cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
माहुलीगड
माहुलीच्या डाव्या बाजूस म्हणजेच काहीसा दक्षिणेस भंडारगड आहे. भंडारगड नाव पडण्याचे मुख्य कारण म्हणजे गडावरील या ठिकाणी भांडार असावे. या गडाच्या दक्षिणेस चार सुळके असून त्याला स्थानिक लोकांनी भटजी, नवरा, नवरी, करंगळी अशी नवे दिलेली आहेत. माहुलीवरील टाक्यांकडून भंडारगडाच्या दिशेने जाताना दोन शिल्पे असून त्यांचे चेहरे डूक्करांसारखे आहेत. म्हणून त्याला डूक्करतोंडी शिल्पे असे म्हणतात. पायथ्याजवळील मंदिराच्या परिसरात पडलेल्या विरगळ प्रमाणे येथे सुद्धा एक विरगळ आहे. मध्यभागी काही ज्योतीसुद्धा आहे. त्याच्यापुढे एक तळे व काराविमध्ये हरवलेली माहुलेश्वर मंदिराची जागा आहे. भंडारगडावर दहा खांबांचा एक हत्तीखाना असून येथे कायम थंडगार पाणी असते. माथ्यावर पश्चिम दिशेला किल्ल्याचा मुख्य दरवाजा कल्याण दरवाजा आहे.
कल्याण सुभ्याकडून येणारा रस्ता म्हणून त्याला कल्याण दरवाजा असे नाव मिळाले असावे. या दरवाजातील आतल्या बाजूस मराठीत एक शिलालेख असून त्याची भाषा दुर्बोध आहे. माहुली किल्ला व भंडारगड  यांच्यामध्ये एक आडवी तिडवी पसरलेली खिंड असून  भंडारगडावर पोहोचण्यासाठी खिंड उतरून एक डोंगर चढावा लागतो. पळसगडावरील कल्याण दरवाजातून खाली उतरण्याची वाट अत्यंत अवघड आहे. एका घळीत एक झिजलेला व अर्थबोध न होणारा लेख व काही कोरीव पायरया आहेत. तर दरवाज्याजवळ एक टाके असून त्याला माठ टाक म्हणतात. तेथून पुन्हा माहुलीकडे जाताना उजव्या बाजूस एका डोंगराच्या माथ्यावर कड्यापाशी एका दरवाजाचे अवशेष आढळतात. याला हनुमान दरवाजा म्हणतात. तेथून पुढे हनुमान व गणपतीची कोरीव शिल्पे आहेत. तेथून खाली पायथ्याशी येणे किव्हा माहुलीच्या मध्यभागी जाऊन त्या रस्त्याने पायथ्याशी येता येते, परंतु ह्या वाटेने स्थानिक लोकच ये जा करू शकतात कारण वाट अवघड आहे. भंडार गडाच्या दक्षिणेस असलेल्या चार सूळक्यांचा व खिंडीच्या अलीकडे एक डोंगर असून त्यास माहुली-चंदेरी या नावाने ओळखले जाते पण हे नाव मुळचे नाही. माहुली किल्ल्यावरील भारंगी नदी तेथे उगम पावते. ही नदी पायथ्याला वेढाघालून पुढे जाते तेथून ती शहापूर येऊन शेवटी भातसा नदीलाजाऊन मिळते.
असे एकंदरीत माहुली किल्ल्याचे स्वरूप असून दोन शिलालेख, कल्याण, हनुमान व महादरवाजा, चिरेबंदी वाड्याचे अवशेष, पाण्याच्या टाक्या, माहुलेश्वर, मंदिर, तळे, बुरुज, देवड्या, विरगळ घोड्याची मान, भटजी, नवरा, नवरी, व करंगळी हे सुळके, तीन जोती, डूक्करतोंडी शिल्प, हनुमान व गणेशाची शिल्पे, तानसा तलाव पोंईन्ट, भारंगी नदीचा उगम, सूर्योदय व सूर्यास्त, खिन्डी, दरी, बांबू व केवड्याची बने, पावसाळ्यातील धबधबे व दुथडी भरून वाहणारी भारंगी नदी, किल्लाच्या पायथ्याशी असणारी चार मंदिरे, माथेरान पेक्षाही उंच व थंड हवा, हिरवीगार वनश्री यामुळे माहुली हे पर्यटकांना आकर्षित करणारे ठरले आहे. वानरे, ससे, माकडे, डुकरे, हरीण, हे प्राणी व मोर, घार, गिधाड, यासारखे पक्षी तर फुरश्यासारखे विषारी साप असे येथील वन्य जीवन समृद्ध आहे.
सावरोली रस्त्यावरील सरकारी गोदामाजवळ एक वाघोबाचे मंदिर आहे. माहुलीच्या जंगलातील वाघाचा आपणास उपद्रव होवू नये म्हणून हे मंदिर बांधले गेल्याचे सांगितले जाते. यावरून माहुलीच्या वन्यजीवानाची कल्पना येते. माहुलीवरील सुळके, माहुली किल्ला, व भंडारगड यामधील खिंड, वाटेवरली शिडी, हनुमान दरवाजा व कल्याण दरवाजा वरून खाली उतरण्याची वाट याठिकाणी दक्षता घ्यावी लागते. सकाळी लवकर जाऊन संध्याकाळी परतणे शक्य आहे. किल्ल्यावर राहायची व्यवस्था नाही. स्थानिक लोकांना विचारून रस्त्याची माहिती करून घ्यावी. माहुली किल्ला हे पर्यटन क्षेत्र म्हणून घोषित झाले आहे. किल्ल्यावरील व पायथ्यावरील ऐतिहासिक अवशेष हा आपल्या इतिहासाचा व संस्कृतीचा एक अनमोल ठेवा असून पर्यटकांनी, गिर्यारोहकांनी आणि अभ्यासुनी त्याचे योग्य ते जतन करावे.
माहुली किल्ल्याकडे जाण्यासाठी आसनगाव रेल्वे स्टेशन वर उतरून रिक्षा अथवा बसने शहापूर गावात उतरणे सोयीस्कर ठरते. शहापूर गावातून माहुली गावाच्या पायथ्यापर्यंत  जाण्यासाठी रिक्षा, बस असतात. बस अनिश्चित आहेत. किल्लाच्या पायथ्याशी असलेल्या मंदिरात विश्रांती घेऊन किल्ला चढणे हा एक उत्तम पर्याय आहे. सुमारे दीड ते दोन तासाच्या चढणीत वाटेत कोठेही पाणी नसल्याने पाणी जवळ असावे. किल्लाच्या पायथ्याशी जी मंदिरे आहेत त्यांना सुद्धा इतिहास आहे. पेशवेकालीन वाड्याचे काही अवशेषही किल्लाच्या पायथ्याशी आहेत. '''पेशवाईच्या काळात किल्लाच्या पायथ्याशी सरदारांची कचेरी, त्यांचे वाडे होते. त्यांचे अवशेष आजही आहेत. मंदिरासाठी वर्षासने दिली होती. परंतु पेशवाईच्या अस्तानंतर ब्रिटीश काळात आणि स्वातन्त्रायानंतर मंदिराकडे पाहण्याचा सरकारचा दृष्टीकोन उदासीनच होता.'''
ठाणे जिल्ह्यातील माहुली किल्ला तीन भागांत विभागलेला आहे. यांच्या उत्तरेकडील भागाला पळसगड म्हणतात तर दक्षिणेकडील भाग हा भंडारगड म्हणून ओळखला जातो.
संदर्भ आणि नोंदी
वर्ग:महाराष्ट्रातील किल्ले वर्ग:महाराष्ट्रातील राष्ट्रीय संरक्षित स्मारके
एच.एम. पटेल
हरीभाई मुलजीभाई पटेल (ऑगस्ट २७, इ.स. १९०४-नोव्हेंबर ३०,इ.स. १९९३) हे इंडियन सिव्हील सर्व्हीस मधून नियुक्त झालेले वरीष्ठ सनदी अधिकारी होते. वल्लभभाई पटेल गृहमंत्री असताना एच.एम.पटेल हे भारत सरकारच्या केंद्रिय गृहमंत्रालयाचे सचिव होते.सरकारी नोकरीतून निवृत्त झाल्यानंतर त्यांनी सक्रीय राजकारणात प्रवेश केला.ते स्वतंत्र पक्षाचे उमेदवार म्हणून इ.स. १९७१च्या लोकसभा निवडणुकांमध्ये गुजरात राज्यातील धांधुका लोकसभा मतदारसंघातून तर इ.स. १९७७ आणि इ.स. १९८४च्या लोकसभा निवडणुकांमध्ये जनता पक्षाचे उमेदवार म्हणून गुजरात राज्यातीलच सांबरकाठा लोकसभा मतदारसंघातून लोकसभेवर निवडून गेले.त्यांनी मोरारजी देसाई सरकारमध्ये अर्थमंत्री म्हणून तर चौधरी चरण सिंह सरकारमध्ये गृहमंत्री म्हणून कार्यभार सांभाळला.
वर्ग:भारतीय राजकारणी वर्ग:गुजराती राजकारणी वर्ग:स्वतंत्र पक्षाचे नेते वर्ग:जनता पक्षाचे नेते वर्ग:आय.सी.एस अधिकारी वर्ग:भारतीय अर्थमंत्री वर्ग:भारतीय गृहमंत्री वर्ग:५ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:६ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:८ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:धांधुकाचे खासदार वर्ग:सांबरकाठाचे खासदार वर्ग:इ.स. १९०४ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १९९३ मधील मृत्यू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
हिरोहितो
इचितोमिया हिरोहितो (१९०१ १९८९) जपानच्या पुनरुत्थानासाठी अथक परिश्रम घेणारे सम्राट होते. दुसऱ्या महायुद्धात जपानचा पराभव झाला, देश बेचिराख झाला तरीही प्राप्त परिस्थितीस सामोरे जाणारे सम्राट हिरोहितो हे आधुनिक जपानचे निर्माते होत.
हिरोहितो यांचे शिक्षण राजकुमारांच्या खास शाळेत झाले. राजकुमारासाठी आवश्यक सर्व शिक्षण त्यांनी घेतले, ते योद्धा बनले पण मनाने ते तत्त्वज्ञ व विचारवंत होते.
दुसऱ्या महायुद्धात जपानचा परभव झाला. सम्राट हिरोहितो यांनी २६ शतकांची परंपरा मोडून थेट सामान्य माणसाशी संवाद साधला, जनतेला उद्देशून सार्वजनिक भाषण केले. या भाषणात त्यांनी कुठेही पराभवाचा, शरणागतीचा उल्लेख केला नाही. जपानची लष्करी महासत्ता अशी ओळख पुसून लोकशाही पद्धतीने, सगळ्यांच्या सहभागाने देश पुढे नेण्यास मार्गदर्शन केले. त्याप्रमाणे जपानचा विकास आरखडाही तयार करण्यात आला.
