cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
भारतीय चलचित्रपट
भोजपूरी चित्रपट निर्मिती उद्योग
Bhojpuri language films predominantly cater to people who live in the regions of Bihar and eastern Uttar Pradesh. These films also have a large audience in the cities of दिल्ली and मुंबई due to migration to these metros from the Bhojpuri speaking region. Besides India, there is a large market for these films in other bhojpuri speaking countries of the West Indies, Oceania, and South America. Bhojpuri language film's history begins in 1962 with the well-received film Ganga Maiyya Tohe Piyari Chadhaibo ("Mother Ganges, I will offer you a yellow sari"), which was directed by Kundan Kumar. Throughout the following decades, films were produced only in fits and starts. Films such as Bidesiya ("Foreigner," 1963, directed by S. N. Tripathi) and Ganga ("Ganges," 1965, directed by Kundan Kumar) were profitable and popular, but in general Bhojpuri films were not commonly produced in the 1960s and 1970s.
The industry experienced a revival in 2001 with the super hit Saiyyan Hamar ("My Sweetheart," directed by Mohan Prasad), which shot the hero of that film, Ravi Kissan, to superstardom. This success was quickly followed by several other remarkably successful films, including Panditji Batai Na Biyah Kab Hoi ("Priest, tell me when I will marry," 2005, directed by Mohan Prasad) and Sasura Bada Paisa Wala ("My father-in-law, the rich guy," 2005). In a measure of the Bhojpuri film industry's rise, both of these did much better business in the states of Uttar Pradesh and Bihar than mainstream Bollywood hits at the time, and both films, made on extremely tight budgets, earned back more than ten times their production costs. Although a smaller industry compared to other Indian film industries, the extremely rapid success of their films has led to dramatic increases in Bhojpuri cinema's visibility, and the industry now supports an awards show and a trade magazine, Bhojpuri City.
Bhojpuri film have got a distuingsed name in whole world. The chief minister of Bihar Mr. Nitish Kumar is going to start a film Industry in Rajgir ( distance from Patna is 80 km). That film industry will provide job for a lot of people belongs to Bihar and East UP. There are many films in which the bollywood actors such as Amitabh Bachchan, Ajay Deogan, Nagama, Mithun Chakravarti etc. worked it and supported to Bhojpuri film industry.........
हिंदी चित्रपट निर्मिती उद्योग
हिंदी चित्रपटातील गेल्या काही दशकातील प्रसिद्ध चित्रपट कलाकारांची यादी. अमिताभ बच्चन - अभिषेक बच्चन - अजय देवगन- अक्षय कुमार- अनिल कपूर - अमरीश पुरी - अमोल पालेकर - आमिर खान - ओम पुरी - दिलीप कुमार - देव आनंद - नाना पाटेकर - नसीरुद्दीन शाह - राज कपूर - राजेश खन्ना - शम्मी कपूर - शशी कपूर - वरुण धवन- सुनील दत्त - संजय दत्त - संजीव कुमार - सतीश शाह - सलमान खान - शाहरुख खान - मीना कुमारी - आशा पारेख- आलिया भट्ट- वैजयंतीमाला- नूतन - मधुबाला - माधुरी दीक्षित - श्री देवी - प्रीती झिंटा - राणी मुखर्जी - काजोल - क्रिती- स्मिता पाटील - सोनाक्षी सिन्हा- ऐश्वर्या राय - हेमामालिनी - ईशा देओल - बिपाशा बासू - मल्लिका शेरावत - उर्मिला मातोंडकर - प्रियंका चोप्रा - करीना कपूर - महिमा चौधरी - साधना- श्रद्धा कपूर- यश चोप्रा - सत्यजीत रे बिमल रॉय - करण जोहर - श्याम बेनेगल - मणिरत्नम्- रमेश सिप्पी- गोविंद निहलानी
गुजराती चित्रपट निर्मिती उद्योग
This regional film industry of Gujarat started its journey in 1932. Since then the Gujarati films immensely contributed to the Indian cinema. Gujarati cinema has gained popularity among the regional film industry in India. Gujarati cinema is always based on scripts from mythology to history and social to political. Since its origin Gujarati cinema has experimented with various stories and issues from the Indian society. Furthermore, Gujarat has immense contribution to the Bollywood as several Gujarati actors have brought glamour to the Indian film industry.
Many famous actors have worked in Gujarati film industry like Sanjeev Kumar, Rajendra Kumar, Bindu, Asha Parekh, Kiran Kumar, Arvind Trivedi, Aruna Irani, Mallika Sarabhai, and Asrani.
The scripts and stories dealt in the Gujarati films are intrinsically humane. They include relationship and family oriented subjects with human aspirations and deal with the Indian family culture. Thus, there can be no turning away from the essential humanity of these Gujarati cinema. The first Gujarati movie was released in the year 1932 `Narasinh Mehta` which was directed by Nanubhai Vakil. The film starred Mohanlala, Marutirao, Master Manhar, and Miss Mehtab. It was of the `Saint film` genre and was on the life of the saint Narasinh Mehta who observed a creed that was followed centuries later by Mahatma Gandhi. The film was matchless as it avoided any depiction of miracles. In 1935, another social movie `Ghar Jamai` was released, directed by Homi Master. The film starred Heera, Jamna, Baby Nurjehan, Amoo, Alimiya, Jamshedji, and Gulam Rasool. The film featured a `resident son-in-law` (ghar jamai) and his escapades as well as his problematic attitude towards the freedom of women. It was a comedy oriented movie and was a major success in the industry.
इ.स. ११४५
मृत्यू
वर्ग:इ.स.च्या ११४० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १२ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २ ऱ्या सहस्रकातील वर्षे
भारतीय चलचित्रपट
गुजराती चित्रपट निर्मिती उद्योग
The film industry in Gujarat experimented with various issues. Gujarati films such as Leeludi Dharti reflect the rural world with its fertility rituals. In 1975 Tanariri, directed by Chandrakant Sangani presents highlights the little known side of Akbar who is usually presented as a consistently benign ruler. The first cinemascope film of Gujarati cinema was Sonbaini Chundadi, directed by Girish Manukant released in the year 1976. Besides these, Bhavni Bhavai released in the year 1980 was directed by Ketan Mehta. It boasted of superlative performances, fine camerawork and won two awards - National Award for Best Feature Film on National Integration, and another award at the नॉंत festival in France. In 1992, Hun Hunshi Hunshilal, directed by Sanjiv Shah was sought to be post-modern.
कन्नड चित्रपट निर्मिती उद्योग
G.K. Venkatesh, Vijaya Bhaskar, TG lingappa, Rajan-Nagendra, Hamsalekha and Gurukiran are noted music directors.
Kannada cinema, along with the Bengali Movies and Malayalam Movies, has contributed to Indian parallel cinema. Some of the influential movies in this genre are Samskara (based on a novel by U R Ananthmurthy), Chomana Dudi by B. V. Karanth, Tabarana Kathe. Samskara, Vamshavruksha, Paniyamma, Kadu Kudure, Hamsageethe, Chomana Dudi, Accident, Ghata Shradhdha, Akramana, Mooru Dhaarigalu, Tabarana Kathe, Bannadha Vesha, Mane, Kraurya, Taayi Saaheba, Dweepa are other acclaimed arthouse movies.
मल्याळम चित्रपट निर्मिती उद्योग
The Malayalam film industry, based in the southern state of Kerala, is known for films that bridge the gap between parallel cinema and mainstream cinema by portraying thought-provoking social issues. Noted filmmakers include Adoor Gopalakrishnan, Shaji N. Karun, G. Aravindan, Padmarajan, Sathyan Anthikad, Priyadarsan and Sreenivasan.
Vigathakumaran, a silent movie released in 1928 produced and directed by J. C. Daniel, marked the beginning of Malayalam cinema. Balan, released in 1938, was the first Malayalam "talkie". Malayalam films were mainly produced by Tamil producers till 1947, when the first major film studio, Udaya, was established in Kerala. In 1954, the film Neelakkuyil captured national interest by winning the President's silver medal. Scripted by the well-known Malayalam novelist, Uroob, and directed by P. Bhaskaran and Ramu Kariat, it is often considered as the first authentic Malayali film. Chemmeen (1965), directed by Ramu Kariat and based on a story by Thakazhi Sivasankara Pillai, went on to become immensely popular, and became the first Malayalam film to win the National Film Award for Best Film. This early period of Malayalam cinema was dominated by actors Prem Nazir, Sathyan, Sheela and Sharada.
The 70s saw the emergence of 'New Wave Malayalam Cinema'. Adoor Gopalakrishnan captured international acclaim through his debut film Swayamvaram (1972). Other noted movies of the period include Nirmalyam by M. T. Vasudevan Nair, Uttarayanam by G. Aravindan, Cheriachante Krurakrithyangal (1979) and Amma Ariyan (1986) by John Abraham etc.
The period from late 1980s to early 1990s is popularly regarded as the 'Golden Age of Malayalam Cinema' with the emergence of actors Mammootty and Mohanlal and filmmakers like I.V. Sasi, Bharathan, Padmarajan, Sathyan Anthikad, Priyadarsan, A. K. Lohithadas, Siddique-Lal and Sreenivasan. This period of popular cinema is characterized by the adaptation of everyday life themes and exploration of social and individual relationships. These movies interlaced themes of individual struggle with creative humour as in Nadodikkattu (1988). Piravi (1989) by Shaji N. Karun was the first Malayalam film to win the Caméra d'Or-Mention at the Cannes Film Festival. This period also marked the beginning of movies rich in well-crafted humour like Ramji Rao Speaking (1989). Malayalam is the original version of first 3D movie in India (My Dear Kuttichattan 3D) by Navodaya Appachan, a notable film producer of Kerala.
