ນິທານພະເວດສັນດອນ
ກຸມານທັງສອງເມື່ອຈາກພໍ່ມາແລ້ວກໍ່ຄິດແຕ່ຈະຫາທາງໜີ,ຊູຊົກເຫັນທ່າບໍ່ດີ,ພາງຄິດໄປວ່າຖ້າຫາກເດັກພວກນີ້ແລ່ນໜີເຂົ້າປ່າບໍ່ກັບໄປຫາພໍ່ຫາແມ່ແລ້ວເຮົາຈະໄລ່ຕາມພວກເຂົາທັນໄດ້ຈັ່ງໃດກັນ,ເຖົາວັນທີ່ເຮົມມັດນັ້ນແມ້ຈະແໜ້ນໜາພຽງໃດມັນກໍ່ຄົງຈະສາມາດຂາດອອກມາໄດ້,ເຫັນທີເຮົານ່າຈະອອກອຸບາຍເພື່ອດຶງໃຈເດັກສອງຄົນນີ້ໃຫ້ມາຢູ່ກັບເຮົາຈະດີກວ່າ. "ພວກເຈົ້າຢ້ານຫຼື?"ຊູຊົກຖາມກຸມານທັງສອງດ້ວຍນໍ້າສຽງທີ່ຫ່ວງໃຍ. "ພວກຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງເດີນທາງຮ່ວມກັບເຖົ້າປີສາດເຊັ່ນທ່ານຍ່ອມຕ້ອງຢ້ານເປັນທໍາມະດາ." "ບໍ່ຕ້ອງຢ້ານດອກ,ຂ້າພະເຈົ້າຈະພາທ່ານໄປຫາພະເຈົ້າສັນໄຊແຫ່ງເມືອງສີພີ,ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະໄດ້ໄປອ້ອນວອນໃຫ້ພະເຈົ້າສັນໃຊມາເຮົາເອົາພໍ່ແລະແມ່ຂອງພວກເຈົ້າ." "ຖ້າຈະພາພວກຂ້າພະເຈົ້າໄປຫາພະເຈົ້າສັນໄຊແທ້ແລ້ວເປັນຫຍັງທ່ານຕ້ອງຕີຕ້ອງລາກພວກເຮົາມາດ້ວຍ." "ຂ້າພະເຈົ້າພຽງຕ້ອງການຢັ່ງເບິ່ງຄວາມເລິກຄວາມຕື້ນຂອງຈິດໃຈພະເວດສັນດອນເທົ່ານັ້ນດອກ,ຢ່າສົງໃສເລີຍ." "ຖ້າທ່ານບໍ່ແມ່ນຄົນຊົ່ວແລ້ວເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງມັດພວກເຮົາດ້ວຍ." "ນັ້ນເປັນເພາະຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການຢັ່ງເບິ່ງຄວາມເລິກຕື້ນຂອງຈິດໃຈພະເວດເທົ່ານັ້ນດອກ,ຕອນນີ້ລັບຕາພະເວດແລ້ວໃຫ້ຟ້າວມາຫາຂ້າພະເຈົ້າກ່ອນເຖີດດຽວຂ້າພະເຈົ້າຈະແກ້ໃຫ້." ວ່າແລ້ວຊູຊົກກໍ່ແກ້ມັດໃຫ້ກຸມານທັງສອງ. "ນີ້ທ່ານພາມພວກຂ້າພະເຈົ້າຂໍກັບໄປລາແມ່ກ່ອນຈະໄດ້ຫຼືບໍ່?" "ບໍ່ໄດ້ເດັດຂາດ,ຖ້າແມ່ເຈົ້າບໍ່ຍອມປ່ອຍເຈົ້າກັບມາແລ້ວຈະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເອົາຜູ້ໃດໄປອ້ອນວອນພະເຈົ້າສັນໄຊລະ.ຖ້າຫາກພວກເຈົ້າຕ້ອງການຊ່ວຍເຫຼືອພໍ່ແມ່ຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວຈະຕ້ອງຕັ້ງໃຈເດີນທາງໄປເມືອງສີພີເທົ່ານັ້ນ." ກຸມານທັງສອງໝົດຄວາມສົງໄສຕໍ່ພາມຊູຊົກຈົນໝົດສິ້ນ,ແລ້ວກໍ່ກາຍເປັນຜູ້ວ່ານອນສອນງ່າຍຂຶ້ນມາທັນທີ.