cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
തെലുഗു സാഹിത്യം
നാടകം
ഇക്കാലത്ത് ധാരാളം നാടകസംഘങ്ങളും രൂപമെടുത്തു. (ചിന്താമണി നാടകസംഘം, ജഗന്മിത്ര നാടകസമാജം, സുരഭി തുടങ്ങിയവ). നാടിന്റെ നാനാഭാഗങ്ങളിൽ നാടകങ്ങൾ അരങ്ങേറി. ചിലകമർത്തി ലക്ഷ്മി നരസിംഹം, വഡ്ഡാദി സുബ്ബരായുലു തുടങ്ങിയ നാടകരചയിതാക്കൾ ശ്രദ്ധേയരായി. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായ മികച്ച നാടകമാണ് രാസപുത്രവിജയം. ഇച്ഛാപുരവു യജ്ഞനാരായണയാണ് ഈ നാടകം രചിച്ചത്. രജപുത്രരുടെ ധീരത ഈ നാടകത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. റോഷനാര (കൊപ്പരപു സുബ്ബറാവു), പാണ്ഡവവിജയം (തിരുപതി വെങ്കിടേശ്വരകവുലു), ശ്രീകൃഷ്ണതുലാഭാരം (മുട്ടറാസുസുബ്ബറാവു), ഖിൽജിരാജ്യപതനം (ഗുണ്ടിമേട വെങ്കടസുബ്ബറാവു), വിന്ധ്യറാണി, നാരാജു (പി. നാഗേന്ദ്രറാവു) തുടങ്ങിയ നാടകങ്ങൾ ആസ്വാദകരുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി. ബംഗാളി സാഹിത്യകാരനായ ഡി.എൽ.റോയിയുടെ ചന്ദ്രഗുപ്ത, ഷാജഹാൻ, ദുർഗാദാസ് എന്നീ നാടകങ്ങളും വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ശ്രീപാദ കാമേശ്വരറാവു ഹിന്ദി, ബംഗാളി, ഒറിയ എന്നീ ഭാഷകളിലെ ചില നാടകങ്ങൾ പരിഭാഷപ്പെടുത്തി. രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗൂറിന്റെ ചിത്ര, കർണനും കുന്തിയും തുടങ്ങിയ നാടകങ്ങൾ ബി. ഗോപാലറെഡ്ഡി വിവർത്തനം ചെയ്തു. 1896ൽ വേദംവെങ്കിടാചാര്യ ശാസ്ത്രി എഴുതിയ പ്രതാപരുദ്രീയം എന്ന നാടകം വളരെ പ്രസിദ്ധിനേടി. അനേകം പേർ വായിച്ചാസ്വദിച്ച ഈ ഉജ്ജ്വലകൃതി പല തവണ അരങ്ങിലുമെത്തി. കാകതീയ ചരിത്രത്തിലെ ഏടുകളെ ആധാരമാക്കി രചിക്കപ്പെട്ട നാടകമാണത്. ഗുരുജാഡ അപ്പാറാവുവിന്റെ കന്യാശുൽക്കം എന്ന സാമൂഹികനാടകം പാത്രസൃഷ്ടിയിലും മികച്ചു നില്ക്കുന്നു. സമൂഹത്തിലെ തിന്മകളെ നശിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ആചണ്ട വേങ്കട സാംഖ്യായനശർമ, ബാപിരാജു എന്നിവരും നാടകങ്ങൾ രചിച്ചു. വീരേശലിംഗം ധാരാളം പ്രഹസനങ്ങൾ എഴുതി.
തെലുഗു നാടകചരിത്രത്തിൽ പാനുഗണ്ടി ലക്ഷ്മിനരസിംഹറാവു(1895-1940)വിന് പ്രധാനമായ സ്ഥാനമാണുള്ളത്. നരസിംഹറാവു മികച്ച ഗദ്യകാരനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദുകപട്ടാഭിഷേകം, രാധാകൃഷ്ണ എന്നീ നാടകങ്ങൾ പുരാണകഥ ചിത്രീകരിക്കുന്നവയാണ്. കാന്താഭരണം, വൃദ്ധവിവാഹം എന്നിവ സാമൂഹികനാടകങ്ങളാണ്. അബ്ബൂരി രാമകൃഷ്ണറാവു, ശിവശങ്കരസ്വാമി എന്നിവർ കാവ്യനാടകങ്ങളും ഗേയനാടകങ്ങളും എഴുതിയവരാണ്. പിഠാപുരം യുവരാജാവായിരുന്ന ആർ.വി.യും എം.ജി. രാമറാവുവും ചില നാടകങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആലോകമുനൻഡി ആഹ്വാനം, വരൂഥിനി തുടങ്ങിയവ ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ മാത്രം. വരുഥിനിയിലെ കഥ പെദ്ദനയുടെ മനുചരിത്രയിൽ ഉള്ളതാണ്. മുദ്ദുകൃഷ്ണയുടെ രസകരങ്ങളായ ഹാസ്യനാടകങ്ങളാണ് റ്റീ കപ്പുലോതുപാന് (ചായക്കോപ്പയിലെ കൊടുങ്കാറ്റ്), ഭീമകലാപം എന്നിവ. ധാരാളം ലഘുനാടകങ്ങളെഴുതിയ പി.വി. രാജമന്നാർ രചിച്ച തപ്പെവരിദി (തെറ്റാരുടേതാണ്) മികച്ച സാമൂഹികനാടകമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാടകങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ മനോരമയ്ക്ക് പ്രധാനമായ സ്ഥാനമാണുള്ളത്. ആത്രേയ, കൊണ്ടമുടി ഗോപാലരായ തുടങ്ങിയവർ ആധുനിക നാടകവേദിക്കുവേണ്ടി നാടകങ്ങൾ രചിച്ചവരാണ്.
രൂപനവനീതം (രായപ്രോലു സുബ്ബറാവു), പ്രേമദ്വര (സ്വയം പാകുല ആദിശേഷയ്യ), നരസണ്ണഭട്ടു (വിഞ്ജാമുരിലക്ഷ്മീനരസിംഹറാവു), മദനസായകം (യെല്ലപ്പന്തുലജഗന്നാഥം) തുടങ്ങിയ നാടകങ്ങൾ പ്രത്യേക പരാമർശം അർഹിക്കുന്നു.
ഭാസൻ, ഭവഭൂതി തുടങ്ങിയവരുടെ നാടകങ്ങൾ തെലുഗുവിൽ വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ബോയി ഭീമണ്ണയുടെ രാഗവാസിഷ്ഠം എന്ന നാടകവും മികച്ച കലാസൃഷ്ടിയാണ്. മണ്ഡലപർത്തി ഉപേന്ദ്രശർമ, പിനിസെട്ടി ശ്രീരാമമൂർത്തി, ചെറുലവാഡ പിച്ചയ്യ, ചില്ലാറ ഭവനാരായണ എന്നിവർ ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലെ മികച്ച നാടകകൃത്തുക്കളാണ്.
ആധുനികകാലത്ത് ധാരാളം ലഘുനാടകങ്ങളും ഏകാങ്ക നാടകങ്ങളും തെലുഗുവിൽ രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പാശ്ചാത്യ കൃതികൾ തന്നെയാണ് ഇവിടെയും പ്രചോദനമേകിയത്. അവയ്ക്ക് സംസ്കൃത നാടകങ്ങളോട് കടപ്പാടൊന്നുമില്ല. പാശ്ചാത്യനാടകങ്ങളോടുള്ള കടപ്പാട് സങ്കേതത്തെമാത്രം സംബന്ധിക്കുന്നതാണ്. ബർണാഡ് ഷാ, ഇബ്സൻ, ചെക്കോഫ് തുടങ്ങിയവരുടെ നാടകങ്ങൾ വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുകയും ഉണ്ടായി.
തെലുഗു സാഹിത്യത്തിൽ ചരിത്രനാടകങ്ങൾക്കും പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥാനമാണുള്ളത്. മാറേമന്ദരാമറാവു മൂന്ന് ചരിത്രനാടകങ്ങൾ രചിച്ചു. ഒരു നാടകത്തിൽ ഛായയും ചന്ദ്രഗുപ്തനും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം ചിത്രീകരിക്കുന്നു. കടയവേമന് തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം കൊടുക്കുന്ന കുമാരഗിരി റെഡ്ഡിയുടെ കഥ മറ്റൊരു നാടകത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മൂന്നാമത്തെ നാടകം കൃഷ്ണദേവരായർ തിമ്മരസുവിനു നല്കുന്ന ശിക്ഷയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടതാണ്. മുദ്ദുകൃഷ്ണയും സത്യനാരായണയും അനാർക്കലിയുടെ കഥ നാടകമാക്കി. കൊമ്പല്ലെ ജനാർദ്ദനറാവു(1907-37)വിന്റെ താൻസൻ, മല്ലാഡി അവധാനിയുടെ താര, ശ്രീപാദസുബ്രഹ്മണ്യ ശാസ്ത്രിയുടെ രാജരസു എന്നിവ ശ്രദ്ധേയങ്ങളായ ചരിത്രനാടകങ്ങളാണ്. ധർമവരം രാമകൃഷ്ണമാചാരിയുടെ ശിവജി വളരെ പ്രസിദ്ധി നേടിയിട്ടുണ്ട്. 1949-ൽ രചിക്കപ്പെട്ട ഈ കൃതി ഹിന്ദു-മുസ്ലിം ഐക്യത്തിന് പ്രാധാന്യം കല്പിക്കുന്നു. പാനുഗണ്ഡിയുടെ പ്രചണ്ഡചാണക്യം മൌര്യകാലഘട്ടത്തിന്റെ പുനരാവിഷ്കാരം നടത്തുന്നു. പുരാണ കഥാപാത്രങ്ങളായ ശബരി, രേണുക, ശർമിഷ്ഠ എന്നിവരെക്കുറിച്ചും നാടകങ്ങൾ രചിക്കപ്പെട്ടു.
തെലുഗുവിൽ അനവധി സാമൂഹിക നാടകങ്ങൾ ഉണ്ട്. 1880ൽ വാവിള്ള വാസുദേവശാസ്ത്രി രചിച്ച നന്ദകരാജ്യമാണ് തെലുഗുവിലെ ആദ്യത്തെ സാമൂഹിക നാടകം. സാമൂഹിക നാടകരംഗത്തെ അതികായനാണ് പി.വി. രാജമന്നാർ. ഏമിമഗവല്ലു അദ്ദേഹം രചിച്ച മികച്ച സാമൂഹിക നാടകം എന്ന അംഗീകാരം നേടി. ദയ്യാലലങ്കാ എന്ന നാടകത്തിന് തൊട്ടടുത്ത സ്ഥാനം നല്കാം. നാർലവെങ്കിടേശ്വര റാവുവിന്റെ ലഘുനാടകസമാഹാരമാണ് കൊട്ടഗദ്ദ (പുതുമണ്ണ്). സ്വാമിശിവശങ്കരശാസ്ത്രിയുടെ സ്ത്രീവിരോധിയും ഗണനീയം തന്നെ. എം. വിശ്വനാഥ കവിരാജ രസകരങ്ങളായ നാടകങ്ങൾ രചിച്ചു. ഹാസ്യവും ആക്ഷേപഹാസ്യവും നിറഞ്ഞവയാണ് ബി. നാഗരാജാമാത രചിച്ച നവകവി, മിസലപക്ഷുലു തുടങ്ങിയ നാടകങ്ങൾ. സ്ത്രീപക്ഷ ചിന്തകൾ നിറഞ്ഞവയാണ് ഗുഡിപാടി വെങ്കടാചലം രചിച്ച ഭാനുമതി, പങ്കജം എന്നീ നാടകങ്ങൾ. മാഞ്ചർല ഗോപാലറാവു ഹിരണ്യ കശിപു എന്ന നാടകത്തിൽ ഹിരണ്യ കശിപുവിനെ കമ്യൂണിസ്റ്റായി അവതരിപ്പിച്ചു. മൊക്കപാടി നരസിംഹശാസ്ത്രിയും ജി.വി. കൃഷ്ണറാവുവും ശ്രദ്ധേയരായ നാടകകൃത്തുക്കളാണ്. കെ.വൈകുണ്ഠറാവു ബംഗാളിയിൽനിന്ന് ഗൃഹപ്രവേശവും മറ്റു ചില നാടകങ്ങളും പരിഭാഷപ്പെടുത്തി. മഹാകവി രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗൂറിന്റെ എട്ട് നാടകങ്ങൾ അദ്ദേഹം വിവർത്തനം ചെയ്തു. ഇക്കൂട്ടത്തിൽ കചദേവയാനിയും ചിത്രാംഗദയുമുണ്ട്.
നോറി നരസിംഹശാസ്ത്രി തെനെതെട്ടേ എന്ന ലഘുനാടക സമാഹാരം 1950-ൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി. ചെറുപ്പകാലത്ത് ശാസ്ത്രി എഴുതിയ സോമനാഥവിജയത്തിലുപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് സംഭാഷണഭാഷയാണ്. ബോയി ഭീമണ്ണ എഴുതിയ പഡിപൊട്ടുണ്ണ അദ്ദുഗൊഡലു ശ്രദ്ധേയമായ ഏകാങ്കനാടകമാണ്. ജി. ത്രിപുരസുന്ദരി എഴുതിയ ആറ് ഏകാങ്കനാടകങ്ങൾക്ക് 1955-ൽ സംസ്ഥാന അവാർഡ് ലഭിക്കുകയുണ്ടായി. കൊപ്പരപു സുബ്ബറാവു എഴുതിയ റോഷനാരയ്ക്കും താരാശശാങ്കത്തിനും ജനപ്രീതി ലഭിക്കുകയുണ്ടായി. കുറ്റാന്വേഷണ ഏകാങ്കനാടകവിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട കൊർറപാടി ഗംഗാധരറാവുവിന്റെ പ്രാർഥന വളരെ രസകരമാണ്.
തെലുങ്കാനയിലെ പ്രസിദ്ധരായ ഏകാങ്കനാടകരചയിതാക്കളാണ് എ.ആർ.കൃഷ്ണ, അംബടിപുഡി വെങ്കടരത്നം, ഭമിഡിപാടി രാധാകൃഷ്ണ, വിഡിയാലാ ചന്ദ്രശേഖരറാവു എന്നിവർ. പതിത, വിലുവലു (മൂല്യങ്ങൾ) തുടങ്ങിയ ചെറുനാടകങ്ങൾ എഴുതിയ ഗൊല്ലാപുഡി മാരുതിറാവുവും ശ്രദ്ധേയനാണ്. വിലുവലു എന്ന ചെറുനാടകത്തിൽ സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങളേയില്ല. കേശവപന്തുല നരസിംഹശാസ്ത്രി പൊതുക്കുചി സാംബവശാസ്ത്രി, ഗോരാശാസ്ത്രി എന്നിവർ രചിച്ച നാടകങ്ങൾ അഭിനയിക്കുന്നതിനും വായിക്കുന്നതിനും അനുയോജ്യമാണ്.
സാമൂഹിക വിഷയങ്ങൾ അടിസ്ഥാനമാക്കി രചന നടത്തിയ ആധുനിക നാടകകൃത്തായ അംഗരസൂര്യറാവു(1928-)വിന്റെ നീളിതരാളു, ഇതിദാരുകാടു, ചന്ദ്രസേന, ഗാലിഗോപുര, സംസാരസാഗര എന്നീ നാടകങ്ങളും കലോദ്ധാരകുലു, പാപിഷ്ടി ദബ്ബു, എനിമിദിനദികളു, ശ്രീമതുളു, പുരാപലകുലു എന്നീ ഏകാങ്കങ്ങളും ജനപ്രീതി നേടിയവയാണ്. തെലുഗു നാടകത്തെപ്പറ്റി പഠനങ്ങൾ നടത്തിയ പി.എസ്.ആർ. അപ്പാറാവു (1923-) താജ്മഹൽ എന്ന നാടകവും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ആലൂരി സീതാരാമരാജു (1960), സികന്ദർ (1962), ഗൌതമബുദ്ധ (1963) തുടങ്ങിയ ചരിത്രനാടകങ്ങളും സമർപ്പണം (1957) എന്ന ഹ്രസ്വനാടകവും രചിച്ച ആകുല സുബ്രഹ്മണ്യം (1929-) ഈടുറ്റ സംഭാവനകൾ നല്കി. ലോഡ് ബൈറണിന്റെ ലൌ ഇൻ ദ് ഡെസർട്ട് എന്ന നാടകത്തിന്റെ വിവർത്തനമാണ് അടവിഗാചനവെന്നല (1954). ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ആലൂരി സീതാരാമരാജു റഷ്യൻ ഭാഷയിലേക്കു വിവർത്തനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. തിക്കണ വിജ്ഞാനപീഠത്തിന്റെ അധ്യക്ഷനാണ് ആകുല സുബ്രഹ്മണ്യം.
പരിവർത്തന എന്ന നാടകത്തിന്റെ രചനയിലൂടെ അംഗീകാരം നേടിയ എഴുത്തുകാരനാണ് ആചാര്യ ആത്രേയ. കിളമ്പി വെങ്കട നരസിംഹാചര്യലു എന്നാണ് യഥാർഥനാമം. ഏനുഡു (1947), എൻ.ജി.ഒ. (1949), ഭയം (1961), വിശ്വസന്ധി (1953), കപ്പലു (1954) തുടങ്ങിയ നാടകങ്ങളും പ്രഗതി, എവരു ദെങ്ഗ, വരപ്രസാദ തുടങ്ങിയ ഏകാങ്കങ്ങളും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖ്യ കൃതികളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ദാരിദ്യ്രംകൊണ്ടു വലയുന്ന പാവപ്പെട്ട ഒരു ഗുമസ്തന്റെ ദുരിതങ്ങളാണ് എൻ.ജി.ഒ. എന്ന നാടകത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. ഇത് തെലുഗു നാടകരംഗത്ത് റിയലിസത്തിന്റെ പുതിയ മാനം സൃഷ്ടിച്ചു. നാടകരംഗത്തെന്നപോലെ ചലച്ചിത്രരംഗത്തും ആത്രേയയുടെ സംഭാവനകൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്.
സപ്തപദി, മരനി മനീഷി എന്നീ നാടകങ്ങളും പരിഷ്കൃതി-ഉദ്ധാരകുലു, നൂതനപാദഹാരു - ചരിത്രഹിനുലു എന്നീ ഏകാങ്കങ്ങളും രചിച്ച കപ്പഗന്തുല മല്ലികാർജുനറാവു (1937-) ആധുനിക നാടകകൃത്തുക്കളിൽ പ്രമുഖനാണ്. അമച്വർ നാടകവേദിയുടെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കി അതിനുവേണ്ടി തീവ്രയത്നം നടത്തിയ നാടക രചയിതാക്കളിൽ പ്രമുഖനാണ് ഭമിടിപാടി കാമേശ്വരറാവു (1897-1958). ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ നാടകങ്ങളും അമച്വർ നാടകവേദിക്കുവേണ്ടി രചിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. പല നാടകങ്ങളുടെയും പ്രമേയം കടംകൊണ്ടതാണെങ്കിലും അവയിലെല്ലാം കാമേശ്വരറാവുവിന്റെ സ്വതസ്സിദ്ധമായ രചനാശൈലി വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നതു കാണാം. എവൽ ഗോദവ വല്ലാഡി (1940), രെണ്ടരെല്ലു (1942), സ്വരാജ്യം (1953), നമതെ നെഗ്ഗിന്ദി എന്നിവ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖ്യ രചനകളിൽപ്പെടുന്നു.
കൂർമ വേണുഗോപാലസ്വാമി (1903-) നാടകകല സൈദ്ധാന്തികമായും പ്രായോഗികമായും അഭ്യസിക്കുകയും അത് അരങ്ങിൽ പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ അശ്രാന്തപരിശ്രമം മൂലമാണ് തെലുഗു അമച്വർ നാടകരംഗം ഇന്നത്തെ നിലയിൽ അഭിവൃദ്ധി കൈവരിച്ചത്. ആന്ധ്ര സർവകലാശാലയിലെ രംഗവേദിയും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയത്തിൽനിന്ന് ഉടലെടുത്തതാണ്. ആന്ധ്രയിൽ ലിറ്റിൽ തിയെറ്റർ സ്ഥാപിക്കുന്നതിലും ഇദ്ദേഹം സജീവ പങ്കു വഹിച്ചു. തെലുഗു ഡ്രാമ, ഇബ്സൻ: എ സെന്റിനറി എസ്റ്റിമേറ്റ് എന്നിവയാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖ്യകൃതികൾ. സഹധർമിണിയുമായി സഹകരിച്ച് നിരവധി നാടകങ്ങളും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
നൂറിലേറെ നാടകങ്ങൾ രചിച്ച കൊർറപാടി ഗംഗാധരറാവുവിന്റെ സംഭാവനകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഏകാങ്കനാടകങ്ങളാണ്. തെലുഗുകോപം, ഗുഡ്ഡിലോകം, തേരാതൊനരാ, നിജരുപാലു, കമല, യഥാരാജ തഥാപ്രജ, ഡിറ്റക്റ്റീവ്, നാനാലോതനു, രാഗശോഭിത എന്നിവ മുഖ്യ കൃതികളിൽ ചിലതാണ്. 1952-ൽ കൊർറപാടി ഗംഗാധരറാവു 'കലാവാണി' എന്ന പേരിൽ ഒരു നാടകവേദിക്കു തുടക്കം കുറിച്ചു. അനേകം നടന്മാരും നാടകസംവിധായകരും ഈ സ്ഥാപനത്തിൽ പരിശീലനം നേടി. ഒട്ടേറെ നാടകങ്ങൾക്കു കൊർറപാടി സംവിധാനം നിർവഹിച്ചു. നാടികാപഞ്ചവിംശതി എന്ന പേരിൽ ആന്ധ്രപ്രദേശ് സാഹിത്യ അക്കാദമിക്കുവേണ്ടി 25 ആധുനിക തെലുഗു നാടകങ്ങളുടെ സമാഹാരം ഇദ്ദേഹം പ്രസാധനം ചെയ്യുകയുണ്ടായി. ഗണപതിരാജ അച്യുതരാമരാജു (1924-) നിരവധി നാടകങ്ങൾ രചിക്കുകയും സംവിധാനം ചെയ്ത് അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ബ്രഹ്മ (1952), മഹാരാജശ്രീ (1952), തീർപ്പു ചിന്നപില്ലലു (1953), വിനായകുടിപെല്ലി (1957) എന്നീ നാടകങ്ങൾ ഏറെ ജനപ്രീതി നേടി.
ഗദ്യസാഹിത്യം
വൈകിപ്പിറന്നതാണ് തെലുഗു ഗദ്യം. നന്നയന്റെ കാലംതൊട്ടുതന്നെ ഗദ്യം സാഹിത്യത്തിൽ പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു (11-ാം ശതകം). എന്നാൽ അത്തരം ഗദ്യഭാഗങ്ങൾ കാവ്യഭാഷയിൽ എഴുതപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. ഗദ്യം മധുര നായ്ക്കന്മാരുടെ ഭരണകാലത്ത് പുഷ്ടിപ്രാപിച്ചു. സമുഖം വെങ്കടകൃഷ്ണപ്പ (1680-1750) ജൈമിനിഭാരതവും ശാർങ്ഗധര ചരിത്രവും ഗദ്യത്തിലെഴുതി. കൃഷ്ണപ്പയുടെ കൃതികളിൽ സംഭാഷണഭാഷ അങ്ങിങ്ങായി കാണുന്നു. 1730 അടുപ്പിച്ച് കലുവവീരരാജൂ (1680-1750) മഹാഭാരതം ഗദ്യത്തിലെഴുതി. റാവിപാടി ഗുരുമൂർത്തി ശാസ്ത്രി വിക്രമാർക്കകഥകൾ 1819-ലും പഞ്ചതന്ത്രകഥകൾ 1834-ലും പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി. ശുകസപ്തതി കഥളു (രാമസ്വാമിശാസ്ത്രി), ഹരിശ്ചന്ദ്രകഥ (1840 - നരസിംഹശാസ്ത്രി), വിജയവിലാസവചനം (1841 - രംഗശാസ്ത്രി) എന്നീ കൃതികൾ അനേകം തവണ പാഠപുസ്തകങ്ങളായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. സി.പി.ബ്രൌണിനെപ്പോലെയുള്ള പാശ്ചാത്യ പണ്ഡിതന്മാരും തെലുഗു ഗദ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയെ സഹായിച്ചു. കൃഷ്ണദേവരായരുടെ കാലത്തു ജീവിച്ചിരുന്ന താതാചാരിയുടെ കഥകൾ സി.പി. ബ്രൌൺ ശേഖരിച്ചു പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി.
ചിന്നയസൂരി സ്വന്തം രചനകൾകൊണ്ട് ഗദ്യത്തിന്റെ പുരോഗതി തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മിത്രഭേദ, മിത്രലാഭ എന്നീ കൃതികൾ 1853-ൽ എഴുതപ്പെട്ടു. കൃത്രിമത്വവും താളാത്മകതയുമാർന്ന കാവ്യഭാഷയിൽ എഴുതപ്പെട്ട ആ കൃതികൾ ആസ്വദിക്കാൻ പലർക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. അറുപതോളം വർഷം ആ കൃതികൾ പാഠപുസ്തകങ്ങളായിരുന്നു. ആധുനിക തെലുഗു ഗദ്യത്തിന്റെ പിതാവായി അറിയപ്പെടുന്ന എഴുത്തുകാരനാണ് വിരേശലിംഗം പന്തുലു. അദ്ദേഹം കൈവയ്ക്കാത്ത സാഹിത്യശാഖകളില്ല. അദ്ദേഹം ചാൾസ് ലാംബിന്റെ ഷെയ്ക്സ്പിയർ കഥകൾ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിട്ടുമുണ്ട്.
ജീവചരിത്രം-ആത്മകഥ
ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യവുമായി പരിചയപ്പെട്ടതിനുശേഷമാണ് തെലുഗുവിലെ സാഹിത്യകാരന്മാർ ജീവചരിത്രത്തിന്റെയും ആത്മകഥയുടെയും മേഖലയിലേക്കു കടന്നത്. ആദ്യകാല ജീവചരിത്രങ്ങൾ ഇംഗ്ലീഷിൽനിന്നുള്ള തർജുമകളായിരുന്നു. 1856ൽ ജോൺ ബനിയന്റെ ജീവചരിത്രം തെലുഗുവിലേക്കു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. വീരേശലിംഗം പന്തുലു ജീസസ്, ഷെല്ലി, വിക്ടോറിയാ മഹാരാജ്ഞി എന്നിവരുടെ ജീവചരിത്രങ്ങൾ എഴുതി. 1897-ൽ ചൈതന്യന്റെ ജീവചരിത്രം പ്രസിദ്ധീകൃതമായി. സാമുവൽ ജോൺസന്റെ 'കവികളുടെ ജീവിതചരിത്രങ്ങ'ളെ മാതൃകയാക്കിക്കൊണ്ട് ഗുരുജാഡ ശ്രീരാമമൂർത്തി കവിജീവിതമുലു എഴുതി. ഗുരുജാഡ ശ്രീരാമമൂർത്തി ബെൻഡപുഡി അന്നമാമന്ത്രി, തുമ്മരുസു, ഭാസ്ക്കരമന്ത്രി, സ്വാമി വിദ്യാരണ്യ തുടങ്ങിയ ജീവചരിത്രങ്ങൾ രചിച്ചു. ഈ ജീവചരിത്രങ്ങളെല്ലാംതന്നെ 19-ാം ശതകത്തിന്റെ അന്ത്യഘട്ടത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകൃതമായി. ഏതാനും മഹതികളുടെ ജീവചരിത്രങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുചേർത്ത് 1900ത്തിൽ രായസം വെങ്കടശിവുഡു ഒരു ഗ്രന്ഥം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. അച്ചമാംബ ഭണ്ഡാരുവും വാവിള്ള വെങ്കടശിവാവാധാനിയും ജീവചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങൾ എഴുതി. ഇക്കാലത്ത് ശിവജിയുടെ ജീവചരിത്രത്തിന് കെ.വി.ലക്ഷ്മണറാവു രൂപംനല്കി. അത് മികച്ച ഒരു സൃഷ്ടിയായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു. 1946-ൽ ഗിഡുഗു രാമമൂർത്തിയുടെ ജീവിതകഥ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രൻ സീതാപതി രചിച്ചു. ഗൊർറപാടി വെങ്കടസുബ്ബയ്യ, ചിരന്തനനന്ദസ്വാമി, കോനാ വെങ്കടരായശർമ തുടങ്ങിയവരും ജീവചരിത്ര മേഖലയ്ക്കു സംഭാവനകൾ നല്കി. കന്ദുകുറി വീരേശലിംഗം (1848-1919), ഗുരുജാഡ അപ്പാറാവു (1861-1915), ഗിഡുഗു രാമമൂർത്തി (1862-1940), കൊമ്മരസു ലക്ഷ്മണറാവു (1877-1923), കാശിനാഥുനി നാഗേശ്വരറാവു (1867-1938), മാഡപാടി ഹനുമന്തറാവു എന്നിവരും ജീവചരിത്രശാഖയെ വളർത്തി.
