cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
डोंगरतमाशी
बाजार व पतव्यवस्था
गावात असणाऱ्या सुविधा - स्वसहाय्य गट (SHG), शेतमाल विक्री संस्था, स्थानिक नसलेल्या सुविधांची अंतरे - ए टी एम, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. व्यापारी बँका, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. सहकारी बँका, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. शेतकी कर्ज संस्था, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. रेशनचे दुकान, - ५ की.मी.पेक्षा कमी अंतरावर. मंडया / कायम बाजार, - ५ ते १० की.मी.अंतरावर. आठवड्याचा बाजार, - ५ ते १० की.मी.अंतरावर. शेतमाल विक्री संस्था,
आरोग्य, आहार व करमणूक सुविधा
गावात असणाऱ्या सुविधा - शिशुविकास पौष्टिक आहार केन्द्र (ICDS), अंगणवाडी पौष्टिक आहार केन्द्र, अंगणवाडी पौष्टिक आहार केन्द्र, इतर पौष्टिक आहार केन्द्र, आशा, जन्म व मृत्यु नोंदणी केन्द्र, स्थानिक नसलेल्या सुविधांची अंतरे - समुदाय भवन (टीव्ही सह अथवा विरहित), - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. क्रीडांगण, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. खेळ / करमणूक क्लब, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. सिनेमा/ व्हिडियो थियेटर, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. सार्वजनिक ग्रंथालय, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. सार्वजनिक वाचनालय, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. वृत्तपत्र पुरवठा, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. विधानसभा मतदान केन्द्र, - ५ ते १० की.मी.अंतरावर.
आडवली रेल्वे स्थानक
आडवली रेल्वे स्थानक हे रत्‍नागिरी जिल्ह्याच्या आडवली गावातील रेल्वे स्थानक आहे. कोकण रेल्वेवरील या स्थानकात फक्त निवडक पॅसेंजर गाड्या गाड्या थांबतात.
वर्ग:रत्‍नागिरी जिल्ह्यामधील रेल्वे स्थानके वर्ग:कोकण रेल्वे
पडवण
पडवण हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील दक्षिण कोकणातील रत्‍नागिरी जिल्ह्यातील लांजा तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते. पावसाळ्यात येथे भातशेती, नागलीशेती केली जाते.
जवळपासची गावे
कोर्ले, डोळस, रामगाव, वेरवली बुद्रुक, वेरवली खुर्द, कातळगाव, जावडे, खावडी, पुरगाव, आनंदगाव, पन्हाळे ही जवळपासची गावे आहेत.वेरवली खुर्द ग्रामपंचायतीमध्ये ही गावे येतात.
संदर्भ
वर्ग:लांजा तालुक्यातील गावे वर्ग:रत्‍नागिरी जिल्ह्यातील गावे
लोकमान्य (मालिका)
लोकमान्य ही झी मराठी वाहिनीवर प्रसारित होणारी एक मालिका आहे.
शिवाजीनगर (तुळजापूर)
शिवाजीनगर हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील उस्मानाबाद जिल्ह्यातील तुळजापूर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील वातावरण साधारणपणे उष्ण व कोरडे असते. पावसाळा जून महिन्याच्या मध्यापासून सुरू होऊन सप्टेंबरच्या शेवटी संपतो.ऑक्टोबर ते नोव्हेंबर मध्यापर्यंत दमट वातावरण असते. नोव्हेंबर मध्य ते जानेवारी हिवाळा असतो. फेब्रुवारी ते मार्च वातावरण कोरडे असते. एप्रिल ते जून उन्हाळा असतो.सरासरी वार्षिक पर्जन्यमान ६२० मिलीमीटर असते.
संदर्भ
वर्ग:तुळजापूर तालुक्यातील गावे वर्ग:उस्मानाबाद जिल्ह्यातील गावे
जगदीश लाड
मागील जीवन
जगदीश लाड यांचा जन्म सांगली जिल्ह्यातील कुंडल गावात झाला. नंतर ते नवी मुंबईला गेले. तथापि, स्थानिक जिम व्यवस्थापित करण्यासाठी ते नंतर बडोद्यात स्थायिक झाले.
कारकीर्द
२०१४ मध्ये मुंबई येथे झालेल्या डब्ल्यूबीपीएफ वर्ल्ड चॅम्पियनशिप दरम्यान लाडने पुरुषांच्या गटात ९० किलोग्राम पर्यंत रौप्य पदकाची नोंद केली. त्यांनी मिस्टर इंडिया बॉडीबिल्डिंग स्पर्धेत रौप्य पदकाची नोंद केली आणि राष्ट्रीय भारत श्री पदकही जिंकला. २०१७ मध्ये त्यांनी बॉडीबिल्डिंगमधून निवृत्ती घेतली.
संदर्भ
वर्ग:भारतीय शरीरसौष्ठवपटू वर्ग:इ.स. १९८७ मधील जन्म वर्ग:इ.स. २०२१ मधील मृत्यू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
करम सिंह
सुबेदार मेजर व मानद कॅप्टन करम सिंग (१५ सप्टेंबर, १९१५:सेहना, बरनाला जिल्हा, पंजाब - २० जानेवारी, १९९३:सेहना, बरनाला जिल्हा, पंजाब) हे ब्रिटिश भारतीय लष्कर व भारतीय सेनेतील सैनिक होते. यांना १९४७ च्या भारत-पाकिस्तान युद्धात अतुलनीय शौर्य दाखविल्याबद्दल परमवीर चक्र हा भारताचा सर्वोच्च सैनिकी पुरस्कार देण्यात आला होता. हे जिवंतपणी परमवीरचक्र मिळविणारे हे पहिलेच सैनिक होते.
पूर्वजीवन
करम सिंह यांचे वडील उत्तम सिंह हे शेतकरी होते व करम सिंह हे सुद्धा शेतकरी होण्याच्या मार्गावर होते. लहानपणी पहिल्या महायुद्धात लढलेल्या सेहना गावातील सैनिकांच्या शौर्यगाथा एकून त्यांनी सैनिक होण्याचे ठरविले. १९४१मध्ये ते ब्रिटिश भारतीय लष्करात दाखल झाले.
१९४७ चे युद्ध
१९४७ च्या ऑक्टोबरमध्ये पाकिस्तानने जम्मू काश्मीर हे तेव्हाचे स्वतंत्र संस्थान गिळंकृत करण्यासाठी चढाई केली व मोठा प्रदेश काबीज केला. त्यात तिथवाल गावाचा समावेश होता. काश्मीरच्या राजा हरि सिंह यांनी आपले राज्य भारतात शामिल केल्यावर भारताने पाकिस्तानचे प्रतिकार केला. त्यानंतर २३ मे, १९४८ रोजी भारतीय सेनेने नियंत्रण रेषेवर असलेले आणि व्यूहात्मक दृष्टिने महत्त्वाचे तिथवाल गाव परत मिळविले. पाकिस्तानी सैन्याने लगेचच प्रतिहल्ला चढवला. यासमोर हतबल असलेल्या भारतीय सैन्याने काही ठिकाणे ठेवून माघार घेतली. त्यावेळी करम सिंह व त्यांचा तुकडीला तिथवालचे रक्षण करण्याची जबाबदारी देण्यात आली.
१३ ऑक्टेबर, १९४८ रोजी पाकिस्तानी सेनेने तिथवालच्या आसपासच्या भारतीय ठाण्यांवर कडाडून हल्ला केला. त्यात तिथवालच्या दक्षिणेकडील रीछमार गली आणि पूर्वेच्या नास्ताचुर घाटातील भारतीय ठाणी जिंकण्याचा बेत होता. यावेळी लान्स नाईक करम सिंह सरहद्दीवरील ठाण्याचे नेतृत्व करीत होते. शीख रेजिमेंटच्या तुकड्यांनी दहापट संख्येने चालून आलेल्या शत्रूचा सामना केला व अनेक हल्ले परतवून लावले. करम सिंहच्या तुकडीकडील दारुगोळा संपत आला होता व पाकिस्तान्यांच्या अविरत हल्ल्यांमध्ये रसद मिळणे अशक्य होते. यावेळी करम सिंहांनीआपल्या सैनिकांना मुख्य कंपनीकडी कूच करण्याचे हुकुम दिले. स्वतः जखमी असतानाही जखमी झालेल्या दोन शिपायांना त्यांनी व इतर एक सैनिकाने पाठीवर उचलून नेले. त्यानंतर चाललेल्या धुमश्चक्रीत ते सतत सैनिकांमधून फिरत होते व त्यांना धीर देत आणि उत्साह संचारत ते हातगोळे शत्रूवर फेकत होते. यात पुन्हा एकदा जखमी झाल्यावरही त्यांनी मागे जाणे नाकारले आणि प्रत्यक्ष लढाईत उतरले.
शत्रूचा पुढचा हल्ला करम सिंहांच्या ठाण्यानजीक आल्यावर त्यांनी खंदकातून बाहेर उडी टाकली व पाकिस्तान्यांना आपल्या संगीनीने कंठस्नान घातले. हे पाहून भेदरलेल्या पाकिस्तान्यांनी लगेचच पळ काढला. त्यानंतर झालेले तीन हल्ले परतविल्यावर शत्रूने करम सिंहांच्या ठाण्याचा नाद सोडला व कायमचा पळ काढला.
या अतुलनीय शौर्याबद्दल करम सिंह यांना परमवीर चक्र प्रदान करण्यात आले.
युद्धोत्तर कारकीर्द
१९५७मध्ये हवालदारपदावर असलेल्या करम सिंहांना नायब सुबेदार पदावर बढती दिली गेली. त्यानंतर कालांतराने ते सुबेदार मेजर पदावर गेले व सैन्यातून निवृत्त होण्याआधी त्यांना मानद कॅप्टन पदावर नियुक्त केले गेले.
इतर बहुमान
१९८० च्या दशकात शिपिंग कॉर्पोरेशन ऑफ इंडियाने आपल्या १५ खनिज तेलवाहू जहाजांना परमवीर चक्र विजेत्यांची नावे दिली होती. त्यांपैकी एमटी लान्स नाईक करम सिंह हे जहाज ३० जुलै, १९८४ रोजी सेवादाखल झाले व २५ वर्षांनी निवृत्त केले गेले. पंजाबमधील संगरुर येथील जिल्हा मुख्यालयात करम सिंहांचे स्मृतिस्थान आहे.
