cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
शिक्षण
विकास लक्ष्ये
Universal Primary Education is one of the eight international Millennium Development Goals, towards which progress has been made in the past decade, though barriers still remain. Securing charitable funding from prospective donors is one particularly persistent problem. Researchers at the Overseas Development Institute have indicated that the main obstacles to funding for education include conflicting donor priorities, an immature aid architecture, and a lack of evidence and advocacy for the issue. Additionally, Transparency International has identified corruption in the education sector as a major stumbling block to achieving Universal Primary Education in Africa. Furthermore, demand in the developing world for improved educational access is not as high as foreigners have expected. Indigenous governments are reluctant to take on the ongoing costs involved. There is also economic pressure from some parents, who prefer their children to earn money in the short term rather than work towards the long-term benefits of education.
A study conducted by the UNESCO International Institute for Educational Planning indicates that stronger capacities in educational planning and management may have an important spill-over effect on the system as a whole. Sustainable capacity development requires complex interventions at the institutional, organizational and individual levels that could be based on some foundational principles:
Internationalization
Nearly every country now has universal primary education.
Similarities – in systems or even in ideas – that schools share internationally have led to an increase in international student exchanges. The European Socrates-Erasmus Programme facilitates exchanges across European universities. The Soros Foundation provides many opportunities for students from central Asia and eastern Europe. Programs such as the International Baccalaureate have contributed to the internationalization of education. The global campus online, led by American universities, allows free access to class materials and lecture files recorded during the actual classes.
The Programme for International Student Assessment and the International Association for the Evaluation of Educational Achievement objectively monitor and compare the proficiency of students from a wide range of different nations.
The internationalization of education is sometimes equated by critics with the westernization of education. These critics say that the internationalization of education leads to the erosion of local education systems and indigenous values and norms, which are replaced with Western systems and cultural and ideological values and orientation.
Education and technology in developing countries
Technology plays an increasingly significant role in improving access to education for people living in impoverished areas and developing countries. However, lack of technological advancement is still causing barriers with regards to quality and access to education in developing countries. Charities like One Laptop per Child are dedicated to providing infrastructures through which the disadvantaged may access educational materials.
The OLPC foundation, a group out of MIT Media Lab and supported by several major corporations, has a stated mission to develop a $100 laptop for delivering educational software. The laptops were widely available as of 2008. They are sold at cost or given away based on donations.
In Africa, the New Partnership for Africa's Development (NEPAD) has launched an "e-school program" to provide all 600,000 primary and high schools with computer equipment, learning materials and internet access within 10 years. An International Development Agency project called nabuur.com, started with the support of former American President Bill Clinton, uses the महाजाल to allow co-operation by individuals on issues of social development.
India is developing technologies that will bypass land-based telephone and Internet infrastructure to deliver distance learning directly to its students. In 2004, the Indian Space Research Organisation launched EDUSAT, a communications satellite providing access to educational materials that can reach more of the country's population at a greatly reduced cost.
Funding in developing countries
A survey of literature of the research into low-cost private schools (LCPS) found that over 5-year period to July 2013, debate around LCPSs to achieving Education for All (EFA) objectives was polarized and finding growing coverage in international policy. The polarization was due to disputes around whether the schools are affordable for the poor, reach disadvantaged groups, provide quality education, support or undermine equality, and are financially sustainable. The report examined the main challenges encountered by development organizations which support LCPSs. Surveys suggest these types of schools are expanding across Africa and Asia. This success is attributed to excess demand. These surveys found concern for:
The report showed some cases of successful voucher where there was an oversupply of quality private places and an efficient administrative authority and of subsidy programs. Evaluations of the effectiveness of international support to the sector are rare. Addressing regulatory ineffectiveness is a key challenge. Emerging approaches stress the importance of understanding the political economy of the market for LCPS, specifically how relationships of power and accountability between users, government, and private providers can produce better education outcomes for the poor.
Educational psychology
Educational psychology is the study of how humans learn in educational settings, the effectiveness of educational interventions, the psychology of teaching, and the social psychology of schools as organizations. The terms "educational psychology" and "school psychology" are often used interchangeably. Educational psychology is concerned with the processes of educational attainment in the general population and in sub-populations such as gifted children and those with specific disabilities. Educational psychology can in part be understood through its relationship with other disciplines. It is informed primarily by psychology, bearing a relationship to that discipline analogous to the relationship between medicine and biology. Educational psychology, in turn, informs a wide range of specialties within educational studies, including instructional design, educational technology, curriculum development, organizational learning, special education and classroom management. Educational psychology both draws from and contributes to cognitive science and the learning sciences. In universities, departments of educational psychology are usually housed within faculties of education, possibly accounting for the lack of representation of educational psychology content in introductory psychology textbooks (Lucas, Blazek, & Raley, 2006).
The intelligence–education relationship
Intelligence is an important factor in how the individual responds to education. Those who have higher intelligence tend to perform better at school and go on to higher levels of education. This effect is also observable in the opposite direction, in that education increases measurable intelligence. Studies have shown that while educational attainment is important in predicting intelligence in later life, intelligence at 53 is more closely correlated to intelligence at 8 years old than to educational attainment.
Learning modalities
Other commonly employed modalities include musical, interpersonal, verbal, logical, and intrapersonal.
Dunn and Dunn focused on identifying relevant stimuli that may influence learning and manipulating the school environment, at about the same time as Joseph Renzulli recommended varying teaching strategies. Howard Gardner identified a wide range of modalities in his Multiple Intelligences theories. The Myers-Briggs Type Indicator and Keirsey Temperament Sorter, based on the works of Jung, focus on understanding how people's personality affects the way they interact personally, and how this affects the way individuals respond to each other within the learning environment. The work of David Kolb and Anthony Gregorc's Type Delineator follows a similar but more simplified approach.
Some theories propose that all individuals benefit from a variety of learning modalities, while others suggest that individuals may have preferred learning styles, learning more easily through visual or kinesthetic experiences. A consequence of the latter theory is that effective teaching should present a variety of teaching methods which cover all three learning modalities so that different students have equal opportunities to learn in a way that is effective for them. Guy Claxton has questioned the extent that learning styles such as Visual, Auditory and Kinesthetic(VAK) are helpful, particularly as they can have a tendency to label children and therefore restrict learning. Recent research has argued, "there is no adequate evidence base to justify incorporating learning styles assessments into general educational practice."
Mind, brain, and education
Educational neuroscience is an emerging scientific field that brings together researchers in cognitive neuroscience, developmental cognitive neuroscience, educational psychology, educational technology, education theory and other related disciplines to explore the interactions between biological processes and education. Researchers in educational neuroscience investigate the neural mechanisms of reading, numerical cognition, attention, and their attendant difficulties including dyslexia, dyscalculia, and ADHD as they relate to education. Several academic institutions around the world are beginning to devote resources to the establishment of educational neuroscience research.
Philosophy
As an academic field, philosophy of education is "the philosophical study of education and its problems (...) its central subject matter is education, and its methods are those of philosophy". "The philosophy of education may be either the philosophy of the process of education or the philosophy of the discipline of education. That is, it may be part of the discipline in the sense of being concerned with the aims, forms, methods, or results of the process of educating or being educated; or it may be metadisciplinary in the sense of being concerned with the concepts, aims, and methods of the discipline." As such, it is both part of the field of education and a field of applied philosophy, drawing from fields of metaphysics, epistemology, axiology and the philosophical approaches (speculative, prescriptive or analytic) to address questions in and about pedagogy, education policy, and curriculum, as well as the process of learning, to name a few. For example, it might study what constitutes upbringing and education, the values and norms revealed through upbringing and educational practices, the limits and legitimization of education as an academic discipline, and the relation between education theory and practice.
Purpose of education
The purpose of education in a given time and place affects who is taught, what is taught, and how the education system behaves. For example, in the 21st century, many countries treat education as a positional good. In this competitive approach, people want their own students to get a better education than other students. This approach can lead to unfair treatment of some students, especially those from disadvantaged or marginalized groups. For example, in this system, a city's school system may draw school district boundaries so that nearly all the students in one school are from low-income families, and that nearly all the students in the neighboring schools come from more affluent families, even though concentrating low-income students in one school results in worse educational achievement for the entire school system.
Curriculum
An academic discipline is a branch of knowledge which is formally taught, either at the university – or via some other such method. Each discipline usually has several sub-disciplines or branches, and distinguishing lines are often both arbitrary and ambiguous. Examples of broad areas of academic disciplines include the natural sciences, mathematics, computer science, social sciences, humanities and applied sciences.