ശൃംഗാരകവി സർവരായകവി ശിവജിയുടെ ജീവചരിത്രം മികച്ച ശൈലിയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ഹരിസർവോത്തമറാവുവിന്റെ എബ്രഹാം ലിങ്കണും എണ്ണപ്പെട്ട ജീവചരിത്രമാണ്. അട്ടിലി സൂര്യനാരായണയുടെ മഹാകവി രവീന്ദ്ര രസകരമായ ജീവചരിത്രഗ്രന്ഥമാണ്. വീരേശലിംഗത്തെക്കുറിച്ച് ബസവരാജു എഴുതിയ ജീവചരിത്രവും പരാമർശം അർഹിക്കുന്നു. വീരേശലിംഗം ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെയാണ് തൊലേടി വെങ്കടസുബ്ബറാവു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു ജീവകഥയെഴുതിയത്. സാമൂഹികപരിഷ്കർത്താവും ഒന്നാംകിട ഗദ്യരചയിതാവും കവിയുമായ റാവുബഹദൂർ കെ. വീരേശലിംഗത്തിന്റെ ജീവചരിത്രം എഴുതുക എന്ന കൃത്യം അഭിമാനപൂർവം താൻ ഏറ്റെടുക്കുന്നുവെന്ന് വെങ്കിട സുബ്ബറാവു ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ മുഖവുരയിൽ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. പുണ്ഡ്ലരാമകൃഷ്ണയ്യ, കാമരാജു ഹനുമന്തറാവു, വാവിള്ള വെങ്കിടേശ്വരശാസ്ത്രി എന്നിവർ മികച്ച ജീവചരിത്രങ്ങൾ എഴുതിയവരാണ്. ഗോഖലെ, തിലകൻ, നവറോജി, റാനഡേ, രാമകൃഷ്ണ പരമഹംസൻ, വിവേകാനന്ദൻ, ആനി ബെസന്റ,് അരവിന്ദഘോഷ് എന്നിവരുടെ ജീവചരിത്രങ്ങൾ വാവിള്ള വെങ്കടേശ്വരശാസ്ത്രി രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
തെലുഗു കവികളെ നിരൂപണാത്മകമായി വിലയിരുത്തുന്ന ജീവചരിത്രകൃതിയാണ് 1950ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ആന്ധ്രകാവുലുചരിത്ര. കന്ദുകൂറിവീരേശലിംഗമാണ് ഇതിന്റെ രചയിതാവ്. ഈ കൃതിയുടെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തെത്തുടർന്ന് ഇത്തരത്തിലുള്ള അനേകം ജീവചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങൾ പുറത്തുവന്നു. കവിത്വവേദി കെ.വി. നാരായണറാവുവിന്റെ ആന്ധ്രവാങ്മയചരിത്രസംഗ്രഹമു �(1951), ചാഗണ്ടി ശേഷയ്യയുടെ ആന്ധ്രകവിതരംഗിണി (1958), ബുലുസു വെങ്കടരമണയ്യയുടെ ആന്ധ്രകവിസപ്തതി (1956), ആരുദ്രയുടെ സമഗ്രആന്ധ്രസാഹിത്യമു (1968), എന്നിവ ഈ വിഭാഗത്തിലുൾപ്പെടുന്ന ശ്രദ്ധേയ കൃതികളാണ്. കാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ട ജീവചരിത്ര ഗ്രന്ഥമാണ് ഇന്ദ്രഗണ്ടി ശ്രീകണ്ഠശർമയുടെ സാഹിത്യപരിചയം (1978).
ചരിത്രപുരുഷന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള ജീവചരിത്രങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ജനപ്രീതിയാർജിച്ച കൃതിയാണ് കെ.വെങ്കടേശ്വരശാസ്ത്രി രചിച്ച ആന്ധ്രകേസരി തംഗുട്ടൂരി പ്രകാശം പന്തുലുവിന്റെ ജീവിതകഥ (1966). ഒരു പാവപ്പെട്ടകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച പന്തുലു 'പ്രകാശം' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തിയുടെ അത്യുന്നതങ്ങളിൽ എത്തിയ കഥയാണിത്. ഈ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട മറ്റൊന്നാണ് കനക് പ്രവാസിയുടെ ആന്ധ്രരക്നദുഗ്ഗിരാല ഗോപാലകൃഷ്ണയ്യ. ഭാഷാപണ്ഡിതനും സംഗീതാചാര്യനുമായ ശ്രീഅജ്ജദ ആദി ഭട്ലനാരായണദാസിന്റെ ജീവിതകഥയായ പൂർണപുരുഷുഡു ഇത്തരത്തിൽ മറ്റൊരു മികച്ച ഗ്രന്ഥമാണ്. യാമിജാല പദ്മനാഭ സ്വാമിയാണ് ഈ കൃതിയുടെ രചയിതാവ്.
സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കളായ ചിലകമർത്തി ലക്ഷ്മീനരസിംഹം, ഉന്നവ ലക്ഷ്മീനാരായണ, ബ്രഹ്മശ്രീ രഘുപതി വെങ്കടരത്നം നായിഡു മുതലായവരുടെയും പണ്ഡിതന്മാരായ ഗിഡുഗു രാമമൂർത്തി, ചിന്നയ്യസൂരി മുതലായവരുടെയും സംഗീതാചാര്യന്മാരായ ത്യാഗരാജൻ, അന്നമാചാര്യ, ക്ഷേത്രയ്യ തുടങ്ങിയവരുടെയും ജീവചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങൾ തെലുഗു ജീവചരിത്ര സാഹിത്യത്തിനു മുതൽക്കൂട്ടാണ്. ആന്ധ്രക്കാരല്ലാത്ത മഹനീയരുടെ ജീവചരിത്രങ്ങളിൽ ഝാൻസി ലക്ഷ്മി (1973), നാനാ ഫർനാവിസ് (1976), സർദാർ പട്ടേൽ (1978), ദേശബന്ധു ചിത്തരഞ്ജൻദാസ് (1978) എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു. ആത്മീയഗുരുക്കളായ ശ്രീരാമകൃഷ്ണപരമഹംസൻ, സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ, ഗുരുനാനാക്ക്, സ്വാമി ദയാനന്ദസരസ്വതി മുതലായവരുടെ ജീവചരിത്രങ്ങളും ഏറെ പ്രചാരം നേടിയവയാണ്.
ആധുനികരായ ജീവചരിത്രകാരന്മാരിൽ പ്രമുഖനായ ഗ്രിഗോറപ്പെടി വെങ്കടസുബ്ബയ്യ പ്രസിദ്ധ ബംഗാളി നോവലിസ്റ്റായ ശരത്ചന്ദ്ര ചാറ്റർജിയെപ്പറ്റി രചിച്ച ശരത് ദർശനം (1955) പ്രത്യേക പരിഗണന അർഹിക്കുന്നു. ചിലകമർത്തി മൂന്ന് വാല്യങ്ങളിലായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മഹാപുരുഷ ജീവിതമുലു പോലുള്ള സമാഹാരങ്ങളും ജീവചരിത്രശാഖയെ പരിപോഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
തെലുഗുവിൽ ആത്മകഥ ആദ്യമായി എഴുതിയത് വീരേശലിംഗമാണ്. 1910-ൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വീയ ചരിത്ര പ്രകാശിതമായി. ചിന്നയസൂരി സ്വന്തം കഥ സ്വചരിത്രം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ചെല്ലപ്പിള്ള വെങ്കടശാസ്ത്രി, രായസം വെങ്കടശിവുഡു, പാനുഗണ്ടി നരസിംഹറാവു, ചിലകമർത്തി നരസിംഹറാവു എന്നിവരും ആത്മകഥാരംഗത്ത് പ്രശോഭിച്ചു. ആന്ധ്രകേസരി പ്രകാശത്തിന്റെ ആത്മകഥ ചെറുതെങ്കിലും മനോഹരമാണ്. വളരെ താഴ്ന്ന നിലയിൽനിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന കെ.എൻ. കേസരി ഹൃദ്യമായ രീതിയിൽ ആത്മകഥ എഴുതി. ഗാന്ധിജിയു ടെയും നെഹ്റുവിന്റെയും ആത്മകഥകൾ തെലുഗുവിലേക്ക് പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയത് വേലൂരി ശിവരാമശാസ്ത്രി, മുടിഗണ്ടി ജഗണ്ണശാസ്ത്രി എന്നിവരാണ്. ലളിതമായ ഭാഷയിൽ എഴുതപ്പെട്ട ഒരാത്മകഥയാണ് അയ്യദേവര കാലേശ്വരറാവുവിന്റെ നാ ജീവിതകഥ-നവ്യാന്ധ്രമു (എന്റെ ജീവിതകഥ- നവ്യആന്ധ്ര). കാലേശ്വരറാവു ജീവിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടം ഈ മികച്ച കൃതിയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. പിഠാപുരത്തെ ദസരി ലക്ഷ്മണ സ്വാമിയുടെ ആത്മകഥയ്ക്ക് (1956) തെലുഗു ആത്മകഥകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ മികച്ച സ്ഥാനമാണുള്ളത്. 1900 മുതൽ 1950 വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിന്റെ സാമൂഹിക, സാംസ്കാരിക ചരിത്രം ഈ ആത്മകഥയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. ശ്രീപാദസുബ്രഹ്മണ്യശാസ്ത്രിയുടെ ജ്ഞാപകലു, എ. കമലേശ്വരറാവുവിന്റെ നജീവിതമുനവ്യാന്ധ്രമു (1959), ആചണ്ഡ ജാനകീറാമിന്റെ നാസ്മൃതിപഥമുലോ സാഗുതുണ്ണയാത്ര (1960) എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങളും തെലുഗു ആത്മകഥാ സാഹിത്യത്തിന് മുതൽക്കൂട്ടാണ്. ഭാഷാശൈലിയുടെയും രചനാശൈലിയുടെയും സവിശേഷതകൾകൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയമായ കൃതികളാണ് നാദിംപിള്ളി വെങ്കടലക്ഷ്മിനരസിംഹറാവു, ദുവ്വുരി വെങ്കടരമണശാസ്ത്രി, തെന്നേടി ഹേമലത എന്നിവരുടെ ആത്മകഥകൾ. അതിസൂക്ഷ്മമായ ഫലിതത്താലും പുതുമയുടെ സ്പർശത്താലും ആകർഷകമാണ് നാദിംപിള്ളി വെങ്കടലക്ഷ്മി നരസിംഹറാവുവിന്റെ (1889-1978) ആത്മകഥ. ആന്ധ്രസർവകലാശാലയിലെ പ്രസിദ്ധ പണ്ഡിതനും തെലുഗു വൈയാകരണനുമാണ് ദുവ്വുരി വെങ്കട രമണശാസ്ത്രി (1898-1976). പ്രസിദ്ധ നോവൽകർത്രിയായ തെന്നേടി ഹേമലതയുടെ ആത്മകഥ നർമമധുരവും നിശിതവുമാണ്.
മഹാത്മാഗാന്ധി, ജവാഹർലാൽ നെഹ്റു തുടങ്ങിയ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളുടെ ആത്മകഥകൾ തുമ്മല സീതാരാമമൂർത്തി ചൌധുരി (ജനനം -1901) പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഉപന്യാസം-സാഹിത്യനിരൂപണം
തെലുഗുവിലെ ആദ്യത്തെ ഉപന്യാസകാരൻ സാമിനേനിമുദ്ദു നരസിംഹനായിഡുവാണ്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹിതസൂചിനിയിൽ ഒട്ടേറെ ഉപന്യാസങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഉപന്യാസ ശാഖയുടെ വളർച്ചയ്ക്കു സഹായകമായിത്തീർന്നത് ഇംഗ്ളീഷ് ഭാഷയിലുള്ള ഉപന്യാസങ്ങളാണ്. കന്ദുകുറി വീരേശലിംഗമാണ് രണ്ടാമത്തെ ഉപന്യാസകാരൻ. അദ്ദേഹം ലളിതമായ ഭാഷയിൽ ഉപന്യാസങ്ങൾ രചിച്ചു. ദുഗ്ഗിരാല വെങ്കടസൂര്യപ്രകാശറാവു അക്കാലത്തെ പ്രസിദ്ധനായ ഒരു ഉപന്യാസകാരനാണ്. 19-ാം ശതകത്തിന്റെ അവസാന വർഷങ്ങളിൽത്തന്നെ തെലുഗു ഭാഷയെക്കുറിച്ചും തെലുഗു സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഉപന്യാസങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകൃതങ്ങളായി. വാവിലാലാ വാസുദേവശാസ്ത്രി ആന്ധ്രഭാഷ എന്ന പ്രബന്ധം 1861ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. പിംഗളി സുരനയെക്കുറിച്ച് പി.ദക്ഷിണാമൂർത്തി ഒരു പ്രബന്ധം രചിക്കുകയുണ്ടായി. ആർ.ഗോപാലറാവു, വെണ്ണേറ്റി രാമചന്ദ്രറാവു, കാശിഭട്ല ബ്രഹ്മയ്യ ശാസ്ത്രി, ഗിഡുഗു വെങ്കടരാമമൂർത്തി, മുത്ത്നൂറി കൃഷ്ണറാവു, കെ.വി. ലക്ഷ്മണറാവു, അക്കിരാജു ഉമാകാന്തം തുടങ്ങിയവർ സാഹിത്യനിരൂപണങ്ങളും മറ്റു തരത്തിലുള്ള പ്രബന്ധങ്ങളും രചിച്ചവരാണ്.
