cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ക്രിക്കറ്റ് ലോകകപ്പ് 2007
ക്രിക്കറ്റ് ലോകകപ്പ് 2007 അഥവാ ഒൻ‌പതാമത് ക്രിക്കറ്റ് ലോകകപ്പ്, 2007 മാർച്ച് 11 മുതൽ ഏപ്രിൽ 28 വരെ വെസ്റ്റിൻഡീസിൽ നടന്ന ലോകകപ്പാണ്‌ പതിനാറു ടീമുൾ പങ്കെടുത്ത ഈ ലോകകപ്പിൽ ഓസ്ട്രേലിയ ജേതാക്കളായി.
മൽസരക്രമം
നാലു വീതം ടീമുകളുള്ള നാലു ഗ്രൂപ്പുകളായി തിരിച്ചായിരുന്നു പ്രാഥമിക ഘട്ട മത്സരങ്ങൾ നടന്നത്. ഓരോ ഗ്രൂപ്പിലെയും ആദ്യ രണ്ടു സ്ഥാനക്കാർ സൂപ്പർ 8 ഘട്ടത്തിലേക്ക് യോഗ്യത നേടി ഇവരിൽ നിന്നും സെമിഫൈനലിസ്റ്റുകളെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്.
ആകെ 51 മത്സരങ്ങളായിരുന്നു ഈ ലോകകപ്പിലുള്ളത്. ഒരോ മത്സരത്തിന്റെയും തൊട്ടടുത്ത ദിനം കരുതൽ ദിനമായിരുന്നു. പ്രതികൂല കാലാവസ്ഥമൂലം തടസപ്പെട്ട മത്സരങ്ങൾ നടത്താനാണിത്. മത്സരത്തിന്റെ ഒന്നാം സമ്മാനം 22 ലക്ഷം യു.എസ്. ഡോളർ ആയിരുന്നു, രണ്ടാം സമ്മാനം 10 ലക്ഷം ഡോളറും.
യോഗ്യതാ ഘട്ടം കടന്നെത്തിയ ടീമുകൾ
ഇതിൽ ബർമുഡ, അയർലൻഡ് എന്നീ ടീമുകൾ ആദ്യമായാണ് ലോകകപ്പ് കളിക്കുന്നത്.
വേദികൾ
വെസ്റ്റ് ഇൻഡീസ് ക്രിക്കറ്റ് അസോസിയേഷനിൽ അംഗങ്ങളായ എട്ടു രാജ്യങ്ങളിലായാണ് മത്സരവേദികൾ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
External Links
വിഭാഗം:2007
ടെഡ്‌ ബണ്ടി
തിയോഡോർ റോബർട്ട് ബണ്ടി (ജനനം കോവൽ; നവംബർ 24, 1946 - ജനുവരി 24, 1989) 1970കളിലും അതിനുമുമ്പും നിരവധി യുവതികളെയും പെൺകുട്ടികളെയും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുകയും ബലാത്സംഗം ചെയ്യുകയും കൊലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്ത ഒരു അമേരിക്കൻ സീരിയൽ കില്ലറായിരുന്നു. ഒരു ദശാബ്ദത്തിലേറെ നീണ്ട നിഷേധങ്ങൾക്ക് ശേഷം, 1974 നും 1978 നും ഇടയിൽ ഏഴ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലായി നടത്തിയ 30 നരഹത്യകൾ അദ്ദേഹം ഏറ്റുപറഞ്ഞു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ എണ്ണം അജ്ഞാതമാണ്.
കൂടാതെ ശവശരീരങ്ങളിൽ ലൈംഗിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തു
പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ
1986 ruling by the United States Supreme Court in Leach case;
1989 Leach appeal, brief and court ruling by the Florida Supreme Court
വർഗ്ഗം:അമേരിക്കൻ പരമ്പരക്കൊലയാളികൾ വർഗ്ഗം:1989-ൽ മരിച്ചവർ വർഗ്ഗം:1946-ൽ ജനിച്ചവർ വർഗ്ഗം:Pages containing links to subscription-only content വർഗ്ഗം:All articles with unsourced statements
ജി.എൻ. ഗോപാൽ
കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ള ആദ്യ ചെസ്സ് ഗ്രാൻഡ്മാസ്റ്ററാണ് ഗീത നാരായണൻ ഗോപാൽ അഥവാ '''ജി.എൻ. ഗോപാൽ''' (ജനനം: 1989 മാർച്ച് 29, ആലുവ).
പത്താം വയസ്സ് മുതലാണ് അദ്ദേഹം ചെസ്സ് കളിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.2006-ൽ സംസ്ഥാന ചെസ്ചാമ്പ്യനായ അദ്ദേഹം 2007-ൽ  ഇന്റർനാഷണൽ മാസ്റ്ററും  തുടർന്ന് ഗ്രാൻ ഡ്‌മാസ്റ്ററും ആയി.
അവലംബം
വർഗ്ഗം:1989-ൽ ജനിച്ചവർ വർഗ്ഗം:മാർച്ച് 29-ന് ജനിച്ചവർ വർഗ്ഗം:ചെസ്സ് ഗ്രാൻഡ്മാസ്റ്റർമാർ വർഗ്ഗം:കേരളത്തിലെ ചെസ്സ് കളിക്കാർ വർഗ്ഗം:കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ള കായികതാരങ്ങൾ
ഫ്രാൻസ്വാ വില്ലോൻ
പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ (ജനനം:1431-നടുത്ത്; മരണം 1463-നടുത്തെങ്ങോ) ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധനായ ഫ്രെഞ്ചു കവിയായിരുന്നു ഫ്രാൻസ്വാ വില്ലോൻ (Francois Villon). ദരിദ്രമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ജനിച്ച്, ഒരു കത്തോലിക്കാപുരോഹിതന്റെ ദത്തുപുത്രനായി വളർന്ന അദ്ദേഹം മോഷ്ടാവും തെരുവുതെണ്ടിയും ആയി ജീവിക്കുകയും കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്ക് തടവുശിക്ഷയും നാടുകടത്തലും ഏറ്റുവാങ്ങുകയും ചെയ്തു. വില്ലോൻ പ്രധാനമായും അറിയപ്പെടുന്നത് "ഓസ്യത്തുകൾ" (Testaments) എന്നറിയപ്പെടുന്ന രചനകളുടേയും തടവിൽ കഴിയുമ്പോൾ എഴുതിയ "പെൻഡസിന്റെ നാടൻ പാട്ട്" എന്ന കൃതിയുടേയും പേരിലാണ്. "കഴിഞ്ഞകാലങ്ങളിലെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ നാടൻപാട്ട്" (Ballade des dames du temps jadis) എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതിയിലെ "പോയവർഷത്തെ ഹിമമൊക്കെ എവിടെപ്പോയി" എന്ന ചോദ്യം, ഫ്രെഞ്ചുഭാഷയിലെ മതേതരകവിതകളിൽ ഏറ്റവുമേറെ പരിഭാഷപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുള്ള വരികളിൽ പെടുന്നു.
ഇന്ത്യൻ നാടകവേദി
വേദകാലം മുതൽ തന്നെ ഭാരതീയ നാടകങ്ങളുടെ ചരിത്രവും ആരംഭിക്കുന്നു എന്നതിന് തെളിവുകളുണ്ട്. വേദങ്ങളിലെ യജ്ഞസംബന്ധമായ പരാമർശങ്ങളിൽ അഭിനയത്തിന്റെ സ്വാധീനം പ്രകടമായി കാണാം. പുരോഹിതന്മാർ പ്രത്യേകവേഷങ്ങളണിഞ്ഞ് യജ്ഞം നടത്തുകയും കർമാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ ആചാരപൂർവം നടത്തുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. സോമം സ്വീകരിക്കുന്ന ചടങ്ങ് വീണ്ടും അഭിനയിക്കുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു. വേദങ്ങളിലെ കാവ്യശൈലികളിൽ തെളിഞ്ഞുകാണുന്ന നാടകീയതയും ശ്രദ്ധേയമാണ്. രാമായണത്തിലെ വധൂനാടകസംഘത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസ്താവനയും പൗരാണിക നാടകസംസ്കാരത്തിന് തെളിവാണ്. പാണിനിയുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ (ക്രി.മു. 500) രണ്ട് നാടകകൃത്തുക്കൾ ചേർന്ന് നടനസൂത്രങ്ങൾ എന്ന നാടകസംബന്ധമായ കൃതി രചിച്ചിരുന്നു എന്ന വിശ്വാസവും ഇതിന് ഉപോദ്ബലകമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു. ചാണക്യന്റെ അർഥശാസ്ത്രത്തിൽ സംഗീതം, നാടകം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം ആധികാരികമായ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ക്രി.മു. 5, 4 ശ.-ങ്ങളിൽത്തന്നെ സുസജ്ജമായ ഒരു നാടകവേദി ഭാരതത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നുവെന്ന് കണ്ടെത്താം. പതഞ്ജലിയുടെ മഹാഭാഷ്യത്തിലും നാടകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ പ്രസ്താവങ്ങൾ കാണുന്നു.
മതവും നാടക ചരിത്രവും. വേദങ്ങളിലെ നാടകസംബന്ധമായ പരാമർശങ്ങൾ മതചരിത്രവുമായി ഭാരതീയ നാടകവേദിയെ ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ വേദമതസംബന്ധമായ കർശന നിയമങ്ങൾ നാടകകലയെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല. അടിസ്ഥാന ആചാരസ്വഭാവങ്ങൾ സമൂഹത്തിലെ താഴേക്കിടയിലും ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ നാടകം, അതിന്റെ സംസ്കാരത്തെ ആവാഹിച്ചത് എല്ലാവിധ ആചാരങ്ങളിൽനിന്നും തൊഴിൽ ഇടങ്ങളിൽ നിന്നുമായിരുന്നുവെന്ന് പറയാം. ഇതിഹാസങ്ങളിൽനിന്നും പുരാണങ്ങളിൽനിന്നും മറ്റു മതപരമായ ഏടുകളിൽനിന്നും ഇതിവൃത്തം സ്വീകരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും ഔദ്യോഗിക മതനിയമങ്ങളുടെ കാർക്കശ്യം നാടകകലയെ സ്പർശിച്ചിരുന്നില്ല.
നാട്യശാസ്ത്രം
ഭരതമുനിയുടെ നാട്യശാസ്ത്രമാണ് ഭാരതീയ നാട്യകലയുടെ വേദപുസ്തകം. നാട്യശാസ്ത്രം ഇന്നുകാണുന്നനിലയിൽ രൂപംപ്രാപിച്ചത് ക്രി.മു. രണ്ടും എ.ഡി. രണ്ടും ശ.-ങ്ങൾക്കിടയിലാണ്. നാടകത്തിന്റെ എല്ലാ വശങ്ങളെക്കുറിച്ചും സമഗ്രമായി പ്രതിപാദിക്കുന്ന നാട്യശാസ്ത്രം, തിയെറ്റർപഠനത്തിൽ ലോകവ്യാപകമായിത്തന്നെ ഇന്ന് ഏറെ ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടുവരുന്നു. നാടകശാലയുടെ നിർമ്മാണം, നാട്യരീതികൾ, നാടകരചന, വേഷവിധാനം, രംഗോപകരണങ്ങൾ, അവതരണം, ആസ്വാദനം, വികാരാവിഷ്കരണസമ്പ്രദായങ്ങൾ, നൃത്താവതരണ മാർഗങ്ങൾ, സംഗീതം തുടങ്ങിയ എല്ലാവിധ രംഗശാസ്ത്രങ്ങളും നാട്യശാസ്ത്രത്തിൽ ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. നോ: നാട്യശാസ്ത്രം
പ്രാചീന നാടകകൃത്തുക്കൾ
എ.ഡി. ഒന്നാം ശ.-ത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ആശ്വഘോഷന്റെ നാടകങ്ങൾ ഭാരതീയ നാടകവേദിയുടെ പ്രാചീനസംഭാവനകളാണ്. ആ നാടകങ്ങളുടെ പല ഭാഗങ്ങളും കണ്ടുകിട്ടിയത് മധ്യേഷ്യയിൽ നിന്നാണ്. ബുദ്ധമതത്തിന്റെ പ്രചാരണത്തിനുവേണ്ടിയാണ് ഈ നാടകങ്ങൾ പലതും എഴുതപ്പെട്ടതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. പൊതുസമൂഹത്തിൽ അക്കാലത്ത് നാടകത്തിനുള്ള വലിയ സ്വാധീനമാണ് ഇത് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. അശ്വഘോഷനുശേഷം, എ.ഡി. നാലാം ശ.-ത്തിനുമുമ്പു ജീവിച്ചിരുന്ന നാടകരചയിതാക്കളാണ് ഭാസനും ശൂദ്രകനും. ഇവർക്കുശേഷമാണ് കാളിദാസന്റെ കാലം. ആ കാലഘട്ടത്തെ ഭാരതീയ നാടകവേദിയുടെ സുവർണകാലമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്. കാളിദാസന്റെ ശാകുന്തളം നാടകം ലോകമെമ്പാടും ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടു. 1789-ൽ വില്യം ജോൺസ്, ശകുന്തളാ നാടകം ഇംഗ്ളീഷിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തതോടെ ഗെയ്ഥേ അടക്കമുള്ള പ്രമുഖർ ശകുന്തളയുടെയും കാളിദാസന്റെയും ആരാധകരായിത്തീർന്നു. കാളിദാസവിരചിതമായ വിക്രമോർവശീയം, മാളവികാഗ്നിമിത്രം എന്നീ നാടകങ്ങളും ലോകപ്രശസ്തങ്ങളാണ്. പിന്നീട് വിശാഖദത്തൻ, ഭട്ടനാരായണൻ എന്നീ കവികളും മികച്ച നാടകകൃത്തുക്കളായി ഉയർന്നുവന്നു. സങ്കീർണമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഇതിവൃത്തം ചടുലമായി ആവിഷ്കരിച്ച മുദ്രാരാക്ഷസം വിശാഖദത്തന്റെ അപൂർവരചനയാണ്. മഹാഭാരതത്തിലെ കഥാംശത്തിൽ നിന്നെടുത്ത വേണീസംഹാരത്തിലൂടെ ഭട്ടനാരായണനും ജനകീയപ്രതിഷ്ഠ നേടി. കനൌജിലെ രാജാവായ ഹർഷന്റെ നാഗാനന്ദം, രത്നാവലി എന്നീ പ്രഹസനങ്ങളും ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. ഒരെണ്ണം, രാഷ്ട്രീയ ഉപജാപങ്ങളുടെ കഥ പറയുന്നതും മറ്റൊന്ന് ബുദ്ധമതപ്രചാരണം ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളതുമായിരുന്നു. കാളിദാസനുശേഷം മികച്ച നാടകരചയിതാവായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടത് ഭവഭൂതിയായിരുന്നു. ഭവഭൂതിയുടെ ഉത്തരരാമചരിതം, മാലതീമാധവം തുടങ്ങിയ നാടകങ്ങൾ മധ്യകാലഭാരതത്തിന്റെ നാടകകലയെ വികാസപൂർണമാക്കിത്തീർത്തു. അവതരണംകൊണ്ടും രചനാവൈഭവംകൊണ്ടും മികച്ചുനിന്നിരുന്ന ആ നാടകസംസ്കാരം പിന്നീട് ആ രീതിയിൽ വളർച്ച നേടിയില്ല. പിന്നീട് വന്നവർ നാടകത്തെ കൃത്രിമമാക്കുകയും അതുവഴി നാടകകാവ്യങ്ങൾ സാഹിത്യവ്യായാമങ്ങളായി മാറുകയും ചെയ്തു. രംഗവേദിയെക്കാൾ സാഹിത്യരചന എന്ന നിലയ്ക്കാണ് പിന്നീട് നാടകങ്ങൾ രചിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് പറയാം. ഏതാണ്ട് എ.ഡി. 10-ാം ശ.-ത്തോടെ ഭാരതീയ സംസ്കൃത നാടകവേദി അരങ്ങിലും അവതരണത്തിലും കൂടിയാട്ടം തുടങ്ങിയ ആധുനിക സങ്കേതങ്ങൾ കണ്ടെത്തിത്തുടങ്ങി.
