cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
शेकरू
भीमाशंकरी जात
शेकरूची भीमाशंकरच्या जंगलात आढळणारी भीमाशंकरी ही राज्यातील इतर शेकरूपेक्षा वेगळी जात आहे. भीमाशंकर, मध्य प्रदेश या भागात आढळणारे शेकरू आणि सह्याद्रीतील शेकरू यात थोडाफार फरक असतो. आतापर्यंत याचे तळकोकणात दाट जंगलात अगदी विरळ दर्शन होत असे. तो थोडा लाजरा आणि उंच झाडावर वास्तव्य करून राहणारा प्राणी आहे. त्याची घरटे बांधण्याची पद्धत वेगळी असते. एका झाडावर अनेक ठिकाणी तो घरटी बांधतो. यातील एखाद्या घरट्यातच शेकरूची मादी पिले देतो. या फसव्या घरट्यामुळे पिल्लांचे शत्रूपासून रक्षण होते. आता तो तळकोकणात वस्त्यालगत इतक्‍या मोठ्या प्रमाणात का दिसतो, याबाबत प्राणी अभ्यासकांत एकमत नाही. काहींच्या मते याची संख्या वाढली असावी; पण दुर्मिळ असल्याने संख्या वाढायलाही मर्यादा आहेत. दाट जंगलातील खाद्य कमी झाल्यामुळे तो वस्तीकडे येण्याची शक्‍यताही काही अभ्यासकांनी वर्तविली.
भीमाशंकरी शेकरूसंबंधी विशे़ष संशोधन
१९८५ च्या आसपास रेने बोर्जेस (Renee Borges) यांनी आपल्या संशोधनाची सुरुवातीची पाच वर्षे भीमाशंकरच्या अभयारण्यात व्यतीत केली होती. रेने यांनी मुंबईतल्या झेवियर्स कॉलेजमधून शिकून पुढे प्राणिशास्त्र आणि सूक्ष्मजीवशास्त्रातील पदवी आणि प्राण्याचे शरीरशास्त्र या विषयात पदव्युत्तर शिक्षण पूर्ण केले. त्यानंतर त्या पीएच्‌.डी.साठी फ्लोरिडा-अमॆरिकेतील मायामी विद्यापीठात दाखल झाल्या. पीएच्‌डीसाठी निवडलेला त्यांचा प्रकल्प हा शेकरू (जायंट स्क्विरल) होता. त्यासाठी त्यांनी भारतात गोव्यातील नागोड आणि महाराष्ट्रातील भीमाशंकर या दोन ठिकाणांची निवड केली. या दोन्ही जंगलांमध्ये त्या एक एक वर्ष तळ ठोकून होत्या. त्यांच्या पीएच्.डी.च्या अभ्यासाच्या काळातच भीमाशंकर अभयारण्य घोषित होण्याच्या हालचाली सुरू होत्या. ज्या शेकरूमुळे या अभयारण्याचे नाव गाजत होते, त्या शेकरूच्या संवर्धनासाठी ठोस उपाययोजना असणे गरजेचे होते. त्याची महाराष्ट्र वनखात्याकडे उणीव होती. त्या वेळी रेने बोर्जेस यांनी पुढील पाच वर्षे भीमाशंकरचे जंगल पिंजून काढले. शेकरूचे अधिवास, त्याला लागणारं खाद्य पुरवणाऱ्या वनस्पती आणि त्या अनुषंगाने एकूणच भीमाशंकरची जैवविविधता याच्या सर्वंकष नोंदी त्यांच्या अभ्यासातून झाल्या. आजही त्यांच्या अभ्यासाचा आधार भीमाशंकरच्या संवर्धनासाठी महत्त्वाचा मानला जातो.
खाद्य
विविध प्रकारची फळे व फुलांतील मधुरसाचे भक्षण हे त्याचे खाद्य असते.
संकीर्ण
इ.स. १९९५ साली पुणे व पिंपरी-चिंचवड येथे आयोजित करण्यात आलेल्या महाराष्ट्र राज्य क्रीडा स्पर्धांंचा शुभंकर (Mascot-बोधचिन्ह) शेकरू होता.
चित्रदालन
<Gallery> File:Indian Giant Squirrel in Amba.jpg|सह्याद्री मधील आंबा गावात आढळलेले शेकरू File:Nest of Indian Giant Squirrel.jpg|शेकरूचे घरटे </Gallery>
बाल्यावस्था पूर्व संगोपन शिक्षण
बाल्यावस्था पूर्व संगोपन शिक्षण (ईसीई : अर्ली चाईल्डहूड एज्युकेशन) , ( बापूसंशि ; अर्थात  नर्सरी प्रशिक्षण ) ही, वय वर्षे आठपर्यंतच्या लहान मुलांच्या (औपचारिक आणि अनौपचारिक) शिक्षणाशी संबंधित असलेली शिक्षण सिद्धांताची शाखा आहे. अर्भक/लहान बाळ शिक्षण हा बाल्यावस्था पूर्व संगोपन शिक्षणाचाच एक उपसंच असून, त्यामध्ये जन्मापासून ते वय वर्षे दोनपर्यंतच्या लहान मुलांच्या शिक्षणाचा समावेश केला जातो.
ही शाखा प्रबोधन काळामध्ये, खासकरून उच्च साक्षरता प्रमाण असणाऱ्या युरोपीय देशांमध्ये शिक्षणाचे एक क्षेत्र म्हणून विकसित पावली. एकोणीसाव्या शतकामध्ये यामध्ये सतत विकास होत होत पाश्चिमात्य जगामध्ये वैश्विक प्राथमिक शिक्षण म्हणून सर्वसामान्यपणे मान्यताप्राप्त झाले. शाळापूर्व अंगणवाडी आणि बालवाडीला स्थानिक स्वराज्य संस्था, राज्य आणि संघीय कायदेमंडळ निधी पुरवित असल्यामुळे गेल्या काही वर्षांमध्ये, बाल्यावस्था पूर्व संगोपन शिक्षण हा सर्वसाधारणपणे जाहीर धोरणाचा मुद्दा बनला आहे. हा मुलाच्या विकासामध्ये अतिशय महत्त्वाचा टप्पा मानला जातो. मुलाच्या सर्वांगीण व्यक्तीमत्व विकासाकडे यामध्ये लक्ष दिले जाते.
इतिहास
बाल्यावस्था पूर्व संगोपन शिक्षणाचा इतिहास म्हणजेच इतिहासकालापासून शून्य ते आठ वर्षे वयाच्या मुलांच्या संगोपन आणि शिक्षणाचा होत असलेला विकास. इसीसीई (बापूसंशि)ला जागतिक व्याप्ती आहे कारण लहान मुलांचे शिक्षण आणि संगोपन हा पूर्वीपासूनच प्रत्येक मानवी समाजाचा अविभाज्य हिस्सा राहिला आहे. या सामाजिक भूमिकेसाठी आवश्यक व्यवस्था या कालपरत्वे बदलत राहिलेल्या आहेत आणि प्रत्येक संस्कृतीमध्ये विभिन्न राहिल्या आहेत. कित्येकदा या व्यवस्थेमध्ये कुटुंब आणि समाज रचनेचे तसेच, स्त्री - पुरूष यांच्या सामाजिक आणि आर्थिक भूमिकांचे प्रतिबिंब दिसते. ऐतिहासिकरीत्या, अशा व्यवस्था या प्रामुख्याने अनौपचारिक होत्या आणि त्यामध्ये कुटुंब, नातेवाईक आणि इतर समाजघटकांचा समावेश होता. एकोणीसाव्या शतकामध्ये युरोपचा बराचसा भाग, उत्तर अमेरिका, ब्राझिल, चीन, भारत, जमैका, आणि मेक्सिको या देशांमध्ये शैक्षणिक उद्दिष्टांसाठी बालवाडी आणि संगोपनासाठी दैनंदिन पाळणाघरे उभारण्यास सुरुवात झाली आणि या व्यवस्थांचे औपचारिकीकरण झाले.
विषय
मुलांच्या आयुष्यातील पहिली दोन वर्षे स्वतःची ओळख होण्यात जातात. बहुतेक मुलांना वयाच्या दुसऱ्या वर्षापासुन स्वतःमधला व दुसऱ्या व्यक्तीमधला फरक समजू लागतो. हा फरक समजणे हा मुलांच्या आयुष्यातील महत्त्वाचा घटक आहे, ज्यावरून, पालकांकडे मुलांचे पहिले शिक्षक म्हणुन पाहिले जाते व मुलांच्या शिकण्याच्या प्रक्रियेमध्ये ते एक अविभाज्य घटक असतात. ०-२ या काळात झालेल्या बाल्यावस्था पूर्व संगोपन शिक्षणाचा प्रभाव भविष्यातील शिक्षणावर पडू शकतो. जर त्यांच्या मार्गदर्शकाशी त्यांचे संबंध असेच दृढ राहिले तर योग्य मार्गदर्शनाखाली व त्यांचे जग विस्तारल्यास ते भोवतालच्या परिस्थितीशी ते लवकर जुळवुन घेऊ शकतात.
जे पालक सातत्याने आपल्या मुलांशी संवाद साधतात, त्यांना प्रतिसाद देतात ती मुले लवकर शिकण्याची शक्यता असते. जर अशा प्रकारचा संवाद साधला गेला नाही तर त्याचे चुकीचे परिणाम पालक-मुलांचे संबंधांवर व त्यांच्या व्यक्तिस्वातंत्र्यावर होऊ शकतात. पालक वा मुलांचे संगोपन करणारी व्यक्ती काही विशिष्ट पद्धती वापरून असे संबंध निर्माण करू शकतात ज्याचा परिणाम म्हणुन मुले परिस्थितीशी लवकर जुळवुन घेऊ शकतात.
Academic Journal reference - हे मासिक या विषयावर प्रायोगिक संशोधन उपलब्ध करते. शिक्षणाने मुलांचा शैक्षणिक व सामाजिक विकास दोन्ही होतो. त्यांचे जग विस्तारल्यास व त्यांना काही विशिष्ट पद्धतीने शिकवल्यास मुले त्यांच्या आवडीचे विषय लवकर शिकतात. ह्या सुरुवातीच्या संगोपन वर्षात शिकण्याची जी साधने ते वापरतील, त्याचा त्यांना आयुष्यभर फायदा होतो. स्वतःची प्रगती करताना त्यांना स्वतःचे मत मांडण्याचे पुरेसे स्वातंत्र्य दिल्यास मुले त्यांची पूर्ण ऊर्जा/शक्ती वापर करू शकतात.