തെലുഗു സാഹിത്യ നിരൂപണം ആധുനിക ഘട്ടത്തിലെത്തിയത് സി. രാമലിംഗറെഡ്ഡിയുടെ വരവോടുകൂടിയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതതത്ത്വവിചാരമു വളരെ പ്രസിദ്ധി നേടി. തെലുഗു മഹാഭാരതത്തെക്കുറിച്ച് പ്രബന്ധം രചിച്ച ഭൂപതി ലക്ഷ്മി നാരായണറാവു ഇക്കാലത്തെ ശ്രദ്ധേയനായ ഒരു ഉപന്യാസകാരനാണ്. ദിപാല പിച്ചയ്യ ശാസ്ത്രി, നന്ദൂരിബംഗാരയ്യ, കൊറാഡ രാമകൃഷ്ണയ്യ, നിഡദവോലു വെങ്കടറാവു, ഗണ്ഡിജോഗി സോമയാജി, ദിവാകർല വെങ്കടാവധാനി, ഖണ്ഡവല്ലി ലക്ഷ്മിരഞ്ജനം, കുറുഗണ്ടി സീതാരാമഭട്ടാചാര്യ, പില്ലലമർറി വെങ്കട ഹനുമന്തറാവു, മദ്ദുകൂറി ചന്ദ്രശേഖരറാവു, ജമ്മല മഡുകു മാധവരാമശർമ, പഞ്ചാഗ്നുല ആദിനാരായണ ശാസ്ത്രി, ജി.വി. സീതാപതി തുടങ്ങിയവർ ഗണനീയരായ ഉപന്യാസകാരന്മാരാണ്. ആന്ധ്രമഹാഭാരതോപന്യാസമുലു 1955-ലും ആന്ധ്രമഹാഭാഗവതോപന്യാസമുലു 1957ലും പ്രസിദ്ധീകൃതമായി. വിശ്വനാഥ സത്യനാരായണ, വേഡാല തിരുവെങ്കലാചാര്യുലു തുടങ്ങിയവരാണ് ആദ്യഗ്രന്ഥത്തിലെ ഉപന്യാസങ്ങൾ രചിച്ചിരിക്കുന്നത്. രണ്ടാമത്തെ ഗ്രന്ഥത്തിലെ പ്രബന്ധങ്ങൾ എഴുതിയത് മല്ലമ്പള്ളി സോമശേഖരശർമ, കുറുഗണ്ടി സീതാരാമ ഭട്ടാചാര്യ തുടങ്ങിയവരാണ്. പണ്ഡിതോചിതങ്ങളായ ഉപന്യാസങ്ങൾ തന്നെയാണ് ഇവയെല്ലാം.
നാടകം, നോവൽ മുതലായ സാഹിത്യ രൂപങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചില സമ്പൂർണ പഠനങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. പി.എസ്.ആർ. അപ്പാറാവുവിന്റെ തെലുഗുനാടകവികാസമു (1967) എല്ലാ നാടകധർമങ്ങളെക്കുറിച്ചും സമഗ്രമായ പഠനം നടത്തുന്നു. തെലുഗു നാടകത്തിന്റെ ഉത്പത്തിവികാസങ്ങളും രചനയിലും അവതരണത്തിലും വന്നുചേർന്ന പരിവർത്തനങ്ങളും ഇതിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ബി. കുടുംബറാവു രചിച്ച ആന്ധ്രനാവലപരിണാമം (1971) നോവലിന്റെ ചരിത്രം വിവരിക്കുന്നു. കെ.വി.ആർ. നരസിംഹത്തിന്റെ പ്രബന്ധസാഹിത്യരൂപം (1945), എം. കുലശേഖരറാവുവിന്റെ വചനവാങ്മയമു (1964), ജി. നാഗയ്യയുടെ ദ്വിപദവാങ്മയമു (1966), പി. മാധവശർമയുടെ ആന്ധ്രമഹാഭാരതഛന്ദശിൽപ്പമു മുതലായ കൃതികൾ സാഹിത്യനിരൂപണത്തെ മുന്നോട്ടു നയിച്ച അഗാധപഠനങ്ങളാണ്.
നിരൂപണോപന്യാസങ്ങളുടെ അനേകം സമാഹാരങ്ങൾ ആധുനിക കാലത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി. പ്രശസ്ത നിരൂപകനായ വിശ്വനാഥ സത്യനാരായണ ക്ളാസ്സിക് കവികളുടെ കൃതികൾക്കു രചിച്ച വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ജനസമ്മതി നേടി. നിരൂപണോപന്യാസങ്ങളുടെ സമാഹാരമായ അമേരന്ദ്രന്റെ ഭാവവീണ (1967) മികച്ച സാഹിത്യ കൃതികളെ രസകരമായ രീതിയിൽ സാധാരണക്കാർക്കു പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുന്നു. കാവ്യലഹരി (1971) എന്ന ഉപന്യാസ സമാഹാരത്തിന്റെ കർത്താവായ ഡി.വെങ്കടാവധാനി സമകാലിക നിരൂപകരിൽ പ്രമുഖനാണ്. ശൈവ കവികളെക്കുറിച്ച് ബണ്ടാരുതമ്മയ്യ രചിച്ച വ്യാസവള്ളി (1968), ഗുണ്ടൂരുശേഷേന്ദ്ര ശർമയുടെ താരതമ്യാത്മക കാവ്യശാസ്ത്രപഠനമായ കവിസേനമാനിഫെസ്റ്റോ (1978), ക്ളാസ്സിക്കുകളുടെ വിമർശനാത്മക പഠനമായ സാഹിത്യകൌമുദി (1968) എന്നിവയും ആധുനിക നിരൂപണത്തിലെ വിലപ്പെട്ട കൃതികളാണ്. സി. നാരായണറെഡ്ഡിയുടെ ആധുനികാന്ധ്രകവിത്വമു സമ്പ്രദായമുലു പ്രയോഗമുലു എന്ന കൃതി ആധുനിക കവിതാനിരൂപണങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധേയമാണ്.
തെലുഗു പണ്ഡിതനായ അമരേശം രാജേശ്വരശർമ (1930-) യുടെ ഗവേഷണ പ്രബന്ധമായ ആന്ധ്രവ്യാകരണവികാസമു തെലുഗു വ്യാകരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രാമാണിക കൃതിയാണ്. നൂറിലധികം ഗവേഷണ പ്രബന്ധങ്ങൾ ഇദ്ദേഹം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. തെലുഗു സാഹിത്യത്തിലെ വൈഷ്ണവ ദർശനത്തെക്കുറിച്ച് വിശദമായ പഠനം നടത്തിയ ഗവേഷകനാണ് വേട്ടൂരി ആനന്ദമൂർത്തി (1930-). വൈഷ്ണവാന്ധ്ര വാങ്മയമു (1986) ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മികച്ച ഒരു കൃതിയാണ്. സാഹിത്യകാരനും ചരിത്രകാരനുമായ ഈശ്വരദത്തകുന്ദൂർത്തി(1910-79)യുടെ പ്രാചീനാന്ധ്ര ചരിത്രിക ഭൂഗോളമു എന്ന ഗവേഷണ ഗ്രന്ഥം തെലുഗു ഭാഷയ്ക്ക് അമൂല്യ സംഭാവനയാണ്. ശാസനശബ്ദകോശമു, ജീർണ വിജയനഗര ചരിത്രം എന്നിവയും ഗവേഷണ പ്രധാനമായ കൃതികളാണ്. തെലുഗു ഭാഷയിലും സാഹിത്യത്തിലും പുതിയ നിരൂപണ ശൈലിക്ക് അടിത്തറ പാകിയ പണ്ഡിതനാണ് കൊറാഡ രാമകൃഷ്ണയ്യ (1891-1961). ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ആന്ധ്രഭാരത കവിതാവിമർശനമു, കാളിദാസനികവിതാപ്രതിഭാലു തുടങ്ങിയ സാഹിത്യ പ്രബന്ധങ്ങൾ ശ്രദ്ധേയങ്ങളാണ്. തെലുഗു സാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രം, വികാസം എന്നിവയെ സംബന്ധിച്ച് രാമകൃഷ്ണയ്യ നടത്തിയ പ്രഭാഷണങ്ങൾ ക്രോഡീകരിച്ച് ഭാഷോത്പത്തി ക്രമമുഭാഷാചരിത്രമു എന്ന ഗ്രന്ഥം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിരൂപണം, ഗവേഷണം എന്നിവകളിലായി നിരവധി കൃതികൾ രചിച്ച മറ്റൊരു പണ്ഡിതനാണ് ഖണ്ഡവല്ലി ലക്ഷ്മീരഞ്ജനമു. മൈത്രേയി എന്ന പേരിൽ ഗ്രന്ഥരചന നടത്തുന്ന ഗഡിയാരം രാമകൃഷ്ണ ശർമയുടെ (1919-) സംഭാവനകളും എടുത്തുപറയത്തക്കതാണ്.
ബാലസാഹിത്യം
തെലുഗുവിലെ ബാലസാഹിത്യത്തിന് വളരെ പഴക്കമില്ല. ആന്ധ്രയിൽ നാലുവയസ്സും നാലുമാസവും ആകുമ്പോൾ കുട്ടികളെ അക്ഷരം പഠിപ്പിക്കുകയും തുടർന്ന് വേമനശതകം, സുമതിശതകം എന്നിവ ചൊല്ലിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. കാവ്യരൂപത്തിലുള്ള ആന്ധ്രനാമ സംഗ്രഹവും പഠിപ്പിച്ചുപോന്നു. കുട്ടികൾ കുറേക്കൂടി മുതിരുമ്പോൾ രുഗ്മിണീകല്യാണം, ഗജേന്ദ്രമോക്ഷം എന്നീ ഭാഗവത (പോതന എഴുതിയ ഭാഗവതം) ഭാഗങ്ങൾ പഠിച്ചിരുന്നു. എളിയ തുടക്കമാണ് തെലുഗു ബാലസാഹിത്യത്തിനുള്ളത്. 19-ാം ശ.-ത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ ക്രിസ്ത്യൻ മിഷനറിമാർ സചിത്ര കഥാപുസ്തകങ്ങൾ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുതുടങ്ങി. ആ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽനിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട് രാമയ്യ, സൂരി, സൂര്യപ്രകാശറാവു തുടങ്ങിയവർ കഥാപുസ്തകങ്ങളും ഗാനങ്ങളും കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി എഴുതി. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യഘട്ടത്തിൽ വീരേശലിംഗം ഈസോപ്പുകഥകൾ കവിതാരൂപത്തിൽ പരിഭാഷപ്പെടുത്തി. കുറേക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി ശതകങ്ങൾ എഴുതപ്പെട്ടു. കുമാരശതകവും കുമാരീശതകവും മറ്റും രചിക്കപ്പെട്ടത് അങ്ങനെയാണ്. കുട്ടികളുടെ സന്മാർഗബോധം വളർത്താൻ വേണ്ടി രചിക്കപ്പെട്ട കൃതികളാണവ. ഇതേ ലക്ഷ്യത്തോടുകൂടി ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ രാമായണം, മഹാഭാരതം, ഭാഗവതം തുടങ്ങിയ കൃതികളിലെ കഥകൾ വാവിലികോലനു സുബ്ബാറാവു പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി. ഏഷ്യൻയാത്ര, യൂറോപ്പ് യാത്ര എന്നീ കൃതികൾ 1897-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
ഭാരതിയുടെ പത്രാധിപരായിരുന്നകാലത്ത് ജി.വി. സീതാപതി മാസികയുടെ രണ്ടുപുറങ്ങൾ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി നീക്കിവച്ചു. 'ബാലാനന്ദം' എന്ന തലക്കെട്ടും നല്കി. അതിനെത്തുടർന്ന് മിക്ക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും കുട്ടികളുടെ സാഹിത്യത്തിനുവേണ്ടി കുറെസ്ഥലം ഒരുക്കുകയുണ്ടായി. 1945-ൽ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി ബാല എന്നപേരിൽ ഒരു മാസിക പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുതുടങ്ങി. 1950-ൽ അതിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണം മുടങ്ങി. ബാലമിത്ര, ചന്ദമാമ തുടങ്ങിയ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ പുറത്തുവന്നത് അതിനുശേഷമാണ്. ചന്ദമാമയുടെ പത്രാധിപർ ചക്രപാണി ആയിരുന്നു. കെ. കുടുംബറാവു, മുദ്ദാവിശ്വനാഥൻ തുടങ്ങിയവർ അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചു. തമിഴ്, മലയാളം കന്നട, ഹിന്ദി, മറാഠി എന്നിങ്ങനെ പല ഭാഷകളിലും ചന്ദമാമ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
തെലുഗു ഭാഷയിൽ ആധുനിക രീതിയിലുള്ള ബാലസാഹിത്യം പ്രചരിച്ചു തുടങ്ങിയത് ജി.വി. സീതാപതി (1885-1969)യുടെ റെയിലുബണ്ടി, ചിലകമ്മ പെല്ലി എന്നീ ശിശുഗാനങ്ങൾ 1907-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതോടെയാണ്. അയത്നലളിതമായ സംഭാഷണശൈലിയിൽ ബാലകഥകൾ രചിച്ച സാഹിത്യകാരനാണ് സീതാപതി. ബാലസാഹിത്യകൃതികൾ രചിച്ച മറ്റനേകം എഴുത്തുകാരുണ്ട്. 1907-ൽ വെഗുജ്ജുക്കാ എന്ന മാസികയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുമാനംപെനുഭൂതം ('സംശയം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഭൂതം'), പിച്ചാശുപത്രി (ഭ്രാന്താലയം) എന്നീ കൃതികൾ പ്രസിദ്ധീകൃതമായി. ചിന്താദീക്ഷിതുലുവിന്റെ സമാകർഷകമായ ഗാനങ്ങളും കഥകളും തുടർന്ന് പ്രകാശിതമായി. സൂരി, സീതി, വെങ്കി എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം മനോഹരങ്ങളായ കഥകളെഴുതി. ബി.വി. നരസിംഹറാവു, ഉത്പല സത്യനാരായണാചാര്യാലു എന്നിവർ ബാലസാഹിത്യരംഗത്ത് പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുള്ളവരാണ്. മെഡിചേർല ആഞ്ജനേയമൂർത്തി, തേക്കുമല്ല കാമേശ്വരറാവു, ബെല്ലാംകൊണ്ട ചന്ദ്രമൌലീശ്വരശാസ്ത്രി, നാർലചിരഞ്ജീവി, ബാല അന്നയ, ആലപർടി വെങ്കട സുബ്ബറാവു, സാംബശിവറാവു, ജാനകീരാമശർമ, കെ. നാരായണമൂർത്തി, ശ്രീകാന്തം കൃഷ്ണറാവു, രവി, വാരാണസി മുല്ലപുഡിവെങ്കടരമണ, കെ. സഭ, ഇല്ലിന്ദാല സരസ്വതീദേവി, ശ്രീവാത്സവ, ചല്ലരാധാകൃഷ്ണ തുടങ്ങിയവർ ബാലസാഹിത്യ മേഖലയിൽ വളരെ അറിയപ്പെടുന്നവരാണ്. കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി കഥകളും പാട്ടുകളും രചിക്കുന്നതിൽ വിശേഷവൈദഗ്ദ്ധ്യം നേടിയിരുന്നു ചിന്താദീക്ഷിതുലു (1891-1960). തന്റെ കൃതികളിൽ ആനന്ദാനുഭൂതികളും ആദർശവും ഭംഗിയായി കൂട്ടിയിണക്കാൻ ഇദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞു. ഹനുമന്ദുനിതോകാ (1955) എന്നപേരിൽ ഇദ്ദേഹം രചിച്ച കഥാഗാനം വിനോദപ്രധാനമാണ്. ആലിസ് ഇൻ വണ്ടർലാൻഡ് എന്ന കൃതിയിൽനിന്നു പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട് രചിച്ച നീണ്ടകഥയാണ് ലീലാസുന്ദരി (1958).
കുട്ടികളുടെ കൌതുകം വളർത്താൻ ഉതകുന്ന ശൈലിയിൽ ശാസ്ത്രവിഷയങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ച ബാലസാഹിത്യകാരന്മാരിൽ പ്രമുഖരാണ് വസന്തറാവു വേങ്കടറാവു, നന്ദൂരി റാം മോഹൻ, വേനരാജു ഭാനുമൂർത്തി മുതലായവർ. ആഖ്യാനശില്പവും മാനുഷിക ഘടകങ്ങളുടെ സന്നിവേശവും ഇവരുടെ കൃതികളെ കുട്ടികൾക്കു ഹൃദ്യമാക്കുന്നു. തെലുഗു ബാലസാഹിത്യം എണ്ണത്തിലും ഗുണത്തിലും വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
'തെലുഗു ഭാഷാസമിതി'യും സംസ്ഥാന ഗവണ്മെന്റും കേന്ദ്രഗവണ്മെന്റും മികച്ച ബാലസാഹിത്യകൃതികൾക്ക് സമ്മാനങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി. ബാലസാഹിത്യരചന പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി 'ബാലസാഹിത്യരചനാലയ'ങ്ങൾ (ബാലസാഹിത്യ രചനയ്ക്കുള്ള പണിപ്പുരകൾ) നടത്തുന്നതിന് ഗവണ്മെന്റുതന്നെ മുൻകൈയെടുത്തിട്ടുണ്ട്.
പത്രങ്ങളും ആനുകാലികങ്ങളും
പത്രപ്രവർത്തനരംഗത്ത് വീരേശലിംഗമാണ് ആദ്യത്തെ പത്രാധിപർ. അദ്ദേഹം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച വിവേകവർധിനിയിൽ സാഹിത്യത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യം കല്പിച്ചിരുന്നു. ചിലകമർത്തി ലക്ഷ്മീനരസിംഹം, കൊക്കോണ്ട വെങ്കടരത്നം, വീരേശലിംഗം പന്തുലു എന്നിവർ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മാസികകളിൽ സാഹിത്യത്തിനും പുസ്തകാഭിപ്രായങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നല്കി. പഴയ കവികളുടെ അപ്രകാശിതകൃതികൾ അമുദ്രിതഗ്രന്ഥ ചിന്താമണിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അമുദ്രിതഗ്രന്ഥ ചിന്താമണിയുടെ പത്രാധിപർ നെല്ലൂരിലെ പുണ്ഡ്ലാ രാമകൃഷ്ണയ്യ ആയിരുന്നു. ആധുനിക തെലുഗുസാഹിത്യത്തെ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ശാരദ, ജയന്തി, ഉദയിനി തുടങ്ങിയ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ നല്ല പങ്കു വഹിച്ചു. ആന്ധ്ര സാഹിത്യ പരിഷത് പത്രിക തുടങ്ങിയത് 1912ലാണ്. ആധുനിക തെലുഗു മുന്നേറ്റത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ ഈ പ്രസിദ്ധീകരണം ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ആ യത്നം നിഷ്ഫലമായി. പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പലതും ഈ പത്രത്തിലൂടെ പുറത്തുവന്നു എന്നൊരു മേന്മ അതിന് അവകാശപ്പെടാവുന്നതാണ്. തെലുഗു സാഹിത്യത്തെ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നതിന് സഹായകമായിരുന്ന ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണമായിരുന്നു കൃഷ്ണപത്രിക. കൊണ്ടാവെങ്കിടപ്പയ്യ, ദാസുനാരായണ റാവു എന്നിവരായിരുന്നു കൃഷ്ണപത്രികയുടെ പത്രാധിപന്മാർ. 1907ൽ മുത്നൂറി കൃഷ്ണറാവു കൃഷ്ണപത്രികയുടെ ഉടമസ്ഥനും പത്രാധിപരുമായി. നാല് ദശവർഷക്കാലം തെലുഗരുടെ ചിന്തകളെ രൂപപ്പെടുത്താനുതകുന്ന രീതിയിൽ അദ്ദേഹം കലയെക്കുറിച്ചും സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ചും രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഉള്ള ലേഖനങ്ങൾ കൃഷ്ണപത്രികയിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പൊതുവേ, തെലുങ്കർ അദ്ദേഹത്തെ അകമഴിഞ്ഞു സ്നേഹിക്കുന്നു. 1923ൽ നാഗേശ്വരറാവു ഭാരതി എന്ന പേരിൽ ഒരു സാഹിത്യമാസിക തുടങ്ങി. 1908ൽ വാരികയായി തുടങ്ങിയ ആന്ധ്രപത്രിക ദിനപത്രമായി വളരെ പ്രചാരം നേടി. ആന്ധ്രപ്രഭ എന്ന ദിനപത്രത്തിന്റെ ഞായറാഴ്ചപ്പതിപ്പ് സാഹിത്യ പ്രധാനമായിരുന്നു. സഭാപതി തല്ലാവജ്ജല ശിവശങ്കരശാസ്ത്രി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച സാഹിതിയും തെലികചേർല വെങ്കടരത്നം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പ്രതിഭയും സാഹിത്യത്തിൽ നൂതന പ്രവണതകൾക്കു പ്രാധാന്യം നല്കി.
1938ൽ പ്രസിദ്ധീകരണം ആരംഭിച്ച ആന്ധ്രപ്രഭയുടെ പത്രാധിപസ്ഥാനം പില്ക്കാലത്ത് വി.ആർ. നാർല ഏറ്റെടുത്തതോടെ ഭാഷാരീതിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ധീരമായ വ്യതിയാനം സംഭവിച്ചു. നാല്പതുകളിലും അൻപതുകളിലും ആന്ധ്രപ്രഭ സർവസാധാരണമായ വ്യാവഹാരികശൈലിയാണുപയോഗിച്ചത്. സമകാലിക തെലുഗു ഗദ്യത്തിന്റെ ആധുനിക രീതിയിലുള്ള വികാസപരിണാമങ്ങൾക്ക് ഇത് സഹായകമായി. 1960ൽ നാർലയുടെ പത്രാധിപത്യത്തിൽ ആന്ധ്രജ്യോതി എന്ന പത്രം ആരംഭിച്ചു. ഉദയം, വാർത്ത എന്നിവയാണ് മറ്റു ചില പ്രധാന പത്രങ്ങൾ
വിശാഖപട്ടണത്തുനിന്ന് രാമോജിറാവു പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ ഈനാഡു ദിനപത്രരംഗത്തെ പുത്തൻ പ്രവണതകൾ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. ഏറ്റവും ലളിതമായ സംസാരഭാഷാശൈലിയാണ് ഈ പത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മറ്റു പല കേന്ദ്രങ്ങളിൽനിന്ന് ഈ പത്രം ഇപ്പോൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവരുന്നു. തെലുങ്കാനാ പ്രദേശത്തിന്റെ താത്പര്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി വാദിക്കുവാൻ പ്രസിദ്ധീകരണമാരംഭിച്ച പത്രമാണ് ആനന്ദഭൂമി. തെലുങ്കാനാ ദേശ്യഭാഷ ഈ പത്രത്തിൽ ഇടകലർന്നുകാണാം. വിജയവാഡയിൽനിന്നു പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന വിശാലാന്ധ്രാ കമ്യൂണിസ്റ്റ്പാർട്ടിയുടെ ജിഹ്വയാണ്. ഈ ദിനപത്രങ്ങൾക്കെല്ലാം സ്വന്തം സചിത്രവാരികകളുമുണ്ട്. ഈ വാരികകളിലും മറ്റും സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ള അനായാസ ലളിതഗദ്യശൈലി സമകാലിക തെലുഗു ഗദ്യരീതിയുടെ പരിണാമത്തിൽ ഗണ്യമായ പ്രഭാവം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
പ്രസ്ഥാനങ്ങളും സംഘടനകളും
ആന്ധ്ര സാഹിത്യപരിഷത് സംസ്ഥാപിതമായത് 1911ൽ ആണ്. ജയന്തിരാമയ്യ പന്തുലുവാണ് അതിന്റെ സംഘാടകൻ. പിതാപുരം മഹാരാജാവായിരുന്നു ആന്ധ്ര സാഹിത്യപരിഷത്തിന്റെ രക്ഷാധികാരി. ആധുനിക തെലുഗുവിനെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ് അത് തുടങ്ങിയത്. പണ്ഡിതന്മാർ പരിഷത്തിനെ സ്വാഗതം ചെയ്തെങ്കിലും പരിഷത്തിന് ആ ലക്ഷ്യം നേടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഈ സംഘടന ഒട്ടേറെ നേട്ടങ്ങളുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ആന്ധ്ര സാഹിത്യപരിഷത് പത്രിക എന്ന ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണത്തിലൂടെ സാഹിത്യ വിഷയങ്ങളായ ധാരാളം ലേഖനങ്ങൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ ഈ സംഘടനയ്ക്കു കഴിഞ്ഞു. പിതാപുരം മഹാരാജാവു നല്കിയ സഹായധനം ഒരു ലക്സിക്കൺ നിർമ്മിക്കുന്നതിന് പ്രയോജനപ്പെട്ടു. ഈ ലക്സിക്കണിന്റെ ആദ്യ വാല്യം 1938-ൽ പ്രസിദ്ധീകൃതമായി.
'വിജ്ഞാനചന്ദ്രികാമണ്ഡലി' രൂപീകരിച്ചതും 1911ൽ ആണ്. കൊമർരാജു ലക്ഷ്മണറാവു(1877-1927)വിന്റെ പരിശ്രമമായിരുന്നു അതിന്റെ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നത്. റാവു കഴിവുറ്റ എഴുത്തുകാരെ തേടിപ്പിടിച്ച് ഗ്രന്ഥരചനയ്ക്ക് പ്രേരിപ്പിച്ചു. മണ്ഡലി അങ്ങനെ പല പുസ്തകങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഇംഗ്ളീഷ്, തെലുഗു, മറാഠി, സംസ്കൃതം, ഹിന്ദി എന്നീ അഞ്ച്ഭാഷകളിലും ലക്ഷ്മണറാവുവിന് പ്രാവീണ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ലക്ഷ്മണറാവുവാണ് 'കൃഷ്ണദേവരായ ആന്ധ്രഭാഷാനിലയം' സ്ഥാപിക്കാൻ മുൻകൈ എടുത്തത്. ലക്ഷ്മണറാവുവിന്റെ മരണത്തിനുശേഷം വിജ്ഞാനചന്ദ്രികാ മണ്ഡലിയെ ഉണർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നത് അയ്യദേവരകാളേശ്വരറാവുവാണ്. 'ആന്ധ്രപ്രചാരിണി ഗ്രന്ഥമാല' 1910-ൽ പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചു. 170 നോവലുകളും ചെറുകഥകളും അങ്ങനെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. സ്വതന്ത്ര കൃതികളും ബംഗാളി കൃതികളെ അവലംബമാക്കി രചിച്ച കൃതികളും ഇക്കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
തെനാലിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചുതുടങ്ങിയ 'സാഹിതീ സമിതി' തെലുഗു സാഹിത്യത്തെ ആധുനികതയിലേക്കു നയിക്കുന്നതിൽ നല്ല പങ്കു വഹിച്ചു. ഈ നൂറ്റാണ്ടിലെ തെലുഗു സാഹിത്യകാരന്മാർക്ക് നല്ല പരിശീലനമേകാൻ ഈ സമിതിക്കു കഴിഞ്ഞു. ഈ സമിതിയിൽ ആചാര്യസ്ഥാനം വഹിച്ചിരുന്നത് തല്ലാവജ്ജല ശങ്കരശാസ്ത്രി (1892) ആയിരുന്നു. ചെറുപ്പക്കാരായ എഴുത്തുകാർ പരിശോധനയ്ക്ക് അവരുടെ കൃതികൾ സമർപ്പിച്ചിരുന്നത് ശാസ്ത്രികൾക്കായിരുന്നു
തെലുഗു സാഹിത്യ സംഘടനയും (1913-26) 'ഭാരതീ തീർഥ'യും (1926) തെലുഗുസാഹിത്യത്തെ ആധുനികവത്കരിക്കാൻ സഹായകമായിട്ടുണ്ട്. 'തെലുഗു ഭാഷാഭിവർധിനി' എന്ന സംഘടന ആധുനിക തെലുഗു സാഹിത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് സഹായകമായി.
