Урош_II_Примислав
Владеење
На крајот на 1150 г. Мануил I Комнин спровел нова и овојпат повнимателно испланирана кампања против непослушниот српски жупан. Додека престојувал во Ниш, царот дознал дека унгарските чети им доаѓаат на помош на Србите преку земјата наречена Лонгомир (долниот тек на реката Лугомир, лева притока на Голема Морава ). Војската на Мануил стигнала до Сава преку долината Морава, а потоа тргнала преку Дрина, обидувајќи се да го пресече патот на Угрите и да ги спречи да се сретнат со Србите на Урош. По малиот и победнички судир со Унгарците кај реката Дрина, византиските Грци биле улогорувани кај реката Тара. Во мугрите, српската војска, засилена со коњаница составена од Унгарци, Печенези и Хазар Кезунци од Срем, го притиснале брегот на реката. Само со појавувањето на царот на боиштето, византиската војска успеала да ја натера непријателската војска да се повлече од брегот. Кога Римјаните го преминале претходно чуваниот мост, на почетокот успеале да наметнат неодлучна борба, која конечно ја решил самиот император во дуел со џиновскиот унгарски командант Вахин. Меѓу угледните затвореници имало и двајца српски префекти, Грдеш и Вучина. И овој пат византиската победа не била убедлива, бидејќи тешкиот терен и снегот го спречиле движењето на неколку византиски војсководци, а Вахин го привлекол вниманието на императорот на бројот на непријателската војска. Забелешката на Кинам за снегот што ги заробил Византијците укажува дека походот на Мануил траел најмалку два месеци, до ноември 1150 година. Меѓутоа, во царскиот логор најпрвин пристигнале пратениците на големиот жупан, а потоа и самиот Урош, кој се однесувал понизно. Урош паднал на колена пред царот и се заколнал дека ќе му остане роб на Ромеј засекогаш. Тој, исто така, морал да се заложи за испраќање помош на византискиот император во иднина во случај на војна во Европа, а 500, наместо претходните 300, во случај на поход во Азија. Овој пат, Мануил I Комнин задоволно се вратил во Цариград, каде што го прославил триумфот во кој, според Никита Хонијат, биле предводени унгарски благородници и раскошно обучувани српски затвореници. Победата на царот била прославена и со проповед на солунскиот архиепископ Михаил и стихови на Теодор Продром и анонимниот поет (Аноним Мангански). Следната 1151 година откако го смирил владетелот на Рашка, Мануил I Комнин водел поход против Унгарците со цел да ги казни за помошта што им ја дале на Србите. Мирот конечно бил склучен во 1152 година по уште еден византиски поход во денешен Срем. Управувањето со византиските станици Ниш и Браничево му биле доверени на братот на царот од неговиот вујко Андроник, кој по извесно време побарал унгарска помош за да го добие царскиот трон. Ова започнало нов конфликт меѓу Византија и Унгарија, кој конечно завршил во 1155 година.Со новата победа на царот Мануил I Комнин. За време на овие војни дошло до поделба во династијата Рашка, бидејќи Урош II му останал верен на императорот, додека, веројатно под влијание на Белош, дел од благородништвото го поддржувал најмладиот од браќата Десо. Кога Мануил I Комнин повторно се покажал успешен во војната со Угрите, српското благородништво во страв од царската моќ се согласило да го прифати за владетел оној што го назначил византискиот император Мануил I Комнин ги примил и Урош и Деса, а потоа го потврдил старецот Урош за голем жупан. Урош му ја обновил старата вазална заклетва на царот и ги предал заложниците. Не е лесно да се утврди хронолошката рамка на епизодата во која Урош привремено го загубил тронот, но во науката се верува дека соборувањето се случило најрано во 1153 година, додека Урош бил вратен на тронот веројатно во 1155 година по волја на царот.