Историја_на_филмот
Предци на филмот
На шоуто „Светска колумбиска експозиција“ во Чикаго 1893 година, Мејбриџ дал серија научни предавања за однесувањето на животните во зоографската сала, изградена специјално за таа намена во одделот за експозиција „Мидвеј Плезанс“. Тој ја користел зооскопијата да ги прикаже своите подвижни слики на јавноста која плаќала за тоа, правејќи ја салата првиот комерцијален филмски театар. Вилијам Кенеди Лори Диксон, главен инженер во лабораториите на Едисон, е заслужен за откривањето на една изводлива форма на целулоидна лента што може да содржи секвенца од слики, која е основа за методот на фотографирање и проектирање на подвижни слики. Целулоидните блокови биле тенко сечени, а потоа обработени со загреани плочи под притисок. По ова, тие биле обложени со фотосензитивна желатинска емулзија. Во 1893 година на светскиот саем во Чикаго, Томас Едисон претставил на јавноста два пионерски пронајдоци врз основа на оваа иновација: кинематографот - првата практична филмска камера и кинетоскопот. Подоцна бил направен кабинет во кој континуиран циклус од целулоидниот филм на Диксон (придвижуван од електричен мотор) бил осветлен од задната страна со блескава светилка и се гледал преку оптичка леќа која ја зголемувала сликата. Гледачот ја набљудувал сликата низ мал отвор за око. Диксон ги снабдувал кинетоскопските салони со педесет метарски филмски фрагменти фотографирани, во студиото на Едисон „Црна Марија“. На овие секвенци се снимале снимени документарни настани, како „Кивавица“ на Фред От и забавни акти, како акробати, танчерски изведби и боксерски демонстрации. Кинетоскопските салони наскоро успешно се прошириле и во Европа. Како и да е, Едисон никогаш не се обидел да ги патентира овие инструменти од другата страна на Атлантикот, бидејќи тие во голема мера се потпирале на претходните експерименти и иновации од Велика Британија и Европа. Ова овозможило развој на имитации, како што била камерата, која ја осмислил британскиот електричар и конструктор на научни инструменти Роберт В. Пол и неговиот партнер Бирт Акрес. Во 1887 година Отомар Ансхјуз, сакајќи да прикаже подвижни слики на поголема група луѓе, го презентирал својот електротахископ што користел 24 слики на вртежен стаклен диск. Во 1894 година неговиот пронајдок проектирал подвижни слики во Берлин. Приближно во исто време, во Лион, Франција, Август и Луј Лумиер го создале кинематографот, кој бил пренослива камера, печатач и проектор. Кон крајот на 1895 година во Париз, свештеникот Антоан Лумиер започнал со прикажување на проектирани филмови пред јавноста за што наплаќал, започнувајќи ја општата претворање на медиумот за проекција. Тие многу брзо станале главните производители во Европа со своите актуелности, како „Работниците ја напуштаат фабриката“ на Лумиер и комичните вињети како „Напрсканиот прскач“ (двата од 1895). Дури и Едисон, кој во почетокот имал негативен став кон проекцијата, се приклучил на трендот со витаскопот, кој бил модификација на пантоскопот на Џенкинс, за помалку од шест месеци. Првата јавна презентација на филм со подвижни слики во светот, сепак, им припаѓа на Макс и Емил Скаладановски од Берлин, кои проектирале со нивниот „биоскоп“, кој бил уред без треперење со дуплекс изведба, од 1-во до 31 ноември 1895 година. Истата година во мај, Јуџин Аугустин Лауст во САД го направил неговиот еидолоскоп за семејството Латам. Но првото јавно прикажување на филм се должи на Жан Аим „Акме“ Ле Рој, француски фотограф. На 5 февруари 1894 година, на неговиот 40-ти роденден, тој го претставил неговиот „чудесен кинематограф“ пред група од околу дваесет личности од шоу-бизнисот во Њујорк. Филмовите во тоа време главно ги прикажувале во привремени салонски простори и патувачки карневали или како акти во сценски програми. Филмот можело да биде помалку од една минута долг и обично презентирал една сцена, автентична или изведена, од секојдневниот живот, од јавен настан, спортски настан или комедија. Имало малку, а во некои филмови немало воопшто филмски техника: немало уредување и вообичаено немало движење на камерата, со рамни, сценски композиции. Но новитетот за реалното движење на фотографиите бил доволен за филмската индустрија да изникне пред крајот на векот, во земји низ целиот свет. „Киното треба да понуди поевтин, поедноставен начин за обезбедување на забава за масите. Филмските работници можат да ги снимат настапите на глумците, кои потоа можат да бидат прикажани на публика низ целиот свет. Оние кои патуваат ќе ги донесат глетките од далечните пространи места, со движење, директно во родните места на гледачите. Филмовите ќе станат најпопуларната визуелна уметничка форма од крајот на Викторијанската ера“.