Протерување_на_Албанците_(1877–1878)
Османлиските власти имале потешкотии да се приспособат на потребите на бегалците и биле непријателски настроени кон локалното српско население кое вршело одмазднички напади.. "Како последица на руско-османлиската војна, во текот на зимата 1877-1878 година од страна на српските трупи во санџакот на Ниш и Топлица беше извршено насилно протерување на речиси целото муслиманско население, претежно од албанскиот јазик. Ова беше еден од главните фактори кои охрабруваа понатамошно насилство, но исто така многу придонесоа за формирањето на Призренската лига. Лигата е создадена како спротивставена реакција на Договорот од Сан Стефано и Берлинскиот конгрес и генерално се смета за почеток на албанското национално движење. Раселените лица (Alb. muhaxhirë, тур. muhacir, српски. muhadžir) се засолниле претежно во источните делови на Косово. Австро-унгарскиот конзул Јелинек известил во април 1878 година... Приказната покажува дека овие раселени лица (мухаџири) биле многу непријателски расположени кон локалното словенско население. Но, исто така, албанското селско население не ги пречека бегалците, бидејќи тие беа фактор на економско ривалство. Како последица на овие протерувања, се влошија меѓурелигиските и меѓуетничките односи. Забрзаа насилните дејствија на муслиманите врз христијаните, пред се против православните, но и против католиците. Ова може да го објасни со стравовите на муслиманското население во Косово кои беа поттикнати од протерувањето на големи групи муслиманско население во другите делови на Балканот како последица на војните во деветнаесеттиот век во кои Отоманската империја беше поразена и новите балкански држави беа основана. Вториот спроведуваше политика на етничка хомогенизација протерувајќи големи групи муслиманско население.“; стр. 467. „Види К. Клевинг, „Der Kosovokonflikt als Territorial- und Herrschaftskonflikt“, op. cit., стр. 185 – 186; Конрад Клевинг, „Mythen und Fakten zur Ethnostruktur in Kosovo-Ein geschichtlicher Überblick“ (Митови и факти за етничката структура на Косово-историски преглед), во Der Kosovo-Konflikt. Ursachen-Akteure-Verlauf, eds K. Clewing и J. Reuter, op. цит., стр. 17 – 63, 45 – 48; Дитмар Милер, Staatsbürger auf Widerruf. Juden und Muslime als Alteritätspartner im rumänischen und serbischen Nationscode. Ethnonationale Staatsbürgerschaftskonzepte (Граѓаните до отповикување. Евреите и муслиманите како партнери на алтеритетот во кодот на романската и српската нација. Етнонационални концепти на државјанство), 1878–1941, Визбаден: Harrassowitz, 2005, стр. 122, стр. 128 – 138. Клевинг (како и Милер) ги гледа протерувањата од 1877 – 1878 година како клучна причина за кулминацијата на меѓуетничките односи на Косово и 1878 година како епоха во историјата на албанско-српскиот конфликт.." Протерувањето на албанското население од овие региони било направено на начин што денес може да се класифицира како етничко чистење бидејќи меѓу жртвите има и цивили. Овие албански бегалци и нивните потомци станале познати на албански јазик како Мухаџир; множина: Muhaxhirë, генерички збор за муслимански бегалци (позајмен од отомански турски: мухаџири и изведен од арапски: Muhajir ). . "Во овој период се забележува и влошување на односите меѓу муслиманите и христијаните на Косово. Главната причина за ова беше масовното протерување на муслиманите од земјите преземени од Србија, Бугарија и Црна Гора во 1877-1878 година. Речиси сите муслимани (освен, како што видовме, некои Цигани) беа протерани од регионот на долината Морава: таму имаше стотици албански села и значително албанско население во градовите како Прокупље, Лесковац и Врање. Еден српски учител во Лесковац подоцна се сеќава дека муслиманите биле истерани во декември 1877 година во време на силен студ: „Крај патот, во клисурата Гуделица и до Врање и Куманово, можеше да се видат напуштените трупови на деца. и старци замрзнати до смрт“. Недостигаат прецизни бројки, но една модерна студија заклучува дека целиот регион содржел повеќе од 110.000 Албанци. До крајот на 1878 година западните функционери известуваа дека во Македонија имало 60.000 семејства на муслимански бегалци, „во состојба на екстремна сиромаштија“, а 60-70.000 албански бегалци од Србија „расфрлени“ низ вилаетот на Косово. Албанските трговци кои се обидоа да останат во Ниш беа подложени на кампања на убиства, а имотот на оние што заминаа беше продаден по еден процент од неговата вредност. Во петицијата од 1879 година, група албански бегалци од областа Лесковац се пожалиле дека нивните куќи, воденици, џамии и текии се сите урнати и дека „Материјалот што произлезе од овие уривања, како што се ѕидарството и дрвото, е продаден, па дека ако се вратиме во нашите огништа нема да најдеме засолниште“. Тоа не беше, треба да се каже, прашање на спонтано непријателство од страна на локалните Срби. Дури и еден од командантите на српската војска не сакаше да ги протера Албанците од Врање, со образложение дека се работи за тивок и мирен народ. Но, наредбите доаѓаа од највисоките нивоа во Белград: српската државна политика беше да создаде етнички „чиста“ територија. И во чин на цинизам кој го