संदर्भ व नोंदी
वर्ग:परमवीर चक्र विजेते वर्ग:इ.स. १९१५ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १९९३ मधील मृत्यू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
पोखरणी (बिलोली)
पोखरणी हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नांदेड जिल्ह्यातील बिलोली तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
नैऋत्य मान्सूनमुळे पडणाऱ्या पावसाळ्याचा ऋतू वगळता येथील हवामान सर्वसाधारणपणे कोरडेच असते. येथे वर्षात चार ऋतू असतात. हिवाळा हा नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी अखेरपर्यंत असतो. त्यानंतर येणारा उन्हाळा मात्र जूनच्या पहिल्या आठवड्यापर्यंत खेचला जातो. नैऋत्य मान्सूनचा पाऊस त्याच्या पाठोपाठ येतो आणि ऑक्टोबरच्या पहिल्या आठवड्यापर्यंत टिकतो. शेष ऑक्टोबर आणि नोव्हेंबरचा पूर्वार्ध हा मान्सूनोत्तर गरमीचा काळ असतो. सरासरी वार्षिक पर्जन्यमान ९७० मि.मी.आहे. नैऋत्य मोसमी वाऱ्यापासून पडणाऱ्या पावसाचे प्रमाण एकूण वार्षिक पर्जन्याच्या ८५ टक्के आहे. जुलै आणि ऑगस्ट हे वर्षातील सर्वाधिक पर्जन्याचे महिने आहेत.
संदर्भ
वर्ग:बिलोली तालुक्यातील गावे वर्ग:नांदेड जिल्ह्यातील गावे
भारतीय जन संचार संस्थान
भारतीय जन संचार संस्थान ( आयआयएमसी ) ही भारतीय माहिती सेवा अधिकाऱ्यांसाठी शिक्षण आणि प्रशिक्षण देणारे एक केंद्र आहे. हे भारत सरकारकडून चालवले जाते आयआयएमसी ही माहिती आणि प्रसारण मंत्रालयाच्या अंतर्गत स्वायत्त संस्था आहे. तत्कालीन माहिती आणि प्रसारण मंत्री इंदिरा गांधी यांनी 17 ऑगस्ट 1965 रोजी संस्थेचे औपचारिक उद्घाटन केले होते.
संस्था
नवी दिल्ली येथे मुख्यालय असून आयझॉल ( मिझोरम ), अमरावती ( महाराष्ट्र ), ढेंकनाळ ( ओडिशा ), जम्मू (जम्मू आणि केरळ) आणि कोट्टायम ( केरळ ) अशी पाच प्रादेशिक परिसर आहेत.
उवएसमाला
उवएसमाला हा महाराष्ट्रीतील एक जैन धार्मिक ग्रंथ आहे. या ग्रंथाच्या कर्त्याचे नाव धर्मदासगणी आहे. परंपरा त्याला महावीराचा समकालीन मानते. तथापि हे असंभवनीय दिसते कारण उवएसमालेची भाषा उत्तरकालीन वाटते.
धर्मदासगणी इसवी सनाच्या चौथ्या-पाचव्या शतकात होऊन गेला असावा. या ग्रंथाचे ४ विश्राम (भाग) असून एकूण गाथा ५४४ आहेत. दृष्टांतादाखल ब्रह्मदत्त, जंबूस्वामी, कालकाचार्य, गोशाल, श्रेणिक, जमाली, चाणक्य इ. पौराणिक व ऐतिहासिक पुरुषांच्या कथा सांगून या ग्रंथात वैराग्याचा उपदेश केला आहे.
कथांमध्ये जागोजाग उपदेशपर सुभाषिते आहेत. या ग्रंथावर जयसिंह, सिद्धर्षी, रामविजय आणि रत्नप्रभसूरी यांनी टीका लिहिल्या आहेत. प्रस्तुत ग्रंथाने प्रभावित होऊन त्याच्या धर्तीवर अनेक कथाग्रंथ लिहिले गेले. उदा., मलधारी हेमचंद्रकृत उपदेशमाला, जयकीर्तिकृत सीलोवएसमाला (शीलोपदेशमाला) इत्यादी.
वर्ग:महिला संपादनेथॉन २०२१ लेख
विलवडे रेल्वे स्थानक
विळावडे रेल्वे स्थानक हे रत्‍नागिरी जिल्ह्याच्या विळावडे गावातील रेल्वे स्थानक आहे. कोकण रेल्वेवरील या स्थानकात फक्त निवडक पॅसेंजर गाड्या गाड्या थांबतात.
वर्ग:रत्‍नागिरी जिल्ह्यामधील रेल्वे स्थानके वर्ग:कोकण रेल्वे
भौतिकोपचार शास्त्र
रुग्णांच्या देखरेखी व्यतिरिक्त, भौतिकोपचाराच्या इतर पैलूंमध्ये संशोधन, शिक्षण, सल्लामसलत आणि आरोग्य प्रशासन यांचा समावेश होतो. भौतिकोपचार ही प्राथमिक काळजी उपचार म्हणून किंवा इतर वैद्यकीय सेवांच्या सोबत किंवा संयोगाने प्रदान केली जाते. युनायटेड किंग्डम सारख्या काही देशांमध्ये, भौतिकोपचार तज्ञ औषधे लिहून देण्याचा अधिकार आहे.
एखादा आजार किंवा दुखापतींना एखाद्या व्यक्तीच्या दैनंदिन जीवनात हालचाल करण्याची आणि कार्यात्मक क्रियाकलाप करण्याची क्षमता मर्यादित करते,भौतिकोपचार पद्धतीमध्ये त्याची वर्गवारी व मर्यादित क्षमतांचे मुल्याकंन केले जाते. भौतिकोपचार तज्ञांना निदानापर्यंत पोहोचण्यासाठी आणि व्यवस्थापन योजना स्थापित करण्यासाठी व्यक्तीचा इतिहास आणि शारीरिक तपासणी वापरतात आणि आवश्यक असल्यास, एक्स-रे, सीटी-स्कॅन किंवा एमआरआय निष्कर्षांसारख्या प्रयोगशाळा आणि इमेजिंग अभ्यासांचे परिणाम समाविष्ट करतात. इलेक्ट्रोडायग्नोस्टिक चाचणी (उदा., इलेक्ट्रोमायोग्राम आणि मज्जातंतू वहन वेग चाचणी) देखील वापरली जाऊ शकते. भौतिकोपचार व्यवस्थापनामध्ये सामान्यतः विशिष्ट व्यायाम, मॅन्युअल थेरपी आणि हाताळणी, यांत्रिक उपकरणे जसे की ट्रॅक्शन, इलेक्ट्रोफिजिकल पद्धती ज्यामध्ये उष्णता, थंड, वीज, ध्वनी लहरी, किरणोत्सार, सहाय्यक उपकरणे, कृत्रिम अवयव, ऑर्थोसेस आणि इतर यांचा समावेश असतो. त्यासोबतच भौतिकोपचार तज्ञ निरोगी आणि अधिक सक्रिय जीवनशैलीसाठी फिटनेस आणि वेलनेस-देणारं कार्यक्रम विकसित करून, गतिशीलता कमी होण्याआधीच कार्यक्षम क्षमता विकसित करण्यासाठी, देखरेख करण्यासाठी आणि पुनर्संचयित करण्यासाठी सेवा प्रदान करून व्यक्तींसोबत काम करतात. वृद्धत्व, दुखापत, रोग किंवा पर्यावरणीय घटकांमुळे शरिराची कमी झालेली हालचाल किंवा कमी झालेली कार्यक्षमता वृद्धीचा उपचार पद्धतीत समावेश आहे. दिनचर्येतील आवश्यक कृती सहजरित्या करता येणे हे भौतिकोपचाराचे केंद्रस्थान आहे. भौतिकोपचार ही एक व्यावसायिक शिक्षण शाखा आहे ज्यामध्ये अस्थिरोग, हृद्यरोग्-फुफ्पुसाचे आजार,मेंदू व चेतासंस्थेचे आजार, अंतःस्रवी ग्रंथींचे आजार, मैदानी खेळांतील दुखापती, वृद्धत्प काळातील आजार व सुश्रुता, बालरोग, महिलांचे आरोग्य, जखमांची काळजी आणि इलेक्ट्रोमायोग्राफी यासह अनेक वैशिष्ट्ये आहेत. मज्जासंत्थेशी निगडीत विकारांचे पुनर्वसन म्हणून एक वेगाने उदयास येणारे क्षेत्र आहे. खाजगी मालकीचे भौतिकोपचार दवाखाने, बाह्यरुग्ण दवाखाने पुनर्वसनासंबंधीत रुग्णालये सुविधा, खाजगी घरे, शिक्षण आणि संशोधन केंद्रे, शाळा, धर्मशाळा, औद्योगिक कारखाने, विविध व्यावसायिक ठिकाणे (उदा. खाणी, कुकुटपालन केंद्रे, इ.) , फिटनेस केंद्रे आणि क्रीडा प्रशिक्षण सुविधा,  व्यायामशाळा आणि क्रीडा प्रशिक्षण केंद्रे  यांसारख्या अनेक ठिकाणी भौतिकोपचार तज्ञ  कार्यरत असतात.
भौतिकोपचार तज्ञ हे आरोग्य विमा, आरोग्य सेवा प्रशासन आणि आरोग्य सेवा अधिकारी यासारख्या गैर-रुग्ण काळजी भूमिकांमध्ये देखील कार्य करतात. भौतिकोपचार तज्ञ वैद्यकीय-कायदेशीर क्षेत्रात तज्ञ म्हणून काम करतात, समवयस्क पुनरावलोकन करतात आणि स्वतंत्र वैद्यकीय तपासणी करतात.
देशानुसार या विषयाचे शिक्षण मोठ्या प्रमाणात बदलते. शिक्षणाचा कालावधी काही देशांत फारसा औपचारिक शिक्षण नसलेल्या देशांपासून ते इतरांना डॉक्टरेट पदवी आणि पोस्ट-डॉक्टरेट रेसिडेन्सी आणि फेलोशिप आहेत.
इतिहास
हिप्पोक्रेट्स आणि नंतर गॅलेन सारखे चिकित्सक हे ४६० मधील लोकांवर उपचार करण्यासाठी मसाज, मॅन्युअल थेरपी तंत्र आणि हायड्रोथेरपीचे समर्थन करणारे भौतिकोपचार शास्त्राचे पहिले अभ्यासक होते असे मानले जाते. इ.स.पू. अठराव्या शतकात अस्थिरोगशास्त्राच्या विकासानंतर, भौतिकोपचार शास्त्रामधील नंतरच्या घडामोडीप्रमाणेच सांध्याच्या पद्धतशीर व्यायामाद्वारे गाउट आणि तत्सम रोगांवर उपचार करण्यासाठी जिम्नॅस्टिकन सारखी मशीन विकसित करण्यात आली.
पेर हेन्रिक लिंग यांनी मॅनिपुलेशन आणि व्यायामासाठी १८१३ मध्ये रॉयल सेंट्रल इंस्टिट्यूट ऑफ जिम्नॅस्टिक्स (RCIG) ची स्थापना केली. एक व्यावसायिक गट म्हणून वास्तविक भौतिकोपचाराची सर्वात जुनी दस्तऐवजीकरणाची उत्पत्ती व "स्वीडिश जिम्नॅस्टिक्सचे जनक" असे त्यांना संबोधले जाते. २०१४ पर्यंत, भौतिकोपचार तज्ञांसाठी स्वीडिश शब्द suk gymnast = आजारी असलेल्यांसाठी जिम्नॅस्टिकमध्ये सामील असलेला कोणीतरी होता, परंतु नंतर शीर्षक बदलून fysioterapeut (फिजिओथेरपिस्ट), हा शब्द इतर स्कॅन्डिनेव्हियन देशांमध्ये वापरला गेला. १८८७ मध्ये, स्वीडनच्या नॅशनल बोर्ड ऑफ हेल्थ अँड वेलफेअरने ला अधिकृत नोंदणी दिली. इतर देशांनी लवकरच त्याचे अनुसरण केले. १८९४ मध्ये, ग्रेट ब्रिटनमधील चार परिचारिकांनी चार्टर्ड सोसायटी ऑफ फिजिओथेरपीची स्थापना केली. १९१३ मध्ये न्यू झीलंडमधील ओटागो विद्यापीठातील फिजिओथेरपी स्कूल, आणि युनायटेड स्टेट्स १९१४ पोर्टलॅंड, ओरेगॉन येथील रीड कॉलेज, ज्यांनी "पुनर्रचना सहाय्यक" पदवी प्राप्त केली. व्यवसायाच्या सुरुवातीपासून, स्पाइनल मॅनिपुलेटिव्ह थेरपी ही भौतिकोपचार पद्धतीचा एक घटक आहे.
१९व्या शतकाच्या अखेरीस जागतिक स्तरावर परिणाम झालेल्या घटनांमुळे आधुनिक भौतिकोपचार पद्धतीची स्थापना करण्यात आली, आता भौतिकोपचार पद्धतीमध्ये जलद प्रगतीची गरज होती. ह्या दरम्यान अमेरिकन ऑर्थोपेडिक सर्जनने अपंग मुलांवर उपचार करण्यास सुरुवात केली आणि शारीरिक शिक्षण आणि उपचारात्मक व्यायामासाठी प्रशिक्षित महिलांना कामावर ठेवण्यास सुरुवात केली. १९१६ च्या पोलिओच्या उद्रेकादरम्यान हे उपचार लागू केले गेले आणि पुढे प्रोत्साहन दिले गेले. पहिल्या महायुद्धादरम्यान, जखमी सैनिकांसोबत काम करण्यासाठी आणि शारीरिक कार्य पुनर्संचयित करण्यासाठी महिलांची भरती करण्यात आली आणि भौतिकोपचार पद्धतीचे क्षेत्र संस्थात्मक करण्यात आले. १९१८ मध्ये "पुनर्रचना सहाय्यक" हा शब्द भौतिकोपचार पद्धतीचा वापर करणाऱ्या व्यक्तींसाठी वापरला गेला. पहिले महायुद्ध सुरू झाल्यानंतर वॉशिंग्टन, डीसी येथील वॉल्टर रीड आर्मी हॉस्पिटलमध्ये भौतिकोपचार पद्धतीची पहिली शाळा स्थापन करण्यात
. संशोधनाने भौतिकोपचार पद्धती चळवळ उत्प्रेरित केली. पहिले भौतिकोपचार संशोधन युनायटेड स्टेट्समध्ये मार्च 1921 मध्ये "द पीटी रिव्ह्यू" मध्ये प्रकाशित झाले. त्याच वर्षी, मेरी मॅकमिलनने अमेरिकन महिला भौतिकोपचार तज्ञ संघटना (आता अमेरिकन फिजिकल थेरपी असोसिएशन (एपीटीए) म्हटले जाते) आयोजित केली. १९२४ मध्ये, जॉर्जिया वार्म स्प्रिंग्स फाउंडेशनने पोलिओवर उपचार म्हणून भौतिकोपचार पद्धतीचा दावा करून या क्षेत्राला प्रोत्साहन दिले. १९४० च्या दशकातील उपचारांमध्ये प्रामुख्याने व्यायाम, मालिश आणि कर्षण यांचा समावेश होता. १९५० च्या दशकाच्या सुरुवातीस, विशेषतः ब्रिटीश कॉमनवेल्थ देशांमध्ये, मणक्याचे आणि टोकाच्या सांध्यातील (उदा. कोपर, मनगट,गुडघा,घोटा, इ.)हाताळणीच्या विशिष्ट प्रक्रियेचा सरार्स वापर होऊ लागला. पोलिओ लस विकसित झाल्याच्या सुमारास, संपूर्ण उत्तर अमेरिका आणि युरोपमधील रुग्णालयांमध्ये भौतिकोपचार तज्ञ ही बाब सर्वपरिचित झाली. १९५० च्या दशकाच्या उत्तरार्धात, भौतिकोपचार तज्ञ इस्पितळाशी आधारित उपचाराच्या पलीकडे बाह्यरुग्ण अस्थिरोग दवाखाने, सार्वजनिक शाळा, महाविद्यालये/विद्यापीठे आरोग्य-केंद्रे, वयोवृद्धांशी निगडीत (कुशल सुश्रुता सुविधा), पुनर्वसन केंद्रे आणि वैद्यकीय केंद्रांकडे जाऊ लागले. १९७४ मध्ये अमेरिका संघराज्यात भौतिकोपचार पद्धतीमध्ये वैशिष्ट्यपूर्ण वेगळा विभाग झाला, ज्यामध्ये अस्थिरोगामध्ये तज्ञ असलेल्या  भौतिकोपचार तज्ञांसाठी एपीटीए( APTA)चा अस्थिरोग विभाग तयार करण्यात आला. त्याच वर्षी, इंटरनॅशनल फेडरेशन ऑफ ऑर्थोपेडिक मॅनिपुलेटिव्ह फिजिकल थेरपिस्टची स्थापना झाली, ज्यामुळे तेव्हापासून जगभरात मॅन्युअल थेरपी(भौतिकोपचार पद्धतीचा एक भाग)ला पुढे नेण्यात महत्त्वाची भूमिका बजावली आहे.
शिक्षण
भौतिकोपचार पद्धतीच्या प्रदात्यांसाठी शैक्षणिक निकष राज्य-राज्य आणि देश-देशानुसार आणि व्यावसायिक जबाबदारीच्या विविध स्तरांमध्ये बदलतात. बहुतेक अमेरिका संघराज्यात फिजिकल थेरपी प्रॅक्टिस अ‍ॅक्ट आहेत जे भौतिकोपचार तज्ञ (PT) आणि भौतिकोपचार तज्ञ सहाय्यक (PTA) या दोघांना ओळखतात आणि काही अधिकार क्षेत्र भौतिकोपचार तंत्रज्ञ (PT Techs) किंवा सहाय्यकांना देखील ओळखतात. बऱ्याच देशांमध्ये परवाना देणारी संस्था आहेत ज्यात भौतिकोपचार तज्ञ स्वतंत्र व्यावसायिक म्हणून सराव सुरू करण्यापूर्वी त्यांचे सदस्य असणे आवश्यक आहे.
रोजगार
उत्तर अमेरिकेतील भौतिकोपचार -संबंधित नोकऱ्यांनी अलीकडच्या वर्षांत झपाट्याने वाढ दर्शविली आहे, परंतु रोजगार दर आणि सरासरी वेतन भिन्न देश, राज्ये, प्रांत किंवा प्रदेशांमध्ये लक्षणीयरीत्या बदलू शकतात. २०१३ च्या एका अभ्यासात असे नमूद केले आहे की ५६.४% फिजिकल थेरपिस्ट त्यांच्या नोकऱ्यांबद्दल जागतिक स्तरावर समाधानी होते. पगार, कामातील स्वारस्य आणि नोकरीतील पूर्तता हे कामातील समाधानाचे महत्त्वाचे प्रेडिक्टर आहेत. एका पोलिश अभ्यासात, भौतिकोपचार तज्ञांमध्ये जॉब बर्नआउट वाढलेली भावनिक थकवा आणि वैयक्तिक यशाची भावना कमी झाल्यामुळे प्रकट होते. प्रौढांसोबत काम करणाऱ्या आणि हॉस्पिटलमध्ये काम करणाऱ्या भौतिकोपचार तज्ञांमध्ये भावनिक थकवा लक्षणीयरीत्या जास्त असतो. बर्नआउट वाढवणाऱ्या इतर घटकांमध्ये हॉस्पिटल सेटिंगमध्ये काम करणे आणि १५ ते १९ वर्षे ज्येष्ठता असणे समाविष्ट आहे.
खेळ
शारीरिक थेरपिस्ट मनोरंजन, अर्ध-व्यावसायिक (पेड) आणि व्यावसायिक (पूर्ण-वेळ रोजगार) सहभागींसह क्रीडापटूंच्या काळजी आणि आरोग्यामध्ये जवळून गुंतलेले असतात. सरावाच्या या क्षेत्रामध्ये ५ मुख्य श्रेणींमध्ये ऍथलेटिक इजा व्यवस्थापन समाविष्ट आहे:
व्यावसायिक क्रीडा संघांसाठी काम करणाऱ्या शारीरिक चिकित्सकांकडे त्यांच्या राष्ट्रीय नोंदणी संस्थेद्वारे जारी केलेले विशेष क्रीडा प्रमाणपत्र असते. खेळाच्या वातावरणात सराव करणारे बहुतेक शारीरिक थेरपिस्ट सहयोगी क्रीडा औषध कार्यक्रमांमध्ये देखील सक्रिय असतात (हे देखील पहा: ऍथलेटिक प्रशिक्षक ).
संदर्भ
वर्ग:आरोग्य वर्ग:भौतिकोपचारशास्त्र वर्ग:शारिरिक व्याधींचे पुनर्वसन वर्ग:Pages with unreviewed translations
शहापूर (तुळजापूर)
शहापूर हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील उस्मानाबाद जिल्ह्यातील तुळजापूर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील वातावरण साधारणपणे उष्ण व कोरडे असते. पावसाळा जून महिन्याच्या मध्यापासून सुरू होऊन सप्टेंबरच्या शेवटी संपतो.ऑक्टोबर ते नोव्हेंबर मध्यापर्यंत दमट वातावरण असते. नोव्हेंबर मध्य ते जानेवारी हिवाळा असतो. फेब्रुवारी ते मार्च वातावरण कोरडे असते. एप्रिल ते जून उन्हाळा असतो.सरासरी वार्षिक पर्जन्यमान ६२० मिलीमीटर असते.
संदर्भ
वर्ग:तुळजापूर तालुक्यातील गावे वर्ग:उस्मानाबाद जिल्ह्यातील गावे
नांदेड जिल्ह्यातील आदिवासी समाज
नांदेड जिल्ह्यातील किनवट तालुक्यात, पैनगंगेच्या परिसरात निसर्गरम्य अशा घनदाट जंगलात आणि गिरीकुहरातून आदिवासींची वस्ती पहायला मिळते. आदिवासी जमातीपैकी परधान, गोंड, आंध, पारधी, फासेपारधी,भिल्ल, कोलाम, कोमा, थोटी यांचे तांडे आणि खेडी मोठ्या प्रमाणात आढळतात.या जमातीच्या भाषेवर मराठी आणि तेलुगू भाषेचा काही प्रमाणात प्रभाव असला तरी त्यांच्या मूळच्या भाषाच अजूनही बोलल्या जातात.
राजगोंड, गोंड किंवा कोईटोर
गोंड राजवंशातील दहावा परंतु चंद्रपूर येथे राज्य करणारा पहिला राजा खांडक्या बल्लाळशहा याने १४७२ च्या सुमारास घातला व त्याची राजधानी बल्लारपूर येथून चंद्रपूरास हलवली. तेल ठाकूर नावाच्या वास्तुशिल्पकाराने परकोटाचा नकाशा तयार केला व साडेसात मैल परिघाची आखणी करून पायाभरणी केली. कर्णशहाचा नातू धुंड्या रामशहा (१५९७ - १६२२) याच्या कारकिर्दीत परकोटाचे काम पूर्ण झाले. परकोटाचा आकार दीर्घ वर्तुळाकार असून पूर्व-दक्षिण बाजूंना झरपट तर पश्चिमेस इरई नदी वाहते. परकोटाच्या चार प्रवेशद्वारांची नावे जटपुरा, अचलेश्वार, पठाणपुरा व बिनबा अशी आहेत, तर त्यास बगड, हनुमान, विठोबा, चोर व मसाण अशा पाच खिडक्या आहेत. खिडक्यांचा आकारही प्रचंड असून त्यातून ट्रक-ट्रॅक्टर यांची वाहतूक सहज होत असते. ही सर्व नावे भोसल्यांच्या अमलात पडली आहे. जटपुरा दरवाज्यावर गणेशराव जाट, अचलेश्वार दरवाज्यावर भानबा माळी, पठाणपुरा दरवाज्यावर अलिखान पठाण आणि बिनबा दरवाज्यावर बिनबा माळी असे जमादार होते. ते सगळ्या प्रकारच्या आवक-जावकीची नोंद ठेवत असत. त्यांच्याच नावावरून पुढे या दरवाज्यांना नावे देण्यात आली.
परधान
नांदेड जिल्ह्यातील किनवट व माहूर परिसरात परधान या अदिवासी जमातीची वस्ती बरीच मोठी आहे. परधान गोंड राजाचे पुरोहित व भाट म्हणून काम करीत असत. त्यांना दरबारात गोंडराजांच्या वंशावळी ठेवण्याचे काम करावे लागत असे. परधानांना 'पन' पहाडी(पठारी), देसाई, मोकाशी किंवा भाऊ अशी नावे आहेत. यांची उत्पत्ती दोन प्रकारे सांगितली जाते. जो पराचे म्हणजेच दुसऱ्याचे धान्य खातो तो परधान होय अशी एक कथा आहे, तर दुसरी पहिला परधान एका धान्याच्या परावर(बांधावर) जन्मला आणि परधान जमात अस्तित्वात आली. परधान हे आपल्यापैकीच आहेत असे गोंड सांगत असले तरी ते परधानाशी लग्न संबंध करीत नाहीत. परधान गोंडाकडे जेवतात, पण गोंड परधानाकडे जेवत नाही. कारण त्यांना ते हीन समजतात. हरधा-गोंडसंबंध हा 'नोकर-मालक' प्रकारातील आहे. परधान आपले गोत्र, वंशावळ, रूढी, परंपरा ह्या गोंडाच्या परंपरातूनच मानतात.
मध्य प्रदेश राज्यातील एक आदिवासी जमात. यांची वस्ती महाराष्ट्रातील विदर्भातही आढळते. १९७१ च्या जनगणनेनुसार यांची लोकसंख्या ३,९८५ होती. परधान, देसाई, पठारी, पनाल या नावांनीही ते ओळखले जातात. या प्रत्येक नावाची व्युत्पत्ती जमातीत सांगितली जाते. गोंडांच्या आश्रयाने व त्यांच्या आसपास हे राहतात. मूळ गोंड ज्या सात भावांपासून झाले, त्यांतल्या सातव्या भावाचे हे वंशज आहेत, असे गोंडी दंतकथा सांगते. गोंडांची ही एक गौण शाखा असून गोंडांचे हे राजघराण्यातले प्रधान, पुजारी व भाट आहेत. आंध्र, महाराष्ट्र, मध्य प्रदेश व ओरिसा या ठिकाणी जिथे जिथे गोंड वस्ती आहे, तिथे तिथे काही परधानही आढळतात. यांचे रीतिरिवाज व कुळगोत्रे गोंडांप्रमाणेच आहेत धार्मिक विधींतील वस्तू व अंत्यसंस्काराच्या वेळेचे कपडे ते घेतात, म्हणून गोंड यांना कमी लेखतात. मध्य प्रदेशात यांना परगनिहा, देसाई अशीही बिरुदे आहेत. छत्तीसगढच्या बाजूला त्यांना ‘परधान पठारिया’ म्हणतात. बालाघाटाच्या बाजूला त्यांना ‘मोकाशी’ म्हणतात. गोंडांना रामराम करताना परधान त्यांना ‘बाबू जोहार’ असे म्हणतात पण गोंड परधानांना ‘जोहार पठारी’ असे म्हणतात. परधान किंगरी उर्फ एकतारी घेऊन तिच्यावर गोंडांची पुराणगीते गात असतात. गोंडांच्या वंशावळी व दैवतकथा यांच्याबद्दल तंतोतंत माहिती त्यांना असते. गोंडांच्या घरी जाऊन गाणी गाऊन ते देतील ती भीक घेऊन उदरनिर्वाह करणे, ही पूर्वपरंपरा असल्यामुळे परधान लोकांना गौणत्व आले आहे. जिथे लग्नसमारंभ व दुसरे काही कार्य असेल, तिथे त्यांना जावे लागते. त्यामुळे ते एका जागी स्थिर राहू शकत नाहीत. भटकत राहिल्यामुळे पुष्कळदा मिळेल त्याच्या हातचे अन्नही त्यांना भक्षण करावे लागते.
मुले-मुली वयात आल्यानंतर विवाह होतात. लग्नात देज देण्याची प्रथा आहे. मुलाकडे देज देण्यास पैसे नसल्यास तो मुलीच्या घरी काम करतो. बहुतेक विवाह वडीलधाऱ्या व्यक्ती ठरवितात. वधूने काळ्या पोतीची माळ घातली की, ती पत्नी झाली असे समजतात.
परधानांत नवरामुलगा लग्नाच्या वेळी वधूच्या घरी जातो, त्या वेळी त्याच्या हातात खंजीर असतो आणि त्याने घोंगडी पांघरलेली असते. तिथे एक वर्तुळ काढलेले असते. त्याला तो पाच प्रदक्षिणा घालतो व वधूचा हात पकडतो. तिने मूठ घट्ट वळलेली असते, ती सोडवून तो तिच्या करंगळीत एक लोखंडाची अंगठी घालतो. नंतर आपला उजवा पाय तिच्या पायावर दाबून धरतो आणि हा लग्नविधी संपतो. त्यांच्यात घटस्फोटास मान्यता आहे तसेच सख्ख्या भावाची विधवा पत्नी धाकट्या दिराबरोबर लग्न करू शकते.
भिल्ल
भिल्ल ही भारतातील लोकसंख्येने मोठी असलेली एक अनुसूचित जमात. त्यांची वस्ती मुख्यत्वे कर्नाटक, गुजरात, मध्य प्रदेश, आंध्र प्रदेश, राजस्थान, महाराष्ट्र व त्रिपुरा या राज्यांत आढळते. अरवली, विंध्य व सातपुडा पर्वतांवरील दाट वन्य पठारे हे त्यांचे राहण्याचे मूळ ठिकाण होय. वैदिक वाङ्मयात भिल्लांचा उल्लेख निषाद म्हणून असल्याचे विद्वान मानतात. त्यांचा पौराणिक वाङ्मयातूनही उल्लेख आढळतो. भिल्ल हा शब्द विल्सन यांच्या मतानुसार द्राविडी भाषासमूहातील ‘विल्लू’ वा ‘बिल्लू’ (धनुष्यबाण) या शब्दापासून आलेला आहे. १९७१ च्या शिरगणतीनुसार भिल्लांची लोकसंख्या ५१,९९,०८६ इतकी होती. त्यांची भाषा भिल्ली असून तिच्या अनेक बोली भाषा आहेत. त्यांत अहिराणी, पावरी इ. बोली भाषा असून प्रादेशिक भाषांतील शब्दांची सरमिसळ झालेली आहे. भिल्ल गरासिया, ढोली भिल्ल, डुंगरी भिल्ल, नेवासी भिल्ल, ताडवी भिल्ल, रावळ भिल्ल, भिलाला, भिल्ल मीना इ. भिल्ल जमातीच्या पोट जमाती आहेत.
