cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
कोबे
कोबे (जपानी: 青森市) ही जपान देशाच्या नैऋत्य भागातील ह्योगो प्रांताची राजधानी व सर्वात मोठे शहर आहे. २०१८ साली सुमारे १५ लाख लोकसंख्या असलेले कोबे हे जपानमधील ७व्या क्रमांकाचे शहर आहे. ओसाकाच्या ३० किमी पश्चिमेला समुद्र किनाऱ्यावर वसलेले कोबे हे ओसाका-क्योतो-कोबे महानगराचा एक भाग आहे.
जपानच्या शिनकान्सेन रेल्वे जाळ्यावरील कोबे हे एक महत्त्वाचे स्थानक आहे. सॅन्यो शिनकान्सेन कोबेला फुकुओका व टोकियो सोबत जोडते.
बाह्य दुवे
वर्ग:जपानमधील शहरे
खम्मम
खम्मम हे तेलंगणााच्या खम्मम जिल्ह्याचे मुख्यालय व प्रमुख शहर आहे. खम्मम शहर तेलंगणाच्या आग्नेय भागात वसले असून ते हैदराबादच्या १९३ किमी पूर्वेस स्थित आहे. २०११ साली खम्ममची लोकसंख्या सुमारे १.८४ लाख होती. लोकसंख्येनुसार ते तेलंगणामधील पाचव्या क्रमांकाचे मोठे शहर आहे.
खम्मम रेल्वे स्थानक भारतीय रेल्वेच्या दिल्ली-चेन्नई रेल्वेमार्गावर आहे.
बाह्य दुवे
वर्ग:तेलंगणामधील शहरे वर्ग:खम्मम जिल्हा
गोंदेगाव (वाशिम)
गोंदेगाव हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील वाशिम जिल्ह्यातील वाशीम तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.दिवसा उष्ण आणि रात्री थंड असे वर्षभर तापमान असते. पावसाळ्यात येथे मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
गिरिधर स्वामी
जन्म : निर्देश आढळत नाही
समाधि : इ.स.१७२९, शके १६५१.
समर्थसंप्रदाय
समर्थसंप्रदाय हा महाराष्ट्रातील एक अत्यंत महत्त्वाचा संप्रदाय. समर्थ रामदास स्वामी यांनी तो शिवकालात स्थापन केला. संत रामदास स्वामींप्रमाणेच या संप्रदायाच्या संतकवींनी व संतकवयित्रींनी विपुल लेखन केलं आहे. या संप्रदायाची हस्तलिखितं मुख्यत्वेकरून धुळ्याच्या समर्थ वाग्देवता मंदिरात उपलब्ध होतात. ती मिळविण्यासाठी समर्थ भक्त शंकरराव देव यांनी अपार परिश्रम केले. त्यामुळे हा मौलिक संग्रह आजवर टिकून राहिला.
गिरिधरस्वामींची गुरुपरंपरा
गिरिधर स्वामी हे समर्थकालीन संतकवी असावेत. त्यांना समर्थांचा सहवास लाभल्याविषयी महाराष्ट्रभाषा भूषण श्री. ज. र. आजगांवकर यांनी 'प्राचीन मराठी संतकवी' या ग्रंथाच्या तिसऱ्या खंडात उल्लेख केला आहे. गिरिधरस्वामींची गुरुपरंपरा अशी सांगितली जाते -
'''समर्थ रामदास स्वामी
↓
'''वेणाबाई
'''बायजाबाई (बयाबाई)
'''गिरिधरस्वामी '''
गिरिधरस्वामींचं मूळ घराणं मिरज-तासगावकडील असून ते गुरुंच्या आज्ञेवरून मराठवाड्यातील 'ईट' या गावी मठ स्थापून राहिले. त्यांच्या जन्मशकाचा निर्देश आढळत नाही. पण समर्थांचा सहवास लाभल्याचं त्यांनी 'समर्थप्रताप' या ग्रंथात त्यांनी निवेदिलं आहे. त्यांचा समाधि शक १६५१ म्हणजे इ.स.१७२९ असा आहे.
गिरिधरस्वामींचे लेखन
गिरिधरस्वामींच्या लेखनावर समर्थ विचारांचानी समर्थ -साहित्याचा फार मोठा प्रभाव आहे. त्यांचं लेखन अक्षरशः प्रचंड आहे. महानुभाव साहित्यिकात ग्रंथसंक्षेप करण्याची किंवा ग्रंथातील विषयाची सूची देणारी रचना करण्याची प्रवृत्ति होती, ती गिरिधरस्वामींमध्येही दिसते. त्यांच्या एकूण चाळीस रचनांपैकी श्रीग्रंथभावार्थ ग्रंथान्वय, श्रीदासबोधमहाराज भावार्थ हे ग्रंथ अशा प्रकारचे आहेत. सहा रचना गुरुशिष्यविषयक आहेत.
श्रीराम हे समर्थसंप्रदायाचे उपास्य दैवत. त्याविषयी काही रचना आहे. समर्थांनी रामायणाचं सुंदरकांडनी युद्धकांड लिहिलं तर गिरिधरस्वामींनी अद्वा, मंगळ, छंदो, सुंदर, संकेत इ. रामायणं लिहिली. ती पाहिली की मोरोपंतांच्या १०८ रामायणांचं स्मरण होतं.
समर्थसंप्रदायांत 'हनुमंनस्वामींच्या बखरी' सारखी बखर लेखनाची परंपरा होती. त्याप्रमाणे गिरिधरस्वामींनी 'हकीकतवाक' लिहिला आहे. 'समर्थप्रताप' हा त्यांचा समर्थचरित्रविषयक ग्रंथ. त्यांच्या श्लोक-पदादी स्फुट रचनेची संख्या सुमारे पंधराशे असावी.
रामोपासनेची सगुण आणि निर्गुण अशी दोन्ही रुपं गिरिधरस्वामींच्या लेखनात आढळतात. आपण सगुण श्रीरामाची उपासना केली की, आपल्याला सर्वचराचरात रामच दिसतो. त्यामुळे आपल्यामध्ये आणि त्यांच्यामध्ये कोणत्याही प्रकारचा भेद नसल्याचं, म्हणजेच आपल्यामध्ये 'अद्वैत' असल्याचं, आपल्याला जाणवतं. हे सांगताना स्वामी म्हणतात -
'''दृढमनीं रामरूप हे धरिलें दृश्य हेसारिले कैसे पहा
'''पहा पहा आतां कल्पना संभ्रम राम राम राम राम जाला
'''राम जाला हा ब्रम्हगाळ हा सकळ येकेक प्रांजळ बोलूं आतां
'''बोलूं आता लोक मला दिसती राम सीतापती सर्व जाले
सगुणोपासना ही मूलत: निर्गुणोपासना आहे, हा विचार समर्थांच्या सगळ्याच लेखनात आपल्याला आढळतो तयाचं प्रतिबिंब गिरिधरस्वामींच्या लेखनातही उमटलं आहे. त्यांनी आपल्या 'श्रीरामसूद' या ग्रंथात अशा प्रकारचं विवेचन केलेलं आहे. भक्तिमार्ग आणि कर्ममार्ग याप्रमाणंच ज्ञानाचंही महत्त्व लक्षात घेऊन आपण ज्ञानमार्ग कसा स्वीकारावा याविषयी गिरिधरस्वामींनी 'आत्मानुभव' या ग्रंथात पुढील विवेचन केलं आहे -
'''येकांता वनीउपवनीं एकांत भुवनी ब्रम्हभुवनीं
'''गुरुदेव सदनी परमात्मसदनी अध्यापन ग्रंथ पहावे
'''नाना सुमन वाटिका आरामे देवदेवालये एकांत धामें
'''श्रवण मनन पूर्णकामे अध्यात्म ग्रंथ वाचावे
'''नाना परोपकाराकारणे सद्गुरुनाथें केले धांवणें
बेटो (पोर्तुगीज फुटबॉल खेळाडू)
ॲंतोनियो आल्बेर्तो बास्तोस पिंपारेल तथा बेटो (१ मे, इ.स. १९८२ - ) हा कडून आंतरराष्ट्रीय फुटबॉल खेळणारा खेळाडू आहे. हा सेव्हिया एफ.सी.तर्फे गोलरक्षक म्हणून क्लब फुटबॉल खेळतो.
गिरिधर स्वामी
गिरिधरस्वामींचे लेखन
'''वेदशास्त्रसंमत वचने अध्यात्मग्रंथ विवरावे
बुरुंडी राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
वर्ग:रिकामी पाने वर्ग:आफ्रिकेमधील राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
गिरिधर स्वामी
गिरिधरस्वामींचे लेखन
हे तिन्ही मार्ग एकारलेले नसावेत तर ते परस्परपूरक असावेत, अशी स्वामींची धारणा आहे.
बेटो (पोर्तुगीज फुटबॉल खेळाडू)
वर्ग:पोर्तुगालचे फुटबॉल खेळाडू वर्ग:इ.स. १९८२ मधील जन्म वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
मानोरा तालुका
मानोरा हा भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील वाशिम जिल्ह्याचा एक तालुका आहे. मानोरा हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील वाशिम जिल्ह्यातील मानोरा तालुक्यातील एक गाव आहे.
