ນິທານພະເວດສັນດອນ
ເມື່ອສະໄໝພະວິປັດສີພະພຸດເຈົ້າບັງເກີດຂຶ້ນໃນໂລກນັ້ນ,ມີພະເຈົ້າແຜ່ນດິນຜູ້ໜຶ່ງຊື່ວ່າພະເຈົ້າພັນທຸມະລາດຂຶ້ນຄອງລາດຢູ່ເມືອງພັນທຸມະດີນະຄອນ,ມີເມືອງຂຶ້ນສົ່ງດອກໄມ້ທອງຄໍາແລະແກ່ນຈັນແດງມາໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບັນນາການເປັນອັນມາກ.ໃນການໜຶ່ງເມື່ອໄດ້ຮັບເຄື່ອງບັນນາການມາແລ້ວທ່ານກໍ່ໄດ້ມອບດອກໄມ້ຄໍານັ້ນໃຫ້ແກ່ລູກສາວຜູ້ເປັນນ້ອງສ່ວນແກ່ນຈັນແດງນັ້ນມອບໃຫ້ແກ່ລູກສາວຜູ້ເປັນເອື້ອຍ. ທັງສອງເຫຼື້ອມໃສໃນພຸດທະສາດສະໜາດັ່ງນັ້ນຜູ້ນ້ອງຈຶ່ງໄດ້ເອົາດອກໄມ້ຄໍານັ້ນໄປໃຫ້ຊ່າງຄໍາເພື່ອຕີເປັນເຄື່ອງປະດັບເອິກ(ສ້ອຍຄໍຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ປົກໄປຈົນເຖິງເອິກ)ແລ້ວນໍາໄປມອບແກ່ພະວິປັດສີພ້ອມກັບນຶກປາດຖະໜາວ່າ"ຊາດໜ້າສັນໃດຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຈົ່ງເກີດມາພ້ອມກັບເຄື່ອງປະດັບເອິກເຊັ່ນນີ້ດ້ວຍເທີ້ນ". ສ່ວນຜູ້ເປັນເອື້ອຍກໍ່ໄດ້ເອົາໄມ້ຈັນແດງນັ້ນມາບົດແລ້ວກໍ່ນໍາໄປມອບແກ່ພະພຸດທະເຈົ້າວິປັດສີສ່ວນໜຶ່ງແລ້ວເອົາສ່ວນທີ່ເຫຼືອໄປໂຮຍອ້ອມຮອບກຸຕິຂອງທ່ານພ້ອມກັບປາດຖະໜາໃນໃຈວ່າ"ເກີດຊາດໜ້າສັນໃດຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຈົ່ງໄດ້ເກີດເປັນແມ່ຂອງພະພຸດທະເຈົ້າເທີ້ນ." ເມື່ອຕາຍຈາກຊາດນັ້ນແລ້ວທັງສອງກໍ່ໄດ້ວຽນວ້າຍຕາຍເກີດອີກຫຼາຍພົບຫຼາຍຊາດຢູ່ທີ່ສະຫວັນຊັ້ນຕ່າງໆຈົນເຖິງເວລາທີ່ພະພຸດທະເຈົ້າກັດສະປະມາບັງເກີດເທິງໂລກມະນຸດທັງສອງຈຶ່ງໄດ້ຈຸຕິລົງມາເກີດເປັນລູສາວຂອງພະເຈົ້າກິ່ງກິດສະລາດ,ໂດຍທີ່ຜູ້ເປັນນ້ອງສາວນັ້ນກໍ່ໄດ້ເກີດມາພ້ອມກັບເຄື່ອງປະດັບເອິກ,ເມື່ອໃຫຍ່ຂຶ້ນມາກໍ່ໄດ້ຟັງເທດຈາກພະພຸດທະເຈົ້າກັດສະປະຈົນບັນລຸອໍລະຫັນໄປ. ສ່ວນນາງລູກສາວຜູ້ເປັນເອື້ອຍນັ້ນກໍ່ໄດ້ມາເກີດເປັນລູກສາວຂອງພະເຈົ້າແຜ່ນດິນກິ່ງກິດສະລາດເໝືອນກັນແຕ່ຕ່າງແມ່,ນາງຜູ້ເປັນເອື້ອຍນີ້ບໍ່ສາມາດບັນລຸທໍາຂັ້ນໃດທັງນັ້ນແຕ່ດ້ວຍກຸສົນຂອງການເປັນຜູ້ມັກເຮັດບຸນເຮັດທານຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງເສີມໃຫ້ລາວໄດ້ໄປເກີດທີ່ສະຫວັນຊັ້ນດາວະດຶງເປັນເມຍເອກຂອງອົງອິນຊື່ວ່ານາງຜຸດສະດີ. ເມື່ອນາງຜຸດສະດີໄກ້ຈະໝົດບຸນແລ້ວອົງອິນກໍ່ໄດ້ພານາງໄປທ່ຽວຊົມສວນເພື່ອຄວາມສະບາຍໃຈ,ປາດສະຈາກຄວາມທຸກໃຈທັງປວງ.ເມື່ອໄດ້ໂອກາດປະຈວບເໝາະແລ້ວອົງອິນຈຶ່ງເລີ່ມບົນສົນທະນາວ່າ: "ດູກ່ອນຜຸດສະດີຜູ້ງົດງາມທັງເບື້ອງໜ້າ.ເບື້ອງຊ້າຍ,ເບື້ອງຂວາແລະເບື້ອງຫຼັງ,ຕອນນີ້ກໍ່ເຖິງເວລາທີ່ເຮົາຈະຈາກກັນແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງເລືອກເອົາພອນສິບປະການທີ່ເຈົ້າພໍອົກພໍໃຈເຖີດ." ນາງຜຸດສະດີຮູ້ສຶກໜ້ອຍໃຈຈຶ່ງໄດ້ຖາມກັບໄປວ່າ: "ໂປດຊ່ວຍບອກນ້ອງດ້ວຍເຖີດອົງອິນ,ນ້ອງນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ທ່ານຜິດຂ້ອງໝອງໃຈສິ່ງໃດຫຼືທ່ານຈຶ່ງຈະສັ່ງໃຫ້ນ້ອງຕ້ອງຈຸຕິຈາກທິບສະຖານທີ່ນ່າພໍໃຈແຫ່ງນີ້ດຸດດັ່ງລົມພັດຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ໃຫ້ຫັກໄປແບບນັ້ນ." "ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດຫຍັງໃຫ້ອ້າຍຂັດຂ້ອງໝອງໃຈເລີຍແລະເຈົ້າຈະເປັນທີ່ກຽດຊັງຂອງອ້າຍນັ້ນກໍ່ບໍ່ແມ່ນ,ທີ່ອ້າຍຕ້ອງສັ່ງໃຫ້ເຈົ້າໄປເກີດໃນເມືອງມະນຸດນັ້ນກໍ່ເພາະວ່າບຸນຂອງເຈົ້າໄດ້ໝົດແລ້ວ,ດັ່ງນັ້ນອ້າຍຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບເຈົ້າເຊັ່ນນີ້,ເຈົ້າໄກ້ຈະຕາຍແລ້ວ,ເຈົ້າຈະຕ້ອງພັດພາກຈາກອ້າຍໄປຢ່າງຫຼີກລ້ຽງບໍ່ໄດ້.ເຈົ້າຈົ່ງເລືອກເອົາພອນສິບປະການທີ່ອ້າຍຈະມອບໃຫ້ເຖີດ,ນັ້ນຈະເປັນສິ່ງສຸດທ້າຍທີ່ອ້າຍຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າພໍໃຈໄດ້." "ຖ້າຫາກເປັນເຊັ່ນນັ້ນກໍ່ຂໍໃຫ້ອົງອິນຈົ່ງຟັງເຖິດນ້ອງຈະຂໍພອນສິບປະການດັ່ງນີ້: 1.ຂໍໃຫ້ນ້ອງຈົ່ງເປັນຜູ້ມີຕາດໍາທີ່ມີສີດໍາກວ່າຄົນທັງຫຼາຍ. 2.ຂໍໃຫ້ນ້ອງຈົ່ງເປັນຜູ້ມີຂົນຄິ້ວດໍາກວ່າຂົນຄິ້ວທັງຫຼາຍ. 3.ຂໍໃຫ້ນ້ອງມີຊື່ວ່າຜຸດສະດີດັ່ງເດີມ. 4.ຂໍໃຫ້ນ້ອງມີລູກຊາຍຜູ້ມີໃຈເກື້ອກູນບໍ່ຂີ້ຖີ່ແລະເປັນຜູ້ທີ່ພະລາຊາທຸກປະເທດຕ້ອງບູຊາ. 5.ເມື່ອນ້ອງຖືພານັ້ນຢ່າໃຫ້ທ້ອງປຸ້ງ. 6.ນົມທັງສອງເຕົ້າຂອງນ້ອງຈົ່ງຢ່າຢ່ອນຍານ. 