वर्ग:जपानी सम्राट वर्ग:इ.स. १९०१ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १९८९ मधील मृत्यू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
मांजरजावळा
मांजरजावळा हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील यवतमाळ जिल्ह्यातील पुसद तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
संदर्भ
वर्ग:पुसद तालुक्यातील गावे वर्ग:यवतमाळ जिल्ह्यातील गावे
इ.स. ८२६
समाप्ती
वर्ग:इ.स. ८२६ वर्ग:इ.स.च्या ८२० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या ९ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १ ल्या सहस्रकातील वर्षे
फतेहाबाद
फतेहाबाद भारताच्या हरियाणा राज्यातील एक शहर आहे.
हे शहर फतेहाबाद जिल्ह्याचे प्रशासकीय केंद्र आहे.
वर्ग:हरियाणामधील शहरे वर्ग:फतेहाबाद जिल्हा
गुरगांव
गुरगांव (गुड़गांव) हे भारताच्या हरियाणा राज्यातील एक शहर आहे.
हे शहर गुरगांव जिल्ह्याचे प्रशासकीय केंद्र आहे. गुरगावचे नाव बदलून गुरुग्राम करण्यात आलेले आहे. हे शहर दिल्लीला जवळजवळ खेटून आहे.
वर्ग:हरियाणामधील शहरे वर्ग:गुरगांव जिल्हा वर्ग:राष्ट्रीय राजधानी क्षेत्र
आजंती (हिंगणघाट)
आजंती हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील वर्धा जिल्ह्यातील हिंगणघाट तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान वर्षभर कोरडे असते. उन्हाळ्यात अतिउष्ण असते.हिवाळा व उन्हाळा हे दोन्ही ऋतू तीव्र असतात. उन्हाळ्यात दिवसाच्या व रात्रीच्या तापमानात जास्त फरक असतो. मे हा अतिउष्णतेचा आणि जानेवारी हा कडाक्याच्या थंडीचा महिना असतो. वार्षिक सरासरी पर्जन्यमान १०९ सेंमी.पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:हिंगणघाट तालुक्यातील गावे वर्ग:वर्धा जिल्ह्यातील गावे
उटणे
कसे वापरावे
कापूरकाचऱ्या, बावची, गुलाबाच्या सावलीत वाळवलेल्या पाकळ्यांची पावडर, वाळ्याच्या मुळ्यांची पावडर, हळद पावडर, अर्जुन वृक्षाच्या वाळून गळून पडलेल्या सालीची पावडर इत्यादी सुगंधी व औषधी वनस्पती वापरून उटणे तयार करतात. यास दुधात घट्ट भिजवून त्यात थोडे तिळाचे तेल टाकून मग अंगास लावतात. हा लेप मग वाळण्यापूर्वी रगडून काढतात. चेहऱ्यास लावलेला लेप रगडून न काढता हलके हाताने काढतात.
उत्तर भारतीय उटणे
हे उटणे हणजे प्रामुख्याने हळद असते. ल्गनात वर-वधूंच्या अंगाला हे उटणे लावतात. चार-चार दिवस कपड्यांवर व अंगावर पडलेले डाग जात नाहीत!!!!
'
कस्तुरी
संदर्भ
वर्ग:आयुर्वेद वर्ग:प्राणिज औषधी
त्वे एरलाइन्स
त्वे एर कंपनी लिमिटेड (हांगुल: 티웨이항공) ही दक्षिण कोरिया देशामधील कमी दरात सेवा पुरवणारी एक विमानवाहतूक कंपनी आहे. २०१० साली स्थापन झालेल्या त्वे एरलाइन्सचे मुख्यालय सोल शहरात असून तिचे प्रमुख वाहतूकतळ सोलमधील गिम्पो आंतरराष्ट्रीय विमानतळ व इंचॉनमधील इंचॉन आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर आहेत.
ह्या कंपनीद्वारे सोलव्यतिरिक्त दैगू, ग्वांगजू, जेजू इत्यादी शहरांना तसेच चीन, जपान, थायलंड, तैवान, व्हियेतनाम इत्यादी देशांतील शहरांना थेट विमानसेवा पुरवली जाते.
आखात
आखात म्हणजे तीन बाजूंना जमिनीने वेढलेली आणि केवळ एकाच बाजूने पाणी असलेली जलीय रचना होय. काहीवेळा मोठा विस्तार असलेल्या आखातास उपसागर असेही म्हटले जाते; मात्र कितपत विस्ताराच्या जलीय रचनेस आखात म्हणावे किंवा उपसागर म्हणावे, याबद्दल निश्चित मोजमाप नाही.
त्वे एरलाइन्स
बाह्य दुवे
वर्ग:दक्षिण कोरियामधील विमानवाहतूक कंपन्या वर्ग:विमानवाहतूक कंपन्या
काझीरंगा राष्ट्रीय उद्यान
काझीरंगा राष्ट्रीय उद्यान (কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, (Kazirônga Rastriyô Uddan), उच्चार ) हे भारतातील आसाम राज्यातील गोलाघाट व नागांव जिल्ह्यातील राष्ट्रीय उद्यान आहे. याचा समावेश जागतिक वारसा स्थानांत केलेला असून, जगात सापडणाऱ्या भारतीय एकशिंगी गेंड्यांपैकी दोन-तृतीयांश गेंडे या अभयारण्यात सापडतात. काझीरंगामध्ये अनेक वाघ असून २००६ मध्ये त्याला वाघांचे अभयारण्य म्हणून घोषित करण्यात आले. या जंगलात अनेक हत्ती, पाणम्हशी तसेच हरणे आढळतात. काझीरंगा अभयारण्यामध्ये अनेक दुर्मिळ पक्षी आढळतात. काझीरंगा हे भारतातील सर्वात जास्त सुरक्षित अभयारण्य मानले जाते.
काझीरंगामध्ये चार प्रमुख नद्या आहेत. यापैकी मुख्य म्हणजे ब्रह्मपुत्रा नदी होय. तसेच अनेक छोटे-मोठे पाण्याचे तलावसुद्धा आढळतात. काझीरंगाला १९०५ मध्ये संरक्षित वनक्षेत्राचा दर्जा मिळाला होता.
नावाची व्युत्पत्ती
काझीरंगा नावाच्या व्युत्पत्तीबद्दल अनेक आख्यायिका आहेत. एका आख्यायिकेप्रमाणे, रंगा नावाची एक मुलगी, जवळच्या कार्बी ॲंगलॉंग जिल्ह्यातील काझी नावाच्या मुलाच्या प्रेमात पडली. पण त्यांच्या घरच्यांना हा विवाह मान्य नव्हता. म्हणून ते दोघे कायमसाठी जंगलात पळून गेले. त्यांच्या नावांवरूनच या भागाला काझीरंगा असे नाव पडले. दुसऱ्या आख्यायिकेप्रमाणे १६ व्या शतकातील वैष्णव संत श्रीमंत शंकरदेव यांनी एका निपुत्रिक दांपत्यावर (काझी व रंगा) कृपा केली व त्यांना त्या भागात एक मोठे तळे तयार करण्यास सांगितले. काझीरंगा नावाचे उल्लेख इतिहासात अनेक ठिकाणी आढळतात. १७ व्या शतकातील ॲहम राजा प्रतापसिंह जेव्हा या भागातून जात होता, तेव्हा त्याने खाल्लेले मासे हे काझीरंगातून आणल्याचे त्याला सांगण्यात आले होते.
तरीही, काही स्थानिक लोकांच्या मते काझीरंगा हे नाव कार्बी भाषेतील काझीर-ए-रंग या शब्दातून तयार झाले. याचा अर्थ 'काझीरांचे गाव' असा आहे. कार्बी लोकांमध्ये 'काझीर' हे मुलीचे नाव मोठ्या प्रमाणात वापरले जाते, व असे म्हणतात की पूर्वी "काझीर" नावाच्या एका स्त्रीने या भागावर राज्य केले. या भागात सापडणाऱ्या काही अवशेषांमुळे या तर्काला पुष्टी मिळते.
काझीरंगाचा अजून एक अर्थ लाल बकऱ्यांचे (हरणांचे) क्षेत्र असाही होऊ शकतो. कारण कार्बी भाषेमध्ये "काझी"चा अर्थ "बकरी" तर "रंगाई"चा अर्थ "लाल" असा आहे.
इतिहास
१९०४ साली तत्कालीन व्हाईसरॉय लॉर्ड कर्झन यांच्या पत्नीने (मेरी व्हिक्टोरिया लॅटर) या भागाला भेट दिली. जेव्हा तिला एकही गेंडा दिसला नाही तेव्हा तिने आपल्या पतीकडे गेंड्यांचे संरक्षण करण्याची मागणी केली. जून ११ १९०५ रोजी सुमारे २३२ वर्ग कि.मी. क्षेत्रफळ असणारा भाग प्रस्तावित संरक्षित वनक्षेत्र म्हणून राखून ठेवण्यात आला. त्यानंतरच्या तीन वर्षात ब्रह्मपुत्रा नदीच्या काठावरील सुमारे १५२ वर्ग कि.मी. भाग या क्षेत्राला जोडण्यात आला. इ.स. १९०८ मध्ये काझीरंगाला संरक्षित वनक्षेत्राचा दर्जा मिळाला. इ.स. १९१६मध्ये याचे रूपांतर काझीरंगा संरक्षित शिकार (Game Reserve) वनक्षेत्रामध्ये करण्यात आले व शेवटी इ.स. १९३८मध्ये या जंगलात शिकारींवर बंदी घालण्यात आली.
इ.स. १९५०साली पी.डी. स्ट्रसी यांनी या जंगलाचे नाव बदलून काझीरंगा अभयारण्य असे ठेवले. इ.स. १९५४मध्ये तत्कालीन आसाम राज्य सरकारने एक कायदा केला. या कायद्यान्वये गेंड्यांची शिकार करणाऱ्याला मोठा दंड ठोठावण्याची शिक्षा मुक्रर केली गेली. त्यानंतर १४ वर्षांनी (म्हणजेच इ.स. १९६८ साली) राज्य सरकारने आसाम राष्ट्रीय उद्यान कायदा - १९६८ संमत केला. त्यानुसार काझीरंगा अभयारण्याला राष्ट्रीय उद्यानाचा दर्जा मिळाला. फेब्रुवारी ११ इ.स. १९७४मध्ये सरकारने या ४३० चौरस कि.मी.च्या जंगलाला राष्ट्रीय उद्यान म्हणून अधिकृत मान्यता दिली. युनेस्कोने १९८५ साली या उद्यानाचा जागतिक वारसा स्थान यादीत समावेश केला.
