cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
फातिमा बीवी
१९९७ ते २००१ या काळात त्या तामिळनाडूच्या राज्यपाल होत्या.
संदर्भ
वर्ग:इ.स. १९२७ मधील जन्म वर्ग:स्त्री चरित्रलेख वर्ग:तमिळनाडूचे राज्यपाल
तांदुळनेर
तांदुळनेर हे अहमदनगर जिल्ह्यातील राहुरी तालुक्याच्या वायव्य दिशेला वसलेले छोटेसे गाव आहे..
गावाची लोकसंख्या अंदाजे ७०० च्या घरात आहे.
गावाच्या उत्तरेस खळखळून वाहणारा भंडारदारा धरणाचा उजवा कालवा,तर दक्षिणेस मल्लेश्वराचा भला उंच डोंगर आणि गावाच्या मध्य भागावर असलेली खंडोबाची टेकडी ही गावची आकर्षणे आहेत.
गावाच्या पूर्व दिशेस आणि पश्चिम दिशेस दोन वाहते ओढे आहेत.
गावाचा मुख्य व्यवसाय शेती आहे.
तळजाईनगर
तळजाईनगर हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील पुणे जिल्ह्यातील भोर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील सर्वसाधारण हवामान उष्ण व कोरडे आहे. हवामानातील बदलानुसार प्रत्येक वर्षात मुख्यतः तीन ऋतू असतात.मार्च ते मे पर्यंत उन्हाळा, जून ते ऑक्टोबर पर्यंत पावसाळा आणि नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी पर्यंत हिवाळा असतो. हिवाळ्यात शीतल वातावरण असते. तालुक्यातील वार्षिक सरासरी पर्जन्यमान १००० मिमी पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:भोर तालुक्यातील गावे वर्ग:पुणे जिल्ह्यातील गावे
कोतुर्डे
कोतुर्डे हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील मध्य कोकणातील रायगड जिल्ह्यातील महाड तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते.
संदर्भ
१.https://villageinfo.in/ २.https://www.census2011.co.in/ ३.http://tourism.gov.in/ ४.https://www.incredibleindia.org/ ५.https://www.india.gov.in/topics/travel-tourism ६.https://www.mapsofindia.com/
वर्ग:महाड तालुक्यातील गावे वर्ग:रायगड जिल्ह्यातील गावे
पोमनाळा
पोमनाळा हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नांदेड जिल्ह्यातील भोकर (गाव) तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
नैऋत्य मान्सूनमुळे पडणाऱ्या पावसाळ्याचा ऋतू वगळता येथील हवामान सर्वसाधारणपणे कोरडेच असते. येथे वर्षात चार ऋतू असतात. हिवाळा हा नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी अखेरपर्यंत असतो. त्यानंतर येणारा उन्हाळा मात्र जूनच्या पहिल्या आठवड्यापर्यंत खेचला जातो. नैऋत्य मान्सूनचा पाऊस त्याच्या पाठोपाठ येतो आणि ऑक्टोबरच्या पहिल्या आठवड्यापर्यंत टिकतो. शेष ऑक्टोबर आणि नोव्हेंबरचा पूर्वार्ध हा मान्सूनोत्तर गरमीचा काळ असतो. सरासरी वार्षिक पर्जन्यमान ९८० मि.मी.आहे. नैऋत्य मोसमी वाऱ्यापासून पडणाऱ्या पावसाचे प्रमाण एकूण वार्षिक पर्जन्याच्या ८५ टक्के आहे. जुलै आणि ऑगस्ट हे वर्षातील सर्वाधिक पर्जन्याचे महिने आहेत.
सुराबारडी (नाग्रा)
सुराबारडी हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नागपूर जिल्ह्यातील नागपूर ग्रामीण तालुक्यातील एक गाव आहे.
संदर्भ
वर्ग:नागपूर ग्रामीण तालुक्यातील गावे वर्ग:नागपूर जिल्ह्यातील गावे
साधु सुंदर सिंग
साधु सुंदर सिंग ( जन्म ३ सप्टेंबर, १८८९:पंजाब,लुधियाना ) हे एक भारतीय ख्रिस्ती मिशनरी होते. जे संभवत: १९२९ मधे हिमालयाच्या पायथ्याशी मरण पावले.
सुरुवातीचा काळ
सुंदर सिंग यांचा जन्म एका श्रीमंत शीख घरात झाला. त्यांच्या आई अतिशय धार्मिक वृत्तीच्या होत्या व त्यांना नेहमी साधु संताच्या सहवासात राहण्यासाठी नेत असत. सुंदर सिंग यांना लुधियाना मधील एका ख्रिस्ती मिशनरी शाळेत भरती केले. सुंदर सिंग १४ वर्षांचे असताना त्यांच्या आई मरण पावल्या. त्यामुळे ते अतिशय निराश झाले व त्यांनी आपला सर्व राग ख्रिस्ती मिशनरींवर काढला. त्यांनी बायबलची पाने फाडून जाळली जे त्यांच्या मित्रांनी पाहिले.
ख्रिस्ती धर्माचा स्वीकार
बायबल फाडून जाळल्यानंतर काही दिवसांनी अतिशय बेचैन झाल्यामुळे सुंदर सिंग यांनी रेल्वे खाली आत्महत्या करण्याचे ठरविले. त्या रात्री त्यांनी थंड पाण्याने आंघोळ केली व म्हटले की, ईश्वराने मला दर्शन द्यावे अन्यथा मी आत्महत्या करीन. त्या रात्री प्रभु येशू ख्रिस्ता ने सुंदर सिंग यांना दर्शन दिले. त्याच वेळी त्यांनी जाऊन आपले वडील शेर सिंग यांना सांगितले की मी ख्रिस्ती होणार व ख्रिस्ताचे मिशनरी कार्य करणार. त्यांच्या वडिलांनी त्यांंना अधिकृतपणे नकार दिला आणि त्यांचा भाऊ राजेंद्र सिंगने त्यांना विष देण्याचा प्रयत्न केला. त्यांना एकदा नव्हे तर अनेक वेळा विषबाधा झाली. त्या भागातील लोकांनी त्यांच्या घरात साप फेकले, परंतु जवळच्या ब्रिटीश ख्रिस्ती लोकांच्या मदतीने त्यांना वाचवण्यात आले. त्यांच्या सोळाव्या वाढदिवशी, त्यांनी हिमालयाच्या पायथ्याशी सिमला येथील पॅरिश चर्चमध्ये सार्वजनिकपणे ख्रिस्ती म्हणून बाप्तिस्मा घेतला. या अगोदर ते सिमला जवळील सबथु येथील ख्रिश्चन मिशनरी होममध्ये राहून तेथील कुष्ठरोग्यांची सेवा करत होते.
वर्ग:ख्रिश्चन धर्मगुरू वर्ग:इ.स. १८८९ मधील जन्म
लोगन काउंटी, ओहायो
ही अमेरिकेच्या ओहायो राज्यातील ८८ पैकी एक काउंटी आहे. याचे प्रशासकीय केन्द्र येथे आहे.
२०२० च्या जनगणनेनुसार येथील लोकसंख्या इतकी होती.
संदर्भ आणि नोंदी
* वर्ग:ओहायोमधील काउंटी
टिटेघर
टिटेघर हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील पुणे जिल्ह्यातील भोर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील सर्वसाधारण हवामान उष्ण व कोरडे आहे. हवामानातील बदलानुसार प्रत्येक वर्षात मुख्यतः तीन ऋतू असतात. मार्च ते मे पर्यंत उन्हाळा, जून ते ऑक्टोबर पर्यंत पावसाळा आणि नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी पर्यंत हिवाळा असतो. हिवाळ्यात शीतल वातावरण असते. तालुक्यातील वार्षिक सरासरी पर्जन्यमान १००० मिमी पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:भोर तालुक्यातील गावे वर्ग:पुणे जिल्ह्यातील गावे
इंडियन प्रिडेटर: द बुचर ऑफ दिल्ली
इंडियन प्रिडेटर: द बुचर ऑफ दिल्ली ही एक भारतीय नेटफ्लिक्स खरी गुन्हेगारी माहितीपट आहे ज्याचा प्रीमियर २० जुलै २०२२ रोजी झाला. वाइस इंडिया निर्मित आणि आयेशा सूद दिग्दर्शित, दिल्लीचा बुचर चंद्रकांत झा या सिरीयल किलरचा पोलिस तपास आणि हेतू या दोन्हींचा शोध घेतो. ज्याने २००६-२००७ मध्ये तिहार तुरुंगाबाहेर तीन शिरच्छेद झालेल्या पीडितांना उपहासात्मक नोटांसह सोडले.
कथा
इंडियन प्रिडेटर: द बुचर ऑफ दिल्ली ही तीन भागांची खरी गुन्हेगारी माहितीपट आहे. पहिला भाग अधिकारी सुंदर सिंगचा तपास आणि चंद्रकांत झा या सिरीयल किलरच्या अटकेनंतर, ज्याने २००६-२००७ मध्ये, दिल्लीतील तिहार तुरुंगाबाहेर तीन शिरच्छेद केलेल्या पीडितांना सोडले होते, तसेच त्याच्या पुढील हत्येपूर्वी त्याला पकडण्याचे पोलिसांना आव्हान देणाऱ्या मस्करी नोट्ससह होते. . नंतरच्या एपिसोड्समध्ये झा यांचे जीवन, पार्श्वकथा आणि हेतू एक्सप्लोर केले जातात, ज्यापैकी बरेच काही झा यांनी त्यांच्या अटकेनंतर पोलिसांच्या मुलाखतीदरम्यान सांगितले होते. दिल्लीच्या बुचरमध्ये या प्रकरणाशी निगडित किंवा जवळच्या लोकांच्या मुलाखती आहेत, जसे की अधिकारी आणि पत्रकार, पोलिस देवाणघेवाण, अभिलेखीय छायाचित्रे आणि मनोरंजनाच्या नाट्यमयतेने अंतर्भूत आहेत.
बाह्य दुवे
इंडियन प्रिडेटर: द बुचर ऑफ दिल्ली आयएमडीबीवर
एडमपायली खुर्द
सेन्सस कोड ५३९०८४ असलेले एडमपायली खु. हे गाव, गडचिरोली या जिल्ह्यातील १०१५.१९ हेक्टर क्षेत्राचे गाव असून २०११ च्या शिरगणतीनुसार ह्या गावात ३५ कुटुंबे आहेत व एकूण लोकसंख्या १६० आहे.ह्याच्या सर्वात जवळचे शहर गडचिरोली हे ४५ किलोमीटर अंतरावर आहे.
