cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
വിശുദ്ധ ഹാനിബാൾ
ദൈവവിളി
എന്നാൽ ദൈവവിളിക്കുവേണ്ടി പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിക്കുവാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അന്നത്തെ സാഹചര്യങ്ങളിൽ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. മാതാപിതാക്കളുടേയും ബന്ധുക്കളുടേയും അദ്ധ്യാപകരുടേയമെല്ലാം പ്രതീക്ഷയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ഭാരം തോളിൽ വഹിച്ച് കൂടുതൽ ഉയരങ്ങളിലേക്കെത്താനായി അക്ഷീണം പ്രയത്നിക്കുന്ന സമയം. അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു കാര്യം ബോധ്യമായി. ഒരു ദൈവവിളിയാൽ മാത്രമേ ഈ ഒരു നിയോഗത്തിനായി പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിക്കാൻ സാധിക്കൂ. ആ ബോധ്യം മനസ്സിൽ ശക്തമായി. എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നും വ്യക്തമാണ്. സംശയിക്കാനൊന്നുമില്ല, വൈദികനാകാൻ തന്നെയാണെന്റെ വിളി. അദ്ദേഹം ഉറച്ചു. ശരിക്കും ദൈവികമായ ഇടപെടൽ നടന്നിട്ടുളള ദൈവവിളി എന്നുതന്നെ വേണം പറയാൻ.
തന്റെ ദൈവവിളിയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറയുന്നതിപ്രകാരമാണ്. “എന്റെ ദൈവവിളിക്ക് മൂന്ന് സവിശേഷതകളുണ്ട്. ഒന്ന് അത് ആകസ്മികമായിരുന്നു. സമൂഹത്തിൽ സ്വതന്ത്ര ചിന്താഗതികളും നിരീശ്വര വാദങ്ങളും പ്രബലമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ സമയത്തും എന്റെ വിശ്വാസമൂല്യങ്ങളെയും ദൈവികതീക്ഷ്ണതയും ഞാൻ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും വൈദികജീവിതത്തെപ്പറ്റി ഞാൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. രണ്ടാമതായി എന്റെ ദൈവവിളി അപ്രതിരോധ്യമായിരുന്നു. വരപ്രസാദത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് എന്നെ മാറ്റിനിറുത്താനാവില്ലെന്നും പൂർണമായി ഞാൻ അതിന് വിധേയനാകണമെന്നും എനിക്കു തോന്നിയിരുന്നു. മൂന്നാമതായി എന്റെ ദൈവവിളി എനിക്കു തീർച്ചയായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രകാശം എന്നിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ ദൈവം എന്നെ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നെനിക്ക് പൂർണ്ണമായി ബോദ്ധ്യമായി. ഒരു പ്രത്യേക ദൗത്യത്തിനായി ദൈവം എന്നെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന കാര്യത്തെപ്പറ്റി സംശയിക്കുക എനിക്ക് അസാദ്ധ്യമായി".
എന്നാൽ ഇതയധികം ദൈവവിളിയെക്കുറിച്ച് ബോധവാനായിട്ടും അദ്ദേഹം ചെയ്ത് ഉടനെ പോയി ഏതെങ്കിലും സെമിനാരിയിൽ ചേരുകയായിരുന്നില്ല. പകരം ദൈവിക സ്നേഹം ഏറ്റവും പൂർണ്ണതയോടെ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ സകല കാര്യങ്ങളിലും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് കുറച്ചുകാലം ചിലവഴിച്ചു. തന്റെ ദൈവവിളി ജീവിതത്തിന്റെ മുന്നാസ്വാദനത്തതിനായി ദൈവം തന്നതാണ് ആ അസുലഭനിമിഷങ്ങൾ എന്നു കരുതി അദ്ദേഹം നന്ദിയോടെ അത് സ്വീകരിച്ചു. ഈ സമയത്ത് തെറ്റിന്റെ ഒരു ചെറുലാഞ്ചനപോലും തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് യാദൃശ്ചയാ പോലും കടന്നുവരാതിരിക്കാൻ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചു. അക്കാലയളവിൽ മാത്രമല്ല. തന്റെ ജീവിതാന്ത്യം വരെയും!
ഏകാന്തതയും ധ്യാനവുമെല്ലാം വളരെയധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ആ ഇളമനസ്സ് ആശ്രമജീവിതത്തിന്റെ ദൈവിക സൗരഭ്യതയിൽ ഉൾചേരാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഈ ഉൾപ്രരണ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തന്റെ കുമ്പസാരക്കാരനെ സമീപിച്ച് തന്റെ ആഗ്രഹം അറിയിച്ച് ഉപദേശമാരാഞ്ഞു. ദൈവികപദ്ധതികൾ ആരറിയുന്നു. ഗ്യാരിബാൾഡിയുടെയും മറ്റും വിപ്ലവങ്ങൾ പല സന്യാസാശ്രമങ്ങളുടെയും അന്ത്യം കുറിച്ചിരുന്നു. സന്യാസാശ്രമങ്ങളുടെ സ്വത്തുക്കൾ കണ്ടു കെട്ടുകയും വിശുദ്ധമായി കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പലതും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. തന്റെ ആട്ടിൻപറ്റത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല ആടായി ഹാനിബാളിനെ കരുതിയിരുന്ന ആ നല്ല വൈദികൻ ഇക്കാരണങ്ങൾക്കൊണ്ടു ഒരാശ്രമവൈദികൻ എന്നതിനുപകരം ഒരു രൂപതാ വൈദികനാകുവാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ആ തീരുമാനം അദ്ദേഹം പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ അംഗീകരിച്ചു. അതനുസരിച്ച് തന്നെത്തന്നെ പൂർണ്ണമായും ഒരു വൈദികനാകുവാനായി സമർപ്പിക്കുന്ന വിവരം അമ്മയെയും സഹോദരങ്ങളെയും അറിയിക്കുവാനായി ഒരുങ്ങി
വളരെ ഭക്തയും സ്നേഹമയിയുമായ ഒരുത്തമ സ്ത്രീയായിരുന്നു അന്ന. തന്റെ മകന്റെ ബുദ്ധി വൈഭവത്തിലും എല്ലാമേഖലകളിലുമുളള മികവിനുമൊപ്പം അവന്റെ ഭക്തജീവിതത്തിലും ആ നല്ല അമ്മ ഒത്തിരിയധികം സന്തോഷിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ദൈവവിളിയെക്കുറിച്ച് ഹാനിബാൾ വീട്ടിലറിയിച്ചപ്പോൾ അവൾ ആശ്ചര്യഭരിതയായി. കാരണം ലോകമെങ്ങും അറിയപ്പെടുന്ന എഴുത്തുകാരനായോ അല്ലെങ്കിൽ പ്രസിദ്ധനായ ഒരഭിഭാഷകനായോ ഹാനിബാൾ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രശസ്തിയും സാമൂഹികാന്തസ്സും വാനോളമുയർത്തുമെന്ന് അവരെല്ലാവരും സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു. മാത്രവുമല്ല, ഹാനിബാളിനെപ്പോലെ കവിഹൃദയത്തിനുടമയായി ഭാവനയുടെ ലോകത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരാൾക് എങ്ങനെ ഒരു വൈദികനാകുവാൻ സാധിക്കുമെന്നും അവർ ന്യായമായി സംശയിച്ചു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ആ നല്ല അമ്മ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനത്തെ അപക്വമായ ഒരു തീരുമാനമായും കവിഹൃദയത്തിന്റെ ചാഞ്ചാട്ടങ്ങളിൽ ഒന്നായും കണ്ടു. അതിലുളള ദൈവികകരത്തെ ദർശിക്കുവാൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ എല്ലാമറിയുന്നവനായ ദൈവം ഹാനിബാളിന പിന്തുണയ്ക്കാനും കൂടെനിന്ന് ശക്തിപ്പെടുത്താനും ഒരാളെ നിയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇളയസഹോദരൻ ഫ്രാൻസിസ്. തീക്ഷണമായ ജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹം ഒരു വൈദികനാകുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഈ പിന്തുണ ഹാനിബാളിന് വലിയ ആശ്വാസമേകി. രണ്ടു പേർക്കും അമ്മ അനുവാദം കൊടുത്തില്ലെങ്കിലും ഫ്രാൻസിസിന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് സമ്മതം മൂളാനുളള ഒരു അർദ്ധമനസ്സ് അമ്മയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. കാരണം ഹാനിബാളിനക്കാൾ ഈ വിളിക്ക് കൂടുതൽ അനുയോജ്യനായി അവർ ഫ്രാൻസിസിനെ കണ്ടു.
എല്ലാഭാഗത്തുനിന്നും എതിർപ്പുകൾ. എങ്ങനെ മുന്നോട്ടുപോകും എന്നാലോചിച്ച് കുഴങ്ങിനില്ക്കെ അവരുടെ കുമ്പസാരക്കാരൻ ഒരുപായവുമായി മുന്നോട്ടുവന്നു. മെസ്സി നായിലുളള മെത്രാപ്പോലീത്തയെ ചെന്നുകണ്ട് അനുവാദം വാങ്ങിക്കുക. അങ്ങനെ അവർ ആ വൈദികനേല്പിച്ച ഒരു ശുപാർശ കത്തു കൈയിൽ സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് 1889 നവംബറിലെ തണുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ ഒരു ദിവസം മെസ്സീനായുടെ മെത്രാപ്പോലീത്തയായിരുന്ന അഭിവന്ദ്യ നത്തോലി പിതാവിന്റെയടുത്തെത്തി. ഹാനിബാളിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഭക്തകവിതകളിലൂടെ നേരിൽ കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും പിതാവിനു സുപരിചിതനായിരുന്നു ഹാനിബാൾ, മാത്രവുമല്ല കുമ്പസാരക്കാരന്റെ ശുപാർശയുമുണ്ടായിരുന്നു. നിഷേധാത്മകമായി യാതൊന്നുമില്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടു ആ നല്ലിടയൻ അവരുടെ അപേക്ഷ സാധിച്ചുകൊടുത്തു.
ഉടുപ്പു സ്വീകരണത്തിന്റ തലേ ദിവസം ആ സഹോദരൻമാർ പ്രാർത്ഥനയിൽ ചെലവഴിച്ചു. അന്നേ ദിവസം അതിരാവിലെ തന്നെ അവർ രഹസ്യമായി വീട്ടിൽനിന്നും അമലോദ്ഭവ മാതാവിന്റെ നാമധേയത്തിലുളള പളളിയിലേക്ക് പോയി. ദിവ്യബലിമധ്യേ അവർ തങ്ങളുടെ പുതിയ ജീവിതം സ്വീകരിച്ചു. ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണത്തിനു ശേഷം അവർ ദീർഘസമയം പ്രാർത്ഥനയിൽ ചെലവഴിച്ചു.
പ്രഭുകുടുംബത്തിലെ കുട്ടികളായതിനാലും കവിയെന്ന നിലയിൽ പ്രസിദ്ധനായതിനാലും ജനങ്ങൾക്ക് സുപരിചിതരായിരുന്ന ഈ കുട്ടികളുടെ സെമിനാരി പ്രവേശനം എല്ലാവരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. അവരെല്ലാവരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കാട്ടുതീ പോലെ പെട്ടെന്നുതന്നെ ഈ വിവരം ചുറ്റുപാടും വ്യാപിച്ചു. ഫാഞ്ചിയ സഹോദരൻമാരുടെ സെമിനാരി പ്രവേശനം അമ്മയുടെ ചെവിയിലുമെത്തി. തന്റെ വാക്കിനെ ധിക്കരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ച മക്കളെ ആ കുലീന സ്ത്രീ വീട്ടിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കുകയില്ലെന്നു തന്നെ നാട്ടുകാർ ഉറച്ചു.
ഫ്രാഞ്ചിയ കുടുംബത്തിന്റെ കുമ്പസാരക്കാരനോടൊത്ത് വൈദികർക്കുളള ഉടുപ്പുകൾ ധരിച്ച് ആ കുട്ടികൾ വന്നപ്പോൾ ആ നല്ല അമ്മ നേഹചുംബനങ്ങൾ നൽകി അവരെ സ്വീകരിച്ചു. അപ്രകാരം തന്നെ ബന്ധുക്കളും ചെയ്തത്. ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതികളെ തടയാൻ ആർക്കു കഴിയും.