മധ്യകാല നാടകവേദി
ഒൻപത്-പത്ത് ശ.-ങ്ങളിൽ ഭാരതീയ നാടകവേദി പുതിയൊരു സാംസ്കാരിക വ്യതിയാനത്തിലേക്ക് പതിയെ നീങ്ങുകയായിരുന്നു. പ്രാദേശികഭാഷകളുടെ വളർച്ചയും വികാസവും അതിന് ലഭിച്ച ജനകീയ പിന്തുണയും നാടകവേദിയിലും പുതുചലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. വിഭിന്നങ്ങളായ ഒട്ടനവധി നാടകരൂപങ്ങൾ ഭാരതത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിൽനിന്നും കിളിർത്തുയരാൻ തുടങ്ങി. പ്രാചീന നാടകത്തിന്റെ ചില ഘടകങ്ങൾ സ്വാംശീകരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും ആ നാട്യശില്പങ്ങൾ അതിന്റെ ജനകീയസ്വഭാവംകൊണ്ടാണ് പെട്ടെന്ന് ആസ്വാദകരെ കീഴടക്കിയത്. കോമാളിത്തവും നാടോടിത്തവും ഇഴചേർന്ന വിനോദരസമായിരുന്നു മിക്ക നാടകങ്ങളും ലക്ഷ്യമിട്ടത്. പൌരാണിക സംസ്കാരത്തിൽനിന്നും ഇതിഹാസപാരമ്പര്യത്തിൽനിന്നും ഊർജ്ജം ഉൾക്കൊണ്ട് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഇത്തരം നാടകങ്ങൾ മഹാഭാരതാദികളിൽനിന്നും കഥാവ്യാഖ്യാനകാവ്യങ്ങളിൽനിന്നും ഇതിവൃത്തം സ്വീകരിക്കുകയും മികച്ച നാടകാനുഭവങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു.
15, 16 ശ.-ങ്ങളിലുണ്ടായ സാംസ്കാരിക നവോത്ഥാന കാലത്ത് ഇതിഹാസപുരാണാദികൾ മികച്ച ഉപാധികളായി വർത്തിച്ചു. സാഹിത്യകലയിലും രംഗകലയിലും സൃഷ്ടിചാലകമായി പ്രശോഭിച്ചത് അത്തരം ക്ളാസ്സിക് കൃതികൾ തന്നെയാണെന്ന് കാണാം. ക്ഷേത്രങ്ങൾ കലകളുടെ വികാസകേന്ദ്രങ്ങളായിത്തീർന്നതോടെ നിയോക്ളാസ്സിക് ഭാവുകത്വം ഭാരതീയ സാംസ്കാരികരംഗത്ത് പ്രബലശക്തിയായി നിലകൊണ്ടു. ഇതിഹാസ നായകന്മാരായ രാമന്റെയും കൃഷ്ണന്റെയും ജീവിതത്തെ ആസ്പദമാക്കി ഒട്ടനേകം നാട്യാവിഷ്കാരങ്ങൾ ക്ഷേത്രകലകളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഈ കലാസംസ്കാരം പിന്നീട് ക്ഷേത്രമതിൽക്കെട്ടുകൾ കടന്ന് ജനകീയ പന്ഥാവുകളിലെത്തുകയും സമൂഹം അതിനെ നെഞ്ചിലേറ്റുകയും ചെയ്തു.
മധ്യകാല നാടകവേദിയുടെ മറ്റ് രൂപങ്ങളും ജനസമൂഹത്തെ സ്വാധീനിക്കുകയുണ്ടായി. വീരഗാഥകളുടെ താളച്ചുവടുകളും നാടകീയമായ സ്വാഗതഭാഷണങ്ങളും വിനോദപ്രധാനമായ ലഘുനാടങ്ങളും പ്രഹസനങ്ങളുമെല്ലാം നാടോടി നാടകസംഘങ്ങളിലൂടെ ജനമനസ്സുകളിൽ സ്ഥാനംപിടിച്ചു.
നാടോടി നാടകവേദി
സാഹിത്യപ്രധാനമായ നാടകവേദിയേക്കാൾ ബഹുവിതാനങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നാടകപ്രസ്ഥാനമായാണ് ഭാരതീയ നാടകപാരമ്പര്യത്തിൽ ഇതര പ്രദേശങ്ങളിലെന്നപോലെ നാടോടി നാടകവേദി വളർന്നുവന്നത്. ആശയങ്ങളുടെ വ്യത്യസ്തമാനങ്ങളും വർണക്കൂട്ടുകളുടെ കൌതുകകരമായ സങ്കലനവും രംഗവേദിയുടെ വൈവിധ്യങ്ങളുമെല്ലാം നാടോടി നാടകവേദിയെ വേറിട്ടുനിർത്തി. ലളിതമായ നാടോടി നൃത്തം മുതൽ രാമ-കൃഷ്ണകഥകളുടെ ഐതിഹാസികമായ ആഖ്യാനം വരെ വിവിധ താളഭാവരൂപങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഇത് വിജയിച്ചുവെന്നു പറയാം. ബഹുസ്വരങ്ങളുടെ കലയായി രൂപം പ്രാപിക്കാനും എല്ലാ കലകളുടെയും ശക്തിസ്രോതസ്സായി വർത്തിക്കാനും നാടോടി നാടകവേദിക്ക് കഴിഞ്ഞു. സാഹിത്യം, അനുകരണവാസന, ചിത്രകല, ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ, വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ, ആചാരങ്ങൾ, സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുവായ കർമപദ്ധതികൾ തുടങ്ങിയവയെ അതിമനോഹരമായി സമന്വയിപ്പിക്കാനും രസകരമായി ആവിഷ്കരിക്കാനും നാടോടി നാടകവേദി മുന്നിട്ടുനിന്നു. ഭാഷാപരവും ദേശപരവുമായ അതിർത്തികളെ ഭേദിച്ച് മുന്നേറുന്ന സങ്കല്പമായിരുന്നു ഇതിന്റേത്. സംഗീതം, നൃത്തം, കവിത, വീരഗാഥ, ഇതിഹാസ വ്യാഖ്യാനം, ചിത്രകല, അലങ്കാരകല തുടങ്ങിയ സകല കലകളുടെയും സങ്കേതമായി മധ്യകാലത്തിനുശേഷമുള്ള ഇത് രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ഭാരതീയ നാടകചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗികമായ പുനർനിർമ്മാണത്തിൽ ഭാഗഭാക്കാകാനും സങ്കീർണമായ സാംസ്കാരിക പ്രതിസന്ധികളെ മറികടക്കാനും ഫോക് തിയെറ്റർ ഏറെ സഹായിക്കുകയുണ്ടായി. പ്രാചീന നാടക പാരമ്പര്യങ്ങളെയും ബഹുസ്വരകലകളെയും ഒരുമിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഐതിഹാസികമായ ഒരു ചരിത്രസന്ധിയെ പൂരിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു ഫോക് തിയെറ്റർ. ഇതിനൊപ്പംതന്നെ, സമാന്തരകലയെന്നനിലയിൽ പ്രാദേശികമായ സാംസ്കാരിക കലാപ്രവണതകളെ ശക്തിയുക്തം ആവിഷ്കരിക്കാനും ഫോക് തിയെറ്റർ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
നാടോടി സമ്പ്രദായം, പരമ്പരാഗത നാടകസമ്പ്രദായങ്ങളെ സമൂലം നവീകരിക്കുന്നതായിരുന്നു. കോറസിനൊപ്പം സൂത്രധാരന്റെ കടന്നുവരവും വിദൂഷകന്റെ അവതരണവും മറ്റ് വിനോദ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പ്രകടനങ്ങളും, നൃത്തത്തിന്റെയും സംഗീതത്തിന്റെയും സമൃദ്ധിയും നടനും സദസ്സും തമ്മിലുള്ള രസതന്ത്രവുമെല്ലാം നാടോടി നാടകവേദിക്ക് കൂടുതൽ ചടുലതയും ഉണർവും പകർന്നു. ആഖ്യാനപരവും നാടകീയവുമായ ഘടകങ്ങളുടെ സംയോജനവും പ്രകടനവും മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള സ്വാതന്ത്യ്രവുമെല്ലാം നാടോടി നാടകവേദിയുടെ തനതുഗുണങ്ങളായിരുന്നു.
മതപരമായ ചിന്തകൾക്കപ്പുറം കൂട്ടായ്മയുടെയും സംഘചേതനയുടെയും ഊർജരേണുക്കളാണ് ഫോക്ക് നാടകവേദി പകർന്നു തന്നത്. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ജീവിതലീലകൾ ചിത്രീകരിക്കുന്ന പ്രാദേശിക വീരകഥയായ രാസലീല ഏറ്റവും ജനകീയമായിത്തീർന്ന നാടോടി നാടകരൂപമാണ് ബംഗാളിലെ 'ജാത്ര' പോലുളള പ്രാചീന കലാരൂപങ്ങളെ വികസിപ്പിക്കുന്നതിനും സംഗീതാത്മകമായ നാടകരൂപമാക്കി മാറ്റുന്നതിനും നാടോടി നാടകവേദിയെ പ്രാപ്തമാക്കിയത്. കർണാടകയിലെ യക്ഷഗാനം നാടോടി പാരമ്പര്യത്തിൽ വികാസം പ്രാചീന ദക്ഷിണേന്ത്യൻ കലാരൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് നൃത്തരൂപങ്ങളുടെ പുതിയ താളവട്ടങ്ങൾ ആവിഷ്കരിക്കുന്ന യക്ഷഗാനം നാടോടി പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മികച്ച ദക്ഷിണേന്ത്യൻ പ്രതീകമായി ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ കലാരൂപത്തിലെ നടീനടന്മാരുടെ വേഷവിധാനങ്ങളും അലങ്കാരകമാനങ്ങളും ശ്രദ്ധേയമാണ്.
ഗുജറാത്തിലെ ഭാവേയിയും (Bhavai), മഹാരാഷ്ട്രയിലെ തമാശയും (Tamasha), ഉത്തർപ്രദേശിലെ നൗതങ്കിയും (Nautanki) പ്രാദേശികസൗന്ദര്യം വാഴ്ത്തിപ്പാടുന്ന നാടോടി രൂപങ്ങളാണ്. ഓരോ പ്രദേശത്തിന്റെയും സാംസ്കാരികമുദ്രയാകാനും ദേശസ്വത്വത്തെ മുഴുവൻ ഒരൊറ്റ കലയിലേക്ക് സ്വാംശീകരിക്കാനും ഈ നാടോടി രൂപങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്നു എന്നത് ഇതിന്റെ സാംസ്കാരികമൂല്യത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.
സമകാലിക സാമൂഹികപ്രശ്നങ്ങളും സാമുദായിക ഇതിവൃത്തങ്ങളുമാണ് ചില നാടോടി നാടകങ്ങൾ വിഷയമാക്കിയത്. വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ നഖാൽ (Naqal), സ്വാങ് (Swang), ഭാണ്ഡൈതി (Bhandaiti) തുടങ്ങി ലഘുനാടകരൂപങ്ങൾ ലളിതമായ കഥാപാത്രചിത്രീകരണത്തിലൂടെ, രസകരമായ നർമചാതുരിയോടെ പ്രത്യേക വിഷയങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നവയാണ്.