गिरिधर स्वामी
गिरिधरस्वामींचे लेखन
समाजाच्या विविध स्तरांतील लोकजीवनांचा अत्यंत सूक्ष्म निरीक्षण स्वामींच्या 'लोकस्वभाव' या ग्रंथात प्रकट झाला आहे. त्यातून कुठलाही वर्ण श्रेष्ठ वा कनिष्ठ नसतो व कोणत्याही वर्णाच्या लोकांनी एकमेकांना दोष न देता सामंजस्यानं सहजीवन व्यतीत करावं अशा प्रकारचं प्रतिपादन स्वामींनी केलं आहे -
मानोरा तालुका
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.दिवसा उष्ण आणि रात्री थंड असे वर्षभर तापमान असते. पावसाळ्यात येथे मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
गिरिधर स्वामी
गिरिधरस्वामींचे लेखन
'''जो जो प्राणी जन्मासी आला तो तो देहाभिमानेंचि गेला
मानोरा तालुका
तालुक्यातील गावे
अजणी अमदारी अमगव्हाण अमकिन्ही असोळा बुद्रुक बालाजीनगर भंडेगाव भिलडोंगर भोयणी भुळी बिदगाव बोरव्हाबुद्रुक चाकुर चौसळा चिखाली चिसतळा चोंधी (मानोरा) दहिथाणा दापुराबुद्रुक दापुराखुर्द दरा (मानोरा) देर्डी देऊरवाडी (मानोरा) देवथाणा धामणीमनोरा धानोराभुसे धानोराबुद्रुक धानोराखुर्द धावंडा धोणी डोंगरगाव (मानोरा) एकलारा (मानोरा) फुलुमारी गडेगाव गाळमगाव गारटेक गव्हा घोटी (मानोरा) गिराट गिरडा गिरोळी गोगजाई गोंदेगाव (मानोरा) गोसटा गुंदी हळदा हाताणा हातोळी हाट्टी हिवाराबुद्रुक हिवाराखुर्द इंगळवाडी (मानोरा) इंझोरी जगदंबानगर जामदरा जामणी (मानोरा) जमुनाखुर्द जावळाबुद्रुक जावळाखुर्द जोतिबानगर काकडचिखली कमळापुर करखेडा (मानोरा) कारळी कारपा खंबाळा खंडाळा (मानोरा) खपरदरी खपरी खेडाआबई खेरडा कोळार कोंदोळी कुपटा लोहारा (मानोरा) महमदशाहपुर माहुळी मेंडरा म्हासणी मोहगाव मुंदळा नायगावबांदी नायणी पालोदी पंचाळा पारावा (मानोरा) पिंपळशेंडा (मानोरा) पिंपरी (मानोरा) पोहरादेवी रजितनगर रामतीर्थ (मानोरा) रतनवाडी (मानोरा) रेणकापूर (मानोरा) रोहणा रुद्राळा रूई (मानोरा) साखरडोह सावळी (मानोरा) सावरगाव (मानोरा) सय्यदपुर सेवादासनगर (मानोरा) शेंदोणा शेंदुर्जणा (मानोरा) शिंगणापूर (मानोरा) सिंगडोह सोईजणा सोमेश्वरनगर सोमनाथनगर सोमठाणा (मानोरा) ताळपबुद्रुक टेंभाळा तेरका तोरनळा उज्वलनगर उमरदरी उमरीबुद्रुक उमरीखुर्द उंबरडा वसंतनगर (मानोरा) वटफळ विळेगाव (मानोरा) विठोळी (मानोरा) वडगाव (मानोरा) वागदरी वायगुळ वायगुळतांडा वंजारखेड वापटा वारदा वारोळी वातोड यशवंतनगर (मानोरा)
गिरिधर स्वामी
गिरिधरस्वामींचे लेखन
'''त्यामध्ये कोणी विरळा प्रबोध निवळा निवळला
दया पवार
(१५ सप्टेंबर इ.स.१९३५ - सप्टेंबर २०, १९९६) हे मराठी साहित्यिक होते. मराठी दलित साहित्यातील अग्रणी साहित्यिक म्हणून ते ओळखले जातात.
गिरिधर स्वामी
गिरिधरस्वामींचे लेखन
'''माझी वर्तणूक परपार पाववी भवाच्या
दया पवार
पवार यांचे खरे नाव दगडू मारुती पवार आहे.जागल्या या टोपणनावानेही त्यांनी लेखन केलेले आहे. त्यांचा जन्म अहमदनगर जिल्ह्यातील धामणगाव नावाच्या खेड्यात जन्मले. संगमनेरच्या बोर्डिंगमध्ये राहून ते शिक्षण पूर्ण करीत होते. त्याला किंवा त्याच्या आईला न विचारता दगडूच्या चुलत्याने दगडूचे लग्न ठरवले. त्यामुळे विचलित होऊन पवारमॅट्रिकमध्ये नापास झाले. इंग्लिशमध्ये त्यांना पास होण्यासाठी सात मार्क कमी पडले. त्यांच्या मामा आणि आईच्या धीराने त्यांनी ऑक्टोबरमध्ये पुन्हा परीक्षा दिली. बोर्डिंगच्या अधिकाऱ्यांनी दगडूला अपवाद म्हणून बोर्डिंगमध्ये राहण्याची परवानगी दिली. मुलांच्या चिडवण्याचा त्रास होई म्हणून पवार बोर्डिंगजवळच्या एका कोंबडीच्या खुराडात बसून अभ्यास करू लागलेव इंग्रजीमध्ये ६३ मार्क मिळवले.
मॅट्रिक नापास झालेल्या दया पवार यांना पद्मश्री पुरस्कार मिळाला आहे.
गिरिधर स्वामी
गिरिधरस्वामींचे लेखन
'''परपार हेहि नाही मीच अवघा सर्व कांही
दया पवार
पवार यांच्या ’बलुतं’ या आत्मकथानत्मक पुस्तकाचे अनेक भारतीय भाषांमध्ये आणि इंग्रजी, फ्रेंच आणि जर्मन या युरोपियन भाषांत भाषांतरे झाली आहेत. बलुतं हे मराठीतले दलित लेखकाने पहिले प्रसिद्ध पुस्तक आहे. या पुस्तकाने मराठीत दलित साहित्याची पाऊलवाट निर्माण केली.
गिरिधर स्वामी
गिरिधरस्वामींचे लेखन
'''साधुसंत कैचें काई कोठून आले?
दया पवार
पवार यांची मुलगी प्रज्ञा ही एक मराठी कवयित्री आणि गद्यलेखक आहे.
गिरिधर स्वामी
गिरिधरस्वामींचे लेखन
'''शुद निंदिती ब्राम्हणास ब्राम्हण निंदिती आणिकास
दया पवार
दया पवारांवरील मराठी पुस्तके
वर्ग:इ.स. १९९६ मधील मृत्यू वर्ग:पद्मश्री पुरस्कारविजेते वर्ग:इ.स. १९३५ मधील जन्म वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
गिरिधर स्वामी
गिरिधरस्वामींचे लेखन
'''परस्परे यातीपातीस थोरपणे उडविती
बाह्य दुवे
वर्ग:मराठी संत
केंद्र सरकार
सांघिक प्रकारची शासनव्यवस्था (Federal) असलेल्या देशांत प्रत्येक प्रांत/राज्य आपले शासन स्वतः करीत असतो. याशिवाय संपूर्ण देशाशी निगडीत अशा विषयांवर, उदा, परराष्ट्रधोरण, आर्थिक व चलन व्यवस्था, इ., आधिपत्य असण्यासाठी संपूर्ण देशावर राज्य करणारे प्रातिनिधिक सरकार असते. हे आपण याला केंद्र सरकारही म्हणतात.
वर्ग:तात्पुरता वर्ग-१० मार्च २०१८ कार्यशाळा
रंभा (निःसंदिग्धीकरण)
वर्ग:निःसंदिग्धीकरण पाने
चामरी अटापट्टू
अटापट्टू मुदियांसिलागे चामरी जयांगिनी तथा चामरी अटापट्टू (९ फेब्रुवारी, इ.स. १९९०:गोकारेला, श्रीलंका - ) ही संघाकडून आंतरराष्ट्रीय एकदिवसीय आणि ट्वेंटी२० क्रिकेट खेळलेली क्रिकेट खेळाडू आहे. . ती डाव्या हाताने फलंदाजी आणि उजव्या हाताने मध्यमगती गोलंदाजी करते.
अटापट्टू काही काळासाठी संघनायिका होती
मिगेल माँतेरो
वर्ग:पोर्तुगालचे फुटबॉल खेळाडू वर्ग:रिकामी पाने वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
लाओसमधील धर्म
लाओस हा एक आशियाई देश असून त्याचे क्षेत्रफळ २,२०,००० किमी वर्ग आणि त्यात सुमारे ६६ लक्ष लोकसंख्या आहे. जवळजवळ सर्व जातीय समूह (लाओ लुम आणि लाओ लोम) थेरवाद बौद्ध धर्माचे अनुयायी आहेत; तथापि, त्यांची लोकसंख्या केवळ ४०-५०% आहे. उर्वरित लोकसंख्या कमीत कमी ४८ विशिष्ट जातीय अल्पसंख्यक गटांची आहे. यापैकी बहुसंख्य जातीय समूह (३०%) लाओटियन लोक धर्माचे अनुयायी आहेत, विश्वास असलेल्या गटांमध्ये मोठ्या प्रमाणात फरक पडतो.
लाओटियन लोक धर्म बहुतेक लाओ थेंग, लाओ सुंग, सिनो-थाई गट, थाई डॅम आणि थाई डाएंग तसेच मॉन-ख्मेर आणि तिबेटो-बर्मन गटांमधील प्रमुख आहेत. लोलँड लाओमध्ये देखील, थेरवाद बौद्ध धर्मामध्ये अनेक पूर्व-बौद्ध धर्म समाविष्ट केले गेले आहेत. कॅथलिक आणि प्रोटेस्टंट लोकसंख्या सुमारे २% आहे. इतर अल्पसंख्याक धार्मिक गटांमध्ये बहाई विश्वास, महायान बौद्ध धर्म आणि चीनी लोक धर्मांचे आचरण करणाऱ्यांचा समावेश आहे. नास्तिक किंवा अज्ञेयवादी लोक फारच कमी आहेत.
जरी शासन विदेशी लोकांना धर्मांतरण करण्यास मनाई करते, तरी खाजगी व्यवसाय किंवा गैर-सरकारी संस्थांशी निगडित काही परदेशी विदेशी शांतपणे धार्मिक क्रियाकलाप करतात. लाओ फ्रोट फॉर नॅशनल कंस्ट्रक्शन हे देशातील धार्मिक बाबींचे प्रभारी असून लाओसमधील सर्व धार्मिक संघटनांनी नोंदणी करणे गरजेचे असते.
