्त्यावर शहराच्या आग्नेयेस एक मुस्लिम स्मारक आहे. हे स्मारक प्रथम इस १४३९ मध्ये हिंदू राजा देवराया दुसराच्या सैन्यातील मुस्लिम अधिकारी अहमद खान याने बांधले होते. स्मारकांमध्ये मशीद, एक अष्टकोनी विहीर आणि एक थडगे यांचा समावेश आहे. मशिदीमध्ये घुमट नसून तो स्तंभ असलेला मंडप आहे, तर थडग्यात घुमट आणि कमानी आहेत. अहमद खानच्या वारसाजवळ नंतर इतर मुस्लिम स्मारके आणि कब्रस्तान जोडण्यात आले.
केंद्रीय प्रमुख प्रेक्षणीय स्थळे
१४२० च्या सुमारास हम्पीला भेट देणारा इटालियन व्यापारी आणि प्रवासी निकोलो डी' कॉन्टी यांच्या आठवणींमध्ये, शहराचा अंदाजे परिघ 60 miles होता आणि त्याच्या तटबंदीमध्ये शेती आणि वसाहती होत्या. १४४२ मध्ये अब्दुल रझाक, ज्यांनी पर्शियाहून भेट दिली, त्यांनी सात थरांचे किल्ले असलेले शहर असे वर्णन केले, सर्वात बाहेरील ठार शेती, कलाकुसर आणि निवासासाठी, आतील तिसरे ते सातवे स्तर दुकाने आणि बाजार यांनी खूप गजबजलेले आहेत.
१५६५ मध्ये विजयनगर साम्राज्याचा पराभव आणि पतन झाल्यानंतर काही दशकांनंतर इटालियन व्यापारी आणि प्रवासी सेझरे फेडेरिकी याने भेट दिली. सिनोपोली, जोहानसेन आणि मॉरिसन यांच्या मते, फेडेरिकीने त्याचे वर्णन अतिशय वेगळे शहर म्हणून केले. त्यांनी लिहिले, "बेझेनेगर (हंपी-विजयनगर) शहर पूर्णपणे नष्ट झालेले नाही, घरे स्थिर आहेत, परंतु रिकामी आहेत आणि त्यात वाघिणी आणि इतर जंगली श्वापदांशिवाय काहीही राहत नाही".
इतिहासकार विल ड्युरंट, त्यांच्या अवर ओरिएंटल हेरिटेज: द स्टोरी ऑफ सिव्हिलायझेशनमध्ये विजयनगरची कथा सांगताना त्याच्या विजय आणि विनाशाला एक निराशाजनक कथा म्हणतात. ते लिहितात,"its evident moral is that civilization is a precarious thing, whose delicate complex of order and liberty, culture and peace" कधीही युद्ध आणि क्रूर हिंसाचाराने उलथून टाकली जाऊ शकते.
बाह्य दुवे
वर्ग:कर्नाटकमधील गावे वर्ग:जागतिक पुरातत्त्व परंपरा स्थळे वर्ग:विजयनगर साम्राज्य
दोनाड (नेर)
दोनाड हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील यवतमाळ जिल्ह्यातील नेर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
संदर्भ
वर्ग:नेर तालुक्यातील गावे वर्ग:यवतमाळ जिल्ह्यातील गावे
मासवण
मासवण हे भारतातील महाराष्ट्र राज्याच्या पालघर जिल्ह्यातील पालघर तालुक्यातील गाव आहे.हा भाग गुजरात राज्याला लागून आहे व उत्तर कोकणपट्टीत मोडतो.
हे गाव पालघर रेल्वे स्थानकापासून पूर्वेला माहीम-मनोर राज्यमार्गावर १३ किमीवर सूर्या नदीवर वसलेले आहे. सूर्यानदीवरील पूल ओलांडल्यावर लगेच मासवण गावाची हद्द चालू होते. गावाच्या पश्चिमेकडून वर्षभर सूर्यानदी वाहत असते. मुसळधार पावसाळ्यात कोकणातील नद्याप्रमाणे ती दुथडी भरून वाहत असते आणि काही वेळा वाहतूकसेवा बंद होऊन लोकांचा संपर्क तुटतो.
जनजीवन
मुख्यतः वंजारी,कुणबी,व आदिवासी समाजाच्या लोकांची ह्या भागात वस्ती आहे.शेती व बागायती हा परंपरागत व्यवसाय असून जोडधंदा म्हणून दुग्धव्यवसाय आणि घरगुती स्तरावर कुक्कुटपालन केले जाते. सूर्यानदीवर अगदी छोट्या प्रमाणात लहान जाळी वापरून मासेमारी केली जाते.नवीन पिढी सरकारी,खाजगी नोकरीसाठी पालघर तसेच विरार मुंबई येथे स्थायिक झालेली आहे.काही लोक व्यवसायानिमित्ताने पालघर, मुंबई येथे रोज ये-जा करीत असतात. हे मध्यम आकाराचे गाव आहे.२०११ च्या भारतीय जनगणनेनुसार गावात ४०२ कुटुंबे राहतात. एकूण १६६७ लोकसंख्येपैकी ८२५ पुरुष तर ८४२ महिला आहेत. गावाची साक्षरता ७५.१२ टक्के आहे.पुरुष साक्षरता ७९.९२ आहे तर स्त्री साक्षरता ७०.४६ आहे. गावातील वय वर्ष शून्य ते सहा वर्षे लहान मुलांची संख्या २१२ आहे.ती एकूण लोकसंख्येच्या १२.७२ टक्के आहे.
नागरी सुविधा
ग्रामपंचायतीमार्फत सार्वजनिक स्वच्छता,पाणीपुरवठा, वीजपुरवठा,आरोग्यसेवा उपलब्ध केलेली आहे.पालघरहून मनोरकडे जाणाऱ्या सर्व एसटी बसेस मासवणला थांबतात. पालघरहून अॉटोरिक्क्षाची सुविधासुद्धा उपलब्ध आहे.
संदर्भ
२. http://tourism.gov.in/india-tourism-development-corporation-itdc
गावे
ऱ्हाईनएनर्जीस्टेडियोन
ऱ्हाईनएनर्जीस्टेडियोन (RheinEnergieStadion) हे जर्मनी देशाच्या क्योल्न शहरामधील एक फुटबॉल स्टेडियम आहे. बुंडेसलीगामध्ये खेळणाऱ्या १. एफ.सी. क्योल्न ह्या क्लबचे हे यजमान मैदान आहे. ऱ्हाईनएनर्जी ह्या कंपनीने ह्या स्टेडियमचे हक्क विकत घेतल्यामुळे त्याचे नाव ऱ्हाईनएनर्जीस्टेडियोन असे ठेवण्यात आले.
२००६ फिफा विश्वचषक स्पर्धेमधील साखळी व बाद फेरीचे सामने येथे खेळवले गेले आहेत.
२००६ फिफा विश्वचषक
२००६ फिफा विश्वचषकामधील खालील सामने येथे खेळवले गेले:
बाह्य दुवे
वर्ग:जर्मनीमधील फुटबॉल मैदाने वर्ग:क्योल्न
योनास एरिकसन
वर्ग:फुटबॉल पंच
निर्जीव
जीव नसणारी, श्वसन न करणारी व सजीवांची इतर लक्षणे न दाखविणारी वस्तू.
निर्जीव वस्तूंची लक्षणे
वर्ग:निर्जीव वर्ग:निसर्ग
Inanimate
वनस्पती
हालचाल करू न शकणाऱ्या बहुपेशीय सजीव वनस्पतींमध्ये झाडे, झुडपे, वेली, शेवाळे व कवक यांचाच समावेश होतो असा सामान्य समज आहे, परंतु तो तितकासा बरोबर नाही. प्रत्यक्षात स्पाँजसारखे प्राणीही हालचाल करू न शकणारे बहुपेशीय सजीव आहेत. या उलट समुद्रात तरंगणारी एकपेशीय शेवाळी ह्यांनाही वनस्पती समजले जाते. याखेरीज आता कवकांचा एक वेगळाच गट बनवला आहे. त्यांना वनस्पती गणले जात नाही.