ആധുനിക നാടകവേദി
വൈദേശിക ശക്തികളുടെ കടന്നുവരവോടെ സംഭവിച്ച കൊളോണിയൽ ജീവിതവ്യവസ്ഥ, ഇന്ത്യൻ നാടകകലയിലും ശക്തമായ ചലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും വളർച്ചയും വികാസവും ലോകത്തിലെ വിവിധ സാംസ്കാരികമൂല്യങ്ങളെ ഭാരതീയ ജീവിതധർമത്തോട് കൂട്ടിയിണക്കാൻ സഹായിച്ചു. മാറുന്ന സാംസ്കാരിക വ്യവസ്ഥയുടെ പ്രതിഫലനങ്ങൾ സമൂഹത്തിന്റെ കലാസ്വാദന അഭിരുചികളിലും നിഴലിച്ചു.
19-ാം ശ.-ത്തിന്റെ മധ്യത്തോടെ ഇന്ത്യയിൽ ആധുനിക നാടകസങ്കല്പത്തിന് അരങ്ങൊരുങ്ങി. കലാസാഹിത്യരംഗങ്ങളിലെ യാഥാസ്ഥിതിക മൂല്യങ്ങൾക്ക് ബലക്ഷയം സംഭവിച്ചതോടെ, പച്ചയായ ജീവിതത്തിന്റെ അവ്യവസ്ഥിതമായ വികാരധാരകൾ കലകളിലേക്ക് വേഗത്തിൽ ഒഴുകിത്തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. പാശ്ചാത്യസംസ്കാരത്തിന്റെ മാനവിക മൂല്യങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയും ഭാരതത്തിലെ ജാതീയമായ നീചവ്യവസ്ഥകൾ അട്ടിമറിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഷെയ്ക്സ്പിയറുടെയും മോളിയേയുടെയും വിഖ്യാതമായ രചനകൾ ഭാരതീയ കലാചിന്തകൾക്ക് പരിചിതമായതോടെ ഒരു പുതിയ ഭാവുകത്വം ഭാരതീയ നാടകകലയെ ആവേശിക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രതിഭാശാലികളായ പാശ്ചാത്യനാടകചിന്തകരുടെ ആശയങ്ങൾ സ്വന്തംകലാബോധത്തെ നവീകരിക്കാനും പ്രചോദിപ്പിക്കാനും പഴകിയ ആസ്വാദനമൂല്യങ്ങളെ പുറന്തള്ളാനും ഭാരതീയ നാടകശില്പികൾക്ക് തുണയായി.
പ്രൊഫഷണൽ കാഴ്ചപ്പാടോടെ നാടകങ്ങൾ ആവിഷ്കരിക്കാൻ പാഴ്സി നാടകക്കമ്പനികൾ മുന്നോട്ട് വരികയും യൂറോപ്യൻ തിയെറ്ററിനെയും വിനോദനാടക സങ്കല്പത്തെയും ഒരുമിച്ചുചേർത്ത് പുതിയൊരു നാടകാനുഭവം പ്രേക്ഷകർക്ക് പകർന്നുതരുകയും ചെയ്തു. പാഴ്സി ഉർദു നാടകകൃത്തുകളായ ആഗാ ഹശ്റ് കശ്മീരിയും രാധേശ്യാമും തങ്ങളുടെ സൃഷ്ടികളിൽ താളാത്മകമായ ഗദ്യശീലുകൾ ഉൾച്ചേർക്കുകയും ഇന്ത്യൻ ക്ളാസ്സിക്-നാടോടി രംഗകലയും ഷെയ്ക്സ്പീറിയൻ കഥാഘടനയും ഒന്നായിച്ചേർത്ത് ഇന്ത്യൻ നാടകത്തിന് പുതിയൊരു രംഗഭാഷ്യം ചമയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.
20-ാം ശ.-ത്തിലെ ആദ്യദശകങ്ങളിൽ ഇന്ത്യൻ നാടകചിന്തകരെ പ്രധാനമായും ആകർഷിച്ചത് ബർണാഡ്ഷാ, ഇബ്സൻ, ചെഖോഫ് എന്നിവരുടെ കലാചിന്തകളായിരുന്നു. യഥാതഥമായ ചരിത്ര നാടകസങ്കല്പത്തിന്റെ പരാഗണം ഭാരതീയചിന്തകളിലേക്ക് എത്തിയത് അവരിലൂടെയായിരുന്നു. റിയലിസ്റ്റിക് നാടകസങ്കല്പങ്ങളുടെ അടിത്തറ അതിന് മുൻപുതന്നെ ഭാരതം സ്വന്തമാക്കിയിരുന്നുവെന്നു കാണാം. ബഹുമുഖപ്രതിഭയായിരുന്ന ഗിരീഷ്ചന്ദ്രഘോഷ്, സി.എൽ. റോയ്, ഖാദിൽക്കർ, ഗാദ്കാരി എന്നിവരും വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പ്രതിഭകളും ചേർന്ന് ഒരുക്കിയ അടിത്തറയിൽനിന്നുകൊണ്ടാണ് പാശ്ചാത്യനാടകവേദിയുടെ ആധുനികപ്രവണതകളിലേക്ക് ഇന്ത്യൻ നാടകവേദി സഞ്ചരിച്ചുതുടങ്ങിയത്. ക്ലാസ്സിക് പാരമ്പര്യത്തെയും നാടോടി സംസ്കാരത്തെയും ഉപയോഗപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പാശ്ചാത്യനാടകസങ്കേതത്തിൽ രബീന്ദ്രനാഥ ടാഗൂർ നാല്പതോളം നാടകങ്ങൾ എഴുതി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓപ്പറെകളും നൃത്തനാടകങ്ങളും കാവ്യാത്മകനാടകങ്ങളും സ്വതന്ത്രമായ കലാസ്തിത്വം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവയായിരുന്നു. വിസർജൻ, ടാക്ദാർ, മുക്തധാര, ചന്ദ്രലേഖ, ശ്യാമ, ചിത്രാംഗദ തുടങ്ങിയ സൃഷ്ടികൾ കിഴക്കിന്റെയും പടിഞ്ഞാറിന്റെയും കലാദർശനങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് പുതിയ അസ്തിത്വഭാവം പ്രകടിപ്പിച്ചവയാണ്.
ഫോക്ക്-നാടകക്കമ്പനികളുടെ കലാപ്രവർത്തനത്തെ ഒഴിച്ചുനിർത്തിയാൽ, ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ നാടകവേദിയുടെ വികാസം ശുഭകരമല്ലെന്ന് കാണാം. ഏതാനും പ്രൊഫഷണൽ നാടകസംഘങ്ങൾ നാടകകലയെ ഗൌരവതരമായി കാണുന്നു എന്നത് ശരിതന്നെ. എങ്കിലും ഭാരതീയ നാടകവേദിക്ക് സുഘടിതമായ ഒരു വികാസം സംഭവിക്കുന്നില്ല എന്ന വിമർശനത്തിൽ കഴമ്പുണ്ട്. തമിഴ്നാട്ടിലെ ടി.കെ.എസ്. ബ്രദേഴ്സ്, മറാത്തിയിലെ നാട്യ നികേതൻ, ബംഗാളിലെ ലിറ്റിൽ തിയെറ്റർ ഗ്രൂപ്പ്, കന്നഡയിലെ ഗബ്ബി വീരണ്ണാ കമ്പനി തുടങ്ങിയ അപൂർവം ചില കമ്പനികൾ മാത്രമാണ് ഇന്ന് ഭാരതീയ നാടകവേദിയുടെ ജീവസ്രോതസ്സുകളായി നിലകൊള്ളുന്നത്. ഇന്ത്യയുടെ ഔദ്യോഗികഭാഷയായ ഹിന്ദിയിൽ നാടകം അവതരിപ്പിച്ചിരുന്ന പൃഥ്വി തിയെറ്റർ (1944), 1960-ൽ അടച്ചുപൂട്ടുകയുണ്ടായി. ഇന്ത്യൻ നാടകകലയുടെ പ്രധാന വക്താക്കളായി ഇന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത് സോംബു മിത്ര, ഉത്പൽ ദത്ത്, ഗിരീഷ് കർണാട്, വിജയ് ടെണ്ടുൽക്കർ, എം.എസ്. സത്യു, ബാദൽ സർകാർ, അൽകാസി, ഹബീബ് തൻവർ, ശംഭുമിത്ര തുടങ്ങിയവരാണ്. ഇപ്റ്റയും (ഇന്ത്യൻ പീപ്പിൾസ് തിയെറ്റർ അസോസിയേഷൻ) സഫ്ദർഹശ്മിയുടെ നാടകങ്ങളും ഇന്ത്യൻ നാടകവേദിക്ക് സമ്മാനിച്ച ശക്തമായ ഇടതുപക്ഷബോധം ഇന്ന് കൂടുതൽ ജനകീയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആഗോളാടിസ്ഥാനത്തിൽ ദൃശ്യമാധ്യമത്തിന് കൈവന്ന പ്രാധാന്യവും പ്രചാരവും, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വൻവികാസവും ദേശ-കാല ബന്ധമായി തുടരുന്ന നാടകവേദിയെ പ്രതിസന്ധിയിലാഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട്. ആസ്വാദനമൂല്യങ്ങളുടെ വ്യതിയാനവും രുചിഭേദങ്ങളും പുതിയ തലമുറയുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളുമെല്ലാം നാടകവേദിക്കും ബാധകമാണ്.
സംസ്കൃത നാടകങ്ങളുടെയും നാടോടി നാടകങ്ങളുടെയും നവോത്ഥാനമാണ് ഇന്ന് ഇന്ത്യൻ നാടകവേദിക്ക് ശുഭപ്രതീക്ഷ നല്കുന്ന മറ്റൊരു ഘടകം. മുംബൈയിലെ ബ്രാഹ്മിൻ മഹാസഭാ സമിതി 1950 മുതൽ അവതരിപ്പിച്ചുവരുന്ന സംസ്കൃത നാടകങ്ങൾക്ക് ചെറിയ കാലംകൊണ്ടുതന്നെ ജനസമ്മതി ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. തമിഴ്നാട്ടിൽ തുടക്കമിട്ട 'സംസ്കൃതരംഗ' എന്ന നാടകസംഘം, പഴയതും പുതിയതുമായ സംസ്കൃതനാടകങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുന്നു. ദക്ഷിണേന്ത്യൻ-സംസ്കൃത കാവ്യനാടകങ്ങളിൽ പലതും ഹിന്ദിയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്ത് അവതരിപ്പിക്കുന്ന നാടകസംഘങ്ങൾ ഉത്തരേന്ത്യയിൽ ഉയർന്നുവരുന്നത് ആശാവഹമാണ്.
സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഭാരതത്തിൽ, നാടകപ്രസ്ഥാനത്തിന് സജീവമായ പിന്തുണയാണ് ലഭിച്ചിട്ടുള്ളത്. എങ്കിലും ശാസ്ത്രീയവും പരിവർത്തനോന്മുഖവുമായ ഒരു പ്രൊഫഷണൽ സമീപനം ഇന്ത്യൻ നാടകവേദിക്ക് ഇനിയും കൈവന്നിട്ടില്ല എന്നത് ദുഃഖകരംതന്നെയാണ്. ഭാരതീയ ക്ളാസ്സിക് പാരമ്പര്യത്തെയും പാശ്ചാത്യകലാസങ്കല്പത്തെയും കൂട്ടിക്കലർത്തി അടിമുടി പ്രൊഫഷണലായ ഒരു നാടകഭാവുകത്വം സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കാൻ പല പ്രമുഖ നാടകകലാകാരന്മാരും ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. കന്നഡയിലെ ആദ്യരംഗചാര്യ, മറാഠിയിലെ പി.എൻ. ദേശ്പാണ്ഡേ, ഹിന്ദിയിലെ മോഹൻ രാകേഷ്, പഞ്ചാബിലെ ബൽവന്ത് ഗാർഗി തുടങ്ങിയവർ ഈ പരിശ്രമങ്ങളിൽ വിജയം കൊയ്തവരാണ്. ഭാരതത്തിലെ നാടകപ്രവർത്തനങ്ങളെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഇന്ന് മുൻനിരയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് 'ഭാരതീയ നാട്യസംഘമാണ്'. ന്യൂഡൽഹിയിലെ ഇന്റർ നാഷണൽ തിയെറ്റർ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ അംഗമായ ഈ പ്രസ്ഥാനം, ഇന്ത്യയിലെ വിവിധ നാടകപ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും പ്രാദേശികമായ നാടകസങ്കല്പങ്ങളെയും ആധികാരികമായി സമീപിക്കുകയും സക്രിയമായി കൂട്ടിയിണക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കൂടാതെ നാടകസംബന്ധിയായ നിരവധി സെമിനാറുകളും ഗവേഷണ പദ്ധതികളും സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിലും നാട്യസംഘം മുന്നിലാണ്. നാടകത്തിനാവശ്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, അലങ്കാര ഉപകരണങ്ങൾ, ചമയോപാധികൾ മറ്റ് നാടകസാമഗ്രികൾ എന്നിവയുടെ നിർമ്മാണത്തിനായി ഒരു വർക്ഷോപ്പും 'ഭാരതീയ നാട്യസംഘം' സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭാരതീയ നാടകകലയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ അറിയുന്നതിനും അറിയിക്കുന്നതിനുമായി നാട്യ എന്ന പേരിൽ ഒരു ഇംഗ്ളീഷ് ദ്വൈമാസികയും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവരുന്നു.
ഇതും കാണുക
വർഗ്ഗം:നാടകം വർഗ്ഗം:ഇന്ത്യയിലെ കലകൾ
വ്യാകരണം
ഒരു ഭാഷയുടെ ഘടനാപരവും പ്രയോഗപരവുമായ നിയമങ്ങളുടെ ആകെ തുകയാണ്‌ ആ ഭാഷയുടെ വ്യാകരണം (ഇംഗ്ലീഷ്: Grammar, ഗ്രാമർ). ഭാഷയെ സമഗ്രമായി അപഗ്രഥിച്ച് അതിന്റെ ഘടകങ്ങളെയും അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിയമങ്ങളെയും കണ്ടെത്തി ക്രോഡീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ശാസ്ത്രമാണ് വ്യാകരണം. വേദാംഗങ്ങൾ എന്ന പേരിൽ ഭാരതത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ആറ് ഝ്ഞാനശാഖകളിൽ ഒന്നാണ് വ്യാകരണം.