7.ຢ່າໃຫ້ນ້ອງເປັນຜູ້ມີຜົມຫງອກ. 8.ຮ່າງກາຍຂອງນ້ອງຈະຕ້ອງສະອາດຕະຫຼອດເວລາ. 9.ຂໍໃຫ້ນ້ອງສາມາດປ່ອຍນັກໂທດທີ່ມີໂທດເຖິງຕາຍໄດ້. 10.ຂໍໃຫ້ນ້ອງຈົ່ງເປັນເມຍເອກທີ່ນ່າພໍໃຈຍິ່ງຂອງພະລາຊາແຄວ້ນສີພີ." "ນ້ອງພໍໃຈກັບພອນນັ້ນແລ້ວຫຼື?" "ເຈົ້ານ້ອງພໍໃຈແລ້ວ" "ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນເຈົ້າຈົ່ງຮັບພອນຈາກອ້າຍເຖີດ,ພອນເຫຼົ່ານີ້ຈະເລີ່ມປາກົດຂຶ້ນແກ່ເຈົ້າຫຼັງຈາກທີ່ເຈົ້າໄປເກີດເປັນມະນຸດແລ້ວ" ນາງຜຸດສະດີນັ່ງລົງແລະກົ້ມກາບອົງອິນດ້ວຍຄວາມອາໄລຮັກຢ່າງຊຸດຊຶ້ງແລ້ວກໍ່ໄດ້ຈຸດຕິຈາກສະຫວັນຊັ້ນຟ້າດາວະດຶງລົງມາເກີດເປັນມະນຸດໃນຕະກູນກະສັດທີ່ຊື່ວ່າມັດທະລາດ.ເມື່ອເຕີບໃຫຍ່ໄດ້ໄວອາຍຸສິບຫົກປີແລ້ວກໍ່ຖືກແຕ່ງໃຫ້ໄປເປັນເມຍຂອງພະເຈົ້າສັນໄຊເມືອງສີພີລາດ.ເມື່ອອົງອິນເຫັນວ່າເຖິງເວລາອັນສົມຄວນແລ້ວທີ່ນາງຈະໄດ້ເປັນແມ່ທ່ານກໍ່ໄດ້ຂຶ້ນໄປອັນເຊີນພະໂພທິສັດທີ່ຊັ້ນດຸສິດໃຫ້ລົງມາເກີດທີ່ຄັນຂອງນາງ.ເມື່ອນາງຖືພາໄກ້ຈະຄອດແລ້ວນັ້ນກໍ່ເກີດຢາກທ່ອງທ່ຽວຊົມນະຄອນ.ພະເຈົ້າສັນໄຊກໍ່ບໍ່ໄດ້ຂັດຂ້ອງໝອງໃຈຫຍັງພ້ອມກັບຈັດແຕ່ງຂະບວນແຫ່ໃຫ້ແກ່ນາງຜຸດສະດີເພື່ອໃຫ້ນາງໄດ້ທ່ອງທ່ຽວຊົມນະຄອນຕາມອໍາເພີໃຈ.ພໍມາຮອດຮ່ອມພໍ່ຄ້ານາງກໍ່ເກີດເຈັບທ້ອງຄອດຂຶ້ນມາ.ແລ້ວກໍ່ໃຫ້ກໍາເນີດລູກຊາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ,ດັ່ງນັ້ນລູກຊາຍຜູ້ນີ້ຈຶ່ງໄດ້ມີຊື່ວ່າເວດສັນດອນທີ່ແປວ່າທ່າມກາງພວກພໍ່ຄ້າ. ຄັ້ນເມື່ອພະເວດສັນດອນມີອາຍຸໄດ້ສີ່ປີກໍ່ໄດ້ແກ້ເຄື່ອງນຸ່ງແລະເຄື່ອງປະດັບໃຫ້ແກ່ພວກເອື້ອຍລ້ຽງນາງນົມເສຍຈົນໝົດສິ້ນເຖິງເຈັດຄັ້ງ.ພະເຈົ້າສັນໄຊເຫັນວ່າແປກຄົນຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນລູກມາຖາມວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນພະເວດສັນດອນກໍ່ຕອບໄປວ່າ"ຢ່າວ່າແຕ່ຂອງນອກກາຍເລີຍແມ້ວ່າສາວໃຊ້ນາງນົມພວກນີ້ຕ້ອງການດວງຕາ,ຊີ້ນ,ເລືອດແລະຮ່າງກາຍນີ້ຫາກມີຄົນມາຂໍລູກກໍ່ຍິນດີໃຫ້,ລູກພໍໃຈກັບການໃຫ້ທານຍິ່ງນັກ,ເມື່ອນຶກເຖິງການໃຫ້ທານຄາວໃດໃຈຂອງລູກນີ້ກໍ່ປຶ້ມປິຕິມຸ່ງໝັ້ນຈະໃຫ້ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວບໍ່ສັ່ນຄອນ." ເມື່ອໄດ້ຮັບຄໍາຕອບເຊັ່ນນັ້ນພະເຈົ້າສັນໄຊຈຶ່ງໄດ້ອອກຄໍາສັ່ງລັບອອກມາວ່າ:"ຫ້າມຂ້າລາດຊະການຄົນໃດທີ່ກິນເບ້ຍບໍາເນັດຂອງເຮົາເອີ່ຍປາກຂໍສິ່ງຂອງສິ່ງໃດຈາກພະເວດສັນດອນເດັດຂາດ,ຫາກມີການຂໍແມ້ເຂັມດວງດຽວຄົນຜູ້ນັ້ນກໍ່ຈະຕ້ອງໂທດອາຍາແຜ່ນດິນທັນທີ." ນັບຈາກວັນນັ້ນເປັນຕົ້ນມາພະເວດສັນດອນກໍ່ໄດ້ໃຫ້ທານພຽງພວກໄພ່ຟ້າລາດຊະດອນເທົ່ານັ້ນ. ເມື່ອພະເວດສັນດອນອາຍຸໄດ້ສິບຫົກປີກໍ່ໄດ້ຂຶ້ນຄອງລາດແທນພະເຈົ້າສັນໄຊພ້ອມກັບໄດ້ສູ່ຂໍນາງມັດທີໃນຕະກູນມາຕຸລາດມາເປັນເມຍ. ເມື່ອຂຶ້ນຄອງລາດແລ້ວທ່ານກໍ່ສັ່ງໃຫ້ມີການເຮັດໂຮງທານຂຶ້ນຫົກແຫ່ງ,ສີ່ແຫ່ງທີ່ປະຕູເມືອງທັງສີ່ທິດເພື່ອໃຫ້ທານແກ່ຜູ້ທຸກຍາກທີ່ບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເຫຼືອຕົວເອງໄດ້ທີ່ອາໃສຢູ່ນອກເມືອງ,ສ້າງໂຮງທານຂຶ້ນແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ໃຈກາງເມືອງເພື່ອໃຫ້ທານແກ່ຜູ້ທີ່ອາໃສຢູ່ໃນເມືອງ,ອີກແຫ່ງໜຶ່ງແມ່ນໃຫ້ຈັດຂຶ້ນຢູ່ທີ່ປະຕູວັງເພື່ອໃຫ້ທານແກ່ສະມະນະຊີພາມທັງຫຼາຍ. ຕາບຈົນເທົ່ານາງມັດທີໄດ້ໃກ້ກໍາເນີດລູກສອງຄົນຄົນອ້າຍນັ້ນເມື່ອເກີດໄດ້ຖືກຮອງຮອບດ້ວຍແຫຄໍາດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າຊາລີສ່ວນຜູ້ນ້ອງນັ້ນຖືກຮັບດ້ວຍໜັງໝີຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າກັນຫາ. ໃນວາລະນັ້ນທີ່ເມືອງກະລິງຄະລາດເກີດເຂົ້າຍາກໝາກແພງ,ຝົນແລ້ງແດດເຜົາເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ຮັບຄວາມເດືອດຮ້ອນຍິ່ງນັກ.ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນພະເຈົ້າກະລິງຄະລາດກໍ່ພິຈາລະນາຕົວເອງວ່າໄດ້ເຮັດຜິດສິນຜິດທໍາຂໍ້ໃດຫຼືບໍ່,ເມື່ອສໍາຫຼວດຕົວເອງແລ້ວກໍ່ບໍ່ມີທ່ານຈຶ່ງໄດ້ສໍາຫຼວດຂຸນນາງຂັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ທຸກວ່າຄົນໃດເຮັດຊົ່ວຜິດສິນທໍຫຼືບໍ່ແຕ່ກໍ່ບໍ່ປາກົດຄວາມຜິດຂຶ້ນມາເລີຍ.ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງໃຫ້ປະຊາຊົນເຮັດພິທີບູຊາເທບພະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມອຸດົມສົມບູນດ້ວຍວິທີການຕ່າງໆແຕ່ຝົນກໍ່ຍັງບໍ່ຕົກ,ທ່ານກໍ່ໄດ້ໄປຈໍາສິນເປັນເວລາເຈັດວັນແຕ່ຝົນກໍ່ຍັງບໍ່ຕົກ,ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ຊວນເສນາອາມາດທັງຫຼາຍໄປຈໍາສິນຮ່ວມກັນອີກເຈັດວັນແຕ່ຝົນກໍ່ຍັງບໍ່ຕົກເໝືອນເດີມ. ເຫດການຂັບຂັນ,ປະຊາຊົນເດືອດຮ້ອນ,ເກີດຂີ້ລັກຂີ້ຂະໂມຍຂຶ້ນທົ່ວທຸກຫົວລະແຫງ.ແຕ່ລະວັນມີດີກາຮ້ອງທຸກຖືກສົ່ງຍື່ນມາໃຫ້ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ.ພະເຈົ້າກະລິງຄະລາດກໍ່ໝົດປັນຍາທີ່ຈະແກ້ໄຂ,ພາງຈົ່ມກັບເສນາວ່າ"ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ເປັນພຽງຄົນທໍາມະດາເໝືອນກັບພວກທ່ານທັງຫຼາຍ,ພວກທ່ານທັງຫຼາຍກໍ່ເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າວ່າສົມມຸດເທບບໍ່ແມ່ນຫຼື?ເທບທີ່ຖືກສົມມຸດຂຶ້ນມາຈະສາມາດດົນບັນດານໃຫ້ຝົນຕົກເໝືອນກັບເທບຈິງໆໄດ້ຈັ່ງໃດ?ຂ້າພະເຈົ້າໝົດປັນຍາແລ້ວແທ້ໆ." ໃນເວລານັ້ນເອງໄດ້ມີອາໝາດຄົນໜຶ່ງເອີ່ຍຂຶ້ນມາວ່າ: "ຂ້າແດ່ສົມມຸດເທບ,ທີ່ເມືອງສີພີນັ້ນອຸດົມສົມບູນດ້ວຍເຂົ້ານໍ້າຊໍ້າປາ,ການເພາະປູກແມ້ວ່າຈະດໍາເນີນການຫຼາຍໜ້ອຍເທົ່າໃດຝົນກໍ່ຈະຕົກລົງມາເພື່ອສະໜອງນໍ້າໃຫ້ຢ່າງພຽງພໍສະເໝີ.ຄົນຊ່າລືກັນວ່າເປັນເພາະເມືອງນີ້ມີຊ້າງວິເສດຕົວໜຶ່ງ,ຊ້າງຕົວນີ້ຊື່ວ່າປັດໃຈນາເຄນ,ເກີດວັນດຽວເວລາດຽວກັບພະເວດສັນດອນ,ແມ່ຊ້າງຕົວນີ້ກໍ່ວິເສດສາມາດເດີນທາງທ່ອງທ່ຽວໃນອາກາດໄດ້.ສ່ວນລູກຊ້າງນັ້ນມີຄວາມສາມາດໃນການສ້າງຄວາມອຸດົມສົມບູນໃຫ້ແກ່ຜືນແຜ່ນດິນ,ບ່ອນໃດທີ່ຊ້າງນີ້ຍ່າງໄປດິນແຂັງກໍ່ຈະກາຍເປັນດິນນຸ້ມເໝາະແກ່ການເພາະປູກ,ບ່ອນໃດແຫ້ງແລ້ງກໍ່ຈະມີຝົນຕົກ,ບ່ອນໃດມີຄົນອົດຢາກເມື່ອຊ້າງນີ້ຢ່າງກາຍຄົນຜູ້ນັ້ນກໍ່ຈະອີ່ມຂຶ້ນມາເອງ..." ເມື່ອບັນຍາຍຊັບພະຄຸນທຸກຢ່າງເສັດສັບແລ້ວພະເຈົ້າກະລິງຄະລາດກໍ່ເກີດຄວາມປິຕິຢາກຢືມຊ້າງຕົວນີ້ມາເປັນຊ້າງຄູ່ບ້ານຄູ່ເມືອງເພື່ອຊ່ວຍບັນເທົາທຸກຮ້ອນໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ. ແຕ່ວ່າອະໝາດຄົນດັ່ງກ່າວກໍ່ໃຫ້ຄໍາເຫັນວ່າຄົງຈະຍາກເພາະມັນເປັນຊ້າງຄູ່ບາລະມີຂອງພະເວດສັນດອນ,ທຸກວັນພະເວດສັນດອນຈະຕ້ອງຂີ່ຄໍຊ້າງນີ້ເພື່ອອອກໃຫ້ທານແກ່ຜູ້ທຸກຈົນທັງຫຼາຍ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາວ່າພະເວດສັນດອນອາໝາດອີກຜູ້ໜຶ່ງກໍ່ເໝືອນຈະຄິດຫຍັງອອກຈຶ່ງໄດ້ເອີ່ຍຂຶ້ນມາວ່າ: "ຂ້າແດ່ສົມມຸດເທບຖ້າເປັນພະເວດສັນດອນກໍ່ບໍ່ນ່າຈະຍາກ,ຢ່າວ່າແຕ່ຢືມມາໄຊ້ງານຊົ່ວຄາວເລີຍຈະເອົາຊ້າງຕົວນີ້ໄວ້ເປັນຊ້າງຄູ່ບ້ານຄູ່ເມືອງຂອງພວກເຮົາຕະຫຼອດໄປເລີຍກໍ່ຄົງຈະພໍມີທາງເປັນໄປໄດ້.ເພາະພະເວດສັນດອນນັ້ນໃຈດີ,ພໍໃຈໃນການໃຫ້ທານ.ພວກເຮົາຄວນຈະລອງເອີ່ຍປາກຂໍຊ້າງຕົວນັ້ນມາໄວ້ເລີຍເສຍກ່ອນ,ຖ້າຫາກເຮົາຂໍບໍ່ໄດ້ແລ້ວຈຶ່ງຄ່ອຍຂໍຢືມກໍ່ຄົງຈະສາມາດເຮັດໄດ້ເພາະພະເວດສັນດອນເປັນຄົນໃຈດີ." ເມື່ອພະເຈົ້າກະລິງຄະລາດໄດ້ຍິນແບບນັ້ນກໍ່ເກີດມີຄວາມຫວັງຂຶ້ນມາ,ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ມອບໜ້າທີ່ໄປຂໍຢືມຊ້າງໃຫ້ແກ່ອະໝາດຄົນນັ້ນ. ຝ່າຍອາມາດເມື່ອໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງຂອງພະເຈົ້າກະລິງຄະລາດແລ້ວກໍ່ໄດ້ເລືອກເອົາພາມຝີປາກດີອີກເຈັດຄົນໄປເຮັດໜ້າທີ່ຂໍຢືມຊ້າງກັບຕົວເອງດ້ວຍ. ພວກເຂົາຕົກລົງກັນວ່າຈະຕ້ອງບໍ່ອາບນໍ້າ,ປ່ອຍໃຫ້ເລັບຍາວ,ແຂ້ວບໍ່ຖູແລະເອົາຂີ້ເທົ່າທາໜ້າເພື່ອໃຫ້ເປັນຕາອີ່ຕົນ. ເມື່ອໄປເຖິງເມືອງສີພີພາມທັງແປດກໍ່ໄດ້ລັກຕິດຕາມເບິ່ງການອອກໃຫ້ທານຂອງພະເວດສັນດອນ,ພວກເຂົາຕິດຕາມເບິ່ງນິດໃສຂອງພະເວດສັນດອນຈົນແນ່ແກ່ໃຈວ່າແຜນການຂໍຢືມຊ້າງຂອງພວກຈະຕ້ອງສໍາເລັດແນ່ນອນ,ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຫາໂອກາດເໝາະໆແລ້ວກໍ່ພ້ອມກັນຍົກແຂນຂວາຂຶ້ນພ້ອມກັບໃຫ້ອາມາດຜູ້ເປັນຫົວໜ້າເອີ່ຍປາກຂໍໄປວ່າ "ຂ້າແດ່ສົມມຸດເທບ,ຂໍໄດ້ໂປດເມດຕາພວກຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ,ບ້ານເມືອງຂອງພວກຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງເດືອນຮ້ອນເພາະຝົນຟ້າບໍ່ຕົກຕ້ອງຕາມລະດູການ,ປະຊາຊົນອົດຢາກເຂົ້າຍາກໝາກແພງ,ພ້ອມກັບມີຂະໂມຍຂະໂຈນຫຼວງຫຼາຍ,ຂໍໃຫ້ທ່ານຈົ່ງເມດຕາພວກຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍເທີ້ນ." "ທຸກຂອງພວກທ່ານນັ້ນໜັກໜາຫຼາຍຂ້າພະເຈົ້າຈະຊ່ວຍພວກທ່ານໄດ້ດ້ວຍວິທີໃດ?" "ຖ້າຫາກທ່ານປາດຖະໜາຢາກຊ່ວຍພວກຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວທ່ານຍ່ອມເຮັດໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ." "ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນກໍ່ໃຫ້ທ່ານບອກມາເຖີດວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະຊ່ວຍໄດ້ແນວໃດ,ຫາກຂ້າພະເຈົ້າຊ່ວຍໄດ້ຂ້າພະເຈົ້າຍ່ອມຕ້ອງຊ່ວຍຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໃສ" "ຂ້າແຕ່ສົມມຸດເທບ,ຊ້າງຕົວປະເສີດຂອງທ່ານນັ້ນເປັນຊ້າງວິເສດສາມາດປະທານຄວາມອຸດົມສົມບູນແກ່ບ້ານເມືອງຂອງພວກເຮົາໄດ້.ຂໍໃຫ້ທ່ານຈົ່ງປະທານຊ້າງຕົວນີ້ໃຫ້ແກ່ພວກຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ.ຫາກໄດ້ຊ້າງຕົວນີ້ໄປເປັນຊ້າງຄູ່ບ້ານຄູ່ເມືອງແລ້ວບັນຫາທັງຫຼາຍທີ່ເມືອງຂອງພວກຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຈະໝົດໄປສິ້ນ." "ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນກໍ່ຈົ່ງຮັບເອົາຊ້າງຕົວນີ້ໄປເຖີດ." ພະເວດສັນດອນມອບຊ້າງໃຫ້ແກພາມພວກນັ້ນໂດຍດີ.ນອກຈາກຊ້າງແລ້ວທ່ານຍັງໄດ້ມອບຊັດຂາວ,ເຄື່ອງລາດ,ໝໍຊ້າງແລະຄົນລ້ຽງຊ້າງໄປພ້ອມກັນອີກດ້ວຍ. ເມື່ອພາມເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຮັບຊ້າງແລ້ວກໍ່ພາກັນຂຶ້ນຂີ່ແລະຂັບອອກຈາກເມືອງໄປ,ລະຫວ່າງທາງຄົນກໍ່ຮ້ອງຮ້າຍຮ້ອງດ່າສະລະພັດພວກພາມເຫຼົ່ານັ້ນກໍ່ເຮັດຫູທວນລົມເສຍຕັ້ງໃຈຂັບຊ້າງກັບບ້ານພຽງຢ່າງດຽວ. ເມື່ອຊ້າງກ້າວເຂົ້າປະຕູເມືອງກະລິງຄະລາດແລ້ວກໍ່ເກີດຝົນຫ່າໃຫຍ່ຂຶ້ນ,ຄວາມເດືອດຮ້ອນທັງຫຼາຍຄ່ອຍໆໄດ້ຮັບການບັນເທົາຂຶ້ນເທື່ອລະໜ້ອຍຈົນເມືອງກະລິງຄະລາດກັບມາສະຫງົບສຸກດັ່ງເດີມ,ນີ້ເປັນເພາະປາຕິຫານຂອງຊ້າງຄູ່ບາລະມີຂອງພະເວດສັນດອນແທ້ໆ.