वनस्पतीची व्याख्या ही 'पुढील दहा गुणवैशिष्ट्ये असलेले उद्भिज‍ सृष्टीतील सजीव' अशी करावी : (१) प्रकाशातील ऊर्जा वापरून स्वतःचे अन्न उत्पादन करण्याची क्षमता म्हणजे (२) अन्न साखर व स्टार्च या रूपात साठवणे (३) कडक पेशीभित्ती (४) पेशींमध्ये केंद्रकाचे अस्तित्व (५) बहुधा बहुपेशीय, परंतु क्वचित एकपेशीयही असू शकतात (६) अमर्याद वाढीची क्षमता (७) सामान्यतः, पण नेहमीच नाही, पकड ठेवण्यासाठी मुळे, आधारासाठी खोड व अन्न तयार करण्यासाठी पाने यांचे अस्तित्व (८) प्राण्यांहून बाह्य उद्दीपनांना अतिशय हळू प्रतिसाद (९) मर्यादित हालचाली (१०) आलटून पालटून बीजाणू आणि पराग व अंडपेशी यांचे उत्पादन.
वनस्पतींत शेवाळी, शैवाल, नेचे, आणि अपुष्प (उदाहरणार्थ सूचिपर्णी वृक्ष) व सपुष्प वनस्पतींचा समावेश होतो. झाडे अनेक प्रकाराची असतात. काही झाडाना फुले असतात. काही झाडाना फुले नसतात.
भारतीय पुराणकालीन पार्श्वभूमी
en:Wikipedia:Plant या पानावरून भाषांतरित
मनुस्मृतीत ८ प्रमुख वर्ग आहेत. चरक संहितेनुसार व सुश्रुत संहितेनुसार वृक्षांची वेगवेगळी विभागणी आहे.
पाराशर, वृक्षायुर्वेदचा जनक, याने वनस्पतींची द्विमात्रक व एकमात्रक अशी विभागणी केली आहे (द्विदल व एकदल). नंतर त्यांचे पुढेही वर्गीकरण केले आहे.
मध्यकाल
भारताच्या मध्ययुगीन काळातही, उदयन, धर्मोत्तर, गुणरत्न व शंकरमिश्र इत्यादी आचार्यांनी वनस्पतिशास्त्रात भर घातली आहे. विकिपीडिया:वनस्पती/यादी
वर्ग:सजीव वर्ग:जीवशास्त्र वर्ग:लाल दुवे असणारे लेख
नरतुरंग
नरतुरंग (इंग्रजी: Centaurus - सेन्टॉरस) दक्षिण खगोलातील सर्वात तेजस्वी तारकासमूह आहे. दुसऱ्या शतकातील खगोलशास्त्रज्ञ टॉलेमी याने बनवलेल्या ४८ तारकासमूहांच्या यादीमध्ये याचा समावेश होता, आणि आधुनिक ८८ तारकासमूहांचा भाग आहे. ग्रीक पुराणकथांमध्ये नरतुरंग सेन्टॉर या काल्पनिक प्राण्याने दर्शवले जाते (असा प्राणी जो अर्धा माणूस आणि अर्धा घोडा आहे). नरतुरंग मधील मित्र तारा सर्वात प्रसिद्ध ताऱ्यांपैकी एक आहे, जो सूर्यमालेपासून सर्वात जवळचा तारा आहे. त्याच्या शेजारील बीटा सेन्टॉरी आणि व्ही७७६ हे तारे आतापर्यंत शोध लागलेल्या ताऱ्यांमधील सर्वात मोठ्या आकाराचे तारे आहेत.
तारे
अल्फा सेन्टॉरी एक त्रैती तारा आहे ज्यामध्ये प्रॉक्झिमा सेन्टॉरी हा सूर्यापासून सर्वात जवळचा तारा आहे. या प्रणालीची दृश्यप्रत -०.२८ असून ती पृथ्वीपासून ४.४ प्रकाश-वर्षे अंतरावर आहे. यातील मुख्य आणि दुय्यम तारे पिवळ्या छटेचे तारे असून मुख्य ताऱ्याची दृश्यप्रत -०.०१ आणि दुय्यम ताऱ्याची १.३५ आहे. प्रॉक्झिमा हा तिसरा तारा लाल बटू तारा आहे व त्याची दृश्यप्रत ११.० आहे. हा मुख्य आणि दुसऱ्या ताऱ्यापासून २ अंश लांब आहे आणि त्याचा आवर्तिकाळ दहा लाख वर्षे आहे. मुख्य आणि दुय्यम ताऱ्यांचा आवर्तिकाळ ८० वर्षे असून पृथ्वीवरून पाहिले असता ते २०३७ आणि २०३८ साली एकमेकांच्या सर्वात जवळ दिसतील.
मित्र ताऱ्याशिवाय बीटा सेन्टॉरी हा एक तेजस्वी द्वैती तारा नरतुरंगमध्ये आहे. हा या तारकासमूहातील दुसऱ्या क्रमांकाचा सर्वात तेजस्वी तारा आहे. मुख्य तारा ०.६ दृश्यप्रतीचा निळा राक्षसी तारा पृथ्वीपासून ५२५ प्रकाशवर्षे अंतरावर आहे. दुसऱ्या घटक ताऱ्याची दृश्यप्रत ४.० आहे. गॅमा सेन्टॉरी हा २.२ दृश्यप्रतीचा आणखी एक द्वैती तारा नरतुरंगमध्ये आहे. यामधील दोनही तारे निळ्या रंगाचे तारे असून दोघांची दृश्यप्रत २.९ आहे. त्यांचा आवर्तिकाळ ८५ वर्षे आहे. या व्यतिरिक्त नरतुरंगमध्ये ३ सेन्टॉरी सारखे अनेक मंद द्वैती तारे आहेत.
नरतुरंगमध्ये अनेक चल तारे आहेत. आर सेन्टॉरी या चल ताऱ्याची दृश्यप्रत कमीत कमी ११.८ आणि जास्तीत जास्त ५.३ आहे. हा तारा पृथ्वीपासून २१०० प्रकाशवर्षे अंतरावर असून त्याचा आवर्तिकाळ १८ महिने आहे. व्ही८१० सेन्टॉरी हा आणखी एक चल तारा आहे.
बीपीएम ३७०९३ एक श्वेत बटू तारा आहे ज्याच्यातील कार्बनच्या अणूंची स्फटिक संरचना झाल्याचा अंदाज आहे. हिरे सुद्धा कार्बनचे वेगळ्या संरचनेचे स्फटिकी स्वरूप असल्याने बीटल्स या बॅंडच्या "ल्युसी इन द स्काय विथ डायमंड्स" या गाण्यावरून शास्त्रज्ञांनी या ताऱ्याचे टोपणनाव "ल्युसी" असे ठेवले आहे.
दूर अंतराळातील वस्तू
ओमेगा सेन्टॉरी (एनजीसी ५१३९), याला तारकासमूहातील "ओमेगा" तारा असे म्हटले जात असले तरी तो नुसत्या डोळ्यांनी दिसणारा गोलाकार तारकागुच्छ आहे. १५० प्रकाशवर्षे व्यासाचा हा तारकागुच्छ पृथ्वीपासून १७,००० प्रकाशवर्षे अंतरावर आहे. हा आकाशगंगेतील सर्वात मोठा आणि सर्वात तेजस्वी तारकागुच्छ आहे, जो दुसऱ्या सर्वात मोठ्या तारकागुच्छापेक्षा दहा पट मोठा आहे. या आकाशगंगेतील सर्वात तेजस्वी तारकागुच्छाची दृश्यप्रत ३.७ असून तेजस्विता सूर्याच्या दहा लाख पटीपेक्षा जास्त आहे. याच्यामध्ये अंदाजे एक कोटी तारे आहेत, ज्यापैकी बहुतेक तारे पिवळे बटू तारे आहेत आणि काही लाल राक्षसी आणि निळे-पांढरे तारेसुद्धा आहेत. या ताऱ्यांचे सरासरी वय १२ अब्ज वर्षे आहे. त्यामुळे ओमेगा सेन्टॉरी हे अनेक वर्षांपूर्वी आकाशगंगेने गिळंकृत केलेल्या एखाद्या बटू दीर्घिकेचे केंद्रक होते अशी एक शंका वर्तवली जाते. नुसत्या डोळ्यांनी पाहिले असता ओमेगा सेन्टॉरी अस्पष्ट, अर्धा अंश व्यासाचा म्हणजे पौर्णिमेच्या चंद्राएवढा दिसतो.