1933 മുതൽ 'നവ്യസാഹിത്യപരിഷത്ത്' പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ചു. നൂറുകണക്കിന് എഴുത്തുകാർ ജീവൽഭാഷയിൽത്തന്നെ സാഹിത്യരചന നടത്തി. നവ്യസാഹിത്യപരിഷത്ത് 1936ൽ പ്രതിഭ എന്ന പേരിൽ ഒരു ത്രൈമാസികം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുതുടങ്ങി. നവീന സാഹിത്യത്തിന്റെ മാതൃകകൾ അതിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവന്നു. 1934ൽ 'കവിതാ സമിതി' എന്ന ഒരു സംഘടന ഉണ്ടായി. 1942ൽ 'ആന്ധ്ര സാഹിത്യ പരിഷത്തും' 1949ൽ ആന്ധ്ര സാരസ്വത പരിഷത്തും തെലുഗു സാഹിത്യത്തെ പരിപോഷിപ്പിച്ചു. ആധുനിക തെലുഗുസാഹിത്യത്തെ പരിപോഷിപ്പിച്ച ഒരു സംഘടനയാണ് 1943ൽ വിജയവാഡയിൽ രൂപീകൃതമായ 'ദ് പ്രോഗ്രസ്സിവ് റൈറ്റേഴ്സ് അസോസിയേഷൻ' (അഭ്യുദയ രചയിതാല സംഘം). ശ്രീ ശ്രീ., മദ്രാസ് ഹൈക്കോർട്ടിൽ ജഡ്ജിമാരായിരുന്ന പി.വി. രാജമന്നാർ, വി.ഗോവിന്ദ രാജാചാരി തുടങ്ങിയവരെ ഈ അസോസിയേഷൻ ആകർഷിച്ചിരുന്നു.
തെലുഗു സാഹിത്യം അതിന്റെ ദീർഘമായ ചരിത്രത്തിൽ പലപ്പോഴും മതപരവും സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ വിവിധ സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ പ്രഭാവത്തിനു വിധേയമായിട്ടുണ്ട്. പത്തൊൻപത്, ഇരുപത് ശതകങ്ങളിൽ അനേകം പ്രബലങ്ങളായ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ തെലുഗു സാഹിത്യത്തിന്റെ സ്വരത്തിലും ഭാവത്തിലും സംരചനയിലും പ്രഭാവം ചെലുത്തി. നോവൽ, നാടകം, ഉപന്യാസം, ചെറുകഥ എന്നീ സാഹിത്യരൂപങ്ങൾക്കെന്നപോലെ ഗദ്യസരണിയുടെ ആവിർഭാവത്തിനും വഴിതെളിച്ചത് പാശ്ചാത്യ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും പ്രഭാവമായിരുന്നു. വർഗ്ഗം:തെലുഗു സാഹിത്യം വർഗ്ഗം:ഇന്ത്യൻ സാഹിത്യം
സെബാസ്റ്റ്യൻ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു ഭാഗവതർ
ഒരു മലയാളചലച്ചിത്ര-നാടക നടനും ഗായകനും എഴുത്തുകാരനുമായിരുന്നു സെബാസ്റ്റ്യൻ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു ഭാഗവതർ(1901 – 1985). മലയാള സംഗീതനാടക ലോകത്ത് തന്റേതായ വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ഇദ്ദേഹം മലയാളചലച്ചിത്ര ലോകത്തെ ആദ്യകാല നടന്മാരിലൊരാളാണ്.
ബാല്യം, വിദ്യാഭ്യാസം
ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ അമ്പലപ്പുഴ താലൂക്കിൽ കാഞ്ഞിരംചിറയിൽ പോളയിൽ വിൻസെന്റിന്റെയും മാർഗറീത്തയുടെയും മകനായി 1901 ഫെബ്രുവരി 9-ന് ജനനം. സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിലെ പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ശേഷം കുഞ്ഞുകുഞ്ഞിനെ ആലപ്പുഴയിലെ ലിയോ തേർട്ടീന്ത് സ്കൂളിൽ ചേർത്തു. അവിടെ വെച്ച് ഹാർമോണിയം വായിക്കുവാൻ ഇദ്ദേഹം പഠിച്ചു. പഠനത്തേക്കാളേറെ സംഗീതത്തിനു പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നതിനാൽ ഒൻപതാം ക്ലാസിൽ പരാജയപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് മാതാപിതാക്കൾ അദ്ദേഹത്തെ എറണാകുളം സെന്റ് ആൽബർട്സ് സ്കൂളിലേക്ക് മാറ്റി. സെന്റ് ആൽബർട്സിലെ പഠനകാലത്ത് നിരവധി നാടകങ്ങളിലൂടെ സഹപാഠികളുടെയും അദ്ധ്യാപകരുടെയും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റുന്നതിൽ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞ് വിജയിച്ചുവെങ്കിലും പഠനനിലവാരത്തിൽ കാര്യമായ പുരോഗതി നേടിയില്ല. അക്കാലത്ത് മൊയ്തീൻ സാഹിബ് എന്ന നടൻ പ്രധാന വേഷത്തിൽ അഭിനയിച്ചിരുന്ന തമിഴ് സംഗീത നാടകങ്ങൾ എറണാകുളത്ത് സ്ഥിരമായി അരങ്ങേറിയിരുന്നു. ഒരു സുഹൃത്ത് മുഖേനേ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞ് ഇവരുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചു. ഏറെ വെകാതെ നാടകട്രൂപ്പിലെ സ്ഥിരാംഗമായി മാറിയ ഇദ്ദേഹം നാടകത്തിലെ ഹാർമ്മോണിസ്റ്റ് ആയി മാറി. ഹാർമ്മോണിയം നാടകത്തിന്റെ അകമ്പടി സംഗീതത്തിലെ അവിഭാജ്യഘടകമായിരുന്ന അക്കാലത്ത് നാടകസംഘത്തോടൊപ്പം തമിഴ്നാട്ടിലെ പല സ്ഥലങ്ങളിലും ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു. നാലുമാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അദ്ദേഹം സംഘത്തോട് വിടപറഞ്ഞ് നാട്ടിലെത്തി.
വിവാഹം
നാട്ടിലെത്തിയെങ്കിലും നാടകത്തോടും സംഗീതത്തോടുമുള്ള അഭിനിവേശം കുഞ്ഞുകുഞ്ഞിനെ വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല. അക്കാലത്ത് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വീടിനടുത്ത് ഒരു നാടകട്രൂപ്പ് പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചിരുന്നു. നാടകം കാണുവാൻ പല രാത്രികളിലും കുഞ്ഞ്കുഞ്ഞ് ഒളിച്ചു പോകുന്നുവെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ വീട്ടുകാർ ഇതിൽ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കുവാൻ ഇദ്ദേഹത്തെ വിവാഹം കഴിപ്പിക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ തന്റെ 22-ആം വയസ്സിൽ കുഞ്ഞ്കുഞ്ഞ് മേരിക്കുട്ടിയെ വിവാഹം ചെയ്തു. എന്നാൽ മാതാപിതാക്കളുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്ക് വിരുദ്ധമായി മേരിക്കുട്ടി തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ കലാജീവിതത്തിന് പൂർണ്ണ പിന്തുണ നൽകി.
നാടക ജീവിതം
ഭാര്യാസഹോദരനായിരുന്ന പീറ്ററും ബന്ധുവായിരുന്ന ആന്റണിയും ആർത്തുങ്കലിൽ ഒരു നാടകസംഘം ആരംഭിച്ചിരുന്നു. ജ്ഞാനസുന്ദരി എന്ന തമിഴ് നാടകത്തിന്റെ മലയാള പരിഭാഷയായിരുന്നു ഈ സംഘം ആദ്യമായി അരങ്ങിലെത്തിച്ചത്. രാജകുമാരൻ പ്ലേന്ത്രന്റെയും രാജകുമാരി ജ്ഞാനസുന്ദരിയുടെയും കഥ പറയുന്ന ഈ നാടകം മലയാളത്തിലേക്ക് മൊഴിമാറ്റം നടത്തിയത് പ്രശസ്ത നാടകകൃത്തായ വി.എസ്. ആൻഡ്രൂസായിരുന്നു. ഈ നാടകത്തിൽ രാജകുമാരന്റെ വേഷം കൈകാര്യം ചെയ്തത് കുഞ്ഞ്കുഞ്ഞായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ സംഘത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അധികകാലം നീണ്ടുനിന്നില്ല.
1929-ൽ വി.എസ്. ആൻഡ്രൂസിന്റെ നാടകങ്ങൾ അരങ്ങിലെത്തിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ പി.ജെ. ചെറിയാന്റെ ഉടമസ്ഥതയിൽ റോയൽ സിനിമാ ആന്റ് ഡ്രാമാറ്റിക് കമ്പനി രൂപം കൊണ്ടിരുന്നു. ജോൺ മിൽട്ടന്റെ ഇതിഹാസ്യകാവ്യമായ പാരഡൈസ് ലോസ്റ്റിന്റെ മലയാള പരിഭാഷയായ പറുദീസാ നഷ്ടം ആയിരുന്നു ഈ സംഘത്തിന്റെ ആദ്യനാടകം. ഈ നാടകത്തിൽ ആദത്തിന്റെ വേഷം അവതരിപ്പിച്ചത് കുഞ്ഞ്കുഞ്ഞായിരുന്നു. ഹവ്വയെ അവതരിപ്പിച്ചത് ഓച്ചിറ വേലുക്കുട്ടിയായിരുന്നു. അക്കാലങ്ങളിൽ സ്തീ വേഷങ്ങളും പുരുഷന്മാർ തന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു. സത്യവാൻ സാവിത്രി, അല്ലിയാർജുന, കോവിലൻ ചരിതം, നല്ലതങ്ക, ഹരിശ്ചന്ദ്ര തുടങ്ങി മറ്റനേകം നാടകങ്ങളും റോയൽ കമ്പനിയിലൂടെ പുറത്തു വന്നു. അവയിലൊക്കെയും കുഞ്ഞുകുഞ്ഞും വേലുക്കുട്ടിയുമായിരുന്നു മുഖ്യവേഷങ്ങളിൽ അരങ്ങത്തെത്തിയിരുന്നത്. ഒരു നടൻ എന്ന നിലയിൽ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞ് പ്രശസ്തനാവാൻ തുടങ്ങി. ഇക്കാലത്താണ് ഇദ്ദേഹം തന്റെ പേര് സെബാസ്റ്റ്യൻ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു ഭാഗവതർ എന്നാക്കിയത്.
റോയൽ കമ്പനിയുടെ നാടകങ്ങൾക്കു പുറമേ ഓച്ചിറ പരബ്രഹ്മോദയ നടനസഭയുടെ കരുണ എറണാകുളം കൈരളി നടനകലാസമിതിയുടെ അനാർക്കലി തുടങ്ങി പല നാടകങ്ങളിലും വേഷമിട്ടിട്ടുണ്ട്. കെ.ജെ. യേശുദാസിന്റെ പിതാവും അക്കാലത്തെ മറ്റൊരു പ്രമുഖ നാടകനടനുമായ അഗസ്റ്റിൻ ജോസഫ് ഭാഗവതരോടൊപ്പവും സെബാസ്റ്റ്യൻ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു വേഷമിട്ടിട്ടുണ്ട്. വിജയകുമാർ എന്ന നാടകത്തിലൂടെയാണ് രണ്ടു ഭാഗവതന്മാരും ആദ്യമായി ഒന്നിച്ച് അരങ്ങിലെത്തിയത്.
'കൈരളി കലാകുസുമം' എന്ന പേരിൽ സ്വന്തമായി ഒരു നാടകക്കമ്പനിയും സെബാസ്റ്റ്യൻ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു ആരംഭിക്കുകയുണ്ടായി. അമൃതപുളിനം, കുമാരി കമല തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു ഈ സംഘത്തിന്റെ ആദ്യ നാടകങ്ങൾ. പൊൻകുന്നം വർക്കിയുടെ പൂജയായിരുന്നു മറ്റൊരു പ്രമുഖ നാടകം. എന്നാൽ ഈ.എം. കോവൂരിന്റെ ഇനിയും കാണാം എന്ന നാടകം പരാജയപ്പെട്ടതോടെ കൈരളി കലാകുസുമത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നു.
