cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
കേരളസാഹിത്യം
ഭാഷാശാസ്ത്രം/വ്യാകരണം
ഒരു ശാസ്ത്രമെന്ന നിലയ്ക്ക് പദങ്ങളുടെ ക്രമീകരണം തൊട്ട് താളഭേദങ്ങളുടെ വൈചിത്ര്യങ്ങൾ വരെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ് വൃത്തശാസ്ത്രം. കോവുണ്ണി നെടുങ്ങാടിയുടെ കേരളകൗമുദിയാണ് നവീനകാലത്ത് ഭാഷയിലെ ആദ്യത്തെ വൃത്തചിന്തയുൾക്കൊള്ളുന്ന ഗ്രന്ഥം. ഏ.ആർ. രചിച്ച വൃത്തമഞ്ജരിയാണ് പ്രാമാണികമായത്. സംസ്കൃത ദ്രാവിഡശീലുകളുടെ ഈ ലക്ഷണഗ്രന്ഥത്തിൽ ഭാഷാശീലുകൾക്ക് ഗാനത്തിന്റെ സംസ്കാരവും സ്വാതന്ത്ര്യവും അനുവദിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. 'ദ്രാവിഡവൃത്തങ്ങളുടെ ദശാപരിണാമങ്ങളെ'ക്കുറിച്ച് അപ്പൻതമ്പുരാൻ പ്രാമാണിക ഗവേഷണം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. കേരളീയ വാദ്യങ്ങളുടെ താളസംസ്കാരമാണ് കുട്ടിക്കൃഷ്ണമാരാരുടെ ഭാഷാവൃത്തങ്ങൾ, വൃത്തശില്പം ഇവയെ നയിച്ചത്. ഏ.ആറിൽ നിന്നും ഭിന്നമായ പല നിലപാടുകളും സ്വീകരിച്ച വൃത്തശാസ്ത്രജ്ഞനാണ് കെ.കെ. വാധ്യാർ (വൃത്തവിചാരം). മലയാള വൃത്തങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഗവേഷണം നടത്തിയ എൻ. വി. കൃഷ്ണവാര്യർ ഇംഗ്ലീഷിലാണ് തന്റെ നിഗമനങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. താളത്തിന്റെ ആശയപരമായ അംശം അതിൽ ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ രംഗത്തെ മറ്റു പ്രതിഭകളാണ് പി. കുഞ്ഞികൃഷ്ണമേനോൻ (വൃത്തമഞ്ജരീ ഭാഷ്യം, ഭാഷാ വൃത്തചിന്തകൾ), ഡോ. ടി.വി. മാത്യു (വൃത്തശാസ്ത്രം), നീലംപേരൂർ രാമകൃഷ്ണൻ നായർ, എഴുപ്രം കൃഷ്ണൻകുട്ടി (ഭാഷാവൃത്തവിചിന്തനം), പി. നാരായണക്കുറുപ്പ് (മലയാളവൃത്തപഠനം) എന്നിവർ. എ ഹിസ്റ്ററി ഒഫ് മലയാളം എൻ. വി. കൃഷ്ണവാര്യർ മലയാള വൃത്തങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇംഗ്ലീഷിൽ രചിച്ച കൃതിയാണ്. എഴുത്തച്ഛൻ ക്രമപ്പെടുത്തിയ വൃത്തങ്ങളെ ശ്ലഥമാക്കിയും വൃത്തത്തിന്റെ ഘടനയിൽ മാറ്റം വരുത്താതെ അതിനെ മുറിച്ചെടുത്തും കവികൾ ഇന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്നത് സാധാരണമായിരിക്കുന്നു. ഇംഗ്ലീഷിലെ ഗദ്യതാളങ്ങളുടെ പ്രയോഗവും ഇന്ന് ഭാഷയിൽ ഏറെയുണ്ട്. ആദിവാസികളുടെ താളബോധം ഒരു നാടൻ കവിക്കും സ്വാഭാവികമായി ലഭിക്കുന്നതല്ല. ഇവയെല്ലാം ഇന്നത്തെ വൃത്തശാസ്ത്രചിന്തകനെ ഉത്തേജിപ്പിക്കേണ്ട ഘടകങ്ങളാണ്. വൃത്തത്തിൽ നിന്ന് അകന്നാലും മൗലികമായ താളങ്ങളിൽ നിന്ന് അന്യനാവാൻ കവിക്ക് കഴിയില്ല. അതിനാൽ വൃത്തശാസ്ത്രം പുതിയ അവബോധങ്ങൾക്ക് ശക്തമായ സഹായകമാവും. കലയിൽ ഭാവക്രമീകരണത്തിന് ആധാരമായ ഭാഷാസംസ്കാരമാണ് വൃത്തചിന്തയിൽ പരിശോധിക്കുന്നത്.
നിഘണ്ടുക്കൾ, വിജ്ഞാനകോശങ്ങൾ
ഭാഷേതരമായ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്, തയ്യിൽ കുമാരൻ കൃഷ്ണന്റെ ആയുർവേദീയ ഔഷധി നിഘണ്ടു, താമരക്കുളം ജി. കൊച്ചുശങ്കരൻ വൈദ്യന്റെ ആയുർവേദ ഔഷധി നിഘണ്ടു, ഡോ. വി. ശ്യാമളയുടെ ചികിത്സാവിജ്ഞാനകോശം, കുഞ്ഞുണ്ണിയുടെ കുട്ടികളുടെ നിഘണ്ടു, എം.ആർ.സി. നായരുടെ ഗണിതശാസ്ത്ര നിഘണ്ടു, ഡോ. രാജഗോപാൽ കമ്മത്തിന്റെ നേഴ്സിങ് ഡിക്ഷണറി, ഭൗതികശാസ്ത്ര നിഘണ്ടു, ഓണക്കൂർ ശങ്കരഗണകന്റെ ജ്യോതിഷനിഘണ്ടു, സുധീഷ് നമ്പൂതിരിയുടെ തന്ത്രനിഘണ്ടു, സനൽ പി. തോമസിന്റെ ക്രിക്കറ്റ് എൻസൈക്ലോപീഡിയ എന്നിവ. ഇൻഫർമേഷൻ ടെക്നോളജിയുടെ സമഗ്രപഠനത്തിന് ഉപകരിക്കുന്നതാണ് കെ. രവീന്ദ്രൻ തയ്യാറാക്കിയ ഇൻഫർമേഷൻ ടെക്നോളജി നിഘണ്ടു.
പൈലോപോളിന്റെ പുരാണകഥാനിഘണ്ടുവും സാഹിത്യനിഘണ്ടുവും ഒന്നിച്ച് ഇപ്പോൾ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പൗരാണികകഥാപാത്രങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതാണ് വെട്ടം മാണിയുടെ പുരാണിക് എൻസൈക്ലോപീഡിയയും, സി. പ്രസാദിന്റെ പുരാണ സംജ്ഞാഗമകോശവും ആർ. വാസുദേവൻകർത്തായുടെ പുരാണനിഘണ്ടുവും കുഞ്ഞനന്തൻനായരുടെ പുരാണനിഘണ്ടുവും, മാധ്യമങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നിഘണ്ടുവാണ് പി.കെ. രാജശേഖൻ/ജയപ്രകാശ് രചിച്ച മാധ്യമനിഘണ്ടു. സയൻസിനെക്കുറിച്ച് ബാലശാസ്ത്രകാരനായ എസ്. ശിവദാസ് ഒരു സയൻസ് നിഘണ്ടു രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ക്ഷേത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചും ക്ഷേത്രാനുഷ്ഠാനങ്ങളെക്കുറിച്ചും, അലോപ്പതി, ഹോമിയോപ്പതി, ആയുർവേദമരുന്നുകളെയും ചികിത്സകളെയും കുറിച്ചും വിപുലമായ സമാഹൃതഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇന്ന് മലയാളത്തിൽ ലഭ്യമാണ്. പ്രശസ്ത സംഗീതജ്ഞനായ സുനിലിന്റെ സംഗീതനിഘണ്ടു നിഘണ്ടുയത്നങ്ങളിൽ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു. എം.വി. വിഷ്ണുനമ്പൂതിരിയുടെ ഫോക്ലോർ നിഘണ്ടുവാണ് ഫോക്ലോർ പഠനത്തിൽ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന കൃതി. കവിയൂർ മുരളിയുടെ ദലിത് ഭാഷാ നിഘണ്ടു വർഗചരിത്രപരമാണ്.
പദംപ്രതിയുള്ള അടുക്കലിനുപകരം സമഗ്രവും സംക്ഷിപ്തവുമായ അറിവിന്റെ അടുക്കലാണ് വിജ്ഞാനകോശങ്ങൾ. ആർ. ഈശ്വരപിള്ളയുടെ സമസ്ത വിജ്ഞാനഗ്രന്ഥാവലിയാണ് മലയാളത്തിൽ ഇതിന് തുടക്കംകുറിച്ചത്. തുടർന്ന് മാത്യു എം. കുഴിവേലിയുടെ കൂടുതൽ വിപുലവും സമഗ്രവുമായ ഏഴുഭാഗങ്ങളുള്ള വിജ്ഞാനം പരമ്പര പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. വെള്ളംകുളത്ത് കരുണാകരൻ നായരുടെ ബാലവിജ്ഞാനകോശം, വെട്ടം മാണിയുടെ പുരാണിക് എൻസൈക്ലോപീഡിയ, പി.ടി. ഭാസ്കരപ്പണിക്കർ എഡിറ്റ് ചെയ്ത ജീവചരിത്രകോശം, ഡോ. ശാന്തകുമാറിന്റെ ചികിത്സാവിജ്ഞാനകോശം, രാഘവൻ തിരുമുല്പാടിന്റെ മേൽനോട്ടത്തിലുള്ള ആയുർവേദവിജ്ഞാനകോശം സാഹിത്യപ്രവർത്തകസംഘത്തിന്റെ വിശ്വവിജ്ഞാനകോശം, ബാലസാഹിത്യ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ ബാലകൈരളി വിജ്ഞാനകോശം, ശാസ്ത്രസാഹിത്യപരിഷത്തിന്റെ കുട്ടികൾക്കൊരു വിജ്ഞാനകോശം ഇവ പൊതുവിജ്ഞാനരംഗത്തെ സമ്പുഷ്ടമാക്കിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്. ഡി. സി. ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അഖിലവിജ്ഞാനകോശം, ഭാരതവിജ്ഞാനകോശം, ദേശബന്ധുവിന്റെ കേരളവിജ്ഞാനകോശം ഇവയ്ക്ക് പൊതുസ്വഭാവമാണുള്ളത്. ഹിന്ദുധർമജ്ഞാനസമാഹരണമാണ് ഡി. ശ്രീമാൻ നമ്പൂതിരിയുടെ ഹിന്ദുധർമകോശം. സവിശേഷ വിജ്ഞാനകോശങ്ങളിൽ കേരള സ്ഥലവിജ്ഞാനകോശം (കോട്ടയം ബാബുരാജ്), സഭാചരിത്രനിഘണ്ടു (മാർ അപ്രേം/ടി.പി. എബ്രഹാം), നിയമവിജ്ഞാനകോശം (കെ. സത്യവാൻനായർ), ഓണവിജ്ഞാനകോശം (പി.സി. കർത്താ), കഥകളിവിജ്ഞാനകോശം (അയ്മനം കൃഷ്ണക്കൈമൾ), നിയമവിജ്ഞാനകോശം (ഇ.കെ. കൃഷ്ണൻ എഴുത്തച്ഛൻ), നവമി ക്ഷേത്രവിജ്ഞാനകോശം (പൂത്തില്ലം നാരായണൻനമ്പൂതിരി), കേരളസംഗീത നാടക അക്കാദമിയുടെ നാടോടി ദൃശ്യകലാസൂചിക, ശ്രീധരൻപള്ളിയറയുടെ ഗണിതവിജ്ഞാനച്ചെപ്പ്, ആർ. രവീന്ദ്രനാഥിന്റെ ചിത്രകല-ഒരു സമഗ്രപഠനം ഇവയെല്ലാം അടിസ്ഥാനപരമായ വിജ്ഞാനസമാഹരണഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്. ഡോ. വി.ജെ. വർഗീസിന്റെ 500 വർഷത്തെ കേരളം-ചില അറിവടയാളങ്ങൾ വിഷയവൈവിധ്യങ്ങൾകൊണ്ടു സമ്പന്നമെങ്കിലും ഭാഗികമായ ദേശവിജ്ഞാനകോശമേ ആവുന്നുള്ളൂ.
പഴഞ്ചൊല്ലുകൾ, കടങ്കഥകൾ, ഒറ്റമൂലികൾ തുടങ്ങിയ ഫോക്ലോർ വിഷയങ്ങളിലുമുണ്ട് ഇത്തരം ഒട്ടേറെ ക്രോഡീകൃതപ്രവർത്തനങ്ങൾ. കുഞ്ഞുണ്ണി, വേലായുധൻപണിക്കശ്ശേരി, പി.സി. കർത്താ, ഡോ.ജെ. ഗുണമണി എന്നിവർ ഇതിൽ ശ്രദ്ധേയരത്രേ. വിവിധ നാട്ടറിവുകൾ ഡി.സി. പ്രസാധനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവയിൽ നാട്ടറിവും നാമപഠനവും, മലയാളത്തിലെ നാടൻപാട്ടുകൾ, കടൽ, കാട്, കൃഷി, വെള്ളം, ഭക്ഷണം, ചന്ത, ചരിത്രം തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ചുള്ള നാട്ടറിവുകൾ തുടങ്ങിയവയും ഉൾപ്പെടുന്നു. എം.വി. വിഷ്ണുനമ്പൂതിരി, കെ.പി. ദിലീപ്കുമാർ, എം. നുജും, സി.ആർ. രാജഗോപാലൻ തുടങ്ങിയവരാണ് ഈ രംഗത്തെ വിജ്ഞാനങ്ങൾ സമാഹരിക്കുന്നതിൽ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നവർ. പ്രൊഫ. എം. ശിവശങ്കരൻ ബാലശാസ്ത്രവിജ്ഞാനകോശം രചിച്ചു. പ്രൊഫ. ശിവദാസ് അതേ പേരിൽ ഒരു ഗ്രന്ഥം എഡിറ്റു ചെയ്തു. കേരളസാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ ഗ്രന്ഥസൂചിക(എഡിറ്റർ കെ.എം. ഗോപി)യാണ് ഇത്തരം സമാഹരണങ്ങളിൽ ഏറെ സമഗ്രവും മാതൃകാപരവും. ശാസ്ത്രത്തിലെ മുഴുവൻ അറിവുകളും സമഗ്രമായ കുടുംബവിജ്ഞാനവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിജ്ഞാനകോശങ്ങൾ തയ്യാറായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കേരളഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ ഭരണഭാഷാ നിഘണ്ടു മലയാളം ഔദ്യോഗികഭാഷയാക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമങ്ങൾക്കുള്ള മികച്ച സഹായകഗ്രന്ഥമാണ്.
