ພຣະອາຈາຣຍ໌_ພູມ_ເດຊວົງສາ
8. ພຸທະທັມ ກ່ຽວກັບລູກສິດທ່ານ
ເມື່ອລູກສິດມີບັນຫາ ຈະໄປຫາຄໍາຕອບຈາກທ່ານ ທ່ານຈະຕອບບັນຫານອ້ຍໆບໍ່ຫລາຍ ແຕ່ກິນໃຈປະທັບໃຈດີ ເປັນຕົ້ນເຮົາເອງ ມີຄວາມທໍ້ແທ້ ທໍ້ຖອຍ ຕໍ່ການປະຕິບັດທັມ ເພິ່ນຈະເວົ້າວ່າມັນເປັນທາໍມະດາຂອງຈິຕໃຈມັນເກີດໆ ດັບໆ ຢູ່ຢ່າງນີ້ ສຸດທ້າຍມັນກໍຫມົດໄປເອງ ແຕ່ເຮົາຢ່າທໍ້ຖອຍໃນການຮຽນຮູ້ສຶກສາ ແລະ ເດີນຫນ້າໄປສູ່ບົດຮຽນອັນຊົງຄຸນຄ່າ ຍິ່ງມີບັນຫາ ແລະ ອຸປະສັກ ຍິ່ງໄດ້ຄວາມຮູ້ ແລະ ບົດຮຽນ ເພື່ອທົດສອບຄວາມເຂັ້ມແຂງ ວ່າເຮົາຈະຜ່ານຜ່າບົດຮຽນ ທີ່ເປັນຄວາມຈິງໄດ້ຢ່າງໃດ? ຢ່າງທີ່ນັກປຣາຊ ກ່າວໄວ້ວ່າ : . >>ມານບໍ່ມີປາລະມີບໍ່ເກີດ ມານບໍ່ມີປາລະມີບໍ່ແກ່ກ້າ ມານນັ້ນແລະ ເປັນຄູ ອຸປະສັກ ຄືອຸປະກອນ ທີ່ເຮົາຈະຕ້ອງໃຊ້ເພື່ອຜ່ານຜ່າບັນຫານ້ອຍໃຫຍ່ >> . ບາງຄັ້ງ, ມີລູກສິດຄົນນຶ່ງໄປປຶກສາ ຢາກຈະຮຽນປະຣິຍັຕຕິທັມໃຫ້ສູງໆຂຶ້ນ ຈົນຈົບນັກທັມ ແລະ ປະລິນຍາພຸ້ນແຫລະ!ທ່ານເວົ້າວ່າ ປະຣິຍັຕທີ່ທ່ານສຶກສາມານັ້ນມັນພໍແລ້ວ ແຕ່ທ່ານຍັງບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບຣົສພຣະທັມທີ່ກິນໃຈ, ປະທັບໃຈ ຖ້າທ່ານໄດ້ຮັບຣົສພຣະທັມທີ່ປະທັບໃຈ ກໍສາມາດດັບທຸກໄດ້ ການຮຽນນັ້ນມັນບໍ່ສິ້ນສຸດຈັກເທື່ອດອກ! (ຮູ້ມາກຍາກນານ ຮູ້ນ້ອຍລຳຄານ ບໍ່ຮູ້ຈັກດີ້ເປັນຫນີ້ເທົ່າຕາຍ) ບາງຄົນຈົບປະລີນຍາມາ ກໍຍັງມາຜ່າຍແພ້ຕໍ່ອະບາຍຍະມຸກ ແລະ ສິ່ງເສບຕິດທັງຫລາຍ ເຖິງຈະຮຽນສູງ ແຕ່ຈິຕໃຈຍັງຕົກເປັນທາດ ກິເລສຕັນຫາ ບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບຄວາມສຸຂສະຫງົບເຢັນໄດ້ ຢ່າງສຽວສະຫວາດກ່າວໄວ້ວ່າ « ອັດສະຈັນໃຈແຂ້ຫາງຍາວໆ ບໍ່ໄດ້ຮອງນັ່ງ ບາດກະຕ່າຍຫາງແປໆ ກະແຕຫາງກ້ອມໆ ສັງມາໄດ້ນັ່ງຮອງ » ເຊິ່ງປຽບໄດ້ກັບຄົນຮຽນສູງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ສະບາຍ ສ່ວນພວກຮຽນນ້ອຍໆ ແຕ່ອົດທົນຂະຫຍັນນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນປະຕິບັດ ສະເຫມີຕົ້ນສະເຫມີປາຍ ກໍສາມາດຢູ່ເຢັນເປັນສຸກໄດ້ ປຽບໄດ້ກັບ ກະຕ່າຍ ແລະກະແຕ ຫາງກ້ອມໆພັດໄດ້ນັ່ງຮອງ ທ່ານເວົ້າວ່າຮຽນ ທັມມະນັ້ນ ບໍ່ຕ້ອງຮຽນໄກໃຫ້ຮຽນຢູ່ ທີ່ ຫູ ຕາ ດັງ ລີ້ນ ກາຍ ໃຈ ນີ້ແຫລະທຸກເກີດຢ່າງໃດ? ແລະ ຈະດັບທຸກຢ່າງໃດ? ຖ້າດັບຄວາມຊັງ ແຕ່ງທາງດ້ານຈິຕໃຈໄດ້ ການຮຽນພຸທທະສາສະນາ ກໍສິ້ນສຸດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. . ທ່ານເປີດໂອກາດ ໃຫ້ທຸກຄົນສຶກສາ ພຣະທັມ ຕາມອັດທະຍາໄສ ເພາະຄົນສາມາດ ເຂົ້າເຖິງພຣະທັມໄດ້ດ້ວຍ 5 ວິທີຄື: . 