आंध आणि कोलाम
नांदेड परिसरातआंध जमात बऱ्याच मोठ्या संख्येने आहे. गोंडाच्या खालोखाल त्यांची वस्ती आहे. ते मूळचे आंध्रातील. ते आंध्रातून आले म्हणून त्यांना आंध हे नाव पडले. शेती आणि शिकार हा अजूनही त्यांचा व्यवसाय आहे. आंध जमातीने काही प्रमाणात आपली परंपरागत पोशाखसंस्कृती, भाषा रीतिरीवाज कायम राखले असले तरी बऱ्याच अंशी आधुनिकीकरणाचा साज ज्यांच्या समाजजीवनावर पडलेला आहे. इतर ग्रामीण समाजाशी तो बराच एकरूप झालेला आहे.
गोंड, आंध आणि परधान यांच्या तुलनेत कोलामांची फारशी वस्ती नांदेड जिल्ह्यातील किनवट व माहूर परिसरात आढळत नाही. या भागात हजार बाराशे कोलमांची वस्ती असेल. त्यांच्या स्वतंत्र वाड्या किंवा तांडे नाहीत. कोलाम मात्र अजूनही बराचसा परंपरा टिकऊन आहे. या भागातील अनेक वस्त्यांमधून ते विखुरलेले आहेत. ते कोलामी भाषा बोलतात. या कोलामी भाषेचा अभ्यास विशेषतः किनवट परिसरातील कोलामच्या संदर्भात १९५०-५१ च्या दरम्यान डॉ. ब्युरो आणि एस. बी. भट्टाचार्य यांनी केला आहे. कोलाम आदिवासी समाज ही जमात प्रामुख्याने यवतमाळ जिल्ह्यात वस्ती करून राहते.
नांदेड जिल्ह्यातील आदिवासी समाजजीवन व संस्कृतिदर्शन
किनवट तालुक्यात गोंड, पारधी, फासेपारधी,आंध, परधान, भिल्ल, कोलाम अशा या आदिवासी जमाती या परिसरातील जंगल भागात असलेल्या तांड्यावर, वाड्यावर आणि गावांमधून राहतात. त्यांचे प्रत्येकाचे असे वेगळे तांडे नाहीत. त्यामुळे निरनिराळ्या जमातीची वैशिष्ट्ये घेऊन एक वेगळीच आदिवासी संस्कृती-धर्म या परिसरात आकारला आलेला आहे. ज्यात या सर्व आदिवासींना एका संस्कृतीबंधनात बांधणाऱ्या काही चालीरिती, रूढी, परंपरा, विवाहपद्धती आणि धर्मसंकेताचा समावेश हतो. यांच्या देव-देवता व सण-उत्सवही वैशिष्ट्येपूर्ण आहेत.
सामान्यत: सर्वच आदिवासी समाजाचे राहणीमान अत्यंत साधे आहे. बांबू, लाकूड व गवतांपासून झोपड्यांची घरे बांधून त्यातून ते राहतात. त्यातील काहींनी शेतीचा व्यवसाय स्वीकारलेला आहे तर काही लोक लाख, बिब्बे, डिंक, टोई, मेण, गोडंबी, टेंभर, चारं, मध, मोहाची फुले व इतर वनस्पतीजन्य वस्तू विकून उदरनिर्वाह करतात. लाकूडफाटा विकून उदरनिर्वाह करणारा मोठा समाज त्याच्यात आहे. दारिद्र्यामुळे आजही अनेक जमाती जेमतेम लज्जारक्षण होईल इतक्या तुटपुंच्या वस्त्राचा वापर करताना दिसतात. आदिवासी लोकजीवन]]पोशाखातील पारंपारिकता आहे. गोंदण्याची सोस कायम आहे. त्यांच्यातील भाषिक देवाण-घेवाण त्यांच्या मूळ भाषेतच होत असते. कोलामी,होंडी, भिल्लाची भाषा या त्यांच्या आदिवासी भाषेबरोबरच मराठी तेलुगु व हिंदी भाषेचाही काही प्रमाणात वापर करताना दिसतात. या भाषेतील शब्दांचा वापर मूळ भाषेत केला जात आहे. आताची नवीन पिठी मराठी तेलुगु, हिंदा या भाषेचा स्वीकार तरत आहेत. आश्रम शालेतून आधुनिकतेचे पाठ गिरवले जात आहे. या आधुनिकतेच्या स्वीकारालाही मर्यादा आहेत. त्यांची विवाहपद्धती, चालीरिती, धर्म यांमधून त्यांची मूळ संस्कृतीस्त्रोत कायम राहणारच आहे.
नांदेड जिल्ह्यातील आदिवासींच्या विवाहातील रूढी
किनवट परिसरातील आदिवासी जमातीत आई-बापच आपल्या मुलाचे लग्न ठरवितात. परंतु त्यात मुलांची पसंती मात्र विचारात घेतात. विवाद जुळवताना मुलाचे आई-वडील व भावकीचे चार-पाच लोक दोन बाकरी व गूळ फडक्यात बांधून व सोबत बांबुची काठी घेतात. त्या काठीला त्यांचे जे देव आहेत ते त्याकाठीला डोळे बसवतात. ती काठी नवरी मुलीच्या घरासमोर दाराला रोवतात किंवा छपराला बांधतात. सर्वप्रथम त्या मुलीची आई व बाप नवऱ्या मुलाकडून आलेल्या काठीला किती डोळे म्हणजेच गोत्र आहे हे मोजतात. जर दोघांचेही गोत्र एकच असेल तर त्यांच्यात विवाह होत नाही. तसेच जर होणारा नवरा मुलगा सगोत्र नसला तरी मुलांचे आई-बाप आणि ते देत असलेली भाकरी व गूळ हे ग्यायचे की नाही ग्यायचे हे सर्वस्वी होणाऱ्या नवरी मुलीच्या मनावर असते. जर मुलीने भाकरी नाकारली तर मुलाकडील मंडळी आठ दिवस घरात बसून राहते. म्हणजेच जर मुलीने भाकरीला नकार दिला तर तो लग्नाला नकार मानला जातो.
सर्वसामान्यपणे गोंड, परधान. भिल्ल यांच्यामध्येही मुलींना हुंडा देण्याची पद्धत आहे. त्याला देज किंवा हुडा वा सिंनतेर असे म्हणतात. भिल्लांमध्ये नवरा मुलगा मुलीच्या आईला काही पैसे भेट देतो. ह्या पैशाचा तिने स्वीकार केला तर साखरपुड्याचा विधी पर्ण झाला असे समजतात. गोंड जमातीत मुलीला हुडा देतात तो प्रतिकात्मक स्वरूपात १४ रु. असतो तर परधानात पूर्वी ८० रुपये देज होता. तो आता १०१ रुपयांपर्यत वाढविण्यात आला आहे. देज हप्त्यानेही स्वीकारला जातो तर कधी गाई, बैलाच्या स्वरूपातही दिला जातो. परधानाच्या देजामध्ये भात, डाळ, दारू, मीठ, दोन ढोलकी, साड्या, कापड व रोख पैसे याचा समावेश असतो.
ज्या मुलाला देज देण्याची ऐपत नाही तो नवरा मुलगा मुलीच्या घरी आधी काही वर्षे नौकरी करतो. त्याला घरजावाई किवा गोंडी भाषेत "लामसडे" असे म्हणतात. लामसडे म्हटले की गोंड लोकांना हसू येते. कारण लामसडे त्यांना हलका, कमकुवत वाटतो. लामसडेचा नौकरीचा काळ संपल्यावर तो त्या मुलीशी तो लग्न करतो. त्यालाही आपल्या पत्नीला घरी नेतेवेळी एक साडी, एक पासोडी व अडीच रुपये बांधावे लागतात व बकरा कापून गाव जेवण देऊनच नेता येते.
पूर्वी नवऱ्यामुलाच्या हुशारीची व बहादुरीची कसोटी घेतली जात असे. एका मारक्या बैलाच्या शिंगाला फडके बांधून मोठा आवाज करून त्या बैलाला सोडले जात असे. तरुणाने बैलाच्या शिंगाला बांधलेले फडके आपल्या अंगाल कसलीही इजा न पोचता सोडायचे असते. किंवा मुलगा आणि मुलगी जंगलात जाऊन शेकोटीजवळ बसतात. दोघे एकमेकाशी गप्पा मारता मारता ती मुलगी त्या तरुणाला चटके देत राहते. यावेळी नवऱ्यामुलाने वेदनेचा हुंकारही काढायचा नसतो. या प्रकारातून मुलाची परीक्षा केली जात असे. अशा घटना आता कमी दिसून येतात. पण किनवट परिसरात अशा प्रथा होत्या असे वडिलधारी मंडळी सांगतात. याच परिसरात अशाही काही जमाती आहेत, त्यांचा संबंध क्वचितच शहरी संस्कृतीशी येतो. त्यांच्यात लग्नाआगोदर तरुण तरुणीला जंगलात पाठवून नवरामुलगा भावी वंश वाढविण्यास योग्य आहे का नाही याचीही परीक्षा घेतली जाते. ही प्रथा काही अंशी कोलाम पोडातील आणि जंगली भागात राहणाऱ्या जमातीत दिसून येते.
'पेज कांदे' हा आदिवासी समाजजीवनात लग्नकार्यातील एक महत्त्वाचा कार्यक्रम आहे. नवरीचे वऱ्हाड शिवेवर आले की नवरदेवाडील मंडळी कांदे आणि अंबिल घेऊन त्यांना भेटायला जातात. त्यांचे पाय धुऊन त्यांना खायला कांदे व प्यायला अंबील देतात. यास पेजकांदे कार्यक्रम म्हणतात. पेजकांद्यानंतर त्यांना जानोसा दिला जातो. जानोसा म्हणजे मुलीच्या आडनावाच्याच घरी वऱ्हाडीमंडळीला बिऱ्हाड लावायला जागा द्यावी लागते. जानोस्याला दुसऱ्या आडनावाचे घर चालत नाही. लग्नविधीनंतर दारूचा विशेष वापर होतो. भरपूर दारू प्यायला देणे ही प्रतिष्ठेची बाब मानली जाते.