എങ്കിലും അവരുടെ ബന്ധുക്കൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞു. ഫ്രാൻസീസ് ഉറപ്പായും സഭയ്ക്ക് വളരെയധികം പ്രയോജനം ചെയ്യുന്ന ഒരു നല്ല വൈദികനായിത്തീരും. എന്നാൽ ഏറ്റവും നല്ല ഒരാളായി പ്രവർത്തിക്കാൻ സാധിക്കുമെങ്കിലും ഒരു വൈദികനാകാൻ ഹാനിബാളിന് ഒരിക്കലും കഴിയുകയില്ല എന്ന്. ഒരു പക്ഷേ അവരുടെ മന:പരിവർത്തനത്തിന് വേണ്ടിയാവാം ഫ്രാൻസിസ് കുറച്ചുനാളുകൾക്കു ശേഷം ഉടപ്പുപേക്ഷിച്ചു കളയണമെന്നും പിന്നീട് കുറേനാളത്തെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം വൈദികനാകണമെന്നും ദൈവം തീരുമാനിച്ചത്. എന്നാൽ ഹാനിബാളിന് ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും ഇത്തരത്തിലുളള പ്രലോഭനങ്ങളെ നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല.
ഇതിനെക്കുറിച്ച് സൂചിപ്പിച്ചപ്പോൾ പിന്നീടൊരിക്കൽ ഹാനിബാൾ പറഞ്ഞതിപ്രകാരമായിരുന്നു. “നടക്കുവാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുളള മനുഷ്യന്റെ മുൻവിധികൾ എത്ര അപ്രായോഗികവും തെറ്റുമാണ്'. ദൈവം തീരുമാനിക്കുന്നു. അതു നടക്കുന്നു. അവന്റെ നാമം മഹത്വപ്പെടട്ടെ.
വൈദിക വിദ്യാർത്ഥി
വൈദിക വിദ്യാർത്ഥിക്കുളള ഉടുപ്പ് സ്വീകരിച്ചതോടെ ഹാനിബാളിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത അവാച്യമായ ഒരാനന്ദം അനുഭവവേദ്യമായി. ആർക്കും, ഒരു ശക്തിക്കും കടന്നുകയറാൻ പറ്റാത്തത്ര ശക്തമായ ഒരാത്മബന്ധം തനിക്കും ദൈവത്തിനും മദ്ധ്യേ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതായി അദ്ദേഹത്തിന് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഇത് വൈദികവിദ്യാർത്ഥി എന്ന നിലയിൽ തന്റെ കടമകളെല്ലാം കൃത്യമായി ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രേരകശക്തിയായി മാറി. ആ കടമകളോടൊപ്പം തന്നെ മറ്റാളുകളുടെ രക്ഷക്കായി തന്നാലാവുന്നതെല്ലാം അദ്ദേഹം ചെയ്തു.
പൗരാഹിത്യത്തെ നോക്കിക്കണ്ടെപ്പോഴെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന് ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അനുഭവപ്പെട്ടത് ഭയമായിരുന്നു. പരിശുദ്ധമായ ഒരു ഭയം. ഈ മഹത്തായ ദാനം ഹ്യദയത്തിലേറ്റുവാങ്ങാൻ താൻ യോഗ്യനാണോ എന്ന ചിന്ത ആ ലോലഹൃദയത്തെ മഥിച്ചു. എന്നാൽ തളരാതെ കാക്കാൻ ദൈവം കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. ആത്മീയോപദേശകരായ പല വൈദികരിലൂടെയും അല്മായ സഹോദരന്മാരിലൂടെയും ദൈവം അദ്ദേഹത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തികൊണ്ടിരുന്നു.
വൈദികപരിശീലനകാലം ആത്മീയമായ ഒരു വളർച്ചയുടെ കാലഘട്ടമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്. വളരെ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടും ഉത്സാഹത്തോടും കൂടെ ഈ വളർച്ചയോട് അദ്ദേഹം സഹകരിച്ചു. മണിക്കൂറുകൾ ധ്യാനത്തിനും പ്രാർത്ഥനയ്ക്കുമായി  ചെലവഴിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരിശുദ്ധ കുർബാനയോടുളള അസാധാരണമായ ഭക്തിയും ആദരവും എടുത്തുപറയേണ്ടതാണ്. ഏകാന്ത മനസ്സിന്റെ സ്വസ്ഥമായ അവസ്ഥയെ അത്യധികം സ്നേഹിച്ചു.
അദ്ധ്യാത്മിക ഗ്രന്ഥങ്ങളിലുടെ
വൈദികപഠനകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധേയനാക്കിയഒരു മേഖലയായിരുന്നു ബൈബിൾ പഠനം. ബൈബിൾ തീക്ഷണമായി വായിക്കുവാനും വാക്യങ്ങൾ മനഃപാഠമാക്കുവാനും അസാധാരണമായ ഒരു കഴിവ് അദ്ദേഹത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. ഹൃദ്യസ്ഥമാക്കുക മാത്രമല്ല യഥാസമയം അവയെ വേണ്ടവിധം ഉപയോഗിക്കാൻ പ്രത്യേകിച്ച് പ്രസംഗങ്ങളിലും ധ്യാനങ്ങളിലുമെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു. ഓരോ ദിവസവും തന്റെ ആത്മാവിന്റെ പരിപോഷണത്തിനായുളള പുതിയ ചിന്തകളും മറ്റും അദ്ദേഹം ഈ ബൈബിൾ പഠനത്തിലൂടെ സ്വായത്തമാക്കിയിരുന്നു.
ബൈബിൾ കഴിഞ്ഞാൽ അദ്ദേഹം ഏറ്റവും കൂടുതൽ വായിച്ചത് വിശുദ്ധരുടെ ജീവചരിത്രങ്ങളായിരുന്നു. ഇതിൽനിന്നുരുത്തിരിഞ്ഞ, വിശുദ്ധരോടുളള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദരവ് മറ്റുളളവർക്കെന്നും ഒരു മാതൃകയായിരുന്നു. തന്റെ വൈദികപഠനകാലത്ത് അദ്ദേഹം ഏറ്റവും കൂടു തൽ ഭക്തി പ്രകടിപ്പിച്ച രണ്ടു വിശുദ്ധരായിരുന്നു വി. അൽഫോൻസ് ലിഗോരിയും വി. ഫ്രാൻസിസ് ഡി. സാലസും. ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹം വി. ജോൺ ബർക്കുമാൻസിന്റെ ജീവചരിത്രം വായിക്കാനിടയായി. നിയമങ്ങൾ ഏറ്റവും പൂർണതയോടെ അനുസരിക്കുന്നതുവഴിയും പരി. അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹം വഴിയും സന്യാസജീവിതമാവശ്യപ്പെടുന്നി പരിശുദ്ധിയിലേക്കെത്താൻ സാധിക്കും എന്ന് ഈശാ സഭാപഠനങ്ങൾ ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെ അദ്ദേഹത്തിന് പുതിയൊരു ഉൾകാഴ്‌ച്ച നല്കി. ഇതദ്ദേഹത്തെ ഒരീശോസഭാ വൈദികനാകുവാനും അതുവഴി ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന മിഷൻ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ അനന്ത സാധ്യതയിലേക്ക് കടന്ന് പ്രവർത്തിക്കുവാനും പ്രേരിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുമ്പസാരക്കാരൻ അതിനനുവദിച്ചില്ല. അദ്ദേഹത്തെ ധിക്കരിക്കുവാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകൊണ്ട് തന്റെ തീരുമാനം അദ്ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചു. ഒരു പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുമ്പസാരക്കാരനായിരുന്ന ആ വൈദികൻ എന്തെങ്കിലും മുൻകൂട്ടി കണ്ടിട്ടുണ്ടാവും. ഇതേക്കുറിച്ച് തന്റെ പിൽക്കാലജീവിതത്തിൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതിങ്ങനെയാണ്: “ഇപ്പോഴാണ് എന്നിൽ ഈ ആഗ്രഹം ഉദിക്കുന്നതെങ്കിൽ ഉറപ്പായും ഞാനെതിരായ തീരുമാനമെടുക്കു”. അതിന്റെ കാരണമായി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് ആത്മാക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്കായ് നിങ്ങളെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്ന വൈദികരെ മെസ്സീനയ്ക്കാവശ്യമുണ്ട് എന്നാണ്. പ്രേഷിത പ്രവർത്തനത്തെ ഏറ്റവും മൂല്യമേറിയതായി കരുതികൊണ്ടുതന്നെ സ്വന്തം ജനത്തിനായ് തന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം സന്തോഷം കണ്ടെത്തി.
മെസ്സീനയിൽതന്നെ തുടരാനുള്ള തന്റെ സുപ്രധാന തീരുമാനത്തിനുശേഷം അദ്ദേഹം ജീവചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതലായി വായിച്ചത് അദ്ധ്യാത്മിക ജീവിതത്തിന്റെ പരമോന്നതയെ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുളള അമ്മത്രസ്യയുടെയും കുരിശിലെ വി. യോഹന്നാന്റെയുമൊക്കെ രചനകളാണ്. ഇതദ്ദേഹത്തെ സ്വർഗ്ഗീയമായ ഒരനുഭൂതിയിലേക്കുയർത്തി.
വിശുദ്ധാത്മാക്കളോടൊത്ത്
ദൈവത്തോടൊന്നിയ്ക്കുവാനുളള തീക്ഷണമായ - ആഗ്രഹം നിമിത്തം ഹാനിബാൾ കേവലം വായനയിലും ധ്യാനത്തിലും ഒതുങ്ങിക്കൂടാതെ വിശുദ്ധരായ വ്യക്തികളോടുളള കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കും സൗഹൃദത്തിനുമെല്ലാം സമയം കണ്ടെത്തി. തന്റെ വളർച്ചയ്ക്കാവശ്യമായ ഉപദേശങ്ങളും അവരിൽനിന്നദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചു.
ഉപദേശത്തിനായ് അദ്ദേഹം സമീപിച്ചവരിൽ പ്രമു ഖരായിരുന്നു പോർട്ടോസാൽവയിലെ പീറ്റർ, പെല്ലെഗ്രീനോ, ലോറിനോ ഈശോയുടെ പീറ്റർ, ഡി അമീക്കോ തുടങ്ങിയ വൈദികരും. ഇവരുടെ സഹായം ഹാനിബാളിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മുന്നോട്ടുപോകാനുള്ള ഒരുത്തേജനമായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഈ സന്ദേശങ്ങൾ സഭയുടെ ഔദ്യോഗിക പഠനങ്ങൾക്കോ ക്രിസ്തീയമൂല്യങ്ങൾക്കോ എതിരെ ഒരു ചെറിയ പിഴവുപോലും സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ വിശ്വാസ സത്യങ്ങളെയും സഭയോടുളള അനുസരണത്തയും അദ്ദേഹം മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. ഒരിക്കലും തന്റെ ഉപദേശകരുടെ അഭിലാഷങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി വിശകലനം ചെയ്യാതെ അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചിരുന്നില്ല.
തന്റെ പഠന കാലത്ത് അദ്ദേഹം വ്യക്തി ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്നവരിൽ പ്രമുഖയായിരുന്നു മോണിംഗ് സ്റ്റാർ (Morming Star) സന്യാസിനി സഭയുടെ സ്ഥാപകയായ സി. മേരി ലൂയിസ്. നേപ്പിൾസിൽ നിന്നുളള ആ സന്യാസിനി ഇറ്റലിയിലെങ്ങും പ്രസിദ്ധയായിരുന്നു. അന്നത്തെ മാർപ്പാപ്പയായിരുന്ന പീയൂസ് ഒമ്പതാമൻ പോലും അവരെ ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. സി. മേരി ലൂയിസുമായും അവരുടെ പിൻഗാമികള മായും ഹാനിബാൾ പുലർത്തിയിരുന്ന ബന്ധം ആത്മീയതയിൽ ദൃഢവും ശക്തവുമായിരുന്നു. ഈ ബന്ധമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നീടുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ ആത്മീയത വ്യക്തമായി രൂപീകരിച്ചതും നയിച്ചതും. പരസ്പരം വളർത്തുന്ന ഒരു ബന്ധമായിരുന്നു ഇത്. ഹാനിബാളിന്റെ കഴിവുകളേയും ആത്മീയതയേയും എല്ലാം ആ വിശുദ്ധ എന്നും ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദുഖവേളകളിൽ സാന്ത്വനപ്പെടുത്തിയും വിഷമഘട്ടങ്ങളിൽ ധൈര്യപ്പെടുത്തിയും അവർ ആ ബന്ധത്തിന്റെ മാറ്റുകൂട്ടി. അതുപോലെ തന്നെ മേരി ലൂയിസിനെയും എല്ലാകാര്യങ്ങളിലും സഹായിച്ച് കൊണ്ട് കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നു.