കേരളസംസ്ഥാനസർവവിജ്ഞാനകോശ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഏറെ ബൃഹത്തായ വിജ്ഞാനകോശനിർമിതിക്കുള്ള സമഗ്രയത്നം തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇരുപതു വാല്യങ്ങളിലായി സർവവിജ്ഞാനകോശം പൂർത്തീകരിക്കാനുള്ള യത്നത്തിലാണ് ഈ മഹാസ്ഥാപനം. വിശ്വസാഹിത്യവിജ്ഞാനകോശം, പരിസ്ഥിതിവിജ്ഞാനകോശം, പരിണാമവിജ്ഞാനകോശം, ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രവിജ്ഞാനകോശം തുടങ്ങിയവ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞു. മലയാളിക്ക് അഭിമാനിക്കാവുന്നതാണ് ഇത്തരം സംഘടിതവിജ്ഞാനസമാഹരണയത്നങ്ങൾ. അവ സമഗ്രവും ഏറ്റവും പുതിയ ഉള്ളടക്കങ്ങൾ അടങ്ങുന്നതുമാവാൻ ഏറെ ശ്രദ്ധചെലുത്തിയവയാണ്. എങ്കിലും കേരളത്തിന്റെ സമഗ്രമായ സാമൂഹിക സാംസ്കാരിക മേഖലകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സവിശേഷ സമാഹരണത്തിന് ഇനിയുമുണ്ട് ഇടങ്ങൾ എന്നു സൂചിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കൂടുതൽ സംഘടിതവും വിവിധവിജ്ഞാനമേഖലകളെ സ്പർശിക്കുന്നതും ഭാഷയുടെയും അറിവിന്റെയും പൊതുജീവിതത്തിന്റെയും സൂക്ഷ്മതലാന്വേഷകവുമായ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇനിയും വരാനുണ്ട്. മലയാളം ശ്രേഷ്ഠഭാഷാപദവി നേടിയ സാഹചര്യത്തിൽ വിശാലമായ ജ്ഞാനമേഖലകളെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രചർച്ചയിലൂടെ ആധാരഗ്രന്ഥനിർമിതികൾ ത്വരിതപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ദിനംപ്രതി വർധിച്ചുവരുന്ന മലയാളിയുടെ വൈജ്ഞാനിക ജാഗ്രത നിലനിർത്താൻ ബഹുമുഖമായ ശ്രമം അനിവാര്യമാകുന്നു.
ഇതരഭാഷാ സാഹിത്യം
മാതൃഭാഷയായ മലയാളത്തിനുപുറമേ ഗോത്രഭാഷകൾ ഉൾപ്പെടെ തമിഴ്, കന്നഡ, തുളു, ഹിന്ദി, ഉർദു, കൊങ്കണി, അറബി മലയാളം, ഇംഗ്ലീഷ് തുടങ്ങിയ ഭാഷകളും സാഹിത്യവും കേരളത്തിൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ട്. ഇവകൂടാതെ മറ്റു ചില ഭാരതീയ ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്ന ചെറിയൊരു ന്യൂനപക്ഷവും കേരളത്തിലുണ്ട്. വ്യവസായസംബന്ധമായും ഉദ്യോഗ/തൊഴിൽ സംബന്ധമായും കേരളത്തിൽ തുടർച്ചയായി വരികയും ഒടുവിൽ ഇവിടെ സ്ഥിരതാമസമുറപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത സിന്ധികൾ, ബംഗാളികൾ, പഞ്ചാബികൾ, തെലുങ്കന്മാർ, ഗുജറാത്തികൾ, ഒറിയക്കാർ എന്നിവരാണ് ഈ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നത്. സിന്ധി, പഞ്ചാബി, ബംഗാളി, ഗുജറാത്തി, തെലുഗു തുടങ്ങിയ ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്ന ഏതാനും കുടുംബങ്ങൾ കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഈ ഭാഷകളുടേതായ പ്രത്യേകം സാഹിത്യം രൂപംകൊണ്ടിട്ടില്ല.
ഗോത്രഭാഷകൾ
ചിരപുരാതനകാലം മുതൽ കേരളത്തിൽ അധിവസിക്കുന്ന ഗോത്രവർഗക്കാർക്ക് അവരവരുടേതായ സംസാരഭാഷകളുണ്ട്. ഇവയ്ക്ക് പ്രത്യേക ലിപിയില്ല. ഓരോ ഭാഷയും അതു സംസാരിക്കുന്ന ഗോത്രവിഭാഗത്തിന്റെ പേരിലറിയപ്പെടുന്നു (പണിയരുടെ ഭാഷ-പണിയഭാഷ; അടിയരുടെ ഭാഷ-അടിയഭാഷ). ഭൂരിപക്ഷം ഗോത്രവർഗക്കാരും പരസ്പരം അവരുടെ മാതൃഭാഷയായ ഗോത്രഭാഷകളും മറ്റുള്ളവരോടു മലയാളവും സംസാരിക്കുന്നു. അടിയർ, ഇരുളർ, മല-ഉള്ളാടർ, ഊരാളി, ഊരാളിക്കുറുമർ, കരവഴിപ്പുലയർ, കരിമ്പാലർ, കൌലാടി, കാടർ, വയനാടൻ കാടർ, കാട്ടുനായ്ക്കർ, കാണിക്കാർ, കുറിച്യർ, കുറമ്പപ്പുലയർ, കുറുമ്പർ, കൊറഗർ, തച്ചനാടൻമൂപ്പർ, പതിയർ, പണിയർ, പളിയർ, മലമുത്തൻ, മലക്കുറവൻ, മലപ്പണ്ടാരം, മലമടിയൻ, മലയരയർ, മലയാളർ, മലവേടർ, മന്നാൻ, മാവിലാൻ, മുഡുഗർ, മുതുവാൻ, മുള്ളക്കുറുമർ എന്നീ ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളുടെ ഭാഷകളെക്കുറിച്ച് സാമാന്യമായ ഒരറിവ് ഇന്നു ലഭ്യമാണ്.
താരതമ്യേന ചെറിയ സമുദായങ്ങളുടെ സംസാരഭാഷകളായതുകൊണ്ടും ഒന്നിലധികം ഭാഷകളുടെ സ്വാധീനത ഏറ്റക്കുറച്ചിലോടെ ഇവയിൽ തെളിഞ്ഞുകാണാവുന്നതുകൊണ്ടും ഈ ഗോത്രഭാഷകൾക്ക് പ്രത്യേക ഭാഷാപദവി കൊടുക്കാൻ ഗവേഷകർ വിസമ്മതിക്കുന്നു. കേരളത്തിന്റെ വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലുള്ള ഭൂരിപക്ഷം ഗോത്രഭാഷകളിലും തുളുവിന്റേയും കന്നഡത്തിന്റേയും സ്വാധീന ശക്തി തെളിഞ്ഞുകാണുന്നു. കാസർകോട്ടെ കൊറഗരുടെ ഭാഷയെ തുളുവിന്റെ ഭാഷാഭേദമായി കണക്കാക്കാം. വയനാട്ടിലെ കാട്ടുനായ്ക്കർ (തേൻകുറുമർ), ഊരാളിക്കുറുമർ (ബെട്ടക്കുറുമർ), നിലമ്പൂരിലെ ചോലനായ്ക്കർ, പതിനായ്ക്കർ എന്നിവരുടെ ഭാഷകൾക്ക് കന്നഡത്തോടാണ് അടുപ്പം. ഊരാളിക്കുറുമരുടെ ഭാഷയ്ക്ക് മറ്റു ഗോത്രഭാഷകളേക്കാൾ വളരെയേറെ പ്രത്യേകതകളുണ്ട്. മുള്ളക്കുറുമർ, കുറിച്യർ, വയനാടൻ കാടർ, പതിയർ, മാവിലാൻ, കരിമ്പാടൻ, കൌലാടി എന്നിവരുടെ ഭാഷകൾക്ക് മലയാളത്തോടാണ് കൂടുതൽ അടുപ്പം. പരസ്പരസാദൃശ്യമുള്ളവയും മറ്റു ഭാഷകളുമായി വളരെയധികം വ്യത്യാസങ്ങളുള്ളവയുമായ രണ്ട് ഭാഷകളാണ് വയനാട്ടിലെ പണിയരുടെയും അടിയരുടെയും ഭാഷകൾ. പാലക്കാട്ടുജില്ലയിലെ അട്ടപ്പാടിയിലുള്ള മുഡുഗരുടെയും കുറുമ്പരുടെയും ഭാഷകൾക്കു പരസ്പരസാമ്യം കൂടുതലാണ്. ഇവ രണ്ടും അവിടെത്തന്നെയുള്ള ഇരുള ഭാഷയിൽനിന്നും വളരെയധികം അകന്നു നിൽക്കുന്നു. മലയാളത്തിനേക്കാൾ തമിഴിനോടാണ് ഇരുളഭാഷയ്ക്കടുപ്പം. ഇടുക്കി, പത്തനംതിട്ട ജില്ലകളിലെ മലയരയർ, മലഉള്ളാടർ, ഊരാളികൾ എന്നീ വിഭാഗങ്ങളുടെ ഭാഷകളെ മലയാളത്തിന്റെ ഭാഷാഭേദങ്ങളായും മന്നാൻ, പളിയർ, കുറുമ്പപ്പുലയർ, കരവഴിപ്പുലയർ എന്നിവരുടെ ഭാഷകളെ തമിഴിന്റെ ഭാഷാഭേദങ്ങളായും കണക്കാക്കിവരുന്നു. കൊല്ലം ജില്ലയിലെ മലവേടരുടെ ഭാഷയ്ക്ക് മറ്റു ഗോത്രഭാഷകളിൽ നിന്നും വളരെയധികം വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്. തമിഴ്നാട്ടിലേയും കേരളത്തിലെ തിരുവനന്തപുരം-കൊല്ലം ജില്ലകളിലേയും കാണിക്കാരുടെ ഭാഷ മലയാളത്തിലെ മറ്റു ഭാഷാ ഭേദങ്ങളിൽ നിന്നു വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പൊതുവായിപ്പറഞ്ഞാൽ മലയാളം, തമിഴ്, കന്നഡ, തുളു എന്നീ നാലു ദ്രാവിഡ ഭാഷകളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിന്റെ ഭാഷാഭേദമെന്നു പറയാവുന്നവയാണ് കേരളത്തിലെ ഗോത്രഭാഷകൾ. എന്നാലും ഈ സംസാരഭാഷകളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പ്രത്യേകമൊരു ഭാഷയുടെ സ്ഥാനം കൊടുക്കാൻ യോഗ്യതയുള്ള ഭാഷകൾ കണ്ടെത്തിക്കൂടെന്നില്ല.
സവിശേഷതകൾ. മലയാളത്തിൽ പദാരംഭത്തിലും പദാരംഭത്തിലെ വ്യഞ്ജനത്തിനുശേഷവും വരുന്ന 'അ'കാരം മുള്ളുക്കുറുമർ, കാണിക്കാർ എന്നിവരുടെ ഭാഷകളിലെ മിക്കവാറും പദങ്ങളിൽ 'എ'കാരമായി മാറുന്നു. എനിയൻ (അനിയൻ), കെരി (കരി), കെല്ല് (കല്ല്), പെനി (പനി), മെല (മല) എന്നീ പദങ്ങൾ ഉദാഹരണമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാവുന്നതാണ്. മലയാളത്തിലെ പദാന്ത്യത്തിലെ 'അ'കാരം കന്നഡത്തിലുള്ളതുപോലെ 'എ'കാരമാകുന്നതും പദമധ്യത്തിലുള്ള ഹ്രസ്വമായ 'അ' കാരത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ദീർഘമായ 'ആ'കാരം വരുന്നതും പണിയ-അടിയ ഭാഷകളുടെ പ്രത്യേകതകളാണ്. അടാക്കെ (അടയ്ക്ക), ഉലാക്കെ (ഉലക്ക), കിടാക്കെ (കിടക്ക) എന്നീ പണിയ-അടിയഭാഷാ പദങ്ങൾ രണ്ടു മാറ്റങ്ങളേയും ഉദാഹരിക്കുന്നു. പദാവസാനത്തിലെ 'അം' 'ഒം' ആയി മാറുന്ന സ്വഭാവം മുള്ളക്കുറുമ ഭാഷയിലും തച്ചനാടൻ മൂപ്പന്മാരുടെ ഭാഷയിലുമുള്ള പ്രത്യേകതയാണ്. അമ്പലൊ (അമ്പലം), ബളൊ (വളം), മിറ്റൊം (മുറ്റം), മൊറൊം (മുറം) എന്നീ മുള്ളക്കുറുമഭാഷാ പദങ്ങളിൽ ചിലപ്പോൾ അവസാനത്തെ 'മ'കാരം ലോപിക്കാറുണ്ട്. ആയൊം (ആഴം), കടൊം (കടം), കളൊം (കളം), നെറൊം (നിറം) തുടങ്ങിയവ തച്ചനാടൻ മൂപ്പന്മാരുടെ ഭാഷയിലെ പദങ്ങളാണ്. മലയാളത്തിലെ 'ഴ'കാരം ഗോത്രഭാഷകളിൽ യ, വ, ള, ച എന്നീ വ്യഞ്ജനങ്ങളായി മാറുന്നു. നാലു ഗോത്രഭാഷകളിൽ പൊതുവായി വരുന്ന മൂന്നു പദങ്ങൾ താഴെ ചേർക്കുന്നു-
കാട്ടുനായ്ക്കർ, ഊരാളിക്കുറുമർ, ചോലനായ്ക്കർ എന്നിവരുടെ ഭാഷകളിൽ 'കാലു' എന്ന പദത്തിലെ 'ല'കാരം മലയാളത്തിലെപ്പോലെ വർത്സ്യമായിട്ടല്ല, ദന്ത്യമായിട്ടാണ് ഉച്ചരിക്കുന്നത്. അനുനാസികവും അതിന്റെ സ്പർശവും ചേർന്ന ങ്ക, ഞ്ച, ണ്ട, ന്ത, മ്പ എന്നീ സംയുക്ത വ്യഞ്ജനങ്ങൾ വയനാട്ടിലെ തച്ചനാടൻ മൂപ്പന്മാരുടെ ഭാഷയിൽ ഗ്ഗ, ജ്ജ, ഡ്ഡ, ദ്ദ, ബ്ബ എന്നിങ്ങനെ മാറുന്നു. കുങ്കുമൊം (കുങ്കുമം), ഇജ്ജി (ഇഞ്ചി), അഡ്ഡി (അണ്ടി), അദ്ദി (അന്തി), ചെബ്ബ് (ചെമ്പ്) എന്നിവ ഉദാഹരണങ്ങൾ. മലയാളത്തിൽ പദാരംഭത്തിൽ വരുന്ന 'വ'കാരം മലമുത്തന്മാരുടേയും തച്ചനാടൻ മൂപ്പന്മാരുടേയും ഭാഷകളിൽ മിക്കവാറും പദങ്ങളിൽ 'മ'കാരമായി മാറുന്നു. മായ (വാഴ), മെറും (വെറും), മേറെ (വേറെ), മല്യ (വല്യ) എന്നിവയാണ് രണ്ടു ഭാഷകളിലും പൊതുവായുള്ള പദങ്ങൾ. ഈ മാറ്റം മലയാളത്തിലെ മറ്റു ചില ഭാഷാഭേദങ്ങളിലും അപൂർവമായിട്ടുണ്ട്. ചോലനായ്ക്കരുടേയും ഊരാളിക്കുറുമരുടേയും ഭാഷകളിൽ മറ്റുള്ള സ്പർശങ്ങളെപ്പോലെതന്നെ ശ്വാസിയും നാദിയുമായ വാത്സ്യസ്പർശങ്ങൾ ഒറ്റയായും ഇരട്ടിച്ചും വരുന്നു. മലയാളം, തമിഴ്, കന്നഡ, തെലുഗു, തുളു തുടങ്ങിയ പ്രധാനപ്പെട്ട ദ്രാവിഡഭാഷകളിൽ കാണാത്ത ഒരു പ്രത്യേകതയാണ് ഇരട്ടിച്ച നാദിയായ വർത്സ്യ സ്പർശത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം. താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ചോലനായ്ക്കരുടെ ഭാഷാപദങ്ങളിൽ ശ്വാസിയായ ഒറ്റ സ്പർശത്തിന് 'ഥ' ഇരട്ടിച്ചതിന് 'റ്റ' നാദിയായ ഒറ്റ സ്പർശത്തിന് 'ഡ' ഇരട്ടിച്ചതിന് 'ഡ്ഡ' എന്നീ ലിപികൾ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു.