одзема здивот, Иван Јастребов, вицеконзулот на Косово на заштитничката сила на Србија, Русија, му препорача на гувернерот на вилаетот да не дозволи бегалците да се вратат во Србија, со образложение дека нивното присуство на Отоманската почва корисно би го зајакнала муслиманското население. Сите овие новодојдени биле познати како мухаџири (трк.: мухацир срб.: мухаџир), општ збор за муслиманските бегалци. Вкупниот број на оние што се населиле на Косово не е познат со сигурност: проценките се движеле од 20.000 до 50.000 за Источно Косово, додека гувернерот на вилаетот дал вкупно 65.000 во 1881 година, од кои некои биле во санџаците на Скопје и Нови. Пазар. Според груба проценка, 50.000 би изгледале разумна бројка за оние мухаџири од 1877-1878 година кои се населиле на територијата на самото Косово. Освен Албанците, помал број муслимански Словени дојдоа и од Црна Гора и Босна." Настаните од овој период довеле до тензични односи и конфликт меѓу српскиот и албанскиот народ.  . "Во 1878 година, по серијата христијански востанија против Отоманската империја, Руско-турската војна и Берлинскиот конгрес, Србија доби целосна независност, како и нови територии во областите Топлица и Косаница во непосредна близина на Косово. Овие два региона имаа прилично албанско население кое српската влада одлучи да го депортира. Командантот на српската армија инсистираше на тоа дека Србија „не треба да има свој Кавказ“, а премиерот тврдеше дека албанското малцинство може да претставува безбедносна грижа. Во 1909 година, српскиот интелектуалец Јован Хаџи-Васиљевиќ објасни дека главната мотивација за депортацијата во 1878 година била и „создавањето чиста српска национална држава“ преку „чистење“ на земјата од нехристијаните, како што „тврдел големиот српски поет Његош“. Хаџи-Васиљевиќ овде прилично лабаво го толкуваше Његош, бидејќи работата на Његош се фокусираше на словенските муслимани, а не на албанските муслимани. Застрашувачката импликација беше дека Албанците, како несловени, не се ни способни за асимилација. Додека српските државни власти постојано се обидуваа да ги асимилираат словенските муслимани, тие се воздржуваа од обиди да ги „србизираат“ Албанците. Додека и безбедносните грижи и ексклузивната националистичка идеологија влијаеа на политиките на владата, имаше и одреден српски отпор кон „чистењето“ на Албанците. Генералот Јован Белимарковиќ се спротивстави на депортацијата и и понуди оставка на владата поради ова прашање, а новинарот Манојло Ѓорѓевиќ исто така ги осуди овие политики и тврдеше дека Србија требало да води политика на мирно помирување кон Албанците. Во Топлица се сретнаа Албанците, а ние немавме ништо поважно да направиме освен да ги истераме овие воинствени, но вредни луѓе од нивните домови. Наместо да се помират со нив како поразена страна – без никаква добра причина беа турнати преку граница – за да се населат на другата страна како непријатели на се што е српско, за да станат одмаздници кон оние што ги турнаа. нивните домови. И покрај некои гласови на несогласување, српскиот режим „охрабри“ околу 71.000 муслимани, вклучително и 49.000 Албанци, „да си заминат“. Режимот потоа постепено населуваше Срби и Црногорци на овие територии. Пред 1878 година, Србите сочинувале не повеќе од една половина од населението на Ниш, најголемиот град во регионот; до 1884 година српскиот удел се искачи на 80 отсто. Според османлиските извори, српските сили уништиле и џамии во Лесковац, Прокупље и Врање." ; стр.470. „Чистењето' на Топлица и Косаница би имало долгорочни негативни ефекти врз српско-албанските односи. Протераните Албанци од овие региони се преселиле преку новата граница кон Косово, каде што османлиските власти го натерале српското население да го напушти пограничниот регион и таму ги населиле бегалците. Јањиќије Поповиќ, водач на заедницата на косовските Срби во периодот пред Балканските војни, забележа дека по војните од 1876–1878 година, омразата на Турците и Албанците кон Србите „тројно се зголемила“. Голем број албански бегалци од регионот на Топлица, радикализирани од своето искуство, се вклучија во одмазднички насилство врз српското малцинство во Косово. Во 1900 година Живојин Периќ, белградски професор по право, забележал дека во ретроспектива, „оваа неподнослива ситуација веројатно немаше да се случи доколку српската влада им дозволи на Албанците да останат во Србија“. Тој, исто така, тврдеше дека помирливиот третман кон Албанците во Србија можел да и помогне на српската влада да ги придобие симпатиите на Албанците од Отоманската империја. Така, додека и хуманитарните грижи и српските политички интереси ќе диктираат помирување и умереност, српската влада, мотивирана од ексклузивни националистички и антимуслимански чувства, избра протерување. Чистењето во 1878 година беше пресвртница бидејќи тоа беше првата груба и голема неправда извршена од српските сили врз Албанците. Од тој момент па наваму, и двете етнички групи имаа неодамнешни искуства на масовна виктимизација што може да се искористи за да се оправдаат „одмазднички“ напади. Понатаму, муслиманските Албанци ги имаа сите причини да се спротивстават на инкорпорирањето во српската држава."