വ്യാകരണം
സംസ്കൃതത്തിൽ വ്യാക്രിയന്തേ ശബ്ദാ: അനേന ഇതി വ്യാകരണം എന്നാണ് വ്യാകരണത്തെ നിർവചിച്ചിരിക്കുന്നത്
ചരിത്രം
ലഭ്യമായതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ഭാഷാപഠനഗ്രന്ഥങ്ങൾ നാലായിരം വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് കളിമൺപലകകളിൽ ക്യൂണിഫോം ലിപിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടവയാണ്. അവ ബാബിലോണിയയിൽ നിന്നും കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടു. തെക്കൻ മെസപ്പട്ടോമിയയിൽ വ്യാകരണപാരമ്പര്യം ഏകദേശം രണ്ടായിരത്തഞ്ഞൂറ് കൊല്ലത്തോളം നിലനിന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നു. സുമേറിയൻ ഭാഷയിലെ നാമങ്ങളുടെ പട്ടികയാണ് അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം. അക്കാലത്ത് മതത്തിന്റെയും നിയമഗ്രന്ഥങ്ങളുടെയും ഭാഷയായിരുന്നു സുമേറിയൻ. സമീപത്തുണ്ടായിരുന്ന അക്കാഡിയൻ ഭാഷ പ്രചരിച്ചതോടെ സുമേറിയൻ ഭാഷ ജനങ്ങളുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും നിത്യജീവിതത്തിൽ നിന്നും അകന്നു. സുമേറിയൻ ഭാഷയിലെ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥവും പ്രയോഗരീതിയും ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകാതെയായി. എങ്കിലും അത് പ്രൌഡിയുടെയും പ്രതാപത്തിന്റെയും ഭാഷയായി നിലനിന്നു. നിയമത്തിന്റെയും മതത്തിന്റെയും ഭാഷയും അതുതന്നെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അക്കാഡിയൻ സംസാരഭാ‍ഷയായ ജനങ്ങളെ സുമേറിയൻ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് ആവശ്യമായി വന്നു. നിയമത്തിന്റെയും മതത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും ഭാഷയെ നിലനിറുത്തുന്നതിനു വേണ്ടിയാണ് കണ്ടുകിട്ടിയിടത്തോളം, ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി ഭാഷാപഠനം നടന്നത്.
ആദ്യത്തെ ഇന്ത്യൻ വ്യാകരണങ്ങൾ ഇരുമ്പുയുഗക്കാലത്താണ് ആവിർഭവിച്ചത്. യസ്കൻ (ബി.സി. ആറാം നൂറ്റാണ്ട്), പാണിനി (ബി.സി. നാലാം നൂറ്റാണ്ട്) അദ്ദേഹത്തെ വ്യാഖ്യാനിച്ച പിങ്കള (ബി.സി. 200), കാത്യായനൻ, പതഞ്ജലി (ബി.സി. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ട്) എന്നിവരാണ് എടുത്തുപറയാവുന്നവർ. വേദങ്ങളെ അവ ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട രീതിയിൽ വായിക്കപ്പെടുന്നതിനും ആചരിക്കപ്പെടുന്നതിനും വേണ്ടി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട വേദാംഗങ്ങളിൽ ഒന്നായാണ് വ്യാകരണം രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നത്. ആകെ ആറു വേദാഗങ്ങളുള്ളതിൽ ശിക്ഷ, നിരുക്തം, ഛന്ദസ്സ്, വ്യാകരണം, എന്നീ നാലും വാസ്തവത്തിൽ ഭാഷാപഠനങ്ങളാണ്.
പടിഞ്ഞാറൻ രാജ്യങ്ങളിൽ ബി.സി. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഹെല്ലനിസത്തിലെ ഒരു ശാഖയായാണ് വ്യാകരണം നിലവിൽ വന്നത്. റയാനസ്, അരിസ്റ്റാർക്കസ് എന്നിവർ എടുത്തുപറയാവുന്നവരാണ്. നിലവിലുള്ള ഏറ്റവും പഴയ വ്യാകരണഗ്രന്ഥം ആർട്ട് ഓഫ് ഗ്രാമർ (Τέχνη Γραμματική), (ഡയോണൈഷ്യസ് ത്രാക്സ് 100 ബി.സി.യിലെഴുതിയതെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു) എന്ന ഗ്രന്ഥമാണ്. ഗ്രീക്ക് മാതൃകകൾ പിന്തുടർന്നാണ് ബി.സി. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ ലാറ്റിൻ വ്യാകരണം വികസിച്ചത്. ഓർബീലിയസ് പ്യൂപിളസ്, റെമ്മിയസ് പാലൈമോൺ, മാർക്കസ് വലേരിയസ് പ്രോബസ്, വെരിയസ് ഫ്ലാക്കസ്, ഐമിലസ് ആസ്പർ എന്നിവർ മുഖ്യ വൈയ്യാകരണന്മാരാണ്.
എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇസ്ലാം മതവും അറബി വ്യാപാരവും വ്യാപിച്ചതോടെ ധാരാളം പേർ ഒരു ബന്ധഭാഷയെന്ന നിലയിൽ അറബി പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആദ്യ അറബിവ്യാകരണങ്ങളും എഴുതിയത് അറബി സ്വന്തം ഭാഷയല്ലാത്തവരാണ്. പിന്നീട് ഈ ശ്രമങ്ങൾ വളർന്നു. പേർഷ്യൻ ഭാഷാപണ്ഡിതനായ സിബാവായി സി. ഇ. 760 - എഴുതിയ `അൽ കിതാബ്  ഫി അൽ നാഹ്' ആണ് ലഭ്യമായ ആദ്യത്തെ മികച്ച അറബി വ്യാകരണം. കവിതയുടെയും ഖുർ ആനിന്റേയും ഭാഷ ജനങ്ങളുടെ സംസാരഭാഷയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായതിനാൽ ഖുറാനിലെ പല കാര്യങ്ങൾക്കും വിശദീകരണം ആവശ്യമായ സാഹചര്യത്തിലാണ് അൽ കിതാബ് എഴുതിയത്
ഓറിയാസെപ്റ്റ് നാ എൻ-എസസോടുകൂടി ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഐറിഷ് വ്യാകരണചരിത്രം ആരംഭിച്ചു.
ഹീബ്രൂ വ്യാകരണത്തിലെ ആദ്യ ഗ്രന്ഥം ഉയർന്ന മദ്ധ്യകാലഘട്ടത്തിലാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്.
മലയാളഭാഷയ്ക്കു വേണ്ട വ്യാകരണനിയമങ്ങൾ തമിഴിലെ തൊൽക്കാപ്പിയത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുള്ളതായി കാണുന്നു. പിന്നീട് മലയാളഭാഷയുടെ വ്യാകരണം എഴുതിക്കാണുന്നത് പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സംസ്കൃതവും മലയാളവും കലർത്തി എഴുതിയിരുന്ന മണിപ്രവാളം എന്ന സാഹിത്യഭാഷയുടെ ലക്ഷണഗ്രന്ഥമായ ലീലാതിലകത്തിൽ ആണ്. അതിനു ശേഷം ദീർഘകാലത്തേക്ക് മലയാളത്തിൽ വ്യാകരണങ്ങളൊന്നും കാണുന്നില്ല. പിന്നീട് പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ക്രിസ്ത്യൻ മിഷണറിമാരുടെ പരിശ്രമങ്ങളോടെയാണ് മലയാളത്തിൽ വ്യാകരണം പുനരാരംഭിക്കുന്നത്. ആഞ്ചലോ ഫ്രാൻസീസ്, അർണോസ് പാതിരി, ഡോ. ഹെർമ്മൻ ഗുണ്ടർട്ട്, ബെഞ്ചമിൻ ബെയിലി, തുടങ്ങിയവരാണ് മലയാളത്തിലെ ആദ്യകാലവൈയാകരണന്മാർ.
മതപ്രചാരണത്തിനും ബൈബിൾ തർജ്ജമയ്ക്കുമായി ക്രിസ്ത്യൻ മിഷണറിമാരാണ് ഭൂരിഭാഗം ഭാഷകളിലും പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ വ്യാകരണഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചു തുടങ്ങിയത്. ഇന്ത്യ, ചൈന, ആഫ്രിക്കൻ നാടുകൾ തുടങ്ങി ലോകത്തിന്റെ വിവധ ഭാഗങ്ങളിലെ ഭാഷകളിൽ ക്രിസ്തുമതപ്രചാരണത്തിന്റെയും യൂറോപ്യൻ അധിനിവേശത്തിന്റെയും ഭാഗമായി പത്തൊമ്പത് ഇരുപത് നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ വ്യാകരണം രചിക്കപ്പെട്ടു.
വ്യാകരണത്തിലെ വിഷയങ്ങൾ
ഒരു വാക്യത്തിലെ പദങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്ത് പഠിക്കുന്നതിനെ വ്യാകരിപ്പ് എന്ന് പറയുന്നു. ഒരു വാക്യത്തിലെ പദങ്ങളുടെ ലിംഗം,വചനം,വിഭക്തി തുടങ്ങിയവയും, നാമപദത്തിന്റെ ലിംഗം,വചനം,വിഭക്തി,കാരകം,അന്വയം ഇവ വിവരിച്ച്, ക്രിയാപദത്തിന്റെ ക്രിയ, കേവലക്രിയ, പ്രയോജകക്രിയ, കാരിതക്രിയ, അകാരിതക്രിയ, സകർമ്മകക്രിയ, അകർമ്മകക്രിയ, കർത്തരിപ്രയോഗം, കർമ്മണിപ്രയോഗം, ഭൂതകാലം, ഭാവികാലം, വർത്തമാനകാലം, ഭേദകം, അവ്യയം, സർവ്വനാമം എന്നീ കാര്യങ്ങളെ അപഗ്രഥിച്ച് പഠിക്കുന്നതിനെയാണ് വ്യാകരണം എന്ന് പറയുന്നത്.
സംസ്കൃതത്തിൽ
സംസ്കൃതവ്യാകരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി ഗണിക്കപ്പെടുന്നത് പാണിനി രചിച്ച വ്യാകരണസൂത്രങ്ങളാണ്. ഈ സൂത്രങ്ങളുടെ എട്ട് അധ്യായങ്ങളിലായുള്ള സമാഹാരം അഷ്ടാധ്യായി അഥവാ പാണിനീയം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. പാണിനിയുടെ സൂത്രങ്ങളെ തുടർന്ന് കാത്യായനൻ വാർത്തികമെഴുതി. പതഞ്ജലി മഹാഭാഷ്യം രചിച്ചു. പാണിനി, കാത്യായനൻ, പതഞ്ജലി എന്നിവർ സംസ്കൃതവ്യാകരണശാസ്ത്രത്തിലെ 'മുനിത്രയം' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.
മലയാളത്തിൽ
അറിയപ്പെട്ടതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും പഴയ തമിഴ് വ്യാകരണഗ്രന്ഥമായ തൊൽക്കാപ്പിയം മലയാളഭാഷയെക്കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു വ്യാകരണഗ്രന്ഥമാണ്. ഇതിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പല നിയമങ്ങളും തമിഴ് ഭാഷയിൽ പ്രയോഗമില്ലാത്തതും എന്നാൽ മലയാളഭാഷയിൽ പ്രയോഗത്തിലുള്ളതുമാണ്. അക്കാലത്ത് കേരളത്തിലെ ഭാഷ മലയാളം എന്ന പേരിലോ ഒരു പ്രത്യേക ഭാഷയെന്ന പദവിയിലോ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല എന്നതാകാം ഇതിനു കാരണം.
അഭ്യാസങ്ങൾ
ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനായി വ്യാകരണം കൂടാതെ ഭംഗിയായി ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനായി എഴുതുവാനുള്ള കഴിവും വികസിപ്പിക്കുന്നതിനായി ഭാഷാപണ്ഡിതന്മാർ ആറ് വിധത്തിൽ പ്രായോഗിക പരിശീലനമുറകൾ വികസിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആശയവിപുലീകരണം, അവധാരണം, സംക്ഷേപണം, പരാവർത്തനം, വിവർത്തനം, ഉപന്യാസം എന്നിങ്ങനെ വേർതിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പുറത്തേയ്ക്കുള്ള കണ്ണികൾ
വർഗ്ഗം:വ്യാകരണം
മാട്ടാൻ കുണ്ട്
കേരളത്തിൽ മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ കോട്ടക്കൽ പട്ടണത്തിനടുത്ത് ആണ് മാട്ടാൻ കുണ്ട്. കോട്ടക്കലിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 7 കി.മി. അകലെയാണ്.
നിരുക്തം
ഒരു ഭാഷയിലെ വാക്കുകളുടെ ഉത്പത്തി, ചരിത്രം, അവയുടെ അർഥത്തിനുണ്ടായിട്ടുള്ള പരിണാമം എന്നിവയെപ്പറ്റിയുള്ള ശാസ്ത്രീയമായ പഠനമാണ് നിരുക്തം (ഇംഗ്ലീഷ്: Etymology, എറ്റിമോളജി). പ്രാചീനഭാരതത്തിൽ "വേദാംഗങ്ങൾ" എന്ന് പ്രസിദ്ധമായിരുന്ന ആറ് ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് നിരുക്തം.