शैक्षणिक सुविधा
गावात असणाऱ्या सुविधा - पूर्व-प्राथमिक शाळा-१. प्राथमिक शाळा-१. स्थानिक नसलेल्या सुविधांची अंतरे - ५ की.मी.पेक्षा कमी अंतरावर : काही नाही ५ ते १० की.मी.अंतरावर : कनिष्ठ माध्यमिक शाळा कारवाफा येथे आहे. माध्यमिक शाळा कारवाफा येथे आहे. उच्च माध्यमिक शाळा कारवाफा येथे आहे. १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर : पदवी महाविद्यालय धानोरा येथे आहे. इंजिनियरिंग महाविद्यालय गडचिरोली येथे आहे. वैद्यकीय महाविद्यालय गडचिरोली येथे आहे. व्यावसायिक प्रशिक्षण शाळा गडचिरोली येथे आहे. अनौपचारिक प्रशिक्षण केन्द्र गडचिरोली येथे आहे. अपंगांसाठी खास शाळा गडचिरोली येथे आहे.
वैद्यकीय सुविधा-सरकारी
असलेल्या सुविधा- काही नाही नसलेल्या सुविधा - कम्युनिटी हेल्थ सेंटर, प्राथमिक आरोग्य केन्द्र, प्राथमिक आरोग्य उपकेन्द्र, प्रसूति व शिशुसंगोपन केन्द्र, क्षयरोग रुग्णालय, अ‍ॅलोपॅथिक रुग्णालय, अन्य उपचार पद्धतीचे रुग्णालय, दवाखाने, गुरांचे दवाखाने, फिरते दवाखाने, कुटुंब कल्याण केन्द्र,
वैद्यकीय सुविधा-बिगर-सरकारी
असलेल्या सुविधा- काही नाही नसलेल्या सुविधा - बाह्य रोगी विभाग, बाह्य व भरती असलेले रोगी विभाग, धर्मादाय बिगर-सरकारी रुग्णालय, एम बी बी एस पदवीधर डॉक्टर, इतर पदवीधर डॉक्टर, पदवी नसलेले डॉक्टर, पारंपरिक वैद्य व वैदू, औषधाची दुकाने, इतर बिगरसरकारी वैद्यकीय सुविधा,
पिण्याचे पाणी
असलेल्या सुविधा- झाकण नसलेल्या विहिरीच्या पाण्याचा पुरवठा, हँड पंपच्या पाण्याचा पुरवठा, बारमाही सुरू असलेल्या हँड पंपच्या पाण्याचा पुरवठा, नसलेल्या सुविधा - शुद्ध केलेल्या नळाच्या पाण्याचा पुरवठा, शुद्ध न केलेल्या नळाच्या पाण्याचा पुरवठा, झाकण असलेल्या विहिरीच्या पाण्याचा पुरवठा, बोअर वेलच्या पाण्याचा पुरवठा, बारमाही सुरू असलेल्या बोअरवेल पाण्याचा पुरवठा, झऱ्यांच्या पाण्याचा पुरवठा, नदी /कालवे यातील पाण्याचा पुरवठा, तलाव / तळी यातील  पाण्याचा पुरवठा, इतर पाण्याचा पुरवठा,
स्वच्छता
असलेल्या सुविधा- सांडपाणी शुद्धीकरणाच्या सयंत्रात सोडले जाते. नसलेल्या सुविधा - उघडी गटारे, न्हाणीघरासह सार्वजनिक स्वच्छता गृह, न्हाणीघराशिवाय सार्वजनिक स्वच्छता गृह, ग्रामीण सॅनिटरी हार्डवेयरचे दुकान, सामूहिक बायोगॅस किंवा कचऱ्याच्या उत्पादक पुनर्वापराची व्यवस्था,
संचार
गावात असणाऱ्या सुविधा - सार्वजनिक बस सेवा, जिल्ह्यातील दुय्यम रस्त्याना जोडलेले रस्ते, डांबरी रस्ते, पाण्यासाठी नाल्या असणारे डांबरी रस्ते, बारमाही रस्ते, स्थानिक नसलेल्या सुविधांची अंतरे  - पोस्ट ऑफिस, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. उपपोस्ट ऑफिस, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. मोबाइल फोन सुविधा, - ५ की.मी.पेक्षा कमी अंतरावर. इंटरनेट कॅफे / सर्व्हिस सेंटर, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. खाजगी कूरियर, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. खाजगी बस सेवा, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. रेल्वे स्टेशन, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. ऑटो व टमटम, - ५ की.मी.पेक्षा कमी अंतरावर. टॅक्सी, - ५ की.मी.पेक्षा कमी अंतरावर. ट्रॅक्टर - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. सायकल रिक्षा (पायचाकी), - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. बैल व इतर जनावरांनी ओढलेल्या गाड्या, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. राष्ट्रीय महामार्गाला जोडलेले रस्ते, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. राज्य महामार्गाला जोडलेले रस्ते, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. जिल्ह्यातील मुख्य रस्त्याला जोडलेले रस्ते, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. कच्चे रस्ते, - ५ की.मी.पेक्षा कमी अंतरावर. तळटीप- शिरगिणतीत असलेल्या पुढील सुविधांच्या उपलब्धततेची माहिती नाही - सायकल रिक्षा (यांत्रिक), समुद्र व नदीवरील बोट वाहतूक, बोट वाहतुकीयोग्य जलमार्ग,
बाजार व पतव्यवस्था
गावात असणाऱ्या सुविधा - शेतमाल विक्री संस्था, स्थानिक नसलेल्या सुविधांची अंतरे - ए टी एम, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. व्यापारी बँका, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. सहकारी बँका, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. शेतकी कर्ज संस्था, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. स्वसहाय्य गट (SHG), - ५ की.मी.पेक्षा कमी अंतरावर. रेशनचे दुकान, - ५ की.मी.पेक्षा कमी अंतरावर. मंडया / कायम बाजार, - ५ ते १० की.मी.अंतरावर. आठवड्याचा बाजार, - ५ ते १० की.मी.अंतरावर. शेतमाल विक्री संस्था,
आरोग्य, आहार व करमणूक सुविधा
गावात असणाऱ्या सुविधा - शिशुविकास पौष्टिक आहार केन्द्र (ICDS), अंगणवाडी पौष्टिक आहार केन्द्र, अंगणवाडी पौष्टिक आहार केन्द्र, इतर पौष्टिक आहार केन्द्र, आशा, स्थानिक नसलेल्या सुविधांची अंतरे - समुदाय भवन (टीव्ही सह अथवा विरहित), - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. क्रीडांगण, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. खेळ / करमणूक क्लब, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. सिनेमा/ व्हिडियो थियेटर, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. सार्वजनिक ग्रंथालय, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. सार्वजनिक वाचनालय, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. वृत्तपत्र पुरवठा, - १० की.मी. पेक्षा अधिक अंतरावर. विधानसभा मतदान केन्द्र, - ५ ते १० की.मी.अंतरावर. जन्म व मृत्यु नोंदणी केन्द्र, - ५ की.मी.पेक्षा कमी अंतरावर.
वीज पुरवठा
घरगुती वापरासाठी वीजपुरवठा - आहे. शेतीसाठी वीजपुरवठा - नाही. व्यापारी वापरासाठी वीजपुरवठा - नाही. सर्व प्रकारच्या वापरासाठी वीजपुरवठा - नाही.
संदर्भ
वर्ग:गडचिरोली जिल्ह्यातील गावे वर्ग:धानोरा तालुक्यातील गावे
कुंभार्डे
कुंभार्डे हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील मध्य कोकणातील रायगड जिल्ह्यातील महाड तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते.
संदर्भ
वर्ग:महाड तालुक्यातील गावे वर्ग:रायगड जिल्ह्यातील गावे
लोरेन काउंटी, ओहायो
२०२० च्या जनगणनेनुसार येथील लोकसंख्या इतकी होती.
ची रचना रोजी झाली. या काउंटीला यांचे नाव दिलेले आहे.
संदर्भ आणि नोंदी
* वर्ग:ओहायोमधील काउंटी
विहीरगाव
विहीरगाव हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नागपूर जिल्ह्यातील नागपूर ग्रामीण तालुक्यातील एक गाव आहे.
वरणवाडी
वरणवाडी हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील उत्तर कोकणातील पालघर जिल्ह्यातील विक्रमगड तालुक्यातील एक गाव आहे.
विहीरगाव
संदर्भ
वर्ग:नागपूर ग्रामीण तालुक्यातील गावे वर्ग:नागपूर जिल्ह्यातील गावे
वरणवाडी
हवामान
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते. पावसाळ्यात येथे भातशेती, नागलीशेती केली जाते.
लोकजीवन
हे मध्यम आकाराचे गाव आहे.२०११ च्या भारतीय जनगणनेनुसार गावात १९० कुटुंबे राहतात. एकूण १०५४ लोकसंख्येपैकी ५२९ पुरुष तर ५२५ महिला आहेत. मुख्यतः आदिवासी व कुणबी समाजातील लोक येथे राहतात. कुणबी समाजाचा शेती हा मुख्य व्यवसाय असून आदिवासी समाज शेतमजूर, वीटभट्टीमजूर, कामगार म्हणून काम करतात. ते काही प्रमाणात कुक्कुटपालन, बकरीपालन सुद्धा करतात.
नागरी सुविधा
गावात प्राथमिक शिक्षण,प्राथमिक आरोग्यसेवा, रस्ते वीजपुरवठा, सार्वजनिक स्वच्छता,पाणी पुरवठा इत्यादी आवश्यक गोष्टी उपलब्ध आहेत.महाराष्ट्र राज्य परिवहन महामंडळाच्या बसेस विक्रमगड बस स्थानकावरून येथे येण्यासाठी ठराविक वेळी उपलब्ध असतात. रिक्शासुद्धा विक्रमगडवरून उपलब्ध असतात.