ചലച്ചിത്രനടൻ, പിന്നണിഗായകൻ
1940-ൽ അണ്ണാമല ചെട്ടിയാർ നിർമ്മിച്ച് എസ്. നൊട്ടാണി സംവിധാനം ചെയ്ത ജ്ഞാനാംബിക എന്ന സിനിമയിലൂടെയാണ് സെബാസ്റ്റ്യൻ ഭാഗവതർ സിനിമയിലെത്തിയത്. ചിത്രത്തിലെ നായകവേഷത്തോടൊപ്പം ഗാനങ്ങളിൽ ചിലത് ആലപിച്ചതും ഇദ്ദേഹമായിരുന്നു. മലയാളത്തിലെ ആദ്യകാല ഹിറ്റുചിത്രമായ ജീവിത നൗകയിൽ (1951) പ്രധാനവേഷം ചെയ്തതോടൊപ്പം 'ആനത്തലയോളം വെണ്ണതരാമെടോ' എന്ന പ്രശസ്ത ഗാനവും ആലപിച്ചു. ഈ ഗാനത്തിൽ ഭാഗവതർക്കൊപ്പം മകൾ പുഷ്പയും പാടിയിട്ടുണ്ട്. അച്ഛൻ എന്ന സിനിമയിലാണ് ഭാഗവതർ തന്റെ ഹാസ്യാഭിനയം പുറത്തെടുത്തത്. വിജയചിത്രമായി മാറിയ അച്ഛൻ തമിഴിലും തെലുങ്കിലും നിർമ്മിച്ചപ്പോൾ ഭാഗവതർ തന്നെയാണ് താൻ മലയളത്തിലഭിനയിച്ച റോൾ അവിടെയയും കൈകാര്യം ചെയ്തത്. നവലോകം, ശരിയോ തെറ്റോ, ബാല്യസഖി, മിന്നൽ പടയാളി, വിധി തന്ന വിളക്ക് എന്നിവയാണ് ഇദ്ദേഹം അഭിനയിച്ച മറ്റ് ചിത്രങ്ങൾ.
അവലംബം
വർഗ്ഗം:1901-ൽ ജനിച്ചവർ വർഗ്ഗം:1985-ൽ മരിച്ചവർ വർഗ്ഗം:ഫെബ്രുവരി 9-ന് ജനിച്ചവർ വർഗ്ഗം:ജനുവരി 19-ന് മരിച്ചവർ വർഗ്ഗം:മലയാളചലച്ചിത്രനടന്മാർ വർഗ്ഗം:മലയാളനാടകനടന്മാർ
ഉദ്യാനസൂനം (കവിത)
എം.പി. അപ്പൻ രചിച്ച ഉദ്യാനസൂനം എന്ന കൃതിക്കാണ് 1973-ൽ കവിതാസാഹിത്യത്തിനുള്ള കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി പുരസ്കാരം ലഭിച്ചത്. .
അവലംബം
വർഗ്ഗം:കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി പുരസ്കാരം ലഭിച്ച കൃതികൾ വർഗ്ഗം:മലയാളകവിതകൾ
ഡീബേസ്
മൈക്രോകമ്പ്യൂട്ടറുകളിൽ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ ഡേറ്റാബേസ് മാനേജ്മെന്റ് സിസ്റ്റം (ഡി.ബി.എം.എസ്.) ആണ് ഡീബേസ് (dBase). ഡേറ്റാബേസ് എഞ്ചിൻ എന്ന പ്രധാനഭാഗത്തിനു പുറമേ, ഒരു ക്വെറി സംവിധാനം, ഒരു ഫോം എഞ്ചിൻ, ഒരു പ്രോഗ്രാമിങ് ഭാഷ എന്നീ ഭാഗങ്ങളും കൂട്ടിച്ചേർത്ത ഒരു സംയോജിതസംവിധാനമായിരുന്നു ഡീബേസ്.
വെയ്ൻ റാറ്റ്ലിഫ്, വൾക്കൻ എന്ന പേരിൽ 1978-ൽ വികസിപ്പിച്ച ഈ സോഫ്റ്റ്‌വേർ, 1980-ൽ സി.പി./എം ഓപ്പറേറ്റിങ് സിസ്റ്റത്തിനുവേണ്ടി മാറ്റിയെടുക്കുകയും ഡീബേസ് II എന്ന പേരിൽ ആഷ്റ്റൻ-ടേറ്റ് എന്ന കമ്പനിയിലൂടെ വിൽപ്പനയാരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. പിൽക്കാലത്ത് ആപ്പിൾ II-നു വേണ്ടിയും പി.സിയിലെ ഡോസിനു വേണ്ടിയും പതിപ്പുകൾ വികസിപ്പിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ചും പി.സി. തട്ടകത്തിൽ, ഇത് വർഷങ്ങളോളം വൻതോതിൽ വിറ്റഴിക്കപ്പെട്ട ഉൽപ്പന്നമായി മുൻനിരയിൽ തുടർന്നു. പിന്നീട് ഡീബേസ് III എന്ന പേരിൽ ഒരു പ്രധാനപതിപ്പിറക്കുകയും ഇതിലൂടെ, യുനിക്സ്, വി.എം.എസ്. തുടങ്ങിയ ഓപ്പറേറ്റിങ് സിസ്റ്റങ്ങളിലേക്കും ഡീബേസ് സംക്രമിച്ചു. ഡീബേസിന്റെ പ്രചാരം മൂലം, ആദ്യകാല വാണിജ്യകാര്യ സോഫ്റ്റ്‌വേർ വിപണിയിലെ മൂന്നു വമ്പൻമാരിലൊന്നായി 1980-കളുടെ മദ്ധ്യത്തോടെ ആഷ്ടൻ-ടേറ്റ് മാറി. ലോട്ടസ് ഡെവലപ്മെന്റും വേഡ്പെർഫെക്റ്റുമായിരുന്നു മറ്റുരണ്ടു സ്ഥാപനങ്ങൾ.
എൺപതുകളുടെ പകുതിയോടെതന്നെ മറ്റുപല കമ്പനികളും ഡീബേസിന്റെയും അതിലെ പ്രോഗ്രാമിങ് ഭാഷയുടെയും വകഭേദങ്ങൾ തയ്യാറാക്കാനാരംഭിച്ചു. ഫോക്സ്‌പ്രോ, ക്ലിപ്പർ തുടങ്ങിയവ ഇക്കൂട്ടത്തിൽപ്പെടുന്നു. ഡീബേസിനൊപ്പം ഇവയെയെല്ലാം ചേർത്ത് എക്സ്ബേസ് (xBase) എന്ന് സാധാരണ പറയാറുണ്ട്. ഇവയിൽപ്പലതും ഡീബേസിനേക്കാളും സാങ്കേതികമായി മെച്ചപ്പെട്ടതായിരുന്നെങ്കിലും വിപണിയിൽ കാര്യമായ ചലനമുണ്ടാക്കാനായില്ല. എന്നാൽ അസ്ഥിരമായ ഡീബേസ് IV എന്ന പരാജിതപതിപ്പിന്റെ വരവോടെ ഉപയോക്താക്കൾ ഇതരമാർഗ്ഗങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഇക്കാലത്തുതന്നെ ബിസിനസ് കമ്പ്യൂട്ടിങ് മേഖല മൊത്തത്തിൽ എസ്.ക്യു.എൽ. എന്ന മാനകഭാഷയിലേക്കും ക്ലൈന്റ്-സെർവർ കമ്പ്യൂട്ടിങ് ശൈലിയിലേക്കും മാറുകയും ചെയ്തു. ഈ കാരണങ്ങൾ എക്സ്‌ബേസ് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വളരെപ്പെട്ടെന്ന് രംഗത്തുനിന്നും പുറന്തള്ളപ്പെടാൻ കാരണമായി.
സുഘടിതമായ വിവരങ്ങൾ ലളിതമായി ശേഖരിച്ചുപയോഗിക്കുന്നതിന് ഡീബേസിന്റെ <tt>.dbf</tt> എന്ന ഫയൽഫോർമാറ്റ്, മറ്റനവധി ആപ്ലിക്കേഷനുകളും ഇന്നുപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. വിവരസംസ്കരണത്തിനായുള്ള മിക്ക ഡേറ്റാബേസ്-സ്പ്രെഡ്ഷീറ്റ് സോഫ്റ്റ്വയറുകളും ഡീബേസ് ഫയൽഫോർമാറ്റിനെ പിന്തുണക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
1991-ൽ ആഷ്ടൻ-ടേറ്റ് കമ്പനി ബോർലാൻഡിൽ ലയിച്ചു. ഡീബേസ് ഉൽപ്പന്നനിരയുടെ അവകാശങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഡീബേസ് എൽ.എൽ.സി. എന്ന കമ്പനിക്കാണ്. വിൻഡോസിനുവേണ്ടിയുള്ള പുതിയ ഡീബേസ് പതിപ്പുകൾ ഇപ്പോഴും ഈ കമ്പനി പുറത്തിറക്കുന്നുണ്ട്. ഡീബേസിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ പതിപ്പായ ഡീബേസ് പ്ലസ് 2.8 പതിപ്പ് 2012 ഏപ്രിലിൽ പുറത്തിറങ്ങി.
ആരംഭം
ജെറ്റ് പ്രൊപൽഷൻ ലബോറട്ടറിയിൽ കോൺട്രാക്റ്ററായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന സി. വെയ്ൻ റാറ്റ്ലിഫ്, ഓഫീസിലെ ഫുട്ബോൾ വാതുവെപ്പിൽ വിജയിക്കുന്നത് ലക്ഷ്യംവച്ച്, പത്രങ്ങളിൽ വന്നിരുന്ന മുൻകാലവിജയികളുടെ സ്ഥിതിവിവരങ്ങൾ അവലോകനം ചെയ്യാനായി ഒരു ഡേറ്റാബേസ് സംവിധാനം വികസിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇതിനായി, മുൻപ് ജെ.പി.എല്ലിൽവച്ചുതന്നെ ഫ്രെഡ് തോംപ്സൺ, ജാക്ക് ഹാറ്റ്ഫീൽഡ് എന്നിവർ ചേർന്ന് 1971-ൽ വികസിപ്പിച്ച ജെ.പി.എൽ.ഡി.ഐ.എസ്. (JPLDIS) ഫയൽ മാനേജ്മെന്റ് പ്രോഗ്രാമിനെ ആധാരമാക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു ഡേറ്റാബേസ് സംവിധാനം റാറ്റ്ലിഫ് നിർമ്മിച്ചു. തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന ഇംസായി 8080 എന്ന മൈക്രോകമ്പ്യുട്ടറിലെ പി.ടി.ഡോസിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു ഇത് വികസിപ്പിച്ചത്. വൾക്കൻ എന്നാണ് ഇതിനു പേരിട്ടത്. ഈ പേര് സ്റ്റാർ ട്രെക്കിലെ സ്പോക്ക് എന്ന കഥാപാത്രത്തിൽ നിന്നുമെടുത്തതായിരുന്നു.
ആഷ്റ്റൻ-ടേറ്റ്
പുതിയ കമ്പനിയുടെ വിപണനവിഭാഗം കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന ഹാൽ പോലുക്, കുറച്ചുകൂടി വിൽപനസാധ്യതയുള്ള ഡീബേസ് എന്ന പേരിടാനും ഒരു ആദ്യപതിപ്പിനെ അപേക്ഷിച്ച് പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിച്ച പതിപ്പാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കാനായി രണ്ടാംപതിപ്പ് എന്ന പേരിടാനും നിർദ്ദേശിച്ചു. അങ്ങനെ ഡീബേസ് II എന്ന ഉൽപ്പന്നം പുറത്തിറങ്ങി.
1981-ൽ ഐ.ബി.എം. പി.സി. പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, ഡീബേസിനെ പി.സി. ഡോസിലേക്ക് മാറ്റിയെടുക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ആഷ്റ്റൻ-ടേറ്റ് നടത്തി. 1981 സെപ്റ്റംബറിൽ ഈ പതിപ്പ് പുറത്തിറക്കി. കാനഡയിൽ 900 ഡോളറും യു.എസിൽ ഏതാണ്ട് 650 ഡോളറുമായിരുന്നു ഇതിന് വില. പി.സിയുടെ വൻതോതിലുള്ള വിൽപ്പന ആരംഭിച്ച സമയത്തുതന്നെയായിരുന്നു അത്. ആ സമയത്ത്, പി.സിക്കുവേണ്ടിയുള്ള അപൂർവ്വം വിദഗ്ദ്ധ പ്രോഗ്രാമുകളിലൊന്നായിരുന്ന ഡീബേസ്, ആ തട്ടകത്തിൽ വൻവിജയമായി മാറി.
ഡീബേസിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഉപയോക്താക്കൾക്കുപുറമേ ഡീബേസ് ഉപയോഗിച്ച് ഡേറ്റാബേസ് പ്രോഗ്രാമുകൾ നിർമ്മിച്ച് വിറ്റിരുന്ന ഇടനിലക്കാർക്കിടയിലും ഇത് വൻപ്രചാരം നേടി. 1983 മേയിൽ ഡീബേസ് II റൺടൈം പുറത്തിങ്ങിയത് ഈ വിപണിയെ കൂടുതൽ സജീവമാക്കി. ഇതിലൂടെ ഇടനില ഡെവലപ്പർമാർക്ക്, അവരുടെ ഉപയോക്താക്കൾക്കായി ഡീബേസിന്റെ സമ്പൂർണ്ണപതിപ്പിനുപകരം വിലകുറഞ്ഞ റൺടൈം ഉപയോഗിച്ച് അവരുടെ ആപ്ലിക്കേഷനുകൾ സജ്ജീകരിക്കാമെന്നായി.
1983-ൽ ഡീബേസ് II-ന്റെ പകർപ്പവകാശം, റാറ്റ്ലിഫിൽ നിന്ന് ആഷ്റ്റൻ-ടേറ്റ് വാങ്ങി. റാറ്റ്ലിഫ്, കമ്പനിയുടെ വൈസ് പ്രെസിഡൻഡ് ആകുകയും ചെയ്തു. ഡീബേസ് III-യുടെ പ്രോജക്റ്റ് മാനേജറും രൂപകർത്താവും മുഖ്യപ്രോഗ്രാമറും റാറ്റ്ലിഫ് തന്നെയായിരുന്നു.
