cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
മണിച്ചോളം
പൊവേസീ കുടുംബത്തിൽ പെട്ട വിവിധ ഇനങ്ങളുള്ള ധാന്യചെടിയാണ് മണിച്ചോളം. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട അഞ്ചാമത്തെ ധാന്യവിളയാണിത്. 'ജോവാർ' (Sorghum bicolor) ഒരു പ്രധാന ഭക്ഷ്യവിളായാണ് നെല്ല് കഴിഞ്ഞാൽ ഇന്ത്യയിൽ ഏറ്റവുമധികം സ്ഥലത്ത് കൃഷിചെയ്യപ്പെടുന്ന ഭക്ഷ്യവിളയാണിത്. തെക്കേ ഇന്ത്യയിലെയും മധ്യഇന്ത്യയിലെയും വരണ്ട പ്രദേശങ്ങളിലെ പ്രധാന ഭക്ഷ്യധാന്യമാണിത്. ഉമി കളഞ്ഞ് അരി പോലെതന്നെ വേവിച്ച് കഴിക്കാം. അരി പോലെ പൊടിച്ച് പലഹാരങ്ങളുണ്ടാക്കാനും ഉപയോഗിക്കുന്നു. ചിലയിനങ്ങൾ മലര് ഉണ്ടാക്കാനും കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ആഹാരങ്ങളുണ്ടാക്കാനും ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. പച്ചയും ഉണങ്ങിയതുമായ ചെടിത്തണ്ടുകൾ മുറിച്ച് കന്നുകാലികൾക്ക് ഭക്ഷണമായി നല്കുന്നു. മിതമായി മഴ ലഭിക്കുന്നയിടങ്ങളിലാണ് ജോവാർ നന്നായി വളരുന്നത്. വിതച്ചു കഴിഞ്ഞ് കൊയ്യുന്ന കാലം വരെ ഏതാണ്ട് 20-40 സെ.മീ. മഴ ഇതിന്റെ കൃഷിക്ക് അനിവാര്യമാണ്. തുടർച്ചയായുള്ള മഴയും വരൾച്ചയും വിളയ്ക്ക് ദോഷകരമാണ്. സമതലങ്ങളിൽ തഴച്ചുവളരുന്ന ജോവാർ ഏതാണ്ട് ആയിരം മീറ്റർ വരെ ഉയരമുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലും കൃഷിചെയ്യപ്പെടുന്നു. കളിമണ്ണു നിറഞ്ഞ പശിമരാശി മണ്ണാണ് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമെങ്കിലും കറുത്ത പരുത്തിക്കരിമണ്ണിലും ഇത് വളരും.
കൃഷി രീതി
വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ തുവരപ്പയറിനോടൊപ്പം ജോവാറും കൃഷിചെയ്തുവരുന്നു. മണ്ണ് ഉഴുത് കട്ടയുടച്ച് അടിവളവും ചേർത്താണ് വിത്തുവിതയ്ക്കുന്നത്. 4-5 മാസം കൊണ്ട് മൂപ്പെത്തുന്ന വിളയെ പക്ഷിശല്യത്തിൽനിന്നു രക്ഷിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. വിളവെടുക്കുമ്പോൾ ആദ്യം കതിർക്കുലകൾ മാത്രമായി മുറിച്ചെടുക്കുന്നു; പിന്നീടാണ് ചെടിക്കുറ്റികൾ മുറിച്ചെടുക്കുന്നത്. മെതിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് വലിപ്പവും നിറവുമുള്ള മെച്ചമായ കതിർക്കുലകൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത് വിത്തിന് സൂക്ഷിക്കുകയാണ് പതിവ്.
കാലികളെക്കൊണ്ട് നടത്തിച്ചാണ് കതിർക്കുലകൾ മെതിക്കുന്നത്. യന്ത്രമുപയോഗിച്ചും മെതിക്കാറുണ്ട്. ധാന്യം പാറ്റി വെയിലിലുണക്കി സൂക്ഷിക്കുന്നു. വയ്ക്കോലിന്റെ വിളവ് മറ്റുധാന്യവിളകളെ അപേക്ഷിച്ച് താരതമ്യേന കൂടുതലാണ്. നെല്ലിന്റെ വയ്ക്കോലിനെ അപേക്ഷിച്ച് സ്വാദും പോഷകാംശവും മണിച്ചോളത്തിൽനിന്നു ലഭിക്കുന്ന വയ്ക്കോലിന് കൂടുതലായുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കാലിത്തീറ്റയ്ക്കുവേണ്ടി മാത്രമായിട്ടും മണിച്ചോളം കൃഷിചെയ്തുവരുന്നു.
കാലിത്തീറ്റയ്ക്കുവേണ്ടി കൃഷിചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ സസ്യം പുഷ്പിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് കൊയ്തെടുക്കുന്നു. തീരെ ഇളം പ്രായത്തിൽ കൊയ്തെടുത്താൽ വിഷമയമുള്ള പ്രസ്സിക് ആസിഡ് ഇതിൽ ഉണ്ടാകാനിടയുണ്ട്. കാലിത്തീറ്റ പച്ചയായോ ഉണക്കിയോ ഉപയോഗിക്കുന്നു. അധികവും ഉണക്കി സൂക്ഷിച്ചുപയോഗിക്കുകയാണ് പതിവ്.
ധാന്യം നന്നായി വെയിലിലുണക്കി, പ്രാണിശല്യം ഒഴിവാക്കാനായി മൺപാത്രങ്ങളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു. ധാന്യനിരപ്പിനു മുകളിൽ രണ്ടിഞ്ച് കനത്തിൽ മണലിട്ട് പാത്രം മണ്ണും ചാണകവും കൂടി കൂട്ടി ചേർത്തടയ്ക്കണം.
വിത്തിന് ആവശ്യത്തിനുള്ളവ മരപ്പെട്ടികളിലോ ലോഹപ്പെട്ടികളിലോ സൂക്ഷിക്കാറാണ് പതിവ്. പ്രാണിശല്യം ഒഴിവാക്കാൻ നാഫ്തലീൻ ചേർക്കുന്നു. വിവിധ കാലാവസ്ഥയ്ക്കും മണ്ണിനും നേരത്തെയുള്ള വിതയ്ക്കും പ്രധാനവിളയ്ക്കും ഒക്കെ അനുയോജ്യമായ ഇനങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ട്. കാലിത്തീറ്റയ്ക്കു മാത്രം പറ്റിയ ഇനങ്ങളുമുണ്ട്.
അവലംബം
വർഗ്ഗം:ധാന്യങ്ങൾ വർഗ്ഗം:പുല്ലുകൾ വർഗ്ഗം:പൊവേസീ
നിശാപുഷ്പങ്ങൾ
രാത്രിയിൽ വിടരുന്ന പുഷ്പങ്ങളെ നിശാപുഷ്പങ്ങൾ എന്നു പറയുന്നു. പുഷ്പിതസസ്യവർഗത്തിലെ മിക്ക ചെടികളിലും പുഷ്പങ്ങൾ വിരിയുന്നത് പ്രഭാതത്തിലാണ്. ചിലതിൽ പകൽ മുഴുവനും മറ്റുചിലതിൽ ദിവസങ്ങളോളവും ഈ പുഷ്പങ്ങൾ വിടർന്നു നിൽക്കുന്നു. എന്നാൽ ചിലതരം സസ്യങ്ങളിലാകട്ടെ പൂവിരിയുന്നത് രാത്രിയിലാണ്. ഇവ നിശാപുഷ്പങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. നിശാറാണി (Cestrum nocturnum), മുല്ല (Jasminam sambae), പവിഴമുല്ല (Nyctanthes arbortristis), മുല്ലയുടെ മറ്റിനങ്ങളായ കുറുമൊഴി, പിച്ചി എന്നിവയും റംകൂൺ ക്രീപർ (Quisqualis indica), ചന്ദ്രപുഷ്പം (Ipomoea grandiflora) എന്നിവയും നിശാപുഷ്പികളാണ്.
പരപരാഗികൾ
സസ്യങ്ങളുടെ വംശവർധനവിന് പരാഗണം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. നിശാപുഷ്പങ്ങൾ എല്ലാം പരപരാഗികളാണ്. ചിത്രശലഭ കുടുംബത്തിലെ നിശാശലഭങ്ങളാണ് പരാഗണ ദൂതന്മാർ. നിശാപുഷ്പങ്ങൾക്ക് പകൽ വിരിയുന്നവയിൽനിന്നും വിഭിന്നമായി പല പ്രത്യേകതകളുമുണ്ട്. നിശാശലഭങ്ങളെ ആകർഷിക്കാനുള്ള രൂക്ഷമായ ഗന്ധം, വലിപ്പം, വെള്ളനിറം, ശലഭത്തിന് ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കുന്ന പുഷ്പദളങ്ങളുടെ ഘടന, പൂവിനുള്ളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന തേൻ ഇവയൊക്കെ നിശാപുഷ്പങ്ങളുടെ പ്രത്യേകതകളത്രെ.
ചില നിശാപുഷ്പങ്ങൾ ഒറ്റയായതും വലിപ്പമുള്ളതും എണ്ണത്തിൽ കുറവുമായിരിക്കും. എന്നാൽ പൂവിന്റെ വലിപ്പം കുറവുള്ള സസ്യങ്ങളിൽ അതിന്റെ എണ്ണം കൂടിയിരിക്കും. വലിയ ഒറ്റപ്പൂവിന്റെ സ്ഥാനത്ത് പുഷ്പമഞ്ജരികളായിരിക്കും. പൂക്കൾ നിറംകുറഞ്ഞതോ ലോപിതമോ ആണെങ്കിൽ അതിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങൾ പുഷ്പദളങ്ങളെപ്പോലെ രൂപാന്തരപ്പെട്ട് ഷഡ്പദങ്ങളെ ആകർഷിക്കുന്നു.
സുഗന്ധവാഹികൾ
നിശാപുഷ്പങ്ങളെല്ലാം സുഗന്ധവാഹികളാണ്. വളരെ ദൂരെയുള്ള നിgശാശലഭങ്ങളെയും ആകർഷിക്കാൻ ഇതുസഹായിക്കുന്നു. നിറം പരാജയപ്പെടുന്നിടത്ത് ഗന്ധം വിജയിക്കുന്നു. നിശാപുഷ്പങ്ങളെല്ലാംതന്നെ വെളുത്തനിറമുള്ളതാണ്. ഇതും ഇരുട്ടിൽ ദൃശ്യത കൂട്ടാനുള്ള ഒരു ഉപാധിയത്രെ.
പ്രത്യേകതകൾ
നിശാപുഷ്പങ്ങളുടെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത, അവ തേൻ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ്. രാത്രിഞ്ചരരായ നിശാശലഭങ്ങളുടെ പ്രധാന ആഹാരവും തേൻതന്നെ. പൂക്കളുടെ ഘടനയ്ക്കും പ്രത്യേകതകളുണ്ട്, നിശാശലഭത്തിന് ഇരിപ്പിടം ലഭിക്കുന്ന തരത്തിലാണ് പുഷ്പദളങ്ങളുടെ ഘടനയും വിന്യാസവും. ശലഭത്തിന്റെ നീണ്ടകുഴലുപോലെയുള്ള പ്രോബോസിസ് ഉപയോഗിച്ച് വലിച്ചെടുക്കാവുന്ന തരത്തിലാണ് തേൻ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്. തേൻ നുകരുമ്പോൾ പൂവിന്റെ കേസരങ്ങളും പൂമ്പൊടികളും ശലഭത്തിന്റെ ചിറകിലും മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലും ഉരസുന്നതരത്തിലാണ് അവയുടെ ഘടന. പൂമ്പൊടി എണ്ണത്തിൽ കുറവുണ്ടെങ്കിലും കാറ്റിൽ പറക്കാത്തതും ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതുമാണ്. തന്മൂലം, ശലഭം പൂമ്പൊടിയാൽ, അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെടുകയും മറ്റൊരു പൂവിൽ ഇതാവർത്തിക്കുമ്പോൾ പരപരാഗണം നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിനൊക്കെ യോജിച്ചവിധത്തിലായിരിക്കും നിശാശലഭത്തിന്റെ ശരീരഘടന. രാത്രിയിൽ കർമനിരതരാകുന്ന ശലഭങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നതും രാത്രിയിൽ വിടരുന്ന പൂക്കളിൽത്തന്നെ. ഇവയുടെ ചിറകുകൾ മങ്ങിയ നിറമുള്ളതും ചെറിയ ശൽക്കങ്ങളാൽ ആവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടതുമാണ്. പ്രോബോസിസ് നീണ്ടതും കൂർത്തതും കുഴലുപോലുള്ളതുമാകയാൽ തേൻവലിച്ചെടുക്കാൻ യോജിച്ചതുമായിരിക്കും.
നിശാഗന്ധി
thumb|250px|right|നിശാഗന്ധി പൂവ് thumb|250px|left|നിശഗന്ധിയുടെ പൂമൊട്ടും ഇലയും രാത്രിയിൽ പുഷ്പിക്കുന്ന സസ്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ് നിശാഗന്ധി. ഇത് അറിയപ്പെടുന്നതുതന്നെ രാത്രിയുടെ റാണി (Queen of the Night) എന്നാണ്. ശാസ്ത്രനാമം എപ്പിഫില്ലം ഓക്സിപെറ്റാലം (Epiplyllum oxypetalum). ഒരു ആരോഹി സസ്യമായ ഇതിന്റെ കാണ്ഡം ഋജുവും, ശാഖിതവുമാണ്. നീളമേറിയതും (30 സെ.മീ.) ദീർഘാഗ്രത്തോട് കൂടിയതുമായ ഇലകൾ യഥാർഥത്തിൽ സസ്യത്തിന്റെ ദ്വിതീയ കാണ്ഡങ്ങളാണ്. പരന്ന ഈ ഇലകളിൽ നിന്നാണ് പുഷ്പങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. ഒറ്റയായി ഉണ്ടാകുന്ന പുഷ്പങ്ങൾ വെളുത്ത നിറമുള്ളതും ആകർഷകങ്ങളുമാണ്. 30 സെ.മീ. വരെ നീളമുള്ള പുഷ്പങ്ങൾക്ക് കുഴലിന്റെ ആകൃതിയുള്ളതിനാൽ ഡച്ച്മാൻസ് പൈപ്പ് എന്ന പേരിലും ഇത് അറിയപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഏകദേശം 10 മി.മീ. നീളമുള്ള പർണകങ്ങൾക്ക് ഇളം പച്ചനിറമാണുള്ളത്. തവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള പുഷ്പാധാരത്തിന് 13-20 സെ.മീ. നീളം ഉണ്ടായിരിക്കും. പുഷ്പദളങ്ങളുടെ എണ്ണം വിദളങ്ങളുടേതിന് സമമായിരിക്കും. രണ്ടുനിര വിദളങ്ങളിൽ പുറമേയുള്ളതിന് പിങ്ക് കലർന്ന ചുവപ്പുനിറവും, അകത്തേതിന് വെളുത്തനിറവുമാണ്. പച്ചകലർന്ന വെളുത്തനിറമുള്ള കേസരങ്ങൾ നേർത്തതും ദുർബലവുമായിരിക്കും. 4 മി.മീ. കട്ടിയുള്ളതാണ് വർത്തിക. സന്ധ്യയോടെ വിരിയാൻ തുടങ്ങുന്ന പൂക്കൾ രാത്രി 10 മണിയോടുകൂടി പൂർണനിലയിലെത്തും. വളരെ വശ്യതയേറിയ സുഗന്ധമായിരിക്കും അപ്പോൾ ഇവയ്ക്ക്. ഒരു ചെടിയിൽ നാല് മുതൽ ആറ് വരെ പൂക്കൾ ഉണ്ടാകും. നേരം വെളുക്കുമ്പോഴേക്കും പൂക്കൾ വാടിയിരിക്കും.
പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ
വർഗ്ഗം:നിശാപുഷ്പങ്ങൾ
ബ്ലാത്തൂർ
കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ ഒരു ഗ്രാമമാണ്‌ ബ്ലാത്തൂർ. കണ്ണൂർ നഗരത്തിൽനിന്നും 37 കിലോ മീറ്റർ റോഡ് മാർഗ്ഗം കിഴക്കോട്ട് സഞ്ചരിച്ചാൽ ഇവിടെ എത്താം. കണ്ണൂരിൽ നിന്നും ചാലോട്, ഇരിക്കൂർ വഴിയും, തളിപ്പറമ്പ് നിന്നും ശ്രീകണ്ഠാപുരം വഴിയും, തലശ്ശേരിയിൽ നിന്നും അഞ്ചരക്കണ്ടി-ചാലോട് വഴിയും, ഏകദേശം ഒരേ ദൂരം സഞ്ചരിച്ചാൽ ബ്ലാത്തൂരിൽ എത്താം. ഏറ്റവും അടുത്ത പട്ടണം ഇരിക്കൂർ ആണ്‌. പടിയൂർ ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിൽ‌ ഉൾ‌പ്പെടുന്ന ഈ പ്രദേശം ഇരിട്ടി താലൂക്കിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. സമുദ്ര നിരപ്പിൽ നിന്നും169 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ പരന്നുകിടക്കുന്ന ഭൂപ്രദേശമാണ്. ബ്ലാത്തൂരും സമീപ സ്ഥലങ്ങളും പൊതുവെ ലാറ്ററൈറ്റ് എന്ന ചെങ്കല്ല് നിറഞ്ഞ പ്രദേശമാണ്.ചെങ്കല്ല് ഖനനത്തിന് ഇവിടം പ്രശസ്തമാണ്. മലബാറിലും കുടക് പ്രദേശത്തും കെട്ടിട ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ചെങ്കല്ല് ഏറ്റവും അധികം കൊണ്ടുപോകുന്നത് ഇവിടെ നിന്നാണ്. ഏകദേശം 700 ഹെക്ടർ പ്രദേശത്ത് ചെങ്കൽ ഖനനം നടക്കുന്നുണ്ട്.
ചരിത്രത്തിൽ
1946 ഡിസംബർ 30ന് നടന്ന കാവുമ്പായി കാർഷിക കലാപത്തിൽ ബ്ലാത്തൂരിൽ നിന്നുള്ളവർ പങ്കെടുത്തിരുന്നു. ബ്ലാത്തൂർ കൂടാതെ ചേറ്റുവട്ടി, തിരൂർ, കല്ല്യാട്, ഊരത്തൂർ എന്നീ ദേശങ്ങൾ കൂടി കല്ല്യാട് അംശത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.1962 -ൽ ശ്രീകണ്ഠാപുരം പുഴയ്ക്ക് പാലം വരുന്നതുവരെ തളിപ്പറമ്പിൽനിന്നും യാത്രാസൗകര്യം ഇല്ലായിരുന്നു. ബ്ലാത്തൂരിലേക്കുള്ള യാത്ര എളുപ്പമല്ലാത്തതിനാൽ കണ്ണൂർ ജില്ലയിൽ ബ്ലാ എന്നു പറയുമ്പോൾ ബ്ലാത്തൂരെത്തുമോ എന്ന ചൊല്ല് അനാവശ്യ തിടുക്കം കാട്ടുന്നവരെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. 1972 -ൽ ഇരിക്കൂർ പുഴയ്ക്ക് കുറുകെ പാലം വന്നതിനുശേഷം കണ്ണൂരുമായി റോഡുമാർഗ്ഗം വാഹനഗതാഗതം തുടങ്ങി.1952 -ൽ ഇരിക്കൂറിൽ ആരംഭിച്ച ധർമ്മാശുപത്രിയാണ് പഴയകാലത്ത് ചികിത്സക്കുണ്ടായിരുന്ന ഏക ആശ്രയം. കല്യാട് താഴത്ത് വീട് ജന്മിമാരായിരുന്നു ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ അധികാരി. വയലിൽ കുറച്ച് സ്ഥലം മാത്രം കരക്കാട്ടിടം നായനാരുടെ വക ആയിരുന്നു. ബക്കളം -കടമ്പേരി ക്ഷേത്രത്തിനു കീഴിലായിരുന്നു അതിന്റെ പാട്ടം പിരിച്ചിരുന്നത്.
പേരിനു പിന്നിൽ
'പ്ലാത്ത്' അല്ലെങ്കിൽ 'ഞാവൽ' മരങ്ങൾ സമൃദ്ധമായി വളർന്നിരുന്ന ഈ പ്രദേശത്തെ 'പ്ലാത്ത് ഊര് ' എന്നു വിളിച്ചിരുന്നത് പിന്നീട് പ്ലാത്തൂർ എന്നും ബ്ലാത്തൂർ എന്നും ആയി മാറി എന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. വേറൊരു വിശ്വാസം സംസ്കൃത ഭാഷയിൽ ദ്വാരം എന്നർത്ഥമുള്ള 'വില'ത്തിൽ നിന്നാണു 'വിലത്തൂരും' പിന്നീട് 'ബ്ലാത്തൂരും' ഉണ്ടായതെന്നാണ്. നാലുപുറവും ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന വയലിലെ വെള്ളം മഴക്കാലത്ത് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയിരുന്നത് കരുവാൽ ഓവ് എന്ന ദ്വാരത്തിലൂടെ ആയിരുന്നു.
ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രത്യേകതകൾ
ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി ഒരു പീഠഭൂമിയുടെ സ്വഭാവമാണ് ബ്ലാത്തൂരിന്. നാലു ഭാഗത്തുനിന്നും ഇവിടെ എത്താൻ കുത്തനെയുള്ള കയറ്റം കയറണം. മുകളിൽ എത്തിയാൽ പരന്നു കിടക്കുന്ന വയലാണ്. വയലിനു ചുറ്റും വീടുകൾ ഉണ്ട്. വടക്കെ ഇന്ത്യൻ ഗ്രാമങ്ങളുടെ രീതിയിൽ അടുത്തടുത്ത് വീടുകൾ ഇവിടെയുണ്ട്. മഴവെള്ളം മാത്രമാണു കൃഷിക്ക് ആശ്രയം. വയലിൽ കെട്ടികിടക്കുന്ന വെള്ളം തെക്കുഭാഗത്തുള്ള 'കരുവാൽ ഓവ്' വഴി കുറേ ദൂരം ഭൂമിക്കടിയിലൂടെ കുന്നിൻ ചെരിവിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി പിന്നീട് തോടായി ഇരിക്കൂർ പുഴയിൽ എത്തുന്നു. ഇത്തരം ഒരു സ്വാഭാവികചാൽ ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ബ്ലാത്തൂർ വയലിനുപകരം ഒരു തടാകം ആയിരുന്നു ഉണ്ടായിരിക്കുക. 6000 ഹെക്ടർ വിസ്താരത്തിൽ പരന്നുകിടക്കുന്ന ചെങ്കൽ പാറപ്പരപ്പുകളാണ് ഈ പ്രദേശത്തെജലസംഭരണിയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. 2000 മുതൽ ഈ പ്രദേശത്ത് നടക്കുന്ന വ്യാപകമായ ചെങ്കൽ ഖനനം വലിയ ജലക്ഷാമം ഈ പ്രദേശത്ത് ഉണ്ടാക്കാൻ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്. നിലവിൽ ഓരോ ദിവസവും ആയിരം ലോറി ചെങ്കല്ല് ഇവിടെനിന്ന് വടക്കൻ കേരളത്തിലും കർണാടകയിലെ കൂർഗ് പ്രദേശത്തേക്കുമായി കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ട്. അപൂർവ്വമായ നിരവധി സസ്യജാതികൾ ഈ പാറപ്പരപ്പുകളിലും പാറക്കുളങ്ങളിലും തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പലതും വംശനാശഭീഷണിയുടെ വക്കിൽ നിൽക്കുന്ന സസ്യങ്ങളാണ്. ഇവയൊക്കെയും എന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടാൻ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്.
ജൈവ വൈവിധ്യം
ബ്ലാത്തൂരും സമീപ പ്രദേശങ്ങളായ കല്യാട്, ഊരത്തൂർ എന്നീ പ്രദേശങ്ങളും ഒരു പീഠഭൂമിയുടെ സ്വഭാവം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ചെങ്കൽ പാറപ്പരപ്പുകളാണ് ഭൂരിഭാഗം സ്ഥലങ്ങളും. വടക്കെ മലബാറിലെ പ്രത്യേകതയായ ഇത്തരം ലാറ്ററൈറ്റ് പാറപ്പരപ്പുകൾ അപൂർവ്വ സസ്യ -ജന്തു വൈവിധ്യം കൊണ്ട് സമ്പന്നമാണ്. സീക്ക്, കേരള ശാസ്ത്ര സാഹിത്യ പരിഷത്ത്, വിക്കിപീഡിയ പ്രവർത്തകരുടെ കൂട്ടായ്മ - വർഷങ്ങളിൽ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളിലായി നടത്തിയ സർവേകളിൽ നിരവധി അപൂർവ്വ സസ്യങ്ങളും, ചിത്രശലഭങ്ങളും ഉഭയജീവികളും ഇവിടെ നിന്നു റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു.
ഒന്നാം ഘട്ട പഠനറിപ്പോർട്ട് സംഗ്രഹം, നവമ്പർ 2013
കേരളത്തിൽ ചെങ്കൽ കുന്നുകൾ കാണപ്പെടുന്നത് പ്രധാനമായും ഉത്തരകേരളത്തിലാണ്.മഞ്ചേശ്വരം മുതൽ മലപ്പുറം വരെ കണ്ണൂർ കാസർകോട് ജില്ലകളിലെ 16 നദികളിൽ ഷിറിയ, ചന്ദ്രഗിരി, കാര്യങ്കോട്, കുപ്പം, വളപട്ടണം പുഴകൾ ഒഴികെയുള്ള പുഴകളെല്ലാം ഉത്ഭവിക്കുന്നത് ഇടനാടൻ ചെങ്കൽക്കുന്നുകളിൽ നിന്നാണ്. മേൽ സൂചിപ്പിച്ച 5 പുഴകളേയും പോഷിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന നീർച്ചാലുകളുടെ പ്രഭവ കേന്ദ്രങ്ങളും ചെങ്കൽ കുന്നുകൾ തന്നെയാണ്. ഒരു കാലത്ത് നിത്യഹരിത സസ്യ സമൂഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ഇടനാടൻ കുന്നുകൾ മനുഷ്യന്റെ നിരന്തരമായ ഇടപെടൽ മൂലം മുൾപ്പെന്തകളും (scrub jungle) പുൽമേടുകളും ആയിത്തീർന്നു. മുങ്കാലങ്ങളിൽ കുന്നിൻപ്രദേശങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന കുറുക്കൻ (Indian Fox-Vulpus bengalensis) ഇന്ന് നാമാവശേഷമായിരിക്കുന്നു. ഇടനാടൻ ചെങ്കൽ കുന്നുകൾ ജൈവ വൈവിധ്യത്തിന്റെ കലവറകൾ എന്നതിലുപരി ശുദ്ധജലത്തിന്റെ അപാരസ്രോതസ്സുകളുമാണ്.ചെങ്കൽകുന്നുകളുടെ നാശം നമ്മുടെ നാടിനെ കടുത്ത ജലദൗർലഭ്യത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഉത്തര കേരളത്തിലെ നൂറുകണക്കിനു കുന്നുകൾ ഇല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞു. അവശേഷിക്കുന്ന കുന്നുകളും – ക്വാറി- മണ്ണെടുപ്പ് ഭീഷണിയിലുമാണ്. മാടായിപ്പാറ, കാനായി കുന്നുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾ ഇതിനകം പുറത്ത് വന്ന് കഴിഞ്ഞു.ഇടനാടൻ ചെങ്കൽ കുന്നുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ പഠനം നടത്തിയത് സീക്ക് (SEEK) ആയിരുന്നു. ഈ പഠനം പുസ്തകരൂപത്തിൽ ലഭ്യമാണ്.(ഇടനാടൻ ചെങ്കൽകുന്നുകൾ-ഒരു പാരിസ്ഥിതിക പഠനം)
ഇനിയും കൂടുതൽ നിരീക്ഷണ പഠനങ്ങൾ നടത്തേണ്ട ഒരു പ്രദേശമാണ് ബ്ലാത്തൂർ.എന്നാൽ മാത്രമേ ബ്ലാത്തൂരിന്റെ സമഗ്രമായ ജൈവവൈവിധ്യ സമ്പന്നത പൂർണ്ണമായും വെളിപ്പെടുകയുള്ളു.ഈ നാടിന്റെ ജലസംഭരണി എന്ന നിലയിലും ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രം എന്ന നിലയിലും ബ്ലാത്തൂറിന്റെയും അനുബന്ധപ്രദേശങ്ങളായ കല്ല്യാട് ഊരത്തൂർ എന്നിവിടങ്ങളിലേയും പാറപ്പരപ്പുകൾ സംരക്ഷിച്ചേ മതിയാവൂ.ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന അനിയന്ത്രിത ചെങ്കൽ ഖനനം കർശനമായി പരിമിതപ്പെടുത്തുകയും വിശാലമായതും സർക്കാർ അധീനതയിലുള്ളതുമായ പാറ ഭൂമികൾ സ്വകാര്യ വ്യക്തികൾ കൈയേറി ചെങ്കൽ പണകളാക്കുന്നത് തടയുകയും ചെയ്താൽ മാത്രമേ ഇത് സാദ്ധ്യമാവുകയുള്ളു. ഇതിനായി ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ വലിയ രീതിയിലുള്ള പ്രകൃതിഅവബോധം വളർന്നുവരേണ്ടതുണ്ട്. പൊതുവെ ചെങ്കൽ പാറകളെ വെറും തരിശു നിലങ്ങളായി മാത്രമാണ് പലരും കണക്കാക്കുന്നത്. ഈ ധാരണകൾ മാറ്റുന്നതിനായി ജനകീയമായ ഒരു ബോധവത്കരണം ആവശ്യമാണ്.സീക്ക്- കേരള ശാസ്ത്ര സാഹിത്യ പരിഷത്ത്, വിക്കിപീഡിയ പ്രവർത്തകർ ഉൾപ്പെടുന്ന സംഘമാണ് പ്രാഥമിക പഠനങ്ങൾ നടത്തിയത്. വി.സി.ബാലകൃഷ്ണൻ,പി.കെ.ഗിരീഷ്മോഹൻ, വിനയ രാജ്, വിജയകുമാർ ബ്ലാത്തൂർ തുടങ്ങിയവരാണ് സംഘത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്.
