Историја_на_филмот
1940-тите: војната и повоените години
Желбата за пропаганда за време на војната создала ренесанса во филмската индустрија во Велика Британија, со реалистичните воени драми како „49-тата паралела“ (1941), „Помина ли денот како што треба?“ (1942), „Патот што претстои“ (1944) и поморскиот филм на Ноел Ковард и Дејвид Лин, „Каде што ние служевме“ од 1942 година, кој освоил специјална Академска награда. Овие постоеле заедно со повеќе надмени филмови, како филмовите на Мајкл Пауел и Емерик Пресбургер „Животот и смртта на полковникот Блимп“ (1943), „Приказна од Кантербери“ (1944) и „Прашање на живот и смрт“ (1946), како и филмот на Лоренс Оливие од 1944 година „Хенри V“, направен врз основа на „Шекспиријанската историја на Хенри V“. Успехот на „Снежана и седумте џуџиња“ му дозволил на Дизни да направи повеќе анимирани филмови како „Пинокио ​​(1940), „Фантазија“ (1940), „Дамбо“ (1941) и „Бамби“ (1942). Инволвирањето на САД во Втората светска војна исто така придонело за зголемување на бројот на филмови со патриотизам и пропаганда. Американски пропагандни филмови биле „Очајно патување“, „Г-ѓа Минивер“, „Засекогаш и еден ден“ и „Објективна бурма“. Значајни американски филмови од воените години се анти-нацистичките филмови „Стражарење на Рајна“ (1943), напишан од Дашил Хамет; потоа „Сенка на сомнеж“ (1943), режиран од Хичкок според сценариото на Торнтон Вајлдер, биографскиот филм на Џорџ М. Кохан, „Јенки Дудл Данди“ (1942), во кој игра Џејмс Кагнеј, како и неизмерно популарниот „Казабланка“, со Хемфри Богарт. Богарт настапил во 36 филмови во периодот помеѓу 1934 и 1942 година меѓу кои е и филмот на Џон Хјустон, „Малтешкиот сокол“ (1941), еден од првите филмови кој денес се смета за класичен ноир (филмски жанр во кој преовладува расположение на песимизам, фатализам и закана.). Во 1941 година, продукцијата РКО го објавила „Граѓанинот Кејн“, направен од страна на Орсон Велс. Тој често се смета за најголем филм на сите времиња. Тој ја поставил патеката за развој на современиот филм, бидејќи го револуционеризирал филмското раскажување. Ограничувањата за време на војната исто така предизвикале интерес за повеќе фантастични теми. Тука спаѓаат британските „Гаинсбороу“ мелодрами (вклучувајќи ги „Човекот во сиво“ и „Злобната дама“), и филмовите како „Еве доаѓа г-дин Џордан“, „Небото може да почека“, „Се оженив со вештерка“ и „Безгрижен дух“. Вал Лутон исто така направил серија на атмосферски и влијателни, ниско буџетни хорор филмови, од кои попознати биле „Луѓето мачки“, „Островот на мртвите“ и „Крадецот на тела“. Деценијата исто така ги видела и таканаречените „женски филмови“, како што биле „Сега Војаџер“, „Случајна жетва“ и „Милдред Пирс“ во врвот на нивната популарност. 1946 го виде изданието на РКО Радио, „Тоа е прекрасен живот“ во режија на Френк Капра. Војниците кои се враќале од војната обезбедувале инспирација за разни филмови, како „Најдобрите години од нашите животи“, бидејќи многу од оние во филмската индустрија служеле во некои капацитети за време на војната. Искуствата на Самуел Фулер од Втората светска војна во голема мера влијаеле на неговите автобиографски филмови во подоцнежните децении, како „Големата црвена“. Елиа Казан, Роберт Луис и Шерил Крафорд го основале „Глумечкото Студио“ во октомври 1947 година, а истата година Оскар Фишингер го снимил „Подвижно сликарство број 1“. Во 1943 година, „Ossessione'' (Опсесија) се прикажувал во Италија, одбележувајќи го почетокот на италијанскиот неореализам. Главни филмови од овој тип за време на 1940-тите биле „Крадци на велосипеди“, „Рим отворен град“, и „La Terra Trema“ (Земјата се тресе). Во 1952 бил издаден филмот „Умберто Д.“, кој обично се смета за последен филм од овој тип.'' Во доцните 1940-ти, во Велика Британија, Елдинг Студијата се посветиле на серијата од нивните прочуени комедии, вклучувајќи ги „Виски Галор!, „Пасош до Пимлико, „Љубезни срца и круни“ и „Човекот во бел костум“, додека Керол Рид ги режирал своите влијателни трилери „Чудниот човек Окт“, „Паднатиот идол“ и „Третиот човек“. Дејвид Лин исто така брзо станал сила во светската кинематографија со филмот „Кратка средба“ и со неговите адаптации од Дикенс, „Големите очекувања“ и „Оливер Твист“, а Мајкл Пауел и Емерик Пресбургер го доживеале најдоброто од нивното креативно партнерство со филмовите „Црниот нарцис“ и „Црвените чевли“.