Историја_на_филмот
1970-тите: “Новиот Холивуд“ или пост-класичното кино
„Новиот Холивуд“ следел по падот на студискиот систем за време на 1950-тите и 1960-тите години и на крајот од производствениот код (кој бил заменет во 1968 година од страна на МППА филм рејтинг системот). За време на 1970-тите, филмските продуценти сè повеќе вметнувале престрелки и борбени сцени и прикажувале експлицитни сексуални содржини, вклучувајќи и графички слики на крвави смртни случаи - добар пример за ова е филмот на Вес Крејвен „Последната куќа на лево“ (1972). Пост-класичното кино е менување на методите на раскажувачство на продуцентите на „Новиот Холивуд“. Новите методи на развојот на драмата се засновале на очекувањата на публиката стекнати во текот на класичниот / Златна доба период: хронологијата на приказната може да е измешана, тековите на приказната може да вклучуваат вознемирувачки „пресврт завршетоци“, главните ликови може да се однесуваат на морално двосмислен начин според модата, како и односите помеѓу антагонистите и протагонистите може да бидат замаглени. Почетоците на пост-класичното раскажување приказни (раскажувачство) може да се видат во 1940-тите и 1950-тите во „филм ноар” филмовите, во филмовите како „Бунтовник без причина“ (1955) и во „Психо“ на Хичкок. 1971 го одбележала издавањето на контроверзни филмови како „Сламени кучиња“, „Пеколен портокал“, „Француска врска“ и „Валканиот Хари“. Ова ја загреало контроверзноста околу ескалацијата за прикажување на насилството во кината. Во текот на 1970-тите се појавила нова група на американски филмски продуценти, како Мартин Скорсезе, Френсис Форд Копола, Џорџ Лукас, Вуди Ален, Теренс Малик и Роберт Алтман. Ова се совпаднало со зголемувањето на популарноста на авторската теорија во филмската литература и медиумите, што резултирало филмовите да се гледаат како израз на личната визија и креативниот увид на режисерот на филмот. Развојот на авторскиот стил на филмовите на филмските режисери им донел далеку поголема контрола над нивните проекти отколку што било можно во претходните епохи. Ова довело до некои одлични критики и комерцијални успеси, како „Таксист“ на Скорсезе, „Кум“- филмовите на Копола, „Нешвил“ на Алтман, „Ени Хол“ и „Менхетен“ на Вуди Ален, „Неплодородни области“ и „Рајски денови“ на Малик и „Чајнатаун“ на ​​полскиот имигрант Роман Полански. Сепак биле забележани и некои некои неуспеси, вклучувајќи ги „Конечно љубов“ на Питер Богдановиќ и енормно скапиот вестерн еп „Рајска порта“ на Мајкл Чимино, што дал придонес за падот на неговиот поддржувач, филмското студио „Јунајтед Артистс“. Финансиската катастрофа на „Рајска порта“ го означила крајот на визионерските „автор“ режисери на „Новиот Холивуд“, кој во позаднината имал креативна и финансиска слобода за развој на филмовите. Феноменален успех во 1970-тите имале „Ајкула“ на Спилберг и „Војна на ѕвездите“ на Лукас која особено довела до пораст на модерниот „блокбастер“. Холивудските студиа сè повеќе се фокусирале на производство на помал број на високо буџетни филмови со масивни маркетинг и промотивни кампањи. Овој тренд веќе бил претходно најавен од комерцијалниот успех на катастрофални филмови како „Авантурата на Посејдон“ и „Висок пекол“. За време на средните 1970-ти биле основани повеќе порнографски кино сали, еуфемистички наречени „кина за возрасни“ и започнало легалното производство на хардкор порнографски филмови. Порно филмовите како „Длабоко грло“ и неговата ѕвезда Линда Лавлејс станале нешто како популарен културен феномен и биле изложени во голем број на слични секс филмови. Порнографските кина конечно умреле во текот на 1980-тите години, кога популаризацијата на домашното видео и порнографските видеоленти овозможиле публиката дома да ги гледа секс филмовите. Во раните 1970-ти, публиката од англиското говорно подрачје станала повеќе свесна за новото „Западно Германско кино“ со Вернер Херцог, Рајнер Вернер Фасбиндер и Вим Вендерс меѓу неговите водечки експоненти. Во светската кинематографија во 1970-тите бил забележан драматичен пораст во популарноста на филмовите со боречки вештини, кој во голема мера се должел на неговата реинвенција од Брус Ли, кој тргнувајќи од уметничкиот стил на филмовите засновани на традиционалните кинески боречки вештини им додал многу поголемо чувство на реализам со неговиот Џит Кун До стил. Ова започнало со „Големиот шеф“ (1971), кој постигнал голем успех низ цела Азија. Сепак, не се здобил со слава во западниот свет сè до кратко време по неговата смрт во 1973 година, кога бил издаден „Во змејско гнездо“. Тој филм станал најуспешниот филм со боречки вештини во кинематографската историја, го популаризирал жанрот на филмови со боречки вештини во целиот свет и го утврдил статусот на Брус Ли како културна икона. Акционата кинематографија од Хонг Конкг, сепак, била во опаѓање поради бранот на филмови со имитации на Брус Ли. Овој тренд завршил на крајот од 1978 година со неколку комични филмови со боречки вештини како „Змија во сенка на орелот“ и „Пијаниот господар“, во режија на Јен Би-Пинг, со Џеки Чен во главната улога. Така биле поставени темелите за подем на акционата кинематографија на Хонг Конкг во 1980-тите. Додека во овој период во Холивуд опаднал музичкиот филмски жанр, музичките филмови придонесувале за брзо стекнување на популарност во кино салите на Индија, каде што терминот „Боливуд“ станал кованица за растечката хинди филмска индустрија во Бомбај (сега Мумбаи), филмови кои завршиле доминирајќи во кината во Јужна Азија, преземајќи ја популарноста на повеќе критички признатата бенгалска филмска индустрија. Хинди филмските продуценти направиле комбинација на холивудската музичка формула со принципите на древниот индиски театар и така го создадале новиот филмски жанр наречен „Масала“, кој доминирал во индиската кинематографија во текот на доцниот 20 век. Овие „Масала“ филмови прикажувале акција, комедија, драма, романтика и мелодрама одеднаш, со вметнати „филми“ песни и танцови вештини. Овој тренд започнал со филмовите во режија на Манмохан Десаи во кои глуми Амитаб Баччан, кој станал еден од најпопуларните филмски ѕвезди во Јужна Азија. Најпопуларен индиски филм на сите времиња е „Шолаи“ (1975), кој е „Масала“ филм инспириран од вистинскиот дакоит како и од „Седум самураи“ и „Шпагети-вестерни“ на Куросава. На крајот на оваа деценија за првпат се појавил голем меѓународен маркетинг на австралиската кинематографија, како филмовите „Пикник на висечкатa карпа“ на Питер Вир и „Последниот бран“ и „На миса кај Џими Блексмит“ на Фред Шеписи кои добиле позитивни критики. Во 1979 година, австралискиот режисер Џорџ Милер исто така го освоил вниманието на меѓународната јавност со неговиот насилен, ниско буџетен акционен филм „Лудиот Макс“.