अलीकडील काळामध्ये काझीरंगावर अनेक नैसर्गिक तसेच मानवनिर्मित संकटे आली. ब्रह्मपुत्रा नदीला येणाऱ्या पुरांमुळे इथल्या प्राणिजगतावर बरेच परिणाम झाले. जंगलपट्ट्यातील मानवी आक्रमणांमुळे प्राण्यांच्या नैसर्गिक वसतिस्थळांना धोका पोचत आहे. आसाममधील उल्फा अतिरेक्यांनी जरी आसामच्या आर्थिक स्थितीवर परिणाम केलेला असला, तरीही काझीरंगावर या कारवाईचा काहीही परिणाम झालेला नाही. उलट अतिरेक्यांनी शिकाऱ्यांच्या हत्या केल्याच्या नोंदी १९८० सालापासून आढळू लागल्या आहेत.
या उद्यानाने आपला शताब्दी महोत्सव २००५ साली साजरा केला. यामध्ये लॉर्ड कर्झनच्या वंशजांना सुद्धा आमंत्रण देण्यात आले होते. २००७ सालाच्या सुरुवातीला दोन गेंडे व एक हत्ती यांचे मानस राष्ट्रीय उद्यानात पुनर्वसन करण्यात आले. हा भारतातील पहिलाच हत्तींच्या पुनर्वसनाचा प्रयत्न होता.
भूगोल
काझीरंगा हे अभयारण्य २६°३०' व २६°४५' उ. अक्षांश आणि ९३°०८' ते ९३°३६' पू. रेखांशांदरम्यान येते. हे जंगल भारतातील आसाम राज्यातील दोन जिल्ह्यांमध्ये - नागांव जिल्हा व गोलाघाट जिल्हा - पसरलेले आहे.
त्याची पूर्व-पश्चिम लांबी सुमारे ४० कि.मी. असून, उत्तर-दक्षिण रुंदी १३ कि.मी. आहे. काझीरंगा आता फक्त ३७८ चौरस कि.मी. क्षेत्रावर पसरलेले आहे, कारण जवळ जवळ ५१.१४ चौरस कि.मी. क्षेत्रफळाची धूप झालेली आहे. एक वाढीव ४२९ चौरस कि.मी.चे क्षेत्रफळसुद्धा राखीव ठेवण्यात आलेले आहे. हे क्षेत्रफळ सध्याच्या सीमेच्या सभोवती पसरले आहे. त्यामुळे प्राण्यांसाठी जास्तीचे वसतिस्थान मिळाले आहे. तसेच कर्बी ऑंगलॉंग डोंगरांमध्ये जाण्यासाठी सुरक्षित रस्ता मिळाला आहे. याची उंची ४० मी. पासून ८० मी. पर्यंत आहे. ह्या उद्यानाला ब्रह्मपुत्रा नदीने विळखा घातलेला आहे व याची उत्तरेची तसेच पूर्वेची सीमा म्हणजे ही नदी आहे. या उद्यानाच्या दक्षिणेला मोरा दिफ्लु ही नदी आहे. या उद्यानात आणखी दोन नद्या वाहतात - दिफ्लु नदी व मोरा धनसिरी नदी.
काझीरंगाची जमीन ही मुख्यत: धूप होऊन तयार झालेली आहे. तसेच इथे ब्रह्मपुत्रा नदीने टाकलेला गाळसुद्धा आढळतो. हे जंगल अनेक छोट्या-मोठ्या तलावांनी भरलेले आहे. एकूण क्षेत्रफळापैकी सुमारे ५% जागा या तलावांनी व्यापलेली आढळते. जास्त उंचीच्या क्षेत्रांना स्थानिक भाषेत चपोरी असे म्हणतात व पूर आल्यास प्राण्यांना या चपोरीवर आश्रय मिळतो. भारतीय लष्कराच्या साहाय्याने अशा अनेक चपोरी बनविलेल्या आहेत.
हवामान
या उद्यानात मुख्य तीन ऋतू आढळतात - उन्हाळा, पावसाळा व हिवाळा. हिवाळा नोव्हेंबर ते फेब्रुवारीच्या दरम्यान असतो. हिवाळा जास्त करून शुष्क असतो व हिवाळ्यात येथील सरासरी कमाल तापमान २५° सेल्शियस तर सरासरी किमान तापमान ५° सेल्शियस इतके असते. हिवाळ्यामध्ये इथले तलाव व नाले सुकून जातात. मार्च ते मे महिन्यात येणारा उन्हाळा हा गरम, व सरासरी कमाल तापमान ३७° से इतके असणारा असतो. उन्हाळ्यामध्ये प्राणी मुख्यकरून पाणवठ्यांवर आढळतात. पावसाळा जून ते सप्टेंबर महिन्यांमध्ये असतो. काझीरंगाच्या जंगलात होणाऱ्या वार्षिक सरासरी २२२० मि.मी. पावसापैकी जास्तीतजास्त पाऊस हा पावसाळ्यातच होतो. जुलै व ऑगस्ट महिन्यांमध्ये काझीरंगा उद्यानाचा तीन चतुर्थांश इतका भाग ब्रह्मपुत्रेच्या पाण्याखाली जातो. या पुरामुळे प्राणी जवळच्या मिकिर पर्वतरांगेचा आश्रय घेतात. तरीही काही दिवस पाऊस न झाल्यास प्राण्यांना अन्नाची कमतरता जाणवते.
वनस्पती
काझीरंगा उद्यानात मुख्यत: चार प्रकारचे वनस्पती विभाग आढळतात. पाण्याने भरलेला गवताळ प्रदेश, सवाना जंगले, विषववृत्तीय पानगळीची जंगले व वृत्तीय अर्ध सदाहरित जंगले. लॅंडसॅट उपग्रहाने दिलेल्या माहितीनुसार १९८६ साली या जंगलाचा ४१% भाग हा उंच गवताने, ११% भाग हा छोट्या गवताने, २९% भाग उघड्या जंगलाने, ४% भाग दलदलीने, ८% भाग नद्या व अन्य पाण्याने, व उरलेला ६% भाग हा वाळूने व्यापलेला होता.
काझीरंगा हे उतारावर वसलेले जंगल आहे. या जंगलाचा पश्चिमेचा भाग हा पूर्व भागापेक्षा कमी उंचीवर आहे. पश्चिमेचा भाग हा गवताळ प्रदेशांनी व्यापलेला आहे. उंच गवत हे जास्त उंचीवरच्या भागात आढळते तर छोटे गवत हे कमी उंचीच्या भागावर तलावांच्या काठाने आढळते. वार्षिक पूर, शाकाहारी प्राण्यांचे चरणे व थोड्या प्रमाणावर लावण्यात येणाऱ्या आगी, यांच्यामुळे हा भाग व्यवस्थित जतन झालेला आहे. उंच गवतांमध्ये मुख्यत्वे ऊस व बांबू आढळतात. तर इतर झाडांमध्ये कुंभी तसेच कापसाची झाडे आढळतात. गवताळ प्रदेशामध्ये सफरचंदाची झाडे आढळतात.
प्राणीजगत
काझीरंगा उद्यानात ३५ विविध प्रकारचे सस्तन प्राणी आढळतात. यापैकी सुमारे १५ प्रजाती या नष्ट होण्याच्या मार्गावर आहेत. ह्या उद्यानात जगात असणाऱ्या एकशिंगी गेंड्यांच्या एकूण संख्येपैकी सर्वात जास्त संख्या (१,८५५), तसेच पाणम्हशी (१,६६६) व बाराशिंगा (४६८) आढळते. तसेच शाकाहारी प्राण्यापैकी हत्ती (१,९४०), रानगवे (३०) आणि सांबर (५८) आहेत. छोट्या प्राण्यांमध्ये भेकर, रानडुक्कर व हॉग हरणेसुद्धा आढळतात.
कांजणी
कांजणी हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नंदुरबार जिल्ह्यातील अक्कलकुवा तालुक्यातील एक गाव आहे.
काझीरंगा राष्ट्रीय उद्यान
प्राणीजगत
काझीरंगा हे वाघांचे एक मुख्य आश्रयस्थान आहे. काझीरंगा उद्यानाला इ.स. २००६ साली व्याघ्र प्रकल्पाचा दर्जा मिळाला. या उद्यानात जगातील सर्वात जास्त वाघांची घनता आढळते (प्रत्येक ५ किलोमीटरमध्ये एक वाघ). २००० च्या गणनेनुसार या जंगलात ८६ वाघ आहेत. वाघांखेरीज इथे रानमांजर, बिबटे व पाणमांजरी सुद्धा आढळतात. इतर छोट्या प्राण्यांमध्ये मुंगूस, कोल्हा, तरस, अस्वल, इ. प्राणी सुद्धा इथे दिसतात. भारतात आढळणाऱ्या माकडांच्या १४ जातींपैकी ९ जाती या उद्यानात आहेत. यांमध्ये आसामी माकड, सोनेरी वानर व भारतात आढळणारे एकमेव एप माकड यांचा समावेश होतो. काझीरंगाच्या नद्यांमध्ये दुर्मिळ असे डॉल्फिन सुद्धा आहेत.
क्रिस (शस्त्र)
क्रिस (मराठी लेखनभेद: करिस ; भासा इंडोनेशिया, भासा मलेशिया: Keris / Kris ) हे इंडोनेशिया, मलेशिया, ब्रुनेई, दक्षिण थायलंड या भूप्रदेशांत ऐतिहासिक काळापासून प्रचलित असलेले एक पात्याचे शस्त्र आहे. यास नागमोडी वळणाच्या धारदार कडा असलेले पाते असते. या नागमोडी वळणांना किंवा लाटांना स्थानिक परिभाषेत लुक अशी संज्ञा आहे. सहसा क्रिसाच्या पात्यास विषम संख्येत लुक असतात व त्यांची संख्या तिनापासून तेरापर्यंत असू शकते. हे शस्त्र पंजात पकडण्यासाठी पात्यास मूठ जोडलेली असते. शस्त्र पंजात पकडून लक्ष्यास भोसकण्यासाठी उपयुक्त अशी या शस्त्राची संरचना असते.