രണ്ടാം ഘട്ട പഠന റിപ്പോർട്ട് സംഗ്രഹം,ജൂലൈ,2014
ഉത്തരമലബാറിലെ ചെങ്കൽപ്പാറകളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തിന്റെ ഭാഗമയി സീക്കും,ശാസ്ത്രസാഹിത്യ പരിഷത്തും, വിക്കിപീഡിയ പ്രവർത്തകരും നടത്തുന്ന ബ്ലാത്തൂർ ജൈവവൈവിധ്യപഠനത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം ആരംഭിച്ചു. നേരത്തെ കണ്ടെത്തിയ 450 സപുഷ്പിസസ്യങ്ങൾക്കു പുറമെ 50 സസ്യങങൾ കൂടി ഇക്കഴിഞ്ഞ ദിവസം നടത്തിയ സർവേയിൽ കണ്ടെത്തി. ഹീമൊദൊരേസിയെ(Haemodoraceae) സസ്യകൂടും ബത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ഓഫിയൊപോഗോൻ ജനുസ്സിൽപ്പെട്ട ഒരു പുതിയ ഇനത്തെക്കൂടി പുതിയ സർവെയിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ഏഴുവർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ പൂക്കുന്ന പൂമാലക്കുറിഞ്ഞി(Strobilanthes integrifolius) എന്ന സ്ഥാനികസസ്യത്തേയും കണ്ടെത്തി. ഈ മേഖലയിൽ അപൂർവമായതും പശ്ചിമഘട്ടത്തിൽ മാത്രം കാണപ്പെടുന്നതുമായ (Endemic)കാട്ടുകിരിയാത്ത്(Andrographis atropurpurea),കാട്ടശോകം(Humboltia brunonis), തൻബെർജിയ മൈസൂറെൻസിസ്, തുടങ്ങിയ സസ്യങ്ങളെ കൂടി നിരീക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതാണു ഈ പ്രാവശ്യത്തെ സർവേയുടെ പ്രത്യേകത. കേരളത്തിൽ ചില സീസണിൽ മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറുള്ള നിലനീലി(Blue Pansy) ശലഭവും ഇവിടെ നിരീക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ഇതുവരെ നടത്തിയ പഠനത്തിൽ 500 ൽ പരം സപുഷ്പിസസ്യങ്ങൾ, 20 ൽ അധികം ഉഭയജീവികൾ, 40 ഇനം തുമ്പികൾ, 95 ഇനം ചിത്രശലഭങ്ങൾ, 60 ഓളം പക്ഷികൾ, 40 ഇനം ചിലന്തികൾ, 23 ഇനം ഉരഗങ്ങൾ, നൂറിൽപരം വ്യത്യസ്ത ഇനം മറ്റു ഷഡ്പദങ്ങൾ എന്നിവയെ നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. മഴയുടെ കുറവ് തവളകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ജീവജാലങ്ങളുടെ പ്രജനനത്തെ കാര്യമായി ബാധിച്ചതായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ഇനിയും കൂടുതൽ നിരീക്ഷണ പഠനങ്ങൾ നടത്തേണ്ട ഒരു പ്രദേശമാണ് ബ്ലാത്തൂർ. എന്നാൽ മാത്രമേ ബ്ലാത്തൂരിന്റെ സമഗ്രമായ ജൈവവൈവിധ്യ സമ്പന്നത പൂർണ്ണമായും വെളിപ്പെടുകയുള്ളു. ഈ നാടിന്റെ ജലസംഭരണി എന്ന നിലയിലും ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രം എന്ന നിലയിലും ബ്ലാത്തൂറിന്റെയും അനുബന്ധപ്രദേശങ്ങളായ കല്ല്യാട്, ഊരത്തൂർ എന്നിവിടങ്ങളിലേയും പാറപ്പരപ്പുകൾ സംരക്ഷിച്ചേ മതിയാവൂ. ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന അനിയന്ത്രിത ചെങ്കൽ ഖനനം കർശനമായി പരിമിതപ്പെടുത്തുകയും വിശാലമായതും സർക്കാർ അധീനതയിലുള്ളതുമായ പാറഭൂമികൾ സ്വകാര്യ വ്യക്തികൾ കൈയേറി ചെങ്കല്പ്പണകളാക്കുന്നത് തടയുകയും ചെയ്താൽ മാത്രമേ ഇത് സാദ്ധ്യമാവുകയുള്ളു. ഇതിനായി ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ വലിയ രീതിയിലുള്ള പ്രകൃതി അവബോധം വളർന്നുവരേണ്ടതുണ്ട്. ഇതിന്നായി പഞ്ചായത്തിന്റെയും റവന്യൂ അധികൃതരുടേയും ഇടപെടലുകൾ ആവശ്യമാണ് എന്ന് പഠനം കാണിക്കുന്നു. ജൈവവൈവിധ്യസമ്പന്നമായ ഈ പ്രദേശം ഒരു ചെങ്കൽപ്പാറജൈവവൈവിധ്യപൈതൃകപ്രദേശമായി(Laterite Biodiversity Heritage Site) മാറ്റണമെന്ന് പഠനസംഘം നിർദ്ദേശം നൽകുകയുണ്ടായി. ഒരുവർഷം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന പഠനത്തിന്റെ തുടർച്ചയായി ഓരോ മാസവും സർവേകളും പഠനക്കേമ്പുകളും നടത്തുന്നതാണു.പൊതുജനങ്ങൾക്കായുള്ള ബോധവൽക്കരണ ക്ലാസ്സുകളും നടത്തും. വി.സി.ബാലകൃഷ്ണൻ, പി.കെ.ഗിരീഷ്മോഹൻ, വിനയരാജ്. വി. ആർ, വിജയകുമാർ ബ്ലാത്തൂർ, ടി.എം.രജേന്ദ്രൻ, ഡോ.ദീപാചന്ദ്രൻ തുടങ്ങിയവരാണ് സംഘത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്.
കൃഷികൾ
നൂറേക്കർ വിസ്താരമുള്ള ബ്ലാത്തൂർ വയലിൽ പ്രധാനമായും ഒരു വിള മാത്രമായിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നത്. കുറച്ച് പ്രദേശത്ത് മാത്രം പുഞ്ചകൃഷി ചെയ്തിരുന്നു.കയമ,അയ്യാർ എട്ട്, ജയതുടങ്ങിയ ഇനം നെല് വിത്തുകളാണു ഇവിടെ കൃഷി ചെയ്തിരുന്നത്.വെള്ളരി,മത്തൻ,കുമ്പളം തുടങ്ങിയവ നട്ടിയായി കൃഷി ചെയ്യും .പ്രധാന പൊതു കുളങ്ങളായ പുതിയോട്ടും കുളം,പള്ളിക്കുളം,അമ്പലക്കുളം എന്നിവക്കടുത്ത് വയലിലാണു നാട്ടി നടുക. ഒരു വർഷത്തേക്ക് ആവശ്യമായ പച്ചക്കറികൾ ഇത്തരത്തിൽ കൃഷി ചെയ്യും. ഇവ വിൽക്കാറില്ലായിരുന്നു.വെള്ളരി, മത്തൻ തുടങ്ങിയവ വാഴനാരുകൊണ്ട് മെടഞ്ഞ് കെട്ടി ഉത്തരത്തിൽ തൂക്കി ഇടുക പതിവാണു.ഇപ്പോൾ പുതുതായി കുഴിച്ചിരിക്കുന്ന കുളങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളമുപയോഗിച്ച് വ്യാപകമായി വിൽപ്പനക്കായി കൃഷി നടത്തുന്നു. ബ്ലാത്തൂർ വയലിനു ചുറ്റുമുള്ള വീടുകൾക്ക് പുറകിൽ ആൾതാമസം ഇല്ലാത്ത വിശാലമായ കശുവണ്ടി കാടുകളാണു ഉണ്ടായിരുന്നത്. നിരവധി ഹെക്ടർ കശുവണ്ടി കൃഷി ഉണ്ടായിരുന്നു.ശാസ്ത്രീയമായ രീതിയിലുള്ള കൃഷി ആയിരുന്നില്ല. ഇതു കൂടാതെ കുരുമുളക്, മരച്ചീനി എന്നിവയും കൃഷി ചെയ്തിരുന്നു. ഇപ്പോൾ വലിയ തോതിൽ റബ്ബർ കൃഷിക്ക് വേണ്ടി കശുവണ്ടി തോട്ടങ്ങളും, കുരുമുളക് തോട്ടങ്ങളും വെട്ടി മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞു.മരച്ചീനി അപൂർവമായി മാത്രമേ കൃഷി ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. പഴയകാലത്ത് വറുതിസമയങ്ങളിൽ കേതക്ക എന്ന കാട്ടുകിഴങ്ങായിരുന്നു പ്രധാന ഭക്ഷണം
ബ്ലാത്തൂർ കർഷക സംഘം സമ്മേളനം
1939 ജനുവരി 18- ബ്ലാത്തൂർ വയലിൽ നടന്ന കാർഷിക സമ്മേളനത്തിൽ ചിറക്കൽ താലൂക്കില്പെട്ട പല സ്ഥലങ്ങളിൽനിന്നായി ഏഴായിരത്തോളം ആൾക്കാർ പങ്ക് എടുത്തു. പ്രസിദ്ധ സ്വാതന്ത്ര സമര സേനാനി  എൻ.ജി. രങ്ക,വിഷ്ണു ഭാരതീയൻ,  കേരളീയൻ,കെ.പി.ആർ. ഗോപാലൻ,പി.എം.ഗോപാലൻ,പാട്ടത്തിൽ പത്മനാഭൻ എന്നിവർ പങ്കുകൊണ്ടു.സമ്മേളനം അലങ്കോലപ്പെടുത്താൻ കല്ല്യാട് എശമാന്റെ ആൾക്കാർ ശ്രമിച്ചത്.
ബാങ്കിങ് സ്ഥാപനങ്ങൾ
കല്യാട് സർവീസ് സഹകരണ ബേങ്ക് സായാഹ്നശാഖ ബ്ലാത്തൂർ ടൗൺ
മൂത്തേടം ശ്രീ വേട്ടക്കൊരുമകൻ ക്ഷേത്രം
thumb|200px|ഇടത്|വേട്ടക്കരുമകൻ ക്ഷേത്രം ബ്ലാത്തൂർ വയലിന്റെ പടിഞ്ഞാറെക്കരയിൽ ഉള്ള ഈ അമ്പലത്തിന്റെ ഭരണം ബ്ലാത്തൂർ മൂത്തേടം വെൽഫേർ സൊസൈറ്റിയുടെ കീഴിലാണ്.അഞ്ച് കാരണവന്മാരും മൂന്നു അനന്തരവന്മാരും ചേർന്ന സമിതിയും ഉണ്ട്. ബ്ലാത്തൂരിലെ ഭഗവതിക്കോട്ടം ,പള്ള്യത്ത് ഭൈരവൻ കോട്ടം എന്നിവയുടെ ഭരണവും ഈ ക്ഷേത്രത്തിനു കീഴിലാണ്. വേട്ടക്കൊരുമകൻ, ഊർപ്പഴശ്ശി തെയ്യം എന്നീ തെയ്യങ്ങൾ മാത്രമാണിവിടെ കെട്ടിയാടിക്കുന്നത്.ധനു 21 നാണ് എല്ലാ വർഷവും കളിയാട്ടം നടക്കുന്നത് thumb|300px|ക്ഷേത്രക്കുളം ശുചിയാക്കൽ
നരസിംഹമൂർത്തി ക്ഷേത്രം
ബ്ലാത്തൂർ പടിഞ്ഞാറെ കരയിൽ പുതുതായി നരസിംഹമൂർത്തി ക്ഷേത്രം നിർമ്മാണം ആരംഭിച്ചു
താഴെപള്ളിയത്ത് ഭൈരവൻ കോട്ടം
thumb|200px|ഇടത്|പഴയ താഴെപള്ളിയത്ത് കോട്ടം തെക്കേ മൂലയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഈ കോട്ടത്ത് വലിയ തമ്പുരാട്ടി,ഭൈരവൻ,കരിയാത്തൻ,കൈക്കോളൻ,കരിവേടൻ എന്നീ തെയ്യങ്ങൾ കെട്ടിയാടിക്കപ്പെടുന്നു.ധനു 23 നാണിവിടെ കളിയാട്ടം
പുതിയോതി കോട്ടം
thumb|200px|ഇടത്|പുതിയ ഭഗവതി കോട്ടം വടക്കേ മൂലയിലായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ കാവിൽ പ്രധാന മൂർത്തി പുതിയ ഭഗവതിയാണ്.കകൂടാതെ വീരൻ,വീരാളി,എന്നീ തെയ്യങ്ങളും ഇവിടെ കെട്ടിയാടിക്കുന്നു.മകരം 13 തീയതിയിലാണ് ഇവിടെ കളിയാട്ടം
കെളമ്പത്ത് കുടുംബകോട്ടം
thumb|200px|ഇടത്|കെളമ്പത്ത് മാഞ്ഞാൾ ഭഗവതി തെയ്യം കെളമ്പത്ത് കുടുംബത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള വീട്ടിലെ സ്ഥാനത്ത് കെട്ടിയാടിക്കുന്ന പ്രധാന തെയ്യം മാഞ്ഞാൾ ഭഗവതിയാണ്
മഹാവിഷ്ണു ക്ഷേത്രം
പുരാതനമായ വിഷ്ണു ക്ഷേത്രം,
ജുമാ-അത്ത് പള്ളി
ബ്ലാത്തൂർ സ്കൂളിനു സമീപം
പൊട്ടൻ കോട്ടം
ബ്ലാത്തൂർ ടൗണിനടുത്തുള്ള കോട്ടം. പൊട്ടൻ,ഗുളികൻ,ശാസ്തപ്പൻ, വസൂരിമാല തുടങ്ങിയ തെയ്യങ്ങൾ കെട്ടിയാടിക്കുന്നു.