'ഉണ്ട്', 'ഉള്ള' എന്നീ അർഥങ്ങളിലുള്ള 'ഉള' എന്ന പ്രാചീനപദം ഇന്നും പണിയരുടേയും അടിയരുടേയും ഭാഷകളിലുണ്ട്. 'എനിക്കു ഇരാണ്ടുകൊട്ടെമ്മാരു ഉള' (എനിക്ക് രണ്ട് ആൺകുട്ടികൾ ഉണ്ട്), 'അയാവുള പൊണ്ണ്' (അഴകുള്ള പെണ്ണ്) എന്നിവ പണിയഭാഷാ വാക്യങ്ങളാണ്. പണിയഭാഷയിലെ 'അവാളു', അടിയഭാഷയിലെ 'അവോളു' എന്നീ പദങ്ങൾക്ക് അവൾ എന്നു തന്നെയാണർഥം. പക്ഷേ, 'അവെൻ' എന്ന പണിയഭാഷാ പദത്തിലും 'അയിനു' എന്ന അടിയഭാഷാപദത്തിനും 'അവൻ, അത്' എന്നീ രണ്ട് അർഥങ്ങളുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് മലയാളത്തിലെ സ്ത്രീലിംഗത്തിനും പുല്ലിംഗത്തിനും പകരം, പണിയ-അടിയ ഭാഷകളിലെ അന്യപുരുഷ സർവനാമങ്ങളിൽ സ്ത്രീലിംഗം, സ്ത്രീലിംഗേതരം എന്ന വിഭജനമാണുള്ളത്. ഈ രണ്ടു ഭാഷകളിലും കന്നഡയുടെ സ്വാധീനതയുണ്ടെങ്കിലും കാട്ടുനായ്ക്കർ, പതിനായ്ക്കർ തുടങ്ങിയവരുടെ ഭാഷകളിലുള്ളതുപോലെ അത്ര ശക്തമല്ല.
തമിഴ്
ചിരപുരാതനകാലം മുതൽ കേരളത്തിൽ പ്രചരിച്ചിരുന്ന ദ്രാവിഡ ഭാഷയാണ് തമിഴ്. കേരളം തമിഴകത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ മലയാളം ഉരുത്തിരിയുന്ന കാലഘട്ടം വരെ ഇവിടത്തെ ഭാഷ തമിഴായിരുന്നു. തമിഴും മലയാളവും തമ്മിലുള്ള അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തെപ്പറ്റി നിരവധി പഠനങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. തമിഴ് മലയാളത്തിന്റെ ജ്യേഷ്ഠസഹോദരിയാണെന്നും അമ്മയാണെന്നും പോറ്റമ്മയാണെന്നും മറ്റും പല അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും തമിഴിനും മലയാളത്തിനും അഭേദ്യബന്ധമാണുള്ളതെന്ന കാര്യം നിർവിവാദമാണ്. തമിഴ് സംസാരിക്കുന്ന നല്ലൊരു ശതമാനം പേർ ഇപ്പോഴും കേരളത്തിലുണ്ട്. തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന് ഗണ്യമായ സംഭാവന നൽകിയവരും വിരളമല്ല. കേരളത്തിലെ തെക്കൻ പ്രദേശങ്ങളായ നെയ്യാറ്റിൻകര, പാറശ്ശാല മുതലായ സ്ഥലങ്ങളിലും വടക്ക് പാലക്കാട്, തത്തമംഗലം, ചിറ്റൂർ മുതലായ പ്രദേശങ്ങളിലും താമസിക്കുന്ന കേരളീയരിൽ നല്ലൊരു വിഭാഗം തമിഴ് സംസാരിക്കുന്നവരാണ്. ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിരവധി തമിഴ്മാധ്യമ വിദ്യാലയങ്ങളും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. പ്രാചീന മലയാളസാഹിത്യത്തിൽ തമിഴിന്റെ സ്വാധീനത പ്രകടമാണ്. രാമചരിതം, രാമകഥപ്പാട്ട്, ഇരവിക്കുട്ടിപ്പിള്ളപ്പോർപ്പാട്ട് മുതലായ കൃതികൾ കേരളത്തിലെ തമിഴ് പ്രഭാവകാലത്ത് രചിക്കപ്പെട്ടവയാണ്.
വടക്ക് തിരുപ്പതി മുതൽ തെക്ക് കന്യാകുമാരി വരെയുള്ള ഭൂഭാഗത്തെ പ്രാചീനകാലത്ത് തമിഴകമെന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. കുട്ടം, കുടം, പൂഴി, കർക്ക, വേണാട്, ശീതനാട്, പന്നിനാട്, പുന്നാട്, മലാട് (മലയമാൻനാട്), അരുവാനാട്, അരുവാവടതല എന്നിങ്ങനെ പന്ത്രണ്ട് ദേശങ്ങളാണ് തമിഴകത്തിന്റെ വിഭാഗങ്ങളായി ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവയിൽ വേണാടും കുട്ടനാടും കുടനാടും പൂഴിനാടും കേരളത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
സംഘകാലം. തമിഴ്സംഘകാലത്തെപ്പറ്റി ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങളാണുള്ളത്. ക്രിസ്ത്വബ്ദത്തിന്റെ ആദിമ ശതകങ്ങളാണ് സംഘകാലമെന്നുള്ള അഭിപ്രായം പൊതുവേ സ്വീകാര്യമായി തോന്നുന്നു. സംഘം കൃതികൾ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത് എട്ടുത്തൊകൈ, പത്തുപ്പാട്ട്, പനിനെൺകിഴ് കണക്ക് എന്നിവയാണ്. സംഘകൃതികളിൽ നല്ലൊരുശതമാനം കേരളത്തെപ്പറ്റി എഴുതിയതോ കേരളീയരായ കവികൾ എഴുതിയതോ ആകുന്നു എന്നതിനാൽ ഭാഷാ-സാംസ്കാരിക ചരിത്രപഠനങ്ങളിൽ ഇവ പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു.
എട്ടുത്തൊകൈയിൽ ഉൾപ്പെട്ട പുറനാനൂറ് 159 പുലവന്മാർ പാടിയ നാനൂറുപുറപ്പാട്ടുകൾ (വീരഗാനങ്ങൾ) അടങ്ങിയതാണ്. അകനാനൂറ് 145 പുലവന്മാർ പാടിയ അക (പ്രേമ) പ്പാട്ടുകൾ ഉൾക്കൊണ്ടതത്രേ. മൂവേന്തർ പ്രസിദ്ധരായ ചേര-ചോഴ-പാണ്ഡ്യന്മാരുടെ ചരിത്രനിർമിതിക്ക് അമൂല്യസഹായം നൽകുന്നു. ചേരമാൻ അന്തുവൻ, ചേരലിരുമ്പൊറൈ, ചേരമാൻകുട്ടവൻകോതൈ, ചേരമാൻ ചെൽവക്കട്ടം കോവാഴിയാരൻ മുതലായ അനേകം ചേര-ചോഴ-പാണ്ഡ്യരാജാക്കന്മാരെപ്പറ്റിയുള്ള വിവരങ്ങൾ ഇവയിൽ കാണാം.
ഐങ്കുറുനൂറ് അഞ്ചുപുലവന്മാരുടെ അഞ്ഞൂറു അകപ്പാട്ടുകൾ അടങ്ങിയതാണ്. അഞ്ചു പുലവന്മാരുടെ നൂറ്റിയമ്പതു അകപ്പാട്ടുകൾ കലിത്തൊകൈയിലുണ്ട്. പരിപാടൽ അനേകം പുലവന്മാർ പാടിയ എഴുപതു അകപ്പാട്ടുകളും പുറപ്പാട്ടുകളും അടങ്ങിയതത്രേ.
മുരുക (സുബ്രഹ്മണ്യ)നെപ്പറ്റി നക്കീരൻ രചിച്ചതാണ് തിരുമുരുകാറ്റൂപ്പടൈ. കരികാലചോഴനെപ്പറ്റിയുള്ള മുടത്താമക്കണ്ണിയാരുടെ കൃതിയാണ് പൊരുനാരാറ്റുപ്പടൈ. ചിറുപാണാറ്റുപ്പടൈ ഓയ്മാനാട്ടു നല്ലിയക്കോടനെപ്പറ്റി ഇടൈ കഴിനാട്ടുനല്ലൂർ നത്തത്തനാർ രചിച്ച കൃതിയാണ്. തൊണ്ടൈമാൻ ഇളന്തിരയനെപ്പറ്റി കടിയല്ലൂർ ഉരുത്തിരങ്കണ്ണനാർ നിർമ്മിച്ചതാണ് പെരുമ്പാണാറ്റുപ്പടൈ. മുല്ലൈപ്പാട്ട് യുദ്ധരംഗത്തു പോകേണ്ടിവന്ന കാമുകന്റെ വേർപാടു നിമിത്തം നായികയ്ക്കുണ്ടാകുന്ന തീവ്രദുഃഖത്തെ കാവിപ്പൂമ്പട്ടിനത്തുനപ്പൂതനുർ വർണിക്കുന്നതാണ്. തലൈയാലങ്കാനത്തുച്ചെരുവെന്റെ നെടുഞ്ചെഴിയനെപ്പറ്റി മാങ്കുടി മരുതനാർ രചിച്ചതാണ് മധുരൈക്കാഞ്ചി. മലയിൽ വാണിരുന്ന ഒരു പ്രഭു പ്രഥമ ദർശനത്തിൽ ഒരു കന്യകയിൽ അനുരക്തനായി ഗാന്ധർവ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിനെ കപിലർ വർണിക്കുന്നതാണ് കുറിഞ്ചിപ്പാട്ട്. പാണ്ഡ്യൻ നെടുഞ്ചെഴിയനെപ്പറ്റി നക്കീരൻ രചിച്ചതാണ് നെടുനൽവാടൈ. കരികാലചോഴനെപ്പറ്റി കടിയല്ലൂർ ഉരുത്തി രങ്കണ്ണനാർ രചിച്ചതാണ് പട്ടിനപ്പാലൈ. മലൈപ്പട്ടുകടാവൽകുന്റക്കോട്ടത്തു നന്തനെക്കുറിച്ച് ഇരണിയമുട്ടത്തു പുരുംകൂന്റൂർ പെരുംകൌശികനാർ രചിച്ചതാകുന്നു.
പതിനെൺകീഴ് കണക്കിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധേയമായത് തിരുവള്ളുവരുടെ തിരുക്കുറളും ജൈനന്മാർ രചിച്ച നാലടിയാരുമാകുന്നു. രണ്ടും ഉത്തമകോടിയിൽപ്പെട്ട നീതിശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്. ഇവയ്ക്ക് ഇംഗ്ളീഷിൽ വിവർത്തനങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്, ദിവാൻ ബഹദൂർ എ. ഗോവിന്ദപ്പിള്ള, ശാസ്തമംഗലം രാമകൃഷ്ണപിള്ള, വെണ്ണിക്കുളം ഗോപാലക്കുറുപ്പ് തുടങ്ങിയവർ തിരുക്കുറൾ മലയാളത്തിൽ വിവർത്തനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ചിലപ്പതികാരവും (തമിഴിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാമത്തേത്), അതിന്റെ തുടർച്ചയായ മണിമേഖലയും കേരളത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന കൃതികളാണ്. ചിലപ്പതികാരത്തിന്റെ കർത്താവ് തൃക്കണാമതിലകത്ത് വസിച്ചിരുന്ന ജൈനമതാനുയായിയും ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവന്റെ അനുജനുമായ ഇളങ്കോഅടികൾ ആണെന്ന് കരുതുന്നു. ചിലപ്പതികാരത്തിന്റെ 'പതിക'ത്തിൽ-
'കുണവായിർ കോട്ടത്തു അരചു തുറന്തിരുന്ന
കുടക്കോച്ചേരലിളങ്കോ അടികൾ'
എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് ഇതിനു തെളിവാണ്. ഇളങ്കോ അടികളുടെ സുഹൃത്തും മഹാവിദ്വാനുമായ മധുരയിലെ കുലവാണികൻ ചീത്തലൈച്ചാത്തനാർ ആണ് മണിമേഖലയുടെ കർത്താവ്. ചിലപ്പതികാരം കഥയുടെ തുടർച്ചയാണ് മണിമേഖലയിലെ പ്രതിപാദ്യം. ദക്ഷിണ ഭാരതത്തിൽ അതീവ പ്രതാപത്തോടുകൂടി വാണിരുന്ന ചേര-ചോഴ-പാണ്ഡ്യന്മാരുടെ വീരാപദാനങ്ങളെ വർണിക്കുന്ന ചിലപ്പതികാരം ഒരു കേരളീയ കൃതിയാണെന്നതിൽ സംശയമില്ല. ഇതിവൃത്തത്തിന്റെ അത്യാകർഷകത്വം, കവിയുടെ വ്യക്തിമാഹാത്മ്യം, സംഗീതസാഹിത്യാദികളിൽ കവിക്കുണ്ടായിരുന്ന അപാരമായ വൈദുഷ്യം മുതലായവ ഇതിന്റെ മേന്മയെ വർധിപ്പിക്കുന്നു.