बालकांच्या विकासाचे विविध सिद्धांत
जीन पिआगे, एरिक एरिक्सन, जॉन ड्युवी आणि ल्युसी स्प्राग मिशेल यांनी मांडलेल्या सिद्धांतावर डेव्हलपमेन्टन इन्टरॅक्शन अ‍ॅप्रोच, म्हणजे विकासाच्या देवाणघेवाणीचा दृष्टीकोन आधारित आहे. स्वतःच शोध घेत शिकण्यावर या दृष्टीकोनाचा भर आहे. जीन जॅक्स रूसो यांचा आग्रह असा आहे की शिक्षकांनी प्रत्येक बालकाची वैयक्तिक आवड शोधून तिचा वापर असा केला पाहिजे की, ते बालक त्याच्या वैयक्तिक आणि व्यक्तिगत विकासासाठी अत्यंत गरजेची असलेली माहिती स्वतःच प्राप्त करून घेईल. बालकांचा विकास खालील पाच महत्त्वाच्या पातळ्यांवर अंतर्भूत आहे:
वायगॉट्स्की यांचा सामाजिक-सांस्कृतिक शैक्षणिक सिद्धांत
वायगॉट्स्की यांचं प्रतिपादन असं होतं की आपल्यापेक्षा जास्ती माहिती असलेल्या आपल्याच वयाच्या लोकांमध्ये आणि मोठ्या माणसांमध्ये मिसळून बालकं शिकत असतात. त्यांनी एक “झोनल प्रॉक्झिमल डेव्हलपमेन्ट” (झेडपीडी) या नावाची संकल्पना मांडली आहे ज्यामध्ये एखादी शिकाऊ व्यक्ती मदतीसह काय करू शकते आणि मदतीशिवाय काय करू शकत नाही यांच्यामधला फरक दाखवलेला आहे. वायगॉट्स्की यांच्या म्हणण्यानुसार आज एखाद्या बालकाच्या झोनल प्रॉक्झिमल डेव्हलपमेन्टच्या कक्षेत जे आहे, तीच उद्या त्याच्या विकासाची पातळी असू शकते. या सिद्धांताचा बराच प्रभाव तेव्हाच्या चालू शैक्षणिक पद्धतींवर पडला आणि त्यामुळे झेडपीडीच्या प्रभावाखाली ज्या गोष्टी येतात त्यांवर मोठ्या प्रमाणात लक्ष दिलं जाऊ लागलं. वायगॉट्स्की पुढे म्हणतात की झेडपीडीच्या प्रभावाखाली ज्या गोष्टी येतात त्यांवर विचार करायला बालकांना शिकवायला हवं. झेडपीडीचा असा आग्रह होता, की लहान बालकांना शिकवणा-या शिक्षकांनी एक चौकट आखून घ्यावी जी बालकाच्या शैक्षणिक गरजांनुसार जुळवून घेता येईल. अशी चौकट तयार करण्यासाठी विशेष प्रशिक्षित केलेले शिक्षक, वेगळा अभ्यासक्रम आणि जादाचा शिकण्यासाठीचा वेळ लागेल. वायगॉट्स्की यांचं प्रतिपादन असं होतं, की शिक्षकांनी विद्यार्थ्यांना थेट शिकवण्यापेक्षा, शिक्षणाचं सुलभीकरण करावं. विद्यार्थ्यांचा अभ्यासक्रम ठरवताना शिक्षकांची विद्यार्थ्यांची गरज आणि रूची यांचा विचार करायला हवा असा त्यांचा दृष्टीकोन होता. प्रत्येक विद्यार्थ्यानं आपल्या वर्गमित्र आणि शिक्षकांबरोबर संवाद साधण्यासाठी सक्रीय सहभागी व्हावं. मानसिक विकलांगांच्या शिक्षणासाठी वायगॉट्स्की यांची “सोशिओ-कल्चरल लर्निंग थिअरी” महत्त्वाची आहे. वायगॉट्स्की यांच्यानुसार “सकारात्मकपणे केलेल्या वेगळ्या विचारामुळे विशेष शिक्षणाची निर्मिती झाली; म्हणजेच की एखाद्या विकलांग विद्यार्थ्याला तो काय करण्यासाठी अक्षम आहे यावरून वेगळं करण्याऐवजी त्याची ताकद कशात आहे हे शोधायला हवं.” योग्य ती चौकट आखल्यामुळे विशेष गरजा असलेल्या बालकांच्या अमूर्त विचारसरणीचा विकास होतो.
द बर्निंग ट्रेन
द बर्नींग ट्रेन हा एक हिंदी भाषा भाषेतील चित्रपट आहे. या मध्ये धर्मेंद्र यांनी काम केले होते.
बाल्यावस्था पूर्व संगोपन शिक्षण
पिआगे यांची ’कन्स्ट्रक्टव्हिस्ट थिअरी’
१९७० आणि ८० च्या दशकात पियागे यांच्या कन्स्ट्रक्टिव्हिस्ट थिअरीचा मोठा प्रभाव होता. पिआगे यांची स्वतःची रूची मानसिक विकासाच्या वर्णनात्मक अभ्यासामध्ये असली, तरी ’कन्स्ट्रक्टिव्हिस्ट थिअरी ऑफ लर्निंग’, म्हणजेच शिकण्याच्या कार्यप्रवर्तक सिद्धातांचं पायाभरणीचं बरचसं काम त्यांनी केलं. पिआगे यांचा असा विश्वास होता, की शिकण्याची प्रक्रिया ही मनात सुरू होते: बालकं स्वतःला आलेले अनुभव आणि त्यावर नंतर त्यांचं त्यांनी केलेलं मनन, याच्या आधारावर त्यांचं विश्वाबद्दलचं ज्ञान उभं करतात. ते म्हणत, “तर्कशास्त्र हे जन्मत: येत नसून, ते वेगळं तयार केलेलं आहे. त्यामुळे शिकण्याची पहिली पायरी म्हणजे कारणमीमांसा शोधणे.” पिआगे यांनी आखून दिलेल्या चौकटीनुसार शिक्षकांनी विद्यार्थ्यांना नुसतीच माहिती देण्यापेक्षा बालकं कुठून स्वतः ज्ञान मिळवू शकतील याची दिशा दाखवायला हवी. पिआगे यांच्या सिद्धांतानुसार, जेव्हा लहान मुलांना एखादी माहिती पहिल्यांदाच नव्याने समजते, तेव्हा त्यांची तेव्हाची जी समज असते त्यात ती माहिती ते बसवायचा आणि मिसळायचा प्रयत्न करतात. माहिती बसवण्याच्या प्रक्रियेत मनात योजना आणि त्यांचं रूप तयार करणं, ज्यायोगे त्या सत्य परिस्थितीच्या ब-यापैकी जवळ जातील हे टप्पे येतात. मिसळण्याच्या प्रक्रियेत मनात तयार असलेल्या योजनांमध्ये नवीन माहिती बसवण्याचा भाग येतो. या दोन प्रक्रियांच्या आधारावर लहान मुलं त्यांच्या मनातली रूपं आणि सत्य यांचा ताळमेळ कसा बसवायचा हे शिकतात. चुकांमधूनही ती शिकतात. पिआगे यांच्या विचाराचा भर कार्यानुभावावर आधारित शिक्षणावर होता. शाळेत असताना हे अनुभव अधिकाधिक प्रत्यक्ष कार्यानुभावावर आधारित आणि ठोस होत जातात, कारण मुलं चुका करता करता शिकतात. त्यामुळे शोध घेणे, विविध वस्तू हाताळणे आणि नवनवीन वातावरणातले अनुभव घेणे हे बालकांच्या सुरुवातीच्या शिक्षणामधले तीन अतिशय महत्त्वपूर्ण घटक आहेत. आलेल्या अनुभवांवर नंतर केलेलं मनन हेही तितकाच महत्त्वाचं आहे. पियागे यांची मनन करण्याच्या संकल्पनेचा प्रभाव गणिताच्या शिक्षणावर पडला. मनन करताना बालकं त्यांना माहित असलेल्या साध्या सोप्या बांधणीमधून वरच्या स्तरावरचा मानसिक विकास साधू शकतात. त्यामुळे बालकं गणिती बांधणीचा विकास करायला शिकतात, जे केवळ माहिती मिळवणं आणि ती आहे त्या माहितीमध्ये मिसळवणं याच्या ताळमेळातून साध्य होऊ शकत नाही. पिआगे यांच्या सिद्धांतानुसार, भाषा आणि प्रतिकं आधी निर्माण होतात आणि मग त्यानंतर त्यांच्याशी संबंधित मानसिक प्रतिकं तयार होतात. संशोधनातही असं सिद्ध झालेलं आहे की बालकं ज्या विशिष्ट मर्यादेपर्यंत लिखित आकडे आणि प्रत्यक्ष संख्या यांचा विचार करू शकतात त्या मर्यादेपर्यंतच ते मनन करू शकतात. पिआगे यांचं असंही म्हणणं होतं की रुढ पद्धतीनं शिक्षण दिलं नाही, तरी बालकं चार गणिती क्रियांकरता स्वतःची वेगळी पद्धत शोधून काढू शकतात. पिआगे यांच्या सिद्धातांमधून असाही अर्थ काढता येतो की लहान बालकांच्या विविध प्रकल्पांची आखणी आणि बांधणी करण्यासाठी संगणकाचा उपयोग एक खूप चांगलं शैक्षणिक साधन म्हणून करता येऊ शकतो. मॅककॅरिक आणि झियोमिंग यांच्यानुसार संगणकावरचे खेळ या सिद्धांताशी सुसंगत आहेत. पण प्लोमॅन आणि स्टीव्हन यांचा शोध असा होता की शिशूशाळेच्या वर्गात संगणकाचा प्रभाव मर्यादित असतो; त्यांच्या शोधानुसार जेव्हा शिक्षकांनी सांगितल्याप्रमाणे संगणकाचा वापर केला जातो, तेव्हाच त्याचा प्रभाव पडतो. याचा अर्थ असा, की कन्स्ट्रक्टिव्हिस्ट थिअरीनुसार संगणकाच्या यशस्वी वापरासाठी शिशूशाळेच्या शिक्षकांची फार महत्त्वाची भूमिका असते.
द बर्निंग ट्रेन
बाह्य दुवे
वर्ग:हिंदी भाषेमधील चित्रपट
स्वानहोम पार्क
सॅवहोल्म पार्क हे डेन्मार्कच्या ब्रोंडबॉय शहरातील एक मैदान आहे.