ചരിത്രം
വൈദികവാക്കുകളുടെ അർത്ഥം നിർണ്ണയിക്കുന്നതിനുള്ള വേദവ്യാഖ്യാനമാണ് നിരുക്തം. വേദശബ്ദാർത്ഥനിർണ്ണയത്തിന്റെ പ്രമാണഗ്രന്ഥമാണ് യാസ്കന്റെ “നിരുക്തം”. ബി.സി.ഇ. രണ്ടോ മൂന്നോ നൂറ്റാണ്ടിലാണ് ഇതിന്റെ രചന എന്നു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു .‍ സന്ദർഭാനുസരണം അർത്ഥം നിർണ്ണയിക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്നു വിവരിക്കുന്നു. യാസ്കൻ ആണ് ഗ്രന്ഥകർത്താവ്. .
പ്രധാനമായും വേദ സംഹിതകളുടെ അർത്ഥം പല തരത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടാതിരിക്കാൻവേണ്ടിയാണ് ഇവ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത് നിരുക്തം കശ്യപകൃതമായ വൈദികപദസമൂഹമായ നിഘണ്ടുവിന്റെ വ്യാഖ്യാനമാണ്. വൈദികപദങ്ങൾക്കൊപ്പം സംസ്കൃതത്തിലെ പല രസകരമായ പദങ്ങളുടെ നിരുക്തിയും ആചാര്യൻ നല്കുന്നുണ്ട്. വേദങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും സൂക്ഷ്മമായ വിശകലനത്തിനും നിരുക്തം സഹായകമാണ്. ആദ്യമേ നിരുക്തകാരൻ നിഘണ്ടുവെന്ന പദമാണ് വിശദമാക്കുന്നത്. നിഘണ്ടു എന്ന പദം നിഗന്തുവെന്നും നിഗമയിതാ എന്നും അഴിച്ചുപണിയുന്നു. അതിലൂടെ ഗമ് എന്ന ധാതുവാണ് നിഘണ്ടുശബ്ദത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമെന്ന് കണ്ടെത്തുന്നു. ഇപ്രകാരം പ്രത്യക്ഷത്തിൽ അർത്ഥം പറയാൻ വിഷമമുള്ള പദങ്ങൾ പോലും അർത്ഥമുള്ള വിധം വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന യാസ്കൻ ഭാഷാശാസ്ത്രരംഗത്തു നല്കുന്ന സംഭാവന ശ്രദ്ധേയമാണ്.
ആചാര്യപദം നിർവചിക്കുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ് ആചാരം ഗ്രാഹയതി ആചിനോതി അർത്ഥാൻ, ആചിനോതി ബുദ്ധിമിതി വാ ആചാര്യഃ. ശിഷ്യർക്ക് ആചാരങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുന്നവനും അർത്ഥങ്ങളെ പലസ്ഥലത്തുനിന്നും ശേഖരിച്ചു നല്കുന്നവനും അതിനാൽ ശിഷ്യരുടെ ബുദ്ധിയെ വികസിപ്പിക്കുന്നവനുമാണ് ആചാര്യൻ. ചര് ധാതുവിനോട് ആ എന്ന ഉപസർഗ്ഗവും ണ്യത് പ്രത്യയവും ചേർത്ത് ആചാര്യരൂപം നിഷ്പന്നമാകുന്നു. നിരുക്തസാമാന്യസ്വഭാവം ഇപ്രകാരമാണ് വർണ്ണാഗമോ വർണ്ണവിപര്യയശ്ച ദ്വൗ ചാപരൗ വർണ്ണവികാരനാശൗ. ധാതോസ്തദർത്ഥാതിശയേന യോഗസ്തദുച്യതേ പഞ്ചവിധം നിരുക്തം. എന്ന്. അർത്ഥസിദ്ധിയ്ക്കായി പുതിയ വർണ്ണം ചേർത്തും വർണ്ണത്തെ മാറ്റിയും വിട്ടുകളഞ്ഞും ഇല്ലാതാക്കിയും ലോപിപ്പിച്ചും ധാതുവിന്റെ ഏതെങ്കിലും അർത്ഥത്തോടു പ്രത്യേകം ഊന്നൽ നൽകിയും നിരുക്തിപറയാം എന്നർത്ഥം.
ഭാഷാശാസ്ത്രരംഗത്തു ആധുനികപാശ്ചാത്യപണ്ഡിതർ കണ്ടെത്തിയ പല സിദ്ധാന്തങ്ങളും യാസ്കൻ നിരുക്തത്തിൽ കണ്ഠതഃ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്. പതിനഞ്ചോളംതരത്തിൽ പറയപ്പെടുന്ന ഭാഷാശാസ്ത്രപരമായ വർണ്ണവികാരങ്ങലെല്ലാം യാസ്കന്റെ ചിന്തയ്ക്ക വിഷയമായിട്ടുണ്ട്. അടുത്തയിടെ നിരുക്തത്തിന്റെ ആദ്യാദ്ധ്യായത്തിനു വേദബന്ധുവെഴുതിയ യാസ്കന്റെ നിരുക്തോപക്രമം എന്ന ഗ്രന്ഥം ലബ്ധമാണ്. യാസ്കന്റെ നിരുക്തത്തിൽനിന്ന് പദനിരുക്തിക്കു പുറമേ അക്കാലത്തെ സാമൂഹികചര്യയെക്കുറിച്ചുകൂടി മനസ്സിലാക്കാനാകും. ദാരിദ്ര്യം ഭൂപ്രകൃതി മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ പുരോഹിതരുടെ അവസ്ഥ മുതലായി പല കാര്യങ്ങളും വരികൾക്കിടയിൽ കാണാം.
യാസ്കന്റെ പൂർവാചാര്യന്മാരായി വാർഷായണി, ഗാർഗ്യൻ, ശാകല്യൻ, ശാകടായൻ, കൗത്സൻ ഔദുംബരായണൻ തുടങ്ങി അനവധി ആചാര്യന്മാരെ അദ്ദേഹം പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. ഭാരതത്തിൽ പ്രാചീനകാലത്തുതന്നെ നിലനിന്നിരുന്ന ശക്തമായ ഭാഷശാസ്ത്രവിജ്ഞാനപാരമ്പര്യം നിരുക്തത്തിലൂടെ വെളിവാകുന്നു. ശബ്ദത്തിന്റെ നിത്യത്വവും നാമപദങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമായ ധാതുക്കളും വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദപ്രാധാന്യവാദത്തിനെതിരേയുള്ള യാസ്കന്റെ മറുപടിയും മറ്റും ഗ്രന്ഥവായനയെ രസകരവും ചിന്തോദ്ദീപകവുമാക്കുന്നു. യാസ്കൻ പാണിനി കൗടില്യൻ രാജശേഖരൻ തുടങ്ങിയ സംസ്കൃതമനീഷികൾ സ്വകീയഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ മറ്റു ആചാര്യന്മാരുടെ മതങ്ങളും ചർച്ചചെയ്യുന്നുണ്ട്.
ബാഹ്യകണ്ണികൾ
വർഗ്ഗം:ഹൈന്ദവം
ശുചിത്വം
ഹൈജീൻ (Hygiene) എന്ന ഗ്രീക്ക് പദകകരരത്തിനും,സാനിറ്ററി ഉപകരണങ്ങൾ, സാനിട്ടേഷൻ (Sanitation) എന്ന ആംഗല പദത്തിനും വിവിധസന്ദർഭങ്ങളിൽ പല  കാര്യങ്ങളെ വിവക്ഷിക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്കാണ് ശുചിത്വം . ഗ്രീക്ക് പുരാണത്തിലെ ആരോഗ്യ ദേവതയായ   ഹൈജിയ(Hygeia)യുടെ പേരിൽ  നിന്നാണ് ഹൈജീൻ എന്ന വാക്ക് ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. അതിനാൽ ആരോഗ്യം, വൃത്തി, വെടിപ്പ്, ശുദ്ധി എന്നിവ ഉപയോഗിക്കുന്ന സന്ദർഭങ്ങളിൽ തുല്യ അർത്ഥത്തിൽ ശുചിത്വം എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. അതായത് വ്യക്തി ശുചിത്വം, സാമൂഹ്യ ശുചിത്വം  മുതൽ രാഷ്ട്രീയ ശുചിത്വം വരെ. അതേപോലെ പരിസരം, വൃത്തി, വെടിപ്പ്, ശുദ്ധി, മാലിന്യ സംസ്കരണം, കൊതുക് നിവാരണം എന്നിവയെ എല്ലാം ബന്ധപ്പെടുത്തി സാനിട്ടേഷൻ എന്ന വാക്കും ശുചിത്വമായി   ഉപയോഗിയ്ക്കപ്പെടുന്നു.. ഉദാഹരണം: സമ്പൂർണ ശുചിത്വ പദ്ധതി ( Total Sanitation Campaign)
ബഭ്രുവാഹനൻ
മഹാഭാരതത്തിലെ ഒരു കഥാപാത്രമാണ് ബഭ്രുവാഹനൻ. പാണ്ഡവനായ അർജ്ജുനന് മണലൂർ രാജപുത്രിയായ ചിത്രാംഗദയിൽ ജനിച്ച മകനാണ് ഇദ്ദേഹം. പാണ്ഡവരുടെ പതിമൂന്നുമക്കളിൽ കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിനുശേഷം ജീവിച്ചിരുന്ന ഏകപുത്രനാണ് ബഭ്രുവാഹനൻ.
ജനനം
[[പഞ്ച പാണ്ഡവരിൽ മൂന്നാമനായ അർജ്ജുനൻ 12 വർഷത്തെ തീർഥാടനം നടത്തുന്ന കാലം. ഉലൂപിയുമായുള്ള വിവാഹത്തിനും ഇരവാന്റെ ജനനത്തിനും 6 വർഷത്തിനു ശേഷം അർജ്ജുനൻ മണിപ്പൂരിൽ എത്തി.അവിടെ വച്ച് അർജ്ജുനൻ ഒരു പുരുഷ വേഷധാരി യോട് ഏറ്റുമുട്ടി.എന്നാല് അവൾ‌ ഒരു സ്ത്രീ ആണെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ യുദ്ധം അവസാനിപ്പിച്ചു.
വാസ്തവത്തിൽ അവള് രാജാ ചിത്രവഹനന്റെയും റാണി വസുന്ധര യുടെ മകളാണെന്ന് അർജ്ജുനൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.ചിത്രവാഹനന്റെ വംശത്തിൽ പുരുഷന്മാരെ ജനിക്കൂ എന്ന് പരമശിവൻ വരദാനം നല്കി എങ്കിലും ചിത്രവാഹനാന്റെ കാര്യത്തിൽ അത് പിഴച്ചു.അത് വരമായി സ്വീകരിച്ച് ചിത്രവാഹനൻ അവൾക്ക് ചിത്രാംഗദാ എന്ന് പേര് നൽകി പുരുഷനെ പോലെ വളർത്തുകയും രാജ്യത്തിന് ഒത്ത അനന്തരാവകാശി ആക്കുകയും ചെയ്തു.
ചിത്രയുടെ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയ അർജ്ജുനൻ അവളിൽ ആകൃഷ്ടയാവുകയും വിവാഹത്തിനായി ചിത്രവാഹനനെ സമീപിക്കുകയും ചെയ്തു.ചിത്രാൻഗദയുടെ പുത്രനെ മണിപ്പൂരിലെ രാജാവ് ആക്കമെങ്കിൽ വിവാഹത്തിന് സമ്മതം എന്ന് ചിത്രവാഹണൻ പറഞ്ഞു. ഇൗ വ്യവസ്ഥയോടു കൂടി വിവാഹം നടന്നു.
ദീർഘകാലം പുരുഷനായി ജീവിച്ച ചിത്രാൻഗദയ്ക്ക്‌ സ്ത്രീത്വം ഇല്ലായിരുന്നു.അത് നേടാനും അർജ്ജുനനെ ദുഃഖിപ്പികാതിരിക്കനും ചിത്രംഗദ കാമദേവനെ പ്രീതിപ്പെടുത്തി സൗന്ദര്യവും വശീകരണ ശക്തി യും ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇതിലൂടെ ചിത്രാൻഗദ അതി സുന്ദരിയായപെൺകുട്ടി യായ് മാറി.
അർജ്ജുനൻ അവളിൽ പൂർണമായി വശീകരിക്കപ്പെട്ടു.
ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ ചിത്രാംഗാദ ഒരു ആൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി. അവന് ബബ്രുവഹനൻ എന്ന് പേരിട്ടു.പുത്രനെ കണ്ട അർജ്ജുനന് അവനെ കൂടെ കൊണ്ട് പോകണമെന്ന ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ചിത്രവാഹനാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. ഈ തർക്കത്തിനോടുവിൽ അർജ്ജുനൻ മണിപ്പൂർ ഉപേക്ഷിച്ചു.എന്നാല് ചിത്രാൻഗദയെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
ഒന്ന് ഒന്നര വർഷത്തിനുള്ളിൽ വസുന്ധര അന്ത്യം വരിച്ചു.ചിത്രവാഹനന് ആകെ തളർന്നു. രാജ്യ രക്ഷാർഥം ചിത്രാംഗത അധികാരം ഏറ്റെടുത്തു.രാജ്യത്തിന്റെ തിരക്കിനിടയിൽ ബബ്രുവാഹനനെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ചിത്രംഗാദ അവനെ ഉലൂപിക്ക്‌ വളർത്താൻ നൽകി. ഉലൂപി അവനെ ഇരാവനെ പോലെ സ്നേഹിക്കുകയും എല്ലാ വിദ്യകളും നൽകി അർജ്ജുനനെ കാൾ ശക്തൻ ആക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രായം തികഞ്ഞ തോടെ അവനെ മണി പൂരിലെ രാജാവായി മാറി.]]
