cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ഓപ്പറേഷൻ വിജയ് (1961)
ഗോവയിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ തീർക്കുവാനുള്ള നയതന്ത്രശ്രമങ്ങൾ
1961 നവമ്പർ 24 -ന് പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ കയ്യിലുള്ള അഞ്ചദ്വീപിൽ നിന്നും കൊച്ചിക്കു പോകുകയായിരുന്ന യാത്രാബോട്ടായ സബർമതിയെ, പോർച്ചുഗീസ് കരസേന വെടിവയ്ക്കുകയും, അതിൽ ബോട്ടിലെ ചീഫ് എഞ്ചിനീയർക്ക് പരിക്കുപറ്റുകയും ഒരു യാത്രക്കാരൻ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ദ്വീപ് കയ്യടക്കാൻ വരുന്ന് ഇന്ത്യൻ സൈന്യം ആവാാം എന്ന ഭീതിയിലാണ് പോർച്ചുഗീസുകാർ വെടിവയ്പ്പ് നടത്തിയത്. ഈ സംഭവം പോർച്ചുഗീസുകാർക്കെതിരെ ഇന്ത്യയിൽ വലിയ ജനപിന്തുണ ഉണ്ടാക്കാൻ കാരണമായി.
ദാദ്രയും നാഗർഹവേലിയും പിടിച്ചെടുത്തത്
പ്രധാനലേഖനം ദാദ്രയും നാഗർഹാവേലിയും പിടിച്ചടക്കൽ
1954 ജൂലൈയോടെ ദാദ്ര നാഗഹാവേലിയിലേക്ക് ഇന്ത്യൻ പോലീസിന്റെ സഹായത്തോടെ യുനൈറ്റഡ് ഫ്രണ്ട് ഓഫ് ഗോവൻസ്(UFG), നാഷണൽ മൂവ്മെന്റ് ലിബറേഷൻ ഓർഗനൈസേഷൻ, ആർ എസ്സ് എസ്സ് തുടങ്ങിയ പല ഇന്ത്യ അനുകൂലസംഘടനകളും ആക്രമണങ്ങൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ജൂലൈ 22 -ന് രാത്രിയിൽ UFG ആൾക്കാർ ദാദ്ര പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ ആക്രമിക്കുകയും ആക്രമണം തടുത്ത ഒരു പോലീസ് സാർജന്റിനെയും, ഒരു കോൺസ്റ്റബിളിനെയും കൊലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ജൂലൈ 28 -ന് ആർ എസ്സ് എസ്സുകാർ നാരോലി പോലീസ് സ്റ്റേഷനും പിടിച്ചെടുത്തു. ഈ സമയം തങ്ങളുടെ സേനയ്ക്ക് ദാദ്രയ്ക്കും നാഗർഹാവേലിക്കും പോകാനുള്ള അനുമതി ചോദിച്ച പോർച്ചുഗീസുകാർക്ക് ഇന്ത്യ ഗവണ്മെന്റ് അതു നിരസിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇന്ത്യൻ ഭരണാധികാരികളാൽ ചുറ്റപ്പെടുകയും കൂടുതൽ സഹായമെത്തിക്കാനുള്ള വഴികൾ അടയുകയും ചെയ്തതോടെ നാഗർ ഹാവേലിയിലെ പോർച്ചുഗീസ് ഭരണാധികാരികളും പോലീസുകാരും ഇന്ത്യൻ പോലീസിനു മുന്നിൽ 1954 ആഗസ്ത് 11 -ന് കീഴടങ്ങി.
1974 ഡിസംബർ 31 -ന് ഇന്ത്യയും പോർച്ചുഗലും ഒപ്പുവച്ച ഒരു കരാർ പ്രകാരം പോർച്ചുഗൽ, ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഗോവയുടെയും ദാമന്റെയും ദിയുവിന്റെയും ദാദ്രയുടേയും നാഗർഹാവേലിയുടെയും മുകളിലുള്ള സ്വതന്ത്രപരമാധികാരം അംഗീകരിച്ചു.
ഇന്ത്യയുടെ സേനാസന്നാഹം
ഇന്ത്യയിലുള്ള എല്ലാ വിദേശഭൂപ്രദേശങ്ങളും പിടിച്ചടക്കാനുള്ള ഇന്ത്യൻ ഗവണ്മെന്റിന്റെ അനുമതി കിട്ടിയതോടെ ഇന്ത്യൻ കരസേനയുടെ ദക്ഷിണസേനാ ലഫ്റ്റനന്റ് ജനറൽ ചൗധരി, മേജർ ജനറൽ കെ. പി. കണ്ടേത്ത് നേതൃത്വം കൊടുക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ കാലാൾപ്പടയുടെ 17 -ആം വിഭാഗത്തെയും അമ്പതാം പാരച്യൂട്ട് വിഭാഗത്തെയും അണിനിരത്തി. ഡാമനിലെ ആക്രമണത്തിന്റെ ചുമതല മറാത്ത ലൈറ്റ് ഇൻഫൻട്രിക്കും, ദിയുവിന്റെ ചുമതല രജ്‌പുത്ത് റജിമെന്റിനും മദ്രാസ് റജിമെന്റിനും ആണ് നൽകിയത്.
ഇതേ സമയം പശ്ചിമവ്യോമകമാന്റിന്റെ ചുമതലയുള്ള എയർ വൈസ് മാർഷൽ എർലിക് പിന്റോയ്ക്ക് ഗോവയിലെ ആക്രമണത്തിന് വായുസേനയ്ക്ക് നൽകാവുന്ന എല്ലാ സന്നാഹത്തിന്റെയും ചുമതല നൽകി. വായുസേനാ ആക്രമണങ്ങൾ നടത്താൻ വേണ്ടി പൂന വിമാനത്താവളവും ബെൽഗോം വിമാനത്താവളവുമാണ് ഉപയോഗിച്ചത്. ഭാരതീയ വായു സേന എയർ വൈസ് മാർഷൽ എർലിക് പിന്റോയ്ക്ക് നൽകിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഇവയായിരുന്നു.