बाल्यावस्था पूर्व संगोपन शिक्षण
कोल्ब यांची एक्स्पेरिएन्शिअल लर्निंग थिअरी
जॉन ड्युवी, कर्ट ल्युविन आणि जोन पिआगे यांच्या प्रभावाखाली मांडलेला डेव्हिड कोल्ब यांचा एक्स्पेरिएन्शिअल लर्निंग, अर्थात अनुभवावर आधारित शिक्षणाचा सिद्धांत असं मांडतो, की शिकण्यासाठी बालकांना अनुभव घेणं आवश्यक आहे. "ज्ञानाची निर्मिती हे अनुभवांवर आधारित असलेल्या बदलांमुळे होते. गोष्टी आत्मसात करणं आणि बदल अनुभवणं या दोन्हींच्या संयोगामुळे ज्ञानाची निर्मिती होते." एक्स्पेरिएन्शिअल लर्निंगचं वैशिष्ट्य असं की बालकांकडे व्यक्तिगत लक्ष दिलं जातं आणि शिकवलं जातं. जसजसं एखादं बालक निरिक्षण करतं आणि शोध घेत राहतं, तसतसे, शिक्षक त्याला सखोल प्रश्न विचारतात. त्यामुळे त्याला आधीपासून असलेली माहिती तो त्याने नव्याने शिकलेल्या माहितीशी जुळवतो. कोल्ब या शिक्षणाच्या साखळीचे चार टप्पे करतातः खरा अनुभव घेणे, मनन करत निरिक्षण करणे, कल्पनांना मूर्त रूप देणे आणि सक्रीय प्रयोग करणे. बालकं नवीन परिस्थितीचं निरिक्षण करतात, त्या परिस्थितीवर विचार करतात, त्या परिस्थितीचा अर्थ उलगडायचा प्रयत्न करतात आणि आपल्या विश्वात त्या अर्थाची चाचणी घेतात.
शाळापूर्व शिक्षणाचे व्यावहारिक परिणाम
मागील काही दशकातील अभ्यास असे सांगतो की, शाळापूर्व शिक्षण हे मुलांची शाळाप्रवेशाची तयारी करून घेण्यासाठी आणि शालेय यश मिळवण्यासाठी निर्णायक आहे. शाळापूर्व शिक्षण मुलांच्या सामाजिक-भावनिक मानसिक प्रश्नांचा धोका कमी करत असून (प्रश्न कमी करत नाही तर प्रश्नांचा धोका कमी करते आहे) त्यांच्यामध्ये स्वयंपूर्णता वाढीस लावते आहे. वेगळ्या शब्दात सांगायचे झाले तर मुलांना तर्कसुसंगत आणि सुयोग्य विचार करण्याची शिकवण देण्याची गरज आहे. मुलांना शिकवताना कुठलाही विषय निषिद्ध समाजला जाऊ नये. त्यांना ते ज्या विश्वात राहतात त्याचे मूलभूत ज्ञान तसेच धर्म, नीती, विज्ञान असे गहन आणि गंभीर विषय शिकवले जावे. तीन महिन्याच्या बाळाची दृश्य परिणामकारकता आणि प्रतिसादात्मकता त्या बाळाच्या वयाच्या चौथ्या वर्षांचा शाब्दिक आणि कामगिरी बुध्यांक दर्शवू शकतात. मुलांच्या जडणघडणीच्या काळात शिक्षण दिले असता शाळापूर्व शिक्षणात पूर्वनिश्चयनाने निम्न व उच्च आर्थिक स्तरातील शैक्षणिक यशातील अंतर मिटवण्याची क्षमता असते. निम्न सामाजिक-आर्थिक स्तरांतील मुले शाळा सुरू करतानाच उच्च सामाजिक आर्थिक स्तरातील मुलांपेक्षा मागे असतात. साधारण वयाच्या तिसऱ्या वर्षापर्यंत उच्च सामाजिक-आर्थिक स्तरातील मुलांचा शब्दसंग्रह हा निम्न सामाजिक-आर्थिक स्तरातील मुलांपेक्षा तीन पटीने जास्त असतो. शाळापूर्व शिक्षणातील सहभागामुळे मुलांचा माध्यमिक शिक्षण पूर्ण करण्याचा दर तसेच त्यांची मानक चाचण्यांमधली कामगिरी उंचावत आहे. त्याचबरोबर मुलांची इयत्ता पुनरावृत्ती आणि विशेष शिक्षण देण्याची गरज असलेल्या मुलांची संख्यासुद्धा कमी होते आहे.
स्वानहोम पार्क
तसेच १३ जुलै २०१९ रोजी डेन्मार्क आणि स्वीडन या दोन संघांमध्ये या मैदानावरचा पहिला आंतरराष्ट्रीय ट्वेंटी२० सामना खेळवला गेला.
बाल्यावस्था पूर्व संगोपन शिक्षण
शाळापूर्व शिक्षणाचे व्यावहारिक परिणाम
पेरी शाळापूर्व प्रकल्पपेरी शाळापूर्व प्रकल्पचा निकाल जाहीर झाल्यापासून एक व्यापक मत असे झाले आहे की शाळापूर्व शिक्षणाची गुणवत्ता ही निम्न आर्थिक स्तरातील मुलांचा सुधारीत बुध्यांक; त्यांचे परीक्षेतील वाढलेले मूल्यांकन; इयत्ता पुनरावृत्तीतील घट आणि विशेष शिक्षण देण्याच्या गरजेतील घट याचा परस्पर संबंध असतो. बऱ्याच अभ्यासाअंती असे लक्षात आले की, जी मुले शाळापूर्व शिक्षणात सहभागी झाली आहेत त्यांचा बुध्यांक वयाच्या पाचव्या वर्षापर्यंत ४ ते ११ गुणांनी वाढतो. Milwaukee Project अभ्यास वृत्तांत तर हे गुण २५ ने वाढल्याचे सांगतो. एवढेच नाही तर ज्या विद्यार्थ्यांनी Abecedarian Project मध्ये सहभाग घेतला आहे त्यांचे पंधराव्या वर्षी वाचन आणि गणितातील गुण जे विध्यार्थी प्रोजेक्टमध्ये सहभागी नाहीत त्यांच्या गुणांपेक्षा पुष्कळ अधिक आहेत असे दिसून येते. याशिवाय Abecedarian प्रोजेक्टच्या ३६% विद्यार्थ्यांनी महाविद्यालयात चार वर्षाच्या अभ्यासक्रमासाठी प्रवेश घेतला. जी मुले ह्या प्रोजेक्टमध्ये सहभागी नव्हती त्यातील केवळ १४% मुलांनी महाविद्यालयात चार वर्षाच्या अभ्यासक्रमासाठी प्रवेश घेतला.
स्वानहोम पार्क
वर्ग:डेन्मार्कमधील क्रिकेट मैदाने
बाल्यावस्था पूर्व संगोपन शिक्षण
शाळापूर्व शिक्षणाचे व्यावहारिक परिणाम
शाळापूर्व शिक्षणाचे सामाजिक फायद्यांशिवाय सामाजिक आर्थिक स्तरांवर व्यक्तिगत परिणाम पण असतात. उदा. Chicago Child parent Centers मध्ये प्रवेश घेतलेली मुले वयाच्या २६ व्या वर्षांपर्यंत मादक पदार्थांच्या आहारी जाण्याची, अटक होण्याची, अथवा food stamps वर राहण्याची शक्यता कमी असते. येथे प्रवेश घेतलेली मुले ही जास्त प्रमाणात माध्यमिक शिक्षण पूर्ण करतात, त्यांचा आरोग्य विमा असतो आणि ती मुले पूर्ण वेळ नोकरी/व्यवसाय करताना आढळतात.
पेरी शाळापूर्व प्रकल्प
पेरी शाळापूर्व प्रकल्पात भाग घेण्यासाठी इप्सीलांटी, मिशिगन येथील अल्प उत्पन्न कुटूंबांमधून, तीन ते चार वर्षे वयाच्या काही मुला-मुलींना निवडले गेले. प्रकल्पात सहभागी मुले त्यांच्या वयाच्या अठराव्या वर्षापर्यंत, सहभागी नसलेल्या मुलांपेक्षा पाचपट कमी कायदे मोडणाऱ्या व्यक्ती बनण्याची शक्यता होती. पेरी शाळापूर्व प्रकल्पाच्या अभ्यासात असे आढळले कि अल्प उत्पन्न असणाऱ्या ज्या व्यक्ती चांगल्या शाळापूर्व प्रकल्पामध्ये सहभागी होत्या, त्यांनी त्यांच्या वयाच्या चाळिशीपर्यंत, प्रकल्पात सहभागी न झालेल्या व्यक्तींपेक्षा वार्षिक सरासरी $ ५५०० जास्त कमावले. पेरी शाळापूर्व प्रकल्पाचे एकूण फायदा/खर्च गुणोत्तर १७:१ (४:१ सहभागी व्यक्तींसाठी, १३:१ समाजासाठी) आले. तसेच सहभागी व्यक्तींनी सरासरी जास्त वार्षिक उत्पन्न कमावणे व स्वतःच्या मालकीचे घर घेण्याची जास्त, आणि मदतनिधीवर जगण्याची कमीत कमी शक्यता होती. पेरी शाळापूर्व प्रकल्पाच्या लेखकांनी असे मत मांडले कि शिक्षणक्षेत्रात केलेल्या गुंतवणुकीच्या परताव्यामध्ये विद्यार्थ्यांच्या वाढत्या वयानुसार घट होत जाते. हे निरीक्षण महत्त्वाचे आहे, त्यातून असा संदेश मिळतो की शाळापूर्व प्रकल्पांवर होणारा सार्वजनिक खर्च हा फक्त सामाजिक न्यायासाठी नसून, ही समाजाच्या भवितव्यासाठी केलेली आर्थिक गुंतवणूक आहे. २००८ साली, मायकल एल. अँडरसन यांनी पेरी आणि तत्सम शाळापूर्व प्रकल्पाचा विदा पुन्हा तपासला असता एक गोष्ट लक्षात आली की मुलींना या प्रकल्पांचे भरपूर अल्पकालीन व दीर्घकालीन फायदे मिळाले. पण मुलांना त्यातून महत्त्वाचे दीर्घकालीन फायदे मिळाले नाही.