ടൌൺ പള്ളി (ബിലാൽ മസ്ജിദ്)
ബ്ലാത്തൂർ ടൗണിൽ ഉള്ള പള്ളി
മുയ്യേരി പൊട്ടൻസ്ഥാനം
കുറത്തി പൊട്ടൻ തുടങ്ങിയ തെയ്യങ്ങൾ ഇവിടെ കെട്ടിയാടിക്കുന്നു.
കാലിയാർകണ്ടി മുത്തപ്പൻ മടപ്പുര
ബ്ലാത്തൂർ കിഴക്കേക്കരയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന മുത്തപ്പൻ മടപ്പുര.
പ്രധാന തെയ്യങ്ങൾ
ബ്ലാത്തൂരിലെ വിവിധ കോട്ടങ്ങളിലും ദൈവസ്ഥാനങ്ങളിലുമായി എല്ലാ വർഷവും കെട്ടിയാടിക്കപ്പെടുന്ന പ്രധാന തെയ്യങ്ങൾ
മറ്റു പ്രത്യേകതകൾ
പോലീസ് ഗ്രാമം എന്ന പേരിലും ബ്ലാത്തൂർ അറിയപ്പെടുന്നു.കേരളത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പോലീസുകാരുള്ള ഗ്രാമമാണിത്. നാൽപ്പത്തിയഞ്ച് പേർ പോലീസ് സേനയിൽ സേവനം ചെയ്യുന്നു.എല്ലാവരും ബന്ധുക്കളും ആണെന്ന പ്രത്യേകതയും ഉണ്ട്.വളരെ കുറച്ച് അംഗസംഖ്യയുള്ള ഒരു കൊച്ചുപ്രദേശത്തുനിന്ന് ഇത്രയധികം പോലീസുകാർ ജോലി ചെയ്യുന്നത് കേരളത്തിൽ മറ്റെങ്ങുമില്ല.
സാമൂഹികാവസ്ഥ
മണിയാണി അല്ലെങ്കിൽ എരുമാൻ, യാദവ എന്ന ഹിന്ദു ജാതി വിഭാഗത്തിൽ പെട്ടവരാണു ബഹു ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും. തീയ്യർ, ആശാരി, കണിശൻ, കൊല്ലൻ, പുലയർ എന്നീ ജാതിയിൽ പെട്ടവരും ഈ ഗ്രാമത്തിൽ ഉണ്ട്. മുസ്ലിം മതത്തിൽ പെട്ടവർ ഇരുപത് ശതമാനത്തോളം വരും. ക്രിസ്ത്യൻ മത വിഭാഗത്തിൽ പെട്ട ആരും ഗ്രാമത്തിൽ ഇല്ല. ഒരു നമ്പൂതിരി കുടുംബവും ഉണ്ട്.
സാംസ്കാരിക രംഗം
കുട്ടമത്ത് കുന്നിയൂർ കുഞ്ഞികൃഷ്ണക്കുറുപ്പ് രചിച്ച ബാലഗോപാലൻ നാടകം ബ്ലാത്തൂരിൽ 1940 കാലത്ത് അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു. കെ. ദാമോദരന്റെ പാട്ടബാക്കി നാടകവും കർഷകസംഘസമ്മേളനത്തോടനുബന്ധിച്ച് അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കല സാഹിത്യ രംഗം
താഴെപ്പറയുന്ന വ്യക്തികൾ ബ്ലാത്തൂർ സ്വദേശികളാണ്.
അവലംബം
വർഗ്ഗം:കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ ഗ്രാമങ്ങൾ
അർജ്ജുനൻ
മഹാഭാരത കഥാപാത്രങ്ങളായ പഞ്ചപാണ്ഡവരിൽ മൂന്നാമനാണ് അർജ്ജുനൻ (സംസ്കൃതം: अर्जुन). പാണ്ഡു പത്നിയായിരുന്ന കുന്തി ദേവിക്ക് ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രനിൽ നിന്ന് വരപ്രസാദമായി ജനിച്ച പുത്രനാണ് ഇദ്ദേഹം. മഹാഭാരതത്തിൽ അസ്ത്രശസ്ത്ര വിദ്യകളിൽ നിപുണനായാണ് ഈ കഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്. അക്കാലത്തെ ധനുർധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് ഭീഷ്മർ, ദ്രോണർ, അർജ്ജുനൻ, അഭിമന്യു, ഏകലവ്യൻ, അശ്വത്ഥാമാവ് തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു. ശിവനെ തപസ്സു ചെയ്തു അർജ്ജുനൻ പാശുപതം എന്ന ദിവ്യാസ്ത്രം സമ്പാദിച്ചു. കൃഷ്ണൻ സാരഥിയായി നിന്നുകൊണ്ട് ഇദ്ദേഹം കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തിൽ 14ാം ദിവസം കൗരവരുടെ പതിനൊന്നിന് അക്ഷൗഹിണിപ്പടയിൽ ഏഴും ഇല്ലാതെയാക്കി. നരനാരാണയന്മാരുടെ അവതാരങ്ങളായിരുന്നു കൃഷ്ണനും അർജ്ജുനനും. പാണ്ഡവരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ അർജ്ജുനനായിരുന്നുവെന്ന് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ഗീതയിൽ പറയുന്നുണ്ട്.
വംശം
പാണ്ഡു മഹാരാജാവിന്റെ മകനാണ് അർജ്ജുനൻ. ഇത് പ്രശസ്തമായ ചന്ദ്രവംശത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ശാഖയാണ്. ഈ വംശം ചന്ദ്രനിൽ നിന്നും ആരംഭിച്ചതിനാൽ ചന്ദ്രവംശം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനും ചന്ദ്രവംശത്തിലെ മറ്റൊരു ശാഖയിലെ അംഗമായിരുന്നു.
ജനനം
മക്കളില്ലാത്തതിനാൽ തന്നെ പാണ്ഡുവിൻ്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ച് കുന്തി മന്ത്രസിദ്ധി ഉപയോഗിച്ച് മൂന്നു ദേവൻമാരെ ആവാഹിച്ച് കുട്ടികളെ ജനിപ്പിച്ചു. ഇതിൽ മൂന്നാം പ്രാവശ്യം ആവാഹിക്കപ്പെട്ട ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രനു കുന്തിയിലുണ്ടായ പുത്രനാണ് അർജ്ജുനൻ. അതിനാൽ പഞ്ചപാണ്ഡവരിൽ മൂന്നാമനാണ് അർജ്ജുനൻ. വായുദേവനിൽ നിന്നും ഭീമസേനൻ ജനിച്ചതിനു ശേഷം അതിമാനുഷനും ശ്രേഷ്ഠനും ലോകപ്രശസ്തനുമായ ഒരു പുത്രൻ തനിക്കുണ്ടാകണമെന്നു പാണ്ഡു മഹാരാജാവ് ആഗ്രഹിച്ചു. തുടർന്ന് മുനിഗണങ്ങളുമായി പാണ്ഡു വലിയൊരു കൂടിയാലോചന നടത്തുകയുണ്ടായി. മുനിമാരിൽ നിന്നും കിട്ടിയ അറിവ് പ്രകാരം ദേവാധിപനായ സാക്ഷാൽ ഇന്ദ്രനിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന പുത്രൻ മാനുഷരെയും അമാനുഷരെയും ജയിക്കുവാൻ പോന്നതായിരിക്കുമെന്നു പാണ്ഡു മനസ്സിലാക്കി. തുടർന്ന് മനോ-വാക്ക് കർമ്മങ്ങളാൽ ആ പുത്രനുവേണ്ടി ഇന്ദ്രപ്രീതിക്കായി തപസ്സിൽ മുഴുകുവാൻ പാണ്ഡു തീരുമാനിച്ചു. കൂടാതെ ധർമ്മപത്നിയായ കുന്തിയോട് ഒരു വർഷം നീണ്ടു നില്ക്കുന്നതായ ഒരു മംഗളവൃതം ആചരിക്കുവാനും പാണ്ഡു നിർദേശിക്കുകയുണ്ടായി. പാണ്ഡു മഹാരാജാവ് ഒറ്റക്കാലിൽ നിന്ന് തപസ്സു ചെയ്തു സമാധിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രനെ പ്രീതനാക്കി കൊടും തപസ്സിൽ പാണ്ഡു സൂര്യനെപ്പോലെ ജ്വലിച്ചു. കുറച്ചു നാളുകൾക്കു ശേഷം ഇന്ദ്രൻ പ്രത്യക്ഷനായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. " ത്രിലോകങ്ങളിൽ പുകൽപ്പെടുന്നവനും ശത്രുഹന്താവും പരമധാർമ്മികനും ബന്ധുക്കൾക്ക് ആനന്ദം നൽകുന്നവനുമായ ഒരു പുത്രനെ ഞാൻ അങ്ങേക്ക് തരുന്നതായിരിക്കും". ഇതുകേട്ട് പാണ്ഡു സന്തുഷ്ടനാവുകയും, ഇന്ദ്രനെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് തപസ്സു മതിയാക്കിയ പാണ്ഡു കുന്തിയോട് ഇന്ദ്രന്റെ വചനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് കുന്തി സന്താനലബ്ധിക്കായി ദുർവ്വാസാവ് മഹർഷി നല്കിയ മന്ത്രത്താൽ ഇന്ദ്രനെ ആവാഹിക്കുന്നു. മന്ത്രപ്രഭാവത്താൽ ദേവാധിപൻ പ്രത്യക്ഷനായി കുന്തിയിൽ പുത്രോല്പ്പാദനം ചെയ്തു. അങ്ങനെ അർജ്ജുനൻ പിറന്നു. അർജ്ജുനകുമാരൻ ജനിച്ചപ്പോൾ ആകാശത്തെ ഭേദിക്കുമാറ് മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട് വലിയൊരു അശരീരി സ്പഷ്ടമായി കേട്ടു. "അല്ലയോ കുന്തീ, നിന്റെ ഈ പുത്രൻ കാർത്തവീര്യനു തുല്യനും ശിവതുല്യ പരാക്രമിയും ആയിരിക്കും. അജയ്യനായ ഇന്ദ്രൻ അദിതിക്ക്‌ വേണ്ടിയെന്നതുപോലെ നിന്റെ പേര് ഇവൻ പ്രസിദ്ധമാക്കും. അദിതിക്കു വിഷ്ണുവെന്നതു പോലെ നിനക്ക് ഇവൻ ആഹ്ലാദം വർദ്ധിപ്പിക്കും. ഇവന്റെ ബാഹുബലത്താൽ ഖാണ്ഡവ വനം ഭക്ഷിച്ച് അഗ്നിദേവൻ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെയും മേദസ്സുകൊണ്ടു തൃപ്തനാകും. ജാമദഗ്ന്യനായ പരശുരാമന് തുല്യനായ ഇവൻ വിഷ്ണു സമാനനായ അതിസാഹസികനാകുന്നതാണ്. സർവ്വ  ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങളും നേടുന്ന ഇവൻ ക്ഷയിച്ചുപോയ എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളെയും തിരികെ നേടിയെടുക്കും. ഈ അശരീരി കേട്ടിട്ട് മുനിമാരെല്ലാം സന്തോഷിച്ചു. ആകാശത്തിൽ ഇന്ദ്രാദികളായ ദേവന്മാർ ഭേരീ വാദ്യങ്ങൾ മുഴക്കി സന്തോഷം പങ്കിട്ടു. സർവ്വദേവന്മാരും, മുനിമാരും അർജ്ജുനന്റെ  മേൽ  പുഷ്പവൃഷ്ടി  ചെയ്തുകൊണ്ട്  അവരുടെ ആനന്ദം പ്രകടമാക്കി അനുഗ്രഹിച്ചു. അവരിൽ കാദ്രവേയർ [നാഗങ്ങൾ], പക്ഷീന്ദ്രന്മാർ, അപ്സരസ്സുകൾ, ഗന്ധർവ്വന്മാർ, സപ്തർഷികൾ, പ്രജാപതിമാർ, ഭരദ്വാജൻ, കശ്യപൻ, ഗൌതമൻ, വിശ്വാമിത്രാൻ, ജമദഗ്നി, വസിഷ്ഠൻ, അത്രി, മരീചി, അംഗിരസ്സ്, പുലസ്ത്യൻ, പുലഹൻ, ക്രതു, ദക്ഷൻ തുടങ്ങിയ എല്ലാവരും സന്നിഹിതരായിരുന്നു. ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞുവന്ന അപ്സരസ്സുകൾ അർജ്ജുനനു ചുറ്റും നൃത്തം ചെയ്തു. ഉർവ്വശി, രംഭ, തിലോത്തമ തുടങ്ങിയവർ മധുരങ്ങളായ ഗാനങ്ങൾ ആലപിച്ചു. ഇതുകൂടാതെ 12 ആദിത്യന്മാരും, കാർക്കോടകൻ, തക്ഷകൻ തുടങ്ങിയ മഹാക്രോധികളായ നാഗങ്ങളും, എണ്ണിക്കൂടാത്ത അസംഖ്യം ദേവന്മാരും, അവിടെയെത്തിച്ചേർന്നു. എല്ലാവരും അർജ്ജുനനെ ദർശിച്ചു സന്തുഷ്ടരായി. ഇതെല്ലാം ദർശിച്ചു മുനിമാരും പാണ്ഡുവും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. (വ്യാസ മഹാഭാരതം, ആദിപർവ്വം , സംഭവ - ഉപ പർവ്വം, അദ്ധ്യായം 123, ശ്ളോകങ്ങൾ 20 മുതൽ 75 വരെ)
അർജ്ജുനനും ഏകലവ്യനും
(മഹാഭാരതം, ആദിപര്വ്വം, സംഭവപർവ്വം, 132 ആം അദ്ധ്യായം) ഹിരണ്യധനുസ്സെന്ന നിഷാദരാജാവിന്റെ പുത്രനായ ഏകലവ്യൻ, ദ്രോണരുടെ അടുക്കലെത്തി തന്നെ ശിഷ്യനായി സ്വീകരിക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ചു. നിഷാദനായതിനാൽ ദ്രോണര് മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായം കണക്കിലെടുത്ത് ഏകലവ്യനെ സ്വീകരിച്ചില്ല. പക്ഷെ അവൻ ദ്രോണരെ ഭക്തിപൂര്വ്വം വണങ്ങി പാദങ്ങളിൽ നമസ്ക്കരിച്ചു തിരികെ പോന്നു. വനത്തിൽ ചെന്ന്, ഗുരുവായ ദ്രോണരുടെ രൂപം മണ്ണില് തീർത്ത്‌ സാങ്കല്പ്പികമായ ആചാര്യ സാന്നിധ്യത്തിൽ അസ്ത്രപ്രയോഗം നിഷ്ടാപൂര്വ്വം അഭ്യസിച്ചു. അസ്ത്രങ്ങൾ ഇക്ഷ്വ നിര്മ്മിതമായിരുന്നു (കട്ടിയുള്ള മൂര്ച്ചയുള്ള ഒരുതരം പുല്ല്). പരമശ്രധയോടും യോഗത്തോടും സ്വയം അഭ്യസനം നടത്തി ഏകലവ്യൻ അർജ്ജുനനെക്കാളും അസ്ത്രവിദ്യയിൽ സമർത്ഥനായിത്തീർന്നു. ഒരിക്കൽ കൗരപാണ്ഡവൻമാർ രഥങ്ങളിൽ നായാട്ടിനായി കാട്ടിലേക്ക് പോയി. അവരുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന വേട്ടനായ അലയുമ്പോൾ, അസ്ത്രാഭ്യാസം ചെയ്യുന്ന ഏകലവ്യന്റെ അടുക്കലെത്തി. നായ കുരച്ചുകൊണ്ടു അടുത്തെത്തുമ്പോൾ ഏകലവ്യൻ തന്റെ അമിതമായ കൈവഴക്കത്തോടെ വേഗതയിൽ ഏഴു അസ്ത്രങ്ങൾ നായുടെ വായിലേക്ക് എയ്തു കയറ്റി. നായ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് പാണ്ഡവരുടെ അടുക്കലെത്തി. അവരെല്ലാം ആ അസ്ത്ര നൈപുണ്യം കണ്ടു അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കൈവേഗം, ശബ്ദഭേദിത്വം തുടങ്ങിയ വൈദ്യഗ്ധ്യത്തോടെയുള്ള ആ അസ്ത്രപ്രയോഗം കണ്ടു പാണ്ഡവൻമാർ ലജ്ജിച്ചു. കാട്ടിൽ വസിക്കുന്ന ആ അസ്ത്രവിശാരദനെ അവർ അന്വേഷിച്ചു കണ്ടെത്തി. വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ ഏകലവ്യൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ നിഷാദരാജാവായ ഹിരണ്യധനുസ്സിന്റെ മകനും, ദ്രോണാചാര്യരുടെ ശിഷ്യനുമാണ്" ഈ വിവരം ദ്രോണരും അർജ്ജുനനും അറിഞ്ഞു.
