Експедиција_на_„Јужен_Крст“
Подготовка за зимската сезона
И покрај интензивната работа, командантот пронајдел време да ја истражи околината и го именувал најблискиот ледник по Њунс. Хансон, Фугнер и Колбек се искачиле на ледникот до височина од 1.800 стапки на 27 февруари и пронашле мов и друга вегетација. На 1 март завршил истоварот, на самите зимувачи им останало да го опремат живеалиштето. На тој ден било подигнато знамето дадено од војводата од Јорк; била организирана свечена поворка, а командантот одржал говор. После тоа, мразот во заливот брзо започнал да се замрзнува. Од брегот пукале со пушките. Луѓето биле депресивни затоа што знаеле дека ако Јужен Крст се оддалечи или потоне, тие засекогаш ќе останат на Антарктикот. Немало планови за спасувачка експедиција. Оле Муст го следел бродот на скии додека не исчезнал над хоризонтот. Заливот буквално замрзнал во текот на следниот ден. За да не им даде на луѓето безделничење, веќе на 12 март, Борхгревинк го објавил почетокот на истражувачките кампањи за пребарување на премин до Јужниот магнетен пол. Сепак, тие биле блокирани од Бернаки со карпи високи до 1119 метри, и станало јасно дека презимувачкото место е целосно изолирано од остатокот од брегот на Антарктикот. Следниот ден, 13 март, се славела роденденската прослава на Њунс. Откако го развеселил тимот, Борхгревинк дошол до заклучок дека е можно да се помине низ мразот на Робертсоновиот Залив; командантот решил да организира 10-дневна кампања со учество на Колбек и Фугнер. На 15 март била забележана првата поларна светлина; дури подоцна зимувачите се увериле дека овие појави претходеле на силни бури. Истиот ден избувнал судир помеѓу Бернаки и Борхгревинк: Борхгревинк сакал да го набљудува зрачењето преку телескоп, а австралискиот физичар тврдел дека тоа е бескорисно. Се помириле, но Бернаки ја загубил почитта кон својот шеф. Тие се преселиле утрото на 19 март, а Бернаки бил оставен во базата како втор по команда и вршител на должноста шеф на презимувачката група доколку нешто му се случи на Борхгревинк. Наместо десет дена, патниците се вратиле по 48 часа. Се испоставило дека мразот е силно скршен, а ветрот достигнал сила на бура. Еванс се лизнал на мразот и речиси бил однесен во карпите од ветрот; Англичанецот бил пресретнат од Хансон. Бура долга 80 милји ги однела одгледувачниците за кучиња и уништила еден од двата брода оставени за експедицијата. Вториот брод бил наполнет со јаглен за сигурност. Наскоро последните фоки и пингвини го напуштиле наметката. Деновите станувале се пократки, но Колбек и Бернаки започнале целосен циклус на метеоролошки и магнетни набљудувања, кои се изведувале на секои два часа од девет наутро до девет навечер. Хансон го прегазил дното и ловел примероци на мразот на заливот и брзо открил нови видови. Сепак, рибата го диверзифицирала менито во не помала мера. На 22 април, Борхревинк се осмелил за последен пат да го извиди јужниот брег на Робертсоновиот Залив, земајќи ги со себе Фугнер, Бернаки и Савио и резерви за дваесет дена. Морскиот мраз бил многу тенок, а кога зимувачите се сместиле на плажата со камчиња, бурен ветер го скршил мразот во заливот. Морската вода го поплавила шаторот, принудувајќи ги зимувачите да се искачат по планините. На третиот ден од бурата, Фугнер понудил да стигне до зимските квартови со кајак, но Борхгревинк одбил. Сепак, веќе во темнината, Карстен Егеберг ги ослободил Фугнер и Савио. По нивното заминување, ветрот стивнал, а водата почнала да се покрива со кристален мраз. Бернаки и Борхгревинк чекале уште еден ден на тесен карпест врв. Конечно, на 26 април, Фугнер и Савио стигнале до своите другари по ледената падина под карпите, пресекувајќи скали за себе. Се испоставило дека ги спречило замрзнувањето на мразот, но Савио убил фока и јаделе многу свежо месо; потоа одлучил да ги спаси останатите. На 27 април повторно избувнала бура, но патниците сепак стигнале до кампот на Ридли. На 15 мај започнала поларната ноќ. На Денот на норвешкиот устав (17 мај), норвешко-самискиот дел од екипажот, вклучувајќи го и Борхгревинк, многу се опијаниле, а и покрај темнината, луѓето скијале по стрмните планински падини. Во исто време, никој не се премрзнал и не добил други повреди