जवळपासची गावे
मेढी,खडकी,कुंज, तळवली तर्फे देंगाचीमेट,कर्हे, माडाचा पाडा,विठ्ठलनगर, वेहेळपाडा,शावटे, आंबेघर,बाळापूर ही जवळपासची गावे आहेत.कर्हे तळवली ग्रामपंचायतीमध्ये कर्हे, माडाचा पाडा,तळवली तर्फे देंगाचीमेट, आणि वरणवाडी ही गावे येतात.
संदर्भ
२. https://villageinfo.in/maharashtra/thane/palghar.html
३. https://www.mapsofindia.com/lat_long/maharashtra/
४. http://tourism.gov.in/
५. http://districts.nic.in/districtsdetails.php?sid=MH&disid=MH036
६. https://palghar.gov.in/
७. https://palghar.gov.in/tourism/
वर्ग:विक्रमगड तालुक्यातील गावे वर्ग:पालघर जिल्ह्यातील गावे
धनगरवाडी (तुळजापूर)
धनगरवाडी हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील उस्मानाबाद जिल्ह्यातील तुळजापूर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील वातावरण साधारणपणे उष्ण व कोरडे असते. पावसाळा जून महिन्याच्या मध्यापासून सुरू होऊन सप्टेंबरच्या शेवटी संपतो.ऑक्टोबर ते नोव्हेंबर मध्यापर्यंत दमट वातावरण असते. नोव्हेंबर मध्य ते जानेवारी हिवाळा असतो. फेब्रुवारी ते मार्च वातावरण कोरडे असते. एप्रिल ते जून उन्हाळा असतो.सरासरी वार्षिक पर्जन्यमान ६२० मिलीमीटर असते.
संदर्भ
वर्ग:तुळजापूर तालुक्यातील गावे वर्ग:उस्मानाबाद जिल्ह्यातील गावे
ना.गो. कालेलकर
डॉ. नारायण गोविंद कालेलकर (जन्म : बांबुळी-रत्‍नागिरी, ११ डिसेंबर १९०९; - ३ मार्च १९८९)  ) हे एक मराठीभाषक भाषावैज्ञानिक होते. ५० च्या दशकात भाषाविज्ञान ह्या विषयाचे औपचारिक शिक्षण घेतलेल्या लेखकांनी ह्या विषयावर मराठीतून लिहायला आरंभ केला. परंतु "भाषेचा भाषा म्हणून वैज्ञानिक पद्धतीने करण्यात येणारा अभ्यास" ह्या अर्थी जी भाषाविज्ञान ही संज्ञा आज वापरण्यात येते; त्याप्रकारच्या अभ्यासाचा आरंभ त्या काळात झाला. ह्या नव्या अभ्यासशाखेचा परिचय करून देणारे लेखन मराठीत करणाऱ्या लेखकांपैकी डॉ. नारायण गोविंद कालेलकर हे नाव सर्वपरिचित आहे.
जन्म व शिक्षण
ना. गो. कालेलकर ह्यांचा जन्म रत्‍नागिरी जिल्ह्यातील बांबुळी येथे झाला. बडोदे, मुंबई आणि पॅरिस अशा विविध ठिकाणी त्यांचे शिक्षण पार पडले.
फ्रेंच भाषा, साहित्य आणि भाषाशास्त्राच्या अभ्यासासाठी कालेलकरांना 'सयाजीराव गायकवाड शिष्यवृत्ती' मिळाली. तिच्या आधारे १९३७ ते १९४० ह्या कालावधीत त्यांनी पॅरिस विद्यापीठात अध्ययन केले. १९३९साली त्यांनी पॅरिस येथे फ्रेंच-भाषा-साहित्य-पदविका (डिप्लोमा) मिळवली.
बडोदे येथील महाविद्यालयात तसेच विद्यापीठात फ्रेंच भाषा व फ्रेंच साहित्य आणि भाषाविज्ञान ह्या विषयांचे अध्यापन त्यांनी १९४० ते १९५६ ह्या कालावधीत केले.
१९४९-१९५० ह्या कालावधीत कल्चरल एक्स्चेंज फेलो म्हणून कालेलकर पुन्हा फ्रान्सला गेले. पॅरिस विद्यापीठात त्यांनी ऋद्धिपूरवर्णनावरचा आपला प्रबंध फ्रेंच भाषेत सादर केला. १९५० ह्या वर्षी त्यांनी भाषाविज्ञान ह्या विषयातील पॅरिस विद्यापीठाची डी.लिट्. (दॉक्तर-एस-लेत्र) ही पदवी मिळवली या काळात केव्हा तरी त्यांना मराठी भाषेच्या घटनेविषयी (घडणीविषयी) संशोधन करणाऱ्या प्रा. झुल ब्लोक् ह्यांचे मार्गदर्शन लाभले. आपले ध्वनिविचार हे पुस्तक डॉ. कालेलकर ह्यांनी प्रा. झुल ब्लोक् ह्यांच्या पुण्यस्मृतीस अर्पण केले आहे. आणि त्यांचा निर्देश आपले गुरू असा केला आहे.
डॉ. सु. मं. कत्रे ह्यांच्या प्रयत्नांतून १९५४-१९५९ ह्या काळात रॉकफेलर प्रतिष्ठानच्या आर्थिक सहकार्याने डेक्कन कॉलेज, पुणे येथे भाषाविज्ञानाचे हिवाळी आणि उन्हाळी वर्ग सुरू करण्यात आले. ह्या उपक्रमात डॉ. कालेलकरही सहभागी झाले होते.
ह्या उपक्रमाचा भाग म्हणून १९५५-१९५६ ह्या कालावधीत रॉकफेलर प्रतिष्ठानची ज्येष्ठ अभ्यासवृत्ती मिळवून डॉ. कालेलकर ह्यांना अमेरिकेतील येल विद्यापीठाच्या भाषाविज्ञान-विभागात अध्ययन करण्याची संधी मिळाली.
अध्यापन
१९५६-१९६२ ह्या कालावधीत डेक्कन-कॉलेज-पदव्युत्तर-व-संशोधन-संस्था, पुणे येथे इंडो-आर्यन भाषांचे प्रपाठक म्हणून आणि १९६२-१९७३ ह्या कालावधीत इंडो-युरोपियन भाषांचे प्राध्यापक म्हणून डॉ. कालेलकर कार्यरत होते.
१९६९ ते १९७३ ह्या कालावधीत उपरोक्त संस्थेच्या भाषाविज्ञानविभागाचे प्रमुखपद डॉ. कालेलकरांनी भूषवले. त्यांच्या आधी अनुक्रमे डॉ. सु. मं. कत्रे आणि डॉ. अ. मा. घाटगे हे ह्या विभागाचे प्रमुख होते. १९७३ ह्या वर्षी डॉ. कालेलकर डेक्कन कॉलेजमधून निवृत्त झाले.
लेखन
१९३६ ह्या वर्षी श्री सयाजी साहित्यमालेचे २४६वे पुष्प म्हणून रिचर्ड फिक ह्यांच्या जर्मन ग्रंथाच्या डॉ. शिशिरकुमार मैत्रकृत इंग्लिश भाषांतरावरून केलेले {बुद्धकालीन भारतीय समाज} हे पुस्तक प्रकाशित झाले.. ह्या पुस्तकावर लेखकाच्या नावाचा निर्देश `नारायण गोविंद कालेलकर, एम्. ए. प्राच्य विद्यामंदिर, बडोदे' असा केलेला आहे. त्यावरून कालेलकर ह्या संस्थेत काही काळ काम करत असावेत असे अनुमान निघते.
डॉ. कालेलकरांचे ध्वनिविचार हे पुस्तक डेक्कन कॉलेजच्या हॅण्डबुक सीरीज ह्या ग्रंथमालेत १८५५ साली प्रकाशित झाले. ख्यातकीर्त भाषाभ्यासक सु. मं. कत्रे ह्यांनी ह्या पुस्तकाचा उपोद्घात लिहिला आहे.
ह्याव्यतिरिक्त कंपॅरेटिव्ह मेथड इन हिस्टॉरिकल लिंग्विस्टिक्स (१९६०), पुरातत्त्व-परिचय (१९६६) हे डॉ. कालेलकरांचे अनुवादित ग्रंथ उल्लेखनीय आहेत. डेक्कन कॉलेज संशोधनसंस्थेच्या नियतकालिकातील सुशीलकुमाल दे ह्यांच्याविषयीच्या गौरवअंकाचे (१९६०) आणि संस्कृत हस्तलिखितांच्या तालिकेचे (कॅटलॉग) (१९६५) त्यांनी संपादन केले असून काही भाषाभ्यासविषयक पुस्तकांची परीक्षणेही केली आहेत. यांशिवाय अनेक फ्रेंच कथा, कविता, लेख यांचेही त्यांनी अनुवाद केले असल्याचे मराठी विश्वकोशातील त्यांच्याविषयीच्या नोंदीत म्हटले आहे.
शुभदा-सारस्वत प्रकाशनाने पुनःप्रकाशित केलेल्या मोल्सवर्थकृत मराठी-इंग्रजी शब्दकोशाच्या १०व्या आवृत्तीला ना.गो. कालेलकर यांनी प्रस्तावना लिहिली होती. डेक्कन कॉलेजने प्रकाशित केलेल्या लिंग्विस्टिक्स ॲन्ड लॅंग्वेज प्लानिंग इन इंडिया या ग्रंथाचे ते संपादक होते. इ.स. १९६०मध्ये प्रकाशित झालेल्या इंडियन लिंग्विस्टिक्स या ग्रंथाच्या २१व्या खंडाचे ते एक सहसंपादक होते.
पुरस्कार
मराठी अभ्यास परिषद ही कोश, बोलींचा अभ्यास, भाषा आणि संस्कृती यांचा अभ्यास इत्यादी क्षेत्रांतील लेखनाला आणि लेखकांना २०१८ पासून दरवर्षी प्रा० ना.गो. कालेलकर यांच्या नावे पुरस्कार देते. २०१८ सालचा, रु २५,००० व सन्मानपत्र अशा स्वरूपाचा पुरस्कार प्रा० डाॅ० नरेश नाईक यांच्या 'सामवेदी बोली : संरचना आणि स्वरूप' या ग्रंथाला दिला गेलेला आहे.