During late 1990s and 2000s, Malayalam cinema witnessed a shift towards formulaic movies and slapstick comedies. The Malayalam film industry in recent times has also been affected by the rise of satellite television and widespread film piracy.
ओरिया चित्रपट निर्मिती उद्योग
The Oriya Film Industry refers to the Bhubaneswar and Cuttack based Oriya language film industry. Sometimes called Ollywood a portmanteau of the words Oriya and Hollywood, although the origins of the name are disputed. The first Oriya talkie Sita Bibaha was made by Mohan Sunder Deb Goswami in 1936. Prashanta Nanda started the revolution in the Oriya film industry by not only securing a huge audience but also bringing in a newness in the his presentation. His movies heralded in the golden era of the Oriya commercial industry by bringing in freshness to Oriya movies. Then the 1st color film was made by Nagen Ray and photographed by a Pune Film Institute trained cinematographer Mr. Surendra Sahu शीर्षकd " Gapa Hele Be Sata"- meaning although its a story, its true. But the golden phase of Oriya Cinema was 1984 when two Oriya films 'Maya Miriga' and 'Dhare Alua' was showcased in 'Indian Panorama' and Nirad Mohapatra's 'Maya Miriga' was invited for the 'Critics Week' in Cannes. The film received 'Best Third World Film'award at Mannheim Film Festival, Jury Award at Hawaii and was shown at London Film Festival.
पंजाबी चित्रपट निर्मिती उद्योग
K.D. Mehra made the first Punjabi film Sheila (also known as Pind di Kudi). Baby Noor Jehan was introduced as an actress and singer in this film. Sheila was made in Calcutta and released in Lahore, the capital of Punjab; it ran very successfully and was a hit across the province. Due to the success of this first film many more producers started making Punjabi films. As of 2009, Punjabi cinema has produced between 900 and 1,000 movies. The average number of releases per year in the 1970s was nine; in the 1980s, eight; and in the 1990s, six. In 1995, the number of films released was 11; it plummeted to seven in 1996 and touched a low of five in 1997. Since 2000s the Punjabi cinema has seen a revival with more releases every year featuring bigger budgets, home grown stars as well as bollywood actors of Punjabi descent taking part.
तमिळ चित्रपट निर्मिती उद्योग
तमिळ चित्रपट उद्योग हा दक्षिण भारतातील दूसऱ्या क्रमांकाचा मोठा चित्रपट उद्योग असल्याकारणाने (संख्येनुसार/व्यापकतेनुसार) ते चित्रपट निर्मितीचे एक मोठे केंद्र म्हणुन ओळखले जाते ,तसेच तिथे श्रीलंकन सिनेमा व श्रीलंकन तमिळ सिनेमा देखील निर्मित केले जातात. आज तमिळ सिनेमा हा जगातील सर्वच प्रमुख राष्ट्रांमध्ये प्रदर्शित होतो ,श्रीलंका, सिंगापुर, दक्षिण कोरिआ, मलेशिया,मॉरिशस, जपान, दक्षिण अफ्रिका, उत्तर अमेरिका, कॅनडा,आणि पश्विम युरोपचे काही देश हे त्यापैकी काही राष्ट्र आहेत.भारतात देखील चेन्नै व्यतिरिक्त इतर सर्व प्रमुख महानगरात तमिळ सिनेमा पहावयास मिळतो. तमिळ सिनेमाचे प्रमुख वैशिष्ट्य म्हणजे त्याचे संगीत,संस्कृती दर्शन व कलादिग्दर्शन आणि बिग बजेट (अधिक खर्चाचे) चित्रपट.चित्रपटांच्या वाढत्या लोकप्रियतेमुळे येथील कलाकारांचे मानधन हा एक चर्चेचा विषय बनला आहे.तमिळ चित्रपट उद्योगाने भारतीय चित्रपट सृष्टित मोठे योगदान केले असून महान संगीतकार ईळैयराजा व ए.आर.रहमान तसेच दिग्दर्शक मणीरत्नम ,सुपरस्टार रजनीकांत,कमल हासन,शिवाजी गणेशन,एम.जी.आर. ही त्यापैकी काही नाव.आज तमिळनाडूतील २८०० हुन अधिक चित्रपट गृहातुन कॉलीवूडचे चित्रपट प्रदर्शित होतात.
तेलुगू चित्रपट निर्मिती उद्योग
टॉलीवुड Tollywood (तेलुगू चित्रपट सृष्टी :తెలుగు సినీపరిశ్రమ आंध्रप्रदेश राज्याचा चित्रपट )हि भारतातील सर्वात मोठी चित्रपट सृष्टी आहे, तसेच जगातील सर्वात जास्त चित्रपट निर्मीती करणारा चित्रपट उद्योग आहे. टॉलीवूड हे नाव तेलुगू भाषिक चित्रपटांसाठी संबोधन्यात येते.तेलुगू चित्रपट उद्योग हा भारतातील सर्वात मोठा चित्रपट उद्योग असल्याकारणाने ते चित्रपट निर्मितीचे एक मोठे केंद्र म्हणुन ओळखले जाते ,तसेच तिथे इतर भाषेतील (भारतीय प्रादेशिक भाषा) चित्रपटांची देखील निर्मिती केली जाते. आज तेलुगू सिनेमा हा जगातील सर्वच प्रमुख राष्ट्रांमध्ये प्रदर्शित होतो .भारतात देखील आंध्रप्रदेश व्यतिरिक्त इतर सर्व प्रमुख महानगरात तेलुगू सिनेमा पहावयास मिळतो. चित्रपटांच्या वाढत्या लोकप्रियतेमुळे येथील कलाकारांचे मानधन हा एक चर्चेचा विषय बनला आहे.तेलुगू चित्रपट उद्योगाने भारतीय चित्रपट सृष्टित मोठे योगदान केले आहे.आज आंध्रप्रदेशातील ३७०० हुन अधिक चित्रपट गृहातुन टॉलीवुडचे चित्रपट प्रदर्शित होतात.(भारतातील सर्वात जास्त चित्रपट गृह आंध्र प्रदेशात आहेत.) ह्या चित्रपट सृष्टिने अनेक गिनिज बुक रेकॉर्ड्स प्राप्त केले आहेत.जगातील सर्वात मोठी चित्रपट सृष्टी होण्याकडे तेलुगू सिनेमाची वाटचाल आहे. चित्रपट सृष्टी ही दिवसेन दिवस विकसीत होत आहे
चित्रपट शिक्षण संस्था
वर्ग:चित्रपट
विल्यम कॅव्हेन्डिश, डेव्हॉनशायरचा चौथा ड्यूक
विल्यम कॅव्हेंडिश, डेव्हॉनशायरचा चौथा ड्यूक (William Cavendish, 4th Duke of Devonshire; ८ मे १७२० - २ ऑक्टोबर १७६४) हा युनायटेड किंग्डमचा पंतप्रधान होता.
कॅव्हेंडिश, विल्यम कॅव्हेंडिश, विल्यम कॅव्हेंडिश, विल्यम
महाराष्ट्र देशा (पुस्तक)
महाराष्ट्र देशा हे छायाचित्रकार उद्धव ठाकरे यांच्या महाराष्ट्रातील गड-किल्ले, मंदिरे तसेच विशेष स्थळांच्या हवाई छायाचित्रांचे संग्रह आहे. या पुस्तकाच्या १,७५,००० पेक्षा जास्त प्रती विकल्या गेल्या असून आतापर्यंत ५ आवृत्त्या निघाल्या आहेत. १ मे २०१० या महाराष्ट्राच्या सुवर्ण महोत्सवी दिवशी गानकोकिळा भारतरत्न लता मंगेशकर तसेच शिवसेनाप्रमुख बाळासाहेब ठाकरे यांच्या उपस्थितीत या पुस्तकाचे लोकार्पण करण्यात आले होते.
संदर्भ
वर्ग:मराठी साहित्य नामसूची
महाराष्ट्र अंधश्रद्धा निर्मूलन समिती
नरेंद्र अच्युत दाभोलकर (नोव्हेंबर १, इ.स. १९४५ - ऑगस्ट २०, इ.स. २०१३) हे मराठी बुद्धिवादी, विज्ञानवादी, समाजसुधारक व सामाजिक कार्यकर्ते होते. त्यांनी अघोरी सामाजिक प्रथा व अंधश्रद्धांच्या निर्मूलनासाठी इ.स. १९८९ साली समविचारी कार्यकर्त्यांना जमवून 'महाराष्ट्र अंधश्रद्धा निर्मूलन समिती' ही संघटना स्थापली. ते स्वत या संघटनेचे संस्थापक कार्याध्यक्ष होते. नरेंद्र दाभोलकर यांची मंगळवार दि. २० ऑगस्ट, २०१३ रोजी सकाळी साडेसात वाजता पुण्यातील बालगंधर्व रंगमंदिरानजिक असलेल्या महर्षी विठ्ठल रामजी शिंदे पुलावर (ओंकारेश्वर पूलावर) अज्ञातांनी ४ गोळ्या झाडून हत्या केली.
