cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
കേരളസാഹിത്യം
സഞ്ചാരസാഹിത്യം
ഇന്ത്യയുടെ വിവിധഭാഗങ്ങളിലൂടെ നടത്തിയ സഞ്ചാരങ്ങളുടെ രേഖകളും നമുക്കു ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഉണരുന്ന ഉത്തരേന്ത്യ (എൻ.വി. കൃഷണവാര്യർ), ഹിമഗിരി വിഹാരം (തപോവന സ്വാമികൾ), പുരി മുതൽ നാസിക് വരെ (വെട്ടൂർ രാമൻ നായർ), യമുനയുടെ തീരത്ത് (എ.കെ. കുമാരൻ), ഉത്തരസ്യാം ദിശി (ബാബുപോൾ), ഹിമവാന്റെ മുകൾത്തട്ടിൽ, അമർനാഥ് ഗുഹയിലേക്ക് (രാജൻ കാക്കനാടൻ), ചെരിപ്പും അഹന്തയും (കെ.എൽ. മോഹനവർമ) എന്നിങ്ങനെ. രാമചന്ദ്രന്റെ ഹിമാലയാനുഭൂതികളുടെ വിഹാരഭാവമാണ് സഞ്ചാരക്കുറിപ്പായ തപോഭൂമി ഉത്തരാഖണ്ഡ്. രവീന്ദ്രന്റെ ബുദ്ധപഥമാണ് മികവാർന്ന മറ്റൊരു കൃതി. കാട്ടാക്കട ദിവാകരന്റെ കേരളീയ ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ എന്ന ഗ്രന്ഥം കേരളക്കാഴ്ച നിറഞ്ഞ ആദ്യത്തെ മൗലിക ഗ്രന്ഥമാണ്. കേരളത്തിലെ ലോകസഞ്ചാരിയാണ് എസ്.കെ.പൊറ്റെക്കാട്ട്. ദുർഘടഘട്ടങ്ങളിലൂടെയുള്ള ക്ളേശകരമായ യാത്രയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം. ഇന്ത്യ മുഴുവൻ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ച അദ്ദേഹം തുടർന്ന് മലയാ, സിംഗപ്പൂർ, ഇന്തോനേഷ്യ, ഈജിപ്ത്, ബാലിദ്വീപ്, ആഫ്രിക്ക, യൂറോപ്പ് എന്നിങ്ങനെ ലോകം ചുറ്റി, ജനതയെ നേരിട്ടറിയുകയും കഥപോലെ അവ മലയാളിയെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. കേരളത്തിലെ സഞ്ചാരസാഹിത്യത്തിന് സർഗാത്മക മാന്യത നല്കിയത് എസ്.കെ. പൊറ്റെക്കാട്ടാണ്. യാത്രയെ സർഗാത്മകമാക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ച സക്കറിയയുടെ ഒരു ആഫ്രിക്കൻ യാത്ര, തടാകനാട് എന്നിവ വിദേശയാത്രകളുടെ ചരിത്രമാണ്. രവീന്ദ്രൻ തുടങ്ങിവച്ച യാത്രാവിവരണങ്ങൾ ദൃശ്യവത്കരിക്കപ്പെട്ടതോടെ, ആ മേഖലയിലും ചലനമുണ്ടായി. സന്തോഷ് കുളങ്ങരയുടെ യാത്രാവിവരണങ്ങൾ ലോകത്തെ, ജീവനോടെ നമ്മുടെ മുമ്പിൽ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ എം.പി. വീരേന്ദ്രകുമാറിന്റെ ഹൈമവതഭൂമിയിൽ ഭാരത സംസ്കൃതിയുടെ തുടിക്കുന്ന ചരിത്രം സജീവമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഇതിഹാസ സദൃശമായ യാത്രാവിവരണമാണ്. ആമസോണും കുറേ വ്യാകുലതകളും അഗാധമായ സഹാനുഭൂതിയോടെ ഒരു സംസ്കാരത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. യാത്ര, അനുഭവിക്കാനുള്ളതാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതാണ് വീരേന്ദ്രകുമാറിന്റെ സഞ്ചാരകൃതികൾ. എം.കെ. രാമചന്ദ്രനും സവിശേഷ പരാമർശമർഹിക്കുന്നു.
വൈജ്ഞാനിക സാഹിത്യം
സുദീർഘമായ ഒരു ദേശീയ ശാസ്ത്രപാരമ്പര്യം ഭാരതത്തിനുണ്ട്. പ്രാചീനകാലംതൊട്ടേ കേരളീയരോ കേരളബന്ധമുള്ളവരോ അതിൽ ഭാഗഭാക്കുകളുമായിരുന്നു. ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രം, ജ്യോതിഷം, ഗണിതം ആയുർവേദം, വാസ്തുയോഗശാസ്ത്രം എന്നിവയാണ് പ്രമുഖമായ പാരമ്പര്യ ശാസ്ത്രവിഭാഗങ്ങൾ.
ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രം, ജ്യോതിഷം, വരരുചികേരളം, ദേവകേരളം, ശുക്രകേരളം, കേരളീയസൂത്രം എന്നിവയാണ് കേരളവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അതിപ്രാചീന ജ്യോതിഷ വിഭാഗങ്ങൾ. 'വാക്യം' പരല്പേര്, കടപയാദിസമ്പ്രദായം ഇവയുടെ ഉപജ്ഞാതാവും കേരളബന്ധം, പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലത്തിലൂടെ ഇന്നും സജീവവുമായ വരരുചിയാണ് ഇവയിൽ ഏറ്റവും പ്രാചീനൻ.
കേരളത്തിലെ അശ്മക(കൊടുങ്ങല്ലൂർ)ത്തിൽ ജനിച്ചെന്ന് തർക്കമുള്ള ആര്യഭടൻ എന്ന അപൂർവ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ആര്യഭടീയം ഏറെ പ്രചരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത് കേരളത്തിലാണ്.
ആര്യഭടന്റെ പരഹിതത്തിന് കേരളീയനായ ഭാസ്കരാചാര്യൻ ഒന്നാമൻ എന്ന മഹാനായ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞൻ വ്യാഖ്യാനം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഹരിദത്തൻ എന്ന പണ്ഡിതൻ, കേരളീയ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ ഒരു സമ്മേളനം വിളിച്ചുകൂട്ടി പരഹിതം പരിഷ്കരിച്ച് കേരളത്തിൽ നടപ്പിൽവരുത്തി. തുടർന്ന് പ്രഗല്ഭ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര-ജ്യോതിഷപണ്ഡിതന്മാരുടെ തലമുറകൾ തന്നെ കേരളത്തിലുണ്ടായി. ശങ്കരനാരായണൻ (ശങ്കരനാരായണീയം), തലക്കുളത്തുഭട്ടതിരി (ദശാധ്യായി), കൃഷ്ണാചാര്യൻ (കൃഷ്ണീയം അഥവാ ചിന്താജ്ഞാനം), ഭാസ്കരാചാര്യർ രണ്ടാമൻ (ലീലാവതി), ഗോവിന്ദസ്വാമി (മുഹൂർത്തരത്നം), സൂര്യദേവൻ (ജാതകകർമപദ്ധതി), സംഗമഗ്രാമമാധവൻ (വേണ്വാരോഹം), വടശ്ശേരിപരമേശ്വരൻ നമ്പൂതിരി (ദൃഗ്ഗണിതം), ജ്യേഷ്ഠദേവൻ (യുക്തിഭാഷ) എന്നിങ്ങനെ. അവർ കൃതികൾ രചിച്ചത് സംസ്കൃതത്തിലാണെങ്കിലും പടർന്നു കയറിയത് മലയാളമനസ്സുകളിലാണ്. തൃക്കണ്ടിയൂർ അച്യുതപ്പിഷാരടി(സ്ഫുടനിർണയം)യാണ് ഇവരിൽ പ്രായേണ അർവാചീനൻ. ഇന്റിഗ്രൽ കാൽക്കുലസിന്റെ ബാലപാഠമായ The integral of x dx = ½x² ന്യൂട്ടനും ലെബനിക്സിനും ഏറെ മുമ്പേ സംഗമഗ്രാമമാധവൻ ഏകാദ്വേകോത്തരപദസങ്കലിതം എന്ന് സൂക്ഷ്മമായി നിർവചിച്ചു. തീറ്റ, ടാൻ തീറ്റ എന്നിവയെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന അനന്തശ്രേണി ഗ്രിഗറിശ്രേണി എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് ഇന്ന് മാധവഗ്രിഗറിശ്രേണി എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ജ്യാമിതീയസ്ഥിരാങ്കമായ പൈയുടെ മൂല്യം 13 ദശാംശം വരെയും അദ്ദേഹം ഗണിച്ചു. ലോകോത്തരശാസ്ത്ര രചനകൾകൊണ്ട് കേരളം ധന്യമായ കാലമാണത്.
പുതുമനച്ചോമാതിരിയുടെ സ്മാർത്തപ്രായശ്ചിത്തം, രാജനീതി നിർണയിക്കുന്ന കുമാരഗണകന്റെ കരണദീപിക എന്നിവയും പ്രശസ്തമാണ്. ജ്യോതിഷത്തിന്റെ വിവിധ മേഖലകളിൽ പ്രശസ്തരാണ് പാണ്ടനാട്ടിൽ ഗോപാലവാര്യർ, കണ്ടിയൂർ മഹാദേവശാസ്ത്രികൾ, ഓണക്കൂർ ശങ്കരഗണകൻ, വെണ്ണൂർ ജി. ശിവശങ്കരൻനായർ എന്നിവർ.
ആയുർവേദം. വാഗ്ഭടന്റെ അഷ്ടാംഗഹൃദയം, സുശ്രുതന്റെയും ചരകന്റെയും സംഹിതകൾ, സഹസ്രയോഗം എന്നീ പ്രാമാണിക ആയുർവേദഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പ്രൗഢവ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൂടെയാണ് ആയുർവേദം കേരളത്തിൽ വികസിച്ചത്. തനി കേരളീയമായ നാട്ടുവൈദ്യത്തിന് ഈ മഹാഗ്രന്ഥങ്ങൾ പിന്തുണ നല്കുകയും ചെയ്തു. ഏറ്റവും കൂടുതൽ വ്യാഖ്യാനവിധേയമായ ആയുർവേദഗ്രന്ഥം അഷ്ടാംഗഹൃദയമാണ്. കൈക്കുളങ്ങര രാമവാര്യരുടെ സമ്പൂർണവ്യാഖ്യാനം ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയം. ചരകസംഹിത ടി.സി. പരമേശ്വരൻമൂസതും സി.കെ. വാസുദേവശർമയുമാണ് വ്യാഖ്യാനിച്ചത്. സുശ്രുതസംഹിതാവ്യാഖ്യാതാക്കളിൽ വടക്കേപ്പാട്ട് നാരായണൻനായരാണ് പ്രമുഖൻ. സഹസ്രയോഗം, യോഗരത്നപ്രകാശിക തുടങ്ങിയവയും ആയുർവേദചികിത്സകരുടെ അമൂല്യവിജ്ഞാനശേഖരങ്ങളാണ്. ലളിതഭാഷയിൽ ചികിത്സാനുഭവങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു രചിക്കപ്പെട്ട യോഗസാരം പില്ക്കാലത്ത് നവഖണ്ഡം, യോഗമുക്താവലി തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ സ്വാധീനശക്തിയാകുന്നു.
അഷ്ടവൈദ്യന്മാരും ആര്യവൈദ്യന്മാരും കേരളത്തിലെ ആയുർവേദപാരമ്പര്യത്തിന് വിശ്വസനീയത വരുത്തി. കേരളത്തിലെ രോഗപ്രതിരോധപ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ആയുർവേദമായിരുന്നു പൊതുവേ സ്വീകാര്യം. വസൂരി, മലമ്പനി, വിഷൂചിക, ക്ഷയം, കുഷ്ഠം, ബാലപീഡ തുടങ്ങിയവയിൽ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിക്കുന്നതിന് ഇത് ഒട്ടേറെ വൈദ്യന്മാർക്കു പ്രേരണയായി. 1866-ൽ കുഞ്ഞുണ്ണിവൈദ്യരും 1911-ൽ കുഞ്ഞമ്പുവൈദ്യരും വിഷൂചികാചികിത്സ എന്നപേരിൽ പദ്യത്തിലുള്ള ചികിത്സാഗ്രന്ഥങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു; പിന്നാലെ അംശികൃഷ്ണപിള്ള ഗദ്യത്തിൽ വിഷൂചികയും നിവാരണമാർഗങ്ങളും എന്നൊരു കൃതിയും. വിഷവൈദ്യമാണ് വ്യാപകമായി ശ്രദ്ധനേടിയ മറ്റൊരു ചികിത്സാമേഖല. വിഷചികിത്സാ സാരസംഗ്രഹം (ചുനക്കര അച്യുതവാര്യർ), വിഷവൈദ്യതരംഗിണി (മുട്ടോലിൽ എം.), ആനന്ദാമൃതം (കൃഷ്ണൻകുട്ടി. എം.കെ.), നീലകണ്ഠീയം, വിഷപരിഹാരം (വി.കെ.വി. നീലകണ്ഠൻ നമ്പൂതിരി), വിഷനാരായണീയം തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ വിഷവൈദ്യകൃതികൾ ഉണ്ടായി. പ്രത്യൗഷധവിധിയും പ്രഥമ ശ്രുശ്രൂഷയും (സി.ആർ. കേശവൻ വൈദ്യർ) ഇതിൽ പില്ക്കാല കൃതിയാണ്. ഇതും പദ്യത്തിലാണ് രചിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇത്തരം വിവിധ രോഗങ്ങളുടെ ചികിത്സകൾ സംബന്ധിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഏറെയുണ്ട്. ആരോഗ്യരക്ഷയുടെ കാര്യത്തിൽ  ബോധവത്കരണത്തിന് ശ്രമിച്ച പ്രധാന വ്യക്തിയാണ് എൽ.എ. രവിവർമ.
