Нов_светски_поредок
Тркалезната маса
Во неговите понатамошни тестаменти, позрелиот Роудс ја остави настрана оваа идеја и се сконцентрира на она што понатаму ќе се вика Стипендијата Роудс, каде државникот Алфред Милнер е потпишан како еден од неговите управници. Создаден во 1902год, првичната цел на овој фонд беше да го унапреди мирот меѓу големите моќи преку создавање еден вид братство со зеднички погледи кон светот за идните Британски, Американски и Германски водачи со тоа што ќе им биде овозможено бесплатно студирање на Универзитетот Оксфорд. Милнер и Британскиот службеник Лионел Џорџ Куртис беа создавачите на движењето на Тркалезната маса, мрежа на организации кои сакаа да придонесат за создавање поблиска соработка меѓу Британија и нејзините самостојни колонии. За таа цел, во јуни 1919год, Куртис го создаде Кралскиот Институт за меѓународни работи и во 1938год, преку својата книга Заедницата на Бога, започна да се залага за создавање империалистичка федерација која на крај ќе ги обедини САД, што всушност ќе им биде претставено на Протестантските цркви како да е задача на Христијанскиот Бог за да се изнуди нивната поддршка. Комонвелтот на Нациите создаден во 1949год, нема да биде моќната империјалистичка федерација како што ја замислуваа Роудс, Милнер и Куртис, туку слободен сојуз на независни држави. Советот за надворешни односи започна со работа во 1917год, со група њујорошки академци од кои претседателот Вудроу Вилсон побара да дадат свое мислење за надворешната политика на САД за време на меѓувоениот период. Првично беше замислен како група од британски и американски научници и дипломати, каде некои од нив припаѓаа на движењето на Тркалезната маса. Тоа беше група од 108 финансиери, производители и меѓународни адвокати од Њујорк, организирани во јуни 1918год од страна на добитникот на Нобелова награда за мир и американскиот државен секретар, Елиху Рут, за подоцна, на 29 јули 1921год, да прерасне во Советот за надворешни односи. Првиот проект на Советот, направен во септември 1922год, беше весникот Надворешни работи, кој излегуваше еднаш на три месеци. Теоритичарите на заговори веруваат дека Советот за надворешни односи е надворешна организација на Тркалезната маса, која се користи за “Англо-американскиот Естаблишмент”, за кој тие веруваат дека кова заговори уште од деведесеттите години на 20 век со цел да владее со светот. Старата Десница (Клеон Скоусен) и Новата Десница (Карл Оглесби) ги користат наодите на историчарот Карол Квигли, автор на книгата Трагедија и Надеж од 1966год, за да го поткрепат ова гледиште, иако Квингли тврдеше дека Естаблишментот не е вмешан во заверата за создавање една светска влада, туку дека е вмешан Британскиот и Американскиот добар империализам предводен од заедничките интереси на економската елита во Велика Британија и САД. Тој исто така тврдеше дека иако Тркалезната маса постои и ден денес, нејзиното влијание врз политиката на светските водачи започна да се намалува за време на Првата светска војна и продолжи до Втората светска војна и Суецката криза. Денес тоа е цврста и активна група, создадена за да влијае врз политиката на Коменвелтот на Нациите, иако се соочува со силна опозиција. Според Квигли, во 1965год во Америка, проблемот беше тоа што ниедна елитна група не беше надлежна и не се однесуваше одговорно. Во 1949год, американскот банкар Дејвид Рокфелер стана најмлад директор во Советот за надворешни односи, а од 1970год до 1985год беше претседател на одборот; денес тој е почесен претседател. Во 2002год, Рокфелер ја издаде својата автобиографија Мемоари,во која на 405 стр вели: