A_bella_adormìa_into_bòsco
In giórno, s’é unîo a-i ascoltatoî ’n prìnçipe zóveno e bèllo ch’o ne vegnîva da distànte. O l’é arivòu intànto chò-u vêgio o ripetéiva che tròppi zóveni êan mòrti tra i bùschi. Nisciùn aviæ ciù provòu a intrâ inte quélla forèsta. - Mi no gh’ò poîa – à dîto o foestê – e són segûo de riêsci a-arivâ da-a Bèlla ch’a dòrme, dovésse atraversâ ’n’intrêga forèsta de bùschi. O vêgio a gh’à consegiòu de no afrónta ’n réizego scìmile, ma o prìnçipe o no gh’à dæto a ménte e o l’é partîo a-a spedîa vèrso o castéllo. Pròpio quéllo giórno scazéiva i çent’ànni de séunno a-i quæ l’êa stæto condanòu a prinçipéssa. E coscì i bùschi retiâvan e spìnn-e a-o sò pasàggio e s’arvîvan pe lasciâlo pasâ. Lê o l’ andæto avànti sàn e sàrvo ma i bùschi se serâvan sùbito derê a lê. Arivòu into cortîle, o l’à vìsto i chén, i cavàlli e i òmmi che dormîvan. O l’é intròu in cuxìnn-a e o l’à vìsto i chêughi e i lâvapiâti che s’êan adormîi pròpio into mêzo de sò òcupaçioìn. O prìnçipe o l’é andæto ancón avànti e arivòu inta sâla do tröno o l’à vìsto o rè e a regìnn-a con in gîo tùtta a córte che dormîvan profondaménte. O l’à continoòu inte ’n scilénçio da no crédde e l’ùnico rumô ch’o sentîva o l’êa sò respîo. In sciâ fìn o l’é arivòu inte ’na stànsia dónde gh’êa ’n lètto co-o cortinàggio seròu. O prìnçipe o l’à avèrto e o l’à vìsto a prinçipéssa ch’a dormîva co-a tésta in sce l’oegê. I cavélli bióndi  ghe chinâvan in sciô pêto con sciòcche trésse, e in scê lèrfe gh’êa ’n fatorîzo. A l’àiva ’na cêa coscì dôçe chò-u zóveno o no riêscîva a levâ i éuggi da quélla mâvegiôza creatûa. O l’é stæto in contenplaçión pe quàrche àttimo, dòppo o no l’à saciûo trategnîse e o gh’à dæto ’n bâxo. A fìggia a l’à avèrto sùbito i éuggi, a gh’à fæto ’n fatorîzo e a gh’à domandòu: - Quant’ò dormîo? E dond’a l’é a dònna ch’a fiâva? E perché no són cià inta stansiêta da vêgia inta tôre? O prìnçipe ch’o savéiva sôlo de l’edìtto ch’o prooibîva i fûxi, o l’à dîto a-a fìggia p’aseguâla: - Òua no ti dêvi ciù avéi poîa di fûxi e de profeçîe. T’ò adesciâ da ’n séunno longhìscimo a-o quæ t’éi destinâ da quànde t’èi nasciûa. Ma l’incantêximo o l’é finîo e d’òua in avànti poriêmo vîve insémme felîçi se ti veu êse a mæ spozâ. A prinçipéssa a l’à amiòu con afeçión. Se lê a l’êa bèlla, o prìnçipe o no l’êa da mêno. - Ti t’ê quéllo ch’o ma liberòu, l’é giùsto che ségge a to spozâ. A l’é chinâ zu do lètto e a s’é fæta aconpagnâ scinn-a-a sâla do tröno. O prìnçipe o gh’à dæto o bràsso, e de manimàn che pasâvan da ’na stànsia a l’âtra, o castéllo o s’adesciâva: i servitoî àn tórna comensòu e facénde interótte, i chén se són mìsi tórna a baiâ. Inta sâla do tröno se són adesciæ o rè, a regìnn-a e tùtti i òmmi de córte. Intànto in cuxìnn-a o fêugo ascì o s’êa tórna mìsso a bruxâ, i ròsti a frìzze, i spìddi a gjâ, intànto che-i chêughi se dâvan in gràn da fâ p’asazâ a röba da mangiâ e i garsoìn de cuxìnn-a a netezâ e sciugâ. Quànde a fìggia a l’é arivâ a-a sâla do tröno a-o bràsso do prìnçipe, a l’à dîto: - Poæ, quésto o l’é o zóveno ch’o m’à adesciòu da-o séunno longhìscimo. O l’é lê ch’o l’à fæto finî l’incantêximo ch’o n’àiva tùtti sogiogòu. O m’à domandòu de spozâlo, e se voî séi conténti o spoziö. Cöse poéivan rispónde o rè e a regìnn-a? Àn rispòsto ch’êan d’acòrdio e, pe festezâ a fìn de l’incantêximo, àn decîzo de celebrâ ’na sontôza fèsta d’inpromìsso. O rè e a regìnn-a àn vosciûo a-a fèsta i genitoî do prìnçipe ascì e són stæti mandæ di mesagê pe comunicâ a notìçia do spozalìçio e l’invîto pi-â fèsta. Inta sâla ciù grànde l’é stæto apægiòu ’na töa longhìscima: into mêzo gh’êa i spozoéi inpromìssi e a-i sò fiànchi i genitoî. Muxicànti, xànni, balerìn rendéivan alêgra a disnâta ch’a l’êa de ciù de çénto portæ. Intànto che mangiâvan, o poæ da prinçipéssa o l’à dîto a-o poæ do prìnçipe: - Mi són felîçe che vòstro fìggio o spôze mæ fìggia, ma gh’ò o magón a-o penscêo ch’a ne làsce dòppo o maiézzo. I doî spozoéi poriéivan stâ chi, se voî o permetéi. Mi no gh’ò fìggi màscci e a-a mæ mòrte o régno o tochiéiva a vòstro fìggio. L’âtro rè o no l’à avûo nìnte da dî, perché o gh’àiva âtri doî fìggi màscci ciù vêgi a-i quæ o l’àiva asegnòu meitæ do régno. Coscì òua o ciù picìn ascì a gh’àiva ’n régno aseguòu. A prìnçipéssa a l’é restâ pe de lóngo into castéllo dond’a l’àiva dormîo çent’ànni. I sò sùditi ghe voéivan bén perché a l’êa brâva e bónn-a e coscì àn tramandòu de poæ in fìggio a stöia ch’éi apénn-a lezûo.