बौद्ध धर्म
थेरवाद बौद्धधर्म देशातील सर्वात संघटित व प्रतिष्ठित धर्म आहे, सुमारे ५००० विहारे धार्मिक कार्यांच्या केंद्रस्थानासह तसेच ग्रामीण भागांमध्ये समुदाय जीवनाचे केंद्र म्हणून कार्ये करतात. लाओस मधील गावांत बौद्ध धार्मिक परंपरा प्रभावी आहे. बहुतांश बौद्ध पुरुष विहारातील भिक्खुंच्या रूपात आपल्या जीवनाचा काही काळ धर्मासाठी समर्पित करतात. या देशात सुमारे २२,००० बौद्ध भिक्खू आहेत, ज्यापैकी ९,००० भिक्खूंना "वरिष्ठ भिक्खू"च्या पदव्या प्राप्त झाल्या आहेत, जेणेकरून त्या विहारातील वर्षभराचा अभ्यास दर्शवितात. याव्यतिरिक्त येथे, अंदाजे ४५० भिक्खूणी आहेत. सर्व देशभरात अनेक बौद्ध विहारे आहेत. औपचारिकपणे, इ.स. १९७५ नंतर बौद्ध धर्मात महानिकाय संप्रदायाचा समावेश करण्यात आला असला तरी बौद्ध धर्माचा थम्मयुध पंथ अजूनही देशात कार्यरत आहे. विशेषतः व्हिआंतियानमधील अनेक विहारांत मठाधिपती आणि भिक्खूंमध्ये थम्मयुध पंथाचे अनुयायी आहेत, जे ध्यान आणि शिस्त यांच्यावर अधिक जोर देतात. व्हिआंतियानात चार महायान बौद्ध विहारे आहेत, दोन पारंपारिक व्हिएतनामी समुदायांची सेवा करणारे आणि दोन पारंपारिक चीनी समुदायाची सेवा करणारे आहेत. व्हिएतनाम, चीन आणि भारत या देशातील बौद्ध भिक्खूंनी या विहारास मुक्तपणे सेवा आणि पूजकांसाठी सेवा करण्यासाठी भेटी दिलेल्या आहेत. इतर शहरी भागात किमान चार मोठे महायान बौद्ध पॅगोडे आहेत आणि वियेतनाम आणि चीनच्या सीमेजवळच्या खेड्यांमध्ये काही लहान महायानी विहारे किंवा पॅगोडे आहेत.
एका अहवालानुसार लाओसमध्ये बौद्ध धर्माचे पालन करणाऱ्या लोकांची संख्या ९०% आहे. तर सीआयए वर्ल्ड फॅक्टबुकच्या अंदाजानुसार, देशातील एकूण लोकसंख्येच्या ६७% लोकसंख्या ही बौद्ध म्हणून ओळखली जाते.
लाओटीयन लोक धर्म
लाओटीयन लोक धर्म (लाओ: ສາສນາຜີ सस्ना फि, "आत्मांचा धर्म") हा जातीय धर्म लाओसच्या लोकसंख्येच्या ३०.७% लोकांद्वारे अनुसरला जातो. या धर्मात बहुवचनवादी आणि शामांच्या वर्गांचा समावेश आहे.
ख्रिश्चन धर्म
लाओसमध्ये ख्रिस्ती धर्म अल्पसंख्यांक धर्म आहे. लाओसमध्ये तीन मान्यताप्राप्त चर्च आहेत: लाओ इव्हँजेलिकल चर्च, सेव्हेंथ-डे ॲडवेंटिस्ट चर्च आणि रोमन कॅथोलिक चर्च. लाओसमधील ख्रिश्चनांची लोकसंख्या १,५०,००० असून ही संख्या प्रोटेस्टंट आणि कॅथलिक यांच्यात विभागली गेली आहे.
इतर धर्म
लाओस ख्मेर साम्राज्याचा एक भाग होता आणि तेथे काही उर्वरित हिंदू मंदिर आहेत. कन्फ्यूशियस आणि ताओवादच्या अनुयायांचे लहान गट मोठ्या शहरांमध्ये त्यांच्या शिकवणींचे आचरण करतात.
संदर्भ
वर्ग:देशानुसार धर्म वर्ग:लाओसमध्ये धर्म वर्ग:लाओस
इव्हानो-फ्रांकिव्ह्स्क ओब्लास्त
(Івано-Франківська область) हे युक्रेन देशाचे एक ओब्लास्त आहे. हे ओब्लास्त युक्रेनच्या पश्चिम भागात वसले आहे.
खाजगी भांडवल
प्रायव्हेट इक्विटी (English:Private Equity)
वर्ग:अर्थशास्त्र वर्ग:गुंतवणूक वर्ग:महिला संपादनेथॉन २०२० लेख
सासणी
सासणी हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील यवतमाळ जिल्ह्यातील घाटंजी तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
संदर्भ
वर्ग:घाटंजी तालुक्यातील गावे वर्ग:यवतमाळ जिल्ह्यातील गावे
बडा कबूतर
बड़ा कबूतर हा एक हिंदी भाषा भाषेतील चित्रपट आहे. या मध्ये अमिताभ बच्चन यांनी काम केले होते.
बाह्य दुवे
वर्ग:हिंदी भाषेमधील चित्रपट
प्रशांत चंद्र महालनोबिस
प्रशांत चंद्र महालनोबिस (२९ जून, इ.स. १८९३, कोलकाता, बंगाल- २८ जून, इ.स. १९७२, कोलकाता, पश्चिम बंगाल) हे भारतीय शास्त्रज्ञ आणि संख्याशास्त्रज्ञ होते. त्यांना भारताच्या दुसऱ्या पंचवार्षिक योजनेच्या मसुद्यासाठी ओळखले जाते. ते स्वातंत्र्योत्तर भारताच्या नवनिर्वाचित मंत्रीमंडळाचे सांख्यिकी सल्लागार होते. तसेच औद्योगिक उत्पादन जोरदार वाढ करून बेरोजगारी कमी करण्याचा सरकारच्या उद्देशपूर्तीसाठी त्यांनी योजना तयार केली. महालनोबिस यांची प्रसिद्धी 'महालनोबिस अंतर' यासाठी आहे जे की, एक संंख्याशास्त्रीय एकक आहे. त्यांनी भारतीय सांख्यिकी संस्थेची स्थापना केली.
आर्थिक योजना आणि सांख्यिकी विकास या क्षेत्रातील प्रशांतचंद्र महालनोबिस यांच्या कार्याचा गौरव म्हणून भारत सरकार त्यांचा जन्मदिवस २९ जून हा 'राष्ट्रीय सांख्यिकी दिवस'म्हणून साजरा करते. हा दिवस साजरा करण्याचा मुख्य उद्देश सामाजिक-आर्थिक नियोजन आणि धोरण निश्चितीमधे प्रो. महालनोबिस यांच्या योगदानाबद्दल तरुण पिढीला जागरूक करणे तसेच प्रेरणा देणे होय.
प्रारंभिक जीवन
महालनोबिस बंगाली जमीनदार कुटुंबातील होते जे बिक्रमपूर (आता बांगलादेशात) राहत होते. त्यांचे आजोबा गुरुचरण (१८३३-१९१६) १८५४ मध्ये कलकत्ता येथे गेले आणि त्यांनी व्यवसाय उभारला, १८६० मध्ये केमिस्टचे दुकान सुरू केले. गुरुचरण नोबेल पारितोषिक विजेते कवी, रवींद्रनाथ टागोर यांचे वडील देबेंद्रनाथ टागोर (१८१७-१९०५) यांचा त्यांच्यावर प्रभाव होता. गुरुचरण हे ब्राह्मो समाजासारख्या सामाजिक चळवळींमध्ये सक्रियपणे सहभागी होते, त्याचे कोषाध्यक्ष आणि अध्यक्ष म्हणून काम करत होते. २१० कॉर्नवॉलिस स्ट्रीटवरील त्यांचे घर हे ब्राह्मो समाजाचे केंद्र होते. गुरुचरणने एका विधवेशी लग्न केले, ही सामाजिक परंपरांच्या विरोधात कारवाई आहे.
गुरुचरण यांचा मोठा मुलगा, सुबोधचंद्र (१८६७-१९५३), एडिनबर्ग विद्यापीठात शरीरविज्ञानाचा अभ्यास केल्यानंतर एक प्रतिष्ठित शिक्षक बनला. रॉयल सोसायटी ऑफ एडिनबर्गचे फेलो म्हणून त्यांची निवड झाली. ते कार्डिफ विद्यापीठाच्या फिजियोलॉजी विभागाचे प्रमुख होते (ब्रिटिश विद्यापीठात या पदावर विराजमान झालेले पहिले भारतीय). १९०० मध्ये, सुबोधचंद्र भारतात परतले आणि त्यांनी कलकत्ता येथील प्रेसिडेन्सी कॉलेजमध्ये फिजिओलॉजी विभागाची स्थापना केली. सुबोध चंद्र कलकत्ता विद्यापीठाच्या सिनेटचे सदस्यही झाले.
गुरुचरण यांचा धाकटा मुलगा, प्रबोध चंद्र (१८६९-१९४२), हे पी. सी. महालनोबिस यांचे वडील होते. २१० कॉर्नवॉलिस स्ट्रीट येथील घरात जन्मलेल्या, महालनोबिस विचारवंत आणि सुधारकांनी वेढलेल्या सामाजिकदृष्ट्या सक्रिय कुटुंबात वाढल्या. महालनोबिस यांचे प्रारंभिक शालेय शिक्षण कलकत्ता येथील ब्राह्मो बॉईज स्कूलमध्ये झाले, १९०८ मध्ये ते पदवीधर झाले. ते प्रेसीडेंसी कॉलेजमध्ये दाखल झाले, त्यानंतर ते कलकत्ता विद्यापीठाशी संलग्न झाले, जिथे त्यांना जगदीश चंद्र बोस आणि प्रफुल्ल चंद्र रे यांच्या शिक्षकांनी शिकवले. मेघनाद साहा, एक वर्ष ज्युनियर, आणि सुभाषचंद्र बोस, कॉलेजमध्ये त्यांचे दोन वर्ष ज्युनियर होते. महालनोबिस यांनी १९१२ मध्ये भौतिकशास्त्रातील सन्मानांसह विज्ञान पदवी प्राप्त केली. लंडन विद्यापीठात प्रवेश घेण्यासाठी ते १९१३ मध्ये इंग्लंडला रवाना झाले.
ट्रेन चुकल्यानंतर तो केंब्रिजच्या किंग्ज कॉलेजमध्ये मित्राकडे राहिला. तो किंग्ज कॉलेज चॅपलने प्रभावित झाला आणि त्याचे यजमान मित्र एम.ए. कॅन्डेथ यांनी सुचवले की तो तेथे जाण्याचा प्रयत्न करू शकतो, जे त्याने केले. त्याने किंग्जमधील त्याच्या अभ्यासात चांगले काम केले, परंतु क्रॉस-कंट्री चालणे आणि नदीवर पंटिंग करण्यातही त्याला रस होता. केंब्रिजच्या उत्तरार्धात त्यांनी गणितातील प्रतिभावंत श्रीनिवास रामानुजन यांच्याशी संवाद साधला. भौतिकशास्त्रातील ट्रिपोस नंतर, महालनोबिस यांनी सी.टी.आर. विल्सन यांच्यासोबत कॅव्हेंडिश प्रयोगशाळेत काम केले. त्यांनी एक छोटासा ब्रेक घेतला आणि भारतात गेला, जिथे त्यांची ओळख प्रेसिडेन्सी कॉलेजच्या प्रिन्सिपलशी झाली आणि त्यांना भौतिकशास्त्राचे वर्ग घेण्यासाठी आमंत्रित करण्यात आले.