Instruction
Instruction is the facilitation of another's learning. Instructors in primary and secondary institutions are often called teachers, and they direct the education of students and might draw on many subjects like reading, writing, mathematics, science and history. Instructors in post-secondary institutions might be called teachers, instructors, or professors, depending on the type of institution; and they primarily teach only their specific discipline. Studies from the United States suggest that the quality of teachers is the single most important factor affecting student performance, and that countries which score highly on international tests have multiple policies in place to ensure that the teachers they employ are as effective as possible. With the passing of NCLB in the United States (No Child Left Behind), teachers must be highly qualified.
शिक्षणाची अर्थव्यवस्था
It has been argued that high rates of education are essential for countries to be able to achieve high levels of economic growth. Empirical analyses tend to support the theoretical prediction that poor countries should grow faster than rich countries because they can adopt cutting edge technologies already tried and tested by rich countries. However, technology transfer requires knowledgeable managers and engineers who are able to operate new machines or production practices borrowed from the leader in order to close the gap through imitation. Therefore, a country's ability to learn from the leader is a function of its stock of "human capital". Recent study of the determinants of aggregate economic growth have stressed the importance of fundamental economic institutions and the role of cognitive skills.
At the level of the individual, there is a large literature, generally related to the work of Jacob Mincer, on how earnings are related to the schooling and other human capital. This work has motivated many studies, but is also controversial. The chief controversies revolve around how to interpret the impact of schooling. Some students who have indicated a high potential for learning, by testing with a high intelligence quotient, may not achieve their full academic potential, due to financial difficulties.
Economists Samuel Bowles and Herbert Gintis argued in 1976 that there was a fundamental conflict in American schooling between the egalitarian goal of democratic participation and the inequalities implied by the continued profitability of capitalist production.
शिक्षणाचे भविष्य
आता अनेक देश त्यांच्या नागरिकांना शिकवण्याच्या पद्धती कठोरपणे बदलत आहेत. जग हे आतापर्यंतच्या सर्वात गतिमान दराने बदलत आहे, त्यामुळे बरेच ज्ञान फार लवकर अप्रचलित व अयोग्य ठरते. त्यामुळे नविन ज्ञान लवकर व जलद मार्गाने ग्रहण करण्याची: अध्ययन कौशल्ये शिकवण्यावर भर पडत आहे. फिनलँडच्या विद्यालयांनी संज्ञा आधारित अध्ययनासारखी नविन गोष्ट प्रस्तुत करून, सामान्य विषय-आधारित अभ्यासक्रमे सोडण्यास सुरुवात केली आहे, जिथे विद्यार्थी हवामान बदलासारख्या संकल्पना शिकतात. अपारंपारिक विद्यार्थी, जसेे प्रथम पिढी विद्यार्थ्यांसाठी मार्ग व  कार्यक्रम राबवणाऱ्या सक्रिय शैक्षणिक संस्थासुद्धा आहेत.prog
शिक्षण लवकरच बालकांसाठी आरक्षित गोष्ट राहणार नाही. प्रौढांनासुद्धा त्याची गरज आहे. काही शासकीय यंत्रणा, जसे की फिनलँडमधील फिनिश नाविण्य निधी (सित्र), यांची तर अनिवार्य आजिवन शिक्षणाची योजना आहे.
टिपा
King's School Canterbury has been in continuous existence from 597 AD
बाह्य दुवे
्
सतार
भारतातही एक तीन तारांचे वादय होते. संगीत रत्नाकरा त यास त्रितंत्री म्हटले आहे. या प्राचीन त्रितंत्री वीणेची सतार ही सुधारित आवृत्ती असावी, असे मानले जाते. मुळात तीन तारा असलेल्या या वादयात सुधारणा होऊन, सध्याची प्रचलित सात तारांची सतार विकसित झाली. पर्शियन सेहतार वरून (तीन तारांचे वादय) सेतार, सितार ही पर्यायी नामरूपे आली असावीत, असेही मानले जाते. सेह या फार्सी शब्दाचा अर्थ तीन असा आहे. त्यावरून या वादयाला सितार हे नाव मिळले होते. संगीतसमयसार या गंथात सितार हेच नाव आहे. सेहतार (सेतार) या काश्मीरी वादयाशी प्रचलित सतारीचे बरेचसे साम्य आढळून येते. मूळच्या तीन ऐवजी सध्याच्या प्रचलित सात तारांमुळे ‘ सप्ततार ’ वरून सतार, अशीही उपपत्ती मांडली जाते. ‘ ऊद ’ या पर्शियन वादयाशी सतारीचे खूपच साम्य आढळते. या पर्शियन वादयाची एतद्देशीय वीणाप्रकाराशी सांगड घालून अमीर खुसरौ या संगीतकाराने तेराव्या शतकात सतार निर्माण केली, अशी पारंपरिक समजूत रूढ असली, तरी त्याविषयी मतभेद आहेत. अमीर खुसरौशी नामसाधर्म्य असलेल्या खुसरौ खान (सुप्रसिद्ध सदारंग या गायकाचा बंधू) या अठराव्या शतकातील संगीततज्ज्ञाने सतारीचा शोध लावला, असेही एक मत आहे. सतारीचा आकार साधारणपणे ⇨ तंबोऱ्या सारखा असतो संगीतसार या गंथात निबद्ध (स्वरांचे पडदे असलेला) तंबूर (तंबोरा) म्हणजेच सितार होय, असे म्हटले आहे. तंबोऱ्याप्रमाणेच सतारीला एक भोपळा, गळा व एक लाकडी पोकळ दांडी असते. दांडी वरच्या बाजूला चपटी व खालून गोलाकार असते. तिची लांबी सु. ३ फुट (सु. ९० सेंमी.) व रूंदी सु. ३ इंच (सु. ७.५ सेंमी.) असते. या दांडीवर वकाकार, पितळी वा पंचरसी धातूचे १९ ते २१ पडदे असतात. तारांच्या आधारासाठी हस्तिदंती पट्टी व घोडी, तसेच स्वरमेलनासाठी खुंटया असतात. वादनासाठी असलेले पितळी पडदे हे ⇨ वीणे प्रमाणे अचल (स्थिर) नसून, ते चल म्हणजेच वेगवेगळ्या थाटांनुसार खालीवर सरकवून बदलण्याजोगे – सरकते असतात. सतारीच्या सात तारा पुढीलप्रमाणे असतात: डावीकडून पहिली, पोलादाची असते व ती मध्यमात लावतात. डाव्या तर्जनीने व मध्यमेने या तारेवर योग्य पडदयावर दाब देऊन किंवा तार खेचून बहुतेक सर्व वादन करतात. दुसरी व तिसरी (किंवा जोडी) पितळेची असून त्या षड्ज, मध्यमात मिळवतात. चौथी व पाचवी ह्यादेखील पितळेच्याच असून त्या पंचमात लावतात. सहावी व सातवी या शेवटच्या दोन तारांना चिकारीच्या तारा म्हणतात आणि त्या तारा षड्जात असतात
शिक्षण
बाह्य दुवे
वर्ग:Main topic articles * वर्ग:९ जानेवारी २०१८ कार्यशाळा
युएफा यूरो २०१२ गट ड
गुणांकन
सर्व वेळा स्थानिक वेळेनुसार (यूटीसी +३)
गट ड गोल
ठळक अक्षरातील खेळाडू बाद फेरी खेळतील.
गट ड शिस्तभंग माहिती
वर्ग:युएफा यूरो २०१२
वाकी (इगतपुरी)
वाकी हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नाशिक जिल्ह्यातील इगतपुरी तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथे मार्चच्या मध्यापासून जूनच्या पूर्वार्धापर्यंत उन्हाळा असतो. उन्हाळ्यात हवामान सामान्यतः उष्ण असून तापमान ३७ ते ३९ सेल्सीअसपर्यंत असते.जून महिन्याच्या मध्यापासून पावसास सुरुवात होऊन ऑक्टोबरच्या मध्यापर्यंत पावसाळा असतो. सर्वसाधारण नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी या काळात थंडी असते.वार्षिक सर्वसाधारण हवामान उष्ण व विषम असते.वार्षिक पर्जन्यमान २०५० मि.मी.पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:इगतपुरी तालुक्यातील गावे वर्ग:नाशिक जिल्ह्यातील गावे
पश्चिम अहमदाबाद लोकसभा मतदारसंघ
अहमदाबाद पश्चिम हा भारत देशाच्या गुजरात राज्यामधील २६ लोकसभा मतदारसंघांपैकी एक आहे. हा मतदारसंघ २००८ साली निर्माण करण्यात आला.
स्टेफान ग्रिख्टींग
वर्ग:स्वित्झर्लंडचे फुटबॉल खेळाडू वर्ग:रिकामी पाने वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
पश्चिम अहमदाबाद लोकसभा मतदारसंघ
खासदार
वर्ग:गुजरातमधील लोकसभा मतदारसंघ वर्ग:अहमदाबाद जिल्हा वर्ग:लोकसभा मतदारसंघ
बहिणाबाई पाठक (संत)
जीवन
बहिणाबाईचा जन्म, गोदावरीच्या उत्तरेस घृष्णेश्वराच्या पश्चिमेस, कन्नड तालुक्‍यातील वेळगंगा नदीच्या काठी देवगांव (रंगाऱ्याचे) येथे शके १५५१ मध्‍ये  झाला. तिच्‍या आईचे नांव जानकी व पित्‍याचे नांव आऊजी. माता-पित्‍यानी तिचा विवाह वयाच्‍या पाचव्या वर्षी त्याच गावापासून पाच कोसावर असलेल्या ३० वर्षाच्या रत्नाकर फाटक नावाच्या बिजवरांशी. त्यांना आधीची दोन मुले होती.
संत बहिणाबाईना लहानपणापासूनच परमार्थाची व भक्तीची ओढ होती. कथा – कीर्तने, पुराण-श्रवण आणि सत्‍पुरुषांची सेवा यात संत बहिणाबाई रमली होती. पण तिची संसारावरील आसक्‍ती कमी होऊन पारमार्थिक वृत्ती वाढत गेली. घरची गरिबी, शि़क्षणाचा अभाव, तरीही समाधानी वृत्ती व संतवृत्तीला साजेशी पांडुरंगाची ओढ मनात होतीच. अखंड नामस्मरण चालू असे. शेतात काम करीत असतानाही हा भक्तिभाव अभंगाचे रूपाने तिच्या मुखातून बाहेर पडे. पुढे कोल्‍हापूरच्या वास्‍तव्‍यात जयराम स्‍वामीच्‍या कथा कीर्तनाचा संत बहिणाबाईच्‍या मनावर प्रभाव पडला. ती रोज तुकारामाचे अभंग म्‍हणू लागली व तिने तुकारामाच्या दर्शनाचा ध्‍यास घेतला. तिला तुकोबारायांना सदगुरू करून त्‍यांचे अनुग्रह व आशीर्वाद घ्‍यावयाचा होता. म्‍हणून रात्रंदिवस तुकोबांचे अभंग म्हणत ती त्‍यांचे ध्‍यान करू लागली. भेटीपूर्वीच तुकोबारायांचे वैकुंठागमन झाल्यामुळे त्यांची प्रत्यक्ष भेट होऊ शकली नाही. शेवटी तुकाराम महाराजांचे वैकुंठगमन झाल्यावर बहिणाबाईची निष्ठा पाहून तुकोबारायांनी कार्तिक वद्य ५ शके १५६९ रोजी स्‍वप्‍नात येऊन तिला साक्षात दर्शन व गुरुपदेश दिला. बहिणाबाईचे सारे जीवन गुरूबोधामुळे बदलून गेले. तिने आपले गुरू संत तुकाराम महाराज व त्यांचीही गुरुपरंपरा आपल्या अभंगांत वर्णन केली आहे. तुकाराम महाराजांविषयीं प्रत्यक्ष माहिती असलेल्या कवयित्रीचे हे अभंग आहेत, त्यामुळे या अभंगांना विशेष महत्त्व आहे. त्यांचे वर्णन करताना गेल्या शतकातील एक श्रेष्ठ संत, संतचरित्रकार आणि 'श्री गजानन विजय'कर्ते संतकवी दासगणू महाराज लिहितात, "पहा केवढा अधिकार .. ऋणी तिचा परमेश्वर ...". त्यांच्या अभंगांंपैकी 'संत कृपा झाली। इमारत फळा आली ॥' हा अत्यंत प्रसिद्ध अभंग आणि 'घट फुटलियावरी। नभ नभाचे अंतरी॥' हा शेवटचा अभंग सांगितल्यावर त्या समाधिस्थ झाल्या. या साध्वीची समाधी शिऊर या गावी आहे.
चमत्कार
असे सांगतात की बहिणाबाईंना त्यांच्या पूर्वीच्या बारा जन्मांचे स्मरण होते. तेरावा जन्म स्त्रीचा म्हणजे बहिणाबाईंचा होय. संत बहिणाबाईनी आपल्या बारा जन्माचे पस्तीस अभंग आपल्या मुलाला सांगितले.
या साध्वीच्या चरित्रातील एक प्रसंग ज्ञात आहे तो असा : नेमाप्रमाणे एकादशीच्या वारीकरिता पंढरीला निघालेल्या असताना त्याना अचानक थंडी वाजून ताप भरला. परंतु पांडुरंगाच्या भेटीची एवढी तळमळ, की त्यांनी अंगावरच्या फाटक्या घोंगडीला विनंती केली, "ही माझी हुडहुडी तात्पुरती तुझ्याजवळ ठेव. एवढी वारी करून येईन आणि मग माझा भोग भोगीन." ही घोंगडी त्यानी एका झाडावर ठेवली व त्या वारीस निघून गेल्या. त्या सुखरूप परत येईपर्यंत ते झाड हिंव भरल्यासारखे थडथड हालत होते.
एका दिवशी बहिणाबाई रामाच्या मंदिरात पूजा करत होत्या त्यावेळेस रामदास स्वामींनी बहिणाबाईंना दिलेल्या हनुमानाच्या मूर्तीने तोंड उघडले व बहिणाबाईंच्या हाताने तीर्थ पिले सध्या ती मूर्ती शिऊर गावातील त्यांचा निवासस्थानी मंदिरात सुखरूप आहे.
रचना
ज्ञानदेवे रचिला पाया, तुका झालासे कळस!, या प्रसिद्ध अभंगाची रचना साध्वी बहिणाबाई यांचीच आहे.
संपूर्ण अभंग असा -
संत कृपा झाली। इमारत फळा आली।
ज्ञानदेवे रचिला पाया। उभारिले देवालया।
नामा तयाचा किंकर। तेणे विस्तरिले आवार।
बहिणा फडकती ध्वजा। तेणे रूप केले ओजा॥
बाह्य दुवे
वर्ग:हिंदू संत वर्ग:कवी वर्ग:इ.स. १६२९ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १७०० मधील मृत्यू वर्ग:मराठी संत वर्ग:वारकरी संप्रदायातील व्यक्ती
कंधार तालुका
कंधार हा भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नांदेड जिल्ह्याचा एक तालुका आहे. येथील लोकसंख्या सुमारे २०००० आहे. कंधाराचा किल्ला प्रसिद्ध आहे.
हवामान
नैऋत्य मान्सूनमुळे पडणाऱ्या पावसाळ्याचा ऋतू वगळता येथील हवामान सर्वसाधारणपणे कोरडेच असते. येथे वर्षात चार ऋतू असतात. हिवाळा हा नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी अखेरपर्यंत असतो. त्यानंतर येणारा उन्हाळा मात्र जूनच्या पहिल्या आठवड्यापर्यंत खेचला जातो. नैऋत्य मान्सूनचा पाऊस त्याच्या पाठोपाठ येतो आणि ऑक्टोबरच्या पहिल्या आठवड्यापर्यंत टिकतो. शेष ऑक्टोबर आणि नोव्हेंबरचा पूर्वार्ध हा मान्सूनोत्तर गरमीचा काळ असतो. सरासरी वार्षिक पर्जन्यमान ९८५ मि.मी.आहे. नैऋत्य मोसमी वाऱ्यापासून पडणाऱ्या पावसाचे प्रमाण एकूण वार्षिक पर्जन्याच्या ८५ टक्के आहे. जुलै आणि ऑगस्ट हे वर्षातील सर्वाधिक पर्जन्याचे महिने आहेत.
प्रेक्षणीय स्थळे
मौजे- पानभोशी ता. कंधार जि. नांदेड येथे महादेव मंदिर असून पानभोशी गावात जुने मठ आहे
संदर्भ
वर्ग:नांदेड जिल्ह्यातील तालुके वर्ग:महाराष्ट्रातील तालुके वर्ग:नांदेड जिल्हा
मिहालि कॅरोल्यी
काउंट मिहाली अॅडम ज्योर्जी मिक्लोस कॅरोल्यी दि नॅगिकॅरोलि (४ मार्च, १८७५ - १९ मार्च, १९५५) हे हंगेरीच्या पहिल्या प्रजासत्ताकाचे राष्ट्राध्यक्ष आणि पंतप्रधान होते.
वर्ग:हंगेरीचे राष्ट्राध्यक्ष वर्ग:इ.स. १८७५ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १९५५ मधील मृत्यू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
तंतुवाद्य
हे वेगवेगळ्या जाडीच्या,धातुच्या एक वा अनेक तारांद्वारे ट्णकार/नाद निर्माण करून मानवी हाताच्या बोटांच्या अथवा धनुकली(बो) द्वारे वाजविण्यात येणारे वाद्य असतात.
सतार,तंबोरा वीणा सारंगी गिटार, व्हायोलिन इत्यादी ही तंतुवाद्ये होत.
वर्ग:वाद्ये
स्पाइस मोबाईल
स्पाइस मोबाइल ही भारतातील भ्रमणध्वनी साधने विकणारी कंपनी आहे.
तंतुवाद्य
Хордофон
स्पाइस मोबाईल
वर्ग:भारतातील भ्रमणध्वनिसेवा प्रदानकर्ते वर्ग:भारतातील दूरध्वनी सेवा प्रदानकर्ते वर्ग:रिकामी पाने
लिसा डी लीउ
वर्ग:रतिअभिनेत्रींवरील अपूर्ण लेख वर्ग:स्त्री चरित्रलेख
ब्रिजटाउन
ब्रिजटाउन ही बार्बाडोस ह्या द्वीप-देशाची राजधानी व सर्वात मोठे शहर आहे. ब्रिजटाउन हे वेस्ट इंडीजमधील एक मोठे पर्यटन आकर्षण आहे.
वर्ग:बार्बाडोस वर्ग:उत्तर अमेरिकेतील देशांच्या राजधानीची शहरे
हेमांगिनी रानडे
रानडे, हेमांगिनी रानडे, हेमांगिनी वर्ग:रिकामी पाने वर्ग:स्त्री चरित्रलेख
मार्को पादालिनो
वर्ग:स्वित्झर्लंडचे फुटबॉल खेळाडू वर्ग:रिकामी पाने वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
जुर्माना (हिंदी चित्रपट)
जुर्माना हा एक हिंदी भाषा भाषेतील चित्रपट आहे. या मध्ये अमिताभ बच्चन यांनी काम केले होते.
वैश्य
वैश्य समाज हा प्राचीन हिंदू समाजव्यवस्थेनुसार एक वर्ण होता. या वर्णातील व्यक्ती शेती, पशुपालन, व्यापार व इतर अर्थव्यवस्थेशी संबंधित कामे करायची. आधुनिक काळात या वर्णातील लोक अनेक प्रकारची कामे करताना दिसून येतात. जातीव्यवस्था ही पेशवे काळात जास्त प्रमाणात रूढ झाली.ह्या काळात जातीव्यवस्थेचे वर्गीकरण १८ अलुतेदार, १२ बलुतेदार आणि वतनदार असे होते. बलुतेदार हे सुतार, लोहार, चांभार, महार, मांग, कुंभार, न्हावी, धोबी, गुरव, जोशी, भाट.. अलुतेदार हे सोनार, जंगम, शिंपी, कोळी, माळी, डवरी, गोसावी, रामोशी, तेली, तांबोळी व गोंधळी इत्यादी. ह्या लोकांकडून सामानाची देवाणघेवाण करणारा एक व्यापारी वर्ग होता. त्या वर्गातील लोकांना वैश्यवाणी म्हणत असे. हा वैश्यवाणी समुदाय व्यापार आणि व्यवसायासाठी वेगवेगळ्या भागात गेला.कालांतराने त्याच ठिकाणी त्यांनी आपला समुदाय निर्माण केला.त्यावरून वैश्यवाणी समाजात वेगवेगळ्या शाखा निर्माण झाल्या. ठाणे रायगड जिल्हातील लोकांना ठाणेकर वैश्य म्हणतात.
रत्‍नागिरी जिल्ह्यातील लोकांना संगमेश्वरी वैश्य म्हणतात.
सिंधुदुर्ग जिल्ह्यातील लोकांना कुडाळेश्वर वैश्य म्हणतात.
उत्तर कन्नड जिल्ह्यातील लोकांना कारवारी वैश्य म्हणतात. कोल्हापूरातील व पश्चिम महाराष्ट्रातील लोकांना देशस्थ वैश्य म्हणतात. बेळगावातील लोकांना बेळगावी वैश्य म्हणतात.
शास्त्रीय वर्ण प्रणालीतील तिसरा उच्चतम वैश्य समुदाय हा गोव्यातील कुडाली व नीसचा एकल गट आहे जो नंतर व्यापार आणि व्यवसायासाठी इतर शहरी भागात स्थायिक झाला. विशेषतः कुडाळ, म्हापसा, फोंडा, मडगाव इथे राहणारे वैश्य पोर्तुगीज सत्ता असताना व्यापार आणि पोर्तुगिजांनी चालवलेले धर्मपरिवर्तन व अत्याचार यामुळे वेगवेगळ्या राज्यात स्थलांतरित झाले.
कोकणस्थ वैश्य
या समाजाची मूळ वस्ती गोदावरी तीरी मुंगीपैठण येथे होती. दूर्गा देवीच्या दुष्काळामध्ये या समाजाची पांगापांग होऊन निरनिराळ्या घाटांनी हे लोक कोकणात उतरले आणि तिथे स्थायिक झाले म्हणून त्यांना "कोकणस्थ वैश्य" म्हणतात.
आंभोरा (केळापूर)
आंभोरा हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील यवतमाळ जिल्ह्यातील केळापूर तालुक्यातील एक गाव आहे.
वैश्य
कोकणस्थ वैश्य
कोकणात जे प्रमुख दोन व्यापारी वर्ग आहेत. त्यापैकी प्रस्तुत समाज हा रत्‍नागिरी जिल्हातील प्रभानवल्ली व संगमेश्वर ह्या दोन ठिकाणी उतरला नंतर इतर जिल्हात म्हणजे करवीर (कोल्हापूर) आणि कुलाबा (रायगड) येथे गेला. अशी माहीती वैश्य संदर्भ ग्रंथात आहे.
ग्रॅहाम डाउलिंग
ग्रॅहाम थोर्न डाउलिंग (मार्च ४, इ.स. १९३७:क्राइस्टचर्च, न्यू झीलँड - ) हा 🇳🇿 new zealandकडून आंतरराष्ट्रीय क्रिकेट खेळलेला खेळाडू आहे.
वैश्य
कोकणस्थ वैश्य
विजापूरच्या दरबारातून मुसलमानी अमदानीत मिळालेल्या सनदा निरनिराळ्या घराण्यांना मिळाल्या त्यांना नंतर शेट्ये हे आडनाव प्राप्त झाले. ह्या नावाने आज ही ओळखले जातात. विशालगड संस्थानापैकी वायकूळ घराण्याच्या जून्या दप्तरात अजूनही पुष्कळ सनदांची नोंद आहे.
आंभोरा (केळापूर)
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
ग्रॅहाम डाउलिंग
डाउलिंग, ग्रॅहाम डाउलिंग, ग्रॅहाम वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
वैश्य
रायगड जिल्हातील वैश्य
मराठी सत्तेच्या उदयापूर्वी अदिलशहा, निजामशहा,मोगल, नवाब सिद्दी ह्यांची सत्ता होती. महाड माणगाव, पोलादपूर हा परीसर अदिलशहाच्या ताब्यात होता तर पश्चिम किनारपट्टी वरील मुरूड, श्रीवर्धन, म्हसळा,रोहा ह्या भागात सिद्दीचे वर्चस्व होते जिल्हाच्या उत्तरेकडील किनारपट्टी पनवेल, उरण या भागावर इंग्रजांनी बस्तान बसविले होते.
ह्या भागातील सुपारी, नारळ, मसाल्याचे पदार्थ इत्यादी वस्तूंचा व्यापार करण्यासाठी  वैश्य आले त्यांना  रायगडी वैश्य असे म्हंटले जाते.
आंभोरा (केळापूर)
संदर्भ
वर्ग:केळापूर तालुक्यातील गावे वर्ग:यवतमाळ जिल्ह्यातील गावे
वैश्य
रायगड जिल्हातील वैश्य
प्रामुख्याने अलीबाग, श्रीवर्धन, आदगाव, बोर्ली पंचायतन इथे वैश्यवाणी समाज जास्त आढळून येतो. ह्या भागात मापुस्कर, कोकाटे, खातू, गांधी, देवळेकर ही आडनावे आहेत.
