Агресија
Пол
Постојат повеќе теории кои се обидуваат да ги објаснат наодите дека мажите и жените од ист вид може да имаат различни агресивни однесувања. Сепак, условите под кои жените и мажите се разликуваат во агресивноста не се добро разбрани. Во принцип, сексуалниот диморфизам може да се препише на поголемата внатрешна конкуренција во еден пол, или на соперништвото за пристап до партнер или да бидат избрани од партенр. Ова може да потекнува од ограничувањето на другиот пол за обезбедување на поголема родителска инвестиција, во однос на фактори како што се производството на гамети, бременоста, доењето или воспитувањето на младите. Иако постојат многу разлики помеѓу видовите, генерално повеќе физички агресивен пол е машкиот, особено кај цицачите. Во видовите каде што е потребна родителска грижа од страна на двата пола, разликата има тенденција да биде помала. Кога женката може да го напушти мажјакот и да се грижи за потомството, тогаш таа може да биде повеќе физички агресивна. Конкурентност и покрај родителската инвестиција исто така е забележана кај некои видови. Поврзан фактор е и стапката со која мажјаците и женките се во можност повторно да се парат по производството на потомство, и основните принципи на сексуална селекција исто така се под влијание на еколошките фактори кои влијаат на начинот или степенот до кој еден пол може да се натпреварува за другиот. Улогата на таквите фактори во човековата еволуција е контроверзна. Моделот на машка и женска агресија се тврдело дека е во согласност со еволуираните полово избрани разлики во однесувањето, додека алтернативните или комплементарни перспективи ги нагласуваат конвенционалните општествени улоги кои произлегуваат од физички еволуираните разлики. Агресијата кај жените можеби еволуирала да биде, во просек, помалку физички опасна и повеќе тајна или индиректна. Сепак, постојат критики заради користењето на животинското однесување за да се објасни однесувањето на луѓето. Особено во примената за еволутивните објаснувања на современото човеково однесување, вклучувајќи ги и разликите помеѓу половите. Во принцип, многу истражувања сугерираат дека мажите користат повеќе физичка агресија отколку жените, додека жените користат повеќе вербална агресија отколку мажите. Децата комуницираат, и се агресивни кон врсниците од истиот и спротивниот пол. Постојат повеќе неодамнешни наоди кои укажуваат дека разликите во машката и женската агресија се појавуваат на околу две годишна возраст, иако разликите во агресија се повеќе очигледни кај децата од средна возраст и тинејџерите. Тремблеј, Јапел и Перус (1999) тврдат дека физички агресивните однесувања, како клоцањето, гризањето и удирањето се старосно-типични изрази на вродени и спонтани реакции на биолошки нагони како лутина, глад, и припадност. Релационата агресија кај девојчињата, што значи нефизичка или индиректна, има тенденција да се зголеми по возраст од две години, додека физичката агресија се намалува. Не постои значајна разлика во агресијата помеѓу мажите и жените пред да достигнат две годишна возраст. Можно објаснување за ова би можело да биде дека девојчињата развиваат јазични вештини побрзо отколку момчињата, па затоа тие имаат подобри начини за искажување на нивните желби и потреби. Тие со поголема веројатност користат комуникација кога се обидуваат да добијат назад некоја играчка со зборовите: "Прашај убаво" или "Кажи те молам". Многу студии пронашле разлики во видовите на агресија кои се користат од страна на мажите и жените, барем кај децата и тинејџерите. Девојчињата на возраст помеѓу 10 и 14 години, околу возраста на пубертет, покажуваат поекстремна стапка на релациона агресија во споредба со момчињата. Овие наоди се важечки за Западното општество, но не се однесуваат на сите култури. Во земји како Кенија откриено е дека младите момчиња и девојки имаат многу слични стапки на физичка агресија. Откриено е дека девојките почесто користат реактивна агресија отколку момчињата, а потоа се повлекуваат, но момчињата со поголема