അർജ്ജുനന്റെ മരണം
കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിനു ശേഷം പാപനിവാരണതിനും ദോഷണിവൃത്തിക്കുമായി യുധിഷ്ഠിരൻ അശ്വമേധയാഗം നടത്തി.യാഗാശ്വമായ ‘ശ്യാമകർണൻ' ജൈത്രയാത്ര പുറപ്പെട്ടു.കർണപുത്രൻ വൃഷകേതു,ഘടോത്കച്ച പുത്രൻ മേഘവർണൻ, പ്രദ്യുംനൻ,ശ്രീകൃഷ്ണൻ എന്നിവർ അർജുന,ഭീമ, നകുല സഹദേവൻമാരോടൊപ്പം യാഗാശ്വത്തെ അനുഗമിച്ചു.പലരാജ്യങ്ങൾ കീഴടക്കിയ ശേഷം അശ്വാം മഹിഷ്മതിയിൽ എത്തി.അവിടെ വച്ച് രാജാ പ്രവീരൻ യാഗശ്വത്തെ ബന്ധിക്കുകയും അർജ്ജുനന് മായി യുദ്ധം ചെയ്ത് പരാജയപ്പെട്ടു.കാര്യം അറിഞ്ഞ പ്രവീര പിതാവായ നിലധ്വജൻ,അമ്മ ജ്വലമുഖി എന്നിവർ കൃദ്ധരായി. ജ്വലാമുഖി തന്റെ മകൾ സ്വാഹയുടെ പതിയായ അഗ്നിയോട് അർജ്ജുനനെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.അഗ്നി പരാജയപ്പെട്ടു.ജ്വലമുഖിയുടെ സഹോദരനായ ഉന്മുക്തൻ ആകട്ടെ യുദ്ധത്തിന് തയാറായതുമില്ല. മാനഹാനി സംഭവിച്ച ജ്വലാമുഖി ഭീഷ്മ മാതാവായ ഗംഗയെ സമീപിച്ചു.ഭീഷ്മ മൃത്യുവിൽ അർജ്ജുനൻ ചതി പ്രയോഗിച്ചത് ഓർമിപ്പിച്ച് ഗംഗയെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു.ഗംഗ അർജ്ജുനനെ 6 മാസത്തിനുള്ളിൽ സ്വപുത്രനാൽ വധിക്കപ്പെടുമെന്ന് ശപിച്ചു.
കാര്യം അറിഞ്ഞ അർജ്ജുനന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യ ഉലൂപി ഗംഗയെ തന്റെ പിതാവിനോടൊപ്പം സമീപിക്കുകയും ശാപമോക്ഷം നൽകാൻ അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. ശാപം പിൻവലിക്കുക അസാധ്യമെന്നു പറയുകയും അർജുന മൃത്യുവിന് ശേഷം ഉലൂപി തപശക്തിയിലൂടെ നേടിയ മൃത സഞ്ജീവിക മണി ഉപയോഗിച്ച് പുനർ ജനിപ്പികാമെന്ന് മോക്ഷം നൽകി.
പ്രമീളാദേവി യുമായുള്ള വിവാഹത്തിന് ശേഷം അർജ്ജുനൻ മണിപ്പൂരിൽ എത്തി.അവിടെ വച്ച് ഉലൂപി താൻ വളർത്തുകയും വിദ്യ പ്രദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്ത അർജുന ചിത്രംഗദാ പുത്രനായ ബഭ്രുവാഹനനോട് അർജ്ജുനന് നേരെ ആയുധമെടുത്ത് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ കല്പിച്ചു. മാതാവിനേക്കാൾ താൻ സ്നേഹിച്ച ജ്യേഷ്ടമാതാവിന്റെ ആഗ്രഹ പ്രകാരം അർജുന നോട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ വന്നു.ആദ്യം വന്നത് ഭീമനും നകുല സഹദേവന്മാരും മേഘവർണനും ആയിരുന്നു.പണ്ടവപത്‌നിമാരിൽ ഏറ്റവും ശക്തി ശാലിയായ ഉലൂപി വളർത്തിയവനല്ലെ,ഏവരും പരാജയപ്പെട്ടു.അവസാനം കർണ പുത്രൻ വൃഷകെതൂ വരികയും ബഭ്രുവാഹനനുമായി ധീരമായി പോരാടി മരണമടഞ്ഞു.തന്റെ പ്രിയ ജ്യേഷ്ഠനായ കർണന്റെ മകൻ എന്നതിലുപരി അർജ്ജുനൻ അഭിമന്യുവിനെ യും ഇറാവനെയും കാൾ താൻ സ്നേഹിച്ച തന്റെ ദത്തുപുത്രൻ വധിക്കപ്പെട്ടത് കണ്ട് അർജ്ജുനൻ രുദ്രനായി തന്റെ മകനെ അക്രമിക്കാണായി വന്നു. ഘോരയുദ്ധം നടക്കുകയും ബഭ്രുവാഹനൻ അർജ്ജുനന്റെ ശിരച്ഛേദം നടത്തുകയും ചെയ്തു.അങ്ങനെ ഗംഗാ ശാപം ഫലിച്ചു.
ഉലൂപികയുടെ മായാപ്രയോഗം
അർജ്ജുനന്റെ മരണ ശേഷം അതീവ ദുഃഖിതനായ ബഭ്രുവാഹനൻ ആത്മാഹുതി ചെയ്യാൻ പുറപ്പെട്ടു. ഈ സമയം കൃഷ്ണനും ഉലൂപിയും ആഗതരാവുകയും സത്യാവസ്ഥ ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഉലൂപി തന്റെ മന്ത്രി പുണ്ടരീക്നോട് നാഗമണി കൊണ്ടുവരാൻ കല്പിച്ചു.അർജുന നോടു ഏറെ ശത്രുതയുള്ൾ ചണ്ടക ധൃതരാഷ്ട്ര നാഗത്തിന്റെ പുത്രനായ ദുർബുദ്ദി നാഗമാണി അപഹരിക്കുകയും തടയാനായി വന്ന ഭാര്യ ധാമിനിയെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.കാര്യമറിഞ്ഞ ബഭ്രുവാഹനന് ദുർബുദ്ദിയെ പരാജയപ്പെടുത്തി നാഗമനി കൈക്കലാക്കി.എന്നാല് ദുർഭുധി അർജ്ജുനന്റെ ശിരാസുമായി പലായനം ചെയ്തു.ശ്രീകൃഷ്ണൻ അവനെ കൊന്നു ശിരസ്സുമായി തിരിച്ചെത്തി മൃത സഞ്ജീവികയാൽ അർജുന വൃഷകേതൂ മാരെ പുനർജീവിപ്പിച്ച്.കുടുംബം ഒന്നടങ്കം സംഗമിച്ചതോടെ അർജ്ജുനൻ ഭാര്യമാരോടും മകനോടുമൊപ്പം ഹസ്തിനപുറിയിലേക്ക്‌ മടങ്ങി.
അവലംബം
വർഗ്ഗം:മഹാഭാരതത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ
വിശ്വകർമ്മജർ
പ്രപഞ്ചസ്രഷ്ടാവും സർവലോകശില്പിയുമായ വിശ്വകർമ്മാവിന്റെ പിൻ‌ഗാമികളെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത തച്ചുശാസ്ത്ര വിദഗ്ദ്ധരും ക്ഷേത്ര സ്ഥപതികൾ അങ്ങനെ ബൃഹത്തായ ശാസ്ത്രങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവർ ആണ് വിശ്വകര്മജർ  ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും ഇവർ കാണപ്പെടുന്നു. വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ വിവിധ ജാതി പേരുകളാണുള്ളത്. പ്രധാനമായും മരപ്പണിക്കാർ (ആചാരി), ഓട്ടുപണിക്കാർ (മൂശാരി),ഇരുമ്പുപണിക്കാർ(കൊല്ലൻ) ,സ്വർണ്ണപ്പണിക്കാർ (തട്ടാൻ),കല്പ്ണിക്കാർ (ശില്പി) എന്നിവർ ഈ വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്നു.കേരളം,തമിഴ്നാട്,കർണാടക,എന്നിവിടങ്ങളിൽ പൊതുവേ ഇവർ ആചാരി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. വിശ്വകർമ്മ കുലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർ പണ്ടു മുതലേ സ്വന്തം പേരിനോടൊപ്പം ആചാരി എന്ന് ചേർത്താണ് പറയുന്നത്
ഇവർ വിശ്വകർമ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടി ആയ `യഥാക്രമം മനു, മയ, ത്വഷ്ടാ, ശില്പി, വിശ്വജ്ന എന്നീ ഋഷികളുടെ പിൻ‌ഗാമികൾ എന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ഇവർ വാസ്തു വിദ്യ, തച്ചു ശാസ്ത്രം, ശില്പ ശാസ്ത്രം, ലോഹവിദൃ എന്നിവയിൽ പ്രഗൽഭരായിരുന്നു. ചിലർ ഇപ്പോഴും പാരമ്പര്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു.
പേരിന്റെ ഉറവിടം
വിശ്വകർമ്മാവിന്റെ പിൻ‌ഗാമികളായതുകൊണ്ട് വിശ്വകർമ്മജർ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഇന്നും നോ൪ത്ത് ഇന്ത്യയിൽ വിശ്വക൪മ്മസമാജം ഉണ്ട് അവരാണ് ക൪മ്മാക൪.ശിൽപികളെ ഉദ്ദേശിച്ച് വിശ്വകർമ്മ എന്ന പദപ്രയോഗം പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ തമിഴ് ലിഖിതങ്ങളിലുണ്ടെന്ന് ചരിത്രകാരിയായ വിജയ രാമസ്വാമി അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.(Viswakarma Craftsmen in Early Medieval India). ജാതി വൃവസ്ഥയിൽ ചാതുർവർണ്യ വ്യവസ്ഥിതിക്ക് പുറത്തായിരുന്നു ഇവരുടെ സ്ഥാനം എന്ന് ബ്റോവർ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ ഇവർക്ക് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ കയറുവാനും പൂജ നടത്തുവാനോ അനുവാദമില്ലായിരുന്നു (Conversations with Jan Brouwer by Sreekala Sivasankaran, Sahapedia)
ജാതി വ്യവസ്ഥയിൽ
ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥയിൽ ഈ സമൂഹത്തിന് ബ്രാഹ്മണരിൽ നിന്നും 68 അടി ദൂരം കൽപ്പിച്ചിരുന്നു. കല്ല് ദൈവം ആയി മാറുമ്പോൾ ആശാരി അയിത്ത ജാതിക്കാരായി മാറുന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നു പണ്ട് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ബ്രാഹ്മണഗൃഹങ്ങൾ, ക്ഷത്രിയ ഗ്രഹങ്ങൾ, നായർ തറവാടുകൾ, ക്ഷേത്രങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ പണിയായുധവുമായി ആശാരിക്ക് കയറുവാൻ അനുവാദം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ നിർമ്മാണപ്രവർത്തനങ്ങൾ അവസാനിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ പ്രത്യേക വിധിയോട് കൂടിയുള്ള പുണ്യാഹം തളിച്ച് ശുദ്ധമാക്കിയ ശേഷം മാത്രമേ സവർണ്ണ ജാതിക്കാർ അവിടെ കയറുമായിരുന്നു.
ക്ഷേത്ര ബലിവട്ടത്തിനകത്ത്  ആശാരി, മൂശാരി, കല്ലൻ, കൊല്ലൻ, എന്നിവർ എത്തിയാലും അശുദ്ധി. വിളക്ക് മാടത്തിനരികൽ വെളുത്തേടക്കാരും ക്ഷൗരക്കാരും എത്തിയാലും, നാലമ്പലത്തിനുള്ളിൽ സൂതർ, പതിതർ, തട്ടാൻ, ശൂദ്രൻ എന്നിവർ കയറിയാലും അശുദ്ധമാകുമെന്നാണ് കുഴിക്കാട്ടുപച്ചയിൽ പറയുന്നു.
ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ
‍ആചാരി വിശ്വകർമ്മ ചാരി
ആശാരി
ഉത്തരേന്ത്യയിൽ
പാഞ്ചാൽ മഹാറാണ താര്ഖാൻ മാലിക് സുതാർ
കേരളത്തിൽ ഈ സമുദായത്തിലെ കുലത്തൊഴിലുകാർ അറിയപ്പെടുന്നത
ആശാരി, കല്ലാശാരി, കൽത്തച്ചൻ,കമ്മല, കംസല, കണ്ണൻ, കരുവാൻ, കിടാരൻ, കൊല്ലൻ, മലയാള കമ്മല, മൂശാരി, പാണ്ടികമ്മല, പാണ്ടിതട്ടാൻ, പെരുംകൊല്ലൻ, തച്ചൻ,തട്ടാൻ, വിൽകുറുപ്പ്, വില്ലാശാൻ, വിശ്വകർമാല എന്നിവരെയാണ് കേരള സംസ്ഥാനത്തിൽ വിശ്വകർമ്മജരായി അറിയപ്പെടുന്നത്.
ഈ സമുദായത്തിന്റെ മുഴുവൻ കുലനാമം ആശാരി എന്നാണെങ്കിലും, തൊഴില്, ദേശം, ഭാഷ എന്നിവകൊണ്ട് വിവിധ പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
ഇരുമ്പുപണി ചെയ്യുന്നവർ കൊല്ലൻ എന്നും കരുവാൻ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. കൊല്ലൻ എന്ന വാക്കിന്റെ മൂലപദമോ എങ്ങനെ ഉണ്ടായെന്നോ അറിയില്ല. "കർമ്മാര" (ലോഹപ്പണിക്കാരൻ) എന്ന സംസ്കൃത പദത്തിൽ നിന്നാവണം കരുവാൻ എന്ന വാക്ക് ഉണ്ടായത്. ഇവരുടെ പണിശാല ആല, ഉല എന്നീ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ഇവർ കാർഷിക ഉപകരണങ്ങൾ, അടുക്കള ഉപകരണങ്ങൾ എന്നിവ ഇരുമ്പിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഇവർ മനു ഋഷിയുടെ പിൻഗാമികൾ എന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. തുകൽ പണി ചെയ്യുന്നവരെ തുകൽകൊല്ലൻ എന്ന് പറയുന്നു.മദ്ദളം, ചെണ്ട മറ്റ് തുകൽ വാദ്യങ്ങളും ചെരിപ്പ്, തുകൽ ഉല്പന്നങ്ങൾ എന്നിവ ഉണ്ടാക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇവരെ തുകൽ കൊല്ലൻ എന്നു പറയുന്നത്.
മരപ്പണി ചെയ്യുന്നവർ തച്ചൻ എന്നും ആശാരി എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. തച്ചൻ എന്ന പദം തക്ഷു (മരം) എന്ന സംസ്കൃത പദത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്. ആശാരി എന്നതു ആചാരി പദത്തിന്റെ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട വാമൊഴി ആണ്(ആശാരി എന്നാൽ മരപ്പണി മാത്രം ചെയ്യുന്നവർ എന്നു കാലങ്ങളായി തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു). ഇവര് വിഗ്രഹങ്ങൾ, ക്ഷേത്രത്തിന്റെയും ഭവനങ്ങളുടെയും വാതിലുകൾ, മേൽക്കൂരക്കൂട്ട്, ഗൃഹോപകരണങ്ങൾ എന്നിവ തടിയിൽ‌ ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഇവര് ഗണിതം, ശാസ്ത്രം എന്നിവ കർശനമായി പാലിക്കുന്നു. ഇവർ മയ ഋഷിയുടെ പിൻഗാമികൾ എന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. ഓട്ടുപണി ചെയ്യുന്നവരെ ശില്പ്പാചാരി എന്നും മൂശാരി എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ഇവരുടെ പണിശാല മൂശ എന്നി പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. പിച്ചള, ചെമ്പ്, ഓട് എന്നിവ ഉരുക്കുന്ന furnace ആണു മൂശ. ഇതിൽ നിന്നും മൂശാചാരി എന്നും, പിന്നെ മൂശാരി എന്ന പദം ഉണ്ടായി. ഓടുകൊണ്ടുള്ള പാത്രങ്ങൾ, വിഗ്രഹങ്ങൾ,ശില്പ്പങ്ങൾ, വിളക്കുകൾ എന്നിവ ഉണ്ടാക്കുന്നു. പഞ്ചലോഹ വിഗ്രഹങ്ങൾ, ആറന്മുളക്കണ്ണാടി മുതലായ അമൂല്യ വസ്തുക്കൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതും ഈ വിഭാഗമാണ്. ഇവർ ത്വഷ്ടാവ് എന്ന ഋഷിയുടെ പിൻഗാമികൾ എന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. കല്പ്പണി ചെയ്യുന്നവരെയും 'ശില്പ്പാചാരി' എന്നും കല്ലാചാരി എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ഇവർ കല്ലിൽ വിഗ്രഹങ്ങൾ, ദേവശില്പ്പങ്ങൾ, ക്ഷേത്രങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ചെയ്യുന്നു. ഇവർ ശില്പി എന്ന ഋഷിയുടെ പിന്ഗാമികൽ എന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. സ്വർണ്ണപ്പണി ചെയ്യുന്നവർ പൊന്നാശാരി എന്നും തട്ടാൻ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. തട്ടാൻ എന്ന പദം എങ്ങനെ ഉണ്ടായെന്ന് അറിയില്ല. സ്വർണ്ണം,വജ്രം,രത്നാഭരണങ്ങൾ, പവിത്രമായ താലി, തിരുവാഭരണങ്ങൾ മുതലായവയിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഇവർ വിശ്വജ്ന എന്ന ഋഷിയുടെ പിൻഗാമികൾ എന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു.
ഇന്ന് കേരളത്തിൽ
വിദ്യാഭ്യാസപരമായും സാമ്പത്തികപരമായും തൊഴില്പരമായും നല്ലനിലയിലാണ്. കരകൗശല വിദൃയുടേയും നിർമ്മാണ മേഖലകളുമായി ബന്ധപെട്ട വൈവിധ്യവും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ദേശാന്തര യാത്രകളും കൊണ്ടാവാം ഈ  സമുദായത്തിനു സമീപകാലം വരെ  രാഷ്ട്രീയമായ പ്രതിനിധികളെ സ്ഷടിക്കുവാൻ വലിയ താത്പരൃം കാണിക്കാതിരുന്നത്.
1947 -ൽ ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചുകൊണ്ട് സമുദായത്തിന്അഖില തിരുവിതാംകൂർ വിശ്വകർമ്മ മഹാസഭ എന്ന സംഘടന രൂപപ്പെട്ടു. 1957 മുതല് അഖില കേരള വിശ്വകർമ്മ മഹാസഭ എന്ന പേരിൽ ഈ സംഘടന കേരളം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചു. പക്ഷെ പിന്നീട് പല പുതിയ സംഘടനകളും ഉണ്ടായി. 2001 ല് ഈ സംഘടനകളെല്ലാം ലയിച്ച് കേരള വിശ്വകർമ്മ മഹാസഭഎന്ന സംഘടന ഉണ്ടായെങ്കിലും ലയനം പിന്നീട് പരാജയമായി. അഖില കേരള വിശ്വകർമ്മ മഹാസഭയുടെ ആസ്ഥാനം ചെങ്ങന്നൂർ ആണ്. വിശ്വദേവൻ മാഗസിൻ ആണ് കേരളത്തിലെ പ്രമുക വിശ്വകർമ മാധ്യമം.
കേളത്തിലെ ചില പ്രശസ്തർ
(പെരുംതച്ചൻമാർ പലകാലങ്ങളിലായി പലരുണ്ടായിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു)
ഇതും കാണുക
ആചാരി വാസ്തുശാസ്ത്രം തച്ചുശാസ്ത്രം ആറന്മുളക്കണ്ണാടി പള്ളിയോടം പെരുന്തച്ചൻ പഞ്ചലോഹം
ചേന്ദമംഗല്ലൂർ
കോഴിക്കോട് ജില്ലയുടെ തെക്കു കിഴക്ക് ഭാഗത്ത് മുക്കം ഗ്രാമ പഞ്ചായത്തിലെ ഇരുവഴിഞിപ്പുഴക്കരയിലെ ഒരു ഗ്രാമമാണ് ചേന്ദമംഗല്ലൂർ. എ.ഡി. 1815 ൽ മൈസൂർ ഭരണാധികാരി മലബാറിലെ കരം പരിവിന് ഏർപ്പെടുത്തിയ പൈമാശി കണക്കുകളിലാണ് ഇന്നത്തെ ചേന്ദമംഗ്ളലൂർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത
സംഗീത ആസാദ്
ഒരു ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയക്കാരിയാണ് സംഗീത ആസാദ്. 2019 ലെ ഇന്ത്യൻ പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ബഹുജൻ സമാജ് പാർട്ടി അംഗമായി ഉത്തർപ്രദേശിലെ അസം‌ഗഡ് ജില്ലയിലെ ലാൽഗഞ്ചിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റിന്റെ അധോസഭയായ ലോക്സഭയിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ
വർഗ്ഗം:1981-ൽ ജനിച്ചവർ വർഗ്ഗം:ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രമുഖർ വർഗ്ഗം:ഉത്തർപ്രദേശിൽ നിന്നും ലോക്‌സഭയിൽ അംഗമായവർ
വി. ആനന്ദക്കുട്ടൻ
കേരളസാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ വിശിഷ്ടാംഗത്വം നേടിയ പ്രമുഖ മലയാള ഹാസ്യ സാഹിത്യകാരനാണ് '''വി. ആനന്ദക്കുട്ടൻ'''(1920 - 1 ഫെബ്രുവരി 2000).
ജീവിതരേഖ
കോട്ടയത്ത് തിരുനക്കര വട്ടപ്പറമ്പിൽ അച്യുതൻപിള്ളയുടെയും നാണിക്കുട്ടിയമ്മയുടെയും മകനായി 1920-ൽ ജനിച്ചു. 1949-ൽ ഓണേഴ്സ് ബിരുദം നേടി യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളജിൽ മലയാളം അധ്യാപകനായി. 1953-ൽ ചെന്നൈയിൽ ചമ്പുസാഹിത്യത്തെപ്പറ്റി ഗവേഷണം ആരംഭിച്ചു; ഒന്നര വർഷത്തിനുശേഷം പ്രസ്കമ്മീഷനിൽ റിസർച്ച് അസിസ്റ്റന്റായി ജോലി കിട്ടിയതിനാൽ ഗവേഷണം മുഴുമിപ്പിച്ചില്ല. കുറേനാൾ ഡൽഹിയിലും ചെന്നൈയിലുമായി ജോലി നോക്കിയതിനുശേഷം വീണ്ടും യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളജിൽത്തന്നെ തിരിച്ചെത്തി. യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളജ് വിദ്യാർഥിയായിരിക്കെ ഇദ്ദേഹം പൌരപ്രഭ, പൌരധ്വനി എന്നീ പത്രങ്ങളുടെ നടത്തിപ്പിൽ പങ്കുവഹിച്ചു. പിന്നീട് പ്രബോധത്തിന്റെ (ആലപ്പുഴ) പത്രാധിപരാവുകയും കുട്ടനാടൻ വാരിക പ്രസാധനം ചെയ്യുകയുമുണ്ടായി. ചിത എന്ന കാവ്യനാടകത്തിലൂടെയാണ് ആനന്ദക്കുട്ടൻ ശ്രദ്ധേയനായത്.
2000 ഫെ. 1-ന് അന്തരിച്ചു.
കൃതികൾ
എന്നിവയ്ക്കു പുറമേ ജ്ഞാനപ്പാന, ശ്രീനാരായണഗുരു, ശ്രീബുദ്ധൻ തുടങ്ങി പതിനഞ്ചോളം ബാലസാഹിത്യകൃതികളും ഇദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പുറം കണ്ണികൾ
വർഗ്ഗം:മലയാള ഹാസ്യസാഹിത്യകാരന്മാർ വർഗ്ഗം:കോട്ടയം ജില്ലയിൽ ജനിച്ചവർ വർഗ്ഗം:കേരളസാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ വിശിഷ്ടാംഗത്വം നേടിയവർ
രാംസാഗർ ദേശീയോദ്യാനം
രാംസാഗർ ദേശീയോദ്യാനം ബംഗ്ലാദേശിലെ തേജ്പുറിൽ ദിനജ്പുർ ജില്ലയ്ക്കടുത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. 27.76 ഹെക്ടർ വിസ്തൃതിയിൽ കിടക്കുന്ന ഉദ്യാനത്തിനുചുറ്റും ബംഗ്ലാദേശിലെ ഏറ്റവും വലിയ മനുഷ്യനിർമ്മിത തടാകമായ രാംസാഗർ തടാകവും കാണപ്പെടുന്നു. തടാകത്തിൽ രാംസാഗർ ടാങ്ക് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ജലസംഭരണി നിർമ്മിച്ചത് 18-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ രാജാവായിരുന്ന രാം നാഥ് ആണ്. തെക്കു-വടക്ക് 1079 മീറ്റർ വിസ്താരവും കിഴക്ക്-പടിഞ്ഞാറ് 192.6 മീറ്റർ നീളവും ഈ തടാകത്തിനുണ്ട്. 30000 TK ചെലവാക്കി 1.5 ദശലക്ഷം തൊഴിലാളികൾ ചേർന്ന് കുഴിച്ച് നിർമ്മിച്ചെടുത്തതാണ് ഈ തടാകം.
രാംസാഗർ തടാകത്തിനുചുറ്റുമുള്ള പ്രദേശം തദ്ദേശവാസികളുടെയും വിദേശികളുടെയും വിനോദസഞ്ചാരകേന്ദ്രമാണ്. ഇവിടെയുള്ള സസ്യജന്തുജാലങ്ങളും പ്രകൃതിരമണീയമായ കാഴ്ചകളും വിനോദസഞ്ചാരികളെ ആകർഷിക്കുന്നു. പർജാതൻ നഗരസഭയാണ് വിനോദസഞ്ചാരപദ്ധതികൾ നടപ്പിൽ വരുത്തുന്നത്. ഈ നഗരസഭ സന്ദർശകർക്ക് ഉദ്യാനത്തിനുചുറ്റും വേണ്ടുന്ന സൗകര്യങ്ങളായ വിശ്രമ മുറി, പിക്നിക് സ്പോട്ട്, ലഘുഭക്ഷണശാല എന്നീ സൗകര്യങ്ങളൊരുക്കി കൊടുക്കുന്നു. ഇതുകൂടാതെ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി കളിസ്ഥലവും ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. ഈ ഉദ്യാനപ്രദേശത്തെ ജനസമ്മതമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ബോട്ടുസവാരി, മീൻപിടിത്തം, കാൽനടയാത്ര എന്നിവയാണ്. രാംസാഗർ ദേശീയോദ്യാനത്തിൽ ഇടതൂർന്ന വനങ്ങൾ താരതമ്യേന കുറവാണ്. ബംഗ്ലാദേശിലെ വനംവകുപ്പ് അലങ്കാരവൃക്ഷങ്ങളും ഫലവൃക്ഷങ്ങളും വച്ചുപിടിപ്പിച്ച് ഒരു വനത്തിന്റെ പ്രതീതി ജനിപ്പിക്കുന്നു. പ്രകൃതി സൗന്ദര്യം കൊണ്ടുനിറഞ്ഞ ഉദ്യാനത്തിന് ഗവണ്മെന്റ് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ നൽകുന്നു.
സസ്യജന്തുജാലങ്ങൾ
272 ഇനം സസ്യങ്ങൾ ദേശീയോദ്യാനത്തിൽ കണ്ടുവരുന്നു. ഉദ്യാനപ്രദേശത്തെ 36.76% സസ്യങ്ങൾ കളകൾ ആണ്. 27.57% ഔഷധസസ്യങ്ങളും, 15.07% അലങ്കാരസസ്യങ്ങളും, 10.29% തടിവ്യവസായത്തിനുള്ള മരങ്ങളും, 8.46% ഫലവൃക്ഷങ്ങളും, 6.62% ജലസസ്യങ്ങളും, 6.25% കൃഷിവിളകളും, 2.21% കാലിത്തീറ്റ സസ്യങ്ങളും, 2.21% സുഗന്ധദ്രവ്യസസ്യങ്ങളും, 1.84% പനവൃക്ഷങ്ങളും ഉദ്യാനപ്രദേശത്തെ തദ്ദേശസസ്യങ്ങളിൽപ്പെടുന്നു.
9 ഇനത്തിൽപ്പെട്ട തീരപക്ഷികളും (37.50%), 4 ഇനത്തിൽപ്പെട്ട ഇരപിടിയാൻ പക്ഷികളും (16.67%), 11ഇനത്തിൽപ്പെട്ട വാട്ടർ ഫൗളുകളും (45.83%) പക്ഷിജാലങ്ങളിൽപ്പെടുന്നു. തീരപക്ഷികളിൽ 3 ഇനം സർവ്വസാധാരണവും 4 ഇനം അപൂർവ്വവുമാകുന്നു. ഇരപിടിയാൻ പക്ഷികളിൽ 3 ഇനം അപൂർവ്വവും 1 ഇനം വളരെ അപൂർവ്വവുമാകുന്നു. തടാകത്തിനുചുറ്റുമുള്ള പ്രദേശം ദേശാടനപക്ഷികൾക്ക് ചേക്കേറാൻ പറ്റിയ സുരക്ഷിത സഥലമാണ്. കുളക്കോഴി (Amaurornis phoenicurus), ജക്കാന, മൂർഹെൻ, സാൻഡ് പൈപ്പർ, പുഴ ആള (Sterna aurantia) തുടങ്ങിയ പക്ഷികളും ഇവിടെ കണ്ടുവരുന്നു.
തടാകത്തിൽ ധാരാളം മത്സ്യങ്ങളും, ഫ്രെഷ് വാട്ടർ ക്രൊക്കഡൈൽ എന്നിവയും കാണപ്പെടുന്നു. കാട്ടുപന്നി (Sus scrofa), നീലക്കാള (Boselaphus tragocamelus), കഴുതപ്പുലി എന്നീ മൃഗങ്ങളും ഇവിടെ കണ്ടുവരുന്നു.
അവലംബം
വർഗ്ഗം:ബംഗ്ലാദേശിലെ ദേശീയോദ്യാനങ്ങൾ
ടമ്മനി സൊസൈറ്റി
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിൽ പത്തൊൻപതാം ശതകത്തിലും ഇരുപതാം ശതകത്തിന്റെ ആദ്യപകുതിയിലും ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടിയിൽ നിർണായക സ്വാധീനത ചെലുത്തിയിരുന്ന ഒരു സംഘടനയാണ് ടമ്മനി സൊസൈറ്റി.
ചരിത്രം
ഒരു ദേശീയ സാമൂഹിക സംഘടനയെന്ന നിലയിൽ 1789-ൽ ഇതു രൂപം കൊണ്ടു. ജനാധിപത്യ സംരക്ഷണത്തിനുവേണ്ടിയും ഫെഡറലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ അഭിജാതസിദ്ധാന്തങ്ങൾക്കെതിരായും നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു ധർമസ്ഥാപനമെന്ന (charitable society) നിലയിലാണ് ഈ സംഘടന സ്ഥാപിതമായത്. കാലാന്തരത്തിൽ ദേശീയസ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഇതിന്റെ പ്രവർത്തനം ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിൽ മാത്രമായി ചുരുങ്ങുകയും ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടിയെ സ്വാധീനിക്കുന്ന സംഘടനയെന്ന നിലയിൽ ഇതു രാഷ്ട്രീയവൽക്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
ന്യൂയോർക്ക് മേയറായിരുന്ന ഫെർനാൻഡോവുഡ്ഡിന്റെ നേതൃത്വത്തിൻകീഴിൽ സൊസൈറ്റി 1850-കളിൽ രാഷ്ട്രീയരംഗത്ത് പ്രബലമായി. എന്നാൽ 1868-ൽ വില്യം എം. ട്വീഡ് നേതൃത്വത്തിലെത്തിയതോടെ സൊസൈറ്റി ധാർമികമായ അധഃപതനത്തിനു വിധേയമായി. അതിനുള്ളിൽ അഴിമതിയും സ്വേച്ഛാധിപത്യവും വ്യാപകമായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. റിച്ചാർഡ് ക്രോക്കർ, ചാൾസ് ഫ്രാൻ സിസ് മർഫി, ആൽഫ്രഡ് ഇ. സ്മിത്ത്, ജെയിംസ്. ജെ. വാക്കർ തുടങ്ങിയവർ സൊസൈറ്റിയുടെ പ്രമുഖ നേതാക്കളായിരുന്നു. 1930 ആയപ്പോഴേക്കും സൊസൈറ്റിയുടെ പ്രതാപം നശിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തുടർന്നിങ്ങോട്ടുള്ള ദശകങ്ങൾ സംഘടനയുടെ ശിഥിലീകരണത്തിനാണ് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്. 1961-ലെ മേയർ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഡെമോക്രാറ്റിക് നേതാവായ കാർമൈൻ സാപിയോയുടെ പരാജയത്തോടെ സൊസൈറ്റി തീർത്തും നിഷ്പ്രഭമായി.
നേതാക്കൾ
ഡെലവേർ ഗോത്രത്തിന്റെ തലവനായ ടമ്മനെന്റിന്റെ ബഹുമാനാർഥമാണ് 'ടമ്മനി സൊസൈറ്റി' എന്ന പേര് ഈ സംഘടനയ്ക്കു നൽകപ്പെട്ടത്. മേധാശക്തിയും സ്വാതന്ത്ര്യവാഞ്ഛയും കൊണ്ട് ഇതിഹാസപുരുഷതുല്യനായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു വ്യക്തിയാണ് അദ്ദേഹം. ഒരു സൈനികനായിരുന്ന വില്യം മൂണി ആയിരുന്നു സൊസൈറ്റിയുടെ സ്ഥാപകൻ.
ആസ്ഥാനം
സംഘടനയുടെ ആസ്ഥാനമായ ടമ്മനി ഹാളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പിൽക്കാലത്ത് 'ടമ്മനി ഹാൾ' എന്ന പേരിലും ഈ സംഘടന അറിയപ്പെട്ടുവരുന്നു. അഭിജാതപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ നേർക്കുള്ള പരിഹാസം ദ്യോതിപ്പിക്കാനായി, സംഘടനയിലെ സ്ഥാനപ്പേരുകൾ കുറിക്കാൻ ഗോത്രപദങ്ങളാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്.
പുറം കണ്ണികൾ
വർഗ്ഗം:അമേരിക്കയിലെ സംഘടനകൾ
ക്യാപ്റ്റൻ രാജു
ഒരു മലയാള ചലച്ചിത്രനടനായിരുന്നു ക്യാപ്റ്റൻ രാജു എന്ന സ്റ്റേജ് നാമത്തിൽ കൂടുതൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന രാജു ഡാനിയേൽ (ജീവിതകാലം: 27 ജൂൺ 1950 - 17 സെപ്റ്റംബർ 2018). സുവോളജിയിൽ പഠനം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം രാജു തന്റെ 21-ആം വയസ്സിൽ ഇന്ത്യൻ പട്ടാളത്തിൽ ക്യാപ്റ്റനായി ചേർന്നു. പട്ടാളജീവിതത്തിനു ശേഷമാണ് രാജു ചലച്ചിത്രരംഗത്തേക്കു കടന്നത്. 600 ലധികം സിനിമകളിൽ ഇതുവരെ രാജു അഭിനയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതിൽ മലയാളം, ഹിന്ദി, തമിഴ്, തെലുങ്ക്, കന്നട, ഇം‌ഗ്ലീഷ് എന്നീ ഭാഷകളിലെ സിനിമകളും പെടും. ടെലിവിഷൻ സീരിയലുകളിലും പരസ്യങ്ങളിലും അദ്ദേഹം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു.
മരണം
2003-ൽ തൃശ്ശൂർ ജില്ലയിലെ കുതിരാനിൽ വച്ചുണ്ടായ വാഹനാപകടത്തിനുശേഷം രാജുവിനെ വിവിധ രോഗങ്ങൾ പിടികൂടുകയുണ്ടായി. 2015 മാർച്ചിൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു ഹൃദയാഘാതം സംഭവിയ്ക്കുകയും അദ്ദേഹത്തെ ബൈപ്പാസ് ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് വിധേയനാക്കുകയും ചെയ്തു. 2018 ജൂൺ 25-ന് ന്യൂയോർക്കിൽ താമസമുള്ള തന്റെ മകനെ സന്ദർശിക്കാൻ പോകവേ വിമാനത്തിൽ വെച്ച് അദേഹത്തിന് കടുത്ത മസ്തിഷ്കാഘാതം ഉണ്ടായി. തുടർന്ന് വിമാനം മസ്ക്കറ്റിൽ ഇറക്കി അദ്ദേഹത്തെ അവിടെയുള്ള ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു. കൂടുതൽ ചികിത്സകൾക്കായി പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തെ കൊച്ചിയിലെ ആസ്റ്റർ മെഡിസിറ്റി ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് ആശുപത്രി വിട്ട അദ്ദേഹം രോഗം ഗുരുതരമായതിനെ തുടർന്ന് കൊച്ചി പാലാരിവട്ടത്തെ വസതിയിൽ വെച്ച് 2018 സെപ്റ്റംബർ 17-ന് നിര്യാതനായി. സെപ്റ്റംബർ 21 ന് പത്തനംതിട്ട പുത്തൻപീടിക സെന്റ് മേരീസ് ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളിയിൽ അദ്ദേഹത്തെ പൂർണ്ണ സംസ്ഥാന ബഹുമതികളോടെ സംസ്‌കരിച്ചു.
പ്രമീളയാണ് രാജുവിന്റെ ഭാര്യ. ഇവർക്ക് രവി എന്ന പേരിൽ ഒരു മകനുണ്ട്. കൊച്ചി പാലാരിവട്ടത്ത് ആണ് അദ്ദേഹം താമസിച്ചിരുന്നത്. ഒരു ക്രിസ്തുമതവിശ്വാസിയായിരുന്ന രാജു, പക്ഷേ എല്ലാ മതങ്ങളെയും ബഹുമാനിയ്ക്കുകയും അവയിലെ തത്ത്വങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അഭിമുഖങ്ങളിൽ പലതവണ അദ്ദേഹം അക്കാര്യം പറയുകയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
മലയാളം
<!-- Comment:To be Trnslated: ... aka Cotton Mary (France) ... aka Avanazhi (India: Malayalam title: alternative transliteration) ... aka Karimbin Poovinakkare (India: Malayalam title: alternative transliteration) ... aka Poo Viriyum Pulari (India: Malayalam title: alternative transliteration) -->
അവലംബങ്ങൾ
വർഗ്ഗം:മലയാളചലച്ചിത്രനടന്മാർ വർഗ്ഗം:മലയാളചലച്ചിത്രസംവിധായകർ വർഗ്ഗം:മലയാളടെലിവിഷൻ അഭിനേതാക്കൾ വർഗ്ഗം:1950-ൽ ജനിച്ചവർ വർഗ്ഗം:ജൂൺ 27-ന് ജനിച്ചവർ വർഗ്ഗം:2018-ൽ മരിച്ചവർ വർഗ്ഗം:സെപ്റ്റംബർ 17-ന് മരിച്ചവർ
സുബാനള്ളാ
ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വം എന്ന് അർത്ഥം സൂചിപ്പിക്കുന്ന അറബി വാക്കാണ് സുബ്ഹാനല്ലാഹ് (അറബി سُبْحَانَ ٱللَّٰهِ) മുഹമ്മദ് ബിൻ അബീബക്കർ അബ്ദുൾഖാദർ അൽ-റസീ തന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഇങ്ങനെ പരാമർശിക്കുന്നു. ഇസ്‌ലാമിക പ്രാർത്ഥനയായ നമസ്കാരത്തിലും മറ്റും ഈ പദം പരാമർശിച്ചു കാണാം
വർഗ്ഗം:അറബി വാക്കുകളുള്ള ലേഖനങ്ങൾ വർഗ്ഗം:ഇസ്ലാമിക പദങ്ങൾ
ടെഹ്റാൻ
ഇറാനിന്റെ തലസ്ഥാന നഗരമാണ് ടെഹ്റാൻ. രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ നഗരവും ടെഹ്റാൻ തന്നെയാണ്. ടെഹ്റാൻ പ്രവിശ്യയുടെ ഭരണകേന്ദ്രം കൂടിയാണ് ഈ നഗരം.8,429,807പേർ അധിവസിക്കുന്ന ഈ നഗരം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അധികം ജനസംഖ്യയുള്ള 23-ആമത്തെ നഗരമാണ്.
അൽബർസ് മലനിരകളുടെ അടിവാരത്തിൽ സമുദ്രനിരപ്പിൽനിന്ന് ഏതാണ്ട് 1220 മീ. ഉയരത്തിൽ, കാസ്പിയൻ കടലിനു ഏകദേശം 100 കി.മീ. തെക്കായി ടെഹ്റാൻ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. ഈ നഗരം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. അൽബർസ് മലനിരകളിലെ ഇറാനിലെ ഏറ്റവും ഉയരമുള്ളതും സദാ ഹിമാവൃതവുമായ ഡീമാവെൻഡ് കൊടുമുടി ഈ നഗരത്തിൽ നിന്ന് കാണാൻ കഴിയും.