Муслимански_свет
Науки
Муслимански научници направија значаен напредок во науката. Тие поставија далеку поголем акцент на експеримент отколку што Грците. Ова доведе до предвремен научен метод кој се развиваше во муслиманскиот свет, каде што беше направен значителен напредок во методологијата, почнувајќи со експериментите на Ибн ел-Хајатам (Алхазен) на оптика од приближно 1000, во својата Книга на Оптика. Најважниот развој на научен метод беше употребата на експериментите да се разликуваат помеѓу конкурентските научни теории поставени во рамките со генерално емпириска ориентација, која започна кај муслиманските научници. Ибн ел-Хајатам исто така, се смета за татко на оптиките, особено за неговиот емпириски доказ за вовед во концепцијата за теорија на светлината. Некои од нив го имаат, исто така, опишано Ибн ел-Хајатам како "првиот научник" за развој на современи научни методи. Математичарот Ал Кваризим, од чие име произлегува зборот алгоритам, се смета за татко на алгебрата (кој е именуван по неговата книга, Китаб ел-јабр). Неодамнешните студии покажаа дека многу е веројатно дека средновековните муслимани уметници се свесни за напредната декагонал кусисикристал геометрија (откриен половина милениум подоцна, во 1970-тите и 1980-тите во запад) и го користеле во сложени декоративни ќерамички работи во архитектурата. Муслиманските математичари исто така направиле неколку подобрувања на арапски бројки, како на пример воведување на децимална точка нотација. Муслиманските лекари значително придонеле за областа на медицината, вклучувајќи ги и предметите на анатомијата и физиологијата: : Како во 15 век Персиската работа од Мансур ибн Мухаммед ибн ел-Фачих Лиас го насловил Ташрих Ал бадан (анатомија на телото) кој содржи сеопфатни дијаграми на структурите на телото, нервниот и циркулаторниот систем, или во работата на Египетскиот лекар Ибн ел-Нафис, кој ја предложил теоријата на пулмоналната циркулација. Канонот на Авицена за медицината остана авторитетен медицински учебник во Европа до 18 век. Абу ел-Чазим Ал Захрави (исто така познат како Абулказиз) придонесе за дисциплина на медицинската хирургија со Китаб ел-Тасриф ("Книга на концесии"), медицинска енциклопедија која подоцна беше преведена на латински и се користи во Европа и Муслиманските медицински училишта со векови. Други медицински достигнувања дојдоа во областа на фармакологијата и фармацијата. Во астрономијата, Мухамед ибн Јабир Ал Харани Ал Батани ја подобрија прецизноста на мерењето на прецесија на оската на Земјата. Исправките направени на геоцентричен модел од страна на Ел-Батани, Авероес, Насир ел-Дин ел-Туси, Мо'аједудин Урди и Ибн ел-Шатир подоцна беа вградени во Коперниковиот хелиоцентричен модел. Хелиоцентрични теории беа исто така спомнати со неколку други муслимански астрономи како што се Абу Рејхан Бируни, Сијзи, Чоб Ел-Дин Ширази и Најм Ел-Дин Ел-Чазвини Ал Катиби. Ѕвездениот примател, иако првобитно бил развиен од страна на Грците, беше совршенство на исламските астрономи и инженери, а потоа била донесена во Европа. Муслиманските хемичари и алхемичари одиграа важна улога во создавањето на современата хемија. Научниците како што се Вил Дурант и Александар фон Хумболт во врска со Муслиманските хемичари да бидат основачите на хемија. Особено, Јабир ибн Хајан се смета за "татко на хемијата". Делата на арапските хемичари влијаеле врз Роџер Бејкон (кој го претстави емпирискиот метод во Европа, под силно влијание на читањето на арапски писатели), а подоцна Исак Њутн. Голем број на хемиски процеси (особено во алхемија) и дестилација на техники (како што е производството на алкохол) беа развиени во муслиманскиот свет и потоа се проширил кон Европа. Некои од најпознатите научници од исламскиот свет се Јабир ибн Хајан (полиматот, татко на хемијата), Ел-Farabi (полиматот), Абу ел-Чазим Ал Захрави (таткото на современата хируршка интервенција), Ибн ел-Хајатам (универзален гениј, татко на оптика, основач на psychophysics и експериментална психологија, пионер на научен метод ", прв научник"),Абу Рејхан Бируни (универзален гениј, татко на индологија и геодезија, "прв антрополог"), Авицена (универзален гениј, татко на Хасани и современата медицина), Насир ел-Дин ел-Туси (полиматот), а Ибн Калдун (татко на демографијата , културна историја, историографија, филозофија на историјата, социологијата, и општествени науки), меѓу многу други.