मुखपत्र
अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीचे अंधश्रद्धा निर्मूलन वार्तापत्र हे मासिक सांगली येथून प्रसिद्ध होते.
आर्थिक घोटाळा
२०१७ मध्ये, भारताच्या गृह मंत्रालयाने विदेशी योगदान (नियमन) कायदा, २०१० अंतर्गत परकीय निधीचा खुलासा न करण्याबद्दल महाराष्ट्र अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीला  कारणे दाखवा नोटीस बजावली आहे. संघटनेमध्ये आर्थिक गैरव्यवहार आहेत, अशा स्वरूपाच्या तक्रारी आल्यानंतर  कागदपत्रे तपासताना त्रुटी आढळल्या आहेत असे समितीचे कार्याध्यक्ष अविनाश पाटील यांनी सांगितले आहे.
यश-अपयश
१३ एप्रिल २००५ रोजी महाराष्ट्र विधानसभेने अंधश्रद्धा निर्मूलनाशी संबंधित कायदा मंजूर केला.
अनिष्ट व अघोरी प्रथा विरोधी कायद्याचा मसुदा
उद्देश व कारणे यांचे निवेदन
अनिष्ट व अघोरी प्रथा, जादूटोणा व पिशा.बाधा इत्यादींमुळे तसेच, भोंदूबाबा यांच्याकडून समाजातील सामान्य जनतेचेमानसिक, शारीरिक वा आर्थिक नुकसान व शोषण होण्याच्या घटना फार मोठया संख्येने उघडकीस येत असून हे प्रमाण अत्यंत भयावह आहे. जादूटोणा करणाऱ्या व्यक्ती, भोंदूबाबा यांचा आपल्याकडे अद्भुत व चमत्कारी उपाय किंवा शक्ती असल्याचा खोटा दावा आणि यांची समाज विघातक व नुकसानकारक कृत्ये यांमुळे समाजाची घडीच विस्कटण्याचा आणि अधिकृत व शास्त्रीय वैद्यकीय उपाय व उपचार यांवरील सामान्य जनतेच्या विश्वासाला तडा जाण्याचा धोका निर्माण झाला आहे आणि या अंधविश्वासामुळे व अज्ञानामुळे ते अशा भोंदूबाबा आणि जादूटोणा करणाऱ्या व्यक्तींचा आश्रय घेत आहेत. अशा परिस्थितीत, जादूटोणा करणाऱ्या या व्यक्ती, भोंदूबाबा यांच्या कुटिल कारस्थानांना बळी पडण्यापासून सामान्य जनतेला वाचवणे व अशा अनिष्ट परिणामांना परिणामकारकरित्या आळा घालण्यासाठी आणि त्यांचे समूळ उच्चाटन करण्यासाठी व या नुकसानकारक प्रथा, परिपाठ व रुढी, तसेच जादूटोण्यावरील विश्वास आणि अशा इतर अनिष्ट अघोरी प्रथा यांचा प्रसार रोखण्यासाठी उचित व कठोर सामाजिक व कायदेविषयक उपाय योजना करणे शासनाला अत्यावश्यक झाले आहे.
प्रस्तावित अधिनियमाची ठळक वैशिष्ट्ये पुढीलप्रमाणे
वरील उद्दिष्टे साध्य करणे हा या विधेयकाचा हेतु आहे.
अनुसूची
(ख) मूल न होणाऱ्या स्त्रीला अतींद्रिय शक्तीद्वारा मूल होण्याचे आश्वासन देऊन तिच्याशी लैंगिक संबंध ठेवणे.
रूई (मानोरा)
रूई हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील वाशिम जिल्ह्यातील मानोरा तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.दिवसा उष्ण आणि रात्री थंड असे वर्षभर तापमान असते. पावसाळ्यात येथे मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
संदर्भ
वर्ग:मानोरा तालुक्यातील गावे वर्ग:वाशिम जिल्ह्यातील गावे
नगरी संबिलान
नगरी संबिलान (भासा मलेशिया: Negeri Sembilan; चिनी: 森美兰 ; जावी लिपी: نڬري سمبيلن ; सन्मान्य नाव: दारुल खुसुस (खासा प्रदेश) ;) हे मलेशियामधील एक राज्य असून द्वीपकल्पीय मलेशियाच्या पश्चिम किनाऱ्यावर वसले आहे. नगरी संबिलानाच्या उत्तरेस सलांगोर व क्वालालंपूर, पूर्वेस पाहांग, तर दक्षिणेस मलाक्का व जोहोर ही राज्ये आहेत. सरेंबान येथे नगरी संबिलानाची प्रशासकीय राजधानी असून क्वाला पिला जिल्ह्यातील सरी मनांती येथे शाही राजधानी आहे.
नगरी संबिलान हे नाव सध्याच्या इंडोनेशियातील पश्चिम सुमात्र्यातून आलेल्या मिनांकाबाऊ लोकांनी या परिसरात सर्वप्रथम वसवलेल्या नऊ नगरांवरून पडले, असे मानले जाते. येथील स्थापत्यावर व मलय भाषेच्या बोलीवर अजूनही मिनांकाबाऊ अस्तित्वाच्या खुणा आढळतात.
मलेशियाच्या संघातील अन्य राज्यांहून नगरी संबिलानाचे राजतंत्र आगळे आहे - अन्य राज्यांप्रमाणे येथे वंशपरंपरागत राजेशाही नसून सुंगई उजोंग, जलेबू, जोहोल, रंबाऊ या चार जिल्ह्यांच्या उंदांगांमधून, म्हणजे संस्थानिकांमधून, नगरी संबिलानाचा यांग दि-पर्तुआन बसार, म्हणजे अध्यक्ष, निवडला जातो.
बाह्य दुवे
वर्ग:मलेशियाची राज्ये
कपिलधार
श्रीक्षेत्र कपिलधार हे महाराष्ट्र राज्यातील बीड जिल्ह्यातील एक निसर्गरम्य तीर्थक्षेत्र आहे. तुलसीविवाहाच्या वेळी येथे पाच दिवस यात्रा भरते. बीड शहराच्या दक्षिणेस १९ किमीवर मांजरसुंभा, व तेथून दीड किलोमीटरवर छोट्या टेकड्यांच्या दरीत दहा मीटर उंचीवरून पडणाऱ्या जलप्रपाताच्या पायथ्याशी हे स्थान आहे.जवळच कपिलधार नावाचा धबधबा आहे. मांजरसुभा हे गाव बीड तालुक्यात आहे. बीड, अहमदनगर उस्मानाबाद व अंबेजोगाईस जाणारे रस्ते या ठिकाणी एकत्र येतात.
संदर्भ
वर्ग:बीड जिल्हा
फाळणी (जावळी)
हवामान
हा भाग डोंगराळ व वनाच्छादित असल्याने येथील हवामान थंड व आल्हाददायक आहे. जून ते सप्टेंबर या कालावधीत नैर्ऋत्य मोसमी वाऱ्यांपासून वर्षातील सर्वाधिक पाऊस पडतो. येथे ऑक्टोबर ते मार्च हा हिवाळा हंगाम असतो. जून ते सप्टेंबर हा पावसाळा हंगाम असतो.एप्रिल ते जून हा उन्हाळा मोसम असतो.
संदर्भ
वर्ग:जावळी तालुक्यातील गावे वर्ग:सातारा जिल्ह्यातील गावे
कुतरवाडी
कुतरवाडी हे गाव पाथर्डी तालुका अहमदनगर जिल्हा महाराष्ट्र राज्य, भारत. कुतरवाडी हे गाव नाशिक डिव्हीजन मधे येते. गावातुन शहरांना जाण्या येण्यासाठी एस टी बसची तसेच खाजगी वाहनांची सोय उपलब्ध आहे. गावात जिल्हा परिषदची इयत्ता पहिली ते चौथी पर्यंत शाळा उपलब्ध आहे. वर्ग:पाथर्डी तालुक्यातील गावे
साळेगाव हडप
साळेगाव हडप
स्थान
साळेगाव हडप हे गाव महाराष्ट्र राज्यातल्या जालना जिल्ह्यातील जालना या तालुक्यात आहे. हे गाव जालना - मंठा रस्त्यावर साळेगाव पाटी पासून ३ km अंतरावर वसलेले आहे. औरंगाबाद व "जालना येथे जवळचे रेल्वे स्टेशन आहे.
लोकजीवन
गावात प्रामुख्याने हिंदू व बौद्ध धर्मीय आहेत. गावातील 80 टक्के लोकसंख्या ही मराठा जातीची आहे.बहुतांश लोकसंख्या गंगातीवरे,म्हस्के,खरात,नाईकनवरे,घारे,गुळमकर,शिंदे,डिखुळे, आरेकर हे आडनाव असलेली आहे.
शिक्षण
गावात प्राथमिक व माध्यमिक व्यवस्था आहे. पुढील शिक्षणासाठी तालुक्याच्या ठिकाणी जावे लागते.
आरोग्य
गावात महाराष्ट्र शासनाचे प्राथमिक आरोग्य उपकेंद्र आहे. तसेच खाजगी इस्पितळही आहे.
व्यवसाय
येथील जनजीवन हे शेती व्यवसायावर अवलंबून आहे. काही लोक इतर व्यवसाय करतात. येथे जालना जिल्हा मध्यवर्ती बँक व महाराष्ट्र गोदावरी ग्रामीण बँक या बँका रामनगर येथे आहेत.
