A_bella_adormìa_into_bòsco
Inte ’na stànsiêta, gh’êa ’na vegétta ch’a l’àiva ciù de çent’ànni ch’a fiâva. Quésta a no l’àiva mâi smìsso de fiâ a despêto de l’edìtto do rè, perché, ascì s’a stâva drénto a-a réggia, in realtæ a vivéiva ciù izolâ che inte ’n dezèrto. In ciù a capîva pöco, vêgia comm’a l’êa, e a no l’àiva mâi saciûo nìnte da mâla profeçîa che gh’êa in sciâ tésta da prinçipéssa. - Bongiórno – gh’à dîto a prìnçipéssa – cöse ti fæ? A figêua a no l’àiva mâi vìsto prìmma ni ’na ròcca ni ’n fûzo e a no savéiva cöse voéiva dî fiâ, e coscì o travàggio che fâva a vegétta o gh’é parsciûo strànio, adreitûa bùffo. - No ti o véddi? – gh’à rispòsto quésta sénsa fermâse – fîo o lìn. A prìnçipéssa a se gh’é asetâ d-arénte a-amiâla e quell’òcupaçión a ghe pàiva diverténte cómme ’n zêugo. A’n çèrto pónto a l’à dîto: - Ti me faiêsci provâ? - Se te fa piâxéi – gh’à rispòsto a vegétta. Intànto a prinçipéssa a l’àiva pigiòu in màn ròcca e fûzo e, tegnìndoli in màn cómme fâva a vêgia, a çercâva de fâ gjâ o fûzo. Ma quésto, tutt’asémme, o l’à ponzigiâ inte ’n dîo. - Ahia! – a l’à fæto apénn-a in ténpo a dî a meschinétta e a l’é chéita pi-â tæta cómme mòrta. A profeçîa da gràmma foæ a s’êa pe desdìccia averâ... A vêgia a s’é mìssa a criâ e a domandâva agiùtto. L’é arivòu ’n mùggio de génte. Tùtti àn çercòu de fâ repigiâ i sénsi a-a prinçipéssa: chi gh’à despontòu o bùsto, chi gh’à fæta anastâ de l’axòu, chi gh’à sproinòu de l’ægoa in fàccia. Nìnte. In pitìn dòppo o rè e a regìnn-a són tornæ a-o palàçio, àn sentîo tùtto quéllo bordèllo in sciâ tôre; o rè o s’é fæto stràdda tra tùtta quélla génte e o l’à vìsto sò fìggia fûta e inmòbile in sciô paviménto. O s’é sùbito aregordòu a profeçîa da foæ e o s’é disperòu, ma sùbito o s’é repigiòu e o l’à dæto i órdini necesâi perché o lóngo séunno a-o quæ l’êa stæto condanòu sò fìggia o fîse o ciù còmodo poscìbile. A prinçipéssa a l’é stæta portâ inta stànsia ciù bèlla do palàçio e acoegâ in sce ’n létto co-e covèrte recamæ d’öo e d’argénto e ’n gròsso cortinàggio de sæa, e tapêti in sciô paviménto e mòbili preçiôxi. A l’êa belìscima, co-e màsche rósse, e ’n fatorîzo in scê lèrfe cô da rêuza e a respiâva dôçeménte. O rè o l’à ordinòu che nisciùn dovéiva desturbâ quéllo séunno, dòppo o l’à mandòu quarchedùn a ciamâ a foæ zóvena. A foæ inte quéllo moménto a l’êa mìlle mìggia de distànsa, ma apénn-a a l’à saciûo quéllo che l’êa acapitòu da ’n nanétto ch’o l’êa corîo da lê con l’agiùtto de ’n pâ de stivæ màgichi, a s’é mìssa sùbito in viâgio in sce ’n câro tiòu da di drâghi e quàrche ôa dòppo a l’é arivâ a-a réggia. O rè o l’aspêtâva e quànde a l’é arivâ o gh’à contòu tùtto o fæto e comm’o l’àiva dispòsto pe rénde o ciù còmodo poscìbile o lóngo séunno da prinçipéssa. A foæ a l’à aprovòu tùtto ma scicómme a l’êa bén bén previdénte, a l’à pensòu chi-â prinçipéssa, adesciàndose dòppo çent’ànni, a se saiæ trovâ da sôla into grànde castéllo e alôa a l’à trovòu ’n âtro remédio. Co-a bachétta màgica a l’à tocòu béstie e persónn-e e tùtto e tùtti són chéiti inte ’n séuno profóndo. Se saiéivan adesciæ dòppo çent’ànni insémme a-a prinçipéssa. E no bàsta. O fêugo ascì o s’é adormîo in cuxìnn-a, i spìddi careghi de servagìnn-a àn smìsso de gjâ e l’ægoa a l’à smìsso de sciortî da-a fontànn-a. E prìmma chi-â foæ a fésse dormî lê ascì o rè o l’à emanòu ’n edìtto co-a proibiçión pe tùtti i sò sùditi d’avixinâse a-e miâge, pe inpedî a-i coiôxi d’anda a védde a prinçipéssa adormîa. A foæ, a sò vòtta, con l’atàsto da sò bachétta màgica a l’à fæto crésce tùtto in gîo a-o castéllo ’na forèsta con èrboi ertìscimi e cósti pìn de spinoìn coscì spéssi che nisciùn aviæ mâi posciûo intrâghe. Da quéllo mâ vèrde spontâvan sôlo e çìmme de tôre ciù èrte. Into pàize s’é spantegòu fîto a lezénda da Bèlla adormîa cómme dîvan tùtti. Se contâva che ’na foæ a l’avésse destéiza in sce ’n lètto co-în oegê d’öo e la a l’aviæ ripozòu scìnn-a quànde ’n prìnçipe o no fîse andæto a-adesciâla co-in bâxo. De manimàn gh’êa de lóngo quàrche prìnçipe che, incantòu da quélla lezénda, o çercâva d’intrâ into castéllo tra i cósti de bùschi. Inùtile. I bùschi êan cómme ’na miâgia che no se peu penetrâ e se quàrche zóveno o s’òstinâva agiutàndose co-a spâ, i bùschi ghe sgarbelâvan e càrne e se ghe strenzéivan adòsso scìnn-a-a fâlo moî. Da quélle pàrte vivéiva ’n vêgio ch’o l’àiva a câza pròpio a-i pê do mónte dónde gh’êa o castéllo. O l’êa così vêgio ch’o no s’aregordâva mànco quànti ànni o l’àiva. Ma o no s’êa ascordòu quéllo che sò mesiâvo o ghe contâva, quand’o l’êa picìn, da Bèlla prinçipéssa, de quéllo che gh’êa tocòu pe córpa de ’na foæ gràmma. A tànta génte ghe piâxéiva sentî o vêgio quand’o contâva quélla stöia e se ghe metéivan tùtto in gîo.