नरतुरंगमध्ये खुले तारकागुच्छ आहेत. एनजीसी ३७६६ हा पृथ्वीपासून ६३०० प्रकाश-वर्षे अंतरावरील नुसत्या डोळ्यांनी दिसणारा खुला तारकागुच्छ आहे. त्यामध्ये अंदाजे १०० तारे असून सर्वात तेजस्वी ताऱ्यांची दृश्यप्रत ७ आहे. एनजीसी ५४६० हा आणखी एक नुसत्या डोळ्यांनी दिसणारा पृथ्वीपासून २५०० प्रकाश-वर्षे अंतरावरील खुला तारकागुच्छ आहे. त्याची दृश्यप्रत ६ असून त्यात अंदाजे ४० तारे आहेत.
नरतुरंगमध्ये एनजीसी ३९१८ हा एक तेजस्वी ग्रहीय तेजोमेघ आहे. पृथ्वीपासून २६०० प्रकाशवर्षे अंतरावरील निळसर रंगाच्या या तेजोमेघाची दृश्यप्रत ८.० असून केंद्रीय ताऱ्याची दृश्यप्रत ११.० आहे. त्याचा रंग युरेनस सारखा असून आकाराने युरेनसपेक्षा तीन पट मोठा आहे.
नरतुरंगमध्ये अनेक दीर्घिकादेखील आहेत. एनजीसी ४६२२ ही पृथ्वीपासून २० कोटी प्रकाशवर्ष अंतरावरील (रेडशिफ्ट ०.०१४६) फेस-ऑन सर्पिलाकार दीर्घिका आहे. तीचे सर्पिल फाटे दोनही बाजूंनी गुंडाळले असल्याने तिची फिरण्याची दिशा शोधणे जवळपास अशक्य आहे. एनजीसी ५२५३ ही एक आकारहीन दीर्घिका आहे. या दीर्घिकेमध्ये ताऱ्यांच्या निर्मितीचा वेग जास्त आहे. तीच्यामध्ये एक मोठा तेजोमेघ आणि कमीत कमी १२ मोठे तारकागुच्छ आहेत. याव्यतिरिक्त एनजीसी ४९४५ सर्पिलाकार दीर्घिका आणि एनजीसी ५१०२ ही लंबवर्तुळाकार दीर्घिका या तारकासमूहामध्ये आहेत.
नरतुरंगमधील सेन्टॉरस ए (एनजीसी ५१२८) ही सक्रिय दीर्घिका पृथ्वीपासून सर्वात जवळील सक्रिय दीर्घिकांपैकी एक आहे. तीचे पृथ्वीपासूनचे अंतर १.१ कोटी प्रकाशवर्षे (रेडशिफ्ट ०.००१८३) आहे. तीच्या केंद्रस्थानी प्रचंड वस्तुमानाचे कृष्णविवर असून ते प्रचंड मोठे फवारे फेकत आहे, ज्याच्यातून सिंक्रोट्रॉन प्रक्रियेमुळे रेडिओ तरंग निर्माण होत आहेत. एनजीसी ५१२८ एक लंबवर्तुळाकार दीर्घिका आहे. तीच्यामध्ये धुळीचे मार्ग आढळले आहेत जे सामान्यत: लंबवर्तुळाकार दीर्घिकांमध्ये आढळत नाहीत. त्यामुळे त्या दीर्घिकेच्या दुसऱ्या एखाद्या दीर्घिकेशी विलीनीकरण झाल्याने धुळीचे मार्ग दिसत असल्याचा अंदाज खगोलशास्त्रज्ञ वर्तवतात. तिची एकंदरीत दृश्यप्रत ७.० आहे. तिला उत्कृष्ट वातावरणात नुसत्या डोळ्यांनी पाहता येऊ शकते, त्यामुळे ती दीर्घिका नुसत्या डोळ्यांनी दिसणाऱ्या सर्वात लांबच्या खगोलीय वस्तूंपैकी एक आहे.
एनजीसी ४६५०ए ही पृथ्वीपासून १३.६ कोटी प्रकाशवर्षे अंतरावरील (रेडशिफ्ट ०.०१) ध्रुवीय कडा असणारी दीर्घिका आहे. तिच्या मध्यभागी जुन्या ताऱ्यांचे केंद्रक आहे जे लंबवर्तुळाकार दीर्घिकेसारखे दिसते आणि त्याच्या भोवती फिरणारे तरुण तारे आणि वायुचे कडे आहे. या कड्याचे प्रतल केंद्राच्या तुलनेने कललेले आहे, जे या दीर्घिकेचे सुमारे एक अब्ज वर्षांपूर्वी दुसऱ्या दीर्घिकेशी झालेल्या टक्करीमुळे झाले आहे असे सुचवते. कृष्णद्रव्याच्या अभ्यासांमध्ये या दीर्घिकेचा उल्लेख येतो, कारण या दीर्घिकेच्या कड्यातील तारे त्यांच्या एकत्रित वस्तुमानाच्या तुलनेत जास्त वेगाने फिरत आहेत. त्यामुळे असे सूचित होते, की या दीर्घिकेभोवती कृष्णद्रव्याचे तेजोमंडल आहे जे जास्तीचे वस्तुमान पुरवते.
सेन्टॉरस समूह हा पृथ्वीपासून सगळ्यात जवळील दीर्घिकांच्या समूहांपैकी एक आहे. त्याचे पृथ्वीपासूनचे अंतर १६ कोटी प्रकाशवर्षे (रेडशिफ्ट ०.०११४) आहे.
इ.स. ४८३
समाप्ती
वर्ग:इ.स. ४८३ वर्ग:इ.स.च्या ४८० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या ५ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १ ल्या सहस्रकातील वर्षे
व्यसन
नशा देणाऱ्या पदार्थाचे किंवा मादक पदार्थाचे सेवनाने मानवी शरीराच्या मज्जासंस्थेवर परिणाम होऊन गुंगी/निद्रा येणे, शरीराचे अवयव शिथिल पडणे, ग्लानी येणे विचारशक्तीचा ऱ्हास इत्यादी प्रकार घडतात. मात्र मादक पदार्थाच्या सेवनाने मनावरील दडपण निघून जाते किंवा कमी होते. या मादक द्रव्याची मग शरीराला सवय लागते. अशा पदार्थाचे वारंवार सेवन करण्याची सवय म्हणजे व्यसन होय.
व्यसन कसे जडते
मादक पदार्थाचे सेवनाने, त्यातील घटकद्रव्ये शरीरात मिसळतात. रक्तवाहिन्यांचे जाळे शरीरभर असल्यामुळे मादक पदार्थाच्या संवेदना शरीरात पसरतात. ही नशा उतरल्यावर मग पुन्हा त्या पदार्थाच्या सेवनाची इच्छा होते. या प्रकाराची वारंवारिता म्हणजे व्यसन जडते.
व्यसनास कारक पदार्थ
इत्यादी.
दुष्परिणाम
व्यसनांचे शारीरिक दुष्परिणाम :
सिगारेट ओढणे, दारू पिणे, वा अन्यामादक पदार्थांचे सेवन करणे, मावा (सुगंधी तंबाखू) खाणे इत्यादींमुळे दात, घसा, फुप्फुसे, हृदय, जठर, मूत्रपिंडे, तसेच श्वसनसंस्था आणि पचनसंस्था यांचे विकार होऊन कर्करोग व इतर भयंकर रोग होतात.
व्यसनांचे मानसिक दुष्परिणाम :
व्यसनांमुळे मन व बुद्धी अकार्यक्षम बनून मानसिक त्रास होतो. तसेच व्यसनांची पूर्तता करण्यासाठी बरेच पैसे खर्च होतात; म्हणून व्यसन म्हणजे ‘विकतचे दुखणे’ होय.
