cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
തീക്കടൽ കടഞ്ഞ് തിരുമധുരം
ഘടന
എഴുത്തച്ഛന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന ഘട്ടങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഗ്രന്ഥത്തെ നാലു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങൾക്ക് അവയിലെ സംഭവങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ എഴുത്തച്ഛൻ ജീവിച്ചിരുന്ന സ്ഥലങ്ങളെ പിന്തുടർന്ന് താന്നിയൂർ(താനൂർ), തിരുവൂർ(തിരൂർ), ശബരകൊട്ടം(ചമ്രവട്ടം) എന്നീ പേരുകളാണ്‌‌. സാമൂതിരിയുടെ അധികാരകോയ്മയിൽ നിന്നുള്ള എഴുത്തച്ഛന്റെ നാടുകടത്തലിനു ശേഷമുള്ള ജീവിതം വിവരിക്കുന്ന അവസാന ഭാഗത്തിന്‌ മഹാപ്രസ്ഥാനം എന്നാണ്‌ പേര്‌. ഭാഗങ്ങൾ ഓരോന്നും അദ്ധ്യായങ്ങളായും തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ധ്യായങ്ങൾക്ക് 'ഓല' എന്നാണ്‌ പേരിട്ടിരിക്കുന്നത്. നാലു ഭാഗങ്ങളിലും കൂടിയുള്ള 'ഓല'-കളുടെ എണ്ണം, എഴുത്തച്ഛൻ രൂപം കൊടുത്തതായി കരുതപ്പെടുന്ന മലയാളം അക്ഷരമാലയിലെ അക്ഷരങ്ങളുടെ സംഖ്യയായ 51 ആണ്‌.
കുടുംബം
വെട്ടത്തുനാട്ടിലെ താന്നിയൂരിലാണു് (താനൂർ) എഴുത്തച്ഛൻ ജനിച്ചത്. അവിടെ എഴുത്തുകളരി സ്ഥാപിക്കാനായി പുരാതനകാലത്ത് വള്ളുവക്കോനാതിരി വെട്ടത്തരചന്‌ അയച്ചുകൊടുത്ത എഴുത്താശാന്മാരുടെ ഒരു കുടുംബമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ താവഴി. കുടുംബപ്പേര്‌ "പഴഞ്ഞാനം" (പഴയ ജ്ഞാനം) എന്നും അമ്മയുടെ പേര്‌ ലക്ഷ്മി എന്നും ആയിരുന്നു. മെയ്ക്കളരി ആശാനായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛൻ നാരായണൻ, പിലാക്കാട്ടീരി കുടുംബക്കാരനായിരുന്നു. സാമൂതിരിക്കെതിരെ വെട്ടത്തരചനെ പിന്തുണച്ചതിനാൽ സാമൂതിരിയുടേയും, അറിവിന്റെ മേലുള്ള ബ്രാഹ്മണരുടെ കുത്തകയ്ക്കു ഭീഷണിയായ കളരികൾ നടത്തുന്നതിന്റെ പേരിൽ ബ്രാഹ്മണമേധാവികളുടേയും ശത്രുതയുടെ നിഴലിലായിരുന്നു ഈ കുടുംബങ്ങൾ. അച്ഛനമ്മമാരുടെ നാലു മക്കളിൽ ഏറ്റവും ഇളയവനായിരുന്നു എഴുത്തച്ഛൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര്‌ കൃഷ്ണൻ എന്നും വിളിപ്പേര്‌ അപ്പു എന്നും ആയിരുന്നു. ഏറ്റവും മൂത്തതായി രാമൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു സഹോദരനും അയാൾക്കു താഴെ, സീത(സീതോപ്പ), ചീരു (ചീരുവോപ്പ) എന്നീ പേരുകളിൽ രണ്ടു സഹോദരിമാരും എഴുത്തച്ഛനുണ്ടായിരുന്നു. സഹോദരൻ രാമന്റെ വിളിപ്പേര്‌ കുട്ടൻ എന്നായിരുന്നു.
ദുരന്തങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസം
സാമൂതിരിയുടെ കിങ്കരന്മാർ എഴുത്തച്ഛന്റെ ജനനത്തിനു പതിനേഴുനാൾ മുൻപ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛനെ ചതിയിൽ വിഷം കൊടുത്തു കൊന്നു. അച്ഛൻ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ തഞ്ചാവൂരെ ആധീനത്തിൽ പഠനം നടത്തിയിരുന്ന കുട്ടൻ, തുടർന്ന് അവിടുത്തെ വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കാതെ നാട്ടിലേയ്ക്കു മടങ്ങി. ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തിനു ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം വിഷാദരോഗം മൂത്ത് സമനില നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന എഴുത്തച്ഛന്റെ അമ്മ മരിച്ചു. എഴുത്തച്ഛൻ ജനിക്കുമ്പോൾ കാരണവരായിരുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മാവൻ രാമൻ ആയിരുന്നു. പരദേശത്ത് (തമിഴ്‌നാട്ടിൽ) വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ ഒരു പണ്ഡിതനായിരുന്നു ആ അമ്മാവൻ. എഴുത്തച്ഛന്‌ പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം നൽകിയതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതവീക്ഷണത്തിന്‌ അടിത്തറയിട്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സർഗ്ഗവാസനയെ ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞതും എഴുത്തുകളരിയാശാനായ ആ അമ്മാവനായിരുന്നു. അമ്മാവൻ തിമിരബാധിതനായിരുന്നതുകൊണ്ട്, ക്രമേണ എഴുത്തുകളരിയുടെ ചുമതല എഴുത്തച്ഛന്റെ സഹോദരൻ കുട്ടൻ ഏറ്റെടുത്തു. എഴുത്തച്ഛന്റെ തുടർ‌പഠനത്തിൽ ഗുരു സഹോദരനായിരുന്നു.
ചാവേറായ ഉണ്ണി
എഴുത്തച്ഛന്റെ അച്ഛന്റെ മരണത്തെ തുടർന്ന് മരുമകൻ, ഉണ്ണി എന്നു വിളിപ്പേരുള്ള കുമാരൻ, കാരണവന്മാരുടെ സമ്മതമില്ലാതെ,  ഭഗവതിയുടെ മുമ്പിൽ ചാവേർ വ്രതമെടുത്തിരുന്നു. പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തിലൊരിക്കൽ തിരുനാവായയിൽ നടക്കാറുള്ള മാമാങ്കത്തിൽ‍, അതിന്റെ സം‌രക്ഷകനായ സാമൂതിരിയെ നിലപാടുതറയിലെത്തി കൊല്ലുകയോ, അതിനുള്ള ശ്രമത്തിൽ കൊല്ലപ്പെടുകയോ ചെയ്യുമെന്ന പ്രതിജ്ഞയായിരുന്നു അത്. എഴുത്തച്ഛന്റെ മൂത്ത സഹോദരി സീത(സീതോപ്പ)യുടെ പ്രതിശ്രുത വരനായിരുന്നു ഉണ്ണി. ഉണ്ണിയുടേയും സീതയുടേയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഏറെത്താമസിയാതെ ഉണ്ണിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഒരു സംഘം എഴുത്തച്ഛന്റെ പിതാവിനെ കൊലയിൽ പങ്കാളികളായിരുന്നവരെ കൊന്നു. സാമൂതിരിയുടെ സൈന്യം താന്നിയൂരെ വെട്ടത്തുകോവിലകം ആക്രമിച്ചപ്പോൾ അതിന്റെ പ്രതിരോധത്തിനു നേതൃത്വം കൊടുത്തത് ഉണ്ണി ആയിരുന്നു. സമർത്ഥമായ ആ പ്രതിരോധത്തിൽ ആക്രമണം പരാജയപ്പെട്ടെങ്കിലും വെട്ടത്തുനാടിന്റെ "അമ്മത്തമ്പുരാട്ടി"-യെ അക്രമികൾ പിന്നിൽ നിന്ന് വിഷം പുരട്ടിയ അമ്പെയ്തു കൊന്നു. തന്റെ ചാവേർ നിശ്ചയത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കാൻ അത് ഉണ്ണിക്കു പ്രേരണ നൽകി. മകൾ എച്ചുവിന്റെ ജനനം കഴിഞ്ഞ് ഏറെ വൈകാതെ വന്ന അടുത്ത മാമാങ്കത്തിൽ ചാവേറുകൾക്കൊപ്പം പോയ ഉണ്ണി നിലപാടു തറവരെ പൊരുതിയെത്തി അവിടെ വെട്ടേറ്റു മരിച്ചു.
തീവയ്പ്, അമ്മാവന്റെ മരണം
മാമാങ്കം കഴിഞ്ഞ് സാമൂതിരിയുടെ പടയ്ക്ക് തിരുനാവായയിൽ നിന്ന് സ്വദേശത്തേയ്ക്ക് മടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത് വെട്ടത്തുനാട്ടിലൂടെ ആയിരുന്നു. മാമാങ്കത്തിലേയ്ക്ക് ഉണ്ണിയെ അനുഗമിച്ചിരുന്ന എഴുത്തച്ഛനും സഹോദരനും മടങ്ങി വന്നപ്പോൾ, താന്നിയൂരെ വീടും എഴുത്തുകളരിയും സാമൂതിരിയുടെ സൈന്യം പ്രതികാരബുദ്ധിയോടെ തീവച്ചു നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. അപകടസാധ്യത കണ്ട് കുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും താന്നിയൂർ കോവിലകത്തേയ്ക്ക് പോയെങ്കിലും, കളരി വിട്ടുപോകാൻ അമ്മാവൻ വിസമ്മതിച്ചിരുന്നു. അപകടം കണ്ട അദ്ദേഹം, കളരിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന അമൂല്യ ഗ്രന്ഥങ്ങളെ തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് കിണറ്റിൽ ഇട്ട് രക്ഷപെടുത്തിയെങ്കിലും ഒടുവിൽ എങ്ങനെയോ അദ്ദേഹവും കിണറ്റിൽ വീണു മരിച്ചിരിക്കുന്നതായി കാണപ്പെട്ടു.
തുഞ്ചന്റെ പറമ്പ്
പുതിയ കളരി പ്രവർത്തനക്ഷമമാകാൻ തുടങ്ങി ഏറെ വൈകാതെ എഴുത്തച്ഛന്റെ സഹോദരൻ കുട്ടന്റേയും സഹോദരി ചീരുവിന്റേയും വിവാഹങ്ങൾ നടന്നു. ചാവേറായി മരിച്ച ഉണ്ണിയുടെ സഹോദരി പിലാക്കാട്ടീരി കുടുംബത്തിലെ അമ്മിണി ആയിരുന്നു കുട്ടന്റെ വധു. ഉല്ലാസപ്രകൃതിയും നിഷ്കളങ്കയും ആയ ചീരുവിന്റെ ഭർത്താവായത്, അമ്മിണിയുടെ സഹോദരൻ ഗോപി ആയിരുന്നു. ഗോപി ദുഃസ്വഭാവിയും കച്ചവടമനസ്ഥിതിക്കാരനും ആയിരുന്നു.
തിരുവാവാടുതുറ, ദേശാടനം
ബ്രാഹ്മണരിലെ ഒരു വിഭാഗം ഒഴിച്ചുള്ളവരെയൊക്കെ വിദ്യയിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്തണമെന്ന ബ്രാഹ്മണമേധാവിത്വത്തിന്റെ നിലപാടു മൂലം മലയാളനാട്ടിൽ തമിഴകത്തുണ്ടായിരുന്നതു പോലുള്ള ഉന്നതവിദ്യാപീഠങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ, അമ്മാവന്റേയും സഹോദരന്റേയും കീഴിൽ കളരിയിലെ പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്ന എഴുത്തച്ഛൻ തഞ്ചാവൂരെ തിരുവാവാടുതുറ ആധീനത്തിലേയ്ക്ക് ഉപരിപഠനത്തിനായി പോയി. അവിടത്തെ പ്രധാനാദ്ധ്യാപകൻ ഗുരു നീലകണ്ഠർ ആയിരുന്നു. അധീനത്തിലെ ആറുവർഷം നീണ്ട പഠനത്തിനൊടുവിൽ എഴുത്തച്ഛനും സഹപാഠികളും ഗുരുജനങ്ങളും ഭാരതപര്യടനത്തിനിറങ്ങി. കടലോരത്തുകൂടെ യാത്രചെയ്തു പൂരിയും വംഗദേശവും പിന്നിട്ട്, വാരണാസിയും നേപ്പാളും താണ്ടി, ബദരീനാഥം വഴി എട്ടു മാസം കൊണ്ട് മാനസസരസിലെത്തിയ യാത്ര മടക്കത്തിൽ, ഹരിദ്വാരം, ഉദയപുരം, ദ്വാരക, കൊങ്കണദേശം, ഗോകർണ്ണം എന്നിവിടങ്ങൾ കടന്ന് തിരൂരെത്താൻ പിന്നെയും ഒൻപതു മാസമെടുത്തു(പുറങ്ങൾ 209-210). കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവരെ യാത്രയാക്കിയ ശേഷം എഴുത്തച്ഛൻ വീട്ടിൽ തങ്ങി. വിശ്രമത്തിനു ശേഷം അദ്ദേഹം കളരിയിലെ സേവനത്തിൽ മുഴുകി. പറങ്കികൾ പശ്ചിമതീരത്തേയ്ക്കുള്ള അവരുടെ ആദ്യയാത്ര കഴിഞ്ഞു മടങ്ങിയതിനു തൊട്ടുപിന്നാലെയായിരുന്നു എഴുത്തച്ഛൻ മടങ്ങിയെത്തിയത്(പുറം 214).