कांजणी
हवामान
येथील हवामान सामान्यतः गरम आणि कोरडे आहे.तीन वेगवेगळे ऋतू आहेत.उन्हाळा, पावसाळा,आणि हिवाळा.उन्हाळा मार्चपासून चालू होऊन जूनमध्यापर्यंत असतो.उन्हाळा गरम आणि कोरडा असतो.मे महिन्यात तापमान फार असते.तापमान ४५ अंश सेल्सियसपर्यंत जाते.जूनच्या मध्यास किंवा अखेरीस पावसाळा सुरू होतो.पावसाळी हंगामात हवामान सामान्यतः आर्द्र आणि गरम असते.वार्षिक पर्जन्यमान ७६७ मि.मी.पर्यंत असते.हिवाळी मोसम नोव्हेंबरपासून चालू होऊन फेब्रुवारीपर्यंत संपतो.हिवाळा सौम्य थंड आणि कोरडा असतो.
संदर्भ
वर्ग:अक्कलकुवा तालुक्यातील गावे वर्ग:नंदुरबार जिल्ह्यातील गावे
काझीरंगा राष्ट्रीय उद्यान
प्राणीजगत
काझीरंगाला आंतरराष्ट्रीय पक्षीजगत संस्थेकडून एक महत्त्वाच्या पक्षी अभयारण्याचा दर्जा मिळालेला आहे. काझीरंगामध्ये अनेक प्रकारचे स्थलांतर करणारे पक्षी, पाणपक्षी, शिकारी पक्षी, इ. आढळतात. हिवाळ्यामध्ये मध्य आशियातून विविध प्रकारची बदके, बगळे, करकोचे, इ. पक्षी स्थलांतर करून येतात. नदीकाठच्या पक्ष्यांमध्ये खंड्या, पेलिकन, सारंग, इ. पक्षी आहेत. शिकारी पक्ष्यांमध्ये दुर्मिळ असे इंपिरियल घार, ठिपक्यांची घार, पांढऱ्या शेपटीची घार, पल्लास मत्स्य घार, करड्या डोक्याची घार, व  केस्ट्रेल घार हे पक्षी आढळतात.
क्रिस (शस्त्र)
वर्ग:इंडोनेशियातील शस्त्रे वर्ग:पात्याची शस्त्रे वर्ग:मलेशियातील शस्त्रे
काझीरंगा राष्ट्रीय उद्यान
प्रबंधन
बोकाखाट येथील आसाम सरकारच्या जंगल विभागातील वन्यप्राणी विभाग या उद्यानाची व्यवस्था पाहतो. या उद्यानाचा मुख्य एक डायरेक्टर असतो व मुख्याधिकारी हा एक विभागीय जंगल अधिकारी असतो. याच्या हाताखाली दोन उप-कॉन्झर्व्हेटर दर्जाचे अधिकारी असतात. उद्यानाचे चार विभाग केलेले आहेत. त्यांच्यांवर चार विभाग अधिकारी लक्ष ठेवून असतात. बुरापहार, बागुरी, मध्य व पूर्व असे ते चार विभाग आहेत. यांची मुख्य कार्यालये क्रमश: गोराकाटी, बागुरी, कोहोरा व अगोराटोली इथे आहेत. प्रत्येक विभाग हा छोट्या छोट्या ठाण्यांमध्ये विभागलेला आहे. त्यांचा मुख्य अधिकारी एक फॉरेस्टर व त्याच्या हाताखालील फॉरेस्ट गार्ड असतात.
या उद्यानाला राज्य तसेच केंद्र सरकार कडून अनुदान मिळते. केंद्र सरकारच्या हत्ती प्रकल्पातून सुद्धा या उद्यानाला अर्थसाहाय्य होते. १९९७-१९९८ मध्ये या उद्यानाला जागतिक वारसा फंडातून १,००,००० अमेरिकन डॉलरची मदत मिळाली होती. तसेच राष्ट्रीय व आंतरराष्ट्रीय गैर-सरकारी संस्थाकडून सुद्धा या उद्यानाला वेळोवेळी मदत मिळत आलेली आहे.
जैविक सुरक्षा
काझीरंगा उद्यानाला भारतीय कायद्यांद्वारे जैविक सुरक्षेसाठी सर्वात जास्त संरक्षण दिलेले आहे. या उद्यानातील वन्य प्राण्यांच्या संरक्षणासाठी अनेक कायदे करण्यात आले. त्यापैकी आसाम जंगल सुरक्षा कायदा १८९१ व जैवविविधता सुरक्षा कायदा २००२ हे याच उद्यनासाठी अस्तित्वात आले आहेत. येथील अधिकाऱ्यांसमोर शिंगांसाठी होणाऱ्या एकशिंगी गेंड्यांच्या हत्त्यांचे मोठे आव्हान आहे. या उद्यानात १९८० पासुन ते २००५ सालापर्यंत सुमारे ५६७ गेंड्यांची शिकार झाली. मात्र गेल्या काही वर्षांत या संख्येत मोठी घट झालेली आढळते. २००७ मध्ये या उद्यानात १७ गेंड्यांची शिकार झाली. विविध अभ्यासांनुसार अल कायदाशी संलग्न असणाऱ्या बांग्लादेशातील दहशतवादी गटांना मिळणारे पैसे व गेंड्यांच्या शिकारी यांचा परस्पर संबंध आढळून आलेला आहे. काझीरंगा उद्यानात तयार करण्यात आलेली शिकारी-विरोधी ठाणी, गस्तीमध्ये वाढ तसेच जंगलाच्या आजूबाजूला हत्यारे बाळगण्यावर घालण्यात आलेली बंदी यांच्यामुळे शिकारींची संख्या लक्षणीयरीत्या घटलेली आहे. वारंवार येणारे पूर व होणारा जास्त पाऊस यामुळे बऱ्याच वन्य जीवांचे अस्तित्व धोक्यात येते. तसेच वन्य प्राण्यांच्या सुरक्षिततेकरिता केल्या जाणाऱ्या उपायांमध्येही यामुळे अडथळे निर्माण होतात. पाण्यापासून वाचण्यासाठी वन्य प्राणी उद्यानाच्या बाहेर असणाऱ्या उंच जागांचा आश्रय घेतात. तिथे ते चोरट्या शिकारींमुळे, वाहनांखाली सापडून किंवा स्थानिक लोकांकडून मारले जातात. अशा प्रकारे वन्य प्राण्यांना मृत्यूपासून वाचण्यासाठी काझीरंगातील अधिकाऱ्यांनी अनेक वेगवेगळे उपाय योजले आहेत. यांमध्ये गस्त वाढविणे, तसेच कृत्रिम आश्रयाच्या उंच जागा तयार करणे, इत्यादींचा समावेश होतो. तसेच वन्य प्राण्यांना सुरक्षितरीत्या राष्ट्रीय महामार्ग ३७ ओलांडता यावा (हा उद्यानाच्या दक्षिणेकडून जातो), म्हणून अनेक जागा तयार करण्यात आलेल्या आहेत. वेगवेगळे आजार पसरण्यापासून रोखण्यासाठी स्थानिक पातळीवरील पाळीव प्राण्यांचे लसीकरण मोठ्या प्रमाणात करण्यात येते.
तसेच वणव्यांपासून वाचण्यासाठी काही भागातील गवतही थोड्या थोड्या अवधीने जाळण्यात येते.
पर्यटक
पर्यटक मुख्यत: येथील प्राणी पहाण्यासाठी उद्यानाला भेट देतात. हत्ती किंवा जीपमधून केलेल्या जंगल सफारी इथे उपलब्ध आहेत. या उद्यानात पायी चालण्यावर बंदी घालण्यात आलेली आहे. सोहोला, मिहिमुख, कठपारा, फॉलियामारी व हरमोटी इथे निरीक्षण-मनोरे उभारण्यात आलेले आहेत. काझीरंगातील बागोरी रांगेमध्ये एक माहिती केंद्र सुद्धा उभारण्यात येत आहे. हे प्रवाशांना या उद्यानाबद्दल अधिक माहिती देईल. हे उद्यान मध्य एप्रिल पासून मध्य ऑक्टोबरपर्यंत पर्यटकांसाठी बंद असते. याचे मुख्य कारण म्हणजे इथे होणारा पाऊस. आसाम सरकार द्वारा या उद्यानात तीन विश्रामगृहे तसेच कोहोरा येथे चार विश्रामगृहे चालविली जातात. खाजगी विश्रामगृहे उद्यानाच्या बाहेर उपलब्ध आहेत. पर्यटकांच्या संख्येत झालेली वाढ इथल्या आर्थिक विकासाला कारणीभूत ठरलेली आहे. इथे येणाऱ्या पर्यटकांच्या पाहणीमध्ये असे आढळून आलेले आहे की ८०% पर्यटकांना गेंड्याचे दर्शन आनंददायी वाटलेले आहे. इथे येणारे परदेशी पर्यटक हे या उद्यानाला आर्थिक मदत देण्यास उत्सुक आहेत.
काझीरंगाला जाण्याचे मार्ग
सरकारच्या जंगल खात्याचे अधिकृत वाटाडे सर्व पर्यटकांना उद्यानात फिरताना सतत सोबत करतात. माहूत असणारे हत्ती तसेच जीप व इतर चार-चाकी वाहने अगोदर नोंदणी केल्यास मिळू शकतात. कोहोरा येथील उद्यानाच्या प्रशासकीय कार्यालयापासून सुरू होणारी जंगल सफारी, तीन वेगवेगळ्या मार्गांनी पूर्ण होऊ शकते. यामध्ये कोहोरा, बागोरी व अगाराटोली असे तीन विभाग आहेत. हे मार्ग हलक्या वाहनांसाठी नोव्हेंबर पासुन मध्य मे पर्यंत पर्यटकांसाठी उघडे असतात. पर्यटकांना स्वतःची वाहने घेऊनसुद्धा जाता येते पण फक्त अधिकृत वाटाड्या सोबत घ्यायला लागतो.
आसाम राज्य परिवहन मंडळाच्या तसेच खाजगी बस ज्या गुवाहाटी, तेझपूर व आसामच्या इतर उत्तरी भागांमधून सुटतात, काझीरंगाच्या मुख्य द्वारापाशी (कोहोरा) सोडतात. या उद्यानाच्या सर्वात जवळचे शहर हे बोकाखाट (२३ कि.मी.) आहे. इतर मुख्य शहरांमध्ये गुवाहाटी (२१७ कि.मी.) व जोरहाट (९७ कि.मी.) यांचा समावेश होतो. सर्वात जवळचे रेल्वे-स्थानक फुर्काटिंग आहे जे सुमारे ७५ कि.मी. वर आहे. रौरिया इथले जोरहाट विमानतळ (९७ कि.मी.), सालोनबारी इथले तेजपूर विमानतळ (१०० कि.मी.) व गुवाहाटी मधील लोकप्रिया गोपीनाथ बोर्डोलोई आंतर्राष्ट्रीय विमानतळ (२१७ कि.मी.) ही जवळची विमानतळे आहेत.