व्यसनांचे आध्यात्मिक दुष्परिणाम :
व्यसनांमुळे मनुष्यातील तमोगुण वाढतो. त्यामुळे मनुष्याकडे काळी (त्रासदायक) शक्ती लवकर आकृष्ट होऊन ती त्याच्या शरीरात साठते. याचा लाभ घेऊन वाईट शक्ती मनुष्यावर ताबा मिळवतात. वाईट शक्ती त्या मनुष्याला विविध प्रकारचे त्रास देतात.
दारूपासून व्यसनमुक्ती
दारू हे एक व्यसन आहे. वारंवार दारू पिण्याची इच्छा हा मानसिक आजार आहे. दारूमुळे ती पिणाऱ्यांची घरे उद्ध्वस्त होतात. घरातील मुलांवर व्यवस्थित संस्कार होत नाहीत. स्रियांवर अत्याचार होतात. त्यामुळे त्यांचे जीवन असुरक्षित रहाते. व्यसनी व्यक्तीच्या जीवनावर खालील प्रकारचे दुष्परिणाम होऊ शकतात.
मानसिक : सतत चिडचीड होणे, आपल्यावर अन्याय होतो आहे असे वाटणे, काम, क्रोध, लोभ, मद, मोह, मत्सर ह्या विकारांचे प्रमाण वाढणे. एकलकोंडेपणा, अनामिक भीती, वैफल्यग्रस्तता, संशय, आपल्याला कोणी समजून घेत नाही असे वाटणे, दैनंदिन व्यवहारांत नकारात्मकता, आपण अपयशी असल्याचा गंड, आपण कुणीतरी विशेष आहोत असे समजणे, स्वतःच्या अति प्रेमात असणे व जगाला तुच्छ समजणे ही व यासारखी अनेक कारणे त्या व्यक्तीला दारूशी बांधून ठेवतात.
शारीरिक : सर्व इंद्रियांची क्षमता कमी होणे, रक्तवाहिन्या कमकुवत होणे, स्नायू, सांध्यांची कार्यक्षमता कमी होत जाणे, लैगिक क्षमता नष्ट होणे किवा नपुंसकता निर्माण होणे, शुक्राणूंचा नाश, मज्जासंस्थेशी संबधित कार्यात बिघाड, पचनशक्ती क्षीण होणे, यकृत आणि किडनी खराब होणे, मधुमेह, रक्तदाब इत्यादी विकार होणे, इत्यादी.
आर्थिक : व्यसनावर जास्तीतजास्त पैसे उडवणे, नोकरी/व्यवसाय यांकडे दुर्लक्ष, कार्यक्षमता कमी झाल्याने आळशीपणा वाढणे, घरातील आर्थिक गरजांकडे दुर्लक्ष, उधाऱ्या करणे किवा कर्जे काढणे, नोकरी/व्यवसाय बंद पडणे, वगैरे.
व्यसनमुक्तीचे काम करणाऱ्या अनेक संस्था महाराष्ट्रात आहेत. त्यांपैकी काही या :-
पोप मार्क
पोप संत मार्क (Papa MARCUS) हा इ.स. ३३६ साली अल्प काळाकरिता पोप होता.
हे सुद्धा पहा
वर्ग:इ.स. ३३६ मधील मृत्यू मार्क वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
राष्ट्रीय महामार्ग २२० (जुने क्रमांकन)
राष्ट्रीय महामार्ग २२० हा भारतातील एक प्रमुख राष्ट्रीय महामार्ग आहे.
बाह्य दुवे
वर्ग:भारतातील राष्ट्रीय महामार्ग (जुने क्रमांकन) वर्ग:चित्र हवे
मुदाळ
मुदाळ हे महाराष्ट्राच्या कोल्हापूर जिल्ह्यातील भुदरगड तालुक्यामधील गाव आहे.
लोकसंख्या
२०११ च्या जनगणनेनुसार गावाची लोकसंख्या ३४८७ आहे. यामध्ये १८०६ पुरुष आणि १६८१ स्त्रिया आहेत. गावाची साक्षरता ६९.८८ % आहे.
परिवहन
मुदाळगाव जवळील राधानगरी, निपाणी आणि कोल्हापूर शहरांस राज्य व जिल्हा मार्गाने जोडलेले आहे.
वर्ग:कोल्हापूर जिल्ह्यातील गावे
उत्तर त्रिपुरा जिल्हा
उत्तर त्रिपुरा जिल्हा हा भारताच्या त्रिपुरा राज्यातील एक जिल्हा आहे.
याचे प्रशासकीय केंद्र धर्मनगर येथे आहे. या जिल्हात तीन तालुके किंवा उपविभाग आहेत.
चतुःसीमा
वर्ग:उत्तर त्रिपुरा जिल्हा वर्ग:त्रिपुरामधील जिल्हे
नथाली डेशी
नथाली डेशी (Nathalie Dechy; २१ फेब्रुवारी १९७९) ही एक निवृत्त फ्रेंच टेनिसपटू आहे. डेशीने व्हेरा झ्वोनारेवासोबत २००६ यू.एस. ओपनमधील महिला दुहेरी, दिनारा साफिनासोबत २००७ यू.एस. ओपनमधील महिला दुहेरी तसेच अँडी रामसोबत २००७ फ्रेंच ओपनमधील मिश्र दुहेरी ही तीन ग्रॅंड स्लॅम अजिंक्यपदे मिळवली आहेत.
वेळे (त्र्यंबकेश्वर)
वेळे हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नाशिक जिल्ह्यातील त्र्यंबकेश्वर तालुक्यातील एक गाव आहे.
संदर्भ
वर्ग:त्र्यंबकेश्वर तालुक्यातील गावे वर्ग:नाशिक जिल्ह्यातील गावे
नीडरजाक्सनस्टेडियोन
'''ए.डब्ल्यू.डी. अरेना' (जर्मन: AWD-Arena ; इ.स. २००२ सालापर्यंत प्रचलित नाव: Niedersachsenstadion, नीडरजाख्सन-स्टाडिओन'' ;) हे जर्मनीतील हानोफर राज्यातील कालेनबेर्गर नॉयश्टाट जिल्ह्यातील फुटबॉल मैदान आहे. ते बुंडेसलीगा फुटबॉल साखळी स्पर्धेतील हानोफर ९६ संघाचे घरचे मैदान आहे. मुळात ८६,००० आसनक्षमता असलेले हे मैदान इ.स. १९५४ साली पहिल्यांदा बांधण्यात आले व नंतर प्रमुख फुटबॉल स्पर्धांच्या निमित्ताने त्याची वरचे वर पुनर्बांधणी/डागडुजी होत आली आहे. सध्या या मैदानात ४९,००० आच्छदित आसने आहेत. इ.स. २००६ सालातील जर्मनीतील फिफा विश्वचषक स्पर्धेतील ५ सामने या मैदानावर खेळवण्यात आले.
बाह्य दुवे
वर्ग:जर्मनीमधील फुटबॉल मैदाने वर्ग:हानोफर
कार्लोस वेलास्को कार्बालो
कार्लोस वेलास्को कार्बालो (जन्म १६ मार्च १९७१, माद्रिद ) हे २००८ पासुन आंतरराष्ट्रीय फुटबॉल पंच आहेत. २०११ युएफा युरोपा लीग स्पर्धेचा अंतिम सामना पोर्तू विरुद्ध ब्रागा मध्ये ते पंच होते
वर्ग:फुटबॉल पंच वर्ग:इ.स. १९७१ मधील जन्म
आदत से मजबूर (मालिका)
कथानक
जेव्हा पूर्णपणे भिन्न व्यक्तिमत्त्व असलेले पाच तरुण एकाच ठिकाणी एकत्र काम करतात तेव्हा काही स्पर्धा तसेच काही विनोदी परिस्थिती निर्माण होत असते. या पाच तरुणांचे जीवन दाखवले आहे. सनी, जे.डी., रंजन, रिया आणि सॅम हे एकाचे मासिकाच्या प्रकाशन कंपनीत एकत्र काम करतात.
संदर्भ
वर्ग:सोनी सब दूरचित्रवाहिनी मालिका वर्ग:हिंदी दूरचित्रवाहिनी मालिका
इ.स. ४८४
समाप्ती
वर्ग:इ.स. ४८४ वर्ग:इ.स.च्या ४८० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या ५ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १ ल्या सहस्रकातील वर्षे
षड्रिपू
काम, क्रोध, लोभ, मोह, मद आणि मत्सर या सहा भावनांना षड्रिपू किंवा षडरिपू (सहा शत्रू) असे म्हणतात.
या भावनांमुळे मन अशांत होते. मन एकाग्र करण्यात यांमुळे अडचणी येतात.
ह्या सहा विकारांमुळे जे रोग उत्पन्न होतात त्यांना मानस रोग असेही म्हणतात. मानस रोग अर्थात मनुष्यास होणारे विविध आजार.
संदर्भ
वर्ग:अध्यात्म वर्ग:योग वर्ग:तत्त्वज्ञान वर्ग:भावना
दक्षिण त्रिपुरा जिल्हा
दक्षिण त्रिपुरा जिल्हा हा भारताच्या त्रिपुरा राज्यातील एक जिल्हा आहे.
याचे प्रशासकीय केंद्र उदयपुर येथे आहे.
२०११ च्या जनगणनेनुसार येथील लोकसंख्या ४,५३,०७९ इतकी होती.
चतुःसीमा
वर्ग:दक्षिण त्रिपुरा जिल्हा वर्ग:त्रिपुरामधील जिल्हे
राष्ट्रीय महामार्ग २२१ (जुने क्रमांकन)
राष्ट्रीय महामार्ग २२१ हा भारतातील एक प्रमुख राष्ट्रीय महामार्ग आहे. हा रस्ता आंध्र प्रदेश मधील विजयवाडा शहराला छत्तीसगढमधील जगदलपूरशी जोडतो.
बाह्य दुवे
वर्ग:भारतातील राष्ट्रीय महामार्ग (जुने क्रमांकन)
रामाटोला
वर्ग:गोंदिया जिल्ह्यातील गावे
पश्चिम त्रिपुरा जिल्हा
पश्चिम त्रिपुरा जिल्हा हा भारताच्या त्रिपुरा राज्यातील एक जिल्हा आहे.
याचे प्रशासकीय केंद्र अगरतला येथे आहे.
२०११ च्या जनगणनेनुसार येथील लोकसंख्या ९,१८,२०० इतकी होती.
चतुःसीमा
वर्ग:पश्चिम त्रिपुरा जिल्हा वर्ग:त्रिपुरामधील जिल्हे
अस्वाळी
भौगोलिक स्थान
डहाणू बस स्थानकापासून ईराणी मार्गाने गेल्यावर पुढे बोर्डी-अस्वाळी रस्त्याने हे गाव लागते. डहाणू बस स्थानकापासून हे गाव १९ किमी अंतरावर आहे.
हवामान
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व सकाळी धुके पडते.उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते.पावसाळ्यात येथे भातशेती,नागलीशेती केली जाते.
लोकजीवन
हे मोठ्या आकाराचे गाव आहे.२०११ च्या भारतीय जनगणनेनुसार गावात ३८४ कुटुंबे राहतात. एकूण २१६५ लोकसंख्येपैकी १०३९ पुरुष तर ११२६ महिला आहेत. गावाची साक्षरता २७.९७ टक्के आहे.पुरुष साक्षरता ३४.६७ आहे तर स्त्री साक्षरता २१.५७ आहे. गावातील वय वर्ष शून्य ते सहा वर्षे लहान मुलांची संख्या ४२४ आहे.ती एकूण लोकसंख्येच्या १९.५८ टक्के आहे.आदिवासी समाजातील लोक येथे राहतात. येथे शेती हा व्यवसाय असून काही लोक शेतमजूर, वीटभट्टीमजूर, कामगार म्हणूनही काम करतात. दुग्धव्यवसाय, बकरीपालन, कुक्कुटपालन सुद्धा केले जाते.
नागरी सुविधा
गावात प्राथमिक शिक्षण,प्राथमिक आरोग्यसेवा, रस्ते वीजपुरवठा, सार्वजनिक स्वच्छता,पाणी पुरवठा इत्यादी आवश्यक गोष्टी उपलब्ध आहेत.महाराष्ट्र राज्य परिवहन महामंडळाच्या बसेस डहाणू बस स्थानकावरून येथे येण्यासाठी ठराविक वेळी उपलब्ध असतात. रिक्शासुद्धा डहाणूवरून उपलब्ध असतात.
संदर्भ
१. https://www.census2011.co.in/data/subdistrict/4163-palghar-thane-maharashtra.html
२. https://villageinfo.in/maharashtra/thane/palghar.html
३. https://www.mapsofindia.com/lat_long/maharashtra/
४. http://tourism.gov.in/
५. http://districts.nic.in/districtsdetails.php?sid=MH&disid=MH036
६. https://palghar.gov.in/
७. https://palghar.gov.in/tourism/
वर्ग:डहाणू तालुक्यातील गावे
इ.स. ४८५
वर्ग:इ.स.च्या ४८० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या ५ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १ ल्या सहस्रकातील वर्षे
सरोजिनी बाबर
डॉ.सरोजिनी कृष्णराव बाबर (जानेवारी ७, १९२० - एप्रिल २०, २००८) या लोककला व लोकसंस्कृती या विषयांवर लिहिणाऱ्या नावाजलेल्या मराठी लेखिका होत्या. त्यांचे वडील कृ.भा बाबर (अण्णा) हेही लेखक होते.
बालपण व शिक्षण
सरोजिनीबाईंचा जन्म जानेवारी ७, १९२० रोजी महाराष्ट्राच्या सांगली जिल्ह्यातील बागणी गावी झाला. त्यांचे शालेय आणि माध्यमिक शिक्षण इस्लामपुरात झाले. १९४० साली शालान्त परीक्षेत उत्तीर्ण झाल्यानंतर महाविद्यालयीन शिक्षणाकरिता त्यांनी पुण्यातील सर परशुरामभाऊ महाविद्यालयात येथे प्रवेश घेतला. १९४४ साली त्यांनी मुंबई विद्यापीठातून बी.ए. पदवी मिळवली. पुढे त्यांनी एम.ए. व पीएच्‌.डी. पदव्याही मिळवल्या. "Contribuiton of Women writers in Marathi Literature" या प्रबंधावर त्यांनी पीएच्‌.डी. ही पदवी संपादन केली.
कारकीर्द
स्वातंत्र्यपूर्व काळात स्वातंत्र्य चळवळीत त्यांनी भाग घेतला होता. त्यांनी महाराष्ट्राच्या लोकसंस्कृतीचा अभ्यास, लोकसाहित्याचे संशोधन, संपादन आणि संकलन इत्यादी कामे त्यांनी पार पाडली.सरोजिनी बाबर या महाराष्ट्र विधानसभा (१९५२-५७), महाराष्ट्र विधानपरिषद (१९६४-६६) व भारतीय राज्यसभा (१९६८-१९७४) या सभागृहांच्या सदस्या होत्या.
लोकसाहित्य विषयातील विशेष योगदान
महाराष्ट्र राज्य लोकसाहित्य समितीच्या त्या अध्यक्षा होत्या. त्यांनी दुर्मीळ आणि अप्रकाशित लोकसाहित्य संकलित केले आणि ’लोकसाहित्य शब्दकोश’ आणि ’भाषा व संस्कृती’ या पुस्तकांमधून प्रकाशित केले. "समाज-शिक्षण माला" हे मासिक त्यांनी अनेक वर्षे चालवले.
महाराष्ट्र राज्याचे शिक्षणमंत्री बाळासाहेब देसाई यांनी यशवंतराव चव्हाणांच्या सल्ल्याने सुरू केलेल्या महाराष्ट्र राज्य लोकसाहित्य समितीवर सरोजिनी बाबर यांनी सभासद म्हणून काम केले. सुरुवातीला चिं.ग. कर्वे हे अध्यक्ष होते. त्यानंतर डॉ.सरोजिनी बाबर यांची या समितीच्या अध्यक्षपदी नेमणूक झाली. तसेच सन 1958 मध्ये नियोजन आयोगाच्या शिक्षण विभागाच्या शिफारसीनुसार दुर्गाबाई देशमुख यांच्या अध्यक्षतेखाली स्थापन झालेल्या स्त्री शिक्षणासंबंधीच्या आयोगाच्या त्या सचिव होत्या.