അക്ഷരമാല, ഹരിനാമകീർത്തനം
ഉപരിപഠനകാലത്തെ അനുഭവങ്ങൾ മുന്നിൽ വച്ച് തിരുവൂരിലെ കളരിയുടെ പ്രവർത്തനശൈലി പരിഷ്കരിക്കാൻ ശ്രമിച്ച എഴുത്തച്ഛൻ, നാട്ടുഭാഷയിൽ അദ്വൈതവിജ്ഞാനം പ്രചരിക്കുന്നതിനു ഏറ്റവും വലിയ തടസ്സമായിരിക്കുന്നത് സംസ്കൃതപദങ്ങളും ദ്രാവിഡപദങ്ങളും ഒരുപോലെ എഴുതാൻ പറ്റിയ ഒരു അക്ഷരമാലയുടെ അഭാവമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി. അക്കാലത്ത് മലയാളഭാഷ എഴുതാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന 30 അക്ഷരങ്ങൾ ചേർന്ന വട്ടെഴുത്ത് അതിനു മതിയാവില്ല എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ അദ്ദേഹം പുതിയ അക്ഷരമാലയിൽ പ്രധാനമായും ഉപയോഗിച്ചത്, ദക്ഷിണഭാരതത്തിലെ പ്രാചീന ലിപിയായ ഗ്രന്ഥലിപിയിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ആയിരുന്നു. ഒപ്പം മലയാളത്തിന്റെ തനതായ ശബ്ദങ്ങളുൾ രേഖപ്പെടുത്താൻ ആവശ്യമായ റ, ഴ തുടങ്ങിയവയുടെ ഛിഹ്നങ്ങൾ വട്ടെഴുത്തിൽ നിന്ന് ചില്ലറ ഭേദഗതികളോടെ സ്വീകരിച്ചു. ഗ്രന്ഥലിപിയും വട്ടെഴുത്തും ചേർന്ന ഈ പുതിയ അക്ഷരമാല 51 അക്ഷരങ്ങൾ ചേർന്നതായിരുന്നു.
പുതിയ അക്ഷരമാലയുടെ പ്രചരണത്തിനുപകരിക്കുന്ന ഒരു കീർത്തനം കൂടി എഴുതാൻ തീരുമാനിച്ച എഴുത്തച്ഛൻ, ഹരിനാമകീർത്തനം എഴുതി. 4 പ്രാരംഭപദ്യങ്ങളും, ഹരി, ശ്രീ, ഗ, ണ, പ, ത, യേ, ന, മ എന്നീ തുടക്കങ്ങളുള്ള 9 പദ്യങ്ങളും പുതിയ അക്ഷരമാലയിലെ അക്ഷരക്രമത്തിൽ ഓരോ അക്ഷരത്തിലായി തുടങ്ങുന്ന 51 പദ്യങ്ങളും, 3 സമാപനപദ്യങ്ങളും ചേർന്ന് 67 പദ്യങ്ങൾ ഉള്ള ആ കീർത്തനവും അക്ഷരമാലയും വളരെ വേഗം പ്രചരിച്ചു. ദേവീമാഹാത്മ്യത്തിന്‌ ഒരു മലയാളഭാഷ്യവും എഴുത്തച്ഛൻ ഇക്കാലത്ത് എഴുതി.
വിവാഹവും മറ്റും
ആമക്കാവിനടുത്ത്, അച്ഛന്റെ കുടുംബവുമായി ബന്ധമുള്ള ഏടപ്പാൾ വീട്ടിലെ മാളുവിനെ എഴുത്തച്ഛന്റെ സഹോദരങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിനു ഭാര്യയായി തെരഞ്ഞെടുത്തു. വിദുഷിയും വിഞ്ജാനപ്രേമിയും ഭക്തയും ആയിരുന്ന അവർ കളരിയിൽ കൊച്ചുകുട്ടികളെ പഠിപ്പിച്ചിക്കാനും തുടങ്ങി. എഴുത്തച്ഛന്റെ ഇളയ സഹോദരി ചീരു, ഭർത്താവ് ഗോപിയുടെ ദുർന്നടത്തയും മർദ്ദനവും സഹിക്കാനാവാതെ മക്കൾ, അച്ചു, അനിയൻ എന്നിവരേയും കൂട്ടി വീട്ടിലേയ്ക്കു മടങ്ങി വന്നു. ഭാഗ്യാന്വേഷിയായ ഗോപി പറങ്കികളുമായി സഹകരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ചക്കുന്തൽ ശിക്ഷ
വിദ്യയെ ജനകീയമാക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള പുതിയ അക്ഷരമാലയും "ഋതുവായ പെണ്ണിനും ഇരപ്പനും ദാഹകനും പതിതനും അഗ്നിയജനം ചെയ്ത ഭൂസുരനും" എല്ലാം ഒരേ പദവി കല്പിക്കുന്ന ഹരിനാമകീർത്തനത്തിലെ സമത്വദർശനവും ബ്രാഹ്മണമേധാവിത്വത്തിന്റെ കഠിനമായ എതിർപ്പിനു കാരണമായിരുന്നു. നമ്പൂതിരിമാരിൽ ചിലരുടെ പരാതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ബ്രാഹ്മണമുഖ്യനും മഹാപണ്ഡിതനുമായ ആഴ്‌വാഞ്ചേരി തമ്പ്രാക്കൾ ഒരു വിചാരണപോലും നടത്തിയെങ്കിലും എഴുത്തച്ഛനെ ശിക്ഷിച്ചില്ല. പറങ്കികളുടെ വരവിൽ കൂടുതൽ കലുഷമായി തീർന്ന രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളും പ്രശ്നമായി. ഇക്കാലത്ത് പ്രസവത്തിനായി ഇടപ്പാൾ വീട്ടിലേയ്ക്കു പോയിരുന്ന എഴുത്തച്ഛന്റെ ഭാര്യ മാളു, പെൺകുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ച ഉടനെ മരിച്ചു. ഭാര്യയുടെ സംസ്കാരത്തിനു ശേഷം മകൾ ശ്രീദേവിയെ മാളുവിന്റെ ചെറിയമ്മയുടേയും അമ്മാമന്റേയും ചുമതലയിലാക്കി എഴുത്തച്ഛൻ തിരുവൂർ മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ആപത്ഘട്ടമായിരുന്നു. പോർത്തുഗീസുകാരുടേയും കൊച്ചിയുടേയും സഖ്യത്തോടുള്ള യുദ്ധത്തിൽ സാമൂതിരി ആവശ്യപ്പെട്ട സഹകരണം വെട്ടത്തു നാട് നൽകിയില്ല. യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റുമടങ്ങുന്ന സാമൂതിരിപ്പട, വഴിയ്ക്ക് വെട്ടത്തുകോവിലകവും തിരുവൂർ കളരിയും മറ്റും ആക്രമിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നറിഞ്ഞ വെട്ടത്തുനാട്, പ്രതിരോധത്തിനുള്ള പദ്ധതികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്തു. മുൻ‌കരുതലെന്ന നിലയിൽ എഴുത്തച്ഛന്റെ കുടുംബം കൊട്ടാരത്തിലേയ്ക്ക് താമസം മാറ്റി. വെട്ടത്തുരാജാവിന്റെ ഉപദേഷ്ടാക്കളിൽ ഒരാളായിരുന്നു എഴുത്തച്ഛന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ. ശത്രു സൈന്യം കൊട്ടാരം വളഞ്ഞ് ഉപരോധം ഏർപ്പെടുത്തി. അത് പരാജയപ്പെടുമെന്നായപ്പോൾ കൊട്ടാരത്തിനു ചതിയിൽ തീവച്ച്, കാര്യാലോചനയ്ക്കായി സമ്മേളിച്ചിരുന്ന യുവരാജാവിനേയും എഴുത്തച്ഛന്റെ സഹോദരനടക്കമുള്ള ഉപദേഷ്ടാക്കളേയും കൊന്നു. അതോടെ വെട്ടത്തുനാടിനു പരാജയം സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.
എഴുത്തച്ഛനും കുടുംബാംഗങ്ങളും ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ പിടിയിലായി. ബ്രാഹ്മണമേധാവിത്വത്തിന്റെ ആഗ്രഹമനുസരിച്ച് എഴുത്തച്ഛനെ തലവെട്ടിക്കൊല്ലാനാണ്‌ ആദ്യം തീരുമാനിച്ചത്. എങ്കിലും മുനയൂരില്ലത്തെ കാര്യസ്ഥനും താന്നിയൂർ കളരിയിലെ പഴയ വിദ്യാർത്ഥിയുമായ അടിയാഴത്തു മൂപ്പിൽ നായർക്ക് പഴഞ്ഞാനത്തു കുടുംബത്തോടുണ്ടായിരുന്ന രഹസ്യമമത മൂലം തലവെട്ടൽ ഒഴിവായിക്കിട്ടി. വധശിക്ഷയേക്കാൾ കഠിനമായ ശിക്ഷയാണ്‌ എഴുത്തച്ഛൻ ചെയ്ത "ദ്രോഹങ്ങൾ" അർഹിക്കുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ഇടപെട്ടു. വെട്ടം പള്ളിപ്പുറത്തെ പതിനെട്ടരക്കാവുകളിലേയ്ക്കു വേണ്ട എണ്ണ ശബരകൊട്ടത്തെ ചക്കുപുരയിൽ കാളയില്ലാതെ ആട്ടിക്കൊടുത്ത്, അതുകൊണ്ടു മാത്രം ഉപജീവനം നടത്താനുള്ള ശിക്ഷ ഉചിതമാവും എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർദ്ദേശം ഒടുവിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.
ദാരിദ്ര്യം
ശബരകൊട്ടത്തെ ചക്കുപുരയിൽ ക്ഷേത്രഭരണത്തിന്റെ ചുമതലക്കാരായ ആലത്തിയൂർ സങ്കേതത്തിന്റെ അടിമകൾ എന്ന നിലയാണ്‌ എഴുത്തച്ഛനും കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കും ഉണ്ടായിരുന്നത്. സങ്കേതത്തലവനായ പെയ്യാപ്പന്തൽ ഇല്ലക്കാരും അവിടത്തെ കലവറക്കാരനായ രാവുണ്ണി എന്ന യുവാവും ചക്കുപുരയിലെ കഷ്ടതയിൽ തുണയായി. എള്ളും തേങ്ങയുമാണ്‌ ചക്കിൽ ആട്ടേണ്ടിയിരുന്നത്. ഒരു പറ എള്ള് ആട്ടുന്നതിനു ഒരുനാഴി നെല്ല് എന്ന നിരക്കിലുള്ള കൂലികൊണ്ടു മാത്രം വേണ്ടിയിരുന്നു ഉപജീവനം. സങ്കേതത്തിൽ പോയി കണക്കു പറഞ്ഞ് കൂലി വാങ്ങണമായിരുന്നു. എഴുത്തച്ഛനോടൊപ്പം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരിമാരായ സീത, ചീരു, സഹോദരഭാര്യ അമ്മിണി എന്നിവരും അവർ മൂന്നുപേരുടേയും കുട്ടികളും ഗോപിയുടേയും അമ്മിണിയുടേയും അമ്മയായ അച്ഛമ്പെങ്ങളും ആണ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ജോലി കുറവുള്ള മഴക്കാലത്ത് കൊടിയ ദാരിദ്ര്യമായിരുന്നു. വിശപ്പു സഹിക്കവയ്യാഞ്ഞ് ചീരുവിന്റെ മകൻ അച്ചു ഒരിക്കൽ വെള്ളപ്പോക്കത്തിൽ കയറി വന്ന മീൻ കൂട്ടുകാരോടു ചേർന്ന് ചുട്ടു തിന്നു. ഇതുകേട്ട എഴുത്തച്ഛൻ, വിശപ്പു സഹിക്കാതാമ്പോൾ എന്തും തിന്നാമെന്ന് അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം, അടുത്തുള്ള അമ്പലത്തിലെ പടച്ചോറും മത്സ്യവും ചെത്തുകാരൻ കുട്ടായി കൊടുത്തിരുന്ന മിച്ചം വന്ന മധുരക്കള്ളുമാണ്‌ കർക്കിടകദുരിതത്തിൽ കുട്ടികളുടെ ജീവൻ നിലനിർത്തിയത്.
അദ്ധ്യാത്മരാമായണം, ശ്രീമഹാഭാരതം
ദുഖങ്ങളിൽ എഴുത്തച്ഛൻ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയത് നാമജപത്തിലാണ്‌. ചക്കിൽ ചതഞ്ഞ് എണ്ണ വേറാകെ ഓരോ എള്ളുമണിയും ജപിക്കുന്നത് രാമനാമമാണെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ, എള്ളുമണികളുടെ വഴി പിന്തുടരാൻ നിശ്ചയിച്ച അദ്ദേഹം അദ്ധ്യാത്മരാമായണത്തിന്‌ മലയാളഭാഷ്യം കിളിപ്പാട്ടായി എഴുതാൻ തുടങ്ങി. പഞ്ഞമാസങ്ങളിലാണ്‌ രചന ഏറെയും നടന്നത്. ആറു കാണ്ഡങ്ങൾ തീരാൻ ഏഴുവർഷം എടുത്തു. താമസിയാതെ തുടങ്ങിയ ശ്രീമഹാഭാരതഭാഷ്യവും കിളിപ്പാട്ടു രൂപത്തിലാണ്‌ എഴുതിയത്. ഏറെ സംഗ്രഹിച്ച് എഴുതിയിട്ടും അതിന്‌ രാമായണത്തേക്കാൾ വലിപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. മൂന്നു കൊല്ലം കൊണ്ടാണ്‌ അതു പൂർത്തിയാക്കിയത്. ബ്രാഹ്മണനിന്ദയോ രാജനിഷേധമോ കണ്ടെത്തി ആരെങ്കിലും എതിർത്തെങ്കിലോ എന്നു കരുതി തൽക്കാലം ഈ കൃതികൾ പരസ്യമാക്കിയില്ല.
