ປຽບທຽບສັນຍາແບບມາດຈະຖານ_CIF,_FOB_&_CFR
2. ຄວາມສຳຄັນຂອງສັນຍາມາດຕະຖານ ໃນການເຮັດສັນຍາຊື້-ຂາຍສິນຄ້ານັ້ນ ການກຳນົດລາຄາຊື້ຂາຍເທົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ເຮັດສັນຍາຊື້ຂາຍສຳຫຼິດຜົນ ມີຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ຈະຕ້ອງຕົກລົງກັນອີກ ກ່າວຄື ພາລະໜ້າທີ່ໃນການຂົນສົ່ງສິນຄ້າຈາກຜູ້ຂາຍໄປຫາຜູ້ຊື້ ພາລະໜ້າທີ່ໃນການປະກັນໄພສິນຄ້າໃນຄະນະຂົນສົ່ງສະຖານທີ່ທີ່ຜູ້ຂາຍຈະຕ້ອງສົ່ງມອບສິນຄ້າໃຫ້ແກ່ຜູ້ຊື້ ແລະ ປັນຫານີ້ຈະທະວີຫຼາຍຂຶ້ນ ຫາກສັນຍາຊື້ຂາຍມີລັກສະນະຂ້າມຊາດ ຫຼາຍປັນຫາເປັນເລື່ອງທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຄູ່ສັນຍາຈະຕ້ອງຮູ້ເຊັ່ນ: ໃນປະການທຳອິດ ພາລະຫນ້າທີ່ໃນການຂົນສົ່ງສິນຄ້າຈາກຜູ້ຂາຍໄປຫາຜູ້ຊື້ ແລະ ການປະກັນໄພສິນຄ້າໃນຄະນະຂົນສົ່ງກາຍເປັນພາລະທີ່ສຳຄັນຫຼາຍ ເພາະຄ່າໃຊ້ຈ່າຍນີ້ມີມູນຄ່າສູງຫຼາຍ ແຕ່ກໍ່ມັກຈະເປັນປັນຫາຂຶ້ນວ່າ ຄູ່ສັນຍາຝ່າຍໃດຈະເປັນຜູ້ແບກຮັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍນີ້ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍນີ້ຈະເປັນຂອງຜູ້ຊື້ ຫຼື ຜູ້ຂາຍ ຖ້າຄ່າໃຊ້ຈ່າຍນີ້ເປັນຂອງຜູ້ຂາຍ ລາຄາສິນຄ້າກໍ່ຈະສູງຂຶ້ນໄປ ຖ້າຄ່າໃຊ້ຈ່າຍນີ້ເປັນຂອງຜູ້ຊື້ລາຄາສິນຄ້າກໍ່ຈະມາຈາກມູນຄ່າຂອງວັດຖຸດິບ ແລະ ການຜະລິດເທົ່ານັ້ນ. ນອກຈາກນັ້ນ ຄວາມສ່ຽງໄພກໍ່ເປັນເລື່ອງທີ່ສຳຄັນຫຼາຍໃນສັນຍາຊື້ຂາຍມີລັກສະນະຂ້າມຊາດ ຂະນະທີ່ສິນຄ້າກຳລັງເດີນທາງ ການຈະຊີ້ວ່າໄພໃນສິນຄ້າຕົກເປັນຂອງຜູ້ຊື້ ຫຼື ຜູ້ຂາຍຈຶ່ງເປັນເລື່ອງທີ່ສຳຄັນໃນເວລາທີ່ຜິດພາດກັນ ຫຼື ປັນຫາເອກະສານທີ່ວ່າ ເອກະສານໃດແດ່ຈະຕ້ອງສົ່ງມອບຕໍ່ກັນໃນການສົ່ງມອບສິນຄ້າກໍ່ສຳຄັນຫຼາຍ ການສົ່ງມອບສິນຄ້າທີ່ຂົນສົ່ງຂ້າມຊາດໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ຜູ້ຊຶ້ຈະບໍ່ອາດກວດສອບຕົວສິນຄ້າໄດ້ເອງ ການຈະຮູ້ວ່າສິນຄ້າຕົງຕາມສັນຍາ ຫຼື