कालांतराने रेल्वे सुरू झाल्यावर काही व्यापारी मुंबईच्या दिशेने वाटचाल करू लागले मुंबईत आल्यावर काही लोकांनी छापखाना व पानाच्या वखारी सुरू केल्या ह्या व्यापारात ते नावारूपाला आले. देवळेकर ,हेगीष्टे ह्यांनी छापखाने काढले तर मापुस्कर, खातू ह्यांनी पान व तंबाखूच्या वखारी उत्तम प्रकारे चालविल्या. इतर लोक किराणा माल व कापड व्यवसाय करत आहेत.
पाटणस्थ वैश्य
पाटणस्थ वैश्य समाज हा प्रथम रायपाटण व खारेपाटण येथे वस्ती करून राहीला असावा. खारेपाटण ही पेठ प्राचीन काळापासून भरभराटीस आलेली होती. हे एक व्यापारी केंद्र आणि खाडीचे बंदर म्हणून प्रसिद्ध होते. म्हणून इथल्या वैश्य समाजाला पाटणस्थ वैश्य नाव पडले असावे.
ह्यांची लोकवस्ती गगनबावडा, भुईबावडा, पन्हाळा, भूदरगड तालुका आणि राधानगरी- चांदे  या मार्गावरून थेट कोल्हापूर पर्यत आढळते. घाटमाथ्यावर ह्यांची वस्ती जास्त आहे. तसेच रत्‍नागिरीच्या मध्य विभागात म्हणजे राजापूर व देवगड या तालुक्यात ही हा समाज आहे. याशिवाय पुणे मुबई शहरात ही वास्तव्य आढळते.
पूर्वी हे लोक खायची पाने, केळी, हळद, व तागाचे व्यापार मोठ्या प्रमाणात करत असे.
बामणे या गावात लाडवाडी, कोकाटेवाडी, जैतापकरवाडी मध्ये पाटणस्थ वैश्यांची घरे आहेत.ह्यांची ग्रामदेवता चाफाबाईचें देऊळ गावाच्या मध्यवर्ती असे आहे. मालक व पुजारी पाटणस्थ वैश्य आहेत.
ठाणेकर वैश्य
ठाणेकर वैश्य समाज हा अंबरनाथ, शहापूर,आटगाव, खर्डी,अंबाडी, बेलापूर, भिवंडी, बदलापूर, चिंचघर, डोंबिवली, दुगाड, वसई, कुळगाव, कल्याण, खातिवली, मुरबाड, पडघे, टिटवाळा, ठाणे, वासिंद, विक्रमगड, वाडा, वज्रेश्वरी, जव्हार,पनवेल, कर्जत,खालापूर, पेण येथे खेड्या पाड्यात पसरलेला आहे.
हा समाज येथे केव्हा आला याचा काही पुरावा मिळू शकला नाही. साधारण दिडशेवर्षा पूर्वी व्यापारासाठी नाशिक,नगर व बोरघाटातून येथे आला असावा.
काही पुरावे असे मिळतात की 350 वर्षापूर्वी पोर्तुगीज काळात त्यांनी धर्मपरिवर्तन सुरू केल्यामुळे आणि अत्याचार सुरू केल्यामुळे मोठ्या संख्येने तेथील वैश्य बांधव कुडाळ, मापसा, बांदा,गोवा, परिसरातून कल्याण बंदराजवळ वास्तव्यास आले. कल्याण बंदर हे अति प्राचीन काळापासून फार मोठी बाजारपेठ होती, तसा उल्लेख प्राचीन इतिहासातही आढळतो. प्राचिन काळात हा परिसर कोळवण प्रांत नावाने परिचित होता. त्यामुळे कुडाळ परिसरातून निघून अनेक वैश्य वाणी बांधव कल्याण जवळील शहापूर, मुरबाड, वाडा, भिवंडी, अंबरनाथ, ठाणे,पनवेल,वसई येथे स्थायिक झाले. ठाणे जिल्ह्यात पातकर आडनावाची कुटुंबे मोठ्या संख्येनं पार खेड्यापाड्यात शेती आणि वास्तव्य करताना पूर्वापार आढळतील. कुडाळ जवळील पाट या गावात जाऊन चौकशी केली असता असे समजले की पूर्वी मोठ्या संख्येने वैश्य वाणी त्या ठिकाणी वास्तव्यास होते. हे सर्व पाट चे पाटकर हे आडनाव लावत असत. पोर्तुगीजांच्या काळात हे लोक तिकडून निघाले आणि कल्याण बंदर परिसरात येऊन वास्तव्य, आणि शेती,व्यापार करू लागले. कल्याणच्या आजूबाजूच्या परिसरात म्हणजेच शहापुर,वाडा,भिवंडी येथे आदिवासी मोठ्या संख्येने राहत असल्याकारणाने बोलीभाषा आदिवासीं सारखी असल्यामुळे पाटकर या शब्दाचा अपभ्रंश पातकर झाला असावा. पाट पंचक्रोशीचे ग्रामदेवता माऊली देवी आहे. तेथून हे पाटकर शहापूर जवळ परिसरात वास्तव्य करू लागल्यामुळे शहापूर येथील डोंगराला माऊली चा डोंगर म्हणून संबोधले जाऊ लागले असावे ,कारण वस्तुस्थिती पाहता माऊली किल्ला असा कोणताही किल्ला अस्तित्वात नाही, तर इतर नाव असलेले दोन गडांची नावे या डोंगराला आहेत, त्यामुळे असा तर्क लावला जाऊ शकतो.आजही कुडाळ,मापसा, गोवा, बांदा, वर कोल्हापूर, सातारा या परिसरामध्ये पाटकर या आडनावाचे वैश्य वाणी मोठ्या संख्येने आढळतात. या ठिकाणी हे पूर्वपार सुपारी, पान,धान्य व्यापारी,सावकार, जमीनदार होते, आजही काही गर्भ श्रीमंत आहेत, मोठे व्यापारी आहेत. देशात इतरही ठिकाणी पाटकर आडनाव असलेले वैश्य वाणी (बनिया) मोठ्या संख्येने आहेत. गुजरात मध्ये बडोदा येथे आहेत, इंदोर,भोपाळ, बिहारमध्ये पाटणा, कर्नाटकात आहेत. सतना शहरात मोठा पाटकर बाजार आहे, तेथें सर्व व्यापारी हे पाटकर आडनावाचे वैश्य वाणी आहेत. कर्नाटकात पत्तुकेरू, पट्टुकर आहेत. पट म्हणजे रेशीम म्हणजेच सिल्क. रेशीम चे व्यापार करणारे ते pattukeru,हेच दक्षिण भारतात pattukar आडनांव लावतात. पट, पट्टूचे कारिगर ते पत्तुगेरू. हेच समाज बांधव दक्षिणेकडून गोवा मालवण प्रांतात आले आणि त्यानंतर ठाणे जिल्ह्यात आले. नगरपट्ट्यामध्ये गुजरे, मुंडे आडनावाचे समाज बांधव मोठ्या संख्येने सापडतील. शेटे, शेट्टी,शेट्ये,शेठे, सेठ,महाजन, चौधरी, या आडनावाचे वैश्य वाणी समाज बांधव संपूर्ण देशात आपल्याला पाहायला मिळतील, महराष्ट्रात नासिक, पुणे, रत्‍नागिरी, कोल्हापूर, ठाणे,रायगड,नांदेड, परभणी बीड,अकोला, धुळे, जळगाव या जिल्ह्यात शेठ,शेटे,बिले,बिल्ले,शेठे महाजन तसेच कर्नाटकात शेट्टी आडनावे असलेले वैश्य वाणी मोठ्या प्रमाणात वास्तव्यास आहेत. शेठ म्हणजे यांना पुर्वी साव म्हणायचे.साव या शब्दाचा अपभ्रंश सावठं,साठ सेठ, शेट असा झाला.सावजींचा व्यवसाय हा शेती,हॉटेल,मिठाई, धांन्य व्यापार, घाउक बाजार शेतमाल खरेदी,
साव.कारी हा
मुंबई सारख्या औद्योगिक शहरात मोठ्या संख्येने गिरण कामगार म्हणून वैश्य वाणी कोकणातून,मालवण,कुडाळ, बांदा म्हापसा, बेळगाव, गोवा येथून मुंबईस आलेले आढळून येतात.
ठाणेकर वैश्यांची आडनावे:
तेलवणे,दलाल, पातकर,गुजरे, महाजन, सोनटक्के, मलबारी, कोथिंबरे, शेठे, पांडव, म्हात्रे, खडकबाण, पनवेलकर, खिसतमराव, शेटे, शेट्ये,गंधे, पाठारी, बिडवी, मुरबाडकर, तांबोळी, कोंडलेकर, आंबवणे, रोडगे, उबळे, जगे, आळशी, हरदास, काबाडी, भरणुके, बडे, चौधरी, मनोरे, पुण्यार्थी, मुंडे, सिगासणे, आंग्रे, जुकर, शहाणे, शेरेकर, राखाडे, भोपतराव, गोरी, वाणी, झिंजे, निकते, रोठे, पेणकर, पुणेकर, आनंंदे, दुगाडे, फक्के, दामोदरे, ठकेकर, लोखंडे, झुगरे, ठाकरे, पोटे, दुगाडे, गोरे, भुसारी, लाड, तांबडे, तोडलीकर,अस्वले,गिरी,शेरेकर,दामोदर.
कुलधर्म,कुलाचार :
बहुतांश ठाणेकर वैश्यांचे गोत्र काश्यप आहे. कुलदेवता तुळजाभवानी व जेजुरीचा खंडोबा आहे. इतर ही असू शकतात, आणि आहेत. रेणूका माता ही अनेक गावात ग्रामदेवता आहे. काहींची कुलदेवता जीवदानी, एकवीरा आहे, या दोन्ही माता रेणूका देवीची नावे आहेत.जीवदानी माता ही पांडवांनी ठेवलेलं रेणूका मातेचे नाव आहे. पांडवांनी रेणुका मातेकडे जीवनाचे दान मागितलं आणि मातेने त्यांना जीवनदान दिले ,म्हणून पांडवांनी रेणुका मातेची मूर्तीची प्राणप्रतिष्ठा करून तिला जीवनदायिनी माता असे संबोधले. तेव्हापासून रेणुका मातेचे वसई येथील स्थान जीवनदायिनी माता या नावाने प्रचलित झाले.कुडाळ,बांदा परिसरातून असलेल्यांचा ग्रामदैवत, गावदेव काळभैरव, रवळनाथ आहे. ग्रामदेवता माऊली, सातेरी आहे. यांचे गुरू गुरुदेव दत्त आहेत.
काही आडनावे ही सर्व  वैश्य समाजात सारखी आहेत पण राहाण्याचे स्थान जसे बदलले गेले तसे कूळ व गोत्र ही वेगळे असलेले पाहाण्यात आले आहे. व्यापारानिमित्त मूळ गावे बदलल्याने अनेकांना कुलदेवी, गावदेवी, गावदेव यांचा विसर पडला आहे. प्रथा, परंपरा, राखण देणे या पद्धतींचा काळानुरूप विसर पडलेला आहे. परंतु या प्रथा, परंपरा, राखण देण्याच्या पद्धती पुन्हा सुरू ठेवल्या पाहिजेत, अन्यथा त्याचे विपरीत परिणाम पुढील पिढ्यांना भोगावे लागतात. राखण ही देव देवतांना आणि पितरांना सोवळे आणि ओवळे स्वरूपात दिली जाते. राखण देऊन पीतरांना तृप्त केले जाते. आपले पितर तृप्त झाले तर ते सुद्धा आपल्यावर चांगली कृपादृष्टी ठेवतात. म्हणून पितरांच्या तृप्तीसाठी वर्षातून एकदा राखण देण्याची परंपरा वर्षानुवर्षे चालत आली आहे. ही राखण दरवर्षी बलिप्रतिप्रदे नंतरच्या कोणत्याही रविवारी दिली जाते. राखण म्हणजे पितरांच्या आवडीचे भोजन त्यांचा नैवेद्य असतो. त्यांच्या आवडीचे भोजन देऊन त्यांना तृप्त करावे लागते. आजही कोकण, मालवण, गोवा,कर्नाटक,कोल्हापूर, सातारा परिसर आणि इतर ही सर्वत्र ही परंपरा आवर्जून पाळली जाते.
गावदेवी ,ग्रामदेवता:
प्रत्येक गावची चतुःसीमा असते व त्या चतुःसीमेची रक्षण करणारी देवता तिला ग्रामदेवता म्हणजेच गावदेवी असे म्हणतात .प्रत्येक कुटुंबाचे मूळ घराणे ज्या गावात राहते तिला आपण मूळ एक पांढरी गावदेवी असे म्हणतो.एक पांढरी म्हणजे जिच्यावर मनुष्य घरदार करून राहतात ती जमीन ,पांढर म्हणजेच ग्रामदेवता. मूळ कुटुंबात विभक्त होऊन दुसऱ्या गावी किंवा शहरी स्थायिक झाल्यावर त्या गावची अथवा शहराची गावदेवी ही तुमची गावदेवी असली तरी शुभ कार्याचे वेळी मूळ पांढरी गावदेवीचा ही मान द्यावा लागतो .शुभ कार्याचे वेळी देव देवतांचे मान उलप्यांच्या रूपाने काढून ते त्यांना मानवायचे असतात .म्हणजेच देव ,देवतांचा मानपान करायचा असतो.
उलपा काढणे, मान देणे:
म्हणजे पत्रावळीवर एक नारळ, मूठभर तांदूळ ,पानाचा विडा आणि दक्षिणा ठेवणे व नारळावर व विड्यावर हळद ,कुंकू अक्षता व फुले वाहून प्रत्येक उलप्याला त्या त्या देवतेच्या नावाने गाऱ्हाणे घालतात. शुभ कार्य निर्विघ्नपणे पार पाडण्यासाठी कृपा आशीर्वाद मागतात .घरात मौजी बंधन विवाह यासारखे शुभ कार्य असल्यावर घरात देवासमोर उलपे काढावे लागतात .त्या उलप्यांची संख्या कमी अधिक असू शकते.
एक. घराण्याची कुलदेवता म्हणजेच कुलदेवी. आणि कुळदेव खंडोबा.
दोन. जागेचा रखवालदार,रवळनाथ,काळभैरव
तीन. सध्या वास्तव्य असलेलं गावातील ग्रामदेवतांचे म्हणजे गावदेवी, आणि मूळ पांढरी गाव देवतेचे असे  दोन उलपे काढावे लागतात.
चार .मुंबईत कार्य असल्यास मुंबादेवी ,महालक्ष्मी या देवीचे उलपे काढावे लागतात
पाच .मूळ खांब, मूळ पुरुषाचा उलपा
सहा. अनुग्रह घेतला असल्यास गुरूच्या नावाने एक उलपा
सात .घरात सात आसरा वगैरे देवतेचे स्थान असेल तर त्यांचा एक उलपा.
दर वर्षाची राखण :   व्यक्तिशः किंवा सर्व भाऊ की एकत्र येऊन मृग नक्षत्र असताना राखण देण्याची परंपरा प्रत्येक घराण्यात आहे व कुटुंबात सदैव सुख शांती नांदावी यासाठी राखण देण्याची परंपरा चालू ठेवावी .देवतांबरोबर त्यांचे गण असतात पित्रगण असतात. त्यातील दुष्ट शक्तींना आणि पितरांना नैवेद्याच्या स्वरूपात कोंबडा बकरा देण्याची परंपरा प्रथा आहे. त्यांचाही आशीर्वाद कुटुंबाच्या पाठीशी राहण्यासाठी त्यांना संतुष्ट ठेवण्यासाठी ही पूर्वपार प्रथा चालत आलेली आहे. ही परंपरा खंडित झाल्याने कुटुंबाला अनिष्ट परिणीमांना, दुःखांना सामोरे जावे लागले आहे. अशा रीतीने त्या त्या देवतेच्या नावाने पाच ते सहा राखण्या द्याव्या लागतात .त्यात देवतांना केवळ नारळ आणि पानाचा विडा म्हणजेच सोवळे तर काहीं गणांना, पितरांना नारळ, लिंबू व कोंबडा अथवा बकरा, मासे, मदिरा , काळीज, ५ प्रकारची मिठाई,५ प्रकारची गाठी,2 अंडी अश्या स्वरुपत ओवळा  द्यावा लागतो अशी प्रथा आहे.त्याला ओवळे असे म्हणतात. ही राखण पित्रगणाना घराबाहेर दक्षिण दिशेला द्यायची असते. त्यानंतर घरातील सर्व कुटुंबीयांनी सदर भोग ग्रहण करावा.