वर्ग:जालना तालुका वर्ग:जालना जिल्ह्यातील गावे
भोपापूर
भोपापूर हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील यवतमाळ जिल्ह्यातील दारव्हा तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
संदर्भ
वर्ग:दारव्हा तालुक्यातील गावे वर्ग:यवतमाळ जिल्ह्यातील गावे
पाथर्डी तालुक्यातील मंदिरे
पाथर्डी तालुक्यातील मंदिरे
इ.स. ७३१
समाप्ती
वर्ग:इ.स. ७३१ वर्ग:इ.स.च्या ७३० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या ८ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १ ल्या सहस्रकातील वर्षे
मराठी भाषा दिन
मराठी राजभाषा दिन किंवा मराठी भाषा दिन हा १ मे रोजी महाराष्ट्रभर साजरा केला जातो. १ मे १९६० रोजी महाराष्ट्र राज्याची स्थापना झाली, आणि मराठी भाषिकांचे राज्य अस्तित्वात आल्यामुळे हा दिवस 'मराठी राजभाषा दिन' म्हणून साजरा केला जातो.
अनेक वेळा सर्व सामान्य माणसा कडून 'मराठी राजभाषा दिवस' आणि 'मराठी भाषा गौरव दिन' याची गफलत केली जाते. मराठी राजभाषा दिवस आणि भाषागौरव‌ दिवस हे दोन्ही दिवस भिन्न स्वरुपाचे आहे.
मराठी भाषा गौरव दिन
ज्ञानपीठ पुरस्कार विजेते मराठी कवी कुसुमाग्रज यांचे महाराष्ट्राच्या सांस्कृतिक क्षेत्रातील योगदान महत्त्वपूर्ण असल्याने त्यांना अभिवादन म्हणून २१ जानेवारी २०१३ रोजी महाराष्ट्र शासनाने त्यांचा जन्मदिवस "२७ फेब्रुवारी" हा "मराठी भाषा गौरव दिन" म्हणून घोषित केला. मराठी राजभाषा दिन आणि मराठी भाषा गौरव दिन हे दोन्ही दिवस वेगवेगळे असून मराठी भाषेसंदर्भातील महत्त्वाचे आहेत.
संदर्भ
वर्ग:मराठी भाषा वर्ग:जागतिक प्रतिवार्षिक दिनपालन वर्ग:महाराष्ट्रातील विशेष दिवस वर्ग:महाराष्ट्र
गिरनारे (नाशिक)
गिरनारे हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नाशिक जिल्ह्यातील नाशिक तालुक्यातील एक गाव आहे.
भौगोलिक स्थान
गंगापूर धरणाच्या डाव्या बाजूला एक किलोमीटर अंतरावर हे गाव आहे.
लोकजीवन
गिरणारे गावाचे लोकजीवन निमशहरी आहे.
संदर्भ
वर्ग:नाशिक तालुक्यातील गावे वर्ग:नाशिक जिल्ह्यातील गावे
धामणगाव रेल्वे तालुका
धामणगांव रेल्वे हा भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील अमरावती जिल्ह्याचा एक तालुका आहे.
वर्ग:अमरावती जिल्ह्यातील तालुके वर्ग:महाराष्ट्रातील तालुके
देनिस मुक्वैगी
देनिस मुक्वैगी हे व्यवसायाने डॉक्टर असून सामाजिक कार्यकर्तेही आहेत. युद्धकाळात बलात्कार झालेल्या स्त्रियांवर उपचार करण्याचे कार्य ते करत असतात.
नोबेल शांतता-पुरस्कार
नादिया मुराद आणि देनिस मुक्वैगी ह्यांना संयुक्तपणे २०१८चा नोबेल शांतता-पुरस्कार जाहीर झाला आहे.
संदर्भसूची
वर्ग:सामाजिक कार्यकर्ते वर्ग:नोबेल शांतता पारितोषिकविजेते वर्ग:इ.स. १९५५ मधील जन्म वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
घोराळे
घोराळे हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील ठाणे जिल्ह्यातील मुरबाड तालुक्यातील एक गाव आहे.
संदर्भ
वर्ग:मुरबाड तालुक्यातील गावे वर्ग:ठाणे जिल्ह्यातील गावे
फ्लाय ॲश
औष्णिक वीज केंद्रांमध्ये कोळशाचे मोठय़ा प्रमाणावर ज्वलन केल्यानंतर निर्माण होणारी राख म्हणजे 'फ्लाय ॲश'. ही राख हलकी आणि अगदी बारीक कणांनी बनलेली असते. ती हवेत तरंगत राहात असल्यामुळे तिचा वेळीच योग्य वापर न झाल्यास ती आरोग्यास हानिकारक ठरते. ही राख कारखान्यांच्या चिमणीतून बाहेर पडण्यापूर्वीच ती काही विशिष्ट प्रकारच्या गाळण्यांचा वापर करून साठवली जाते. हलक्या विटा बनवण्यासाठी या राखेचा वापर होतो.
पर्यावरणाच्या दृष्टीने डोकेदुखी ठरणारी 'फ्लाय ॲश' वापरून बांधकामाच्या विटा बनवण्याचा उद्योग महाराष्ट्रात मुंबई, पुणे आणि नाशिक येथे चालतो. पुणे जिल्ह्यात सुमारे १०० ते १२५ उद्योजक फ्लाय ॲशपासून विटा बनवण्याचा व्यवसाय करत असून या विटांनी लाल मातीच्या विटांची बाजारपेठ जवळजवळ ९० टक्के काबीज केली आहे असे सांगितले जाते.
फ्लाय ॲशपासून सध्या विटा आणि लाइट वेट ब्लॉक्स ही दोन उत्पादने बनवली जातात. फ्लाय ॲशची नेहमीची वीट साधारणपणे ९ इंचांची असते, तर लाइट वेट ब्लॉक २ फूट लांबीचे असतात. हे ब्लॉक्स वापरून बांधकाम लवकर होते आणि सिमेंटही तुलनेने कमी लागते. त्यामुळे ते फ्लाय ॲश विटांपेक्षा थोडे महाग असले तरी लोकप्रिय झाले आहेत.
वर्ग:स्थापत्य अभियांत्रिकी
इ.स. १६३८
मृत्यू
वर्ग:इ.स. १६३८ वर्ग:इ.स.च्या १६३० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १७ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २ ऱ्या सहस्रकातील वर्षे
सौताडा
सौताडा हे स्थळ पाटोदा तालुक्यात असून येथील विंचरणा नदीवरील धबधबा प्रसिद्ध आहे. पाटोदा तालुक्यातील डोंगराळ परिसरात उगम पावणारी विंचरणा नदी वाहत जाऊन पुढे सौताडा येथे विंचरणेचा प्रवाह सुमारे सत्तर मीटर उंचीवरून दरीत कोसळतो. येथील धबधबा प्रसिद्ध आहे.
संदर्भ
वर्ग:बीड जिल्हा
२००९ चिनी ग्रांप्री
The 2009 Chinese Grand Prix was a Formula One motor race held on April 19, 2009 at the Shanghai International Circuit, Shanghai, People's Republic of China. It was the third race of the 2009 Formula One season, a change from previous years, when it took place towards the end of the season.
Sebastian Vettel of Red Bull Racing won the race after starting from pole position. Both the race win and pole position were the first for Red Bull team. Mark Webber, also of Red Bull, finished second followed by the two Brawn GP's of Jenson Button and Rubens Barrichello. McLaren's Heikki Kovalainen and Lewis Hamilton finished fifth and sixth, ahead of Toyota's Timo Glock and Scuderia Toro Rosso's Sébastien Buemi in seventh and eighth.
Qualifying
Cars that used KERS are marked with "‡"
बाह्य दुवे
वर्ग:२००९ फॉर्म्युला वन हंगाम वर्ग:चिनी ग्रांप्री
महाराष्ट्र मेट्रो रेल्वे कॉर्पोरेशन लिमिटेड
महाराष्ट्र मेट्रो रेल्वे कॉर्पोरेशन लि. (महा-मेट्रो) ही कंपनी महाराष्ट्र शासनाने स्थापन केलेली आहे. महाराष्ट्र राज्यात कुठेही (मुंबई वगळून) मेट्रो रेल्वेची उभारणी करावयाची असल्यास, ते काम 'महा मेट्रो' ही कंपनी करेल. या कंपनीत महाराष्ट्र व केंद्र शासनाचे प्रत्येकी पाच संचालक राहतील. या कंपनीला नुकतीच भारताच्या केंद्र सरकारने मंजूरी दिली आहे. नागपूर मेट्रो आणि पुणे मेट्रोचे कामही हिच कंपनी करेल.
साखरडोह
साखरडोह हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील वाशिम जिल्ह्यातील मानोरा तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते. दिवसा उष्ण आणि रात्री थंड असे वर्षभर तापमान असते. पावसाळ्यात येथे मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
संदर्भ
वर्ग:मानोरा तालुक्यातील गावे वर्ग:वाशिम जिल्ह्यातील गावे
पिंपळी तर्फे कुडाळ
पिंपळी तर्फे कुडाळ हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील सातारा जिल्ह्यातील जावळी तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
हा भाग डोंगराळ व वनाच्छादित असल्याने येथील हवामान थंड व आल्हाददायक आहे. जून ते सप्टेंबर या कालावधीत नैर्ऋत्य मोसमी वाऱ्यांपासून वर्षातील सर्वाधिक पाऊस पडतो. येथे ऑक्टोबर ते मार्च हा हिवाळा हंगाम असतो. जून ते सप्टेंबर हा पावसाळा हंगाम असतो.एप्रिल ते जून हा उन्हाळा मोसम असतो.
संदर्भ
वर्ग:जावळी तालुक्यातील गावे वर्ग:सातारा जिल्ह्यातील गावे
इ.स. १६४१
मृत्यू
वर्ग:इ.स. १६४१ वर्ग:इ.स.च्या १६४० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १७ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २ ऱ्या सहस्रकातील वर्षे
वैजयंता
वैजयंता ही अण्णा भाऊ साठे यांनी लिहिलेली कादंबरी आहे.
ही कादंबरी स्वाभिमानी, संघर्षशील आणि स्वतःच्या कामाशी एकनिष्ठ असणाऱ्या तमाशातील एका स्त्री कलावंतिणीबद्दल आहे. आजही पितृसत्ताक समाजव्यवस्थेत पुरुषवर्गाला अत्यंत महत्त्वाचे स्थान असून, हाच वर्ग तमाशा या कलेचा मोठया प्रमाणात आस्वाद घेताना दिसतो. स्टेजवर हा वर्ग या कलेची स्तुती करून त्या कलावंतांच्या कौशल्याचे आणि कलेचे गुणगान करतो; परंतु मंचावरून खाली येताच हाच वर्ग त्या कलावंत स्त्रियांचे चारित्र्यहनन करताना दिसतो. तिच्यावर मालकी हक्क दाखवून तिचा जबरदस्तीने उपभोग घेताना दिसतो. परंतु वैजयंता ही नायिका या अन्याय, अत्याचार, शोषण इत्यादी विरोधात आवाज उठवते. तसेच या समाजव्यवस्थेतील पुरुषांकडून मिळणाऱ्या धमक्यांना न घाबरता या वर्गाविरुद्ध प्रतिकार करते. पितृसत्तेच्या अधीन न राहता, गुलामगिरीला विरोध करते.
अण्णा भाऊंनी प्रस्थापित समाजाचा आणि येथील पितृसत्तेचा तमाशा कलावंतांकडे बघण्याचा दृष्टिकोन किती हीनकस होता याची प्रत्यक्षात मांडणी यातून केलेली आहे. समाजाचा दृष्टिकोन बदलावा म्हणून अण्णा भाऊ त्यांच्या साहित्यातून प्रयत्न करतात.
उदाहरणार्थ- वैजयंता कादंबरीतील आबा पाटील हे पात्र वैजयंता या नायिकेला पैशाचे आमिष दाखवून तिला जबरदस्तीने नाचण्यास भाग पाडते. पैसे देण्याच्या माध्यमातून तो तिच्याशी बळजबरीने लगट करण्याचा प्रयत्न करतो. तिच्या शरीराला स्पर्श करू पाहतो. तेव्हा मात्र वैजयंता त्याला म्हणते, तू मला तिन्ही लोकीचं राज्य देऊ केलं तरी मी तिकडे येणार नाही.९ अण्णांनी साकारलेली वैजयंता ही कोणत्याही जात-पितृसत्तेतील पुरुषांच्या कोणत्याही मोहाला बळी न पडता स्वतःचं अस्तित्व आणि शील जपते.
भांडवलशाही अर्थव्यवस्थेमध्ये चंदूलालसारखा तमाशा थिएटरचा मालक वैजयंताच्या कलेच्या माध्यमातून अमाप नफा मिळवतो. जास्तीत जास्त नफा मिळवण्यासाठी तो तिच्या कलेबरोबर देहाचे प्रदर्शन करून पुरुषवर्गाच्या मनधरणीसाठी आदेश देतो. परंतु ती या गोष्टींना नकार देते, तेव्हा ती चंदूलालच्या उरात चाकूसारखी रुतलेली वाटते. भारतीय समाजव्यवस्थेत पुरुषांना अतिशय महत्त्व असल्यामुळे सर्वच क्षेत्रांवर त्यांची सत्ता प्रस्थापित झालेली आहे. मनुस्मृतीनेदेखील पुरुषांना उच्च तर स्त्रियांना दुय्यम माणून तिला पुरुषांच्याच सहमतीने जीवन जगण्यास विवश केलेले दिसते. याच दुय्यमतेच्या भूमिकेतून चंदूलाल वैजयंतावर एक स्त्री म्हणून तसेच ती गुलाम आहे, तिने सांगितलेली कामे कुठलीही तक्रार न करता करावी असे बंधने जेव्हा तिच्यावर लादली जातात, तेव्हा त्या सर्व गुलामीच्या कामांना नकार देण्याची शक्ती अथवा बळ अण्णा भाऊंच्या साहित्यातून मिळते. परंतु हा नकार म्हणजे एका स्त्रीने पुरुषी वर्चस्वाला दिलेले आव्हान… असे अव्हान संपुष्टात आणण्यासाठी आणि पुरुषी सत्ता प्रबळ करण्यासाठी वैजयंतालाच काय पण तिच्यासारख्या इतर कलावंतांनादेखील धडा शिकविण्यासाठी नाना प्रकारच्या युक्त्या हा वर्ग करतो. म्हणून चंदूलालसारख्या थिएटरमालकाच्या तोंडून सहज उद्गार येताना दिसतात, “हिला मी कोणत्याही परिस्थितीत वश करेनच,” असे जेव्हा तो म्हणतो तेव्हा वैजयंता अशा धमक्यांना भीक न घालता त्याला म्हणते, “मी सरळ तमाशा करीन, मी सरळ जाईन, दुसरं मला मान्य नाही. तमाशा म्हणजे माझ्या देहाचे नग्न प्रदर्शन नव्हे. जनतेची मालकी माझ्या कलेवर, शरीरावर नाही.”१० असे ती खडसावून सांगते. अण्णा भाऊंची ही नायिका स्वतःच्या आत्मविश्वासावर ठाम राहणारी आहे. स्वतःचे निर्णय घेणारी आहे. जे योग्य आहे त्याचाच स्वीकार करून तिच्यावर जबरदस्तीने लादणाऱ्या गोष्टींना स्पष्टपणे नकार देते. पुरुषप्रधान रचनेपुढे नकार देऊन पुरुषी वर्चस्वाला आळा घालण्यासाठी संर्घष करते. हेच तिच्यातील खंबीर नेतृत्व स्त्रियांना एक नवी ऊर्जा देण्याचे काम नक्कीच देताना जाणवते.
अण्णा भाऊ वैजयंता  साकारत असताना तमाशातील स्त्रियांचे दु:ख, व्यथा, वेदना, अन्याय, अत्याचार, त्यांच्या मनातील द्विधा अवस्था, भावनिक-मानसिक-शारीरिक शोषण, त्यांचा जगण्यासाठी चाललेला संघर्ष, भावी जीवनाबद्दलच्या चिंता यांचे वास्तवदर्शी विश्लेषण समाजापुढे मांडतात. तमाशातील स्त्रीचं दु:ख मांडताना ते जातीआधारित शोषणाचेदेखील विश्लेषण करतात. तमाशात काम करणाऱ्या बहुतांश स्त्रिया खालच्या जातीतील असल्यामुळे त्यांच्या साहित्यातून वर्गीय शोषणाबरोबरच जातीशोषणाचेही विश्लेषण आलेले दिसते.
संगीत मृच्छकटिक
मृच्छकटिकम् हे एक मराठी संगीत नाटक आहे. हे शूद्रकाने लिहिलेल्या मृच्छकटिकम् नावाच्या संस्कृत नाटकावर आधारित आहे.
वैजयंता
वर्ग:मराठी साहित्य नामसूची
संगीत मृच्छकटिक
वर्ग:मराठी नाटक नामसूची वर्ग:मराठी संगीत नाटके
नुपूर
नूपुर हा भारतातील व विशेषतः महाराष्ट्रातील स्त्रियांचा पायास बांधण्याचा एक पारंपरिक प्रसिद्ध दागिना आहे. नुपूरलाच चाळ असाही शब्द आहे. हे चाळ साधारणपणे चांदीचे असतात. पायाला सोने लावायची रीत नसल्याने ही कधीही सोन्याचे नसत. पायाला सोने लावायची परवानगी फक्त महाराण्यांना असे. लहान मुली आणि नर्तकी पायात चाळ बांधतात. पण एके काळी गरती स्त्रिया हा अलंकार वापरीत. सीतेच्या पायातही नुपूर होते. अर्वाचीन स्त्रिया पायांत पैंजण बांधतात. पैंजणाची घुंगरे छोटी असतात, ती फारसा आवाज करीत नाहीत. छोट्या रामाच्या पायांतही पैंजण होते. तान्ही मुलेबाळे पायात वाळा बांधतात. गुणवानपि मौखऱ्यात् लुठति लूपुरः | अर्थ – ( सूत्र ) वान् असिनही सतत शब्द करीत राहील्यामुळे नूपुर पायात लोळतो.
स्वरुप
नुपूर हा चौकोनी शिरांचा सोनेरी व चांदीचा वाळा. त्याच्यातून चालतान ध्वनी निघावा म्हनून आत दाने घातलेले असत.
प्रकार
पूर्वी चरणअलंकारचे प्रकार होते. त्यामध्ये नुपूर हा पादकंटक या प्रकारातला होता.