ഈ മഹാകാവ്യത്തെ പുകാർകാണ്ഡം, മധുരൈക്കാണ്ഡം, വഞ്ചികാണ്ഡം എന്നിങ്ങനെ മൂന്നായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് ഉയൽ (കാവ്യത്തമിഴ്), ഇശൈ (സംഗീതത്തമിഴ്), നാടകം (നാടകത്തമിഴ്) ഇവ മൂന്നും ഇണങ്ങിയ ഒരു മുത്തമിഴ്കാവ്യം കൂടിയാണ്. പുരാതന ചേര രാജധാനിയായ വഞ്ചി അഥവാ മഹോദയപുരം ഇതിലെ കഥാരംഗങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭഗവതി, കരുംബേശ്വരി എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്ന ദേവിയുടെ വിഗ്രഹം ചെങ്കുട്ടുവൻ പ്രതിഷ്ഠിച്ച കണ്ണകീ (ചിലപ്പതികാരത്തിലെ നായിക) വിഗ്രഹം തന്നെയാണ്. കണ്ണകിയെ പത്തിനിക്കടവുൾ എന്നും പറയാറുണ്ട്. ഇന്നത്തെ തമിഴ്പണ്ഡിതന്മാർക്കുപോലും ദുർഗ്രഹങ്ങളായ അനേകം പദങ്ങളും പ്രയോഗങ്ങളും ചിലപ്പതികാരത്തിൽ കാണുന്നു. കടിഞ്ഞൂൽ, മടത്തിൽ, വാലായ്മ, തറ്റ്, വിളി, ആർപ്പ്, കരയുക, പറയുക, ഒരുപാട്, പള്ളി, നീട്ട്, നേരിയത്, അക്കൻ, ചെറുക്കൻ മുതലായ പദങ്ങൾ ഒരു തമിഴന് സുഗ്രഹമല്ല. പനി എന്ന പദത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പതികാരവ്യാഖ്യാതാവായ അടിയാർക്ക് നല്ലാർ, 'പനി എൻപതോർനോയുമുണ്ട്. അതു മലൈനാട്ടുവഴക്കം' എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ജ്വരം എന്ന അർഥത്തിൽ പനി ശബ്ദം തമിഴർ ഉപയോഗിക്കാറില്ല. 'മഞ്ഞ്' എന്നർഥത്തിലാണ് തമിഴിൽ അതിന്റെ പ്രയോഗം.
ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവന്റെ അനുജൻ ഇളങ്കോ അടികൾ കണ്ണകിയുടെ കഥയെ ആസ്പദമാക്കി ഒരു മഹാകാവ്യം രചിച്ചു. കോവലന് മാധവിയിൽ ജാതനായ പുത്രിയാണ് മണിമേഖല. മണിമേഖല ബുദ്ധമതം സ്വീകരിച്ചു. ആ മഹതിയുടെ ധന്യജീവിതത്തെ ഉപജീവിച്ചു ചീത്തലൈച്ചാത്തനാർ മണിമേഖല എന്ന മറ്റൊരു വിശിഷ്ടമഹാകാവ്യവു രചിച്ചു. ബുദ്ധന്റെ ത്യാഗമോഹനമായ ജീവിതത്തെപ്പറ്റിയും വഞ്ചിപ്പട്ടണത്തെപ്പറ്റിയുമുള്ള അതിമനോഹരമായ വർണനകളാൽ സമൃദ്ധമാണ് ഈ കാവ്യം.
പന്ത്രണ്ടു വൈഷ്ണവസിദ്ധന്മാരിൽ പ്രമുഖനായ കുലശേഖര ആഴ്വാരുടെ പെരുമാൾ തിരുമൊഴി, നാലായിരം ദിവ്യ പ്രബന്ധം എന്ന വൈഷ്ണവ ഗാനസമാഹാരത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ശൈവസിദ്ധന്മാരിൽ പ്രമുഖനായ ചേരമാൻപെരുമാൾ നായനാർ തിരുവഞ്ചിക്കുളം രാജധാനിയാക്കി കേരളം വാണിരുന്ന ഒരു ചക്രവർത്തിയാണ്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ അപദാനങ്ങൾ ചേക്കിഴാർ രചിച്ച പെരിയപുരാണത്തിൽ കാണാം. തിരുവഞ്ചിക്കുളം ക്ഷേത്രം ഇദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചതാണ്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വിഗ്രഹവും അവിടെ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പൊൻവണ്ണന്താദിയും തിരുക്കൈലായത്താനവുലായും പ്രശസ്ത കൃതികളാകുന്നു. വൈഷ്ണവ ഗ്രന്ഥമായ മുൻപറഞ്ഞ നാലായിരം ദിവ്യ പ്രബന്ധത്തിൽ കേരളത്തിലെ വൈഷ്ണവ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളായ തിരുപ്പതിസാരം, തിരുവട്ടാർ, തിരുവനന്തപുരം, തിരുവാറന്മുള, തിരുച്ചെങ്ങന്നൂർ, തിരുപ്പുറയൂർ, തിരുവല്ലി, തിരുമൂഴിക്കുളം, തിരുക്കാക്കര, തിരുനാവാ, തിരുമിറ്റക്കോട് എന്നീ ക്ഷേത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആഴ്വാർമാർ 'പാടൽകൾ' പാടിയിട്ടുണ്ട്.
ആധുനികകാലം. തിരുവല്ലായക്കു സമീപം കുട്ടമ്പേരൂർ നാലേക്കാട്ടുപിള്ളമാരുടെ കുടുംബത്തിൽ അനേകം തമിഴ്പണ്ഡിതന്മാർ ജീവിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ പ്രഖ്യാതനായ യോഗീശ്വരൻ രാമൻപിള്ള കാർത്തികതിരുനാൾ രാമവർമ രാജാവിന്റെ കാലത്ത് വലിയ മേലെഴുത്തുപിള്ള ഉദ്യോഗം വഹിച്ചിരുന്നു. മഹാപണ്ഡിതനായ ഇദ്ദേഹം വലിയ ദിവാൻജി രാജാ കേശവദാസനുമായും വേലുത്തമ്പി ദളവയുമായും കത്തിടപാടു നടത്തിയിരുന്നതു പദ്യരൂപത്തിലായിരുന്നു. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളൊന്നും ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
ആധുനിക കാലത്തും കേരളം തമിഴ്സാഹിത്യത്തിനു അമൂല്യസംഭാവനകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. വിജ്ഞാനനിധിയായ പി. സുന്ദരംപിള്ള (1855-97) തിരുവനന്തപുരം മഹാരാജാസ് കോളജിലെ ഫിലോസഫി വകുപ്പിന്റെ അധ്യക്ഷനായിരുന്നു. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മനോന്മണീയം നാടകവും നൂറ്റൊകൈവിളക്കവും തമിഴിലെ വിശിഷ്ട കൃതികളാണ്. റ്റി. രാമലിംഗംപിള്ള (1880-1968) പദ്മിനി, അന്നപൂർണാലയം എന്നീ തമിഴ്കൃതികൾക്കു പുറമേ ഇംഗ്ളീഷ്-ഇംഗ്ളീഷ് മലയാള നിഘണ്ടു, മലയാള ശൈലി നിഘണ്ടു എന്നിവയും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
തിരുവനന്തപുരം വിമൻസ് കോളജിൽ തമിഴ് വകുപ്പിന്റെ അധ്യക്ഷനായ കവിമണി എസ്. ദേശികവിനായകംപിള്ള ചില വിശിഷ്ട തമിഴ്കവിതകളുടേയും ചരിത്രലേഖനങ്ങളുടേയും കർത്താവാണ്. ലാളിത്യവും മാധുര്യവുമാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളുടെ പ്രത്യേകതകൾ.
കേരളസർവകലാശാലയിൽ തമിഴ്വകുപ്പിന്റെ അധ്യക്ഷന്മാരായിരുന്ന എം. രാഘവയ്യങ്കാർ, എസ്. വൈയാപുരിപ്പിള്ള, എം. ഇളൈയപെരുമാൾ, നീലാപദ്മനാഭൻ, മാധവൻ മുതലായവർ കേരളീയ തമിഴ്സാഹിത്യകാരന്മാരിൽ പ്രത്യേക പരിഗണനയർഹിക്കുന്നവരാണ്. തൊൽകാപ്പിയം, നന്നൂൽ എന്നീ തമിഴ് വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ മലയാളത്തിലും ലീലാതിലകം, കേരളപാണിനീയം എന്നീ മലയാളഗ്രന്ഥങ്ങൾ തമിഴിലും വിവർത്തനം ചെയ്ത ഇളൈയപെരുമാൾ ഉഭയഭാഷാപണ്ഡിതനായിരുന്നു. 21 നോവലുകളുടേയും 13 ചെറുകഥാസമാഹാരങ്ങളുടേയും നാല് കവിതാസമാഹാരങ്ങളുടേയും നാല് ലേഖനസമാഹാരങ്ങളുടെയും രചയിതാവായ നീലാപദ്മനാഭൻ സർ അണ്ണാമല ചെട്ടിയാർ അവാർഡും (ഉറവുകൾ-നോവൽ) ഭാരതീയനാഷണൽ ഫോറത്തിന്റെ 'നോവലരശ്' (1981) എന്ന ബഹുമതിയും നേടിയ പ്രതിഭാശാലിയാണ്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ തലൈമുറൈകൾ എന്ന നോവൽ മലയാളം, ഇംഗ്ളീഷ് മുതലായ ഭാഷകളിൽ വിവർത്തിതമായിട്ടുണ്ട്. നോ. തമിഴ് ഭാഷയും സാഹിത്യവും
തമിഴ്നാട്ടിലെ കുംഭകോണത്ത് ജനിച്ച 'നകുലൻ' എന്ന ടി.കെ. ദൊരൈസ്വാമി തമിഴിലെ പ്രസിദ്ധനായ എഴുത്തുകാരനാണ്. തിരുവനന്തപുരത്തെ മാർ ഇവാനിയോസ് കോളജിലെ ഇംഗ്ളീഷ് അധ്യാപകനായിരുന്ന ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ നിനൈ വുപ്പാതൈ ആത്മകഥാപരമായ നോവലാണ്. നായ്ക്കൾ നവീനൻ ഡയറി, ചില അത്തിയായങ്കൾ എന്നിവ ഗദ്യവിഭാഗത്തിലും എഴുത്തുകവിതൈകൾ, പത്താണ്ടു കവിതൈകൾ എന്നിവ കവിതാവിഭാഗത്തിലും ശ്രദ്ധേയമായവയാണ്. 'തമിഴ് എഴുതലർ സംഘം' എന്ന സംഘടന കേരളത്തിലെ തമിഴ് എഴുത്തുകാരുടെ അറിയപ്പെടുന്ന സാഹിത്യഘടക കമാണ്. ഈ കൂട്ടായ്മയിലൂടെ ഒട്ടനവധി എഴുത്തുകാർ സാഹിത്യരംഗത്തേക്ക് വരികയുണ്ടായി. ഉരുണ്ടോടും എണ്ണങ്കൾ രചിച്ച വാനനമാമലൈയും ഉയിർത്തെഴു രചിച്ച എ ലക്ഷ്മണനും പത്തായം ഒൺടു വിൽപെനയ്ക്ക് എഴുതിയ എം.എസ്.എസ്. മണിയും സമകാലിക വിഷയങ്ങളെ അതിന്റെ പ്രസക്തിയനുസരിച്ച് പരിഗണിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരാണ്. അനന്തിയുടെ അമ്മാവനും വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ കാശിനാഥ് മുരുകൻ കാണിയും രാജശേഖരന്റെ അയ്യർക്കായി നേസിയും എം. അലക്സാണ്ടറുടെ നദിയിൽ മിതക്കും നിലാവും എടുത്തുപറയേണ്ട രചനകൾ തന്നെയാണ്. കേരള പശ്ചാത്തലത്തിലെ തമിഴ് രചനകൾക്കു മുൻപന്തിയിൽ നിൽക്കുന്ന എ. മാധവൻ ചിത്രീകരണത്തിന്റെ മാസ്മരികത അറിയുന്ന എഴുത്തുകാരനാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കടയ്തെരുകഥൈകളും, മാധവൻ കഥൈകളും അതിനു തെളിവുമാണ്. കുമരേശന്റെ കാന്തപ്പൂക്കളും, വട്രകൈവീടും മലയാളീ സന്നിധ്യമുള്ള ശക്തമായ കഥകളാണ്. തോപ്പിൽ മുഹമ്മദ് മീരാനും നിഷാ റാഫിയും എം നൈനാറും എഴുത്തിന്റെ ലോകത്തിലെ പുതുമ തേടുന്നവരാണ്. നിഷാറാഫിയുടെ അയ്യാവൈകുണ്ഠസ്വാമി, നൈനാറുടെ നേർകോടുകൾ, ചുമ്മാ എന്നിവ സാംസ്കാരിക തനിമ നിലനിർത്തുന്ന രചനകളാണ്. മലയാളത്തിൽ നിന്ന് തമിഴിലേക്കും തിരിച്ചും മൊഴിമാറ്റം നടത്തി കലയെ ചിരസ്ഥായിയാക്കുന്ന സമീരയും പി. ഉഷാദേവിയും ഒറ്റപ്പെട്ടതെങ്കിലും കരുത്തുറ്റ സ്വതന്ത്രരചനകൾ നടത്തുന്നവരാണ്.