ຝ່າຍຊູຊົກເມື່ອເຫັນວ່າເດັກທັງສອງເກີດເຊື່ອໝັ້ນຕົວເອງແລ້ວກໍ່ທໍາທ່າເຮັດເປັນຫ່ວງເປັນໃຍເດັກທັງສອງດັ່ງພວກເຂົາເປັນລູກຂອງຕົນກໍ່ບໍ່ປານ.ພວກເຂົາເດີນທາງແບບບໍ່ຟ້າວຝັ່ງ,ເມື່ອຍກໍ່ພັກ,ຄໍ່າກໍ່ນອນ.ຈົນວັນທີສີ່ພວກເຂົາທັງສາມກໍ່ໄດ້ມາພົບກັບນາຍພານເຈດຕະບຸດ. ນາຍພານເຈດຕະບຸດເຫັນກຸມານທັງສອງກໍ່ຮູ້ທັນທີວ່າພາມຊູຊົກນີ້ຄົງຈະຕ້ອງໄປຂໍເອົາມາເປັນທາສາແລະທາສີຢ່າງແນ່ນອນບໍ່ຕ້ອງສົງໄສຈຶ່ງໄດ້ຖືດາບຍ່າງເຂົ້າຫາຫວັງຈະຟັນຄໍພາມເຖົ້າໃຫ້ຂາດຕົກໄປເສຍ. ພາມເຖົ້າເຫັນເຊັ່ນນັ້ນຈຶ່ງຟ້າວເອີ່ຍຂຶ້ນມາວ່າ: "ດູກ່ອນເຈດຕະບຸດພານ,ເດັກທັງສອງນີ້ຈະຕິດຕາມເຮົາກັບເມືອງສີພີເພື່ອໄປອ້ອນວອນພະເຈົ້າສັນໄຊມາເຊີນພະເວດສັນດອນກັບບ້ານກັບເມືອງ.ຫາກທ່ານຂ້າຂ້າພະເຈົ້າເສຍແລ້ວສອງຄົນນີ້ຈະຕ້ອງເດີນທາງກັບໄປຫາພໍ່ກັບແມ່ຢ່າງແນ່ນອນແລ້ວພວກເຂົາກໍ່ຈະຕ້ອງທົນຢູ່ປ່າແທນການເສບສຸກຢູ່ໃນວັງ.ທ່ານພໍໃຈໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນຫຼື?" ຕໍ່ຄໍາກ່າວຂອງຊູຊົກເຮັດໃຫ້ພາມເຈດຕະບຸດໃຈເຢັນລົງ,ຈຶ່ງຫັນໄປຖາມກຸມານທັງສອງວ່າເປັນຄວາມຈິງຫຼື,ກຸມານທັງສອງກໍ່ຕອບວ່າເປັນຄວາມຈິງ,ຕະຫຼອດສີ່ວັນມານີ້ພາມເຖົ້າຜູ້ນີ້ເບິ່ງແຍງພວກເຂົາເປັນຢ່າງດີ. ພານເຈດຕະບຸດຮູ້ສຶກລະອາຍໃຈຈຶ່ງກ່າວອອກມາວ່າ: "ທ່ານພາມເຖົ້າຈົ່ງຍົກໂທດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍເຖີດ,ຂ້າພະເຈົ້າເກືອບຂ້າຄົນດີເສຍແລ້ວ,ຂ້າໃຫ້ພວກທ່ານຈົ່ງຮັບເອົາຊີ້ນແລະນໍ້າເຜີ້ງກັບຂ້າພະເຈົ້າຕິດຕົວໄວ້ເພື່ອເປັນສະບຽງໃນການເດີນທາງເຖີດ." ເວົ້າແລ້ວພານເຈດຕະບຸດກໍ່ໄດ້ເອົານໍ້າເຜິ້ງແລະຊີ້ນທີ່ປິ້ງສຸກແລ້ວມອບແກ່ຄົນທັງສາມ. ຄົນທັງສາມເດີນທາງດ້ວຍກັນມາເຖິງທາງສາມແຍກ,ແຍກໜຶ່ງເປັນທາງທີ່ພວກເຂົາເດີນທາງມາ,ແຍກໜຶ່ງເດີນທາງໄປທີ່ເມືອງສີພີ,ສ່ວນອີກແຍກໜຶ່ງເດີນທາງໄປທີ່ເມືອງກະລິງຄະລາດ.ທີ່ແຫ່ງນີ້ພາມເຖົ້າຊູຊົກຕ້ອງຄິດໜັກວ່າຈະຈັດການກັບກຸມານທັງສອງນີ້ຢ່າງໃດດີ.ຕະຫຼອດເວລາສິບກວ່າວັນທີ່ເດີນທາງມາດ້ວຍກັນນີ້ຊູຊົກກໍ່ເກີດມີຄວາມຮັກຄວາມເມດຕາແກ່ເດັກທັງສອງດັ່ງລູກ.