ພຣະອາຈາຣຍ໌_ພູມ_ເດຊວົງສາ
5. ການດຳເນີນຊີວິດບົນເສັ້ນທາງໂລກີຍະວິສັຍ
ທ່ານເຄີຍປາຣົບວ່າ: ຊີວິດໂລກີຍະນັ້ນເປັນຊີວິດທີ່ສັບສົນ ຫາຫລັກຖານ ແລະ ທີ່ເພິ່ງອັນແທ້ຈິງບໍ່ໄດ້ ເຖິງມັນຈະສະຫນຸກສະຫນານພຽງໃດກໍຕາມ ແຕ່ສຸດທ້າຍມັນກໍທາໍໃຫ້ຊີວິດຈິຕໃຈມີຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ ເພາະຊີວິດໂລກໆ ມັນຂຶ້ນໆ ລົງໆ ມີຄວາມປ່ຽນແປງ ທີ່ບໍ່ແນ່ນອນ ບາງຄັ້ງກໍສຸຂ ບາງຄັ້ງກໍທຸກ ຮັກໆ ຊັງໆ ດີໃຈ ເສຍໃຈ ສະລັບກັນໄປ ຕາມຄວາມປຽນແປງຂອງສັງຂະຕະທັມ ວັດຖຸໃຫ້ຄວາມສຸຂແຕ່ພຽງພາຍນອກໄດ້ ແຕ່ບໍ່ສາມາດໃຫ້ຄວາມສະຫງົບເຢືອກເຢັນແກ່ຈິຕໃຈໄດ້ ເພາະຈິຕໃຈບໍ່ໄດ້ເປັນອິດສະລະພາບຢ່າງແທ້ຈິງ ມີແຕ່ອາໃສເຫຍື່ອ ຫລືອາມິດທີ່ເປັນ (ອັດສາທະ) ສະເຫນ່ອັນຍົວະຢວນຂອງວັດຖຸ ອັນມີຮູບງາມໆ ສຽງມ່ວນໆ ກິ່ນຫອມໆ ລົດແຊບໆ ສໍາຜັດອັນນິ້ມນວນ ເປັນເຄື່ອງຫລໍ່ລ້ຽງ ແລະ ສະຫນອງທາງ ຫູ ຕາ ດັງ ລີ້ນ ກາຍ ໃຈ ມີຄວາມສະຫນຸກໄປວັນໆ ເທົ່ານັ້ນເອງ. . ສະນັ້ນ, ຊີວິດຈິຕໃຈທ່ານ ຈິ່ງເກີດຄວາມເບື່ອຫນ່າຍຕໍ່ໂລກີຍະວິສັຍ ທ່ານຈຶ່ງຫາ ໂອກາດເຂົ້າຫາພຣະພຸທທະສາສະນາ ສຶກສາພຣະທັມໄປນາໍເພື່ອຜ່ອນຄາຍອາລົມ ຫລື ຄວາມທຸກ ທີ່ມົກມົ້ນໃນກາມມະຄຸນອັນແຜດເຜົາຈິຕໃຈໃຫ້ທຸກຮ້ອນ . ທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ ເຄີຍເລົ່າໃຫ້ລູກສິດຟັງວ່າ ສະໄຫມຕອນເປັນພະນັກງານເລຂາທູດນັ້ນ ເງິນເດືອນທີ່ໄດ້ຖ້າຊື້ທອງຄາໍ ກໍໄດ້ 20 ປາຍກວ່າບາດຄາໍພຸ້ນແຫລະ! ສະຫນຸກໃຊ້ຈ່າຍ ສະຫນຸກຫລິ້ນກິນມ່ວນຊື່ນຕາມພາສາຄົນຫລົງໂລກ. . ຊີວິດທາງໂລກນັ້ນເມື່ອພົບກັບບັນຫາ ກໍຫາທາງອອກບໍ່ໄດ້ ສຸດທ້າຍກໍຫາທາງອອກດ້ວຍການເອົາອະບາຍຍະມຸກ ມາເປັນເພື່ອນແກ້ກຸ່ມແກ້ທຸກໃຫ້ລືມມື້ລືມວັນເທົ່ານັ້ນເອງ ໃນໄລຍະນຶ່ງ ເພິ່ນກໍເຄີຍເອົາໄສຍະສາດມາເປັນທີ່ເພິ່ງ ພຣະພຸທທະຮູບອົງໃດສັກສິດ ເຄື່ອງຄ້ຳຂອງຄູນ ເພິ່ນກໍເຄີຍສະແຫວງຫາມາໄວເພື່ອຂາບໄຫວ້ ຂໍພອນໃຫ້ເພິ່ນມາຊ່ວຍແຕ່ສຸດທ້າຍກໍບໍ່ທາໍໃຫ້ຊີວິດດີຂື້ນ ມີແຕ່ເສຍເງິນເສຍເວລາ ເສຍຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເປັນກຸສົນ ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈອ່ອນແອຫວັ່ນໄຫວ ບໍ່ເຂັ້ມແຂງ ເພິ່ນເຄີຍດາໍລິໄວ້ວ່າສິ່ງດັ່ງກ່າວນີ້, ຄົງຈະບໍ່ເປັນທີ່ເພິ່ງແກ່ເຮົາໄດ້ຈິງ ແຕ່ທີ່ເພິ່ງອັນແທ້ຈີງຄືພຣະທັມນັ້ນເອງ ຖ້າເຮົາປະຕິບັດຕາມພຣະທັມ ແລະ ມີພຣະທັມຄຸ້ມຄອງ ກາຍ ວາຈາ ໃຈ ຊີວິດກໍພົບກັບຄວາມຈະເລີນກ້າວຫນ້າໄດ້ແທ້ຈິງ. . “ ຢາກເອົາຍິ່ງບໍ່ໄດ້ ຖ້າໃຫ້ຍິ່ງໄດ້ທັງຫມົດ” ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງເຄີຍໄດ້ຍິນບົດເທສະນາຂອງທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ ເພິ່ນເນັ້ນຫນັກໃຫ້ ແກ້ບັນຫາທຸກສິ່ງຢ່າງ ດ້ວຍຕົວເຮົາເອງ ຫຼືປິດສະນາທັມທີ່ຕິດຢູ່ຕົ້ນໄມ້ ໃນວັດຊາໍປັກແຮດ ນັ້ນ ຫລືຫລັງ ພຣະພຸທທະຮູບຂ້າງສິມ ແລະ ເພິ່ນກໍຂຽນໄວ້ຢ່າງຫນ້າສົນໃຈວ່າ: “ລູກເອີຍຢ່າສົມໂພດປຸກເສກ ພໍ່ເລີຍພໍ່ເປັນ ພຸທທະເຈົ້າພໍ່ຕື່ນຢູ່ແລ້ວ ຈົ່ງປຸກລູກເອງນັ້ນເຖີດ ຄຸນຄ່າຂອງພໍ່ມັນບໍ່ສົມຄວນແກ່ການຊື້ຂາຍດ້ວຍເງິນ” ເພື່ອເປັນການຕັກເຕືອນແລະບັນຫາຕ່າງໆ ຢູ່ທີ່ໃຈເຮົາເອງ. . ທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ ກໍເປັນຜູ້ນຶ່ງ ທີ່ໄດ້ໃກ້ຊິດກັບພຣະອາຈາຣຍ໌ປານ ອະນັນໂທ. ທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ ເຄີຍເລົ່າໃຫ້ລູກສິດຟັງວ່າ: ທ່ານ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ປານ ອະນັນໂທ ເປັນພຣະສົງອົງນຶ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນສະໄຫມນັ້ນ. ເພິ່ນມີຈະຣິຍາວັດອັນງົດງາມ, ມີຄວາມນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນ ບໍ່ມີມານະທິຕຖິ ອວດອົງທະນົງຕົນ ແລະ ເປັນນັກປຣາຊຂອງລາວ ໃນສະໄຫມນັ້ນ. ທ່ານ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ກໍມີໂອກາດເຂົ້າໄປຮັບໃຊ້ທ່ານ ເພາະທ່ານ ອາຈາຣຍ໌ ພູມ ມີລົດປະຈາໍຕາໍແຫນ່ງ ເມື່ອໄປສະແດງທັມບ່ອນໃດ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ປານ ກໍໃຫ້ຄົນໄປເອີ້ນ ຖ້າບໍ່ມາເພິ່ນກໍໄປເອີ້ນເອງ ຫລັງຈາກກັບຈາກການສະແດງທັມແລ້ວ ທ່ານອາຈາຣຍ໌ ປານ ກໍຖາມອາຈາຣຍ໌ ພູມວ່າ: ການສະແດງທັມນີ້ເປັນຢ່າງໃດ? ເຂົ້າໃຈພຽງໃດ? ເລີຍທາໍໃຫ້ພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ເອົາໄປຄົ້ນຄິດເພື່ອມາຕອບ ການຢູ່ໃກ້ນັກປຣາຊບັນດິດ, ກໍທາໍໃຫ້ເຮົາເປັນຄົນສະຫລາດໄປດ້ວຍ ນີ້ກໍເປັນສັຈຈະທັມອີກຢ່າງນຶ່ງ. . ທ່ານ ອາຈາຣຍ໌ ພູມ ເປັນນັກຮຽນຮູ້ ນັກສຶກສາເປີດກວ້າງ ຫູ ຕາ ຕົວເອງໃຫ້ກ້າວໄກ, ທ່ານໄດ້ຮຽນການເມືອງການປົກຄອງ ແລະ ປຣັຊະຍາຊີວິດ ທາງສາສະນາໄປພ້ອມ ເພື່ອເອົາມາແກ້ໄຂປັບປຸງຊີວິດໃຫ້ດີຂຶ້ນ ສະນັ້ນ, ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ເຫັນຕູ້ຫນັງສື ອາຈາຣຍ໌ ພູມ ຕອນເປັນຄາຣະວາດນັ້ນມີຈໍານວນຫລວງຫລາຍ ແລະ ມີຕາປະທັບຂຽນ (ທ້າວພູມເດຊວົງສາ) ໄປພ້ອມ. . ຖືວ່າ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ປູກພື້ນຖານທາງດ້ານພຸທທະທັມ ມາແຕ່ເປັນຄາຣະວາດ ພຸ້ນ. . ນີ້ຄືວິຖີຊີວິດພາກສ່ວນນ້ອຍໆນຶ່ງ ໃນຄາວຍັງເປັນຄາຣະວາດທີ່ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຜ່ານມາ.