सरोजिनी बाबर यांचे स्नेहीमंडळ
महाराष्ट्रातील अनेक दिग्गजांचे सरोजिनी बाबर यांच्याकडे येणे-जाणे असायचे. त्यांपैकी काही जण : प्र.के. अत्रे, कवी गिरीश, बा.ग.जगताप, ग.ल.ठोकळ, रियासतकार सरदेसाई, सेतुमाधवराव पगडी, डॉ.वा.भा.पाठक, बाबासाहेब पुरंदरे, म.म. द.वा.पोतदार द.रा. बेंद्रे, श्री.म.माटे, आबासाहेब मुजुमदार, कवी यशवंत, डॉ. के.ना. वाटवे, आनंदीबाई शिर्के, डॉ. पु.ग. सहस्रबुद्धे, वगैरे. या सर्वांच्या सहवासात साहित्यिक चर्चा घडत, इतिहासविषयक विवेचने होत असत. वडिलांशी (कृ.भा. बाबर यांच्याशी) देखील कितीतरी वेळा सरोजिनी बाबर यांची सांगोपांग चर्चा होत असे.
वकृत्व आणि संगीत
सरोजिनी बाबर यांची वक्तृत्व कला देखील उत्तम व वैशिष्ट्यपूर्ण होती. त्यांनी भारतीय शास्त्रीय व उपशास्त्रीय संगीताचेही शिक्षण काही काळ घेतले होते. गजाननराव वाटवे, गोविंदराव टेंबे,भीमसेन जोशी, सुधीर फडके,बबनराव नावडीकर,जयमाला शिलेदार,वत्सलाबाई महाडिक, ज्योत्स्ना भोळे, हिराबाई बडोदेकर यांच्याशी आपुलकीचे संबंध असल्याने त्यांच्या संगीत कलेवरती थोरामोठ्यांचे गायनसंस्कार होत राहिले. लोकसंगीताची अगदी विलक्षण आवड असल्याने त्यांचा लोकगीतांवर अगदी विशेष प्रभुत्व होते. त्या अत्यंत उत्तम लोकगीते म्हणत असत.त्यांचा लोकगीतांवरील अमर्याद शब्दसंग्रह व गायनकौशल्यातले वेगळेपण श्रोत्यांसाठी खास आकर्षणाचा बिंदू ठरत असे.
मुलाखत
मुंबई दूरदर्शनवरून २३ डिसेंबर १९८४ला प्रक्षेपित झालेली "प्रतिभा आणि प्रतिमा" या कार्यक्रमात सरोजिनी बाबर यांची सुधीर गाडगीळ यांनी मुलाखत घेतली.
खेराडेविटा
खेराडेविटा हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील सांगली जिल्ह्यातील कडेगांव तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे आहे. येथे नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी मध्य हा हिवाळा हंगाम असतो. हिवाळ्यात दिवसा तापमान २९ सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान १७ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते. जून मध्य ते ऑक्टोबर हा पावसाळा हंगाम असतो. पावसाळ्यात दिवसा तापमान २८ अंश सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान २२ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते. पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो. वार्षिक पर्जन्यमान ७०० मिमी पर्यंत असते. फेब्रुवारी मध्य ते जून हा उन्हाळा मोसम असतो. उन्हाळ्यात दिवसा तापमान ३८ अंश सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान २२ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते.
संदर्भ
वर्ग:कडेगांव तालुक्यातील गावे वर्ग:सांगली जिल्ह्यातील गावे
दामिर स्कोमिना
दामिर स्कोमिना (जन्म ५ ऑगस्ट १९७६ ) हे स्लोवेनियाचे युएफा पंच आहेत.
युएफा युरो २००८ दरम्यान अनेक सामन्यात ते चौथे सामना अधिकारी होते. ते २००८ उन्हाळी ऑलिंपिक स्पर्धा, २०११-१२ युएफा चॅंपियन्स लीग इत्यादी स्पर्धेत पंचांची भुमिका पार पाडली आहे.
दोमगा
दोमगा हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील यवतमाळ जिल्ह्यातील नेर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
संदर्भ
वर्ग:नेर तालुक्यातील गावे वर्ग:यवतमाळ जिल्ह्यातील गावे
सदाशिव मार्तंड गर्गे
सदाशिव मार्तंड गर्गे (जन्म : लहुरी-बीड, ४ नोव्हेंबर १९२०; - ४ नोव्हेंबर २००५) हे मराठी पत्रकार, इतिहाससंशोधक, समाजशास्त्रज्ञ होते.
भोसे पाटी
भोसे पाटी पंढरपूरपासून 16 किमी. अंतरावर आहे. हा चौक पंढरपूर टेन्भुर्णी रोडवर आहे. यालाच छञपती चौक असेही म्हणतात. या चौकातून मेंढापूर, करकंब, शेवते, पंढरपूरकडे जाता येते.
सदाशिव मार्तंड गर्गे
वैवाहिक जीवन
मूळच्या मराठवाड्यातील अंबेजोगाईच्या असणा्या लीलाताई गर्गे या स.मा. गर्ग्यांच्या पत्नी होत्या. इ.स. २००९ साली लीलाताईंचा मृत्यू झाला.
प्रकाशित साहित्य
'भारतीय समाजविज्ञान कोश' हे गर्ग्यांचे महत्कार्य आहे. सुमारे आठ-दहा वर्षे प्रचंड परिश्रम करून, शंभराहून जास्त लेखकांकडून नोंदी लिहून घेऊन सहा खंडांत त्यांनी हा कोश प्रकाशित केला. यांचे खालील साहित्य प्रकाशित झाले आहे :
संस्थात्मक कार्य
स.मा. गर्गे हे अखिल भारतीय इतिहास अभ्यास परिषदेच्या अध्यक्षपदी काही काळ काम करत होते. 'मराठवाडा मित्रमंडळ' ही संस्थाही त्यांनी स्थापली.
बाह्य दुवे
गर्गे,सदाशिव मार्तंड गर्गे,सदाशिव मार्तंड गर्गे,सदाशिव मार्तंड वर्ग:इ.स. १९२० मधील जन्म वर्ग:इ.स. २००५ मधील मृत्यू
ऑद
ऑद (Aude) हा फ्रान्स देशाच्या लांगूदोक-रूसियों प्रदेशातील एक विभाग आहे. हा विभाग फ्रान्सच्या दक्षिण भागात भूमध्य समुद्र व पिरेनीज पर्वत ह्यांच्या मधे वसला आहे.
बाह्य दुवे
वर्ग:फ्रान्सचे विभाग वर्ग:लांगूदोक-रूसियों
लक बाय चान्स
लक बाय चान्स हा २००९ साली प्रदर्शित झालेला बॉलीवूड चित्रपट आहे.
अम्बासा
हे शहर धलाई जिल्ह्याचे प्रशासकीय केंद्र आहे.
वर्ग:त्रिपुरामधील शहरे वर्ग:धलाई जिल्हा
रत्‍नदुर्ग
रत्‍नदुर्ग हा भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील एक किल्ला आहे.
रत्‍नागिरी शहरापासून अवघ्या २-३ कि.मी. वर असणारा रत्‍नदुर्ग हा पर्यटकांसाठी मुख्य आकर्षणाचा विषय ठरला आहे तो त्यावरील अत्यंत सुंदर भगवती मंदिरामुळे, येथून दि्सणाऱ्या समुद्राच्या विहंगम दृश्यामुळे आणि समुद्रापर्यंत जाणाऱ्या किल्ल्यातील भुयारी मार्गामुळे. रत्‍नदुर्ग रत्‍नागिरी शहराच्या अत्यंत जवळ असून अरबी समुद्राच्या काठावरील डोंगरावर बांधण्यात आला आहे. किल्ल्याचा आकार घोडाच्या नालासारखा असून क्षेत्रफळ १२० एकर आहे. रत्‍नदुर्ग तीनही बाजूंनी समुद्राने वेढलेला असून याच्या आग्रेय दिशेला जमीन आहे. किल्ल्याच्या पायथ्याशीच मिरकरवाडा हे बंदर आहे.