അർജുനന് ഇത് സഹിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ വില്ലാളിയാക്കാമെന്നു ദ്രോണർ വാക്ക് നല്കിയിരുന്നതാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് കേവലം ഒരു നിഷാദൻ തന്നെക്കാൾ വലിയ ഒരു വില്ലാളിയായിരിക്കുന്നു. അതും ദ്രോണരുടെ ശിഷ്യനെന്നു അവകാശപ്പെടുന്നു. അസൂയാലുവായിത്തീർന്ന അർജ്ജുനൻ ഇക്കാര്യം ദ്രോണരോട് പരിഭവിച്ചുകൊണ്ട് അറിയിച്ചു. (മഹാഭാരതം, ആദിപർവ്വം , അദ്ധ്യായം 132 , ശ്ളോകങ്ങൾ 47 ,48 ,49) ദ്രോണര് അർജുനനെ സാന്ത്വനപ്പെടുത്തി.
കൗന്തേയസ്ത്വർജ്ജുനോ രാജന്നേകലവ്യമനുസ്മരൻ രഹോ ദ്രോണ സമാസാദ്യ പ്രണയാദിദമബ്രവീത് (47 )
(വൈശമ്പായന മുനി ജനമേജയ രാജാവിനോട് ഏകലവ്യന്റെ കഥ പറയുന്നതാണ് സന്ദർഭം .) (ഭാഷാ അർത്ഥം) രാജാവേ, കൗന്തേയനായ അർജ്ജുനൻ ഏകലവ്യനെ ഓർത്തു. തുടർന്ന് രഹസ്യമായി ദ്രോണരുടെയടുത്തു ചെന്നിട്ട് സസ്നേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
തദാഹം പരിരഭ്യൈകഃ പ്രീതിപൂർവ്വമിദം വചഃ ഭവതോക്തോ നമേ ശിഷ്യസത്വ ദ്വിശിഷ്ടോ ഭവിഷ്യതി (48)
(ഭാഷാ അർത്ഥം) അങ്ങ് ഒരിക്കൽ എന്നെ സന്തോഷത്തോടെ തഴുകിക്കൊണ്ട് അങ്ങയുടെ ശിഷ്യരിൽ ആരും എനിക്ക് തുല്യനാവുകയില്ലെന്ന് ഉറപ്പു പറഞ്ഞിരുന്നു.
അഥ കസ്മാൻ മദ്വിഷിഷ്ടോ ലോകാദപി ച വീര്യവാൻ അന്യോസ്ഥി ഭവത ശിഷ്യോ നിഷാദാധിപതേ സുതഃ (49 )
(ഭാഷാ അർത്ഥം) എന്നിട്ട് എന്തേ ? ഇന്ന് എന്നെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനാണെന്നു മാത്രമല്ല ലോകത്തിൽത്തന്നെ ഏറ്റവും ഉത്തമനായി മറ്റൊരുവൻ - ഭവാന്റെ ശിഷ്യനായിട്ടുണ്ടെന്നറിയുന്നു. നിഷാദാധിപതിയുടെ മകൻ !. [മഹാഭാരതം, ആദിപർവ്വം , അദ്ധ്യായം 132 , ശ്ളോകങ്ങൾ 47 , 48 , 49]
അദ്ദേഹം അർജ്ജുനനേയും കൂട്ടി ഏകലവ്യന്റെ സമീപമെത്തി. തുടർന്ന് ഏകലവ്യനോട്‌ ഇങ്ങനെ ദ്രോണര് ആവശ്യപ്പെട്ടു. "എന്റെ ശിഷ്യനെന്നു നീ അവകാശപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഗുരു ദക്ഷിണ എവിടെ? എനിക്ക് ഗുരുദക്ഷിണ തരിക ". "എന്താണ് അങ്ങേക്ക് വേണ്ടത്?"- മഹാനായ ഏകലവ്യൻ തിരക്കി. " നിന്റെ വലതു കയ്യിലെ തള്ളവിരലാണ് ഗുരുദക്ഷിണയായി എനിക്ക് വേണ്ടത് "-ദ്രോണർ പറഞ്ഞു.
ഏകലവ്യനെ ചതിക്കാനാണ് ദ്രോണർ ഇത് ചോദിച്ചതെങ്കിലും ഗുരുത്വത്തിന്റെ എക്കാലത്തെയും മകുടോദാഹരണമായ ഏകലവ്യൻ സന്തോഷത്തോടെ അത് നല്കുവാൻ തയ്യാറായി. അദ്ദേഹം മൂര്ച്ചയേറിയ ഒരു ആയുധത്താൽ വലതുകയ്യിലെ തള്ളവിരല് മുറിച്ചെടുത്തു ദ്രോണർക്കു നല്കി. അന്നുമുതൽ അദ്ദേഹം അർജുനനെക്കാളും താണ നിലയിലുള്ള വില്ലാളിയായി മാറി. തുടർന്ന് വ്യാസമുനി ഇങ്ങനെ വർണ്ണിക്കുന്നു
തതോർജ്ജുന പ്രീതമനാ ബഭൂവ വിഗതജ്വരഃ ദ്രോണശ്ച സത്യവാഗാസിന്നാന്യോഭിഭവിതാർജ്ജുനം (മഹാഭാരതം, ആദിപർവ്വം , അദ്ധ്യായം 132 , ശ്ളോകം -60)
(ഭാഷാ അർത്ഥം) ഇത്തരത്തിൽ അർജ്ജുനൻ അദ്ദേഹത്തിൻറെ വിഗതജ്വരം(ഉൾച്ചൂട്) വിട്ടു പ്രീതനായി. അർജ്ജുനന് തുല്യനായി മറ്റാരുമുണ്ടാകില്ലെന്ന ദ്രോണരുടെ വാക്കുകൾ സത്യമായി.
അർജ്ജുനനും പാശുപതവും
പാണ്ഡവരുടെ വനവാസക്കാലത്ത് അർജ്ജുനൻ യുധിഷ്ഠിരനിൽ നിന്നും മന്ത്രം സ്വീകരിച്ചു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അസ്ത്ര സമ്പാദനത്തിനായി വനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ വച്ച് അദ്ദേഹം ഇന്ദ്രനെ ദർശിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിൻറെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഭഗവാൻ പരമശിവനെ പ്രത്യക്ഷനാക്കുവാനുദ്ദേശിച്ചു ഘോരമായ തപസ്സിൽ മുഴുകുകയും ചെയ്തു. അർജ്ജുനന്റെ തപസ്സിൽ പ്രീതനായ ഭഗവാൻ പരമശിവൻ ഒരു കിരാതന്റെ രൂപത്തിൽ വനത്തിൽ എത്തിച്ചേരുകയും അർജ്ജുനനെ പരീക്ഷിച്ചു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീര്യം ബോധ്യപ്പെട്ട ശേഷം പാശുപതാസ്ത്രം നല്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് ഭഗവാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു "അർജ്ജുനാ, ഇന്ദ്രൻ, യമൻ, വരുണൻ, കുബേരൻ, വായു തുടങ്ങി ഒരു ദേവന്മാർക്കും ഈ അസ്ത്രം സിദ്ധിച്ചിട്ടില്ലെന്നറിയുക. പ്രപഞ്ചത്തിലെ ത്രിലോകങ്ങളിലെ സർവ്വ ചരാചരങ്ങളും പാശുപതമേറ്റാൽ ഭസ്മമായിപ്പോകും. വാക്കു, നോട്ടം, മനസ്സ്, വില്ലു എന്നിവയാൽ പാശുപതം പ്രയോഗിക്കാവുന്നതാണ്". തുടർന്ന് ആ അസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രയോഗ - ഉപസംഹാര വിധികളും മന്ത്രങ്ങളുമെല്ലാം അര്ജ്ജുനന് ഉപദേശിച്ചിട്ടു ശിവൻ മറഞ്ഞു. ശിവൻ നിന്നും മഹത്തായ അസ്ത്രം അർജ്ജുനൻ നേടിയതറിഞ്ഞു അത്ഭുതസ്തബ്ധരായ ദേവന്മാർ അർജ്ജുനനിൽ വളരെയധികം പ്രീതരായിത്തീരുകയും അവരെല്ലാം അവരവരുടെ അസ്ത്രങ്ങൾ അര്ജ്ജുനന് നല്കി അനുഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു.
(ഉദ്യോഗപർവ്വം, അദ്ധ്യായം 196, ശ്ളോകങ്ങൾ 11,12,13)
സാമരാനാപി ലോകാംസ്ത്രീൻ സർവ്വാൻ സ്ഥാവര ജംഗമാൻ ഭൂതം ഭവ്യം ഭവിഷ്യം ച നിമേഷാദിതി മേ മതി : ( 11) യദ് തദ്‌ ഘോരം പശുപതി പ്രദാദസത്രം മഹന്മമ കൈരാതെ ദ്വന്ദ്വയുദ്ധേ തു തദിദം മയി വർത്തതേ ( 12 ) യദ് യുഗാന്തേ പശുപതി : സർവ്വ ഭൂതാനി സംഹരൻ പ്രയുക്തേ പുരുഷവ്യാഘ്ര തദിദം മയി വർത്തതേ ( 13 ) (ഭാഷാ അർത്ഥം ) (അർജ്ജുനൻ യുധിഷ്ഠിരനോട് പറയുന്നു ) " ദേവന്മാരുൾപ്പെടെയുള്ള (സാമരാനാപി = അമരന്മാർ (ദേവന്മാർ) ഉൾപ്പെടെ) മൂന്നു ലോകവും സകല ചരാചരങ്ങളേയും, ഭൂതം ഭവ്യം ഭവിഷ്യത്തും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എനിക്ക് മുടിക്കുവാൻ സാധിക്കും. അതിനു തക്കതായ ഘോരമായ അസ്ത്രം - പശുപതിയായ ശിവൻ നൽകിയത് എന്റെ കൈവശമുണ്ട്. കൈരാത ദ്വന്ദ്വയുദ്ധത്തിൽ എനിക്ക് ലഭിച്ചതാണത്. യുഗാന്തത്തിൽ പശുപതിയായ ശിവൻ സർവ്വ ഭൂതങ്ങളേയും സംഹരിക്കാനാണ് ആ അസ്ത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നത് . അത് എന്റെ കൈവശമുണ്ട്".
കൂടാതെ, ദിവ്യാസ്ത്രം സാധാരണക്കാരായ പ്രജകളിൽ പ്രയോഗിക്കുന്നത് ശെരിയല്ലാത്തതു കൊണ്ട്, ആ അസ്ത്രം താൻ ഉപയോഗിക്കുകയില്ലെന്നും അർജ്ജുനൻ പറയുന്നുണ്ട്. (ഉദ്യോഗപർവ്വം, അദ്ധ്യായം 196 ,ശ്ളോകം 15)
ലോകത്തെ മുഴുവൻ നശിപ്പിക്കാനായി ശിവൻ യുഗാന്തത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന അസ്ത്രമാണ് പാശുപതം. ദേവന്മാരുൾപ്പെടെയുള്ള ത്രിലോകവും വെറും ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ആ അസ്ത്രം നശിപ്പിച്ചു കളയും. ദേവന്മാരിൽ പെടുന്നതാണല്ലോ ദേവേന്ദ്രനും മറ്റുമൊക്കെ. അപ്പോൾ അവരും അർജ്ജുനൻ പാശുപതം പ്രയോഗിച്ചാൽ ചത്തൊടുങ്ങും. സർവ്വ ചരാചരങ്ങളും നശിച്ചു പ്രളയം വരും. അപ്പോൾ ലോകക്ഷേമത്തെ മുൻനിറുത്തിയാകണം അർജ്ജുനൻ ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും മാരകമായ ഈ അസ്ത്രം ഉപയോഗിക്കാതിരുന്നത്.