सोवळे : विडा आणि नारळ पाच देवांना ठेवावा
उदा. एक कुलदेवता म्हणजेच कुलदेवी, आणि कुलदेव खंडोबा ,ज्योतिबा
दोन जागेचा मालक रखवालदार मूळ पुरुष
तीन जलासरा (विहिरीजवळ)
चार मूळ गावदेवी, एक पांढरी, आणि सध्या वास्तव्यास असलेल्या गावची गावदेवी
पाच गावच्या खऱ्याचा.
बेळगावी वैश्य / कारवारी वैश्य
सोळाव्या शतकात पोर्तुगीजांच्या धर्मछळामुळे अनेक वैश्य गोवा सोडून स्थलांतरीत झाले. त्यापैकी काही कुटुंबे रामदुर्ग आंबोली (रामघाट) चोर्ले घाटामार्गे बेळगावात स्थलांतरीत झाली. ह्या समाजात प्रामुख्याने तीन प्रकारचे वैश्य आढळतात. नार्वेकर वैश्य, बांदेकर वैश्य, पेडणेकर वैश्य.
नार्वेकर वैश्य
सध्या बेळगाव, खानापूर, नंदगड, लोंढा, अळणावर, बीडी, कलघटगी, दांडेली, यल्लापूर, अनगोळ, तुड्ये, मुरूकुंबी, कडोली इत्यादी ठिकाणी ह्यांची वस्ती आहे. ह्यांची गावावरून आडनावे आहेत.या समाजाची कुलदैवत गोवा प्रातांत मंगेशी, म्हाडदोबा, श्री कणकेश्वरी, नागेशी, शांतादुर्गा, सप्तकोटेश्वर, काळभैरव ही आहेत.
बांदेकर वैश्य
मूळ बांद्याहून निघून कारवार, अकोला, हल्याळ, कुमठा, व होनावर येथे स्थायिक झाले. बांद्याहून आले म्हणून बांदेकर नाव पडले. बेळगाव शहर, पारसगड, अथणी,गोकाक येथे जास्त वस्ती ह्यांची आहे. ह्यांची आडनावे पोकळे, तायशेटे, शिरसाट, मुंगे, वेंगुर्लेकर, नेवगी, तेली, कुशे इत्यादी आहेत.
पेडणेकर वैश्य—पेडणे येथून स्थलांतरीत झाले म्हणून पेंडणेकर म्हणतात. हे लोक नावा पुढे शेट लावतात. हे लोक किराणा दुकान, मिठाई ,नारळ, केळी, सुपारी, चणे, कुरूमुरे इत्यादींचा व्यापार करत असत.
इतर वैश्य समाजातील पोटजाती विषयी थोडक्यात माहिती -
लाड वाणी -  यांची वस्ती बेलापूर, हल्याळ, शिरसी या भागात आहे. पूर्वी हे लोक घोड्यांचा व्यापार करत होते. आता कापड, किराणा विक्री व्यवसायात आहेत.कुलदैवत भवानी आहे.
नगर जिल्हात नगर व शेवगाव ह्या तालुक्यातील लाड वाणी हे गुजरातच्या लाट प्रदेशातून या भागात आले ह्यांची आडनावे चवाण, चिखले, चौधरी, गोसावी, जोशी, झारे, कराडे, खेळे, मोदी, पैठणकर, शेटे, अशी आहेत. यांची कुलदेवता अशनई येथील आशापुरी, तुळजाभवानी, शिंगणापूरचा महादेव, व पंढरपूरचा विठोबा आहे. हे शाकाहारी असतात. पिढीजात धंदा दुकानदारीचा आहे.
वैश्य समाजातील प्रकार
वर्ग:चातुर्वर्ण्य वर्ग:हिंदू समाजव्यवस्था
सेंवाड खुर्द
सेंवाड खुर्द हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नाशिक जिल्ह्यातील इगतपुरी तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथे मार्चच्या मध्यापासून जूनच्या पूर्वार्धापर्यंत उन्हाळा असतो. उन्हाळ्यात हवामान सामान्यतः उष्ण असून तापमान ३७ ते ३९ सेल्सीअसपर्यंत असते.जून महिन्याच्या मध्यापासून पावसास सुरुवात होऊन ऑक्टोबरच्या मध्यापर्यंत पावसाळा असतो. सर्वसाधारण नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी या काळात थंडी असते.वार्षिक सर्वसाधारण हवामान उष्ण व विषम असते.वार्षिक पर्जन्यमान २०५० मि.मी.पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:इगतपुरी तालुक्यातील गावे वर्ग:नाशिक जिल्ह्यातील गावे
साकी नाका
साकी नाका मध्य मुंबईच्या अंधेरी उपनगराच्या पूर्वेकडील एक भाग आहे.
हेही पहा
वर्ग:मुंबई
फिजी राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
वर्ग:रिकामी पाने फुटबॉल संघ वर्ग:ऑस्ट्रेलियामधील राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
इंडसइंड बँक सायबर सिटी मेट्रो स्टेशन
इंडसइंड सायबर सिटी स्टेशन हे रॅपिड मेट्रोरेलवरील गुरगावमधील एक रेल्वे स्टेशन आहे. याचे उद्घाटन ७ मे, २०१४ रोजी  झाले.
मालती बेडेकर
मालती बेडेकर (मार्च १८, इ.स. १९०५ - मे ७, इ.स. २००१) या मराठीतल्या आद्य स्त्रीवादी लेखिका समजल्या जातात. त्यांनी सहा कादंबऱ्या, दोन कथासंग्रह, सहा प्रबंध, प्रौढ साक्षरांसाठी चार पुस्तके, पाच नाटके, एक चित्रपटकथा लिहिल्या तसेच पाच इंग्लिश पुस्तकांची मराठी भाषांतरे केली.
ओळख
त्यांचे माहेरचे नाव बाळुताई खरे होते. त्यांच्या आईचे नाव इंदिरा खरे तर वडिलांचे नाव अनंतराव खरे होते. कृष्णाबाई मोटे या लेखिका आणि समाजशास्त्रज्ञ त्यांच्या मोठ्या भगिनी होत. १९३८ साली बाळुताईंचा विवाह विश्राम बेडेकरांशी झाला.
मालती बेडेकर यांनी आपले काही लिखाण विभावरी शिरुरकर ह्या नावाने लिहिले आहे. ते लिखाण कृष्णाबाई मोटे यांचे पती ह.वि. मोटे यांनी प्रकाशित केले. या पुस्तकांनी महाराष्ट्रात त्याकाळी प्रचंड खळबळ उडाली होती. ही पुस्तके लिहिण्यापूर्वी श्रद्धा, बी.के., कटुसत्यवादिनी, एक भगिनी किंवा बाळुताई खरे या नावांनीही मालतीबाईंनी लेखन केले आहे.
प्रकाशित साहित्य
खरेमास्तर ही मालती बेडेकर यांच्या वडिलांच्या जीवनावर आधारित चरित्रवजा कादंबरी असून त्याचा इंग्लिश भाषेत अनुवाद झाला आहे.
सन्मान
१९८१ साली अकोला येथे भरलेल्या अखिल भारतीय साहित्य मराठी संमेलनाच्या अध्यक्षपदाच्या निवडणुकीला मालतीबाई उभ्या होत्या. पण अवघ्या सात मतांनी त्यांचा पराभव झाला गो.नी. दांडेकर निवडून आले. त्या संमेलनात मंत्र्यांनी हस्तक्षेप केला व महाराष्ट्र सरकारने तीन पुस्तकांना बक्षिसे नाकारली. याचा निषेध म्हणून त्याच वर्षी डिसेंबर महिन्यात मुंबईत समांतर साहित्य संमेलन भरले. हे संमेलन लेखक व पत्रकारांनी भरवले होते. या समांतर साहित्य संमेलनाच्या अध्यक्षा मालतीबाई बेडेकर होत्या.