ഡീബേസ് III
1980-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ നിരവധി കമ്പ്യൂട്ടറുകളും ഓപ്പറേറ്റിങ് സിസ്റ്റങ്ങളും രംഗപ്രവേശം ചെയ്തുതോടെ അസെംബ്ലി ഭാഷയിലെഴുതിയിട്ടുള്ള ഡീബേസിനെ വിവിധ തട്ടകങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റിയെടുക്കുക എന്നത് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായി മാറി. അങ്ങനെ പ്രോഗ്രാമിനെ മൊത്തത്തിൽ സി പ്രോഗ്രാമിങ് ഭാഷയിൽ മാറ്റിയെഴുതി. ഈ പതിപ്പ് 1984 മേയിൽ ഡീബേസ് III എന്ന പേരിൽ പുറത്തിറങ്ങി. മോശം പ്രകടനത്തെക്കുറിച്ച് വിമർശനമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മൊത്തത്തിൽ മികച്ച പ്രതികരണമാണ് ഈ പതിപ്പിനും ലഭിച്ചത്. പിന്നാലെയുള്ള ചില അപ്ഗ്രേഡുകൾക്കുശേഷം ഈ പതിപ്പ് സ്ഥിരത കൈവരിക്കുകയും 1980-കൾ ഉടനീളം വിൽപനയിൽ മുൻപന്തിയിൽ നിൽക്കുകയും ചെയ്തു. 1984 അവസാനത്തോടെ ആഷ്റ്റൻ-ടേറ്റ്, 500-ലധികം ജോലിക്കാരുള്ള സ്ഥാപനമായി ഉയരുകയും പ്രതിവർഷം നാലുകോടി ഡോളർ വിറ്റുവരവ് നേടുകയും ചെയ്തു. ഇതിന്റെ സിംഹഭാഗവും ഡീബേസും അനുബന്ധ ഉൽപ്പന്നങ്ങളിൽ നിന്നുമായിരുന്നു.
പുതിയ പതിപ്പിനുവേണ്ടി, അസെംബ്ലി ഭാഷയിൽ നിന്നും സിയിലേക്കുള്ള കോഡ് മാറ്റം, യാന്ത്രികമായി ചെയ്യുന്ന കരുക്കളുപയോഗിച്ചാണ് നടപ്പാക്കിയത്. തന്മൂലമുണ്ടായ കോഡ്, ആവശ്യത്തിന് സാങ്കേതികവിവരണങ്ങൾ (ഡോക്യുമെന്റേഷൻ) ഇല്ലാതിരുന്നതും സാധാരണയാളുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്യഘടനയിലല്ലാത്തതുമായിരുന്നു. ഈ കോഡ് നല്ലരീതിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചുവെങ്കിലും പിൽക്കാലത്ത് ഇതൊരു ഗൗരവമായ പ്രശ്നമായി മാറി.
ഡീബേസ് III-യോടൊപ്പം അസിസ്റ്റ് എന്ന ആപ്ലിക്കേഷൻ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് പുറത്തിറക്കിയ പതിപ്പാണ് ഡീബേസ് III പ്ലസ്.
എതിരാളികൾ
ഡീബേസ് പ്രോഗ്രാമിങ്ങിന്റെ വൻപ്രചാരം മൂലം ഡീബേസിന്റെ നിരവധി അനുരൂപികളായ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി. ഡി.ബി.എക്സ്.എൽ., ക്വിക്ക്സിൽവർ, അരാഗോ, ക്ലിപ്പർ, ഫോഴ്സ് തുടങ്ങിയവ ഡീബേസ് പ്രോഗ്രാമുകളെ ഡോസ് എക്സിക്യൂട്ടബിൾ ആക്കി മാറ്റാൻ സൗകര്യം തരുന്ന സോഫ്റ്റ്വെയറുകളായിരുന്നു. ഫോക്സ് സോഫ്റ്റ്‌വേർ പുറത്തിറക്കിയ ഫോക്സ്ബേസ്+ എന്ന ക്ലോൺ ഡീബേസിനേക്കാളും വേഗതയേറിയതുമായിരുന്നു.
ഡീബേസ് IV
അനുരൂപികളുമായുള്ള മൽസരം കൊടുമ്പിരികൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലത്താണ് 1988 ഒക്ടോബറിൽ ആഷ്റ്റൻ-ടേറ്റ്, ഡീബേസ് IV-ന്റെ 1.0 പതിപ്പ് പുറത്തിറക്കിയത്. എതിരാളികളുടെ സോഫ്റ്റ്വെയറുകളിലെ സൗകര്യങ്ങളെല്ലാംതന്നെ ഇതിൽ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും നിരാശാജനകമായ ഉൽപ്പന്നമായിരുന്നു ഇത്. ഈ പതിപ്പിൽ കമ്പൈലർ ഉണ്ടാകുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും അതുണ്ടായിരുന്നില്ല; മാത്രമല്ല മെമ്മറിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിച്ച് പുതിയ പതിപ്പ് പുറത്തിറക്കുന്നതിനു പകരം, ഐ.ബി.എം-ന്റെ ഭാവിയിലെ 32 ബിറ്റ് ഓപ്പറേറ്റിങ് സിസ്റ്റമായ ഓ.എസ്./2-നു വേണ്ടി ഡീബേസിനെ ഒരുക്കിയെടുക്കാൻ ആഷ്റ്റൻ-ടേറ്റ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. ഒന്നര വർഷത്തിനു ശേഷമാണ് ഡീബേസ് IV-ന്റെ 1.1 പതിപ്പ് പുറത്തിറങ്ങിയത്. ഇക്കാലത്തിനിടക്ക് എതിരാളികൾ മികച്ച ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ പുറത്തിറക്കി ബഹുദൂരം മുന്നേറി.
എതിരാളികളുമായുള്ള നിയമനടപടികളും ബോർലാൻഡുമായുള്ള ലയനവും
ഫോക്സ് സോഫ്റ്റ്വെയറിനെ സ്വന്തമാക്കാൻ രഹസ്യമായി ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്ന്, 1988-ൽ ഫോക്സിനും സാന്ത ക്രൂസ് കോർപ്പറേഷനും (സ്കോ) എതിരെ, ഡീബേസിന്റെ ഘടനയും പ്രവർത്തനശൈലിയും ഫോക്സ്ബേസിൽ പകർത്തി എന്നാരോപിച്ച് ആഷ്റ്റൻ-ടേറ്റ് നിയമനടപടിയാരംഭിച്ചു. (ഫോക്സ് ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ ക്സെനിക്, യുനിക്സ് പതിപ്പുകൾ വിറ്റുകൊണ്ടിരുന്നത് സ്കോ ആയിരുന്നു). ജെറ്റ് പ്രൊപ്പൽഷൻ ലബോറട്ടറിയുടെ, പൊതുസഞ്ചയത്തിലുള്ള ജെ.പി.എൽ.ഡിസിനെ ഭാഗികമായി ആധാരമാക്കിയാണ് ഡീബേസ് തയ്യാറാക്കിയിട്ടുള്ളതെന്ന കാര്യം മറച്ചുവച്ചതിന്റെ പേരിൽ 1990 ഡിസംബറിൽ യു.എസ്. ജില്ലാജഡ്ജ്, ആഷ്റ്റൻ-ടേറ്റിന്റെ കേസ് തള്ളുകയും ഡീബേസിനുമേൽ ആഷ്റ്റൻ-ടേറ്റിന് പകർപ്പവകാശം ഇല്ലെന്നുവിധിക്കുകയും ചെയ്തു.
ബോർലാൻഡിൽ നിന്നുള്ള ഡീബേസ് പതിപ്പുകൾ
വിൻഡോസിനു വേണ്ടിയുള്ള ഡീബേസ് പതിപ്പിനു പുറമേ ഡോസിനു വേണ്ടിയുള്ള ഡീബേസ് IV-ന്റെ 2.0 പതിപ്പ് 1993-ൽ ബോർലാൻഡ് പുറത്തിറക്കി. ടോം ബർട്ടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ വികസിപ്പിച്ച ഈ പതിപ്പ് വളരെ വിശ്വാസ്യതയുള്ളതായിരുന്നു. കാലങ്ങളായി ഉപയോക്താക്കൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന കമ്പൈലറും ഇതിലുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ ജോർജ് ഫ്രുവെൻഡിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ വികസിപ്പിക്കപ്പെട്ട വിൻഡോസ് പതിപ്പ് അത്ര ഉപയോക്തൃസൗഹാർദ്ദപരമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇക്കാലത്തുതന്നെ വേഡ്ടെക് എന്ന കമ്പനിയിൽ റാൻഡി സോൾട്ടനും സംഘവും ഡീബേസ് അനുരൂപിയായ അരാഗോയുടെ വിൻഡോസ് പതിപ്പ് വികസിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സോഫ്റ്റ്‌വേർ വളരെ മികച്ചതായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് ജാവയിൽ വിജയകരമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട വിപ്ലവകരമായ വെർച്വൽ മെഷീൻ എന്ന ആശയം ഈ സോഫ്റ്റ്വെയറിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. വിൻഡോസിനുശേഷം മാക്കിനും യുനിക്സിനുമെല്ലാമുള്ള വെർച്വൽ മെഷീനുകൾ നിർമ്മിക്കാനും വിൻഡോസിനുവേണ്ടിയുള്ള അതേ സോഫ്റ്റ്‌വേർ തന്നെ മാറ്റങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ഈ തട്ടകങ്ങളിലെല്ലാം ഉപയോഗിക്കാനും വേഡ്ടെക് പദ്ധതിയിടുകയായിരുന്നു. കോംഡെക്സിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ച വിൻഡോസിനുവേണ്ടിയുള്ള അരാഗോയുടെ ആദിമരൂപം കണ്ട ബോർലാൻഡ് മേധാവികൾ വേഡ്ടെക്കിനെ ഏറ്റെടുത്ത് അരാഗോ സ്വന്തമാക്കി. അങ്ങനെ ബോർലാൻഡിന്റെ കൈവശം ഡീബേസിന്റെ രണ്ട് പതിപ്പുകളായി. അരാഗോയെ ആധാരമാക്കിയുള്ളതാണ് വിൻഡോസിനുവേണ്ടിയുള്ള ഡീബേസിന്റെ 5.0 പതിപ്പ്. ഇത് 1994 ഓഗസ്റ്റിൽ പുറത്തിറങ്ങി. പഴയ ഡീബേസ് പതിപ്പിൽ നിന്നെടുത്ത ഒരേയൊരു ഘടകം അതിലെ ഡീബഗ്ഗർ മാത്രമായിരുന്നു.
എന്നാൽ വിൻഡോസിനുവേണ്ടിയുള്ള ഡീബേസ് 5.0 പതിപ്പ് പുറത്തിറക്കുമ്പോഴേക്കും മൈക്രോസോഫ്റ്റ് ആക്സസ് പുറത്തിറങ്ങുകയും ആദ്യവർഷം തന്നെ അഞ്ചുലക്ഷത്തിലധികം പകർപ്പുകൾ വിറ്റഴിച്ച് പെഴ്സണൽ ഡേറ്റാബേസ് രംഗത്ത് പിടിമുറുക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 1995-ൽ ബോർലാൻഡ് വിഷ്വൽ ഡീബേസ് 5.5 എന്നൊരു ഓബ്ജക്റ്റ് ഓറിയെന്റഡ് ഡീബേസ് പതിപ്പ് പുറത്തിറക്കി. 1999-ൽ ഇതിന്റെ 5.7 പതിപ്പും പുറത്തിറങ്ങി. ഇവയെല്ലാം 16 ബിറ്റ് പ്രോഗ്രാമിങ് ഭാഷയായിരുന്നു എങ്കിലും വിൻഡോസ് 95-നുവേണ്ടി പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയതായിരുന്നു. 1997-ൽ വിഷ്വൽ ഡീബേസിന്റെ 32 ബിറ്റ് വകഭേദമായ 7.0-വും തൊട്ടടുത്ത വർഷം 7.1-ആം പതിപ്പും ബോർലാൻഡ് പുറത്തിറക്കി.
ഡീബേസ് ഇൻകോർപ്പറേറ്റഡ്
ഇൻപ്രൈസ് എന്നു പേരുമാറ്റിയ ബോർലാൻഡ്, 1999-ൽ ഡീബേസിനെ, ഡീബേസ് ഉപയോക്തൃസമൂഹത്തിലെ ഒരു പ്രധാനവ്യക്തിയും പ്രോത്സാഹകനുമായിരുന്ന അലൻ എ. കേറ്റ്സിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കെ സോഫ്റ്റ് എന്ന കമ്പനിക്ക് വിറ്റു. ഡീബേസിന്റെ വികസനവും ഉപയോഗവും പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നതിന് അലൻ, ഡീബേസ് ഇൻകോർപ്പറേറ്റഡ് എന്ന പേരിൽ കെസോഫ്റ്റിന് ഒരു ഉപകമ്പനിയുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ കമ്പനി 2000-ആമാണ്ടിൽ ഡീബേസ് 2000 എന്നൊരു പതിപ്പും 2002-ൽ ഡീബേസ് പ്ലസും പുറത്തിറക്കി.
ഡീബേസ് സമ്പർക്കമുഖവും പ്രോഗ്രാമിങ് ഭാഷയും
വിവരങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിന് നിരവധി പ്രൊസീജ്യറൽ നിർദ്ദേശങ്ങളും ഫങ്ഷനുകളും ഡീബേസിലുണ്ട്. പട്ടിക രൂപത്തിലുള്ള വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചിരിക്കുന്ന ഡേറ്റാ ഫയലുകൾ തുറക്കുന്നതിനും അതിലെ റെക്കോഡുകൾ അഥവാ വരികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നതിനുമായുള്ള USE, SKIP, GO TOP, GO BOTTOM, GO <വരിയുടെ ക്രമസംഖ്യ> പോലെയുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ, നിരകളിലെ വില മാറ്റി സജ്ജീകരിക്കുന്നതിനും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനുമായുള്ള REPLACE, STORE പോലെയുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ, ടെക്സ്റ്റ് സ്ട്രിങ്ങുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനായുള്ള STR, SUBSTR പോലെയുള്ള ഫങ്ഷനുകൾ, സംഖ്യകളും തിയതികളും കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള മറ്റു ഫങ്ഷനുകൾ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഇക്കൂട്ടത്തിൽപ്പെടുന്നു.