आदिवासींच्या मर्तिकांचा विधी
माणसाच्या आयुष्यातील शेवटचा मुक्काम म्हणजे मृत्यू. मृत्यूविषयी त्या त्या धर्मात वा समाजात अनेकविध कल्पना असतात तसेच त्यांच्या विधीही अनेकविध प्रकारच्या असतात. आदिवांसींमध्ये मृत्यू पावलेल्या व्यक्तीच्या तोंडात साखरपाणी वा दूध टाकतात. त्याच्या कपाळाला रुपया लावतात व प्रेत पुरतात. नांदेड परिसरातील अदिवासींमध्येही अशीच प्रथा आहे. दफनविधीनंतर साक केला जातो. साक म्हणजे प्रेत पुरल्यानंतर अंघोळ करून मृत व्यक्तीच्या घरी जायचे व चार चार आणे गोळा करून त्यातून फुटाणे आणि चहाचे साहित्य खरेदी करायचे. सर्वांनी फुटाणे खायचे व चहा पियाचा. ज्या जागेवर मृत व्यक्तीचा विधी केला आहे त्या ठिकाणी दोन-चार फुटाण्याचे दाणे व चहा शिपडला जातो. त्यास साक म्हणतात. आदिवासी जमातीत खांदे उतवण्याचाही कार्यक्रम केला जातो. माणूस मेलेल्या जागेवर नारळ फोडतात व दिवा लावतात. त्या दिव्यावर नारळाच्या जटा पेटवतात, आणि खांदेकऱ्यांच्या प्रेत ज्या खांद्यावरून नेले त्या खांद्याला पोळेपर्यंत फिरवात. त्याला खांदा उतरवणे म्हणतात.
आदिवासींच्या देवदेवता
आदिवासींच्या अनेक देवता आहेत. भाऊ मांडवकर यांनी यवतमाळ जिल्ह्यातील कोलामांच्या देवतेचा आढावा घेतला आहे. कोलामचे सर्वच देव भिल्ल, गोंड, परधान, आंध मानतातच असे नाही. आदिवासींची अनेक देव समानरुपी असले तरी नावे मात्र वेगवेगळी आहेत. किनवट परिसरातील आदिवासी वस्त्यांमधूनही अनेक ग्रामदेवता आणि लोकदेवतांची पूजा प्रचलित आहे. त्यांच्या देवतांमध्ये प्रामुख्याने दोन प्रकार आढळतात. एक अत्यंत कोपिष्ट, आरिष्ट आणणाऱ्या, भुताखेतांच्या स्वरूपात आहेत. त्यांना संतुष्ट केले नाही तर त्या भक्तांना झपाटतात. तर दुसऱ्या प्रकारातील देवता कल्याणकारी स्वरूपातील आहे.
पेरसापेन
आदिवासींचे प्रमुख देव म्हणजे भगवान आणि बडापेन किंवा पेरसापेन हे होय. पेरसापेन याला बडादेव, बडापेन, बुढादेव किंवा बुऱ्हादेव असेही म्हटले जाजे. तो रानात सजा नावाच्या झाडावर राहतो. प्रत्येक आिवासी त्याला पूजतात. पेरसापेन देवाचे प्रतीक म्हणजे चंदनाचा मोठा खांब आणि त्याच्या एका टोकाला गायीच्या केसाचे आच्छादन लावलेले असते. त्याला 'चवरे' म्हणतात. असे चवरे तांड्यावर उभे करून ठेवलेले असतात. व ह्या चवऱ्यास पौष महिन्यात नदीवर नेऊन आंघोळ घालतात. परधान जमात बडादेवला पूर्वी दर तीन वर्षाला एक लाल कोंबडी झडती गेऊन कापत असे. आता दर वर्षाला कापली जाते. झडती देण्यासाठी त्याच्या कानात पाणी टाकतात. जर कोंबड्याने झडती दिली तरच त्याला कापतात. ह्या देवाला कोंबडी कापली की तो प्रसन्न होतो ही ह्या परिसरातील आदिवासींची श्रद्धा आहे आदिवासी जमातीत ह्या देवतेला महत्त्वाचे स्थान आहे.
भीमदेव
आदिवासी जमातीतील कोलाम जमात भीमदेवाला भीम्या, भीम्याय्याक म्हणून ओळखतात. कोलामी भाषेत 'अय्याक' म्हणजे देव. गोंडामध्ये ही देवता भिवसन, भिवसेन वा भिमसेन ह्या नावाने ओळखली जाते. आषाढात 'संजरी बीद्री' नामक भिमसेनाचा उत्सव होतो. ह्यानंतरच पेरणीला सुरुवात होते. ह्या देवाला बकऱ्या, कोंबड्याचा बळी चालतो. त्यालाही झडती द्यावी लागते.
जयतूर देव अथवा पांढरा सेवर
गोंडांमध्ये पांढरा सेवर म्हणून एक देव पूजतात. तसेच कोलाम जयतूर नावाचा देव पूजतात. दोन्हीचे कार्य एकच आहे. काळे लुगडे नेसणाऱ्या बायकांना तो लागतो, म्हणजेच झपाटतो अशी कोलामामध्ये समजूत आहे. बोंड, परधान यांच्यातही असा समजुती आहेत. त्यामुळे सदसा जयतूर देवाजवळ स्त्रिया जात नाहीत. कारण हा देव लागल्यास भगताकडून उतारा करून घ्यावा लागतो.
माट्याल देव
गोंडामध्ये वावटलीला माट्याळ म्हणतात. वावटळीत कुणी सापडला तर त्याला भूल लागले असे म्हणतात. वावटळीत सापडणारा कधी पडतो, वाकडा होतो तर कधी मरण पावतो. म्हणून वावटळीचा संबंध भुताशी लावून त्याची देव म्हणून पूजा करतात. कोलाम याला चुराघाली देव म्हणून पूजतात. तो जर घरात शिरला तर संपूर्ण झोपड्यांचा सत्यानाश करतो म्हणून आदिवासी या माट्यालला खूप घाबरतात.त्याचा कोप शमविण्यासाठी भगताकून कोंबडे, बकरे यांचा बळी देऊन त्याची पूजा करतात.
दईत किंवा अंड्या दईत
कोलाम ही आदिवासी जमात या देवाला खूप मानतात. त्याला ते 'दईत' असे म्हणतात. दईत हा शब्द 'दैत्य' असावा, कारण कोलाम या देवजावळून जात नाहीत, कारण तो लागतो असा त्यांचा समज आहे. गोंड, परधान दईत किंवा अंड्या दईय यांना मानतात, पण त्याची पूजा करीत नाहीत. तो लागला तर भगताकडून पट् मांडून, मंत्र टाकून उतरवितात. कधी कधी चाबकाच्या मारानेही दईत उतरविला जातो.
निवोशी
निवोशी हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील दक्षिण कोकणातील रत्‍नागिरी जिल्ह्यातील लांजा तालुक्यातील एक गाव आहे.
नांदेड जिल्ह्यातील आदिवासी समाज
भैस किंवा बहिसदेव
हा देवही दईता सारखाच लागणारा-झपाटणारा आहे. भैस आली की भेंस आला असे म्हणून कोलाम गोंड दचकतात. यावरून म्हशी प्रमाणे प्रचंड अशा दैत्याची कल्पना. यातून हा देव पूजला जात असावा. गोंडामध्ये जो भैसासुरदेव पूजला जातो त्याचीही निर्मिती अशाच प्रकारे झाली आहे.
निवोशी
हवामान
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते. पावसाळ्यात येथे भातशेती, नागलीशेती केली जाते.
नांदेड जिल्ह्यातील आदिवासी समाज
नागोबा
कोलामांत "सकोबा" म्हणजे नागोबा हा देव पूजला जातो. गोंडामध्ये नागभिडे नावाचे लोक नागोबाला पूजतात. किनवट परिसरातील यंदा पेंदा गावचा नागडोह देव सर्व आदिवासी श्रद्धेने पूजतात.
महादेव
कोलामांच्या गांवबांधणी उत्सवाच्यावेळी एका कोनावरचा देव म्हणून पूजतात. महादेव हा मूळ आदिवासींचा देव आहे. गोंडाची शेंदरी काठी म्हणजे सामान्यतः महादेवाची काठी मानली जाते. गोंडाचा भिवसेन याला मोठादेव किंवा बडादेव म्हणून ओळखतात. गोंडामध्ये मोरपंख लावलेल्या उंचकाठीला भिवसन म्हटले जाते. कोलाम, गोवारी यांतही अशीच काठी नाचविली जाते. सामान्यपणे सर्व आदिवासी भिवसन किंवा बडादेवाला मानतात. महादेवाचे नावही मोठादेव व बडादेव याच स्वरूपात त्यांच्यात प्रचलित आहे.
निवोशी
संदर्भ
१.https://villageinfo.in/ २.https://www.census2011.co.in/ ३.http://tourism.gov.in/ ४.https://www.incredibleindia.org/ ५.https://www.india.gov.in/topics/travel-tourism ६.https://www.mapsofindia.com/
वर्ग:लांजा तालुक्यातील गावे वर्ग:रत्‍नागिरी जिल्ह्यातील गावे
नांदेड जिल्ह्यातील आदिवासी समाज
मारुती, म्हसोबा आणि भैरव
येथील आदिवासीत हनुमानाचीही पूजा करण्यात येते. मारुतीच्या वंशातील एका वानराने गोंडाना वाचविले म्हणून गोंड मारुतीला पूजीत असावेत. त्याबरोबर म्हसोबा आणि भैरवाची पूजा त्यांच्यात प्रचलित आहे.
माहुर्तादेवी
देवी हे आदिवासींचे मख्य दैवत आहे. ते तिला मोठया भक्तीभावाने पुजतात. या देवीचे ठाणे माहूर येथे गडावर आहे. दरवर्षी अनेक आदिवासी माहूरच्या देवीच्या दर्शनाला जातात. नवस वगैरे असतील तर ते फेडतात. गांवामध्येही देवी पूजता यावी म्हणून चावडीच्या अंगणात दीड ते दोन फूट उंचीचा ओटा करून (जो माहूरच्या गडासारखा दिसेल) त्यावर देवीची स्थापना करतात. या देवीला ते देवीच हा शब्द वापरतात किंवा माहुर्ती देवी असे म्हणतात. सेतू माधवराव पगडींनी कोलामांची देवी "आवाल (Awal)" या नावाची असल्याची माहिती आपल्या कोलामी व्याकरणाच्या प्रस्तावनेत दिली आहे. गोंडी भाषेत आवाल "माय" म्हणन या देवाला माय, माता किंवा आवाल म्हटले जाते.