संस्कृती
काझीरंगाचा उल्लेख अनेक पुस्तके, चित्रपट व गाण्यांमधून आढळतो. काझीरंगाचा पहिला उल्लेख १९६१ साली बर्लिन दूरचित्रवाणीवर प्रसारित झालेल्या रॉबिन बॅनर्जी यांच्या काझीरंगा या माहितीपटात आढळतो. अमेरिकेचा लेखक, एल. स्प्रेग डि कॅम्प ने त्याच्या काझीरंगा, आसाम कवितेमध्ये या उद्यानाचा उल्लेख केलेला आहे. ही कविता प्रथम १९७० साली डेमॉन्स अँड डायनोसोर्स मध्ये प्रसिद्ध झाली व नंतर काझीरंगा या नावाने २००५ मध्ये पुनःप्रकाशित झाली.
काझीरंगा ट्रेल (चिल्ड्रन्स बुक ट्रस्ट), १९७९), नावाच्या एका लहान मुलांसाठीच्या अरूप दत्ता यांनी लिहिलेल्या गोष्टीच्या पुस्तकाला शंकर पुरस्कार मिळालेला आहे. आसामी गायक भूपेन हजारिका यांनी त्यांच्या एका गाण्यामध्ये काझीरंगाचा उल्लेख केलेला आढळतो. बीबीसीचे पर्यटन लेखक मार्क शॅन्ड यांनी काझीरंगातील पहिल्या महिला माहूत पार्वती बारुआ यांच्यावर एक पुस्तक व माहितीपट (क्वीन ऑफ द एलिफंट्स) लिहिलेले आहेत. या पुस्तकाला १९९६चा थॉमस कुक ट्रॅव्हल बुक पुरस्कार व प्रिक्स लिटरेअर डि’अमिस पुरस्कार मिळालेले आहेत. यामुळे काझीरंगा तसेच येथील माहूतांना जागतिक पातळीवर प्रसिद्धी मिळालेली आहे
बाह्य दुवे
वर्ग:भारतातील राष्ट्रीय उद्याने वर्ग:भारतातील जागतिक वारसा स्थाने वर्ग:आययुसीएन वर्ग २
उटगी
उटगी हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील सांगली जिल्ह्यातील जत तालुक्यातील एक गाव आहे.
हिसार
हिसार भारताच्या हरियाणा राज्यातील एक शहर आहे.
उटगी
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे आहे. येथे नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी मध्य हा हिवाळा हंगाम असतो. हिवाळ्यात दिवसा तापमान २९ सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान १७ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते. जून मध्य ते ऑक्टोबर हा पावसाळा हंगाम असतो. पावसाळ्यात दिवसा तापमान २८ अंश सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान २२ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते. पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो. वार्षिक पर्जन्यमान ७०० मिमी पर्यंत असते. फेब्रुवारी मध्य ते जून हा उन्हाळा मोसम असतो. उन्हाळ्यात दिवसा तापमान ४२ अंश सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान २१ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते.
हिसार
हे शहर हिसार जिल्ह्याचे प्रशासकीय केंद्र आहे.
उटगी
संदर्भ
वर्ग:जत तालुक्यातील गावे वर्ग:सांगली जिल्ह्यातील गावे
हिसार
वर्ग:हरियाणामधील शहरे वर्ग:हिसार जिल्हा *
सेंट वालबर्गा चर्च (अँटवर्प)
अँटवर्प , बेल्जियममधील सेंट वालबर्गा चर्च (किंवा बर्चटकर्क ) १८१७ मध्ये पाडण्यात आले. याला पूर्वी पॅरिश चर्च असे नाव होते.
सुरुवातीचा इतिहास
चर्चचा इतिहास आठव्या शतकापूर्वीचा आहे. शेल्डच्या उजव्या काठावर वसलेले आणि भिंतींनी बांधलेले पहिले चॅपल आहे. हे ७२७ पासून तेथे होते. नॉर्मन्सने ८३६ मध्ये नष्ट केले. ९०० मध्ये त्याच जागेवर हेट स्टीन या किल्ल्याशेजारी सेंट वालपुर्गा यांना समर्पित नवीन चर्चसह एक नवीन बर्चट (दुर्ग) बांधला गेला. भिक्षूंच्या मार्गदर्शनाखाली चर्च १२५० मध्ये पुन्हा बांधले गेले आणि १४७८ मध्ये ते पॅरिश चर्च बनले, ज्याला बाप्तिस्म्यासंबंधी फॉन्ट आणि दफन करण्याचा अधिकार देखील प्राप्त झाला होता. १५०० च्या सुमारास वास्तुविशारद डी वाघेमाकेरे यांनी केलेले एक नूतनीकरण या चर्चला पुन्हा मोठे करते.
आतील भाग
१६०९ मध्ये चर्च कौन्सिलने पीटर पॉल रुबेन्स यांना चर्चसाठी ट्रिप्टिच रंगवण्यास सांगितले. त्याचे एलिव्हेशन ऑफ द क्रॉस १६१० मध्ये पूर्ण झाले आणि मुख्य वेदीवर समाविष्ट केले गेले. १७३४ मध्ये जेव्हा जुनी लाकडी वेदी पाडण्यात आली आणि विलेम इग्नाटियस केरिक्सने बनवलेल्या दगडी वेदीने बदलली तेव्हा रुबेन्सच्या ट्रिपटीचचे छोटे भाग विकले गेले कारण ते नवीन वेदीला बसत नव्हते. ११ जून १७३७ रोजी उच्च वेदीवर पहिला वस्तुमान झाला. ट्रिप्टिच १७९४ मध्ये फ्रेंच कब्जा करणाऱ्या सैन्याने काढून टाकले आणि पॅरिसला नेले आणि नंतर अँटवर्पच्या अवर लेडीच्या कॅथेड्रलला ते परत देण्यात आले.
बंद करणे, पाडणे
१७९८ मध्ये मठ आणि चर्च बंद करण्याच्या फ्रेंच सरकारच्या आग्रहाला चर्च बळी पडले आणि त्याच वर्षी अँटवर्प बिशपच्या अधिकारातून ते रद्द करण्यात आले. चर्चचा वापर गोदाम म्हणून केला जात असे. हेट स्टीनला जाण्यासाठी झाकलेल्या वॉकवेसह गायन स्थळ काही काळासाठी राखून ठेवण्यात आले होते परंतु १८१६ मध्ये चर्च विकले गेले आणि वर्षभरानंतर ते पाडण्यात आले. त्याचे शेवटचे अवशेष आगीत नष्ट झाले. दरम्यानच्या काळात सेंट पॉल चर्चला पॅरिश चर्च म्हणून नियुक्त करण्यात आले होते. सेंट वालबर्गा चर्च काढून टाकल्याने एक खुली जागा उरली, ज्याला आता बर्चटप्लेन म्हणतात, ज्यावर पीटर पॉल रुबेन्सचा पुतळा ठेवण्यात आला होता. जेव्हा शेल्ड्ट नदीचा किनारा सरळ केला गेला तेव्हा चौक नाहीसा झाला आणि पुतळा ग्रोएनप्लॅट्समध्ये हलविला गेला. विलेम इग्नेशियस केरिक्सने बनवलेल्या पितळी सापाच्या उभारणीचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या मुख्य वेदीचा प्रीडेला अँटवर्प कॅथेड्रलच्या मुख्य वेदीसाठी पुन्हा वापरण्यात आला. कॅथेड्रलमध्ये सेंट वालबर्गा आणि सेंट एलिगियसचे प्रतिनिधित्व करणारे दोन संगमरवरी पदके देखील आहेत, जी केरिक्सने चर्चमधील वेदीसाठी तयार केली आहेत. दुसरी वेदी टिलबर्ग येथील सेंट डायोनिसियस चर्चमध्ये हलविण्यात आली, जिथे ती उच्च वेदी बनली. १९३६ मध्ये, अँटवर्पच्या झुइड (दक्षिण) परिसरात फ्लोर व्हॅन रीथने त्याच नावाचे एक नवीन, आधुनिकतावादी चर्च बांधले होते.
बाह्य दुवे
वॉल वॉल वर्ग: १८१७ मध्ये पाडण्यात आलेल्या इमारती आणि संरचना वर्ग: बेल्जियममधील पाडलेल्या इमारती आणि संरचना
मराठीचे विद्यापीठ
मराठी विद्यापीठ
मराठी विद्यापीठ चळवळमराठी भाषेला अभिजात दर्जा मिळवून द्यायचा असेल तर सर्वप्रथम मराठीच विद्यापीठ महाराष्ट्रात असायला हवं. आज रामटेक येथे संस्कृत विद्यापीठ आहे तर वर्धा येथे हिंदीचे केंद्रीय विद्यापीठ आहे.कर्नाटकात कन्नड भाषेचे विद्यापीठ आहे मग मराठीचे विद्यापीठ का असू नये हा साधा आणी सोपा प्रश्न आम्हाला पडल्याशिवाय राहणार नाही.यासंबंधी विद्यापीठ आराखडा समितीने २०१४ साली सरकारला आराखडा सादर केला. परंतु या संदर्भांत समाज,साहित्यिक,लेखक,संघटना यांनीही प्रत्यक्ष पाठिंबा द्यायला हवा .यासंबंधी काही लेखकानी तो प्रयत्नही केला आहे महानुभाव साहित्याचे गाढे अभ्यासक वि.भी.कोलते, राम शेवाळकर, दत्तो वामन पोतदार,कै. महंत नागराज बाबा ही जुनी मंडळी होती आज त्यात होती. नागनाथ कोतापल्ले,श्रीपाल सबनीस,सदानंद मोरे,श्रीपाद जोशी, बा.भो.शास्त्री आदींचा समावेश आहे.जर मराठी विद्यापीठ आज असेल तरच आपण मराठीला अभिजात दर्जा द्या असं म्हणू शकतो. नाही तर केंद्र सरकार आपल्याच राज्यावरती बोट ठेवण्याचा प्रयत्न करते. यासाठी पहिले मराठीचे विद्यापीठ स्थापन व्हावे अशी अपेक्षा आहे. या विद्यापीठामुळे मराठी भाषेत सर्व स्तरावरील कला,ज्ञान,संशोधन,तंत्रज्ञान, हे मराठीत असावं यामुळे महत्त्वाचे दुर्मिळ हस्तलिखित,ग्रंथ अनुवाद,भाषा विकास आदी कामे मार्गी लागतील.
साहित्य संमेलनात झालेली मागणी
मराठी विद्यापीठाची सर्वप्रथम कल्पना ही नागपूर येथील १९३३ मध्ये झालेल्या मराठी साहित्य संमेलनात समोर आली. महानुभाव साहित्य संमेलन,मुस्लिम मराठी साहित्य संमेलन,भानुकवी मराठी साहित्य संमेलन,चक्रधरस्वामी मराठी साहित्य संमेलन, रुद्धपुर येथील धर्म परिषद,महदंबा साहित्य संमेलन,अखिल भारतीय मराठी साहित्य समेलनातही हे विद्यापीठ रुद्धपुर येथे स्थापन करण्याचा निर्णय घेतला आहे.
सर्वप्रथम चळवळ
मराठी विद्यापीठासाठी सर्वप्रथम मागणी केली गेली ती रिद्धपुर या ठिकाणी. तेव्हा कोणतीही मागणी इतर लोकांची नव्हती परंतु जेव्हा रुद्धपुर येथे मागणी होत आहे असे लक्षात आल्यावर अंबाजोगाई, नेवासा इथून उगीच राजकीय दबावात एक खेळी खेळली गेली. अंबाजोगाईचा काहींच संदर्भ नसताना मुकुंदराजला पुढे केले गेले. नंतर महाराष्ट्र मधील सर्व साहित्यिकांनी मुकुंदराज यांचा अभ्यास केल्यानंतर असे लक्षात आले की मुकुंदराज हे कवी ज्ञानेश्वरानंतर होऊन गेले आहे. आणि अंबाजोगाई का अंभोरा हा वादही पुढे आला. त्यामुळे मराठी भाषेच्या दृष्टीने त्यात काही तथ्य नव्हते.नंतर लीळाचरित्र लिखाण भूमी रुद्धपुर येथून हे विद्यपीठ  व्हावं यासाठी  महाराष्ट्र्तील सर्व साहित्यिकांनी पाठिंबा दिला. या संदर्भांत शासनाला पाठपुरावा करण्यात आला आहे. .नुकतेच मुख्यमंत्री फडणवीस यांनी हे चक्रधर स्वामींच्या नावे रुद्धपुर जि. अमरावती येथे विचाराधीन आहे असे वक्तव्य केले आहे.
विद्यापीठ स्थापन झाल्यास फायदा
मराठीचे स्वतंत्र विद्यापीठ स्थापन झाल्यास सर्व मानव्यविद्या,विज्ञाने,अभियांत्रिकी,तंत्रज्ञान,आयुर्विज्ञान आदी विषय हे मराठी भाषेतून शिकण्याचा एक चांगला पर्याय नवीन युवा वर्गापुढे राहू शकतो. पदवी व पदव्युत्तरपर्यंतचे शिक्षण व संशोधन यांना चालना मिळेल. तसेच यामुळे मराठीतील शब्दसंग्रह वाढीस लागून अन्य विद्याशाखांमध्ये मराठीचे उपयोजन करता येईल.जागतिक पातळीवर वरचे साहित्याचे अनुवाद करून त्या-त्या भाषेतील वाङ्मयीन अनुभव अभ्यासता येईल.इतर भाषेतील असणारे शब्दांना पर्यायी शब्द शोधता येईल व भाषेची शब्द-संपत्ती वाढण्यास मदत होईल.
भाषा समिती
विद्यापीठ स्थापनेसाठी अनेक ठिकानाहून प्रस्ताव आल्यामुळे समिती निर्णय घेत नाही. परंतु भाषिक दृष्ट्या आणि साहित्यिक दृष्टया योग्य असलेला निर्णय त्यांनी सुचवावा. तरच ही गोष्ट साध्य होईल. जेव्हा ही गोष्ट शासनाच्या उच्च तंत्र शिक्षण खात्याकडे आली तेव्हा अखिल भारतीय महानुभाव परिषदेकडे १५ ऑक्टोबर २०१५ रोजी महाराष्ट्र शासनाच्या उच्च तंत्र शिक्षण खात्याचे सचिव सिद्धार्थ खरात यांच्या साहिनीशी पत्र आले की, रुद्धपुर येथे मराठी विद्यापीठ स्थापन करण्यासाठी समिती गठीत करण्यात येत आहे. परंतु तेव्हापासून समिती गठीत करण्यात आली नाही. ही समिती का गठीत झाली नाही याचे उत्तर आजही मिळायला तयार नाही.
मराठी भाषा विद्यापीठ रुद्धपुरला
मराठीचा आद्यग्रंथ लीळाचरित्र ग्रंथाचे लिखाण वाजेश्वरी(रुद्धपुर) जि. अमरावती या ठिकाणी झाले आह. मराठी प्रकांड पंडित महिमभट्ट सरालेकार (अहमदनगर) यांनी महानुभाव पंथाचे पहिले आचार्य नागादेवाचार्य यांच्या प्रेरणेने लिहिला गेला आहे. मराठी बोली भाषेचा आणि प्रमाण भाषेचा लिखित स्वरूपात पाया घालण्याचे काम लीळाचरीत्राच्या माध्यमातून रिद्धपुरात झाले आहे, त्यासोबतच मराठी भाषेतील अनेक सांकेतिक लीप्यांची रचना व निर्मितीचे ज्ञानकेंद्र म्हणून मध्ययुगीन काळापासून श्रीक्षेत्र रिद्धपूरची ख्याती आहे, गोविंद प्रभूंच्या प्रेरणेने आद्य कवयित्री महदंबा(रामसगाव) हिने धवळे हा नवीन काव्यप्रकार निर्मिला आहे. रुद्धपुर याच भूमी ‘रिद्धपूर वर्णन’ नावाचा सर्वांग सुंदर रचला गेला आहे. या पावन भूमीत मध्ययुगीन काळात आणि पुढे अनेक समकालीन विद्वान, साहित्यप्रेमी, कवी, लेखकांना भाषा, साहित्य, लिपी यासंबंधात लिखाण स्फूर्ती देण्याचे महत्त्वाचे काम काम रिद्धपूर या गावाने दिले आहे. मुस्लिम, महानुभाव,बौद्ध यांच्या एकात्मतेचे प्रतीक ठरलेले हे ग्राम आहे. यादवकाळात तसेच आताही भाषा संवर्धनाचे मोठे काम याच नगरीत झाले झाले. तेव्हा अशा या महान भाषिक, सांस्कृतिक, धार्मिक वारसा लाभलेल्या नगरीत ‘माय मराठी विद्यापीठ’ स्थापन व्हावे अशी प्रामणिक इच्छा समस्त  मराठी भाषा प्रेमीकांनी व्यक्त केली आहे. इतरही ठिकाणी ही मागणी झालेली आहे. परंतु ठोस उद्दिष्टे, आणि निश्चित धोरण या अभावी ही मागणी साहित्यिक दृष्ट्या योग्य नसून रिद्धपुर येथेच विदर्भाच आणि वऱ्हाड प्रांताचा भाषिक अनुशेष भरून काढण्यासाठी ही मागणी रास्त आहे.
लिमोन प्रांत
लिमोन हा कोस्ता रिकाच्या सात प्रांतांपैकी एक आहे. हा प्रांत देशाच्या पूर्व भागात मेक्सिकोच्या आखाताकाठी आहे. याच्या उत्तरेस निकाराग्वा, पश्चिमेस हेरेदिया, कार्तागो आणि पुंतारेनास प्रांत तर दक्षिणेस पनामा आहेत.
अर्थव्यवस्था
फळांचे मळे हा ग्वानाकास्तेचा मुख्य व्यवसाय आहे. येथील केळ्याचा बागांतून केळी जगभर निर्यात होतात.
प्रशासन
हा प्रांत सहा कांतोनमध्ये विभागलेला आहे. प्रांताचे प्रशासकीय केंद्र पुएर्तो लिमोन येथे आहे.
वर्ग:कोस्टा रिकाचे प्रांत *
ज्याँ-लुक डेहेन
ज्याँ-लुक जोसेफ मरी डेहेन (ऑगस्ट ७, इ.स. १९४०:मॉॅंतपेलिये, फ्रांस - १५ मे, २०१४) हा बेल्जियमचा राजकारणी आहे. तो बेल्जियमचा पंतप्रधान होता.
वर्ग:बेल्जियमचे पंतप्रधान वर्ग:इ.स. १९४० मधील जन्म वर्ग:इ.स. २०१४ मधील मृत्यू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
डी.बी. चंद्रेगौडा
'''डी.बी. चंद्रेगौडा''' (ऑगस्ट २६, इ.स. १९३६-हयात) हे भारतातील राजकारणी आहेत.ते भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेस पक्षाचे उमेदवार म्हणून इ.स. १९७१ आणि इ.स. १९७७च्या लोकसभा निवडणुकांमध्ये कर्नाटक राज्यातील चिकमगळूर लोकसभा मतदारसंघातून लोकसभेवर निवडून गेले.
भारताच्या माजी पंतप्रधान इंदिरा गांधी यांचा इ.स. १९७७च्या लोकसभा निवडणुकांमध्ये पराभव झाला होता. त्यांना लोकसभेत पुनःप्रवेश करणे शक्य व्हावे म्हणून डी.बी. चंद्रेगौडांनी आपल्या चिकमागळूरच्या खासदारपदाचा राजीनामा इ.स. १९७७ मध्ये दिला.त्या जागी पुढे पोटनिवडणुक होऊन त्यात इंदिरा गांधींनी विजय मिळवला. नंतरच्या काळात डी.बी. चंद्रेगौडांनी भारतीय जनता पक्षात प्रवेश केला आणि त्या पक्षाचे उमेदवार म्हणून ते इ.स. २००९च्या लोकसभा निवडणुकांमध्ये कर्नाटक राज्यातीलच उत्तर बंगलोर लोकसभा मतदारसंघातून लोकसभेवर निवडून गेले.
वर्ग:भारतीय राजकारणी वर्ग:कानडी राजकारणी वर्ग:भारतीय जनता पक्षातील राजकारणी वर्ग:५ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:६ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:१५ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:चिकमगळूरचे खासदार वर्ग:उत्तर बंगलोरचे खासदार वर्ग:इ.स. १९३६ मधील जन्म वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
टोटल लिन्हास एरियास
तोतल लिहान्स एरियास (Total Linhas Aéreas) ही ब्राझील देशाच्या बेलो होरिझोन्ते ह्या शहरामध्ये स्थित असलेली एक विमान वाहतूक कंपनी आहे. ही कंपनी फक्त खाजगी वापरासाठी व मालवाहतूकीसाठी विमानसेवा पुरवते.
विमानांचा ताफा
वर्ग:ब्राझीलमधील विमानवाहतूक कंपन्या
इ.स. ८२८
समाप्ती
वर्ग:इ.स. ८२८ वर्ग:इ.स.च्या ८२० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या ९ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १ ल्या सहस्रकातील वर्षे
हीना सिधू
हीना सिधू (२९ ऑगस्ट, इ.स. १९८९:लुधियाना, पंजाब, भारत ) ही भारतीय नेमबाज आहे. तिने २०१६ उन्हाळी ऑलिंपिकमध्ये भारताचे प्रतिनिधित्व केले.