веројатност ја зголемуваат нивната агресија по првичната реакција наместо да се повлечат. Истражувањата покажуваат дека агресивните тактики на девојките вклучуваат озборувања, прогонството, кршење на самодовербата, како и критики за облеката на жртвата, изгледот, или карактерот, додека момчињата се вклучат во агресија која вклучува директен физички и / или вербален напад. Ова би можело да се должи на фактот дека фронталниот лобус кај девојките се развива порано отколку кај момчињата, овозможувајќи им да се само-контролираат. Еден фактор кој покажува незначителни разлики помеѓу машката и женската агресија е спортот. Во спортот, стапката на агресија во спортовите со контакт и во спортовите без контакт е релативно еднаква. Од основањето на Наслов IX, женските спортови се зголемиле во однос на нивната конкурентност и значење, што може да придонесе за изедначување на агресијата и на ставот дека "треба да се победи" помеѓу двата пола. Во однос на половите разлики пронајдени кај возрасни спортисти, се покажало дека жените имаат повисок степен на индиректно непријателство, додека мажите имаат повисок степен на напад. Друга пронајдена разлика е дека мажите имаат до 20 пати повисоки нивоа на тестостерон од жените. Некои студии укажуваат на тоа дека инволвираноста на романса во адолесценцијата ја намалува агресијата кај мажите и жените, но ја намалува со повисока стапка кај жените. Жените изгледаат повеќе пожелни за нивните партнери ако се вклопуваат во општеството, додека жените кои се агресивни вообичаено не се вклопуваат добро во општеството, па често може да се гледаат како антисоцијални. Женската агресија не се смета за норма во општеството, а одењето против нормите понекогаш може да го спречи добивањето на партнер. Меѓутоа, истражувањата покажуваат дека сé поголем број на жени се уапсени со обвиненија за семејно насилство. Во многу држави, застапеноста на жените денес е помеѓу една четвртина и една третина од сите апсења за семејно насилство, а била помалку од 10 отсто пред една деценија. Новата статистика ја одразува реалноста документирана во истражувањето: жените се сторители, како и жртви на семејно насилство. Сепак, уште едно подеднакво можно објаснување се добива ако се подобри дијагностиката: станало поприфатливо за мажите да го пријавуваат женското семејно насилство до властите, додека во исто време реалното женско семејно насилство воопшто не се зголемило. Ова можеби е последица на тоа што мажите станале помалку срамежливи од пријавувањето на женското насилство против нив, затоа зголемен број на жени се уапсени, иако вистинскиот број на насилни жени останува ист. Исто така, мажите во натпреварувачките спортови често се советувани од страна на нивните тренери да немаат интимни односи врз основа на тврдењата дека ќе бидат повеќе послушни и помалку агресивни за време на спортскиот настан. Околностите под кои мажите и жените искусуваат агресија се исто така различни. Една студија покажала дека социјалната анксиозност и стресот се позитивно поврзани со агресијата кај мажите, што значи дека со зголемување на стресот и социјалната анксиозност, се зголемува и агресијата. Понатаму, маж со повисоки социјални вештини има пониска стапка на агресивно однесување од маж со пониски социјални вештини. Кај жените, повисоките стапки на агресија се поврзани само со повисоките стапки на стрес. Освен биолошките фактори кои придонесуваат за агресија, постојат и физички фактори. Во однос на сексуалниот диморфизам, луѓето спаѓаат во средна група со умерени полови разлики во големината на телото. Ова е типичен модел на примати каде што неколку мажјаци и женки живеат заедно во група и мажјаците се соочуваат со одреден број на предизвици од други мажјаци во однос на ексклузивното многуженство и моногамската конкуренција. Еволутивната психологија и социобиологијата исто така дискутирале и дале теории за некои специфични форми на машка агресија, како што се социобиолошките теории за силување и теориите кои се поврзани со ефектот “Пепелашка”.