ധാരാളം ആധാരഗ്രന്ഥങ്ങളും ആയുർവേദസംബന്ധമായി രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. തയ്യിൽ കുമാരൻ കൃഷ്ണന്റെ ആയുർവേദീയ ഔഷധ നിഘണ്ടു, താമരക്കുളം ജി. കൊച്ചുശങ്കരൻ വൈദ്യന്റെ ആയുർവേദ ഔഷധ നിഘണ്ടു, ടി.കെ ഉണ്ണിക്കിടാവിന്റെ ഭാഷാവിഷവൈദ്യകലിക, കെ.കെ. പണിക്കരുടെ ആയുർവേദവിശ്വകോശം, പി.വി. കൃഷ്ണവാര്യരുടെ ആര്യവൈദ്യചരിതം, കൊച്ചുണ്ണിത്തമ്പുരാന്റെ പ്രയോഗസമുച്ചയം എന്നിവ പൊതുവേ ഈ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നു. 10,001 ഒറ്റമൂലി (ഡോ. ജെ. ഗുണമണി) ഒറ്റമൂലികളെക്കുറിച്ചുള്ള വിജ്ഞാനകോശമാണ്. രാഘവൻ തിരുമുല്പാട് ജനറൽ എഡിറ്ററായി ആയുർവേദ വിജ്ഞാനകോശവും ബി. ശ്യാമള ജനറൽ എഡിറ്ററായി ചികിത്സാവിജ്ഞാനകോശവും എം. നാരായണൻ വൈദ്യരുടെ കശ്യപസംഹിത അഥവാ വൃദ്ധജീവകീയം തന്ത്രത്തിന്റെയും കുചിമാരതന്ത്രത്തിന്റെയും തർജുമകളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും ആയുർവേദരംഗത്ത് പുത്തൻ ഉണർവുകൾക്ക് പര്യാപ്തമാണ്. ചെറിയമഠം നാരായണൻ നമ്പൂതിരി, ഡോ. സി.കെ. രാമചന്ദ്രൻ, ഡോ. കെ. മുരളീധരൻപിള്ള, ഡോ. കെ.ആർ. രാമൻനമ്പൂതിരി എന്നിവരാണ് ആധുനികകാലത്ത് ആയുർവേദശാസ്ത്രഗ്രന്ഥരചനയിൽ ഏറെ സജീവമായവർ. ഡോ. എം.എസ്. വല്യത്താൻ സുശ്രുത പൈതൃകം പഠനവിധേയമാക്കിയത് ഏറെ ശ്രദ്ധാർഹമാണ്.
ഹോമിയോപ്പതിയിൽ സ്വാമി ആതുരദാസ്, പി. അപ്പുക്കുട്ടമേനോൻ, പറവൂർ കെ.എൻ. ഗോപാലപിള്ള എന്നിവർ വ്യക്തിത്വവും വൈശിഷ്ട്യവും വിശദീകരിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഹോമിയോ മരുന്നുകളുടെ മാനസിക ലക്ഷണങ്ങൾ, ബീജരോഗസിദ്ധാന്തം എന്നിവ അത്തരം ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്.
ജർമൻ ഡോക്ടർമാരായ ലൂയികുനെ, അഡോൾഫ് യുസ്ത് എന്നിവരെ ആരോഗ്യശാസ്ത്രനിരൂപണങ്ങൾ, ആരോഗ്യചന്ദ്രോദയം എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൂടെ ടി.വി. രയരപ്പക്കുറുപ്പ് മലയാളിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി. പ്രകൃതിയിലേക്കു മടങ്ങുക എന്നതാണ് അതിന്റെ സാരാംശം. ഡോ. സി.ആർ.ആർ. വർമ, എസ്.കെ. മാധവൻ, ഡോ. ഉല്പലാക്ഷൻ, ജേക്കബ് വടക്കുഞ്ചേരി തുടങ്ങിയവരാണ് നവീനകാലത്ത് അതിന് പ്രചോദകരായവർ.
അലോപ്പതിരംഗത്ത് വമ്പിച്ച പരിവർത്തനമാണ് കഴിഞ്ഞ നാലഞ്ചുദശകമായി ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. ഡോ. മാധവൻകുട്ടി, ഡോ. സാംബശിവൻ, ഡോ. കെ.എൻ. പിഷാരടി, ഡോ. വല്യത്താൻ തുടങ്ങിയവർ ഈ ശാസ്ത്രശാഖയ്ക്ക് ഗ്രന്ഥരചനയിലൂടെയും മാന്യത നല്കി. ഡോ. കാനം ശങ്കരപ്പിള്ള, ഡോ. കെ. മാലതി, ഡോ. ടി.എം. ഗോപിനാഥപിള്ള, ഡോ. ജോൺ പോവത്തിൽ, ഡോ. വി.പി. ഗംഗാധരൻ തുടങ്ങിയവർ ഈ രംഗത്ത് സജീവമാണ്. മനഃശാസ്ത്രം, അർബുദം, വൃക്കരോഗം, അസ്ഥിരോഗങ്ങൾ, ഹൃദയത്തെ ബാധിക്കുന്ന രോഗങ്ങൾ ഇവയെക്കുറിച്ചെല്ലാം വ്യക്തമായ അറിവുകൾ പകർന്നുകൊടുക്കാൻ അലോപ്പതി ഡോക്ടർമാർ ഇന്ന് സന്നദ്ധരാണ്.
കെ.ആർ. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ മനഃശാസ്ത്രമാണ് മനസ്സിന്റെ പഠനത്തിൽ മലയാളത്തിലുണ്ടായ ആദ്യ സ്വതന്ത്രകൃതി. അശമന്നൂർ ഹരിഹരൻ, പി.എം. മാത്യു വെല്ലൂർ, ഡോ. സി.ജി. ശാന്തകുമാർ, ഡോ. എൻ. പ്രഭാകരൻ, ഡോ. കെ.എസ്. ഡേവിഡ് തുടങ്ങിയവർ മനഃശാസ്ത്രത്തെ അനുദിന ജീവിതവുമായി അടുപ്പിച്ചു. ഭാരതീയമനഃശാസ്ത്രം എന്ന നിത്യചൈതന്യയതിയുടെ കൃതി ദാർശനികമായ മനഃശാസ്ത്രപഠനമാണ്. എൻ.എം. മുഹമ്മദലിയുടെ ജ്ഞാനാത്മക മനഃശാസ്ത്രം, കെ.ആർ. ഇന്ദിരയുടെ സ്ത്രൈണമനഃശാസ്ത്രം ഇവയിൽ പുതുചിന്തകൾ കണ്ടെത്താം.
യോഗ. യോഗയ്ക്കുള്ള പ്രാധാന്യവും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ബോധാനന്ദസ്വാമിയാണ് ഈ രംഗത്തെ ആദ്യ പ്രമുഖ പ്രചോദകൻ-അനുദിന വ്യായാമം, യോഗാഭ്യാസം, യോഗാസനങ്ങൾ എന്നീ കൃതികൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചതാണ്. വെൺകുളം പരമേശ്വരന്റെ യോഗാചാര്യ (2 ഭാഗം), ജി. പദ്മനാഭപിള്ളയുടെ യോഗവിദ്യ, സർ. സി.പി. അവതരിപ്പിച്ച പി. ബാലകൃഷ്ണശർമയുടെ യോഗാസനങ്ങളും സൂര്യനമസ്കാരവും, കൃഷ്ണയ്യർ ഊരകത്തിന്റെ 'സൂര്യനമസ്കാരം', ശാന്തി ധർമാനന്ദ സരസ്വതിയുടെ സമഗ്രയോഗ, യോഗാചാര്യ, ഗോവിന്ദൻ നായരുടെ ആരോഗ്യവും ദീർഘായുസും തുടങ്ങിയവ ഈ ശാസ്ത്രരംഗത്തെ പ്രമുഖ സംഭാവനകളാണ്. ദീപക് ചോപ്ര, രോഹിത്ശർമ, ശിവ്ഖേര തുടങ്ങിയവരുടെ സർഗാത്മകത വളർത്തുന്ന മനഃശാസ്ത്രാന്വേഷണങ്ങൾ നമ്മുടെ ശാസ്ത്രസാഹിത്യമേഖലയിലെ പുതിയ ഈടുവയ്പുകളാണ്. സി.വി. സുരേന്ദ്രന്റെ വ്യക്തിവികാസമന്ത്രങ്ങൾ, ബി.എസ്. വാര്യരുടെ വിജയത്തിന്റെ പടവുകൾ, അലക്സാണ്ടർ ജേക്കബിന്റെ വ്യത്യസ്തരാകാൻ തുടങ്ങിയ പഠനങ്ങൾ ചിന്തയിലെ നവീനത പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ശാസ്ത്രദർശനങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നവയാണ്.
വാസ്തു. മാനസാരം, ശില്പരത്നം, തന്ത്രസമുച്ചയം, സുപ്രഭേദം, വാസ്തുശാസ്ത്രം മയമതം, വിശ്വകർമീയം, തച്ചുശാസ്ത്രം എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്ന വാസ്തു ഭൂമിയുടെ സ്വഭാവവും അതിന്മേൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന നിർമിതികളുടെ ആരോഗ്യകരമായ അവസ്ഥകളും ചർച്ചചെയ്യുന്ന പ്രാചീന ശാസ്ത്രമാണ്. വാസ്തു പുരുഷ സങ്കല്പം ഭാരതീയരുടേതു മാത്രമാണ്. ഓരോ സംസ്കാരത്തിനും ആവാസവ്യവസ്ഥയിലുള്ള താത്പര്യമനുസരിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ ഇത്തരം സങ്കല്പങ്ങൾ ഉണ്ട്. പ്രണവവേദം എന്ന വേദവുമായാണ് ഭാരതത്തിലെ വാസ്തുശാസ്ത്രം ഏറെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. മാനസാരം എന്ന കൃതിയാണ് ഏറ്റവും പ്രാചീനം. മനുഷ്യാലയചന്ദ്രിക എന്ന പ്രാചീനഗ്രന്ഥമാണ് ഇന്ന് വാസ്തുവിന് ഏറെ പിന്തുടർന്ന് പോരുന്ന ലക്ഷണഗ്രന്ഥം. പാറയ്ക്കൽ കൃഷ്ണവാര്യർ ഇത് തർജുമ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. സി. ചോയിവൈദ്യർ നീലകണ്ഠനാശാരി, കൂനേഴത്ത് പരമേശ്വര മേനോൻ എന്നിവർ വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. 1893-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മനുഷ്യാലയവിധി ഇതിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഷാന്തരമാണ്. ഇതിന്റെ മൂലവും ഭാഷാന്തരവും ചേർന്നതാണ് ശില്പിശാസ്ത്രം എന്ന ഗ്രന്ഥം. തണ്ണീർമുക്കം വാസു ആശാരിയുടെ ശില്പിരത്നസമുച്ചയം, പാർപ്പിടം ഇവയ്ക്കും മനുഷ്യാലയ ചന്ദ്രികയോടാണ് കടപ്പാട്. പുരുഷോത്തമൻ നമ്പൂതിരിയുടെ വാസ്തുലക്ഷണം, നീലകണ്ഠനാശാരിയുടെ വാസ്തുവിദ്യ ഇവയും മറിച്ചല്ല. കൂപശാസ്ത്രം കൂപനിർമാണത്തിന്റെ വാസ്തുവിശകലനമാണ്. കോയിത്തു ഗോവിന്ദനാചാരിയും കെ. നീലകണ്ഠനാചാരിയുമാണ് ഇത് വ്യാഖ്യാനിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഭൂമിയുടെ ലക്ഷണങ്ങളും ഗുണദോഷങ്ങളും നവീനഭൂമിജാതകത്തിൽ എൻ. കോയിത്തട്ട നിർണയിക്കുന്നു. പയ്യന്നൂർ ഗോവിന്ദനാശാരി (മനുഷ്യാലയ സോപാനം), പി.വി.കെ. നെടുങ്ങാടി (ദ്രുതലക്ഷണം), കാണിപ്പയ്യൂർ ശങ്കരൻ നമ്പൂതിരിപ്പാട് (കെട്ടിടങ്ങൾ), കൂനേഴൻ നീലകണ്ഠനാശാരി (ശില്പിരത്നം) എന്നിവർ വാസ്തുശാസ്ത്ര പണ്ഡിതരാണ്. മനുഷ്യാലയ ചന്ദ്രികയെക്കുറിച്ച് ഏറ്റവും പുതിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൊന്ന് തിരുമംഗലത്ത് നീലകണ്ഠൻ മൂസ് രചിച്ചതാണ്. ഡോ.എ. മോഹനാക്ഷൻനായരുടെ 'മയമതം' വാസ്തുവിജ്ഞാനീയത്തിലെ ഏറ്റവും പുതിയ സംഭാവനകളിൽ പ്രമുഖമാകുന്നു.
കിടങ്ങൂർ രാമനാശാരി, പി.വി. ഔസേപ്പ്, ബാലഗോപാലൻ, ടി.എസ്., ബി. ശിവൻ, ചെറുവഞ്ചി നാരായണൻ നമ്പൂതിരി, നിരഞ്ജൻ ബാബു തുടങ്ങിയവർ വാസ്തുശാസ്ത്രപഠനത്തിലും വ്യാപനത്തിലും ശ്രദ്ധാലുക്കളാണ്. വാസ്തുതത്ത്വനിർദേശങ്ങളിൽ ആചാര്യത്വം വഹിക്കുന്ന തൃപ്രയാർ ടി.കെ. പദ്മനാഭ ആചാര്യ (വാസ്തുശാസ്ത്രരത്നം) ആണ് ഇന്ന് വാസ്തുവിലെ പ്രമുഖ സമഗ്രജ്ഞാനി.
