ນິທານພະເວດສັນດອນ
ເມື່ອຊູຊົກມາພົບກັບອະຈຸຕະລືສີແລ້ວກໍ່ຖາມທັກທາຍສະບາຍດີແກ່ລືສີຕາມເຫັນສົມຄວນແລ້ວຈຶ່ງຖາມທາງໄປຫາພະເວດສັນດອນ. ຝ່າຍລືສີໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນກໍ່ສະແດງອາການບໍ່ພໍໃຈອອກມາໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນພ້ອມກັບກ່າວວ່າ: "ດູກ່ອນພາມ,ເຈົ້ານັ້ນບໍ່ໄດ້ມາເພາະປະສົງດີແກ່ພະເວດສັນດອນເລີຍ,ເຈົ້າຄົງຕັ້ງໃຈຈະມາຂໍນາງມັດທີໄປເປັນເມຍຫຼືບໍ່ກໍ່ຂໍຊາລີແລະກັນຫາໄປເປັນທາສາທາສີຂອງເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ" ຊູຊົກເຫັນທ່າບໍ່ດີຈຶ່ງໄດ້ອອກອຸບາຍຂຶ້ນມາອີກວ່າ: "ດູກ່ອນທ່ານລືສີຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ທີ່ທ່ານບໍ່ຄວນໂກດເຄືອງເລີຍຕ່າງຫາກ,ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອຂໍທານ,ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າການໄດ້ພົບເຫັນຜູ້ຈະເລີນທີ່ສາມາດເອົາຊະນະຄວາມເຫັນແກ່ຕົວໄດ້ນັ້ນເປັນຄວາມດີ,ການໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັບຜູ້ຈະເລີນເຊັ່ນນັ້ນກໍ່ເປັນຄວາມດີ,ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງຢາກຈະໄປຖືສິນຢູ່ດ້ວຍກັບທ່ານ,ນັບຕັ້ງແຕ່ພະເວດສັນດອນຈາກເມືອງສີພີມານີ້ຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນໄດ້ພົບເຫັນທ່ານເລີຍ,ຫາກທ່ານລືສີຮູ້ທິດຮູ້ທາງກໍ່ຈົ່ງຊ່ວຍບອກຂ້າພະເຈົ້າແຕ່ໂດຍດີເຖີດ." ລືສີຄິດວ່າຊູຊົກເວົ້າຄວາມຈິງຈຶ່ງຮູ້ສຶກດີຂຶ້ນມາແລະບອກເສັ້ນທາງໄປຫາພະເວດສັນດອນແກ່ພາມຊູຊົກທັນທີ "ພູເຂົາລູກນັ້ນເອີ້ນວ່າພູເຂົາຄັນທະມາດ,ກາຍພູເຂົານັ້ນໄປຈະມີທາງຍ່າງທີ່ສະດວກສະບາຍໄປສູ່ເຂົາວົງກົດບ່ອນທີ່ພະເວດສັນດອນອາໃສຢູ່,ບໍ່ຕ້ອງຢ້ານຫຼັງທາງດອກເພາະມັນມີເສັ້ນທາງດຽວ." ເມື່ອໄດ້ຮັບຄໍາແນະນໍາຈາກອະຈຸຕະລືສີແລ້ວຊູຊົກກໍ່ຟ້າວອອກເດີນທາງໄປທັນທີພາງຄິດໃນໃຈວ່າ:"ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ທາສາທາສີໄປມອບແກ່ອະທິດຕະຕາກໍ່ຄາວນີ້ແລ,ເຫັນດີຕ້ອງເລັ່ງໃຫ້ໄປເຖິງກ່ອນຄໍ່າ." ຊູຊົກເລັ່ງເຕັມທີ່ແລະກໍ່ໄປເຖິງທີ່ພັກຂອງພະເວດສັນດອນກ່ອນຄໍ່າໃນວັນນັ້ນເອງ,ເມື່ອເຖິງແລ້ວຊູຊົກບໍ່ເຂົ້າໄປຂໍໃນທັນທີ,ລາວເຝົ້າເບິ່ງພໍ່ແມ່ລູກທັງສີ່ຄົນຢູ່ໄກໆພ້ອມກັບພິຈາລະນາໄປວ່າ:"ອັນຜູ້ຍິງນັ້ນມີຄວາມຮັກລູກເຫຼືອປະມານຖ້າເຮົາເຂົ້າໄປຕອນນີ້ເຫັນທີອັນຕະລາຍຈະເກີດແກ່ເຮົາແນ່ແທ້,ເຮົາຄວນຈະພັກຢູ່ນີ້ເພື່ອເບິ່ງການເຄື່ອນໄຫວຂອງພໍ່ແມ່ລູກນີ້ຈັກສອງສາມວັນເສຍກ່ອນແລະຄ່ອຍອອກອຸບາຍໄປຂໍລູກທັງສອງຂອງພະເວດສັນດອນຄົງຈະບໍ່ລ້າບໍ່ສວຍເກີນໄປ." ພໍຄິດໄດ້ເຊັ່ນນັ້ນລາວກໍ່ໄປຫາຜູກເປນອນຢູ່ໄກ້ໆອາສົມຂອງທັງສີ່ຄົນນັ້ນເພື່ອສັງເກດການ. ເວລາຜ່ານໄປສອງສາມວັນຊູຊົກກໍ່ຈັບຈຸດໄດ້ວ່ານາງມັດທີນັ້ນຈະຕ້ອງເຂົ້າປ່າໄປຫາໝາກໄມ້ທຸກເຊົ້າແລະກັບມາໃນເວລາຕອນສວຍເຊັ່ນນີ້ສະເໝີ.ດັ່ງນີ້ພາມຈຶ່ງໄດ້ວາງແຜນເອົາໄວ້ວ່າມື້ອື່ນຕອນເຊົ້າຫຼັງຈາກທີ່ນາງມະທີເຂົ້າປ່າແລ້ວລາວຈະປາກົດຕົວອອກໄປຂໍລູກທັງສອງກັບພະເວດສັນດອນທັນທີ.ແລງນັ້ນລາວກໍ່ເຂົ້ານອນທີ່ບໍລິເວນໄກ້ໆອາສົມຂອງຄົນທັງສີ່ດັ່ງເດີມ. ຄືນນັ້ນນາງມັດທີຝັນຮ້າຍຕື່ນຂຶ້ນມາກາງເດິກ,ນາງຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຟ້າວເຂົ້າໄປແຈ້ງຄວາມຝັນນັ້ນແກ່ພະເວດສັນດອນທັນທີ. "ພະເວດສັນດອນ,ນ້ອງຂໍພົບແດ່" "ມັດທີຫຼື?ພວກເຮົາຕົກລົງກັນແລ້ວວ່າຕອນກາງຄືນພວກເຮົາຈະບໍ່ໄປມາຫາສູ່ກັນບໍ່ແມ່ນຫຼື?" "ນ້ອງຝັນບໍ່ດີ,ຂໍໃຫ້ອ້າຍຈົ່ງຊ່ວຍວິເຄາະດີຮ້າຍໃຫ້ແດ່." "ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນເຈົ້າກໍ່ຈົ່ງນັ່ງທີ່ນອກຫ້ອງນັ້ນແລ້ວເລົ່າຄວາມຝັນມາເຖີດ." "ນ້ອງຝັນວ່າມີຊາຍຮູບຮ່າງໃຫຍ່,ຖັດດອກໄມ້ສີແດງໄວ້ທີ່ສອງຫູຖືດາບເລ່ມໃຫຍ່ແລ່ນເຂົ້າມາແທງທີ່ທ້ອງແລ້ວກໍ່ຈົກເອົາຫົວໃຈຂອງນ້ອງໄປ.ຂໍໃຫ້ລືສີເຈົ້າຈົ່ງຊ່ວຍວິເຄາະຄວາມຝັນໃຫ້ດ້ວຍເຖີດ." ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວພະເວດສັນດອນກໍ່ຮູ້ທັນທີວ່າມື້ອື່ນນີ້ຈະມີຄົນມາຂໍລູກທັງສອງຂອງລາວໄປແຕ່ຖ້າຈະບອກມັດທີໄປແບບນັ້ນນາງກໍ່ຈະບໍ່ເຂົ້າປ່າຫາໝາກໄມ້,ການໃຫ້ທານຂອງຕົນກໍ່ຈະບໍ່ບັງເກີດຂຶ້ນໄດ້ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງໄດ້ບ່າຍບ່ຽງໄປວ່າ: "ບໍ່ມີຫຍັງດອກນ້ອງນາງ,ເຈົ້າເຄີຍຢູ່ບ່ອນສະບາຍ.ຕັ້ງແຕ່ມາຢູ່ອາສົມແຫ່ງນີ້ເຈົ້າກໍ່ກິນແຕ່ເຜືອກມັນແລະໝາກໄມ້ເຮັດໃຫ້ທາດຂັນວິປະລິດວິປະລາດໄປຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຝັນຮ້າຍ,ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຈົ່ງກັບໄປນອນໃຫ້ສະບາຍໃຈເຖີດ." ເມື່ອນາງມັດທີໄດ້ຍິນພະເວດສັນດອນແກ້ຄວາມຝັນໃຫ້ແລ້ວກໍ່ຮູ້ສຶກບໍ່ຢາກເຊື່ອເທົ່າໃດນັກ,ແຕ່ກໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງໄປເພາະໃນທີ່ແຫ່ງນີ້ນອກຈາກພະເວດສັນດອນແລ້ວກໍ່ຄົງຈະບໍ່ມີໃຜສາມາດແກ້ຄວາມຝັນໄດ້ອີກແລ້ວ. ເຊົ້າຂອງວັນຕໍ່ມາ,ນາງທັດທີບໍ່ຢາກເຂົ້າປ່າຫາໝາກໄມ້ແລະເຜືອກມັນເທົ່າໃດນັກເພາະຮູ້ສຶກເປັນຫ່ວງລູກທັງສອງ.ແຕ່ຄັ້ນຈະບໍ່ໄປອາຫານທີ່ຍັງເຫຼືອມັນກໍ່ມີໜ້ອຍບໍ່ພໍຈະໃຊ້ລ້ຽງກັນໄດ້.ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນນາງຈຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງເຂົ້າປ່າໄປ,ກ່ອນຈະໄປນາງໄດ້ເອົາລູກມາຝາກພະເວດສັນດອນໄວ້ແລ້ວກໍ່ຈາກໄປແລ້ວນາງກໍ່ວົກກັບມາອີກຫຼາຍຫຼົບຫຼາຍຕ່າວກວ່າຈະຕັດໃຈຈາກລູກທັງສອງໄປໄດ້. ຝ່າຍເຖົ້າຊູຊົກທີ່ເຝົ້າເບິ່ງຢູ່ເມື່ອເຫັນວ່ານາງໄປແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ຄ່ອຍປາກົດຕົວອອກມາ. ຝ່າຍພະເວດສັນດອນເຫັນພາມກໍາລັງຍ່າງມຸ່ງໜ້າມາຫາຕົນກໍ່ໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຊາລີລຸກຂຶ້ນຕ້ອນຮັບແລ້ວກໍ່ເຊີນນັ່ງໃນທີ່ອັນສົມຄວນແກ່ແຂກຜູ້ມາຢ້ຽມຢາມ. "ສະບາຍດີທ່ານສົມມຸດເທບການໃຊ້ຊີວິດໃນປ່າດົງພົງໄພເຊັ່ນນີ້ທ່ານມີຄວາມລໍາບາກຫຍັງແດ່ຫຼືບໍ່?