वर्ग:दागिने वर्ग:महिला वर्ग:भारतीय संस्कृती
रोशनआरा बेगम
मुघल बादशहा शाह जहान याची कनिष्ठ कन्या. वर्ग:मुघल साम्राज्य
कटघोरा–डोंगरगड रेल्वेमार्ग
कटघोरा डोंगरगड रेल्वे मार्ग हा भारतातील एक प्रस्तावित रेल्वेमार्ग आहे. या रेल्वेमार्गाचे अंतर सुमारे २९५ किमी आहे. या प्रकल्पासाठी सुमारे ५९५०.५४ कोटी रुपये इतका खर्च येणार आहे. या कामाचे सर्वेक्षण पूर्ण झाले आहे.हा रेल्वेमार्ग ५३ महिन्यात उभारण्याचे प्रस्तावित आहे.हा भागीदारीमधून साकारण्यात येणारा एक प्रकल्प आहे.त्यातील एक छत्तीसगढ रेल्वे कॉर्पोरेशन लिमिटेड ही एक कंपनी आहे.महाजेनको व एसीबीआयएल ह्या दोन इतर कंपन्या आहेत.
हा रेल्वेमार्ग कोरबा, बिलासपूर, मुंगेली, कवर्धा व राजनांदगाव या जिल्ह्यामधून जाणार आहे. या मार्गावर २५ रेल्वे स्थानके उभारली जाणार आहेत.त्यातील प्रमुख ही कटघोरा,रतनपूर,कवर्धा,खैरागड ही आहेत.
संदर्भ
वर्ग:भारतामधील रेल्वेमार्ग‎
दुग्धजन्य पदार्थ
उदाहरण बासुंदी, श्रीखंड, पनीर, खरवस, इतर.
दुग्धजन्य पदार्थ
वर्ग:अन्न व पेये
भुलाई
भुलाई हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील यवतमाळ जिल्ह्यातील दारव्हा तालुक्यातील एक गाव आहे.
गोरखगड (मुरबाड)
गोरखगड हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील ठाणे जिल्ह्यातील मुरबाड तालुक्यातील एक गाव आहे.
भुलाई
संदर्भ
वर्ग:दारव्हा तालुक्यातील गावे वर्ग:यवतमाळ जिल्ह्यातील गावे
गोरखगड (मुरबाड)
संदर्भ
वर्ग:मुरबाड तालुक्यातील गावे वर्ग:ठाणे जिल्ह्यातील गावे
आयुर्वेद
आयुर्वेद हा संस्कृत भाषेतील शब्द असून त्याचा संधिविग्रह  (आयुः) जीवन + विद्या (वेद) अशाप्रकारे होतो. आयुर्वेदाची सुरुवात ब्रह्मापासून झाली असे मानले जाते. आयुर्वेद आणि त्यासारख्या विद्याशाखांमधून भारतात प्राचीन काळापासून असलेल्या वैद्यकीय ज्ञानाची कल्पना येते. आयुर्वेदाला सुमारे ३००० वर्षापासून चालत आलेली व्यापक आणि उत्तुंग परंपरा आहे. आयुर्वेदातील उपचार पद्धतींमध्ये वनौषधी, वनस्पतीजन्य औषधी, आहाराविषयक नियम, व्यायामाचे विविध प्रकार, आणि त्याद्वारे शरीरातील नैसर्गिक प्रतिकार शक्तीला वाढविण्यावर भर दिला जातो. आयुर्वेदातील सिद्धान्त आणि औषधे आधुनिक विज्ञानाच्या clinical trials या पद्धतीनुसार तपासलेली नसतात. त्यामुळे आयुर्वेदाची विश्वसनीयता वाढवण्यासाठी या प्रत्यक्ष वैद्यकीय चाचण्यांची मोठ्या प्रमाणात गरज आहे असे काही लोकांचे मत आहे. आयुर्वेदिक औषधांचा विशेषतः मुलांना उपयोग होतो. आर्युवेदानुसार एका वर्षाची वसंत, ग्रीष्म, वर्षा, शरद, हेमंत व शिशिर अशा सहा ऋतुंमध्य विभागणी केलेली आहे. त्या त्या ऋतुंमधील होणाऱ्या वातावरणातील बदलांप्रमाणे आपला आहारविहार कसा असावा याचे फार उत्तम वर्णन आयुर्वेदामध्ये केलेले आहे. यालाच ऋतुचर्या असे म्हणतात.
इतिहास
आयुर्वेदातील काही वनस्पती औषधांचे संदर्भ हे मुख्य चार वेदांपैकी एक असलेल्या अथर्ववेद या इसवी सनपूर्व सुमारे १२०० मध्ये रचल्या गेलेल्या वेदामधून घेतले आहेत. अथर्ववेदात आयुर्वेद शास्त्राचे अधिक वर्णन आहे. म्हणून आयुर्वेदाला अथर्ववेदाचा उपवेद मानतात आणि त्यामुळे आयुर्वेद हा अथर्ववेदाचा एक घटक समजला जातो. तथापि, विशेषतः गौतम बुद्धाच्या आणि त्यानंतरच्या काळात, आयुर्वेदामध्ये अनेक मोलाच्या गोष्टींची भर घालण्यात आली. समुद्रमंथनातून निघालेले भगवान धन्वंतरी हे आयुर्वेदातील परंपरेनुसार आद्य वैद्य मानले जातात. आयुर्वेद हे प्राचीनतम शास्त्र असूनही आजच्या युगातही या शास्त्राच्या सिद्धान्तांवर आधारित चिकित्सा उपयुक्त व यशस्वी ठरते.
परंपरा आणि ग्रंथसंपदा
आयुर्वेदात मूलतः दैवी आणि मानुषी अशा दोन तत्त्वपरंपरा आहेत. मानुषी परंपरेत चरक संहिता, सुश्रुत संहिता, काश्यप संहिता ह्या तीन संहितांमध्ये तीन वेगवेगळ्या परंपरा वर्णन केलेल्या आहेत. त्यापैकी महर्षि चरक आणि महर्षि सुश्रुत यांनी प्रत्येकी एका परंपरेची स्थापना केली आणि त्यानंतर अनेक वर्षे त्यांच्या शिष्यगणांनी हे ज्ञान आत्मसात करून वाढविले. चरक संहिता आणि सुश्रुत संहिता हे दोन ग्रंथ याच परंपरांचा सारांश आहे आणि म्हणून हे ग्रंथ कोणी एका लेखकाने लिहिलेले नाहीत. तिसरी परंपरा कश्यपांची आहे.
आयुर्वेदातील या विविध परंपरांनी सुमारे बाराशे वर्षांचा काळ व्यापलेला आहे. गौतम बुद्धाच्या काळापासून (सुमारे इसवी सनपूर्व ५५६) ते सम्राट हर्षवर्धनाच्या काळापर्यंत (सुमारे इ.स. ६००) या परंपरांचे कार्य चालत होते. पण तीन शाखांचे औपचारिक सिद्धान्त आणि युक्त्या मूळ बौद्ध साहित्यात दिसून येतात. चरक आणि सुश्रुत संहितांचे बऱ्याच लोकांनी संपादन केले आहे. अनेक शतकांनंतर त्यांच्यामध्ये अगणित आवर्तने झाली आहेत. आयुर्वेदामध्ये शल्यचिकित्सेचीही जी परंपरा आहे तिची सुरुवात सुश्रुताने केली असे मानतात.
इसवी सनाच्या सातव्या शतकात सिंध प्रांतात राहणाऱ्या वाग्भट यांनी सुरुवातीच्या आयुर्वेदिक साहित्यांचे एकत्रीकरण केले. त्याला अष्टांग हृदय असे म्हणतात. चरक, सुश्रुत आणि वाग्भट यांचे काम आयुर्वेदाचा मूळ आधार समजले जाते म्हणून या तिघांना आदराने बृहद त्रयी या नावांनी ओळखले जाते. त्यानंतर आठव्या शतकात वैद्य माधव ऋषि यांनी निदान ग्रंथ हा ग्रंथ लिहिला जो थोड्याच काळात प्रमाण बनला. यातील ७९ प्रकरणांमध्ये विविध विकार, त्यांची लक्षणे, कारणे आणि क्लिष्टता याबद्दल चर्चा केली आहे. यानंतर भावप्रकाश व योगरत्नाकर हेही ग्रंथ निर्माण झाले. नवीन भर पडल्याने हे तीन ग्रंथ आजही प्रमाण मानले जातात. यांना लघु त्रयी म्हणून ओळखले जाते. विविध औषध निर्मितीच्या प्रक्रिया विषद करणारा शारंगधर हाही एक प्रमुख वैद्य. बृहद् त्रयी, लघु त्रयी व शारंगधर या तिन्हीत आयुर्वेद सामावला आहे.
आयुर्वेदात मुख्यतः वनस्पती व त्यांचे वेगवेगळे भाग, कंदमुळे यांच्यापासून तयार झालेली औषधे वापरतात. पहिल्या सहस्रकानंतर रासायनिक औषधेही थोड्या प्रमाणात वापरली जाऊ लागली. इ.स.च्या आठव्या शतकात उग्रादित्य आणि इ.स.च्या चौदाव्या शतकात सरनगध्र यांनी बऱ्याच रासायनिक औषधांचा अभ्यास केला. विंचू, साप, कोळी इ. प्राण्यांच्या विषांचाही प्राणिज औषध म्हणून वापर केला जातो. विषौषधाचा अभ्यास करणारी अगदतंत्र ही आयुर्वेदाची एक शाखा आहे.
पंचमहाभूते
प्राचीन सांख्यदर्शन या दर्शनशास्त्रावर आयुर्वेद आधारलेला आहे. त्यात सर्व भौतिक जग हे पाच मूळ तत्त्वांपासून तयार झाले आहे असे मानले जाते. यातील प्रत्येक मूळ तत्त्वाचे स्वतःचे काही गुण आहेत. ही मूळ तत्त्वे खालीलप्रमाणे आहेत -
गुण
आयुर्वेदाचा लेखक सुश्रुत ह्याने अन्नाचे सहा प्रकार सांगितले आहेत:
भक्ष्यं भोज्यंच पेयंच लेह्मं चोष्यंच पिच्छिलम्। इति भेदाः षडन्नस्य मधुराद्याश्च षड्रसाः॥
दोष
सर्व शारीरिक प्रक्रिया तीन दोषांच्या संतुलनातून नियंत्रित केल्या जातात, असे आयुर्वेद मानते.
वात दोष
वात हा शरीर आणि मनाची हालचाल नियंत्रित करतो. जास्त वातामुळे काळजी, निद्रानाश, बद्धकोष्ठता, इत्यादी त्रास होतात. वात रक्त पुरवठा, श्वासोच्छ्‌वास, मनातील विचार इत्यादी गोष्टींवर नियंत्रण ठेवतो. वातामुळे मज्जासंस्था, श्रवण, वाणी कार्यान्वित होतात. वातामुळे उत्साह आणि सर्जनक्षमता वाढतात. वाताचा पित्त आणि कफ यांच्यावरही परिणाम होतो. बऱ्याचवेळा वातदोष हे रोगाचे पहिले कारण असते. वाताला वायू असेही म्हणतात.
कफ दोष
कफ आपतत्त्वापासून बनतो असे मानले जाते. कफामुळे शरीरातील मूलद्रव्यांना मूर्त स्वरूप मिळते, प्रतिकारशक्ती वाढते. कफ सांध्यामधील स्नेहक(lubricant), जखम भरणे, ताकद, संतुलन, स्मरणशक्ती, हृदय व फुप्फुसे यांना नियंत्रित करतो. कफामुळे आपुलकी, प्रेम, शांतता हाव, मत्सर हे गुण मिळतात. अतिकफामुळे स्थूलता, सुस्ती आणि प्रत्यूर्जता ((ॲलर्जी) allergy) इत्यादी त्रास होतात.
पित्त दोष
पित्ताची निर्मिती आप आणि अग्नि या तत्त्वांपासून होते असे मानले जाते. पित्त शरीरातील उष्णता, चयापचय, मन आणि शरीर यांचे रूपांतरण, अन्नपचन, संवेदना, सदसदविवेकबुद्धी इत्यादी गोष्टींवर नियंत्रण ठेवते. अति पित्तामुळे राग, आलोचना, व्रण, पुरळ, इत्यादी त्रास होतात. संतुलित पित्ताने नेतृत्व गुण विकसित होतात.
अष्टविध निदान पद्धती
या आठ गोष्टी बघून आयुर्वेदात निदान केले जाते. त्यास अष्टविध निदान पद्धती असे म्हणतात.
उपचारपद्धती
आयुर्वेदिक उपचार पद्धती प्रामुख्याने शमन आणि शोधन अशी वर्गीकृत केली जाते. वाढलेले दोष स्वस्थानी नियंत्रित करण्याच्या प्रक्रियेस शमन असे म्हणतात. तर वाढलेले दोष स्वस्थानातून खेचून बाहेर काढून शरीराबाहेर काढून टाकण्याच्या प्रक्रियेस शोधन असे म्हणतात. पंचकर्मे ही शोधन प्रक्रियेचा भाग मानली जातात. म्हणूनच पंचाकर्मांना 'शोधन कर्मे' असेदेखील म्हटले जाते.
पंचकर्मे
पंचकर्मे ही शोधन कर्मे आहेत. ती संख्येने पाच आहेत म्हणून त्यास पंचकर्मे असे म्हटले जाते. ही पाच कर्मे पंचकर्मे म्हणून ओळखली जातात.
ही एक आयुर्वेद उपचार पद्धती आहे. याचे विश्लेxण पुढील प्रमाणे :-
१ - वमन
शरीरातील वाढलेले दोष मुखावाटे बाहेर काढण्याच्या प्रक्रियेस वमन असे म्हणतात. वमन ही कफ दोषासाठी प्रधान चिकित्सा मानली जाते.
२ - विरेचन
शरीरातील वाढलेले दोष अधोमार्गाने बाहेर काढण्याच्या प्रक्रियेस विरेचन असे म्हणतात. विरेचन ही पित्त दोषासाठी प्रधान चिकित्सा मानली जाते.
३ - बस्ती
शरीरातील दोषांचे निर्हरण करण्यासाठी गुदद्वारामार्गे औषधी देण्याच्या प्रक्रियेस बस्ती असे म्हटले जाते. बस्ती ही वात दोषाची प्रमुख चिकित्सा मानले जाते.
४ - नस्य
मानेच्या वरील प्रदेशातील दोषांचे निर्हरण करण्यासाठी नाकाद्वारे औषध देण्याच्या प्रक्रियेस नस्य असे म्हणतात.
५ - रक्तमोक्षण
अशुद्ध रक्त शरीरातून बाहेर काढून टाकण्याच्या प्रक्रियेस रक्तमोक्षण
आसव
औषधे दीर्घकाळपर्यंत टिकून राहावीत यासाठी आसव-अरिष्टे तयार केली जातात. ही रोगांनुसार विविध प्रकारच्या वनस्पतींपासून बनवितात. आसव अरिष्ट करण्यासाठी प्रथम एक मातीचे स्वच्छ मडके घेऊन त्यात आवश्यक त्या औषधी वनस्पती, पाणी व इतर सहाय्यक वनस्पतींचा रस या गोष्टी भरल्या जातात. त्यामध्ये आवश्यक प्रमाणात गूळ, साखर, मध व अन्य सुगंधी पदार्थ टाकतात. त्यानंतर त्यात धायटीची फुले किंवा यीस्ट मिसळून झाकण लावून त्याला पंधरा ते पंचवीस दिवस समशीतोष्ण (साधारण तापमानाला) खोलीमध्ये स्थिर ठेवतात. यानंतर त्यामध्ये संधान (मद्यनिर्मितीची) प्रक्रिया सुरू होते. संधान प्रक्रिया पूर्ण झाल्यावर त्याला गाळून जो द्रवपदार्थ प्राप्त होतो त्याला ‘आसव’ असे म्हणतात.
आसव हे शरीर व भूक वाढविणारे, निद्रानाश, वेदना व तोंडाचा बेचवपणा दूर करणारे व मनाला प्रसन्न करणारे असे असते; तर अरिष्ट हे शरीर कृश किंवा रोड होणे, मूळव्याध, पचनाचे जुने विकार इत्यादी प्रकारच्या रोगांमध्ये लाभदायक असून अन्नाची चव वाढविणारे, कफापासून उत्पन्न होणारे रोग कमी करणारे असते. वाळा, अफू, कोरफड, चंदन इत्यादी औषधांपासून आसव; तर अशोक, गुळवेल, अश्वगंधा, द्राक्ष इत्यादींपासून अरिष्ट बनविले जाते. आसव-अरिष्टे जितकी जुनी तितकी अधिक गुणकारी असतात.
अरिष्ट
आसव अरिष्ट करण्यासाठी प्रथम एक मातीचे स्वच्छ मडके घेऊन त्यात आवश्यक त्या औषधी वनस्पती, पाणी व इतर सहाय्यक वनस्पतींचा रस या गोष्टी भरल्या जातात. त्यामध्ये आवश्यक प्रमाणात गूळ, साखर, मध व अन्य सुगंधी पदार्थ टाकतात. त्यानंतर त्यात धायटीची फुले किंवा यीस्ट मिसळून झाकण लावून त्याला पंधरा ते पंचवीस दिवस समशीतोष्ण (साधारण तापमानाला) खोलीमध्ये स्थिर ठेवतात. यानंतर त्यामध्ये संधान (मद्यनिर्मितीची) प्रक्रिया सुरू होते. संधान प्रक्रिया पूर्ण झाल्यावर त्याला गाळून जो द्रवपदार्थ प्राप्त होतो त्याला ‘आसव’ असे म्हणतात. औषधी वनस्पतींचे भरड चूर्ण करून त्यापासून काढा बनवून त्यानंतर वरीलप्रमाणे संधान प्रक्रिया पूर्ण झाल्यानंतर त्याला गाळून जो मद्ययुक्त द्रव पदार्थ तयार होतो, त्यास अरिष्ट असे म्हणतात. आसव बनविताना अग्नीची प्रक्रिया केली जात नाही, तर अरिष्ट बनविताना अग्नीची प्रक्रिया केली जाते.
आसव हे शरीर व भूक वाढविणारे, निद्रानाश, वेदना व तोंडाचा बेचवपणा दूर करणारे व मनाला प्रसन्न करणारे असे असते; तर अरिष्ट हे शरीर कृश किंवा रोड होणे, मूळव्याध, पचनाचे जुने विकार इत्यादी प्रकारच्या रोगांमध्ये लाभदायक असून अन्नाची चव वाढविणारे, कफापासून उत्पन्न होणारे रोग कमी करणारे असते. वाळा, अफू, कोरफड, चंदन इत्यादी औषधांपासून आसव; तर अशोक, गुळवेल, अश्वगंधा, द्राक्ष इत्यादींपासून अरिष्ट बनविले जाते. आसव-अरिष्टे जितकी जुनी तितकी अधिक गुणकारी असतात.
