Вернер_Хајзенберг
По 1945 (повоен период)
Во периодод кратко по втората светска војна, Хајзенберг кратко се навратил на темата од својата докторска работа, т.е. турбуленција. Биле публикувани три трудови во 1948  и еден во 1950. Во повоениот период, Хајзенберг го продолжил својот интерес за тушеви од космички зраци со разгледување на повеќекратно производство на мезони. Објавил три трудови  во 1949, два  во 1952, и еден во 1955. На 9 март 1949, Deutsche Forschungsrat (германскиот совет за истражување) — основан од Max-Planck Gesellschaft (MPG, друштвото „Макс Планк“, наследник организација на Kaiser-Wilhelm Gesellschaft). Хајзенберг бил назначен за претседател на Deutsche Forschungsrat. Во 1951 организацијата се споила со Notgemeinschaft der Deutschen Wissenschaft (асоцијација за итност на германската наука) и истата таа година била реименувана во Deutsche Forschungsgemeinschaft (германска фондација за истражување). Со спојувањето Хајзенберг бил назначен за нејзин директор. 1952 Хајзенберг служел како претседател на Комисијата за атомска физика на ДФГ. Исто така, таа година, тој беше на чело на германската делегација на Европскиот совет за јадрени истражувања. Во 1953 Хајзенберг бил назначен за претседател на Alexander von Humboldt-Stiftung од Конрад Аденауер. Хајзенберг служел на оваа функција сè до 1975. Исто така од 1953 теориската работа на Хајзенберг се сокнцентрира на теорија на унифицирана област на елементарни честички. При крајот на 1955 и почетокот на 1956, Хајзенберг предавал на Универзитетот во St Andrews, во Шкотска, интелектуална историја на физиката. Предавањата подоцна биле објавени како '' физика и филозофија: револуцијата во модерната наука. Во текот на 1956 и 57, Хајзенберг бил предводник на Arbeitskreis Kernphysik (работната група за јадрена физика) на Fachkommission II "Forschung und Nachwuchs" (комисија II "истражување и пораст") од Deutschen Atomkommission (Германската комисија за атомска енергија). Други членови на работната група за јадрена физика во овие години биле: Валтер Боте, Ханс Копферман (заменик директор), Фриц Боп, Волфганг Гентнер, Ото Хаксел, Вилибалд Јентшке, Хајнз Мајер-Лајбниц, Јозеф Матаух, Волфганг Рицлер, Вилхелм Валхер и Карл Фридрих вон Вајцсакер. Волфганг Пол бил исто така член на оваа комисија во текот на 1957. Во 1957 Хајзенберг бил потписник на манифестот од Готинген. Манифест од Готинген. Од 1957 Хајзенберг се заинтересирал за плазма физиката и процесот на јадрено соединување. Тој исто така соработувал со меѓународниот институт за атомска Физика во Женева. Тој бил член на комитетот за научна политика од Институтот, како и неколку години претседател на тој комитет. Во 1973 Хајзенберг предавал на Харвард универзитетот со осврт на историскиот развој на концептите од квантната теорија. На 24 март 1973 Хајзенберг држел говор пред Католичката академија од Баварија, каде што му била врачена наградата „Романо Гвардини“. Преводот на неговата титула е “Научна и религиска вистина”. Неговата деклариран цел е: “за тоа што следи, најпрво треба да се справиме со цената на научната вистина, и потоа со многу поширокиот поглед на религијата, од којшто христијанската религија е уплашена-Гуардини сам напишал убедливо; тоа ќе биде најтешкиот дел да се формулира – ние ќе зборуваме за врските помеѓу две вистини”" Повеќе детален увид во погледот на Хајзенберг на религијата е дискутиран од страна на Вилфрид Шредер во "Природна наука и религија" (Бремен 1999, научно издание) и Вилфрид Шредер "Naturerkenntnis und Religion" (Бремен, научно издание 2008).