अडथळे आणि आव्हाने
हिंसा, शोषण आणि बाल कामगार प्रथेमुळे मुलांच्या शिकण्याच्या क्षमतेवर व प्रगतीवर वाईट परिणाम होतो. म्हणूनच हिंसा व शोषणापासून लहान मुलांचे रक्षण करणे हा व्यापक शैक्षणिक आस्थेचा भाग आहे. मुलांच्या सुरक्षाविषयक संकेतांच्या उल्लंघनांचे मापन व देखरेख यांत असलेली आव्हाने व संवेदनशीलता, तसेच योग्य मापदंडांची व्याख्या करणे, माहितीचे संकलन व विश्लेषण करणे यांमध्ये असलेल्या त्रुटींमुळे या क्षेत्रातील उपलब्ध माहितीची व्याप्ती तुटपुंजी आहे. तरी सुद्धा प्रातिनिधिक मापदंड वापरून परिस्थितीचे मूल्यमापन करता येते. उदाहरणार्थ, या संदर्भातल्या आंतरराष्ट्रीय संकेतांना मान्यता देणे, ही त्या देशाची मुलांच्या सुरक्षिततेविषयी बांधिलकी मानता येईल. २०१४ पर्यंत १९४ देशांनी CRC3 आणि १७९ देशांनी १९९९ च्या आंतरराष्ट्रीय कामगार संघटनेच्या ठराव क्रमांक १८२ला मान्यता दिली आहे. हा ठराव अत्यंत खालच्या दर्जाच्या बाल कामगारी प्रथांचे निराकरण करण्याविषयी आहे. परंतु यातील बरेच ठराव ठोस उपाययोजना करून प्रत्यक्ष राबविणे अद्याप बाकी आहे. जगात ५ ते १४ वयोगटातली अंदाजे १५० दशलक्ष मुले बालकामगार आहेत. पाच वर्षे वयाखालील मुलांच्या मृत्यूचे प्रमाण संघर्षबाधित देशांमध्ये इतर गरीब देशांच्या तुलनेत दुप्पट आहे. उद्योगप्रधान देशांमध्ये दरवर्षी 4% मुलांचे शारीरिक शोषण होते तर 10% मुले दुर्लक्षित आहेत किंवा मानसिकदृष्ट्या शोषित आहेत. विकसित आणि विकसनशील दोन्ही देशांमध्ये गरीब व वंचित लोकांची मुले सर्वात जास्त दुर्लक्षित राहतात. याचा पुरावा म्हणजे पालनपोषण व शैक्षणिक सुविधा निकृष्ट दर्जाच्या असूनही त्यांचे वर्धित मूल्य संपन्न परिस्थितीतील मुलांपेक्षा वंचित मुलांसाठी जास्त असते. हा प्रश्न विकसनशील देशांमध्ये दुर्धर आहेच, पण विकसित देशातही अजूनही चांगल्या प्रतीचे पालनपोषण व शैक्षणिक सुविधा सर्व मुलांना समान उपलब्ध नाहीत. युरोपातील अनेक देशांमध्ये अल्पउत्पन्न गटातील व निर्वासित कुटुंबातील मुलांना चांगल्या प्रतीचे पालनपोषण आणि शिक्षण उपलब्ध नाही
मुलांच्या विकासातील अडथळे व उपाय : मुलांच्या विकासातील प्रमुख अडथळे  हे शारीरिक व मानसिक विकासाशी संबंधित असतात. यात शारीरिक पोशानासंबंधी काही अडथळे असतात तर काही अडथळे हे मुलांवर केल्या जाणाऱ्या सस्कारांशी संबंधित असतात. काही मुलांच्या बाबतीत ( विशेषतः मागास भागात राहणारी मुले, गरीब असणारी मुले ) पोषणाची समस्या जाणवते त्यामुळे त्यांच्या
विकासात अडथळे निर्माण होतात. मुलांच्या मानसिक विकासातील अडथळ्यात मुलांवर केल्या जाणाऱ्या संस्कारांचा समावेश करता येईल .या संस्कारात मुलांवर कुटुंबातील सदस्यांकडून होणारे संस्कार ती ज्या कोणत्या समाजात राहतात त्या समाजाकडून केले जाणारे संस्कार यांचा समावेश करता येईल, यात मुलांवर चुकीच्या पधात्तीने झालेलेया सानास्कारांचा समावेश होतो.
यावरील उपाय : या अडथळ्यांवर मात करण्यासाठी प्रामुख्याने मुलांचे पोषण योग्य होणे गर्जेचे आहे. त्याबरोबरच मुलांच्या योग्य मानसिक विकासासाठी त्यांच्यावर चांगले संस्कार होणे गरजेचे आहे.
टिपण
Neaum,S. (2013). Child development for early year’s students and practitioners. 2nd Edition. London: Sage Publications.
वर्ग:शिक्षण
सिक्कीमी भाषा
सिक्कीमी (Dzongkha) ही दक्षिण आशियातील तिबेटी भाषासमूहामधील एक भाषा आहे. ही भाषा प्रामुख्याने भारताच्या सिक्कीम राज्यामधील भुटिया जमातीचे लोक वापरतात. ही भाषा तिबेटीसोबत मिळतीजुळती असून तिची भूतानमधील जोंगखासोबत देखील समानता आढळते. सिक्कीममधील अनेक रहिवासी सिक्कीमीसोबत नेपाळीदेखील वापरतात.
इ.स. १६७
समाप्ती
वर्ग:इ.स. १६७ वर्ग:इ.स.च्या १६० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २ ऱ्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १ ल्या सहस्रकातील वर्षे
160er
एच.ए.एल. तेजस
'''एच.ए.एल. तेजस' (रोमन लिपी: HAL Tejas'';) हे हलक्या वजनाच्या लढाऊ विमानवर्गातील अर्थात लाइट कॉंबॅट एरक्राफ (एल.सी.ए.) वर्गातील संपूर्ण भारतीय बनावटीचे लढाऊ विमान आहे. इ.स. १९८३ साली एल.सी.ए. हा कार्यक्रम भारतीय शासनातर्फे हाती घेण्यात आला. इ.स. १९७० च्या दशकापासून भारतीय वायु सेना रशियन बनावटीच्या मिग २१ व मिग २३ अवलंबून होती. इ.स. १९९० च्या दशकात या विमानांचा सुमारे २० वर्षांचा सेवाकाळ संपल्यावर वायुसेनेत मोठी पोकळी निर्माण होण्याची शक्यता होती. तसेच विदेशी बनावटीच्या विमानांवरील अवलंबन कमी व्हावे हासुद्धा विचार त्यामागे होता.
इतिहास
मे इ.स. १९९८ मध्ये भारताने अणुचाचणी केल्यानंतर तंत्रज्ञानाच्या मदतीबाबत भारतावर बंदी आणण्यात आली. त्यामुळे या विमानाचे सर्व भाग भारतात बनविणे भाग पडले. तसेच, भारताला यापूर्वी असे आधुनिक विमान बनविण्याचा अनुभव नव्हता. यामुळे एल.सी.ए. पूर्ण होण्यात उशीर झाला. तत्कालीन पंतप्रधान अटलबिहारी वाजपेयी यांनी या विमानाचे तेजस असे नामकरण केले. सध्या या विमानांची भारतीय नौदलासाठी निर्मिती होत आहे. १ जुलै २०१६ रोजी हवाई दलाच्या ४५ व्या तुकडीत (स्क्वाड्रन) तेजस दाखल करण्यात आले.
या विमानाची निर्मिती हिंदुस्तान एरोनॉटिक्स लिमिटेड या कंपनीने तर्फे करण्यात आली. सुरुवातीला याचे नाव केवळ एल सी ए (लाइट कॉम्बॅट एरक्राफ्ट/हलके लढाऊ विमान) असे होते. गोव्यात पार पडलेल्या चाचण्यात या विमानाने १३५० कि.मी. प्रति तास वेगाने प्रवास करून ध्वनी पेक्षा जास्त वेग (सुपरसॉनिक) प्राप्त केला.
बांधणी
तेजसचा आकार डेल्टा विंग टेक्नॉलॉजी ( यात विमानाचे पंख हे त्रिकोणा सारखे दिसतात) प्रमाणे आहे. विमान बांधताना अ‍ॅल्युमिनियम लिथियम मिश्रधातू, कार्बन-फायबर कंपोझिट, अर्थात कार्बन-फायबर मिश्रण, आणि टिटॅनियम-मिश्रधातूचे पोलाद वापरण्यात आले. कार्बन फायबर मिश्रणाचे प्रमाण तेजसमध्ये साधारण ४५ % असून या वर्गातील लढाऊ विमानांत जवळपास सर्वाधिक आहे. जीई-४१४ हे अमेरिकन जेट इंजिन या विमानाला बसवले आहे.
तेजस विमानाच्या कॉकपीटच्या वैशिष्टय़पूर्ण काचेमुळे वैमानिकाला उड्डाणाच्या वेळी आजूबाजूचे दृष्य स्पष्टपणे दिसण्यास मदत होते. यावर बसविलेल्या हॅंड्स ऑन थ्रोटल अँड स्टिक या यंत्रणेमुळे प्रत्यक्ष कारवाईच्या वेळी वैमानिकावरील कामाचा ताण कमी होतो. हेल्मेटच्या समोरील पडद्यावर (हेड-अप डिस्प्ले) अद्ययावत माहिती प्रदर्शित होते. ही माहिती यंत्रणा पूर्णपणे स्वदेशी बनावटीची आहे. बहुविध प्रकारची माहितीही कॉकपीटमधील विविध पडद्यांवर प्रदर्शित होत राहते. यामुळे वैमानिकाला विमानाचे इंजिन, हायड्रॉलिक्स, इलेक्ट्रिकल, फ्लाइट कंट्रोल आदी बाबींविषयीचीही अद्यावत माहिती सदैव उपलब्ध होत राहते. विमान उड्डाणासाठीची यथायोग्य माहिती रिंग लेसर गायरोवर आधारित इनर्शियल नेव्हिगेशन सिस्टीमच्या मदतीने उपलब्ध होत राहते.
तेजसचा लहान आकार तसेच रडार तरंगांना कमी परावर्तीत करणारे बाह्याआवरण यामुळे रडार वर तेजसला शोधणे अवघड आहे.
ताकद
डेल्टा विंगच्या या विमानावर आठ ठिकाणी बॉम्ब, क्षेपणास्त्रे ठेवण्याची सोय करण्यात आली आहे. त्याचबरोबर पल्ला वाढविण्यासाठी त्यावर हवेतल्या हवेत इंधन भरता येण्याजोगी टाकी बसविण्याची सोय करण्यात आलेली आहे. यावर २३ मि.मी.ची एक ‘जीएसएच-२३’ ही मशिनगन बसविण्यात आलेली आहे. त्याचबरोबर विम्पेल आर-७७ ही ९० ते १७५ कि.मी.पर्यंत मारा करू शकणारी आणि ३० कि.मी.पर्यंत मारा करू शकणारी विम्पेल आर-७३ ही रशियन बनावटीची क्षेपणास्त्रे, केएच - ५९ एमई ही टी.व्ही. व लेसर गायडेट क्षेपणास्त्रे, जहाजभेदी क्षेपणास्त्रे व विविध प्रकारचे बॉम्बही यावरून डागता येतात. या विमानात बसवलेल्या अत्याधुनिक बहुपयोगी रडार, लेसर डेझिग्नेटर पॉड, फॉरवर्ड लूकिंग इंफ्रा-रेड आणि ऑप्टो-इलेक्ट्रॉनिक संवेदकांमुळे लक्ष्याची अचूक माहिती वैमानिकाला उपलब्ध होते.
हवाई दलात समाविष्ट
हे विमान दि. २ जुलै २०१८ला भारताच्या हवाई दलात सामील करण्यात आले. कोइंबतूर जवळील सुलूर येथून तेजसने उड्डाण भरले.
बाह्य दुवे
वर्ग:भारताची सैन्य सामग्री वर्ग:लढाऊ विमाने वर्ग:भारतीय बनावटीची लढाऊ विमाने वर्ग:विमाने वर्ग:त्रिकोणी पंखांची विमाने
स्वीडन राष्ट्रीय क्रिकेट संघ
स्वीडन क्रिकेट संघ हा स्वीडन देशाचे आंतरराष्ट्रीय क्रिकेटमध्ये प्रतिनिधित्व करणारा राष्ट्रीय क्रिकेट संघ आहे. स्वीडन संघाने १४ ऑगस्ट २०२१ रोजी undefinedविरुद्ध पहिला आंतरराष्ट्रीय ट्वेंटी२० सामना खेळला.
संघ
पालेर्मो
पालेर्मो (इटालियन: Palermo; सिचिल्यन: Palermu) हे दक्षिण इटलीतील ऐतिहासिक परंपरा असलेले शहर आहे. ते सिचिल्याच्या स्वायत्त प्रदेश व पालेर्मो प्रांत या दोन्हींचे राजधानीचे शहर आहे. ते सिचिल्या बेटाच्या वायव्येस वसले आहे. २,७०० वर्षांहून जुना इतिहास असलेले पालेर्मो तेथील इतिहास, संस्कॄती, स्थापत्य व खाद्यसंस्कृतीसाठी ख्यातनाम आहे.
विल्यम्स एफ१
विल्यम्स एफ१ (Williams F1) हा एक ब्रिटिश फॉर्म्युला वन संघ आहे. १९७७ साली स्थापन झालेल्या ह्या संघाचे मुख्यालय इंग्लंडच्या ऑक्सफर्डशायरमधील ग्रोव्ह ह्या गावात आहे. १९७७ सालच्या स्पॅनिश ग्रांप्रीपासून पदार्पण करणाऱ्या विल्यम्स संघाने आजवर १००हून अधिक शर्यती जिंकल्या आहेत. हा विक्रम करणारा तो फेरारी व मॅकलारेन व्यतिरिक्त केवळ तिसराच संघ आहे. १९८० ते १९९७ दरम्यान विल्यम्सने ९ वेळा अजिंक्यपद जिंकले.
बाह्य दुवे
वर्ग:फॉर्म्युला वन कारनिर्माते वर्ग:ऑक्सफर्डशायर
मार्कस साल्व्हियस ओथो
मार्कस साल्व्हियस ओथो (एप्रिल २५, इ.स. ३२ - एप्रिल १६, इ.स. ६९) हा इ.स. ६९ मध्ये जानेवारी १५ ते एप्रिल १६ पर्यंत रोमन सम्राट पदावर होता.
याला मार्कस साल्व्हियस ओथो निरो या नावानेही ओळखले जाते.
वर्ग:रोमन सम्राट वर्ग:इ.स. ३२ मधील जन्म वर्ग:इ.स. ६९ मधील मृत्यू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
पीटर वॉकर
पीटर मायकेल वॉकर (१७ फेब्रुवारी, १९३६:ब्रिस्टल, इंग्लंड - ५ एप्रिल, २०२०:ब्रिस्टल, इंग्लंड) हा 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 englandकडून १९६० मध्ये ३ कसोटी सामने खेळलेला क्रिकेट खेळाडू आहे.
वर्ग:इंग्लंडचे क्रिकेट खेळाडू वर्ग:इ.स. १९३६ मधील जन्म वर्ग:इ.स. २०२० मधील मृत्यू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
दाग हामारहोएल्ड
दाग हामारहोएल्ड (स्वीडिश: ; २९ जुलै १९०५ - १८ सप्टेंबर १९६१) हा एक स्वीडिश अर्थतज्ञ, लेखक व संयुक्त राष्ट्रांचा दुसरा सरचिटणीस होता. तो सरचिटणीस पदावर १९५३ ते १९६१ सालच्या मृत्यूपर्यंत होता.
सरचिटणीसपदावर असताना हामारहोएल्डने इस्रायल व अरब जगतादरम्यान शांतता निर्माण होण्यासाठी अनेक प्रयत्न केले. तसेच आफ्रिकेतील कॉंगो देशामध्ये चालू असलेले युद्ध थांबवण्याचे त्याचे प्रयत्न वाखाणले गेले. येथे जात असताना सप्टेंबर १९६१ साली त्याच्या विमानाला झालेल्या अपघातामध्ये हामारहोएल्ड मृत्यूमुखी पडला. त्याच वर्षी त्याला मृत्यूनंतर नोबेल शांतता पुरस्कार दिला गेला. अमेरिकन राष्ट्राध्यक्ष जॉन एफ. केनेडीने हामारहोएल्डला विसाव्या शतकामधील सर्वोत्तम मुत्सद्दी अशी श्रद्धांजली दिली.
बाह्य दुवे
वर्ग:संयुक्त राष्ट्रांचे सरचिटणीस वर्ग:स्वीडिश व्यक्ती वर्ग:नोबेल शांतता पारितोषिकविजेते
सालामांका, स्पेन
सालामांका हे स्पेनमधील शहर आहे. हे शहर सालामांका प्रांताची राजधानी आहे.
वर्ग:स्पेनमधील शहरे
रामदास पळसुले
पंडित रामदास पळसुले (जन्म : पुणे, ३० मार्च १९६३) हे एक भारतीय तबलावादक आहेत.
पार्श्वभूमी
रामदास पळसुले यांचे वडील डॉ. गजानन बाळकृष्ण पळसुले हे संस्कृत व्याकरणाचे अभ्यासक, संस्कृत कवी, नाटककार  होते. ते पुणे विद्यापीठात संस्कृत भाषेचे प्राध्यापक होते. त्यांनी स्वातंत्र्यवीर सावरकरांवर वैनायकम हे महाकाव्य लिहिले. या महाकाव्याला बिर्ला फाऊंडेशनचा सर्वोत्कृष्ट साहित्यकृती पुरस्कार, कालिदास पुरस्कार, दालमिया पुरस्कार, वाचस्पती पुरस्कार असे अनेक पुरस्कार मिळाले.
रामदास पळसुले यांची आजी शांताबाई गोखले या कीर्तनकार होत्या. त्यांची बहीण प्रियंवदा नवाथे आणि मावशी रंजना देवल या शास्त्रीय गायनाचे शिक्षण घेत असताना वयाच्या चौथ्या वर्षापासूनच पळसुले यांना तबलावादनात रस निर्माण झाला. पळसुल्यांचे प्राथमिक शालेय शिक्षण पुण्यातील नवीन मराठी शाळेत तर माध्यमिक शिक्षण पुण्यातील ज्ञान प्रबोधिनी प्रशालेत झाले.
शिक्षण
पळसुले यांचे तबल्याचे सुरुवातीचे शिक्षण पंडित जी.एल. सामंत यांच्याकडे झाले. वयाच्या आठव्या वर्षी सामंत गुरुजींच्या साठाव्या वाढदिवसाच्या कार्यक्रमात पुण्यातील भरत नाट्यमंदिर येथे त्यांनी तबलावादन केले होते. त्यांनी १९८४ मध्ये शासकीय अभियांत्रिकी महाविद्यालय, पुणे येथून मेकॅनिकल इंजिनिअरिंगची पदवी घेतली. महाविद्यालयात शिकत असताना स्नेहसंमेलन, फिरोदिया करंडक स्पर्धा अशा निमित्ताने त्यांचे तबलावादन सुरू होते. या काळात त्यांनी विजय कोपरकर, धनंजय दैठणकर, अरविंद थत्ते, सुभाष कामत अशा कलाकारांना साथ केली. त्या काळात त्यांना सच्चिदानंद फडके आणि आनंद बदामीकर यांचे मार्गदर्शन मिळाले. अभियंता झाल्यावर त्यांनी काही काळ केएसबी पंप्स या कंपनीत नोकरी केली. पुढे त्यांनी नोकरी सोडून तालयोगी पंडित सुरेश तळवलकर यांच्याकडे गुरुकुल पद्धतीने इ.स. १९८६ ते १९८९ या काळात तबलावादनाचे शिक्षण घेतले.
कारकीर्द
एकल तबला वादनाच्या कार्यक्रमांच्या बरोबरच पळसुले गायन, वादन आणि नृत्यासाठी तबल्याची साथ करतात. त्यांनी भारतातील तसेच परदेशांतील अनेक प्रसिद्ध संगीत महोत्सवांमध्ये आपल्या कलेचे सादरीकरण केले आहे. त्यासाठी त्यांनी अनेक गायक कलाकारांच्या बरोबर अमेरिका, कॅनडा, जर्मनी, ऑस्ट्रेलिया, आफ्रिका आणि मध्य पूर्वेकडील देशांचे दौरे केले आहेत. त्यांनी अनेक वादकांनासुद्धा तबल्याची साथ केली आहे. पंडिता रोहिणी भाटे, शमा भाटे, शाश्वती सेन, पंडित जितेंद्र अभिषेकी, पंडित जसराज, पंडित शिवकुमार शर्मा, उल्हास कशाळकर, उस्ताद शाहीद परवेझ, पंडित विश्वमोहन भट, तरुण भट्टाचार्य, पंडिता एन.राजम, पंडित रोणू मुजुमदार, पंडित पूर्वायन चॅटर्जी, पंडिता मालिनी राजूरकर, पद्मा देशपांडे, पंडिता वीणा सहस्रबुद्धे यांच्यासारख्या अनेक कलाकारांना त्यांनी मैफलीत साथ केली आहे. ते सवाई गंधर्व भीमसेन महोत्सवात अनेक वर्षे अनेक गायकांना तबल्याची साथ करत आले आहेत. स्वतःच्या तबला वादनाच्या कार्यक्रमांच्या बरोबरच ते नवीन पिढीतील विद्यार्थ्यांना तबलावादन शिकवतात. सावित्रीबाई फुले पुणे विद्यापीठाच्या ललित कला केंद्रात ते गुरू म्हणून काम करतात. पळसुले यांनी शिरीष कौलगुड, अनिता संजीव आणि श्रीकांत शिरोळकर यांच्यासह ‘आवर्तन’ गुरुकुलाची स्थापना २०१६ मध्ये केली. तिथे अनेक विद्यार्थी तबलावादन,पखवाज वादन, नृत्य, शास्त्रीय गायनाचे शिक्षण घेतात. या गुरुकुलामध्ये तालयोगी पंडित सुरेश तळवलकर, पंडित रामदास पळसुले, गुरू शमा भाटे, गुरू सुचेता भिडे चापेकर, पंडित उदय भवाळकर, पंडित उल्हास कशाळकर हे गुरुजन अध्यापन करतात.
कार्यक्रम
पळसुले यांनी ज्या महोत्सवांत आपल्या कलेचे सादरीकरण केले आहे. त्यापैकी काही :
संदर्भ
वर्ग:तबलावादक वर्ग:पुरुष चरित्रलेख वर्ग:इ.स. १९६३ मधील जन्म
कर्तव्य (१९७९ हिंदी चित्रपट)
कर्तव्य हा एक हिंदी भाषा भाषेतील चित्रपट आहे. या मध्ये धर्मेंद्र यांनी काम केले होते.
बाह्य दुवे
वर्ग:हिंदी भाषेमधील चित्रपट
माँटेनिग्रो राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
मॉंटेनिग्रोने आजवर एकाही प्रमुख आंतरराष्ट्रीय स्पर्धेसाठी पात्रता मिळवली नाही.
बाह्य दुवे
फु
पोचडे
भौगोलिक स्थान
पालघर रेल्वे स्थानकापासून पूर्वेस मनोर मार्गाने गेल्यावर गोवाडे गावानंतर उजवीकडे जाणाऱ्या फाट्यावर हे गाव लागते. पालघरपासून हे गाव १८ किमी अंतरावर आहे.
हवामान
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते. पावसाळ्यात येथे भातशेती, नागलीशेती केली जाते.
लोकजीवन
हे मध्यम आकाराचे छोटे गाव आहे.२०११ च्या भारतीय जनगणनेनुसार गावात १६५ कुटुंबे राहतात. एकूण ७४१ लोकसंख्येपैकी ३६५ पुरुष तर ३७६ महिला आहेत. गावाची साक्षरता ७१.५२ टक्के आहे.पुरुष साक्षरता ७८.३६ आहे तर स्त्री साक्षरता ६४.८६ आहे. गावातील वय वर्ष शून्य ते सहा वर्षे लहान मुलांची संख्या १२३ आहे.ती एकूण लोकसंख्येच्या १६.६० टक्के आहे. मुख्यतः आदिवासी समाजातील लोक येथे राहतात. छोट्या प्रमाणावर शेती व शेतमजूर, वीटभट्टीमजूर म्हणून ते काम करतात.अगदी लहान प्रमाणात कुक्कुटपालन,बकरीपालन सुद्धा ते करतात.
नागरी सुविधा
गावात प्राथमिक शिक्षण,प्राथमिक आरोग्यसेवा, रस्ते वीजपुरवठा, सार्वजनिक स्वच्छता,पाणी पुरवठा इत्यादी आवश्यक गोष्टी उपलब्ध आहेत.महाराष्ट्र राज्य परिवहन महामंडळाच्या बसेस पालघर रेल्वे स्थानकावरून येथे येण्यासाठी ठराविक वेळी उपलब्ध असतात. अॉटोरिक्शासुद्धा पालघरवरून दिवसभर उपलब्ध असतात.
इ.स. १६८
समाप्ती
वर्ग:इ.स. १६८ वर्ग:इ.स.च्या १६० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २ ऱ्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १ ल्या सहस्रकातील वर्षे
पोचडे
जवळपासची गावे
नेटाळी, खारशेत, वांदिवळी, मासवण, गोवाडे, दुखटण, खामलोळी, बहाडोली, हालोळी, एम्बुरऐरंबी, कुडे ही जवळपासची गावे आहेत.पोचडे ग्रामपंचायतमध्ये पोचडे व तामसई गावे येतात.
इ.स. १६८
समाप्ती
160er
पोचडे
संदर्भ
https://www.census2011.co.in/data/subdistrict/4163-palghar-thane-maharashtra.html
२. http://tourism.gov.in/india-tourism-development-corporation-itdc
वर्ग:पालघर तालुक्यातील गावे
रेड बुल रेसिंग
वर्ग:फॉर्म्युला वन कारनिर्माते वर्ग:बकिंगहॅमशायर
फ्लोरेन्सचे प्रजासत्ताक
फ्लोरेन्सचे प्रजासत्ताक (मराठी नामभेद: फ्लोरेन्साचे प्रजासत्ताक, फ्लोरेंटाइन प्रजासत्ताक ; इटालियन: Repubblica Fiorentina, रिपब्लिका फ्योरेंतिना ;) हे इटलीच्या टस्कनी प्रदेशातील फ्लोरेन्स शहरात राजधानी असलेले प्रजासत्ताक राज्य होते. हे प्रजासत्ताक इ.स. १११५मध्ये स्थापन झाले. त्यावर्षी टस्कनीची राज्यकर्ती मटिल्डाचा मृत्यू झाल्यावर फ्लोरेन्समधील जनतेने तेथील मार्ग्रेव्हची हुकुमत झुगारून देउन प्रजासत्ताक राज्यव्यवस्था सुरू केली.
दर दोन वर्षांनी फ्लोरेन्समधील व्यक्ती एका नाममात्र राजाची (गोनाफॅलोनियेरे) निवड करीत. हा राज मग एका समितीची (सिग्नोरिया) स्थापना करून त्यावर फ्लोरेन्सच्या लोकांमधून नागरिकांची नेमणूक करीत असे. ही समिती रोजचा राज्यकारभार पहात असे. इ.स. १४३४मध्ये कोसिमो दे मेदिचीने या समितीवर नियंत्रण मिळवले. यानंतर इ.स. १९४९पर्यंत या कुटुंबाच्या व्यक्तींनी या समितीद्वारे फ्लोरेन्सवर शासन केले. इ.स. १५१२मध्ये जियोव्हानी दे मेदिचीने (नंतरचा पोप लिओ दहावा) परत समितीवर ताबा मिळवला. लीग ऑफ कॉन्याकच्या युद्धा दरम्यान इ.स. १५२७मध्ये मेदिची कुटंबाची सत्ता फ्लोरेन्सवरून निसटली पण नंतर अकरा महिने शहराला वेढा घालून इ.स. १५३१मध्ये मेदिची कुटुंब परत सत्तेवर आले.
आता नाममात्र प्रजासत्ताक राहिलेल्या या राज्याच्या शासक अलेस्सांद्रो दे मेदिचीला पोप क्लेमेंट सातव्याने फ्लोरेन्सच्या प्रजासत्ताकचा ड्यूक असा खिताब देउन मेदिचींना तेथील वंशपारंपारिक राजेपद बहाल केले. इ.स. १५३२मध्ये ४२० वर्षांनंतर या प्रजासत्ताकाचे राज्यात रूपांतर झाले.
संदर्भ
वर्ग:इटलीचा इतिहास वर्ग:रिनैसाँ
टोयोटा रेसिंग
पॅनासॉनिक टोयोटा रेसिंग हा जर्मनीच्या कोलोन शहरातील एक कार शर्यत संघ होता.
वर्ग:फॉर्म्युला वन कारनिर्माते वर्ग:क्योल्न
रॉबर्ट डाउनी, जुनियर
रॉबर्ट जॉन डाउनी जुनियर (४ एप्रिल, १९६५:मॅनहॅटन, न्यू यॉर्क, अमेरिका - ) हा अमेरिकन चित्रपट अभिनेता आहे. याने आयर्न मॅन चित्रपट शृंखलेत तसेच इतर काही चित्रपटांत आयर्नमॅनची भूमिका केली आहे. याशिवाय डाउनीने शेरलॉक होम्स आणि ट्रॉपिक थंडर सारख्या अनेक चित्रपटांतून भूमिका केल्या आहेत.
वर्ग:इंग्लिश चित्रपट अभिनेते वर्ग:ऑस्कर पुरस्कार विजेते अभिनेते वर्ग:इ.स. १९६५ मधील जन्म वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
संगीत महोत्सव
भारतामध्ये दरवर्षी नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी या काळात अनेक संगीत महोत्सव होतात. त्यांपैकी काही महोत्सव हे :-
डग पॅजेट
डग्लस अर्नेस्ट व्हरनॉन डग पॅजेट (२० जुलै, १९३४:यॉर्कशायर, इंग्लंड - हयात) हा 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 englandकडून १९६० मध्ये undefinedविरुद्ध २ कसोटी सामने खेळलेला क्रिकेट खेळाडू आहे.
हा उजव्या हाताने फलंदाजी आणि मध्यमगती गोलंदाजी करीत असे.
वर्ग:इंग्लंडचे क्रिकेट खेळाडू वर्ग:इ.स. १९३४ मधील जन्म वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
विंडोज नोटपॅड
विंडोज नोटपॅड मायक्रोसॉफ्ट विंडोजसाठी एक साधा मजकूर संपादक आहे आणि एक मूलभूत मजकूर-संपादन प्रोग्राम आहे जो संगणक वापरकर्त्यांना दस्तऐवज तयार करण्यास सक्षम करतो. हे प्रथम 1983 मध्ये माऊस -आधारित एमएस -डीओएस प्रोग्राम म्हणून रिलीज करण्यात आले आणि 1985 मध्ये विंडोज 1.0 पासून मायक्रोसॉफ्ट विंडोजच्या सर्व आवृत्त्यांमध्ये समाविष्ट केले गेले.
संदर्भ
नोटपॅड
जॉन कावस
जॉन कावास (जन्म १९१० - मृत्यू ४ ऑक्टोबर १९९३) हे हिंदी चित्रपटांमधील एक स्टंटमॅन, शरीरसौष्ठवकर्ता आणि अभिनेता होता. त्यानीं १९३५ मध्ये हंटरवाली या हिंदी चित्रपटातून पदार्पण केले.
चित्रपट कारकीर्द
१९३० मध्ये कादांनी नादिया आणि बोमन श्रॉफ यांच्याबरोबर हंटरवाली येथे तलवारबाज म्हणून काम केले. या सिनेमाच्या पुढच्या सिक्वेलच्या रीमेकमधील या भूमिकेसह कावासाला स्वतःला एक व्यावसायिक स्टंटमॅन आणि अभिनेता म्हणून प्रस्थापित करण्यास मदत झाली. वाडिया मूव्हिएटोन मधील तोफानी टार्झन चित्रपटात त्यांनी टार्झनची भूमिका साकारली.
बाह्य दुवे
जॉन कावास आयएमडीबीवर
संदर्भ
वर्ग:हिंदी चित्रपट अभिनेते वर्ग:इ.स. १९९३ मधील मृत्यू
एफ.एम.
एफ.एम. हे फ्रीक्वेंसी मॉड्युलेशन (Frequency modulation)चे लघुरूप आहे. या मध्ये तरंगलांबी किंवा तरंगउंची न बदलता वारंवारिता बदल करून संदेशाचे प्रसारण केले जाते.
याचा वापर रेडिओमध्ये करण्याचा शोध एड्विन आर्मस्ट्रॉंग याने १९१४ मद्ये लावला. याद्वारे बाह्य वातावरणातील आवाज संदेशातुन वगळले जातात.
वर्ग:तरंग वर्ग:भौतिकशास्त्रामधील मूलभूत संकल्पना
तिराना
तिराना ही दक्षिण युरोपातील आल्बेनिया देशाची राजधानी व सर्वात मोठे शहर आहे. हे शहर १९२० साली आल्बेनियाची राजधानी झाले. येथील लोकसंख्या ३,२१,५४६ असून महानगरातील वस्ती ४,२१,२८६ इतकी आहे.