शितलामाता
ग्रामीण लोक "आई" नावाची देवता पूजतात. तशीच गोंडाची सुद्धा ही आई देवी असते. कोलाम तिला “आय" “आया" किंवा "आई" या नावाने पूजतात. तर इतर सर्व आदिवासी तिला “शितलामाता" म्हणन पूजतात. या देवीची प्रतिकृती एखाद्या झाडाखाली ठेवलेली असते. देवी, पटकी, महामारीसारखे रोग लोक नयेत म्हणन तिला पूजतात. कोंबडे, बकरे, कापूनही या देवतेला संतुष्ट करण्याचा प्रयत्न होतो.
भुताय
भुताई देवी ही भुताखेतांना दूर ठेवणारी देवी म्हणून भुताई या नावाने ओळखली जाते. कोलाम हिला भुताय म्हणतात. ह्या देवीची पूजा सर्वच करतात असे नाही. भूत लागलेल्या व्यक्तीला भगत या देवीजवळ नेतो आणि पूजा करून नवस किंवा तांत्रिक पूजा करून भूत उतरवितो.
वाघ्या किंवा वाघाई
ही देवता ओबडधोबड दगडाची, लाकडाची गावाच्या बाहेर असते. कधी वाघाची मूर्तीही दगडावर कोरतात. किनवट तालुक्यात वाघदरी या गावी ३X२ फूट उंचीच्या आकाराच्या शिळेवर वाघप्रतिमा कोरलेली आढळून आली आहे. कोलामांत नकली वाघ करून वाजतगाजत पूजतात.
हिमायतनगराजवळ बोरगडी या गावी एक मारोती आहे. ज्याला मोठा मारोती म्हणतात. तिथे मारुतीच्या मूर्तिऐवजी विशाल दगड आहे. त्यालाच ते मारोती समजतात. या देवालाही टापरे वाहतात. याला हिमदू आणि आदिवासी दोन्ही पूजतात.
भोवानी
भोवानी ही देवताही आदिवासी जमातीत पूजतात. ही देवता इतर लोकांच्या संपर्कामुळे आदिवासींत आली असणे शक्य आहे. कोलाम भगताच्या अंगात ही देवी येते. या देवीचा दिवस मंगळवार असून या दिवशी उपवालही करतात.
जव्हारनू ,कंदोरी
पारधी, फासेपारधी समाजामध्ये भवानी माता, दुर्गा माता, सप्तश्रृंगी देवी गड मान्य आहे, दर दसरा व दिवाळी मध्य देवीला प्रसन्न करण्यासाठी बकरा बळी पडतात, तीन दिवस चालणाऱ्या सण आहे. त्यामध्ये मंगळवार दिवस सण साजरा करतात.
सटीची पूजा आणि मामाने फुटाणे खाणे
सर्व वैद्यकीय सोयी असलेल्या आजच्या काळातही आदिवासी स्त्रियांची बाळंतपणे त्यांच्या तांड्यावर केली जातात. परंपरागत तज्ञ राईणी आहेत. त्या मुलाची नाळ दगडाने किंवा विळ्याने कापतात. परधान, गोंडात मलगा झाला तर अंगणात एक भाला रोवण्याची पद्धत आहे. मुलगी झाली तर मुलीच्या मामाच्या अंगणात भाला रोवावा लागतो. भाला रोवणे म्हणजे एक क्षत्रिय जन्माला आला आणि मुलगी म्हणजे मामाच्या घरच्या क्षत्रियाला पत्नी जन्माला आली असे सूचित करणे. मामाला मुलगा असेल तरच त्याच्या अंगणात भाला रोवता येतो. मूल जन्मल्यावर रडणे चांगले समजतात. जन्मताच मूल शिंकले तर अशुभ मानतात. गोंड स्त्री महिनाभर बाळंतपणात घराबाहेर पडत नाही.
आदिवासी समाजजीवनात सटीच्या पूजेची प्रथा आहे. त्या दिवशी सर्व बायकांना दारु, कण्या आणि पिठलं (बेसन) जेवायला देतात. “वंजुर” म्हणून तीळ आणि गूळ त्यांना वाटतात. जन्म झालेल्या जागेवर दिवा पेटवतात. तो दिवा मलाला दिसू नये याची काळजी घेतात. हा दिवा मलाने बघितल्यास ते मल तिरळे होते असा समज आहे. बाराव्या दिवशी नांव ठेवतात. मुलाचे दात निघतांना मामा फुटाणे खातो व तोंडाने तांदुळ मुलाच्या तोंडावर फुकतो. असा एक प्रघात आहे. हा प्रघातही विधीवत पाळला जातो.
आदिवासींचा गावबांधणी उत्सव
नांदेड जिल्ह्यातील आदिवासींच्या धार्मिक उत्सवात गांवबांधणी उत्सवाला विशेष महत्त्व आहे. वैशाख किंवा ज्येष्ठ महिन्यात हा उत्सव साजरा होतो. चैत ही की महत्त्वाची. चैत्री पौर्णिमेला देवीची पूजा केली जाते. तीच ही चैत. त्याशिवाय भिमदेव आणि वाघाईची पूजाही होते. दसरा, दिवाळीपासून मोहरमपर्यन्तचे सगळेच सण येथील आदिवासी उत्साहाने करतात.
या उत्सवातून आदिवासींची कला साकारते. निरनिराळे रंगीबेरंगी कपड़े, मोरपिस, अंगावरचे रंगीत पट्टे आणि नैसर्गिक फुलांची सजावट यांनी नटलेले आदिवासी अनेक प्रकारची नृत्ये करतात. डंडार, घोरपडी, मोर, घुसाडी, ढेमसा, कोठाल, मुखवटा हे काही विशेष आदिवासी नृत्यप्रकार. कालीकोम म्हणजे तुतारी, बना किवा किंगारी, ढोल, डफ, पावा इत्यादी वाजवून-गाऊन उत्सवाच्या रात्री जागवल्या जातात. आदिवासींनी अनेक चालीरिती, परंपरा, देव, देवता, वैदिक हिंदु धर्मातूनही उचलल्या, त्या जोपासल्या आणि त्यांचे वेगळेपण निर्माण केले. त्यात देवतांची नांवे, त्यांच्या भाषेला शोभतील अशीच आहेत. उदा. बडादेव, मोठादेव आणि महादेव हे एकच दिसतात. गोंडांची शेंदरी काठी, गाईचे चवरे किंवा मोरपिस लावलेली आणि हिंदूच्या यात्रेमध्ये दिसून येणारी महादेवाची काठी दोन्ही एकच आहेत. हिंदूचे दैवत माहूरची देवी गोंडांनी, परधानांनी "माहूर्ती देवी" म्हणून स्वीकारली. अशा अनेक गोष्टी आदिवासीनी वैदिक-हिंदु संस्कृतीमधून आत्मसात केल्या. त्याचप्रमाणे आदिवासीच्या काही परंपरा, प्रथा, रूढीचा स्वीकार किनवट परिसरातील ग्राम संस्कृतीने केला. काही गोष्टी काळजीपूर्वक जोपासल्या. उदा. 'नांगराचा कुशा" आज किनवटमध्ये सर्व ठिकाणी वापरात आहे. शेतीच्या अगदी प्राथमिक अवस्थेत आदिवासी कुदळीने किंवा कुशाने जमीन उकरीत असत किंवा जमिनीला छिद्रे करून त्यात बी पेरले जाई.
किनवट परिसरातील बैलगाड्या आदिवासी पद्धतीच्याच साठा नसलेल्या आहेत. पूर्वी त्यांच्या गाड्यांना तर दगडी चाके वापरली जात. जवळगांव (जलगांव) तालुका हदगाव येथे मध्ययुगीन गाडीची चाके सापडली आहेत. ती पूर्णपणे दगडातून बनवलेली आहेत. ज्यांचा आकार, गोलाई २६, २८, ३१ आणि ३४ इंच एवढी आहे. पूर्वी अशी चाके गाडीला वापरीत अशी गाववाल्यांनी माहिती दिली. या परिसरातील अनेक गावांची नावे सुद्धा आदिवासी भाषेतूनच निर्माण झाली आहेत. वाघदरी, गोंडगांव, गोंडवडसा, कुंडरा, पिंपळ सेंडा, पिपापोडी, भिमपुर, गोंडवाडी, परधान सांगवी, कोलामपोड, टिटवी, गौरी, घोघरवाडी, डुंडरा, अंजनखेड आणि सिडामखेडा ही नावे आदिवासीप्रभाव दर्शवितात.
आदिवासींच्या केशभूषा, वेषभूषेचा व अलंकारांचा प्रभाव या परिसरातील शिल्पपरंपरेवरही पडलेला आढळतो. जलधारा येथे अलीकडेच दोन मूर्ति सापडल्या. त्यात एक पार्वती तर दुसरी अन्नपूर्णा असावी, या मूर्तीची केशभूषा लक्षणीय आहे. गोंड किंवा भिल्ल स्त्रिया ज्या पद्धतीची केशभूषा करतात तशा प्रकारची ही केशभूषा आहे. हा पूर्णपणे आदिवासी संस्कृतीचा परिणाम आहे. कलाकाराने पार्वतीलाही सर्पमकूट घालन पूर्णपणे “भिल्लीन" किंवा गिरजा गोंडीन रूपात दाखविण्याचा प्रयत्न केला आहे.
अशीच आदिवासी संस्कृतीचा परिणाम झालेली एक मर्ति कळंब येथेही सापडली आहे. ' ही मूर्ति अभिचारक विष्णची आहे. चतुर्भुज विष्णूला शंख, गदा, चक्राशिवाय अक्षमाला, त्रिशळ, नरमुंड माळही आहे.
नांदेड परिसरातील आदिवासी संस्कृती अनेक दृष्ट्या वैशिष्टपूर्ण ठरते. पारंपारिक रुढी, धर्म, रिती, नृत्यप्रकार, पोषाखपद्धती, दागदागिने गोंदणपद्धती यांचा प्रभाव कायम आहे. आदिवासी भाषा अजूनही मोठ्या प्रमाणात रुढ आहे. काही बाबतीत ग्राम-जीवनात ते रुळले असले तरी त्यांच्या मूळ संस्कृतीला त्यांनी त्यागिले नाही. त्या परंपरा टिकल्या आहेतच. आदिवासी संस्कृतीच्या रूपाने नांदेड जिल्हयातील सामाजिक, सांस्कृतिक जीवनावर एक नवा साज चढलेला आढळतो.