അവരുടെ ബന്ധത്തെപ്പറ്റി അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ വാക്കുകളിൽ “എന്റെ യുവത്വത്തിൽ പരിശുദ്ധിയെപ്പറ്റി യഥാർത്ഥമായ ഒരു ധാരണ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. മിസ്റ്റിസത്തിന്റെ ഏറ്റവും നിഗൂഢമായ മേഖലകളിൽ ഭൗതികതയുടെ യാതൊരുവികാരങ്ങളുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ അതു (പരിശുദ്ധി) കണ്ടെത്തുവാനാവുമെന്ന് ഞാൻ വിഭാവന ചെയ്തു. ദൈവത്തിന്റെ സുഹൃത്തും ഭൂമിയിലേക്ക് സർവ്വവിധ വരദാനവും സംവേദിക്കുവാൻ കഴിയുന്നവനും മറ്റുളളവരിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തനുമായ ഒരു അ മാനുഷികതയാണ് പരിശുദ്ധി എന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു.
ഭൂമിയിൽ ഇത്തരത്തിലുളള ആരുമില്ലല്ലോ എന്ന് ഞാൻ വ്യസനിച്ചു. എന്റെ സംശയങ്ങളുമായി ഞാൻ മെസ്സീനയിലെ തന്നെ കലൂച്ചിൻ എന്ന വൈദികനെ സമീപിച്ചു. വിശുദ്ധനായ ആ വൈദികൻ പറഞ്ഞതിപ്രകാരമാണ്. “വിശുദ്ധി യുടെ പൂർണ്ണതയുൾക്കൊളളുന്ന ആത്മാക്കൾ ഒരു കാലത്തും ഭൂമിയിലില്ലാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടാവുകയില്ല. തന്റെ പങ്കാളിയായ സഭയെ ഇങ്ങനെയുളളവരില്ലാതെ അനാഥമായി വിടുകയില്ല. ഇതിനൊരു ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് നേപ്പിൾസിൽ നിന്നുളള സി. മേരി ലൂസിയ. അദ്ദേഹം തുടർന്നു. കുറച്ചു നാളുകൾക്കുമുമ്പ് അവൾ മേരി ലൂസിയനിലെ ഏതു വിശേഷണമാണ് മാതാവിനിഷ്ടം എന്നറിയുന്നതിനായി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മാലാഖ അവരുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. ഉഷകാല നക്ഷത്രമേ! ഉഷകാല നക്ഷത്രമേ എന്ന്. ഈ സന്ദേശം നിമിത്തം മോർണിംഗ് സ്റ്റാർ എന്ന പേരിൽ അവൾ ഒരു സന്യാസ സഭയും സ്ഥാപിച്ചു.
കലുച്ചിനച്ചന്റെ വാക്കുകൾ എനിക്കൊരു സ്വർഗ്ഗീയ വെളിപാടായിരുന്നു. അന്നു മുതൽ അവരെ കാണുവാനുളള ശക്തമായ ഒരു അഭിനിവേശം എന്നിലുണ്ടായി, ഒട്ടും താമസിയാതെ 1870 ജൂലൈ മാസം 26-ാം തീയതി ഞാൻ ആ പുണ്യവതിയെ സന്ദർശിച്ചു. ഞാൻ അവരെ കാണുകയും സംസാരിക്കുകയും മാത്രമല്ല അവരുടെ അവസാന അഞ്ചുവർഷത്തെ പരിശുദ്ധ വാത്സല്യത്തിന് പാത്രീഭൂതനാവുകയും ചെയ്തു. ഞാൻ അവരുമായി കൂടെക്കൂടെ കത്തിടപാടുകൾ നടത്തികൊണ്ടിരുന്നു".
ലൂസിയയുമായുള്ള ചങ്ങാത്തം മറ്റു വിശുദ്ധാത്മാക്കളിലേക്ക് അദ്ദേഹത്തെ നയിച്ചു. പഞ്ചക്ഷതങ്ങളിലൂടെ പ്രസിദ്ധയായ ഒറിയായിലെ മേരി പാൽമയെ അങ്ങനെ അദ്ദേഹത്തിന് പരിചയപ്പെടാനായി. അവരുമായും നല്ല ഒരു ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുകയും എഴുത്തുകളിലൂടെ ബന്ധപ്പെടുകയും ചെയ്തു. മേരി പാൽമയുമായുള്ള പരിചയം അവരുടെ കുമ്പസാരക്കാരനായിരുന്ന കാനോൻ ഡി അഞ്ചല്ലിസിലേക്ക് ഹാനിബാളിനെ നയിച്ചു.
ഈ മൂന്നുപേർക്കും പൊതുവായിട്ടുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കഴിവായിരുന്നു ഭാവികാര്യങ്ങൾ അറിയാനുളള കഴിവ്, ഹാനിബാളിന്റെ ഭാവിജീവിതത്തെപ്പറ്റിയും അവർ പറയു കയുണ്ടായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യം വളരെയധികം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതിനെപ്പറ്റിയും അവർ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ പിന്നീട് ഇതേപ്പറ്റി ചോദിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം പറയുന്നതിപ്രകാരമായിരുന്നു. “പ്രവചനവരം കൂടതെ ആദ്ധ്യാത്മിക ദാനങ്ങളെ നാം ബഹുമാനിക്കണമെങ്കിൽ പോലും സംശുദ്ധമായ വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് പ്രധാന ദൗത്യം',
പഠനങ്ങൾ
പിതാവായ ഫ്രാൻസീസ് ഡി. ഫാഞ്ചിയയുടെ മരണത്തോടുകൂടെ ഡി ഫാഞ്ചിയ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി തകർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുടുംബത്തെ ഭാരിച്ച ചെലവുകളിൽ നിന്നൊഴിവാക്കാനായി അദ്ദേഹം ഒരു സ്കൂൾ അദ്ധ്യാപകനാകാനുള്ള യോഗ്യതകളെല്ലാം തന്നെ ഉടുപ്പുസ്വീകരിച്ച ആദ്യവർഷങ്ങളിൽ തന്നെ നേടിയിരുന്നു. കവിയും തത്വചിന്തകനുമൊക്കെയായി ചെറുപ്രായത്തിലെ പ്രശസ്തനായ അദ്ദേഹത്തെ അദ്ധ്യാപകനായി കിട്ടാൻ മെസ്സീനയിലെ കത്തോലിക്കാ സ്കൂളുകൾ മത്സരിച്ചു.
1872 ൽ അദ്ദേഹം ആർക്കി എപ്പിസ്കോൽ സെമിനാരിയിൽ ചേർന്നു തിയോളജി പഠനങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. വളരെ സമർത്ഥനായ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു ഹാനിബാൾ. വളരെ പെട്ടെന്നുതന്നെ പാഠഭാഗങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനു സാധിച്ചിരുന്നു. അർപ്പണബോധമുളള മിടുക്കനായ വിദ്യാർത്ഥിയെന്നാണ് അധ്യാപകർ വിശേഷിപ്പിച്ചത്.
ഹാനിബാൾ പൗരോഹിത്യത്തോട് കൂടുതൽ അടുത്തു. 1872 സെപ്തംബർ 13 നും 1873 മാർച്ച് 20 നുമായി അദ്ദേഹം തന്റെ മൈനർ ഓർഡേഴ്സ് സ്വീകരിച്ചു.
ആളുകൾക്കെല്ലാം ആ കൊച്ചു ശെമ്മാശനെ വലിയ ഇഷ്ടമായി. കാരണം മെസ്സീനയുടെ പ്രതീക്ഷയായി അദ്ദേഹത്തെ എല്ലാവരും കരുതി. വിശുദ്ധരായ ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ശ്രവിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്കാശ്വാസമായി ഒരു കുലീന സമ്പന്ന സ്ത്രീ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിലവുകൾ ഏറ്റെടുത്തു. ആ സ്ത്രീയോട് അദ്ദേഹത്തിന് പ്രത്യേകമായ സ്നേഹവും മമതയുമുണ്ടായിരുന്നു. കൂടെക്കൂടെ അവരെ സന്ദർശിക്കാൻ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധ കാണിച്ചു.
1876 ജൂൺ 10ന് അദ്ദേഹം സബ്ഡീക്കൻ പട്ടം സ്വീകരിച്ചു. ജോസഫ് ഗ്വരീനോ മെത്രാപ്പോലീത്തയിൽ നിന്ന് സെന്റ് തെരേസ് പളളിയിൽ വച്ചായിരുന്നു പട്ട സ്വീകരണം. 1877 മെയ് 26 ന് മോൻഡെ വെർജിനേ ആശ്രമത്തിൽ വച്ച് അദ്ദേഹം ഡീക്കൻ പട്ടവും സ്വീകരിച്ചു.
ഒരു ഡീക്കനായതോടുകൂടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരക്കുകൾ വർദ്ധിച്ചു. അദ്ദേഹം മെസ്സീനയിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രസംഗകനായി തീർന്നു. ചടുലതയും ആശയ സമ്പന്ന തയും ശാന്തഗംഭീരതയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗങ്ങളെ വ്യത്യസ്തവും പ്രിയങ്കരങ്ങളുമാക്കി. വ്യത്യസ്തങ്ങളായ വിഷയങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിലൂടെ ജനങ്ങൾക്ക് പരിചിതമായി. എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നത് പരിശുദ്ധ മറിയമായിരുന്നു. പ്രസംഗങ്ങളുടേയും പഠനങ്ങളുടേയും തിരക്കിനിടയിലും സാഹിത്യാഭിരുചി അദ്ദേഹത്തിന് കൈമോശം വന്നില്ല. ഒത്തിരി കവിതകൾ ഇക്കാലത്തും അദ്ദേഹം രചിക്കുകയുണ്ടായി.
സങ്കോണയോടൊത്ത്
മനുഷ്യനെ സൃഷ്ട്ടിക്കുമ്പോഴേ ദൈവത്തിനവനെപ്പറ്റി ഒരു പ്ലാനും പദ്ധതിയുമുണ്ട്. ഉറപ്പായും നിറവേറുന്ന പദ്ധതികൾ. ഡീക്കൻ ഹാനിബാളിനെപ്പറ്റിയും ദൈവത്തിന് ഒരു പദ്ധതി ഉണ്ടായിരുന്നു. അതു വെളിപ്പെടുത്തികൊടുത്തതോ സങ്കോണയെന്ന അന്ധയാചകനിലൂടെയും.
1877 ലെ ഡിസംബർ മാസത്തിലെ അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ പട്ടണത്തോടുചേർന്ന ഒരു ഇടുങ്ങിയ ഇടവഴിയിലൂടെ അദ്ദേഹം കടന്നുപോവുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ വളരെ ദയനീയമായി ഭിക്ഷ യാചിക്കുന്ന ഒരാളെ കണ്ടു. അടുത്തുചെന്നപ്പോൾ മനസ്സിലായി ആ യാചകൻ ഒരു അന്ധനാണെന്ന്. ഇതിനുമുമ്പ് പല ദിവസങ്ങളിലും അദ്ദേഹം ആ വഴിയേ കടന്നുപോയപ്പോൾ യാചകരെ കാണുകയും അവർക്കെല്ലാം ഉദാരമായി തന്നെ ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരുന്നു; ഒരു പുണ്യപ്രവ്യത്തിയുടെ ചാരിതാർത്ഥ്യത്തോടെ. എന്നാൽ പതിവിനു വിപരീതമായി ഒരു പുതിയ രീതിയിൽ ആ അന്ധയാചകൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിച്ചു. നല്ല സമരിയാക്കാരന്റെ ഉപമ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. വേദനിക്കുന്നവരുടെ മുറിവുണക്കാൻ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധനായിരിക്കാൻ ആരോ ഉളളിന്റെയുള്ളിൽ നിന്നും മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ. അദ്ദേഹം അവന്റെ ചാരെ നിന്നു. ഏതാനും നാണയങ്ങൾ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിപ്പിച്ച ശേഷം അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. എവിടെയാണ് താങ്കൾ താമസിക്കുന്നത്. തന്നിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായില്ല. എന്തൊക്കെയായാലും ആ ചോദ്യത്തിന് ആ യാചകനിലൂടെ എ വിടെയായിരിക്കണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവിപ്രവർത്തനങ്ങളെന്ന് ദൈവം പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. ആ യാചകൻ പറഞ്ഞു:മിഗ്നുണി കോളനിയിയിൽ.
വീണ്ടും ഹാനിബാൾ ചോദിച്ചു. താങ്കൾക്ക് ദൈവത്തെ കുറിച്ചറിയാമോ. അതിന് യാചകൻ കൊടുത്ത മറുപടി അദ്ദേഹത്തെയാകമാനം ഉലച്ചു. “അദ്ദേഹത്തെയറിയാൻ ആരും എനിക്കദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തന്നിട്ടില്ല”.