ഭാര്യമാർ
പാഞ്ചാലരാജ്യത്തെ രാജകുമാരിയായിരുന്ന ദ്രൗപദി, കൃഷ്ണന്റെ സഹോദരി സുഭദ്ര, നാഗരാജകുമാരിയായിരുന്ന ഉലൂപി, മണലൂർ രാജകുമാരിയായിരുന്ന ചിത്രാംഗദ എന്നിവർ അർജ്ജുനന്റെ ഭാര്യമാരായിരുന്നു.
മക്കൾ
ഓരോ ഭാര്യമാരാരിലും ഓരോ ആൺമക്കൾ അർജ്ജുനനുണ്ടായിരുന്നു. സുഭദ്രയിൽ പിറന്ന അഭിമന്യുവാണ് ഇവരിൽ ശ്രദ്ധേയൻ. പാഞ്ചാലിയിൽ ശ്രുതസോമൻ, ഉലൂപിയിൽ ഇരാവാൻ, ചിത്രാംഗദയിൽ ബഭ്രുവാഹനൻ എന്നവരായിരുന്നു മറ്റു പുത്രന്മാർ.
മിത്രം
കൃഷ്ണൻ ആണ് അർജ്ജുനന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മിത്രം. കുട്ടിക്കാലത്തുതുടങ്ങിയ ഈ ബന്ധം മഹാഭാരതയുദ്ധത്തിലും തുടർന്നു. മിത്രമെന്നതിലുപരി അർജ്ജുനന്റെ വഴികാട്ടിയും കൃഷ്ണനായിരുന്നു. മഹാഭാരതയുദ്ധത്തിൽ പല നിർണായകസന്ദർഭങ്ങളിലും അർജ്ജുനന്റെ സഹായത്തിനെത്തിയതും കൃഷ്ണൻതന്നെ. ഗുരുക്കന്മാർക്കും ഉറ്റവർക്കും ഉടയവർക്കുമെതിരെ ആയുധമെടുക്കാനാകാതെ വിഷമിച്ചുനിന്ന അർജ്ജുനനെ യുദ്ധോത്സുകനാക്കാൻ കൃഷ്ണൻ ഉപദേശിച്ച സന്ദേശങ്ങളാണ് ഭഗവദ്‌ഗീത.
ശത്രുതയും യുദ്ധങ്ങളും
ദുര്യോധനന്റെ സ്നേഹിതനും അതിരഥന്റെ വളർത്തുമകനുമായ കർണ്ണൻ ആണ് അർജുനന്റെ പ്രധാന ശത്രു. എന്നാൽ കർണ്ണൻ കുന്തിയുടെ മൂത്തപുത്രനായതിനാൽ അർജ്ജുനന്റെ ജ്യേഷ്ഠനുമാണ്. ഭാരതയുദ്ധത്തിന്റെ പതിനേഴാം ദിവസം ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ സഹായത്തോടെ അർജ്ജുനൻ കർണ്ണനെ വധിച്ചു.
കർണ്ണനും അർജ്ജുനനും
ജനന സമയത്തു തന്നെ മാതാവിനാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട് പരിതാപാർഹനായി ജീവിക്കേണ്ടതായി വന്ന കർണ്ണൻ വാസ്തവത്തിൽ കുരുരാജ്യത്തിന്റെ അടുത്ത അവകാശിയായിരുന്നു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പോലും അത് സമ്മതിക്കുന്നുണ്ട്. (മഹാഭാരതം, ഉദ്യോഗപർവ്വം, അദ്ധ്യായം 140, ശ്ളോകങ്ങൾ 7 മുതൽ 25 വരെ) അതിനൊക്കെ പുറമെ അദ്ദേഹത്തിന് പാണ്ഡവരിൽ നിന്നും ജാതീയമായ അവഹേളനവും നേരിടേണ്ടതായി വന്നു. ഇതൊക്കെയാകാം അദ്ദേഹത്തെ പാണ്ഡവരുടെ ശത്രുവാക്കിത്തീർത്തത്. കൂടാതെ, അർജ്ജുനന്റെ കൃഷ്ണസഖ്യവും, ദ്രോണർക്കു അർജ്ജുനനോടുള്ള പക്ഷപാതപരമായ പെരുമാറ്റവും കർണ്ണനു സഹിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ദുര്യോധനന്റെ പക്ഷത്തു ചേരാനിടയായത്. അപ്പോഴും പാണ്ഡവരിൽ നിന്നും മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും ജാതീയമായ പീഡനം അദ്ദേഹത്തിന് സഹിക്കേണ്ടതായി വന്നു. രാജപുത്രനായ അദ്ദേഹം സൂതപുത്രൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടു. തികഞ്ഞ ദൗർഭാഗ്യവാനായിരുന്നു കർണ്ണൻ. മരണപ്രദമായ രണ്ടു ശാപങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഏറ്റു വാങ്ങേണ്ടതായി വന്നു. കൂടാതെ ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രന്റെ ചതിയും, കൃഷ്ണന്റെ തന്ത്രവും, ശല്യരുടെ തേജോവധവും ഒത്തുചേർന്നതായ അഗ്നിയിൽ പതിക്കയാലാണ് കർണ്ണനു അർജ്ജുനന്റെ കരത്താൽ മരിക്കേണ്ടി വന്നത്. കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകളുടെ പ്രചോദനത്താൽ യുദ്ധക്കളത്തിൽ വച്ച് അർജ്ജുനൻ അദ്ദേഹത്തെ ചതിയാൽ വധിച്ചു. മഹാദയാലുവും ദാനവീരനുമായിരുന്നു കർണ്ണൻ. ശത്രുക്കളോടു പോലും ദയാലുവായതിനാൽ കർണ്ണൻ വൃഷൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു. എന്നിരിക്കിലും ചില അധർമ്മങ്ങൾ കർണ്ണന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്നു ചിലർ വിശ്വസിക്കുന്നു. കർണ്ണ ദുര്യോധനനുമായി സഹവസിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെയും ശകുനിയുടെയും ക്രൂരതകൾക്ക് കൂട്ടുനിൽക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. വസിക്കുന്ന പാണ്ഡവരെ അപമാനിക്കാനായി കാട്ടിലേക്ക് ഘോഷയാത്ര നടത്തുവാൻ ദുര്യോധനനെ പ്രേരിപ്പിച്ചതും, സദസ്സിൽ വച്ച് ദ്രൗപദിയുടെ ഉടുവസ്ത്രം അഴിക്കുവാൻ ദുശ്ശാസ്സനനു നിർദ്ദേശം നൽകിയതും, അഭിമന്യുവിനെ ചതിയാൽ വധിക്കാൻ കൂട്ടുനിന്നതും കർണ്ണനാണ്. ഇതുകൂടാതെ ആദ്യമായി അർജ്ജുനനോട് വിദ്വേഷം തുടങ്ങി വച്ചതും കർണ്ണനായിരുന്നു. അഭ്യാസപ്രകടന സമയത്തു സദസ്സിൽ അതിക്രമിച്ചു കയറിവന്ന് അർജ്ജുനനോട് വെല്ലുവിളി നടത്തിയ കർണ്ണൻ അദ്ദേഹത്തോട് ദ്വന്ദ്വയുദ്ധത്തിനു തയ്യാറാവുകയും ചെയ്തു. ദാനവീരനും ദയാലുവുമാണ് കർണ്ണനെങ്കിലും ഇത്തരത്തിലുള്ള അധാർമ്മികതകൾ അദ്ദേഹത്തിലുണ്ടെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെടുന്നു.
കർണാർജ്ജുനയുദ്ധം
മഹാഭയാനകമായ കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തിന്റെ 17 - മത്തെ ദിവസം ഉച്ചയോടെ അർജ്ജുനൻ കർണ്ണപുത്രനായ വൃഷസേനനെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്മുന്നിലിട്ടു വധിക്കുന്നു. ഇതുകണ്ട് കരളുരുകിയ കർണ്ണൻ അർജ്ജുനനോട് തന്റെ അന്തിമയുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ആ സമയം പ്രകൃതിയിൽ ചില ദുർന്നിമിത്തങ്ങൾ കാണപ്പെട്ടു. പ്രകൃതിയിലെ ശക്തികൾ തന്നെ രണ്ടായി പിരിഞ്ഞു, ഒരു വിഭാഗം അർജ്ജുനനെയും, മറു വിഭാഗം കർണ്ണനേയും പിന്താങ്ങി. വിഷ്ണുവും, ബ്രഹ്‌മാവും, ശിവനും, ഇന്ദ്രനും, ദേവന്മാരും, ഋഷിമാരും, ബ്രാഹ്മണരും, ക്ഷത്രിയരും, ഭൂമിയും , ഗോക്കളും [ സസ്യഭുക്കുകളായ മൃഗങ്ങൾ], പാലുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും, സോമനും, പഞ്ചഭൂതങ്ങളിൽ ഭൂമി - അഗ്നി - വായു - ജലം എന്നീ നാലു ഭൂതങ്ങളും, ഋഗ് -യജുര് -സാമ വേദങ്ങളും, ത്രിസന്ധ്യകളും, ഉത്തമ നാഗങ്ങളും അർജുനപക്ഷം സ്വീകരിച്ചു. സൂര്യദേവനും, 12 ആദിത്യന്മാരും, അസുരന്മാരും, പഞ്ചഭൂതങ്ങളിൽ ആകാശവും, നക്ഷത്രങ്ങളും, മുള്ളുള്ള ശമീ വൃക്ഷങ്ങളും, ഭൂത - പ്രേത - പിശാചുക്കളും, കുറുനരി - സിംഹം തുടങ്ങിയ മാംസഭുക്കുകൾ, വേദങ്ങളിൽ നാലാം വേദമായ അഥർവ്വവും, ജാതികളിൽ ക്ഷത്രിയർക്കു തൊട്ടു താഴെയുള്ള വൈശ്യ - ശൂദ്ര - കീഴാള ജാതിക്കാരും - മ്ളേച്ഛരും, അർദ്ധരാത്രിയും, നീച സർപ്പങ്ങളും കർണ്ണനോട് ചേർന്നു നിന്നു. ആദ്യമായി അർജ്ജുനൻ ഗാണ്ഡീവവും കൈകളും തുടച്ചു കര്ണ്ണനു നേരെ നാരാചം, നാളീകം, വരാഹ കർണ്ണം, അർദ്ധചന്ദ്രം, ക്ഷുരപ്രം, അഞ്ജലികം തുടങ്ങിയ അസ്ത്രങ്ങളയച്ചു. കർണ്ണൻ ഈ അസ്ത്രങ്ങളെയൊക്കെ അടക്കിയപ്പോൾ, അർജ്ജുനൻ ആഗ്നേയാസ്ത്രം പ്രയോഗിക്കുന്നു. ഈ ആഗ്നേയാസ്ത്രത്തിനു നേരെ കർണ്ണൻ വരുണാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു തീയണച്ചു. തുടർന്ന്, വായവ്യാസ്ത്രത്താൽ കർണ്ണൻ സൃഷ്ടിച്ച മേഘജാലങ്ങളെ തകർത്ത അർജ്ജുനൻ, മഹേന്ദ്രാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു, ശത്രുനിരയെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്തു. കർണ്ണൻ അർജ്ജുനന്റെ അസ്ത്രങ്ങളെയെല്ലാം തടുത്തു ഭാർഗ്ഗവാസ്ത്രത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ എതിർ പക്ഷത്തു വലുതായ നാശനഷ്ടങ്ങൾ വരുത്തി. അർജ്ജുനനെ സംരക്ഷിച്ചു നിന്നിരുന്ന സോമകന്മാരെല്ലാം ചത്തൊടുങ്ങി. ആ സമയത്തു കൗരവ സൈന്യം "കർണ്ണൻ ജയിച്ചു, കർണ്ണൻ ജയിച്ചു" എന്ന് ആർത്തു വിളിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. കർണ്ണന്റെ വിജയം കണ്ടു, ഭീമസേനൻ കോപത്തോടെ അർജ്ജുനനോട് പറഞ്ഞു. "നിന്റെ മുന്നിലിട്ട് സോമകരെ കർണ്ണൻ കൊന്നത് കണ്ടില്ലേ ? ഇനി മടിക്കരുത്. അവനെ വധിക്കുക." തുടർന്ന് കൃഷ്ണനും ഇതുപോലെ തന്നെ അർജുനനെ ഉപദേശിച്ചു. ഇതുകേട്ടുണർന്ന അർജ്ജുനൻ, അനേകമനേകം ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചു, കൗരവസേനയെ ക്ഷോഭിപ്പിച്ചു. കർണ്ണന്റെ സൈന്യം ഓടാൻ തുടങ്ങി. കർണ്ണന്റെ രഥം തകർന്നു പൊളിയുന്നു. ദേഹമാസകലം മുറിവേറ്റെങ്കിലും ഭയങ്കരമായ അസ്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചു കർണ്ണൻ അർജ്ജുനന്റെ അസ്ത്രങ്ങളെ തടയുകയും, പാണ്ഡവ സൈന്യത്തെയും പരവശമാക്കുകയും ചെയ്തു. അർജ്ജുനനും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. കർണ്ണനെ വീണ്ടും ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രഹരിച്ചു. ഇത്തരത്തിൽ തുല്യനിലയിൽ യുദ്ധം പുരോഗമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
