Мајлс_Дејвис
Електричниот Мајлс (1968-75)
Биограферот Џ.К. Чемберс забележал дека: ”ефектот произлезен од анализата на Дејвис кон музиката на Штокхаузен не можел веќе да се сокрива, со што можеме да видиме дека мелодиите на Дејвис кои биле доста ”просторни”, всушност го покажуват влијанието на Штокхаузен кој го имал врз него. Неговите снимки и живи настапи од овој период укажуваат големо присуство на ”спејс џез” стилот кој вака бил опишан од обожавателите, но од страна на музичките критичари Леонард Федер и Букмастер, песните биле опишани како “менување на расположенија и емоции, тешки, мрачни, напнати, дефинитивно просторни музички целини. “Bitches Brew” како и ”In a Silent Way” биле составени од ”проширени” композиции (една траела повеќе од 20 минути) кои никогаш нивните студиски верзии не биле ”свирени како што биле замислени”. Наместо тоа, Дејвис и продуцентот Тео Мачеро одбирале мизички мотиви од различни големини од снимките со кои располагале, и така ги спојувале во музичка целина. ”Bitches Brew” упоребувал електронски ефекти како што се снимањето на магнетна лента и снимањето на касета, како и други техники. И двата вида на снимени материјали кај ”Bitches Brew” се покажаа со голем успех, продавајќи ги во голем број. Почнувајќи со ”Bitches Brew”, албумите на Дејвис содржеле и некој вид на омот, приближно до израз на психоделичните уметности, како и уметностите дојдени од политишките двишена на црномурестата заедница. Тој почнал да ги крати мелодиите во слуќајот кога ги отворал концертите на Стив Милер Бенд, Грејтфул Дед, Нил Јонг и Сантана. Во почетокот на 70-те биле снимени неколку живи настапи како што се “Live at the Fillmore East, (март 1970)”, ”It's About That Time, (1970) ”, ”Black Beauty, (1970)” и “Live at the Fillmore East (јуни 1970)”. Во периодот додека се снимаше албумот “Live-Evil” во декември 1970 година, можеше да се воочи трансформацијата во бендот предводен од Дејвис, кој беше ориентиран повеќе кон фанк правецот. Дејвис почна да експериментира со звуците на квакушката на неговата труба. Ансамблот составен од Гери Барц, Кејт Џарет и Мајкл Хендерсон, многу често бендот беше познат под името ”подрумска врата”, (името на клубот од Вашингтон каде што бил снимен албумот во живо), никогаш не излезе студиска верзија на албумот, но сепак сесијата во живо снимана четири вечери по ред излезе во декември 1970 година во бокс-сетот составен од шест дискови наречен ”The Cellar Door Sessions”. Во 1970, Дејвис го посвети своето внимание на саунтракот за документарецот за афроамериканскиот боксер, шампион во тешка категорија, Џек Џонсон. Самиот кој бил страстен навивач на боксот, Дејвис направил паралела помеѓу кариерата на Џонсон кој бил во потрага по предизвик за освојување на престолот и сопствената кариера која Дејвис сметал дека неговата музичка позиција која ја држел во тоа време го оневозможила да биде пропратуван со воодушевување, и да прифаќа награди кој мислел дека ги заслужил. Албумот што следел во 1971 година ”A Tribute to Jack Johnson” содржел две долги мелодии, свирени од музичари кој не се објавени на омотот на албумот, меѓу нив гитаристите Џон Меклауглин и Сони Чарок, Херберт Хенкок на фарфиса и тапанарот Били Кобхам. Во 1971 година Меклауглин и Кобхам си заминаа за да го формираат нивниот музички проект наречен Махавишну Оркестарот. Како што Дејвис започна да ја пишува својата биографија, тој сакал да создава музика за младата афроамериканска популација. Албумот ”On the Corner” од 1972 година ги спои фанк елементите со традиционалниот џез звук кој го имал свирено цела негова кариера. Албумот привлече внимание поради учеството во него на саксофонистот Карлос Гарнет. Критичарите не му даваа позитивни оценки на албумот. Во неговата автобиографија, Дејвис напомена дека критичарите не знаеле каде да го сместат и се пожалил дека албумот не доживеал доволна промоција на радиостаниците кои пуштале потрадиционален џез. По снимањето на ”On the Corner”, Дејвис составил бенд со нови членови, само со Мајкл Хендерсон, Карлос Гарнет и тапанарот Мтуме кој се вратил по заминувањето од претходниот бенд. тука беа и вклучени гитаристот Реџи Лукас, перкусионистот на табла инструментот Бадал Рој, на ситар Калил Балакришна и тапанарот Ал Фостер. Невообичаено е да ниеден од нив не бил познат џез инструменталист. Како резултат на тоа, музичкиот правец ја нагласуваше ритмичката густина и нејзиниот менувачки обли, наместо да се состои од препознатливи поединечни солоа. Овој бенд го снимил во салата на филхармонија албумот ”In Concert” во 1972 година, но Дејвис не бил задоволен од конечниот резултат. Во втората половина на 1973 година тој ги отстранил таблата и ситарот, поставил синтисајзер и вовел дополнителен гитарист во улогата на Пит Коузи. Ансамблот ќе остане во овој состав во следните две години. Последователно, Дејв Лиебман свирел на саксофон и флута, сè до 1974 година кога бил заменет со Сони Форчун.