Социјална_географија
Историја
Еден од првите примери на географски методи кои се користат за други цели освен за да се опишат и теоризират физичките својства на земјата е мрежното место Џон Сноу од  1854. Иако е лекар и пионер на епидемиологијата, мапата е веројатно еден од најраните примери за медицинска географија.Сега прилично различни разлики помеѓу подобластите  на физичката и социјалната  географија  се развиле подоцна. Оваа поврзаност меѓу физичките и те својства на географијата е најочигледно во теоријата за детерминизам на животната средина, кои ја направија популарна во 19 век од страна на Карл Ритер и други, и со блиски врски со развојната биологија на времето. Детерминизам на животната средина е теоријата според која физичките, психичките и моралните  навики на луѓето директно се должат на влијанието на нивната природна животна средина. Меѓутоа, од средината на 19 век, еколошкиот детерминизам е под притисок од  недостиг на методолошка строгост поврзана со модерната наука, а подоцна  служат и за да се оправда расизмот и империјализамот. Слична загриженост и со социјалните  и со физичките аспекти е очигледна во подоцнежната Регионална географија, во текот на крајот на  19 и првата половина на 20 век. Целта на регионалната географија беше преку регионализација,  да се разграничи просторот во регионите, а потоа да  се разберат и  да се опишат  уникатните одлики на секој регион, како од социјален така  и од  физички аспекти. До 1960 година, сепак, квантитативната револуција доведе до силна критика на регионалната географија. Поради согледување на недостаток од научна строгост и премногу описна природа на дисциплината и континуирана сепарација на географијата од геологијата и двете подобласти на физичката и социјална географија, географите  во средината на 20 век почнале  да применуваат  статистички и математички модел методи за решавање на просторните проблеми. Голем дел од развојот за време на квантитативните револуција сега е јасно во употреба на Географските информациски системи. Употребата на статистичките податоци, просторни моделирање и позитивистички пристап сè уште се многу важни гранки на социјалната географија. Познати географи од овој период се Фред К Шефер, Валдо Тоблер, Вилијам Гарнизон, Питер Хагет, Ричард Џ Шорлеј, и Торстен Хагерстранд. Од 1970-тите голем број на критики на позитивизмот сега се поврзани со географските појави. Познат под терминот критична географија овај сигнализираше уште една пресвртница во дисциплината.Бихевиорална географија се  појави  како средство за да се разбере како луѓето прават  простори и места, и направија локациски одлуки.Привлекувајќи во голема мера на марксистичката теорија и техники, и е поврзан со географи како што се Дејвид Харви и Ричард Пит. Обидувајќи се да каже нешто 'значајно' за проблемите признава преку квантитативни методи,] за да се обезбеди објаснување наместо описи, да се стави напред алтернативи и решенија и да бидат политички ангажирани, а не одред поврзани со позитивистички методи. (Одредот и објективноста на квантитативнита револуција и самата беше критикувана од страна на радикални географи како алатка на капиталот). Радикалната географија е поврзана со марксизмот и со теории кои  остануваат важен дел од современата социјална географија. Критичната географија исто така го виде воведувањето на хуманистичката географија, поврзани со работата на Туан Ји-Фу, кои иако слични на бихевиоралната географија, се наметнува за многу поквалитетен пристап во методологијата. Промените во критичката географија доведоа до современи пристапи во дисциплината како феминистичка географија, нова културна географија, како и ангажман со постмодерни и пост структурни теории и филозофии.