യുദ്ധത്തിലെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അർജ്ജുനനോളം ഉയരുവാൻ സാധിക്കാതെ വന്നപ്പോൾ കർണ്ണൻ, അർജ്ജുനനെ കൊല്ലുവാനായി ഒറ്റയ്ക്കുള്ള അസ്ത്രങ്ങളിൽ ഭയാനകമായ ഉരഗാസ്യാ എന്ന സർപ്പമുഖബാണം കയ്യിലെടുത്തു. ആ അസ്ത്രത്തിൽ നാഗാസ്ത്രമന്ത്രം ജപിച്ചപ്പോൾ അർജ്ജുനന്റെ പൂർവ്വശത്രുവായ അശ്വസേനനാഗമാണ് പ്രകടമായത്. ഖാണ്ഡവ ദാഹത്തിൽ തന്റെ മാതാവിനെ വധിച്ച അർജ്ജുനനോട് അശ്വസേനന് തീരാത്ത പകയുണ്ടായിരുന്നു. കർണ്ണന്റെ അസ്ത്രത്തോടൊപ്പം നാഗവും അർജ്ജുനന്റെ കഴുത്തറുക്കാനായി പാഞ്ഞു കയറി. നാഗാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചപ്പോൾ ദിക്കൊക്കെയും ശോഭിച്ചു. വാനത്തിൽ കൊള്ളിമീൻ പോലെ എരിഞ്ഞുകൊണ്ട് കർണ്ണന്റെ നാഗാസ്ത്രം മുന്നേറി. അസ്ത്രത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണത കണ്ട് "അർജ്ജുനാ നീ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു "എന്ന് കർണ്ണൻ വെമ്പലോടെ പറഞ്ഞുപോയി. എന്നാൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ സമയോചിതമായി പ്രവർത്തിച്ചു. ഭയാനകമായ നാഗാസ്ത്രം വരുന്നതുകൊണ്ട് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനന്റെ തേർത്തട്ടിനെ നാലംഗുലം ചവുട്ടി താഴ്ത്തിക്കളഞ്ഞു. കുതിരകൾ മുട്ടുകുത്തുകയും പാഞ്ഞുവന്ന നാഗാസ്ത്രം അർജ്ജുനന്റെ കിരീടത്തെ തകർത്തുകൊണ്ട് കടന്നുപോകുകയും ചെയ്തു. ദേവേന്ദ്രൻ അണിയിച്ച ഈ കിരീടത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്താലാണ് അർജ്ജുനന് കിരീടി എന്ന് പേരുണ്ടായത്. ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾക്കു പോലും അപ്രതിരോധ്യമായ ആ കിരീടത്തെ കർണ്ണന്റെ സർപ്പമുഖബാണം തകർത്തുകളഞ്ഞു. കിരീടം കത്തിക്കരിഞ്ഞു പൊടിയായി നിലംപതിച്ചു. അതിനു ശേഷം അശ്വസേന നാഗം കിരീടം വീണ സ്ഥാനത്തുനിന്നും ഉയർന്നുവന്നു കർണ്ണനോട് തന്നെ വീണ്ടും ഒരസ്ത്രത്തോടൊപ്പം അയയ്ക്കുവാനും കര്ണ്ണന് വേണ്ടി താൻ അർജ്ജുനനെ വധിക്കുമെന്നും അറിയിച്ചു. എന്നാൽ കർണ്ണൻ അത് സ്വീകരിക്കുകയുണ്ടായില്ല. തുടർന്ന് അർജ്ജുനനെ വധിക്കുവാനായി സ്വയം അസ്ത്രരൂപമെടുത്തു കുതിച്ചു പാഞ്ഞ നാഗത്തെ കൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനനു കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയും ആറ് മഹാസ്ത്രങ്ങളാൽ അർജ്ജുനൻ ആ നാഗത്തെ കഷ്ണങ്ങളായി നുറുക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്നു നടന്ന യുദ്ധത്തിൽ അർജ്ജുനൻ ബാണങ്ങളാൽ കർണ്ണനെ തീർത്തും പരവശനാക്കുകയുണ്ടായി. ആ സമയത്തു അർജ്ജുനൻ കർണ്ണനെ വധിക്കുകയുണ്ടായില്ല. അതുകണ്ടു കൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനനെ ശാസിച്ചു. തുടർന്ന് കർണ്ണൻ വീണ്ടും ഉന്മേഷവാനായി യുദ്ധം തുടങ്ങിയെങ്കിലും പണ്ട് കിട്ടിയ ബ്രാഹ്മണശാപത്താൽ കർണ്ണന്റെ തേരിന്റെ ഇടത്തേചക്രം ഭൂമിയിൽ താണുപോയി. തേര് ഇളകുകയുണ്ടായില്ല. കൂടാതെ പരശുരാമന്റെ ശാപത്താൽ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം വേണ്ടവിധം തോന്നുകയുണ്ടായില്ല. കർണ്ണൻ ആകപ്പാടെ പരിഭ്രമിച്ചു നടുങ്ങിപ്പോയി. തന്റെ വധകാലം അടുത്തെന്നോർത്തു അദ്ദേഹം സഹിക്കാനാകാതെ ധർമ്മത്തെ അധിക്ഷേപിച്ചു. തുടർന്ന് അർജ്ജുനന്റെ അസ്ത്രങ്ങളേറ്റുകൊണ്ടു തേരിൽ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങിയ കർണ്ണൻ തന്റെ രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടു രഥചക്രത്തെ പിടിച്ചു പൊക്കിനോക്കി. ഫലമുണ്ടായില്ല. രഥചക്രം അണുമാത്രം പോലുമിളകിയില്ല. ആ തത്രപ്പാടിൽ കർണ്ണൻ ദിവ്യമായ തന്റെ രഥചക്രങ്ങളെ വലിക്കവേ ഭൂമണ്ഡലത്തെയാകെ നാലംഗുലം വലിച്ചുയർത്തിക്കളഞ്ഞു. എന്നിട്ടും രഥചക്രം ഇളകിയില്ല. തുടർന്ന് അയാൾ കൃഷ്ണനും അർജ്ജുനനും നേരെ അസ്ത്രവര്ഷം ചെയ്തു തുടങ്ങി. വീണ്ടും കർണ്ണൻ പൂർവ്വാധികം ശക്തിയോടെ യുദ്ധം തുടർന്നു. പിന്നീട് നടന്ന സംഭവങ്ങളെ വ്യാസമുനി ഇങ്ങനെ വർണ്ണിക്കുന്നു.
അസ്ത്രൈരസ്ത്രാണിരാധേയ പ്രത്യഹന്സവ്യസാചിന ചക്രേ ചാഭ്യാധികം പാർത്ഥസ്ത്വ വീര്യം പ്രതി ദർശയൻ(56) തതഃ കൃഷ്ണോർജ്ജുനം ദൃഷ്ട്വാ കർണ്ണാസ്ത്രേണാഭിപീഡിതം അഭ്യസ്യേത്യബ്രവീത് പാർത്ഥമാധിഷ്ഠാസ്ത്രമനുത്തമം(57) [BORI Critical Edition പ്രകാരം കർണ്ണപർവ്വം, അദ്ധ്യായം 66 , ശ്ളോകങ്ങൾ 56 , 57 ]
(ഭാഷാ അർത്ഥം) സവ്യസാചിയായ അർജ്ജുനന്റെ അസ്ത്രങ്ങളെ തന്റെ അസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് അടക്കി അർജ്ജുനനെക്കാൾ മേലെയാണ് തന്റെ വീര്യമെന്നു കർണ്ണൻ കാണിച്ചു. കർണ്ണന്റെ അസ്ത്രങ്ങളാൽ പീഡിതനായ അർജ്ജുനനെ കണ്ടിട്ട് (കൃഷ്ണോർജ്ജുനം ദൃഷ്ട്വാ കർണ്ണാസ്ത്രേണാഭിപീഡിതം); അർജ്ജുനനോട് ഉത്തമമായ ഏതെങ്കിലും അസ്ത്രമെടുത്തു പ്രയോഗിക്കാൻ കൃഷ്ണൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
ഉത്തമാസ്ത്രങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും കൊണ്ട് കർണ്ണനെ വധിക്കുവാൻ കൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. അതുകേട്ടു അർജ്ജുനൻ ഭയാനകമായ രൗദ്രാസ്ത്രം ജപിച്ചുവിടാൻ തുടങ്ങവേ കർണ്ണന്റെ തേർചക്രം വീണ്ടും കുറേക്കൂടി താണു പോയി. അതുകണ്ടു അർജ്ജുനൻ ആ അസ്ത്രം കര്ണ്ണന് നേരെ പ്രയോഗിച്ചില്ല. തുടർന്ന് കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ കർണ്ണൻ അർജ്ജുനനോട് താൻ തേർചക്രം ഉയർത്തുന്നതുവരെ തന്റെ മേല് ബാണം പ്രയോഗിക്കരുതെന്നും, ധർമ്മത്തെയോർത്തു അർജ്ജുനൻ കുറച്ചു ക്ഷമിക്കണമെന്നും കെഞ്ചി. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അതിനു ചുട്ട മറുപടി നൽകി. " ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ചു പറയാൻ കർണ്ണനെന്തവകാശം? കൃഷ്ണയെ സഭയിലിട്ടു വസ്ത്രാക്ഷേപം ചെയ്തപ്പോഴും, ശകുനിയോടൊപ്പം ചതിച്ചൂതു നടത്തിയപ്പോഴും കർണ്ണന്റെ ധർമ്മം എവിടെപ്പോയിരുന്നു, പതിമൂന്നുവര്ഷം കഴിഞ്ഞു പാണ്ഡവർ തിരികെ വന്നപ്പോൾ അവർക്കുള്ള രാജ്യം കൊടുക്കാൻ നീ വിസമ്മതിച്ചിലേ, അന്നൊക്കെ നിന്റെ ധർമ്മം എവിടെപ്പോയിരുന്നു? അപ്പോഴൊന്നുമില്ലാത്ത ധർമ്മത്തിന് വേണ്ടി ഇപ്പോഴെന്തിനാണ് വ്യര്ഥമായി പുലമ്പുന്നത്? എന്തായാലും നിന്നെ വിടുകയില്ല" കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. കർണ്ണൻ അതുകേട്ടു ലജ്ജിച്ചു തലകുനിച്ചു നിന്നുപോയി. തുടർന്നു ലജ്ജിതനായ കർണ്ണൻ വീണ്ടും യുദ്ധമാരംഭിച്ചു. ആഗ്നേയം, വാരുണം, വായ്വയം തുടങ്ങിയ ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും പ്രയോഗിച്ചശേഷം, വജ്രാഭമായി തീ പോലെ എരിയുന്ന ഒരു ശരം അര്ജ്ജുനന് നേരെ കർണ്ണൻ പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ അസ്ത്രം നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞു തറയ്ക്കുകയാൽ അർജ്ജുനൻ ബോധമറ്റു വീണുപോയി. ഗാണ്ഡീവം കയ്യിൽ നിന്നും വീണു. ആ തക്കത്തിന് കർണ്ണൻ തേരിൽ നിന്നും താഴെയിറങ്ങി തേർത്തട്ടുയർത്താൻ കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ വിജയിച്ചില്ല. ആ സമയം അര്ജ്ജുനന് ബോധം വന്നു. കൃഷ്ണന്റെ ഉപദേശമനുസരിച്ചു, തീക്ഷ്ണമായ ഒരസ്ത്രത്താൽ അദ്ദേഹം കർണ്ണന്റെ ആനച്ചങ്ങല ചിഹ്നത്തോട് കൂടിയ ധ്വജത്തെ അറുത്തു വീഴ്ത്തി. അതോടെ കർണ്ണന്റെ യശസ്സ് തീർന്നു. തുടർന്ന് യമദണ്ഡം പോലെ ഭയങ്കരവും, വജ്രം പോലെ ശോഭിക്കുന്നതും നാരായണാസ്ത്രം പോലെ ഭയങ്കരവും ആയ ആഞ്ജലികം എന്ന അസ്ത്രത്തെ വില്ലിൽ ചേർത്തു. അപ്പോൾ മഹർഷിമാരും ദേവന്മാരും ലോകത്തിനു  "സ്വസ്തി,സ്വസ്തി" എന്ന് ആശംസിച്ചു. "ഞാൻ ചെയ്ത തപസ്സിനു ഫലമുണ്ടെങ്കിൽ, ഗുരുപ്രസാദം എന്നലുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ പൂജിക്കുന്ന ഈ ശരം കർണ്ണനെ വധിക്കും "- എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അർജ്ജുനൻ അസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. ആ അസ്ത്രം രഥമുയർത്തുന്ന കർണ്ണന്റെ ശിരസ്സറുത്തു വീഴ്ത്തി. മരിച്ചുവീണ കർണ്ണന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും തീക്ഷ്ണമായ ഒരു തേജസ്സുയർന്നു സൂര്യദേവനിൽ പോയി ലയിക്കുന്നതു സകലരും അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ടുനിന്നു.
വിരാടയുദ്ധം
പാണ്ഡവർ വിരാടരാജധാനിയിൽ അജ്ഞാതവാസം അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു സമയത്തു അവിടത്തെ പ്രധാന സേനാധിപതിയായിരുന്ന കീചകനെ വേഷപ്രച്ഛന്നനായി ഭീമസേനൻ വധിക്കുകയുണ്ടായി. വിരാടരാജാവ് കീചകന്റെ ബലത്താൽ പലപ്പോഴും ത്രിഗർത്തത്തിലെ രാജാവായ സുശർമ്മാവിനെ ആക്രമിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ സേനാധിപതിയായ കീചകൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു ദുർബലനായിരിക്കുന്ന വിരാടനെ ആക്രമിക്കാനും അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഗോശാലയിൽ കടന്നുകയറി ഗോക്കളെ അപഹരിക്കാനും ത്രിഗർത്തന് ആഗ്രഹം തോന്നി. അദ്ദേഹം ഈ ആഗ്രഹം ചക്രവർത്തിയായ ദുര്യോധനനെ അറിയിക്കുകയും ദുര്യോധനനും കർണ്ണനും മറ്റു കൗരവരും അത് അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് ഭീഷ്മരും ദ്രോണരും കർണ്ണനും ശല്യരുമൊക്കെയടങ്ങിയ തന്റെ മഹാസൈന്യത്തെ ദുര്യോധനൻ ഒരുക്കി നിറുത്തുകയും, സുശർമ്മാവിനോട് വിരാടത്തെ ആക്രമിക്കുവാൻ അനുവാദം കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. ആദ്യമായി തന്റെ സൈന്യത്തെ രണ്ടായി പകുത്തു ഒരു ഭാഗം സുശർമ്മാവിന് സഹായത്തിനായി കൂടെ അയയ്ക്കുകയും, ഭീഷ്മരും ദ്രോണരും കർണ്ണനും മറ്റു വില്ലാളി വീരന്മാരുമൊക്കെ അടങ്ങിയ മഹാസൈന്യത്തെ തന്റെ മേല്നോട്ടത്തിലാക്കി സുശർമ്മാവിനെ അനുഗമിച്ചുകൊണ്ടു ദുര്യോധനനും വിരാടത്തേക്കു പടയോട്ടം നടത്തി. ആദ്യമായി സുശർമ്മാവാണ് വിരാടത്തെ ആക്രമിച്ചത്. വിരാടരാജാവുമായി സുശര്മ്മാവ് നടത്തിയ യുദ്ധത്തിൽ വിരാടനെ തോൽപ്പിച്ചു ബന്ധനസ്ഥനാക്കിയെങ്കിലും, വേഷപ്രച്ഛന്നരായ പഞ്ചപാണ്ഡവർ ഉടനെ തന്നെ വിരാടന്റെ സഹായത്തിനെത്തുകയും സുശർമ്മാവിനെ തോൽപ്പിച്ചു ബന്ധിച്ചു വിരാടന്റെ കാൽക്കലിടുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് വിരാടൻ വലിയൊരു ജയാഘോഷം നടത്തി.