ഇന്ത്യ നാവികസേനയാവട്ടെ 'R' ക്ലാസ് നശീകരണക്കപ്പൽ ആയ ഐ എൻ എസ് രജ്‌പുത്ത്, മുങ്ങിക്കപ്പലിനെ നേരിടാൻ ഉതകുന്ന ബ്ലാക്‌വുഡ് ക്ലാസ് യുദ്ധക്കപ്പലായ ഐ എൻ എസ് കിർപൻ' എന്നിവയെ ഗോവയുടെ തീരത്ത് വിന്യസിച്ചു. യഥാർത്ഥമായ ആക്രമണങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരവാദിത്ത ഏൽപ്പിച്ചത് നാലു വിഭാഗങ്ങളെയാണ്. അവ:
പോർച്ചുഗലിലെ തീരുമാനം
ഈ ഉപദേശങ്ങളെയെല്ലാം നിരസിച്ച് സലസാർ ഗോവയിലെ ഗവർണ്ണൽ ജനറലായ എസ്സില്വയ്ക്ക് ഡിസംബർ 14 -ന് നൽകിയ സന്ദേശത്തിൽ അവസാനത്തെ ആളും കൊല്ലപ്പെടുന്നതുവരെ യുദ്ധം തുടരണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
"റേഡിയോ 816/ലിസ്‌ബൺ 1961 ഡിസംബർ 14: എത്രമാത്രം ഖേദത്തോടെയാണ് ഞാൻ ഈ സന്ദേശം അയയ്ക്കുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം. ചിലപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ ജീവൻ തന്നെ ബലിയർപ്പിക്കേണ്ടിവന്നേക്കാം, എന്നാലും നമ്മുടെ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഭാവിക്കുവേണ്ടിയും അതിന്റെ മഹത്തായ പാരമ്പര്യവും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയും ഇതല്ലാതെ വേറേ വഴിയില്ല. ഒരു വെടിനിർത്തലിനെപ്പറ്റിയോ കീഴടങ്ങലിനെപ്പറ്റിയോ ഒരിക്കലും ചിന്തിക്കരുത്. നമ്മുടെ മുന്നിൽ രണ്ടു വഴിയേ ഉള്ളൂ, ഒന്നുകിൽ വിജയം അല്ലെങ്കിൽ മരണം. അത്യന്തം ഗൗരവമായ ഈ സന്ദേശം ഇതു നടപ്പാക്കാൻ തയ്യാറായ മുതിർന്ന ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥനുമാത്രമേ നൽകാവൂ. ഇന്ത്യയുടെ അവസാനത്തെ ഗവർണ്ണർ ജനറൽ ആവാൻ ദൈവം നിങ്ങളെ അനുവദിക്കില്ല."
ഇതിനുശേഷം എട്ടുദിവസമെങ്കിലും പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ സലസാർ എസ്സില്വയ്ക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകി. ആ സമയത്തിനുള്ളിൽ ഇന്ത്യൻ കടന്നുകയറ്റത്തിനെതിരെ ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര പിന്തുണ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹം വിചാരിച്ചു.
പോർച്ചുഗീസ് സൈനികതയ്യാറെടുപ്പുകൾ
ദാദ്രയും നാഗർഹാവേലിയും നഷ്ടമായതിനുശേഷം ഗോവയിലെ സൈനികശക്തി പോർച്ചുഗീസുകാർ വളരെയധികം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. സേനകളെയും ആൾക്കാരെയും യൂറോപ്പിലെ പോർച്ചുഗലിൽ നിന്നും എത്തിച്ചതുകൂടാതെ പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ ആഫ്രിക്കയിലെ കോളനികളായ അങ്കോളയിൽ നിന്നും മൊസാംബിക്കിൽ നിന്നും സൈന്യവും വെടിക്കോപ്പുകളും എത്തുകയുണ്ടായി. ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക ഉപരോധവും പോർച്ചുഗീസുകാർക്കെതിരെ ഗോവയിൽ അക്രമങ്ങൾ നടന്നതിനാലും ദാദ്രയും നഗർഹാവേലിയും കൈയ്യിൽ നിന്നു പോയതിനാലുമെല്ലാം പോർച്ചുഗീസുകാർ 1954 മുതൽ തന്നെ ഗോവയിലെ സൈനികബലം വർദ്ധിപ്പിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. നാട്ടിൽത്തന്നെ വളർത്തിയെടുത്ത സേനയെക്കൂടാതെ പോർച്ചുഗലിൽ നിന്നും അങ്കോളയിൽ നിന്നും മൊസാംബിക്കിൽ നിന്നും ഓരോ ബറ്റാലിയൺ എത്തിയതോടെ ഗോവയിൽ പോർച്ചുഗീസിന് 12000 സൈനികരായി. മറ്റു ചില സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്നുമുള്ള വിവരങ്ങൾ അനുസരിച്ച് 1955 അവസാനത്തോടെ ഇന്ത്യയിൽ പോർച്ചുഗീസുകാർക്ക്, യൂരോപ്യന്മാരും ഇന്ത്യക്കാരും ആഫ്രിക്കക്കാരും അടക്കം 8000 സൈനികരാണത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതിൽ 7000 പേർ കരസേനയിലും, 250 പേർ നാവികസേനയിലും 600 പോലീസുകാരും 250 പേർ മറ്റുഭരണകാര്യങ്ങളിലുമായി ഗോവയിലും ദാമനിലും ദിയുവിലും കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
പോർച്ചുഗീസ് സേനാവിഭാഗങ്ങളെല്ലാം ഒരു പൊതു സേനാനായകന്റെ കീഴിൽ ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹം തന്നെയായിരിക്കും ഗവർണർ ജനറലിന്റെയും സേനാനായകന്റെയും ചുമതല നിർവഹിക്കുക. മുൻ ഗവർണർ 1958 -ൽ പടി ഇറങ്ങിയതോടെ എസ്വിലോ രണ്ടുസ്ഥാനങ്ങളും ഏറ്റെടുത്തു. എത്രയൊക്കെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയാലും ഒരു സൈനികനീക്കം ഉണ്ടായാൽ തങ്ങളെക്കാൾ എത്രയോ ശക്തരായ ഇന്ത്യയ്ക്കെതിരെ പിടിച്ചുനിൽക്കാനാവില്ലെന്ന് പോർച്ചുഗലിന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. ഗോവയെ രക്ഷിക്കാൻ നന്നായി യുദ്ധം ചെയ്തു ത്യാഗം ചെയ്യുകവഴി ഇന്ത്യയെ രാഷ്ട്രീയമായി യുദ്ധത്തിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിക്കാനായേക്കാം എന്നു പോർച്ചുഗീസുകാർ കരുതി. ഗോവയിലെ പോർച്ചുഗീസ് കലാപങ്ങളെ അമർച്ച ചെയ്യാൻ മാത്രം വേണ്ടി 7500 സൈനികരെ നിലനിർത്തുന്നത് ആവശ്യമില്ലെന്നും, ഇന്ത്യയുമായി ഒരു യുദ്ധമെങ്ങാൻ ഉണ്ടായാൽ ഈ 7500 പേർ തീരെ കുറവാണെന്നും അങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നപക്ഷം മറ്റു മാർഗങ്ങൾ നോക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്നും മനസ്സിലാക്കിയ, 1960 -ൽ ഗോവയിൽ സന്ദർശനത്തിനു വന്ന മുതിർന്ന പോർച്ചുഗീസ് സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥനായ കൊസ്റ്റ ഗോമെസ്, അങ്കോളയിലെ ഗറിലായുദ്ധമുറകളെ നേരിടാൻ വലിയ സൈനികസന്നാഹം ആവശ്യമായതിനാൽ ഗോവയിലെ സൈനികരുടെ എണ്ണത്തിൽ വലിയ കുറവുവരുത്തിക്കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും ഏതാണ്ട് 3300 സൈനികരെ അങ്കോളയിലേക്ക് അയച്ചു.