इंग्लंडला परतल्यानंतर महालनोबिस यांची बायोमेट्रिका जर्नलशी ओळख झाली. हे त्याला इतके आवडले की त्याने एक संपूर्ण संच विकत घेतला आणि तो भारतात नेला. त्यांनी हवामानशास्त्र आणि मानववंशशास्त्रातील समस्यांसाठी आकडेवारीची उपयुक्तता शोधून काढली, भारतात परतीच्या प्रवासात त्यांनी समस्यांवर काम करण्यास सुरुवात केली.
कलकत्ता येथे, महालनोबिस हेरांबा चंद्र मैत्र यांची कन्या निर्मलकुमारी (राणी) यांना भेटले, एक अग्रगण्य शिक्षणतज्ज्ञ आणि ब्राह्मो समाजाचे सदस्य. २७ फेब्रुवारी १९२३ रोजी त्यांचे लग्न झाले, जरी तिच्या वडिलांनी युनियनला पूर्णपणे मान्यता दिली नाही. ब्राह्मो समाजाच्या विद्यार्थी संघटनेच्या सदस्यत्वातील विविध कलमांना महालनोबिस यांनी केलेल्या विरोधाची त्यांना चिंता होती, ज्यामध्ये सदस्यांच्या मद्यपान आणि धुम्रपानास बंदी होती. सर निलरतन सिरकार, पी. सी. महालनोबिसचे मामा, वधूच्या वडिलांच्या जागी विवाह सोहळ्यात सहभागी झाले होते.
पुरस्कार
वर्ग:भारतीय संख्याशास्त्रज्ञ वर्ग:इ.स. १८९३ मधील जन्म वर्ग:इ.स. १९७२ मधील मृत्यू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख वर्ग:पद्मविभूषण पुरस्कारविजेते
इलाखी
इलाखी हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील वाशिम जिल्ह्यातील वाशीम तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.दिवसा उष्ण आणि रात्री थंड असे वर्षभर तापमान असते. पावसाळ्यात येथे मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
गुंतवणुकीचे प्रकार
गुंतवणूकीचे प्रकार (इंग्लिश: Types of Investments ;) कलाकृतींमधील गुंतवणुकीस कला गुंतवणूक या संज्ञेने उल्लेखले जाते.
गुंतवणूक ही एक कला असून या कलेचा उपयोग व्यावसायिक दृष्टीने वापर केला जातो. या मध्ये गुंतवणूक ही किती योग्य आहे किंवा किती योग्य प्रकारे केली पाहिजे ही पण कलाच आहे. आणि ही कला अवगत करण्यासाठी तुम्हाला वेळ आणि संयम खूप महत्त्वाचे घटक आहेत.
कला गुंतवणूक
कलाकृतींमधील गुंतवणुकीस कला गुंतवणूक या संज्ञेने उल्लेखले जाते.
गुंतवणूक ही एक कला असून या कलेचा उपयोग व्यावसायिक दृष्टीने वापर केला जातो. या मध्ये गुंतवणूक ही किती योग्य आहे किंवा किती योग्य प्रकारे केली पाहिजे ही पण कलाच आहे. आणि ही कला अवगत करण्यासाठी तुम्हाला वेळ आणि संयम खूप महत्त्वाचे घटक आहेत.
वर्ग:अर्थशास्त्र प्रकार
खैरगाव (इगतपुरी)
खैरगाव हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नाशिक जिल्ह्यातील इगतपुरी तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथे मार्चच्या मध्यापासून जूनच्या पूर्वार्धापर्यंत उन्हाळा असतो. उन्हाळ्यात हवामान सामान्यतः उष्ण असून तापमान ३७ ते ३९ सेल्सीअसपर्यंत असते.जून महिन्याच्या मध्यापासून पावसास सुरुवात होऊन ऑक्टोबरच्या मध्यापर्यंत पावसाळा असतो. सर्वसाधारण नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी या काळात थंडी असते.वार्षिक सर्वसाधारण हवामान उष्ण व विषम असते.वार्षिक पर्जन्यमान २०५० मि.मी.पर्यंत असते.
मालवणी (निःसंदिग्धीकरण)
मालवणी शब्द अनेक अर्थांनी वापरला जातो.
वर्ग:निःसंदिग्धीकरण पाने
स्कँडिनेव्हिया
स्कँडिनेव्हिया (डॅनिश: Skandinavien; स्वीडिश: Skandinavien;) ही युरोपाच्या उत्तर भागाकडील भूप्रदेशाला उल्लेखणारी संज्ञा आहे. सहसा डेन्मार्क आणि स्कँडिनेव्हियन द्वीपकल्पातील नॉर्वे व स्वीडन या देशांचा या संज्ञेत समावेश होतो. पुष्कळ वेळा ढोबळपणे बोलताना फिनलंडाचीही स्कँडिनेव्हियात होते. स्वीडनची राजधानी स्टाॅकहोम हे स्कँडिनेव्हिया तील सर्वात मोठे शहर आहे.
वर्ग:स्कँडिनेव्हिया वर्ग:युरोप खंडामधील भौगोलिक प्रदेश
मिगेल वेलोसो
वर्ग:पोर्तुगालचे फुटबॉल खेळाडू वर्ग:रिकामी पाने वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
दिलानी मांदोरा
मांदोरा अचारिगे डॉन दिलानी सुरंगिका तथा दिलानी मांदोरा (९ डिसेंबर, इ.स. १९८२:कॅंडी, श्रीलंका - ) ही संघाकडून आंतरराष्ट्रीय एकदिवसीय आणि ट्वेंटी२० क्रिकेट खेळणारी क्रिकेट खेळाडू आहे. . ती डाव्या हाताने फलंदाजी आणि उजव्या हाताने मध्यमगती गोलंदाजी करते.
वर्ग:श्रीलंकेच्या महिला क्रिकेट खेळाडू वर्ग:इ.स. १९८२ मधील जन्म वर्ग:स्त्री चरित्रलेख
इ.स. १९८८
ठळक घटना आणि घडामोडी
== जन्म ==
मृत्यू
वर्ग:इ.स. १९८८ वर्ग:इ.स.च्या १९८० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २० व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २ ऱ्या सहस्रकातील वर्षे
पिवाळी
पिवाळी हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील ठाणे जिल्ह्यातील शहापूर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उन्हाळ्यात फारच उष्ण व दमट असते. हिवाळ्यात शीतल व कोरडे असते. पावसाळ्यात भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो व हवामान समशीतोष्ण व दमट असते.पावसाळ्यात भरपूर पाऊस पडत असल्याने मुख्य खरीप पीक म्हणून भाताची लागवड केली जाते.
संदर्भ
वर्ग:शहापूर तालुक्यातील गावे वर्ग:ठाणे जिल्ह्यातील गावे
कंबोडिया राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
कंबोडिया फुटबॉल संघ (ख्मेर: ក្រុមបាល់ទាត់ជម្រើសជាតិកម្ពុជា; फिफा संकेत: CAM) हा आग्नेय आशियामधील कंबोडिया देशाचा राष्ट्रीय पुरुष फुटबॉल संघ आहे. आशियाामधील ए.एफ.सी.चा सदस्य असलेला कंबोडिया सध्या फिफाच्या जागतिक क्रमवारीमध्ये १७९ व्या स्थानावर आहे. कंबोडियाने १९९४ पासून आजवर एकाही फिफा विश्वचषक स्पर्धेसाठी पात्रता मिळवलेली नाही. १९७२ ए.एफ.सी. आशिया चषक स्पर्धेमध्ये प्रवेश मिळवलेला कंबोडियाने ह्या स्पर्धेत उपांत्य फेरी गाठली.
सध्या कंबोडिया जगातील सर्वात कमकुवत संघांपैकी एक मानला जातो.
फुटबॉल संघ वर्ग:आशियामधील राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
ब्रिटिश एक्स्पिडिशनरी फोर्स (दुसरे महायुद्ध)
ब्रिटिश एक्स्पिडिशनरी फोर्स तथा बीईएफ हे दुसऱ्या महायुद्धाच्या सुरुवातीस १९३९-४० दरम्यान पश्चिम युरोपात लढणारे सैन्य होते. जर्मनीने १९३८मध्ये ऑस्ट्रिया बळकावले व चेकोस्लोव्हाकियामधील प्रदेशांवर हक्क सांगितल्यावर युनायटेड किंग्डमने आपले सैन्य बळकट करण्यास सुरुवात केली. त्या योजनेनुसार युनायटेड किंग्डमच्या बाहेर जाउन लढण्यासाठी हे सैन्य उभारले गेले. सप्टेंबर १९३९मध्ये युद्ध सुरू झाल्यावर जनरल लॉर्ड गॉर्टच्या नेतृत्वाखाली हे सैन्य युरोपात उतरले आणि बेल्जियम-फ्रान्स सीमेवर फ्रेंच सैन्याच्या डाव्या फळीवर त्यांनी ठाण मांडले.
एक्स्पिडिशनरी फोर्स वर्ग:दुसरे महायुद्ध
टपालसेवा
टपालसेवा किंवा पोस्ट ही पोस्टकार्ड, पत्रे आणि पार्सल भौतिकरित्या वाहतूक करणारी एक प्रणाली आहे. टपाल सेवा खाजगी किंवा सार्वजनिक असू शकते, जरी अनेक सरकार खाजगी प्रणालींवर निर्बंध घालतात. १९ व्या शतकाच्या मध्यापासून, राष्ट्रीय टपाल प्रणाली सामान्यतः सरकारी मक्तेदारी म्हणून स्थापित केली गेली आहे, ज्यामध्ये लेखाच्या प्रीपेड शुल्कासह. पेमेंटचा पुरावा सहसा चिकट टपाल तिकिटाच्या स्वरूपात असतो, परंतु टपाल मीटरचा वापर मोठ्या प्रमाणात मेलिंगसाठी देखील केला जातो. ईमेल च्या आगमनाने, "स्नेल मेल" हे प्रतिशब्द तयार झाले.
१८७४ मध्ये स्थापन झालेल्या युनिव्हर्सल पोस्टल युनियन मध्ये १९२ सदस्य देशांचा समावेश आहे आणि संयुक्त राष्ट्रांची एक विशेष एजन्सी म्हणून आंतरराष्ट्रीय मेल एक्सचेंजसाठी नियम सेट करते.
भारतातील पोस्टचा इतिहास
मौर्य साम्राज्य (३२२-१८५ BCE) अंतर्गत आर्थिक वाढ आणि राजकीय स्थैर्याने प्राचीन भारतातील नागरी पायाभूत सुविधांच्या निरंतर विकासाला चालना दिली. मौर्य लोकांनी सुरुवातीच्या काळात भारतीय मेल सेवा तसेच सार्वजनिक विहिरी, विश्रामगृहे आणि लोकांसाठी इतर सुविधा विकसित केल्या. डगना नावाचे सामान्य रथ काहीवेळा प्राचीन भारतात मेल रथ म्हणून वापरले जात होते. धावपटू आणि इतर वाहकांद्वारे माहिती वितरीत करण्यासाठी राजे आणि स्थानिक राज्यकर्त्यांद्वारे कुरिअरचा लष्करी वापर केला जात असे. पोस्टमास्टर, गुप्तचर सेवेचे प्रमुख, कुरिअर प्रणालीची देखभाल सुनिश्चित करण्यासाठी जबाबदार होते. कुरिअर्सचा वापर वैयक्तिक पत्रे वितरीत करण्यासाठी देखील केला जात असे.
दक्षिण भारतात, म्हैसूर राज्याच्या वोडेयार राजघराण्याने (१३९९-१९४७) हेरगिरीच्या उद्देशाने मेल सेवेचा वापर केला आणि त्याद्वारे मोठ्या अंतरावर घडलेल्या प्रकरणांशी संबंधित ज्ञान प्राप्त केले.
गिगाकु
गिगाकू हा प्रकार   म्हणूनही ओळखला जातो हा मुखवटा घालून सादर केलेल्या नाटक-नृत्याचा प्रकार आहे. ही सादरीकरणाची शैली लुप्त होत चालली आहे. हा नाट्य प्रकार असुका कालावधीत जपानमध्ये आयात केला गेला होता.
इतिहास
नोंदीनुसार हा नाट्य प्रकार सम्राज्ञी सुइको (६१२ )च्या कारकिर्दीच्या २० व्या वर्षात कुडारा राज्याच्या एका विशिष्ट मिमाजी (  द्वारे जपानमध्ये आणला गेला. कोरियाच्या तीन राज्यांपैकी एक साकुराई येथे त्यांनी जपानी तरुणांना गिगाकू शिकवले. असे म्हटले जाते की त्याने वू (चीन) मध्ये शिक्षण घेतले होते आणि तेथे गिगाकू शिकले होते. यावरून हे दर्शविले जाऊ शकते की गीगाकूचा संबंध चीनशी शोधले जातो कारण त्या काळात जपानी आणि चीनी लोक कोरियन संस्कृतींचे कौतुक करत होते आणि त्यांच्यावर खूप प्रभाव पडला होता. त्यावेळच्या रीजेंट, शोतोकूने, जपानमधील बौद्ध संस्कृतीला अनुमती देण्यात आणि प्रसारित करण्यात निर्णायक भूमिका बजावली होती. संस्कृतीच्या या प्रसारामुळे गीगाकूचा अनेक जपानी व्यक्तींनी प्रचार केला. यात धार्मिक नाट्य म्हणून ते सादर केले आणि पाहिले गेले. आठव्या शतकाच्या पूर्वार्धात गिगाकूने शिखर गाठले पण जेव्हा बुगाकूने शाही राजवाड्याचे अधिकृत मनोरंजन केले तेव्हा त्याचा प्रभाव कमी कमी होऊ लागला. तरीही गीगाकू अजूनही राजधानीपासून दूर असलेल्या भागात सादर केले जात होते आणि शिकवले जात होते. त्याकाळापासून ते चौदाव्या शतकापर्यंत जपानी मनोरंजनाच्या दुनियेत त्याने महत्त्वाची भूमिका बजावली. यावेळी अनेक लाकडी गिगाकू मुखवटे रंगवले गेले होते. यातील बहुतेक मुखवटे नारा कालावधीतील (७१० ते ७८४) होते. आता ते नारा येथील होर्युजी आणि तोदाईजी मंदिरे आणि शाही खजिना (शोसोइन) येथे जतन केले गेले आहेत. हे मुखवटे हे गिगाकू थिएटरचे अविभाज्य भाग होते आणि विविध वैशिष्ट्ये आणि गुणधर्मांचे प्रतिनिधित्व करतात. नंतर जपानी थिएटरच्या इतर भागांवर प्रभाव त्यांचा प्रभाव दिसून आला. गिगाकूच्या इतिहासावर बऱ्याचदा चर्चा केली जाते कारण मुख्य भूप्रदेश आशियामध्ये गीगाकूचे कोणतेही दस्तऐवजीकरण नाही. परंतु काही नाजूक मुखवटे शिल्लक आहेत. अशा भक्कम पुराव्याच्या अभावामुळे संशोधकांना गीगाकूचे खरे मूळ, उगम, कामगिरी आणि त्याची प्रक्रिया उलगडणे कठीण झाले होते.
सादरीकरण
या मध्ये मुखवटा घातलेले कलाकार माइम (मूक) नृत्य सादर करतात. या सादरीकरणामध्ये संगीताची साथ असते. संगीतासाठी बासरी, कंबरेवरील ड्रम (किंवा हिप ड्रम, ज्याला ), आणि  अशी तीन साधने वापरली जातात. हा एक प्रकारचा गाँग आहे, नारा कालावधी, तास वाजवणे झांज   लवकर मध्ये एक प्रकार करून अधिक्रमित होते तरी Heian कालावधी (9 व्या शतकाच्या).
प्रभाव
यापैकी बऱ्याच मुखवट्यांनी इतर जपानी थिएटर फॉर्म, नोहवर देखील प्रभाव पाडला, उदाहरणार्थ, विशेषतः गोको आणि गोजोच्या गिगाकू मास्कसारखे मुखवटे आहेत. गोजोचे साम्य कूमोटेच्या सुप्रसिद्ध नोह मास्क तसेच चिडो आणि कॉनरोन यांच्या भूत आणि राक्षसाच्या मुखवटामध्ये त्यांच्या तीव्र, अतिशयोक्तीपूर्ण आणि भयावह वैशिष्ट्यांसह असल्याचे दिसून येते. जरी हे मुखवटे सारखे असले तरी त्यांच्यातही थोडासा फरक आहे हे लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे, उदाहरणार्थ नोहचे मुखवटे गिगाकूच्या तुलनेत खूपच लहान आहेत, हे बुगाकू (गीगाकू नंतर उदयोन्मुख रंगमंच स्वरूप)च्या बाबतीत देखील खरे आहे.
बाह्य दुवे
वर्ग:जपानी पारंपारिक संगीत वर्ग:शास्त्रीय आणि कला संगीत परंपरा वर्ग:जपानी संगीताच्या शैली वर्ग:मुखवट्यासहित केलेले नृत्य वर्ग:आशियातील मुखवट्याशी संबधित समारंभ
अरेना पर्नांबुको
अरेना पर्नांबुको (Estádio Governador Carlos Wilson Rocha de Queirós Campos) हे ब्राझील देशाच्या रेसिफे शहरामधील एक फुटबॉल स्टेडियम आहे. हे २०१४ फिफा विश्वचषक स्पर्धेसाठी वापरल्या जाणाऱ्या १२ स्टेडियमपैकी एक आहे.
बाह्य दुवे
वर्ग:ब्राझीलमधील फुटबॉल मैदाने वर्ग:२०१४ फिफा विश्वचषक मैदाने
तुळशीबाग राम मंदिर
तुळशीबाग राम मंदिर हे पुण्यातील पेशवेकालीन राम मंदिर आहे. ते पुण्यातील बुधवार पेठेत तुळशीबाग भागात आहे.
नारो आप्पाजी खिरे
नारो आप्पाजी यांची छत्रपती शाहू महाराजांनी सन १७१९ मध्ये इंदापूर प्रांतात मुतालिक म्हणून नेमणूक केली. तेव्हापासून १७३२ पर्यंत तरी निदान नारो आप्पाजी साताऱ्यास वास्तव्य करीत होते. पुढे थोरले बाजीराव पेशवे ह्यांनी मराठी साम्राज्याची सूत्रे पुण्याहून हलविण्यास सुरुवात केली आणि आपले मुख्य ठाणे साताराऐवजी पुणे केले. पुढे आपल्या कर्तृत्वाने व हुशारीने नारो आप्पाजी यांनी पेशवाईत मोठा लौकिक मिळविला. १७५० मधे नानासाहेब पेशव्यांनी त्यांची नेमणूक पुणे प्रांताचे सर-सुभेदार पदावर केली. श्रीमंत नारो आप्पाजींनी स्वराज्याची पुनर्भूमिगणना करून जमीनमहसुलांत क्रांती घडविली. तसेच जमाखर्चाचे बाबतीतही त्यांचा हात धरणारा दुसरा मोठा अधिकारी नव्हता. पुणे शहराची वाढ करून व्यापार उदीम वाढविणे, नवीन पेठा बसविणे तसे कात्रज धरणाचे काम नारो आपाजींच्या देखरेखीखालीच झाले. कित्येक प्रसंगी न्यायनिवाडे करणे, जहागिरींच्या हिशोबांचे फडशे पाडणे, महत्त्वाच्या सडकांवर सावलीसाठी झाडे लावणेची व्यवस्था करणे ही कामेही पेशव्यांनी त्यांचेकडून करवून घेतली. सन १७६३ मध्ये पुण्याचा केलेला बचाव व पुण्याची पुनर्रचना, पुरंदर भागातील कोळ्यांचा बंदोबस्त, नारायणरावाचे खुनानंतर पुण्याचा बंदोबस्त, हैदर अल्लीच्या फंदाफितुरांचा बंदोबस्त, अनेक प्रसंगी परकीय वकिलांशी केलेल्या मसलती अशा कितीतरी गोष्टी त्यांच्या कर्तबगारीची साक्ष देतात. रिसायतकार सरदेसाईंच्या भाषेत सांगायचे म्हणजे नारो आप्पाजी त्यावेळचे ‘चीफ इंजिनिअर’ म्हणावे लागतील. पुणे शहराची रचना हीच त्यांची मुख्य कृती असली तरी इतर व्यवहारांतही ते निस्पृह, कर्तबगार व राज्यहितास जपणारे अधिकारी होते.
सन १७५० पासून १७७५ पर्यंत पुण्याच्या सर-सुभेदारी पदावरून नारो आप्पाजीने एक निष्णात, निःस्वार्थी, निस्पृह व स्वामिभक्त प्रशासक म्हणून लौकिक मिळविला. त्यांच्या संपूर्ण कारकिर्दीत पुणे प्रांताची सर-सुभेदारी एकही आक्षेप न येता अत्यंत व्यवस्थित पार पाडली. राज्य व्यवस्थेबरोबरच त्यांनी सार्वजनिक, धार्मिक व लोकोपयोगी कामाकडेही तितकेच लक्ष दिलेले आहे. पुण्यात असलेली तुळशीबाग आणि तेथील राममंदिर ही त्यांचीच देन आहे.
मछलीपट्टणम
मछलीपट्टणम हे भारत देशातील आंध्र प्रदेश राज्याच्या कृष्णा जिल्ह्याचे मुख्यालय व राज्यातील एक प्रमुख शहर आहे. मछलीपट्टणम शहर बंगालच्या उपसागराच्या किनाऱ्याजवळ विजयवाडाच्या ६८ किमी आग्नेयेस वसले आहे. २०११ साली येथील लोकसंख्या सुमारे १.६९ लाख होती. राष्ट्रीय महामार्ग ९ पुणे ते मछलीपट्टणम दरम्यान धावतो.
केप व्हर्दे राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
वर्ग:रिकामी पाने वर्ग:आफ्रिकेमधील राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
स्थावर मालमत्ता
स्थावर मालमत्ता तथा रियल इस्टेट जमीन, त्यावरील इमारती, पीके, खनिजे, पाणी यांसारखी नैसर्गिक साधने या व तत्सम मालमत्तेस दिलेली संज्ञा आहे.
वर्ग:अर्थशास्त्र वर्ग:गुंतवणूक
Real Estate
शंख
शंख हा समुद्रात सापडतो.शंख विजय, समृद्धी, आनंद, शांती, प्रसिद्धी, कीर्ति आणि लक्ष्मी यांचे प्रतीक मानले जाते. सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे शंख हे नादांचे प्रतीक आहे. हा शंख भगवान विष्णूला समर्पित होता. म्हणूनच लक्ष्मी-विष्णू (श्रीलक्ष्मी नारायण)पूजेमध्ये मूलत: शंख वाजविला ​​जातो.
समुद्र मंथनातून पांचजन्य नावाचा शुभ्र शंखाची उत्त्पन झाले, विष्णू पुराणानुसार, माता लक्ष्मी ही समुद्रराजाची कन्या असून 'शंख' तिचा सहोदर भाऊ होय. म्हणूनच असेही मानले जाते की जेथे शंख आहे तेथे लक्ष्मीचे निवासस्थान आहे. विष्णूने आपल्या हातात शंख धारण केले.·
शंखाची निर्मिती
शंखाचे अनेक प्रकार आहेत. पण शास्त्रानुसार वामावर्ती आणि दक्षिणावर्ती शंख  हे सर्वात महत्त्वाचे मानले जातात. शंख निर्मिती ही शंखचूर्णांच्या हाडांपासून होते असं मानलं जातं. तर त्यांची उत्पत्ती समुद्र मंथनादरम्यान झाली होती असंही मानलं जातं. हेच कारण आहे की, देवी लक्ष्मी आणि दक्षिणावर्ती शंख हे दोघे भाऊ-बहिण मानले जातात. शंख हा लक्ष्मीचा छोटा भाऊ समजला जातो.
== महाभारतातील शंखांची नावे == महाभारतात युद्धावेळी भगवान श्री कृष्णाजवळ पांचजन्य शंख होता. तर अर्जुनाजवळ देवदत्त आणि भीमाजवळ पौंड्रक नावाचा खूपच मोठा असा शंख होता. जो तो वाजवायचा. तर युधिष्ठिराजवळ अनंतविजय, नकुलकडे सुघोष आणि सहदेवाकडे मणिपुष्पक शंख होता. यापैकी एका शंखाचा आवाज करून युद्धाची सुरुवात केली जायची.
<span id="span_inline_video_ads">
* वास्तुरहस्य :
शंखमाहात्म्य
हिंदुस्थानी संस्कृतीमध्ये व हिंदू धर्मामध्ये शंखाची पूजा महत्त्वाची मानले जाते. भगवान विष्णूंनी धारण केलेल्या चार आयुधांमध्ये एक शंख आहे. इतकेच नव्हे तर शंखाची पूजा केल्याखेरीज विष्णूची पूजा केल्यास ती त्यास पोहोचत नाही, अशी मान्यता आहे.
शंख ठेवण्याकरिता जे (बहुधा कासवाच्या आकाराचे) आसन असते त्याला अडणी म्हणतात.
शंखाची उत्पत्ती
त्वं पुरा सागरोत्पन्न: विष्णूना विधृते करे। असत: सर्वदेवानां पांचजन्य नमोस्तुते॥ अशी प्रार्थना करून शंखास पूजेमध्ये मानाचे स्थान दिले जाते.
शंखाचे एकूण तीन भाग पडतात. (१) शंखाची पन्हळ, (२) ज्या ठिकाणाहून शंखात घातलेले पाणी पडते ते अग्र, (३) ज्यावर वलये असतात ती मागची बाजू.
ब्रह्मवैवर्त पुराणात शंखाच्या उत्पत्तीविषयी कथा आहे- शंखासुर नावाचा सागरापासून उत्पन्न झालेला आणि सदैव सागरातच वास्तव्य करणारा बलाढ्य राक्षस होता. या राक्षसाने जबरदस्तीने वेदहरण केले व तो सागराच्या तळाशी दडी मारून बसला. मग देवदेवता, ऋषीमुनींनी क्षीरसागरामध्ये योगनिद्रेत असलेल्या भगवान विष्णूंना जागृत केले आणि शंखासुरास धडा शिकवण्याकरिता सांगितले. भगवान विष्णूंनी मत्स्यरूप धारण करून शंखासुराचा ठावठिकाणा शोधून काढला व त्याचा शिरच्छेद करणार इतक्यात शंखासुर म्हणाला की, भगवान आपल्या हातून मज मरण यावे याकरिताच मी वेद पळविले. आपण माझा वध अवश्य करावा; परंतु माझी एक इच्छा अशी की माझे कलेवर तुम्ही नेहमी आपल्या डाव्या हातात धारण करावे तसेच माझ्या कलेवराच्या स्पर्शाच्या जलाने आपणांस स्नान केल्याखेरीज आपली पूजा पूर्ण होणार नाही असा मला वर द्यावा.’’ भगवान विष्णूंनी ‘तथास्तु’ म्हटले आणि शंखासुराचा वध केला. त्या दिवसापासून विष्णूने हातात शंख धारण करावयास सुरुवात केली.
देवदानवांनी केलेल्या समुद्रमंथनातून जी १४ रत्‍ने बाहेर आली त्यामध्ये एक शंख आहे.
देवपूजेमध्ये शंखपूजेचे महत्त्व अनन्यसाधारण आहेच. त्याचप्रमाणे पुरातन काळी अनेक प्रकारच्या पुण्यकर्मांच्या वेळी, विवाहप्रसंगी, युद्धाच्या वेळी शंखध्वनी खूप महत्त्वाचा मानला जातो. मंदिरामध्ये शंखध्वनीचे विशेष महत्त्व आहे. तंत्रोक्त विधीमध्ये शंखाद्वारे अभिषेकाचे अलगच महत्त्व आहे. शंखध्वनींमुळे उत्पन्न होणाऱ्या कंपनांमुळे सभोवतालचे वातावरण शुद्ध व पवित्र होते. तसेच तो फुंकणाऱ्या व्यक्तीची फुप्फुसाची क्षमता वाढून तेज व ओजवृद्धी होते. पुरातन काळापासून शंख हे विजयाचे, सुखसमृद्धीचे प्रतीक मानले जाते.
शंख चंद्रसूर्यासमान देवस्वरूप आहे. त्याच्या मध्यभागी वरुण, पृष्ठभागात ब्रह्मदेव आणि अग्रभागी गंगा व सरस्वतीचे वसतिस्थान आहे. त्रैलोक्यात जेवढी तीर्थे विराजमान आहेत, ती सर्व विष्णूच्या आज्ञेने शंखामध्ये निवास करतात, अशी धार्मिक कल्पना आहे. सूर्याच्या उष्णतेने ज्याप्रमाणे बर्फ वितळून जातो, त्याचप्रमाणे ‘शंखाच्या केवळ दर्शनाने पापे नष्ट होतात, तर त्याच्या स्पर्शाने काय न साध्य होईल?’ असे एक सुभाषित आहे.
बंगाली लग्नात शंख वाजवल्याशिवाय लग्नाची सुरुवात होत नाही.
शंखाचे प्रकार व जाती
शंखाचे मुख्यत: दोन प्रकार असतात. पहिला दक्षिणावर्ती (उजवा) शंख व वामावर्ती (डावा) शंख.
ज्या शंखाचा पृष्ठभाग स्वतःकडे करून देवाकडे त्याचे अग्र केले म्हणजे त्याच्या पन्हाळीची पोकळी उजव्या बाजूला येते असा शंख म्हणजे दक्षिणावर्ती (उजवा) शंख.
याविरुद्ध ज्या शंखाच्या पन्हाळीची पोकळी डाव्या बाजूला येते असा शंख म्हणजे वामावर्ती (डावा) शंख.
दक्षिणावर्ती शंख दुर्मिळ असल्याने त्याच्या किमती अधिक असतात. शंखाची योग्य ती परीक्षा करूनच तो खरेदी करावा. दक्षिणावर्ती शंखाचे पुन्हा वजन व आकारावरून नर व मादी असे भेद होतात. शंखाच्यादेखील ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य व शूद्र अशा चार जाती आहेत.