ຜູ້ຄົນກໍ່ຄອຍແວະວຽນມາຫາທ່ານຢູ່ຫຼື?" "ດູກ່ອນພາມ,ຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນບໍ່ເດືອດຮ້ອນອັນໃດ,ອາຫານກໍ່ອຸດົມສົມບູນ,ສັດທີ່ຄອຍກໍ່ກວນເຊັ່ນຍຸງ,ເຮືອດ,ທາກແລະງູກໍ່ມີໜ້ອຍ,ຂ້າພະເຈົ້າມີເຖິງນີ້ໄດ້ເຈັດເດືອນນີ້ແລ້ວກໍ່ມີທ່ານພຽງຄົນດຽວນີ້ແລທີ່ມາຢ້ຽມຂ້າພະເຈົ້າ.ທ່ານຈະມີປະສົງດີຮ້າຍປະການໃດຈົ່ງກ່າວມາເຖີດ." "ຫ້ວງນໍ້າໃນປັນຈະມະຫານະທີເຕັມປ່ຽມຕະຫຼອດເວລາບໍ່ເຫືອດແຫ້ງສັນໃດ,ພະອົງກໍ່ມີໃຈເຕັມປ່ຽມສັນນັ້ນ.ຂ້າພະເຈົ້າມີຈຸດປະສົງຢາກຈະມາຂໍລູກທັງສອງຂອງພະອົງເພື່ອໄປເປັນທາສາແລະທາສີໃຫ້ແກ່ນາງພາມມະນີເມຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ." "ດູກ່ອນພາມ,ເຮົາຍອມໃຫ້ທ່ານຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ,ທ່ານຈົ່ງພາເອົາຄົນທັງສອງໄປເຖີດ.ແຕ່ການເດີນທາງໃນປ່ານີ້ຂ້ອນຂ້າງລໍາບາກຂໍໃຫ້ທ່ານຈົ່ງຄອຍຖ້າຈັກວັນໜຶ່ງເຖີດ,ຄອຍໃຫ້ນາງມັດທີເອົາອາຫານກັບມາເສຍກ່ອນມື້ອື່ນຈຶ່ງຄ່ອຍອອກເດີນທາງໄປພ້ອມກັບອາຫານທີ່ບໍລິບູນຈຶ່ງສົມຄວນ." "ຂ້າແດ່ທ່ານສົມມຸດເທບ,ຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນຈະພັກຢູ່ນີ້ດົນບໍ່ໄດ້,ແມ້ວ່າຈະມີອັນຕະລາຍຂວາງໜ້າຢູ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຈະຕ້ອງຟ້າວໄປ.ຖ້າຫາກຊັກຊ້ານາງມັດທີອາດຈະມາພົບພານເຂົ້າຂ້າພະເຈົ້າຈະອົດໄດ້ລາບ,ຊໍ້າຮ້າຍອາດຖືກນາງເຮັດອັນຕະລາຍໃຫ້ໄດ້.ຂໍທ່ານຈົ່ງຢ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບກັບນາງເຖີດ." "ຖ້າທ່ານບໍ່ຢາກພົບກັບເມຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າທ່ານກໍ່ຈົ່ງພາກັນຫາແລະຊາລີໄປໃຫ້ພະເຈົ້າສັນໄຊເຖີດ,ເມື່ອທ່ານເຫັນກຸມານທັງສອງນີ້ທ່ານກໍ່ຈະໄດ້ລາບຍົດ,ຊື່ສຽງແລະເງິນຄໍາເປັນອັນມາກ." "ຂ້າແດ່ທ່ານສົມມຸດເທບຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າມັນຈະກົງກັນຂ້າມ,ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າພະເຈົ້າສັນໄຊຈະສັ່ງປະຫານຂ້າພະເຈົ້າເສຍໃນໂທດຖານມາລັກເອົາຫຼານຂອງພະອົງໄປເປັນທາສີທາສາ.ຂໍທ່ານຈົ່ງຢ່າຖ່ວງເວລາຂ້າພະເຈົ້າເລີຍຈົ່ງມອບລູກທັງສອງຂອງທ່ານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໂດຍໄວດ້ວຍເຖີດ." "ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນທ່ານຈົ່ງພາພວກເຂົາທັງສອງໄປກັບທ່ານດຽວນີ້ເຖີດ." ເມື່ອຊາລີແລະກັນຫາໄດ້ຍິນຂໍ້ຄວາມອັນຫຍາບຊ້າຂອງພາມຜູ້ນັ້ນກໍ່ພາກັນແລ່ນໜີໄປລີ້ທີ່ໜອງນໍ້າແລ້ວເອາໃບບົວປົກຫົວໄວ້,ທັງສອງຄົນໄດ້ອອກອຸບາຍຢ່າງຖອຍຫຼັງລົງສະເພື່ອໃຫ້ຜູ້ພົບເຫັນຄິດວ່າພວກເຂົາທັງສອງໄດ້ຂຶ້ນຈາກສະໜີໄປບ່ອນອື່ນແລ້ວ. ເມື່ອພາມອອກໄປຊອກຫາເດັກທັງສອງເທົ່າໃດກໍ່ຊອກບໍ່ເຫັນຈຶ່ງໄດ້ມາຂໍຮ້ອງໃຫ້ພະເວດສັນດອນໄປຊອກໃຫ້. ເມື່ອພະເວດສັນດອນມາເຖິງແຄມສະກໍ່ເຫັນຮອຍຕີນຂຶ້ນຈາກນໍ້າໜີໄປແລ້ວເໝືອນກັນແຕ່ມັນນ່າສັງເກດຢູ່ບ່ອນວ່າມັນບໍ່ມີຮອຍຕີນລົງນໍ້າເລີຍ.ເມື່ອທ່ານພໍເດົາທາງໄດ້ແລ້ວວ່າເດັກນ້ອຍທັງສອງຄົງຕ້ອງລົງໄປລີ້ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງໃນໜອງນໍ້າແຫ່ງນີ້ຢ່າງແນ່ແທ້ແລ້ວທ່ານຈຶ່ງໄດ້ເອີ່ຍປາກຂຶ້ນມາວ່າ: "ກັນຫາແລະຊາລີລູກຮັກຂອງພໍ່ລູກທັງສອງຈົ່ງອອກມາເຖີດ,ລູກທັງສອງຈົ່ງມາຊ່ວຍເຕີມບາລະມີຂອງພໍ່ໃຫ້ເຕັມ,ຈົ່ງມາຊ່ວຍຮົດນໍ້າຊະໂລມຈິດໃຈຂອງພໍໃຫ້ຊຸ່ມເຢັນ,ຈົ່ງເຮັດຕາມປະສົງຂອງພໍ່ເຈົ້າເຖີດ.ເຈົ້າຈົ່ງເປັນດັ່ງເຮືອທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວແກ່ກະແສນໍ້າບໍ່ວ່າແຮງຫຼືຄ່ອຍບໍ່ວ່າຊ້າຫຼືໄວ,ເຈົ້າຈົ່ງຊ່ວຍສົ່ງພໍ່ຂ້າມຝັ່ງດ້ວຍ." ພໍກ່າວຈົບລູກທັງສອງກໍ່ຢືນຂຶ້ນແລ້ວກໍ່ຕາມພໍ່ມາແຕ່ໂດຍດີ,ຝ່າຍຊູຊົກເມື່ອເຫັນເດັກທັງສອງແລ້ວກໍ່ຢ້ານພວກເຂົາຈະແລ່ນໜີອີກຈຶ່ງໄດ້ໃຊ້ແຂ້ວກັດເຖົາວັນຂາດແລ້ວກໍ່ເອົາມາມັດຜູກມືຂອງກຸມານທັງສອງໄວ້.ແລ້ວກໍ່ເອົາໄມ້ເຖົ້າທຸບຕີກຸມານໃຫ້ເດີນໄປຕາມທາງທີ່ຕົວຕ້ອງການຕໍ່ໜ້າພະເວດສັນດອນນັ້ນເລີຍ. ຊາລີດິ້ນຈົນເຖົາວັນຫຼຸດຈາກມືແລ້ວກໍ່ຟ້າວແລ່ນມາຫາພໍ່ພ້ອມກັບກ່າວວ່າ: "ລູກບໍ່ໄດ້ຂັດຂ້ອງໝອງໃຈຫຍັງກັບທ່ານພໍ່,ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນຕ້ອງການຢາກຈະພົບໜ້າແມ່ເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍເສຍກ່ອນເມື່ອນັ້ນພາມຜູ້ຫຍາບຊ້ານີ້ຈະຂາຍຫຼືຈະທໍລະມານຢ່າງໃດກໍ່ຕາມແຕ່ຈະປາດຖະໜາ.ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນແລ້ວວ່າພາມເຖົ້ານີ້ປະກອບດ້ວຍບຸດລຸດໂທດສິບແປດປະການ,ຄືມີຕີນຄົດ,ມີເລັບເນົ້າ,ມີຂານ່ອງຍ້ອຍຍານ,ມີຮີມສົບດ້ານເທິງຍາວ,ມີນໍ້າລາຍໄຫຼຍືດ,ມີແຂ້ວງອກຂຶ້ນເໝືອນແຂ້ວໝູ,ມີດັງແໝບ,ມີທ້ອງປ່ອງດັ່ງໝໍ້,ມີຫຼັງຄ້ອມ,ມີຕາຂ້າງນ້ອຍຂ້າງໃຫຍ່,ມີໜວດແດງ,ມີຜົມບາງສີເຫຼືອງ,ຜິວໜັງແຫ່ວຍານປານຕົກກະທັງຕົວ,ມີຕາເຫຼືອງ,ມີຄົດສາມແຫ່ງຄືທີ່ແອວ,ຫຼັງແລະຄໍ,ມີຂາງຈ່າງ,ຍ່າງສຽງດັງ,ມີຂົນຕາມຕົວທີ່ຍາວແລະຫຍາບ.ຊໍ້າຮ້າຍບຸລຸດຜູ້ນີ້ຍັງມີຈິດໃຈທີ່ໂຫດຮ້າຍດັ່ງຍັກທີ່ຈະກິນຊີ້ນແລະເລືອດເປັນເຄື່ອງບໍລິໂພກ.ລູກທັງສອງກໍາລັງຈະຖືກພາມປີສາດນໍາຕົວໄປແລ້ວ.ດູກ່ອນທ່ານພໍ່ເຫດໃດໜໍທ່ານຈຶ່ງຍັງນິ້ງເສີຍຢູ່,ທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັກລູກທັງສອງແລ້ວຫຼື,ພາມຜູ້ນີ້ທັງມັດ,ທັງຕີ,ທັງລາກປານຄົນລ້ຽງງົວກໍາລັງທຸບຕີງົວກໍ່ປານນັ້ນ.ຂໍໃຫ້ພໍ່ຈົ່ງຢ່າໄດ້ມອບກັນຫາໃຫ້ແກ່ພາມຜູ້ນີ້ເລີຍ,ນ້ອງຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມທຸກຍາກລໍາບາກອີ່ຫຍັງເມື່ອນາງບໍ່ເຫັນແມ່ແລ້ວກໍ່ຈະຮ້ອງໃຫ້ປານງົວນ້ອຍຫິວນົມທີ່ພັດພາກຈາກຝູງບໍ່ເຫັນແມ່ກໍ່ປານນັ້ນ.ຄວາມທຸກຄວາມລໍາບາກທັງຫຼາຍນີ້ສົມຄວນແກ່ລູກຜູ້ຊາຍຈະໄດ້ຮັບ,ແຕ່ທຸກທີ່ລູກບໍ່ໄດ້ລາແມ່ນີ້ເປັນທຸກຍິ່ງກວ່າຖືກພາມຜູ້ຫຍາບຊ້າຄົນນີ້ຂ້ຽນຕີເສຍອີກ." ພະເວດສັນດອນຍັງເຮັດຕົວເມີນເສີຍບໍ່ມີທຸກມີຮ້ອນເຊັ່ນເດີມ,ເມື່ອຊາລີເຫັນວ່າຈະບໍ່ສາມາດປ່ຽນໃຈພໍ່ໄດ້ແທ້ແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ເອີ່ຍຂຶ້ນມາອີກວ່າ: "ດູກ່ອນທ່ານພໍ່,ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນກໍ່ໃຫ້ທ່ານຈົ່ງຊ່ວຍບອກແກ່ທ່ານແມ່ວ່າພວກລູກໄປດີແລ້ວ,ຄວາມທຸກຄວາມໂສກທັງຫຼາຍຈະບໍ່ເກີດແກ່ລູກທັງສອງ,ຕຸກກະຕາຊ້າງ,ມ້າ,ງົວ,ຄວາຍທີ່ເຄີຍເປັນຂອງຫຼິ້ນຂອງພວກເຮົາທັງສອງນັ້ນຈົ່ງມອບໃຫ້ກັບທ່ານແມ່ເພື່ອບັນເທົາຄວາມໂສກເສົ້າຈາກການຄິດເຖິງລູກລົງ.ພວກຕຸກກະຕາເຫຼົ່ານີ້ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຄິດເຖິງຂອງຜູ້ເປັນແມ່ເຫືອດແຫ້ງລົງຫຼາຍສ່ວນ." ພະເວດສັນດອນຍິ້ມເພື່ອເປັນຄໍາຕອບແກ່ລູກ,ທ່ານຍັງຄົງບໍ່ເວົ້າຫຍັງດັ່ງເດີມ.ທີ່ທ່ານບໍ່ເວົ້າບໍ່ວ່າຫຍັງກໍ່ເພາະບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ຕົວເອງໃຈອ່ອນ,ເກີດປ່ຽນໃຈບໍ່ຢາກໃຫ້ລູກແກ່ພາມຫຼືອາດເຖິງຂັ້ນເຂົ້າໄປກະທໍາອັນຕະລາຍແກ່ພາມເສຍດ້ວຍທີ່ບັງອາດມາຕີລູກຂອງທ່ານ. ເມື່ອສັ່ງລາແກ່ພໍ່ຮຽບຮ້ອຍແລ້ວຊາລີກໍ່ກັບໄປໃຫ້ເຖົ້າພາມມັດໄວ້ດັ່ງເດີມ,ເຖົ້າພາມຢ້ານຊາລີຫຼຸດອີກກໍ່ໄດ້ມັດແໜ້ນກວ່າເກົ່າຈຶ່ງສ້າງຄວາມເຈັບປວດໃຫ້ແກ່ຊາລີເປັນອັນມາກ.ກ່ອນຈະເລີ່ມອອກເດີນທາງຊາລີກໍ່ໄດ້ໄປຊື່ມນ້ອງໄປວ່າ: "ນັບຈາກນີ້ໄປພວກເຮົາທັງສອງຈະບໍ່ມີພໍ່ມີແມ່ຄອຍຄຸ້ມຄອງປ້ອງກັນແລ້ວ.ມຸ່ງໜ້າໄປເຖີດກັນຫາ,ພວກເຮົາທັງສອງຈະໄປຕາຍດ້ວຍກັນ.ພວກເຮົາຈະດິ້ນໃຫ້ຫຼຸດແລ້ວກໍ່ໜີເຂົ້າປ່າເສຍຫາກິນແລະຫຼັບນອນຢູ່ໃນປ່າແຫ່ງນີ້ແມ້ຈະລໍາບາກແຕ່ກໍ່ຄົງຈະດີກວ່າການໄປເປັນທາສາແລະທາສີໃຫ້ແກ່ຊາຍເຖົ້າຜູ້ນີ້." ລໍາດັບນັ້ນພະເວດສັນດອນເມື່ອໄດ້ໃຫ້ທານເປັນທີ່ຮຽບຮ້ອຍແລ້ວກໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປນັ່ງໄຫ້ໃນອາສົມເພາະຄິດເຖິງລູກທັງສອງພາງກ່າວອອກມາວ່າ: "ວັນນີ້ລູກນ້ອຍທັງສອງຂອງເຮົາຄົງຈະຫິວເຂົ້າແລະຢາກນໍ້າເຕັມທີໜໍ,ພວກເຂົາທັງສອງຈະຕ້ອງເດີນທາງໄກພ້ອມກັບຮ້ອງໃຫ້ສະອຶກສະອື້ນ,ແລງວັນນີ້ໃຜໜໍຈະມອບອາຫານແກ່ພວກເຈົ້າ.ເຈົ້າທັງສອງຈະຕ້ອງເມື່ອຍ,ອ່ອນແຮງ,ມີຝາຕີນຟົກຊໍ້າ,ດໍາບວມ.ພາມຜູ້ຫຍາບຊ້ານີ້ຈະກະທໍາໂຫດຮ້າຍແກ່ເຈົ້າຢ່າງໃດແດ່ໜໍ.ພາມຜູ້ນີ້ຊ່າງຮ້າຍກາດບໍ່ລະອາຍຕໍ່ການຂ້ຽນຕີລູກຕໍ່ໜ້າເຮົາທີ່ຍັງເບິ່ງເຫັນຢູ່ເໝືອນດັ່ງປາຢູ່ປາກລອບປາກໄຊເຊັ່ນນີ້.ຖ້າເຮົາບໍ່ໄດ້ບໍາເພັນທານບາລະມີຢູ່ເຮົາຄົງຈະຖືທະນູດ້ວຍມືຊ້າຍແລະຖືດາບດ້ວຍມືຂວາເພື່ອໄປຕາມເອົາລູກເຮົາກັບມາດຽວນີ້ໃຫ້ໄດ້ເສຍແລ້ວ."