ഇങ്ങനെ പട്ടാളത്തിന്റെ എണ്ണത്തിൽ വലിയ കുറവുവന്ന പോർച്ചുഗീസുകാർ ഇന്ത്യൻസൈന്യം കടന്നുവരുമ്പോൾ നേരിടാൻ രണ്ടു പദ്ധതികളാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. സെന്റിനൽ പ്ലാൻ (Plano Sentinela, Sentinel Plan) പ്രകാരം ഗോവയെ നാലായി തിരിച്ചു. വടക്ക്, മധ്യം, തെക്ക്, മൊർമുഗാവോ. ബാരേജ് പ്ലാൻ (Plano de Barragens, Barrage Plan) പ്രകാരം എല്ലാ പാലങ്ങളും പാതകളും തകർക്കുകയും റോഡുകളിലും ബീച്ചുകളിലും മൈൻ വിതയ്ക്കുക എന്നതുമായിരുന്നു. സൈനികരെ നാലായി തിരിച്ച് ഓരോ കൂട്ടത്തിനും ഓരോ വിഭാഗം നൽകുകയും കടന്നുവരുന്ന സൈന്യത്തിന്റെ വേഗത എങ്ങനെയും കുറയ്ക്കുവാനും ആയിരുന്നു നിർദ്ദേശം. യുദ്ധം നടക്കുന്ന സമയത്ത് ഗോവയിലുണ്ടായിരുന്ന ക്യാപ്റ്റൻ കാർലോസ് അസാറെഡോ സെന്റിനൽ പ്ലാനിനെപ്പറ്റി 2001 ഡിസംബർ 8 -ന് പോർച്ചുഗലിലെ ഒരു പത്രത്തിൽ ഇങ്ങനെയെഴുതി. " ഒരു തരത്തിലും നടപ്പിലാക്കാനോ വിജയിപ്പിക്കാനോ ആവാത്ത പദ്ധതിയായിരുന്നു അത്. സമയം നീട്ടിക്കിട്ടാൻ മാത്രമുള്ള ഒരു പരിപാടി. പക്ഷേ ഇതു നടപ്പിലാക്കണമെങ്കിൽ കൊണ്ടുനടക്കാവുന്ന വാർത്താവിനിമയ ഉപാധികൾ അത്യാവശ്യമായിരുന്നു." മൈനുകളുടെ എണ്ണം തീരെക്കുറവായതിനാൽ റോഡുകളും ബീച്ചുകളും മൈൻ വിതയ്ക്കുന്നതും പ്രായോഗികമല്ലായിരുന്നു.
നാവികസേന
ഈ സമയത്ത് ഗോവയിലെ പോർച്ചുഗീസ് നാവികസേനയ്ക്ക് കാര്യമായി ആകെ ഒരു കപ്പലേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അഫോൻസൊ ഡി അൽബുകർക്ക്. അതിൽ മിനുട്ടിൽ 2 വെടികൾ ഉതിർക്കാവുന്ന നാല് 120 മിമി തോക്കുകളും നാല് ഓട്ടോമാറ്റിക് റാപിഡ് ഫൈറിങ്ങ് തോക്കുകളുമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇതുകൂടാതെ മൂന്ന് ചെറിയ പട്രോൾ ബോട്ടുകളും അഞ്ച് വ്യാപാരക്കപ്പലുകളും ആണ് പോർച്ചുഗീസുകാർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്. നാവികശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കാനായി പോർച്ചുഗലിൽ നിന്നും അയച്ച കപ്പലുകൾക്ക് സൂയസ് കനാലുവഴി അനുമതി ഈജിപ്റ്റ്‌ പ്രസിഡണ്ട് ഗമാൽ അബ്ദുന്നാസർ നിരസിക്കുകയും ചെയ്തു.
കരസേന
ആകെക്കൂടി 810 നാട്ടുകാരടക്കമുള്ള 3995 പേർ അടങ്ങുന്ന വലിയ പരിശീലനമൊന്നും കിട്ടാത്ത ചെറിയകലാപം മാത്രം നിയന്ത്രിക്കാൻ ഉതകുന്ന്ഒരു ചെറിയ കരസൈന്യമേ ഈ സമയത്ത് പോർച്ചുഗീസുകാർക്ക് ഗോവയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതു തന്നെ ഗോവയിലും ദാമനിലും ദിയുവിലുമായി പങ്കുവയ്ക്കപ്പെട്ട നിലയിലുമായിരുന്നു.
വായുസേന
സേനാനായകന് ഉപദേശം നൽകാനുള്ള ഒരു ഉദ്യാഗസ്ഥൻ ഒഴികെ ഈ സമയം പോർച്ചുഗീസുകാർക്ക് ഗോവയിൽ വായുസേന ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഡിസംബർ 16 -ന് പോർച്ചുഗലിലെ വായുസേന പത്ത് ടൺ ടാങ്ക് വേധ ഗ്രനേഡുകളുമായി ഗോവയിലെ സേനയെ സഹായിക്കാൻ പുറപ്പെടാൻ ഒരുങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാൽ പോകേണ്ട വഴിയിലുള്ള പാകിസ്താൻ അടക്കമുള്ള ഒരു രാജ്യവും വഴിയിൽ സൈനികവിമാനത്തിന് ഇടത്താവളം ഒരുക്കാൻ അനുമതി നൽകാൻ തയ്യാറായില്ല. പിന്നീട് ഒരു യാത്രാവിമാനം ഈ അവശ്യത്തിനായി ഉപയോഗിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ആയുധങ്ങൾ വഹിക്കുന്നതിനാൽ അതിനും എവിടെയും അനുമതി കിട്ടിയില്ല. അങ്ങനെ യുദ്ധമുണ്ടായാൽ സൈനികരല്ലാത്ത പോർച്ചുഗീസുകാരെ ഒഴിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി, എത്തിച്ചേർന്ന വിമാനങ്ങളിൽ വെറും ഭക്ഷണപദാർത്ഥങ്ങളും ഏതാനും സ്ത്രീ പാരട്രൂപ്പുകാരുമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
യുദ്ധമുണ്ടാവുന്ന സമയം ഗോവയിൽ ഈ രണ്ട് യാത്രാവിമാനങ്ങൾ മാത്രമാണ് പോർച്ചുഗീസുകാർക്ക് ഗോവയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഡാബോലിം വിമാനത്താവളത്തിൽ മറ്റൊരു വിമാനവും ഉണ്ടായിരുന്നതായി ഇന്ത്യക്കാർ അവകാശപ്പെട്ടെങ്കിലും അത് തെറ്റായിരുന്നുവെന്ന് പിന്നീട് തെളിഞ്ഞു. വ്യോമവേധത്തിന് ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് പഴഞ്ചനായ ഏതാനും വിമാനവേധത്തോക്കുളും അവയെ ഉപയോഗിക്കാൻ ഫുട്ബോൾ കളിക്കാർ എന്ന നാട്യേന ഒളിച്ചുകടത്തിക്കൊണ്ടുവന്ന രണ്ട് ആർട്ടിലറി യൂനിറ്റുകളും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
സൈനികരല്ലാത്ത പോർച്ചുഗീസുകാരെ ഒഴിപ്പിക്കുന്നു
സൈനികഒരുക്കങ്ങൾ ഗോവയിലുള്ള യൂറോപ്യന്മാരെ ഭീതിയിലാക്കി. യുദ്ധം തുടങ്ങുന്നതിനുമുൻപേ തങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളെ ഒഴിപ്പിക്കാൻ അവർ തിരക്കുകൂട്ടി. തിമോറിൽ നിന്നും ലിസ്‌ബണിലേക്ക് പോവുന്ന ഇന്ത്യ എന്ന കപ്പൽ ഡിസംബർ 9 -ന് ഗോവയിലെ മർമഗോവ തുറമുഖത്തെത്തി. ഒരാളെയും കപ്പലിൽ കയറ്റരുതെന്ന കർശനനിർദ്ദേശം പോർച്ചുഗലിൽ നിന്നും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഗോവയിലെ ഗവർണ്ണർ ജനറൽ എസ്വില 380 പേരെ മാത്രം കയറ്റാവുന്ന ആ കപ്പലിൽ 700 യൂറോപ്യൻ വംശജരായ പോർച്ചുഗീസുകാരെ കയറ്റി നാടുവിടാൻ അനുമതി നൽകി. കുത്തിനിറച്ച ആ കപ്പലിൽ ആൾക്കാർ ടോയിലറ്റുകളിൽ പോലും താമസിച്ചു. സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും ഇങ്ങനെ ഒഴിപ്പിക്കുമ്പോൾ വേണ്ടിവന്നാൽ തങ്ങൾ ഇവിടെക്കിടന്നു മരിക്കാനും തയ്യാറാണെന്നു എസ്വില പത്രക്കാരോടു പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ വായുസേന ആക്രമണം തുടങ്ങിയപ്പോൾ പോലും വായുമാർഗ്ഗം യൂറോപ്പുകാരെ ഒഴിപ്പിക്കുന്നത് തുടർന്നിരുന്നു.
കരയാക്രമണം: വടക്കും വടക്കുകിഴക്കൻ മേഖലകളിലും
1961 ഡിസംബർ 11 -ന് 17 -ആം ഇൻഫൻട്രി ഡിവിഷനോടും കരസേനയുടെ മറ്റു അനുബന്ധവിഭാഗങ്ങളോടും പനാജിയും മർമ്മഗോവയും ഗോവ പിടിക്കാനായി ഗോവയിലേക്ക് കടക്കാൻ നിർദ്ദേശം ലഭിച്ചു. വടക്കുനിന്ന് ബ്രിഗേഡിയർ സഗത് സിംഗ് നയിക്കുന്ന 50 -ആം പാരാബ്രിഗേഡ് ഗ്രൂപ്പ് എന്ന ഇന്ത്യൻ സേനയുടെ ഏറ്റവും മികച്ച പാരച്ച്യ്യൂട്ട് സംഘമാണ് പനാജി പിടിക്കാനായി നീങ്ങിയ പ്രധാന സംഘം. കിഴക്കുനിന്നും 63 -ആം ഇന്ത്യൻ ഇൻഫൻട്രി ബ്രിഗേഡും മുന്നോട്ടുനീങ്ങി. 17 -ആം ഇൻഫൻട്രിയെ സഹായിക്കാൻ മാത്രമായിരുന്ന് 50 -ആം പാരാബ്രിഗേഡിന്റെ ധർമ്മമെങ്കിലും അവർ വളരെപ്പെട്ടെന്ന് തടസ്സങ്ങളെയെല്ലാം മറികടന്ന് ആദ്യം പനാജിയിലെത്തി.
1961 ഡിസംബർ 17 -ന് 9.45 -നാണ് ഗോവയിൽ ആക്രമണം തുടങ്ങിയത്. വടക്കുകിഴക്കൻ ഗോവയിലെ മൗലിങ്യം എന്ന സ്ഥലം പിടിച്ചെടുത്ത ഇന്ത്യൻ സേന അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന രണ്ട് പോർച്ചുഗീസ് സൈനികാംഗങ്ങളെ വധിച്ചു. ഇന്ത്യൻ സേനയെ നേരിടാൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പോർച്ചുഗീസ് സേന അനുവാദം ചോദിച്ചെങ്കിലും 13.45 -ഓടെ അതു നിരസിക്കപ്പെടുകയാണ് ഉണ്ടായത്.
<!-- വിവർത്തനം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു - ഡിലീറ്റ് ചെയ്യരുത്........ During the afternoon of the 17th, the Portuguese command issued instructions that all orders to defending troops would be issued directly by headquarters, bypassing the local command outposts. This led to confusion in the chain of command. At 02:00 on 18 December, the 2nd EREC was sent to the town of Doromagogo to support the withdrawal of police forces present in the area, and were attacked by Indian Army units on their return journey.
At 04:00, the Indian assault commenced with artillery bombardment on Portuguese positions south of the town of Maulinguém, which was launched on the basis of the false intelligence that the Portuguese had stationed heavy battle tanks in the area. By 04:30, Bicholim was under fire. At 04:40, the Portuguese forces destroyed the bridge at Bicholim and followed this with the destruction of the bridges at Chapora in Colvale and at Assonora at 05:00.
On the morning of 18 December, the 50th Para Brigade of the Indian Army moved into Goa in three columns.
At 05:30, Portuguese troops left their barracks at Ponda in central Goa and marched towards the town of Usgão, in the direction of the advancing eastern column of the Indian 2nd Para Maratha and under command of Major Dalip Singh Jind, tanks of Indian 7th Cavalry. At 09:00, these Portuguese troops marching towards Usgão, reported that Indian troops had already reached halfway to the town of Ponda.
At 13:30, the bridge at Banastarim was destroyed by the Portuguese, just after the retreat of the 2nd EREC, thus cutting off all road links to the capital city of Panaji.
By 17:45, the forces of the 1st EREC and the 9th Caçadores Company of the Portuguese Battlegroup North had completed its ferry crossing of the Mandovi River to Panaji, just minutes ahead of the arrival of the Indian armoured forces. The Indian tanks had reached Betim, just across the Mandovi River from the capital town of Panaji without encountering any opposition. The 2nd Sikh Light Infantry joined it by 21:00, crossing over mines and demolished bridges en route. In the absence of orders, the unit stayed at Betim for the night.
At 20:00 hours, a Goan by the name of Gregório Magno Antão crossed the Mandovi River from Panaji and delivered a ceasefire offer letter from Major Acácio Tenreiro of the Portuguese Army to Major Shivdev Singh Sidhu, the commanding officer of the Indian 7th Cavalry camped there. The letter stated "The Military Commander of the City of Goa states that he wishes to parley with the commander of the army of the Indian Union with respect to the surrender. Under these conditions, the Portuguese troops must immediately cease fire and the Indian troops do likewise in order to prevent the slaughter of the population and the destruction of the city."
The same night Major Shivdev Singh Sidhu with a force of the 7th Cavalry decided to take Fort Aguada and obtain its surrender, after information received that a number of supporters of the Indian Republic were held prisoners there. However, the Portuguese defenders of the Fort had not yet received orders to surrender and responded by opening fire on Indian forces, Major Sidhu and Captain Vinod Sehgal being killed in the firefight.
The order to cross the Mandovi River was received on the morning of 19 December, upon which two rifle companies of the 2nd Sikh Light Infantry advanced on Panaji at 07:30 and secured the town without facing any resistance. On orders from Brigadier Sagat Singh, the troops entering Panaji removed their steel helmets and donned the Parachute Regiment’s maroon berets. Fort Aguada was also captured on that day when the Indian 7th Cavalry attacked the fort with assistance from the armoured division stationed at Betim, and freed its political prisoners.