1. ການສາທະຍາຍພຣະທັມ 2. ການຟັງທັມຈາກຜູ້ຮູ້ທັງຫລາຍ 3. ການສົນທະນາທັມ ຫລືການສະແດງທັມ 4. ການພິຈາລະນາທັມ 5. ການພາວະນາທັມ . ຄົນເຮົາກໍມີນາໆຈິຕຕັງຄື ຈິຕໃຈຄົນ ຢູ່ໃນໂລກບໍ່ເຫມືອນກັນ ບາງຄົນກໍຈິຕຮຸນແຮງໄປ ທາງໂລພະຈະລິດ ຄືຄວາມໂລບ-ຮຸນແຮງ ໄປທາງໂທສະຈະລິດຄື ຄວາມໂກດແຄ້ນ-ຮຸນແຮງໄປ ທາງສັທທາຈະລິດ ເປັນຄົນເຊື່ອງ່າຍ-ຮຸນແຮງໄປທາງ ຣາຄະຈະລິດຄື ຮັກສວຍ ຮັກງາມ-ຮຸນແຮງໄປ ທາງພຸທທະຈະລິດ ເປັນຄົນມີປັນຍາ.... ນີ້ຄື ລັກສະນະຈິຕໃຈຂອງຄົນຢູ່ໃນໂລກ. . ເມື່ອເຖິງຄາວເພິ່ນສະແດງທັມ ເພິ່ນຈະເທສກົງຂຸດຂຸຍເອົາກິເລສອອກ ບໍ່ອ້ອມຄ້ອມໃຫ້ປ່ວຍການ ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ຖາກໄມ້ແຮງກໍບໍ່ສາມາດນຳແກ່ນໄມ້ມາເຮັດເຮືອນຢູ່ໄດ້ ດັ່ງນັ້ນ, ຄົນຈິ່ງວິພາກ ວິຈາຣວ່າ ທ່ານເທສະນາຫວັງເອົາແຕ່ແກ່ນໄມ້ຢ່າງດຽວບໍ່ຄ່ອຍສົນນາໍເປືອກໄມ້- ໃບໄມ້-ປ່າໄມ້ແລ້ວລາໍຕົ້ນຈະຢູ່ໄດ້ຢ່າງໃດ ເຂົາກ່າວວ່າ ຢ່າງນັ້ນ ແຕ່ທ່ານອາຈາຣຍ໌ ບໍ່ໄດ້ມີຈຸດມຸ່ງຫມາຍຢ່າງນັ້ນ ທ່ານປາຖະຫນາດີຕໍ່ທຸກຄົນ ແຕ່ທ່ານຫາກສະແດງທັມກົງແລະຕໍ່ກິເລສຕັນຫາຂອງຄົນຕ່າງຫາກ ທ່ານບອກວ່າ ໃຫ້ລົດລະ ແລ້ວທ່ານຈະລວຍ ຖ້າເອົາແລ້ວ ມັນຈະຊວຍ (ລະລວຍເອົາແລ້ວຊວຍ ) ຄືລະຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ ຖ້າຫວັງເອົາຫນ້າຕາ ຊື່ສຽງ ກຽດຕິຍົດ ແລ້ວ ມັນກໍຊວຍເລື້ອຍໆໄປ ( ເພາະທຳງານເຫັນແກ່ຫນ້າຈະເກີດບັນຫາເລື້ອຍໄປ ທາໍຕົວເຫັນແກ່ໄດ້ ຢ່າຫວັງນາໍ້ໃຈຈາກເພື່ອນຝູງ) ທ່ານອາຈາຣຍ໌ປາຣົບວ່າ ບຸນທີ່ລ້າງບາບໄດ້ນັ້ນ ແມ່ນບຸນທີ່ເສຍສະລະ ບໍ່ຫວັງຜົນຕອບແທນ.. ເພາະຫວັງຫລາຍ ຍິ່ງໄດ້ຮັບຄວາມຜິດຫວັງຫລາຍ ຄວາມດີງາມກໍເຊັ່ນດຽວກັນ ຖ້າຫວັງຜົນຈະບໍ່ເປັນຄວາມດີອັນແທ້ຈິງ ແຕ່ເປັນການແລກປ່ຽນ ເພື່ອຫວັງຜົນກໍາໄລ ເປັນການຂາດນາໍ້ໃຈທີ່ຕ້ອງການເສຍສະລະ ຢ່າງພາສິດບູຮານກ່າວໄວ້ວ່າ: ຍິ່ງຢາກໄດ້ ຍິ່ງບໍ່ໄດ້ ຍິ່ງໃຫ້ ຍິ່ງໄດ້ທັງຫມົດ ຍິ່ງຢາກໄປຍິ່ງບໍ່ຮອດ ຍິ່ງຫາ ຍິ່ງບໍ່ພໍ ຫລື ຜູ້ຫາໄດ້ກິນຫົວ ຜູ້ຄົວໄດ້ກິນໄສ້ ຜູ້ຢູ່ລ້າໆໄດ້ກິນຫມົດທັງຕົວ > ທັງຫມົດນີ້ເປັນ ພາສາທັມ ຄືເປັນພາສາຈິຕໃຈ.