इतिहास
रत्‍नदुर्गाची बांधणी फार पूर्वी बहामनी काळात झाली. १६७० साली शिवाजी महाराजांनी हा किल्ला अदिलशहाकडून जिंकून घेतला. धोंडू भास्कर प्रतिनिधी यांनी १७९० साली किल्ल्याची डागडुजी करून याला अधिक मजबुती आणली. १७५५ मधे रत्नदुर्ग आंग्रें यांच्या ताब्यात होता, तर त्यानंतर तो पेशव्यांच्या अंमलाखाली होता. १९५० मधे भगवती मंदिराची दुरुस्ती होऊन १९८९ मधे या किल्ल्याची डागडुजी करण्यात आली
गडावरील पहाण्यासारखी ठिकाणे
किल्ल्याच्या प्रवेशद्वारातून आत शिरल्यावर समोरच सुबक बांधणीचे श्री भगवतीचे शिवकालीन मंदिर आहे. भगवती देवीचे दर्शन घेऊन पुढे गेल्यावर एका ठिकाणी चारही बाजूंनी भिंतींनी संरक्षित केलेली एक जागा आपल्याला दिसते. हाच तो तीन तोंडाचा भुयारी मार्ग. आज हा भुयारी मार्ग वापरात नसला तरी दीपगृहाकडून किल्ल्याच्या प्रवेशद्वाराकडे येतांना लागणाऱ्या तटबंदीवरून या भुयाराचा शेवट खाली समुद्रकिनाऱ्यावर ज्याठिकाणी होतो तेथे असलेली एक प्रचंड गुहा स्पष्ट दिसते. या भिंतींनी संरक्षित केलेल्या तीन तोंडाच्या भुयारी मार्गापासून थोडे पुढे चालत गेले असता समुद्राचे मनोरम दर्शन घडवणारा एक बुरूज लागतो. या बुरुजाचे नाव रेडे बुरूज असून यावर एक स्तंभही उभारला आहे. किल्ल्याच्या एका बाजूला दीपगृह असून या दीपगृहावरून संपूर्ण रत्‍नागिरी शहराचे तसेच समुद्राचे अत्यंत सुंदर दृश्य दिसते. किल्ल्यात एक लहान तळे व एक खोल विहीर आहे. रत्‍नागिरी शहरातून किल्ल्याकडे जाण्यासाठी रिक्षा सोईची असून रत्‍नागिरी शहराचा नजारा दीपगृहावरून बघण्यासाठी संध्याकाळी ५.०० च्या सुमारास गेल्यास तशी परवानगी मिळू शकते.
रत्‍नागिरीच्या पश्चिमेला एक किलोमीटर अंतरावर सुमारे १२११ मीटर लांब व ९१७ मीटर रुंद असणारा हा अवाढव्य किल्ला १२० एकरांवर पसरला आहे. त्याच्या बालेकिल्ल्याला ९ बुरुज असून संपूर्ण किल्ल्याला एकूण २९ बुरुज आहेत. किल्ला पेठ, बालेकिल्ला आणि दीपगृह अशा तीन भागांत विभागला आहे. किल्ल्याच्या तीनही बाजूंना समुद्र तर एका बाजूला दीपगृह
किल्ल्यावर जाण्यासाठी वरपर्यंत डांबरी रस्ता असून किल्ल्याच्या पायथ्याशीच शंकराचे श्री भागेश्र्वर मंदिर आहे. या मंदिराच्या खांबांवर पशुपक्ष्यांची सुंदर सुंदर चित्रे कोरलेली असून मंदिराच्या सभोवती नारळी, पोफळी व फुलझाडांनी बहरलेली बाग आहे.
राहण्याची सोय
गडावर राहण्याची सोय नाही. रत्‍नागिरी शहरात राहण्याची सोय आहे.
जेवणाची सोय
गडावर वस्ती असल्यामुळे तिथे काही दुकानें व स्टॉल आहेत.
पाण्याची सोय
मंदिराजवळ पिण्याचे पाणी मिळू शकते.
संदर्भ आणि नोंदी
वर्ग:महाराष्ट्रातील किल्ले
अनतोल फ्रान्स
अनतोल फ्रांस (Anatole France; १६ एप्रिल १८४४ - १२ ऑक्टोबर १९२४) हा एक प्रसिद्ध फ्रेंच साहित्यिक होता. त्याच्या कादंबरी व इतर लेखनासाठी फ्रांसला १९२१ साली साहित्यातील नोबेल पारितोषिक मिळाले होते.
वसंत मिटकरी
वसंत रामेश्वर मिटकरी (जन्म : लोणीघाट-बीड जिल्हा, ३ ऑगस्ट १९५४) ऊर्फ भाऊ मिटकरी हे श्री स्वराज एज्युकेशन संस्थेचे संस्थापक आहेत.. एखादी महाराष्ट्रीयन व्यक्ती शून्यातून सर्वकाही कसे उभे करू शकते याचे ते जिवंत उदाहरण आहेत.
व्यवसाय
दहावीचा परीक्षा अर्ज भरायला पुरेसे पैसे नाहीत म्हणून म्हणून भाऊ काम करण्यासाठी पुण्याला आले. येथे त्यांनी लहानलहान उद्योग सुरू केले. सकाळी ते एका वाण्याच्या दुकानात काम करीत. त्याशिवाय चहाचा मोठा पुडा आणून त्या छोट्या पुड्या बनवून विकणे, घरीच राख्या तयार करून त्या राखी पौर्णिमॆच्या सुमारस बाजारात विकणे वगैरे उद्योग त्यांनी सुरू केले. ते सायकलवरून साबण आणि साबणाची खोकीही विकत. असे करता करता वसंत मिटकरींना चांगले दिवस आले. घरची अडीच एकर शेती होती, तीत ऊस पिकवून त्यापासून गूळ बनवण्यासाठी त्यांनी 'रानभवानी गूळ' नावाचा लघुउद्यॊग सुरू केला. सुरुवातीला भाऊंची शेती केवळ अडीच एकर होती मात्र आज ती पाचशे एकर आहे. शेतीतला जास्तीचा ऊस ते जवळच्याच भीमाशंकर शुगर्सला विकू लागले. कालांतराने ते त्या साखर कारखान्याचे भागीदार झाले.
भाऊंनी बीड-गावाकडे शेती सांभाळायला दोन भाऊ ठेवून, दोन भाऊ पुण्यात व्यवसायाला आणले. ते सर्व कष्टाने मोठे झाले. ते रिटेल आणि होलसेलची दोन दुकाने चालवतात.
भाऊंचे लहान बंधू शंकर मिटकरी यांनी साईशंकर फिल्म्सची स्थापना केली आणि त्यातर्फे महेश कोठारी दिग्दर्शित ‘दुभंग’ आणि  मकरंद अनासपुरेच्या अभिनयाचा ‘तीन बायका फजिती ऐका’ हे चित्रपट काढले. जागतिक पातळीवर सन्मानित झालेला ‘सतना गत’ हा चित्रपट भाऊंनी फायनान्स केला. 'तीन बायका फजिती ऐका'मध्ये वसंत मिटकरींनी सरपंचाची एक छॊटी भूमिका देखील केली आहे.
शिक्षण आणि शिक्षण संस्था आणि समाजकार्य
किंमतीच्या बाबतीत कडक असलेले भाऊ व्यवहाराला चोखंदळ आहेत. तरीही रिटेल दुकानदारांना २०% मार्जिन देऊन भाऊंनी व्यवसाय पुढे आणला. किंमतीच्या या खेळापासून भाऊंनी स्वराज महाविद्यालयाला खूप लांब ठेवले. कारण ‘मी शिकलो नाही माझी मुले शिकतील, माझ्या गावची मुले शिकतील, माझ्यासारख कोणी गरीब म्हणून शिक्षणापासून वंचित राहू नये’ ही त्यांची समज शिक्षकांना असते.
आळंदीमध्ये भाऊंनी वसंत मिटकरी भक्त निवासाची स्थापना केली यामध्ये सुमारे शंभर मुले शालेय शिक्षणाबरोबर ‘गायन – वादन – तबला – पेटी’ असे वारकरी संप्रदायातील शिक्षण घेत आहेत.
भाऊंची माणसे
भाऊंचा ओरडा खाऊनसुद्धा त्यांच्याबरोबरच काम करायचे असा भाऊंच्या कामगारांचा आग्रह असतो. त्यासाठी भाऊंनी बरेच परिश्रम घेतले आहेत. कामगारांसोबत वयाच्या साठीतही ते कामगारांसारखे काम करतात, कामगारांसमवेत एकत्र डबा खातात. कामगारही त्यांच्यावर प्रेम करतात. भाऊ या सगळ्यांना घेऊन कधी ट्रीपपण आखतात. नुकतेच भाऊंनी तीनशे भाविकांना काशीयात्रेला नेऊन आणले.
भाऊंच्या दुकानातील दिवाळीची लक्ष्मीपूजा काही औरच असते. सर्व कामगारांना खुश ठेवण्याचे खूप सारे फंडे भाऊंकडे आहेत. कामगारांचे चुकले तरी थोडी ॲडजेस्टमेंट करायची, कारण थोडीशी चूक असेल तर आपल्यासारखे दिवस कोणी बघू नयेत ही त्यांची भूमिका आहे.
भाऊंचे काम
पायाचा ॲक्सिडेंट झाल्यावरही ते बँडेज बांधलेला पाय टेबलावर ठेवून काम सुरू ठेवत. कोणतेही काम जलदगतीने व कोणत्याही गोष्टीला न घाबरता बिनधास्त करण्याचे अशी भाऊंच्या कामाची रीत आहे.
भाऊंनी स्थापन केलेल्या काॅलेजचे विद्यार्थ्यांनी त्यांच्या कामाबद्दलच्या आस्थेकडे बघून 'भाऊ तुम्ही राजकारणात का ट्राय करत नाहीत' असे विचारल्यावर एक त्यांचे  उत्तर खरच मजेदार होते, ‘मला राजकारणात बरेचदा या म्हटलं गेलं, पण त्यासाठी खोटं बोलण्याचा क्लास कुठे आहे का? खोटी आश्वासने देण्याचा वर्ग कुठे भरतो का? हे मला शोधावं लागेल, कारण अद्याप मी असं आधी कधी केलेलं नाही आणि असा वर्ग मिळाला तर नक्की राजकारणही करीन...’
भाऊंचा इमानदारीने काम करावा हा आग्रह असतो. चुकीचे काम करायचे नाही आणि त्यामुळे कुणाच्या बापाला घाबरायचे नाही, म्हणून त्यांची सर्व उत्पादने ही ‘इमानदारीयुक्त उत्पादने’ म्हणून प्रसिद्ध आहेत. याचे चांगले उदाहरण म्हणजे टीव्हीवर कोणतीही जाहिरात नसताना रोजचा पुणे, सातारा, अहमदनगर आणि मराठवाडा येधील भाऊंच्या उत्पादनांचा खप.
भाऊंचे आणखी एक दर्जेदार उत्पादन म्हणजे ‘भाऊंच्या स्वराज महाविद्यालयातले विद्यार्थी’. विद्यार्थ्यांच्या शैक्षणिक अडीअडचणींना जातीने लक्ष देऊन त्या गरजा पुरवताना भाऊ प्रत्येक मुलाच्या पालकांची भूमिका बजावतात. एखादी गोष्ट कमी पडते आहे असे सकाळी लक्षात आल्यास ती संध्याकाळपर्यंत पूर्ण कशी होईल याची भाऊ गंभीरतेने दखलअंदाजी घेतात. आणि कोणती गोष्ट अपुरी आहे हे समोरच्याने सांगण्याच्या किंवा दाखवण्याच्या आतच ते पुरी करतात.
वर्ग:समाजसेवक वर्ग:मराठी व्यावसायिक
गुरू गोविंदसिंह
गुरू गोविंद सिंग यांनी पवित्र धर्मग्रंथ (ग्रंथ) गुरू ग्रंथ साहिब पूर्ण केला आणि त्यांना गुरू म्हणून पवित्र केले. बचित्तर नाटक हे त्यांचे आत्मचरित्र आहे. त्याच्या जीवनाविषयी माहितीचा हा सर्वात महत्त्वाचा स्त्रोत आहे. तो दशम ग्रंथाचा एक भाग आहे. दशम ग्रंथ (ग्रंथ), हे गुरू गोविंद सिंग यांच्या कृतींच्या संकलनाचे नाव आहे.
गुरू गोविंद सिंग हे जगाच्या यज्ञपरंपरेत अद्वितीय असले तरी ते स्वतः एक महान लेखक, मूळ विचारवंत आणि संस्कृतसह अनेक भाषांचे जाणकार होते. त्यांनी स्वतः अनेक ग्रंथ रचले. ते विद्वानांचे आश्रयदाते होते. त्यांच्या दरबारात 52 कवी आणि लेखक उपस्थित होते, म्हणूनच त्यांना 'संत शिपाही' असेही संबोधले जात असे. तो भक्ती आणि शक्तीचा अनोखा मिलाफ होता.
त्यांनी नेहमीच प्रेम, सदाचार आणि बंधुत्वाचा संदेश दिला. गुरुजींना कोणी दुखावण्याचा प्रयत्न केला तरीही त्यांनी त्यांच्या सहनशीलतेने, गोडपणाने आणि सौम्यतेने त्यांचा पराभव केला. माणसाने कोणाला घाबरायचे नाही आणि कोणाला घाबरायचे नाही अशी गुरुजींची श्रद्धा होती. तो आपल्या भाषणात उपदेश करतो, भाई काहूला देत नाही, भीती मानत नाही. ते लहानपणापासूनच साधे, सोपे, भक्ती कर्मयोगी होते. त्यांच्या बोलण्यातला गोडवा, साधेपणा, सौजन्य आणि अनास्थेची भावना संहितेने भरलेली होती. धर्माचा मार्ग हाच सत्याचा मार्ग असतो आणि सत्याचा नेहमी विजय होतो हे त्यांच्या जीवनातील पहिले तत्वज्ञान होते.
गुरू गोविंद सिंग यांचा जन्म
गुरू गोविंद सिंग यांचा जन्म २२ डिसेंबर १६६६ रोजी पाटणा येथे झाला, जो आता बिहारची राजधानी आहे, नववे शीख गुरू श्री गुरू तेग बहादूर जी आणि माता गुजरी यांच्या पोटी. त्यांचा जन्म झाला तेव्हा त्यांचे वडील श्री गुरू तेग बहादूरजी आसाममध्ये धर्म प्रचारासाठी गेले होते. त्यांचे बालपणीचे नाव गोविंद राय होते. ज्या घरात त्यांचा जन्म पटना येथे झाला आणि जिथे त्यांनी पहिली चार वर्षे घालवली, तिथे आता तखत श्री हरिमंदर जी पटना साहिब आहे.
1670 मध्ये त्यांचे कुटुंब पुन्हा पंजाबमध्ये आले. मार्च 1672 मध्ये, त्यांचे कुटुंब हिमालयातील शिवालिक टेकड्यांमध्ये वसलेल्या चक्क नानकी नावाच्या ठिकाणी गेले. चक्क नानकीला आता आनंदपूर साहिब म्हणतात. येथूनच त्यांचे शिक्षण सुरू झाले. त्याने फारसी, संस्कृत शिकले आणि योद्धा बनण्यासाठी लष्करी कौशल्ये शिकली.
गोविंद रायजी आनंदपूर साहिबमध्ये दररोज आध्यात्मिक आनंद वाटून घेत असत, मानवामध्ये नैतिकता, निर्भयता आणि आध्यात्मिक जागृतीचा संदेश देत. आनंदपूर हे खरे तर आनंदधाम होते. येथे सर्व लोकांना जात, रंग, जात, समुदाय असा भेदभाव न करता समता, समता आणि समरसतेचे अलौकिक ज्ञान मिळत असे. गोविंद जी शांतता, क्षमा आणि सहिष्णुतेची मूर्ती होती.