നാടുകടത്തൽ
എഴുത്തച്ഛനിൽ നിന്നു അദ്ധ്യാത്മരാമായണം കിളിപ്പാട്ട് വായിക്കാൻ വാങ്ങിയ സുഹൃത്ത് കുറ്റിശ്ശേരി നമ്പൂതിരിയിൽ നിന്ന് അതു വാങ്ങി വായിച്ചവരിൽ ഒരാൾ ബ്രാഹ്മണപ്രമാണിമാരുടെ പാർശ്വവർത്തിയായിരുന്നു. അങ്ങനെ ആ കൃതി പരസ്യമായതോടെ, അതിനെക്കുറിച്ച് നിശതമായ വിമർശനം നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേദത്തിനു വന്ന "ശൂദ്രബാധ" നീങ്ങാനായി ബ്രാഹ്മണരുടെ വേദപാഠശാലകളിലെ വാദ്ധ്യാന്മാർ പട്ടിണിവ്രതം എടുക്കുകയും പഠിതാക്കളെ അതിനു നിർബ്ബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. യജ്ഞാദികൾ കൂടാതെ നാമജപം കൊണ്ടുമാത്രം മോക്ഷം പ്രാപിക്കാമെന്നു സിദ്ധാന്തിക്കാൻ ശൂദ്രനെന്തു കാര്യം എന്നായിരുന്നു വിമർശനം. "ബ്രാഹ്മണോഹം, നരേന്ദ്രോഹം, ആഢ്യോഹം" എന്ന് വീമ്പു പറയുന്നവരെയും ഒടുവിൽ ജന്തുക്കൾ ഭക്ഷിച്ചു കാഷ്ടിച്ചേക്കാം എന്ന അദ്ധ്യാത്മരാമായണം, ലക്ഷ്മണസാന്ത്വനത്തിലെ പരിഹാസവും വിമർശനവിഷയമായി. മേൽക്കോയ്മയായ സാമൂതിരിക്ക് കൃതി കാഴ്ചവയ്ക്കാതിരുന്നതും വിമർശിക്കപ്പെട്ടു. ഇതറിഞ്ഞപ്പോൾ, കിളിപ്പാട്ടുകൾ പ്രചരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടേക്കാം എന്നു ഭയന്ന എഴുത്തച്ഛൻ സഹോദരി സീതയുടേയും മറ്റും സഹായത്തോടെ തിടുക്കത്തിൽ അവയുടെ പകർപ്പുകളെടുത്ത്, വെള്ളാട്ടിരി, പെരുമ്പടപ്പ്, വെട്ടം തുടങ്ങിയ ദേശക്കോയ്മകളിൽ എത്തിച്ചു. അതോടെ കിളിപ്പാട്ടുകൾ രണ്ടും ആ ദേശങ്ങളിലൊക്കെ പ്രചരിക്കാനും തുടങ്ങി. അതോടെ, സാമൂതിരിയ്ക്ക് സമർപ്പിക്കാത്ത കൃതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശത്രുക്കളുടെ കയ്യിൽ എത്തിച്ചു എന്നും ആരോപിക്കപ്പെട്ടു.
പണ്ഡിതബ്രാഹ്മണനായ ആഴ്വാഞ്ചേരി താമ്പ്രാക്കൾ ബ്രാഹ്മണർക്കിടയിലെ സങ്കുചിതമനസ്കരായ സ്ഥാപിതതാത്പര്യക്കാരെ പിന്തുണച്ചിരുന്നില്ല. കിളിപ്പാട്ടുകൾ കണ്ടതോടെ, ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണത്തിനു കൂടി മലയാളഭാഷ്യം നിർമ്മിക്കാൻ കവിയെ നിയോഗിക്കുക കൂടി ചെയ്തു അദ്ദേഹം. എഴുത്തച്ഛനെ വധിക്കാൻ വീണ്ടും ശ്രമം നടക്കുന്നെന്നറിഞ്ഞ തമ്പ്രാക്കൾ അദ്ദേഹത്തെ തന്റെ ആസ്ഥാനത്തിൽ വരുത്തി താമസിപ്പിച്ചു. സാമൂതിരിയുടെ പിന്തുണയുള്ള ബ്രാഹ്മണമേധാവിത്വത്തെ ചെറുക്കാൻ തമ്പ്രാക്കൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും എഴുത്തച്ഛൻ സാമൂതിരിയുടെ അധികാരസീമ വിട്ടുപോയാൻ വധശിക്ഷ ഒഴിവാക്കണം എന്ന തമ്പ്രാക്കളുടെ നിർദ്ദേശം സ്വീകൃതമായി. താൻ നാടുവിട്ടു കഴിയുമ്പോൾ കുടുംബാംഗങ്ങളെ ക്ഷേത്രഭരണത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് മുക്തരാക്കണമെന്ന എഴുത്തച്ഛന്റെ ആവശ്യവും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.
വീണ്ടും തിരുവാവാടുതുറയിൽ
ശിക്ഷാവിധി കേട്ട് ശബരിവട്ടത്തെ ചക്കുപുരയിലേയ്ക്ക മടങ്ങുംവഴി എഴുത്തച്ഛൻ, ആമക്കാവിലെ എടപ്പാൾ വീട്ടിൽ, മാളുവിന്റെ ചെറിയമ്മയുടെ സം‌രക്ഷണയിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന മകളേയും, ദുർ‌വൃത്തമായ ലോകസഞ്ചാരത്തിനു ശേഷം അവശനായി മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുന്ന ഭർത്താവിനെ ശുശ്രൂഷിക്കാനായി പിലാക്കീട്ടീരി തറവാട്ടിലേയ്ക്കു മടങ്ങിപ്പോയിരുന്ന ഇളയ സഹോദരി ചീരുവിനേയും സന്ദർശിച്ചു. ചീരുവിന്റെ മൂത്ത മകൻ അച്ചു വെട്ടത്തുകോവിലകത്ത് ഉദ്യോഗത്തിലും ഇളയ മകൻ അനിയൻ വൈദ്യം പഠനത്തിലും ആയിരുന്നു. സീതയുടെ മകൾ എച്ചു രാവുണ്ണിയെ വിവാഹം ചെയ്ത് ചക്കുപുരയ്ക്കടുത്തു തന്നെ താമസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചക്കുപുരയിൽ സഹോദരി സീതയോടും കുട്ടികളോടും വിടപറഞ്ഞശേഷം തമിഴകത്തെ ഗ്രാമങ്ങൾ താണ്ടി എഴുത്തച്ഛൻ, തഞ്ചാവൂരിൽ തന്റെ പഴയ വിദ്യാലയമായ തിരുവാവാടുതുറ ആദീനത്തിലെത്തി അദ്ധ്യാപകനായി ചുമതലയേറ്റു. മാസം പതിനാറു പണമായിരുന്നു യാവനം.
സൂര്യനാരായണൻ
ആദീനത്തിൽ പഠിക്കാനെത്തിയ സൂര്യനാരായണൻ എന്ന വിദ്യാർത്ഥി എഴുത്തച്ഛന്റെ ശിഷ്യനായി. മലയാളദേശത്ത് ബ്രാഹ്മണമേധാവികൾ നശിപ്പിച്ച മംഗലാംകുന്നത്ത് എഴുത്തുകളരിയിലെ ആശാന്റെ ഏകമകനായിരുന്നു സൂര്യനാരായണൻ. ഗുരുവിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ ക്രമേണ ശിഷ്യന്റെ പ്രതികാരവാഞ്ഛ, വേദാന്തചിന്തയായി വഴിതിരിഞ്ഞു. പഠനത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ ദേശാടനത്തിനു സമയമായപ്പോൾ ശിഷ്യന്‌ ഗുരുവിനെ വിട്ടുപോകാൻ മനസ്സില്ലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ദേശാടനത്തിൽ എഴുത്തച്ഛൻ ശിഷ്യനെ അനുഗമിച്ചു. ഒന്നരവർഷം നീണ്ട ആ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ സൂര്യനാരായണൻ, തമിഴ്‌ദേശത്തുള്ള തരം ഒരു ഗുരുകുലം നാട്ടിൽ തുടങ്ങിയാൽ കൊള്ളാമെന്ന തന്റെ ആഗ്രഹം അവതരിപ്പിച്ചു. സാമൂതിരിയുടെ അതിർത്തിക്കു പുറത്ത് പെരുമ്പടപ്പുസ്വരൂപത്തിന്റെ പരിധിയിൽ പാലക്കാട്ടെ ശോകനാശിനി നദിയുടെ തീരത്തെ കാട് അതിനു പറ്റിയ സ്ഥാനമായി അയാൾ നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. ദേശാടനം കഴിഞ്ഞ് തിരുവാവാടുതുറയിൽ മടങ്ങിയെത്തിയ അവർ, ആദീനത്തോടു വിടപറഞ്ഞ് ശോകനാശിനിയിലെത്തി.
ശോകനാശിനി
ശോകനാശിനിയ്ക്കു സമീപമുണ്ടായിരുന്ന എഴുവത്തു കുടുംബം എഴുത്തച്ഛനെ സഹായിച്ചു. രാമായണത്തിനും ഭാരതത്തിനും എന്ന പോലെ ഭാഗവതത്തിനും മലയാളഭാഷ്യം നിർമ്മിക്കണമെന്ന തന്റെ ആഗ്രഹം അദ്ദേഹം നടപ്പാക്കാൻ തുടങ്ങി. അതേസമയം സൂര്യനാരായണനും സുഹൃത്ത് കരുണാകരനും, കാട്ടിൽ ഗുരുകുലത്തിനു വേണ്ട ശാലകൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിൽ വ്യാപൃതരായി. പലയിടങ്ങളിൽ നിന്നു ശേഖരിച്ചവയും, നാട്ടിൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട രണ്ടു കളരികളിൽ നിന്നും രക്ഷപെടുത്തിയവയും ആയ അമൂല്യഗ്രന്ഥങ്ങൾ ശാലകളിൽ ശേഖരിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഔപചാരികമായി വിളക്കുവയ്ക്കാൻ നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന നല്ലദിവസത്തിനു രണ്ടു രാത്രി മുൻപ് ഗുരുകുലശാലകളും അവയിലെ ഗ്രന്ഥങ്ങളും മുച്ചൂടും കത്തിയമർന്നു. ഇതരഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കൊപ്പം, ഭാഗവതഭാഷ്യത്തിന്റെ ഏറിയഭാഗവും കത്തിനശിച്ചു. ശോകനാശിനി കടന്ന് സാമൂതിരിയുടെ ദേശപരിധിക്കുള്ളിൽ നിന്നെത്തിയ അക്രമികൾ, വൈദികബ്രാഹ്മണരുടെ പ്രേരണയിൽ ചെയ്ത പണിയായിരുന്നു ഇത്.
ഗുരുകുലശാലകളുടെ നാശം എഴുത്തച്ഛൻ തികഞ്ഞ സം‌യമത്തോടെ കൈക്കൊണ്ടു. കത്തിയെരിഞ്ഞ ശാലകൾക്കു പകരം പുതിയവ നിർമ്മിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ ശോകനാശിനിയിലെ ദേശവാസികൾ നിർബ്ബന്ധിച്ചു. വീണ്ടും നിർമ്മിക്കുന്ന ശാലകൾക്ക് പഴയവയുടെ ഗതി വരാതിരിക്കാൻ എഴുത്തച്ഛൻ കണ്ടെത്തിയ വഴി, ഗുരുകുലത്തെ ഒരു ബ്രാഹ്മണഗ്രാമം ആക്കുക എന്നതായിരുന്നു. വിദ്യയുടെമേൽ എല്ലാവർക്കും ഒരേ അവകാശമാണെങ്കിലും വിദ്യാശാലകളുടെ ഉടമസ്ഥർ ബ്രാഹ്മണരാണെന്നു വന്നാൽ, ബ്രഹ്മശാപം ഭയപ്പെടുന്ന സാമൂതിരി അതിനെതിരെ അക്രമം കാട്ടുകയില്ല എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ യുക്തി. എല്ലാവർക്കും വിദ്യ പകർന്നു കൊടുക്കുന്ന ഗുരുകുലത്തിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ സന്നദ്ധതയുള്ള വിശാലമനസ്കരായ ബ്രാഹ്മണരെ എഴുത്തച്ഛൻ പലയിടങ്ങളിൽ നിന്നുമായി കണ്ടെത്തി അവിടെ കുടിയിരുത്തി. അങ്ങനെ ശോകനാശിനിയിലെ വിദ്യാപീഠം നിലവിൽ വന്നു.
സമാപനം
നേരത്തേ, എഴുത്തച്ഛൻ പാലക്കാട്ട് എത്തിയതറിഞ്ഞ മകൾ ശ്രീദേവി ശോകനാശിനിയിൽ അച്ഛനെ സന്ദർശിക്കാനെത്തുകയും കുറേക്കാലം അവിടെ കഴിഞ്ഞ അവളെ അദ്ദേഹം, സഹോദരി ചീരുവിന്റെ മകൻ അനിയനെ ഭർത്താവായി നിശ്ചയിച്ച് നാട്ടിലേയ്ക്കു യാത്രയാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. സഹോദരിമാരെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിനു ലഭിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂത്ത സഹോദരി സീത വാതരോഗത്തോട് ഇച്ഛശക്തികൊണ്ട് പൊരുതി ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. ഭർത്താവ് ഗോപിയുടെ മരണത്തോടെ, ഇളയ സഹോദരി ചീരുവിന്റെ മനോനില മോശമായി. ഭർത്താവ് മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന ഉന്മാദത്തിലായ അവർ ഒടുവിൽ എവിടേയ്ക്കോ ഇറങ്ങിപ്പോയി. അവരെ കണ്ടെത്താൻ മക്കൾ നടത്തിയ ശ്രമമെല്ലാം വിഫലമാവുകയും ചെയ്തു. അവർ നാമാവശേഷയായിക്കഴിഞ്ഞുവോ എന്നു ധ്യാനാന്വേഷണത്തിലൂടെ അറിയാൻ എഴുത്തച്ഛൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിജയിച്ചില്ല. ശാന്തിമുട്ടിയ ഏതോ അമ്പലത്തിന്റെ മുറ്റത്ത്, പ്രാകൃതവേഷത്തോടെ കരിയാവൃണങ്ങളുമായെങ്കിലും എപ്പോഴുമെന്ന പോലെ സന്തോഷത്തിൽ കഴിയുന്ന ആ സഹോദരിയുടെ ചിത്രം ഇടയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നിരുന്നു.
ദേശത്താകെ പടയും അക്രമവും വ്യാപിക്കുകയായിരുന്നു. എങ്കിലും ശോകനാശിനിയിലെ ഗുരുകുലഗ്രാമം വേരുപിടിച്ചു പടർന്നു. അവിടന്നു കിട്ടിയ വെളിച്ചവുമായി അൻപതോളം പേർ അതിനകം ഗോകർണ്ണം മുതൽ കന്യാകുമാരിവരെയുള്ള ദേശങ്ങളിൽ അദ്ധ്യാപകരായി ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവസാനത്തേതായ 51-ആം അദ്ധ്യായത്തിൽ, ശോകനാശിനിയിലെ വിദ്യാപീഠത്തിന്റെ സ്ഥാപനം കഴിഞ്ഞ് പത്തു വർഷത്തിനു ശേഷം, എല്ലാത്തിനേയും വേദാന്തിയുടെ സം‌യമബുദ്ധിയോടെ വീക്ഷിക്കുന്ന എഴുത്തച്ഛനെ കാണാം. ഉറ്റവരെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഖങ്ങൾക്കു പുറമേ ശാരീരികമായ അവശതയും അദ്ദേഹത്തെ അലട്ടിയിരുന്നു. "ജീവന്റെ ശരീരവസ്ത്രം ഇഴയിടാനാവത്തവണ്ണം പിഞ്ഞിത്തുടങ്ങിയെന്ന്" അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞു. "പുത്തനുടുപ്പ് അത്യന്താപേക്ഷിതമായ" ആ ദശാസന്ധിയിൽ അദ്ദേഹം ഹരിനാമത്തിൽ അഭയം കണ്ടെത്തി.
വിമർശനം, പ്രതിഷേധം
ഈ നോവൽ മാതൃഭൂമി വാരാന്ത്യപതിപ്പിൽ ഖണ്ഠശ്ശപ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിന്റെ ആരംഭം മുതൽ തന്നെ ഈ നോവലിന്റെ ചരിത്രപരതയെ ചോദ്യം ചെയ്തു കൊണ്ടും തെളിവുകളുടെ അഭാവത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ടും പ്രതികരണങ്ങൾ വായനക്കാരിൽ നിന്നും ഉയരുകയുണ്ടായി. തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛൻ സ്വന്തം പൂർവികരിൽ ഒരാളാണെന്ന സി. രാധാകൃഷ്ണന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തെ തുടർന്ന്, തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛനെ എഴുത്തച്ഛൻ സാമുദായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നും മാറ്റി നായർ സമുദായാംഗമാക്കി മാറ്റുന്നതിനുള്ള ശ്രമമാണ് ഈ നോവൽ രചനയെന്ന് എഴുത്തച്ഛൻ സമാജം വൈസ് പ്രസിഡന്റ് ആയ പ്രൊഫ. ടി. ബി. വിജയകുമാർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. കെ. ബാലകൃഷ്ണ കുറുപ്പിന്റെ ''വിശ്വാസത്തിന്റെ കാണാപ്പുറങ്ങൾ എന്ന ഉപന്യാസ സമാഹാരത്തിലെ നിഗമനങ്ങളുമായി ഈ നോവലിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പേരുകളിലെ സാദൃശ്യം(തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ) പോലുള്ള കാര്യങ്ങളും മറ്റും ഇതിന് തെളിവുകളായി പ്രൊഫ. ടി. ബി. വിജയകുമാർ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. അതേസമയം ഇതൊരു നോവൽ മാത്രമാണെന്നും ഇതിനെ ചരിത്രമായി കാണേണ്ടതില്ലെന്നും ഉള്ള അഭിപ്രായവും ചില വായനക്കാർ പ്രകടിപ്പിച്ചു.
മലയാളഭാഷയുടെ ചരിത്രത്തിലെ നിർണ്ണായകവ്യക്തിത്വമായ എഴുത്തച്ഛന്റെ പ്രതിബദ്ധതകളേയും പശ്ചാത്തലത്തേയും പറ്റിയുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് ഈ കൃതിയുടെ പ്രസിദ്ധീകരണം അവസരമൊരുക്കി. വൈദേശികാക്രമണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ധാർമ്മികരോഷമെങ്കിലും തോന്നുന്ന ഒരാളായി എഴുത്തച്ഛൻ നമ്മുടെ സാഹിത്യഭാവനയിൽ പോലും കടന്നുവരുന്നില്ല എന്നതിനു തെളിവായി ഈ ജീവിതാഖ്യായിക എടുത്തുകാട്ടുന്ന വി.സി. ശ്രീജൻ, കേരളത്തിൽ പോർത്തുഗീസുകാരുടെ അതിക്രമങ്ങൾ നടന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിച്ച കവി എന്തുകൊണ്ട് വിദേശാക്രമണങ്ങളെ അവഗണിച്ചു എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം അനുമാനിച്ചെടുക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ ഈ കൃതിയിലുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നു. തന്റെ ജന്മദേശമായ വെട്ടത്തുനാടിനെ നിരന്തരം ശല്യം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന സാമൂതിരിയോടും കോഴിക്കോടിനോടും എഴുത്തച്ഛന്‌ സ്വാഭാവികമായും വിദ്വേഷം തോന്നിയിരിക്കാം. സാമൂതിരിയും കോഴിക്കോടും തുലഞ്ഞുപോകട്ടെ എന്നു കരുതുന്ന ഒരാൾക്ക്, കോഴിക്കോടിനെതിരെയുള്ള പോർത്തുഗീസുകാരുടെ അതിക്രമം വലിയ കാര്യമായി തോന്നണമെന്നില്ല. നായർ സമുദായത്തിൽ ജനിച്ച എഴുത്തച്ഛൻ തന്റെ കൃതികൾ വഴി സ്വാധീനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് സ്വന്തം സമുദായത്തെ തന്നെ ആയിരുന്നു. അക്കാലത്തെ രണശൂരരായ നായന്മാരെ ഭക്തിയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു വിടുന്നത് അവരെക്കൊണ്ട് വാളുകൾ താഴെ വെപ്പിക്കുന്നതിനു തുല്യമാവും. മുസ്ലിങ്ങളുടേയും സാമൂതിരിയുടേയും എതിർപ്പുകൾ അവസാനിപ്പിച്ച് പോർത്തുഗീസുകാർക്ക് കീഴടങ്ങുന്നതാണ്‌ നല്ലതെന്ന് കരുതിയ ഒരു വിഭാഗം കേരളത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെന്നും അവരുടെ താത്പര്യങ്ങൾക്കിണങ്ങിയ ഭക്തിവാദമായിരുന്നു എഴുത്തച്ഛന്റേതെന്നും ഈ വിമർശകൻ വിലയിരുന്നു.
തുഞ്ചത്ത് എഴുത്തച്ഛന്റെ ചരിത്രത്തെ പറ്റി ഗൗരവമായ പഠനങ്ങൾ ഒന്നും ഇതുവരെ നടന്നിട്ടില്ല എന്നിരിക്കെ, ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വം ശൂദ്രർക്ക് വിദ്യ നിഷേധിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന തുഞ്ചത്ത് എഴുത്തച്ഛൻ നായർ സമുദായത്തിൽ പെട്ട ആളായിരിക്കാൻ സാധ്യത ഇല്ലെന്നും, മഹാഭാരതം, ശാന്തിപർവത്തിൽ ശൂദ്രധർമങ്ങളായി അക്ഷരാനഭിജ്ഞത്വം മൂഢത്വവു മക്ഷരവ്യക്തി വിഹീനാലാപനങ്ങളുമെല്ലാം
ശൂദ്രധർമങ്ങളെന്ന് ധരിക്ക യുധിഷ്ഠിരാ-
ശൂദ്രന് ഭാഗിനേയൻ പിണ്ഡകർത്താവയതു
ശൂദ്രന് ഗതിവരുത്തീടുവാനെളുതല്ല എന്ന് പറയുന്ന എഴുത്തച്ഛൻ തന്റെ കാലത്തെ നായർ സമുദായത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക രംഗത്തെ പരിമിതിക്ക് സാക്ഷിയാണ്. ഡച്ച്‌-ബ്രിട്ടീഷ് കാലഘട്ടത്തിലാണ് നായർ സമുദായം വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്(അതിനു മുൻപ് അവർ ആയോധന കലകൾക്കാണ് പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നത്). ചോള, പല്ലവ പശ്ചാത്തത്തിൽ നിന്ന് പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മലബാറിലേയ്ക്കു കുടിയേറിയ ഇന്നത്തെ എഴുത്തച്ഛൻ സമുദായത്തിന്റെ പൂർ‌വികരായ കടുപട്ടർ എന്ന ഉന്നത ജാതിയിൽ പെട്ടയാളായിരുന്നു തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛനെന്നും, സ്വന്തം പൂർവികർക്ക് ചോള, പല്ലവ ദേശങ്ങളുമായി ഉണ്ടായിരുന്ന ബന്ധങ്ങളാണ് തുഞ്ചത്ത് എഴുത്തച്ഛന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിന് സഹായകമായത്, അദ്ദേഹത്തെ ജാതി മാറ്റി കേരളത്തിൽ ഇന്ന് ഭരണവർഗ്ഗമായിരിക്കുന്ന നായർ സമുദായത്തിൽ പെട്ടയാളായി ചിത്രീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമം ഫാസിസമാണെന്നും പ്രൊഫ.ടി.ബി.വിജയകുമാർ പരാതിപ്പെടുന്നു. ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ ദോഷങ്ങൾ അതിന്റെ മൂർദ്ധന്യാവസ്ഥയിലുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് ജാതിനാമാദികൾക്കല്ല ഗുണഗണ-
ഭേദമെന്നത്രേ ബുധന്മാരുടെ മതം എന്ന് അദ്ധ്യാത്മരാമായണം കിളിപ്പാട്ടിൽ പറഞ്ഞ തുഞ്ചത്ത് എഴുത്തച്ഛൻ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയായിരുന്ന 'ജാതി വിരുദ്ധത' സ്വന്തം കൃതികളിലൂടെ പ്രചരിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു, അതിനാൽ തന്നെ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടത്തോട് തുഞ്ചത്ത് എഴുത്തച്ഛൻ പ്രതികരിച്ചില്ല എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല എന്ന വാദവും പ്രൊഫ.ടി.ബി.വിജയകുമാർ മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്നു.
എൻ എസ്. മന്നാടിയാരുടെ വാദങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണമായി ഭാഷാപോഷിണിയിൽ എഴുത്തച്ഛന്റെ ജാതി എന്ന പേരിൽ പ്രൊഫ. ടി. ബി. വിജയകുമാർ ഒരു പ്രബന്ധം എഴുതുകയുണ്ടായി. സ്ഥാനപ്പേരുകളും, തൊഴിൽപ്പേരുകളും തന്നെയാണ് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടോടെ ജാതിനാമങ്ങളായിമാറിയത് 1914 ൽ ആണ് മന്നത്ത് പദ്മനാഭൻ തിരുവിതാംകൂറിൽ മലയാള ശൂദ്രർ എന്നത് നായർ എന്നാക്കിമാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് തരകൻ, കൈമൾ, പണിക്കർ തുടങ്ങി നൂറുകണക്കിന് ജാതിനാമങ്ങൾ തൊഴിൽ നാമത്തിൽ നിന്നും ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടോടെ രൂപപ്പെട്ടതാണ്. 1926 ൽ മാത്രമാണ് നായർ എന്ന ജാതിനാമം ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ 1926 നു മുൻപ് നായർ സമുദായം ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് വരുന്നില്ല. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടോടെ ആണ് തമിഴ് ബ്രാഹ്മണർ പട്ടർ എന്ന പേരുപേക്ഷിച്ച് അയ്യർ എന്ന നാമം സ്വീകരിച്ചത് അതുകൊണ്ട് തമിഴ് ബ്രാഹ്മണർ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ രൂപപ്പെട്ട ഒരു വിഭാഗമാണ് എന്നും വരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇതൊന്നും എഴുത്തച്ഛൻ സമുദായത്തിനുമാത്രം ബാധകമല്ല എന്ന വാദം അടിസ്ഥാനരഹിതമാണ് എന്ന് പ്രൊഫ. ടി. ബി. വിജയകുമാർ പ്രതികരിക്കുന്നു.
കുറിപ്പുകൾ
ക. എഴുത്തച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള ഐതിഹ്യങ്ങളുടെ ഒരു പട്ടിക തന്നെ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ രണ്ടാം അനുബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. അവയിൽ ചിലത് താഴെ പറയുന്നവയാണ്‌‌:-
ഖ. 1957-ൽ ആകാശവാണി കോഴിക്കോടു നിലയം കോളെജുവിദ്യാർത്ഥികൾക്കായി നടത്തിയ കവിതാമത്സരത്തിൽ ഒന്നാം സമ്മാനം നൽകി വായിച്ചു പ്രക്ഷേപണം ചെയ്ത ഗ്രന്ഥകാരന്റെ തന്നെ കവിത, "വന്ദനം" എന്ന ശീർഷകത്തിൽ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. മലയാളഭാഷയ്ക്ക് പുതിയ ലിപിവ്യവസ്ഥ കണ്ടെത്തിയ എഴുത്തച്ഛനെ ആ കവിത ഇങ്ങനെ വാഴ്ത്തുന്നു:-
"കാണാമറയത്തൊതുങ്ങി നിരാശ്രയം
കേണുവീണല്ലലിൽ മാഴ്കിയുഴറീടു-
മമ്മയ്ക്കു നാണം മറയ്ക്കുവാൻ വർണ്ണങ്ങ‌-
ളമ്പത്തിയൊന്നും തികച്ച കൃഷ്ണാ ജയ!"
ഗ. ഹരിനാമകീർത്തനത്തിൽ ആദ്യാക്ഷരമായ 'അ'-യിൽ തുടങ്ങുന്ന ശ്ലോകത്തിൽ ഈ ഗുരുവിനെ എഴുത്തച്ഛൻ, "അൻപേണമെൻ മനസ്സി, ശ്രീനീലകണ്ഠഗുരു" എന്നു സ്മരിക്കുന്നുണ്ട്.
