Хомеопатија
Мета-анализи
Мета-анализите од проучувањата се анализирани сè со цел да се дојде до делотворноста на хомеопатијата. Првичните мета-анализи на хомеопатските раствори во повеќето случаи покажуваат релативно позитивни резултати, но таквите проучувања предупредија дека е невозможно да се дојде до крајниот резултат. Еден од позитивните мета-анализи на Линде вели: Евиденцијата на предубедувањето во хомеопатските истражувања, го завршила истражување во 1995 година, и била објавена значајна бројка на нови хомеопатски тврдења. Фактот што бројот на новите висококвалитетни тврдења имаат негативни резултати, неодманешното обновување на нашиот извештај за еден од најголемите „оригинални“ под типови на хомеопатијата (класична или индивидуализирана хомеопатија), изгледа ги потврди наодите дека по ригорозните испитувања даваат се помали резултати. Изгледа дека нашата мета-анализа ги преценила ефектите на хомеопатските третмани. Во 2001 година, мета-анализа на клинички случаи за делотворноста на хомеопатијата заклучи дека првичните клинички случаи покажуваа знаци на огромни слабости во методологијата, а дека хомеопатските истражувања биле помалку форсирани. Во извештајот од 2002 година, за систематските извештаи се вели дека висококвалитетните испитувања даваат се помали резултат, а со тоа наведуваат дека тие резултати се клинички неважачки. Кога ваквите случаи ќе се земат во целост, не постои никакво убедување дека кој било хомеопатски лек дава подобри резултати од плацебото и дека тековниот извештај не дозволува негова препорачливост за употреба во клиничкиот третман. Во извештајот за презентација на хомеопатијата од 2005 година, во медицинската литература се предложени конвенционални списанија кои имаа објавување на предубедувањето против клиничките случаи во хомеопатијата кое сепак се покажа како позитивно, а спротивно од тоа бесе случајот за комплементарни и алтернативни медицински списанија. Авторите предложуваат дека ова може да биде како резултат на неволонтерското предубедување во кое позитивните истражувања се стремат кон нивна испорака во ЦАМ дневниците, а негативните пак во конвенционалните. Во 2005 година, медицинското списание Ланцета, објавило мета-анализи на 11 плацебо-конторлирани хомеопатски испитувања и 110 медициснки испитувања, спонзорирани од швајцарската влада во проектот наречен „Програма за комплементарна медицина.“ Оваа студија заклучила дека пронајдоците биле компитабилни со идејата дека клиничките ефекти не претставуваат ништо освен плацебо ефекти. Мета-анализите од 2006 година на шест испитувања на хомеопатски третмани за да добијат терапија за рак, за жал доведоа до несаканите ефекти проследени со радиотерпаија и хемотерапија иако охрабрувачки, но не и убедливи. Нивните анализи заклучија дека не постојат доволно докази за да ја поддржат клиничката ефикасност на хомеопатската терапија за лечење на рак. Систематскиот преглед од 2007 година, како за деца така и за адолесценти, открила дека доказите за дефицитната хиперактивност и детската дијареа се измешани. Никаква разлика од плацебо не била откриена за аденоидната вегетација, астмата или инфекција во горните дишни патишта. Ваквата состојба не била доволна за преземање на какви било терпевтски или превентивни мерки. Библиотеката Кохран пронашла недоволни клинички докази за ефикасноста на хомеопатските третмани за асма, деменција или за употребата на хомеопатијата во воведувањето на трудот. Друѓи истражувачи исто така не пронашле докази дека хомеопатијата делува позитивно за остеоротритис, мигрена или болка во мускулите. Здравствените организации како британскиот национален здравствен сервис, американското медицинско друштво и ФАСЕБ објавиле свое видување за тоа дека не постојат научни убедувања за ефикасноста на хомеопатските третмани во медицината. Клиничките студии за медицинската ефикасност на хомеопатијата била подложена на критики и основана како нерелевантна бидејќи таа не ја тестира „класичната хомеопатија“. Постојат голем број на клинички испитувања за ефикасноста на хомеопатијата. Извештајот од 1998 година, пронајде 32 случаи кои ги задоволуваат критериумите, од кои 19 биле плацебо-контролирани. Авторите заклучиле дека „резултатите од случајно избраните испитувања покажале дека хомеопатијата има ефект врз плацебо. Меѓутоа доказот не е убедлив поради методолошките недостатоци и непостојаност на истите“. Според тоа, оваа критика наведува дека класичната хомеопатија е многу по корисна за разлика од другите типови на хомеопатија. Џек Килен, заменик директор на Националниот центар за цомплементарна и алтернативна медицина вели дека хомеопатијата„ ги преминува тековните сваќања на хемијата и физиката“. „Според моето знаење, не постои состојба во која хомеопатијата се покажала како делотворен третман“ додава тој.