ആ സമയത്താണ് മന്ത്രിമാരും ഭീഷ്മദ്രോണകർണ്ണാദികളടങ്ങിയ മഹാസേനയുമായി ദുര്യോധനന്റെ വരവ്. വന്നപാടെ അവരെല്ലാം വിരാടന്റെ ഗോശാലകളെ നശിപ്പിക്കുകയും ഗോക്കളെ അപഹരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഗോരക്ഷകർ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് രാജധാനിയിൽ പോയി വിവരമറിയിച്ചു. ആ സമയത്തു വിരാടന്റെ ഇളയസന്തതിയായ ഉത്തരരാജകുമാരനാണ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്. അദ്ദേഹം പരാതി കേൾക്കുകയും ഉടനെ തന്നെ താൻ പോയി കൗരവരെ തോൽപ്പിച്ച് ഗോക്കളെയെല്ലാം വീണ്ടെടുക്കുമെന്നു സ്ത്രീജനങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വച്ച് പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ജനങ്ങളെല്ലാം ഉത്തരന്റെ ധീരതയെ പ്രശംസിച്ചു. തുടർന്ന് തനിക്കു അനുയോജ്യനായ ഒരു സാരഥിയില്ലെന്നും അതുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ താൻ നിഷ്പ്രയാസം യുദ്ധം ജയിക്കുമെന്നും ഉത്തരൻ വീമ്പിളക്കി. ആ സമയത്തു വേഷപ്രച്ഛന്നയായ സൈരന്ധ്രി എന്ന ദ്രൗപദി ഉത്തരനോട് ബൃഹന്നള മുൻപ് അർജ്ജുനന്റെ സാരഥിയായിരുനെന്നും അദ്ദേഹത്തിൻറെ സാരഥ്യത്തിൽ അർജ്ജുനൻ ധാരാളം യുദ്ധങ്ങൾ ജയിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും ഉത്തരനോട് പറഞ്ഞു. ബൃഹന്നള വാസ്തവത്തിൽ അർജ്ജുനന്റെ പ്രച്ഛന്നരൂപമായിരുന്നു. ഭീഷ്മദ്രോണാദികളും കർണ്ണാശ്വത്ഥാമാക്കളുമടങ്ങിയ മഹാസൈന്യത്തെ ജയിക്കുവാൻ അർജ്ജുനനു മാത്രമേ സാധിക്കൂവെന്നും ദ്രൗപദിക്കറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. ഇതുകേട്ട ഉത്തരൻ ബൃഹന്നളയെ തേരാളിയാക്കി യുദ്ധത്തിന് പുറപ്പെട്ടു.
യുദ്ധക്കളത്തിലെത്തിയ ഉത്തരൻ കണ്ടത് ഘോരമായ കൗരവസൈന്യത്തെയാണ്. ആ സൈന്യത്തെ കണ്ടു ഭയന്നുപോയ യുവാവ് പേടിച്ചോടുവാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ ബൃഹന്നള ഉത്തരന്റെ പിറകേയോടി ആ കുമാരനെ പിടിച്ചു തേരിലിട്ടിട്ടു, താൻ അർജ്ജുനൻ ആണെന്നും ഭയങ്കരമായ ഈ സേനയെ താൻ ഉത്തരന് വേണ്ടി ജയിക്കാമെന്നും ഉറപ്പുകൊടുത്തു. അതിനു ശേഷം പാണ്ഡവർ ആരൊക്കെയാണെന്നും എങ്ങനെയാണ് അവരെല്ലാം വിരാടന്റെ രാജധാനിയിൽ ഒളിവിൽ താമസിക്കുന്നതെന്നും അർജ്ജുനൻ ഉത്തരനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. തുടർന്ന് തന്റെ വിശ്വവിഖ്യാതമായ പത്തുപേരുകളും അർജ്ജുനൻ ഉത്തരന് ചൊല്ലിക്കൊടുത്തു. അർജ്ജുനനെ നേരിട്ടുകണ്ട ഉത്തരന് വലിയ അത്ഭുതവും ഭക്തിയുമുണ്ടായി. അദ്ദേഹം അർജ്ജുനന്റെ കാൽക്കൽ വീണു നമസ്ക്കരിക്കുകയും എന്തെങ്കിലും അപരാധം താനോ തന്റെ പിതാവോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ മാപ്പു തരണമെന്നും അറിയിച്ചു. അർജ്ജുനൻ ഉത്തരനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് അടുത്തുള്ള ഒരു ശമീവൃക്ഷത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്ന പാണ്ഡവരുടെ ആയുധഭാണ്ഡം ഉത്തരനെക്കൊണ്ടുതന്നെ താഴെയിറക്കിക്കുകയും, അതിൽ നിന്നും ഗാണ്ഡീവചാപവും അമ്പൊടുങ്ങാത്ത ആവനാഴിയും വാനരധ്വജവും, ദേവദത്തമെന്ന ശംഖവും എടുത്തുകൊണ്ട് അർജ്ജുനൻ പോർക്കളത്തിലെത്തി. തുടർന്ന് ഉത്തരനെ തേരാളിയാക്കി നടത്തിയ ഘോരയുദ്ധത്തിൽ കൗരവസേനയെ നിശ്ശേഷം അർജ്ജുനൻ തോൽപ്പിച്ചോടിച്ചു. ഭീഷ്മരും കർണ്ണനും ദ്രോണരും അശ്വത്ഥാമാവുമൊക്കെ സംയുക്തമായി എതിർത്തിട്ടും ഫലമുണ്ടായില്ല. കൗരവപക്ഷത്തുള്ള എല്ലാ മഹാരഥികളും ഏകനായി പൊരുതിയ അർജ്ജുനനോട് പരാജയപ്പെട്ടു. അസംഖ്യം പോരാളികളെ അർജ്ജുനൻ ദിവ്യാസ്ത്രത്താൽ വധിച്ചു. ശിവനും ഇന്ദ്രാദികളുമായ ദേവന്മാരും അർജ്ജുനനു നൽകിയ ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങളുടെ പ്രഭാവം നിമിത്തം കൗരവരെല്ലാം അർജ്ജുനനോട് തോറ്റുപോയി. ഭീഷ്മരും ദ്രോണരും കർണ്ണനുമൊക്കെ പരാജയപ്പെട്ടു പിന്മാറി. അർജ്ജുനൻ തന്റെ വിക്രമത്താൽ കുരുക്കളെ മുഴുവനും പരാജിതരാക്കിയ ശേഷം സമ്മോഹനാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രയോഗത്താൽ കൗരവരെ ഒന്നടങ്കം മോഹിപ്പിച്ചു വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു.
തുടർന്ന് കൗരവസേന അപഹരിച്ച ഗോക്കളെ സ്വന്ത്രരാക്കുകയും മോഹാലസ്യപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന കൗരവയോദ്ധാക്കളുടെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം അഴിച്ചെടുത്തു തേരിൽ വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. ധർമ്മിഷ്ഠനായ അർജ്ജുനൻ മോഹാലസ്യപ്പെട്ടു കിടന്നിരുന്ന ആരെയും വധിക്കുകയുണ്ടായില്ല. വസ്ത്രങ്ങൾ കൈവശപ്പെടുത്തിയത് താൻ പുത്രിക്കുതുല്യം സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ഉത്തരരാജകുമാരിക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ കൗരവരെ ജയിച്ചു ഗോക്കളെ വീണ്ടെടുത്ത് അർജ്ജുനനും ഉത്തരനും പഴയതുപോലെ വേഷം മാറി, അസ്ത്രശസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിട്ട് തേരോടിച്ചു വിരാടത്തിലേക്കു യാത്രയായി .[മഹാഭാരതം വിരാടപർവ്വം അദ്ധ്യായങ്ങൾ 25 മുതൽ 67 വരെ, ഗോഹരണ-ഉപപർവ്വം]
അർജ്ജുനരഥം അഗ്നിക്കിരയായാകുന്നു
[മഹാഭാരതം ശല്യപർവ്വം, ഗദായുദ്ധപർവ്വം,BORI Critical Edition Mahabharatham-പ്രകാരം , അദ്ധ്യായം 61]
യുദ്ധശേഷം ദുര്യോധനനെ വീഴ്ത്തിയിട്ട്, വിജയം ഘോഷിക്കാനായി കുരുരാജാവിന്റെ ശിബിരത്തിനകത്തു കടന്ന പാണ്ഡവർ തേരിൽ നിന്നിറങ്ങി. അപ്പോൾ നിത്യവും പാണ്ഡവരുടെ ഹിതകാംക്ഷിയായ കൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനനോട് പറഞ്ഞു. "ഹേ അർജ്ജുനാ,ഗാണ്ഡീവവും അക്ഷയമായ ആവനാഴിയും ഇറക്കുക. പിന്നെ ഞാനും ഇറങ്ങുന്നതാണ്. നീയും ഇറങ്ങുക. അതാണ് ശ്രേയസ്കരം". കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞതുപോലെ അർജ്ജുനൻ പ്രവർത്തിച്ചു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ കുതിരകളുടെ കടിഞ്ഞാണ് വിട്ടു ഗാണ്ഡിവിയുടെ തേരിൽ നിന്നുമിറങ്ങി. പിന്നീട് നടന്ന സംഭവങ്ങളെ വ്യാസമുനി ഇങ്ങനെ വർണ്ണിക്കുന്നു.
അഥാവതീർണ്ണേ ഭൂതാനാമീശ്വരേ സുമഹാത്മനി കപിരന്തർദ്ധേ ദിവ്യോ ധ്വജോ ഗാണ്ടീവധന്വന (12) സ ദഗ്ദ്ധോ ദ്രോണ കർണ്ണാഭ്യാം ദിവ്യൈരസ്ത്രൈർ മഹാരഥ: അഥ ദീപ്‌തോരഗ്നിനാ ഹ്യാശു പ്രജ്വല മഹീപതേ(13) [മഹാഭാരതം ശല്യപർവ്വം, ഗദായുദ്ധപർവ്വം,BORI Critical Edition Mahabharatham-പ്രകാരം , അദ്ധ്യായം 61; ശ്ളോകങ്ങൾ 12,13 ]
(ഭാഷാ അർത്ഥം) "മഹാത്മാവായ ആ സർവ്വഭൂതേശ്വരൻ [കൃഷ്ണൻ] ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, ഗാണ്ഡീവധന്വാവിന്റെ ദിവ്യമായ കപിധ്വജം മറഞ്ഞു. അപ്പോൾ മഹാരഥന്മാരായ ദ്രോണകർണ്ണന്മാരുടെ (ദ്രോണ കർണ്ണാഭ്യാം) ദിവ്യാസ്ത്രമേറ്റു ചുട്ട ആ രഥം, അതിൽ ലീനമായ ദീപ്തമായ അഗ്നിയാൽ കത്തിയെരിഞ്ഞു ചാരമായി രാജാവേ". ഇവിടെ ദിവ്യദൃഷ്ടിയായ സഞ്ജയൻ ധൃതരാഷ്ട്ര മഹാരാജാവിനു അർജ്ജുനന്റെ രഥത്തിന്റെ അവസ്ഥ വിവരിച്ചു കൊടുക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
സർവ്വഭൂതങ്ങൾക്കും ഈശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ രഥത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, അർജ്ജുനന്റെ കപിധ്വജം മായുകയും, അതോടെ കർണ്ണന്റേയും ദ്രോണരുടേയും അസ്ത്രങ്ങൾ ഏറ്റിരുന്ന ആ രഥം അപ്പോൾ കത്തിക്കരിഞ്ഞു ചാമ്പലായിത്തീർന്നു. അതുവരെ ആ അഗ്നി മറഞ്ഞാണ് നിന്നിരുന്നത്. അര്ജ്ജുനന് ഇത് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. രഥം കത്തിയത് കണ്ടു ഭയന്നുപോയ അർജ്ജുനൻ അതിന്റെ കാരണം ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനോട് ആരായുന്നതും, കൃഷ്ണന്റെ മറുപടിയുമാണ് അടുത്ത രംഗം.
കൃഷണൻ പറഞ്ഞു; ഈ രഥം ശത്രുക്കൾ അയച്ച അനേകം ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങള് ഏറ്റു നേരത്തെ കത്തിക്കരിഞ്ഞു പോയിരുന്നു. ഞാൻ ഇരുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ് അത് തകര്ന്നു തരിപ്പണമാകാതിരുന്നത്. ഞാൻ അത് ഉപേഷിച്ചപ്പോൾ അത് കരിഞ്ഞു ചാമ്പലായി.
ധര്മ്മപുത്രനെ അഭിമാനത്തോടെ തഴുകിക്കൊണ്ട് ഭഗവാൻ തുടർന്ന് പറഞ്ഞു. "ഉപപ്ളാവ്യത്തില് വച്ച്, അങ്ങ് എന്നോട് അപേഷിച്ച മാതിരി, ഞാൻ നിങ്ങളെയൊക്കെ രക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു ".
തുടർന്ന് യുധിഷ്ഠിരൻ രോമാഞ്ചത്തോടെ പറഞ്ഞു. " ദ്രോണരും കർണ്ണനും അയച്ച ബ്രഹ്മാസ്ത്രം കൃഷ്ണനല്ലാതെ ആര്ക്കും തടുക്കുവാൻ സാധിക്കുകയില്ല. സംശപ്തകപ്പടയെ ജയിച്ചതും മറ്റാരുടെയും കഴിവ് കൊണ്ടല്ല. ഭാരതയുദ്ധത്തില് അര്ജുനൻ പിന്തിരിയാതിരുന്നതും ജനാര്ദ്ദനന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ട് തന്നെയാണ്. അതുപോലെ അങ്ങയുടെ മഹത്ത്വങ്ങൾ ഞാൻ പലതും ഓര്ക്കുന്നു. കര്മ്മങ്ങളുടെ ഫലവും തേജസ്സിന്റെ ഗതിയും ശുഭം തന്നെയാണ്. വ്യാസമുനി ഉപപ്ളാവ്യത്തില് വച്ച് "ധര്മ്മം എവിടെയുണ്ടോ അവിടെ കൃഷ്ണനുമുണ്ട്. കൃഷ്ണൻ എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെ ജയവും ഉണ്ട് എന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു".