ນິທານພະເວດສັນດອນ
ເມື່ອພະເວດສັນດອນໄດ້ມອບຊ້າງເຜືອກຄູ່ບາລະມີໃຫ້ແກ່ເມືອງກະລິງຄະລາດແລ້ວສຽງຈົ່ມວ່າຂອງປະຊາຊົນກໍ່ອື້ອຶງຂຶ້ນ.ພວກເຂົາກ່າວເປັນສຽງດຽວກັນວ່າພະເວດສັນດອນຄວນຈະມອບເຂົ້າ,ນໍ້າ,ຜ້ານຸ່ງຫົ່ມແລະທີ່ຢູ່ອາໄສໃຫ້ແກ່ພວກພາມທັງແປດຈຶ່ງຈະຄວນບໍ່ແມ່ນຈະມາມອບຊ້າງຄູ່ບ້ານຄູ່ເມືອງໃຫ້ເຊັ່ນນີ້. ໃນເວລາຕໍ່ມາບັນດາຜູ້ມີຊື່ສຽງ,ພວກລາດຊະບຸດ,ພວກພໍ່ຄ້າຊາວນາ,ພວກພາມ,ກອງທະຫານມ້າ,ກອງທະຫານລົດ,ກອງທະຫານລາບແລະຊາວເມືອງສີພີທັງໝົດກໍ່ໄດ້ມາຮ່ວມຕົວກັນເພື່ອສົ່ງຂ່າວໃຫ້ແກ່ພະເຈົ້າສັນໄຊໃຫ້ກໍາຈັດພະເວດສັນດອນຜູ້ນີ້ເສຍ,ວັນນີ້ທ່ານປະທານຊ້າງຄູ່ບ້ານຄູ່ເມືອງໃຫ້ກັບຄົນອື່ນວັນໜ້າທ່ານຈະຕ້ອງຍົກບ້ານຍົກເມືອງໃຫ້ກັບຄົນອື່ນແນ່ແທ້ຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ. ພວກເຂົາສະເໜີໃຫ້ພະເຈົ້າສັນໄຊຈົ່ງຂ້າພະເວດສັນດອນຖິ້ມເສຍຖ້າບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນພວກເຂົາຈະບຸກເຂົ້າວັງແລ້ວຈັບພະເວດສັນດອນຂ້າເສຍເອງ. ເລື່ອງນີ້ຮູ້ເຖິງຫູນາງຜຸດສະດີ,ນາງຈຶ່ງຟ້າວມາຂໍຮ້ອງພະເຈົ້າສັນໄຊທັງຮ້ອງທັງໃຫ້ວ່າຈົ່ງຢ່າໄດ້ຂ້າພະເວດສັນດອນເລີຍ.ພະເຈົ້າສັນໄຊກໍ່ບອກກັບໄປວ່າ "ເວດສັນດອນເປັນທີ່ຮັກຍິງຂອງເຮົາແມ້ວ່າແວ່ນແຄວ້ນຂອງເຮົາຈະພິນາດໄປເຮົາກໍ່ບໍ່ເຄີຍຄິດຂ້າລູກຄົນນີ້ເລີຍ,ເຮົາຢ້ານແຕ່ວ່າເຮົາຈະປົກປ້ອງເວດສັນດອນໄວ້ບໍ່ໄດ້ເພາະຕອນນີ້ປະຊາຊົນໂກດແຄ້ນຍິ່ງນັກ." ນາງຜຸດສະດີຂໍໄປເຈລະຈາກັບປະຊາຊົນກໍ່ຖືກພະເຈົ້າສັນໄຊຫ້າມໄວ້ເພາະຢ້ານວ່າຈະເກີດເຫດຮ້າຍແກ່ນາງ.ເມື່ອສະຖານະການກືນບໍ່ເຂົ້າຄາຍບໍ່ອອກເຊັ່ນນີ້ກໍ່ໄດ້ມີອາມາດຜູ້ໜຶ່ງເອີ່ຍຂຶ້ນມາວ່າເຫດການຂັບຂັນເຊັ່ນນີ້ຕ້ອງເຈລະຈາດ້ວຍທູດ,ຂໍໃຫ້ພະເຈົ້າສັນໄຊຈົ່ງສົ່ງທູດໄປຂໍເຈລະຈາກັບກອງກໍາລັງປະຊາຊົນເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຍົກໂທດໃຫ້ພະເວດສັນດອນເຖີດ. ນາງຜຸດສະດີຈຶ່ງຂໍເດີນທາງຮ່ວມໄປກັບຄະນະທູດ,ເພື່ອຈະໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອຄະນະທູດອີກແຮງໜຶ່ງ.ພະເຈົ້າສັນໄຊກໍ່ອະນຸຍາດ. ການເຈລະຈາເປັນໄປດ້ວຍຄວາມລໍາບາກເພາະປະຊາຊົນເອົາແຕ່ບໍ່ຍອມຢ່າງດຽວ,ພວກເຂົາຕ້ອງການໃຫ້ພະເວດສັນດອນຖືກຂ້າຖິ້ມເທົ່ານັ້ນ. ເມື່ອສຸດຈະທົນໄຫວນາງຜຸດສະດີກໍ່ເຜີຍຕົວອອກມາແລ້ວກໍ່ຂໍຮ້ອງປະຊາຊົນດ້ວຍຕົວນາງເອງ,ດ້ວຍພອນຂອງພະອິນຈຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນໃຈອ່ອນລົງ,ພວກເຂົາໄດ້ຍົກເວັ້ນໂທດຕາຍໃຫ້ແກ່ພະເວດສັນດອນແຕ່ວ່າພະເວດສັນດອນຍັງຕ້ອງຮັບໂທດດ້ວຍການຖືກໄລ່ໜີໃຫ້ໄປຢູ່ເຂົາວົງກົດໃນບ່ອນທີ່ພວກກະສັດຊົ່ວທັງຫຼາຍເຄີຍຖືກຂັບໄລ່ໄປທຸກຄົນ,ກໍານົດໂທດແມ່ນບໍ່ໃຫ້ກາຍມື້ອື່ນເຊົ້າ. ເມື່ອຄະນະທູດໄດ້ຮັບຂໍ້ສະເໜີຂອງປະຊາຊົນແລ້ວກໍ່ໄດ້ກັບມາລາຍງານໃຫ້ພະເຈົ້າສັນໄຊຊາບ.ເມື່ອພະເຈົ້າສັນໄຊໄດ້ຮັບຂໍ້ສະເໜີດັ່ງກ່າວແລ້ວກໍ່ໄດ້ເດີນທາງໄປຫາພະເວດສັນດອນດ້ວຍຕົນເອງ. "ເວດສັນດອນລູກພໍ່,ມື້ອື່ນຕອນເຊົ້າເຈົ້າຕ້ອງຈາກພໍ່ໄປແລ້ວເພາະຄວາມຜິດທີ່ເຈົ້າໄດ້ມອບຊ້າງຄູ່ບ້ານຄູ່ເມືອງໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນ," "ທ່ານພໍ່,ຄວາມຜິດນີ້ໃຫຍ່ຫຼວງຫຼາຍແມ້ວ່າປະຊາຊົນສີພີຈະຂ້າແລະຕັດລູກອອກເປັນເຈັດທ່ອນກໍ່ຍັງບໍ່ສາສົມແກ່ຄວາມຜິດ,ລູກເຫັນວ່າການໃຫ້ຊ້າງຄູ່ບ້ານຄູ່ເມືອງນັ້ນບໍ່ໄດ້ອະປະໂຫຍດ,ຊໍ້າຍັງຈະເກີດປະໂຫຍດແກ່ຊາວນະຄອນກະລິງຄະລາດເປັນອັນມາກ,ນີ້ເປັນການທານທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ,ແມ້ຕ້ອງຕາຍລູກກໍ່ຈະບໍ່ງົດການໃຫ້ທານ" "ເວລາທີ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງຈາກພໍໄປໄກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ,ເຈົ້າຢາກຈະຂໍຈາກພໍ່ຫຼືບໍ່?" "ລູກຈະຕ້ອງຈາກພໍ່ໄປແທ້ບໍ່ປ່ຽນແປງ,ແຕ່ລູກຢາກຂໍເວລາເພີ່ມ,ລູກຕ້ອງການເວລາໜຶ່ງວັນກັບໜຶ່ງຄືນເພື່ອເຮັດມະຫາທານໃຫຍ່ແລ້ວລູກຈະອອກຈາກເມືອງໄປ." "ລູກຈົ່ງບອກມາເຖີດວ່າລູກຕ້ອງການຫຍັງແດ່?" "ລູກຕ້ອງການຊ້າງ,ມ້າ,ລົດ,ງົວນົມ,ທາດຊາຍ,ທາດຍິງແລະນາງສະໜົມຢ່າງລະເຈັດລ້ອຍ." "ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນພໍ່ຈະຈັດການໃຫ້." ແລ້ວພະເຈົ້າສັນໄຊກໍ່ຈາກໄປ. ພະເວດສັນດອນໄປລານາງມັດທີເພື່ອຈະໄດ້ອອກຈາກວັງໄປຢ່າງສະບາຍໃຈ. "ມະທີ,ຫຼັງຈາກເຮັດມະຫາທານແລ້ວອ້າຍຈະຕ້ອງຈາກເຈົ້າໄປ,ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຈົ່ງຊ່ວຍເບິ່ງແຍງລູກແທນອ້າຍດ້ວຍ,ຫາກວ່າມີຜູ້ໃດມາມັກມານພານຮ້າຍ,ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຈົ່ງຮັກຕອບແລະເບິ່ງແຍງທ່ານຜູ້ນັ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ,ຫາກແມ່ວ່າບໍ່ມີໃຜມາມັກມາຮັກນ້ອງກໍ່ຂໍໃຫ້ນ້ອງຈົ່ງຊອກຫາສາມີທີ່ສົມຄວນແກ່ນ້ອງເຖີດຢ່າໄດ້ເປັນທຸກເພາະຕ້ອງຈາກກັນກັບອ້າຍເລີຍ.ຕົວອ້າຍນັ້ນຈະຕ້ອງໄປສູ່ປ່າທີ່ເປັນຕາຢ້ານທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສັດຮ້າຍແມ້ຈະຕາຍຫຼືຍັງກໍ່ຈະບໍ່ມີໃຜຮູ້" "ເປັນຫຍັງອ້າຍຈຶ່ງກ່າວເຊັ່ນນີ້,ຕົວອ້າຍຄິດຈະຖິ້ມນ້ອງໄວ້ແລ້ວໜີເອົາຕົວລອດແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວຫຼື,ຫາກຄວາມສຸກສະບາຍຂອງນ້ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຕ້ອງຈາກກັນ,ນ້ອງຂໍໄປຕາຍເອົາດາບໜ້າ,ທົນທຸກທໍລະມານກັບອ້າຍຢູ່ທີ່ເຂົາວົງກົດພຸ້ນເຫັນວ່າຈະສົມຄວນກວ່າ.ນາງຊ້າງທີ່ບຸກປ່າຝ່າດົງໄປກັບພະຍາຊ້າງສັນໃດນ້ອງກໍ່ຂໍບຸກປ່າຝ່າດົງໄປກັບອ້າຍສັນນັ້ນ.ນ້ອງຈະພາລູກສອງຄົນຕິດຕາມອ້າຍໄປ,ນ້ອງຈະເປັນຜູ້ວ່າງ່າຍບໍ່ເຮັດໃຫ້ອ້າຍລໍາບາກ." "ເຈົ້າຈະເອົາລູກໄປລໍາບາກດ້ວຍເພື່ອຫຍັງກັນ,ເດັກນ້ອຍທັງສອງຍັງອ່ອນເຍົາເກີນ,ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍພົບກັບຄວາມລໍາບາກພວກເຂົາຈະມີອັນຕະລາຍໃນປ່າເຂົາວົງກົດນັ້ນ." "ແມ້ວ່າບໍ່ຢູ່ເຂົາວົງກົດ,ອ້າຍກໍ່ຄິດວ່າພວກເຂົາຈະປອດໄພຢູ່ຫຼື?ຂະໜາດອ້າຍເປັນລູກຂອງພະເຈົ້າສັນໄຊຍັງຖືກຂັບໄລ່ປານນີ້ແລ້ວຊິພາສາອີ່ຫຍັງກັບຫຼານຂອງທ່ານ,ປະຊາຊົນຈະຕ້ອງປອງຮ້າຍພວກເຂົາທັງສອງຢ່າງບໍ່ຜິດພ້ຽນ,ດັ່ງນັ້ນເດັກທັງສອງຈະຕ້ອງເດີນທາງໄປພ້ອມກັບພວກເຮົາ.ແມ້ຫາກມີຄວາມລໍາບາກໃດເກີດຂຶ້ນກັບສອງຄົນນີ້ນ້ອງຈະຮັບຜິດຊອບເອງ" ເມື່ອເຫັນວ່ານາງມະທີໃຈແຂັງເຖິງພຽງນັ້ນພະເວດສັນດອນກໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງປ່ອຍໃຫ້ລາວແລະລູກໆເດີນທາງໄປທີ່ເຂົາວົງກົດດ້ວຍ. ຫຼັງຈາກເຮັດມະຫາທານເປັນທີ່ຮຽບຮ້ອຍແລ້ວພະເວດສັນດອນເມຍແລະລູກໆທັງສີ່ກໍ່ໄດ້ຂຶ້ນລົດມ້າເດີນທາງອອກໄປຍັງເຂົາວົງກົດ,ໃນລະຫວ່າງທາງກໍ່ມີພາມມາຂໍເອົາມ້າທຽມລົດ,ທ່ານກໍ່ໃຫ້ໄປ,ເມື່ອບໍ່ມີມ້າລົດກໍ່ບໍ່ສາມາດເດີນທາງໄດ້ຈຶ່ງເດືອດຮ້ອນໄປເຖິງອົງອິນຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເທບພະເຈົ້າອົງໜຶ່ງມາແປງກາຍເປັນລະມັ່ງລາກລົດໃຫ້ສາມາດເດີນທາງໄປຕໍ່ໄດ້. ມີພາມເຫຼົ່າໜຶ່ງໄດ້ຂ່າວວ່າພະເວດສັນດອນຈະກາຍມາທາງນີ້ຈຶ່ງໄດ້ອອກມາລັດທາງແລະຂໍເອົາລົດຂອງພະເວດສັນດອນໄປ. ເມື່ອບໍ່ມີລົດແລ້ວ,ລະມັ່ງກໍ່ໜີເຂົ້າປ່າໄປເສຍ,ພະເວດສັນດອນແລະລູກເມຍຈຶ່ງພາກັນຍ່າງເພື່ອເດີນທາງໄປເຂົາວົງກົດຕາມທາງຍ່າງທີ່ພົນລະເມືອງທົ່ວໄປໃຊ້ກັນ,ເມື່ອພົບໃຜແລ້ວພວກເຂົາກໍ່ຖາມເຖິງທາງໄປເຂົາວົງກົດພວກເຂົາກໍ່ລ້ວນແຕ່ຕອບວ່າຍັງໄກ,ພ້ອມກັບຊີ້ມືໄປຂ້າງຫຼັງ.ແມ່ນຍ່າງໄປໄກເຂົ້າຊັກໄຊ້ລູກທັງສອງກໍ່ເລີ່ມເມື່ອຍ,ພະເວດສັນດອນກໍ່ອຸ້ມເອົາຊາລີ,ສ່ວນນາງມັດທີກໍ່ອຸ້ມເອົາກັນຫາເພື່ອອອກເດີນທາງຕໍ່ໄປ. ເມື່ອລູກທັງສອງເຫັນຕົ້ນໄມ້ທີ່ມີໝາກຫຼວງຫຼາຍກໍ່ໃຫ້ເພາະຢາກກິນ,ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນກໍ່ເໝືອນກັບຈະເຫັນໃຈເດັກນ້ອຍທັງສອງຈຶ່ງໄດ້ໂນ້ມກິ່ງລົງມາເອງເພື່ອໃຫ້ເດັກນ້ອຍທັງສອງເດັດເອົາໝາກໄປກິນໄດ້. ຝ່າຍນາງມັດທີເຫັນເຫດການກໍ່ເກີດອັດສະຈັນໃຈອຸທານອອກມາວ່ານີ້ຄົງເປັນບຸນບາລະມີຂອງພະເວດສັນດອນຢ່າງແນ່ແທ້ທີ່ຕົ້ນໄມ້ສາມາດກົ່ງງໍລົງມາເອງໄດ້ແບບນີ້. ເພາະຄວາມອີ່ຕົນສົງສານທີ່ມີແກ່ກຸມານທັງສອງເທບພະເຈົ້າທັງຫຼາຍຈຶ່ງໄດ້ຫຍໍ້ແຜ່ນດິນໃຫ້ຄົນທັງສີ່ໄປເຖິງເມືອງເຈດຕະລາດໃນວັນນັ້ນເອງ. ເມືອງເຈດຕະລາດນີ້ເປັນເມືອງທີ່ຈະເລີນມັ່ງຄັ່ງແລະອຸດົມສົມບູນໄປດ້ວຍເຂົ້າປາອາຫານເປັນອັນມາກ. ທັງສີ່ຄົນໄດ້ເຂົ້າໄປພັກທີ່ສາລາແຄມທາງແຫ່ງໜຶ່ງ,ເວລານັ້ນໄດ້ມີຜູ້ຍິງກຸ່ມໜຶ່ງກາຍມາແລ້ວກໍ່ຮູ້ສຶກປະຫຼາດໃຈກັບຄວາມງາມຂອງນາງມະທີຈຶ່ງໄດ້ເວ່ເຂົ້າໄປຖາມໄຖ່ວ່ານາງເປັນໃຜມາຈາກໃສ,ຈຶ່ງໄດ້ຄວາມວ່າທັງສີ່ຄົນແມ່ນຄອບຄົວຂອງພະເວດສັນດອນ. ເມື່ອຂ່າວລືໄປເຖິງເຈົ້າເມືອງເຈດຕະລາດ,ທ່ານກໍ່ປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງພ້ອມກັບອອກເດີນທາງມາຕ້ອນຮັບພະເວດສັນດອນທີ່ສາລານັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ,ທັນທີທີ່ພວກເຂົາເຫັນພະເວດກໍ່ເກີດນໍ້າຕາໄຫຼອອກມາເອງໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ. "ຂ້າແດ່ສົມມຸດເທບ,ທ່ານຍັງສະບາຍດີຢູ່ຫຼື?ທ່ານມີຄວາມທຸກສຸກປະການໃດແດ່ຫຼືບໍ່?ພໍ່ຂອງທ່ານເດຍັງສະບາຍດີດັ່ງເດີມຢູ່ບໍ່?ຊາວເມືອງສີພີເດສະບາຍດີຢູ່ບໍ່?ຂ້າແຕ່ສົມມຸດເທບເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຖືທີ່ສົມຄວນແກ່ທ່ານຢູ່ແຫ່ງຫົນໃດ?,ຂະບວນລົດຂອງທ່ານເດຢູ່ແຫ່ງໃດ?ທ່ານເດີນທາງມາໄກເຖິງພຽງນີ້ໂດຍທີ່ບໍ່ມີລົດ,ບໍ່ມີມ້າເຊັ່ນນີ້ເປັນເພາະທ່ານຖືກຍໍ່າຍີມາຫຼື?" "ດູກ່ອນເຈົ້າເມືອງເຈດຕະລາດ,ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມສຸກດີ,ບໍ່ມີໂລກບຽບບຽນ,ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມທຸກບຽດບຽນ.ພໍ່ແລະຊາວເມືອງກໍ່ສະບາຍດີ.ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງເດີນທາງມານີ້ກໍ່ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ທານຊ້າງປັດໃຈນາເຄນ,ທັງສະເວດຕະສັດແລະເຄື່ອງປູລາດ,ທັງໝໍຊ້າງແລະຄວນຊ້າງໃຫ້ແກ່ພາມຂອງເມືອງກະລິງຄະລາດ.ຊາວນະຄອນສີພີໂກດເຄືອງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຂັບໄລ່ຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ໄປອາໄສຢູ່ທີ່ເຂົາວົງກົດ.ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຢາກຖາມທ່ານວ່າເຂົາວົງກົດນັ້ນໄປທາງໃດ." "ຂ້າແດ່ສົມມຸດເທບທ່ານມາຫາຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍເຈດຕະນາດີບໍ່ໄດ້ມາຮ້າຍເລີຍ,ຂໍໃຫ້ທ່ານຈົ່ງອາໄສຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າທີ່ເມືອງນີ້ດ້ວຍເຖີດ,ທ່ານເປັນແຂກທີ່ພວກຂ້າພະເຈົ້າທັງຫຼາຍພໍໃຈຕ້ອນຮັບ" "ສິ່ງໃດທີ່ພວກທ່ານປາດຖະໜາຈະໃຫ້ນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຂໍຮັບໄວ້.ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການຈະໄປອາໄສທີ່ເຂົາວົງກົດຫຼາຍກວ່າຂໍໃຫ້ພວກທ່ານຈົ່ງເອີ່ຍປາກບອກທາງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າແດ່ທ້ອນ" "ຂໍທ່ານຈົ່ງຢູ່ກັບພວກຂ້າພະເຈົ້າກ່ອນເຖີດ,ຂ້າພະເຈົ້າຈະສົ່ງທູດໄປຂໍຮ້ອງໃຫ້ພະເຈົ້າສັນໄຊຜ່ອນໂທດແກ່ທ່ານ.ຂໍໃຫ້ທ່ານຈົ່ງຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງສະບາຍໃຈເຖີດ." "ສະຫາຍທີ່ຮັກ,ທ່ານຈົ່ງຢ່າພໍໃຈກັບການໄປຂໍລົດໂທດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ.ເພາະໂທດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເກີດຈາກປະຊາຊົນ,ຖ້າຫາກພະລາຊາຍົກໂທດໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າປະຊາຊົນກໍ່ຄົງຈະທໍາຮ້າຍພະລາຊາເສຍ,ດ້ວຍເຫດເພາະທ່ານຍົກໂທດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ." "ຂ້າແດ່ສົມມຸດເທບຫາກເປັນເຊັ່ນນັ້ນ,ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຂໍເຊີນທ່ານຈົ່ງຂຶ້ນຄອງລາດທີ່ເມືອງເຈດຕະລາດນີ້ເຖີດ,ເມືອງນີ້ກໍ່ອຸດົມສົມບູນແລະກວ້າງໃຫຍ່ບໍ່ດ້ອຍໄປກວ່າເມືອງສີພີເລີຍ,ຂໍໃຫ້ທ່ານຈົ່ງຂຶ້ນຄອງລາດທີ່ເມືອງນີ້ເຖີດ." "ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ພໍໃຈ,ແລະບໍ່ສະບາຍໃຈທີ່ຈະມາຂຶ້ນຄອງລາດສົມບັດຂອງທ່ານ,ສະຫາຍຮັກ,ຂໍໃຫ້ທ່ານຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າກ່ອນ,ຫາກແມ້ຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນຄອງລາດທີ່ເມືອງນີ້ກໍ່ຈະຕ້ອງເກີດສົງຄາມກັບເມືອງສີພີຢ່າງແນ່ນອນ,ຄົນທັງຫຼາຍກໍ່ຈະມາຂ້າຟັນກັນຕາຍເພາະຂ້າພະເຈົ້າພຽງຜູ້ດຽວ.ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະສ້າງຄວາມໂສກເສົ້າແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຍິງນັກ.ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຂອບໃຈແລະຂໍຮັບທຸກຢ່າງທີ່ທ່ານມອບໃຫ້ທັງໝົດທັງສິ້ນ.ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປເຂົາວົງກົດຂໍທ່ານທັງຫຼາຍຈົ່ງບອກທາງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍເຖີດ." ເມື່ອເຫັນວ່າພະເວດສັນດອນມຸ່ງໝັ້ນຈະໄປເຂົາວົງກົດພຽງຢ່າງດຽວພວກເຈົ້າເມືອງເຈດຕະລາດຈຶ່ງຕົກລົງໃຈບອກທາງໃຫ້. "ທ່ານສົມມຸດເທບຜູ້ປະເສີດ,ນັ້ນແມ່ນພູເຂົາສີລາຊື່ວ່າຄັນທະມາດອັນເປັນສະຖານທີ່ທີ່ທ່ານ,ເມຍແລະລູກໆຈະໃຊ້ເປັນທີ່ອາໃສ.ຂໍໃຫ້ທ່ານຈົ່ງມຸ່ງໜ້າໄປເຖີດ." ເຈົ້າເມືອງເຈດຕະລາດເຖິງກັບຫຼັ່ງນໍ້າຕາອອກມາຢ່າງບໍ່ຕັ້ງໃຈ. "ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານທັງສີ່ຈົ່ງມຸ່ງໜ້າຂຶ້ນໄປທາງທິດເໜືອ,ເດີນທາງກົງໄປຍັງສະຖານທີ່ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພູເຂົານັ້ນ,ລໍາດັບນັ້ນທ່ານຈະເຫັນພູເຂົາເວລະບັນພົດອັນດາດດື່ນໄປດ້ວຍໝູ່ໄມ້ນາໆພັນທີ່ມີເງົາຮົ່ມເຢັນ,ເປັນທີ່ລື່ນລົມໃຈ,ເມື່ອເດີນທາງລ່ວງເລີຍເວລະບັນພົດນັ້ນແລ້ວຈະໄດ້ເຫັນແມ່ນໍ້າອັນມີຊື່ວ່າເກດມະດີເປັນແມ່ນໍ້າເລິກໄຫຼມາຈາກຊອກເຂົາທີ່່ເຕັມໄປດ້ວຍຝູງປາຫຼາຍຫຼາຍສາຍພັນ.ມີທ່ານໍ້າລາບລຽບດີ,ມີນໍ້າຫຼາຍ.ທ່ານຈົ່ງອາໄສອາບແລະກິນແມ່ນໍ້ານັ້ນ.ຖັດຈາກນັ້ນໄປຈະໄດ້ເຫັນຕົ້ນໄຊທີ່ມີໝາກລົດຫວານຢູ່ເທິງຍອດເຂົາ,ຖັດໄປທ່ານຈະໄດ້ເຫັນພູເຂົາຊື່ວ່ານາລິກບັນພົດອັນເກື່ອນກົ່ນໄປດ້ວຍຝູງນົກນາໆຊະນິດແລະເປັນທີ່ຊຸມນຸມຂອງເຫຼົ່າກິນນະລອນແລະກິນນະລີ.ທາງທິດຕາເວັນອອກສຽງເໜືອຂອງພູເຂົານາລິກບັນພົດນັ້ນມີສະນໍ້າຊື່ວ່າມຸດຈະລິນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍດອກບົວສີຂາວແລະດອກໄມ້ກິ່ນຫອມຫວນ.ຂໍໃຫ້ທ່ານຈົ່ງມຸ່ງໜ້າເຂົ້າໄປໃນໄພສົນວົນສະຖານອັນເປັນພູເຂົາຂຽວທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍໄມ້ດອກແລະໄມ້ຜົນທັງສອງຢ່າງ,ໃນໄພສົນນັ້ນມີນົກຫຼາກຫຼາຍສາຍພັນຫຼາກຫຼາຍສີສັນມີສຽງກົມກ່ອມຕ່າງສົ່ງສຽງປະສານກັນຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ອັນອອກດອກຕາມລະດູການ.ເມື່ອເຖິງຊອກເຂົາທີ່ເປັນທາງເດີນລໍາບາກທີ່ເປັນແດນເກີດແຫ່ງແມ່ນໍ້າທັງຫຼາຍທ່ານຈະໄດ້ເຫັນສະໂບກຂໍລະນີທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍປາຫຼາກຫຼາຍຊະນິດແລະມີນໍ້າເຕັມຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ.ເປັນສະສີ່ຫຼ່ຽມມີນໍ້າຈືດບໍ່ມີກິ່ນເໝັນ,ຂໍໃຫ້ທ່ານຈົ່ງສ້າງສາລາທີ່ທິດຕາເວັນອອກສຽງເໜືອຂອງສະໂບກຂໍລະນີນັ້ນແລ້ວຫາລ້ຽງຊີບດ້ວຍໝາກໄມ້ແລະໝູ່ສັດທີ່ຫຼາກຫຼາຍແລະອຸດົມສົມບູນຢູ່ທີ່ນັ້ນເຖີດ.