जॉन डाल्टन
जॉन डाल्टन (६ सप्टेंबर, इ.स. १७६६ - २७ जुलै, इ.स. १८४४) हा ब्रिटिश रसायनशास्त्रज्ञ; भौतिकशास्त्रज्ञ आणि हवामानशास्त्रज्ञ होता. “आधुनिक अणु सिद्धांता” मांडण्यासाठी जॉन डाल्टनची ओळख आहे. डाल्टनचा जन्म क़्वाकर कुटुंबात इंग्लंडच्या कुम्बरलॅन्ड प्रदेशातील कॉकरमाऊथच्या जवळ असलेल्या इगल्सफील्ड या गावी दिनांक ६ सप्टेंबर रोजी झाला. त्याचे वडील विणकर होते. डाल्टनचे शिक्षण गावाजवळच असलेल्या पर्डशाव-हॉल खाजगी शाळेत झाले. वयाच्या सत्ताविसाव्या वर्षी डाल्टन मॅंचेस्टरच्या “नव महाविद्यालय” (न्यू कॉलेज) येथे निसर्ग तत्त्व-ज्ञान आणि गणित विषय शिक्षक पदावर रुजू झाला. येथे तो त्याच्या वयाच्या चौतिसाव्या वर्षापर्यंत काम केले. निसर्ग तत्त्व-ज्ञान आणि गणित याच विषयात, खाजगी शिक्षक (ट्युटर) म्हणून काम करायचे असे डाल्टननी ठरविले आणि प्रारंभ केले. अर्थार्जनासाठी निसर्ग तत्त्व-ज्ञान आणि गणित या विषयात काम करीत असला तरी त्याच्या आवडीचा विषय म्हणजे हवामानशास्त्र. वेगवेगळ्या भौगोलिक ठिकाणांना भेटी देऊन तेथील हवामानासंबंधी माहिती एकत्र करण्याचा त्याला छंद होता. हवेतील वायू घटक पृथ्थकरण करण्याच्या निमित्ताने, डाल्टनला रसायन शास्त्राची गोडी लागली.
त्या काळात, हायड्रोजन वायु हा सर्वात हलका असल्याचे ज्ञात होते. याच माहितीचा आधार घेऊन डाल्टननी इतर वायू (म्हणजे इथिलीन, मिथेन, ऑक्सिजन, अमोनिया… इत्यादी), अभ्यासाकरिता निवडले. मिथेन या वायुच्या अभ्यासादरम्यान डाल्टनला अणु कल्पना सुचली असल्याचे बऱ्याच माहिती स्रोतामध्ये आढळते. प्रयोगातील आपल्या सर्व निरीक्षण नोंदींच्या आधारे डाल्टननी प्रथमतः हवेतील सर्व वायूंचे रासायनिक वर्गीकरण केले. “हवेतील वायूंचे रासायनिक वर्गीकरण” या शीर्षकांतर्गत डाल्टननी ३० ऑक्टोबर १८०१ रोजी, एक पुस्तक प्रकाशित केले. डाल्टनच्या मते, पदार्थाचा लहानात लहान (ज्याचे पुन्हा विभाजन करता येत नाही) घटक म्हणजे अणु. एकाच मूलद्रव्याचे सर्व अणु सारखेच असतात. दोन मूलद्रव्यांचे अणु संयोगाने तयार होणारा पदार्थ भिन्न गुणधर्म दाखवितो. सर्व रासायनिक पदार्थांची अणु रचना स्पष्ट करण्याकरिता, डाल्टननी पुढे, अणु सिद्धांत मांडला. “अणुचे विभाजन करता येत नाही” हे एकाच तत्त्व, आधुनिक विज्ञानाला अमान्य आहे. डाल्टनच्या अणु-वादातील इतर सर्व तत्त्व, सर्वामान्य आहेत. जॉन डाल्टन, सृष्ठीचे “रासायनिक आणि भौतिक” मूळ रचना प्रस्तावित करणारा एक नवा “विज्ञान यात्री”. दिनांक २७ जुलै, १८४४ रोजी जॉन डाल्टनचे निधन झाले
ब्रिटिश रसायनशास्त्रज्ञ वर्ग:ब्रिटिश भौतिकशास्त्रज्ञ वर्ग:इ.स. १७६६ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १८४४ मधील मृत्यू
नैवेद्याची थाळी
भारतात पूजेच्या अथवा आरतीच्या समाप्तीनंतर देवाला अर्पण केलेल्या निवेदनीय खाद्यपदार्थास म्हणजे नैवेद्य असे म्हणतात. तो देवासमोर असतो तेव्हा त्यास भोग चढवणे म्हणतात. ज्याची भक्ती केली जाते त्याच्याकडून (देवाकडून किंवा गुरूकडून) नैवेद्या घेऊन भक्तांमध्ये आशीर्वादस्वरूप वाटला जातो तेव्हा त्या नैवेद्यास प्रसाद संबोधले जाते.
नैवेद्य केवळ खाद्य पदार्थांचाच दाखवला जातो परंतु आशीर्वादस्वरूप प्रसाद हा खाद्य अथवा कोणत्याही खाद्येतर गोष्टीचाही असू शकतो. मंगल कार्यप्रसंगी प्रसाद सर्व उपस्थित-अनुपस्थतांमध्ये वाटतात. तर नैवेद्याच्या भोजनाची थाळी बहुधा विशिष्ट व्यक्तींला देतात.
व्युत्पत्ती
निवेदं अर्हतीति’ म्हणजे निवेद किंवा निवेदन याला नैवेद्य म्हणतात. केतकर ज्ञानकोशानुसार यज्ञांमध्ये अर्पण केलेल्या आहुतींना हविष्(हवि) असा शब्द प्रचलित होता. यूस् अथवा यूषन्, पृषदाज्य, पुरोडाश् , करम्भ, अमिश्री, नवनीत, पयस्या, परिवाप, ब्रह्मौदन, मस्तु, यवागू , वाजिन् , सक्तु, पृषातक, गवाशिर, दध्याशिर आणि यवाशिर इत्यादी अर्पण करावयाच्यां खाद्य/पेयांची नावे वैदिक साहित्यातून वापरली गेली आहेत.
प्रसाद आणि नैवेद्यांचे पदार्थ
नैवेद्याचे तीन प्रकार प्रामुख्याने मानले जातात- १. लघु नैवेद्य-दूध-साखर, पेढे, गूळ, गूळखोबरे यांना लघु नैवेद्य असे म्हणतात.
२.प्रसाद नैवेद्य-व्रतपूजा करताना दाखविल्या जाणाऱ्या नैवेद्यास प्रसाद असे म्हणतात.उदा. सत्यनारायण पूजेला संजीवक म्हणजे शिरा, सोळा सोमवार व्रताला चूर्म्क म्हणजे चुरमा,लक्ष्मीपूजन वेळी लाह्या-बत्तासे इ.
३.महानैवेद्य-भक्ष्य-पोळी, भाकरी इ. पदार्थ.
भोज्य म्हणजे भात,खिचडी इ. पदार्थ
लेह्य म्हणजे पंचामृत,चटणी इ. पदार्थ
चोष्य म्हणजे आंबा, शेवगा शेंगा इ. असलेले पदार्थ
पेय म्हणजे बासुंदी, खीर इ. पदार्थ
या सर्वांनी युक्त नैवेद्याला महानैवेद्य म्हणतात.
पूजा करणारे यजमान यथाशक्ति शक्य असलेल्या पदार्थाने देवतांना नैवेद्य दाखवतात. वेगवेगळ्या देवतांना अथवा वेगवेगळ्या पूजा अथवा सण समारंभांप्रसंगी विशिष्ट पदार्थांचे नैवेद्य दाखवण्याच्या परंपराही असतात.
सोळाव्या आणि सतराव्या शतकातील नैवेद्याच्या थाळीचे स्वरूप
समर्थ रामदास स्वामींच्या साहित्यात रामनवमीच्या दिवशी श्रीप्रभुरामचंद्राला अर्पण करायच्या नैवेद्याबाबतचे वर्णन :
भोजनाच्या थाळीचे तीन भाग असतात :
१.भोजन करणाऱ्या व्यक्तीच्या जेवणाच्या पानाची डावी बाजू ही लवणशाखा
२.पानाचा मधला भाग हा प्रमुख अन्नभाग
३.पानाची उजवी बाजू ही शाकशाखा'(भाज्या)
कोणकोणत्या शाखेत (भागात) कोणकोणते पदार्थ वाढावयाचे त्याचे वर्णनः
लवणशाखा :लिंबाची फोड, नानाविध प्रकारची लोणची, रायती, मेतकूट, पापड, भाजणीचे वडे, कुटलेले डांगर, मिरगुंडे, सांडगे, केळे/तोंडले वा कारल्याच्या तळलेल्या काचऱ्या, चिकवड्या, फेण्या] ],[[कुरडया इत्यादी तळलेले पदार्थ, शिजवलेले सुरण/मुळा, गाजर, करवंदे, भोकर, काकडी, हिरवी मिरची, कैरी, लिंबू इत्यादींपासून बनविलेल्या कोशिंबिरी, वांग्याचे भरीत, दहीवडे, घारगे, मुरांबा, मोरावळा इत्यादी.