ഘ. അന്നം വിളമ്പി അതിനു മുന്നിൽ നിരന്നിരുന്ന ശേഷം പരാതി വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് പട്ടിണി പ്രഖ്യാപിച്ച് കൈകുടഞ്ഞ് ശപിച്ച് എഴുന്നേൽക്കുകയാണ്‌ പട്ടിണിവ്രതത്തിൽ പതിവ്.(പുറം 385)
കെ. തായാട്ട്
ഒരു മലയാള സാഹിത്യകാരനും, നാടകനടനും, നാടകകൃത്തുമായിരുന്നു തായാട്ട് കുഞ്ഞനന്തൻ എന്ന കെ.തായാട്ട്. ഒരു സ്‌കൂൾ അധ്യാപകൻ കൂടിയായിരുന്ന ഇദ്ദേഹത്തിന് സാഹിത്യമേഖലയിലെ വിവിധ പുരസ്കാരങ്ങൾക്ക് പുറമേ മികച്ച അധ്യാപകർക്കുള്ള കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന അവാർഡുകളും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ജീവിതരേഖ
1927 ഫെബ്രുവരി 17-ന് പാനൂരിനടുത്ത പന്ന്യന്നൂരിൽ ചന്തു നമ്പ്യാരുടെയും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെയും മകനായി ജനിച്ചു. പ്രമുഖ എഴുത്തുകാരനായിരുന്ന തായാട്ട്‌ ശങ്കരൻ, സാമൂഹ്യപ്രവർത്തകനായിരുന്ന തായാട്ട് ബാലൻഎന്നിവർ സഹോദരന്മാരും മീനാക്ഷിയമ്മ സഹോദരിയുമാണ്. കുന്നുമ്മൽ ഹയർ എലിമെൻററി സ്‌കൂൾ, ബി.ഇ.എം.പി. ഹൈസ്‌കൂൾ, ഗവ. ഹൈസ്‌കൂൾ കതിരൂർ, ഗവ. ബ്രണ്ണൻ കോളേജ് എന്നിവിടങ്ങളിലായിരുന്നു വിദ്യാഭ്യാസം.
അധ്യാപക ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ടാക്കീസിലെ ടിക്കറ്റ് വില്പനക്കാരനായും സബ് രജിസ്ട്രാർ ഓഫീസ് ഗുമസ്തനായും മിലിട്ടറി ക്യാമ്പിൽ നോൺ ഓപ്പറേറ്ററായും മദിരാശി ജനറൽ ആസ്പത്രിയിൽ ഗുമസ്തനായും ചുരുങ്ങിയകാലം ജോലി ചെയ്തു. കോഴിക്കോട് റേഡിയോ സ്റ്റേഷനിലും ജോലി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കോഴിക്കോട് പുതിയറയിലെ പുന്നശ്ശേരി യു.പി. സ്‌കൂൾ, ചൊക്ലി ലക്ഷ്മീവിലാസം എൽ.പി. സ്‌കൂൾ എന്നിവിടങ്ങളിലെ ഏതാനും മാസങ്ങളുടെ അധ്യാപകവൃത്തിക്ക് ശേഷം 1952-ൽ പാനൂർ യു.പി. സ്‌കൂളിലെത്തിയ അദ്ദേഹം ഇതേ സ്കൂളിൽ പ്രധാനാധ്യാപകനായിരിക്കേ 1982-ൽ സർവ്വീസിൽ നിന്നും വിരമിച്ചു. 2011 ഡിസംബർ 5-ന് 85-ആം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു.
സാഹിത്യരംഗം
കഥ,കവിത, നാടകം, ബാലസാഹിത്യം, പുനരാഖ്യാനം എന്നീ മേഖലകളിൽ 42 ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചു. 1951-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പുത്തൻകനി ആണ് ആദ്യ കഥാസമാഹാരം. 1953-ലാണ് ആദ്യ കവിതാസമാഹാരമായ പാൽപ്പതകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. ഭാരതത്തിന്റെ മോചനത്തിനുവേണ്ടി ജീവൻ ബലി കഴിച്ച നിരവധി സ്വാതന്ത്ര്യസമരഭടന്മാരുടെ ആവേശോജ്ജ്വലമായ ചരിത്രമാണ് നാം ചങ്ങല പൊട്ടിച്ച കഥ. സംസ്ഥാന ബാലസാഹിത്യ ഇൻസ്റ്റിറ്റിയൂട്ട് പുറത്തിറക്കിയ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രം കുട്ടികൾക്ക് എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ രചനയിൽ മുഖ്യ പങ്കുവഹിച്ചു. മികച്ച പ്രഭാഷകൻ കൂടിയായിരുന്നു തായാട്ട്. ദ ഗാർഡൻ എന്ന കൃതി മലയാളത്തിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തു. കോഴിക്കോട് ആകാശവാണി നിലയത്തിൽ പുറത്തുനിന്നൊരാളുടെ നാടകം ആദ്യമായി പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തത് തായാട്ടിന്റെ തോട്ടക്കാരൻ എന്ന നാടകമാണ്. ഒരു പ്രൈമറി സ്കൂൾ അധ്യാപകന്റെ ഓർമക്കുറിപ്പുകൾ എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ രചനയും അദ്ദേഹം തുടങ്ങിവെച്ചിരുന്നു.
അവലംബം
വർഗ്ഗം:1927-ൽ ജനിച്ചവർ വർഗ്ഗം: 2011-ൽ മരിച്ചവർ വർഗ്ഗം:ഫെബ്രുവരി 17-ന് ജനിച്ചവർ വർഗ്ഗം:ഡിസംബർ 5-ന് മരിച്ചവർ
സാൻജസീന്തോ യുദ്ധം
1836 ഏപ്രിൽ 21ന്‌ ഇന്നത്തെ ഹാരിസ് കൗണ്ടി പ്രദേശത്തുവച്ച് പൊരുതപ്പെട്ടതും ടെക്സസ് വിപ്ലവത്തിൽ നിർണ്ണായകമായിത്തീർന്നതുമായ യുദ്ധമാണ്‌ സാൻജസീന്തോ യുദ്ധം. ജനറൽ സാം ഹ്യൂസ്റ്റൺടെ നേതൃത്തത്തിൽ പൊരുതിയ ടെക്സസ് സേന അന്റോണിയോ ലോപ്പസ് ദെ സാന്താ അന്നയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പോരാടിയ മെക്സിക്കൻ സൈന്യത്തെ പതിനെട്ടു മിനിറ്റുകൾ നീണ്ടുനിന്ന യുദ്ധത്തിൽ തോല്പ്പിച്ചു. നൂറുകണക്കിനു മെക്സിക്കൻ പടയാളികൾ മരിച്ചുവീണപ്പോൾ ടെക്സസ് പടയിലെ ഒൻപതുപേർ മാത്രമായിരുന്നു‌ മരിച്ചത്.
മെക്സിക്കൻ പ്രസിഡന്റായ സാന്ത അന്ന അടുത്ത ദിവസം യുദ്ധത്തടവുകാരനായി പിടിക്കപ്പെട്ടു. അധികം താമസിയാതെതന്നെ അദ്ദേഹം ഒരു സമാധാന ഉടമ്പടിയിൽ ഒപ്പുവച്ചു. മെക്സിക്കൻ സേന പിന്മാറിക്കൊണ്ട് റിപ്പബ്ലിക്ക് ഓഫ് ടെക്സസ് എന്ന സ്വതന്ത്ര രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനു വഴിയൊരുക്കുക എന്നതായിരുന്നു ആ ഉടമ്പടിയുടെ സത്ത. ഉടമ്പടി ടെക്സസ് ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജ്യമായി അംഗീകരിച്ചില്ലെങ്കിലും മെക്സിക്കോ സിറ്റിയിൽ ചെന്ന് സാന്ത അന്ന അതിനുവേണ്ട സ്വാധീനം ചെലുത്തണം എന്ന് ഉടമ്പടി വ്യവസ്ഥ ചെയ്തു. സാം ഹ്യൂസ്റ്റൺ ഒരു ആരാധ്യപുരുഷനായിത്തീർന്നു. ടെക്സാസ് ജനങ്ങളുടെ "Remember Goliad!", "Remember the Alamo!" എന്നീ ഉദ്ഘോഷങ്ങൾ പിന്നീട് അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിന്റെയും ഐതിഹ്യങ്ങളുടെയും അനിഷേധ്യഭാഗമായിത്തീർന്നു.
ഇസോട്ടാ നൊഗരോള
പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ(1418–1466) ഒരു ഇറ്റാലിയൻ എഴുത്തുകാരിയും ബുദ്ധിജീവിയുമായിരുന്നു ഇസോട്ടാ നൊഗരോള (Isotta Nogorola). ഇറ്റാലിയൻ നവോത്ഥാനത്തിലെ ഏറ്റവും അറിയപ്പെടുന്ന വനിതാമാനവികതാവാദിയായിരുന്ന അവർ, പിൽക്കാലത്ത് ഒട്ടേറെ തലമുറകളിലെ സ്ത്രീഎഴുത്തുകാർക്കും കാലാകാരികൾക്കും പ്രചോദനമായി. ആദത്തേയും ഹവ്വായെയും സംബന്ധിച്ച ചർച്ച" (Dialogue on Adam and Eve) ആയിരുന്നു അവരുടെ മുഖ്യരചന. ഈ കൃതിയിൽ അവർ, ബൈബിളിലെ ഉല്പത്തിപ്പുസ്തകത്തിൽ വിവരിക്കുന്ന ആദിപാപത്തിൽ, ആദിമാതാപിതാക്കളായ ആദം-ഹവ്വാമാരുടെ പങ്ക് ചർച്ച ചെയ്തു. വിശുദ്ധ ആഗസ്തീനോസിനെപ്പോലുള്ള ക്രൈസ്തവചിന്തകന്മാർ, ഈ പാപത്തിൽ ആദത്തേക്കാൾ ഉത്തരവാദിത്തം ഹവ്വായ്ക്കാണെന്ന നിലപാടെടുക്കുകയും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സ്ത്രീസ്വഭാവത്തിന്റെ 'കുറവുകൾ' എണ്ണിപ്പറഞ്ഞ്, സ്ത്രീ പുരുഷനു കീഴടങ്ങിയിരിക്കണമെന്നു നിഷ്കർഷിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ ആദിപാപത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തം ആദത്തിനാണെന്ന് നൊഗരോള വാദിച്ചു. ലിംഗനീതിയേയും, പെണ്ണവസ്ഥയേയും സംബന്ധിച്ച് യൂറോപ്പിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട ചർച്ചക്ക് ഈ കൃതി തുടക്കമിട്ടു.
ആദ്യകാല ബുദ്ധി ജീവിതം
ഇസോട്ടാ നൊഗരോള ഇറ്റലിയിലുള്ള വെറോണയിലെ ഒരു നല്ല കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു. പത്ത് സഹോദരങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു അവർ. ഏഴ് പേർ മാത്രമേ പ്രായപൂർത്തിയാകുന്നവരെ അതിജീവിച്ചുള്ളു. അവരുടെ ആദ്യ ട്യൂട്ടർ മാർട്ടിനോ റിസോണി ആയിരുന്നു പ്രസിദ്ധനായ ഏറ്റവും പുരോഗമനാത്മകമായ മാനുഷികചിന്തകന്മാരിൽ ഒരാളായ ഗ്വാരിനോ ഡ വേറോണയെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിച്ചത്. നോഗറോളയുടെ ആദ്യകാലഎഴുത്തുകൾ ലാറ്റിനേയും ഗ്രീക്ക് രചയിതാക്കളേയും പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. സിസറോ, പ്ലൂട്ടാർക്ക്, ഡിയോജിനസ് ലാർട്ടിയസ്, പെട്രോണിയസ്, ഔലസ് ഗെല്ലിയസ് തുടങ്ങിയവർ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
അവലംബം
വർഗ്ഗം:ഇറ്റാലിയൻ എഴുത്തുകാർ
മുഴപ്പിലങ്ങാട്
കേരളത്തിലെ കണ്ണൂർ ജില്ലയിലുള്ള ഒരു തീരദേശ ഗ്രാമമാണ് മുഴപ്പിലങ്ങാട് (Muzhappilangad). കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ തലശ്ശേരി ബ്ലോക്കിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന മുഴപ്പിലങ്ങാട് ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത് അഞ്ചരക്കണ്ടി പുഴയ്ക്കും അറബിക്കടലിനുമിടയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഒരു  ഉപദ്വീപാണ്. കിഴക്ക് അഞ്ചരക്കണ്ടി പുഴയും, പടിഞ്ഞാറ് അറബിക്കടലും, വടക്ക് കടമ്പൂർ, പെരളശ്ശേരി,എന്നീ പഞ്ചായത്തുകളും കണ്ണൂർ കോർപ്പറേഷനും തെക്ക് അഞ്ചരക്കണ്ടി പുഴ  കടലുമായിച്ചേരുന്ന  അഴിമുഖവും ഈ പഞ്ചായത്തിന്റെ അതിരുകളാണ്. ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമുള്ള ഡ്രൈവ് ഇൻ ബീച്ച് ആയ മുഴപ്പിലങ്ങാട്‌ ബീച്ച് ഇവിടെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. മുഴപ്പിലങ്ങാടുനിന്നും അഞ്ചരക്കണ്ടി പുഴക്ക് എതിരായി ധർമ്മടം ദ്വീപ് കാണാം. .
ഭൂപ്രകൃതി
അറബിക്കടലിനാലും അഞ്ചരക്കണ്ടി പുഴയാലും മൂന്ന് വശവും ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു  ഉപദ്വീപാണ് മുഴപ്പിലങ്ങാട്. പടിഞ്ഞാറ് വശത്തുള്ള കടൽത്തീരത്തിന് ഏകദേശം നാല് കിലോമീറ്റർ ദൈർഘ്യമുണ്ട്. കിഴക്ക് വശത്ത് അഞ്ചരക്കണ്ടി പുഴയാണ്. വടക്ക് കിഴക്കായി ചെങ്കൽ കുന്നുകളും തെക്ക് വശത്ത് അഴിമുഖവുമാണ്. അഴിമുഖത്തോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നതിനാൽ ധാരാളം ചതുപ്പ് നിലങ്ങളും കണ്ടൽകാടുകൾ നിറഞ്ഞ തുരുത്തുകളുമുണ്ട്. ഭൂരിഭാഗവും മണൽ (പൂഴി) നിറഞ്ഞ താഴ്ന്ന പ്രദേശമാണ്. ചെങ്കൽ കുന്നുകൾ ജൈവവൈവിധ്യക്കലവറകളാണ്. തെക്കെക്കുന്നുമ്പ്രം, കച്ചേരിമെട്ട, ഭൂതത്താൻ കുന്ന്, മമ്മാക്കുന്ന് എന്നിവയാണ് പ്രധാന ചെങ്കൽ കുന്നുകൾ. താഴ്ന്ന പ്രദേശത്ത് നിരവധി വയലുകളും തോടുകളും ഉണ്ട്. ഇളവന വയൽ, പള്ളിപ്രം വയൽ, വലിയ വയൽ, മലക്ക് താഴെ എന്നിവ വയലുകളിൽ ചിലതാണ്.
മുഴപ്പിലങ്ങാട് ബീച്ച്
മുഴപ്പിലങ്ങടിലെ പ്രധാന ആകർഷണമാണ് മുഴപ്പിലങ്ങാട് ബീച്ച്. ഏകദേശം നാല് കിലോമീറ്റർ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ഈ ബീച്ച് ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും നീളംകൂടിയ ഡ്രൈവ്-ഇൻ- ബീച്ചാണ്. ഈ പ്രദേശത്തിൻറെ കാലാവസ്ഥയെയും ജനജീവിതത്തെയും ബീച്ച് ഗണ്യമായ തോതിൽ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്. സായാഹ്നങ്ങളിൽ വിശ്രമിക്കാനും, തീരത്തിലൂടെ വാഹനമോടിക്കാനും, കാറ്റുകൊള്ളാനുമായി അനേകം ആളുകൾ നിത്യേന മുഴപ്പിലങ്ങാട് ബീച്ചിൽ എത്തിച്ചേരുന്നുണ്ട്.
കുഞ്ഞിപ്പുഴ
മുഴപ്പിലങ്ങാട് പഞ്ചായത്തിലെ പതിനൊന്നാം വാർഡിൽനിന്നാരംഭിച്ച് അഞ്ചരക്കണ്ടിപ്പുഴയിൽ പതിക്കുന്ന, ഏകദേശം അഞ്ഞൂറ് മീറ്റർ നീളത്തിലുള്ള ഒരു തോടാണ് കുഞ്ഞിപ്പുഴ. ആരംഭത്തിൽ ഒരുമീറ്റർ വരെ മാത്രം വീതിയുള്ള കുഞ്ഞിപ്പുഴ അഞ്ചരക്കണ്ടിപ്പുഴയിൽ പതിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് അമ്പതുമീറ്റർ വരെ വീതി കൈവരിക്കുന്നു. ഈ ഭാഗം കണ്ടൽക്കാടുകൾ നിറഞ്ഞ ചതുപ്പ് പ്രദേശമാണ്. ആറുഹെക്റ്റർ വിസ്തൃതിയുള്ള കുഞ്ഞിപ്പുഴയുടെ കണ്ടൽക്കാടുകൾ നിറഞ്ഞ 3.8 ഹെക്റ്റർ ഭാഗം 2015 ൽ റിസർവ്വ് കണ്ടൽ വനമായി പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് കേരള വനം വകുപ്പ് വിജ്ഞാപനമിറക്കി. . മുഴപ്പിലങ്ങാട് പഞ്ചായത്തിലെ ഏക സംരക്ഷിത പ്രദേശമാണ് കുഞ്ഞിപ്പുഴ റിസർവ്വ് കണ്ടൽ വനം.
കാലാവസ്ഥ
തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ മൺസൂൺ കാലത്ത് നന്നായി മഴലഭിക്കുന്ന പ്രദേശമാണ്. മഴക്കാലത്ത് തീപ്രദേശങ്ങളിൽ കടലാക്രമണവും ശക്തമായ കടൽകാറ്റും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. മണൽ നിറഞ്ഞ പ്രദേശമായതിനാൽ വേനലിൽ ചൂട് കൂടതലാണ്. ശൈത്യകാലത്ത് തണുപ്പ് താരതമ്യേന കുറവാണ്. നെല്ല്, വെള്ളരി, തണ്ണിമത്തൻ(വത്ത), കരിമ്പ്‌ എന്നിവയുടെ കൃഷിക്ക് അനുയോജ്യമായ കാലാവസ്ഥയാണ്.
ചരിത്രം
സമ്പന്നമായ ഒരു ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും മുഴപ്പിലങ്ങാടിന് അവകാശപ്പെടാനുണ്ട്. 1956-ൽ കേരളപ്പിറവിക്ക് മുമ്പ് ഇത് മുഴപ്പിലങ്ങാട്, മമ്മാക്കുന്ന്, എടക്കാട് എന്നീ മൂന്ന് ദേശങ്ങൽ ഉൾപ്പെടുന്ന മുഴപ്പിലങ്ങാട് അംശം ആയിരുന്നു. പഴയ ചിറക്കൽ താലൂക്കിൽ ഉൾപ്പെടുന്നതാണ് ഇന്നത്തെ മുഴപ്പിലങ്ങാട് ഗ്രാമം. ഫ്യൂഡൽ ജന്മിത്ത വ്യവസ്ഥിതി നിലനിന്ന കാലത്ത് ഇവിടുത്തെ ഭൂസ്വത്ത് ചിറക്കൽ-അറക്കൽ രാജവംശങ്ങളുടെയും ഊർപ്പഴശ്ശി ദേവസ്വത്തിന്റെയും വകയായിരുന്നു. അറക്കൽ രാജാവിന്റെ അധീനതയിലുണ്ടായിരുന്ന ഭൂമിയുടെ ജന്മം ചില കേയിമാരുടെ കൈവശമായിരുന്നു. കൃഷിഭൂമിയിൽ പണിയെടുത്തിരുന്ന കുടിയാന്മാർ വാരവും പാട്ടവും വെച്ചുകാണലും ഒക്കെ നൽകിയിരുന്നു.
1956-ൽ കേരള സംസ്ഥാന രൂപീകരണത്തിനു മുമ്പു വരെ  ധർമ്മടം  തുരുത്തിൻറെ സമീപപ്രദേശമായ കൂടക്കടവു മുതൽ മമ്മാക്കുന്നു വരെയുള്ള പ്രദേശം ജന്മിത്തറവാടായ   കോയാളി തറവാടിൻറെ  കൈവശം ആയിരുന്നു. 1965 കാലഘട്ടം വരെ കുടിയന്മാർക്ക്  നടത്തിപ്പിനു കൊടുത്ത സ്ഥലത്തിന്റെ വാരവും പട്ടവും അളന്നു കൊടുക്കുന്ന സമ്പ്രദായം നിലനിന്നിരുന്നു .ഇതിനുള്ള തെളിവാണ് പ്രശസ്ത ക്ഷേത്രമായ  മുഴപ്പിലങ്ങാട് ശ്രീ ഭഗവതി ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും. മുഴപ്പിലങ്ങാട് ശ്രീ ഭഗവതി ക്ഷേത്രത്തിൻറെ ശ്രീമൂല സ്ഥാനം  കൊയാളിത്തറവാടിനകത്താണ്  നിലകൊള്ളുന്നത്. പ്രസിദ്ധ ക്ഷേത്രങ്ങളായ  അണ്ടലൂർ കാവ്, ശ്രീ കൂർമ്പക്കാവ് ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റു കോവിലുകളിലും മണ്ഡപങ്ങളിലും   ഇന്നും  കോയാളിത്തറവാട്ടുകാർ  പ്രഥമസ്ഥാനീയരാണ്.
പുരാതനങ്ങളായ നിരവധി കാവുകളും, ക്ഷേത്രങ്ങളും മുസ്ലിം പള്ളികളും മറ്റ് ചരിത്രപ്രാധാന്യമുള്ള സ്ഥലങ്ങളും മുഴപ്പിലങ്ങാടുണ്ട്. ശ്രീ കൂർമ്പക്കാവ്, ഭഗവതി ക്ഷേത്രം, ഗണപതി മണ്ഡപങ്ങൾ, മുത്തപ്പൻ മടപ്പുര എന്നിവ ഇവിടെയുള്ള ഹൈന്ദവാരാധനാലയങ്ങളാണ്. ഇതുകൂടാതെ തെക്കെ കുന്നുമ്പുറത്ത് ഒരു പുരാതന ശിവക്ഷേത്രവും അതിന്റെ പടിഞ്ഞാറായി കുന്നിന് താഴെ ഒരു അയ്യപ്പൻകോട്ടവും ഉണ്ട്. ശ്രീ കൂർമ്പക്കാവിലെ താലപ്പൊലി മഹോത്സവം എറെ പ്രസിദ്ധമാണ്. അയൽപ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുൾപ്പെടെ ധാരാളം പേര് ഈ ഉത്സവത്തില് പങ്കെടുക്കാറുണ്ട്. മുസ്ലിം പള്ളികളിൽ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ളത് പാച്ചാക്കരയിലുള്ള ജുമാ അത്ത് പള്ളിയാണ്. ഇതിന് മാലിക് ഇബിന് ദിനാറിന്റെ കാലത്തോളം പഴക്കമുള്ളതായി പറയപ്പെടുന്നു.
സ്ഥലനാമ ചരിത്രം
ഇവിടുത്തെ സ്ഥലനാമചരിത്രവും പ്രത്യേകതകളുള്ളതാണ്. മുഴുപാലൈനാട് എന്നതിന്റെ ചുരുക്ക രൂപമാണ് മുഴപ്പിലങ്ങാട് എന്ന് ചരിത്രകാരന്മാര് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. സംഘകാലഘട്ടത്തിൽ ഇന്നത്തെ കേരളത്തെ ഭൂമി ശാസ്ത്രപരമായി അഞ്ചായി തരംതിരിച്ചിരിന്നു. അതിൽ ഒന്നാണ് പാലൈ. പാലൈ എന്നാല് മണൽ അഥവാ പൂഴി നിറഞ്ഞ തീരപ്രദേശം. മുഴുവന് പൂഴിനിറഞ്ഞ പ്രദേശമായതിനാലാണ് മുഴുപാലൈനാട് എന്ന പേരു വരാൻകാരണം. അത് പിന്നീട് മുഴപ്പിലങ്ങാട് എന്ന് മാറി. ഈ സ്ഥലനാമം പ്രാചീന തമിഴ് സംസ്കാരവുമായുള്ള മുഴപ്പിലങ്ങാടിന്റെ ബന്ധം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. തൊട്ടയൽദേശമായ പാലയാടും (പാലൈനാട്) ഇതേ രീതിയില് പേരുവന്നതാണെന്ന് അനുമാനിക്കുന്നു. ഇവിടുത്തെ പ്രധാന കവലയാണ് കുളംബസാർ എന്ന ധർമ്മക്കുളം. ഗതാഗത സൗകര്യങ്ങള് കുറവായിരുന്ന ഇവിടെ പഴയ കാലത്ത് കാൽനട യാത്രക്കാർക്ക് വിശ്രമിക്കാനും ദാഹമകറ്റാനും വേണ്ടി ഊർപ്പഴച്ചി ദേവസ്വം ഒരു കുളവും ഒരു കിണറും ഇളനീർ നൽകാനായി ഒരു തെങ്ങിന്തോപ്പും മുഴപ്പിലങ്ങാടിന്റെ മധ്യ ഭാഗത്തായി വകയിരുത്തിയിരുന്നു. ഈ കുളമാണ് പ്രസ്തുത സ്ഥലത്തിന് ധർമ്മക്കുളമെന്ന പേര് വരാനിടയാക്കിയത്. ധർമ്മസ്ഥല, ധർമ്മശാല, ധർമ്മടം തുടങ്ങിയ സ്ഥലനാമങ്ങൾ പോലെ ധർമ്മക്കുളമെന്ന പേരും ഈ പ്രദേശത്തിൻറെ ബുദ്ധമതചരിത്രത്തിലേക്ക്  വെളിച്ചം വീശുതായി ചരിത്രകാരന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന പ്രദേശമായ ഭൂതത്താൻ കുന്ന് ഒരുകാലത്ത് ജൈനൻമാരുടെ കെന്ദ്രമായിരിക്കാമെന്നും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നുണ്ട്. ("ഭൂതം" എന്ന വാക്ക് ജൈന മതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഭാഷാപണ്ഡിതർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു). ഭൂതത്താൻ കുന്നിന് പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്തുള്ള പ്രദേശമാണ് പാച്ചാക്കര. പശ്ചിമഭാഗത്തുള്ള (പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്തുള്ള) കര(പ്രദേശം) എന്നർത്ഥം വരുന്ന പാശ്ചാത്ക്കര ലോപിച്ചാണ് പാച്ചാക്കര ഉണ്ടായത്. ശ്രീ കൂർമ്പക്കാവിന് മുന്നിലായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന കമ്പട്ടിവയൽ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സ്ഥലം ഒരു കാലത്ത് കമ്പട്ടി ( കണ്ണാമ്പൊട്ടി ) മരങ്ങൾ ധാരാളമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പ്രദേശമായിരുന്നത്രെ. കല്ല് കെട്ടിയ വലിയ നടയുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലമാണ് ഇന്ന് കക്കറ്റി നട എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.
രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം
1937-ൽ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ്സിന്റെ  ഒരു ഘടകം ഇവിടെ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതോടെ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിലും മുഴപ്പിലങ്ങാട് പ്രധാനമായ ഒരു പങ്ക് വഹിച്ചു. സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടന്ന കള്ളു ഷാപ്പ് പിക്കറ്റിങ്ങിലും, ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി റെയിൽ‌വേയുടെ ടെലിഫോൺ കമ്പി മുറിച്ച് പ്രതിഷേധ സമരത്തിലും ഇവിടുത്തെ ജനങ്ങൾ പങ്കെടുത്തു. 1948-ൽ ഇവിടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ഒരു ഘടകം രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതോടെ കാർഷിക രംഗത്തെ ചൂഷണങ്ങൾക്കെതിരെയും ഇവിടെ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. ക്ഷേത്ര പ്രവേശന സത്യാഗ്രഹ കാലത്ത് ഹരിജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിച്ച് ഘോഷയാത്രയായി ശ്രീ കൂർമ്പക്കാവ്, എടക്കാടമ്പലം, ഊർപഴച്ചി കാവ് തുടങ്ങിയ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി.
കാർഷിക മേഖല
നെല്ല്, വത്ത (തണ്ണിമത്തൻ ), വെള്ളരി, എന്നിവയുടെ കൃഷിക്ക് അനിയോജ്യമായ മണ്ണാണ് ഇവിടെയുള്ളത്. ഇവിടെ കൃഷി ചെയ്തിരുന്ന എടക്കാടൻ വത്ത പ്രസിദ്ധമാണ്. പടിഞ്ഞാറൻ മേഖലയിൽ റെയിൽവേ പാതയ്ക്ക് സമാന്തരമായി ഏകദേശം നൂറ് ഹെക്ടർ വിസ്തൃതിയുണ്ടായിരുന്ന വലിയവയൽ എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രദേശം നെൽകൃഷിക്കും വത്തകൃഷിക്കും പ്രസിദ്ധമായിരിന്നു. (ഇന്ന് വലിയവയലിന്റെ സിംഹഭാഗവും നികത്തപ്പെട്ട കഴിഞ്ഞു). ധാരാളം തെങ്ങിൻ തോട്ടങ്ങളും ഒറ്റപ്പെട്ട കവുങ്ങിൻ തോട്ടങ്ങളും കാണപ്പെടുന്നു. മത്സ്യകൃഷിക്ക് അനിയോജ്യമായ ഭൂപ്രകൃതിയാണ്. ചെമ്മീൻ, ഞണ്ട്, കല്ലുമ്മക്കായ എന്നിവയും കൃഷി ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്.
വ്യവസായ മേഖല
ഒരു തീരദേശ മത്സ്യബന്ധന മേഖലയാണ് മുഴപ്പിലങ്ങാട്. പരമ്പരാഗത വ്യവസായങ്ങളായ മത്സ്യ സംസ്കരണം, കയർ വ്യവസായം എന്നിവ ഇന്നും സജീവമാണ്. കൂടാതെ സ്വകാര്യ മേഖലയിൽ രണ്ട് വ്യവസായ കേന്ദ്രങ്ങൾ ഉണ്ട്. പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യ സംസ്കരണ യൂനിറ്റ്, സൈക്കിൾ നിർമ്മാണ യൂനിറ്റ്, കശുവണ്ടി സംസ്കരണ യൂനിറ്റ്, ഫർണിച്ചർ നിർമ്മാണ യൂനിറ്റുകൾ എന്നിവ ഇവിടങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിച്ചുവരുന്നു.
ടൂറിസം
ലോക ടൂറിസം ഭൂപടത്തിൽ ഇടംനേടിയ ഗ്രാമമാണ് മുഴപ്പിലങ്ങാട്. പ്രസിദ്ധമായ മുഴപ്പിലങ്ങാട് ബീച്ച്  ഇവിടുത്തെ സമ്പദ് മേഖലയിൽ ചെലുത്തുന്ന സ്വാധീനം വലുതാണ്. ബീച്ചിനോട് ചേർന്ന് നിരവധി റിസോർട്ടുകളും കച്ചവട സ്ഥാപനങ്ങളും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഗ്രാമത്തിൽ നിരവധി തൊഴിലവസരങ്ങൾ ടൂറിസം മേഖല പ്രദാനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
തൊഴിൽ മേഖല
2011 ലെ സെൻസസ് പ്രകാരം തൊഴിൽ ചെയ്യുന്നവർ ആകെ ജനസംഖ്യയുടെ 28% വരും. തീരദേശമേഖലയിലെ നല്ലൊരു ശതമാനം പുരുഷന്മാരും മത്സ്യബന്ധനവും അനുബന്ധ തൊഴിലുകളും ചെയ്യുന്നവരാണ്. പരമ്പരാഗത തൊഴിൽ മേഖലകളായ കയർ നിർമ്മാണം, കള്ള് ചെത്ത് എന്നീ മേഖലകളിൽ ചെറിയൊരു ശതമാനം പേർ തൊഴിൽ ചെയ്യുന്നു. ബീഡി തെറുപ്പ് തൊഴിൽ ചെയ്യുന്നവരിൽ നല്ലൊരു വിഭാഗം ആ മേഖലയിൽ ഉണ്ടായ പ്രതിസന്ധി മൂലം മറ്റ് തൊഴിൽ മേഖലകളിലേക്ക് മാറിയിട്ടുണ്ട്. ദിനേശ് ബീഡിയുടെ ഒരു യൂനിറ്റ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതിൽ പത്ത് വർഷം മുമ്പ് വരെ ഇരിന്നൂറിലധികം തൊഴിലാളികൾ ഉണ്ടായിരിന്നു. നിലവിൽ 38 തൊഴിലാളികൾ ജോലിചെയ്യുന്നുണ്ട്. മറ്റൊരു പ്രധാന തൊഴിൽ മേഖലയാണ് കെട്ടിട നിർമ്മാണ മേഖല. ഏകദേശം എഴുന്നൂറോളം പേർ ഈ മേഖലിയിൽ തൊഴിൽ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പൂർണ്ണമായും കാർഷികവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ട 32 കുടുംബങ്ങൾ ആണുള്ളത്. ഫുഡ്‌ കോർപ്പറേഷൻ ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ ജില്ലാ ആസ്ഥാനവും സംഭരണശാലയും ഉള്ളതിൽ നേരിട്ടും അല്ലാതെയും നൂറോളം പേർ തൊഴിലെടുക്കുന്നുണ്ട്.
വാണിജ്യ- ഗതാഗത പ്രാധാന്യം
1930-ൽ മൊയ്തുപ്പാലം പണിതതോടു കൂടിയാണ് ദേശീയപാതയിലൂടെ തലശ്ശേരിയുമായി റോഡ് ഗതാഗതം സാധ്യമാകുന്നത്. അതിന്മുമ്പ് കൂടക്കടവ് നിന്ന് ചങ്ങാടം വഴി ധർമ്മടത്ത് ചെന്നായിരുന്നു ഇവിടുത്തുകാര് തലശ്ശേരിയിൽ എത്തിയിരുന്നത്. പഴയകാലത്ത് കാളവണ്ടികൾ യാത്രക്കായി ധാരാളമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. അയൽദേശമായ മേലൂരും, ധർമ്മടവുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ മൂന്ന് കടത്തുകള് നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. 1901-ലാണ് മുഴപ്പിലങ്ങാട് വഴി ആദ്യ തീവണ്ടി കടന്ന് പോയത്. എടക്കാട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് മുഴപ്പിലങ്ങാട് ആണ്. റോഡ് ഗതാഗതം വിപുലമാകുന്നതിന് മുമ്പ് തലശ്ശേരിയിലേക്കും മറ്റും എത്താൻ തീവണ്ടി മാർഗ്ഗവും ഇവിടുത്തുകാർ ധാരാളമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. അക്കാലത്ത് ഇവിടെ ധാരാളമായി ഉൽപാദിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ചകിരിയും, ഉണക്കമീനും തമിഴ്നാട്ടിലേക്ക് കയറ്റി അയക്കാനായിരുന്നു എടക്കാട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ പ്രധാനമായും ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടത്. ബ്രിട്ടീഷ് - മാഹി ബസ് സർവീസ് കമ്പനിയാണ് ആദ്യത്തെ ബസ് സർവീസ് ഇതിലൂടെ നടത്തിയിരുന്നത്. 1958-ൽ നിർമ്മിച്ച കുളം-കടവ് റോഡാണ് പഞ്ചായത്ത് നിർമ്മിച്ച ആദ്യ റോഡ്. മുഴപ്പിലങ്ങാടിനെയും ധർമ്മടത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന പാലമാണ് മമ്മാക്കുന്ന് പാലം. മുഴപ്പിലങ്ങാടിന് ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള പട്ടണം 7 കി.മീ അകലെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന തലശ്ശേരിയാണ്. കണ്ണൂർ ജില്ലാ തലസ്ഥാനം മുഴപ്പിലങ്ങാടുനിന്നും ഏകദേശം 13 കി.മീ അകലെയാണ്. ദേശീയപാത 17 മുഴപ്പിലങ്ങാടിലൂടെയാണ്‌ കടന്നു പോകുന്നത്‌. ദക്ഷിണ റെയിൽവേയിലെ മംഗലാപുരം-ഷൊർണ്ണൂർ റെയിൽപ്പാത ദേശീയപാതക്ക്‌ സമാന്തരമായി മുഴപ്പിലങ്ങാടിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. എടക്കാട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എക്സ്പ്രസ്‌ തീവണ്ടികൾക്ക്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌ നിലവിലില്ല. തലശ്ശേരി, കണ്ണൂർ എന്നിവയാണ്‌ ഏറ്റവുമടുത്ത പ്രധാന റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകൾ. കണ്ണൂർ അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളം (28 കി. മീ), കോഴിക്കോട് അന്താരാഷ്ട്രവിമാനത്താവളം (105 കി. മീ) മാംഗളൂർ അന്താരാഷ്ട്രവിമാനത്താവളം (162 കി. മീ) എന്നിവയാണ്‌ ഏറ്റവുമടുത്ത വിമാനത്താവളങ്ങൾ.
ജനങ്ങൾ
ഏകദേശം 7.5 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ വിസ്തൃതിയിൽ 4500 ഓളം കുടുംബങ്ങളിലായി 24000-ത്തിലധികം ജനങ്ങൾ തിങ്ങിപ്പാർക്കുന്ന ജനസാന്ദ്രത കൂടിയ പ്രദേശമാണ് മുഴപ്പിലങ്ങാട്. സ്ത്രീ-പുരുഷാനുപാതവും സാക്ഷരതാ നിരക്കും സംസ്ഥാന ശരാശരിയേക്കാൾ കൂടുതലാണ് ഇവിടെ. പുരുഷ സാക്ഷരത 98% ആണ്. ജനസംഖ്യയിൽ 53.67% മുസ്ലീങ്ങളും 45.75% ഹിന്ദുക്കളും 0.32% ക്രിസ്ത്യാനികളുമാണ്.
പഞ്ചായത്ത് സ്മശാനം
1950 കളുടെ അവസാനം വരെ ഈ ദേശത്തുള്ള ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും ഭൂരഹിതരായിരിന്നു. ജന്മി-കുടിയാൻ വ്യവസ്ഥ സുശക്തമായിരിന്ന ആ കാലഘട്ടത്ത് മരിച്ചവരെ സംസകരിക്കാൻ ജന്മിയുടെ കാരുണ്യം തേടേണ്ടിയിരിന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് പ്രദേശത്ത് ഒരു പൊതു സ്മശാനം വേണമെന്ന ആശയം ഉദിക്കുന്നത്. 1957 ൽ സ്മശാനം രൂപീകരിക്കുന്നതിന് വേണ്ടി ഒരു ജനകീയ കമ്മിറ്റി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. കടലിനോട് ചേർന്ന് പുറമ്പോക്ക് ഭൂമി സ്മശാനത്തിനായി നീക്കിവയ്ക്കുന്നതിന് ആ കാലത്തെ പ്രമാണിമാരായ ചിലർ കടുത്ത എതിർപ്പുകൾ ഉർത്തിയിരിന്നു. എന്നാൽ അന്നത്തെ സ്ഥലം എം.എൽ.എ.യും വ്യവസായ മന്ത്രിയുമായിരുന്ന  ശ്രീ. കെ.പി. ഗോപാലന്റ ശ്രമഫലമായി സ്ഥലം അനുവദിച്ചു കിട്ടി. 2.15 ഏക്കർ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നതാണ് വിശാലമായ ഈ സ്മശാനം. മുഴപ്പിലങ്ങാട് കൂടാതെ ധർമ്മടം, കടമ്പൂർ, തേട്ടട എന്നീ പ്രദേശത്തുള്ളവരും ഈ സ്മശാനം ഉപയോഗപ്പെടുത്തി വരുന്നുണ്ട്.
കലാ-കായിക-സാംസ്കാരിക സ്ഥാപനങ്ങൾ
ഗാന്ധിജിയുടെ സെക്രട്ടറി ആയിരുന്ന  മഹാദേവ ദേശായി  1942ൽ അന്തരിച്ചതിനെ തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്മാരകമായി 1944ൽ കുളം ബസാറിൽ ആരംഭിച്ചു. പിന്നീട് പഞ്ചായത്ത് ഏറ്റെടുത്ത് പരിഷ്കരിച്ച് പഞ്ചായത്ത് സാംസ്കാരികനിലയമാക്കി മാറ്റി. വടക്കേ മലബാറിലെ  പ്രസിദ്ധ വൈദ്യൻ ആയിരുന്ന കാടാച്ചിറ കണ്ണൻ ഗുരിക്കളുടെ സ്മാരകമായി 1953 ൽ എടക്കാട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന് മുൻവശത്ത് സ്ഥാപിതമായി. മുഴപ്പിലങ്ങാടിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ-സാമൂഹ്യ-സാംസ്കാരിക മേഖലകളിൽ ഗണ്യമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ പ്രധാന സ്ഥാപനം. നിലവിൽ കേരള സ്റ്റേറ്റ് ലൈബ്രറി കൗൺസിൽ അംഗത്വമുള്ള 'എ' ഗ്രേഡ് ലൈബ്രറി ആണ്. 1970 ന് മുമ്പ് യു.ടി.സി.ക്ക് സമീപം സ്ഥാപിതമായി. ബാലൻ സ്മാരക സ്പോർട്ട്സ് ക്ലബും വായനശാലയും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. സി.പി.ഐ.(എം) മുഴപ്പിലങ്ങാട് ലോക്കൽ കമ്മിറ്റി ഓഫീസ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ഈ കെട്ടിടത്തിലാണ്. 1972 ൽ പ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയ ബ്രദേഴ്സ് സ്പോർട്ട്സ് ക്ലബ് മുഴപ്പിലങ്ങാടിന്റെ കായിക ചരിത്രത്തിൽ കാര്യമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട്. സ്പോർട്സ് കൺസിൽ അംഗീകാരമുണ്ട്. മുഴപ്പിലങ്ങാട് കടവിന് സമീപം 1986 ൽ സ്ഥാപിതമായി. കേരള സ്റ്റേറ്റ് ലൈബ്രറി കൗൺസിൽ അംഗത്വമുള്ള 'ബി' ഗ്രേഡ് ലൈബ്രറിയാണ്. നാടൻ കലകളെ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നതിനായി വർഷംതോറും കോൽക്കളി പരിശീലനവും പ്രദർശനങ്ങളും സംഘടിപ്പിക്കാറുണ്ട്. 1982ൽ സ്ഥാപിതമായി. കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ പ്രശസ്തമായ ഫുട്ബോൾ ക്ലബ്. ജില്ലാ സീനിയർ ഡിവിഷൻ ഫുട്ബോൾ ലീഗ് ചാമ്പ്യൻഷിപ്പ് നേടിയിട്ടുണ്ട്. ക്ലബിന് കീഴിൽ സൂപ്പർ ബോയ്സ് എന്ന സെവൻസ് ഫുട്ബോൾ ടിം പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. 1986 ൽ കണ്ണൻ വയലിന് സമീപം സ്ഥാപിതമായി. ഇതിന് കീഴിൽ കാണി ശങ്കരൻ സ്മാരക വായനശാല & ഗ്രന്ഥാലയം ആരംഭിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. 1991 ൽ കുടക്കടവ് പ്രദേശത്ത് സ്ഥാപിതമായി. നെഹ്റു യുവകേന്ദ്ര യിൽ അംഗത്വമുണ്ട്. ശ്രീ നാരായണ മഠത്തിന് സമീപം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. ശ്രീ നാരായണ മഠത്തിന് സമീപം 2013ൽ സ്ഥാപിതമായി. പഞ്ചായത്തിലെ സജീവ ഗ്രന്ഥശാലകളിൽ ഒന്ന്. മുഴപ്പിലങ്ങാട് യു.പി.സ്കൂളിന് സമീപം പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
അവലംബം
വർഗ്ഗം:കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ ഗ്രാമങ്ങൾ
സെഡ്രസ് ലിബാനി
കിഴക്കൻ മെഡിറ്ററേനിയൻ തടത്തിലെ പർവ്വതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ദേവദാരു ഇനമാണ് ലെബനൻ ദേവദാരു എന്നുമറിയപ്പെടുന്ന സെഡ്രസ് ലിബാനി. 40 മീറ്റർ (130 അടി) ഉയരത്തിൽ എത്താൻ കഴിയുന്ന നിത്യഹരിത കോണിഫറസ് സസ്യമാണിത്. ലെബനന്റെ ദേശീയ ചിഹ്നമായ ഈ സസ്യം പാർക്കുകളിലും പൂന്തോട്ടങ്ങളിലും അലങ്കാര വൃക്ഷമായി വളർത്തുന്നു.
വിവരണം
സി. ലിബാനി ഒരു നിത്യഹരിത കോണിഫറസ് വൃക്ഷമാണ്. 2.5 മീറ്റർ (8 അടി 2 ഇഞ്ച്) വ്യാസമുള്ള കൂറ്റൻ തായ്ത്തടിക്ക് 40 മീറ്റർ (130 അടി) ഉയരത്തിൽ എത്താൻ കഴിയും. പ്രായമേറിയ മരങ്ങൾ വലിപ്പമേറിയ നിവർന്ന നിരവധി ശാഖകളായി മാറുന്നു. പരുക്കൻ പുറംതൊലി ഇരുണ്ട ചാരനിറം മുതൽ കറുപ്പ് കലർന്ന തവിട്ട് നിറമാണ്. മാത്രമല്ല ആഴത്തിലുള്ളതും തിരശ്ചീനവുമായ വിള്ളലുകളിലൂടെ ചെറിയ പാളികളായി പുറംതൊലി അടരുന്നു. ആദ്യ നിരയിലെ ശാഖകൾ ഇളം മരങ്ങളായി വളരുന്നു. അവ ഒരു വലിപ്പം വരെ വളരുകയും തിരശ്ചീനമായി വ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രണ്ടാമത്തെ നിരയിലെ ശാഖകൾ ഇടതൂർന്നതും തിരശ്ചീന തലത്തിൽ വളരുന്നതുമാണ്. മുകളറ്റം ചെറിയമരമായിരിക്കുമ്പോൾ കോണാകൃതിയിലാണ്. പൂർണ്ണവളർച്ചയെത്തുമ്പോൾ വിശാലമായ ശാഖകളായി മാറുന്നു. ഇടതൂർന്ന വനങ്ങളിൽ വളരുന്ന മരങ്ങൾ കൂടുതൽ പിരമിഡാകൃതിയിൽ കാണപ്പെടുന്നു.
നീളവും ഹ്രസ്വവുമായ ഇരട്ടത്താപ്പായ ചിനപ്പുപൊട്ടൽ ആണ്. പുതിയ ചിനപ്പുപൊട്ടൽ ഇളം തവിട്ടുനിറമാണ്. പഴയ ചിനപ്പുപൊട്ടൽ ചാരനിറത്തിലായിരിക്കും. 2 മുതൽ 3 മില്ലീമീറ്റർ വരെ (0.079 മുതൽ 0.118 ഇഞ്ച് വരെ) നീളവും 1.5 മുതൽ 2 മില്ലീമീറ്റർ വരെ (0.059 മുതൽ 0.079 ഇഞ്ച് വരെ) വീതിയുമുള്ള ഇളം തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്ന ചെറിയ മരക്കറയുള്ള ശല്ക്കങ്ങൾ കൊണ്ടു പൊതിഞ്ഞ അണ്ഡാകൃതിയിലുള്ള മുകുളങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു. സൂചി പോലെയുള്ള ഇലകൾ സർപ്പിളാകൃതിയിൽ ക്രമീകരിച്ച് നീളമുള്ള ചിനപ്പുപൊട്ടലിന്റെ സമീപത്ത് ഹ്രസ്വമായ 15–35 കൂട്ടങ്ങളായി കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവ 5 മുതൽ 35 മില്ലീമീറ്റർ വരെ (0.20 മുതൽ 1.38 ഇഞ്ച് വരെ) നീളവും 1 മുതൽ 1.5 മില്ലീമീറ്റർ വരെ (0.039 മുതൽ 0.059 ഇഞ്ച് വരെ) വീതിയും, ക്രോസ്-സെക്ഷനിൽ സമഭുജസാമാന്തരികമായി, ഇളം പച്ച മുതൽ തിളങ്ങുന്ന പച്ച വരെയും നാല് വശങ്ങളിലും നിരവധി ആസ്യരന്ധ്രങ്ങളോടുകൂടി കാണപ്പെടുന്നു.
സെഡ്രസ് ലിബാനി 40 വർഷം പ്രായമാകുമ്പോൾ കോണുകൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. ശരത്കാലത്തിലാണ് ഇവ പൂക്കുന്നത്. ആൺകോണുകൾ സെപ്റ്റംബർ തുടക്കത്തിലും പെൺകോണുകൾ സെപ്റ്റംബർ അവസാനത്തിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. ഹ്രസ്വ ചിനപ്പുപൊട്ടലിന്റെ അഗ്രഭാഗത്ത് ആൺ കോണുകൾ ഉണ്ടാകുന്നു. അവ ഒറ്റയായും 4 മുതൽ 5 സെന്റിമീറ്റർ വരെ (1.6 മുതൽ 2.0 ഇഞ്ച് വരെ) നീളവും ഇളം പച്ച മുതൽ ഇളം തവിട്ട് നിറം വരെ കാണപ്പെടുന്നു. ചെറിയ ചിനപ്പുപൊട്ടലിന്റെ അഗ്രഭാഗത്തും പെൺ വിത്ത് കോണുകൾ വളരുന്നു. പരാഗണത്തിനാവശ്യമായ പൂർണ്ണവളർച്ച പ്രാപിക്കാൻ 17 മുതൽ 18 മാസം വരെ ആവശ്യമാണ്. പൂർണ്ണവളർച്ചയെത്തിയ, കോണുകൾ 8 മുതൽ 12 സെന്റിമീറ്റർ വരെ (3.1 മുതൽ 4.7 ഇഞ്ച് വരെ) നീളവും 3 മുതൽ 6 സെന്റിമീറ്റർ വരെ (1.2 മുതൽ 2.4 ഇഞ്ച് വരെ) വീതിയുമുള്ളതാണ്. അവ ശല്ക്കങ്ങളുള്ളതും, റെസിനസ്, അണ്ഡാകാരം അല്ലെങ്കിൽ ബാരൽ ആകൃതിയിലുള്ളതും ചാര-തവിട്ട് നിറവുമാണ്. പൂർണ്ണവളർച്ചയെത്തുമ്പോൾ കോണുകൾ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് തുറക്കുന്നു. വിത്തുകൾ പുറത്തുവിടുമ്പോൾ ശാഖകളിൽ കോൺ റാച്ചിസ് മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു.
3.5 മുതൽ 4 സെന്റിമീറ്റർ വരെ (1.4 മുതൽ 1.6 ഇഞ്ച് വരെ) നീളവും 3 മുതൽ 3.5 സെന്റിമീറ്റർ വരെ (1.2 മുതൽ 1.4 ഇഞ്ച് വരെ) വീതിയുമുള്ള വിത്ത് പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശല്ക്കങ്ങൾ നേർത്തതും വീതിയുള്ളതും കൊറിയേഷ്യസും ആണ്. 10 മുതൽ 14 മില്ലീമീറ്റർ വരെ (0.39 മുതൽ 0.55 ഇഞ്ച് വരെ) നീളവും 4 മുതൽ 6 മില്ലീമീറ്റർ വരെ (0.16 മുതൽ 0.24 ഇഞ്ച് വരെ) വീതിയും ഇളം തവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള വെഡ്ജ് ആകൃതിയിലുള്ള ചിറകോടുകൂടിയ അണ്ഡാകാരമായ വിത്തുകൾ 20 മുതൽ 30 മില്ലീമീറ്റർ വരെ (0.79 മുതൽ 1.18 ഇഞ്ച് വരെ) നീളവും 15 മുതൽ 18 മില്ലീമീറ്റർ വരെ (0.59 മുതൽ 0.71 ഇഞ്ച് വരെ) വീതിയും കാണപ്പെടുന്നു. സി. ലിബാനി 45 മുതൽ 50 വയസ്സ് വരെ അതിവേഗം വളരുന്നു. 70 വയസ്സിനു ശേഷം വളർച്ച വളരെ മന്ദഗതിയിലാകുന്നു.
ടാക്സോണമി
യഥാർത്ഥ ദേവദാരുക്കളുടെ ലാറ്റിൻ പേരാണ് സെഡ്രസ്. ഈ ഇനം ആദ്യമായി വിവരിച്ച ഫ്രഞ്ച് സസ്യശാസ്ത്രജ്ഞനായ അച്ചില്ലെ റിച്ചാർഡ് നൽകിയ ഈ പ്രത്യേക നാമം ലെബനൻ പർവതനിരയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ വൃക്ഷത്തെ ലെബനൻ ദേവദാരു അല്ലെങ്കിൽ ലെബനാനിലെ ദേവദാരു എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. രണ്ട് വ്യത്യസ്ത തരങ്ങളെ ഇനങ്ങളായി അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. സി. ലിബാനി var. ലിബാനി, സി. ലിബാനി var. ബ്രെവിഫോളിയ.
സി. ലിബാനി var. ലിബാനി: ലെബനൻ ദേവദാരു പടിഞ്ഞാറൻ സിറിയ, തെക്ക്-മധ്യ തുർക്കി എന്നിവിടങ്ങളിൽ വളരുന്നു. സി. ലിബാനി var. മുൻ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഒരു ഉപജാതിയായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സ്റ്റെനോകോമ (ടോറസ് ദേവദാരു) ഇപ്പോൾ സി. ലിബാനി var ലിബാനിയുടെ ഇക്കോടൈപ്പായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ പന്തലിക്കാതെ പരന്നുകിടക്കുന്ന ശീർഷം ഉയരത്തിൽ വളരുന്ന അബീസ് സിലിസിക്കയോടൊപ്പം ഇടതൂർന്ന് നിൽക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ ചെറിയ ദേവദാരു വൃക്ഷങ്ങളുടെ മത്സരപരമായ അന്തരീക്ഷത്തെ നേരിടാൻ കാണപ്പെടുന്ന ഒരു ശീലമാണ് ഈ രൂപാന്തരീകരണം.
സൈപ്രസ് ദേവദാരു എന്നറിയപ്പെടുന്ന സി. ലിബാനി var. ബ്രെവിഫോളിയ: ദ്വീപിലെ ട്രൂഡോസ് പർവതനിരകളിലാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. മോർഫോളജിക്കൽ, ഇക്കോഫിസിയോളജിക്കൽ സ്വഭാവ വ്യത്യാസങ്ങൾ കാരണം ഈ ടാക്സോൺ സി.ലിബാനിയിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രത്യേക ഇനമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. മന്ദഗതിയിലുള്ള വളർച്ച, സൂചിമുനയോടുകൂടിയ ഇലകൾ, വരൾച്ചയെയും മുഞ്ഞയെയും പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള ഉയർന്ന കഴിവ് എന്നിവയാണ് ഇതിന്റെ സവിശേഷത. എന്നിരുന്നാലും, ജനിതക ബന്ധ പഠനങ്ങൾ സി. ബ്രെവിഫോളിയയെ ഒരു പ്രത്യേക ഇനമായി അംഗീകരിച്ചില്ലെന്നുമാത്രമല്ല സി. ലിബാനി വേർതിരിക്കാനും ആയില്ല.