ຖ້າຈະສົ່ງເດັກສອງຄົນນີ້ກັບບ້ານເມຍທີ່ເປັນທີ່ຮັກກໍ່ຈະໜີຈາກ,ຖ້າຈະເອົາເດັກສອງຄົນນີ້ໄປເປັນທາດຕົວເອງກໍ່ຮູ້ສຶກຮັກດັ່ງລູກ.ເມື່ອຄິດທົບທວນຢູ່ດົນນານຊູຊົກຈຶ່ງໄດ້ເອີ່ຍກັບກຸມານທັງສອງວ່າ: "ແຍກທາງຂວາມືນີ້ຈະພາພວກເຮົາໄປເມືອງສີພີ,ຄົງຈະໃຊ້ເວລາເດີນທາງອີກປະມານສອງຫາສາມວັນກໍ່ຄົງຈະເຖິງ." ຊາລີນັ້ນເປັນຜູ້ມີປັນຍາຈຶ່ງເອີ່ຍປາກຖາມຄືນໄປວ່າ: "ທ່ານບອກທາງແກ່ພວກເຮົາເຮັດຫຍັງ,ທ່ານຈະປ່ອຍໃຫ້ພວກເຮົາເດີນທາງກັນເອງຫຼື?" "ບໍ່ແມ່ນດອກລູກຮັກ,ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປສົ່ງເຈົ້າຈົນເຖິງມືພະເຈົ້າສັນໄຊຢ່າງແນ່ນອນ,ແຕ່ພໍ່ຂໍຮ້ອງເຈົ້າຈັກສອງຢ່າງຈະໄດ້ຫຼືບໍ່?" "ຢ່າວ່າແຕ່ສອງຢ່າງເລີຍຖ້າຫາກຂ້າພະເຈົ້າສາມາດຊ່ວຍໄດ້ສິບຢ່າງຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຈະຊ່ວຍ." "ຕັ້ງໃຈຟັງໃຫ້ດີ,ຂໍ້ໜຶ່ງນັ້ນເຈົ້າຈົ່ງຢ່າໃຫ້ເກີດໂທດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເລີຍບໍ່ວ່າຈະເປັນໂທດໜັກຫຼືໂທດເບົາ,ຂໍ້ສອງນັ້ນເຈົ້າຈົ່ງມອບນາງທາສີແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ໜຶ່ງ,ຂ້າພະເຈົ້າຈະເອົາໄປມອບແກ່ນາງພາມມະນີຜູ້ເປັນເມຍ.ສອງຂໍ້ນີ້ເຈົ້າຊ່ວຍໄດ້ຫຼືບໍ່?" "ຂ້າພະເຈົ້າຍ່ອມຊ່ວຍໄດ້." "ເອົາລະ,ພວກເຮົາອອກເດີນທາງກັນເທາະ." ວ່າແລ້ວພວກເຂົາກໍ່ອອກເດີນທາງດ້ວຍກັນຈົນໄປເຖິງເມືອງສີພີ.ເມື່ອເຖິງເມືອງແລ້ວຊູຊົກກໍ່ໄດ້ພາເດັກທັງສອງໄປແຈ້ງແກ່ເຈົ້າພະນັກງານ,ເມື່ອຊາບຄວາມແລ້ວເຈົ້າພະນັກງານກໍ່ໄດ້ເຊີນຄົນທັງສາມໄປນັ່ງຖ້າໃນທີ່ອົນສົມຄວນແລ້ວກໍ່ໄປລາຍງານຂໍ້ຄວາມແກ່ພະເຈົ້າສັນໄຊໃນທັນທີ. ພະເຈົ້າສັນໄຊເມື່ອໄດ້ຮັບຊາບວ່າຫຼານທັງສອງຂອງຕົນໄດ້ເດີນທາງມາຫາຕົນເຖິງທີ່ເຊັ່ນນີ້ກໍ່ເກີດຄວາມປຶ້ມປິຕິຍິ່ງ,ຟ້າວໄປຫາໂດຍທັນທີ,ຍ່າງໄປນໍາແລ່ນໄປນໍາຈົນເຖິງທີ່. ຫຼານທັງສອງເມື່ອເຫັນພະເຈົ້າສັນໄຊກໍ່ແລ່ນໄປກອດດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນແລ້ວກໍ່ລາຍງານເຫດການແລະເລື່ອງລາວຕ່າງໆຕອນໄປຢູ່ປ່າໃຫ້ແກ່ພະເຈົ້າສັນໄຊຟັງ,ພ້ອມກັບກ່າວເຖິງຄວາມດີຂອງພາມເຖົ້າຊູຊົກທີ່ໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອພວກເຂົາຕະຫຼອດການເດີນທາງໂດຍບໍ່ໄດ້ກ່າວໂທດພາມຊູຊົກເລີຍແມ້ແຕ່ຢ່າງດຽວ. ພະເຈົ້າສັນໄຊພໍໃຈຫຼາຍຈຶ່ງຕອບແທນຊູຊົກເປັນອັນມາກ,ທັງຊັບ,ສິງຂອງແລ້ວທາສາທາສີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ,ພ້ອມກັບແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນມະຫາເສດຖີປະຈໍາເມືອງມີທີ່ນາໃຫ້ຄົນເຊົ່າເປັນອັນມາກ. ພາມເຖົ້າຊູຊົກເມື່ອໄດ້ເສບສຸກແລ້ວກໍ່ຄິດເຖິງອະມິດຕະຕາເມຍຮັກ,ຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງໃຫ້ທາສາຜູ້ໜຶ່ງໄປເຊີນອາມິດຕະຕາພ້ອມກັບພໍ່ແລະແມ່ຂອງລາວໃຫ້ມາອາໃສທີ່ເມືອງສີພີດ້ວຍກັນ.ເມື່ອຊູຊົກລໍ້າລວຍແລ້ວກໍ່ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງກິນອົດໆຢາກໆອີກຕໍ່ໄປ,ລາວສັ່ງນາງທາສີໃນບ້ານປຸງອາຫານມາໃຫ້ຕົວເອງກິນຈົນອີ່ມເຕັມທີ່.ບຸນມີແຕ່ກໍາບັງ,ກະເພາະຂອງຊູຊົກນັ້ນເຄີຍກິນອົດໆຢາກໆ,ພໍມາກິນອີ່ມໝີພີມັນແບບນີ້ມັນກໍ່ເກີດເປັນໂລກອາຫານບໍ່ຍ່ອຍ,ເຮັດໃຫ້ຊູຊົກຕ້ອງເຈັບທ້ອງຈົນຕາຍໃນຄືນນັ້ນເອງ. ຝ່າຍກະສັດເຫັນວ່າຊູຊົກຕາຍແລ້ວກໍ່ປະກາດຫາຍາດພີ່ນ້ອງເພື່ອຈະໄດ້ມາຮັບຊັບສືບທອດສັບສິນ.ປະມານວັນຖ້ວນເຈັດກໍ່ມີຍິງຊາວບ້ານຄົນໜຶ່ງມາອ້າງຕົວວ່າເປັນເມຍຂອງຊູຊົກທ່ານຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເຈົ້າພະນັກງານສືບສວນເບິ່ງວ່າຈິງຫຼືເທັດຈົນຮູ້ວ່ານາງຜູ້ນັ້ນເປັນເມຍຂອງຊູຊົກຈິງຊື່ວ່ານາງອະມິດຕະຕາ,ນາງຜູ້ນີ້ເປັນຜູ້ບໍາລຸງຜົວໂດຍດີໂດຍຊອບມາໂດຍຕະຫຼອດ,ສົມຄວນແລ້ວທີ່ນາງຈະໄດ້ຄອງສົມບັດຂອງຊູຊົກ.ພະລາຊາເລີຍແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ນາງອະມິດຕະຕາເປັນເສດຖີນີໃນເມືອງນັ້ນ,ແລະຄອບຄອງຊັບສົມບັດຂອງຊູຊົກໝົດທຸກຢ່າງ. ອະມິດຕະຕາພໍໄດ້ດິບໄດ້ດີແລ້ວກໍ່ນຶກເຖິງຊູຊົກຂຶ້ນມາທັນທີ,ແມ້ວ່າລາວຈະເປັນຄົນອັບປະລັກພຽງໃດແຕ່ກໍ່ຂຶ້ນຊື່ວ່າເປັນຜົວຂອງນາງ,ແລະທີ່ສໍາຄັນກວ່ານັ້ນຊູຊົກຮັກນາງຍິ່ງກວ່າສິ່ງໃດ,ນາງຈຶ່ງໄດ້ຕອບແທນຄວາມຮັກຂອງຊູຊົກດ້ວຍການຄອງໂສດຈົນວັນຕາຍ.