काढा
ज्या पदार्थांचा काढा करावयाचा असेल ते घटकपदार्थ घेतात व त्यावर पदार्थांच्या वजनाच्या १६ पट पाणी घालून ते पाणी एक अष्टमांश(१/८) राहीपर्यंत मंदाग्नीवर उकळवताtत,  हे पाणी गाळून घेतल्यावर बनलेल्या द्रवपदार्थाला त्या घटकपदार्थातील मुख्य घटकाचा काढा म्हणतात..
घन
यात औषधाची पूड करून मग त्यात पातळ पदार्थ जसे पाणी, तूप इत्यादी मिसळून त्याच्या छोट्या छोट्या गोळ्या बनवतात. यालाच घनवटी/वटी (गोळ्या ) असे म्हणतात.
चूर्ण
चूर्ण :- म्हणजे त्या वनस्पतीला / तिच्या सालीला/फळाला वाळवून नंतर त्याला कुटून बारीक करणे. (चूर्ण करणे) हे चूर्ण पाणी, तूप, मध किंवा गुळासोबत औषध म्हणून घेतात.
प्राश
प्राशन करण्यासाठी बनविलेले गोड व घन आयुर्वेदिक रसायन. च्यवनऋषींने बनवले ते च्यवनप्राश. असेच कवचप्राश, कफप्राश, केशरी बदाम प्राश, त्रिफळाप्राश, त्रिफला पंचकोल प्राश, बदामप्राश, शिलाजितप्राश, सुवर्णप्राश, वगैरे
अमृत
मुलांची सर्वांगीण वाढ व्हावी, यासाथीचे गोड सरबत. उदा० बालामृत : यात मुलेठी, अतीस, काकडाश्रृंगी, नागर मोथा, अनंतमूल ,विडंग, हरड़ ,ओवा, चूर्णोदक, साखर, गंधक, सल्फर, तुवरक तेल, कापूृर  इत्यादी घटक द्रव्ये असतात. असेच अमृत तुलसी, अमृतारिष्ट, वगैरे.
तैल
तैल :- यात काही वनस्पती मोहरी, एरंड, तीळ आदि तेलात मिसळून त्याला उकळून मग त्याचा वापर मालिश करणे, हळुवार चोळणे याकरिता करतात.
घृत
घृत :- म्हणजे तूप होय. यात गाईच्या तुपात अथवा अन्य तुपात इतर औषधी मिसळतात. हे मिश्रण उकळून एकजीव केल्यावर त्याचा वापर करतात.
संशोधन
आयुर्वेदामध्ये संशोधनाची गरज असून जगात अनेक ठिकाणी यासाठी प्रयत्‍न सुरू आहेत. आयुर्वेदात संशोधन करण्याचे अनेक मार्ग आहेत. क्लिनिकल ट्रायल हा त्यापैकी एक महत्त्वाचा मार्ग आहे.आयुर्वेदिक सिद्धान्त तपासून पहाणे हेही एक प्रकारचे संशोधनच आहे.
इ.स. १६८१
मृत्यू
वर्ग:इ.स. १६८१ वर्ग:इ.स.च्या १६८० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या १७ व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २ ऱ्या सहस्रकातील वर्षे
भाऊराव कोल्हटकर
लक्ष्मण बापुजी ऊर्फ भाऊराव कोल्हटकर हे मराठी रंगभूमीवरचे गायकनट होते. त्यांचा जन्म बडोदा येथे ९ मार्च १८६३ला झाला होता. फारसे न शिकलेले भाऊराव, बडोद्याला पोलीस आयुक्तांच्या कार्यालयात नोकरीला होते. मात्र साधे कारकून असलेल्या भाऊरावाना, बडोद्यातील माणसे गायक म्हणून ओळखत.
अण्णासाहेब किर्लोस्करांनी आपल्या नाटकांत स्त्री-भूमिका करण्यासाठी सुंदर रूप आणि गोड आवाज असलेल्या भाऊरावांची निवड केली. भाऊरावांना अभिनयाचे तंत्र गोविंद बल्लाळ देवल यांनी शिकवले. इ.स. १८८२ ते १८८९पर्यंत भाऊराव कोल्हटकरांनी स्त्री भूमिका आणि त्यानंतर १९००पर्यंत सुभद्रेचा अपवाद वगळता, मुखत्वे पुरुष भूमिका केल्या.
अप्रतिम अभिनयामुळे आणि गोड गळ्यामुळे भाऊराव कोल्हटकर यांच्या भूमिका लोकांना अतिशय आवडत. लोक त्यांना प्रेमाने भावड्या म्हणत. पुरुष भूमिका करताना त्यांच्या चढ्या, पल्लेदार आणि सुरेल आवाजामुळे भूमिकांना चांगला उठाव येई.
अण्णासाहेब किर्लोस्करांच्या मृत्यूनंतर भाऊराव कोल्हटकर किर्लोस्कर नाटक मंडळीचे भागीदार झाले (इ.स.१८८५). त्यानंतर १६च वर्षांनी म्हणजे १३ फेब्रुवारी १९०१ रोजी भाऊराव यांचे पुणे मुक्कामी निधन झाले.
१७ मार्च १९०० रोजी पुण्याच्या आर्यभूषण थिएटरात झालेल्या शारदा नाटकातील कोदंडाची भूमिका त्यांची अखेरची ठरली. त्याच वर्षी मे महिन्यात ते आजारी पडले आणि परत बरे झालेच नाहीत.
चरित्र
"लक्ष्मण बापुजी उर्फ भाऊराव कोल्हटकर यांचे चरित्र" हे पुस्तक कुणी अज्ञात लेखकाने लिहून १९०१ साली प्रकाशित केले आहे.
वर्ग:मराठी नाट्यअभिनेते वर्ग:इ.स. १८६३ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १९०१ मधील मृत्यू
दिलरुबा
एक तंतुवाद्य.
वर्ग:संगीत
Dilruba Dilruba ദില്‍‌റുബ
धारणी तालुका
धारणी हा भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील अमरावती जिल्ह्याचा एक तालुका आहे.
वर्ग:अमरावती जिल्ह्यातील तालुके वर्ग:महाराष्ट्रातील तालुके
सामूहिक वन हक्क
भारत शासनाच्या २००६ साली मंजूर झालेल्या वनाधिकार कायद्यानुसार स्थानिक समाज ज्या भूमीचा पूर्वापार वापर करत आलेले आहेत, यात राखीव व संरक्षित जंगल, अभयारण्ये व राष्ट्रीय उद्यानांची भूमीही समाविष्ट असेल, अशा जमिनीवर लोकांना सामूहिक हक्क सुद्धा मिळतील.
जबाबदारी व कर्तव्ये
याखेरीज, वनाधिकार असलेल्या व्यक्ती, ग्रामसभा व इतर स्थानिक संस्थांना खालील अधिकार आहेत:
संदर्भ
वर्ग:भारतातील कायदे वर्ग:दलित
गोविंदपुरी
गोविंदपुरी हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नाशिक जिल्ह्यातील नाशिक तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथे मार्चच्या मध्यापासून जूनच्या पूर्वार्धापर्यंत उन्हाळा असतो. उन्हाळ्यात हवामान सामान्यतः उष्ण असून तापमान ३८ ते ४० सेल्सीअसपर्यंत असते.जून महिन्याच्या मध्यापासून पावसास सुरुवात होऊन ऑक्टोबरच्या मध्यापर्यंत पावसाळा असतो. सर्वसाधारण नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी या काळात थंडी असते.वार्षिक सर्वसाधारण हवामान उष्ण व विषम असते.वार्षिक पर्जन्यमान १०५० मि.मी.पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:नाशिक तालुक्यातील गावे वर्ग:नाशिक जिल्ह्यातील गावे
ऑगस्टस फिट्झरॉय
ऑगस्टस फिट्झरॉय, ग्राफ्टनचा तिसरा ड्यूक (Augustus FitzRoy, 3rd Duke of Grafton; २८ सप्टेंबर, इ.स. १७३५ - १४ मार्च, इ.स. १८११) हा ब्रिटीश राजकारणी व युनायटेड किंग्डमचा पंतप्रधान होता. वयाच्या ३३व्या वर्षी पंतप्रधानपद मिळालेला फिट्झरॉय हा त्या काळी सर्वात तरुण पंतप्रधान होता. परंतु ग्रेट ब्रिटनचे वाढते जागतिक सामर्थ्य सांभाळण्याची जबाबदारी त्याला पेलवली नाही व केवळ सव्वा वर्षे सत्तेवर राहिल्यानंतर त्याने हे पद सोडले.
फिट्झरॉय, ऑगस्टस फिट्झरॉय, ऑगस्टस फिट्झरॉय, ऑगस्टस
थोरो
हेन्री डेव्हिड थोरो (इंग्रजी: Henry David Thoreau), अमेरिकेची संयुक्त संस्थाने देशातील एक लेखक, कवी आणि विचारवंत. जन्म: जुलै १२ इ.स. १८१७ मृत्यु: मे ६ इ.स. १८६२.