वर्ग:आल्बेनियामधील शहरे वर्ग:युरोपातील देशांच्या राजधानीची शहरे
ढाळगाव
ढाळगाव हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील सांगली जिल्ह्यातील कवठे महांकाळ तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे आहे. येथे नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी मध्य हा हिवाळा हंगाम असतो. हिवाळ्यात दिवसा तापमान २९ सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान १७ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते. जून मध्य ते ऑक्टोबर हा पावसाळा हंगाम असतो. पावसाळ्यात दिवसा तापमान २८ अंश सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान २२ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते. पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो. वार्षिक पर्जन्यमान ७०० मिमी पर्यंत असते. फेब्रुवारी मध्य ते जून हा उन्हाळा मोसम असतो. उन्हाळ्यात दिवसा तापमान ३८ अंश सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान २२ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते.
संदर्भ
वर्ग:कवठे महांकाळ तालुक्यातील गावे वर्ग:सांगली जिल्ह्यातील गावे
जादू
जादू म्हणजे विश्वास, विधी किंवा कृतींचा वापर असतो, ज्यामध्ये नैसर्गिक किंवा अलौकिक प्राणी व शक्ती हाताळल्या जातात. शही एक अशी श्रेणी आहे ज्यामध्ये धर्म आणि विज्ञान या दोन्हीपेक्षा वेगळ्या समजल्या जाणाऱ्या विविध समजुती आणि प्रथा आहेत.
जादूची आजही अनेक संस्कृतींमध्ये महत्त्वाची धार्मिक आणि औषधी भूमिका आहे. एकोणिसाव्या शतकाच्या उत्तरार्धात आणि विसाव्या शतकाच्या पूर्वार्धात, पाश्चात्य विचारवंतांना जादूचा सराव आदिम मानसिकतेचे लक्षण समजले आणि सामान्यतः लोकांच्या उपेक्षित गटांना त्याचे श्रेय दिले.
आधुनिक जादूटोणा आणि निओपागन धर्मांमध्ये, अनेक स्वयं-वर्णित जादूगार आणि चेटकीण नियमितपणे विधी जादू करतात; एखाद्याच्या इच्छेच्या बळावर भौतिक जगामध्ये बदल घडवून आणण्याचे तंत्र म्हणून जादूची व्याख्या करतात. ही व्याख्या अलेस्टर क्रॉली (1875-1947) या प्रभावशाली ब्रिटीश जादूगाराने लोकप्रिय केली आणि तेव्हापासून इतर धर्मांनी (उदा. विक्का आणि लावेयन सैतानिझम) आणि जादुई प्रणाली (उदा. अराजक जादू) यांनी ती स्वीकारली.
जादूतंत्र
इतिहासकार रोनाल्ड हटन यांनी इंग्रजी भाषेतील जादूटोणा या शब्दाच्या चार वेगळ्या अर्थांची उपस्थिती नोंदवली आहे. ऐतिहासिकदृष्ट्या, हा शब्द प्रामुख्याने अलौकिक किंवा जादुई माध्यमांद्वारे इतरांना हानी पोहोचवण्याच्या प्रथेला संदर्भित करतो. हे हटनच्या मते, या शब्दाची "सर्वात व्यापक आणि वारंवार" समज आहे. शिवाय, हटनने सध्याच्या वापरातील इतर तीन व्याख्या देखील लक्षात ठेवल्या आहेत; परोपकारी किंवा द्वेषपूर्ण हेतूसाठी, जादुई कृत्ये करणाऱ्या कोणालाही संदर्भ देण्यासाठी; विक्काच्या आधुनिक मूर्तिपूजक धर्माच्या अभ्यासकांसाठी; किंवा पुरुष अधिकाराचा प्रतिकार करणाऱ्या आणि स्वतंत्र महिला अधिकाराचा दावा करणाऱ्या स्त्रियांचे प्रतीक म्हणून. जादूटोण्यावरील विश्वास बहुधा समाज आणि समूहांमध्ये असतो ज्यांच्या सांस्कृतिक चौकटीत जादुई जगाचे दृश्य समाविष्ट असते.
जादूगार म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्यांना त्यांच्या समाजातील इतर सदस्यांकडून अनेकदा संशयाचा सामना करावा लागला आहे.[230] हे विशेषतः असे घडते जर हे जाणलेले जादूगार एखाद्या विशिष्ट समाजात, जसे की परदेशी, स्त्रिया किंवा खालच्या वर्गात आधीच नैतिकदृष्ट्या संशयित समजल्या जाणाऱ्या सामाजिक गटांशी संबंधित असतील. या नकारात्मक संगतींच्या विपरीत, जादुई असे लेबल लावलेल्या क्रियाकलापांच्या अनेक अभ्यासकांनी त्यांच्या कृती परोपकारी आणि फायदेशीर असल्यावर जोर दिला आहे.[232] हे सामान्य ख्रिश्चन मताशी विरोधाभास करते की जादूचे प्रकार म्हणून वर्गीकृत केलेल्या सर्व क्रियाकलाप जादूगाराच्या हेतूकडे दुर्लक्ष करून आंतरिकरित्या वाईट आहेत, कारण सर्व जादुई क्रिया राक्षसांच्या मदतीवर अवलंबून असतात.
पाश्चात्य समाजांमध्ये, जादूची प्रथा, विशेषतः हानीकारक असताना, सहसा स्त्रियांशी संबंधित होती. उदाहरणार्थ, सुरुवातीच्या आधुनिक काळातील जादूटोणा चाचण्यांदरम्यान, चेटकीण म्हणून मृत्युदंड देण्यात आलेल्यांपैकी तीन चतुर्थांश महिला होत्या, फक्त एक चतुर्थांश पुरुष होत्या. या काळात महिलांना जादूटोणा केल्याबद्दल आरोपी आणि दोषी ठरवले जाण्याची शक्यता जास्त होती कारण त्यांची स्थिती कायदेशीरदृष्ट्या अधिक असुरक्षित होती, ज्या स्त्रियांना त्यांच्या पुरुष नातेवाईकांपेक्षा कमी किंवा कोणतेही कायदेशीर स्थान नव्हते. पाश्चिमात्य संस्कृतीत स्त्री आणि जादू यांच्यातील वैचारिक दुवा असा असू शकतो कारण जादुई मानल्या जाणाऱ्या अनेक क्रिया - प्रजननक्षमतेला प्रोत्साहन देण्यापासून ते गर्भपातासाठी औषधोपचारापर्यंत - स्त्री क्षेत्राशी संबंधित होत्या. अनेक संस्कृतींनी स्त्रियांना बौद्धिक, नैतिक, आध्यात्मिक आणि शारीरिक स्तरावर पुरुषांपेक्षा कनिष्ठ असल्याचे चित्रित केले या वस्तुस्थितीशी देखील हे जोडलेले असू शकते.
जादूगार
जादूचे लेबल लावलेल्या अनेक प्रथा कोणीही करू शकतात. उदाहरणार्थ, काही विशेष ज्ञान नसलेल्या व्यक्तींद्वारे किंवा विशिष्ट सामर्थ्याचा दावा नसलेल्या व्यक्तींद्वारे काही जादूचे पठण केले जाऊ शकते. इतरांना ते पार पाडण्यासाठी विशेष प्रशिक्षणाची आवश्यकता असते. अधूनमधून जादुई कृत्ये करणाऱ्या काही व्यक्तींना जादूगार म्हणून ओळखले जाते, किंवा जादूगार/चेटूक, चेटकीण किंवा धूर्त लोक यासारख्या संकल्पनांसह ओळखले जाते. जादूगार म्हणून ओळख एखाद्या व्यक्तीच्या स्वतःबद्दलच्या स्वतःच्या दाव्यांमुळे उद्भवू शकते किंवा इतरांनी त्यांच्यावर लावलेले लेबल असू शकते. नंतरच्या प्रकरणात, एखादी व्यक्ती असे लेबल स्वीकारू शकते, किंवा ते ते नाकारू शकते, कधीकधी तीव्रतेने.
आर्थिक प्रोत्साहने असू शकतात ज्याने व्यक्तींना जादूगार म्हणून ओळखण्यास प्रोत्साहित केले. पारंपारिक उपचार करणाऱ्यांच्या विविध प्रकारांच्या बाबतीत, तसेच नंतरच्या टप्प्यातील जादूगार किंवा भ्रमवादी, जादूगाराचे लेबल नोकरीचे वर्णन बनू शकते. इतर लोक अशा ओळखीचा दावा करतात की त्यांच्याकडे विशिष्ट असामान्य शक्ती किंवा प्रतिभा आहे. अशी भूमिका कोण घेऊ शकते यासंबंधी वेगवेगळ्या समाजांचे वेगवेगळे सामाजिक नियम आहेत; उदाहरणार्थ, हा कौटुंबिक आनुवंशिकतेचा प्रश्न असू शकतो, किंवा अशा पद्धतींमध्ये गुंतण्याची परवानगी कोणाला आहे यावर लिंग बंधने असू शकतात. जादुई शक्ती देण्याचे श्रेय विविध प्रकारच्या वैयक्तिक वैशिष्ट्यांना दिले जाऊ शकते आणि बऱ्याचदा ते जगात असामान्य जन्माशी संबंधित असतात. उदाहरणार्थ, हंगेरीमध्ये असे मानले जात होते की टाल्टो दात किंवा अतिरिक्त बोटाने जन्माला येईल. युरोपच्या विविध भागांमध्ये, असे मानले जात होते की एक कौल घेऊन जन्माला आल्याने मुलाला अलौकिक क्षमतांशी जोडले जाते. काही प्रकरणांमध्ये, अशा पद्धतींमध्ये तज्ञ म्हणून भूमिका घेण्यापूर्वी विधी दीक्षा आवश्यक असते, आणि इतरांमध्ये अशी अपेक्षा असते की एखाद्या व्यक्तीला दुसऱ्या तज्ञाकडून मार्गदर्शन मिळेल.
संदर्भ
वर्ग:जादू
इ.स. १६९
समाप्ती
वर्ग:इ.स. १६९ वर्ग:इ.स.च्या १६० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २ ऱ्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १ ल्या सहस्रकातील वर्षे
160er
भाई भगत
फिल्म डिव्हिजनच्या वृत्तपटांना आपल्या वैशिष्ट्यपूर्ण आवाजाद्वारे लोकप्रिय करणारे ज्येष्ठ निवेदक
वर्ग:इ.स. २००२ मधील मृत्यू
म्यानमारचा ध्वज
म्यानमारचा ध्वज पिवळा, हिरवा व लाल ह्या तीन रंगांच्या आडव्या पट्ट्यांपासून बनला असून त्याच्या मधोमध पांधऱ्या रंगाचा तारा आहे. हा नवीन ध्वज २१ ऑक्टोबर २०१० रोजी वापरात आणला गेला.