यापूर्वी हा पुरस्कार मिळाले सन्मान्य लेखक
’अ डिक्शनरी ऑफ ओल्ड मराठी’ (लेखक शं.गोl. तुळपुळे आणि Anne Feldhaus), प्रा. कृ.श्री. अर्जुनवाडकर, डॉ. अशोक केळकर, ’भाषाव्यवहार आणि भाषाशिक्षण’ (संपादक सुरेंद्र गावसकर, प्रकाशक - कासेगाव एज्युकेशन सोसायटी), द.न. गोखले, वसंत आबाजी डहाके, शं.गो. तुळपुळे, डॉ. सदाशिव देव, डॉ. दिलीप धोंडगे, डॉ. भालचंद्र नेमाडे, डॉ. द.दि. पुंडे, डॉ. हरिश्चंद्र बोरकर, ’पाणिनीय व्याकरण आणि भाषा तत्त्वज्ञान’ (लेखक पं. वामनशास्त्री भागवत), डॉ. मिलिंद मालशे, ’शब्दानुबंध’ (लेखक शंकर सखाराम), ’केशवसुतांच्या कवितेचा शैलीचा वैज्ञानिक अभ्यास’ (डॉ. शकुंतला क्षीरसागरांचा अप्रकाशित प्रबंध), वगैरे.
संदर्भसूची
वर्ग:भाषाशास्त्रज्ञ वर्ग:इ.स. १९०९ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १९८९ मधील मृत्यू वर्ग:साहित्य अकादमी पुरस्कार विजेते वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
पिंपळधाव
पिंपळधाव हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नांदेड जिल्ह्यातील भोकर (गाव) तालुक्यातील एक गाव आहे.
संदर्भ
वर्ग:भोकर तालुक्यातील गावे वर्ग:नांदेड जिल्ह्यातील गावे
उंबर्डे (भोर)
उंबर्डे हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील पुणे जिल्ह्यातील भोर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील सर्वसाधारण हवामान उष्ण व कोरडे आहे. हवामानातील बदलानुसार प्रत्येक वर्षात मुख्यतः तीन ऋतू असतात. मार्च ते मे पर्यंत उन्हाळा, जून ते ऑक्टोबर पर्यंत पावसाळा आणि नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी पर्यंत हिवाळा असतो. हिवाळ्यात शीतल वातावरण असते. तालुक्यातील वार्षिक सरासरी पर्जन्यमान १००० मिमी पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:भोर तालुक्यातील गावे वर्ग:पुणे जिल्ह्यातील गावे
नारुहितो
नारुहितो १ मे २०१९ पासून जपानचा सम्राट
विल्यम बॅफिन
विलियम बॅफिन रेखांशाची गणना करणारा इंग्रज दर्यावर्दी (१५८४-१६२२)
इतिहास
हा इंग्रज दर्यावर्दी रेखांशांची गणना करणारा पहिलाच दर्यावर्दी होय. इ.स. १६१५ मध्ये चंद्राच्या निरीक्षणावरून त्याने रेखांश (पूर्व-पश्चिम स्थिती) मोजण्याची पद्धत शोधली. मात्र ही पद्धत खूपच गुंतागुंतीची असल्याने ती फारशी प्रचलित झाली नाही. युरोप मधून आशियाकडे वायव्य दिशेने कॅनडाच्या वरून जाणारा मार्ग शोधण्यासाठी त्याने १६१२,१६१५ व १६१६ मध्ये एकूण तीन मोहिमा केल्या. त्यात त्याने ग्रीनलंंन्डच्या किनारपट्टीचा शोध लावला. त्यांनी शोधलेल्या बेटाला आणि उपसागराला बॅफिन बेट व बॅफिन उपसागर असे नाव देण्यात आलं. वायव्य दिशेने आशियाकडे जाण्यासाठी मार्ग उपलब्ध नसल्याचा निष्कर्ष त्यांनी काढला.
बाह्य दुवे
वर्ग:इ.स. १५८४ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १६२२ मधील मृत्यू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
कृती सेनॉन
कृती सनॉन (२७ जुलै १९९० ) ही एक भारतीय सिने-अभिनेत्री आहे. २०१४ साली एका तेलुगू सिनेमामध्ये भूमिका करून अभिनय कारकिर्दीची सुरुवात करणाऱ्या कृतीने त्याच साली प्रदर्शित झालेल्या हिरोपंती ह्या चित्रपटामध्ये टायगर श्रॉफच्या नायिकेची भूमिका करून बॉलिवूडमध्ये पदार्पण केले. हिरोपंतीमधील भूमिकेसाठी तिला सर्वोत्तम पदार्पणासाठीचा फिल्मफेअर पुरस्कार मिळाला. २०१५ सालच्या दिलवाले ह्या चित्रपटात देखील कृती आघाडीच्या भूमिकेत चमकली.
आरंभीचे आयुष्य
कृतीचा जन्म २७ जुलै १९९० रोजी नवी दिल्ली येथे राहुल सनॉन या चार्टर्ड अकाउंटंट आणि गीता सनॉन या दिल्ली विद्यापीठाचे भौतिकशास्त्र प्राध्यापक यांच्याकडे झाला. तिचे कुटुंब पंजाबी आहे. तिला एक छोटी बहीण असून तिचे नाव नूपुर सनॉन आहे. तिने दिल्ली पब्लिक स्कूल, आर के पुरम येथे शिक्षण घेतले आणि नंतर नोएडाच्या जयपी इन्स्टिट्यूट ऑफ इन्फॉर्मेशन टेक्नॉलॉजी येथून इलेक्ट्रॉनिक्स आणि टेलिकम्युनिकेशन इंजिनीअरिंगमध्ये बॅचलर ऑफ टेक्नॉलॉजी पदवी मिळविली.
प्रसिद्ध चित्रपट
हीरोपंती, दिलवाले,लुका चुप्पी, हाउसफुल 4,
हम दो हमारे दो, मिनी
बाह्य दुवे
वर्ग:हिंदी चित्रपट अभिनेत्री वर्ग:तेलुगू चित्रपट अभिनेत्री वर्ग:फिल्मफेअर पुरस्कार विजेते वर्ग:इ.स. १९९० मधील जन्म वर्ग:स्त्री चरित्रलेख
कुंभे शिवतर
कुंभे शिवतर हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील मध्य कोकणातील रायगड जिल्ह्यातील महाड तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते.
संदर्भ
१.https://villageinfo.in/ २.https://www.census2011.co.in/ ३.http://tourism.gov.in/ ४.https://www.incredibleindia.org/ ५.https://www.india.gov.in/topics/travel-tourism ६.https://www.mapsofindia.com/
वर्ग:महाड तालुक्यातील गावे वर्ग:रायगड जिल्ह्यातील गावे
चंद्रेश कुमारी कटोच
चंद्रेश कुमारी कटोच (जन्म १ फेब्रुवारी १९४४) ही भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेस पक्षाशी संबंधित भारतीय राजकारणी आहे. त्या भारताच्या केंद्र सरकारमधील माजी सांस्कृतिक मंत्री आहेत. जोधपूर मतदारसंघाचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या लोकसभेच्या त्या खासदार होत्या. कटोच यांनी २८ ऑक्टोबर २०१२ रोजी भारत सरकारमध्ये कॅबिनेट मंत्री म्हणून शपथ घेतली आणि त्यांना सांस्कृतिक मंत्रालयाचा पोर्टफोलिओ देण्यात आला.
त्या जोधपूरचे महाराजा हणवंत सिंग आणि महाराणी कृष्णा कुमारी यांची कन्या आहे व हिमाचल प्रदेशातील कांगडा येथील राजघराण्यातील राजा आदित्य देव चंद कटोच यांच्यासोबत विवाहित आहे.
राजकीय कारकीर्द
त्यांनी २०१४ च्या भारतीय सार्वत्रिक निवडणुकीत निवडणूक लढवली पण पराभूत झाली.
संदर्भ
<references group="" responsive="1"> वर्ग:भारतीय राजकन्या वर्ग:२०व्या शतकातील भारतीय राजकारणी वर्ग:भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेस पक्षातील राजकारणी वर्ग:८ वी लोकसभा सदस्य वर्ग:इ.स. १९४४ मधील जन्म वर्ग:स्त्री चरित्रलेख वर्ग:१५ वी लोकसभा सदस्य
दक्ष यज्ञ
हिंदू पौराणिक कथांमध्ये, दक्ष-यज्ञ किंवा दक्ष-यग ही एक महत्त्वाची घटना आहे, ज्याचे विविध हिंदू धर्मग्रंथांमध्ये वर्णन आहे. हे दक्षाने आयोजित केलेल्या यज्ञाचा संदर्भ देते, जिथे त्याची मुलगी सतीने स्वतःला दहन केले. त्यानंतर सतीच्या पती म्हणजेच शिवाच्या क्रोधाने यज्ञ नष्ट केला. या कथेला दक्ष-यज्ञ-नशा ("दक्षाच्या बलिदानाचा नाश) असेही म्हणतात. ही कथा शक्तीपीठांच्या म्हणजेच हिंदू दैवी मातेची मंदिरे स्थापनेचा आधार बनते, ही पार्वतीच्या कथेची प्रस्तावना आहे, सतीचा पुनर्जन्म जीने नंतर शिवाशी लग्न केले.
ही कथा प्रामुख्याने वायु पुराणात सांगितली आहे. स्कंद पुराणातील काशी कांड, कूर्म पुराण, हरिवंश पुराण आणि पद्म पुराणातही याचा उल्लेख आहे. लिंग पुराण, शिव पुराण आणि मत्स्य पुराणातही या घटनेचे तपशील आहेत.
सती-शिव विवाह
दक्ष हा प्रजापतींपैकी एक होता, ब्रह्मदेवाचा पुत्र आणि त्याच्या अग्रगण्य निर्मितींपैकी एक होता. दक्षा नावाचा अर्थ "कुशल" असा होतो. दक्षाने मनूची मुलगी प्रसुती हिच्याशी लग्न केले, जीची बरोबरी दक्षाची दुसरी पत्नी असिकनीशी  केली जाते. सती ('उमा' म्हणूनही ओळखली जाते) ही त्याची सर्वात लहान मुलगी होती, ती दक्षाची लाडकी मूलगी होती आणि तो तिला नेहमी आपल्यासोबत घेऊन जात असे. सती (म्हणजे सत्य) तिला दाक्षयणी असेही म्हणतात कारण तिने दक्षाचा मार्ग अनुसरला होता; हे संस्कृत शब्द दक्ष आणि अयान (चालणे किंवा मार्ग) पासून आले आहे.