The advance from the East
Meanwhile, in the east, the 63rd Indian Infantry Brigade advanced in two columns. The right column comprising the 2nd Bihar Battalion and the left column consisting of the 3rd Sikh Battalion linked up at the border town of Mollem and then advanced upon the town of Ponda taking separate routes. By night fall, the 2nd Bihar had reached the town of Candeapur, while the 3rd Sikh had reached Darbondara. Although neither column had encountered any resistance, their further progress was hampered because all bridges spanning the river had been destroyed.
The rear battalion was the 4th Sikh Infantry, which reached Candeapar in the early hours of 19 December, and not to be bogged down by the absence of the Borim bridge (already blown up), went across the Zuari river in their military tankers and then waded across a small creek, in chest high water, to reach a small dock known as Embarcadouro de Tembim in Raia, presently under survey No.44/5 of Raia Village, from where there exists a connecting road to Margão (Old Portuguese Planta 4489 & 4493). At Tembim the 4th Sikh Infantry rear battalion, took some rest in a cattle shed on the small dock, and sprawled on the ground and in the balcony of a house adjacent to the dock, drank some water, retrieved their tankers and then proceeded to Margão — the administrative centre of Southern Goa — by 12:00. From here, the column advanced towards the harbour of Mormugão. En route to this target, the column encountered fierce resistance from a 500-strong Portuguese unit at the village of Verna, where the Indian column was joined by the 2nd Bihar. The Portuguese unit surrendered at 15:30 after fierce fighting, and the 4th Sikh then proceeded to Mormugão and Dabolim Airport, where the main body of the Portuguese Army awaited the Indians.
A decoy attack was staged south of Margão by the 4th Rajput company to mislead the Portuguese. This column overcame minefields, roadblocks and demolished bridges, and eventually went on to help secure the town of Margão.
The air raids over Goa
The first Indian raid was conducted on 18 December on the Dabolim Airport and was in the form of 12 English Electric Canberra aircraft led by Wing Commander N.B. Menon. The raid resulted in the dropping of 63,000 pounds of explosives within minutes, completely destroying the runway. In line with the mandate given by the Air Command, structures and facilities at the airfield were left undamaged.
The second Indian raid was conducted on the same target by eight Canberras led by Wing Commander Surinder Singh, which again left the airport’s terminal and other buildings untouched. Two transport aircraft—a Lockheed Constellation belonging to the Portuguese airline TAP and a Douglas DC-4 belonging to the Goan airline TAIP—were parked on the apron. On the night of 18 December, the Portuguese used both aircraft to evacuate the families of some government and military officials in spite of the heavily damaged runway. During the first hours of the evening, airport workers hastily recovered part of the runway. The first aircraft to leave was the TAP Constellation commanded by Manuel Correia Reis, which took off using only 700 metres; the debris from the runway damaged the fuselage with 25 holes and a flat tire. In order to take off in the short distance, the TAP pilots had jettisoned all the extra seats and other unwanted equipment so that they could do a 'short take-off'. The second to leave was the TAIP DC-4, piloted by TAIP Director Major Solano de Almeida. Both aircraft used the cover of night and very low altitudes to break through Indian aerial patrols and escape to Karachi, Pakistan.
A third Indian raid was carried out by six Hawker Hunters, and was targeted at the wireless station at Bambolim, which was successfully attacked with rockets and gun cannons.
The mandate to support ground troops was served by the de Havilland Vampires of No. 45 squadron which patrolled the sector but did not receive any requests into action. In an incident of friendly fire, two Vampires fired rockets into the positions of the 2nd Sikh Light Infantry injuring two soldiers, while elsewhere, Indian ground troops mistakenly opened fire on an IAF T-6 Texan, causing minimal damage.
In later years, commentators have maintained that India's intense air strikes against the airfields were uncalled-for, since none of the targeted airports had any military capabilities and did not cater to any military aircraft. As such, the airfields were defenceless civilian targets. To this day, the Indian navy continues to control the Dabolim Airport, although this is now used as a civilian airport as well.
The storming of Anjidiv Island
Anjidiv was a small 1.5 km2 island of the Portuguese India, then almost uninhabited, belonging to the District of Goa, although off the coast of the Indian state of Karnataka. On the island stood the ancient Anjidiv Fort, defended by a platoon of Goan soldiers of the Portuguese Army.
The Indian Naval Command assigned the task of securing Anjidiv to the cruiser INS Mysore and the frigate INS Trishul.
Under covering artillery fire from the ships, Indian marines, under the command of Lieutenant Arun Auditto, stormed the island at 14:25 on 18 December and engaged the Portuguese garrison. The assault was repulsed by the Portuguese defenders, with seven Indian marines killed and 19 wounded. Among the Indian casualties were two officers.
The Portuguese defences were eventually overrun after fierce shelling from the Indian ships offshore. The island was secured by the Indians at 14:00 of the next day, almost all the Portuguese defenders being captured, with exception of two corporals and one private. Hidden in the rocks, one corporal surrendered on 19 December. The other corporal was captured in the afternoon of 20 December, but before was able to fight and launch hand grenades that injured several Indian marines. The last of the three, Goan private Manuel Caetano, became the last Portuguese soldier in India to be captured, only being on 22 December, already after having reached the Indian shore by swimming.
Naval battle at Mormugão harbour
On the morning of 18 December, the Portuguese sloop NRP Afonso de Albuquerque was anchored off Mormugão Harbour. Besides engaging Indian naval units, the Afonso de Albuquerque was also tasked with providing a coastal artillery battery to defend the harbour and adjoining beaches, and providing vital radio communications with Lisbon after on-shore radio facilities had been destroyed in Indian airstrikes.
At 09:00, three Indian frigates led by the INS Betwa took up position off the harbour, awaiting orders to attack the Afonso and secure sea access to the port. At 11:00, Indian planes bombed Mormugão harbor. At 12:00, upon receiving clearance from HQ, the INS Betwa, accompanied by the INS Beas entered the harbour and fired on the Afonso with their 4.5-inch guns while transmitting requests to surrender in morse code between shots. In response, the Afonso lifted anchor, headed out towards the enemy and returned fire with its 120 mm guns.
The Afonso was outnumbered by the Indians, and was at a severe disadvantage since it was in a confined position that restricted its maneuvering, and because its four 120 mm guns could fire only two rounds a minute, as compared to the 60 rounds per minute of the guns aboard the Indian frigates. A few minutes into the exchange of fire, at 12:15, the Afonso took a direct hit in its control tower, injuring its weapons officer. At 12:25, an anti-personnel shrapnel bomb fired from an Indian vessel exploded directly over the ship, killing its radio officer and severely injuring its commander, Captain António da Cunha Aragão, after which the First Officer Pinto da Cruz took command of the vessel. The ship's propulsion system was also badly damaged in this attack.
At 12:35, the Afonso swerved 180 degrees and was run aground against Bambolim beach. At that time, against the commander's orders, a white flag was hoisted under instructions from the sergeant in charge of signals, but the flag coiled itself around the mast and as a result was not spotted by the Indians, who continued their barrage. The flag was immediately lowered.
The NRP Afonso de Albuquerque lost 5 dead and 13 wounded in the battle.
The sloop's crew formally surrendered with the remaining Portuguese forces on 19 December 1961 at 2030 hrs.
As a gesture of goodwill, the commanders of the INS Betwa and the INS Beas later visited Captain Aragão as he lay recuperating in bed in Panaji.