ບໍ່? ຈະຕ້ອງກວດສອບຈາກເອກະສານທີ່ສະແດງເຖິງການກວດສອບສິນຄ້າຂອງຜູ້ທີ່ມີໜ້າທີ່ກວດສອບຄຸນນະພາບຂອງສິນຄ້າ ການຊຳລະເງິນຂອງຜູ້ຊື້ກໍ່ຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມຄົບຖ້ວນຂອງເອກະສານທີ່ສົ່ງມອບ ປັນຫາທີ່ຈະຕ້ອງຕອບກໍ່ຄື ເອກະສານໃດແດ່ທີ່ຈະຕ້ອງສົ່ງມອບຕໍ່ກັນ? ໃນທ້າຍທີ່ສຸດ ປັນຫາທີ່ຜູ້ປະກອບການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດຈະຕ້ອງປະເຊີນກໍ່ຄື ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງກົດໝາຍ ຂອງລັດທີ່ເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງກັບສັນຍາຊື້ຂາຍສິນຄ້າລະຫວ່າງປະເທດ. ຂໍໃຫ້ສັງເກດວ່າ ໃນສັນຍາຊື້ຂາຍທີ່ບໍ່ມີລັກສະນະລະຫວ່າງປະເທດ ການທີ່ຜູ້ຊື້ ແລະ ຜູ້ຂາຍບໍ່ໄດ້ລະບຸລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບການຂົນສົ່ງ ການປະກັນໄພ, ການສ່ຽງໄພ ແລະ ສະຖານທີ່ສົ່ງມອບ ບໍ່ແມ່ນປັນຫາທີ່ຮ້າຍແຮງ ເພາະກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບສັນຍາມີພຽງກົດໝາຍດຽວ ແລະ ກົດໝາຍແພ່ງ ແລະ ພານິດຂອງທຸກປະເທດກໍກຳນົດພາະລໜ້າທີ່ຂອງລູກໜີ້ ແລະ ເຈົ້າໜີ້ໃນສັນຍາຊື້ຂາຍເມື່ອຄູ່ສັນຍາບໍ່ໄດ້ສະແດງເຈດຕະນາໂດຍສະເພາະເຈາະຈົງໄວ້ທັງນັ້ນ ແລະ ເມື່ອມີກົດໝາຍກົດໝາຍດຽວທີ່ມີຜົນຕໍ່ສັນຍາ ຄູ່ສັນຍາຈຶ່ງບໍ່ມີປັນຫາໃນການຮູ້ເຖິງສິດໜ້າທີ່ຂອງຕົນໃນສັນຍາ ການກຳນົດລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບຜົນຂອງສັນຍາຈຶ່ງບໍ່ສຳຄັນເທົ່າໃດສຳຫຼັບຄູ່ສັນຍາ. ຕົວຢ່າງ: ສັນຍາຊື້ຂາຍລະຫວ່າງນາງສາວເມ ຊຶ່ງມີສັນຊາດໄທ ແລະ ມີພູມລຳເນົາໃນປະເທດໄທ ແລະ ຮ້ານນຳສິນຄ້າທີ່ເປັນນິຕິບຸກຄົນຕາມກົດໝາຍໄທ ແລະ ມີສຳນັກງານຢູ່ປະເທດໄທ ໂດຍມີການເຮັດສັນຍາທີ່ປະເທດໄທ ແລະ ສິນຄ້າທີ່ຕົກລົງຊື້ຂາຍກັນກໍ່ຕັ້ງຢູ່ໃນປະເທດໄທ ທັງການສົ່ງມອບກໍ່ເຮັດສັນຍາໃນປະເທດໄທ ຈະເຫັນວ່າ ສັນຍານີ້ຈຶ່ງມີຈຸດເກາະກ່ຽວແຕ່ພຽງກັບປະເທດໄທ ດັງນັ້ນ ສິດໜ້າທີ່ຂອງນາງສາວເມ ແລະ ຮ້ານນຳສິນຄ້າຕາມສັນຍາຊື້ຂາຍຈຶ່ງຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍໄທ ກ່າວຄື ປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ ແລະ ພານິດວ່າດ້ວຍຊື້ຂາຍ ຄູ່ສັນຍາຈຶ່ງບໍ່ມີປັນຫາໃນການຮູ້ເຖິງສິດໜ້າທີ່ຂອງຕົນໃນສັນຍາ ເຖິງວ່າຄູ່ສັນຍາບໍ່ໄດ້ກຳນົດລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບສິດໜ້າທີ່ຂອງຕົນ. ໃນສັນຍາເອົາໄວ້ໃນສັນຍາ ສິດໜ້າທີ່ຂອງນາງສາວເມ ແລະ ຮ້ານນຳສິນກໍ່ຈະເປັນໄປຕາມກຳນົດຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ ແລະ ພານິດວ່າດ້ວຍຊື້ຂາຍ ແລະ ນາງສາວເມ ແລະ ຮ້ານນຳສິນກໍ່ຍ່ອມຮູ້ເຖິງຂໍ້ກຳນົດດັ່ງກ່າວໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ ການກຳນົດລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບຜົນຂອງສັນຍາຈຶ່ງບໍ່ສຳຄັນປານໃດ. ສຳຫຼັບຄູ່ສັນຍາໃນສັນຍາທີ່ມີລັກສະນະລະຫວ່າງປະເທດດັ່ງກ່າວມານີ້ ແຕ່ໃນກໍລະນີຂອງສັນຍາທີ່ມີລັກສະນະຂ້າມຊາດ ການປະຕິບັດການຕາມສັນຍາຈະມີລັກສະນະທີ່ຄູ່ສັນຍາຈະຕ້ອງປະຕິບັດການຂ້າມປະເທດກ່າວຄື ການສົ່ງມອບຂອງຊື້ຂາຍ ແລະ ການຊຳລະລາຄາຕໍ່ກັນຍ່ອມເຮັດໂດຍຄູ່ສັນຍາຢູ່ໃນປະເທດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ດັງນັ້ນປະເທດທີ່ເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງກັບສັນຍາຈຶ່ງມີຫຼາຍກວ່າປະເທດດຽວ ແລະ ການຈະຮູ້ວ່າມີປະເທດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງທັງໝົດມີຈຳນວນເທົ່າໃດກໍ່ເປັນສິ່ງທີ່ລະບຸຢ່າງແນ່ນອນບໍ່ໄດ້ໃນບາງກໍລະນີ ເພາະຄູ່ສັນຍາໃນສັນຍາຊື້ຂາຍລະຫວ່າງປະເທດຍັງປ່ຽນແປງໄປໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ສືບຕໍ່ຈາກຊ່ວງທີ່ສັນຍາເກີດຂຶ້ນ ການຊື້ຂາຍອາດຈະບໍ່ແມ່ນການຊື້ມາຈຳໜ່າຍໃຫ້ຜູ້ບໍລິໂພກເອງ ແຕ່ເປັນການຊື້ມາຈຳໜ່າຍຕໍ່ ເຊັ່ນວ່າ: ບໍລິສັດແສງທອງຈຳກັດ ຊຶ່ງເປັນນີຕິບຸກຄົນໄທ ຊື້ສຸລາບໍລິສັດເລມີມາແຕງ ຊຶ່ງເປັນນິຕິບຸກຄົນຝຣັ່ງ ສັນຍານີ້ຈຶ່ງມີຄວາມກ່ຽວພັນໃນເວລາທີ່ເກີດຂຶ້ນຂອງສັນຍາກັບກົດໝາຍຂອງປະເທດໄທ ໃນຖານະຂອງກົດໝາຍຂອງລັດເຈ້າຂອງສັນຍາຂອງຜູ້ຊື້ ແລະ ກົດໝາຍຂອງປະເທດຝຣັ່ງໃນຖານະຂອງກົດໝາຍຂອງລັດເຈົ້າຂອງສັນຊາດຂອງຜູ້ຂາຍ ແຕ່ຄວາມແນ່ນອນທາງກົດໝາຍຍ່ອມຈະໝົດໄປຫາກສັນຍານີ້ເຮັດໃນທຸລະກິດທີ່ຜູ້ຊື້ບໍ່ໄດ້ຊື້ມາເພື່ອຂາຍປີກເອງ ໃນເວລາທີ່ສັນຍາເກີດ ຜູ້ຊື້ອາດຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າຂາຍຕໍ່ໃຫ້ແກ່ໃຜ ຈາກຕົວຢ່າງເດີມ ຫາກບໍລິສັດແສງທອງຈຳກັດຂາຍສຸລາ ນັ້ນຕໍ່ໃຫ້ບໍລິສັດທອງຄຳດຳຈຳກັດຊຶ່ງເປັນນິຕິບຸກຄົນລາວ ສັນຍາຊື້ຂາຍທີ່ເກາະກ່ຽວກົດໝາຍໄທ ແລະ ຝຣັ່ງກໍ່ຈະປ່ຽນມາເກາະກ່ຽວກັບກົດໝາຍໄທ ແລະ ລາວແທນ ຈະເຫັນໄດ້ວ່າ ກົດໝາຍລາວເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງໃນສັນຍາໂດຍຜູ້ຂາຍບໍ່ອາດຮູ້ໄດ້ເລີຍວ່າ ກົດໝາຍນີ້ຈະເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງກັບສັນຍາຂອງຕົນ ແລະ ຕົນກໍ່ບໍ່ສາມາດຮູ້ໄດ້ວ່າ ສິດໜ້າທີ່ຂອງຕົນຕາມກົດໝາຍລາວນັ້ນເປັນແນວໃດໂດຍທັນທີ? ເພາະຄຳວ່າກົດ ໝາຍລາວໃນທີ່ນີ້ຄວາມໝາຍໃນເບື້ອງຕົ້ນເຖິງກົດໝາຂັດກັນຂອງລາວ ແລະ ກົດໝາຍນີ້ອາດຈະຊີ້ໄປໃຫ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບກົດໝາຍອື່ນໆໄດ້ອີກ ນອກຈາກນັ້ນ ການທີ່ສິນຄ້າທີ່ເປັນສັງຫາລິມະຊັບ ຈຶ່ງເຄື່ອນທີ່ໄດ້ ແລະ ຈະຕ້ອງເຄື່ອນທີ່ຜ່ານພົມແດນຂອງນານາລັດ ຈຶ່ງເປັນໄປໄດ້ທີ່ສິນຄ້າຈະໄປຕົກຢູ່ໃນຖິ່ນທີ່ຜູ້ຊື້ ແລະ ຜູ້ຂາຍບໍ່ໄດ້ຄາດໝາຍເອົາໄວ້ມາກ່ອນ ກົດໝາຍຖິ່ນນັ້ນຈຶ່ງເຂົ້າມາກ່ຽວພັນຕົວຊັບສິນອັນເປັນວັດຖຸແຫ່ງການຊື້ຂາຍໄດ້ອີກ ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນຂອງກົດໝາຍທີ່ເຂົ້າມາກ່ຽວພັນກັບສັນຍາຊື້ຂາຍທີ່ມີລັກສະນະຂ້າມຊາດຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄູ່ສັນຍາມີຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະກຳນົດສິດໜ້າທີ່ຂອງຕົນໃນສັນຍາຊື້ຂາຍເອົາໄວ້ກ່ອນ ຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ເຮັດສັນຍາການກຳນົດເຈດຕະນາເອາໄວ້ກ່ອນຂອງຄູ່ສັນຍາເປັນທາງອອກທີ່ດີ ແລະ ທາງປະຕິບັດຂອງນານາລັດກໍ່ຍອມຮັບເຈດຕະນາຂອງເອກະຊົນ ຄູ່ສັນຍາເທົ່າທີ່ບໍ່ຂັດຕໍ່ຫຼັກຄວາມສະຫງົບຮຽບຮ້ອຍຕາມກົດໝາຍຂອງຕົນ. ຫຼັກກົດໝາຍທີ່ຊື່ວ່າ “ຄວາມສັກສິດແຫ່ງການເຈດຕະນາຂອງເອກະຊົນ” ເປັນທີ່ຍອມຮັບຢ່າງບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສໃນທຸກໆປະເທດ ສິດໜ້າທີ່ຂອງຄູ່ສັນຍາໃນສັນຍາຊື້ຂາຍທີ່ກຳນົດເອາໄວ້ກ່ອນຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ເຮັດສັນຍາ ກໍ່ຈະທອກມາເຖິງຜູ້ຮັບຊ່ວງສິດ ຫຼື ຜູ້ຮັບໂອນສິດ. ໃນສັນຍາຊື້ຂາຍ ເຖິງວ່າຜູ້ຮັບການສົ່ງມອບຊຶ່ງເຂົ້າມາສວມສິດຂອງຜູ້ຊື້ຈະປ່ຽນໄປຫຼາຍທອດຊ່ຳໃດກໍ່ຕາມ ສິດຂອງຜູ້ຂາຍກໍ່ຈະບໍ່ປ່ຽນແປງໄປແຕ່ໃນສັນຍາຊື້ຂາຍທີ່ມີລັກສະນະຂ້າມຊາດ ຜູ້ຊື້ ແລະ ຜູ້ຂາຍຈະຢູ່ຫ່າງກັນໂດຍໄລຍະທາງ ແລະ ໃນຫຼາຍກໍລະນີທີ່ມັກເກີດຂຶ້ນກໍ່ຄື: ການຕິດຕໍ່ລະຫວ່າງຜູ້ຊື້ ແລະ ຜູ້ຂາຍຈະເຮັດໂດຍຜ່ານນາຍໜ້າ ຫຼື ຕົວແທນ ການກຳນົດລາຍລະອຽດຂອງສັນຍາຈຶ່ງເຮັດຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ຄ່ອງຕົວປານໃດ ເພາະຈະຕ້ອງເຮັດໂດຍການສະແດງເຈດຕະນາຂອງບຸກຄົນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ຢູ່ຫ່າງກັນ ແລະ ມັກຈະໃຊ້ພາສາຕ່າງກັນ. ສັນຍາມາດຕະຖານ ຈຶ່ງເປັນທາງອອກທີ່ຫໍການຄ້າຕົກລົງເລືອກຈຶ່ງມີປະໂຫຍດໃນທາງປະຕິບັດ ໂດຍບໍ່ມີສະຖານະບັງຄັບໃນຖານະຂອງກົດເກນຂອງກົດໝາຍແຕ່ຢ່າງໃດພໍ່ຄ້າໃນໂລກຕາເວັນຕົກ ແລະ ຕາເວັນອອກຕ່າງກໍ່ຍອມຮັບໃຊ້ ສັນຍາມາດຕະຖານ ພໍ່ຄ້າໄທເອງກໍ່ຍອມຮັບໃຊ້ ສັນຍາມາດຕະຖານ ໃນການປະກອບ ທຸລະກິດລະຫວ່າງປະເທດ ສ່ວນລັດນັ້ນເຖິງຈະບໍ່ຂັດຂວາງການໃຊ້ ສັນຍາມາດຕະຖານ ແທນກົດໝາຍຂອງລັດ ແຕ່ການຍອມຮັບ ສັນຍາມາດຕະຖານ ຂອງລັດກໍ່ຢູ່ໃນຂອບເຂດທີ່ຈຳກັດ.