सती, दक्षाची सर्वात धाकटी कन्या, शिव देवावर मनापासून प्रेम करत होती आणि तिची पत्नी बनण्याची इच्छा होती. तिची शिवपूजा आणि भक्ती यामुळे तिची पत्नी बनण्याची प्रचंड इच्छा प्रबळ झाली. तथापि, दक्षाला त्याच्या मुलीची शिवाबद्दलची तळमळ आवडली नाही, मुख्यतः तो प्रजापती आणि ब्रह्मदेवाचा पुत्र होता; त्याची मुलगी सती ही राजकन्या होती. ते श्रीमंत कुलीन होते आणि त्यांची राजेशाही जीवनशैली शिवापेक्षा पूर्णपणे वेगळी होती. एक सम्राट या नात्याने, दक्षाला शक्तिशाली साम्राज्ये आणि प्रभावशाली ऋषी आणि देवता यांच्याशी विवाह संबंध करून आपला प्रभाव आणि शक्ती वाढवायची होती.
दुसरीकडे, शिवाने अतिशय विनम्र जीवन जगले. तो दीन लोकांमध्ये राहत होता, वाघाची कातडी घालत होता, त्याच्या अंगावर राख लावली होती, केसांची दाट कुलूप होती आणि तो पवित्र होता. हिमालयातील कैलास पर्वत हे त्यांचे निवासस्थान होते. त्याने सर्व प्रकारच्या जीवांचा स्वीकार केला आणि चांगला आत्मा आणि वाईट आत्मा असा भेद केला नाही. भूतगण, त्याच्या अनुयायांमध्ये सर्व प्रकारची भुते आणि पिशाच्च यांचा समावेश होता. तो बाग आणि स्मशानात सारखाच फिरत असे. परिणामी, दक्षाला शिव आपल्या मुलीचा साथीदार असल्याबद्दल तिटकारा होता. तथापि, दक्षाच्या विपरीत, सतीचे शिवावर प्रेम होते कारण तिला शिव हा सर्वोच्च देव आहे असा साक्षात्कार झाला होता.
कठोर तपस्या करून सतीने शिवाला पती म्हणून जिंकले. दक्षाच्या निराशेनंतरही सतीने शिवाशी लग्न केले. एकदा ब्रह्मदेवाने एक मोठा यज्ञ केला, जिथे जगातील सर्व प्रजापती, देव आणि राजे आमंत्रित होते. शिव आणि सती यांनाही यज्ञात सहभागी होण्यासाठी बोलावण्यात आले. ते सर्वजण यज्ञासाठी आले आणि विधीस्थळी बसले. दक्षा शेवटी आली. तो आल्यावर ब्रह्मा, शिव आणि सती यांचा अपवाद वगळता यज्ञातील सर्वजण त्याच्याबद्दल आदर व्यक्त करून उभे राहिले. ब्रह्मा हा दक्षाचा पिता आणि शिव हा दक्षाचा जावई असल्याने दक्षापेक्षा श्रेष्ठ मानले जात होते. दक्षाने शिवाच्या या वागणुकीचा गैरसमज केला आणि शिवाची ही वागणूक हा त्याचा अपमान आहे असे त्याला वाटले. दक्षाने अपमानाचा त्याच पद्धतीने बदला घेण्याची शपथ घेतली.
समारंभ
ब्रह्मदेवाच्या यज्ञानंतर दक्षाचा शिवाबद्दलचा राग वाढला. शिवाचा अपमान करण्याच्या मुख्य हेतूने, दक्षाने ब्रह्माप्रमाणेच एक महान यज्ञाचा आरंभ केला. भागवत पुराणात त्याचे नाव बृहस्पतिस्तव असे आहे. या यज्ञाचे अध्यक्षस्थान भृगु ऋषी करणार होते. त्याने सर्व देव, प्रजापती आणि राजे यांना यज्ञाला उपस्थित राहण्याचे आमंत्रण दिले आणि जाणूनबुजून शिव आणि सती यांना आमंत्रित करणे टाळले.
दधिची-दक्ष वाद
कूर्म पुराणात दधिची आणि दक्ष ऋषी यांच्यातील संवादांची चर्चा आहे. बारा आदित्य देवांना यज्ञ व स्तोत्र अर्पण केल्यावर; दधिचीच्या लक्षात आले की शिव आणि त्याच्या पत्नीला कोणताही यज्ञ भाग ( हविस ) दिला गेला नाही आणि यज्ञामध्ये शिवाला उद्देशून कोणतेही वैदिक स्तोत्र वापरले गेले नाहीत जे वैदिक स्तोत्रांचा भाग होते. त्याने दक्षाला ताकीद दिली की त्याने वैयक्तिक कारणांसाठी पवित्र वेदांमध्ये बदल करू नये; याला पुरोहित आणि ऋषींनी पाठिंबा दिला. दक्षाने दधिचीला उत्तर दिले की तो तसे करणार नाही आणि शिवाचा अपमान केला. या वादामुळे दधीचीने यज्ञ सोडला.
सतीचा मृत्यू
सतीला तिच्या वडिलांनी आयोजित केलेल्या भव्य यज्ञाची माहिती मिळाली आणि त्यांनी शिवाला यज्ञाला उपस्थित राहण्यास सांगितले. शिवाने तिची विनंती नाकारली आणि निमंत्रण न देता कार्यक्रमाला उपस्थित राहणे अयोग्य असल्याचे सांगितले. त्यांनी तिला आठवण करून दिली की त्यांना आमंत्रित न करणे हेतुपुरस्सर होते. तिच्या पालकांशी असलेल्या तिच्या बंधनाची भावना तिला पाळावी लागणाऱ्या सामाजिक शिष्टाचारावर मात करते. ती दक्षाची आवडती मुलगी असल्याने उपस्थित राहण्यासाठी आमंत्रण मिळण्याची गरज नव्हती आणि त्यांच्यात कोणत्याही औपचारिकतेची गरज नव्हती असे  तिला वाटत होते. तिने शिवाला सतत विनवणी केली आणि तिला समारंभास उपस्थित राहू द्या अशी विनंती केली आणि शिवाने कार्यक्रमाला उपस्थित न राहण्याचे कारण न ऐकता तिच्या मागण्यांवर ठाम राहिली. त्याने सतीला नंदीसह त्याच्या अनुयायांसह तिच्या पालकांच्या घरी जाण्याची आणि समारंभास उपस्थित राहण्याची परवानगी दिली, परंतु तिच्याबरोबर जाण्यास नकार दिला.
आल्यावर सतीने आई-वडील आणि बहिणींना भेटण्याचा प्रयत्न केला; दक्ष गर्विष्ठ होता आणि त्याने  सतीशी संवाद टाळला. सर्व मान्यवरांसमोर त्याने तिला वारंवार टोमणे मारले पण सतीने संयम राखला. सतीने त्याला भेटण्याचा प्रयत्न केल्यामुळे, दक्षाने तीव्र प्रतिक्रिया व्यक्त केली, ज्या समारंभात तिला आमंत्रित केले गेले नव्हते त्या समारंभात इतर सर्व पाहुण्यांसमोर तिचा अपमान केला. त्यांनी शिवाला नास्तिक आणि स्मशानभूमीवासी म्हटले. ठरल्याप्रमाणे, त्याने परिस्थितीचा फायदा घेतला आणि शिवाविरूद्ध निंदनीय शब्द ओरडत राहिले. आपल्या प्रिय पतीचे न ऐकल्याबद्दल सतीला तीव्र पश्चाताप झाला. सर्व पाहुण्यांसमोर तिथं उभ्या असलेल्या प्रत्येक क्षणी दक्षाचा तिच्याबद्दल आणि विशेषतः तिचा नवरा शिव आणि  तिच्याबद्दलचा तिरस्कार वाढत होता. तिचा आणि तिच्या प्रेयसीचा निर्लज्ज अपमान आणिअनादर अखेरीस सहन करणे कठीण झाले.
तिने दक्षाला तिच्यावर आणि शिवावर इतके क्रूरपणे वागल्याबद्दल शाप दिला आणि त्याला आठवण करून दिली की त्याच्या गर्विष्ठ वागण्याने त्याची बुद्धी भ्रष्ट झाली आहे. तिने त्याला शाप दिला आणि इशारा दिला की शिवाचा क्रोध त्याचा आणि त्याच्या साम्राज्याचा नाश करेल. पुढील अपमान सहन न झाल्याने सतीने यज्ञात उडी घेऊन आत्महत्या केली. कथेच्या इतर आवृत्त्यांमध्ये सतीचा संदर्भ आहे, तिच्या क्रोधावरील सर्व नियंत्रण गमावून ती आदिशक्ती / दुर्गेचे रूप धारण करते आणि दक्षाला विनाश होण्याचा शाप देते. ती स्वतःची उर्जा वापरून तिचे शरीर दहन करते आणि सर्वलोकात परतते. बघ्यांनी तिला वाचवण्याचा प्रयत्न केला पण उशीर झाला होता. त्यांना फक्त सतीचा अर्धा जळालेला मृतदेह बाहेर काढता आला. प्रजापती असल्याचा दक्षाचा अभिमान आणि त्याच्या जावईबद्दलचा पूर्वग्रह यामुळे त्याच्यातच एक सामूहिक द्वेष निर्माण झाला, ज्यामुळे त्याच्या मुलीचा मृत्यू झाला.
या घटनेनंतर नंदी आणि सोबत असलेले भूतगण यज्ञस्थळ सोडून गेले. प्रत्युत्तर म्हणून नंदीने सहभागींना शाप दिला आणि भृगुने भूतगणांना शाप दिला.
शिवाने केलेल्या यज्ञाचा नाश
पत्नीच्या मृत्यूची बातमी ऐकून शिवाला खूप दुःख झाले. दक्षाने आपल्याविरुद्ध विश्वासघात कसा केला हे त्याला समजल्यावर त्याच्या दुःखाचे  भयंकर क्रोधात रूपांतर झाले  ; पण त्याच्या जागी त्याची निष्पाप पत्नीच फसली. शिवाला दक्षाच्या सतीबद्दलच्या कठोर वर्तनाबद्दल कळले. शिवाचा राग इतका तीव्र झाला की त्याने डोक्यावरील केसांच्या जटा उपटून जमिनीवर आपटल्या आणि पायाने त्याचे दोन तुकडे केले. सशस्त्र आणि भयंकर, वीरभद्र आणि भद्रकाली (रुद्रकाली) हे दोन भयंकर प्राणी उदयास आले. शिवाने त्यांना दक्षाचा वध करून यज्ञ नष्ट करण्याचा आदेश दिला.
संतांपलेले वीरभद्र आणि भद्रकाली, भूतगणांसह यज्ञस्थळी पोहोचले. निमंत्रितांनी यज्ञाचा त्याग केला आणि गोंधळातून पळ काढू लागले. शिवाच्या हल्ल्याचा प्रतिकार करण्यासाठी आणि यज्ञाचे रक्षण करण्यासाठी भृगु ऋषींनी त्यांच्या दैवी तपश्चर्येसह सैन्य तयार केले. यात भृगुच्या सैन्यासहीत संपूर्ण परिसर उद्ध्वस्त झाला. सहभागी झालेल्या सर्वांना, अगदी इतर प्रजापती आणि देवतांनाही निर्दयीपणे मारहाण करण्यात आली, जखमी करण्यात आले किंवा जीवही गमवावा लागला. वायु पुराणात भूतगणांच्या हल्ल्याचा उल्लेख आहे: काही देवतांचे नाक कापले गेले, यमाच्या काठीचे हाड मोडले गेले, मित्राचे डोळे बाहेर काढले गेले, इंद्राला वीरभद्र आणि भूतगणांनी पायदळी तुडवले, पूषणचे दात पाडले गेले, चंद्रला जोरदार मारहाण करण्यात आली, सर्व प्रजापतींना मारहाण करण्यात आली, वाहिनीचे हात कापले गेले आणि भृगुची दाढी कापली गेली.
दक्षाला पकडण्यात आले आणि त्याचा शिरच्छेद करण्यात आला, भूतगणांनी विजयाची स्मरणिका म्हणून भृगुची पांढरी दाढी काढण्यास सुरुवात केली तेव्हा हल्ला संपला. वायु पुराणात दक्षाच्या शिरच्छेदाचा उल्लेख नाही, त्याऐवजी यज्ञेश्वर म्हणतो, यज्ञाचे अवतार मृगाचे रूप धारण करून आकाशाकडे झेप घेतली. वीरभद्रने ते ताब्यात घेतले आणि त्याचा शिरच्छेद केला. दक्षा परब्रह्म (सर्वशक्तिमान जो निराकार आहे) कडून दया मागतो, जो यज्ञ अग्नीतून उठतो आणि दक्षाला क्षमा करतो. परब्रह्मण दक्षाला सूचित करतो की शिव हे परब्रह्माचे रूप आहे. दक्षा नंतर शिवाचा महान भक्त बनतो. लिंग पुराण आणि भागवत पुराणात दक्षाच्या शिरच्छेदाचा उल्लेख आहे.
हरिवंश, कूर्म आणि स्कंद यांसारखी काही इतर पुराणे प्राचीन काळात प्रचलित असलेल्या विष्णव-शैव समुदायातील कलहाच्या दृष्टीकोनातून कथा वर्णन करतात. या पुराणांमध्ये, विष्णू आणि शिव किंवा वीरभद्र यांच्यातील लढाया आहेत, ज्यामध्ये विविध विजयी आहेत. वैष्णव आणि शैव पुराणातील दक्ष यागाची कथा परब्रह्माला दक्षाच्या समर्पणाने किंवा यज्ञाचा नाश आणि दक्षाच्या शिरच्छेदाने समाप्त होते.
नंतरचे परिणाम
यज्ञाच्या अडथळ्यामुळे प्रकृतीवर विध्वंसक आणि गंभीर दुष्परिणाम होणार असल्याने ब्रह्मा आणि भगवान विष्णू शोकग्रस्त शिवाकडे गेले. त्यांनी सांत्वन केले आणि शिवाबद्दल सहानुभूती दर्शविली. त्यांनी त्याला यज्ञस्थानी येऊन भूतगणांना शांत करण्याची आणि यज्ञ पूर्ण करण्यास परवानगी देण्याची विनंती केली; शिवाने मान्य केले. शिवाला सतीचा जळालेला मृतदेह सापडला. शिवाने यज्ञ चालू ठेवण्याची परवानगी दिली. दक्षाला शिवाने मुक्त केले आणि मेंढ्याचे (नर बकरी) डोके दक्षाच्या शिरच्छेद झालेल्या शरीरावर ठेवले आणि त्याचा जीव परत दिला. यज्ञ यशस्वीपणे संपन्न झाला.
नंतरची कथा ही देवी भागवत पुराण, कालिका पुराण आणि विविध प्रदेशातील लोककथांमध्ये शाक्त पुराणांमध्ये उल्लेख केलेल्या दक्ष यज्ञाच्या कथेचा उपसंहार आहे. शिव खूप व्यथित होता आणि आपल्या प्रिय पत्नीपासून वेगळे होऊ शकला नाही. सतीचे प्रेत घेऊन तो विश्वभर फिरला. शिवाचे दुःख कमी करण्यासाठी विष्णूने वैष्णव पुराणानुसार सतीचे प्रेत कापले; ज्यांचे भाग शिव भटकत होते त्या ठिकाणी पडले. शैव आवृत्ती म्हणते की शिव सतीचे प्रेत विविध ठिकाणी घेऊन जात असताना तिचे शरीर स्वतःच विघटित झाले आणि त्याचे भाग पडले. शरीराच्या प्रत्येक अवयवाचे स्मरण करणारी ही ठिकाणे शक्तीपीठे म्हणून ओळखली जाऊ लागली. संस्कृतच्या ५१ अक्षरांचे प्रतिनिधित्व करणारी ५१ शक्तीपीठे आहेत. नंतरच्या काळात आलेल्या काही पुराणांनी त्यांच्या साहित्यात त्यांच्या सर्वोच्च देवतेला (वैष्णव, शैव आणि शाक्त पंथांवर अवलंबून) अधिक महत्त्व दिले.
शिव युगानुयुगे एकांतात गेला आणि सतीचा, राजा हिमवानाची कन्या पार्वती म्हणून पुनर्जन्म होईपर्यंत सर्वत्र भटकत राहिला. सतीप्रमाणे, पार्वतीने कठोर तपस्या केली आणि तिचे सर्व शाही विशेषाधिकार सोडले आणि जंगलात गेली. शिवाने वेश बदलून तिच्या प्रेमाची आणि भक्तीची परीक्षा घेतली. शेवटी त्याला कळले की पार्वती स्वतः सती आहे. शिवाने नंतर पार्वतीशी लग्न केले.
स्मारक
कोट्टियूर, केरळ सारख्या विविध साइट्स; बिहारमधील छपराचे आमी मंदिर, उत्तराखंडमधील कंखलचे दक्षेश्वर महादेव मंदिर आणि आंध्र प्रदेशातील द्राक्षराम हे दक्षयज्ञ आणि सतीच्या आत्मदहनाचे स्थान असल्याचा दावा करतात.
कोट्टियूर वैशाखा महोत्सवम, २७ -दिवसीय यज्ञ सोहळा, दरवर्षी दक्ष यागाच्या स्मरणार्थ कोट्टियूरच्या शांत डोंगराळ जंगलात आयोजित केला जातो. श्री शंकराचार्यांनी पूजा आणि विधींचे वर्गीकरण केले होते.
संदर्भ
वर्ग:हिंदू पौराणिक कथा वर्ग:Pages with unreviewed translations
महाराष्ट्र स्थावर संपदा नियामक प्राधिकरण
स्थावर संपदा क्षेत्रांचे नियमन होण्यासाठी, "महाराष्ट्र स्थावर संपदा नियामक प्राधिकरण" (Maharashtra Real Estate Regulatory Authority) (MahaRERA) अधिसूचना काढून स्थापना केली गेली. केंद्र शासनाने स्थावर संपदा (विनियम व विकास) कायदा, अधिनियमीत केल्यानंतर त्यातील कलमांची अंमलबजावणी करण्यासाठी महाराष्ट्र शासनाने महाराष्ट्र स्थावर संपदा नियामक प्राधिकरण स्थापन केले. नोंदणीकृत स्थावर संपदा प्रकल्पांबाबतच्या तक्रारीं जलद गतीने निकाली काढण्यासाठी या प्राधिकरणाद्वारे न्याय निवाडा यंत्रणा उभारली गेली आहे.
उद्देश
प्राधिकरण हे स्थावर संपदा क्षेत्रातील लाभार्थी, प्रवर्तक व अभिकर्ता इत्यादींच्या हितांचे संरक्षण करण्यासाठी स्थापन झाले आहे. सर्व वाणिज्यिक व रहिवास स्थावर संपदा प्रकल्पांची नोंदणी करणे आवश्यक आहे. वर संपदा नियामक प्राधिकरणाकडे नोंदणी केल्याशिवाय कोणताही प्रवर्तक त्यांच्या स्थावर संपदा प्रकल्पाची किंवा त्यातील भागाची जाहिरात, बाजारातील विक्रीची कार्यवाही करू शकत नाही. स्थावर संपदा क्षेत्रात कार्य करणाऱ्या सर्व अभिकर्त्यांना कायद्याअंतर्गत नोंदणी केली जाते. कोणतीही बाधीत व्यक्ती कायद्यातील नियम व विनियमातील तरतूदींचा भंग अथवा तरतूदीच्या विरुद्ध कृती केल्याच्या संदर्भात तक्रार करु शकते.
महाराष्ट्र स्थावर संपदा प्राधिकरणाकडे नोंदविलेला नोंदणी क्रमांक व त्यावेळी दिलेली सविस्तर माहिती प्राधिकरणाच्या संकेतस्थळावर त्याचप्रमाणे, प्रकल्पाची जाहीरात, माहिती पुस्तिका व प्रकाशित केल्या जाणाऱ्या सर्व कागदपत्र या बाबी प्रवर्तकास ठळकपणे नमूद करावी लागतात.
बाह्य दुवे
वर्ग:महाराष्ट्रातील महामंडळे
चिखलाबोडी (मौदा)
चिखलाबोडी हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नागपूर जिल्ह्यातील मौदा तालुक्यातील एक गाव आहे.
