Фотоапарат
Хемиски процеси
Познато е дека во моментот кога ќе се притсне копчето на апаратот и ќе се слушне она толку познато "клик" фотографијата е направена. Но, во тој момент ништо не се познава на филмот. Сликата е таму но во тој момент е невидлива. Дури откако филмот ќе се изложи на низа хемиски влижанија сликата ќе се појави. Станува збор за стандардизирани постапки со веќе подготвени хемикалии (потребно е само нивно мешање со вода) кои се лесно изводливи и достапни дури на фотографите почетници. Првиот чекор за добиваъе на фотографија е развиваъе на филмот.Тоа се прави со течност која се нарекува развивач, хемикалија која ја претвора невидливата слика во видлива. Всушност развивачот реагира со сребрените халогениди со кои е покриена површината на филмот и таму каде што светлината допрела ќе ги претвори во темни делови составени од црно сребро, додека деловите каде што светлината не допрела остануваат светли, покриени со сребрени халогениди. Откако ќе помине низ развивач сликата на филмот е видлива, но ако се извади на дневна светлина во овој момент таа набрзо ќе потени под влијание на светлината. Затоа најпрво филмот треба да се стави во друга хемикалија, наречена прекинувач, кој го прекинува процесот на понатамошно развивање на филмот и веднаш потоа во фиксир (исто така течност) кој, како што кажува и самото име го фиксира филмот, односно го прави отпорен на светлина. Дури откако филмот ќе помине низ оваа последна фаза може да се извади на светлина и да се прегледа. На крајот останува уште само убаво да се измие под обична вода затоа што остатоци од фиксирот со тек на време може да предизвикаат оштетуваъа. Фактори кои влијаат на развивањето на филмот се температурата на хемикалите, времето на развивање и фиксирање како и свежината на употребените хемикалии. Овие фактори влијаат врз густината, контрастот, острината и деталите на развиениот филм. Исто така постојат различни типови на развивачи кои даваат различни резултати зависно од потребите и вкусот на фотографот. Развивањето на филмот се прави во таканаречена темна комора или фото лабораторија. Самото име темна комора не треба да се сфати буквално затоа што поголем дел од процесот на развиваъе се одвива под нормална светлина или при правењето фотографии под светло кое не ја оштетува фотографијата (најчесто црвено, портокалово, зелено). Најкритичен е делот кога филмот се префрла од апаратот во специјален сад за развиваъе. Тогаш мора да се внимава затоа што и најмалата светлина која влегува во просторијата може да го оштети неразвиениот филм. Затоа овој дел се прави во целосно зтемнета просторија. Како што беше спомнато погоре во текстот,развиениот филм претставува негатив на фотографирана сцена. Тоа значи на пример во црно-белата фотографија, светлите тонови во оригиналната сцена на филмот се темни, а темните обратно, светли. Постојат и таканаречени слајд филмови кај кои развиениот фил е позитив слика, исто како и оригиналната сцена но за сега ќе се задржиме на негатив филмот. За да се претвори во крајниот производ фотографски отпечаток негативот мора да се пренесе на хартија која ќе даде позитив и ќе ги врати оригиналните тонови од снимената сцена. За многу фотографи кои се занимаваат со уметничка фотографија овој дел е најинтересниот и најкреативниот. Одминувачката сцена која била заробена на филм и подоцна претворена во негатив, сега-се чини магично-се создава на површината на хартијата.Тука под жолтата или црвена светлина, слабите негативи можат да се спасат, а обичните фотографии да се преворат во нешто посебно.Во оваа фаза фотографот може да ја зголеми фотографијата, да го менува интезитетот на светлите и темни тонови, да го зголеми или намали контрастот, да исфрли делови од фотографијата и да додаде топли или ладни тонови.Физичкиот процес на правење на фотографии е сличен кај оној на развивање на филмот. Како и филмот и фотографската хартија од горната страна има емулзија осетлива на светлина составена од сребрени кристали. Постапката се состои од пуштање на светлината низ негативот врз хартијата, и тоа со директен контакт ( контактна копија ) или низ посебен копир-апарат со помош на објектив ( леќа ) за зголемување. Разликата помеѓу овие два пристапа е во тоа што контактната копија се прави само во оригиналната големина, додека со користење на копир-апарат големината на фотографијата може да се менува, да се зголемува повеќекратно или пак да се намалува. Откако ќе се осветли, хартијата се става во развивач каде набрзо,после неколку секунди, на површината на хартијата ќе почне да се формира сликата – за многумина, посебно кога се присуствува за првпат, момент на вистинска магија. По развивачот хартијата се става во прекинувач кој го сопира развивањето и потоа во фиксир кој ја фиксира фотографијата и ја прави отпорна на обична светлина. Потоа, фотографијата може да се изнесе на светлина. Важно е да се измие добро во вода бидејќи исто како и кај филмот фотографијата која не е добро измиена може да се оштети со тек на време. Teмпературата и времетраењето на развивањето и фиксирањето исто така играат улога, но не со толкава ригидна прецизност како при развиваъето на филмовите. Покрај различните типови на развивачи постојат и различни типови на фото хартија кои значително го менуваат крајниот резултат. Разликите се состојат во квалитетот на површината на хартијата ( сјајна, мат, полусјајна, и сл. ), како и составот на хартијата која може да биде пластична или картонска. Картонската хартија се смета поквалитетна и поадекватна за музејски или колекционерски изложувања, додека пластичната е поедноставна и полесна за работа и третирање, но го нема визуелниот квалитет на картонската хартија. Вредно е да спомене дека правењето на фотографии е многу субјективен процес каде фотографот може да се служи со низа манипулативни техники за да добие резултат кој е поблиску до личната уметничка визија отколку до реалната сцена која е фотографирана. Техничките способности се само алатка во служба на уметничките вкусови и преференции на фотографот.