എവിടെയാണ് മിഗ്നുണി കോളനി? ഹാനിബാൾ തിരക്കി. സയറെ പാലത്തിനു മുൻപിൽ.
ശരി ഞാൻ നിങ്ങളെ അവിടെ വന്നു കണ്ടോളാം,ഹാനിബാൾ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അവിടെ വന്നുകണ്ടോളാം എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ വെറുതെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി പറഞ്ഞവയായിരുന്നില്ല. മറിച്ച് അതദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വളരെ കാര്യമായിത്തന്നെ ആലംബഹീനരായ ആ മനുഷ്യരെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചു. അവരുടെ സംഖ്യ എത വലുതാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അദ്ദേഹത്തെ ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തി. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ജോൺ ഓഫ് ദി മാൾട്ട ദേവാലയത്തിൽ വച്ചു ലഭിച്ച ആ വെളിപാട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. ഈ പ്രശ്നങ്ങളെല്ലാം പരിഹരിക്കണമെങ്കിൽ വിശുദ്ധരായ വേലക്കാർ ഉണ്ടായെ തീരൂ എന്നദ്ദേഹത്തിന് വ്യക്തമായി. അതു കൊണ്ടു തന്നെ അദ്ദേഹം അതു തന്റെ ജീവിതവ്രതമാക്കിയെടുത്തു.
അദ്ദേഹം സാധാരണക്കാർ മിഗ്നുനി കോളനി എന്നു വിളിക്കുന്ന അവിഞ്ഞാണയിലേക്ക് യാത്രയായി. കുപ്രസിദ്ധമായിരുന്നു ആ സ്ഥലം. കാരണം എല്ലാവിധ അധമപ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും അശുദ്ധിയുടേയും കേന്ദ്രമായിരുന്നു അവിടം. അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും വൃത്തികെട്ട ചേരി. അധിക്ഷേപിക്കുവാനും ശപിക്കുവാനുമൊക്കെ അന്നത്തെ ആളു കൾ പറയുമായിരുന്നു, നീയൊക്കെ അവിഞ്ഞാണയിൽ താമസിക്കും എന്ന്. അത്ര ശോചനീയാവസ്ഥ. ശുദ്ധി എന്ന ഒരു സങ്കല്പം പോലുമില്ലവിടെ. പകൽ മുഴുവൻ പട്ടണത്തിൽ ഭിക്ഷയെടുത്തും രാത്രി അവിടെ താമസിച്ചും അവർ ജീവിതം തള്ളിനീക്കി. വൃത്തിഹീനമായ അന്തരീക്ഷം മൂലം മാരകരോഗങ്ങൾ പരത്തുന്ന ഒരുതരം ഈച്ചകൾ അവിടെയാകെ പെരുകുവാനിടയായി. ഇതവിടുത്തെ ജീവിതം കൂടുതൽ ദുസ്സഹമാക്കി. വളരെ വർഷങ്ങൾ ആ ചെറുജീവികൾ അവിടമാകെ അസ്വസ്ഥമാക്കി. ഹാനിബാൾ അവിടെയെത്തി. പത്തു വർഷം ശ്രമിച്ചിട്ടുപോലും അവയെ തുരത്താനായില്ല. അതിനാൽ അദ്ദേഹം യൗസേപ്പിതാവിനോട് ഒരു നൊവേന നടത്തി. ആ നൊവേനക്കൊടുവിലാണ് ഒരെണ്ണം പോലും അവിശേഷിക്കാതെ അവയെ നശിപ്പിക്കാനായത്. ഇതിനേക്കാളൊക്കെ ശോചനീയമായിരുന്നു അവരുടെ സാന്മാർഗ്ഗിക ജീവിതം. രാഷ്ട്രീയമോ മതപരമോ ആയ യാതൊരു നിയമങ്ങളുമില്ലാത്ത സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥ. ഇതെല്ലാം നോക്കിക്കണ്ടും ചോദിച്ചറിഞ്ഞും ഡീക്കൻ ഹാനിബാൾ അവരുടെയിടയിലേക്ക് ചെന്നു. അപരിചിതനായ ഒരു മനുഷ്യനെ കണ്ടതും അവരെല്ലാം അദ്ദേഹത്ത പരിഹസിച്ചു കൂക്കിവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. തനിക്കു ലഭിച്ച സ്വാഗതം അദ്ദേഹം ഹൃദ്യമായി സ്വീകരിച്ചു. അവരോട് അദ്ദേഹം താൻ പരിചയപ്പെട്ട ആ മനുഷ്യനെപ്പറ്റി ചോദിച്ചു. പേരറിയില്ലായിരുന്നതുകൊണ്ട് ശാരീരിക പ്രത്യേകതകൾ വിവരിച്ചായിരുന്നു അന്വേഷണം. അവർക്ക് പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആളെ മനസ്സിലായി. അവർ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. സങ്കോണ. സങ്കോണ. സാങ്കാണ പുറത്തേക്ക് വന്നു. തന്നെയന്വേഷിച്ച് ഒരാൾ വന്നതറിഞ്ഞ് ആ മനുഷ്യൻ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. അന്ധനായിരുന്നെങ്കിലും അടുത്തുവന്നയാളെ സങ്കോണ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തന്നെത്തന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചില്ല. മാത്രവുമല്ല ആ വരവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യവും ഒട്ടും വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. ഹാനിബാൾ എല്ലാവരോടും തന്നെ പരിചിതത്വം സ്ഥാപിച്ചു. അവരോട് ദൈവസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. കുറെ നേരം കൂടി അവരോടൊത്ത് ചെലവഴിച്ചശേഷംഅദ്ദേഹം അവിടുന്ന് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.
അവിഞ്ഞാണയിലേക്കുളള തന്റെ ആദ്യ സന്ദർശന ത്തിന്റെ വിജയം അദ്ദഹത്തെ സന്തോഷവാനാക്കി. പക്ഷേ അ സന്ദർശനം തുടർന്നു കൊണ്ടു പോകുവാൻ അദ്ദേഹത്തിന് നിവൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ താൻ സഞ്ചരിക്കേണ്ട വഴി അദ്ദേഹത്തിനു തുറന്നുകിട്ടിയിരുന്നു. വൈദികനായശേഷം താനെന്തുചെയ്യണമെന്നു വ്യക്തമായ ഒരു ദിശാബോധം അദ്ദേഹത്തിൽ നാമ്പെടുത്തു. മറ്റൊരുവിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ സമൂഹം ഏറ്റവും നിസ്സാരനായി കണ്ട ഒരന്ധയാചകനിലൂടെ ദൈവം അദ്ദേഹത്തിന് വഴികാട്ടി.
വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് മാൾട്ടയിലെ പള്ളിയിൽ വച്ച് ലഭിച്ച വെളിപാടുകൾ. അതിനുശേഷം ലഭിച്ച പ്രചോദനത്തിന്റെയുമെല്ലാം പൂർണ്ണമായ അർത്ഥങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചത് അവിഞ്ഞാണയിലെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെയായിരു ന്നു. ആ അനുഭവങ്ങളാണ് പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ ഒരു സാധാരണ വൈദികന്റേതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാക്കിയത്. അസാധാരണ ഉപവിയുടെ മനുഷ്യനാക്കിയത്. റൊഗാത്തയുടെ പ്രവാചകനാക്കിയത്. അനാഥരുടെയും പാവപ്പെട്ടവരുടെയും ആശയമാക്കിയത്. ലോകത്തെ മുഴുവൻ റൊഗാത്തയിലൂടെ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സംവഹിക്കുന്നവനാക്കിയത്. സർവ്വോപരി ജീവിത വിശുദ്ധിയിലൂടെ സഭയുടെ ഒരു വിശുദ്ധനാക്കിയത്. ദൈവപരിപാലന എത്ര മഹനീയം!!!
വൈദികാഭിഷേകം
1878 ൽ തന്നെ ഇരുപത്തേഴാമത്തെ വയസ്സിൽ അദ്ദേഹം പൗരോഹിത്യസ്വീകരണത്തിനായുളള അപേക്ഷ ഗ്വരീനോ മെത്രാപ്പോലീത്തായ്ക്കു സമർപ്പിച്ചു. വളരെ വിനീതമായ എന്നാൽ ഭംഗിയാർന്നതുമായ അപേക്ഷ. ക്ഷയിച്ചു വരുന്ന ആരോഗ്യസ്ഥിതിയും കുടുംബത്തിലെ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടും മൂലം ഒരു വൈദികനായി ജീവിതം കടന്നു പോകുമോയെന്ന ഭയം അദ്ദേഹത്തെ നിരന്തരം അലട്ടിക്കൊ ണ്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഒട്ടും താമസിയാതെ തന്നെ അദ്ദേഹം അപേക്ഷ സമർപ്പിച്ചത്.
ഇറ്റലിയുടെ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് ഏതെങ്കിലും മാർപ്പമാർ മരിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഒരു വർഷത്തേക്ക് പട്ടം നല്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. 1971 ന്റെ അവസാനമായപ്പോഴേക്കും ഒമ്പതാം പീയൂസ് മാർപ്പാപ്പ ഗുരുതരമായ രോഗത്തിലകപ്പെട്ടിരുന്നു. മാർച്ചിൽ അദ്ദേഹത്തിനു പട്ടം നല്കാമെന്നു മെത്രാപ്പോലീത്ത പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽപ്പോലും ഇതദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭയം വർദ്ധിപ്പിച്ചു. അതും പെട്ടെന്നു തന്നെ അപേക്ഷ സമർപ്പിക്കുവാൻ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രേരകമായി. തന്റെ അപേക്ഷയിൽ അദ്ദേഹം എഴുതിയ വരികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീക്ഷണതയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നതാണ്. തന്റെ ശ്രഷ്ഠമായ ആഗ്രഹത്തെകുറിച്ച് അദ്ദേഹം എഴുതി, “എന്റെ പാപങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമായി എന്നെത്തന്നെ എന്റെ പൊന്നീശോയ്ക്ക് സമർപ്പിക്കാനായി എത്രയും പെട്ടെന്ന് എന്റെ കൈകളിൽ ഈശോയുടെ തിരുശരീരം സംവഹിക്കാനായി ''. മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് അദ്ദേഹം വിവരിക്കുന്നു. “എനിക്കു 27 വയസ്സായി എന്റെ ആരോഗ്യസ്ഥിതിയാണങ്കിൽ സംശയാസ്പദമാണ്. എത്രനാൾ ഞാനെന്റെ പൗരോഹിത്യം ആസ്വദിക്കുമെന്ന് തീർച്ചയില്ല'. ഇങ്ങനെ വളരെ വികാരതീവവും എന്നാൽ തീക്ഷണതയും ആഗ്രഹവുമെല്ലാം വെളിവാക്കുന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അപേക്ഷ. പ്രതീക്ഷിതമെങ്കിലും, ഹാനിബാളിനെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും പ്രതീക്ഷകളുടേയും മേൽ ഒരു കരിനിഴലായി പീയൂസ് പാപ്പ ഫെബ്രുവരി മാസം 9-ാം തിയതി 1878 ദൈവത്തിൽ വിലയം പ്രാപിച്ചു. പക്ഷേ അനേകം നല്ല വേലക്കാരെ സഭയിലേക്ക് പ്രദാനം ചെയ്യേണ്ടി വന്ന ആ നല്ല വേലക്കാരനെകുറിച്ചുളള ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതികൾ പാരമ്പര്യങ്ങൾക്കും വിപരീതമായിരുന്നു. മാർച്ചിൽ തന്നെ തിരുപ്പട്ടം നല്കുവാനുള്ള അനുമതി മെത്രാപ്പോലീത്ത നല്കി.
1878 മാർച്ച് 18-ാം തീയതിയായിരുന്നു എല്ലാവരുടേയും പ്രതീക്ഷയായിരുന്ന ആ തിരുപ്പട്ട സ്വീകരണം. തലേ ദിവസം തന്നെ നാട്ടിലും വീട്ടിലുമെല്ലാം ആഘോഷങ്ങളിൽ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഹാനിബാളിന്റെ മനസ്സിൽ അത് ആഴ്ചകൾക്കു മുമ്പേ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. തീക്ഷണമായ ധ്യാനത്തിന്റെയും പ്രാർത്ഥനയുടേയും ദിനങ്ങൾ, ആ മുഖത്ത് അന്നു നിഴലിച്ചിരുന്ന വികാരങ്ങൾ പലതായിരുന്നു. സന്തോഷത്തിന്റെ, കൃതജ്ഞതയുടെ, സർവ്വോപരി ദൈവികതീക്ഷണതയുടെ... സിസ്റ്റ്യൻ സന്യാസിനികളുടെ ഹോളിസ്പിരിറ്റ് ഭവനത്തിന്റെ പളളിയായിരുന്നു തിരുക്കർമ്മങ്ങൾക്കായി തയ്യാറാക്കിയത്. ഭാവിയിൽ സിസ്റ്റേഴ്സ്യൻ സന്യാസിനികൾ ഇതുപേക്ഷിക്കുമെന്നും ഹാനിബാളെന്ന തീക്ഷണതയുടെ മനുഷ്യനിൽ ഇതെത്തിച്ചേരുമെന്നും അതിനു ശേഷം ദൈവിക തീക്ഷണതയുടെ പുത്രിമാരുടെ (FDZ) മാത്യഭവനമായി ഇത് മാറുമെന്നുളളതും അനന്തമായ ദൈവിക പദ്ധതിയുടെ വെളിപ്പെടാത്ത സത്യങ്ങളായിരുന്നു.
കുർബ്ബാന മദ്ധ്യേ മെത്രാപ്പോലീത്ത അദ്ദേഹത്തിന് തിരുപ്പട്ടം നല്കി. താൻ ഏറ്റവും സ്നേഹിച്ചിരുന്ന വൈദികവിദ്യാർത്ഥിയുടെ നെറ്റിയിൽ അഭിഷേക തൈലം പൂശിയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് നിറയെ വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റമായിരുന്നു. ആത്മാവിന്റെ നിറവുമായി തന്റെ നെറ്റിയിൽ പതിഞ്ഞ ആ മുദ്ര ഏറ്റു വാങ്ങിയപ്പോൾ ആ യുവവൈദികന്റെ ഉള്ളിൽ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ തീക്ഷണത ആളികത്തുകയായിരുന്നിരിക്കണം.
പൗരോഹിത്യകർമ്മങ്ങൾക്കുശേഷം ആഘോഷത്തിന്റെ സമയമായിരുന്നു. ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും നാട്ടുകാരുമെല്ലാം വളരെ പ്രസിദ്ധനായിത്തീർന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരങ്ങളൊന്നു ചുംബിക്കാനായി തിരിക്കുകൂട്ടി. എല്ലാവർക്കും കാണണം എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ സംസാരിക്കണം. ആരെയും അദ്ദേഹം നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല. ഒരു പുഞ്ചിരിയെങ്കിലും അദ്ദേഹം എല്ലാവർക്കും സമർപ്പിച്ചു. വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും തിരക്കൊക്കെ ഏതാണ്ട് അവസാനിച്ചു. തുടർന്ന് ബന്ധുക്കളുടെ അവസരം. അദ്ദേഹത്തെ അഭിനന്ദിക്കാൻ അവർ തിരക്കുകൂട്ടി. ശക്തനായ വാഗ്മി. സഭക്കെതിരെയുള്ള ആരോപണങ്ങളെ ശക്തവും യുക്തി ഭദ്രവുമായി പ്രതിരോധിക്കുന്നവൻ, ഭാവനാശാലിയായ എഴത്തുകാരൻ, വൈദികപ്രധാനികൾക്കും മെത്രാൻമാർക്കുമെല്ലാം ഇതിനോടകം തന്നെ വേണ്ടപ്പെട്ടവനായവൻ. സ്വാഭാവികമായിത്തന്നെ അവരെല്ലാം ചിന്തിച്ചു; സഭയുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥാനങ്ങൾ ഇദ്ദേഹത്തിനായി കരുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന്. കഴിവുറ്റ വൈദികനെന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടാകാമായിരുന്ന സമ്പന്നതയും അവരുടെ മനസ്സിനെ ആഹ്ലാദഭരിതമാക്കി. ചിലർ അതു നേരിട്ടു പറഞ്ഞു. താങ്കളുടെ കഴുത്തില സ്വർണമാലയിൽ കോർത്ത കുരിശ് എനിക്കു മൂത്തണം. ഒരാൾ ഒരു മുത്തം കൂടി നീട്ടിയെറിഞ്ഞു. ഒരു മന്ദസ്മിതം. അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന് എല്ലാറ്റിനോടുമുണ്ടായിരുന്ന മറുപടി.
അദ്ദേഹത്തിനറിയാമായിരുന്നു താൻ എങ്ങാട്ടേക്കാണ് പോവേണ്ടതെന്ന്. സങ്കോണ കാണിച്ചുതന്ന വഴിയിലേയ്ക്ക് സഹോദരങ്ങളോ ടുളള സ്നേഹം വലിച്ചടുപ്പിക്കുന്നു. ദൈവികതീക്ഷണത ഒരു കൊടുങ്കാറ്റെന്നപോലെ പുറകിൽ നിന്നു തളളുന്നു. ഒരിക്കലും പിന്തിരിയാനാവാത്തയവസ്ഥ. പക്ഷേ അദ്ദേഹം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാരണം അതറിഞ്ഞാലുണ്ടാകുന്ന സ്വാഭാവിക പ്രതികരണങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുളളു. അല്ലെങ്കിലും ഇനിയും അദ്ദേഹത്തിലൂടെ വെളിപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന ഇടയനില്ലാത്ത ആട്ടിൻപറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചും, നല്ല ഇടയന്മാരെകുറിച്ചുമൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ ആർക്കെന്ത് മനസ്സിലാവാൻ. വെറും കവിഭാവനയായി അവർ അതിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞെനെ.
അവിഞ്ഞാണയുടെ മടിത്തട്ടിലേക്ക്
ഒരു രൂപതാവൈദികനെന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേലധികാരി മെസ്സീനായിലെ ഗ്വരീനോ മെത്രാപ്പോലീത്തയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഹാനിബാളച്ചനെന്നും ഒരു വല പിതാവായിരുന്നു. അതുപോലെതന്നെ ഹാനിബാൾ അദ്ദേ ഹത്തിനെന്നും ഒരു പ്രിയപുത്രനുമായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു വ്യക്തമായ പദ്ധതി അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ദൈവം സംസാരിക്കുക അധികാരികളിലുടെയാണ് എന്നദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. തന്നിമിത്തം അദ്ദേഹം പട്ടം കിട്ടി അധികം കഴിയുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ തന്റെ അധികാരിയായ ഗ്വരീനോ പിതാവിന്റെ അടുക്കലെത്തി. താൻ കേട്ട, ഒറ്റ സന്ദർശനത്തിൽ കണ്ട് അവിഞ്ഞാണ തെരുവിന്റെ അവസ്ഥ ഒട്ടും അതിശയോക്തി കലാരാതെ എന്നാൽ വികാരതീവ്രമായി അദ്ദേഹം വിവരിച്ചു. ഒപ്പം ആ പാവങ്ങളുടെ ഉന്നമനത്തിനായി തന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കാനുള തന്റെ ആഗ്രഹത്തേയും. പരുന്തിന്റെ മനസ്സും മാലാഖയുടെ ഹൃദയവുമായിരുന്നു മെത്രാപ്പോലീത്തയ്ക്ക്. ഒരിക്കലും ഒരു പ്രചോദനത്തിന്റെ നിറവിലല്ലാതെ ഇത്തരത്തിൽ അസാധാരണമായ ഒരു ദൗത്യത്തിലേക്ക് ആരും എടുത്ത് ചാടുകയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു ബോദ്ധ്യമായി ഒരജപാലകന്റെ തീക്ഷണതയോടെ ആ യുവവൈദികന്റെ കാതുകളിലേക്ക് അമ്യതവർഷിണിയായി അദ്ദേഹം മന്ത്രിച്ചു. “നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ പോവുക. അവിടെ പോയി ആ പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യരെ രക്ഷിക്കുക", ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതികൾ അധികാരിയുടെ വാക്കുകളിലൂടെ വ്യക്തമായ നിമിഷം !
വൈദികജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യകാലഘട്ടങ്ങളിൽ നടക്കേണ്ട പഠനവും പഠിപ്പിക്കലും, വിവിധ പളളികളിലെ പ്രസംഗങ്ങളുമൊന്നും അദ്ദേഹം അവഗണിച്ചില്ല. അക്ഷീണതയോടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും സമയം കണ്ടെത്തി. ഇതിനിടയിൽ അവിഞ്ഞാണ സന്ദർശിക്കാനും അദ്ദേഹം സമയം കണ്ടെത്തി.
തനിക്ക് അനുവാദം കിട്ടിയ സമയത്തുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിനു വേണമെങ്കിൽ തന്റെ പ്രവർത്തനമണ്ഡലം അവിഞ്ഞാണയിലേക്കു പൂർണ്ണമായും മാറ്റാമായിരുന്നു. എങ്കിലും അപ്രകാരം ചെയ്യുന്നതിനു പകരം അദ്ദേഹം മുൻ വിവരിച്ചതുപോലെ സമയം ക്രമീകരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. കാരണം അവിഞ്ഞാണയിലെ ആ മനുഷ്യർ ഒരിക്കലും പെട്ടന്നദ്ദേഹത്തെ ഉൾക്കൊളളാൻ തയ്യാറാകുമായിരുന്നില്ല. ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള സന്ദർശനത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം ആദ്യം അവരുടെ സ്നേഹം പിടിച്ചുപറ്റി. തങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരേയൊരു വ്യക്തി എന്ന നിലയിൽ, അദ്ദേഹത്തെ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ ഇടയ്ക്കിടെയുളള സന്ദർശനം അദ്ദേഹം കൂടെക്കുടെയാക്കി പതിയെ പതിയെ അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്കദ്ദേഹം ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. ഒരു തീച്ചുളയ്ക്ക് സമീപം അദ്ദേഹത്തിനായി ഒരു പ്രസംഗപീഠമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടുന്ന് അദ്ദേഹം ദൈവത്തെക്കുറിച്ചും ആത്മാവിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചും അന്ത്യവിധിയെക്കുറിച്ചും തങ്ങളുടെ മനസ്സുകളിൽ പ്രത്യാശയുടെ നാമ്പുകൾ തീർക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ജീവിതത്തിന്റെ വേദനകളെ നേരിടേണ്ടതിനെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം തന്റെ ആകർഷകമായ ശൈലിയിൽ അവരെ പഠിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം അവിഞ്ഞാണയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചിരുന്നത് പോക്കറ്റിൽ നിറയെ പണവും സമ്മാനങ്ങളുമായായിരുന്നു. കാരണം, വിശപ്പിനാൽ കത്തുന്ന വയറ്റിലും ജീവിതത്തിന്റെ വേദനകളിലും ദൈവവചനം ആഴത്തിൽ പതിയില്ല എന്നദ്ദേഹത്തിനു ബോദ്ധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഭൗതിക സഹായത്തോടൊപ്പം ആത്മീയ സഹായവും നല്കേണ്ടതാണെന്ന് പില്ക്കാലത്ത് അദ്ദേഹം തന്റെ പിൻഗാമികളോടു പറയുമായിരുന്നു.
തീരാരോഗങ്ങളും ശുചിത്വമില്ലായ്മയും കയ്യോടുകയ്യ് ചേർന്ന് അവിടെ താണ്ഡവമാടി. മിക്ക കുട്ടികൾക്കും മുതിർന്നവർക്കും കാഴ്ചസംബന്ധമായ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായി മൂന്നു മുതിർന്നവരിൽ മൂന്നിലൊരാൾ അന്ധതയാൽ വലഞ്ഞിരുന്നു. ഇതിലെല്ലാമുപരിയായിരുന്നു ജീവിതത്തോടും മറ്റുളളവരോടുമൊക്കെയുള്ള അവരുടെ നിർവികാരത.
തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ആദ്യപടിയായി അദ്ദേഹം അവിടെ ഒരു മുറി സംഘടിപ്പിച്ചു. അവിടെ വേദോപദേശ ക്ലാസുകൾ തുടങ്ങി. ആ സ്ഥലത്ത് പളളിയോ അനുബന്ധ ഘടകങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പാവങ്ങൾക്കുവേണ്ടി എല്ലാം കൊടുത്ത അദ്ദേഹത്തിന് ഇതെല്ലാം താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. എങ്കിലും അദ്ദേഹം അ ചെറിയ മുറി വെളളപൂശിയും തറ വ്യത്തിയാക്കിയും ഒരു വശത്തായി ഉണ്ണീശോയുടെ ഒരു മെഴുകുപ്രതിമയും തിരികളു മെല്ലാം സ്ഥാപിച്ചും ഭംഗിയാക്കി. പുൽക്കൂട്ടിൽ പിറന്ന ഉണ്ണീശോയ്ക്ക് വസിക്കാൻ ആ എളിയ ഒരുക്കം ധാരാളമായി രുന്നു. അതിന്റെ തെളിവാണ് ദൈവികപദ്ധതിയിലൂടെ ആ ചെറിയ മുറി പിന്നീട് ഒരു ചാപ്പലായി, പളളിയായി കാലാന്തരത്തിൽ ദൈവിക പദ്ധതിയുടെ പൂർത്തീകരണമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടത്.