The Portuguese patrol boat NRP Sirius, under the command of Lieutenant Marques Silva, was also present at Goa. After observing Afonso running aground and not having communications from the Goa Naval Command, Lieutenant Marques Silva decided to scuttle the Sirius. This was done by damaging the propellers and making the boat hit the rocks. The eight men of the Sirius ' s crew avoided being captured by the Indian forces, and boarded a Greek freighter on which they reached Pakistan.
The ground attack on Daman
Daman, approximately 72 km2 in area, is at the south end of Gujarat bordering Maharashtra and just about 193 km north of Bombay. The countryside is broken and interspersed with marsh, salt pans, streams, paddy fields, coconut and palm groves. The river Daman Ganga splits the capital city of Daman into halves — Nani Daman (Damão Pequeno) and Moti Daman (Damão Grande). The strategically important features were Daman Fort and the Air Control Tower of Daman Airport.
The Portuguese garrison in Daman was headed by Major António José da Costa Pinto (combining the roles of District Governor and military commander), with 360 Army soldiers, 200 policemen and about 30 customs officials under him. The Portuguese Army forces were made of two companies of caçadores (light infantry) and an artillery battery, organised as the battlegroup "Constantino de Bragança". The artillery battery was armed with 87.6mm guns, but these had insufficient and old ammunition. The Portuguese also placed a 20 mm anti-aircraft gun ten days before the invasion to protect the artillery. Daman had been secured with small minefields and defensive shelters had been built.
The advance on the enclave of Daman was conducted by the 1st Maratha Light Infantry Battalion under the command of Lieutenant-Colonel SJS Bhonsle in a pre-dawn operation on 18 December. The plan was to capture Daman piecemeal in four phases, to start with the area of the airfield, then progressively to area garden, Nani Daman and finally Moti Daman to include the fort.
The advance commenced at 04:00 when one battalion and three companies of Indian soldiers progressed through the central area of the northern territory, aiming to seize the airfield. However, the surprise was lost when the Indian A Company tried to capture the Air Control Tower and the Indian battalion suffered three casualties. The Portuguese lost one soldier dead and six taken captive. The Indian D Company captured a position named "Point 365" just before the next morning. At the crack of dawn, two sorties by Indian Air Force Mystere fighters struck Portuguese mortar positions and guns inside Moti Daman Fort.
At 11:30, Portuguese forces resisting an Indian advance on the eastern border at Varacunda ran out of ammunition and withdrew westwards to Catra. At 12:00, to delay the Indian advance following the withdrawal from Varacunda, the Portuguese artillery battery on the banks of the Rio Sandalcalo was ordered to open fire. The commander of the battery, Captain Felgueiras de Sousa, instead dismantled the guns and surrendered to the Indians. By 12:00, the airfield was assaulted by the Indian A and C companies simultaneously. In the ensuing exchange of fire the A Company lost one more soldier killed and seven were wounded.
By 13:00, the remaining Portuguese forces on the east border at Calicachigão-A exhausted their ammunition and retreated towards the coast. By 17:00, in the absence of resistance, the Indians had managed to occupy most of the territory, except the airfield and Damão Pequeno, where the Portuguese were making their last stand. By this time, the Indian Air Force had conducted six air attacks, severely demoralising the Portuguese forces. At 20:00, after a meeting between the Portuguese commanders, a delegation was dispatched to the Indian lines to open negotiations, but was fired on, and was forced to withdraw. A similar attempt by the artillery to surrender at 08:00 of the next day was also fired on.
The Indians assaulted the airfield the next morning, upon which the Portuguese surrendered at 11:00 without a fight. The Portuguese garrison commander Major Costa Pinto, although wounded, was stretchered to the airfield, as the Indians were only willing to accept a surrender from him. Approximately 600 Portuguese soldiers and policemen (including 24 officers ) were taken prisoner. The Indians suffered 4 dead and 14 wounded, while the Portuguese suffered 10 dead and two wounded. The 1st Light Maratha Infantry was decorated for the battle with one VSM for the CO, two Sena Medals and five Mentioned in Dispatches.
The Daman air raids
In the Daman sector, Indian Mysteres flew 14 sorties, continuously harassing Portuguese artillery positions.
Naval action at Daman
With all information pointing to total occupation of all Portuguese enclaves in India, Lt. Brito tried to save his crew and boat by escaping to Karachi in Pakistan. The boat traversed 530 mi, escaping detection by Indian forces, and arrived at Karachi at 20:00 on 20 December.
The ground attack on Diu
Diu is a 13.8 km by 4.6 km island (area about 40 km2) at the south tip of Gujarat. The island is separated from the mainland by a narrow channel running though a swamp. The channel could only be used by fishing boats and small craft. No bridges crossed the channels at the time of hostilities. The Portuguese garrison in Diu was headed by Major Fernando de Almeida e Vasconcelos (district governor and military commander), with around 400 soldiers and police officers, organised as the battlegroup "António da Silveira".
Diu was attacked on 18 December from the north west along Kob Forte by two companies of the 20th Rajput Battalion — with the capture of the Diu Airfield being the primary objective — and from the northeast along Gogal and Amdepur by the Rajput B Company and the 4th Madras Battalion.
Meanwhile, at 03:00, two companies of the 20th Rajput attempted to cross a muddy swamp separating them from the Portuguese forces at Passo Covo under cover of dark on rafts made of bamboo cots tied to oil barrels. The attempt was to establish a bridgehead and capture the airfield.
ന്യൂഹാലെൻ, അലാസ്ക
ന്യൂഹാലെൻ (Nuuriileng in സെൻട്രൽ അലാസ്കൻ യുപി'ക്) ലെയ്ക്ക് ആൻറ് പെനിൻസുല ബറോയുലുള്ള, യു.എസ്. സംസ്ഥാനമായ അലാസ്കയിലെ ഒരു പട്ടണമാണ്. 2000 ലെ സെൻസസ് പ്രകാരം പട്ടണത്തിലെ ജനസംഖ്യ 160 ആണ്..
ഓപ്പറേഷൻ വിജയ് (1961)
The ground attack on Diu
This attack was repulsed with fairly heavy losses by a well entrenched unit of Portuguese soldiers armed with small automatic weapons and sten guns as well as light and medium machine guns. According to Indian sources this unit included between 125 to 130 soldiers, but according to Portuguese sources this post was defended by only eight soldiers.
As the Rajputs reached the middle of the creek, the Portuguese on Diu opened fire with two medium and two light machine-guns, capsizing some of the rafts. Major Mal Singh of the Indian Army along with five men pressed on his advance and crossed the creek. On reaching the far bank, he and his men assaulted the light machine gun trenches at Fort-De-Cova and silenced them. The Portuguese medium machine gun fire from another position wounded the officer and two of his men. However, with the efforts of company Havildar Major Mohan Singh and two other men, the three wounded were evacuated back across the creek to safety. As dawn approached, the Portuguese increased the intensity of fire and the battalion’s water crossing equipment suffered extensive damage. As a result, the Indian battalion was ordered to fall back to Kob village by first light.