टीपा
वर्ग:देशानुसार ध्वज ध्वज
दिल का हीरा
दिल का हीरा हा एक हिंदी भाषा भाषेतील चित्रपट आहे. या मध्ये धर्मेंद्र यांनी काम केले होते.
बाह्य दुवे
वर्ग:हिंदी भाषेमधील चित्रपट
शेर्पा
शेर्पा हा प्रामुख्याने हिमालय परिसरात वास्तव्य करणारा एक वांशिक समूह आहे. शेर्पा लोक प्रामुख्याने नेपाळ देशात तसेच चीनच्या तिबेट भागात आढळतात. त्याचबरोबर भूतान तसेच भारताच्या ईशान्येकडील राज्यांमध्ये (प्रामुख्याने सिक्कीम) देखील शेर्पा लोक वसले आहेत. प्रामुख्याने बौद्ध धर्मीय असलेले शेर्पा लोक नेपाळी व शेर्पा ह्या भाषा वापरतात. आजच्या घडीला जगभर शेर्पा लोकांची लोकसंख्या सुमारे ५.२ लाख इतकी आहे.
शेर्पा लोक प्रामुख्याने त्यांच्या गिर्यारोहण कौशल्यासाठी ओळखले जातात. हिमालयामधील माउंट एव्हरेस्टसह बहुतेक सर्व दुर्गम शिखरे चढण्यासाठी गिर्यरोहकांकडून शेर्पांची मदत घेतली जाते.
गुळाचा बासुंदी चहा
गुळाचा बासुंदी चहा हा चहाचा एक प्रकार आहे.
वर्ग:चहा
म.ल. डहाणूकर वाणिज्य महाविद्यालय
डहाणूकर महाविद्यालय या नावाने साधारणपणे ओळखले जाणारे '''म.ल. डहाणूकर वाणिज्य महाविद्यालय''' ' हे मुंबई उपनगरातील वाणिज्य शाखेतील अभ्यासासाठीचे एक महाविद्यालय आहे. मुंबई विद्यापीठाशी संलग्न असलेले हे महाविद्यालय पार्ले टिळक विद्यालय मंडळाने यांनी १९६०ला स्थापन केले. सध्या महाविद्यालयाला एन.ए.ए.सी  द्वारा अ (ए) या गुणाने पुरस्कारित केलं गेला आहे आणि १७००+ विद्यार्थ्यी शिक्षण घेत आहेत. डाॅ. ज्ञानेश्वर डोके येथील प्राचार्य आहेत.
परिचय
या महाविद्यालयाला पूर्वी पार्ले महाविद्यालय हे नाव होते. डहाणूकर औद्योगिक समूहाकडून ३ लाख रु/-ची देणगी मिळाल्यावर त्याचे नाव महादेव लक्ष्मण डहाणूकर महाविद्यालय करण्यात आले. याला राज्य सरकाराकडूनही आर्थिक मदत मिळते.
पायाभूत सुविधा आणि शैक्षणिक संसाधने
डाहाणूकर काॅलेजच्या वाचनालयात ४५००० पुस्तके आहेत. ग्रंथालयात वाणिज्य विषयासंबंधी ३० नियतकालिके येतात. बाह्य-ग्रंथालयांतूनही पुस्तके मागवता येतात. ग्रंथालयाने गरजू विद्यार्थ्यांनापुस्तक-खात्याची सुविधा उपलब्ध करून दिली आहे. हविद्यालयाचा संगणक-कक्ष सकाळी ८ ते सायंकाळी ६ पर्यंत उघडे असते .महाविद्यालयातील काही विभागांमध्ये स्वतःची संगणक-प्रयोगशाळा आहे. महाविद्यालयामध्ये बैठे खेळ आणि मैदानी खेळ दोन्हींची सोय आहे आणि विविध क्रीडा स्पर्धांमध्ये विद्यार्थी महाविद्यालयाचे मोठ्या प्रमाणात प्रतिनिधित्व करतात.
महोत्सव
मुंबई शहरातील इतर महाविद्यालयांसारखा डहाणूकर महाविद्यालयाचा कुरुक्षेत्र नावाचा विशेष वार्षिक सण/महोत्सव  आहे. तो विद्यार्थ्यांना सर्व कठीण प्रसंगांविरुद्ध लढण्यास उद्युक्त करते .या उत्सवामध्ये क्रीडा आणि सांस्कृतिक उपक्रम महत्त्वाची भूमिका निभावतो .डहाणूकर महाविद्यालय मुंबई विद्यापीठाच् साजरा करीत असलेल्या "युवा महोत्सव" यासह विविध आंतर-महाविद्यालयीन प्रसंगांत सहभागी होतो., २०१०-१०११ या शैक्षणिक वर्षात डहाणूकर महाविद्यालयाने या महोत्सवात १६५ इतर महाविद्यालयांविरुद्ध .तिसरे स्थान मिळविले होते
वामन कर्डक
वामन तबाजी कर्डक (१५ ऑगस्ट, इ.स. १९२२ - १५ मे, इ.स. २००४, वामनदादा कर्डक नावाने प्रसिद्ध, हे मराठी शाहीर, कवी आणि आंबेडकरी चळवळीतील कार्यकर्ते होते. त्यांच्या हयातीतच त्यांचे चार काव्यसंग्रह प्रकाशित झाले होते. कर्डकांनी डॉ. आंबेडकरांवर १०,०००हून अधिक गीते रचली आहेत.
लोकशाहीर वामन कर्डक यांनी डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांचे विचार आपल्या ओजस्वी वाणीतून आणि समर्थ लिखाणातून महाराष्ट्राच्या घरांघरांत खेड्यापाड्यात, वाडीतांड्यांत पोहचवण्याचे काम केले. बुद्ध, फुले, आंबेडकर यांचा विचार हा वामनदादांचा श्वास होता, ऊर्जाकेंद्र होते. हे विचार प्रभावीपणे प्रसारित करत वामनदादा जीवनाच्या शेवटापर्यंत फिरत राहिले. त्यामुळे समाज जागृत होत राहिला. परभणी जिल्ह्याच्या गंगाखेड तालुक्यातील खंडाळी गावाच्या शेत शिवारात राणीसावरगाव-गंगाखेड रस्त्यावर रोड लगत समाधी आहे.
प्रारंभिक जीवन
वामन कर्डक यांचा जन्म १५ ऑगस्ट १९२२ साली नाशिक जिल्ह्यातील ता. सिन्नर मधील देशवंडी या छोट्याशा खेड्यात झाला. वडील तबाजी कर्डक, आई सईबाई, मोठा भाऊ सदाशिव तर धाकटी बहीण सावित्री असा वामनदादांचा परिवार होता. त्यांच्या घरी १८ एकर शेती होती. धान्य घरात यायचे तरीही हंगाम संपला की आईने डोंगरात जाऊन लाकडे गोळा करून मोळी बांधून ते जळतण सिन्नर बाजारात विकायचे. वडील टेंभुर्णीच्या पानाच्या विड्या करून विकायचे व हेडीचा धंदा करायचे. सर्वांनी कष्ट केल्यावरही आषाढ श्रावणात आबाळ व्हायची. कधी तरवट्याची भाजी, माठाची भाजी, कधी भाकरीच खावी लागायची.
कर्डकांनी लहानपणी गुरे चारणे, जत्रेत कुस्त्या खेळणे, शिवडी येथे गिरणी कामगाराची नोकरी करणे, मातीकाम, सिमेंट काँक्रीटचे काम, चिक्की विकणे, आईसफ्रूट विकणे, खडी फोडणे, टाटा ऑईल मिलमध्ये नोकरी, इत्यादी कामे केली. त्यांना वाचनाचा छंद होता तसेच त्यांनी लल्लाट लेख या नाटकात घुमा या पात्राची भूमिका केली होती.
वयाच्या १९-२०व्या वर्षी वामनचे लग्न अनुसया नावाच्या मुलीशी झाले. पुढे त्यांच्या कुटुंबात मीरा नावाच्या मुलीने जन्म घेतला. वामनदादांचे जीवन सुखात गेले नाही. बायको त्यांना सोडून गेली आणी पुढे आजारपणात मीराचेही निधन झाले. हा त्यांचा जीवनाला फार मोठा धक्का होता, ते मीराचे दुःख कधीही विसरू शकले नाहीत.
मुंबईला प्रयाण
एकदा त्यांच्या चाळीमधीस एका मनासाने वामनदादांना पत्र वाचायला सांगितले. दादांना पत्र वाचता लिहिता येत नव्हते. याचे त्यांना खूप वाईट वाटले. शिक्षण नसल्यामुळे आपण लिहू-वाचू शकत नाही हे त्यांना अवघड वाटू लागले व ते रडू लागले. आणि ते देहलवी नावाच्या मास्तरांकडून बाराखडी, मुळाक्षरे शिकली. जोडाक्षरे ते दुकानाच्या पाट्या, बोर्ड वाचून शिकले. हळू-हळू त्यांचे लेखन वाचन वाढू लागले. सोबतच ते विविध खेळही खेळायचे व व्यायामही करायचे.
आंबेडकरी चळवळीत सहभागी
त्यावेळी आंबेडकरी चळवळ सर्वत्र वेगाने जोर धरू लागली. आंबेडकरांचे अनुयायी समतेच्या लढ्यात उतरले होते. वामनदादाही बाबासाहेबांच्या सभेला जात. समता सैनिक दलातील तरुणांसोबत काठीला काठी लावून बाबासाहेबांना सभास्थानी जायला रस्ता करून देत. नायगाव येथे १९४३ साली वामन कर्डक यांनी बाबासाहेबांना पहिल्यांदा पाहिले होते.
कवी
वामन कर्डक यांचे मराठी व हिंदी वाचन बरेच पुढे गेले होते. त्यांना चित्रपट कथाकार, अभिनेता व्हायची खूप इच्छा होती. ते अनेक चित्रपट कंपन्यांमध्ये गेले. पण त्यांना मिनर्व्हा फिल्म कंपनीत एक्ट्रा म्हणून प्रवेश मिळाला. ते कारदार स्टुडिओ, रणजीत स्टुडिओ यांमध्येही कामाला जायचे. जेव्हा काम नसेल तेव्हा ते राणी बागेत तासनतास बसायचे.
असेच १९४३ मध्ये राणी बागेत बसले असता वामनदादा कर्डक यांनी पहिले हिंदी गीताचे विडंबन गीत करायचे सुचले व ते त्यांनी ३ मे १९४३ रोजी चाळीतील लोकांसमोर गाऊन दाखवले. लोकांना प्रशंसा केली, टाळ्या वाजवल्या आणि वामन कर्डक कवी झाले.