Ургамлын_амьдралын_хэлбэр
Давсны нөлөөнд тэсвэрлэх чанар Хөрсөнд натр ихсэхэд хөрс давсжих нэг шалтгаан болно. Натрийн ямар давс байгаагаас шалтгаалж  давсжилт нь  сульфат,  хлорид,  содын мөн холимог  шинжтэй болно. Эдгээрээс нилээд хор хөнөөлтэй нь содын давс юм. Сод нь хөрсөнд задрахад хүчтэй шүлт үүсгэдэг. Давсжилтаас шалтгаалж усны потенциал  буурч ирснээс  ургамалд ус шингэх  нь бэрхшээлтэй болно. Мөн бодисын солилцооны процессууд  эвдрэлд  орно. Ялангуяа давсны илүүдлээс болж  азотын бодисын солилцоо өөрчлөгдөж, шүвтэр зэрэг хортой бодис  эс, эдэд хуримтлагдана. Давсжилтын нөлөөнд эсийн хэт нарийн бүтэц эвдэрч, хлородластууд гэмтдэг. Мөн цитоплазмын гадаад давхраа  өөрчлөгдсөнөөр  нэвтрүүлэх чадвар  буурч бодисуудыг шилж  сонгож нэвтрүүлэх  процесс ажиглагдана. Ус ууршихад түүний хүчээр сорогдон ирэх усны хамтаар давс эдэд орно. Ургамлыг давстай харьцах байдлаар нь гликофит,  галофит гэж 2 ангилна. -	Давсгүй орчинд ургадаг, давсны нөлөөг тэсвэрлэж чадахгүй ургамлыг  гликофит гэнэ. -	Давсанд дасан зохицох чадвартай ургамлыг галофит ургамал гэнэ. Галофитүүд амьдралынхаа ямар ч үе шатанд давсны   илүүдэл концентрацийг  тэсвэрлэж чадна. Галофитүүдийг дотор нь 3 бүлэг болгон хуваана. 1.	Давс их хуримтлагдахад эсийн протоплазм  тэсвэрлэж чаддаг ургамлууд орно. Жишээ нь: хужир марц бударгана гэх мэт зонхилж тохиолдоно. Эдгээр ургамлын эсийн шүүсний осмос даралт их учраас  давсажсан хөрснөөс усыг  олзворлож  чадна. 2.	Үндсээрээ давсыг ихээр сорж авдаг боловч эсийнхээ шүүсэнд хуримтлуулдаггүй  ургамлууд  орж байна. Энэ ургамлууд шингээж авсан давсыг эрхтнүүдэд орших тусгай сүвүүдээр  гадагш ялгаруулна. Сухай, жигд зэрэг ургамлууд энэ бүлэгт хамаарагдана. 3.	Эсийн цитоплазм давсыг гаднаас  нэвтрүүлэхгүй эсвэл  бага нэвтрүүлдэг галофитууд орно. Эдгээрт эсийн шүүсний осмос даралт их, фотосинтез эрчимтэй явагддаг, уусдаг нүүрс ус  их хуримтлуулна. Энэ бүлэгт дэрс шагшуурга шарилж зэрэг ургамлууд орно. Галофитүүдын давсжилтыг тэсвэрлэх  чадвар хэдийгээр  удамшилын үндэстэй  боловч  ургамлын өсөлт, хөгжилтийн  явцад зохицон өөрчлөгдөх  шинжтэй. Ургамлын аймаг –regnum vegetabilia (Plantae) Ургамлыг ангилан хуваарилах зарчмын сургааль бол ангиллын дэс дарааллыг тогтоохтой холбоотой бөгөөд тодорхой хэсэг ургамлуудыг төстэй шинж тэмдгээр нь нэгтгэн тусгай нэгжид багтаана. Ургамлын аймагт дэс дарааллын нэгжийг тогтоох явдал бол ургамлын ангиллын зорилт юм. Одоо үед ургамлын судлалд доорхи дэс дараалсан нэгж бүхий ангилан хувиарллыг хэрэглэдэг байна. Үүнд: бүлэг (Kategoria) хүрээ (Phylum) анги (class), баг (ordo), язгуур (familla), төрөл (genus), зүйл (Sprecies) хэмээн ялгадаг. Зүйлийг дотор нь янз зүйл, янз зүйлийг зэрэгтэд гэх мэтчилэн улам нарийсгаж судалдаг. Ургамлын судлалын ангилан хувиарлалтад энгийн бөгөөд үндсэн нэгж нь зүйл мөн бөгөөд ямар нэгэн ургамал заавал тодорхой нэг зүйлд багтана. Доод ургамал: Доод ургамал нь бүтцээрээ нилээд бүдүүлэг бөгөөд түүний бие үндэс навч, иш мэтийн вегататив тодорхой эрхтэнгүүд болж ялгараагүй тул тэжээлийн бодисыг нэг буюу олон эсээс тогтсон бүх биеийн гадаргаар сорон авдаг болно. Доод ургамлын биеийг таллом гэж нэрлэх ба түүний эсүүд нь сайн хөгжөөгүй учир тодорхой чиглэлжээгүй байдаг. Доод ургамлын хүрээнүүдэд: бактер, хөх ногоон замаг, салстан, ногооон замаг, диатом замаг, хүрэн замаг, улаан замаг, мөөг, хаг, шилбүүртэн багтдаг. Дээд ургамал :(Cormobointa, Embryobionta) Дээд ургамал нь удаан хөгжлийн үр дүнд усны амьдарлаас хагацаж шинэ нөхцөл болох эх газрын амьдралд зохилдсоноор түүний бүтэц, зохион байгууламж, үйл ажиллагаа нь нарийсаж дэвшилтэт хэлбэрийг олсон байдаг. Дээд ургамал нь түүхэн хөгжлийн явцдаа өөрийн амьдарч байсан орчиндоо зохицож, ялануяа усан орчноос шинэ нөхцөл болох эх газрын амьдралд шилжин түүнд зохилдохдоо тодорхой эрхтний системийг бий болгон чиглэлжүүлэх, түүнчлэн дотоод бүтцээ нарийн зохион байгуулалттай болгох зэрэг олон шинэ шинж тэмдгүүдтэй болж өөрчлөгдсөн. Дээд ургамал бол олон эст бие махбодь болсон учраас түүний эсүүд нь урт удаан хувьсал, хөгжлийн явцад нарийн бүтэц зохион байгуулалт тодорхой үүргүүдийг гүйцэтгэхтэй холбогдуулан дамжуулах трахей, бүрхүүл, тулгуур, бүрэлдүүлэх гэх мэт эдүүдийг үүсгэн тэр нь цаашдаа эрхтний системийг бүрэлдүүлж иш, навч, үндэс зэрэг тодорхой эрхтэн болон салбарлан хөгжсөн байна. Дээд ургамлын үржлийн онцлог доод ургамлаас ихээхэн ялгаатай болж, нэлээд нарийн бүтэцтэй болсон. Эртний эх газрын амьдралтай ширвэс, шүвлээ, хөвд, ойм зэрэг ургамлын үр тогтох процесс одоог хүртэл усан орчинтой холбоотой хэвээр байхад нарийн бүтэц, зохион байгуулалттай нүцгэн болон далд үрт ургамлын үржил уснаас хараат бус өөрөөр хэлбэл устай ямар ч холбоогүй шахам болж иржээ. Үүнээс гадна доод ургамалд бэлгийн эрхтэн нь тодорхой нарийсаж хөгжөөгүй ганц эсээс тогтдог бол дээд ургамлын хувьд архегоНарийн зохион байгуулалт бүхий дээд ургамал нүцгэн ба далд үртэн түүхэн хөгжлийн явцад үр тогтолтын үр дүнд хөврөл бүхий “үр” хэмээн үржлийн тусгай эрхтэнг үүсгэдэг онцлогтой. Өөрөөр хэлбэл дээд ургамалд “хөврөл” гэгч зүйл үүсдэг бөгөөд эх ургамал нь тодорхой хугацаанд тэжээдэг байхад харин доод ургамалд хөврөл огт байхгүй, түүний зигот эх ургамлаас тэжээгдэхгүй шууд тэжээгдэхгүй шууд биеэ дааж ургах чадвартай байдаг. Дээд ургамалд амьдралын явцад бэлгийн гаметофит ба бэлгийн бус спорофит үржлийн ээлжлэлт илүү нарийн тод ажиглагдана. Энэхүү үржлийн ээлжлэлт нь хөвдөөс бусад дээд ургамалд бэлгийн бус хэлбэр, бэлгийн үржлээ давамгайлан зонхилдог. Одоо дэлхийд тархан ургаж буй ургамлын аймгийн 80 орчим хувийг зөвхөн дээд ургамал, тэр дундаа далд үртэн эзэлж байна. Жишээ нь хорвоо дээр 0,5 сая орчим зүйлийн ургамал тархснаас 0,3 сая гаруй зүйл нь зөвхөн дээд ургамал юм. н эм, антерид эр хэмээн бүхэл бүтэн тусгай эрхтэн олон эстэй үржлийн үйл ажиллагаанд оролцдог болж иржээ. Ангилал:Ургамал