കന്നഡ
അത്യുത്തരകേരളത്തിൽ കാസർകോട്, മഞ്ചേശ്വരം, നീലേശ്വരം മുതലായ പ്രദേശങ്ങളിലെ ജനങ്ങളിൽ ഏറിയകൂറും കന്നഡ മാതൃഭാഷയായിട്ടുള്ളവരാണ്. അവിടെ കന്നഡ ബോധന മാധ്യമമായുള്ള വിദ്യാലയങ്ങളും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. കന്നഡഭാഷയും ദ്രാവിഡഭാഷാഗോത്രത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖാംഗമാണ്. അത്യുത്തരകേരളത്തിലെ മലയാളഭാഷയും വനവാസിഭാഷകളും കന്നഡഭാഷാപ്രഭാവിതങ്ങളാണ്.
കന്നഡ, തുളു, മലയാളം എന്നീ മൂന്നു ഭാഷാസംസ്കാരങ്ങളുടെ സംഗമസ്ഥാനമാണ് കാസർകോടു ജില്ല. അവിടെ നീർച്ചാൽ എന്ന സ്ഥലത്തു സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്ന മഹാജനസംസ്കൃത കോളജ് നിരവധി പണ്ഡിതന്മാരെയും സാഹിത്യകാരന്മാരെയും സംഭാവന ചെയ്ത പ്രസിദ്ധമായ വിദ്യാകേന്ദ്രമാണ്. കർണാടകവുമായി അടുത്ത സമ്പർക്കത്തിൽ കഴിയുന്ന കാസർകോട് കന്നഡ സാഹിത്യത്തിനു വിലപ്പെട്ട സംഭാവനകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
കന്നഡഭാഷയ്ക്കും സാഹിത്യത്തിനും വിലപ്പെട്ട സംഭാവന നൽകിയ വ്യക്തിയാണ് മഞ്ചേശ്വരം ഗോവിന്ദപ്പൈ (1883-1963). ഭാരതീയവും ഭാരതീയേതരവുമായ നിരവധി ഭാഷകളിൽ ഇദ്ദേഹം അവഗാഹം നേടിയിരുന്നു. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭവനം കർണാടകത്തിലെ പേരുകേട്ട കവികൾക്കൊക്കെയും തീർഥാടനകേന്ദ്രമാണ്. ബഹുമുഖ പ്രതിഭയായ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സേവനങ്ങളും കണക്കിലെടുത്ത് മദിരാശി ഗവൺമെന്റ് ഇദ്ദേഹത്തിന് 1949-ൽ ആസ്ഥാനകവിപദം നൽകി ആദരിക്കുകയുണ്ടായി. കേരളസർക്കാർ പൈയുടെ ജന്മഗൃഹം ഏറ്റെടുത്ത് ദേശീയസ്മാരകമായി സൂക്ഷിച്ചുവരുന്നു. മഞ്ചേശ്വരത്ത് ആരംഭിച്ച കോളജിന് മഹാകവിയുടെ നാമധേയമാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്.
കന്നഡകവിതയിൽ വിപ്ലവാത്മകമായ പരിവർത്തനങ്ങളാണ് ഗോവിന്ദപ്പൈ വരുത്തിയത്. ദ്വിതീയാക്ഷരപ്രാസത്തിനുവേണ്ടി അനുചിത പദങ്ങളെ കവിതയിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നതിനെ ഇദ്ദേഹം എതിർത്തു. പ്രാസദീക്ഷയില്ലാതിറങ്ങിയ പൈയുടെ കവിതകളെ സാഹിത്യത്തിലെ യാഥാസ്ഥിതികർ ശക്തിയായി എതിർത്തെങ്കിലും ക്രമേണ വിമർശകർക്ക് അവയെ അംഗീകരിക്കേണ്ടിവന്നു; എന്നു മാത്രമല്ല, ആ കവിതകളെ മാതൃകയാക്കി സ്വീകരിക്കേണ്ടിവരികയും ചെയ്തു. നിരവധി ഗവേഷണപ്രബന്ധങ്ങളിലൂടെ സാഹിത്യത്തിൽ ദീർഘകാലമായി നിലനിന്നുപോന്ന പല വാദപ്രതിവാദങ്ങൾക്കും ഇദ്ദേഹം വിരാമമിട്ടു. ഭാവസൗന്ദര്യംകൊണ്ട് അതുല്യമാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗീതകങ്ങൾ. ഗീതകങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായത് ഹരിശ്ചന്ദ്രനെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്. ചില ജാപ്പനീസ് നാടകങ്ങളും ബംഗാളി മഹാകാവ്യങ്ങളും ഇദ്ദേഹം കന്നഡത്തിലേക്ക് തർജുമ ചെയ്തതിനുപുറമേ ചില ഖണ്ഡകാവ്യങ്ങളും ഗോവിന്ദപ്പൈ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. പദ്യകൃതികളിൽ പ്രഥമഗണനീയങ്ങൾ വൈശാഖി, ഗൊൽഗോത എന്നിവയാണ്. ബുദ്ധന്റെ അവസാനകാലത്തിന്റെ ഭാവസാന്ദ്രമായ ആവിഷ്കാരമാണ് വൈശാലി; ഗൊൽഗോത (മഹാകാവ്യങ്ങൾ) ക്രിസ്തുദേവന്റേയും. ഹെബ്ബെറലു (പെരുവിരൽ) കാവ്യനാടകമാണ്.
മഹാജന സംസ്കൃതകോളജിലെ അധ്യാപകനായ പെർദല കൃഷ്ണഭട്ടും കാവ്യങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ കവികളെ സൃഷ്ടിച്ച മഹാനായിരുന്നു. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കന്നഡ മാസ്റ്റരകൃതഗളു അകൃത്രിമവും അസുലഭവുമായ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ കേദാരമെന്നു കൊണ്ടാടപ്പെടുന്ന കൃതിയാണ്.
സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ജനങ്ങളിൽ ദേശീയബോധം ഉണർത്തുന്നതിനുവേണ്ടി തൂലികയെ പടവാളാക്കിയ കവിയാണ് കയ്യാർ കൃഷ്ണറായി. ശ്രീമുഖ, ഐക്യഗാനപുനർനവ, ചേതന, പാഞ്ചജന്യ എന്നിവയാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രമുഖ കാവ്യകൃതികൾ. ചില മലയാളകാവ്യങ്ങളും ഇദ്ദേഹം കന്നഡത്തിലേക്ക് തർജുമ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. തൊട്ടുകൂടായ്മ തുടങ്ങിയ സാമൂഹികാനീതികൾക്കെതിരായി പോരാടുവാൻ ഇദ്ദേഹം കവിതയെ ആയുധമാക്കി. നചികേത, രത്നരാശി, ഗോവിന്ദപ്പൈ-സ്മൃതി മത്തു കൃതി, വിരാഗിണി തുടങ്ങിയ ഗദ്യകൃതികളും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കന്നഡകവിതയ്ക്കു കരുത്തും ഗാംഭീര്യവും നൽകിയ കവിയാണ് കാര്യഹള്ള രാമകൃഷ്ണഷെട്ടി. നിരവധി ചെറുകഥകളും ഇദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിധിവൈപരീത്യത്തിൽ വളരെ കുറച്ചുകാലം മാത്രമേ ഇദ്ദേഹത്തിന് സാഹിത്യസേവനം നടത്താനായുള്ളു. ഷെട്ടിയുടെ മകനും കഥാകാരനും നാടകകൃത്തുമായ കെ. ആർ. സാരങ്ഗനും വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ അന്തരിച്ചു.
യരീഞ്ജ രാമചന്ദ്രയാണ് പ്രസിദ്ധനായ മറ്റൊരു കവി. സ്വാതന്ത്യ്രസമരസേനാനിയായ ലക്ഷ്മീ നാരായണപുനചിത്തായ നിരവധി ഭാവഗീതങ്ങളും ദേശഭക്തിഗാനങ്ങളും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. വെങ്കടരാജപുനചിത്തായ, സുബ്രായഭട്ട്, മട്ടിരാധാകൃഷ്ണറാവു, ശിവാനന്ദബേക്കൽ, രാമാനന്ദബനറി, കൃഷ്ണചെമ്മാൻ ഗഡെ തുടങ്ങിയവർ പുതിയ തലമുറയിലെ ശ്രദ്ധേയരായ കവികളാണ്.
സാഹിത്യവിമർശകരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ബഹുഭാഷാപണ്ഡിതനായ കെ. എസ്. ശർമ്മയാണ് പ്രമുഖൻ. കെ. എസ്. ശർമ്മ, കൃഷ്ണറായി, എസ്. തിരുമലേശ്വരഭട്ട്, അനന്തപുരസുബ്രായ, കോളൂർ ശ്യാമഭട്ട്, നിരിബഗിളു വെങ്കപ്പയ്യ, ഗണപതി ദിവാന തുടങ്ങിയവർ ബാലസാഹിത്യകാരന്മാരാണ്. എം. ഗംഗാധര ഭട്ടും കെ. എൻ. ബിയും എം. വ്യാസയും നവീനാശയങ്ങളുടെ പ്രമുഖ വക്താക്കളാണ്. മുഖവാദഗളുവാതര, മഹാപ്രസ്ഥാന തുടങ്ങിയ കൃതികളുടെ കർത്താവായ കെ. വി. തിരുമലേഷ് ആധുനിക കവികളിൽ ശ്രദ്ധേയനാണ്.
ബഹുമുഖപ്രതിഭാശാലിയായ ബി. വേണുഗോപാൽ പന്ത്രണ്ടോളം കൃതികൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗരിമുരിദഹക്കിഗളു എന്ന കാവ്യസമാഹാരം കർണാടകസാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ അവാർഡ് കരസ്ഥമാക്കുകയുണ്ടായി. കവിത, നോവൽ, നിരൂപണം, നാടകം തുടങ്ങിയ വ്യത്യസ്തമേഖലകളിൽ ഇദ്ദേഹം സപര്യ നടത്തുന്നു. ശ്രീഷദേവപൂജിത്തായ, എം. ഗംഗാധരഭട്ട് എന്നിവരും ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലെ ശ്രദ്ധേയരായ കവികളാണ്.
കന്നഡത്തിലെ പ്രസിദ്ധങ്ങളായ ചില നോവലുകൾ സി. രാഘവൻ മലയാളത്തിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്; ഓടയിൽനിന്ന് കന്നഡത്തിലേക്കും. മലയാളം നോവലുകളുടെ തർജുമയിൽ കന്നഡസാഹിത്യത്തിനു മുതൽക്കൂട്ടിയ മറ്റൊരാളാണ് ബി.കെ. തിമ്മപ്പ. മാപ്പിള സാഹിത്യത്തിലെ പ്രസിദ്ധകവിയായ റ്റി. ഉബൈദ് വള്ളത്തോളിന്റെ കുറെ പദ്യങ്ങളും ആശാന്റെ വീണപൂവും കന്നഡത്തിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഭഗവാൻ-പരശുരാമൻ എന്ന കൃതി കന്നഡത്തിലേക്ക് ഭാഷാന്തരം ചെയ്ത യക്ഷഗാനപണ്ഡിതനാണ് പെർദല കൃഷ്ണഭട്ട്.
സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠരായ കന്നഡ നോവലിസ്റ്റുകളിൽ ചിലർ കാസർകോടുകാരാണ്. രാമവിശ്വാമിത്രയും കെ.റ്റി. ഗട്ടിയും ഇവരിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. കല്ലിഗ മഹാബലാണ്ഡാരി പ്രസിദ്ധനായ നോവലിസ്റ്റാണ്. ചന്ദ്രഗിരിയതീരദല്ലി എന്ന നോവലിന്റെ രചനയിലൂടെ സാറാ അബൂബക്കർ ശ്രദ്ധേയയായി. നിരവധി ചരിത്രകഥകളുടെ രചനകൾകൊണ്ട് കന്നഡ സാഹിത്യത്തെ സമ്പന്നമാക്കിയ സാഹിത്യകാരനാണ് ബേകലരാമനായക്. ഭൂതകാലത്തിന്റെ മധുരസ്മരണകളാണ് നായക്കിന്റെ കൃതികളുടെ ഉള്ളടക്കം. പ്രമേയത്തിനനുഗുണമായ ശൈലിയാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രത്യേകത.
കന്നഡ-ആനുകാലിക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലും കാസർകോട് നിസ്തുലസേവനം അനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. കാസറഗോഡുസമാചാര (എ.ഡി.വൈ. മഹാലിംഗഭട്ട്), നവചേതന (വെങ്കിട്ടരമണഭട്ട്), നാദപ്രേമി (എം.വി. ബല്ലുല്ലായ), അജന്ത (എം. വ്യാസ) എന്നിവ ഉന്നതനിലവാരം പുലർത്തുന്ന ആനുകാലികങ്ങളായിരുന്നു. ഇവയെല്ലാം അകാലത്തിൽത്തന്നെ അന്തർധാനവും ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ ഇവിടെനിന്നും പ്രസിദ്ധികരിക്കുന്ന കന്നഡ ദിനപത്രങ്ങളാണ് കാരവൽ, ഉദയവാണി, ഉത്തരദേശം, വിജയകർണാടക, വിജയവാണി എന്നിവ. കയ്യറ കൃഷ്ണറായി ബി. കെ. എൻ. കുളമാർവ, ബാലകൃഷ്ണ, കെ. റ്റി. ശ്രീധര, കെ. റ്റി. വേണുഗോപാല, എച്ച്. എം. നാരായണഭട്ട്, എം. വി. ബല്ലുല്ലായ, കാര്യഹള്ള രാമകൃഷ്ണഷെട്ടി, കെ. ആർ. സാരങ്ഗ എന്നിവർ പേരെടുത്ത പത്രലേഖകരാണ്.
കാസർകോട് 'യക്ഷഗാന'ത്തിന്റെ കളിത്തൊട്ടിലായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കുമ്പളയിലെ പാർവതിസുബ്ബയെ കാസർകോടിലെ ആദികവിയും യക്ഷഗാനത്തിന്റെ പിതാവും ആയി ആദരിച്ചുപോരുന്നു. യക്ഷഗാനത്തെ ആസ്പദമാക്കി നിരവധി കൃതികൾ ഇദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശങ്കയ്യഭാഗവത, ബലിപ്പനാരായണഭാഗവത, എ. വിഷ്ണു മൂർത്തിഹൊള്ള, ബഡക്കില വിഷ്ണയ്യദ, കീരിക്കാട്ടു വിഷ്ണുഭട്ട്, ഷേനിഗോപാലകൃഷ്ണഭട്ട്, പെർദല കൃഷ്ണഭട്ട് തുടങ്ങിയവരും പ്രസിദ്ധരായ യക്ഷഗാന കവികളാണ്
തുളു
ദക്ഷിണകർണാടക ജില്ലയിൽനിന്നും കേരളത്തിൽ കുടിയേറിപ്പാർത്തുവരുന്ന ബ്രാഹ്മണരുടെ മാതൃഭാഷ തുളുവാണ്. അതിപ്രാചീനകാലം മുതൽതന്നെ തൌലവന്മാർ (തുളുവന്മാർ) കേരളീയരുടെ ഭാഷയിലും ജീവിതത്തിലും സ്വാധീനത ചെലുത്തിയിരുന്നുവെന്ന് മലയാളലിപിക്ക് 'തുളുമലയാളലിപി' എന്ന പേരു പ്രചരിച്ചിരുന്നതിൽ നിന്നു മനസ്സിലാക്കാം. എമ്പ്രാൻ, എമ്പ്രാന്തിരി, തുളുപ്പോറ്റി എന്നീ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഈ ജനവിഭാഗം കേരളത്തിൽ അങ്ങിങ്ങായി ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. തിരുവനന്തപുരം ശ്രീപദ്മനാഭസ്വാമിക്ഷേത്രം, ശ്രീകണ്ഠേശ്വരം, വർക്കല മുതലായ പല മഹാക്ഷേത്രങ്ങളിലേയും പൂജാരികളും പരികർമ്മികളും തൌലവന്മാർ ആണ്. തിരുവനന്തപുരം, തൃപ്പൂണിത്തുറ, തൃശൂർ എന്നിവിടങ്ങളിൽ ഇവരുടെ സംഖ്യ കൂടുതലായി കാണപ്പെടുന്നു. തുളു ദ്രാവിഡഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ട ഭാഷയാണ്. അതിപ്രാചീനങ്ങളായ ചില തുളു സാഹിത്യകൃതികൾ ഉണ്ടെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. ഈ ഭാഷ ഇന്ന് അധികവും സംഭാഷണത്തിൽമാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നു. അപൂർവമായേ സാഹിത്യകൃതികൾ ഇതിൽ ആവിർഭവിക്കാറുള്ളു. ഉഡുപ്പിയെ കേന്ദ്രമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു തൌലവ സംഘം ബനിഞ്ജ ഗോവിന്ദാചര്യയുടേയും മറ്റും നേതൃത്വത്തിൽ തുളു നിഘണ്ടു നിർമ്മാണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. നോ. തുളുഭാഷയും സാഹിത്യവും
ഹിന്ദി
കേരളവും ഹിന്ദിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. ഹിന്ദീപ്രചാരണ പ്രസ്ഥാനം (1919) ആരംഭിക്കുന്നതിന് എത്രയോ മുമ്പുതന്നെ കേരളത്തിലും ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലും ഹിന്ദി പ്രചാരം നേടിയിരുന്നു എന്നതിനു മതിയായ തെളിവുകളുണ്ട്. പഴയ കാലത്ത് 'ഹിന്ദുസ്ഥാനി', 'ഗോസായിഭാഷ', 'പട്ടാണിഭാഷ', 'ദക്ഖിനി' തുടങ്ങിയ പേരുകളിലാണ് ഈ ഭാഷ കേരളത്തിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. പ്രധാനമായും പരദേശികളുമായുള്ള സംഭാഷണത്തിനും തീർഥയാത്രയ്ക്കും വ്യാപാരാവശ്യങ്ങൾക്കും രാജാക്കന്മാരുടെ കത്തിടപാടുകൾക്കും മറ്റും ഈ ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചുപോന്നു. 18, 19 നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ ചില അപൂർവ താളിയോല ഗ്രന്ഥങ്ങൾ കേരളീയർ ഈ ഭാഷ പഠിക്കുകയും പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നതെങ്ങനെ എന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഒടുവിൽ ബാസൽമിഷൽ തുടങ്ങിയ ചില ക്രിസ്ത്യൻ മിഷണറി സംഘടനകൾ ഹിന്ദുസ്ഥാനി പ്രചരിപ്പിക്കുകയും സ്കൂളുകളിൽ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഗാന്ധിജിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഹിന്ദീപ്രചാരണ പ്രസ്ഥാനം ആരംഭിച്ചതോടുകൂടി കേരളീയർ ഹിന്ദി ഭാഷ വ്യാപകമായി പഠിക്കാനും ഹിന്ദിയിൽ സാഹിത്യരചനകൾ നടത്താനും തുടങ്ങി. സ്വാതന്ത്യ്രാനന്തര കാലഘട്ടത്തിൽ ഹിന്ദീപഠന ഗവേഷണസാധ്യതകൾ വർദ്ധിച്ചുവന്നതോടൊപ്പം അനേകം ഹിന്ദി എഴുത്തുകാരും, വിവർത്തകരും കേരളത്തിൽ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തു. കാശീനാഗരീ പ്രചാരണിസഭ അടുത്തകാലത്തു പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഹിന്ദീ സാഹിത്യബൃഹച്ചരിത്രം (ഹിന്ദീ സാഹിത്യ കാ ബൃഹത് ഇതിഹാസ്) പതിനഞ്ചാം ഭാഗത്തിൽ ഒരദ്ധ്യായം തന്നെ കേരളീയ ഹിന്ദീസാഹിത്യത്തിനായി നീക്കിവച്ചിരിക്കുന്നത് രാഷ്ട്ര ഭാഷയ്ക്ക് കേരളീയർ നൽകിയ സംഭാവനകളുടെ ദേശീയ പ്രാധാന്യത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.
1918-ൽ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ഹിന്ദീപ്രചാരണം ആരംഭിച്ചകാലം മുതൽതന്നെ കേരളീയർ അതിൽ സജീവമായി പങ്കെടുക്കുകയും ഹിന്ദിയിൽ മൌലിക കൃതികൾ രചിക്കുന്നതിൽ താത്പര്യം പ്രദർശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുപോന്നു. 1923 മുതൽ മദ്രാസിൽനിന്നു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന 'ഹിന്ദീ പ്രചാരക്' എന്ന മാസിക കേരളീയരായ എഴുത്തുകാരുടെ അനേകം കവിതകളും കഥകളും ലേഖനങ്ങളും ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിനുശേഷം കേരളത്തിൽ നിന്ന് 'ഹിന്ദീ മിത്ര', 'ലൽക്കാർ', 'അരവിന്ദ്', 'വിശ്വഭാരതി', 'പ്രതാപ് രാഷ്ട്രവാണി', 'ആര്യകൈരളി', 'കേരളഭാരതി', 'സഹകാരി ഹിന്ദീപ്രചാരക്', 'ഭാവ് ഔർ രൂപ്', 'കേരള ജ്യോതി', 'ഗ്രന്ഥാലോകം' (ഹിന്ദീ വിഭാഗം), 'സാഹിത്യമണ്ഡൽ പത്രിക' തുടങ്ങിയ മാസികകളും 'യുഗപ്രഭാത്' എന്ന സചിത്രഹിന്ദീ ദ്വൈവാരികയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയുണ്ടായി. 1930-കളിൽ ഗാന്ധിയൻ പ്രേരണ ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് മാതൃഭൂമി വാരിക ഹിന്ദീ വിഭാഗം ആരംഭിച്ചു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതും ഐതിഹാസികമായ ഒരു ചുവടുവയ്പായിരുന്നു. ഈ മാസികകളിലും ഹിന്ദീപ്രദേശത്തുനിന്നു പുറപ്പെടുന്ന മറ്റനേകം ആനുകാലിക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലും കേരളീയർ തങ്ങളുടെ അനേകം മൗലിക കൃതികളും വിവർത്തനങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു ഹിന്ദീസാഹിത്യത്തെ പരിപോഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണത ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പല കവിതകളും ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിദേവി, ഭാരതീദേവി, ടി.കെ. ഗോവിന്ദ് തലശ്ശേരി, വിമൽ കേരളീയ് തുടങ്ങിയവർ ഹിന്ദീപ്രചാരക് എന്ന മാസികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. സ്വാതന്ത്യ്രത്തിനു ശേഷം ദേവ് കേരളീയ്, പി. നാരായണൻ 'നരൻ', വാസുദേവൻപിള്ള 'ദക്ഷിണണി, പി.വി. വിജയൻ, ചന്ദ്രശേഖരൻ നായർ തുടങ്ങിയവർ ഹിന്ദിയിൽ നിരവധി മൗലിക കവിതകൾ എഴുതി.
നാടകരംഗത്ത് എൻ. ചന്ദ്രശേഖരൻനായർ, ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയമ്മ, കെ. നാരായണൻ മുതലായവരുടെ സംഭാവനകൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്. കെ. നാരായണൻ, എൻ. ചന്ദ്രശേഖരൻ നായർ, എൻ. രാമൻ നായർ തുടങ്ങിയവരുടെ കഥാസമാഹാരങ്ങളും ഹിന്ദിയിൽ പ്രസിദ്ധീകൃതമായിട്ടുണ്ട്. ഗോവിന്ദഷേണായിയുടെ ഹാസ്യലേഖന സമാഹാരങ്ങൾ ഹിന്ദീസാഹിത്യത്തിനു കേരളീയരിൽ നിന്നു ലഭിച്ചിട്ടുള്ള വിശിഷ്ടമായ സംഭാവനയാണ്. രണ്ടു കഥാസമാഹാരങ്ങളും (ആഗേ കോൻ ഹവാൽ, മിസ്റ്റിക് സാഹബ് കാ കുത്താ) ഒരു ലഘു നോവലും (കിഞ്ചിത് ശേഷ്) ഇദ്ദേഹം ഹിന്ദിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിരൂപണരംഗത്ത്, വിശേഷിച്ച് മലയാളസാഹിത്യത്തെ ഹിന്ദി വായനക്കാർക്കു പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യത്തിൽ കെ. ഭാസ്കരൻ നായർ, എൻ. വെങ്കടേശ്വരൻ, വിശ്വനാഥയ്യർ, രത്നമയീദേവി ദീക്ഷിത്, എൻ.വി. കൃഷ്ണവാരിയർ, സി.ആർ. നാണപ്പ, കെ. രവിവർമ്മ, വെള്ളായണി അർജുനൻ, രാമചന്ദ്രദേവ് തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാരുടെ ഗവേഷണ പ്രബന്ധങ്ങളും മറ്റു സംഭാവനകളും പ്രത്യേകം പരാമർശമർഹിക്കുന്നു.
കേരളത്തിലെ ഹിന്ദീലേഖകരുടെ കൂട്ടത്തിൽ കെ. വാസുദേവൻപിള്ള 'ദക്ഷിണണി, പി.കെ. കേശവൻ നായർ, പി.ജി. വാസുദേവ്. എൻ.പി. കുട്ടൻപിള്ള തുടങ്ങിയവരുടെ സംഭാവനകളും പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധേയമാണ്. വിശ്വനാഥയ്യരുടെ ഗദ്യലേഖനങ്ങളും, ജി. ഗോപിനാഥന്റെ വിവർത്തന പഠനങ്ങളും ഡയറിക്കുറിപ്പുകളും, 'ആർസു'വിന്റെ പ്രശസ്ത സാഹിത്യകാരന്മാരുമായുള്ള അഭിമുഖങ്ങളും; ഡോ. വെള്ളായണി അർജുനൻ, കുന്നുകുഴി കൃഷ്ണൻകുട്ടി, പി.ജി. വാസുദേവ് തുടങ്ങിയവരുടെ ബാലസാഹിത്യ കൃതികളും, പദ്മിനിമേനോന്റെ ഓർമക്കുറിപ്പുകളും, ടി.എൻ. വിശ്വൻ, അരവിന്ദാക്ഷൻ, എൻ. രവീന്ദ്രനാഥ് തുടങ്ങിയവരുടെ വിവിധ വിഷയങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള ലേഖനങ്ങളും ഹിന്ദീസാഹിത്യരംഗത്ത് കേരളീയർക്കു ഉറച്ചുനില്ക്കാൻ കഴിയുമെന്നു കാണിക്കുന്ന നൂതനവാഗ്ദാനങ്ങളാണ്. കെ. ഭാസ്കരൻ നായർ (ഹിന്ദിയിലേയും മലയാളത്തിലേയും കൃഷ്ണഭക്തിസാഹിത്യം), വിശ്വനാഥയ്യർ (ഹിന്ദിയിലേയും മലയാളത്തിലേയും ആധുനിക കവിത), എൻ. ചന്ദ്രശേഖരൻ നായർ(സുമിത്രാ നന്ദൻ പന്തിന്റെയും ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പിന്റെയും സിംബലിസം), എൻ. രാമൻ നായർ (ഹിന്ദിയിലേയും മലയാളത്തിലേയും കവിതയിൽ വാത്സല്യരസം), എം. ജോർജ് (തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛനും തുളസീദാസും), കെ.എസ്. മണി (മൈഥിലീശരൺ ഗുപ്തയും വള്ളത്തോളും), വെള്ളായണി അർജുൻ (ശ. ഹിന്ദിയിലേയും മലയാളത്തിലേയും സമാനപദങ്ങളുടെ ഭാഷാശാസ്ത്രപരമായ പഠനം, ശശ. ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഭാഷകളിലെ ഹിന്ദീശബ്ദപ്രഭാവം), ജി. ഗോപിനാഥൻ (ഹിന്ദിസാഹിത്യത്തിനു കേരളത്തിന്റെ സംഭാവന) എന്നീ പണ്ഡിതന്മാരുടെ ഗവേഷണപ്രബന്ധങ്ങളും അവരുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ നിരവധി ഗവേഷണവിദ്യാർഥികൾ തയ്യാറാക്കിയിട്ടുള്ളതും തയ്യാറാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ ഗവേഷണഗ്രന്ഥങ്ങളും ഹിന്ദീഭാഷയ്ക്കും സാഹിത്യത്തിനുമുള്ള കേരളത്തിന്റെ കനപ്പെട്ട സംഭാവനകളാണ്.
മലയാള-ഹിന്ദീസാഹിത്യധാരകളെ കൂട്ടിയിണക്കുവാൻ പല പരിശ്രമങ്ങളും നടന്നിട്ടുണ്ട്. പി.കെ. കേശവൻ നായർ, അഭയദേവ് തുടങ്ങിയവർ ഹിന്ദി-മലയാളകോശനിർമാണരംഗത്തും രവിവർമ, ലക്ഷ്മൺശാസ്ത്രി, കെ.ജി. ബാലകൃഷ്ണപിള്ള തുടങ്ങിയവർ ഹിന്ദീപത്രപ്രവർത്തനരംഗത്തും അനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുള്ള സേവനങ്ങൾ വിലപ്പെട്ടവ തന്നെയാണ്.
