Тасмански_ѓавол
Болест на ѓаволот-тумор на лицето
Туморот на лицето кај ѓаволот предизвикува да се формираат тумори во и околу устата, пречејќи при јадењето и евентуално води до смрт од изгладнетост. Првпат видена во 1995 година ѓаволовата болест-тумор на лицето ( DFTD) ги уништи дивите ѓаволи на Тасманија и проценките од ударот достигнуваат од 20 % до најмногу 50 % намалување на популацијата на ѓаволот со погодени преку 60% од државата. Погодените густи популации претрпеа 100 % смртност за 12 до 18 месеци. Видот беше запишан како чувстителен под тасманскиот договор 1995 за заштита на загрозените видови и австралискиот договор 1999 за заштита на околината и биолошката разновидност во 2006 година, што значи дека е во ризик од изумирање во „средниот рок“. Меѓународниот сојуз за заштита на природата (IUCN) не го гледа видот како загрозен. Кога овој вид последен пат беше проценет за Меѓународниот сојуз за заштита на природата (IUCN) во 1996 година, беше запишан како помалку ризичен/со најмала загриженост. Популациите на Тасманскиот ѓавол се надгледувани за да се следи ширењето на болеста и да се препознаваат промените во распространетоста на болеста. Теренско надгледување вклучува фаќање на ѓаволи во одредена област за да се провери присуството на болеста и да се одреди бројот на болните животни. Истата област е повеќепати посетена за прекувремено да се опише ширењето на болеста. Досега утврдено е дека краткорочните ефекти од болеста во област може да бидат сериозни. Долгорочното надгледување на местата за размножување ќе биде важно да се одреди дали ќе останат овие последици или дали ќе закрепнат популациите. Теренските работници исто така ја испитуваат делотворноста од потиснувањето на болеста преку фаќање во замки и отстранување на заболените ѓаволи. Оптимистичко е дека отстранувањето на заболените ѓаволи од дивите популации треба да ја намали распространетоста на болеста и да овозможи повеќе ѓаволи да преживеат преку младите години и да се размножуваат. Болеста е пример за пренослив рак,што значи дека се пренесува од едно животно на друго т.е е заразно. Во недостаток од лек, научниците ги отстрануваат болните животни и ги ставаат во карантин здравите ѓаволи во случај да изумре дивата популација. Бидејќи Тасманските ѓаволи имаат екстремно ниски нивоа на генетска разновидност и хромозомна мутација единствена меѓу месојадните цицачи, тие се најмногу подложни на заразниот рак. Две „осигурани“ популации од ѓаволи слободни од болеста, се изградени во урбана инфраструктура во предградието Хобарт од Таруна и на островот Марија близу до источниот брег на Тасаманија. Размножувањето во заробеништво во континенталните зоолошки градини е исто така можно. Намалувањето на бројот на ѓаволите исто така е согледано како еколошки проблем, откако неговата присутност во тасманскиот шумски екосистем се верува дека го спречил создавањето на црвената лисица, нелегално воведена во Тасманија во 2001 година. Лисиците се проблематични галопирачки видови во сите други австралиски држави и создавањето на лисиците во Тасманија ќе го попречи враќањето на Тасманскиот ѓавол. Неодамнешно истражување од Универзитетот во Сиднеј покажа дека заразниот рак на лицето може да се шири поради исчезнувачката ниска генетска разновидност во имуните гени на ѓаволот (MHC class 1 and 2) – поставувајќи прашања за тоа како мали и можни вродени популации на животни се способни да преживеат. Научниците се шокираа кога пронајдоа високи нивоа на потенцијални карценогени ретардантни хемикалии во Тасманските ѓаволи. Првичните резултати од тестовите по налог на Тасманската влада, при хемикалиите пронајдени во масното ткиво од 16 ѓаволи откри високи нивоа на хексабромобифенил (hexabromobiphenyl (BB153) и „разумно високи“ нивоа на етер декабромодифенил ( decabromodiphenyl ether (BDE209).