കൂട്ടികളായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ലാസിൽ പങ്കെടുത്തവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും. സാവധാനം മുതിർന്നവരും വന്നു തുടങ്ങി. അവർക്ക് അദ്ദേഹം ദൈവസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. ക്ലാസ്സുകൾ അവസാനിച്ചിരുന്നത് പ്രാർത്ഥനയോടെയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നത് ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ നിറവിനായിരുന്നു. പ്രാർത്ഥനയുടെയവസാനം കുർബാന അവിടെ സ്ഥാപിക്കാനുളള തന്റെ ആഗ്രഹപൂർത്തീകരണവും വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്ന യത് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. കാരണം 'ശത്രു' കെണികൾ ഒരുക്കി തുടങ്ങിയിരുന്നു. സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ, രോഗങ്ങൾ തുടങ്ങി അനേകം പ്രതിസന്ധികൾ അദ്ദേഹത്തെയലട്ടി. ഒരിക്കലദ്ദേഹം കടന്നുചെന്നപ്പോൾ ഭയങ്കരമായ ഇടിയും മഴയും. ഉടനെയൊരു വൃദ്ധൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. അച്ചനാണ് മഴയ്ക്കു കാരണം. ഇതദ്ദേഹത്തിന്റെ ലോലഹൃദയത്തെ ദുഃഖസാഗരത്തിലാക്കി.
അധികം നാൾ അദ്ദേഹത്തിന് നേപ്പിൾസിലായിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കൂടുതൽ ഉണർവ്വോടെ ഊർജ്ജത്തോടെ ചോരാത്ത ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ. അവിഞ്ഞാണയിലേക്ക് വീണ്ടും അദ്ദേഹം യാത്രയായി.
വീണ്ടും അവിഞ്ഞാണയിൽ
അവിഞ്ഞാണയിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ഉടനെ തന്നെ അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കാണുവാനായി ഓടി. കഠിനവും, ഭീകരവുമായ ആ സ്ഥലത്ത് തന്റെ ദൗത്യം തുടരുവാൻ. താൻ ആദ്യം പാകിയ ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ വിത്തുകൾ കഠിനാധ്വാനിയായ ഒരു കർഷകനെപ്പോലെ പരിപാലിച്ച്, വെളളവും വളവും നല്കി രക്ഷയുടെ ഒരു തണലാക്കി മാറ്റുവാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം വെമ്പൽ കൊണ്ടു. പഴയതുപോലെ തന്നെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പഠിപ്പിക്കുവാനും സുവിശേഷപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കുമായി അദ്ദേഹം സ്ഥിരമായി വന്നു തുടങ്ങി. പത്ത്, ഇരുപത്, അമ്പത്, നൂറ് എന്നിങ്ങനെ അനുദിനവും ആൾക്കാർ അദ്ദേഹത്തെ ശ്രവിക്കാനായി എത്തിത്തുടങ്ങി. അദ്ദേഹം കൂടുതലായി അവരുടെയിടയിലേക്കിറങ്ങിക്കൊണ്ട് കൂദാശകളെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിച്ചു. മാമ്മോദീസയിലൂടെ മാത്രം ക്രിസ്ത്യാനികളായിരുന്ന അവരെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിച്ചു. യാതൊരു വ്യവസ്ഥയുമില്ലാതിരുന്ന വിവാഹങ്ങൾ നിയമവിധേയമാക്കി സമൂഹത്തിലേക്ക് പല ചിട്ടകളും അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്നു. അവിടെ ഒരു പള്ളി പണിയണമെന്നത് ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വപ്നമായി തീർന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭ്യർത്ഥന പ്രകാരം കത്തറീനാ സ്കോപ്പ എന്ന ഒരു ഭക്തസ്ത്രീ സഹായം നല്കാമെന്നേറ്റു. എന്നാൽ അതു വാക്കുകളിലൊ തുങ്ങി. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തെ അതു തളർത്തിയില്ല.
കുട്ടികളാണ് ഭാവി എന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം എങ്ങനെയെങ്കിലും അവരെ രക്ഷിക്കാൻ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധനായിത്തീർന്നു. ദുരിതങ്ങളുടെയിടയിൽ മാതാ പിതാക്കളില്ലാതെ ശ്രദ്ധയില്ലാതെ, ആത്മീകമോ ഭൗതികമോ ആയ യാതൊരു സാഹായവുമില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നവരെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത അദ്ദേഹത്തെ ഭയചകിതനാക്കി. എങ്ങനെയെങ്കിലും അവർക്ക് മതപരവും ഭൗതികവുമായ വിദ്യാഭ്യാസം നൽകി അവരെ നാളെയുടെ പൗരന്മാരാക്കി വാർത്തെടുക്കണമെന്നത് അദ്ദേഹം ഒരു വെല്ലുവിളിയായേറ്റെടുത്തു. പക്ഷേ പണത്തിന്റെ ദൗർലഭ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു വിലങ്ങുതടിയായി. ഈ ബുദ്ധിമുട്ടുകളദ്ദേഹം ഗ്വരീനോ മെത്രാന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്തി. അദ്ദേഹം കുലീനരായ അനേകം പേരുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തിയിരുന്ന ചിക്കോളയച്ചനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹായത്തിനായി വിട്ടു നല്കി. അവിഞ്ഞാണയിലെത്തിയ ചിക്കോളയച്ചൻ അവിടുത്തെ സാഹചര്യങ്ങൾ കണ്ട് ഞെട്ടിപ്പോയി. ഹാനിബാളച്ചന്റെ സഹായത്തിനായി പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുജൻ ഫ്രാൻസിസും, അന്തോണി മുസ്പാളിനോ എന്ന ഒരു വൈദികനുമെത്തി.
സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ മാറണമെങ്കിൽ സഹായഹസ്തം നീട്ടാവുന്ന സമ്പന്നരുടെ കണ്ണിലേക്ക് അവിഞ്ഞോണ എത്തണം. അവരെ അങ്ങാട്ട് ആകർഷിക്കാനായി അവർ ഒത്തുചേർന്ന് ചിക്കാളയച്ചന്റെ സംഘടനാ മികവിൽ ഒരു പദ്ധതിയാവിഷ്ക്കരിച്ചു. പാവങ്ങൾക്കായി സദ്യ. അങ്ങനെ 1001 മാർച്ച് 19-ാം തിയതി അവർ ചാപ്പലിന്റെ കൂദാശയും പാവങ്ങൾക്കായുള്ള വിരുന്നും സംഘടിപ്പിച്ചു. അന്നാട്ടിലെ പാവങ്ങളെല്ലാം ഈശോയുടെ തിരുഹൃദയത്തിനായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ആ ദേവാലയത്തിനായി അന്നേദിവസം അത്യധികം കഷ്ടപ്പെട്ടു മനോഹരമാക്കി.ആ പരിപാടി ഒരു വൻ വിജയമായി അവിഞ്ഞോണ എന്ന തെരുവ് നാട്ടുകാർ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങി. ഇന്നവരെ ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്തിടത്തയ്ക്ക് അന്നേ ദിവസം ധാരാളം സഹയങ്ങളൊഴുകി. അവിഞ്ഞോണക്ക് വിസ്മരിക്കാനാവാത്ത ഒരു സംഭവമായി അത് മാറി.
അവിഞ്ഞോണയിൽ മാത്രമല്ല ഹാനിബാളച്ചനിലും അത് മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ ഭക്തിയും തീഷ്‌നതയും നിറഞ്ഞ ഒരു വൈദികൻ, അനുഗ്രഹീത പ്രാസംഗികൻ, എഴുത്തുകാരൻ
എന്നെല്ലാമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിച്ഛായക്കാൾ ഉദ്ധാരമത്തിയായ പാവങ്ങളുടെ സ്നേഹിതൻ എന്ന ബഹുമതിനേടാൻ ഇടയാക്കി ആ ബഹുമതിയുമായി മറ്റുള്ളവരുടെ വാതിൽക്കൽ
അദ്ദേഹത്തിന് മുട്ടാം. ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തെ 'പാവളുടേയും അനാഥകുട്ടികളുടെയും അച്ചൻ' എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൂടുതൽ മേഖലകളിലേക്ക് വ്യാപിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ കൂടുതലാളുകളുടെ സഹായം അദ്ദേഹത്തിന് ആവശ്യമായി വന്നു. മെത്രാപ്പോലീത്തയുടെ അടുത്ത് അദ്ദേഹം ഈ പ്രശ്നം അവതരിപ്പിച്ചു. . അദ്ദേഹം കത്താനിയ രൂപതയുടെ മെത്രാനുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും അദ്ദേഹം വഴി ഫ്രാൻസിൽ തുടങ്ങിയ ദരിദ്രരുടെ സന്യാസിനികൾ എന്നെ സന്യാസസഭയുമായി ഫാ. ഹാനിബാളിന പരിചയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ അവിടുത്തെ മഠാധിപ അദ്ദേഹത്തെ സന്ദർശിച്ചു. അവർ ഏതാനും സന്യാസികളുടെ സഹായം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ രണ്ടു സന്യാസിനികൾ അവിടെ എത്തി. അവർക്കുവേണ്ട സഹായങ്ങൾ എല്ലാം അദ്ദേഹം ചെയ്ത് കൊടുത്തു.
ചിക്കോളയച്ചനായിരുന്നു അവർക്ക് സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങൾ ആദ്യമാദ്യം നല്കിയിരുന്നത്. ക്രമേണ അദ്ദേഹം അവരുടെ സഹായകനും സംരക്ഷകനുമെല്ലാമായി മാറി. സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ഒരു കൈതാങ്ങായിരുന്ന ചിക്കോളയച്ചന്റെ സഹായം അദ്ദേഹത്തിനു നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇത് അച്ചന്റെ ജീവിതത്തിൽ ചെറിയൊരു ദുഖത്തിനു വക നല്‌കി. ഫാ. ചിക്കാളയെ സംബന്ധിച്ച് ലിറ്റിൽ സിസ്റ്റേഴ്സ് വ്യവസ്ഥാപിതമായ ഒരു സന്യാസമൂഹമാകയാൽ വളരെ സ്തുത്യർഹവും സ്ഥിരവുമായ ഒരു വികസനം ഉറപ്പായിരുന്നു. എന്നാൽ ഹാനിബാളച്ചന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ വിജയം അദ്ദേഹത്തിനു മുൻകൂട്ടി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഫാ. ഹാനിബാളിനെ സംബന്ധിച്ച് ഈ സംഭവങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന് അവിഞ്ഞോണയെക്കുറിച്ചുളള സ്വപ്നങ്ങളെ തകിടം മറിക്കാൻ പര്യാപ്തമായിരുന്നു.
തനിക്കു നേരിട്ട തിരിച്ചടികളിൽ തകരാൻ, വിവിധ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ പാകപ്പെട്ട ആ മനസ്സ് ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. അടുത്തതായി അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചത് അവിടുത്തെ സ്ത്രീകൾക്കായി എന്തെങ്കിലും സ്വയം തൊഴിലായിരുന്നു. വിവിധ കയറുല്പ്പന്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനുളള പരിശീലനം അവർക്കു നല്കി. സ്ത്രീകളെല്ലാവരും അത്യുത്സാഹത്തോടെ ഇതിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. അവർക്ക് ഒരു വരുമാനമായപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് കൗമാരക്കാരായ കുട്ടി കളുടെ ദുരവസ്ഥയിലായിരുന്നു. അവരെ ദുരിതത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചെടുക്കുകയാണ് സർവ്വപ്രധാനം എന്നദ്ദേഹത്തിന് ബോദ്ധ്യമായി. അവർക്കേന്തെങ്കിലും ചെറിയ തൊഴിലുകളോ മറ്റോ നൽകി അവരെ തിരക്കുള്ളവരക്കുകയാണ്
അതിലേക്കുളള ആദ്യപടിയെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതിനാദ്യം വേണ്ടിയിരുന്നത് ഒരു ഭവനമായിരുന്നു. അതിനുവേണ്ട സാഹചര്യങ്ങളൊന്നുമില്ലാതിരുന്ന ആ സമയത്ത് ദൈവപരിപാലനയിൽ അടിയുറച്ച് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അവിടെ കൂടിലുപോലത്തെ ഒരു വീട് വാങ്ങി. വീടു വാങ്ങുമ്പോഴുളള മറ്റൊരു ബുദ്ധിമുട്ട് ആ വീട്ടിലെ താമസക്കാരായ പാവങ്ങൾക്ക് മറ്റെവിടെയെങ്കിലും ഒരു വീട് തയ്യാറാക്കി കൊടുക്കുകയും വേണമായിരുന്നു. കക്കുസോ കുളിമുറിയോ ഇല്ലാത്തതിനാൽ അതും ഒരു അധിക ചെലവായി നിന്നു.
ആദ്യ സ്ഥാപനങ്ങൾ
അവിഞ്ഞോണയിലെ നവോത്ഥാനപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരുന്നപ്പോഴും റൊഗാത്തയുടെ ചൈതന്യമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപവിപ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഉറവിടവും പ്രചോദനവും. റൊഗാത്തയുടെ ചൈതന്യത്തിന്റെ അനന്തരഫലമായിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപവിപ്രവർത്തനങ്ങൾ.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവിഞ്ഞോണയിലെ തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ ദൈവവിളിപ്രാർത്ഥനയുടെ ഒരു പ്രവാചകനായും അദ്ദേഹം മാറി, തന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ബുദ്ധിമാൻമാരിൽ നിന്നു മറച്ചുവച്ച് ശിശുക്കൾക്ക് വെളിപ്പെടുത്തുന്ന നിഗൂഢ സ്നേഹത്തിന്റെ കല്പന ആദ്യം അദ്ദേഹം പകർന്നു നല്കിയത് അവിഞ്ഞോണയിലെ പാവങ്ങൾക്കായിരുന്നു.
1885 ൽ അദ്ദേഹം ദൈവവിളിക്കായി ഒരു പ്രാർത്ഥന രചിച്ചു. തങ്ങളുടെ ചാപ്പലിൽവച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂട്ടികൾ അതു ദിവസവും ചൊല്ലുവാൻ തുടങ്ങി. അന്ന് ചൊല്ലിത്തുടങ്ങിയ ആ സുകൃത ജപം കർത്താവേ അങ്ങയുടെ സഭയിലേക്ക് വിശുദ്ധരായ വേലക്കാരെ അയക്കേണമേ എന്നതായിരുന്നു. ഇന്ന് ഈ 21-ാം നൂറ്റാണ്ടിലും പതിനായിരക്കണക്കിന് കണ്ഠങ്ങളിലൂടെ ഈ പ്രാർത്ഥന ആകാശത്തേക്ക് ഉയരുന്നുവെന്നത് ആ പദ്ധതിയിലെ ദൈവിക ഇടപെടലുകളായി കാണാം. അദ്ദേഹം ഈ സമയത്താണ് "വിശുദ്ധരായ വേലക്കാരെ നേടുന്നതിനായി' എന്ന ഒരു പ്രാർത്ഥന പുസ്തകം വിവിധ ഭാഷകളിൽ അച്ചടിച്ച് വിതരണം ചെയ്തത്.
ഈശോയുടെ തിരുഹൃദയത്തിൽ നിന്നു പുറപ്പെടുന്നതാണ് ഈ കല്പന എന്നതിനാലും റൊഗാത്തയുടെ പ്രചോദനം ഈശോയുടെ ദിവ്യകാരുണ്യ ഹ്യദയമാകയാലും അവിഞ്ഞോണയിൽ അന്നുവരെ ഈശോ സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്ന ദിവസക്രാരിയോടു കൂടിയ ഒരു ദേവാലയം ഇല്ലാത്തതിനാലും, താൻ മനസ്സിൽ താലോലിച്ചു കൊണ്ടുനടന്ന ആ ചിരകാല സ്വപ്നം എത്രയും പെട്ടെന്നുതന്നെ പൂർത്തിയാക്കാൻ അദ്ദേഹം ഉറച്ചു. ഇതിനായുളള സാമ്പത്തിക ശേഖരണത്തിനായി ഈശോയുടെ തിരുഹൃദയത്തിന്റെ വിശ്വാസികളായ ദരിദ്രരുടെ സംഘടന (League of the faithful of the Sacred Heart of Jesus) തുടങ്ങി. ഇതിലെ അംഗങ്ങൾ എല്ലാമാസവും ഒരു നിശ്ചിതസംഖ്യ ഈ ദേവാലയ നിർമ്മാണത്തിലേക്കായി നല്കണമായിരുന്നു. ദരിദ്രരെന്ന് വിളിക്കപ്പെടാൻ ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞിട്ടോ ഈ സംഘടന വളർത്തുന്നതിൽ സമയമോ സാഹചര്യമോ അച്ഛനില്ലാതിരുന്നതിനാലോ ഉദ്ദേശിച്ച ഫലം ഇതിൽ നിന്നു സിദ്ധിച്ചില്ല. എന്നിരുന്നാൽപ്പോലും അത്യാവശ്യം ഭംഗിയാർന്ന, തിരുഹൃദയത്തിന് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു കൊച്ചു പളളി പണിയാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചു. പളളിയിലേക്കുളള പ്രധാന അൾത്താരയും തിരുഹ്യദയത്തിന്റെ ഛായചിത്രവും മറ്റും അദ്ദേഹം ഒരു വിധം സംഘടിപ്പിച്ചു. ഇന്നും വളരെ ഭക്തിയോടെ ഈ ചിത്രം റൊഗേഷനിസ്റ്റുകൾ കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നു.
പളളിയുടെ പണി പൂർത്തിയായി കുർബാന ചൊല്ലി തുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും സക്രാരിയിൽ വി. കുർബ്ബാന സൂക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ കൂസ്മാനോയച്ചൻ അവിടെ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു ചോദിച്ചു: വി. കുർബാനയുടെ സാന്നിദ്ധ്യമില്ലാതെ നിങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ എങ്ങനെ താമസിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു എന്ന്. രൂപതയിൽ നിന്ന് ഇതിലേക്കാവശ്യമായ അനുവാദം ലഭിക്കുക വളരെ എളുപ്പമായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ഹാനിബാളച്ചൻ ഇക്കാര്യത്തിൽ വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ചിന്ത കാത്തു സൂക്ഷിച്ചു. ഒരു സാധാരണ ആഘോഷമായാൽ അതിന്റെ പ്രാധാന്യം യഥാവിധി ഉൾക്കൊളളാതെ പോയാലോ എന്നദ്ദേഹം ഭയപ്പെട്ടു. അതു കൊണ്ടു തന്നെ ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും മറക്കാനാകാത്ത വിധം ദിവ്യകാരുണ്യനാഥന്റെ ആഗമനം അവിഞ്ഞോണയിലെ ജനങ്ങൾ ഓർക്കണം എന്നദ്ദേഹം നിർബന്ധം പിടിച്ചു.
രണ്ടുവർഷത്തെ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പും ഭജനയുമാണ് അദ്ദേഹം അതിനായി കണ്ടെത്തിയ മാർഗ്ഗം. കുട്ടികളും മുതിർന്നവരുമെല്ലാം അദ്ദേഹം എഴുതി തയ്യാറാക്കിയ ഒരു ഗാനം ദിവസവും ആലപിച്ചു. പ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി ഒരുമിച്ചുകൂടുമ്പോഴെല്ലാം ദിവ്യനാഥന്റെ ആഗമനത്തെ പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന അനുഭവത്തെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്ന ആ ഗാനം അവർ ആലപിച്ചു പോന്നു. അങ്ങനെ കാത്തുകാത്തിരുന്ന ആ സുദിനം ആഗതമായി. മാനവകുലത്തിന്റെയൊപ്പം വസിക്കാനായി വചനം മാംസം ധരിച്ച് പീഡാനുഭവ കുരിശുമരണങ്ങളിലൂടെ മനുഷ്യരക്ഷ സാദ്ധ്യമാക്കി ദൈവമനുഷ്യബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിച്ച പൊന്നുതമ്പുരാൻ, ആ ബന്ധത്തിൽ വിള്ളൽ വീഴാതിരിക്കാൻ തന്റെ അനുകമ്പഹൃദയത്തിന്റെ തീക്ഷണമായ ആഗ്രഹത്തെപ്രതി വി. കുർബാന സ്ഥാപിച്ച് ഒരപ്പത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ അവരുടെ മദ്ധ്യേ വസിക്കുന്നു. ആ സ്നേഹത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ അവിടുത്തെ പാവങ്ങളെ അദ്ദേഹം ഒരുക്കി. അന്നേ ദിവസം ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ അലങ്കരിച്ച് വെണ്മയുള്ളതാക്കി. വളരെ ആഡംബരപൂർണ്ണമായ ആഘോഷം. വെളളയുടുപ്പണിഞ്ഞ ആൺകുട്ടികളും പെൺകുട്ടികളും ആ സുന്ദരമുഹൂർത്തത്തെ വരവേൽക്കാനായി നിരചേർന്നു. അവിടം മുഴുവൻ പ്രകാശമയവും വർണശബളിതവുമായിരുന്നു. രാവിലെ 7 മണിക്ക് തന്നെ അച്ചൻ അൾത്താരയിൽ ദിവ്യബലിയർപ്പിച്ചു. ആളുകൾ ഒന്നടങ്കം, കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വർഷമായി അവർ ആലപിച്ചിരുന്ന ആ ഗാനം വർദ്ധിച്ച വികാരാവേശത്തോടെ ആർത്തുപാടി. കുർബാന സ്വീകരണത്തിനുശേഷം തങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്ക് ഈശോയുടെ ദ്യശ്യപ്രതീകമായ പരി. കുർബാന കടന്നുവന്നതുമൂലം അവർക്ക് കൈവന്ന അസാധാരണ ഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഹാനിബാളച്ചൻ ഒരു നീണ്ട പ്രസംഗം നടത്തി. അതിനുശേഷം ദിവ്യകാരുണ്യ പ്രദക്ഷിണമായിരുന്നു. വാഴ്‌വിനു ശേഷം തിരുകർമ്മങ്ങൾ സമാപിച്ചു. ആ സംഭവം അത്രമാത്രം പുതിയതും വ്യത്യസ്തതയാർന്നതുമായിരുന്നു. ദിവ്യകാരുണ്യ നാഥനെ ഇത്രയധികം ആഗ്രഹിച്ച്‌ കണ്ണീരോടെ ദാഹിച്ച് നേടിയെടുത്ത മറ്റൊരു സമൂഹം ഈ ലോകത്തിൽ ഉണ്ടാവില്ല. ദിവ്യകാരുണ്യനാഥനെ അവർ അറിഞ്ഞനുഭവിച്ചു സ്നേഹിച്ചു. ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും മറക്കാത്തവിധം ആ ആഗമനം അവർ അവിസ്മരണീയമാക്കി. ഇന്നും റൊഗേഷനിസ്റ്റ് സമൂഹങ്ങളിലും ദൈവിക തീക്ഷണതയുടെ പുത്രിമാരുടെ സമൂഹങ്ങളിലും ജൂലൈ 1 ദിവ്യകാരുണ്യദിനമായി ആചരിക്കുന്നു. മെയ് 31-ാം തിയതി രാവിലെ കുർബാനയ്ക്കുശേഷം സാക്രാരി ശൂന്യമാക്കികൊണ്ടാണ് അവർ ഈ ഓർമ്മ പുതുക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ വിവിധ അർത്ഥവ്യാപ്തിയെക്കുറിച്ച് പിന്നീട് വിശദീകരിക്കുന്നതാണ്.
സന്യാസസമൂഹങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം
ദൈവം തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി മാറ്റിവച്ചിരിക്കുന്ന വിളനിലം അവിഞ്ഞോണ തെരുവാണെന്നു ഹാനിബാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ചെയ്യുവാനുളളത് ചെറിയ ഉത്തരവാദിത്വമല്ല. അക്ഷീണ പരിശ്രമവും നിതാന്തജാഗ്രതയും അത്യന്താപേക്ഷിതമായ ഒരു മേഖലയാണിത്. എങ്കിൽക്കൂടി ആ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ് ചഞ്ചലമായില്ല.
“ദൈവം കൂടെയുണ്ട്. ഞാനെന്തിനു ഭയപ്പെടണം' എന്ന ചിന്ത അദ്ദേഹത്തെ മുന്നോട്ടു നയിച്ചു. തന്റെ മക്കളെ ഓരോരുത്തരെയും പുനരധിവസിപ്പിക്കണം എന്ന ചിന്തയോടെ ആ പിതാവ് സഹായത്തിനായി അനേകം വാതിലുകൾ മുട്ടി. സന്യാസസഭകളിലും അദ്ദേഹം തന്റെ യാചനയുമായെത്തി. ചിലപ്പോഴെല്ലാം വാതിലുകൾ തുറക്കപ്പെട്ടു. സഹായങ്ങൾ കിട്ടി. ഇതൊന്നും ഒരു ശാശ്വത പരിഹാരമല്ല എന്ന അറിവ് അദ്ദേഹത്തിൽ ദൃഢമായിരുന്നു.
ലോറയുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ പെൺകുട്ടികളുടെ ഒരു സമൂഹം വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ആൺകുട്ടികൾ അപ്പോഴും പിൻനിരയിൽതന്നെ തുടരുകയായിരുന്നു. ഇത്തരം നീറുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾക്കു നടുവിലും തളരാത്ത പോരാളിയായി നില കൊണ്ട് ഹാനിബാൾ തന്റെ ദൗത്യം തുടർന്നു. തന്റെ സേവനങ്ങളിൽ സ്ഥിരമായി സഹായമാകാൻ ചിലരെയൊക്കെ പ്രത്യേകം ഒരുമിച്ചുകൂട്ടേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതിനുള്ള പ്രയത്നമായിരുന്നു പിന്നീട്.
അവിഞ്ഞോണ തെരുവിനെ അതിസുന്ദരിയാക്കാൻ ഹാനിബാളച്ചന്റെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നുവന്ന സ്വപ്നം ദേവാലയം പണിയണമെന്നതായിരുന്നു. ഇതിനെ യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാൻ ലോറ നൽകിയ സഹായങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു. ലോറ അദ്ദേഹത്തെ ഒരു സന്യാസ സമൂഹം സ്ഥാപിക്കുന്നതിന് പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ, ഹാനിബാളച്ചൻ അതിനെ എതിർത്തു. കാരണം സമയം അതിനനൂകൂലമല്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഹാനിബാളച്ചൻ നേപ്പിൾസിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അവർ ഒരു പുതിയ സന്യാസ വസ്ത്രത്തിന്റെ ഘടനയുണ്ടാക്കി. കപ്പുച്ചിൻ സിസ്റ്റേഴ്സിന്റെ സന്യാസവസ്ത്രത്തോട് അതിന് സാമ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അനുവാദത്തിനായി മെത്രാപ്പോലീത്തയ്ക്കു സമർപ്പിച്ചെങ്കിലും ഗ്വരീനോ മെത്രാൻ അതു നിരസിച്ചു. കാരണം, ഈ സാഹചര്യത്തിൽ അത്തരമൊരു സംരംഭം തുടങ്ങിയാൽ അനാഥാലയങ്ങളുടെ നിലനില്പിനെ അത് ബാധിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം വിലയിരുത്തി. ഹാനിബാളച്ചൻ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ഈ പ്രശ്നങ്ങളെപ്പറ്റിയൊക്കെ അറിഞ്ഞു. എങ്കിലും ലോറയെ ശാസിക്കാനോ വിശദീകരണം ആവശ്യപ്പെടാനോ അദ്ദേഹം മുതിർന്നില്ല. പിന്നീട് ഇതെല്ലാം കണക്കിലെടുത്ത് ഒരു സന്യാസ സമൂഹം സ്ഥാപിക്കാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. അനുവാദത്തിനായി മെത്രാപ്പോലീത്തയെ സമീപിക്കുകയും ആവശ്യം അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇളംകറുപ്പുനിറമുളള സന്യാസ വസ്ത്രം നൽകുവാനും ധാരണയായി. അങ്ങനെ 1887 മാർച്ച് 18 വി. യൗസേപ്പു പിതാവിന്റെ തിരുനാളിന്റെ തലേന്ന് പുതിയസമൂഹം ഉൽഭവിച്ചു. ആദ്യത്തെ നാലു പേർ സന്യാസ വസ്ത്രം സ്വീകരിച്ച് സമർപ്പണം നടത്തി. വി.യൗസേപ്പിന്റെ നിത്യമായ സംരക്ഷിണത്തിനായി ഈ സമൂഹം സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
വളർച്ചയുടെ പാതയിലെ മുൾച്ചെടികൾ
ആത്മാക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്കായി അഹോരാത്രം പരിശ്രമിക്കുന്ന ഹാനിബാളച്ചന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കും വളർച്ച് യുടെ പാതയിൽ നീങ്ങുന്ന സമ്യാസമൂഹത്തിലേക്കും വിലങ്ങുതടിയായി പലതും ഉയർന്നുവന്നു. അവിഞ്ഞോണയുടെ വ്യത്തിഹീനമായ തെരുവിൽ സേവനം ചെയ്യുന്നത് ഹാനിബാളച്ചന്റെ അമ്മയ്ക്ക് സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല. അവർ ഹാനിബാളപ്പനെ നിരന്തരം നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തികൊണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും അതിനെയെല്ലാം അതിജീവിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞു. തന്റെ പ്രിയ സഹോദരൻ ജോൺ രോഗ ബാധിതനായപ്പോൾ ഹാനിബാളച്ചന് അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം തന്റെ സമയം ചിലവഴിക്കേണ്ടതായി വന്നു. വെറും രണ്ടു മണിക്കൂർ സമയം മാത്രമേ അവിഞ്ഞോണ തെരുവിൽ ആയിരിക്കാൻ സാധിച്ചുളളു. പിന്നീട് അതിലും കുറഞ്ഞു. ദിവ്യബലിക്ക് മാത്രം എന്നായി. എന്നാൽ, ഹാനിബാളച്ചൻ പുതിയ വഴി കണ്ടെത്തി. തന്റെ സഹോദരനോടൊത്ത് അവിഞ്ഞോണയ്ക്കടുത്തുള്ള ഒരു വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറ്റി. രണ്ടു കാര്യങ്ങളും നന്നായി നടക്കണം എന്നതായിരുന്നു ഉദ്ദേശം.
ലോറ തന്റെ സ്വപ്നസാക്ഷാത്ക്കാരമായി സന്യാസിനി സമൂഹത്തെ കരുതി. വളരെ തീക്ഷണമതിയായ അവരിൽ പല പോരായ്മകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഒരു വികാരജീവിയും ഭാവനാ സ്ത്രീയുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ അവർ സമൂഹത്തിന്റെ അധിപയും സന്യാസിനികളുടേയും പരിശീലകരുടെയും സമൂഹത്തിന്റെ നാഥയുമാകാൻ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു. മാത്രവുമല്ല ഹനിബാളച്ചന്റെ സമൂഹത്തിലെ ഇടപെടലുകൾ അവർ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. അവർ വിവാഹിതയും മൂന്നു കുട്ടികളുടെ മാതാവുമായിരുന്നതിനാൽ അധിപയാകണം എന്ന മോഹം അതിയായി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇതെല്ലാം നന്നായി മനസ്സിലാക്കിയ ഹാനിബാളച്ചൻ തന്നെ അറിയിക്കാതെ ഒരു കാര്യവും ചെയ്യാൻ അവരെ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ അവർ ഹാനിബാളച്ചന്റെ അഭാവത്തിൽ മെത്രാപ്പോലീത്തയ കാണുകയും സിസ്റ്റേഴ്സ് ഹാനിബാളച്ചന്റെ നിയന്ത്രണത്തിന് കീഴിലായിരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല, അതിനാൽ അവരെ തന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കണമെന്നും അപേക്ഷിച്ചു. സത്യാവസ്ഥ തിരിച്ചറിയാതെ അദ്ദേഹം സമ്മതപത്രം നൽകി. അവർ സമൂഹത്തിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ഈ അഭിപ്രായത്തെ എല്ലാവരും നഖശിഖാന്തം എതിർത്തു. ഹാനിബാളച്ചൻ മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ സംഭവവികാസങ്ങൾ അറിഞ്ഞു. മെത്രാപ്പോലീത്തയെ കണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ആരാഞ്ഞു. വസ്തുതകൾ ധരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം സിസ്റ്റേഴ്സിനെ ഹാനിബാളിന്റെ കരുതലിൽ തിരികെ ഏൽപ്പിച്ചു. ഇതിൽ അസന്തുഷ്ടയായ ലോറ ഹാനിബാളച്ചന്റെ സ്ഥാപനത്തിൽ നിന്നു വേർപിരിഞ്ഞു. സ്വന്തമായി സന്യാസ സമൂഹം സ്ഥാപിച്ചു. വളർച്ചയ്ക്കായി ഹാനിബാളച്ചനെത്തന്നെ സമീപിച്ചു. ആ സമൂഹങ്ങളെ തമ്മിൽ ലയിപ്പിക്കുവാൻ അവർ ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും വിജയിച്ചില്ല. മെസ്സീനായിലുണ്ടായിരുന്ന ഭൂമികുലക്കത്തെ തുടർന്ന് (1908) അവർ പലേർമയിലേക്ക് പോയി. ഈ സമൂഹത്ത ആർച്ച് ബിഷപ്പ് നിർത്തലാക്കിയതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഒരു പുതിയ ഉദയം
മുറിപ്പെടുത്തുന്ന മുള്ളുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അവയെല്ലാം അതിജീവിച്ച് സന്യാസിനി സമൂഹം ഇന്ന് ഐശ്വര്യത്തിന്റെ പാതയിലാണ്. തന്റെ സഹോദരനായ ഫ്രാൻസിസ് ഉണ്ടങ്കിലും ആൺകുട്ടികളുടെ അനാഥാലയങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. അതിനാൽത്തന്നെ ഒരു പുതിയ പുരുഷ സന്യാസ സമൂഹത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചു. അവിടത്താണയിൽ സേവനം ചെയ്യാൻ സന്നദ്ധരായ വ്യതികളെ അദ്ദേഹം തേടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മെത്രാപ്പോലീത്തയുടെ അനുവാദവും ലഭിച്ചു. ആത്മാക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്കായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സ്ഥാപനത്തിനായി 1880 ജൂലൈ 2 ന് ആന്റണി കത്താൻ എന്നയാൾ അച്ചനെ സമീപിച്ച് താൻ വൈദികനാകാനും പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഭാഗഭാക്കാകാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നെന്ന് അറിയിച്ചു. ഹാനിബാളച്ചൻ ആ മനുഷ്യനെ തന്റെ ആൺകുട്ടികളുടെ ചുമതല ഏൽപിച്ചു. 1800 ആഗസ്റ്റ് 20 ഫ്രാൻസിസ് ബൊനരിഗോയും അച്ചന്റെ ഗുണങ്ങളേയും സവിശേഷതകളെയും പറ്റി അറിഞ്ഞ് അച്ചനെ സഹായിക്കാൻ സന്നദ്ധനായി. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം വൈദിക പരിശീലനം തുടങ്ങി. 1899 ആഗസ്റ്റ് 15 ന് പട്ടം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹമാണ് ഈ സംരഭത്തിലെ ആദ്യ വൈദികൻ, അതിനുശേഷം അംഗങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടിക്കൂടി വന്നു. ഒപ്പം തന്നെ സന്യാസ പരിശീലനങ്ങളും വളർന്നു. അവർക്ക് ആവശ്യമായ പഠനവും അദ്ദേഹം സാധ്യമാക്കി. അങ്ങനെ 1897 മെയ് 16 ന് ഒരു പുതിയ സംരംഭം രൂപം കൊണ്ടു.
രണ്ടുപേരുകൾ
സമൂഹങ്ങൾക്ക് വ്യത്യസ്തങ്ങളായ പേരുകൾ നല്കിയതുപോലും പ്രാർത്ഥനയുടെയും വിചിന്തനത്തിന്റെയും ഫലമായിട്ടാണ്. കാരണം, എന്തിലും കർത്താവിന്റെ ഹിതം പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ അദ്ദേഹം പരിശ്രമിച്ചിരുന്നു. ആദ്യം “യേശുവിന്റെ തിരുഹൃദയത്തിന്റെ താത്പര്യങ്ങളുടെ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനം" എന്നു വിളിച്ചു എങ്കിലും ഇതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി “തന്റെ പാദങ്ങൾക്കു വിളക്കും പാതയിൽ പ്രകാശവുമായ” “റൊഗാത്തെ” എന്ന ചൈതന്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പേരുകൾ നൽകാനാണ് അദ്ദേഹം ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്. ധാരാളം ദൈവവിളികൾ സഭയിലേക്ക് ലഭിക്കുവാനുള്ള പ്രാർത്ഥനയെ അദ്ദേഹം Evangelical rogation എന്നും ആ സ്ഥാപനത്തെ  Institution of the Evangelical rogation എന്നും പുരുഷ സന്യാസ സമൂഹത്തെ Rogationist എന്ന ചുരുക്കപ്പേരിലും വിളിച്ചു. സന്യാസിനി കൂട്ടായ്മയെ Institute of Divine Zeal എന്നും വിളിച്ചു. പിന്നീട് സന്യസ്തരുടെ സമൂഹത്തിന് Rogationist of the Heart of Jesus എന്നും സന്യാസിനി സമൂഹത്തിന് Daughters of Divine Zeal of the Heart of Jesus എന്നും നാമകരണം ചെയ്തു.