ന്യൂഹാലെൻ, അലാസ്ക
ഭൂമിശാസ്ത്രം
ദക്ഷിണ അലാസ്കയിൽ ന്യൂഹാലെൻ നദിയുടെ അഴിമുഖത്തായി ഇലിയാമ്ന തടാകത്തിൻറെ വടക്കെ തീരത്തായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ന്യൂഹാലെൻ പട്ടണത്തിൻറെ അക്ഷാംശ രേഖാംശങ്ങൾ 59.72556°N, -154.89444°W
ഓപ്പറേഷൻ വിജയ് (1961)
The ground attack on Diu
At 07:00, with the onset of dawn, Indian air strikes began, forcing the Portuguese to retreat from Passo Covo to the town of Malala. By 09:00 the Portuguese unit at Gogol also retreated allowing the Rajput B Company (who replaced the 4th Madras) to advance under heavy artillery fire and occupy the town. By 10:15, the Indian cruiser INS Delhi, anchored off Diu, began to bombard targets on the shore. At 12:45, Indian jets fired a rocket at a mortar at Diu Fortress causing a fire near a munitions dump, forcing the Portuguese to order the evacuation of the fortress — a task completed by 14:15 under heavy bombardment from the Indians.
ന്യൂഹാലെൻ, അലാസ്ക
ഭൂമിശാസ്ത്രം
യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് സെൻസസ് ബ്യൂറോ യുടെ കണക്കുകളനുസരിച്ച് പട്ടണത്തിൻറെ ആകെ വിസ്തൃതി 8.3 sqmi ആണ്. ഇതിൽ 6.1 sqmi കരഭാഗം മാത്രവും ബാക്കി 2.3 sqmi (27.37 ശതമാനം) ഭാഗം ജലവുമാണ്. പട്ടണത്തിന് ഏറ്റവുമടുത്തുള്ള പർവ്വതം റോഡ്ഹൌസ് പർവ്വതമാണ്.
ഓപ്പറേഷൻ വിജയ് (1961)
The ground attack on Diu
At 18:00, the Portuguese commanders agreed in a meeting that, in view of repeated air strikes and the inability to establish contact with headquarters in Goa or Lisbon, there was no way to pursue an effective defence and decided to surrender to the Indians. On 19 December, by 12:00, the Portuguese formally surrendered. The Indians took 403 prisoners, which included the Governor of the island along with 18 officers and 43 sergeants.
In surrendering to the Indians, the Diu Governor stated that he could have kept the Army out for a few weeks but he had no answer to the Air Force. The Indian Air Force was also present at the ceremony and was represented by Gp Capt Godkhindi, Wing Cmdr Micky Blake and Sqn Ldr Nobby Clarke. 7 Portuguese soldiers were killed in the battle.
Major Mal Singh and Sepoy Hakam Singh of the Indian army were awarded Ashok Chakra (Class III).
On 19 December, the 4th Madras C Company landed on the island of Panikot off Diu, where a group of 13 Portuguese soldiers surrendered to them there.
The Diu air raids
The Indian air operations in the Diu Sector were entrusted to the Armaments Training Wing led by Wg Cdr Micky Blake. The first air attacks were made at dawn on 18 December and were aimed at destroying Diu's fortifications facing the mainland. Throughout the rest of the day, the Air Force had at least two aircraft in the air at any time, giving close support to advancing Indian infantry. During the morning, the air force attacked and destroyed Diu Airfield's ATC as well as parts of Diu Fort. On orders from Tactical Air Command located at Pune, a sortie of two Toofanis attacked and destroyed the airfield runway with 4 1000 lb Mk 9 bombs. A second sortie aimed at the runway and piloted by Wg Cdr Blake himself was aborted when Blake detected what he reported as people waving white flags. In subsequent sorties, the Indian Air Force attacked and destroyed the Portuguese ammunition dump as well a patrol boat that attempted to escape from Diu.
In the absence of any Portuguese air presence, Portuguese ground based anti-aircraft units attempted to offer resistance to the Indian raids, but were overwhelmed and quickly silenced, leaving complete air superiority to the Indians. Continued air attacks forced the Portuguese governor of Diu to surrender.
Naval action at Diu
The Indian cruiser INS Delhi was anchored off the coast of Diu and offered a barrage of from its 6-inch guns at the Diu Fortress where the Portuguese were holed up. The Commanding Officer of the Indian Air Force operating in the area reported that some of the shells fired from the New Delhi were bouncing off the beach and exploding on the Indian mainland. However, no casualties were reported from this.
At 04:00 on 18 December, the Portuguese patrol boat NRP Vega encountered the New Delhi around 12 mi off the coast of Diu, and was attacked with heavy machine gun fire. Staying out of range, the boat had no casualties and minimal damage, the boat withdrew to the port at Diu.
At 07:00, news was received that the Indian invasion had commenced, and the commander of the Vega, 2nd Lt Oliveira e Carmo was ordered to sail out and fight until the last round of ammunition. At 07:30 the crew of the Vega spotted two Indian aircraft on patrol missions and opened fire on them with the ship's 20mm Oerlikon gun. In retaliation the Indian aircraft attacked the Vega twice, killing the captain and the gunner and forcing the rest of the crew to abandon the boat and swim ashore, where they were taken prisoners of war.
UN attempts at ceasefire
On 18 December, a Portuguese request was made to the UN Security Council for a debate on the conflict in Goa. The request was approved when the bare minimum of seven members supported the request (the U.S.A., UK, France, Turkey, Chile, Ecuador, and Nationalist China), two opposed (the Soviet Union and Ceylon), and two abstained (the United Arab Republic and Liberia).
In the ensuing debate, the US delegate, Adlai Stevenson, strongly criticised India's use of force to resolve her dispute with Portugal, stressing that such resort to violent means was against the charter of the UN. He stated that condoning such acts of armed forces would encourage other nations to resort to similar solutions to their own disputes, and would lead to the death of the United Nations. In response, the Soviet delegate, Valerian Zorin, argued that the Goan question was wholly within India's domestic jurisdiction and could not be considered by the Security Council. He also drew attention to Portugal's disregard for UN resolutions calling for the granting of independence to colonial countries and peoples.
Following the debate, the delegates of Liberia, Ceylon, and the U.A.R. presented a resolution which: (1) stated that "the enclaves claimed by Portugal in India constitute a threat to international peace and security and stand in the way of the unity of the Republic of India; (2) asked the security Council to reject the Portuguese charge of aggression against India; and (3) called upon Portugal "to terminate hostile action and co-operate with India in the liquidation of her colonial possessions in India." This resolution was supported only by the Soviet Union, the other seven members opposing.
This resolution received seven votes in favour (the four sponsors and Chile, Ecuador, and Nationalist China) and four against (the Soviet Union, Ceylon, Liberia, and the United Arab Republic). It was thus defeated by the Soviet veto. In a statement after the vote, Mr. Stevenson said that the "fateful" Goa debate might be "the first act of a drama" which could end in the death of the United Nations.
Portuguese surrender
By the evening of 18 December, most of Goa had been overrun by advancing Indian forces, and a large party of more than two thousand Portuguese soldiers had taken position at the military base at Alparqueiros at the entrance to the port town of Vasco da Gama. Per the Portuguese strategy code named Plano Sentinela the defending forces were to make their last stand at the harbour, holding out against the Indians until Portuguese naval reinforcements could arrive. Orders delivered from the Portuguese President called for a scorched earth policy — that Goa was to be destroyed before it was given up to the Indians.