वर्ग:भारतीय नेमबाज वर्ग:स्त्री चरित्रलेख वर्ग:२०१८ आशियाई क्रीडा स्पर्धेतील पदक विजेते
गुलाम मुस्तफा जटोई
गुलाम मुस्तफा जटोई (उर्दू: غلام مصطفی جتوئی ; रोमन लिपी: Ghulam Mustafa Jatoi ;) (ऑगस्ट १४, इ.स. १९३१ - नोव्हेंबर २०, इ.स. २००९) हा पाकिस्तानी राजकारणी व ६ ऑगस्ट, इ.स. १९९० ते ६ नोव्हेंबर, इ.स. १९९० या कालखंडादरम्यान अधिकारारूढ असलेला पाकिस्तानाचा पंतप्रधान होता. इ.स. १९७३ ते इ.स. १९७७ या काळात तो सिंध प्रांताच्या मुख्यमंत्रीपदीदेखील होता.
बाह्य दुवे
वर्ग:पाकिस्तानचे पंतप्रधान वर्ग:इ.स. १९३१ मधील जन्म वर्ग:इ.स. २००९ मधील मृत्यू
मानसळ
मानसळ हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील यवतमाळ जिल्ह्यातील पुसद तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
संदर्भ
वर्ग:पुसद तालुक्यातील गावे वर्ग:यवतमाळ जिल्ह्यातील गावे
आजणसारा
हवामान
येथील हवामान वर्षभर कोरडे असते. उन्हाळ्यात अतिउष्ण असते.हिवाळा व उन्हाळा हे दोन्ही ऋतू तीव्र असतात. उन्हाळ्यात दिवसाच्या व रात्रीच्या तापमानात जास्त फरक असतो. मे हा अतिउष्णतेचा आणि जानेवारी हा कडाक्याच्या थंडीचा महिना असतो. वार्षिक सरासरी पर्जन्यमान १०९ सेंमी.पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:हिंगणघाट तालुक्यातील गावे वर्ग:वर्धा जिल्ह्यातील गावे
झज्जर
झज्जर भारताच्या हरियाणा राज्यातील एक शहर आहे. २०११ च्या जनगणनेनुसार येथील लोकसंख्या ९,५६,९०७ इतकी होती.
झज्जर जिल्ह्याचे प्रशासकीय केंद्र आहे.
हे शहर राष्ट्रीय महामार्ग ७१ वर आहे. येथील रेल्वे स्थानक रेवारी रोहतक रेल्वेमार्गावर आहे.
वर्ग:हरियाणामधील शहरे वर्ग:झज्जर जिल्हा
आरेठी
हवामान
येथील हवामान सामान्यतः गरम आणि कोरडे आहे.तीन वेगवेगळे ऋतू आहेत.उन्हाळा, पावसाळा,आणि हिवाळा.उन्हाळा मार्चपासून चालू होऊन जूनमध्यापर्यंत असतो.उन्हाळा गरम आणि कोरडा असतो.मे महिन्यात तापमान फार असते.तापमान ४५ अंश सेल्सियसपर्यंत जाते.जूनच्या मध्यास किंवा अखेरीस पावसाळा सुरू होतो.पावसाळी हंगामात हवामान सामान्यतः आर्द्र आणि गरम असते.वार्षिक पर्जन्यमान ७६७ मि.मी.पर्यंत असते.हिवाळी मोसम नोव्हेंबरपासून चालू होऊन फेब्रुवारीपर्यंत संपतो.हिवाळा सौम्य थंड आणि कोरडा असतो.
संदर्भ
वर्ग:अक्कलकुवा तालुक्यातील गावे वर्ग:नंदुरबार जिल्ह्यातील गावे
जिंद
जिंद भारताच्या हरियाणा राज्यातील एक शहर आहे.
हे शहर जिंद जिल्ह्याचे प्रशासकीय केंद्र आहे.
कर्नाल
कर्नाल भारताच्या हरियाणा राज्यातील एक शहर आहे. येथे केंद्रिय गहू संशोधन केंद्र आहे. हे शहर कर्नाल जिल्ह्याचे प्रशासकीय केंद्र आहे.तसेच कर्नाल हे बासमती तांदळाचे उत्पादक शहर म्हणून देखील ओळखले जाते. इथुन संपूर्ण भारत तसेच भारताबाहेर देखील तांदुळ निर्यात केला जातो.
जिओजिब्रा
जिओजिब्रा ही बीजगणित, अंकगणित आणि भूमिती यासाठी मुक्त परवान्याअंतर्गत उपलब्ध असलेली सॉफ्टवेअर प्रणाली आहे.
वर्ग:सॉफ्टवेअर
पुंतारेनास प्रांत
पुंतारेनास हा कोस्ता रिकाच्या सात प्रांतांपैकी एक आहे. हा प्रांत देशाच्या पश्चिम भागात प्रशांत महासागराच्या काठी आहे. याच्या उत्तरेस ग्वानाकास्ते प्रांत, इशान्येस अलाहुएला, सान होजे आणि लिमोन प्रांत तर दक्षिणेस पनामा आहेत. या प्रांताच्या पूर्वेस प्रशांत महासागर आहे. कोस्ता रिकाचा जवळजवळ सगळा प्रशांत किनारा या प्रांतात आहे.
पुंतारेनास कोस्ता रिकाचा सगळ्यात मोठा प्रांत आहे. याचा विस्तार ११,२६६ किमी२ असून २०१०मध्ये येथील लोकसंख्या ४,१०,९२९ होती.
अर्थव्यवस्था
मत्सोद्योग आणि पर्यटन हा पुंतारेनासचे मुख्य व्यवसाय आहेत.
प्रशासन
हा प्रांत अकरा कांतोनमध्ये विभागलेला आहे. प्रांताचे प्रशासकीय केंद्र पुंतारेनास येथे आहे.
वर्ग:कोस्टा रिकाचे प्रांत *
कैथल
कैथल भारताच्या हरियाणा राज्यातील एक शहर आहे.
हे शहर कैथल जिल्ह्याचे प्रशासकीय केंद्र आहे.
धरमपूर (डहाणू)
धरमपूर हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील उत्तर कोकणातील पालघर जिल्ह्यातील डहाणू तालुक्यातील एक गाव आहे.
भौगोलिक स्थान
डहाणू बस स्थानकापासून जव्हार मार्गाने गेल्यावर पुढे महाराष्ट्र राज्य महामार्ग क्रमांक ७३ ने गेल्यानंतर हे गाव लागते. डहाणू बस स्थानकापासून हे गाव ३३ किमी अंतरावर आहे.
हवामान
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व सकाळी धुके पडते.उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते.पावसाळ्यात येथे भातशेती,नागलीशेती केली जाते.
लोकजीवन
हे मध्यम आकाराचे गाव आहे.२०११ च्या भारतीय जनगणनेनुसार गावात ३७२ कुटुंबे राहतात. एकूण १८१८ लोकसंख्येपैकी ८९५ पुरुष तर ९२३ महिला आहेत. गावाची साक्षरता २७.२८ टक्के आहे.पुरुष साक्षरता ३८.७२ आहे तर स्त्री साक्षरता १६.६० आहे. गावातील वय वर्ष शून्य ते सहा वर्षे लहान मुलांची संख्या २९३ आहे.ती एकूण लोकसंख्येच्या १६.१२ टक्के आहे.आदिवासी समाजातील लोक येथे राहतात. येथे शेती हा व्यवसाय असून काही लोक शेतमजूर, वीटभट्टीमजूर, खाजगी नोकर, कामगार म्हणूनही काम करतात. दुग्धव्यवसाय, बकरीपालन, कुक्कुटपालन सुद्धा केले जाते.
नागरी सुविधा
गावात प्राथमिक शिक्षण,प्राथमिक आरोग्यसेवा, रस्ते वीजपुरवठा, सार्वजनिक स्वच्छता,पाणी पुरवठा इत्यादी आवश्यक गोष्टी उपलब्ध आहेत.महाराष्ट्र राज्य परिवहन महामंडळाच्या बसेस डहाणू बस स्थानकावरून येथे येण्यासाठी ठराविक वेळी उपलब्ध असतात. रिक्शासुद्धा डहाणूवरून उपलब्ध असतात.
जवळपासची गावे
फणसवाडी, शेणसरी, बापुगाव, पावण, चारीतर्फेजामशेत, मणिपूर, देवगाव, सोमनाथ, गणेशबाग, दहीगाव, देऊर ही जवळपासची गावे आहेत.धरमपूर समूह ग्रामपंचायतीमध्ये भावडी, धरमपूर आणि कोसेसरी ही गावे येतात.
संदर्भ
२. https://villageinfo.in/maharashtra/thane/palghar.html
३. https://www.mapsofindia.com/lat_long/maharashtra/
४. http://tourism.gov.in/
इ.स. ८२९
समाप्ती
वर्ग:इ.स. ८२९ वर्ग:इ.स.च्या ८२० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या ९ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १ ल्या सहस्रकातील वर्षे
धरमपूर (डहाणू)
संदर्भ
५. http://districts.nic.in/districtsdetails.php?sid=MH&disid=MH036
६. https://palghar.gov.in/
७. https://palghar.gov.in/tourism/
वर्ग:डहाणू तालुक्यातील गावे
रावळगुंडवाडी
रावळगुंडवाडी हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील सांगली जिल्ह्यातील जत तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे आहे. येथे नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी मध्य हा हिवाळा हंगाम असतो. हिवाळ्यात दिवसा तापमान २९ सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान १७ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते. जून मध्य ते ऑक्टोबर हा पावसाळा हंगाम असतो. पावसाळ्यात दिवसा तापमान २८ अंश सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान २२ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते. पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो. वार्षिक पर्जन्यमान ७०० मिमी पर्यंत असते. फेब्रुवारी मध्य ते जून हा उन्हाळा मोसम असतो. उन्हाळ्यात दिवसा तापमान ४२ अंश सेल्सियस पर्यंत वाढते आणि रात्री तापमान २१ अंश सेल्सियस पर्यंत खाली जाते.
लेप
ज्याचे शरीरास वा शरीराचे कोणत्याही अंगास 'लेपन' केले जाते तो लेप. पुरातन काळापासून ही पद्धत अस्तित्वात आहे. आजकाल याला फेसपॅक, मास्क अशी नावे आहेत.यात अनेक औषधी वनस्पतींच्या सालांची वस्त्रगाळ पावडर,ओल्या वनस्पतींचा रस,इत्यादी असु शकतात.त्यास पातळ करण्यासाठी त्यात पाणी, दुध वा आवश्यक तो तरल पदार्थ(तेल ईत्यादी) टाकतात.लेपातील घटक असणारी औषधी द्रव्ये, शरीरास असलेल्या रोमछिद्रांतुन शरीरात जाऊन आवश्यक ती औषधीक्रिया करतात. लावलेला लेप (विशेषतः चेहऱ्यावरील) तो पूर्ण वाळण्यापूर्वीच काढावा असा संकेत आहे.