മലയാളകൃതികളുടെ ഹിന്ദീവിവർത്തനങ്ങൾ. മലയാളകൃതികളുടെ ഹിന്ദിയിലേക്കുള്ള വിവർത്തനമാണ് ഹിന്ദിക്ക് കേരളം നല്കിയ കനത്ത സംഭാവന. എഴുത്തച്ഛൻ, കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ, കുമാരനാശാൻ, ഉള്ളൂർ, വള്ളത്തോൾ, ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പ,് ബാലാമണിയമ്മ, എം.പി. അപ്പൻ മുതലായവരുടെ കവിതകളും; തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ള, കേശവദേവ്, ഉറൂബ് (പി.സി. കുട്ടിക്കൃഷ്ണൻ), എം.ടി. വാസുദേവൻ നായർ, മലയാറ്റൂർ രാമകൃഷ്ണൻ, പാറപ്പുറത്ത് (കെ.ഇ. മത്തായി), ബഷീർ, പൊറ്റെക്കാട്ട് തുടങ്ങിയവരുടെ നോവലുകളും; എൻ. കൃഷ്ണപിള്ള, തോപ്പിൽ ഭാസി, സി.ജെ.തോമസ്, ജി. ശങ്കരപ്പിള്ള, കാവാലം നാരായണപ്പണിക്കർ തുടങ്ങിയവരുടെ നാടകങ്ങളും; മുകുന്ദൻ, കാക്കനാടൻ, എം.ടി. വാസുദേവൻ നായർ, വത്സല, പുനത്തിൽ കുഞ്ഞബ്ദുള്ള തുടങ്ങിയവരുടെ കഥകളും ഇതിനകം ഹിന്ദിയിൽ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. സുധാംശുചതുർവേദി, ജി.എൻ. പിള്ള, വിശ്വനാഥയ്യർ, ചാത്തുക്കുട്ടി, ഭാസ്കരവർമ്മ, വി.ഡി. കൃഷ്ണൻ നമ്പ്യാർ, പി.ജി. വാസുദേവ്, ഹർഷവർധൻ, അഭയദേവ്, ലക്ഷ്മൺ ശാസ്ത്രി, ശ്രീധരമേനോൻ, ജി. ഗോപിനാഥൻ, പി.കെ. വേണു, എം.എസ്. വിശ്വംഭരൻ, നന്ദിയോടു രാമചന്ദ്രൻ, ആർസു തുടങ്ങിയവരുടെ സംഭാവന വിവർത്തനരംഗത്താണ്.
വെണ്ണിക്കുളം ഗോപാലക്കുറുപ്പ്, ദിവാകരൻ പോറ്റി മുതലായവർ ഹിന്ദിയിൽ നിന്നും മലയാളത്തിലേക്ക് തുളസീദാസരാമായണം, പ്രേംചന്ദിന്റെ കൃതികൾ തുടങ്ങിയവ തർജുമ ചെയ്തു ഹിന്ദീമലയാളസാഹിത്യങ്ങളെ സമന്വയിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവരാണ്.
ദക്ഷിണഭാരത ഹിന്ദീ പ്രചാരസഭയും കേരള ഹിന്ദീ പ്രചാരസഭയുമാണ് കേരളത്തിൽ ഹിന്ദി പ്രചാരണരംഗത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്ന സംഘടനകൾ. ഈ സംഘടനകൾ വിദ്യാർഥികൾക്കായി വിവിധ കോഴ്സുകൾ നടത്തിവരുന്നു. ഹിന്ദിയുടെ പ്രചരണാർഥം ദക്ഷിണ ഭാരത് ഹിന്ദീ പ്രചാരസഭ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവരുന്ന പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളാണ് ഹിന്ദി പ്രചാർ സമാചാർ, ദക്ഷിണ ഭാരത് എന്നിവ. കേരൾ ജ്യോതിയാണ് കേരള ഹിന്ദി പ്രചാരസഭയുടെ പ്രസിദ്ധീകരണം.
ഹിന്ദുസ്ഥാനി
കേരളത്തിൽ പ്രവേശിച്ച 'ഹിന്ദുസ്ഥാനി' അഥവാ 'തുലുക്കഭാഷ' സംസാരിക്കുന്ന തുലുക്കൻ പടയെപ്പറ്റി ഉണ്ണുനീലിസന്ദേശം തുടങ്ങിയ കാവ്യങ്ങളിൽ പരാമർശമുണ്ട്. കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാരുടെ 'സ്യമന്തകം' തുള്ളലിലാകട്ടെ 'ഗോസായി' മാരുടെ ഹിന്ദി സംഭാഷണരീതി കവിതയിൽത്തന്നെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. 'തുമാരാ മുൽക്കു കോൻ മുൽക്കു, ഹമാരാ മുൽക്കു കാശി മുൽക്കു' തുടങ്ങിയ വരികൾ കേരളത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ ഹിന്ദീകാവ്യാംശമാണെന്നു പറയാം.
ചില കോശഗ്രന്ഥങ്ങൾ. ഏകദേശം നമ്പ്യാരുടെ കാലത്തിനടുത്ത് താളിയോലയിൽ എഴുതപ്പെട്ട അജ്ഞാതകർതൃകങ്ങളായ രണ്ടു ഹിന്ദുസ്ഥാനീ മലയാളകോശങ്ങൾ തിരുവനന്തപുരം ഹസ്തലിഖിത ഗ്രന്ഥശാലയിൽ കാണാം. അമരകോശത്തിന്റെയും ഹിന്ദിയിലെ പ്രാചീന നാമകോശങ്ങളുടെയും മാതൃകയിലുള്ള ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ (തിരുവനന്തപുരം ഹസ്തലിഖിതഗ്രന്ഥശാല ഗ്രന്ഥസംഖ്യ 6079, 22504 അ) മലയാളികൾ മുൻകാലങ്ങളിൽ ശാസ്ത്രീയമായ രീതിയിൽത്തന്നെ ഹിന്ദി പഠിച്ചിരുന്നു എന്നതിനു പ്രകടമായ തെളിവുകളായി നിലകൊള്ളുന്നു. രണ്ടുകോശങ്ങളിലും പൂർവാർദ്ധവും ഉത്തരാർധവുമുണ്ട്. പൂർവാർധത്തിൽ വ്യാകരണ രൂപങ്ങളും മലയാളത്തിൽ വിവരണവും അർഥവും കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ഉത്തരഭാഗത്തിലാകട്ടെ വാക്കുകളെ വർഗങ്ങളായി തിരിച്ച് അർഥം വിവരിച്ചിരിക്കയാണ്. ഇവയ്ക്ക് വർഗവിഭജനത്തിൽ ചില സാദൃശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും ഇവ രണ്ടും രണ്ടു വ്യത്യസ്ത കോശങ്ങൾ തന്നെയാണ്. ഇവയുടെ സാദൃശ്യത്തിനു കാരണം ഇവയ്ക്ക് മാതൃകയായി മറ്റേതെങ്കിലും ദക്ഖിനീ ഹിന്ദുസ്ഥാനികോശങ്ങൾ അന്നു ലഭ്യമായിരുന്നതായിരിക്കണം.
ഭാരതത്തിലെ ഭാഷകൾക്കു പ്രാധാന്യം നൽകിയ ബാസൽമിഷൻകാർ 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഒടുവിൽ ആധുനികരീതിയിലുള്ള ചില ഹിന്ദുസ്ഥാനി റീഡറുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. തോബിയാസ് സക്കറിയാസ് 1899-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഹിന്ദുസ്ഥാനി സ്വബോധിനി ബാസൽമിഷൻകാർ മലയാളമാധ്യമത്തിൽ ഹിന്ദി പഠിപ്പിക്കാനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു വ്യാകരണഗ്രന്ഥമാണ്. റവ. മാത്യു കുര്യൻ 1887-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഹിന്ദുസ്ഥാനി ഭാഷ എന്ന ഗ്രന്ഥവും പാശ്ചാത്യ മാതൃകയിലുള്ള ഹിന്ദുസ്ഥാനി-മലയാള വ്യാകരണഗ്രന്ഥമത്രേ. മലയാളത്തിലെ ആയുർവേദപദങ്ങൾക്ക് ഹിന്ദുസ്ഥാനിയിലും മറ്റു ഭാഷകളിലും പര്യായപദങ്ങൾ കൊടുക്കുന്ന തയ്യിൽ കുമാരൻ കൃഷ്ണന്റെ ആയുർവേദ-ഔഷധി നിഘണ്ടു (1902) ഹിന്ദുസ്ഥാനിയുടെ പ്രായോഗികതയെ കാണിക്കുന്ന മറ്റൊരു വിശിഷ്ടഗ്രന്ഥമാണ്.
ഹിന്ദുസ്ഥാനി ഗീതങ്ങൾ. ഹിന്ദീപ്രചാരണത്തിനു വളരെ മുമ്പുതന്നെ ഹിന്ദുസ്ഥാനീസംഗീതം ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വളരെയധികം പ്രചരിച്ചിരുന്നു. തഞ്ചാവൂരിലെ ഷാഹ്നജി, ശരഭോജി എന്നീ രാജാക്കന്മാർ ഹിന്ദുസ്ഥാനീ കൃതികൾ രചിച്ച ദാക്ഷിണാത്യരാണ്. ആ പാരമ്പര്യം പിന്തുടർന്ന് സ്വാതിതിരുനാൾ രാജാവും ഹിന്ദുസ്ഥാനീഗീതങ്ങൾ രചിച്ചു. ഇദ്ദേഹം രചിച്ച ഹിന്ദുസ്ഥാനീഗീതങ്ങളിൽ നാൽപതോളമേ ലഭിച്ചിട്ടുള്ളു. 1916-ൽ ചിദംബരവാധ്യാർ സമ്പാദനം ചെയ്ത സ്വാതിതിരുനാൾ സംഗീത കൃതികൾ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെയാണ് ഈ ഗീതങ്ങൾ വെളിച്ചം കണ്ടത്.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവദീപ്തങ്ങളായ വരികൾ ഹിന്ദീകവികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഇദ്ദേഹത്തിന് സമുന്നതമായ ഒരു സ്ഥാനം നേടിക്കൊടുക്കുന്നു. ഈ ഗീതങ്ങളിലെ രാഗപ്രയോഗങ്ങൾ സംഗീതത്തിന് ഇദ്ദേഹം നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവനകളാണ്.
ഉർദു
ഉർദു മാതൃഭാഷയായുപയോഗിക്കുന്ന 10 ലക്ഷത്തോളം ജനങ്ങൾ കേരളത്തിലുള്ളതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. പതിനാറും പതിനേഴും നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുതൽ തന്നെ ഉർദുഭാഷ കേരളത്തിൽ പ്രചരിരുന്നതായി കരുതുന്നു. പോർട്ടുഗീസുകാർ ചാലിയംകോട്ട ആക്രമിച്ചപ്പോൾ സാമൂതിരിയെ സഹായിക്കാൻ ബിജപ്പൂർ സുൽത്താൻ അയച്ച സൈനികരിൽ പലരും യുദ്ധാനന്തരം ഇവിടെത്തന്നെ സ്ഥിരതാമസമാക്കി. അതുപോലെ, ടിപ്പുവിന്റെ ഭരണകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേനാംഗങ്ങളിലും ഉദ്യോഗസ്ഥവൃന്ദത്തിലുംപെട്ട അനേകം പേർ തിരിച്ചുപോകാതെ ഇവിടെത്തന്നെ വാസമുറപ്പിച്ചു. 1789-ൽ ടിപ്പുസുൽത്താൻ തൃശൂരിൽ ആഗതനായത് 30,000 പേരടങ്ങുന്ന കാലാൾ സേനയോടും 5,000 കുതിരപ്പടയാളികളോടുംകൂടിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണപരമായ ഉത്തരവുകൾ (ഫർമാനകൾ) എല്ലാം ഉർദുവിലായിരുന്നു. പിന്നീടു മലബാർ ബോംബേ പ്രവിശ്യയുടെ ഭാഗമായിത്തീർന്നപ്പോൾ ഉർദുവിനു ഇവിടെ പ്രത്യേകമായ ഒരു ഉത്തേജനം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു. കർണാട്ടിക് യുദ്ധകാലങ്ങളിൽ പൂർവതീരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇവിടെ എത്തിയ അഭയാർഥികളിൽ ധാരാളമാളുകളുടെ മാതൃഭാഷ ഉർദുവായിരുന്നു. കേരളവും ഇന്ത്യയിലെ ഇതരസംസ്ഥാനങ്ങളും തമ്മിൽ നിലനിന്നിരുന്ന വ്യാപാരബന്ധങ്ങൾ ഈ ഭാഷയുടെ വിനിമയ വൃത്തങ്ങളെ വിപുലീകരിക്കാനേ സഹായിച്ചിട്ടുള്ളു.
ഉർദുവിദ്യാഭ്യാസം. സംസാരഭാഷയെന്ന നിലയിൽ കേരളത്തിൽ ഉർദുവിനു സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠ ലഭിച്ചുതുടങ്ങിയതോടെ ഉർദുപഠനകേന്ദ്രങ്ങൾ സ്ഥാപിതമായി. മുൻഷി മഹല്ലകളെന്നറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഗുരുകുല പാഠശാലകൾ കണ്ണൂർ, തലശ്ശേരി, കോഴിക്കോട് മുതലായ പലയിടങ്ങളിലും നിലവിൽ വന്നു. ബ്രിട്ടിഷ് ഭരണകാലത്ത് വിദ്യാഭ്യാസവകുപ്പ് രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ കേരളത്തിലെ വിദ്യലയങ്ങളിൽ ഉർദുപഠനത്തിനു കാര്യമായ പരിഗണന നല്കിയില്ല. എങ്കിലും പില്ക്കാലത്ത് ചില ഹൈസ്കൂളിലും ചില കോളേജുകളിലും ഉർദു പാഠ്യവിഷയമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി. ഉർദുപഠനകേന്ദ്രങ്ങളിൽ ലോവർ, ഹയർ എന്നിങ്ങനെ രണ്ടുവിധം പരീക്ഷകൾ നടത്തിവരുന്നു. 1975 മുതൽ തിരുവനന്തപുരം കേന്ദ്രീയവിദ്യാലയത്തിലും എറണാകുളം, കോഴിക്കോട്, കണ്ണൂർ, മലപ്പുറം എന്നിവിടങ്ങളിലെ ഗവണ്മെന്റ് ഹൈസ്കൂളുകളിലും ഹയർ പരീക്ഷ നടത്തിവരുന്നു. ഉപ്പള (കാസർകോട്) യിൽ ഉർദു മാതൃഭാഷക്കാർ ധാരാളമുള്ളതുകൊണ്ട് അവിടെ ഉർദു മാധ്യമത്തിൽത്തന്നെ ശിക്ഷണം നല്കുന്ന വിദ്യാലയങ്ങളുണ്ട്.
സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം ആദ്യദശകങ്ങളിൽ കേരളത്തിലെ വിരലിലെണ്ണാവുന്ന സ്കൂളുകളിൽ മാത്രമേ ഉർദു അധ്യയനം നടത്തിയിരുന്നുള്ളൂ. 1970-കളിൽ ഉർദു പ്രചാർസഭ, ഉർദു പ്രചാർ സമിതി, അർജുമാൻ തരാഖി ഇഷ തുടങ്ങിയ സംഘടനകൾ രൂപീകൃതമായതോടെ കേരളത്തിലെ ഉർദു പഠനത്തിനും വ്യാപനത്തിനും കരുത്ത് വർധിച്ചു. 2011-ലെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം ഉർദു പ്രഥമഭാഷയായി പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു എൽ.പി. സ്കൂൾ മാത്രമാണ് കേരളത്തിലുള്ളത്. 1261 യു.പി. സ്കൂളുകളിലും 377 ഹൈസ്കൂളുകളിലും ഉർദു അഭ്യസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. മലപ്പുറം ഗവൺമെന്റ് കോളജ്, കണ്ണൂർ സർ സയ്യദ് കോളജ്, കാലിക്കറ്റ് സർവകലാശാല, കണ്ണൂർ സർവകലാശാല എന്നിവിടങ്ങളിൽ ഉർദു ബിരുദ കോഴ്സുകളുണ്ട്. ശ്രീശങ്കരാചാര്യ സംസ്കൃത സർവകലാശാലയിലും കാലിക്കറ്റ് സർവകലാശാലയിലും ഉർദു ബിരുദാനന്തര ബിരുദ കോഴ്സുകളും നടത്തിവരുന്നു. ഇതിനുപുറമെ പല സംഘടനകളുടെയും ആഭിമുഖ്യത്തിൽ ഉർദു ഡിപ്ലോമ കോഴ്സുകളും നടത്തിവരുന്നു.
സാഹിത്യരംഗം. മലപ്പുറം ഗവണ്മെന്റ് ഹൈസ്കൂളിലെ ഉർദു അധ്യാപകനായ ഗുലാം സർവർ രചിച്ച അർമഗാന കേരള (പ്രബുദ്ധ കേരളം) എന്ന കാവ്യകൃതിയാണ് ഉർദു സാഹിത്യത്തിനു ലഭിച്ച കേരളത്തിന്റെ പ്രഥമസംഭാവന. 32 കവിതകളുടെ സമാഹാരമായ ഈ കൃതി ഉത്തരേന്ത്യയിലെ സുപ്രസിദ്ധരായ പല ഉർദു പണ്ഡിതന്മാരടെയും പ്രശംസയ്ക്കു പാത്രീഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഭാരതീയ ഭാഷകളുടെ കുടുംബത്തിൽ ഏറ്റവുമടുത്ത ഇരട്ട സഹോദരികളാണ് ഹിന്ദിയും ഉർദുവും. വ്യാകരണത്തിലും ഘടനയിലും വളരെയധികം അടുപ്പവും സമാനതകളുമുള്ള ഈ ഭാഷകൾ പരസ്പരപൂരകങ്ങളാണെന്നു പറയുന്നതിൽ പിശകില്ല. സംസ്കൃതത്തിന്റെ അതിപ്രസരം ഹിന്ദിയിലും പേഴ്സ്യൻ, അറബിക് എന്നീ ഭാഷകളുടെ പ്രഭാവം ഉർദുവിലും പ്രകടമായി കാണാം.
(പ്രൊ. സെയ്ദ് മൊഹിദീൻ ഷാ)
കൊങ്കണി
ആലപ്പുഴ, ചേർത്തല, കൊച്ചി, കാസർകോട്, നീലശ്വരം എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്ന ഗൌഡസാരസ്വത ബ്രാഹ്മണരുടെയും അവരുടെ പാർശ്വവർത്തികളുടെയും മാതൃഭാഷയാണ് കൊങ്കണി. കൊങ്കണദേശത്തിലെ സംസാരഭാഷയാണിത്. മറാഠി, ഗുജറാത്തി മുതലായ ഭാഷകളുമായി ഇതിനു ബന്ധമുണ്ടെങ്കിലും ഇത് ഒരു സ്വതന്ത്രഭാഷതന്നെയാണെന്നു ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ഈ അടുത്ത കാലത്തായി കൊങ്കണിഭാഷയുടെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും വളർച്ചയ്ക്കും പ്രചാരത്തിനുമായി കൊച്ചിയിൽ കൊങ്കണി ഭാഷാപ്രചാരസഭ സ്ഥാപിതമായിട്ടുണ്ട്. കേന്ദ്രസാഹിത്യ അക്കാദമി കൊങ്കണിയെ അംഗീകരിച്ച് ഉത്തമ കൊങ്കണി സാഹിത്യകൃതികൾക്ക് അവാർഡ് നല്കിവരുന്നു. കേരളം കൊങ്കണിഭാഷയ്ക്കും സാഹിത്യത്തിനും അമൂല്യമായ സംഭാവനകൾ നല്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഗോകുലദാസ് പ്രഭുവിന്റെ പൃഥിവീനമഃ എന്നത് കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ കൊങ്കണി നോവലാണെന്നതും പ്രസ്താവ്യമാണ്. നോ. കൊങ്കണിഭാഷയും സാഹിത്യവും അറബിമലയാളം. അറബിലിപിയിൽ മലയാളഭാഷ എഴുതാൻ നടത്തിയ ശ്രമത്തിന്റെ ഫലമായാണ് അറബിമലയാളം. അനറിബികളെ അറബിഭാഷ പഠിപ്പിക്കാനുള്ള സംഘടിതമായ ഒരു ശ്രമം 682-ൽ ഹജ്ജാഇഇബ്നു യൂസഫ് എന്ന ഭരണാധികാരിയുടെ കാലത്തു നടത്തിയതായി പറയപ്പെടുന്നു. ചില അക്ഷരങ്ങൾക്കു ഒന്നോ അധികമോ പുള്ളി മുകളിലോ ചുവട്ടിലോ നല്കുകയും അകാരാദി സ്വരചിഹ്നങ്ങൾ ചേർക്കുകയുമായിരുന്നു ആ മാർഗം. അതൊന്നുകൂടി വിപുലീകരിച്ചാൽ ഇതര ഭാഷകൾക്കും അറബിലിപി ഉപയോഗപ്പെടുത്തി എല്ലാ സ്വരങ്ങളും സൂചിപ്പിക്കാമെന്നു മനസ്സിലാക്കി. അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിലാവണം അറബിമലയാളത്തിന്റെ ആരംഭം.
മാപ്പിളസാഹിത്യം (അറബിമലയാളം)
അറബിമലയാള ലിപിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടതും മുസ്ലീം മാപ്പിളമാർക്കിടയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനില്ക്കുന്നതുമായ കൃതികളുൾക്കൊള്ളുന്ന സാഹിത്യമാണ് മാപ്പിളസാഹിത്യം. ഇതിലെ ഭാഷയെ അറബിമലയാളമെന്നോ മാപ്പിള മലയാളമെന്നോ വിശേഷിപ്പിക്കാമെങ്കിലും ഇതും മലയാള സാഹിത്യം തന്നെ.
മതം, ചരിത്രം, ശാസ്ത്രം, കഥ, നിരൂപണം, നിഘണ്ടു എന്നിങ്ങനെ തരംതിരിക്കാവുന്ന അസംഖ്യം ശാഖകളിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന കൃതികളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ് ഈ സാഹിത്യശാഖ. കൊ. വ. 752-ൽ (786-ൽ എന്നും മതഭേദം) രചിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് ആമുഖമായി പറയുന്ന മൊഹിയദ്ദീൻ മാലയാണ് അറബിമലയാളത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ കൃതിയെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. ഹിജറ 1151-ൽ തീർത്തതാണ് കുഞ്ഞായൻ മുസലിയാരുടെ കൽമറൂഹ്. ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഇസ്ളാമിക വിഷയങ്ങൾ മാത്രമാണ് അറബിമലയാളകൃതികളിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്.
നേർച്ചപ്പാടുകളും മറ്റും. നബിമാരുടെയും അനുചരന്മാരുടെയും സിദ്ധന്മാരുടെയും ജീവിതകഥകളും അപദാനങ്ങളും ആണ് 'പദഹ' പാട്ടുകളുടെ പ്രതിപാദ്യം. ആത്മോപദേശപരമായ ഗാനങ്ങളെ 'അടിഉറുദി' കളെന്നു പറയുന്നു. പ്രവാചകന്റെയും മറ്റു വിശുദ്ധരുടെയും ജനനത്തെയും ജീവിതത്തെയും പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്ന ചൊല്ലുകൾതന്നെ മുന്നൂറിൽപ്പരം ഉണ്ടെന്നാണറിയുന്നത്. മൊഹിയദ്ദീൻമാല, രിഫായിൻ മാല, നഫീസത്ത് മാല തുടങ്ങിയവ എണ്ണമറ്റു നേർച്ചപ്പാടുകളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ്. ബദർ, ഉഹദ്, കർബല തുടങ്ങിയവ യുദ്ധേതിഹാസങ്ങളാണ്. അവയിലുള്ള നൂറുനൂറു ശീലുകൾ നിരണം കൃതികളുമായി അകന്ന ബന്ധമെങ്കിലുമുള്ളവയാണ്.' തുടരെ മദ്ദളവും മുരിടയൊട് മന്ദവ ഒറ്റകളും-ബന്ദയൊട് ദ്ദുടികൾ ഒപ്പുകളും കൈമണി ദുനികൻ താഗികളാൽ' (ബദർ) എന്നു തുടങ്ങി മൊയീൻകുട്ടി വൈദ്യരുടെ പടക്കോപ്പു വർണ്ണന ഇരവിക്കുട്ടിപ്പിള്ളപ്പാട്ടുകളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു. ബദറിലെ ദ്വന്ദ്വയുദ്ധ ചിത്രീകരണം കുഞ്ചൻനമ്പ്യാരുടെ ശ്രീകൃഷ്ണ ജാംബവന്മാരുടെ ഏറ്റുമുട്ടലിന്റെ മാതൃകയിലാണ് ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
സിദ്ധിയും സാധനയുമൊത്തിണങ്ങിയതെന്നു വിലയിരുത്തപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ബദറുൽമുനീർ പ്രേമകാവ്യമാണ്. അതിനെ പിൻപറ്റാൻ കരുത്തുള്ള കത്തുപാട്ടുകളും യാത്രാവിവരണങ്ങളും നിരവധിയുണ്ട്. മലയാളത്തിലെ കൊയ്ത്തുപാട്ടിനും ഞാറ്റുപാട്ടിനും പുള്ളുവൻപാട്ടിനും സമാന്തരമായും നിരണം കൃതികൾ, കുറത്തിപ്പാട്ട് തുടങ്ങിയവയുടെ അനുകരണങ്ങളായും മാപ്പിളപ്പാട്ടുകൾ ഉണ്ട്. ഐവർകളി, കോൽക്കളി, പരിചമുട്ടുകളി തുടങ്ങിയവയ്ക്കുപയോഗിക്കാവുന്ന പാട്ടുകൾ നിരവധിയാണ്.
മാപ്പിളപ്പാട്ടിലെ 'ഇശൽ' തമിഴിന്റെ 'ഇയലി' ൽ നിന്ന് ഉടലെടുത്ത പദമായി കണക്കാമെങ്കിലും ഇശലുകൾ (വൃത്തങ്ങൾ) ചേർത്തുനോക്കിയാൽ അവയ്ക്കു ദ്രാവിഡവൃത്തങ്ങളോടുള്ള ബന്ധം വ്യക്തമാകും. ഉദാഹരണമായി പുമയിനാർ, അകത്താർ, കരുളൻ, പോയിമടൻ, ചെന്നവനുമെന്നീ ഇശലുകൾ യഥാക്രമം വഞ്ചിപ്പാട്ട്, നരനായിങ്ങനെ, കുറത്തിപ്പാട്ട്, തുയിലുണർത്തുപാട്ട് എന്നിവയുടെ മാത്രാദികളിൽ ഒതുങ്ങിനില്ക്കുന്നവയാണ്. സന്ദേശകാവ്യങ്ങളെ പിൻപ്പറ്റിയാവണം മാപ്പിളമാരുടെ കത്തിടപാടുകൾ ഉത്ഭവിച്ചത്. പാട്ടിൽ കത്തെഴുതുന്നതും എഴുതിക്കുന്നതും ഒരുകാലത്ത് മാപ്പിളമാർക്കിടയിൽ പതിവായിരുന്നു. വേശ്യാലയങ്ങളും കാമകേളികളുമൊക്കെ ഉണ്ണിയച്ചീചരിതത്തിന്റെയും ഉണ്ണുനീലിസന്ദേശത്തിന്റെയും മാതൃകയിൽ അവയിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
'ഖല്ലാക്കിൽ വിധിയാലെ കഴിഞ്ഞ ജൂമ അഃരാവ്
കനിൽഞാനുമൈകളെ ഒരു കിനാവു അതിനാൽ
ബല്ലാരിക്കുടനെ ഞാൻ വരാം ഒട്ട വഴിയുണ്ടൊ
വല്ലികൾക്കവിടങ്ങളിൽ വരാൻ പാടുണ്ടോ'
എന്നന്വേഷിക്കുന്ന വിരഹിണിയായ മറിയക്കുട്ടിയുടെ കത്ത് ബല്ലാരി ജയിലിൽ കഴിയുന്ന ഭർത്താവിനയച്ചതാണ്. ഇതിന്റെ രചയിതാവായ പുലിക്കോട്ടിൽ ഹൈദർ വാമൊഴിയിലും വരമൊഴിയിലുമായി രണ്ടായിരത്തോളം പാട്ടുകൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.