Canadian political scientist Antonio Rangel Bandeira has argued that the sacrifice of Goa was an elaborate public relations stunt calculated to rally support for Portugal's wars in Africa.
പുതിയ സാമ്രാജ്യത്വം
കോളനിവാഴ്ചയുടെ വ്യാപനത്തിലൂടെ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ,യു.എസ്.എ,ജപ്പാൻ സാമ്രാജ്യം എന്നീ സാമ്രാജ്യ ശക്തികൾ പത്തൊൻപത്,ഇരുപത് നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ തങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യത്വം വ്യാപിപ്പിക്കാൻ നടത്തിയ പ്രവർത്തനങ്ങളെ പൊതുവായി പുതിയ സാമ്രാജ്യത്വം എന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. ഇത് New Imperialism,Neo Imperialism എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. 1830കളിൽ തുടങ്ങിയ ഈ നീക്കങ്ങൾ, രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തോടെ അവസാനിച്ചു.അഭൂതപൂർവമായ വൈദേശിക ആക്രമണങ്ങൾ,കീഴടക്കലുകൾ എന്നിവ ഈ കാലത്ത് ഉണ്ടായി. സാമ്രാജ്യ ശക്തികൾ,തങ്ങൾ സ്വായത്തമാക്കിയ ശാസ്ത്രീയ നേട്ടങ്ങളും വികസന രീതികളും ഉപയോഗിച്ച് തങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യം വികസിപ്പിക്കുന്നതിലും, കീഴടക്കിയ ദേശങ്ങളെ പരമാവധി ചൂഷണം ചെയ്യുന്നതിലും ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിച്ചു.
ഓപ്പറേഷൻ വിജയ് (1961)
Portuguese surrender
In a communication to all Portuguese forces under his command, he stated, "Having considered the defence of the Peninsula of Mormugão… from aerial, naval and ground fire of the enemy and … having considered the difference between the forces and the resources… the situation does not allow myself to proceed with the fight without great sacrifice of the lives of the inhabitants of Vasco da Gama, I have decided with … my patriotism well present, to get in touch with the enemy … I order all my forces to cease-fire."
പുതിയ സാമ്രാജ്യത്വം
പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടു മുതൽ പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന സാമ്രാജ്യത്വത്തിൽ നിന്നും വിഭിന്നവും നവീനവുമായ രീതികൾ ഉപയോഗിച്ചതിനാൽ പുതിയ സാമ്രാജ്യത്വം എന്നത് ഒരു വ്യത്യസ്ത സംഭവ വികാസമായി ചരിത്രകാരന്മാർ കരുതുന്നു.
വർഗ്ഗം:ലോകചരിത്രം
ഓപ്പറേഷൻ വിജയ് (1961)
Portuguese surrender
The official Portuguese surrender was conducted in a formal ceremony held at 2030 hours on 19 December when Governor General Manuel António Vassalo e Silva signed the instrument of surrender bringing to an end 451 years of Portuguese Rule in Goa. In all, 4668 personnel were taken prisoner by the Indians — a figure which included military and civilian personnel, Portuguese, Africans and Goan.
Upon the surrender of the Portuguese governor general, Goa, Daman and Diu was declared a federally administered Union Territory placed directly under the President of India, and Major-General K. P. Candeth was appointed as its military governor. The war had lasted two days, and had cost 22 Indian and 30 Portuguese lives.
Those Indian forces who served within the disputed territories for 48 hours, or flew at least one operational sortie during the conflict, received a General Service Medal 1947 with the Goa 1961 bar.
Portuguese actions post-hostilities
When they received news of the fall of Goa, the Portuguese government formally severed all diplomatic links with India and refused to recognise the incorporation of the seized territories into the Indian Republic. An offer of Portuguese citizenship was instead made to all Goan natives who wished to emigrate to Portugal rather than remain under Indian rule. This was amended in 2006 to include only those who had been born before 19 December 1961. Later, in a show of defiance, Prime Minister Salazar's government offered a reward of US$10,000 for the capture of Brigadier Sagat Singh, the commander of the maroon berets of India’s parachute regiment who were the first troops to enter Panaji, Goa’s capital.
Lisbon went virtually into mourning, and Christmas celebrations were extremely muted. The US embassy put a curtain in front of its Christmas display in the ground-floor window of the U.S. Information Office. Cinemas and theatres shut down as tens of thousands of Portuguese marched in a silent parade from Lisbon's city hall to the cathedral, escorting the relics of St. Francis Xavier.
Salazar, while addressing the Portuguese National Assembly on 3 January 1962, invoked the principle of national sovereignty, as defined in the legal framework of the Constitution of the Estado Novo. "We can not negotiate, not without denying and betraying our own, the cession of national territory and the transfer of populations that inhabit them to foreign sovereigns," said Salazar. He went on to state that the UN's failure to halt aggression against Portugal, showed that effective power in the U.N. had passed to the Communist and Afro-Asian countries. Dr. Salazar also accused Britain of delaying for a week her reply to Portugal's request to be allowed the use of certain airfields. "Had it not been for this delay," he said, "we should certainly have found alternative routes and we could have rushed to India reinforcements in men and material for a sustained defence of the territory."
Hinting that Portugal would yet be vindicated, Salazar went on to state that "difficulties will arise for both sides when the programme of the Indianization of Goa begins to clash with its inherent culture... It is therefore to be expected that many Goans will wish to escape to Portugal from the inevitable consequences of the invasion"
In the months after the conflict, the Portuguese Government used broadcasts on Emissora Nacional, the Portuguese national radio station, to urge Goans to resist and oppose the Indian administration. An effort was made to create clandestine resistance movements in Goa, and within Goan diaspora communities across the world to use general resistance and armed rebellion to weaken the Indian presence in Goa. The campaign had the full support of the Portuguese government with the ministries of defence, foreign affairs, army, navy and finance involved. A plan was chalked out called the 'Plano Gralha' covering Goa, Daman and Diu, which called for paralysing port operations at Mormugao and Bombay by planting bombs in some of the ships anchored at the ports.
On 20 June 1964, Casimiro Monteiro, a Portuguese PIDE agent of Goan descent, along with Ismail Dias, a Goan settled in Portugal, executed a series of bombings in Goa.
Relations between India and Portugal thawed only in 1974, when, following an anti-colonial military coup d'état and the fall of the authoritarian rule in Lisbon, Goa was finally recognised as part of India, and steps were taken to re-establish diplomatic relations with India. In 1992, Portuguese President Mário Soares became the first Portuguese head of state to visit Goa after its annexation by India, following Indian President R. Venkataraman’s visit to Portugal in 1990.
Internment and repatriation of POWs
After they surrendered, the Portuguese soldiers were interned by the Indian Army at their own military camps at Navelim, Aguada, Pondá and Alparqueiros under harsh conditions which included sleeping on cement floors and hard manual labour. By January 1962, most POWs had been transferred to the newly established camp at Ponda where conditions were substantially better.
Portuguese non-combatants present in Goa at the surrender — which included Mrs Vasalo D'Silva, wife of the Portuguese Governor General of Goa — were transported by 29 December to Bombay, from where they were repatriated to Portugal. Manuel Vassalo, however, remained along with approximately 3,300 Portuguese combatants as POWs in Goa.