सौंदर्यासाठी चंदन, हळद, बेसन, दूध, विविध फळांचे गर तसेच फळ व भाज्यांचे रस, साय, मुलतानी माती,मध इ. वस्तूंचे लेप तयार करून ठराविक वेळ चेहऱ्यावर ठेवून शक्यतो थंड किंवा मग गरम पाण्याने धुतले जातात.
हेही पहा
वर्ग:आयुर्वेद
आजणगाव (हिंगणघाट)
आजणगाव हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील वर्धा जिल्ह्यातील हिंगणघाट तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान वर्षभर कोरडे असते. उन्हाळ्यात अतिउष्ण असते.हिवाळा व उन्हाळा हे दोन्ही ऋतू तीव्र असतात. उन्हाळ्यात दिवसाच्या व रात्रीच्या तापमानात जास्त फरक असतो. मे हा अतिउष्णतेचा आणि जानेवारी हा कडाक्याच्या थंडीचा महिना असतो. वार्षिक सरासरी पर्जन्यमान १०९ सेंमी.पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:हिंगणघाट तालुक्यातील गावे वर्ग:वर्धा जिल्ह्यातील गावे
शाहीर प्रभाकर
प्रभाकर जनार्दन दातार (जन्म : गंगापूर (नाशिक जिल्हा-महाराष्ट्र, इ.स. १७५५; - इ.स. १८४३) हा मराठी लावणीकार होता.
शाहीर प्रभाकरवरील मराठी पुस्तके
वर्ग:मराठी गीतकार वर्ग:इ.स. १७५५ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १८४३ मधील मृत्यू
वाघेरा किल्ला
हा भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील एक ऐतिहासिक किल्ला आहे. हा पुण्याहून २९० कि.मी. पुणे - नाशिक - हरसूल - ठानापाडा - खैरपाली या मार्गावर आहे.
गडावर जाण्याच्या वाटा
रामसेज किल्ला पुन्हा नासिककडे येताना म्हसरूळनजीक जैन चांभारलेणी आहेत. वेळ असल्यास ती जरूर पाहून घ्यावीत. म्हसरूळकडून एक रस्ता थेट वाघेऱ्यापर्यंत जातो. वाघेरा घाटमाथ्यावरचं गाव आहे. गावाच्या समोरच एक मोठा बंधारा व जलाशय आहे. जलाशयाच्या पाठी उभा आहे उंच वाघेरा. वाघेऱ्याचे कडे थेट घाटाखाली उतरलेले आहेत. धरणाच्या पाण्यावर व सुपीक जमिनीवर शेती करणाऱ्या गावकऱ्यांना वाघेरा किल्ल्याचा रस्ता विचारायचा. वाघेरा जलाशयाचा बांध उजवीकडे जिथे वाघेऱ्याच्या सोंडेला चिकटलेला वाटतो, त्या डोंगरधारेवरून गडावर चढाई करायची. घाटाखाली उतरलेल्या गडाच्या उंचच उंच कातळभिंती उजवीकडे ठेवत गडाची माची गाठायची. पाठीवर सामान नसल्यास माची गाठायला एक तास पुरे. माचीवरून वाघेऱ्याचा उंच सुळकेवजा उंचवटा, गडमाथा दिसतो. दहा-एक मिनिटांच्या सोंडेवरील सपाट चालीनंतर गडाच्या सुळकेवजा गडमाथ्याला भिडायचं. इथे पाण्याची कोरडी टाकी आहेत. इथून गडमाथा गाठायला दोन वाटा आहेत. गडमाथा डावीकडे ठेवत वळसा घालून चढणारी निसरडी वाट अथवा सोपं १० फुटाचे प्रस्तरारोहण करून सरळ वर चढणारी कातळाची वाट. कोणत्याही वाटेने गडाचा सुळकेवजा माथा गाठावे.अंजनेरी, ब्रह्मगिरी आणि आजुबाजूच्या परिसरावर नजर फिरवायची आणि परतीला लागावे. वाघेरा गावातून गडमाथा गाठायला आणि स्थलदर्शनासाठी दोन तास पुरे. गडावर पाणी नसल्याने वा सावलीसाठी झाड नसल्याने सोबत आणलेलं पाणी प्यायचं आणि आल्या वाटेने गड उतरावा.
मुक्काम
एका दिवसात रामसेज किल्ला, वाघेरा किल्ला, आणि खैराई किल्ला  हे तिन्ही किल्ले पाहून मुक्कामाला त्र्यंबकेश्‍वर वा अंजनेरी गाठता येते.
हे सुद्धा पहा
वर्ग:महाराष्ट्रातील किल्ले
मीना ठाकरे
मीनाताई ठाकरे या बाळासाहेब ठाकरे यांची पत्नी होती. बाळासाहेब ठाकरे यांचे १३ जून १९४८ रोजी मीना ठाकरे यांच्याशी विवाह झाला होता आणि त्यांना तीन मुलगे आहेत - बिंदुमाधव, जयदेव आणि उद्धव ठाकरे
संदर्भ
वर्ग:मराठी महिला वर्ग:स्त्री चरित्रलेख वर्ग:अत्यंत छोटी पाने वर्ग:ठाकरे कुटुंब
आश्लेषा (नक्षत्र)
हे नक्षत्र पुष्य नक्षत्राच्या थेट दक्षिणेस व प्रश्वा (प्रोसियन) या ताऱ्याच्या थेट पूर्वेस आहे. कोणी ईटा व सिग्मा यांच्याऐवजी कॅन्सर (कर्क) पैकी आल्फा व बीटा हे तारे यात घेतात. हे नक्षत्र कर्कराशीतील आहे. आश्रेषा असाही याचा नामोल्लेख क्वचितच आढळतो. २ ऑगस्टच्या सुमारास या नक्षत्रात सूर्यप्रवेश होतो. याची देवता सर्प व आकृती चक्र समजली जाते.
हे सुद्धा पहा
भारतीय २७ नक्षत्रांपैकी नववे नक्षत्र. यात हायड्रा या पाश्चात्त्य तारकासमूहापैकी झीटा, एप्सायलॉन, डेल्टा, सिग्मा व ईटा या ताऱ्यांचा समावेश आहे. झीटा या ताऱ्याचे विषुवांश ८ ता. ५४ मि., क्रांती ६०९’ उ., प्रत ३·३० [→ ज्योतिषशास्त्रीय सहनिर्देशक पद्धति; प्रत] असून हा योगतारा (मुख्य तारा) मानतात (कोणी एप्सायलॉन हाही मानतात). इतर चार तारे चवथ्या प्रतीचे आहेत. हे नक्षत्र पुष्य नक्षत्राच्या थेट दक्षिणेस व प्रश्वा (प्रोसियन) या ताऱ्याच्या थेट पूर्वेस आहे. कोणी ईटा व सिग्मा यांच्याऐवजी कॅन्सर (कर्क) पैकी आल्फा व बीटा हे तारे यात घेतात. हे नक्षत्र कर्कराशीतील आहे. आश्रेषा असाही याचा नामोल्लेख क्वचितच आढळतो. ऑगस्टच्या सुमारास या नक्षत्रात सूर्यप्रवेश होतो. याची देवता सर्प व आकृती चक्र समजली जाते. ठाकूर, अ .ना.(स्रोत: मराठी विश्वकोश)
वर्ग:नक्षत्र
चिं.वि. जोशी
चिंतामण विनायक जोशी (जन्म : पुणे, १९ जानेवारी १८९२; - पुणे, २१ नोव्हेंबर १९६३) हे विनोदी साहित्यासाठी प्रसिद्ध असलेले मराठी लेखक होते. पाली भाषेचा त्यांचा विशेष अभ्यास होता. बडोदे महाविद्यालयात ते पाली विषयाचे प्राध्यापक होते.
त्यांचे वडील विनायक रामचंद्र जोशी हे शिक्षक होते. त्यांनी आगरकर यांच्या सुधारक या वृत्तपत्राचे काही काळ संपादनही केले होते. सार्वजनिक काका म्हणून ओळखले जाणारे गणेश वासुदेव जोशी हे देखील जोश्यांच्याच घराण्यातले होते. चिं. वि. जोशी यांचे बहुतांशी लेखन हे विनोदी वाङ्मय असले तरी ते व्यावहारिक जीवनात ते धीरगंभीर प्रवृत्तीचे गृहस्थ होते. त्यांच्या मुलाचा अकाली मृत्यू झाला होता, त्यामुळे ते दुःखी असत.
दूरचित्रवाणीवरची ’चिमणराव-गुंड्याभाऊ’ ही मालिका खूप गाजली. मालिकेत चिमणरावांचे काम दिलीप प्रभावळकरांनी, गुंड्याभाऊचे बाळ कर्वे यांनी, चिमणरावांच्या पत्‍नीचे (कावेरीचे-काऊचे) स्मिता पावसकर यांनी, मैना या कन्येचे काम अरुणा पुरोहित यांनी तर मोरू व राघू या पुत्रांचे काम अनुक्रमे नीरज माईणकर व गणेश मतकरी यांनी केले होते. सुषमा तेंडुलकर, लक्ष्मीकांत बेर्डे, सुलभा कोरान्ने या व इतर बऱ्याच कलाकारांनी देखील या मालिकेत काम केले होते. या मालिकेच्या निर्मात्या विजया जोगळेकर-धुमाळे होत्या.
चिं.वि. जोशी यांच्या कथेवर सन १९४२ मध्ये 'सरकारी पाहुणे' नावाचा चित्रपट निघाला होता. त्याचे दिग्दर्शन मास्टर विनायक यांनी केले होते. चिमणरावांची भूमिका दामुअण्णा मालवणकर यांनी केली होती.
चिं.वि.जोशींच्या, संध्या बोडस-काणे व अलका जोशी-मांडके या नातींनी संकलित केलेले ’चि.वि. जोशी - साहित्यातले आणि आठवणीतले’ हे पुस्तक कॉन्टिनेन्टल प्रकाशनाने छापून प्रसिद्ध केले आहे. अक्षरधारा प्रकाशनाने 'विनोदाचे बादशहा चिं. वि जोशींचे निवडक विनोद' नावाचे एक अतिशय छोटे पुस्तक प्रकाशित केले आहे. विनोदांचे संकलन रवींद्र कोल्हे यांनी केले आहे.