बाह्य दुवे
https://www.thinkmaharashtra.com/node/2412
आदिवासी समाज वर्ग:महाराष्ट्रामधील जाती
देवी
देवी (/ˈdeɪvi/; संस्कृत: देवी) ही हिंदू धर्मातील एक स्त्रीलिंगी संकल्पना आहे; याचे पुल्लिंगी रूप देव आहे. देवी आणि देव म्हणजे 'स्वर्गीय, दैवी, उत्कृष्टतेचे काहीही', आणि हिंदू धर्मातील देवतेसाठी लिंग-विशिष्ट संज्ञा देखील आहेत. वेदांमध्ये देवींची संकल्पना आणि आदर दिसून येतो, ज्यांची रचना इसवी सन पूर्व तिसऱ्या शतकाच्या आसपास झाली होती. तथापि, ते त्या काळात महत्त्वाची भूमिका बजावत नाहीत. लक्ष्मी, पार्वती, दुर्गा, सरस्वती, सीता, राधा आणि काली या देवी आधुनिक युगात पूजनीय आहेत. मध्ययुगीन काळातील पुराणांमध्ये देवीशी संबंधित पौराणिक कथा आणि साहित्य तसेच देवी महात्म्य सारख्या ग्रंथ उपलब्ध आहेत, ज्यामध्ये देवी ही अंतिम सत्य आणि सर्वोच्च शक्ती म्हणून प्रकट होते. तिने हिंदू धर्माच्या शाक्त परंपरेला प्रेरणा दिली आहे. पुढे, शक्ती आणि शैव धर्माच्या हिंदू परंपरांमध्ये देवी आणि तिचे प्राथमिक रूप पार्वती यांना मध्यवर्ती मानले जाते.
शब्दोत्पत्ती
देवी आणि देव हे संस्कृत शब्द आहेत जे वैदिक साहित्यात ईसापूर्व तिसऱ्या सहस्राब्दीच्या आसपास आढळतात. देव पुल्लिंग आहे, आणि संबंधित स्त्रीलिंगी समतुल्य देवी आहे. मोनियर-विलियम्स यांनी त्याचे भाषांतर 'स्वर्गीय, दैवी, उच्च उत्कृष्टतेच्या, उदात्त, चमकदार गोष्टी' असे केले आहे. व्युत्पत्तीशास्त्रीयदृष्ट्या, देवीचे संज्ञा लॅटिन डीआ आणि ग्रीक थेआ आहेत.
इतिहास
देवी-सदृश देवतेची पूजा सिंधू संस्कृतीच्या काळापासून होते.
ऋग्वेदातील देवीसुक्त (10.125.1 ते 10.125.8) हे अंतिम वास्तव देवी असल्याचे घोषित करणारे सर्वात जास्त अभ्यासले गेलेले स्तोत्र आहे:
मी सर्व जग माझ्या इच्छेनुसार निर्माण केले आहे, कोणत्याही उच्च व्यक्तीच्या आग्रहाशिवाय, आणि त्यांच्यामध्येच मी वास्तव्य करतो. मी पृथ्वी आणि स्वर्ग आणि सर्व सृष्टी माझ्या महानतेने व्यापतो आणि त्यांच्यामध्ये शाश्वत आणि अनंत चैतन्य म्हणून वास करतो.
— देवी सुक्त, ऋग्वेद 10.125.8
हिंदू धर्माच्या शाक्त परंपरेतील देवी ही सर्वोच्च आहे; स्मार्त परंपरेत, ती ब्राह्मणाच्या पाच प्राथमिक रूपांपैकी एक आहे जी पूज्य आहे. इतर हिंदू परंपरांमध्ये, देवी देवाची सक्रिय ऊर्जा आणि शक्ती मूर्त रूप देते आणि ते नेहमी एकमेकांना पूरक म्हणून एकत्र दिसतात. याची उदाहरणे शैव धर्मात शिवासोबत पार्वती, ब्राह्मण धर्मात ब्रह्मासोबत सरस्वती आणि विष्णूसोबत लक्ष्मी, सीता रामासह आणि राधा वैष्णव धर्मात कृष्णासोबत आहेत.
देवी-प्रेरित तत्त्वज्ञान हे देवी उपनिषद सारख्या अनेक हिंदू ग्रंथांमध्ये मांडलेले आहे, जे शिकवते की शक्ती मूलत: ब्रह्म (अंतिम आधिभौतिक वास्तव) आहे आणि तिच्यापासून प्रकृती (पदार्थ) आणि पुरुष (चेतना) उत्पन्न होते आणि ती आनंद आणि गैर आहे. आनंद, वेद आणि त्याहून वेगळे काय आहे, जन्मलेले आणि न जन्मलेले आणि सर्व विश्व. शक्ती ही शिवाची पत्नी पार्वती आहे. त्रिपुरा उपनिषद, बहवृचा उपनिषद आणि गुह्यकाली उपनिषदात शिवाची सर्जनशील शक्ती म्हणून तिचा उल्लेख आहे. देवी उपनिषदात देवांना दिलेल्या उत्तरात देवी स्वतःला ब्राह्मण म्हणून ओळखते आणि सांगते की ती जगावर राज्य करते, भक्तांना संपत्तीचे आशीर्वाद देते, ती सर्वोच्च देवता आहे जिची सर्व उपासना करायची आहे आणि ती प्रत्येक आत्म्यात आत्मा अंतर्भूत करते. देवी ठामपणे सांगते की ती पृथ्वी आणि स्वर्गाची निर्माती आहे आणि तिथेच राहते. वडिलांच्या रूपात आकाश आणि आईच्या रूपात समुद्राची तिची निर्मिती 'आंतरिक परम आत्म' म्हणून प्रतिबिंबित होते. तिच्या निर्मितीला कोणत्याही उच्च व्यक्तीने प्रेरित केले नाही आणि ती तिच्या सर्व निर्मितीमध्ये वास करते. ती देवी म्हणते, पृथ्वी आणि स्वर्ग यांना व्यापून टाकणारी शाश्वत आणि अमर्याद चेतना आणि 'सर्व प्रकारचा आनंद आणि गैर-परमानंद, ज्ञान आणि अज्ञान, ब्रह्म आणि गैर-ब्रह्म'. देवी उपनिषदातील तांत्रिक पैलू, जून मॅकडॅनियल म्हणतात, यंत्र, बिंदू, बीज, मंत्र, शक्ती आणि चक्र या शब्दांचा वापर आहे.
संदर्भ
वर्ग:धार्मिक संकल्पना वर्ग:हिंदू धर्म वर्ग:हिंदू दैवते
अगं अगं सूनबाई काय म्हणता सासूबाई?
बाह्य दुवे
वर्ग:मराठी दूरचित्रवाहिनी मालिका वर्ग:झी मराठी दूरचित्रवाहिनी मालिका
केसर आंबा
केशर आंबा हा लांबट असुन जाडीला पण आहे. चवीला गोड आहे. याची टिकून राहण्याची क्षमता जास्त आहे. याचे वजन 200 ते 300 ग्रॅम पर्यंत असते.
वर्ग:आंब्याचे प्रकार
२०१९-२० ऑस्ट्रेलिया महिला तिरंगी मालिका
२०१९-२० ऑस्ट्रेलिया महिला तिरंगी मालिका ही महिला ट्वेंटी२० तिरंगी क्रिकेट स्पर्धा ३१ जानेवारी ते १२ फेब्रुवारी २०२० दरम्यान ऑस्ट्रेलिया येथे झाली. या मालिकेत यजमान ऑस्ट्रेलिया महिलासह इंग्लंड महिला आणि भारत महिला हे देश सहभागी झाले. सदर मालिका २०२० महिला ट्वेंटी२० क्रिकेट विश्वचषकासाठी सराव व्हावा म्हणून खेळविण्यात आली.
अंतिम सामना
वर्ग:महिला क्रिकेट वर्ग:इ.स. २०२० मधील क्रिकेट वर्ग:ऑस्ट्रेलियामधील क्रिकेट
वेहलोळी
वेहलोळी हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील उत्तर कोकणातील पालघर जिल्ह्यातील पालघर तालुक्यातील एक गाव आहे.
भौगोलिक स्थान
सफाळे रेल्वे स्थानकापासून पश्चिमेला रामबाग मार्गाने गेल्यावर माकुणसारनाक्यावर डावीकडे गेल्यावर चटाळे, भादवे, मथाणे, एडवण, दातिवरे गावानंतर वैतरणा नदीच्या काठावर हे गाव लागते. सफाळे रेल्वे स्थानकापासून हे गाव २३ किमी अंतरावर आहे.
हवामान
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते. पावसाळ्यात येथे भातशेती, नागलीशेती केली जाते.
लोकजीवन
हे एक छोटे गाव आहे.२०११ च्या भारतीय जनगणनेनुसार गावात ७२ कुटुंबे राहतात. एकूण ३४५ लोकसंख्येपैकी १७३ पुरुष तर १७२ महिला आहेत.
नागरी सुविधा
गावात प्राथमिक शिक्षण,प्राथमिक आरोग्यसेवा, रस्ते वीजपुरवठा, सार्वजनिक स्वच्छता,पाणी पुरवठा इत्यादी आवश्यक गोष्टी उपलब्ध आहेत.महाराष्ट्र राज्य परिवहन महामंडळाच्या बसेस सफाळे रेल्वे स्थानकावरून येथे येण्यासाठी ठराविक वेळी उपलब्ध असतात.
जवळपासची गावे
दहिसर तर्फे मनोर, साखरे, नावझे, गुंदावे, साळिवळी, सावरे, खैरे, जानसई, ढेकाळे, वरई, नगावे तर्फे मनोर ही जवळपासची गावे आहेत.वेहलोळी गावासह जानसई, खैरे, वरई गावे खैरे ग्रामपंचायतीमध्ये येतात.
संदर्भ
१. https://www.census2011.co.in/data/subdistrict/4163-palghar-thane-maharashtra.html
२. https://villageinfo.in/maharashtra/thane/palghar.html
३. https://www.mapsofindia.com/lat_long/maharashtra/
४. http://tourism.gov.in/
वर्ग:पालघर तालुक्यातील गावे
आडघर
आडघर हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील मध्य कोकणातील रायगड जिल्ह्यातील माणगाव तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते.
संदर्भ
वर्ग:माणगाव तालुक्यातील गावे वर्ग:रायगड जिल्ह्यातील गावे