द्विजाती भेदेनस पुनस्तु चतुर्विध:। श्‍वेतो रक्त: पीतकृष्णौ ब्राह्मक्षत्रादिवर्णज:। शंखांच्या जातिभेदाप्रमाणेच त्यांचे गणेश शंख, विष्णू शंख, देवी शंख व मोती शंख असेही भेद पडतात.
अथर्ववेदामध्ये सात मंत्रांनी युक्त अशा ‘शंखमणिसूक्ता’मध्ये दक्षिणावर्ती शंखाची महती वर्णन केली आहे. दक्षिणावर्ती शंख आंतरिक्ष वायू, ज्योतिमंडल आणि सुवर्णाने युक्त आहे. समुद्रमंथनातून निर्माण झालेला हा शंख राक्षसी, वाईट शक्तींचा नाश करणारा आहे. रोगनिवारण करून आरोग्यसंपन्न आयुर्मान देणारा, जीवनाचे रक्षण करणारा तसेच अज्ञान व अलक्ष्मीस दूर करून ज्ञान व अखंड स्थिर लक्ष्मी देणारा आहे.
शंख पूजा कशी करावी (धार्मिक समजुती)
शंखाचा निमुळता चोचीसारखा / पन्हळीसारखा भाग उत्तर दिशेला करावा. शंख अर्थातच पोकळ बाजू वर करून ठेवावा म्हणजे त्यात पाणी राहील. वाजवण्याकरता तोंड फोडलेला शंख पाणी भरून ठेवावा. तो देवपूजेकरता घेऊ नये. तो निव्वळ "शंखध्वनी" करण्याकरताच वापरावा. त्याची पूजा करणे झाल्यास स्वतंत्र करावी. शंखाला हळदकुंकू वहात नाहीत, तसेच गंधाक्षतफूल न वाहता, निव्वळ गंधफूल वहावे, शक्यतो पांढरे फूल वहावे.
पूर्वी गंध म्हणल्यावर, चंदनाचे उगाळून केलेले गंधच असायचे, हल्ली नसते. तर हल्ली निरनिराळ्या रंगांची /मातीची गंधे मिळतात. त्यातिल शक्यतो पांढरे/वा पिवळट गंध वापरावे. कुंकू कालवून केलेले गंध शंखासाठी वापरू नये.
शिवपूजेत शंखाचे महत्त्व नसणे :
‘शिवपूजेत शंखाची पूजा केली जात नाही, तसेच शिवाला शंखाचे पाणी घालून स्नान घालत नाहीत. देवांच्या मूर्तीमध्ये पंचायतनाची स्थापना असेल, तर त्यातील बाणलिंगावर शंखोदक घालण्यास हरकत नाही; पण महादेवाची पिंड असलेल्या बाणलिंगाला शंखोदकाने स्नान घालू नये.’
शास्त्र : शिवपिंडीत शाळुंकेच्या रूपात स्त्रीकारकत्व असल्याने स्त्रीकारकत्व असलेल्या शंखातील पाणी पुन्हा घालण्याची आवश्यकता नसते. बाणलिंगाबरोबर शाळुंका नसल्याने त्याला शंखाच्या पाण्याने स्नान घालतात.
शंखनाद
आरतीच्या वेळी शंखनाद विहित असणे :
‘देवळात महादेवाची पूजा करतांना शंखपूजा उक्त नाही. मात्र आरतीपूर्वी शंखनाद विहित आहे आणि अवश्य केला जातो.’
शास्त्र : शंखनादाने प्राणायामाचा अभ्यास तर होतोच; शिवाय शंखनाद जेथपर्यंत ऐकू जातो, त्या परिसरात भूत, पिशाच वगैरे वाईट शक्तींचा त्रास होत नाही. .................................................................................................................. दक्षिणावर्ती शंख :
तंत्र क्रियांमध्ये शंख उपयोगात आणला जातो. तंत्र शास्त्रामध्ये दक्षिणावर्ती शंखाला विशेष महत्त्व आहे. या शंखाची विधिव्रत पूजा करून घरामध्ये स्थापना केल्यास विविध प्रकारच्या बाधा नष्ट होतात आणि धनाची कमतरता भासत नाही. दक्षिणावर्ती शंखाचे अनेक लाभ आहेत परंतु हा शंख घरामध्ये ठेवण्यापूर्वी याचे शुद्धीकरण करणे आवश्यक आहे.
दुर्बीण
दुर्बीण दूर वरील गोष्टी मोठ्या करून पाहण्याचे साधन आहे. यासाठी भींगांचा उपयोग केला जातो. त्याद्वारे प्रकाशाचे वक्रीभवन होऊन प्रतिमा मोथी दिसते. याचा उपयोग अनेक ठिकाणी होतो. जसे, खगोलशास्त्रीय निरिक्षणे, समुद्री प्रवास वगैरे.
शंख
शंखनाद
दक्षिणावर्ती शंखाचे शुद्धीकरण :
बंधे हाथ
बंधे हाथ हा एक हिंदी भाषा भाषेतील चित्रपट आहे. या मध्ये अमिताभ बच्चन यांनी काम केले होते.
शंख
शंखनाद
लाल वस्त्रावर दक्षिणावर्ती शंख ठेवून त्यामध्ये गंगाजल (गंगेचे पाणी) भरावे आणि आसनावर बसून खालील मंत्राचा जप करावा... ऊँ श्री लक्ष्मी सहोदराय नम: या मंत्राचा कमीतकमी पाच माळ जप करावा आणि त्यानंतर शंख देवघरात ठेवावा.
बंधे हाथ
बाह्य दुवे
वर्ग:हिंदी भाषेमधील चित्रपट
शंख
शंखनाद
दक्षिणावर्ती शंख धान्य भांडारमध्ये ठेवल्याने धान्य, धन भांडारमध्ये ठेवल्याने धन, वस्त्र भांडारमध्ये ठेवल्याने वस्त्रांची कमतरता भासत नाही. शयन कक्षामध्ये (झोपण्याच्या खोलीत) ठेवल्यास शांततेचा अनुभव होतो.
यामध्ये शुद्ध, पवित्र पाणी भरून व्यक्ती, वस्तूवर शिंपडल्याने दुर्भाग्य, अभिशाप, तंत्र-मंत्र इत्यादींचा प्रभाव समाप्त होतो. कोणत्याही प्रकारचे वाईट तांत्रिक प्रयोग या शंखाच्या प्रभावासमोर निष्फळ होतात. दक्षिणावर्ती शंख असेलेल्या ठिकाणी धनाची कमतरता राहत नाही. दक्षिणावर्ती शंख घरामध्ये ठेवल्याने सर्व प्रकारची नकारात्मक उर्जा स्वतः नष्ट होते आणि सकारात्मक उर्जा वाढते.
शंख पूजाचे फळ
साक्षात लक्ष्मीचा सहोदर असणाऱ्या दक्षिणावर्ती शंखाची पूजा ज्या घरात होते, तेथे कायम मंगलमय वातावरण राहते.
देवपूजेपूर्वी शंखाची पूजा करण्याचा प्रघात आहे. देवपूजेकरिता लागणारे सर्व साहित्य शुद्ध करण्यासाठीदेखील शंखातील पाणी सिंचन केले जाते. दीर्घकाळ शंखात राहिलेले पाणी पूजेच्या समाप्तीनंतर विष्णूवर शिंपडल्यास त्या पाण्याच्या स्पर्शाने पूजकाच्या अंगाला चिकटलेली ब्रह्महत्येसारखी घोर पातकेसुद्धा नाहीशी होतात.
पांढाराशुभ्र, कांतिमान, गुळगुळीत असा दक्षिणावर्ती शंख ‘अष्टमी’ किंवा ‘चतुर्दशीस’ विधिवत पूजनाने आपल्या देव्हाऱ्यात किंवा तिजोरीत स्थापन करावा. राज्य, धन, कीर्ती, आयुष्य, शत्रूवर जय, कोर्टकचेऱ्यांमध्ये यश, पती-पत्नी नातेसंबंध यापैकी अपेक्षित फलप्राप्तीकरिता दिवसाच्या विशिष्ट नियोजित प्रहरामध्ये शंखपूजन करण्यास सांगितले आहे.
‘ॐ सर्वतोभद्राय सर्वाभीष्टफलप्रदाय सर्वारिष्ट-दुष्ट-कष्ट-विषारथ कामितार्थप्रदाय शंखाय स्वाधिष्ठायकाय भास्करा क्ली श्रीं ?? क्रौं नम: स्वाहा।’ या प्रतिष्ठा मंत्राने शंखाची स्थापना करून पुढीलपैकी एका मंत्राचा १०८ वेळा स्फटिकाच्या माळेवर जप करावा ॐ श्री लक्ष्मीसहोदराय नम:।, ॐ श्रीं पयोनिधी जाताय नम:।, ॐ श्रीं दक्षिणावर्तशंखाय नम:। शंखोदकाने अनेक व्याधी नाहीशा होतात, आयुर्वेदात अनेक व्याधींवर शंखभस्माचा उपयोग सांगितला आहे.
औषधी उपयोग
शंख भस्म,
बाह्य दुवे
वर्ग:वाद्ये
दुर्बीण
हेही पहा
वर्ग:खगोलशास्त्र वर्ग:तंत्रज्ञान वर्ग:भौतिकशास्त्र
Teleskòp refraktè ദൂരദര്‍ശിനി
बाहुलीचा हौद
बाहुलीचा हौद हा पुण्यातील शुक्रवार पेठेतील दगडूशेठ दत्त मंदिराजवळ असलेला हौद होता. दगडूशेठ गणपती हा पूर्वी बाहुली हौदाचा सार्वजनिक गणपती म्हणून प्रसिद्ध होता.
पुण्यातील शल्यविशारद डॉ.विश्राम घोले यांनी आपली मुलगी काशीबाई तथा बाहुली हिच्या स्मृतिप्रीत्यर्थ हा हौद बांधला होता. हौदाच्या मध्यभागी काशीबाईचे बाहुलीरूपातले शिल्प होते. हा हौद पहिल्यापासूनच सर्व जातिधर्मातील लोकांसाठी खुला होता.
महात्मा फुले यांच्यापासुन प्रेरणा घेऊन डॉ.विश्राम घोले यांनी स्त्री शिक्षणाचा प्रसार करायला सुरुवात केल होती. सुरुवात आपल्या घरातुन करण्यासाठी त्यांनी आपली लाडकी कन्या बाहुली. हिला शिकवण्यास सुरुवात केली. बाहुली खरोखरच नावाप्रमाणे बाहुली होती. तिचे वय अवघे ६-७ वर्ष होते..
अतिशय हुशार कुशाग्र आणि चुणचुणीत.बाहुलीच्या शिकण्याला डॉ. घोले यांचे पाठबळ असले तरी घरातील ज्येष्ठ व्यक्ती, महिलांना त्यांची ही कृती पूर्ण नापसंत होती, किंबहुना प्रखर विरोध होता.अनेकदा डॉ.घोले यांना समजविण्याचा प्रयत्न जातीतील मान्यवरांनी केला. जातीतून बहिष्कृत करण्याची धमकी दिली.
पण डॉ.घोले यांनी कुठल्याही अडचणीला भीक घातली नाही.शेवटी काही नतद्रष्ट नातेवाईक व्यक्तिंनी काचा कुटुन घातलेला लाडू बाहुलीस खावयास दिला. ती अश्राप पोर ती काचांचा लाडू खाल्ल्यामुळे अंतर्गत रक्तस्राव होऊन मृत्युमुखी पडली.
स्त्री शिक्षणाचा हा पहिला ज्ञात बळी होय. आपल्या लाडक्या लेकीच्या स्मरणार्थ डॉ. घोल्यानी शुक्रवार पेठेत बाहुलीचा हौद बांधला आणि तो सर्व जातीधर्मातील लोकांसाठी खुला ठेवला.त्याचा लोकार्पण सोहळा शिंपी समाजातील थोर सुधारक दादा भुतकर यांच्या हस्ते भाऊबीजेच्या दिवशी ठेवल्याची नोंद आहे. पण इतिहासात बाहुलीच्या जन्म मृत्यूच्या तारखेची नोंद मात्र आढळत नाही.
काळ बदलला. कालपटावरील आठवणी धूसर झाल्या. डॉ. विश्राम घोले यांच्या नावाचा घोले रोड आता सतत वाहनांच्या वर्दळीने धावतपळत असतो. पूर्वी शांत निवांत असलेली शुक्रवार पेठ पुढे व्यापारी पेठ म्हणून गजबजून गेली..
वर्ग:पुणे
लुहान्स्क ओब्लास्त
(Луганська область) हे युक्रेन देशाचे एक ओब्लास्त आहे. हे ओब्लास्त युक्रेनच्या पूर्व भागात वसले आहे. लुहान्स्क ओब्लास्तचा पूर्व, दक्षिण व उत्तर दिशेला रशिया देश आहे.
बाह्य दुवे
वर्ग:युक्रेनचे ओब्लास्त
सावंगी (घाटंजी)
सावंगी हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील यवतमाळ जिल्ह्यातील घाटंजी तालुक्यातील एक गाव आहे.
संदर्भ
वर्ग:घाटंजी तालुक्यातील गावे वर्ग:यवतमाळ जिल्ह्यातील गावे
केमन द्वीपसमूह राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
वर्ग:रिकामी पाने वर्ग:केमन द्वीपसमूहामधील खेळ वर्ग:उत्तर अमेरिकेमधील राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
सराफी बाजार
सराफी बाजार (इंग्लिश: Bullion Market, बुलिअन मार्केट ;) म्हणजे सोने व चांदी यांच्या देवघेवीचा घाऊक बाजार असतो.
वर्ग:अर्थशास्त्र वर्ग:गुंतवणूक
वराह
विष्णू अवतारांपैकी वराह हा एक अवतार मानला गेला आहे. वराह (डुक्कर) हा एक प्राणी आहे. हा पाळला जातो. तसेच जंगलात राहणाऱ्या डुकराला रानडुक्कर म्हणतात.
नांदडगाव
नांदडगाव हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नाशिक जिल्ह्यातील इगतपुरी तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथे मार्चच्या मध्यापासून जूनच्या पूर्वार्धापर्यंत उन्हाळा असतो. उन्हाळ्यात हवामान सामान्यतः उष्ण असून तापमान ३७ ते ३९ सेल्सीअसपर्यंत असते.जून महिन्याच्या मध्यापासून पावसास सुरुवात होऊन ऑक्टोबरच्या मध्यापर्यंत पावसाळा असतो. सर्वसाधारण नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी या काळात थंडी असते.वार्षिक सर्वसाधारण हवामान उष्ण व विषम असते.वार्षिक पर्जन्यमान २०५० मि.मी.पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:इगतपुरी तालुक्यातील गावे वर्ग:नाशिक जिल्ह्यातील गावे
बाँड मार्केट
वर्ग:अर्थशास्त्र वर्ग:गुंतवणूक वर्ग:रिकामी पाने
जयपूर (वाशिम)
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.दिवसा उष्ण आणि रात्री थंड असे वर्षभर तापमान असते. पावसाळ्यात येथे मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
संदर्भ
वर्ग:वाशिम तालुक्यातील गावे वर्ग:वाशिम जिल्ह्यातील गावे
पंजाब प्रदेश
पंजाब प्रदेश हा भारत आणि पाकिस्तान या देशांदरम्यान विभागलेला प्रदेश आहे. भारतातील पंजाब आणि पाकिस्तानातील पंजाब अशा विद्यमान वेगवेगळे भूराजकीय अस्तित्व असलेल्या राज्यांमध्ये हा प्रदेश विभागला गेला आहे.
मध्य आफ्रिकेचे प्रजासत्ताक राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
वर्ग:रिकामी पाने वर्ग:आफ्रिकेमधील राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
पंजाब प्रदेश
सतलज, बियास, रावी, चिनाब आणि झेलम या पाच नद्यांमधील प्रदेशाला पंजाब असे म्हणतात. पंज म्हणजे फारसी भाषेत पाच आणि आब म्हणजे फारसी भाषेत पाणी यांच्या एकत्रीकरणाने पंजाब हे नाव बनले. पूर्वी या प्रदेशाला पंचनद असेही म्हणत. १९४७ साली भारताची फाळणी झाल्यावर पश्चिम पंजाब पाकिस्तानात गेला.
वर्ग:पंजाब वर्ग:भारत-पाकिस्तान फाळणी
पेपे (फुटबॉल खेळाडू जन्म १९८३)
वर्ग:पोर्तुगालचे फुटबॉल खेळाडू वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
Pepe (footballer born 1983)
दोनेत्स्क ओब्लास्त
(Донецька область) हे युक्रेन देशाचे एक ओब्लास्त आहे. हे ओब्लास्त युक्रेनच्या पूर्व भागात वसले आहे. दोनेत्स्क ओब्लास्तच्या आग्नेयेला रशिया देश तर दक्षिणेला अझोवचा समुद्र आहेत.
बाह्य दुवे
वर्ग:युक्रेनचे ओब्लास्त
गहरी चाल
बाह्य दुवे
वर्ग:हिंदी भाषेमधील चित्रपट
पुंढे
पुंढे हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील ठाणे जिल्ह्यातील शहापूर तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उन्हाळ्यात फारच उष्ण व दमट असते. हिवाळ्यात शीतल व कोरडे असते. पावसाळ्यात भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो व हवामान समशीतोष्ण व दमट असते.पावसाळ्यात भरपूर पाऊस पडत असल्याने मुख्य खरीप पीक म्हणून भाताची लागवड केली जाते.
चाड राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
वर्ग:रिकामी पाने फुटबॉल संघ वर्ग:आफ्रिकेमधील राष्ट्रीय फुटबॉल संघ
महबूबनगर
महबूबनगर (6 व्या निझाम महबूब अली खान नावाचे) हे तेलंगणाच्या महबूबनगर जिल्ह्याचे मुख्यालय व प्रमुख शहर आहे. महबूबनगर शहर तेलंगणाच्या दक्षिण भागात वसले असून ते हैदराबादच्या ९८ किमी नैऋत्येस स्थित आहे. २०११ साली महबूबनगरची लोकसंख्या सुमारे १.५७ लाख होती. लोकसंख्येनुसार ते तेलंगणामधील सातव्या क्रमांकाचे मोठे शहर आहे.
बाह्य दुवे
वर्ग:तेलंगणामधील शहरे वर्ग:महबूबनगर जिल्हा
प्राथमिक बाजार
प्राथमिक बाजार(इंग्लिश:Primary Market) हा कंपन्यांनी आपले समभाग किंवा रोखे थेट ग्राहकांना विकण्यासाठीचा बाजार होय.
हेसुद्धा पहा
वर्ग:अर्थशास्त्र वर्ग:गुंतवणूक
सायतखरडा
सायतखरडा हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील यवतमाळ जिल्ह्यातील घाटंजी तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथील हवामान उष्ण व कोरडे असून उन्हाळ्यात अतिउष्ण तर हिवाळ्यात अतिथंड असते.पावसाळ्यात मध्यम प्रमाणात पाऊस पडतो.
संदर्भ
वर्ग:घाटंजी तालुक्यातील गावे वर्ग:यवतमाळ जिल्ह्यातील गावे
हुगो अल्मेडा
वर्ग:पोर्तुगालचे फुटबॉल खेळाडू वर्ग:रिकामी पाने वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
कुसेगाव (इगतपुरी)
कुसेगाव हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील नाशिक जिल्ह्यातील इगतपुरी तालुक्यातील एक गाव आहे.
हवामान
येथे मार्चच्या मध्यापासून जूनच्या पूर्वार्धापर्यंत उन्हाळा असतो. उन्हाळ्यात हवामान सामान्यतः उष्ण असून तापमान ३७ ते ३९ सेल्सीअसपर्यंत असते.जून महिन्याच्या मध्यापासून पावसास सुरुवात होऊन ऑक्टोबरच्या मध्यापर्यंत पावसाळा असतो. सर्वसाधारण नोव्हेंबर ते फेब्रुवारी या काळात थंडी असते.वार्षिक सर्वसाधारण हवामान उष्ण व विषम असते.वार्षिक पर्जन्यमान २०५० मि.मी.पर्यंत असते.
संदर्भ
वर्ग:इगतपुरी तालुक्यातील गावे वर्ग:नाशिक जिल्ह्यातील गावे
इ.स. १९९२
मृत्यू
वर्ग:इ.स. १९९२ वर्ग:इ.स.च्या १९९० च्या दशकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २० व्या शतकातील वर्षे वर्ग:इ.स.च्या २ ऱ्या सहस्रकातील वर्षे