ഇതരവിജ്ഞാനശാഖകൾ. കൊല്ലാട്ട് അച്യുതൻ വൈദ്യരുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സഹായത്തോടെ വാന്റീഡ് എന്ന യൂറോപ്യൻ സസ്യങ്ങളുടെ ആകൃതികളും പ്രകൃതികളും സൂക്ഷ്മമായി പഠിച്ച് പന്ത്രണ്ടു വാല്യത്തിൽ തയ്യാറാക്കിയ ഗ്രന്ഥമാണ് ഹോർത്തൂസ് ഇൻഡിക്കസ് മലബാറിക്കുസ്. മലയാള ലിപിയിലാണ് അച്ചടി. ബട്ലറുടെ മൃഗചരിതം എന്ന ജന്തുശാസ്ത്രഗ്രന്ഥമാണ് ഭാഷയിലെ നവീനശാസ്ത്രാനുസൃതമായ ആദ്യഗ്രന്ഥം എന്ന് വാദമുണ്ടെങ്കിലും കൃഷിഗീത എന്നൊരു കൃഷിശാസ്ത്രദേശീയ വിജ്ഞാനഗ്രന്ഥം കാലവും കർത്താവും ആരെന്നറിയാതെ ഏതാണ്ട് നവീന മലയാളത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. തുടർന്ന് സമകാലികാന്തരീക്ഷത്തിൽ പ്രസക്തമായ ഒരു ശാസ്ത്രകൃതി തർജുമചെയ്യപ്പെട്ടു. സെഞ്ചിപഴനി ആണ്ടി രചിച്ച ഗോവസൂരിപ്രയോഗം അഥവാ വസൂരി നിയന്ത്രണം നവീനേതരശാസ്ത്രവിഭാഗത്തിൽ, മലയാളത്തിൽ പൂർണമായി അച്ചടിക്കപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥം ഉപ്പോട്ടു കണ്ണന്റെ യോഗാമൃത വ്യാഖ്യാനമാണ്. 1861-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ ഗ്രന്ഥമാണ് മലയാളത്തിൽ അച്ചടിച്ച ആദ്യത്തെ ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥം. എന്ന് ചിലർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ 1857-നുമുമ്പ് അച്ചടിച്ച ഒരു ഗ്രന്ഥം ആദ്യ പേജുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട നിലയിൽ കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്ന് സി.കെ. മൂസ്സത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങൾ എന്ന കൃതിയിൽ പരാമർശിച്ചുകാണുന്നു. 'മൂന്നു ഭാഗങ്ങളുള്ള ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഒന്നും രണ്ടും ഭാഗങ്ങളുടെ മുഖപ്പേജ് നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ 'പ്രത്യേക ചികിത്സ' എന്ന മൂന്നാംഭാഗത്തിന്റെ വിഷയവിവരവും ഉൾച്ചട്ടയും അന്യൂനമായി ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. "കോട്ടയത്ത് ഡി മുനാരിൽ മലങ്കര ഇടവകയുടെ മാർ അത്തനാസ്യോസ് മെത്രാപ്പേലിത്തായുടെ അച്ചുകൂടത്തിൽ ഗ്രന്ഥമുദ്രണം നടന്നത് 1857-ൽ ആണെന്ന് പ്രസ്തുത ഉൾച്ചട്ട വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിനാൽ ഒന്നും രണ്ടും ഭാഗങ്ങളുടെ മുദ്രണം ഇതിനു മുമ്പുതന്നെ നടന്നിരിക്കണം എന്നും ഊഹിക്കാം''.
ഇക്കാലത്തെ ആദ്യപാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് പി. ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയുടെ ബീജഗണിതം. ആദ്യത്തെ സചിത്ര ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥമാണ് ഫാ. ജോൺ മേയറുടെ പ്രകൃതിശാസ്ത്രം. ഏ.ആർ. രാജരാജവർമയുടെ പ്രേരണയിൽ രസതന്ത്രം, കൃഷിപാഠം, ജന്തുശാസ്ത്രം, ഭൂവിജ്ഞാനീയം തുടങ്ങിയവയിൽ സാധാരണക്കാർക്ക് ലളിതഭാഷയിലുള്ള ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിക്കപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണൻ പണ്ടാല, സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ള, കെ. സുകുമാരൻ, ഒ.എം. ചെറിയാൻ, മൂർക്കോത്തുകുമാരൻ, എം. രാമവർമത്തമ്പാൻ തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു ഗ്രന്ഥകർത്താക്കൾ. ശാസ്ത്രത്തെ സാധാരണക്കാരന് പ്രാപ്യമാകുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ച വ്യക്തിയാണ് കെ.കെ. വാസു.
ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സാമൂഹികതയിൽ ഊന്നി എം.സി. നമ്പൂതിരിപ്പാടും ദാർശനികതയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നല്കി. കെ. ഭാസ്കരൻനായരും ശാസ്ത്രവീക്ഷണത്തിന് നേതൃത്വം നല്കി. വിവിധ ശാസ്ത്രശാഖകളോട് ഒരേസമയം ആഭിമുഖ്യമുണ്ടായിരുന്ന ഭാസ്കരൻനായർ സാങ്കേതിക പദങ്ങൾ കഴിവതും കുറച്ചുപയോഗിക്കാനും ഉപയോഗിച്ചവയ്ക്കു ആവശ്യമായ വിശദീകരണം നൽകുവാനും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. പ്രാണിലോകം, ആധുനികശാസ്ത്രം, പരിണാമം, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഗതി, പ്രകൃതിപാഠങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ മലയാള ശാസ്ത്രസാഹിത്യത്തിനും രചനയ്ക്കും പുതിയപാത തുറന്നുകൊടുത്തു. കോന്നിയൂർ നരേന്ദ്രനാഥ്, സി.പി. മേനോൻ, കെ.ജി. അടിയോടി, ഒ.പി. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, എ.സി. വാസു, മാത്യു താമരക്കാട്, ഡോ. സി.ആർ. നാരായണൻ, ജോർജ് മാത്തൻ, ഡോ. ടി.ആർ. ശങ്കുണ്ണി തുടങ്ങിയവരാണ് വിവിധ മേഖലകളിൽ തുടർന്ന് ശാസ്ത്രസാഹിത്യരചനയിൽ പ്രാഗല്ഭ്യം കാണിച്ചവർ.
പ്രൊഫ. എസ്. ശിവദാസ്, ശ്രീധരൻ പള്ളിയറ തുടങ്ങിയവർ ബാലസാഹിത്യരംഗത്ത് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ മുൻനിര പ്രതിനിധികളാണ്. പി.ടി. ഭാസ്കരപ്പണിക്കർ പോപ്പുലർ സയൻസിന് പിന്തുണ നല്കി. കേരളത്തിൽ ഏറെ സജീവവും പരിണാമിയുമാണ് ശാസ്ത്രസാഹിത്യമേഖല. ഇന്ന് ആഗോളതാപനം, ജനിതകരംഗം, ജീവതത്ത്വം, റോബോട്ടുകൾ, പരിണാമശാസ്ത്രം, സ്റ്റീഫൻഹോക്കിങ്സിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ, വിവരസാങ്കേതികവിദ്യ തുടങ്ങിയവ സയൻസിന്റെ മേഖലയ്ക്കപ്പുറം രാഷ്ട്രത്തിന്റെ നിലനില്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു പഠിക്കുവാനും സംവാദങ്ങൾ ഉണർത്താനും ശാസ്ത്രജ്ഞർ തയ്യാറെടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജീവശാസ്ത്രത്തിലെ നവീനത ക്ലോണിങ് എന്ത് എങ്ങനെ (സി.എ. ശിവരാമൻ) എന്ന കൃതിയിൽ കാണാം. ശാസ്ത്രസാഹിത്യം പ്രായോഗികശാസ്ത്രത്തിന്റെ വഴികളാണ് ഇന്നു തെളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. കേരള ഭാഷാഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടാണ് ഇന്ന് അതിനുള്ള പ്രതിഷ്ഠാപിതമായ പ്രേരകശക്തി.
ബാലസാഹിത്യം
കുട്ടികളെ മുഖ്യമായും ഉദ്ദേശിച്ച് എഴുതപ്പെട്ടതാണ് ബാലസാഹിത്യഗ്രന്ഥങ്ങൾ. കുട്ടികളുടെ ഇടയിൽ പ്രചാരമുള്ള ധാരാളം നാടൻ പാട്ടുകളും നാടോടിക്കഥകളും നമ്മുടെ ഭാഷയിലുണ്ട്.
കുട്ടികളെ ഉദ്ദേശിച്ചെന്ന് വ്യക്തമായി നിർദേശിച്ച് എഴുതപ്പെട്ട ആദ്യ മലയാളരചന കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാരുടെ പഞ്ചതന്ത്രം കിളിപ്പാട്ടാണ്. 'ഗ്രന്ഥവിസ്താരേ ഭയമുള്ള ബാലകന്മാർക്ക് ഭാഷയായി ചൊല്ലിയത്' എന്ന് കവി അതിൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതിലെ സൂത്രവാക്യം പോലുള്ള പലസന്ദർഭങ്ങളും കേരളത്തിലെ കുട്ടികൾക്ക് ഒരു കാലത്ത് ഹൃദിസ്ഥമായിരുന്നു. ഉദാ. 'മൂഷികസ്ത്രീ പിന്നെയും മൂഷികസ്ത്രീയായ് വന്നു'. കുട്ടികൾക്ക് അറിവ് ഉണ്ടാകുന്നതിന് ഒരു നല്ല ഗ്രന്ഥം ഉദ്ദേശം 850-നിടയ്ക്ക് (ക്രിസ്തുവർഷം 1775) കണ്ണിപ്പറമ്പത്ത് ഒരു വിദ്വാൻ രചിച്ചതായി പി.ഗോവിന്ദപ്പിള്ള രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു (അഞ്ചടി). ചെറു പൈതങ്ങൾക്ക് ഉപകാരാർഥം ഇംഗ്ലീഷിൽ നിന്ന് പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ കഥകൾ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള (1824) മലയാളകഥയിലെ ആദ്യത്തെ മിഷനറി ദൗത്യമാണ്. തർജുമയാണെങ്കിലും ഗദ്യരൂപത്തിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ കഥകളാണവ. കുട്ടികളെ ഉദ്ദേശിച്ച് എഴുതിയ പാഠപുസ്തക രൂപത്തിലുള്ള കഥകളാണ് ഹെർമൻ ഗുണ്ടർട്ടിന്റെ പാഠമാല (1860). ബാലബോധിയാണ് ഇക്കാലത്തെ മറ്റൊരു മിഷനറി ദൗത്യമുള്ള ബാലസാഹിത്യ സംഗ്രഹം. ഗദ്യവും പദ്യവും ഇടകലർത്തി വൈക്കത്ത് പാച്ചുമൂത്തത് 1868-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ബാലഭൂഷണത്തിൽ ഈശ്വരവിചാരം, ദയ, സത്യം, ദേഹശുദ്ധി, വിദ്യ, ദിനചര്യ, മനം, ദാനം, ക്ഷമ, കീർത്തി എന്നിവ തൊട്ട് കാലഗണന, വാനശാസ്ത്രം, ജ്യോതിഷം തുടങ്ങിയവയും സ്ത്രീപുരുഷ മര്യാദകൾ, ലൈംഗികബന്ധം, സന്താനോത്പാദനം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളും പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി രാമായണം, മഹാഭാരതം, പഞ്ചതന്ത്രം, ഹിതോപദേശം, സംസ്കൃതത്തിലെ കാവ്യനാടകങ്ങൾ എന്നിവ ആഖ്യാനം ചെയ്യുന്നതിന് ധാരാളം എഴുത്തുകാർ തയ്യാറായി. കെ. പപ്പുപിള്ളയുടെ ബാലമിത്രം, ഇ.വി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പഞ്ചതന്ത്രകഥകൾ, എം. ആർ വേലുപ്പിള്ളശാസ്ത്രിയുടെ ഹിതോപദേശ കഥകൾ, എ. രാമപ്പൈയുടെ ബാലഭാരതം, ആർ. ഈശ്വരപിള്ളയുടെ ശ്രീരാമൻ, പി.എസ്. സുബ്ബരാമപ്പട്ടരുടെ പുരാണകഥകൾ, പി. അനന്തൻ പിള്ളയുടെ ഭീഷ്മർ, കുന്നത്തു ജനാർദന മേനോന്റെ കുചേലൻ, ഗദ്യരാമായണം, കണ്ണമ്പ്രകുഞ്ഞുണ്ണിനായരുടെ വിദുരർ, ചേലനാട്ട് അച്യുതമേനോന്റെ പുരാണമഞ്ജരി, മൂർക്കോത്തുകുമാരന്റെ ഭാരതകഥാ സംഗ്രഹം, ആറ്റൂരിന്റെ പുരാണ പുരുഷന്മാർ, ലഘുരാമായണം, താരക, കുമാരനാശാന്റെ ബാലരാമായണം, അമ്പലപ്പുഴ കൃഷ്ണശാസ്ത്രിയുടെ ഭീഷ്മവിജയം എന്നിവയെല്ലാം ആദ്യകാല ചരിത്രത്തിലുള്ള പൌരാണിക രചനകളാണ്. മൂർക്കോത്തിന്റെ ശാകുന്തളം, ടി.എസ്. കല്യാണിഅമ്മയുടെ കാദംബരി കഥാസംഗ്രഹം, എം.ആർ.കെ.സി.യുടെ രഘുവംശചരിതം, പി. കുഞ്ഞിരാമൻനായരുടെ നാഗാനന്ദം തുടങ്ങിയവ ഇക്കാലത്ത് കാവ്യനാടകാദികളിൽ നിന്ന് പുനരാഖ്യാനം ചെയ്യപ്പെട്ടതാണ്. കെ. പരമുപിള്ളയുടെ ചരിത്ര കഥകൾ, നന്ത്യാരുവീട്ടിൽ പരമേശ്വരൻ പിള്ളയുടെ തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രകഥകൾ, സി.പി.ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയുടെ തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്ര കഥകൾ, ജോസഫ് ഇമ്മട്ടിമാത്യുവിന്റെ ധീരോദാത്ത കഥകൾ എന്നിവ ചരിത്ര വിഭാഗത്തിലെ ആദ്യകാലരചനകളാണ്. ഭാരത കഥാപാത്രമാല, സംസ്കൃത സാഹിത്യമാല എന്നിവ പി.എം. കുമാരൻ നായരുടെ പ്രസിദ്ധീകരണപരമ്പരകളാകുന്നു. മഹച്ചരിത സംഗ്രഹമാണ് ജീവചരിത്രപരമായ ആദ്യ ബാലകഥകൾ. നൂറ്റിയേഴെണ്ണം ഉള്ളതിൽ നാല്പതോളം രചിച്ചത് കേരളവർമ വലിയകോയിത്തമ്പുരാനാണ്. ബാലപ്രിയനും (ആർച്ച്ഡീക്കൻ ഉമ്മൻ), നബിചരിത്ര കഥകളും (ആർ. മുഹമ്മദും, കെ.സി, കോമക്കുട്ടിയും) മതപരമായ കഥകളിൽപ്പെടുന്നു. തോരണത്ത് പരമേശ്വര മേനോന്റെ ബാലോപദേശ ശതകം, പി.കെ. ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയുടെ ബാലോപദേശം, ചേർത്തല ജാനകി അമ്മയുടെ ബാലോപദേശകഥകൾ, കൊടുങ്ങല്ലൂർ കൊച്ചുണ്ണിത്തമ്പുരാന്റെ ബാലോപദേശം, സി.പി. ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയുടെ നീതിപാഠങ്ങൾ, കല്ലമ്പള്ളി വിഷ്ണു നമ്പൂതിരിയുടെ ബാലോപദേശം എന്നിവ ബാലോപദേശകഥകളിൽ ചിലതു മാത്രം. പാശ്ചാത്യസാഹിത്യത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യത്തെ ബാലരചന സി.വി. രാമൻപിള്ളയുടെ റോബിൻസൺ ക്രൂസോ ആണ്. പി. പരമുപിള്ള, ആർ. ഈശ്വരപിള്ള, പി. അനന്തൻപിള്ള തുടങ്ങിയവർ ഷെയ്ക്സ്പിയർ കഥകൾ അവതരിപ്പിച്ചു. ചോസർ കഥകൾ, യവനകഥകൾ, അറബിക്കഥകൾ എന്നിവയുടെ പുനരാഖ്യാനമാണ് മറ്റൊരു പ്രധാന ബാലസാഹിത്യശേഖരം. കെ. പരമുപിള്ള, സി.പി. പരമേശ്വരൻപിള്ള, എസ്. കുഞ്ഞുപിള്ള, കെ. പദ്മനാഭപിള്ള, ഉക്കണ്ടനുണ്ണി നായർ, എസ്. വെങ്കിടാചാര്യർ തുടങ്ങിയവരാണ് ഇതിന് ഉത്സാഹിച്ചത്. യവനകഥകളും അറബിക്കഥകളും കുട്ടികളെ ആകർഷിച്ചവയാണ്. ഗ്രിമ്മിന്റെ കഥകളും ഈസോപ്പുകഥകളുമാണ് ലോകസാഹിത്യത്തിൻ നിന്ന് കുട്ടികൾക്ക് പകർന്നു കിട്ടിയ മറ്റു കഥകളിൽ പ്രധാനം, കെ. പരമുപിള്ള, ആർതർ രാജാവിന്റെ വീരകഥകളും (രാജകഥകൾ) കല്യാണി അമ്മ ഈസോപ്പുകഥകളിൽ ചിലതും ആഖ്യാനം ചെയ്തു. ടോൾസ്റ്റോയിക്കഥകൾ, എ. ഗോപാലമോനോൻ (ടോൾസ്റ്റോയിയുടെ നീതികഥകൾ), അമ്പാടി ഇക്കാവമ്മ (ടോൾസ്റ്റോയിയുടെ നീതികഥകൾ), വക്കം അബ്ദുൾ ഖാദർ (ടോൾസ്റ്റോയിയുടെ നീതികഥകൾ) എന്നിവർ കേരളത്തിലെ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി ബാലസാഹിത്യരൂപത്തിൽ രചിച്ചു. പാവങ്ങൾ എന്ന ഹ്യൂഗോയുടെ നോവൽ ഇരുളും വെളിച്ചവും എന്ന പേരിൽ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി എൻ. കൃഷ്ണപിള്ള സംഗ്രഹിച്ചു. ഒലിവർ ട്വിസ്റ്റ് (എം. ജോർജ്), രണ്ടു നഗരങ്ങളുടെ കഥ, നിധി ദ്വീപ് (ടി.എസ്. തോമസ്) എന്നിവയും കുട്ടികൾക്കു വേണ്ടി രചിക്കപ്പെട്ടു.
പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യദശകത്തോടെ ബാലസാഹിത്യ രംഗത്ത് ഉത്സാഹം കൂടുന്നു. കുമാരനാശാന്റെ ബാലരാമായണം മുമ്പേ സൂചിപ്പിച്ചു. പുഷ്പവാടി എന്ന സമാഹാരം കുട്ടിക്കവിതകളുടേതാണ്. മലയാളത്തിലെ ആദ്യമഹാകാവ്യമെഴുതിയ അഴകത്ത് പദ്മനാഭക്കുറുപ്പും (രണ്ടു രാക്ഷസന്മാർ) പദം കൊണ്ട് പന്താടിയ പന്തളം കേരളവർമയും (നാഴികമണി, അമ്പിളി അമ്മാവൻ, തത്ത, ആന, നക്ഷത്രം) മഹാകവി കെ.സി.കേശവപിള്ളയും (നീതി വാക്യങ്ങൾ, അഭിനയഗാനമാലിക) മൂലൂർ എസ്. പദ്മനാഭപ്പണിക്കരും (ബാല ചൂഡാമണി) കുട്ടികളെ മറന്നിട്ടില്ല. മഹാകവി ഉള്ളൂർ അഞ്ഞൂറു ശ്ലോകങ്ങളുള്ള ദീപാവലിയും പുരാണകഥകൾ വച്ച് സദാചാര ദീപികയും കുട്ടികൾക്കായി രചിച്ചു. ഉള്ളൂരിന്റെ വകയായും എഴു ഭാഗങ്ങളിലുള്ള ഒരു പദ്യമഞ്ജരിയുണ്ട്; എല്ലാം ബാലകവിതകൾ.
പില്ക്കാല തലമുറയിൽപ്പെട്ട ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പ് (ഇളം ചുണ്ടുകൾ, ഓലപ്പീപ്പി, കാറ്റേ വാ കടലേ വാ), വൈലോപ്പിള്ളി (കുന്നിമണികൾ), പി. കുഞ്ഞിരാമൻനായർ (ബാലാമൃതം), പാലാ നാരായണൻ നായർ (ഓമനപ്പൈതൽ), നാലാങ്കൽ കൃഷ്ണപിള്ള (പൂക്കൂട), അക്കിത്തം അച്യുതൻ നമ്പൂതിരി (ഒരു കുല മുന്തിരിങ്ങ), ഒ.എൻ.വി. (വളപ്പൊട്ടുകൾ), കുഞ്ഞുണ്ണി (കുഞ്ഞുണ്ണിക്കവിതകൾ) തുടങ്ങിയവരെല്ലാം ബാലഹൃദയങ്ങളിൽ കടന്നു കയറിയവരാണ്. കുറുംകവിതകളും കടങ്കവിതകളും കൊണ്ട് വലിയവരെയും കുട്ടികളെയും ഒരു പോലെ സന്തോഷിപ്പിച്ച ബാലസാഹിത്യപ്രതിഭ ദർശന ലാളിത്യമുള്ള കുഞ്ഞുണ്ണിമാഷ് തന്നെ. സിപ്പി പള്ളിപ്പുറം, പി.ഐ. ശങ്കരനാരായണൻ തുടങ്ങിയ കുട്ടിക്കവിതകൾ എഴുതുന്ന ധാരാളം ബാലസാഹിത്യകാരന്മാർ ഇന്നുണ്ട്.
കഥാരംഗത്ത് കാരൂർ, മാലി, സുമംഗല, പി. നരേന്ദ്രനാഥ്, സി.എ. കിട്ടുണ്ണി, രാമനാഥൻ, തായാട്ടു ശങ്കരൻ, ഗീതാലയം ഗീതാകൃഷ്ണൻ, എ. വിജയൻ, ശ്രീധരൻ കൊയിലാണ്ടി തുടങ്ങിയവരാണ് പ്രമുഖർ. കാരൂർ വളരെ സ്വാഭാവികതയോടെ എഴുതിയ കഥകളിൽ അഞ്ചു കടലാസ്, ആനക്കാർ, അഴകനും പൂവാലിയും, രാജകുമാരിയും ഭൂതവും, ഭൃത്യൻ എന്നിവ ഏറെ ഹൃദയസ്പർശിയായ രചനകളാണ്. സരസ സല്ലാപത്തിന്റെ ഭാഷയാണ് മാലി രാമായണം, മാലി ഭാരതം തുടങ്ങിയ പുരാണാഖ്യാനങ്ങളിലും. പുരാണകഥാഖ്യാനത്തിൽ ലാളിത്യവും സംഭാഷണപ്രിയത്വവും ചേർത്ത് മനോഹരമാക്കിയവയാണ് സുമംഗലയുടെ കഥകൾ. കെ.വി. രാമനാഥന്റെ അപ്പുക്കുട്ടനും ഗോപിയും സി.എ. കിട്ടുണ്ണിയുടെ അണ്ണാറക്കണ്ണൻ, പി. നരേന്ദ്രനാഥന്റെ കുഞ്ഞിക്കൂനൻ, തായാട്ടു ശങ്കരന്റെ വനഭോജനം, ഉറൂബിന്റെ അപ്പുവിന്റെ ലോകം തുടങ്ങിയവ ബാലസാഹിത്യത്തിന് ഇതരശാഖകളെക്കാൾ മാന്യത നല്കുന്നതിന് കഴിഞ്ഞവരുടെ രചനകളാണ്. എം.ടി.യുടെ മാണിക്കക്കല്ലും നന്തനാരുടെ ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ ലോകവും ആഖ്യാനസുന്ദരമായി കുട്ടികൾ ആസ്വദിക്കുന്നു.
ബാലസാഹിത്യരംഗത്ത് നാടകങ്ങൾ രചിച്ചവരിൽ അക്കിത്തം, ജി. ശങ്കരപ്പിള്ള എന്നിവരും ശാസ്ത്ര ലേഖനങ്ങൾ രചിച്ചവരിൽ ഡോ. കെ. ഭാസ്കരൻ നായർ, പി.ടി. ഭാസ്കരപ്പണിക്കർ തുടങ്ങിയവരും ഏറെ ശ്രദ്ധേയരാണ്. കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള ശാസ്ത്രലേഖകരുടെ എണ്ണവും ആഭിമുഖ്യവും വർധിച്ചിട്ടുണ്ട്. എൻ.വി. കൃഷ്ണവാര്യർ, പാലാ കെ.എം. മാത്യു, പി.എ. വാര്യർ, എം.എസ്. കുമാർ, പ്രൊഫ. എസ് ശിവദാസ്, പ്രൊഫ. കെ. പാപ്പൂട്ടി, ടി.ആർ. ശങ്കുണ്ണി, സി.ജി. ശാന്തകുമാർ, കെ.കെ. നീലകണ്ഠൻ, കിളിരൂർ രാധാകൃഷ്ണൻ, കോന്നിയൂർ ആർ. നരേന്ദ്രനാഥ് തുടങ്ങിയവർ ഈ രംഗത്ത് ഏറെ പ്രതിഷ്ഠാപിതരാണ്. മലയാളത്തിൽ ഏറെ ബാലസാഹിത്യകൃതികൾ രചിച്ചിട്ടുള്ളത് ഡോ. കെ. ശ്രീകുമാറാണ്; ഏറെ മികച്ച ശാസ്ത്രശേഖരം പ്രൊഫ. എസ്. ശിവദാസിന്റെയും ഗണിതശേഖരം പള്ളിയറ ശ്രീധരന്റെയും.
ബാലസാഹിത്യരംഗത്ത് ധീരത കാണിച്ച പ്രസ്ഥാനമാണ് ബാലൻ പബ്ലിക്കേഷൻസ്. ചങ്ങമ്പുഴയുടെ ബാലസാഹിതി ഈ ദിശയിൽ മറ്റൊരു ആത്മാർഥമായ പ്രവർത്തനമായിരുന്നു. തുടർന്ന് എസ്.പി.സി.എസ്., ഡി.സി, പൂർണാ പബ്ലിക്കേഷൻസ്, ശാസ്ത്രസാഹിത്യപരിഷത് എന്നിവ ബാലസാഹിത്യത്തിന്റെ പരിപോഷണത്തിനു മുന്നോട്ടു വന്നു. കേരള സർക്കാരിന്റെ ബാലസാഹിത്യ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഈ സാഹിത്യശാഖയ്ക്കു വേണ്ടി മാത്രം നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു സ്ഥാപനമാണ്. ഒട്ടേറെ ബാലമാസികകളും ഈ രംഗത്തുണ്ടായി. ബാലമിത്രം, ബാലരമ, പൂമ്പാറ്റ, തളിര്, കുട്ടികളുടെ ദീപിക, ബാലയുഗം, ശാസ്ത്രകേരളം, യുറീക്ക, ബാലകേരളം, അമ്പിളി അമ്മാവൻ, തത്തമ്മ, കളിച്ചെപ്പ്, ബാലമംഗളം തുടങ്ങിയവ കുട്ടികൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഒട്ടേറെ കാർട്ടൂൺ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജന്മം നല്കി. എൻ.എം. മോഹനൻ സങ്കല്പനം ചെയ്ത ബാലരമയിലെ മായാവിയാണ് ഇതിൽ താരം.
പ്രഭാതിന്റെ ബാലവിജ്ഞാനകോശം, വിദ്യാർഥിമിത്രത്തിന്റെ വിജ്ഞാനമണ്ഡലം, സ്റ്റെപ്സിന്റെ ജീവചരിത്രവിജ്ഞാനകോശം തുടങ്ങി കുട്ടികൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള നിരവധി റഫറൻസ് ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇന്നു ലഭ്യമാണ്. ബാലസാഹിത്യരചന ഗൌരവമായ സർഗാത്മകവിഷയമായി ഇന്ന് കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
ദാർശനികസാഹിത്യം
നാലുവേദങ്ങളും നൂറ്റിയെട്ട് ഉപനിഷത്തുക്കളും പതിനെട്ടു പുരാണങ്ങളും വേദാന്തങ്ങളുമെല്ലാം തർജുമയിലൂടെയും വ്യാഖ്യാനത്തിലൂടെയും കേരളീയ പണ്ഡിതന്മാർ മലയാളിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഹിന്ദു, ക്രിസ്ത്യൻ, ഇസ്ലാം, ബുദ്ധ-ജൈനമതങ്ങൾ ഇവിടെ സമന്വയിച്ചു. ഇവയ്ക്ക് സാന്ദ്രത നല്കാൻ ശ്രീശങ്കരന്റെ അദ്വൈതദർശനത്തിന് കഴിഞ്ഞു.
ഉപനിഷത്തുക്കളുടെ ക്രോഡീകരണത്തിനു ശ്രമിച്ച നവീന പണ്ഡിതന്മാരിൽ പത്ത് ഉപനിഷത്തുക്കൾ വ്യാഖ്യാനിച്ച എൽ.എ. രവിവർമയാണ് പ്രാതഃസ്മരണീയൻ. സി.കെ. നാരായണപിള്ള, ഇ.വി. രാമൻ നമ്പൂതിരി, ആർ.പി. ചിറ്റേഴം, ജാനകി എൻ മേനോൻ, ടി.എൻ.എൻ. ഭട്ടതിരിപ്പാട് എന്നിവരെല്ലാം ഈ ബ്രഹ്മവിദ്യാസമുച്ചയത്തെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. മുനി നാരായണപ്രസാദ്, മൃഡാനന്ദസ്വാമി, വേദബന്ധു, നിത്യചൈതന്യയതി, ആചാര്യ നരേന്ദ്രഭൂഷൺ, വി. ബാലകൃഷ്ണൻ, ഡി. ശ്രീമാൻ നമ്പൂതിരി തുടങ്ങിയവരുടെ പ്രൗഢയത്നങ്ങൾ ഉപനിഷത് മേഖലയിലുണ്ടായി. ഡോ.എൻ.പി. ഉണ്ണിയുടെ 108 ഉപനിഷത്, ഡി. ശ്രീമാൻ നമ്പൂതിരിയുടെ ഉപനിഷത് സർവസ്വം എന്നിവ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കാവുന്നതാണ്. സുകുമാർ അഴീക്കോടിന്റെ തത്ത്വമസി ഉപനിഷത്തുക്കളുടെ ആസ്വാദനവും നിത്യചൈതന്യയതിയുടെ തത്ത്വമസി തത്ത്വവും അനുഷ്ഠാനവും മൂല്യാപഗ്രഥനവുമാണ്.
ചതുർവേദങ്ങളുടെ തർജുമകൾകൊണ്ടും പഠനങ്ങൾകൊണ്ടും സമ്പന്നമാണ് മലയാളം. വള്ളത്തോൾ നാരായണമേനോന്റെ ഋഗ്വേദവിവർത്തനം പ്രഖ്യാതമായ പദ്യവിവർത്തനമാണ്. ഇ.പി. അരവിന്ദാക്ഷപ്പിഷാരടി (ഋഗ്വേദസംഹിത, ഗദ്യം), എ.വി. രാധാകൃഷ്ണവൈദിക് (യജുർവേദസംഹിത) എന്നിവർ ഗദ്യത്തിലും വേദങ്ങൾ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. വി.കെ. നാരായണഭട്ടതിരി, ഒ.എം.സി. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, വേദബന്ധു, ആചാര്യ നരേന്ദ്രഭൂഷൻ, ഡി. ശ്രീമാൻ നമ്പൂതിരി, ഡോ.എ.ജി. കൃഷ്ണവാര്യർ തുടങ്ങിയവർ വേദാർഥ വിചാരങ്ങളുടെ നവീനലോകം തുറന്നവരാണ്. ഭഗവദ്ഗീതയ്ക്ക് ആദ്യപരിഭാഷ ഭാഷാഭഗവദദ്ഗീതയിലൂടെ വാർന്നുവീണത് ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളിൽ ശ്രേഷ്ഠമലയാളത്തിലാണ്. തുടർന്ന് നിരവധി തർജുമകളും ഭാഷ്യങ്ങളുമുണ്ടായി. പി. ശങ്കുണ്ണിമേനോൻ, കെ.എൻ. ഗുരുക്കൾ, കൊല്ലങ്കോട് ഗോപാലൻ നായർ, കെ.എം.ജി. ബാലകൃഷ്ണൻ നായർ തുടങ്ങിയവരാണ് ഭാഷ്യകർത്താക്കളിൽ പ്രമുഖർ. പ്രണവവേദം എന്ന അഞ്ചാം വേദവും കേരളീയശ്രദ്ധയിൽ പ്രമുഖമാണ്.
ഒ.എം.ചെറിയാന്റെ ഹൈന്ദവധർമ സുധാകരം, ഡി. ശ്രീമാൻ നമ്പൂതിരിയുടെ ഹിന്ദുധർമതത്ത്വസാരം, സി.വി. വാസുദേവഭട്ടതിരിയുടെ ഭാരതീയ ദർശനങ്ങൾ തുടങ്ങി ദർശനത്തിന്റെ പൊതുലോകം അനാവരണം ചെയ്യുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്ക് ഹിന്ദുദാർശനിക മേഖലകളിൽ പ്രമുഖ സ്ഥാനമുണ്ട്. കേരളീയന്റെ സമൂഹമനസ്സിൽ പടർന്നേറിയതാണ് രാമായണം, മഹാഭാരതം, മഹാഭാഗവതം എന്നിവയുടെ സംസ്കാരം. കാവ്യപാരമ്പര്യത്തോടൊപ്പം അവയ്ക്ക് ചിന്തയുടെ ഗൌരവമുള്ള ഗദ്യതർജുമകൾ മലയാളത്തിലുണ്ട്. വ്യാസഭാരതം (വിദ്വാൻ കെ. പ്രകാശം), സമ്പൂർണഭാരതം (ഡോ. കല്പറ്റ ബാലകൃഷ്ണൻ ജന. എഡിറ്റർ) എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് സമ്പൂർണ ഗദ്യതർജുമകളുണ്ട് മഹാഭാരതത്തിന്. പുരാണങ്ങളുടെ തർജുമയിൽ വള്ളത്തോൾ ശ്രദ്ധാലുവായിരുന്നു. ഭാരതപര്യടനം ഭാരതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കുട്ടിക്കൃഷ്ണമാരാരുടെ ഉജ്ജ്വലപഠനമാണ്. സി.വി. കുഞ്ഞിരാമനും തുറവൂർ വിശ്വംഭരനും ഈ വഴിയേ പഠനം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഉപനിഷത്തുക്കൾ, വേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ, പുരാണങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ ആർഷസമൃദ്ധി മലയാളവത്കരിക്കുന്നതിൽ ഏറെ ഉത്സാഹം ഇന്ന് ഭാഷാരംഗത്ത് കാണുന്നു. സ്വാമി ചന്ദ്രശേഖരസരസ്വതിയുടെ ഹിന്ദുമതം-ഒരു സമഗ്രവീക്ഷണം ഏറ്റവും പുതിയ ഹിന്ദുമതപരിചയപഠനമാണ്. രംഗനാഥാനന്ദസ്വാമി, മൃഡാനന്ദസ്വാമി, ആഗമാനന്ദസ്വാമി, നടരാജഗുരു, വി. പനോളി തുടങ്ങിയവരാണ് ഹിന്ദുധർമത്തിന്റെ വിശ്വവ്യാപകത്വം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ മഹാപ്രതിഭകൾ. പുനരാഖ്യാനം ചെയ്യപ്പെട്ട പരമഹംസർ കഥകൾ, മഹാത്മജിയുടെ വിവിധമേഖലകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആശയങ്ങൾ, വിവേകാനന്ദന്റെ സമ്പൂർണലേഖനങ്ങൾ, രമണമഹർഷിയുടെയും ജിദുകൃഷ്ണമൂർത്തിയുടെയും രചനകൾ തുടങ്ങിയവയും ഇന്ത്യൻ ജീവിതത്തിന്റെ തേജോമയ ചിന്തകളുടെ സഞ്ചയങ്ങളാണ്. മഹാവീരന്റെ അഹിംസാത്മകവ്യക്തിത്വം പഠനത്തിനും സർഗാത്മകസാഹിത്യത്തിനും പ്രചോദകമായിട്ടുണ്ട്. പഞ്ചാപകേശയ്യർ മഹാവീരന്റെ ചരിത്രം മലയാളിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി.
‌‌ബുദ്ധദർശനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ക്ഷേമേന്ദ്രന്റെ ബോധിസത്വാപദാന കല്പലത (വള്ളത്തോൾ), തരവത്ത് അമ്മാളു അമ്മയുടെ ബുദ്ധചരിതം, തേലപ്പുറത്ത് നാരായണൻനമ്പിയുടെ ധർമപാദം, ധർമാനന്ദ കൊസാംബിയുടെ ഭഗവാൻ ബുദ്ധൻ, അശ്വഘോഷന്റെ ശ്രീബുദ്ധചരിതം തുടങ്ങിയ രചനകൾ മലയാളിക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. എൻ.ആർ. പിള്ളയുടെ ബുദ്ധതത്ത്വപ്രകാശിക, ജാതകകഥകൾ, 101 സെൻകഥകൾ (എൻ.ഡി. കൃഷ്ണനുണ്ണി) അയ്യപ്പത്തിന്റെ ധർമപാദതർജുമ, രാഘവൻതിരുമുല്പാട്, മഞ്ചേരി രാമയ്യർ തുടങ്ങിയവരുടെ പഠനങ്ങളും കേരളീയരെ ആകർഷിച്ചു. ബസവാനുയായികൾക്ക് ഗിരിരാജയുടെ ബസവദർശനം എന്ന കൃതി, വിശുദ്ധ ഖുർ ആന്റെ വിവിധ തർജുമകൾ (സി.എൻ. അഹമ്മദ് മൌലവി, അബ്ദുറഹ്മാൻമഖ് ഭൂമി, ഇമ്പിച്ചിക്കോയത്തങ്ങൾ തുടങ്ങിയവരുടേത്), കുഞ്ഞി അഹമ്മദ് മൗലവി പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ ഇഹ്യ, സമ്പൂർണ ഇസ്ലാം ചരിത്രം ശരീയത്ത്, ഇസ്ലാം മതനിയമസംഹിത തുടങ്ങിയവയും ഇസ്ലാം അനുശാസിക്കുന്ന പ്രവാചകവൈദ്യം, ഖുർ ആൻ ചികിത്സ, സന്മാർഗം, വൈവാഹിക ജീവിതം, നിയമസംഹിത, ശാസ്ത്രസത്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പ്രായോഗിക ജീവിതദർശനങ്ങളും ബഹുമുഖമായ ഇസ്ലാം ദർശനസമുച്ചയത്തിലുണ്ട്.
മിഷനറിമാരുടെ കാലംതൊട്ട് ബൈബിൾ പരിഭാഷയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള ശ്രമം ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ നടന്നുപോന്നിട്ടുണ്ട്. കുരിയർ പ്രസ്സിൽ അച്ചടിച്ച മലയാളം ബൈബിളാണ് ഇതിന് തുടക്കം കുറിച്ചത്. ബെയ്ലിയുടെ പുതിയനിയമം പരിഭാഷയും ഗുണ്ടർട്ടിന്റെ സുവിശേഷസംഗ്രഹം, പുതിയ നിയമം എന്നിവയും ബൈബിൾ സൊസൈറ്റീസ് ഒഫ് ഇന്ത്യയുടെ സത്യവേദപുസ്തകവും തുടർന്ന് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. സത്യവേദ ഇതിഹാസം, ത്രാണകമാഹാത്മ്യം ശ്രീയേശുക്രിസ്തു മാഹാത്മ്യം, ബൈബിളിന്റെ മഞ്ഞുമ്മേൽ പരിഭാഷ, ഓശാന പബ്ളിക്കേഷൻസിന്റെ ബൈബിൾ പരിഭാഷ, പാസ്റ്ററൽ ഓറിയന്റേഷൻ സൊസൈറ്റിയുടെ ബൈബിൾ തർജുമ എന്നിങ്ങനെ ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തിലെ സഭാസ്വഭാവമനുസരിച്ച് നിരവധി പരിഭാഷാ സംരംഭങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതിൽ ദാനിയേൽ റെഫറൻസ് ബൈബിൾ എന്ന പേരിൽ എ.പി. ദാനിയേലിന്റെ ബൈബിളും ഉൾപ്പെടുന്നു.
ആരാധനാക്രമങ്ങൾ, സാക്ഷ്യവേദങ്ങൾ, സന്മാർഗവേദങ്ങൾ തുടങ്ങി ക്രിസ്തുദർശനത്തിന്റെ അനുശാസനങ്ങളും ബൈബിൾ പഠനങ്ങളുംകൊണ്ട് വളരെ വിപുലമാണ് ക്രിസ്തീയ ദർശനസംഹിത. പുത്തൻപാന, ചതുരന്ത്യം തുടങ്ങിയ അർണോസ് കൃതികൾ, ഗുണ്ടർട്ടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഉണ്ടായ പ്രാർഥനാഗീതങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം ഏറെ പ്രചരിച്ചവയാണ്. ക്രിസ്ത്വാനുകരണം പരിഭാഷ സുപ്രധാന ദർശനരചനയത്രെ. സോളമന്റെ ഗീതങ്ങൾ, പുതിയ നിയമത്തിലെ മറിയം എന്നിങ്ങനെ ദർശനവും കാവ്യസൌന്ദര്യവും തികഞ്ഞ ഭാഗങ്ങൾ ഏറെ പ്രത്യേകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ജെ. കട്ടയ്ക്കൽ (ക്രൈസ്തവദർശനം), പി.ടി. കുരുവിള (ക്രൈസ്തവചിഹ്നങ്ങൾ), കെ.ജി. കുര്യൻ (പുതിയ നിയമപ്രവേശിക), ജോസഫ് എം.ഒ. നെടുങ്കുന്നം (അരണ്യനാദം), പി.ടി. ചാക്കോ (അന്വേഷണം) എന്നിവർ പ്രശസ്ത ക്രിസ്ത്യൻ ചിന്തകരാണ്. റവ. ജോസഫ് പ്ലാമ്പനയുടെ ഉപ്പ് എന്ന ഗ്രന്ഥം ബൈബിളിലെ ഉപ്പിന്റെ ധ്വനിസാന്ദ്രതയിലൂടെയുള്ള പണ്ഡിതോചിത പര്യടനമാകുന്നു. ചാവറ കുരിയാക്കോസച്ചനാണ് ക്രിസ്തുമത ദാർശനികരിൽ പ്രമുഖനായ പണ്ഡിതൻ. സാധു ഇട്ടിയവരനെപ്പോലുള്ള അവധൂതരും കുറവല്ല. അനുഭവസാക്ഷ്യംകൊണ്ട് ഉത്തേജനം നല്കിയവരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഏറെ. വിതക്കാരന്റെ വചനം, വചനവഴിയേ ദൈവമേ അങ്ങെന്നെ ഉണർത്തി എന്നിങ്ങനെ. മതശാസ്ത്രത്തിന്റെ സംവാദനതലം പൗലോസ് മാർ ഗ്രിഗോറിയോസ്, പൗലോസ് മാർ പൗലോസ്, ഫാ. അടപ്പൂർ തുടങ്ങിയ പുരോഹിത പണ്ഡിതന്മാർ സജീവമാക്കി. മാർ ഗ്രിഗോറിയോസിന്റെ ദർശനത്തിന്റെ പൂക്കൾ വിഖ്യാതം. വിമോചനദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ വക്താവാണ് പൗലോസ് മാർ പൗലോസ്. മാർക്സിയൻ ദർശനരംഗത്ത് ഇ.എം.എസ്., കെ. ദാമോദരൻ സി. ഉണ്ണിരാജ, എൻ. ഇ. ബലറാം, പി. ഗോവിന്ദപ്പിള്ള എന്നിവരുടെ ശ്രദ്ധേയമായ രചനകളുണ്ട്. മാർക്സിയൻ തത്ത്വഗ്രന്ഥമായ മൂലധനം മലയാളത്തിന്റെ സമ്പൂർണതർജുമയ്ക്കു വിധേയമായി. മതേതരദർശനം പടുത്തുയർത്തുന്നതിൽ ഇവർക്കൊപ്പം പ്രൊഫ. എ.ടി. കോവൂർ, എം.സി. ജോസഫ് തുടങ്ങിയവർ നയിച്ച യുക്തിവാദദർശനവും എൻ.കെ. ജോസ്, കെ.കെ. കൊച്ച്, കെ.എം. സലിംകുമാർ, ജെയിംസ് തുടങ്ങിയവർ വളർത്തിയെടുത്ത ദലിത ദർശനങ്ങളും മലയാളിയുടെ ശക്തിയായി.
കലാശാസ്ത്രങ്ങൾ. കലാനിരൂപണങ്ങൾക്ക് അടിസ്ഥാനമായ, രൂപഭാവസങ്കല്പങ്ങൾ നിർണയിക്കുന്ന ചിന്താശാസ്ത്രത്തെയാണ് കാവ്യമീമാംസ എന്ന് വിവരിക്കുന്നത്. ഭാരതീയ കാവ്യമീമാംസയ്ക്ക് അടിത്തറയിട്ടത് ഭരതന്റെ നാട്യശാസ്ത്രവും അതേക്കുറിച്ച് പില്ക്കാലത്തുണ്ടായ ചർച്ചകളുമാണ്. ഭരതന്റെ നാട്യശാസ്ത്രം കെ.പി. നാരായണപ്പിഷാരടി തർജുമ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ആനന്ദവർധനന്റെ ധ്വന്യാലോകം, അഭിനവ ഗുപ്തന്റെ ധ്വന്യാലോകലോചനം, ഭാമഹന്റെ കാവ്യാലങ്കാരം, ഉദ്ഭടന്റെ കാവ്യാലങ്കാര സംഗ്രഹം തുടങ്ങിയവയെല്ലാം മലയാളത്തിൽ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾക്കും ചർച്ചകൾക്കും വിധേയമായി. ഭാരതീയ അലങ്കാരശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളെ മൌലികമായി കണ്ടെത്തുന്ന കൃതിയാണ് രാജരാജവർമയുടെ ഭാഷാഭൂഷണം. അതിൽ പ്രാസവാദപരമായ ചർച്ച ഭാഷയുടെ മേഖലയിൽ നടത്തിയ ആദ്യത്തെ മൗലികവും ഉത്പതിഷ്ണുത്വപരവുമായ ചിന്തകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ഭാരതീയകാവ്യശാസ്ത്രം (ഡോ. ടി. ഭാസ്കരൻ), സംസ്കൃതത്തിലെ സാഹിത്യചിന്ത (കൃഷ്ണചൈതന്യ), അഭിനവഗുപ്തന്റെ രസസിദ്ധാന്തം (വേദബന്ധു), എം.പി. പോൾ (സൗന്ദര്യനിരീക്ഷണം), സാഹിത്യലോചനം (പി.എം. ശങ്കരൻ നമ്പ്യാർ), അലങ്കാരശാസ്ത്രം മലയാളത്തിൽ (ചാത്തനാണ് അച്യുതനുണ്ണി), പൗരസ്ത്യകാവ്യദർശനം (എം.എസ്. മേനോൻ), അലങ്കാരശാസ്ത്രം (ഫാ. ജരാർദ്), അലങ്കാരശാസ്ത്രം (മുഴൂർ), അലങ്കാരദീപിക (എണ്ണയ്ക്കാട്ട് രാജരാജവർമ) എന്നിങ്ങനെ പൌരസ്ത്യ സാഹിത്യമീമാംസയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾ ഏറെയാണ്.
ജി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ കഥകളി, മാണി മാധവചാക്യാരുടെ നാട്യകല്പദ്രുമം, പി.സി. വാസുദേവൻ ഇളയതിന്റെ കൃഷ്ണനാട്ടം, ഡോ. ആർ. ശ്രീകുമാറിന്റെ കഥകളി മുദ്ര, കെ.പി.എസ്, മേനോന്റെ കഥകളിരംഗം, ചിറ്റൂർ നാരായണൻ നമ്പൂതിരിയുടെ സർവാംഗാഭിനയം, സി.പി. ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്റെ കരണങ്ങൾ, കലാമണ്ഡലം പദ്മനാഭൻ നായരുടെ കളിവേഷം, ചൊല്ലിയാട്ടം, അയ്മനം കൃഷ്ണക്കൈമളുടെ അഭിനയസാഹിത്യം, വേണുജിയുടെ കഥകളിയിലെ കൈമുദ്രകൾ, പി.കെ. വിജയഭാനുവിന്റെ നൃത്യപ്രാകാശിക, ഡോ. ടി.ജി. ശൈലജയുടെ നാട്യപ്രയോഗങ്ങൾ എന്നിവ വിവിധ നാട്യരീതികളുടെ പഠനങ്ങളാണ്. താണ്ഡവ നാട്യത്തിന്റെ ലക്ഷണം വേദബന്ധുവിന്റെ താണ്ഡവലക്ഷണം എന്ന കൃതിയിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇന്ദിരാഭായി തങ്കച്ചിയുടെ ഭരതനാട്യമാണ് ഈ നൃത്തരൂപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യകൃതികളിൽ ഒന്ന് (1952). ലാസലാവണ്യം കലാമണ്ഡലം കല്യാണിക്കുട്ടിയമ്മയുടെ മോഹിനിയാട്ടം-ചരിത്രവും ആട്ടപ്രകാരവും എന്ന കൃതിയിലും കലാവിജയന്റെ മോഹിനിയാട്ടത്തിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. മൃണാളിനി സാരാഭായി ഭരതനാട്യം എന്ന കൃതി രചിച്ചു. ഗിരിജാചന്ദ്രൻ സഹകർത്താവായി ഭരതനാട്യചിന്താമണി എന്നൊരു പഠനവുമുണ്ട്.
കേസരി ബാലകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ നവീന ചിത്രകല, കെ.ടി. രാമവർമയുടെ ചിത്രകലാപ്രസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ, ആർ. രവീന്ദ്രനാഥിന്റെ ചിത്രകല സർഗഭാവനയുടെ രൂപാന്തരങ്ങൾ, വിജയകുമാർ മേനോന്റെ ഭാരതീയ കലാചരിത്രം, ആധുനികകലയുടെ ലാവണ്യതലങ്ങൾ, പയ്യന്നൂർ കേശവനാശാരിയുടെ ചിത്രശില്പകലാശാസ്ത്രം, പദ്മനാഭൻതമ്പിയുടെ ചിത്രകലാദർശനം, കെ.കെ. വാര്യരുടെ ചിത്രസൂത്രം എന്നിവ ചിത്രലാവണ്യത്തിന്റെ തികവും മികവും ആലേഖനം ചെയ്യുന്നു. ശില്പകലയെക്കുറിച്ച് ആധികാരികഗ്രന്ഥമാണ് എൻ. കോയിത്തട്ടയുടെ ഇന്ത്യൻ ശില്പകല. ചിത്രകലയും സാഹിത്യവുമായുള്ള ബന്ധം ആധുനികതയുടെ സവിശേഷ ചർച്ചാവിഷയമാണ്. എം.വി. ദേവൻ, അയ്യപ്പപ്പണിക്കരുടെ കവിതയ്ക്കെഴുതിയ അവതാരിക, ടി.ആറിന്റെ ചിത്രകലയും ചെറുകഥയും, വിജയകുമാർ അനാവൃതമാക്കുന്ന സൗന്ദര്യത്തിന്റെ വിസ്മയഭാവങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം ഇത്തരം ശ്രേഷ്ഠശ്രമങ്ങളാണ്. കേരളത്തിലെ ചുവർച്ചിത്രപഠനത്തിൽ എം.ജി. ശശിഭൂഷൻ മുന്നിട്ടുനില്ക്കുന്നു. പ്രശസ്തചിത്രകാരനായ രാമചന്ദ്രനെക്കുറിച്ചുള്ള നിരൂപണമാണ് പി. സുരേന്ദ്രന്റെ രാമചന്ദ്രന്റെ കല.
വാദ്യവിശേഷങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളും ഇക്കൂട്ടത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്നു. അന്നമനട പരമേശ്വരൻ മാരാരുടെ തിമിലവാദ്യം, എ.എസ്.എൻ. നമ്പീശന്റെ മേളങ്ങൾ താളവാദ്യങ്ങൾ, കോമരത്ത് ഗോപാലമേനോന്റെ താളമേളങ്ങൾ, ഇ.പി. നാരായണപ്പിഷാരടിയുടെ മൃദംഗമഞ്ജരി, ശങ്കരവാര്യരുടെ മദ്ദളമെന്ന മംഗളവാദ്യം, ഞെരളത്ത് ഹരിഗോവിന്ദന്റെ കേരളീയവാദ്യകല, അജിത് നമ്പൂതിരിയുടെ മേളരാഗാമൃതം, കരിയന്നൂർ നാരായണൻ നമ്പൂതിരിയുടെ പഞ്ചവാദ്യപഠനം, പി. നാരായണൻ നമ്പ്യാരുടെ മിഴാവ്, ഈശ്വരനുണ്ണിയുടെ മിഴാവൊലി എന്നിങ്ങനെ കേരളീയ വാദ്യങ്ങളെ അടുത്തറിയാൻ മികച്ച യത്നങ്ങൾ തന്നെയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. നാട്ടുവാദ്യങ്ങളും നാടൻ കലകളും ജനാർദനൻ പുതുശ്ശേരിയുടെ ഈ വിഷയത്തിലുള്ള സമഗ്രപഠനമാണ്. തെയ്യത്തിന്റെ മുഖത്തെഴുത്തിനെക്കുറിച്ച് തട്ടുംദളം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ചന്ദ്രൻ മുട്ടത്ത് പ്രതിപാദിക്കുന്നു. പി.എം. റാംമോഹന്റെ നേപഥ്യം കഥകളിയിലെ ചുട്ടിയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള പഠനമാണ്. ചവിട്ടുനാടകരൂപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആധികാരികപഠനമാണ് സെബിനാറാഫിയുടെ ചവിട്ടുനാടകം. കൃഷ്ണനാട്ടത്തെക്കുറിച്ച് എ.സി.ഡി. രാജയും പഠനം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
നാടകകലയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾകൊണ്ട് ഏറെ സമ്പന്നവുമാണ് നമ്മുടെ ഭാഷ. നാടകചരിത്രനിർമാതാക്കളിൽ പ്രധാനി ജി. ശങ്കരപ്പിള്ളയാണ്. സംവിധായകസങ്കല്പമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു സവിശേഷഗ്രന്ഥം. എൻ.എൻ. പിള്ളയുടെ നാടകദർപ്പണം, കർട്ടൻ, വയലാവാസുദേവൻപിള്ളയുടെ രംഗഭാഷ, അരങ്ങിന്റെ അർഥതലങ്ങൾ, ഭാസിമടവൂരിന്റെ നാടകവേദി, മേക്കൊല്ലയുടെ നവീനനാടകാദർശം, അഴകേശന്റെ എപ്പിക് തിയെറ്റർ കേരളത്തനിമയിൽ, ജി. ഗംഗാധരൻനായരുടെ മലയാളനാടകം : ഗ്രന്ഥപാഠവും രംഗപാഠവും, ചേലങ്ങാടിന്റെ സംഗീതനാടകപ്രസ്ഥാനം കേരളത്തിൽ, കെ. ശ്രീകുമാറിന്റെ സംഗീതനാടകചരിത്രം, ടി.പി. സുകുമാരന്റെ നാടകം കണ്ണിന്റെ കല, കാട്ടുമാടത്തിന്റെ മലയാളനാടകപ്രസ്ഥാനം, കെ.എസ്. നാരായണപിള്ളയുടെ ദൃശ്യവേദി, വൈക്കം ചന്ദ്രശേഖരൻനായരുടെ രംഗപ്രവേശം, നരേന്ദ്രപ്രസാദിന്റെ അരങ്ങും പൊരുളും തുടങ്ങിയവയും മലയാള നാടകപ്രവർത്തകരുടെ അഭിനയാനുഭവങ്ങളും ഇതോടൊപ്പം ചേർക്കണം. നാടകപഠനത്തിൽ വിപ്ലവകരമായ സ്വരം ഏറെ മുഴങ്ങിയത് സി.ജെ. തോമസിന്റെ ഉയരുന്ന യവനികയിലാണ്. മഹാപണ്ഡിതനായ എം.പി. ശങ്കുണ്ണിനായർ നാടകീയാനുഭവം എന്ന രസം, നാട്യമണ്ഡപം എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഭാരതീയനാടകവേദിയെ ഉത്പതിഷ്ണുത്വത്തോടെ സമീപിക്കുന്നു.
സർക്കസ്, മാജിക്, കായികവിനോദങ്ങൾ, കരാട്ടെ, കളരിപ്പയറ്റ്, മാന്ത്രികം തുടങ്ങിയവയും കലാപഠനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി വ്യവഹരിക്കുന്നു. കേരളത്തിന് ഈ വിഷയങ്ങളിലെല്ലാം ഒരു നൈരന്തര്യമുള്ളതിനാൽ ഏറെ പഠനങ്ങൾ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളിലും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. കാലാനുസൃതമായ വീക്ഷണവ്യതിയാനങ്ങൾ ക്ലാസ്സിക് രൂപങ്ങളിലും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു. വിവിധ കലാരൂപങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രാന്തരീക്ഷം മലയാളം അഭിമാനപൂർവം നിലനിർത്തുന്നു.
നാട്ടറിവുകൾ
നാടൻകലകളുടെ വൈവിധ്യം, ആചരണത്തിന്റെ അധികാരികൾ, രീതികൾ എന്നിവയെല്ലാം വിശദീകരിക്കുന്ന ഒരു നാടൻ കലാസൂചിക സംഗീതനാടക അക്കാദമി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഐതിഹ്യങ്ങൾ, തെയ്യങ്ങൾ, നാടൻപാട്ടുകൾ, നാടോടി നാടകങ്ങൾ, വിവിധസമുദായങ്ങളുടെ ആചരണക്രിയകൾ ഇവയെല്ലാം ഇതിൽ പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്. വടക്കൻപാട്ടും തെക്കൻപാട്ടും പുരാണസമുദായാംശങ്ങളും ചെങ്ങന്നൂർ ആതി തുടങ്ങിയ കഥാഗാനങ്ങളും നാടോടി വിജ്ഞാനത്തിൽപ്പെടുന്നു. ക്ഷേത്രങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തീയാട്ട്, തെയ്യവും തിറയും തുടങ്ങിയവയും.
അനുഷ്ഠാനകലകളെക്കുറിച്ച് അറിവുനൽകുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഏറെയാണ്. എം.വി. വിഷ്ണുനമ്പൂതിരിയാണ് ഈ രംഗത്തെ സമുന്നത വ്യക്തിത്വം. ഫോക്ലോറും ജനസംസ്കാരപഠനവും എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ കൃതി. വി.എം. കുട്ടിക്കൃഷ്ണമേനോന്റെ കേരളത്തിന്റെ നടനകല ജനകീയകലാ ലക്ഷണളെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴമേറിയ പഠനമാണ്. ജി. ഭാർഗവൻപിള്ള, കാക്കാരിശ്ശി നാടകത്തിന്റെ രൂപനിർണയത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഫോക്ലോർ രംഗത്ത് ചുമ്മാർ ചൂണ്ടൽ, വെട്ടിയാർ പ്രേംനാഥ് എന്നിവർ നൽകിയ സംഭാവനകൾ ഗണനീയമാണ്. വാണിദാസ് എളയാവൂർ, എ. രാഘവൻ പയ്യനാട്, മുരളീധരൻ തഴക്കര, വേലായുധൻ പണിക്കശ്ശേരി, സി.ആർ. സുമേഷ്, ബി. രവികുമാർ തുടങ്ങിയവർ നാട്ടുസൌന്ദര്യവിജ്ഞാനരംഗത്ത് സജീവരാണ്. സുമേഷിന്റെ അരങ്ങിന്റെ ബഹുസ്വരതയും അനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ ഉത്സവപരതയും അപഗ്രഥിക്കുന്ന പറണേറ്റും ഫോക്ലോർ ആചരണങ്ങൾ അപഗ്രഥിക്കുന്ന അനുഷ്ഠാനകല രംഗാവതരണങ്ങളും ഫോക്ലോറും ഈ രംഗത്തെ രൂപമീമാംസാപ്രാധാന്യമുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്. രാഘവൻ പയ്യനാടിന്റെ ഫോക്ലോർ ഒരു പഠനസഹായി, ജി. ഭാർഗവൻപിള്ളയുടെ നാട്ടരങ്ങ് വികാസവും പരിണാമവും അറിവിന്റെ ഈ രംഗത്ത് ലക്ഷണഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്. അജ്ഞാത കർത്തൃകമായ കൃഷിഗീത എന്ന ഗ്രന്ഥമാണ് മലയാളത്തിലെ നാടോടി വിജ്ഞാനപ്രചോദിതമായ ആദ്യ സമ്പൂർണ കൃഷിശാസ്ത്ര രചനയെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ഇന്ന് നാടോടിവിജ്ഞാനം കടൽ, കാട്, നാട്, ജന്തുക്കൾ, ചരിത്രം, വൈദ്യം, പാട്ടുകൾ, കാവ്, പഴമൊഴി, പൂക്കൾ, പക്ഷികൾ, വയൽ, വെള്ളം, ഭക്ഷണം എന്നിങ്ങനെ വ്യാപകമേഖലയാണ്. നെഗ്രിറ്റ്യൂഡ് എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെ കെ.എം. സലിംകുമാർ അടിസ്ഥാനവിഭാഗങ്ങളുടെ സൌന്ദര്യശാസ്ത്രപ്രശ്നങ്ങൾ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. കെ.കെ. കൊച്ച്, എൻ.കെ. ജോസ് തുടങ്ങിയവരാണ് ഈ മേഖലയിലെ പ്രമുഖർ. നാടോടിവിജ്ഞാനീയത്തിൽ ഗണ്യമായ ഒന്നാണ് ദലിതവീക്ഷണം. പൊതുസമൂഹപഠനത്തിലും ഏറെ നിയാമകം.
കവിതയിലെ നാടും നഗരവും നാട്ടുകലാസൗന്ദര്യദർശനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ എഴുതിയ നിരൂപണമാണ്. ആദിവാസി ഗാനങ്ങളുടെ അപൂർവമായ ശേഖരണവും വിലയിരുത്തലുമാണ് എം. സെബാസ്റ്റ്യന്റെ കാട്ടിലെ പാട്ടുകൾ. സിജി. എൻ. എഴുതിയ തിറയാട്ടവും അഞ്ചടിയും സവിശേഷ നാടൻ രൂപപഠനമാണ്. മലബാറിലെ നാടൻ കലകളെ മുൻനിർത്തി ഡോ. കെ.കെ.എൻ. കുറുപ്പ് രചിച്ച ദ്രാവിഡഘടകങ്ങൾ മലബാറിലെ നാടൻ കലയിൽ എന്ന ഗ്രന്ഥം തൃക്കരിപ്പൂരിലെ രാമവില്യം കഴകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സവിശേഷപഠനമാണ്. നാടോടിവിജ്ഞാനം മലയാളസാഹിത്യ നിരൂപണത്തെയും ചരിത്രദർശനത്തെയും ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിന്റെ മാതൃകയാണ് ഈ ഗ്രന്ഥവും ഡോ. വി. റിജയുടെ തൃക്കോട്ടൂർതാവഴിയും. സമൂഹത്തെ ആഴത്തിൽ അറിയുന്നതിന് ഫോക്ലോർ നിയാമകശക്തിയാകുന്നു. ആധുനികചിന്തയിൽ ഫോക്ലോറിനുള്ള ഈ സ്ഥാനം ഇന്ന് ഏറെ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. കേരളീയന്റെ കലാചിന്തയിൽ പ്രത്യേകസ്ഥാനം നാടോടിവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ ഭാവരൂപപഠനങ്ങൾ നേടിയെടുത്തുകഴിഞ്ഞു.
ചലച്ചിത്രസാഹിത്യം
ജെ.സി. ഡാനിയേലിന്റെ 'വിഗതകുമാരനി'ൽ തുടങ്ങുന്നതാണ് മലയാളചലച്ചിത്ര ചരിത്രം. നാടകത്തിന്റെ ശൈലീവിശേഷങ്ങളും പുരാണപ്രീതികളും പരീക്ഷിച്ചു മൗലികമായ സാമൂഹ്യപ്രമേയത്തിൽ തുടങ്ങിയെങ്കിലും നാടകത്തിലെന്നപോലെ തമിഴിന്റെ സ്വാധീനം പില്ക്കാല സിനിമയിൽ ധാരാളമുണ്ടായി. 'സ്ത്രീ' എന്ന ചിത്രം തുടർന്ന് ജീവിതഗന്ധിയായ സിനിമയുടെ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു. കല എന്ന നിലയ്ക്ക് കാല്പനികതയും റിയലിസവും നിയോറിയലിസവും കമേഴ്സ്യലിസവും മലയാളശൈലിയുടെ പരിവർത്തനശൈലികളായി. അവതരണത്തിലും പ്രമേയത്തിലും ഏറെ പരീക്ഷണങ്ങൾ പിന്നിട്ട മലയാളസിനിമ ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ സുപ്രധാന ശക്തിയാണ്. ഇന്ന് ന്യൂജനറേഷൻ എന്ന പേരിൽ അത് വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പുതിയ പ്രമേയങ്ങൾ, പുതിയ അവതരണശൈലികൾ, പുതിയ അഭിനേതാക്കൾ അതാണ് ന്യൂജനറേഷൻ സിനിമ.
ചലച്ചിത്രകലയെ അടുത്തുകാണുന്നതിന് ശ്രമിച്ച ആദ്യകാലികരിൽ മൂർക്കോത്ത് കുഞ്ഞപ്പ (സിനിമ), ആർ.എസ്. നാഗവള്ളി (ചലച്ചിത്രകല), ചേലങ്ങാട്ട് ഗോപാലകൃഷ്ണൻ (സിനിമയുടെ ചരിത്രം), വേലപ്പൻ ആലപ്പാട്ട്, കെ. വേലപ്പൻ, ഗോപി കുഴൂർ എന്നിങ്ങനെ ഒരു നിരയുണ്ട്. അമ്പതുകളിലും അറുപതുകളിലുമാണ് അവർ സിനിമാനിരൂപണം തുടങ്ങിവച്ചത്. 'നീലക്കുയിൽ' ആദ്യകാല പ്രതിഷ്ഠാപിത ചലച്ചിത്രമായി. രാമുകാര്യാട്ട്, പി. ഭാസ്കരൻ, അടൂർ ഗോപാലകൃഷ്ണൻ, അരവിന്ദൻ, കെ.പി. കുമാരൻ, കെ.ജി. ജോർജ് തുടങ്ങിയ ആധുനിക സംവേദനശക്തിയുള്ള സംവിധായകൻ സിനിമയുടെ നട്ടെല്ലായ തിരക്കഥാവിഷ്കരണത്തിനും സംവിധാനത്തിന്റെ കലാപൂർണതയ്ക്കും തീവ്രവും ശക്തവുമായ മാനങ്ങൾ നല്കി. തുടർന്ന് എം.ടി. വാസുദേവൻ നായർ, പി. പദ്മരാജൻ, എ.കെ. ലോഹിതദാസ്, ലെനിൻ രാജേന്ദ്രൻ, ശ്യാമപ്രസാദ് തുടങ്ങിയവരും തങ്ങളുടെ ചലച്ചിത്രങ്ങളിൽ സാഹിത്യത്തെ കൂട്ടിയിണക്കി.
സിനിമയെക്കുറിച്ചുള്ള പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിൽ വന്ന മാറ്റം ലോകസിനിമയുമായി സമ്പർക്കം ആഴത്തിൽ സംഭവിച്ചതിന്റെ ഫലമാണ്. നിയോറിയലിസത്തിന്റെ വക്താവായ അടൂർഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ 'എലിപ്പത്തായം', അരവിന്ദന്റെ 'തമ്പ്' എന്നിവയെല്ലാം രാമുകാര്യാട്ടിന്റെ 'ചെമ്മീൻ' എന്ന ക്ലാസ്സിക്കൽ രചനയുടെ പിന്നാലെ കേരളീയസംവേദനത്തെ ത്വരിപ്പിച്ചു. അടൂർഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ സിനിമയുടെ ലോകം, വി. രാജകൃഷ്ണന്റെ കാഴ്ചയുടെ അശാന്തി, സലിം കാരശ്ശേരിയുടെ സിനിമാലോചന, തോട്ടം രാജശേഖരന്റെ സിനിമ മിഥ്യയും സത്യവും, ഒ.പി. രാജ്മോഹന്റെ ആധുനിക സിനിമ-സങ്കേതവും മൂല്യവും, ജി.പി. രാമചന്ദ്രന്റെ സിനിമയും മലയാളിയുടെ ജീവിതവും, എം.സി. രാജുനാരായണന്റെ സിനിമ യാഥാർഥ്യവും സ്വപ്നങ്ങളും, രവീന്ദ്രന്റെ സിനിമയിലെ രാഷ്ട്രീയം, വി.കെ. ജോസഫിന്റെ സിനിമയും പ്രത്യയശാസ്ത്രവും, മധു ഇറവങ്കരയുടെ മലയാള സിനിമയും സാഹിത്യവും, ജോൺ പോളിന്റെ എം.ടി: ഒരു അനുയാത്രയും ഇതേ പാതയിലുള്ളതാണ്. കെ. ഗോപിനാഥിന്റെ സിനിമയും സംസ്കാരവും, എം. ചന്ദ്രശേഖരന്റെ ബോധതീരങ്ങളിൽ കാലം മടിക്കുമ്പോൾ, ജോസ് കെ. മാനുവേലിന്റെ തിരക്കഥാ സാഹിത്യം: സൗന്ദര്യവും പ്രസക്തിയും, പി. എസ്. രാധാകൃഷ്ണന്റെ ചരിത്രവും ചലച്ചിത്രവും: ദേശീയ ഭാവനയുടെ ഹർഷ മൂല്യങ്ങൾ, സുധാവാര്യരുടെ അനുകല്പനത്തിന്റെ ആട്ടപ്രകാരം എന്നിവ ഈ സാഹചര്യമുൾക്കൊള്ളുന്ന രചനകളുടെ മാതൃകകളാണ്. എം.ടി. വാസുദേവൻനായർ ചെറുകഥയിലെന്നതുപോലെ കാല്പനികതയുടെ ചേരുവകൂട്ടിയാണ് ചലച്ചിത്രവും വിഭാവനം ചെയ്തത്. 'നിർമാല്യം', 'മുറപ്പെണ്ണ്', 'ഒരു വടക്കൻവീരഗാഥ', 'കേരളവർമ പഴശ്ശിരാജ', 'പരിണയം' ഇവയെല്ലാം സംവേദനത്തിലെ മധ്യവർത്തിത്വമാണ് ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്. അരവിന്ദൻ വല്ലച്ചിറ 'ആത്മനിന്ദയുടെ പൂക്കൾ' എന്ന പഠനത്തിൽ എം.ടി.യെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. മധു വയ്പന, പി.കെ. മാത്യു, ശ്രീകുമാരൻതമ്പി, കോഴിക്കോടൻ എന്നിവർ സിനിമയുടെ ശില്പബോധത്തിനും സാങ്കേതികഭദ്രതയ്ക്കും ആസ്വാദ്യതയ്ക്കും ഊന്നൽ നൽകിയ ചലച്ചിത്രനിരൂപകരാണ്. ഏറെ നിഷ്പക്ഷതയോടെ വിലയിരുത്തുന്നതിൽ സിനിക് ശ്രദ്ധിച്ചു. ലോകസിനിമയെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിൽ വിജയകൃഷ്ണനും (ലോകസിനിമ) ഐ. ഷൺമുഖദാസും, എം.എഫ്. തോമസുമാണ് ഏറെ താത്പര്യം കാണിച്ചത്.
ഇതോടൊപ്പം സുരേഷ് എ.പി. കാഴ്ചയുടെ കലയിലും മങ്കട രവിവർമ ചിത്രം ചലച്ചിത്രം എന്ന പഠനത്തിലും സി. രാധാകൃഷ്ണൻ സിനിമയുടെ തനിമയിലും സാങ്കേതികാംശങ്ങളുടെ അപഗ്രഥനത്തിന് മുൻതൂക്കം നൽകി.
തിരക്കഥ ഒരു സുപ്രധാന സാഹിത്യാംശമാകുകയും അതിന്റെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രപഠനം ഊർജസ്വലമാക്കുകയും ചെയ്തതോടെ ഒട്ടേറെ തിരക്കഥകൾ ഗ്രന്ഥരൂപത്തിൽ അവതരിച്ചു. സി.എസ്. വെങ്കിടേശ്വരൻ, കെ.പി. ജയകുമാർ, എൻ.പി. സജീഷ്, സുജിത്ത് കുമാർ, ഡോ. ബിജു തുടങ്ങിയവരാണ് പുതിയ തലമുറയിലെ ശ്രദ്ധേയരായ ചലച്ചിത്ര നിരൂപകർ.
ഭാഷാശാസ്ത്രം/വ്യാകരണം
മൗലികദർശനങ്ങളുള്ള ചുരുക്കം ഭാഷാ ശാസ്ത്രവ്യാകരണഗ്രന്ഥങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്താം. മലയാളത്തിലെ പ്രധാനസാഹിത്യഭാഷയായിരുന്ന മണിപ്രവാളത്തിന്റെ അപഗ്രഥനമായ ലീലാതിലകമാണ് മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ വ്യാകരണഗ്രന്ഥം. ലീലാതിലകം മണിപ്രവാള ഭാഷയെയും കാവ്യാംശങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള പഠനമാണെങ്കിലും ആധുനികകാലപ്രസക്തി കുറവാണ്; പരാമർശങ്ങളും കുറവ്. അന്യഭാഷ പഠിക്കുമ്പോഴുള്ള ശ്രദ്ധ ഏറെ പുലർത്തിയ മിഷനറിമാർ കേരളഭാഷാ വ്യാകരണത്തിന് നല്കിയ സംഭാവന ചെറുതല്ല. ആഞ്ജലോസ് ഫ്രാൻസിസിന്റെ വ്യവഹാരഭാഷയുടെ വ്യാകരണം, അർണോസ്പാതിരിയുടെ ഗ്രന്ഥഭാഷാവ്യാകരണം, റോബർട്ട് ഡ്രമ്മണ്ടിന്റെ വ്യാകരണം, ജോസഫ്പിറ്റ്, സ്പ്രിങ് എന്നിവരുടെ വ്യാകരണരചനകൾ തെളിവ്. ഹെർമൻ ഗുണ്ടർട്ടിന്റെ മലയാളഭാഷാവ്യാകരണവും കാൾഡ്വലിന്റെ ദ്രാവിഡഭാഷാവ്യാകരണവുമാണ് ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരം. ചോദ്യോത്തരരൂപത്തിലും മലയാളവ്യാകരണസംബന്ധിയായ ഒരു ഗ്രന്ഥം ഗുണ്ടർട്ട് രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മിഷനറിമാരാണ് ഭാഷാ ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങൾ പില്ക്കാലത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. മലയാഴ്മയുടെ വ്യാകരണം (റവ. ജോർജ് മാത്തൻ) ആണ് ഒരു മലയാളിയുടെ ആദ്യഭാഷാഗ്രന്ഥം. വൈക്കത്ത് പാച്ചുമൂത്തത് (കേരള ഭാഷാവ്യാകരണം), കോവുണ്ണി നെടുങ്ങാടി (കേരളകൗമുദി) എന്നിവർ ഒരേ സരണിയിൽ തുടർന്നു. സംസ്കൃതജന്യമാണ് മലയാളം എന്ന മതം പ്രചരിപ്പിച്ച കേരളകൗമുദിക്കാരനാണ് കൂടുതൽ വിസ്തരിച്ച് ഭാഷ, അലങ്കാരം, വൃത്തം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചത്. പക്ഷേ ഭാഷയുടെ ഉത്പത്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഗമനങ്ങൾ ഇന്ന് അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
ഭാഷാവ്യാകരണത്തിന്റെ അടിത്തറ ഉറപ്പിച്ചത് ഏ.ആർ. രാജരാജവർമയാണ്. എങ്കിലും സജീവമായ സംസാരഭാഷയായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഠനാധാരം (കേരളപാണിനീയം, മണി ദീപിക). വ്യാകരണമിത്രം (ശേഷഗിരിപ്രഭു), പാണിനീയ പ്രദ്യോതം (ഐ.സി. ചാക്കോ), പ്രയോഗദീപിക (പി.കെ. നാരായണപിള്ള), മലയാളശൈലി, ഭാഷാപരിചയം (കുട്ടിക്കൃഷ്ണമാരാർ), കേരളപാണിനീയഭാഷ്യം (സി.എൽ. ആന്റണി), കേരളപാണിനീയ വിമർശം (പുതുശ്ശേരി രാമചന്ദ്രൻ), ഭാഷാ വിജ്ഞാനീയം (ഡോ. ഇ.വി.എൻ. നമ്പൂതിരി), ശബ്ദസൗഭാഗ്യം (ജോൺ കുന്നപ്പള്ളി), വ്യാകരണപഠനം (എസ്. അച്യുതവാര്യർ), മലയാളവ്യാകരണവും ഉപാഖ്യാനവും (പി.എസ്.കെ. നായർ) തുടങ്ങിയവ ഭാഷയുടെ പൊതുപഠനത്തിനും വ്യാകരണപ്രധാനമായ പഠനത്തിനും ശ്രദ്ധിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്. ഗോദവർമയുടെ കേരളഭാഷാ വിജ്ഞാനീയം, ഇളംകുളത്തിന്റെ കേരളഭാഷയുടെ വികാസപരിണാമങ്ങൾ കുഞ്ഞുണ്ണി രാജയുടെ ഭാഷാഗവേഷണം, ബി.സി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ ഭാഷാവിജ്ഞാനീയം, വി.ഐ. സുബ്രഹ്മണ്യം, കെ.എം. പ്രഭാകരവാര്യർ, ഡോ. പി.എം. ജോസഫ്, നടുവട്ടം ഗോപാലകൃഷ്ണൻ, ഒ. ഷംസുദ്ദീൻ (മാപ്പിള മലയാളം), പി. സോമശേഖരൻനായർ, എൻ.ആർ. ഗോപിനാഥപിള്ള, ചാത്തനാത്ത് അച്യുതനുണ്ണി, പ്രബോധചന്ദ്രൻനായർ, വേണുഗോപാലപ്പണിക്കർ, പന്മനരാമചന്ദ്രൻ നായർ എന്നിവരുടെ ഭാഷാവിഷയപരമായ പഠനങ്ങൾ അക്കാദമിക് സ്വഭാവം പുലർത്തുന്നവയാണ്. കോവുണ്ണി നെടുങ്ങാടിയുടെ കേരളകൌമുദിയെ തുടർന്ന് പാഠപുസ്തകരൂപത്തിലുള്ള വ്യാകരണഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഭാഷയിൽ ഉണ്ടായി. പാച്ചുമൂത്തതിന്റെ കേരളഭാഷാവ്യാകരണം, ഗാർത്ത് വെയ്റ്റ് എഴുതിയ മലയാള വ്യാകരണസംഗ്രഹം, മലയാളവ്യാകരണ ചോദ്യോത്തരം, ശ്രീകണ്ഠേശ്വരം പദ്മനാഭപിള്ളയുടെ ശേഷഗിരിപ്രഭുവിന്റെ വ്യാകരണമിത്രം, സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ബാലബോധിനി, മലയാളവ്യാകരണപ്രാഥമിക പാഠങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം പാഠപുസ്തകത്തിലുള്ള ഇത്തരം രചനകളാണ്. ഗദ്യസാഹിത്യത്തിന്റെ ഭാഷാമാധ്യമത്തെ നവീകരിക്കണമെന്ന മനഃപൂർവമായ ബോധം ഈ രചനകളിൽ പ്രബലമായിരുന്നില്ല.
ഏ.ആർ. രാജരാജവർമയുടെ കേരളപാണിനീയം, ശബ്ദശോധിനി, പ്രഥമവ്യാകരണം, ഗോദവർമയുടെ കേരളഭാഷാ വിജ്ഞാനീയം, മധ്യമവ്യാകരണം, സാഹിത്യപഞ്ചാനനന്റെ ലഘുവ്യാകരണം, ആറ്റൂരിന്റെ ഭാഷാസുധാകരം, വാസുദേവഭട്ടതിരിയുടെ അഭിനവമലയാളവ്യാകരണം, എസ്. അച്യുതവാര്യരുടെ വ്യാകരണപഠനം, അനന്തനാരായണശാസ്ത്രിയുടെ വാക്യതത്ത്വം, ഇ.വി.എൻ. നമ്പൂതിരിയുടെ കേരളഭാഷാവ്യാകരണം തുടങ്ങിയവ വ്യാകരണപരമായ പുരോഗതിക്കും കൃത്യതയ്ക്കും ഏറെ സഹായകമായി. മലയാളഭാഷയുടെ പരിണാമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രൗഢപഠനമാണ് തിരുനല്ലൂർ കരുണാകരന്റെ മലയാളഭാഷാപരിണാമം സിദ്ധാന്തങ്ങളും വസ്തുതകളും.
ഭാഷയെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രമായ പഠനമാണ് ചട്ടമ്പിസ്വാമികളുടെ ആദിഭാഷ. എൽ.വി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ മലയാള ഭാഷാശാസ്ത്രപരമായ ആഴമേറിയ പഠനങ്ങൾ ഇംഗ്ലീഷിലാണ് രചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ആഴമേറിയ പഠനങ്ങളുടെ ആകരമാണ് രണ്ടും.
മാരാരുടെ മലയാളശൈലി, സി.വി. വാസുദേവഭട്ടതിരിയുടെ നല്ല മലയാളം, പ്രൊഫ. പന്മനരാമചന്ദ്രൻനായരുടെ ശുദ്ധമലയാളം തുടങ്ങിയവ സജീവമലയാളത്തിലേക്കുള്ള വിചിന്തനങ്ങളാണ്. പി.കെ. നാരായണന്റെ ഭാഷ എന്ന മാധ്യമമാണ് ശ്രദ്ധേയമായ മറ്റൊരു രചന.
ഭാഷാശാസ്ത്രരംഗത്ത് നയസൂചകമാണ് ഇളംകുളത്തിന്റെ കേരളഭാഷയുടെ വികാസപരിണാമങ്ങൾ. ഡോ. കുഞ്ഞുണ്ണിരാജയുടെ ഭാഷാഗവേഷണം, ബി.സി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ വിജ്ഞാനീയം, ചമ്പക്കുളം അപ്പുക്കുട്ടൻനായരുടെ ഭാഷാശാസ്ത്രചിന്തകൾ, സി.എൽ. ആന്റണിയുടെ ഭാഷാചിന്തകൾ, വി.ഐ. സുബ്രഹ്മണ്യം, കെ.എം. പ്രഭാകരവാര്യർ, ഡോ. പി.എം. ജോസഫ്, നടുവട്ടം ഗോപാലകൃഷ്ണൻ, ആർ. ലീലാദേവി, കെ.ഒ. ഷംസുദ്ദീൻ, പി. സോമശേഖരൻനായർ, എൻ.ആർ. ഗോപിനാഥപിള്ള, പി. മീരാക്കുട്ടി, സെബാസ്റ്റ്യൻ എടമരത്ത്, ചാത്തനാത്ത് അച്യുതനുണ്ണി, പ്രബോധചന്ദ്രൻനായർ, വേണുഗോപാലപ്പണിക്കർ തുടങ്ങിയ ഭാഷാശാസ്ത്രപണ്ഡിതന്മാർ നവീനശാസ്ത്രസങ്കേതങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് ഭാഷാപഗ്രഥനം നടത്തുന്നതിൽ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. നവ താത്ത്വികപഠനമാണ് ഡോ. പി. ആൻഡ്രൂസ്കുട്ടിയുടെ ഭാഷാശാസ്ത്രം സിദ്ധാന്തവും പ്രയോഗവും.
പി.എം. ഗിരീഷിന്റെ കേരളത്തിലെ ആചാരഭാഷ സാമൂഹിക ഭാഷാശാസ്ത്രപരമാണ്. മലയാളത്തിലെ സംബോധനാപദങ്ങളുടെ സാമൂഹികപശ്ചാത്തലം ഉഷാ നമ്പൂതിരിപ്പാട് പഠനവിധേയമാക്കി. മലയാള വ്യാകരണ സിദ്ധാന്തനിയമങ്ങൾ കേരളപാണിനീയത്തിനുശേഷം (മേരി എൻ.കെ.) വ്യാകരണപഠനത്തിലെ ഏറ്റവും പുതിയ ഈടുവയ്പാണ്. വ്യാകരണത്തിലെ പുതിയ ദർശനങ്ങളുടെ സാങ്കേതിക സഹായത്തോടെ രചിച്ചതാണ് ഈ ഗ്രന്ഥം.
വൃത്തശാസ്ത്രം. ഭാഷയിലെ ആദ്യത്തെ വൃത്തനിരീക്ഷണം ലീലാതിലകത്തിന്റേതാണ്. "ദ്രമിഡസംഘാതാക്ഷര നിബദ്ധമെതുകമോനവൃത്തവിശേഷയുക്തം പാട്ട്'' എന്ന പാട്ടിന്റെ നിർവചനം കാണുക. സമകാലികപദ്യരചനാ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലാണത്. എന്നാൽ ലീലാതിലകകാരൻ മണിപ്രവാള വംശജനാണ്. സംസ്കൃത വൃത്തത്തിനോടാണ് മണിപ്രവാള പദ്യത്തിന് വേഴ്ച. മലയാളത്തിൽ സംസ്കൃതവൃത്തങ്ങളും ഭാഷാവൃത്തങ്ങളും അതിൽത്തന്നെ നാടൻവൃത്തങ്ങളും പ്രയോഗത്തിലുണ്ട്. പാട്ടുപ്രസ്ഥാനം തമിഴ് വിരുത്തത്തിൽ ഒതുങ്ങി തമിഴ് വിരുത്തത്തിലുള്ളതാണ് രാമചരിതം, രാമകഥാപ്പാട്ട് തുടങ്ങിയവ. സംസ്കൃതവൃത്തങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്രവിനിമയങ്ങളെന്ന് പറയാവുന്ന ഭാഷാവൃത്തങ്ങളും ഉണ്ട്.