संदर्भ
वर्ग:मौदा तालुक्यातील गावे वर्ग:नागपूर जिल्ह्यातील गावे
विष्णु नरहरी खोडके
विष्णू नरहरी खोडके (२ मार्च १९०० – ४ मार्च १९५९) हे भारतीय वकील व राजकारणी होते. ते ब्रिटिश राजवटीच्या काळातील महाड शहर व कुलाबा जिल्हा (आजचा रायगड जिल्हा) परिसरातले होते. त्यांनी महाडच्या राजकिय, वकिली व सामाजिक क्षेत्रांत योगदान दिले आहे. त्यांना खोडके वकील म्हणूनही ओळखत जाते. खोडके हे महाड नगरपालिकेचे अध्यक्षपदी इ.स. १९३१-१९४७ या कालावधित कार्यरत होते.
प्रारंभिक जीवन व शिक्षण
खोडके यांचा जन्म इ.स. २ मार्च १९०० रोजी कुलाबा जिल्यातील (आजचा रायगड) महाड येथे झाला. त्यांचे वडील नरहरी तात्याबा खोडके हे महाड मधील ड्रायफ्रूट्स व मसाले व्यापारी होते.
खोडके यांचे प्राथमिक शिक्षण महाड मधे झाले. जॉन एल्फिन्स्टन हायस्कुल, अलिबाग मधून ते मॅट्रिक झाले. उच्च शिक्षणासाठी मुंबईला जाऊन विल्सन कॉलेज, मुंबई मधून १९२१ मधे त्यांनी बी.ए.(ऑनर्स) पदवी मिळवली. गवर्नमेंट लॉ स्कूल, मुंबई येथुन १९२४ मधे एल.एल.बी. पदवी प्राप्त केली. इसवी सन १९२६ च्या "बॉम्बे युनिवर्सिटी कॅलेंडर" या पुस्तकात बुद्धिमान विद्यार्थी म्हणुन खोडके यांचा उल्लेख केला गेला होता.
कारकीर्द
ॲड.खोडके यांनी १९२६ पासुन महाड़ न्यायालय व कुलाबा जिल्हा न्यायालय ,अलिबाग मध्ये वकिल म्हणुन कारकीर्द सुरू केली.आपल्या हुशारिने काही अवघड खटले जिंकुन थोड्याच अवधित ते महाड कुलाबा परिसरातले निष्णात वकिल बनले.कोर्टात न्यायाधिशांसमोर खटल्याचे मुद्देसुद सादरीकरण व धाडसी वक्तृत्व शैली ही ॲड. खोडके यांची वैशिष्ट्ये होती. १९२९ मधे एक बहुचर्चित खटला  जिंकणे त्यांच्या कारकीर्दितील मैलाचा दगड ठरला.ॲड.खोडके यांनी जंजिरा संस्थानचे नवाब मोहम्मद खान (दुसरे) यांच्या विरुद्ध एका गरिब शेतकऱ्याच्या बाजुने खटला जिंकला होता.
याच दरम्यान त्यांनी काँग्रेस मधे प्रवेश केला.वकिली क्षेत्रात दबदबा व महाडच्या राजकिय क्षेत्रात प्रभावी कामगिरी यामुळे १९३१ मधे त्यांना महाड काँग्रेस कमिटीचे अध्यक्ष (प्रेसिडेंट) म्हणुन निवडले गेले.
त्यांच्या नेतृत्वाखाली १९३१ च्या नगरपालिका निवडणुकीत काँग्रेसला बहुमत मिळाले व ॲड.खोडके यांना महाड नगरपालिकेचे नगराध्यक्ष (प्रेसिडेंट) म्हणुन निवडले गेलेे.त्यांनी हे पद १९४७ पर्यंत भुषविले.
हि दोन्ही पदे भुषविताना खोडके वकिल यांनी काँग्रेसची धोरणे व स्वातंत्र्य आंदोलने महाड मधे यशस्वी पणे राबविली.
टाकळी (नाग्रा)
संदर्भ
वर्ग:नागपूर ग्रामीण तालुक्यातील गावे वर्ग:नागपूर जिल्ह्यातील गावे
विष्णु नरहरी खोडके
कारकीर्द
खोडके हे शिंपी समाजात जन्मले होते. सदर समाजाच्या नामदेव शिंपी समाज संस्थाचे अध्यक्ष पद त्यांनी भूषवले होते.
खोडके यांना महाडच्या विकासाचे आद्यपुरूष मानले जाते. महाडमधे त्यांनी जल पुरवठा योजना,नविन रस्ते,पथ दिवे योजना,वीज यांसारख्या मूलभूत सुधारणा करून महाडकरांसाठी इतर ही उपयोगी योजना राबविल्या.तसेच महाड शहराला पाणीपुरवठा करण्याऱ्या कुर्ला धरणाचे अंदाजपत्रक शासन दरबारी सादर करून ते धरण व्हावे ह्यासाठी प्रयत्न केले आणि त्या प्रयत्नांना काहीच वर्षात यश प्राप्त झाले. तसेच शहरातील पथदिव्याची जोडणी प्रथम महाडमध्ये आणली. महाड शहराच्या विकासाला प्रथमच चालना मिळवुन दिली.
एक ख्यातनाम वकिल,महाड़ नगरपालिकेचे नगराध्यक्ष (प्रेसिडेंट),महाड़ काँग्रेस कमिटीचे अध्यक्ष, नामदेव शिंपी समाज संस्थेचे अध्यक्ष ही पदे भूषविताना त्यांनी राजकिय,वकिली व सामाजिक क्षेत्रांत केलेल्या अष्टपैलू कार्यामुळे, खोडके यांचे नाव ब्रिटिशां कडुन १९४१ सालच्या"हूज हू इन इंडिया,बर्मा एंंड सिलोन" (Who's Who in India Burma and Ceylon-1941) या पुस्तकात सामिल केले गेले'''. "हूज हू" ही जगभरातील उल्लेखनीय व्यक्तींची माहिती प्रकाशित करणारी पुस्तक श्रृंखला आहे.
खोडके यांनी दोन मराठी पुस्तके लिहिली होती.
डॉ. आंबेडकरांना मानपत्र
महाड काँग्रेस कमिटी व महाड नगरपालिकेचे अध्यक्ष असल्याने महात्मा गांधी व डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्यांशी त्यांचे मैत्रीपूर्ण संबंध होते. १९२७ च्या चवदार तळे सत्याग्रह व मनुस्मृती दहन या घटनानंतर डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर महाड मध्ये येत असत, कारण महाड हे दलितांसाठीच्या आंदोलनांचे एक केंद्र बनले होते. १९ मार्च १९४० रोजी खोडके यांनी महाड नगरपालिकेचे अध्यक्ष म्हणुन डॉ. आंबेडकर यांच्या सन्मानार्थ जाहिर कार्यक्रम आयोजित करून डॉ. आंबेडकरांना "मानपत्र" देऊन गौरविले. डॉ. आंबेडकर यांनी उत्तरादाखल एक भाषण केले. खोडके यांनी दिलेले हे मानपत्र व डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांचे भाषण महाराष्ट्र सरकार कडुन प्रकाशित डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर: लेखन आणि भाषणे "खंड १८, भाग २ या मध्ये उल्लेख केले गेले आहे.
वैयक्तिक जीवन
खोडके यांचे कुटुंब एक व्यापारी व जमिनदार कुटुंब होते, इ.स. १५५० मधे सदाशिव राव खोडके हे व्यापारासाठी पैठण येथुन महाडमधे स्थानिक झाले, तेंव्हा महाड हे कोकणातील एक प्रमुख बंदर व व्यापारी केंद्र होते. पोर्तुगीज, इंग्रज, अरब, तुर्की इ. विदेशी व्यापारी कोकणात येत असत. त्यांच्यासोबत खोडके कुटुंबाचा ड्रायफ्रूट्स, मसाले व कापड यांचा व्यापार चाले. विष्णू खोडके यांचे वडील नरहरी तात्याबा खोडके हे महाड मध्ये परंपरागत सुकामेवा व मसाल्याचा व्यापार करत असत. ते ज्योतिषी सुद्धा होते. विष्णू खोडके यांचा विवाह नर्मदाबाई खोडके यांच्याशी १९३४ मधे झाला. त्यांचा मुलगा पुरुषोत्तम विष्णू खोडके. विष्णू खोडके वकिलांच्या अष्टपैलूत्वाचा वारसा त्यांचे वारस सुद्धा चालवत आहेत, मुलगा पुरुषोत्तम खोडके हे तेव्हाच्या सरकारमान्य भात भरडणी गिरणीचे तसेच मसाला मिलची मालक होते. त्यामुळे महाड शहरात गिरणवाले खोडके म्हणून ख्यातनाम होते. पत्नी सुशिला खोडके या महाड मधील राजकिय व सामाजिक नेत्या होत्या आणि महाड शहराच्या प्रथम महिला नगरसेविका होण्याचा बहुमान त्यांना मिळाला होता.
निधन व सन्मान
खोडके यांनी १९५७ मध्ये प्रकृती अस्वास्थ्य मुळे वकिली करणे बंद केले. ४ मार्च १९५९ रोजी त्यांचा मृत्यु झाला. त्यांच्या आणि डॉ. बाबासाहेब आंबडेकर यांच्या स्मृतीस स्मरून महाड नगर परिषदेच्या वतीने मानपत्राचे चित्र चवदार तळे येथील राष्ट्रीय स्मारकात लावण्यात आले आहे.
संदर्भ
वर्ग:भारतीय वकील वर्ग:मराठी राजकारणी वर्ग:इ.स. १९०० मधील जन्म वर्ग:इ.स. १९५९ मधील मृत्यू वर्ग:महाड वर्ग:पुरुष चरित्रलेख वर्ग:महाड सत्याग्रह वर्ग:आंबेडकरवादी वर्ग: पुरुषोत्तम खोडके यांच्या लेखणीतून
वायान्डोट काउंटी, ओहायो
ही अमेरिकेच्या ओहायो राज्यातील ८८ पैकी एक काउंटी आहे. याचे प्रशासकीय केन्द्र येथे आहे.
२०२० च्या जनगणनेनुसार येथील लोकसंख्या इतकी होती.
ची रचना रोजी झाली. या काउंटीला यांचे नाव दिलेले आहे.
संदर्भ आणि नोंदी
* वर्ग:ओहायोमधील काउंटी
अपभ्रंश
अपभ्रंश ( Sanskrit , IPA: [ɐpɐbʱrɐ̃ˈɕɐ], प्राकृत :  ) हा आधुनिक भाषांच्या उदयापूर्वी उत्तर भारतात बोलल्या जाणाऱ्या भाषांचा संदर्भ देण्यासाठी पतंजलीपासून वैय्यकरणा ṇāḥ (मूळ व्याकरणकार) द्वारे वापरलेला शब्द आहे. इंडोलॉजीमध्ये, ६व्या आणि १३व्या शतकादरम्यानच्या कालखंडात पसरलेल्या मध्यवर्ती आणि सुरुवातीच्या आधुनिक इंडो-आर्यन भाषांमधील संक्रमण बोलीभाषांसाठी एक छत्री शब्द म्हणून वापरला जातो. तथापि, या बोलींचा समावेश मध्य इंडो-आर्यन काळात पारंपारिकपणे केला जातो. : p.42 संस्कृतमधील  याचा शाब्दिक अर्थ "भ्रष्ट" किंवा "व्याकरण नसलेली भाषा", जी संस्कृत व्याकरणाच्या आदर्शापासून विचलित होते.
अपभ्रंश साहित्य हे १२व्या ते १६व्या शतकापर्यंतच्या उत्तर भारताच्या इतिहासासाठी एक मौल्यवान स्रोत आहे.
आढावा
प्राकृत हा शब्द, ज्यामध्ये पालीचा समावेश आहे, हा शब्द उत्तर भारतातील स्थानिक भाषांसाठी देखील वापरला जातो जो कदाचित 4 ते 8 व्या शतकाच्या उत्तरार्धात बोलला जात होता, परंतु काही विद्वान संपूर्ण मध्य इंडो-आर्यन कालावधीसाठी हा शब्द वापरतात. मध्य इंडो-आर्यन भाषा हळूहळू अपभ्रंश बोलींमध्ये रूपांतरित झाल्या, ज्या सुमारे 13 व्या शतकापर्यंत वापरल्या जात होत्या. अपभ्रंश नंतर आधुनिक इंडो-आर्यन भाषांमध्ये विकसित झाले. या कालखंडाच्या सीमा काहीशा अस्पष्ट आहेत, काटेकोरपणे कालक्रमानुसार नाहीत. आधुनिक उत्तर भारतीय भाषांनी 11 व्या शतकाच्या आसपास एक वेगळी ओळख विकसित करण्यास सुरुवात केली असे मानले जाते - जेव्हा अपभ्रंश अजूनही वापरात होते - आणि 12 व्या शतकाच्या अखेरीस पूर्णपणे भिन्न बनल्या.
जैन ग्रंथालयांमध्ये अपभ्रंश साहित्याचा मोठा साठा सापडला आहे. अमीर खुसरो आणि कबीर हे आधुनिक हिंदीशी मिळताजुळत्या भाषेत लिहीत असताना, अनेक कवींनी, विशेषतः ज्या प्रदेशात अजूनही हिंदू राजांची सत्ता होती, त्यांनी अपभ्रंशात लिहिणे चालू ठेवले. या लेखकांमध्ये कामरूपातील सारा, तिलोपा आणि कान्हा यांचा समावेश होतो ; धारची देवसेना (इ.स. 9वे शतक); मन्याखेताचा पुष्पदंत (इसवी सन ९वे शतक); धनपाल; मुनी रामसिंह; पाटणचा हेमचंद्र ; आणि ग्वाल्हेरचा रायघू (15 वे शतक).
अपभ्रंश वापरण्याचे पहिले उदाहरण म्हणजे कालिदासाचे विक्रमोर्वशीम, जेव्हा पुरुरवास जंगलातील प्राण्यांना त्याच्या गायब झालेल्या प्रियकराबद्दल विचारतो. अपभ्रंशातील रचना विक्रम संवत 1700 पर्यंत चालू राहिल्या, जेव्हा भगवतीदासाने मिगनकलेहा चारिउ लिहिले. अर्व्वएनुअन्र्यो बर्य्ब् अयोब्र् व्यो रोए
मुस्लिमांनी केलेल्या अपभ्रंश कार्याचे एकमेव ज्ञात उदाहरण म्हणजे मुलतानच्या अब्दुर रहमानचे संदेसरसाक, शक्यतो 1000 CE च्या आसपास लिहिलेले आहे.
लेखक आणि कवी
अपभ्रंश साहित्यातील काही प्रख्यात लेखक आणि कवींची यादी खाली दिली आहे: अर्व्वएनुअन्र्यो बर्य्ब् अयोब्र् व्यो रोए
वर्ग:भारतामधील भाषा वर्ग:हिंद-आर्य भाषासमूह वर्ग:Pages with unreviewed translations
सोनवाडी (भोर)
सोनवाडी हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील पुणे जिल्ह्यातील भोर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील सर्वसाधारण हवामान उष्ण व कोरडे आहे. हवामानातील बदलानुसार प्रत्येक वर्षात मुख्यतः तीन ऋतू असतात.मार्च ते मे पर्यंत उन्हाळा, जून ते ऑक्टोबर पर्यंत पावसाळा आणि नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी पर्यंत हिवाळा असतो. हिवाळ्यात शीतल वातावरण असते. तालुक्यातील वार्षिक सरासरी पर्जन्यमान १००० मिमी पर्यंत असते.
भौगोलिक स्थान आणि लोकसंख्या
हे गाव ७२.९ हेक्टर क्षेत्राचे असून २०११ च्या जनगणनेनुसार ह्या गावात ८० कुटुंबे व एकूण ३९१ लोकसंख्या आहे. ह्याच्या सर्वात जवळचे शहर भोर ३० किलोमीटर अंतरावर आहे. यामध्ये १८९ पुरुष आणि २०२ स्त्रिया आहेत. यामध्ये अनुसूचित जातीचे लोक ० असून अनुसूचित जमातीचे ० लोक आहेत.ह्या गावाचा जनगणनेतील स्थल निर्देशांक ५५६६८५ [1] आहे.
शैक्षणिक सुविधा
गावात १ शासकीय पूर्व-प्राथमिक शाळा आहे. गावात १ शासकीय प्राथमिक शाळा आहे. सर्वात जवळील कनिष्ठ माध्यमिक शाळा (नसरापूर)१० किलोमीटरहून कमी अंतरावर आहे. सर्वात जवळील माध्यमिक शाळा (आंबवणे) ५ किलोमीटरहून कमी अंतरावर आहे. सर्वात जवळील उच्च माध्यमिक शाळा (आंबवणे) ५ किलोमीटरहून कमी अंतरावर आहे. सर्वात जवळील पदवी महाविद्यालय (चेलाडी) ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे. सर्वात जवळील अभियांत्रिकी महाविद्यालय (भोर) ३० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील वैद्यकीय महाविद्यालय (पुणे) ३५ किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील व्यवस्थापन संस्था (पुणे)३५ किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील पॉलिटेक्निक (सारोळा) २५ किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील व्यावसायिक प्रशिक्षण शाळा (भोर) ३० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील अनौपचारिक प्रशिक्षणकेंद्र (पुणे) १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. सर्वात जवळील अपंगांसाठी खास शाळा (भोर) ३० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे.
पिण्याचे पाणी
गावात शुद्धीकरण केलेल्या नळाच्या पाण्याचा पुरवठा आहे. गावात न झाकलेल्या विहिरीच्या पाण्याचा पुरवठा आहे. गावात हॅन्डपंपच्या पाण्याचा पुरवठा आहे. गावात ट्यूबवेलच्या/बोअरवेलच्या पाण्याचा पुरवठा आहे. गावात झऱ्याच्या पाण्याचा पुरवठा नाही. गावात नदी / कालव्याच्या पाण्याचा पुरवठा आहे.
संपर्क व दळणवळण
गावात पोस्ट ऑफिस उपलब्ध नाही.सर्वात जवळील पोस्ट ऑफिस ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे. गावाचा पिन कोड गावात दूरध्वनी उपलब्ध नाही.सर्वात जवळील दूरध्वनी ५ किलोमीटरहून कमी अंतरावर आहे. गावात सार्वजनिक दूरध्वनी केंद्र उपलब्ध नाही.सर्वात जवळील सार्वजनिक दूरध्वनी केंद्र ५ किलोमीटरहून कमी अंतरावर आहे. गावात मोबाईल फोन सुविधा उपलब्ध आहे. गावात इंटरनेट सुविधा उपलब्ध नाही.सर्वात जवळील इंटरनेट सुविधा ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे. गावात खाजगी कूरियर उपलब्ध नाही.सर्वात जवळील खाजगी कूरियर ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे. गावात शासकीय बस सेवा उपलब्ध नाही.सर्वात जवळील शासकीय बस सेवा ५ किलोमीटरहून कमी अंतरावर आहे. गावात खाजगी बस सेवा उपलब्ध नाही.सर्वात जवळील खाजगी बस सेवा ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे. गावात रेल्वे स्थानक उपलब्ध नाही.सर्वात जवळील रेल्वे स्थानक १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. गावात ऑटोरिक्षा व टमटम उपलब्ध नाही.सर्वात जवळील ऑटोरिक्षा व टमटम ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे. गावात टॅक्सी उपलब्ध नाही.सर्वात जवळील टॅक्सी ५ ते १० किलोमीटर अंतरावर आहे. गावात ट्रॅक्टर उपलब्ध नाही.सर्वात जवळील ट्रॅक्टर १० किलोमीटरहून जास्त अंतरावर आहे. राष्ट्रीय महामार्ग गावाला जोडलेला आहे.. राज्य महामार्ग गावाला जोडलेला आहे.. जिल्यातील मुख्य रस्ता गावाला जोडलेला आहे.. जिल्ह्यातील दुय्यम रस्ता गावाला जोडलेला आहे..
वीज
प्रतिदिवस १२ तासांचा वीजपुरवठा सर्व प्रकारच्या वापरासाठी उपलब्ध आहे.
जमिनीचा वापर
सोनवडी ह्या गावात जमिनीचा वापर खालीलप्रमाणे होतो (हेक्टरमध्ये क्षेत्रफळ):
सिंचन सुविधा
सिंचनाचे स्रोत खालीलप्रमाणे आहेत (हेक्टरमध्ये क्षेत्रफळ):
संदर्भ
वर्ग:भोर तालुक्यातील गावे वर्ग:पुणे जिल्ह्यातील गावे